Twelve Days of Christmas

Seasons of Love: Twelve Days of Christmas

INTRODUKSIYON

Mula sa mga nabuong alaala ng kolaborasyon ng Carols of Love at Season of Rainbows ay isang panibagong kolaborasyon ang siyang susubok na magbahagi sa inyo ng mga makukulay na kwento na siyang magbubukas sa inyong isipan at puso, na siyang magbabahagi sa inyo ng aral at pagpapaunawa.

Sa pinagsamasamang pagsisikap, sipag, at puso ng mga manunulat na nagkaisang buuin ang espesyal na koleksiyong ito ng mga kwento sana nawa’y magawa niyong buksan ang inyong isip at puso na sa mundo ng mga bahaghari ay hindi nawawala ang diwa ng Pasko. Sa mundo ng mga bahaghari ay may tunay na pagmamahal na hindi natin basta lamang dapat na ginagawang katatawanan o di naman kaya’y husgahan.

Ang pag-ibig ay tulad ng panahon, darating ito ng hindi natin nalalaman, darating ito na hindi sinasabi kung sino nga ba ang darating para sa atin, wala itong pinipili, wala itong nakikitang katauhan, hindi ito humuhusga, sa halip tulad ng panahon ang pag-ibig ay dapat na niyayakap, tinatanggap at sinusulit habang nariyan, may panahong mabilis na lilipas, ngunit may panahong magtatagal.

Kaya naman mula sa pamosong awitin na Twelve Days of Christmas bilang aming inspirasyon, lumikha kami ng mga kwentong na siyang magpaparamdam sa inyo ng lungkot, saya, pag-asa, inspirasyon, motibasyon, at init ng pagmamahal.

Nawa’y inyong pakinggan ang himig ng puso ng bawat karakter sa mga kwentong dito ay nakapaloob.

AUTHORS’ NOTE:

Ang lahat ng kwento sa koleksiyong ito ay orihinal na likha ng mga may akda, ito ay isinapubliko/nilimbag ng mga kabilang na may akda sa kanikanilang account upang marami ang dito ay makabasa. Ano mang pagkakahalintulad sa pangyayari, lugar, pagkakakilanlan at iba pa ay hindi sinasadya at pawang nagkataon lamang.

Kung ang mga kwentong ito ay sa tingin niyo’y sumasalungat sa inyong paniniwala o nalalaman, nakikiusap kami na isara mo na lamang ang librong ito at humanap ng mababasa na babatay sa iyong panlasa. Ito ay nilikha para sa mga may malawak na pang-unawa, umuunawa, at nais pang umunawa.

Seasons of Love: Twelve Days of Christmas

DEDIKASYON

Para sa mga manunulat na naging bahagi ng tradisyong ito, salamat sa inyo.

Para sa mga manunulat na napagod at sumuko sa pagsulat, narito pa din kami para sa inyo.

Para sa mga manunulat na naging aming inspirasyon sa pagpapatuloy, maraming salamat.

Para sa mga mambabasa na hindi nagsasawang sumuporta, kayo ang aming motibasyon.

Para sa mga mambabasa na patuloy na naniniwala sa aming kakayahan, mahal namin kayo.

Para sa mga manunulat na aming kaibigan na kapiling na ng Dakilang Lumikha, alay namin sa inyo ito.

Para sa mga manunulat na siyang sumubok maging bahagi nito, magalak tayo sa ating sarili.

Para sa lahat ng bumabasa nito, maniwala ka sa magandang bukas.

A Wrong Call

A Wrong Call

By: @Mr_IC3Y

Jeff’s POV

ABALA ako ngayon sa pagdedekorasyon ng christmas tree, ten days na lang at pasko na pero ngayon lang ako nagkaroon ng oras para mag ayos ng bahay.

Mag-isa lang ako ngayon sa bahay, si Mama ay nasa ibang bansa bilang isang nurse, samantalang si Papa naman ay kakapanaw lang noong nakaraang taon. Ito ang unang pasko ko na hindi sila kasama, lalo na si Papa.

Bahagya kong itiningala ang ulo ko, naluluha kasi ako sa tuwing naaalala kong mag-isa ako ngayon, na wala ang pamilya ko sa desperas ng pasko at bagong taon. Pinunasan ko ang mga kapiranggot na luha sa gilid ng mata ko at ipinalik ang atensyon sa pag aayos ng christmas tree.

“Ayan!” Inilagay ko ang star sa may taas ng christmas tree. Sinipat-sipat ko pa ito kung maayos ang pagkakagawa ko at nang makuntento na ako ay pumunta na ako sa kwarto ko para maligo.

Maraming nagsasabi na matagal daw akong maligo, pati si mama sabi niya ay para raw akong babae kung maligo sa sobrang tagal. Pero anong magagawa ko kung ganito ako maligo? Gusto ko lang naman na malinis ako, ang buong katawan ko.

Biglang nag-ring ang cellphone ko, buti na lang at tapos na akong maligo. Kinuha ko ito at tinignan kung sino ang tumatawag pero hindi naka-register ang number niya sa cellphone ko. Nagdadalawang isip ako kung sasagutin ko ba o hindi, pero biglang may tumulong tubig galing sa buhok ko at kusang nasagot ang tawag.

“hysst! sh*t!” malakas kong mura at tinakpan ang mouthpiece ng cellphone para ’di ako marinig ng nasa kabilang linya.

Dahan-dahan ko naman inilapit sa tainga ko ang cellphone at hinintay ang sasabihin ng nasa kabilang linya.

“Huy! ikaw!” sigaw niya.

“Hello, sino po ito?” pormal kong tanong.

“Bumalik ka na sa akin, mahal ko,” mukhang lasing ata ’tong lalaking kausap ko.

“Sir, na-wrong call po kayo,”

“Please, mahal na mahal kita…bumalik ka na, gano’n mo na lang ba itatapon ang two years na pagsasama natin?” halata sa boses niya ang sakit na nararamdaman niya ngayon.

Hindi na ako nagsalita pa at pinakinggan ko na lang ang mga sinabi ng nasa kabilang linya, siguro ay kailangan niya lang ng may makikinig sa kan’ya.

“Please, Rica…bumalik ka na please,” nagulat ako nang magbanggit sila ng pangalan.

Rica? as in Rica? Si Rica na bestfriend ko ba tinutukoy nito? Ang sabi ni Rica stay strong sila, bat lasing ngayon ang lalaking ’to? Mahirap talaga ang LDR.

Ngayon na gets ko na bakit sa akin tumawag itong lalaking ’to. Ang number kasi namin ni Rica ay parang magkapareho, ang pagkakaiba lang namin ay ang last number. Kay Rica kasi one ang last number niya, samantalang two naman sa akin.

Siguro hindi nakaregister ang number ni Rica sa cellphone niya at ako ang natawagan nito.

Hindi kami close ng lalaking ’to, kahit na boyfriend siya ni Rica at kahit na lagi kaming nagkikita, parang ang akward lang.

“Gio, ako ’to si Jeff, mali ka ng tinawagan,” ibababa ko na sana ng may sinabi pa siya.

“Mahal kita,” natigil ako ng ilang segundo at saka pinatay ang tawag.

Hindi ’yon para sa ‘kin, hindi naman talaga, pero…bat’ ang lakas ng impact ng ‘Mahal kita’ niya?

Hyst!

Ibinaba ko ang cellphone ko at pinunasan ang basa ko pang buhok.

Naglilista ako ngayon ng mga bibilhin at ihahanda sa desperas ng pasko. Ako lang naman mag-isa dito kaya kunti lang ang ihahanda ko. 

Kahit na sobrang ganda ng bahay dahil sa mga palamuti at kumukutitap na ilaw ay hindi ko pa rin maiwasang malungkot.

Naaalala ko ang masasayang memories dito sa bahay tuwing pasko at bagong taon, kung pano ako naniwala sa santa claus na sina mama at papa lang pala, kung paano nila ako sabay na hinahalikan kapag tumongtong na ang kamay ng orasan sa alas dose, kung paano kami masayang nagsasalo at kung paano natatapos ang araw na kasama ko sila.

"Good evening!" Pakantang bungad ni Rica. Nagulat pa ako dahil sa ginawa niya.

"Hindi man lang marunong kumatok!" Humawak ako sa dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko.

"Sareh okie? ako lang to, no need na ng palakpak," proud pa siya sa ginawa niya.

"Bat' ka nandito? Buti pinayagan ka nila tita na umalis ng gabi?"

"Hindi ako na-inform na may Q and A pala ngayon," kahit kailan loka-loka talaga 'tong Rica na 'to.

"Baliw, bakit nga?"

"Tumakas lang ako, 'di kasi ako makatulog. Nga pala, kapag tumawag sa 'yo si Gio 'wag mong sasagutin." Lumapit siya sa akin.

"Huli ka na, tumawag siya kanina at nasagot ko,"

"Yawa!" O.A. na masyado reaksyon niya.

"Ano bang pinag-awayan niyo? Ang tagal niyo na tapos ngayon pa kayo magbre-break,"

"Hindi ko naman talaga siya mahal 'di ba? Hindi ko siya na hindi-an nung nagnanligaw siya, sa dami ba naman ng naitulong niya sa akin,"

"So, ang pagsagot mo sa kan'ya ay pagtanaw lang ng utang na loob? Hyst! Ewan ko na sa 'yo, dapat nung una pa lang hindi mo na siya sinagot,"

"Ano pang magagawa ko? tapos na, nangyari na. Kaya nga itinatama ko na, nakipag-break na ako sa kan'ya and that's my final decision,"

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako na hindi. Kawawa naman kasi si Gio, pero para rin naman sa kan'ya siguro ang ginawa ni Rica. Mahirap mabuhay na puno ng kasinungalingan.

"Anong pinagkakaabalahan mo? Ano 'to?" Hinablot niya ang notebook ko. Siguro magnanakaw 'tong babaeng 'to sa past life niya.

"Wawers, bat' ka naglilista ng ihahanda mo at bibilhin? Huwag ka ng bumili, sa bahay ka na lang magpasko at bagong taon." Ibinalik niya sa akin ang notebook ko at humiga sa kama ko.

"Ok lang naman ako dito,"

"Naku Jeff, sinabi ko na kay Mama at Papa na doon ka na magpapasko at bagong taon at pumayag na rin sila,"

"Anong pero kasi, doon ka na lang, nakalimutan mo na ba na..."

"Kung anong sa 'kin ay sa 'yo, kung anong sa 'yo ay akin," sabay naming saad. Nagtawanan kami at dahil sa kakatawa ay nagutom kami.

Mabuti na lang at may bukas na seven-eleven sa may tapat, wala na kasi akong stock sa ref, kaya bumili na lang kami.

Ilang beses na tumawag sa akin si Gio pero agad itong pinapatay ni Rica at nang marindi siya blinock niya si Gio sa contacts ko.

"Ang kulit niya, gosh!" saad ni Rica habang kumakain ng noodles.

"Bat' kasi hindi mo kausapin? Bigyan mo ng chance, halata namang mahal ka niya,"

"Kakausapin ko siya kapag ready ba ako." Humigop siya ng sabaw at inilagay ang pinagkainan sa kusina.

Mga bandang eleven na ng gabi ay nagpaalam na si Rica. Malapit lang naman bahay nila sa amin, tatlong bahay lang ang pagitan at hindi naman nakakatakot maglakad ng mag-isa dahil maliwanag sa daan gawa ng mga street lights.

Hinugasan ko muna ang kinainan namin bago ako natulog.

Five days, five days na lang at pasko na. Ini-unblock ko na rin si Gio kaya nakakausap ko siya. Sinasabi niya lahat sa akin, lahat ng problema niya at pinipilit akong pagkausapin silang dalawa ni Rica. Hindi ako pumayag dahil alam kong magagalit sa akin si Rica.

Dahil sa laging kausap ko si Gio ay hindi ko namamalayang panatag na ang loob ko sa kanya na dati lang ay ang akward sa pakiramdam. Nakalimutan ko na nga si G10 dahil sa kan’ya, pero ilang linggo na ring walang paramgdam si G10 sa akin.

Isang araw din ay dumalaw siya sa bahay at ’yon ang first time niyang pumunta dito sa bahay. Ewan ko ba kung anong trip niya at bigla na lang siyang dumalaw, mabuti nga at wala no’n si Rica.

Napansin ko rin na hindi na niya ako pinipilit na pagkausapin ko sila ni Rica. Ako lang ba o parang nahuhulog na rin ang loob niya sa akin?

He’s always sending me a good morning, good afternoon at pati good evening, na nakakapanibago.

Ang gusto niya laging topic namin tuwing nag-uusap ay about sa sarili namin, sabi niya gusto niya pa raw ako makilala. Kaya nagsabi na rin ako sa kanya.

Two days na lang at pasko ko, pangalawang beses na ring pagpunta dito sa bahay ni Gio at ngayon ay naabutan niya si Rica. Tahimik ang buong bahay, gabi na rin kaya huni na lang ng mga insekto ang maririnig.

“Uhmm, guys ano gusto niyong kainin? may stocks na ako sa ref, bumili ako kanina…anong gusto niyo?” Basag ko sa katahimikan, parang nagulat din sila sa ginawa ko.

“Pizza na lang siguro, sige kukuha lang ako,” pumunta ako sa kusina at kinuha ang pizza sa ref saka ko ito ininit.

Nang mainit ko na ito ay huminga muna ako ng malalim saka ito dinala sa labas. Nagulat na lang ako sa naabutan ko, nahulog ko rin ang pizza na hawak ko.

Sabay silang napatingin sa akin. Nakapatong ngayon si Gio kay Rica at magkahawak ang mga kamay nila.

Hindi ko inaasahang madadatnan ko sila sa gano’ng posisyon at lalong di ko inaasahan ang magiging reaksyon ko, nagulat ako na parang nagseselos?

Nagseselos ako? Pero bakit?

Tumayo sila at nagawa pa nilang ngumiti at pinulot ang nahulog na pizza, nakabalot naman ang pizza kaya hindi ito narumihan.

Isinawalang bahala ko na lang ang lahat at sumabay sa pagkain ng pizza. Nagkwentuhan kami at naglaro hanggang sa napagalitan na kami ng mga kapit-bahay.

“Truth or Dare na lang laruin natin,” suggestion ko. Alam ko kung anong pinapasok ko, gusto ko lang malaman ang totoo nilang mararamdaman. Gusto kong malaman ang lahat kahit alam kong masasaktan ako.

Yes, I’m gay pero hindi mo ito mahahalata dahil lalaki ako kung kumilos at magdamit. Hindi rin nila alam dahil tinatago ko, maski kay Rica.

“Game,” pagpayag nila, kaya kumuha ako ng bote at inilapag ito sa gitna namin.

“Ready?” tanong ko. Tumango sila bilang sagot kaya sinimulan ko ng paikutin ang bote.

Unang natutok ang bote sa akin, binigyan nila ako pareho ng dare, dahil ito ang pinili ko. Si Rica ay inutusan akong bumili ng beer sa labas na siya namang ginawa ko. At dahil may beer na ay ang utos naman ni Gio ay bumili ako ng makakain namin.

Pero, napapaisip lang ako, meron naman sa ref beer at snacks bakit kailangan ko pang bumili dito sa labas?

“Kuya sukli niyo po.” Inabot ng tindera ang sukli ko at nagmadaling umuwi ng bahay.

Pagpasok ko ng bahay ay nakatalikod si Rica at tila naghahalikan sila. “Ehem!” pagtikhim ko kaya natigil sila sa ginagawa nila.

“Ayon may snacks na tayo.” Hinablot ni Rica ang dala kong pagkain. Binigyan naman ako ni Gio ng kumot at binalot ito sa katawan ko.

“Malamig ba sa labas? Sorry,” paghingi niya ng tawad.

“Ok lang ako,” binigyan ko siya ng isang ngiti.

Bumalik kami sa paglalaro at ngayon ay it’s my turn to ask…“Truth or dare?”

“Truth,” sagot ni Gio.

Ang daming tanong na naglalaro sa isip ko, pero may isang tanong na nangibabaw.

“Mahal mo pa ba si Rica? Anong nagyari kanina? Bat’ ka nakapatong ka kay Rica kanina? At mukang naghahalikan?” deretsahan kong tanong. Wala na akong pakealam kung anong isipin nila sa tanong ko.

“Bat’ mo naman naitanong ang mga ’yan?”

“Just answer my question,”

“Nadulas kanina si Rica kaya tinulungan ko siyang tumayo, pero nadulas din ako. Hindi ko siya hinalikan, nagoatulong lang siya dahil napuwing ang mata niya…at hindi ko na siya mahal,” parang nahihiya pa siya kay Rica, pero ang sabi rin naman ni Rica hindi niya naman talaga mahal si Gio. Nagtinginan pa silang dalawa at tila parehong may tumatakbo sa isip nila.

“O-Ok, ang awkward na, inom na lang tayo…cheers!” biglaang saad ni Rica.

Kinuha namin ang mga baso namin at nag-toast.

Tatlong araw na lang at naisip ko ng magtapat kay Gio. Hindi ko na kaya pang kimkimin itong mararamdaman ko. Para na itong sasabog na hindi ko na mapipigilan pa.

Sinumulan kong i-dial ang number niya, pero nagdadalawang isip pa rin ako. 

Paano kung 'di niya pala ako gusto? Pano kung gagawin niya lang akong panakip butas? Paano kung...

My cellphone rang, natigil ako sa pag-iisip at nablangko ako nang malaman kung sino ang tumatawag. I answered his call and put my cellphone to my right ear.

"Hello?" He said.

"Hi, bakit?"

"Are you free today? you know going out,"

"Oum, sure,"

"Ok, I'll na lang ang place and time," He ended the call and after a seconds a message came into my inbox. Nilalaman nito ang oras at lugar kung saan kami magkikita ni Gio.

'3:00pm at Diamond, see you,' his message, sent with a smily emoji. Diamond is a Chinese restaurant near here.

It's already 2:30pm, nakaligo na ako at ngayon ay pumipili na ako ng damit na susuotin ko. I picked my white longsleve, black pants and my black shoes.

Umalis nabako sa bahay at dahil walking distance lang naman dito hanggang sa Diamond ay naglakad na lang ako. Pagpasok ko ay kaagad ko naman siyang nakita.

"Dumating ka," bungad niya.

"Syempre, ako pa ba?"

Itinaas niya ang kamay niya at isa-isa ng dinala ng mga waiter ang pagkain. Hindi ako pamliyar sa mga pagkain pero mukang masarap naman.

"Kain muna tayo." Tumango lang ako bilang sagot at nagsimulang kumain.

"So, bakit?" I wiped my mouth with tissue.

"Pano ko ba uumpisahan? Siguro naman aware ka sa nararamdaman ko para sa 'yo, sa mga chat at pagtawag ko sa 'yo," Panimula niya.

"Oo at pati ako ay may aaminin,"

"Siguro sabay na lang tayo?"

"one...two...three..."

"Gusto kita!" pareho kaming nabigla at natawa.

"Ang ibig mo bang sabihin sa gusto ay may feelings ka sa akin? Hindi lang kaibigan ang tingin mo sa akin?" paninigurado niya. "Wala ng bawian 'yan,"

"Ang akala ko straight ka?" nagtataka kong tanong.

"Hindi, I'm ain't straight at all, naipit lang ako kila Mommy kaya niligawan ko si Rica,"

"Pero 'di ba tumawag ka sa akin noon, 'yong lasing ka," Naguguluhan tuloy ako ngayon.

"About naman doon, na akala mo ay wrong call ay talagang sinadya kong ikaw ang tawagan ko." Ipinakita niya ang contacts niya at magkatabi ang pangalan ko at pangalan ni Rica.

"You mean uma-acting ka lang no'n? At 'yong...'yong m-mahal kita para ba sa akin talaga 'yon?" Nangiti pa siyang tumango, halatang proud sa ginawa niya.

"I think it's love at first sight...The day na pinakilala ka sa 'kin ni Rica ay nahulog na ako sa 'yo. I'm not a stalker, pero naging stalker ako dahil sa 'yo," mga banat niya at wala na akong nagawa kung 'di ang kiligin.

"Ibig sabihin, ikaw si G10?"

"Oo, hindi ba halata? 1 is stands for I, and 0 stands for o...and it's Gio," namangha ako sa sinabi niya, malay ko bang gano'n pala 'yon.

G10 is the only one na lagi kong nakakausap in online world. Lagi niya akong kinakamusta, giving advice, and sweet message. Nag-try ako na imbestigahan kung sino si G10 pero bigo ako, hindi ko rin naman alam na Gio pala ang basa sa G10.

"Now I know," saad ko't tumawa.

"Gusto kita at gusto mo rin naman ako, so...It's means na tayo na?"

"Kailangan ko munang magpaalam kay Mama,"

"Sige, ikaw bahala," ngumiti siya, 'yong ngiting nakakahawa.

Hanggang sa nag-umpisa na kami maging LDR, maayos naman ang lahat sa amin. Medyo may 'di pagkakaunawaan pero nagkakaayos din naman kaagad.

10:00 am na at katulong ako nina Tita at Tito— Rica’s mother and father. Nag-aayos kami ngayon ng bahay nila, gaya sa akin ay ngayon lang sila nagkaroon ng oras…kung kailan pasko na mismo.

“Perfect!” sigaw ni Tita nang makita ang ayos ng bahay. Nag-apir kami ni Rica at ngumiti.

Pagtapos ng pag-uusap namin ni Gio noong nakaraan ay kaagad kong tinawagan si Mama, pero lagi ko siyang hindi ma-contact. Alam na rin ni Rica ang tunggol sa amin ni Gio. Mga magulang na lang namin ang hindi pa nakakaalam sa relasyon namin ni Gio.

Ang alam kasi ng magulang ni Gio ay sila pa rin ni Rica, at gano’n ang magulang ni Rica. Ako na rin mismo ang nagsabi na pagtapos na lang ng pasko at bagong taon kami aamin ni Gio.

Pumasok kami sa kwarto ni Rica at nanood ng movies pampalipas ng oras hanggang sa naisipan naming bumili ng regalo. Pumunta kami sa mall at nagpaalam kina Tito at Tita.

Nang makarating kami ay nagtanong ako kay Rica kung anong pwedeng iregalo kay Gio, almost seven years din silang nagpanggap na magkarelasyon kaya baka alam niya.

“Uhmm, let me think…Something na ikaw mismo ang gumawa,” she replied.

Nang sinabi niya ’yon ay hinila ko siya kaagad sa bihilihan ng mga school supplies. I will buy some pens and sketch pad. Hindi naman sa pagmamayabang, pero magaling ako sa pag-dro-drawing.

Pagkatapos naming bilhin ang mga dapat bilhin ay inaya ko na siyang umuwi.

My phone rang and it’s Gio. Kapag kausap ko siya sa phone ay kailangan ko siyang tawaging G10(ten) para hindi mahalata.

“Why?” I immediately asked him.

“Kakamustahin ko lang ang mahal ko,” Iyon lang naman sinabi niya pero kinikilig ako. “Nakikita ko kayo,” dagdag niya kaya napaangat ako ng tingin at nakita siya na nakasandal sa kotse niya. Lumapit siya sa amin at kinuha ang mga dala namin.

“Anu-ano ba ’to?” he asked at sisilipin niya sana pero agad kong hinablot ito.

“It’s a secret!” Pumasok ako sa kotse at gano’n din sina Rica at Gio.

Habang nasa byahe ay trinay kong tawagan si Mama pero hindi ko pa rin siya ma-contact. Ayokong mag-overthink, pero pano kung may nangyari na kay Mama?

“What’s wrong? may problema ba?” tanong ni Rica na katabi ko.

“Si Mama kasi hindi ko ma-contact,”

“Baka naman busy?” singit ni Gio.

“Siguro nga,”

Gusto pa sana ni Gio dumaan ng mcdo pero need ko ng umuwi para gumawa ng maireregalo sa kanya.

Mabilis lang lumipas ang oras, at ngayon ay gabi na…It’s almost 11:00pm at kakatapos ko lang gawin ang regalo ko kay Gio.

Tinawag na ako ni Rica para ayusin na ang mesa at ihahanda na ang mga pagkain. Iniligpit ko na lahat ng kalat ko at inilagay ko ang drawing ko sa isang frame at ibinalot ito.

Lumabas na ako ng kwarto ni Rica at tinulungan na sila Tita sa paghahanda. Kahit na may kasama ako ngayon ay hindi ko pa rin maiwasang malungkot. Sana nandito si Mama sa araw na ito.

Speaking of Mama, nag-text siya ngayon at bumabati ng merry christmas. Nang sinubukan ko naman itong tawagan ay hindi niya ito sinasagot.

“Ten,” pagsisimula ng countdown para sa pasko.

“Nine.” Tumabi sa akin si Rica at kumuha ng litrato naming dalawa.

“Eight,” kumukuha naman sila ngayon ng litrato na para sa family picture nila.

“Seven,”

“Six,”

“Five,”

“Four,”

“Three,” sumabay na sila sa pag-countdown.

“Two,”

“One!” sigaw namin.

“Merry christmas!” pagbati namin sa isa’t-isa.

Umingay ang paligid, hudyat na pasko na. Umupo na kami at nang humupa na ang ingay ay saka kami nagdasal ng pasasalamat. Marami akong ipinasalamat, pero meron din akong hiniling.

‘Sana kasama ko ngayon si Mama,’

Nagpalakpakan kami pagkatapos naming magdasal kasabay naman nito ang pagbukas ng pinto. Naagaw nito ang atensyon naming lahat at iniluwa nito si Gio. Ano naman kayang ginagawa niya rito?

“Bakit ka nandito?” Tumayo ako at nilapitan siya.

“Merry christmas Tito, Tita, Rica at sa ’yo Jeff,” pagbati niya.

“Merry christmas din,” bati namin pabalik.

“Ang sagot ko sa tanong mo ay para ibigay ang regalo ko,”

“Regalo ko?” nagtataka kong tanong. Gaano ba ito kaimportante at kailangan niyang sumugod dito ng ganitong oras na dapat ay nasa bahay lang nila siya.

“Pumasok na po kayo,”

Umihip ang malakas na hangin kasabay nito ang pagbuhos ng mga luha ko. Hindi makapaniwala sa nakikita ko, tila isang panaginip. Kanina lamang ay humiling ako na sana ay makasama ko ngayon si Mama at ngayon din ay nagkatotoo, sa tulong ni Gio.

Hindi na ako nag-atubili at kaagad kong niyakap si Mama. Mahigipit ang naging yakap ko, ’yong tipong ayoko na siyang bitawan pa. Sobra ko siyang na-miss, ilang taon din siyang wala sa tabi ko.

“Nandito na si Mama, ’wag ka ng umiyak.” Kumalas siya sa pagkakayakap ko at pinunasan ang mga luha ko. “Salamat kay Gio, kaya nakauwi ako ngayon dito,”

Tinuonan ko ng pansin si Gio at walang kung anu-ano ay hinalikan ko ito. Alam kong nabigla silang lahat sa ginawa ko, pero hindi ko na napigilan ang sarili ko.

“Salamat, Gio,” tumugon siya sa pagkakahalit ko at tila huminto ang oras at ang pag-ikot ng mundo ko.

Ang paskong ito ang pinakamasayang pasko sa buhay ko. And it’s all started with a wrong call.

I Miss You Most

I Miss You Most

By: kuyaebzkie1025

Synopsis:

Limang taon na ang nakalipas nang sinamahan ni Gavin si Jairus papuntang airport. Umalis na kasi noon si Jairus papuntang Canada kasama ng mama niya habang si Gavin ay umiiyak dahil aalis na si Jairus. Maayos naman ang kanilang komunikasyon sa social media pero habang tumatagal ay bihira na silang naguusap dahil pareho silang may ginagawa sa buhay hanggang sa di na sila naguusap. Ma-realize kaya nilang may pagtingin sa isa’t isa? May pag-asa ba na magkikita sila muli?

Five years ago…

Third POV

Hinatid nina Gavin, Ronnie, at Jude sina Jairus at Emma sa airport dahil aalis ang mag-ina papuntang Canada. Nagtatrabaho si Emma sa Canada bilang guro at doon nag-aaral si Jairus ng senior high. Mag-aaral sana siya ng kolehiyo pero kailangan niya muna mag-senior high dahil huling batch kami na grumadweyt under the new curriculum. Masyadong napaiyak si Gavin dahil nalulungkot siya sa pag-alis ni Jairus.

“Jai, di ka na babalik dito?” tanong ni Gavin habang umiiyak at mabilis ang pagtulo ng kanyang mga luha.

Ipinahid ni Jairus ang mga luha ni Gavin at hinahagod ni Ronnie ang likod ng kanyang nakababatang kapatid para patahanin ito.

“Vin, huwag kang mag-alala. Babalik ako dito, okey? Huwag mong kalimutan mag-video call para di mo ako ma-miss.” bilin ni Jairus habang hawak niya ang pisngi ni Gavin.

Nagulat si Gavin dahil hinalikan siya ni Jairus sa bibig tsaka umalis. Natulala nang ilang segundo si Gavin.

“Jude, ikaw na bahala kay Gavin. Pasayahin mo siya at huwag mong paiyakin kundi lagot ka sa akin.” dagdag ni Jairus sabay niya ipakita ang kanyang kamao para matakot si Jude.

“Kung gusto niyo pumunta ng bahay namin, nandoon naman ang caretaker namin. Sinabihan ko naman na puwede kayong pumunta doon pag gusto niyo.” bilin ni Emma

Bago umalis si Jairus ay hinalikan niya muna ang kanyang hintuturo tsaka niya idinikit sa labi ko. Bigla akong nakaramdam ng kilig pero sabi ng isip ko, baka pinagtitripan lang ako.

“Crush mo ba si Jairus?” bulong ni Jude

“Hindi ko siya crush!” palusot ni Gavin habang mataas ang tono ng kanyang pananalita.

“Napakadefensive mo naman!” sabi ni Ronnie

Lumabas na sa airport sina Gavin, Ronnie, at Jude. Nakaabang na ang van na sinakyan nila kanina. Nasa front seat si Ronnie habang nasa likod ng front seat sina Gavin at Jude. Si Norman (ang nakakatandang kapatid nina Gavin at Ronnie) naman ang nagmaneho ng van.

“Sumakay na ba ng eroplano sina Ma’am Emma at Jairus?” tanong ni Norman habang nagmamaneho

“Naghihintay pa sila ng kanilang flight, Kuya Norman.” sagot ni Jude

“Naiinis talaga ako kay Jairus dahil bigla na lang niya akong hinalikan! Parati na lang niya akong pinag-tripan!” ani Gavin habang kumakain ng Pringles.

“Hindi ako naniniwalang naiinis ka kay Jairus dahil halata naman sa pananalita mo na kinikilig ka!” pang-aasar ni Ronnie.

“Totoo ang sinasabi ni Gavin, kuya. Hindi siya nagsisinungaling .” dinepensahan ni Jude si Gavin.

“Excuse me, Kuya Ronnie! Huwag kang gumawa ng fake news!” depensa ni Gavin

“Bunso, baka ikaw ang fake news at naghahanap ka pa ng kakampi.” sabi ni Ronnie

“Kayong dalawa, huwag na kayong mag-asaran diyan baka mag-away na naman kayo.” umawat si Norman

Four years ago…

Jairus

’ POV

Bisperas ng Pasko noon at 9:00 na ng gabi sa Toronto at 9:00 ng umaga naman sa Pinas. Nasa balkonahe si mama noon at abala siya na nagkukuwentuhan sa mga kaibigan niya. Nasa kuwarto lang ako at katatapos ko lang panoorin ang isang 90’s Pinoy romantic movie sa laptop ko. Naisipan kong mag-Skype para makavideo call kay Gavin dahil miss na miss ko na siya. Nang inaccept niya ang tawag ko ay nakita ko sa kanyang mga ngiti na masaya siya at natulala ako nang ilang minuto. Hindi ko siya gusto pero gusto ko lang tignan ang kanyang mukha.

“Hoy, ba’t ka tulala?” sinigawan ako ni Gavin

“Ah… eh… baka mahina ang signal diyan sa Pinas dahil akala mo na natulala ako.” palusot ko habang mataas ang tono ng pananalita ko.

“Baka crush mo ako!” pang-aasar ni Gavin at bigla akong inuubo.

Pumasok si mama sa kuwarto ko at dinalhan niya ako ng mainit na tsokolate at apple pie.

“Hi po, Ma’am Emma! Miss na miss na po kayo ng mga former students niyo!” pagbati ni Gavin

“Thank you Gavin at miss na miss ko na rin kayo diyan sa Pinas.” saad ni mama

“Merry Christmas po sa inyong dalawa!” dagdag ni Gavin

“Same to you, Vin!” sabi ni mama

“Vin, may ireregalo sa’yo si mama.” sabi ko

Kinuha ni mama sa ilalim ng kama ko ang isang malaking maleta. Nakalagay doon ang mga ipapasalubong para sa mga relatives at friends namin sa Pinas pati na rin sa pamilya ni Gavin. Tinignan ko si mama sandali at nakita ko sa mga mukha ni Gavin na nagtataka siya.

“Jai, anong ginawa ng mama mo diyan?” tanong ni Gavin

“Secret!” sagot ko

Inilabas ni mama ang binili niyang t-shirt na Nike at ipinakita pa niya kay Gavin habang nakatutok sa camera. Nakita kong masaya si Gavin sa pasalubong ni mama para sa kanya.

“Vin, ilalagay ko ito sa balikbayan box at ipapadala ko ito sa LBC pati na ang mga ibang binili ko. Baka next month pa makarating diyan sa Pinas ang mga pasalubong.” paliwanag ni mama

“Sige po.” sabi ni Gavin

“Mag-usap muna kayo diyan at magkukuwentuhan pa kami ng mga friends ko.“paalam ni mama. Tiniklop niya ang t-shirt at inilagay niya muna sa maleta tsaka siya umalis.

Gavin’s POV

“Anak, binilhan kita ng ice cream.” saad ni mama sabay bigay sa akin ng binili niyang sorbetes.

“Salamat po, ma!” sambit ko tsaka pumunta si mama sa kusina.

Habang kumain si Jairus ng apple pie ay di ko naiwasang titigan siya at lumabas ang pagiging dirty-minded ko. Na-imagine ko na may nangyari sa aming dalawa sa kama. Di ko siya gusto pero di ko alam kung anong nangyari sa akin.

“Hoy!” sigaw ni Jairus at tinatawanan pa niya ako nang malakas.

Di ko namalayan na dahan-dahan nang natutunaw ang hawak kong sorbetes at nadumihan ang damit ko.

“May pagnanasa ka ba sa akin?” tanong ni Jairus habang may halong pang-aasar at pang-aakit ang kanyang pananalita.

“Yucks!” sagot ko habang kunwaring nandidiri.

“May pa-yucks-yucks ka pang nalalaman diyan! Eh, gusto mo nga akong halikan noong third year high school pa tayo!” pang-aasar ni Jairus

Para di na ako asarin ni Jairus ay iniba ko na lang ang topic baka mapikon ako sa kaaasar niya sa akin.

“Kumusta naman ang studies mo diyan sa Canada?” tanong ko habang kumakain ng ice cream.

“Maayos naman ang studies ko pero di naman masyadong strikto ang mga teachers dito at hinahayaan lang nila kami sa mga gusto namin gawin sa school. Ikaw?” paliwanag ni Jairus

“For me, marami akong ginagawa sa studies ko lalo na’t college na ako ngayon. Maraming activities, reports, projects, etc. na gagawin.“sabi ko at napabuntonghininga ako.

“It’s okey, kaya mo ’yan!” pag-cheer sa akin ni Jairus

“Jai, kailan kayo uuwi dito sa Pinas?” tanong ko habang kumakain ng ice cream.

Nakita ko sa kanyang mga mata na nagdadalawang-isip pa siya. Kinabahan ako baka di siya maka-uwi at di na kami magkita ulit.

“Hindi ko pa alam kailan kami uuwi diyan sa Pinas.” sagot ni Jairus

“Ah, ganun ba?” tanong ko habang naluungkot.

“Vin, huwag ka nang malungkot tutal parati naman tayo nagvi-video call kapag wala tayong ginagawa.” saad ni Jairus

“Jairus, nandito na ang mga friends mo!” rinig kong sigaw ng mama niya.

Nagkataon na nauubos na niya ang kanyang pagkain at inumin kaya nagmamadali na siyang nag-ayos ng kanyang sarili.

“May dumi ba sa mukha ko?” tanong ni Jairus

“Meron, nasa lips mo.” sagot ko

Kinuha niya ang kanyang tissue at ipinahid niya sa kanyang lips para mawala ang dumi. Sinusuklay pa niya ang kanyang buhok at nilagyan pa niya ng pulbo ang kanyang mukha. Naramdaman ko na naman ang tibok ng puso ko pero nawiwirduhan ako sa sarili ko dahil hindi ko crush si Jairus. Di ko maintindihan ang nararamdaman ko kung kinilig ba ako o hindi.

“Sige Vin, baka hinahanap na ako ng mga friends ko.” paalam ni Jairus

“Sige, bye!” at nag-end na ang video call naming dalawa. Tinapos ko munang kainin ang ice cream ko.

“Insan, magbihis ka na baka matagalan pa tayo sa pila sa sinehan.” saad ni Elise at nagmamadali na akong umakyat sa itaas.

Jude’s POV

Narinig kong nag-ring ang laptop ko dahil tumawag sa akin si Jairus through Skype at nagkataon naman na katatapos ko lang maghugas ng pinggan sa kusina. Inaccept ko ang tawag niya at nag-usap kami.

“Jairus, ba’t napatawag ka?” tanong ko

“Wala lang, gusto lang kitang tawagan.” sagot ni Jairus

Kumuha muna ako ng pandesal at nagtimpla ng kape.

“Sa palagay mo, paano mo masabi kung may gusto ka sa isang tao?” tanong ni

Jairus

“Una, kapag kasama mo siya ay parang masaya ka sa piling niya. Pangalawa, walang araw na di mo siya naiisip. Pangatlo at panghuli, nakikita mo siya kahit sa panaginip.” paliwanag ko

“Jude, aalis muna ako. Ikaw na ang bahala sa bahay natin ha?” paalam ni mama at tumango ako.

“Bakit mo naitanong? May gusto ka ba kay Gavin?” tanong ko

“Hindi ah! Baka ikaw, may gusto ka kay Gavin.” palusot ni Jairus at bigla akong nabilaukan.

“Taooooooooooo pooooooooo!” rinig kong sigaw ng babae habang kumakatok sa gate namin.

“Bukas na tayo mag-usap at marami pa akong gagawin.” paalam ni Jude

“Sige, bye!” at inend na ang video call.

Three years ago…

Jairus’ POV

Paskong-pasko na noon sa Canada at ako lang mag-isa sa bahay dahil may binili lang si mama sa supermarket. 8:30 na ng umaga sa Toronto habang 8:30 na ng gabi sa Pilipinas. Just like I always did, nag-Skype pa rin ako para kausapin si Gavin. Habang nag-video call kami ni Gavin ay naririnig ko na pinatugtug ang Christmas song ni Jose Mari Chan sa bahay nila.

“Wow, ang cute mo pala tignan kapag sinuot mo ang t-shirt na pasalubong ni mama sa’yo.” pinag-tripan ko si Gavin.

Biglang nabilaukan si Gavin sa kinain niyang jolly hotdog pero buti nga lang at binigyan siya ni Elise ng tubig. Di ko alam kung kinilig sa sinasabi ko kahit na di ko siya inaakit. Totoong cute siya pero never akong kinilig.

“Crush mo ba ako?” tanong ni Gavin

“Hindi, baka ikaw may crush ka sa akin!” palusot ko

“Hay naku, ang hilig mo talaga akong pagtripan!” sabi ni Gavin

“Miss na kasi kita! Gusto kitang halikan, yakapin, sumandal sa balikat mo, at gawing unan ang hita mo.” tugon ko

“I know, pero wala naman malisya sa ginawa mo.” sabi ni Gavin

Nakita kong may babaeng lumapit kay Gavin at tumabi pa silang dalawa habang naka-upo sila’t nakaharap sa webcam. Sa palagay ko, hindi iyon pinsan ni Gavin dahil di ko kilala ang babae. Maganda naman siya at ang cute ng ngiti niya. Siguradong bagay silang dalawa ni Gavin.

“Christine, si Jairus nga pala. Kaibigan ko since elementary until high school. Jairus, this is Christine. Anak ng landlady ng tinitirhan kong dorm na malapit sa university.” pagpapakilala ni Gavin sa aming dalawa ng babae.

Medyo na-hurt lang ako ng konti dahil pinakilala ako ni Gavin as a friend hindi as a crush or as a lover dahil walang kami. Lahat ng halik, yakap, at kung anu-ano pang ginawang paglalambing ko sa kanya ay walang kahulugan iyon para sa akin.

Ayokong isipin na may feelings ako sa kanya pero nagseselos talaga ako.

“Jairus, ikaw pala iyong kinukuwento sa akin ni Gavin?” tanong ni Christine

“Yes, siya iyan!” sagot ni Gavin

Habang nag-uusap sila ay narinig kong may kumatok sa kuwarto ko at excited na ako baka bibisitahin ako dito ni Andrea.

“Come in!” sigaw ko

“Oh Jairus, I thought you go together with your mother in the supermarket.” ani Andrea

Tumabi siya sa akin at nagulat siya dahil nakita niya si Gavin.

“Is this your friend from your country?” tanong ni Andrea

“Yes, he is!” sagot ko habang inakbayan ko si Andrea.

Nakita ko sa mukha ni Gavin na parang nalulungkot siya dahil sa ginawa ko kay Andrea. Hindi ko alam kung nagseselos siya sa akin o hindi. Baka miss lang niya ako tutal hindi ko siya gusto at di rin niya ako gusto.

“Hi, I’m Andrea, the friend of Jairus.” pagpapakilala ni Andrea

“Hi Andrea, I’m Christine. Do you know Gavin already?” saad ni Christine

“Yes, because Jairus always tell the story about him and his friend every time we talk.” sagot ni Andrea

“Me too.” sabi ni Christine

Masaya na nag-uusap sina Andrea at Christine habang kaming dalawa ay tahimik lang at nagtitigan lang kaming dalawa. Nakikinig naman kami sa pinag-uusapan nila ngunit sadyang gusto lang namin na titigan ang isa’t isa habang pareho kaming nakangiti. Matapos ang ilang minuto ay tumigil na sila sa kanilang kuwentuhan.

“Oh, it’s 9:20 already. We will go together with Jairus at the church to go to the evening mass. We need to rush now because the mass will start in a few minutes.” paalam ni Christine

“Ok, I also need to go to the toilet.” paalam ni Andrea at nagmamadali na siyang lumabas ng kuwarto.

“Sige, bukas na tayo mag-usap dahil punuan na ang simbahan ngayon.” paalam ni Gavin

“Ok, bye! Merry Christmas!” pagbati ko

“Merry Christmas din!“at nag-end na ang video call.

Naligo ako sa bathroom ng kuwarto ko dahil pupunta kami ni Andrea kasama ang mga friends namin sa mall para gumala.

Gavin’s POV

Sa halip na sumama ako sa simbang-gabi ay hindi na lang ako sumama dahil nagsimula na akong umiyak nang dahil kay Jairus. Miss na miss ko na talaga siya dahil matagal ko na siyang hindi nakakasama. Biglang may nagbukas ng pinto at bumungad sa harapan ko si Jude.

“Kaya pala di ka sumama sa simbang-gabi dahil nandito ka pala sa kuwarto mo.” ani Jude at niyakap ko iya nang mahigpit.

“Bakit ba kasi may kasama siyang babae sa Canada?” tanong ko

“Baka kaibigan lang ni Jairus iyong babae. Alam mo naman si Jairus na napakalambing talaga niya sa’yo.” sagot ni Jude

“Pa–paano k–kung may girl–friend na siya?” tanong ko habang nahihirapan akong magsalita sa kaiiyak.

“Imposible naman na magka-girlfriend si Jairus dahil ikaw ang mundo niya. Ikaw ang nagpapasaya sa kanya simula noong elementary pa tayo. Baka di mo lang maintindihan ang sarili mo.” paliwanag ni Jude

Dahil sa sobrang iyak ay nahihirapan na akong huminga at muntik na akong mawalan nang malay pero buti nga lang at pinainom niya ako ng tubig.

“Vin, maayos na ba pakiramdam mo?” tanong ni Jude

“Oo, maayos na!” sagot ko

“Gusto mo manood tayo ng movie sa cable?” inaya ako ni Jude

“Sige!” sagot ko

Habang nanonood kami ng movie ni Vice Ganda sa cable ay kumain ako ng chocolate, spaghetti, Christmas ham, mansanas, orange, hamonada, maja blaca, at pork barbecue. Nag-eenjoy akong kumain nang kumain habang nanonood ng pelikula.

“Vin, dahan-dahan lang sa pagkain baka di ka na makakain mamayang 12:00 ng hatinggabi.” paalala ni Jude

“Okey lang, at least di na ako malulungkot.” tugon ko

Simula noong umalis si Jairus papuntang Canada, si Jude na ang nagpapasaya sa akin. Bukod kay Jude, nag-stress eating ako, nanonood ng movie, nakikinig ng music, nagbabasa ng nobela, at kung anu-ano pang ginawa ko sa sarili ko para lang maging masaya ako.

“Jude, what if kung maging boyfriend kita?” tanong ko at nagulat siya.

“Ano? Maging boyfriend mo ako?” saad ni Jude habang gulat na gulat.

“Nagtatanong lang naman ako.” sabi ko

“Gusto mo subukan natin?” tanong ni Jude habang inilapit niya ang kanyang mukha sa mukha ko at nakahawak pa ang kanyang kanang kamay sa kanang

pisngi ko.“

“Grabe ka, nagbibiro lang naman ako.” sagot ko at bumalik kami sa panonood ng movie.

Two years ago… 

Jairus’ POV

Instagram Post:

[May isang picture na naka-akbay si Jude kay Gavin habang nasa date sila.]

342 likes

gavin_feb28 Happy 2nd monthsary my miming Jude. Thank you for being the best man for me and you make me feel happier since Jairus left to Canada. You and Jairus are my friends since elementary until high school but he was my closest friend until now. You did everything to spent our time even though we’re busy in our college life. I hope our relationship will last longer, miming ko! View all 18 comments heyjude143 Thank you so much and I love you miming! iamelise Wow! Ang sweet naman ng pinsan ko!

Nang makita ko ang post ni Gavin sa Instagram, parang nasasaktan ako at nagseselos kay Jude dahil pinasaya niya si Gavin. Wala na kami masyadong time na makapag-video call pero friend ko pa rin siya sa Facebook at updated pa rin ako sa kanyang post sa Twitter at Instagram. Bihira ko na rin nakakausap si Jude pati na mga classmates ko noong high school pa ako sa Pinas. Kasama ko sina Andrea at mga friends namin habang nag-dinner kami sa isang restaurant.

“Jairus, what happened?” tanong ni Andrea

“Nothing!” sagot ko sabay tago ng cellphone ko sa bulsa ng pantalon ko.

“Sigurado ka ba? Eh, parang hindi ka naman okey!” sabi ni Patrick

“I said nothing!” napasigaw ako dahil sa galit ko sa aking sarili.

Dahil sa malakas na pagsigaw ko ay bigla akong pinagtitinginan ng mga tao sa restaurant at tahimik silang lahat.

“Je sais que vous avez des sentiments avec votre ami aux Philippines.” (I know that you have feelings with your friend in the Philippines.) ani Marion

“What did Marion said?” tanong ni Patrick

“She said that he know that Jairus have feelings with his friend in the Philippines.” sagot ni Andrea

“Waiter!” sigaw ko sabay senyas sa waiter at lumapit ito sa aming table.

“Can I have two bottles of red wine, please?” order ko at napanganga ang mga kasama ko sa gulat.

Umalis kaagad ang waiter at pagkatapos ng dalawang minuto ay bumalik ito na may dalang dalawang bote ng red wine at tig-aanim na wine glass.

“Thank you, waiter!” pagbati ko tsaka umalis ang waiter.

Habang kumain kaming lahat ng dinner ay nag-enjoy akong uminom ng red wine. Pinicturan ko pa ang wine na nasa wine glass at ipinost ko sa Instagram. Hindi sila uminom ng wine kaya ako na lang ang uminom.

“Jairus, don’t drink too much wine or else you will be drunk.” paalala ni Calvin “It’s okay, I’m feeling well!” sabi ko na may kumpyansa sa sarili.

Tapos na kaming lahat kumain at naubos ko na ang isang bote ng red wine at may kalahati pang natira sa pangalawang bote.

“Jairus, basin nahubog ka na!” (Jairus, baka lasing ka na.) paalala ni Lucille

“Hindi ako lashing! Naka-inom lang!” sabi ko

“What did they say?” tanong ni Andrea

“Lucille said to Jairus that maybe he’s already drunk but Jairus insist that he is not drunk, he just drinking wine.” paliwanag ni Patrick

Kahit na pinigilan ako ng mga kaibigan ko ay sige pa rin ako sa pag-inom ng alak hanggang sa naubos ko. Nagsimula na akong umiyak dahil naaalala ko ang post ni Gavin sa Instagram.

“What the f***! Why did my friend forget me? Why he did not spent my time on me? I love him as a friend but I don’t realize that I have a feelings for him! I don’t know why I’m jealous of him and honestly, I’m in-denial about my feelings for him because I think that I just miss him so much.” reklamo ko habang umiiyak sa sobrang kalasingan.

Dahil nag-hysterical ako sa sobrang kalasingan ay pinagtitinginan na kami ng mga tao sa restaurant.

“Jairus, maybe you’re drunk.” sabi ni Andrea

“He’s drunk but I think that he just telling the truth.” tugon ni Marion

“That Jude is such an a****** and he’s the reason that Gavin forget me!” sabi ko at nagsimula na akong sumuka at nakatulog ako sa sobrang kalasingan.

Third POV

Napahiya ang limang kaibigan ni Jairus dahil sa ginawa nitong eskandalo sa restaurant. Nagsuka siya at nakatulog dahil sa labis na pag-inom ng red wine. Pareho silang natataranta baka pagagalitan sila ni Emma nang malaman nilang lasing si Jairus. Inalalayan nina Calvin at Patrick si Jairus palabas ng restaurant.

“Guys, what shall we do now?” tanong ni Calvin habang natataranta.

“Maybe he will sleeping at my house because I’m alone.” sagot ni Patrick

“I will talk to Teacher Emma that Jairus is sleeping in your house and he’s doing well.” deklara ni Andrea

“Okay, thanks Andrea!” pagbati ni Calvin

Sumakay sina Calvin at Patrick ng taxi papunta sa bahay ni Patrick. Pagkatapos ay pumasok sila sa loob ng bahay at pinahiga nila si Jairus sa kuwarto ni Patrick.

“I will go to my house and see you tomorrow.” paalam ni Calvin

“Okay, bye!” pagbati ni Patrick at lumabas na si Calvin ng bahay.

“Gavin, huwag mo akong iiwan! Magagalit ako kapag umalis ka!” sabi ni Jairus habang nakapikit ang kanyang mga mata.

Kahit na naiilang ako ay wala akong magawa kundi tabihan ko na lang siya sa kama. Baka kasi umiyak siya kapag di ko siya tabihan.

“Gavin, mag-behave ka ha? Huwag kang malikot habang natutulog ka.” saad ni Jairus at niyakap pa niya ako.

Na-miss na siguro niya ang kanyang kaibigan sa Pinas kaya niya ako niyakap dahil akala niya na ako si Gavin. Wala akong feelings sa kanya pero sadyang dala lang iyon ng kanyang kalasingan.

Gavin’s POV

Instagram Post:

[Picture ng wineglass na may laman na red wine.]

99 likes

jjairus I hope that red wine can cure my broken heart! View all 5 comments iamelise Anyare Jai? christine_castle Pahingi ng red wine.

“Ano ba ang tiningnan mo diyan sa cellphone mo? Patingin nga?” tanong ni Kuya Ronnie at ibinigay ko sa kanya ang cellphone ko.

Nagulat siya nang tinignan niya ang IG post ni Jairus.

“Anong ibig sabihin ng post ni Jairus?” tanong ni Kuya Ronnie sabay balik sa akin ang cellphone ko.

“Hindi ko alam. Baka naghiwalay na sila ng syota niya.” sagot ko

“Gavin, ano ba? Wala siyang girlfriend simula noong pumunta siya sa Canada.” sabi ni Kuya Ronnie

Biglang nakisingit sa usapan namin si Kuya Norman.

“Miss na miss ka na ni Jairus at naramdaman ko na gusto ka niya pero di pa siya sigurado.” tugon ni Kuya Norman

“Paano ako magustuhan ni Jairus? Eh, alam niyo naman na may boyfriend na ako!” pagtanggi ko

“Bunso, pareho kayong in-denial sa feelings niyo sa isa’t isa. Sabihin natin na miss niyo na ang isa’t isa pero sadyang binalewala niyo lang ang nararamdaman niyo.” paliwanag ni Kuya Ronnie habang tinapik niya ang balikat ko.

“Kaya mo lang siguro naging boyfriend si Jude para makalimutan mo ang nararamdaman mo kay Jairus at para pilitin ang sarili mo na di mo talaga siya gusto.” sabi ni Kuya Norman

“Hindi ko gusto si Jairus!” sinigawan ko ang mga kuya ko

“Gavin, ba’t ka galit? Ba’t mo kami sinigawan?” tanong ni Kuya Ronnie

“Ba’t parang kasalanan namin na pinagsabihan ka namin?” tanong ni Kuya Norman

Biglang dumating si mama galing ng paaralan.

“Anong nangyayari dito?” tanong ni mama at nagmano kaming lahat.

“Ma, si bunso po kasi biglang nagalit.” sagot ni Kuya Ronnie

“Inaway niyo ba ang kapatid niyo?” tanong ni mama

“Hindi po ma, kaya siya galit kasi di niya matanggap ang katotohanan na may gusto siya kay Jairus.” sagot ni Kuya Norman

Nagulat ako nang biglang kinuha ni Kuya Norman sa akin ang cellphone ko at pinatingin pa niya kay mama ang IG post ni Jairus. Sinuot muna ni mama ang kanyang salamin tsaka niya tinignan.

“Gavin, kaya naglasing si Jairus dahil may gusto siya sa’yo. Kung di siya naglasing, baka in-denial pa siya sa nararamdaman niya sa’yo. Siguro, ang red wine ang dahilan kaya siya nasasaktan dahil nakita niya ang picture niyo ni Jude habang magkasama kayo noong nagde-date kayo last week.” paliwanag ni mama sabay bigay sa akin ang cellphone ko.

Dahil pinilit ko pa rin ang sarili ko na di ko talaga siya gusto ay mas pinili kong umalis ng bahay na hindi nagpapaalam.

“Gavin, kausapin mo muna kami! Huwag kang umalis na di nagpapaalam!” sigaw ni Kuya Ronnie One year ago…

Jairus’ POV

Na-realize ko na may gusto na pala ako kay Gavin ngunit di ko lang napansin noong mga nakaraang taon. Gusto ko sana umuwi ng Pinas noong graduation ni Gavin sa college pero wala akong masyadong time kasi nag-aaral pa ako noon para sa exams namin. Gusto ko sana aminin sa kanya ang totoong nararamdaman ko pero hinayaan ko na lang siya na maging masaya sa piling ni Jude.

“Anak, may gusto ka ba kay Gavin?” tanong ni mama

“Oo, in-denial ako noon sa feelings niya pero na-realize ko na gusto ko na pala siya.” sagot ko

“Mahal mo ba siya?” tanong ni mama

“Siguro, mahal ko na siya.” sagot ko

“Bakit hindi mo na lang siya puntahan sa Pinas? Huwag kang mag-alala sa akin dahil maayos naman ang buhay ko dito sa Canada.” saad ni mama habang hinawakan niya ang balikat ko.

“Next year na lang siguro ma.” sabi ko

Naisipan kong mag-video call si Ma’am Nanette (mama ni Gavin) sa Messenger para kumustahin si Gavin. Gusto ko sana siyang kausapin pero ayoko dahil nahihiya ako sa kanya.

“Anak, buti nga lang at naisipan mo akong tawagin.” sabi ni Ma’am Nanette

“Kumusta na po si Gavin?” tanong ko

“Maayos lang naman siya. Nandoon siya sa bahay ni Jude ngayon.” sagot ni Ma’am Nanette

“Wow! Siguro masaya po siya sa piling ni Jude!” tugon ko habang nagkunwaring masaya.

Nakita ko sa mukha ni Ma’am Nanette na seryoso ang kanyang mukha pero nakita ko na di siya galit sa akin.

“Anak, may tanong lang ako.” ani Ma’am Nanette

Bigla akong kinabahan baka ayaw sa akin ni Ma’am Nanette.

“May gusto ka ba kay Gavin?” tanong ni Ma’am Nanette

“Oo, gusto ko siya. Hindi pa kasi ako sigurado sa feelings ko sa kanya noon at indenial pa ako.” sagot ko

“Bakit hindi mo na lang kami puntahan dito sa Pinas?” tanong ni Ma’am Nanette

“Gusto ko po sana pero next year na lang siguro.” sagot ko

“Okey, huwag mong kalimutan ang pasalubong ha?” bilin ni Ma’am Nanette

“Sige po, bye!” at inend ko ang video call namin sa Messenger.

Gavin’s POV

Masaya ako dahil kasama ko si Jude pero na-realize ko na may gusto na pala ako kay Jairus ngunit sadyang in-denial lang ako noon. Hindi ko lang siya gusto pero mahal ko na siya higit pa sa isang kaibigan.

“Gavin, may gusto ka ba kay Jairus?” tanong ni Jude

“Hindi!” pagsisinungaling ko

“Sigurado ka ba?” tanong ni Jude

Di ako makasagot sa tanong niya dahil di ko alam kung magsisinungaling ba ako o hindi.

“Vin hindi ako galit sa’yo kung mas gusto mo si Jairus kaysa sa akin.” sabi ni Jude

Di ako makapaniwala na alam niya ang totoo. Ang parents ko lang at mga kapatid ko pati sina Elise at ang iba kong mga pinsan lamang ang nakakaalam patungkol sa nararamdaman ko kay Jairus kahit na di ko aaminin sa kanila.

“Ginawa ko naman lahat para pasayahin at mahalin ka pero nararamdaman ko na nami-miss mo na si Jairus. Nararamdaman ko na gusto mo siya kahit na indenial ka. Sana hindi na magsinungaling iyang puso mo.” dagdag ni Jude

“Jude, huwag kang gumawa ng kuwento! Please lang, hindi ko siya gus–” huminto ako sa pagsasalita nang bigla niya akong hinalikan pero itinulak ko siya.

“Bakit mo ako itinulak? Hindi mo ba ako mahal?” tanong ni Jude

“Jude, sorry dahil —” huminto ako ulit sa pagsasalita nang bigla siyang nagsalita.

“Sorry? Anong sorry? Mahal mo ba talaga ako o nagpapanggap ka lang?” tanong ni Jude

“Jude, ikaw ang miming ko! Ikaw ang mahal ko!” pagsisinungaling ko

“Gavin, please huwag ka nang magsinungaling! Magpaubaya na lang ako at mas pipiliin ko na lang na masaktan ako kaysa ikaw ang masaktan dahil hindi mo minahal ang taong gusto mo.” pakiusap ni Jude

Umalis ako sa bahay ni Jude na luhaan dahil sinaktan ko siya at nami-miss ko na rin si Jairus. Hindi ko akalain na maghihiwalay pala kami sa ganung paraan.

Present day…

Third POV

Bisperas ng Pasko at umiiyak si Gavin nang mag-isa sa plaza habang nakikita niya sa kanyang paligid na masaya ang mga tao habang kasama ang kanilang pamilya, kaibigan, at syota habang nag-celebrate ng Pasko. Tinitiis niya ang lamig ng simoy ng hangin habang umiiyak habang inaalala niya ang nakaraan noong nagkasama sila ni Jairus.

“Gavin, ba’t ka umiiyak?” tanong ni Jairus

Nang makita ni Gavin si Jairus ay bigla niyang sinuntok ang taong nasa harapan niya.

“G*** ka!” sigaw ni Gavin habang sinuntok si Jairus

Hindi naman masyadong malakas ang pagkakasuntok ni Gavin kaya di naman masyadong naapektohan ang mga bahagi ng katawan ni Jairus. Niyakap ni Jairus nang mahigpit si Gavin habang patuloy na tinatanggap ang lahat ng suntok galing kay Gavin. Paulit-ulit na sinabi ni Gavin na g*** si Jairus dahil galit na galit siya.

“Vin, sorry kung di ako naka-attend ng graduation mo.” ani Jairus habang umiiyak

Patuloy pa rin na sinuntok ni Gavin si Jairus at patuloy pa rin niyang sinabihang g*** si Jairus.

“Vin, tama na!” sabi ni Jairus sabay halik sa noo ni Gavin.

Susuntukin na sana ulit ni Gavin si Jairus pero sinunggaban niya ang kamay ni Gavin at hinihilot niya para pakalmahin si Gavin.

“Sorry!” sabi ni Gavin at niyakap niya si Jairus.

“Okey lang ako! Hindi naman malakas ang suntok mo.” tugon ni Jairus

“Puwede bang huwag mo muna akong iiwan kahit ngayon lang?” pakiusap ni Gavin habang patuloy na umiiyak.

Humiga si Gavin sa bench habang ginawa niyang unan ang hita ni Jairus. Dumating si Jude na may dalang fish ball at tempura.

“Wow, nakakainggit naman!” pang-aasar ni Jude sa dalawa

“Hayaan mo na kaming dalawa ni Gavin baka naiinggit ka lang.” saad ni Jairus

Nagulat si Jude nang biglang may nangyakap sa kanyang likuran at nakapatong pa ang baba sa kanang balikat ni Jude. Ang nangyakap sa likuran ni Jude ay walang iba kundi si Louis. Ang classmate nilang tatlo mula noong elementary pero nag-aral sa ibang bayan noong high school.

“Bakit mo kailangan mainggit? Nandito naman ako.” pang-aakit ni Louis at hinalikan pa niya si Jude sa pisngi.

Ibinigay ni Jude kay Jairus ang fishball at tempura. Sinubuan ni Jairus si Gavin habang nakahiga ito.

“Kailan mo pa naging boyfriend si Louis?” tanong ni Jairus

“Six months na silang mag-boyfriend Jai.” sagot ni Gavin

“Yes, tama si Gavin. Kasalanan kasi ito ni Gavin dahil sinaktan niya ang puso ko at matagal akong nakamove-on sa kanya.” biro ni Jude at hinagisan niya si Jude ng maliit na bato.

“Vin, joke lang naman iyon ni Jude. Di ka naman mabiro.” sabi ni Jairus

Hindi na umuwi ng bahay nila si Gavin dahil kasama niya si Jairus at pinayagan naman siya ng kanyang parents at mga kuya niya na mag-date silang dalawa. Napakasosyal talaga nila at nag-book pa si Jairus ng hotel room para sa kanilang dalawa. Pagbukas ni Gavin ng pintuan sa room 049 ay nagulat ang babeng staff ng hotel nang makita nito ang dalawa.

“Sir, magjowa ba kayo?” tanong ng staff

“Hindi pa!” sagot ni Jairus at sinisinghot ng ilong niya ang pisngi ni Gavin.

“Ok, wait lang kayo dito at malapit ko nang matapos ang arrangement ng kama niyo.” saad ng staff

Pumasok muna kami sa loob at umupo kami sa sofa habang naghihintay.

“Mga sir, natapos ko na ang paglilinis ng room niyo and aalis na ako. If you need me, just call me. Bye bye!” paalam ng staff habang nag-wave at nag-fying kiss pa ito sa kanilang dalawa tsaka umalis.

“Jai, wala akong dalang damit, underwear, at toothbrush!” sabi ni Gavin habang nag-aalala

“Don’t worry, marami akong damit at underwear. May dala rin akong extra toothbrush. Nakiusap naman ako sa kakilala kong bellboy ng hotel na ipasok niya muna dito ang mga gamit ko tsaka ako pumunta ng plaza.” paliwanag ni Jairus

“Sabay na tayong maligo!” pakiusap ni Gavin

Nasa bathtub sina Gavin at Jairus habang nag-enjoy silang dalawa sa pagliligo. Hinahagod ni Jairus ang buhok ni Gavin habang shinashampoo na parang nasa parlor.

“Naalala mo ba kung kailan tayo huling nagkasama maligo sa banyo?” tanong ni Jairus

“Oo, noong before pa tayo umalis para ihatid kayo ng mama mo papuntang airport. Na-miss ko na kasi ang paghagod mo sa buhok ko.” sagot ni Gavin

“Naalala ko nga noon na pinagalitan tayo ni mama kasi napakatagal natin matapos maligo sa banyo.” sabi ni Jairus at tumatawa silang dalawa.

“Buti nga lang at di kayo na-late sa flight niyo.” tugon ni Gavin

Pagkatapos ay hinahagod na naman ni Jairus ang likod ni Gavin. Parang babysitter si Jairus habang sinasabunan niya ang likod nito.

“Kailan ka babalik sa Canada?” tanong ni Gavin

“Mga two days after ng bagong taon ako babalik sa Canada.” sagot ni Jairus

“Iiwan mo ba ako dito?” tanong ni Gavin habang nalulungkot

“Bakit kita iiwan? Eh, sasama ka sa akin sa Canada.” bulong ni Jairus

Habang hinahagod ni Jairus ang likod ni Gavin ay bigla siyang nandiri nang lumabas ang dumi sa likuran nito.

“Eww! Napakarami naman ng dalikdik sa likuran mo!” reklamo ni Jairus

“Anong dalikdik?” tanong ni Gavin

“Iyong dumi sa katawan natin lumalabas.” sagot ni Jairus

Tapos na silang maligo at pareho ang kulay ng sinuot nilang pajama. Parang costume lang ng kasambahay ang kanilang sinusuot na pantulog. Ipinahid ni Gavin ang buhok ni Jairus gamit ang towel at naka-blower pa para madaling matuyo ang buhok. Ganun din ang ginawa ni Jairus kay Gavin. Sinuklayan ni Gavin ang buhok ni Jairus at sinuklayan din ni Jairus ang buhok ni Gavin.

“Puwede mo ba akong I-kiss?” pakiusap ni Gavin habang pabebe siyang nagsasalita.

“Mamaya na at mag-toothbrush muna tayo.” sagot ni Jairus

Nag-toothbrush silang dalawa sa lababo at naglalandian pa sila. Medyo natagalan sila ng 15 minutes sa kanilang pagsisipilyo dahil bigla na lang nanghahalik si Gavin kay Jairus kahit na may bula ng toothpaste ang kanyang bibig. Pagkatapos nilang mag-toothbrush ay humiga na sila sa kama.

“Gavin, can you be my boyfriend?” tanong ni Jairus

“Hindi!” sagot ni Gavin

Nagkunwaring ayaw ni Gavin na maging boyfriend niya si Jairus para lambingin siya nito. Nagulat si Gavin nang bigang pumatong si Jairus sa katawan ni Gavin.

“Ayaw mo ba akong maging boyfriend?” tanong ni Jairus

“Hindi!” sigaw ni Gavin at sinuntok pa niya si Jairus kaya lang sadyang mahina talaga kung sumuntok si Jairus.

“OMG! Para kang babae kung makasuntok! Kahit anong gagawin mo, talo ka pa rin sa akin!” pagbabanta ni Jairus na may halong pang-aakit.

Biglang sumigaw si Gavin nang kinagat ni Jairus ang leeg ni Gavin. Medyo nasarapan si Gavin sa ginawa ni Jairus ngunit sadyang nagkunwari si Gavin na di niya nagustuhan ang ginawa ni Jairus sa kanya.

“Oo na, gusto na kitang maging boyfriend!” sigaw ni Gavin at huminto na si Jairus sa pagkagat sa leeg ni Gavin.

Humiga ulit si Jairus sa kama at nagharapan na silang dalawa. May haba ng 2 inches ang pagitan ng kanilang mga mukha at malapit na magkadikit ang katawan ng isa’t isa.

“Merry Christmas!” pagbati ni Jairus

“Merry Christmas din!” pagbati ni Gavin

“I love you!” sambit ni Jairus

“I love you too!” sambit ni Gavin

Nagsimula na silang maghalikan sa kama. Naglaplapan silang dalawa perong walang halong kalaswaan ang kanilang ginawa. Halos tumagal ng 40 minutes ang kanilang halikan hangggang sa hinihingal na sila. Pagkatapos ng kanilang halikan ay ginawang unan ni Gavin ang chest ni Jairus at niyakap pa niya ito.

AUTHOR’S NOTE : Thank you for supporting my first entry in “Seasons of Love” and first time kong sumali sa mga collaborative projects ni Watty.

Pagpasensyahan niyo na po kung di ako masyadong magaling mag-Tagalog kasi

Bisaya po ako. Please don’t forget to follow me here in Wattpad

@kuyaebzkie1025 . God bless and stay safe

Wishing Santa to come home

Wishing Santa to come home

By: Mister_Res

Taylor Swift once said in her song na “This is when the feelings sinks in, I don’t wanna miss you like this. Come back..be here.”

And it’s been two years now, My Love.

I always woke up on our King size bed, alone. But your scent stays still. It never fades.

I wear your oversize black shirt that I gave you as a present last Christmas because you told me that everytime you wear this, you always think of me. But now that I’m the one who’s wearing this, I hope you’re still thinking of me.

Of course hindi ko pwedeng makalimutan ang mag-almusal matapos kong gumising at tingnan sa salamin ang aking mukha kasi if you are here, siguradong kurot na naman sa pisngi ang aabutin ko. Ano ba ’yan, pati yung kurot mo sa pisngi ko tuloy ay nami-miss ko na din.

Siyempre, yung Banana Oatmeal yung almusal ko everyday kasi favorite natin dalawa ito eh. hilig mo pa ngang bilisan yung pagkain para makahingi ka pa sakin kasi alam mong hindi ko kaya yung ginagawa mo. I miss your “ANG MAHULING KUMAIN, SIYA MAGHUHUGAS!” too and after you said that you’ll run like a child while giggling. But of course, you’re still the one who washes our dishes because you always told me na “Ako na diyan, hindi naman kita inayang tumira sa iisang bubong para pagsilbihan ako.”

I bought a new pair of toothbrush nga pala for the both of us because you said na ramdam mo yung ‘Asawa’ vibes sa ganoong gawi. Naandito siyempre sa loob ng drawer yung sa’yo, never kong ginalaw yang mga iyan because I know that you’ll gonna use it when you come back.

We’re almost gonna run out of supplies na rin nga pala kaya I’m gonna go shopping. Do you still remember when we always go out shopping? Actually, hindi nga siya shopping lang eh kasi you always make a way to call it ‘Our Day’. But now, ako nalang muna mag-isa kasi wala ka.

Before I took a shower eh I already finished choosing on what to wear today. Nahirapan rin akong gawin ito kasi sinanay mo kong ikaw yung parating nag-aasikaso at pumipili ng damit na susuotin ko sa tuwing lalabas ako kasama ang kaibigan natin.

Saktong nag-aaya ang buong barkada ngayon kumain sa labas, kaya after ko sigurong mamili ay sasama nalang ako sa gala nila. I wear your perfume nga pala this time kasi nami-miss ko lang yung amoy mo. Hindi ako masyadong napapogi today kasi ayaw mong mapunta ako sa iba. “ May tiwala ako sa’yo, pero sa iba wala.“ sabi mo pa. Sa tingin ng iba’y nakakasakal yung ganoong gawi, but for me eh I always find that attractive.

10:30 in the morning noong nagbukas ako ng pinto dahil yung bulaklak na pinapadeliver mo sakin sa loob ng dalawang taon ay matatapos na ngayong araw.

“Bouquet po para kay Mr. Shin Zamora.” nakangiting bati sa akin ni Kuyang dalawang taon na ring nagdedeliver ng bulaklak sa akin araw-araw. Inabot niya ito sa akin at may napansing akong maliit na papel na nakaipit sa gitna ng dalawang pulang rosas.

“Maraming Salamat po uli.” ngiting sabi niya bago siya umalis. Marahan kong isinara ang pinto dahil ang aking mga mata ay nakatitig parin sa maliit na papel na nasa bouquet.

I sat down on our sofa and then marahan ko itong kinuha dahil ayokong masira yung ganda ng bouquet na ibinigay mo sakin.

My tears fell after kong makita yung hand-writing mo. Siguradong-sigurado akong ikaw ang nagsulat neto, kilala na kita mula ulo hanggang paa.

Shin,

Roses are red, violets are blue. Many hearts will come right in front of me, but my heart will always chooses you. I love you Shin.

P.S. In case this letter will gonna landed in your hands, then it means that I’m still not on your side. Take care of yourself always and I’m sorry if I broke my promise. Sabi ko isang taon lang akong mawawala eh.

P.P.S. I maybe selfish but, I’m hoping that you’re still waiting for me.

-Oz

I always told myself to don’t get too attached to you but, here I am, still longing for you. I love you too.

The doorbell rings kaya pinagbuksan ko uli ng pinto si Kuyang Delivery, but it’s your Ate who came pala this time. Kinamusta niya lang ako and tinanong niya na rin if kumusta ka na.

“Alam ko namang ikaw ang unang pupuntahan noon eh.” Nakangiting sabi niya. Tinulungan niya na rin akong magligpit ng ibang kalat. Nahiya nga ako kasi naparami yung kalat ko kagabi kakahanap kung saan ko naipatong yung susi ng bahay natin. Kung naandito ka lang, I’m sure na pagtatawanan mo ko tapos yung linyahan mong “Tumatanda na yung Asawa ko. Tulungan na nga kita maghanap. Baka mamaya eh uugod-ugod ka na bago mo mahanap yung hinahanap mo.” Tapos maghahabulan tayo sa kusina na para tayong mga bata. Syempre ikaw parin yung mauunang susuyo satin dalawa. Ako Boss eh.

Sa kusina rin tayo unang nag-away nang malala. Do you still remember that? we almost broke up that night. Sa sobrang galit ko sa’yo eh kahit ano nalang na mapulot ng kamay ko eh binabato ko sa’yo. Paano ba naman, I always reminding you na huwag na huwag kang magmomotor nang lasing but you did it anyway. Pero kahit galit na galit ako sa’yo nun eh binilhan pa rin kita ng gamot at pinainom ko pa ito sa’yo. Sa sofa parin kita pinatulog nun para magsisi ka sa maling ginawa mo. Kinaumagahan nun ay nagulat nalang akong nakayakap ka na sakin mula sa likuran, nakalimutan ko palang i-lock yung pinto nang gabing iyon. Pinag-usapan natin yun after natin mag-almusal because we should never leave that fight unresolved. And after that, okay na lahat uli. Nagpapasundo ka na kung may inuman kayong magbabarkada.

“Aalis ka?” tanong sa akin ng Ate mo kaya tumango naman ako bilang sagot. Bago siya umalis ay pinaalalahanan niya akong mag-ingat dahil sinabi ko sa kanyang gagabihin ako sa labas. Pag-alis niya ay dumating na rin si Gretta matapos ang limang minuto para sunduin ako at nagpapasama siya sa University para sunduin na rin si Patrick. Naging sila na rin sa wakas ng bestfriend mo after many years nang paglalaro nila nang taguan ng feelings. Akalain mong mula sa pagiging Aso’t pusa nila dati eh magiging sila parin pala in the end. Hindi na natin maaasar si Patrick na ‘Torpe’.

Hindi na ko nagdala ng kotse kasi nagdala na si Gretta nang sasakyan, siya narin daw ang maghahatid sakin mamaya pauwi.

Pagdating namin sa Unversity ay kinamusta na rin namin yung mga naging Prof natin kasi medyo matagal-tagal narin tayong hindi natin sila nakamusta.

Napadaan kami Gretta sa Field ng University. Do you still remember those ROTC days natin sa field? Nagtataka talaga ako nun kung bakit everytime na late ako ay never nila akong pinapush-up nang isang daang beses tapos hindi pa nga nag-uumpisa ang training natin ay pawisan ka na. Nalaman ko lang na kinakausap mo pala yung mga Cadet Officer natin na sa iyo nalang ipataw yung parusa na dapat ay ako ang gumagawa. Even yung mga barkada mo ay hindi rin alam kung bakit mo ginagawa yun noong una. Hindi pa tayo magkakilala that time ha, tapos lakas mong mang-asar na ako yung naunang na inlove sating dalawa? Neknek mo!

Sa Chemistry Class tayo unang naging magpartner diba? ikaw rin yung unang nagtanong nang “May partner ka na ba?” sa first experiment noon. Wala kasi akong kakilala noon dahil ako lang yung hindi tagarito dati. Tapos lakas mong ipagyabang na ako yung unang nagfirst move? pwe.

Sa Canteen ko rin nakilala ang buong barkada mo na naging barkada ko na rin kinalaunan. Naalala ko pa yung katagang “Guys, si Shin nga pala. Bago kong kaibigan.”, pero kaibigan nga ba talaga yung turing mo sakin noon? hindi. Binuking ka sakin ni Gretta no’n na may gusto ka nga raw sakin. First day ko palang daw noon dito sa University eh titig na titig ka na raw sakin. May pa doodle-doodle ka pa nga raw ng pangalan ko sa notebook mo eh matapos mong hingin yung pangalan ko sa security guard. Kaya pala ako lang yung estudyanteng pinalista ni Guard ng pangalan sa logbook niya kasi kagagawan mo. Akala ko talaga nun ay may violation ako.

Hinintay pa namin ng ilang minuto si Pat kasi may tatapusin pa raw siyang email na need na maisend kaya minabuti namin ni Gretta na tumungo sa Stadium ng University kasi may praktis ngayong oras yung Cheering Squad dun na dating kinabibilangan ni Gretta. Hindi ko alam talaga kung anong trip nyo ni Ashton noong mga oras na yun, bigla nyo ba namang tinuro at pinapunta sa harap ng coaches ng cheering squad si Patrick para maisali siya sa audition ng new members. Tapos mas nagulat tayo lahat kasi tumayo lang siya dun at nakapasa siya. Naglabas pa ng sama ng loob nun sakin si Gretta kasi kung nasan daw siya ay naroon rin si Patrick, hindi niya alam na kagagawan niyo dalawa yun ni Ashton.

Wala na rin nga pala sila Ashton at Krystel. Nakipagbreak si Krystel sa kanya last year, a night before yung 2nd Anniversarry nila. Maayos naman yung hiwalayan nila. Actually matagal na palang alam ni Ashton na Lesbian si Krystel. Saka sinagot lang pala ni Krystel that time si Ashton kasi natatakot siyang malaman ng parents niya na lesbian siya. Gusto sana namin siya tulungan na umamin sa parents niya kaso si Ashton na daw ang bahalang sumama sa kanya kaya moral support nalang nagawa namin ni Gretta.

Nasa Paris na ngayon si Krystel kasama yung girlfriend niya. Nakilala niya si Beatriz sa Our Lady of Fatima Church, nakahawak kamay niya lang noong nagdarasal na ng ‘Ama Namin’. Akalain mo yun, parang kwento lang sa pocketbook na binabasa ko noon yung first meet nila. Hindi manlang tayo makarelate nun.

Hindi ko parin talaga matandaan kung pano kita pinakilala kila Mama at Papa na boyfriend kita. Basta ang alam ko lang eh nagfriday night tayong lima nun, tapos lasing akong nauwi sa bahay. Sobrang sakit talaga ng ulo ko nun pagkagising kaya tinawag ko si Mama. Agad naman siyang pumasok sa kwarto ko na may dalang tubig at gamot sa hang-over.

“Buti nalang at maagang bumukas yung botika at nabilhan ka kaagad ng boyfriend mong pogi.”

Literal talagang lumabas yung iniinom kong tubig sa gulat noong panahong iyon. Hindi ko na dinaing yung sakit ng ilong ko nun dahil kumaripas akong tumakbo palabas upang makita ka. Siga pa naman dito sa lugar namin yung Papa ko. Akala ko eh nabugbog ka na niya pero nakita ko kayong nakaupo lamang sa sala, nagkakape habang nakikinig ng mga kanta ni Bon Jovi. Patawa tawa pa kayo dalawa na parang may sarili kayong mundo.

Hindi ko alam kung pano mo nakuha ang loob nila at para tawagin ka nilang ‘Anak’ sa loob lamang ng isang gabi. Ayaw mo rin kasing sabihin sakin kung ano nga bang buong detalye noong gabing iyon. Pati sila Mama ay ayaw ring sabihin kasi ayaw mo daw ipasabi sakin.

“I’m sorry, ang dami pa kasing need ihabol sa deadline kaya–”

“Huwag ka na nagpaliwanag.” Sabay pa naming pambabara ni Gretta sa nobyo niya. Parang hindi pa kami sanay na siya nag huling sumisipot sa gala natin.

“Hinihintay na daw tayo ni Ashton sa labas ng Mall.” Awat ko sa dalawang ito na akala mo hindi magjowa. Kung ganito rin kaya ang estado ng relasyon natin araw-araw, aayawan mo ba ’ko? Syempre hindi isasagot mo. Kasi kung oo, aawayin parin kita.

12:13pm na kami nakarating sa Mall dahil medyo traffic at kita talaga namin yung inip sa mukha ni Ashton na ikinangiti ko.

“Maghanap ka na kasi ng jowa. Hindi yung mukha kang ampalaya diyan.” pang-iinis sa kanya ni Gretta. Naandito na nga pala kami sa Resto. Kakatapos lang namin umorder ng food, sana nakakain ka na rin kasi anong oras na.

Do you still remember the first time na dinala mo ko on this resto? grabe yung nginig mo nun kasi first time mong makipagdate sa sosyaling lugar. Kaya naisipan ko nalang na hilahin ka palabas dun matapos kong mag-iwan ng pera sa taas ng mesa. Alam kong gusto mong magpa-impress sakin noon kaya mo naisipan akong dalhin dito at alam ko din namang hindi mo pa ko kilalang lubusan that time kaya dinala kita sa paborito kong tambayan. Siyempre, san pa ba kundi sa Isawan sa kanto na malapit sa school natin. Alam kong hindi mo ’to natatandaan pero noong nalasing kayo ni Papa eh naikwento mo pala sa kanya na kinilig ka sakin nung mga panahon na yun.

“Aprub sakin yang boyfriend mong yan, Anak.” sabi sakin that time ni Papa matapos ka naming buhatin patungo sa kwarto ko.

“Anong order mo Shin?” tanong sakin ni Gretta saka bigay sa akin ng menu.

“Ito nalang akin.” turo ko sa paborito nating kinakain rito, pork spicy sisig.

“Ikaw na magsabi.” bulong ni Patrick kay Gretta matapos umalis ng waiter.

“Anong sasabihin?” tanong ko sa kanilang dalawa kaya napatingin rin sa akin si Ashton.

“May sekreto silang hindi pa sinasabi satin.” sagot ko sabay turo sa magjowa.

“Ba yan Patrick, kalalaki mong tao ako pa ipasasabi mo. Akin na nga yang bag ko.” inis na sabi ni Gretta saka niya binuksan yung bag na iniabot sa kanya ni Pat.

“Oh.” Sabi ni Gretta sabay abot sa amin ni Ashton ng envelope na may lamang card. BInuksan ko ito at nagulat ako sa mga nakasulat rito.

“Ikakasal na kayo?!” gulat kong tanong sa kanila na sinagot naman nila ng tango.

Last month noong napagpasyahan ni Pat na alukin si Gretta ng engagement ring. Tulong-tulong pa kami noon para maitago lang yung surprise para kay Gretta.

“Next month na agad.” sabi ko sa kanila noong nabasa ko yung araw na napagkasunduan nilang araw ng kasal nila.

Christmas Day.

“Tangek, anong next month. Next week na.” pambabara sakin ni Patrick.

“Eh?!” gulat kong sabi. Mabilis kong chineck yung araw sa cellphone ko at tama nga sila.

Kaya pala tadtad na ng Christmas decorations ang buong lugar saka nag-uumpisa na ring magpatugtog ng Christmas song ang mga establishments.

“Ayan, nagkukulong ka lang kasi sa condo niyo ni Oz kapag wala kang trabaho kaya hindi mo na namalayang magtatapos na ang taon.” sabi sakin ni Ashton na ikinatawa nila tatlo.

“Oh, baka sakaling makahabol si Oz.” sabi ni Gretta sabay bigay sa akin ng isa pang invitation card.

“Wala parin bang balita tungkol sa kanya?” tanong ni Ashton. Umiling nalang ako bilang sagot. Ngumiti ako upang maitago ko yung pagkamiss ko sayo.

“We all know Oz..” pambabasag ng katahimikan ni Gretta.

“..may dahilan siya kung bakit up until now eh hindi parin siya nakakauwi.” dugtong pa niya.

“So what if may nakita na siyang ibang babae dun–ARAY!” sigaw ni Patrick matapos siyang sikuhin ni Gretta sa tagiliran nang pagkalakas-lakas.

“Here’s your order Sir.” sabi ng waiter saka niya ito isa-isang nilagay ng maayos ang mga order namin sa aming harapan. Habang busy kami kumain at nagkukwentuhan si Ashton at Patrick tungkol sa gagawin nilang sayaw sa araw ng kasal ay marahang hinawakan at pinisil ni Gretta ang aking kaliwang kamay kaya napatingin ako sa kanya.

“Tiwala lang kay Oz.” bulong niya sa akin. Ngumiti ako saka ko pinisil rin ang kanyang kamay pabalik upang sabihin sa kanyang kaya ko pa.

After namin magkwentuhan about sa wedding ang past katangahan moments natin since college ay nagpunta pa kami sa shop kung saan sila nagpagawa ng susuotin nila sa kasal upang kunin na yung mga damit. Kaya pala kinuha nila yung sukat ng katawan ko noong kailan. Tinanong ko pa kung para saan pero ‘secret’ lang yung sagot sakin ni Patrick.

After that eh nagpaalam na si Ashton samin kasi may errands pa daw siya kaya naisipan ko na ring magpaalam sa kanila upang mapuntahan ko yung park na memorable sakin. Pagkalabas ko ng Mall ay sumakay agad ako ng Taxi upang makapunta sa Lucena Park. Ngayon ko lang napansin yung mga Christmas decorations sa daan. HIndi ko manlang napansin iyan kanina habang nilalakbay namin iyan tatlo kanina.

They always say na kapag minamasdan mo yung taong mahal mo or kahit maisip mo lang sila ay bumabagal daw ang ikot ng mundo. Well, mukhang totoo nga. I lost two years of my life thinking and loving you. Though hindi ko naman pinagsisisihan yun pero sa loob ng dalawang taong pagmamahal sayo ay nakalimutan ko nang pasayahin yung sarili ko. At kung malalaman mo yun ay for sure sermon na may halong pagmamahal ang aabutin ko sayo. Yun kasi yung huling salitang sinabi mo sakin bago ka umalis.

‘Take care of yourself first, always.’

Pagkababa ko ng taxi ay bumungad agad ang naggagandahang Christmas lights at mga parol na kumukuti-kutitap. Maraming tao rin ang naandito. Magkapamilya, magkarelasyon at magkaibigan. And then It catches my eyes, the big Christmas tree on the middle of the park.

It’s still the same, the designs, the belen sa ilalim ng Christmas tree, the misletoe at yung photobooth sa tabi. Yung bago lang ngayon ay wala ka ngayong bumisita ako dito.

Do you still remember our first kiss under that mistletoe?

That was my first kiss, and I’m glad that you stole it. Hindi ko alam kung ano yung gagawin ko nang mga oras na yun. I really don’t know how to kiss and what should my reaction during that moment. Mabuti nalang at mabilis kong naitago yung pagmumukha ko sa dibdib mo. Of course, alam ko namang magaganap at magaganap talaga ang pangyayari na yun noong unang araw na maging tayo. I prepared myself months before that happen. I even search it on internet on how to kiss someone and I still failed. Basta noong naramdaman ko nang malapit na yung mukha mo noong mga oras na iyon ay nablangko na yung isip ko. I’m still hoping na di mo ko pinagtawanan sa isip mo.

“Aw.” sigaw nang bata matapos niya akong mabunggo mula sa likuran. Tinulungan ko siyang tumayo dahil medyo napalakas ata yung pagbunggo niya sa akin.

“Okay ka lang ba?” tanong ko sa batang lalaki matapos ko siyang tulungan tumayo.

“Sorry po.” sagot niya naman.

“Asan ba yung parents mo?” tanong ko sa kanya. Tinuro niya naman yung lugar kung saan ang kanyang mga magulang kaya sinamahan ko siyang makabalik roon.

“Thunder! san ka ba nagpupupuntang bata ka?” takot na sigaw ng kanyang Ina saka siya neto niyakap ng mahigpit.

“I saw Kuya staring at those mistletoe for a long time kaya I want to give him a hug.” paliwanag niya sa kanyang Ina.

“Oh, I’m so sorry. Here, let me give you a hug.” sabi ko sa kanya. Umupo ako upang makapantay ko siya. Patakbo siyang tumungo sa akin at niyapos niya ang aking leeg gamit ang kanyang maliliit na braso, niyakap ko rin siya ng marahan dahil ayokong masaktan siya.

“What’s your name?” tanong ko sa kanya habang yakap-yakap ko siya.

“Oz po.” Sagot niya matapos niyang kumawala sa aking yakap.

Bumigat ng tuluyan yung dibdib ko noong narinig ko ang pangalan niya.

“Mag-ingat ka next time ha, wag kang lalayo sa parents mo.” mahina kong sabi sa kanya. Tumango siya bilang sagot at saka siya mabilis na tumakbo pabalik sa pamilya niya.

Kumaway siya sa akin bago nila tuluyang nilisan ang lugar.

After that, I went home crying. HIndi ko tuloy masabi-sabi yung lugar na uuwian ko kay Taxi driver dahil sa sobrang lakas ng hikbi ko. Mabuti na lamang at di ko naisipang mag-bus pauwi dahil baka mag-eskandalo pa ko.

Bakit kasi sa dinami-daming batang makakasalamuha ko habang iniisip kita ay yung mismong kapangalan mo pa.

Alam mo bang after you left, nakikita parin kita kahit saan man ako tumingin. Pero hindi ko ito masyadong pinapansin dahil alam kong imahinasyon ko lang ang lahat ng ito.

Katulad ngayong pagbukas ko ng pinto ng bahay natin ay nakikita kita uli. Nakatayo ka sa likod ng pinto habang may hawak-hawak kang bouquet. May pakandila ka pa sa bawat parte ng bahay. May inayos ka pang pagkain sa mesa.

Nilock ko yung pinto saka kita nilagpasan. Alam kong mawawala ka rin maya-maya.

Ito yung epekto ng pagkamiss ko sa’yo na parang nagiging totoo ka. Hindi na rin ako nagpadoctor dahil ayokong mawala sa isipan ko yung hitsura mo, yung ngiti mong kay lawak at yung boses mong kay lambing.

“Shin?”

Pagtawag mo sa pangalan ko ngunit hindi kita pinansin. Sobrang namiss lang kita kaya ngayo’y parang totoo ka, hindi katulad nang dati.

Dumiretso ako sa kwarto natin at napansin kong puno ng petals ng rosas ang kama natin.

Itinapon ko ang aking dalang susi at bag roon upang mawala na yung imahinasyon kong ito.

Ngunit nagtaka ako dahil tumalbog lang ang ibang talulot ng rosas. HIndi ito nangyari noong kailan. Alam ko dapat mawawala na iyan kapag naigalaw ko ito.

Naamoy ko rin yung bango ng mga scented candles na nakita ko sa sala kanina. HInawakan ko ang talulot na dumampi sa aking paahan.

Totoo.

Mabilis akong tumakbo pabalik sa sala at..

Nandun ka parin

Hawak-hawak mo parin yung bouquet na nakita ko kanina.

Marahan kong kinapa ang unan sa sofa habang ang aking mga mata ay nakatitig parin sa’yo.

Ibinato ko yung unan sa’yo noong matagumpay kong makapa ito.

“Ouch.” Natatawa mong daing.

Napatakip ako ng bibig habang yung mga luha ko ay mas lumalala pa ngayon.

“Ikaw na yan?” halos mapiyok pa ko noong sinabi ko ang mga salitang iyon.

“Shin.” halos pabulong mong sabi.

Wala na kong sinayang pang oras at bigla kitang niyakap. Pasensya ka na kung napuno ko na nang luha ang iyong uniporme.

“How are you?” bulong mo habang yakap-yakap natin ang isa’t-isa. Hindi na ako nakapagsalita dahil iyak lang ako ng iyak.

“Totoo ka na ba?” tanong ko sa gitna ng aking paghagulgol.

“Oo.” sagot mo sa akin.

Lumayo ako sa kanya ng kaunti saka ko hinawakan ang iyong magkabilang pisngi.

“Nangako ka! Isang taon lang diba?!” umiiyak ko paring sigaw sa’yo ngunit sinuklian mo lang ito ng ngiti.

“I know..” sagot mo.

“Eh ba’t ngayon ka lang umuwi? Alam mo bang iniisip ko na kaninang kapag natulog ako at gumising akong hindi parin kita katabi ay lilipad na ko patungo sa’yo? Ang sama mo.” inis na singhal ko sa’yo.

“I think I can explain that.” sabi mo saka ka lumayo sa akin.

“Shin.” pagtawag ni Oz sa akin kaya ako’y lumingon sa aking likuran upang makita siya.

Nagulat ako sa hawak-hawak niya bata.

Hindi ko alam yung irereact ko ngayon. Nablangko na yung isip ko noong nakita ko yung bata na nakatingin sakin.

“Si Angelo nga pala..” sabi mo saka ka lumapit sa akin.

“Anak ko.”

Nag-echo sa buong katawan ko yung huling mga sinabi mo.

Ha?

Anak mo?

Pano naman ako?

“Shin?” tanong mo sa akin noon matapos mong haplusin yung pisngi ko.

“Ha?” tanong ko sa’yo.

“Narinig mo ba yung sinabi ko? Ayos ka lang ba? may masakit ba sa’yo?” tanong mo sakin.

“Anak mo?” hindi ko makapaniwalang tanong sa’yo.

“Anak natin.” pagtatama mo sakin.

“H-ha?”

“Umupo muna tayo sa sofa.” pag-aaya mo sa akin.

At sinimulan mo nang ikwento sa akin ang nangyari. Kung bakit hindi ka nakauwi kaagad at kung bakit may dala kang bata.

“So, kaya ka hindi kaagad nakauwi ay dahil naisipan mong ampunin yung bata noong una mo itong nakita sa ampunan?” tanong ko sa’yo na sinagot mo ng tango.

“Need pa kasi nila ang lahat ng impormasyon natin at kailangang mapalagay yung loob ng bata sa akin para maiuwi ko siya sa’yo.” dugtong mo pa sa mga sinabi ko.

“Natin?” tanong ko sa’yo.

“Oo. Ikaw yung Mama niya tapos ako yung Papa niya.” sabi mo pa.

“Pero–”

“Shin, Mahal..”

“Sorry kung nagdesisyon akong mag-isa tungkol sa napakalaking responsibilidad na ito. Gusto ko lang naman magkaroon ng sariling pamilya kasama ka–”

Niyakap kita habang yakap-yakap mo yung Anak NATIN.

Iminulat ko ang aking mga mata. Bakas parin yung luha sa aking pisngi matapos ang buong gabing pag-iyak.

Napansin kong wala ka sa tabi ko.

Imahinasyon parin kita?

Akala ko tapos na yung paghihinta–Teka.

Tumakbo ako palabas ng kwarto at naabutan kita sa kusina na nagluluto ng ating almusal.

“Dada.” bigkas ng bata sabay turo sa akin.

“Good Morning Mahal.” Ngiting bati mo sa akin.

Patakbo akong lumapit sa’yo, mabuti nalang at sinalo mo ko tulad ng dati.

“Bakit? May problema ba?” tanong mo sakin.

“Akala ko panaginip lang yung lahat kagabi.” sagot ko sa’yo.

“Hindi mo na kinaya kagabi dahil sa kakaiyak kaya nakatulog ka habang yakap-yakap ako.” pagpapaalala mo.

“Dada.” sabi ni Angelo kaya marahan ko siyang kinarga.

“Teka lang.” sabi mo saka mo nilabas mula sa iyong bulsa ang cellphone mo.

“Wala pa tayong family picture.” sabi mo.

I still can’t believe na naandito ka na, pakiramdam ko ay panaginip parin ang lahat ng ito.

“Alam na ba nila Tita na nakauwi kana?” tanong ko sa’yo.

“Ikaw yung una kong pinuntahan matapos lumapag yung eroplano.” sagot mo saka mo ko hinalikan sa labi.

The kiss that I’ve been missing for so long. The warmth of your lips that makes my heart melt over and over again.

“Yung anak natin.” nahihiya kong bulong sa kanya. Nakatitig kasi siya sa amin habang naghahalikan kami. Natawa nalang kami sa inosenteng reaksyon niya.

I was hugging him all day because I’m still scared na baka imahinasyon ko parin siya kahit ilang beses ko nang napatunayan na tunay nga siya.

After natin kumain at nakapag-ayos ng katawan ay ang pagdating rin naman ng pamilya at mga kaibigan natin. Napuno na naman ng tuwa at iyak ang buong bahay.

Naikwento na rin ni Gretta at Patrick sa’yo finally na ikakasal na sila ngayong pasko. At katulad nang inaasahan ko, nagulat ka rin na ang kaibigan natin ay ikakasal na.

Yung pamilya naman natin ay wiling-wili kakakarga sa ating Anak. At mukhang natutuwa naman siya sa atensyong nakukuha niya.

Sana ganito nalang lagi. Seeing all of you smiling and laughing so hard, it makes me happy.

Araw ng Pasko.

Nagising ako dahil bigla kang bumangon kaya hinawakan kita sa braso.

“Bakit?” bulong ko sayo kahit gusto pa ng mata ko pumikit. Ayokong magising si Angelo dahil sa ingay ko.

“Lalagyan ko lang yung Christmas socks ni Angelo ng regalo. Saka ipiprepare ko lang yung damit na gagamitin natin mamaya sa kasal nila Patrick. Tulog ka muna dyan.” Bulong mo sakin saka mo hinalikan ang aking noo.

“Ayoko, sama ako.” pag-iinsist ko. Marahan akong bumaba sa kama na hindi nagagalaw si Angelo.

“Hindi naman ako mawawala.” mahina mong bulong noong nakababa rin siya sa kama. Inayos niya rin muna ang pagkakakumot kay Angelo bago tayo lumabas ng kwarto.

Nahagip ng aking mata ang orasan at nakita kong Alas tres palang ng umaga.

“Ba’t ang aga mong gumising?” tanong ko sayo habang yakap-yakap mo ko at unti-unti tayong sumasayaw. Kinuha mo yung cellphone mo at pinatugtog mo yung isa sa mga paborito nating kanta ni Taylor Swift.

“We can leave the Christmas lights up until January..” sabay pa nating kanta.

“Huwag ka nang aalis please.” bulong ko sa’yo. Sigurado kasi akong hindi ko na kakayaning gumising pa nang hindi ka nakikita.

“HIndi na.” bulong mo pabalik kaya nagtakha ako.

“Dito na ko nadestino satin Mahal. Mababantayan ko na rin kayo ng Anak natin.” Dugtong mo pa.

You made breakfast after we dance to that song while I am wrappping the gofts you bought for Angelo.

3pm noong nakarating tayong tatlo sa simabahan kung saan gaganapin ang kasal ni Pat at ni Gretta. Suot natin yung pinagawa nating suit last week. Nag-umpisa na ring magsidatingan ang iba pang bisita. Mabuti na lamang at may sarili tayong sasakyan kaya hindi na natin kailangan pang umuwi matapos nating mamasyal kaninang umaga.

3:30pm na noong nag-umpisa ang seremonya ng kasal. Siyempre, napakagwapo naman ni Patrick sa suot niya at noong pagpasok ni Gretta sa simbahan ay doon na umiyak si Patrick ng pagkalakas-lakas. Natawa pa kami sa reaksyon niya.

I stare at you for almost five seconds bago kita kinibo.

“Matunaw si Gretta.” Natatawang bulong ko sa’yo.

“I’m just imagining you, wearing a suit habang naglalakad ka sa gitna ng aisle.” nakangiti mong sabi sa akin.

“I’ll be the happiest Man in the world if that happens.” Dugtong mo pa.

Matapos ang ilang minutong sermon ni Father at ang pag-exchange nila ng vows ay..

“And now, I pronounce you, Husband and Wife. You may now kiss the Bride.” sabi ni Father kaya tumayo na kami lahat at kami’y nagpalakpakan.

Natawa pa yung mga pamilya natin dahil noong turn na natin para magpapicture sa bagong kasal ay dala-dala pa ni Angelo yung regalo mong baril-barilan sa kanya. Wala rin naman tayong magagawa dahil iiyak siya ng pagkalakas-lakas.

Sa Wedding Reception na rin natin nila Ashton pinagsasabi yung mga nakakahiyang pangyayari nilang dalawa. Tawang-tawa pa yung ibang guest sa mga kwento natin. Bakas sa mukha ng dalawa na finally ay naitali na rin sila sa isa’t-isa.

“So guys, the next part of this event is for those in a relationship nating mga kaibigan dyan o pwede na rin ang mga single.” Sabi ng MC sa microphone.

“Shin.” pagtawag sakin ni Gretta. Napaupo ng maayos dahil nakahiga kasi yung ulo ko sa balikat mo. Si Angelo kasi ay tinutulungan nang Mama mong kumain sa likuran.

“Pumunta ka na dun, sasalo ng bulaklak.” sabi ni Gretta sa akin saka niya ako hinila papunta sa gitna kasama yung iba pang mga babae.

“Gretta, ayoko.” bulong ko sa kanya.

“Huwag ka mag-inarte diyan. Umayos ka ng tayo diyan.” Parang Nanay niyang pagbabanta sakin. Napakamot tuloy ako ng batok. Napatingin pa ako sa’yo ngunit nawala ka sa upuan mo kanina. Siguro ay tumunga ka sa banyo dahil kanina ka pa nagrereklamo sakin na ihing-ihi ka na.

“Ready na ba ang lahat?” sigaw ng MC sa mikropono.

“Pagbilang ko nang tatlo ay itatapon ng bride ang kanyang napakagandang bouquet, at kung sino man ang makakasalo nito ay siya daw ang susunod na ikakasal ayun sa pamahiin.” natatawang sabi niya.

“Isa!”

“Dalawa!”

May part sa akin na sana ay hindi ako ang makasalo nito. Pero mas lamang sakin yung thought na sana makuha ko dahil mukhang handang-handa ang aking mga katabi rito na masalo yung bouquet. Nasa hulihan pa naman ako dahil nag-uunahan ang lahat sa harapan.

“Tatlo!”

Hinanda ko ang aking kamay para sa lilipad na bouquet ngunit wala akong nakitang lumipad.

Nagtakha na lamang ako at bigla silang humawi lahat at napansin kong palapit si Gretta sa akin at iniabot niya sa akin yung hawak-hawak niyang bouquet.

“Deserve mo ’to friend.” nakangiti niyang sabi sakin.

Hinawakan niya ang aking magkabilang balikat at marahan niya akong iniharap sa likod.

At nakita kita.

Nakaluhod sa harapan ko.

Hawak-hawak ang isang maliit na kahon na may lamang isang singsing.

“Shin..” umpisa mo sa iyong sasabihin.

“The first time that I laid my eyes on you, I already knew that you were the one that destined to be my Love, my Home, my Everything.”

“Some says na this kind of love will just end very quickly, but our Love proved them wrong. And I don’t want to miss this chance to ask you this but..

Will you marry me?

I can’t promise you–“

“Yes!” pagputol ko sa mga susunod mo pang sasabihin mo pa.

“Yes! Yes! Yes!” sigaw ko saka kita niyakap. Ayoko na ring mawala ka at mapunta ka pa sa iba kaya sinasagot na agad kita.

Sinuot mo sa akin yung singsing na hawak-hawak mo.

“Thank you.” bulong mo sa akin.

“And I love you.” dugtong mo pa bago mo ako hinalikan sa harap ng lahat.

“I love you too.”

Actually I didn’t fall in love with you..

because I was looking..

or dating..

or wanting to find someone..

or even that I needed someone..

I fell inlove with you because you came into my life when no one else would..

Because I had nothing to offer but myself..

And..

You chose to stay.

I fell inlove with you because you wanted nothing else but the person that I am..

And for that..

I fell inlove with every single aspect of you..

For who you Are..

-END

Notre Heureuse Saison

Notre Heureuse Saison

By: 0ja_aj0

Antoine.

Dec 24.

I’m back again to my own version of me since he left.

I am a man without a perfect life and broken goals.

But on the day we met, everything changed. I thought to myself that there is something I need to have. There is something I need to achieve. I became ambitious.

But I guess love needs sacrifices, On my part because I still don’t know if he feels the same way.

I wiped my finger on my phone as if I’m really caressing his face.

“My love, years have passed but this heart never fails to remember you. Years have passed but this heart still keeps on beating only you and just for you.”

I turn off my phone and sadly go back to my bed again after putting it in his hoodie.

This is what I do when I’m missing him. In this way I can imagine him hugging me and eventually the missing part will fill again.

I close my eyes as the memories of me and him that I will never forget runs in my head.

Talking people.

Sweet couples.

Still smoking hot brewed coffee.

Kids running.

A woman helping an old lady.

That’s the few things my eyes see in this cozy coffee shop that I used to go to. I’m always here to unwind and find some ideas to draw with because the art block is real.

Luckily it works just like today someone got my attention.

A boy.

I’m bi ok, but I’m more than attractive to boys.

He’s wearing a fitted band t-shirt, ripped jeans, and a bonnet.

Really? That outfit on Christmas day? If I was him I would freeze in cold.

I shook my head while smirking and put down the sketch pad I’m holding on. I looked for my letterman jacket that every football varsity had. Like me.

He’s on another table that is two seats apart in front of me, looking around with amazement flustered on his face. He seems like a child who roams around with his parents.

I smile, but it quickly fades when he turns his attention to me.

Did he notice someone looking at him?

Did he catch me smiling at him?

I shook my head.

“ELLE’S COFFEE!” the bartender called.

I looked up as the boy (who assumed it was Elle) in front of me stood up to get his coffee.

After that he returned to his seat and put his cup of coffee between his hands and smelled it. I smiled and put down the jacket on the top of the table and took the sketch pad and started sketching while the smile on my face never faded.

He was, well, different from all others.

He had that appearance which could make him stand out in the crowd.

His golden brown eyes contrasted exceptionally with his light tanned face.

Narrow small nose.

Dark soft hair.

I like it.

As I finished my artwork I immediately tore the paper out of it’s strings, I took my jacket and got up. Walk to his spot and fastly give him the sketch portrait of him and my jacket.

And that’s where it all started.

I thought I would never see him again because he looks like a foreigner, but I was wrong except for the part that he’s a foreigner.

After we first met in the coffee shop.

I saw him again.

At my school.

I’ve been studying at that school since I was in grade school. That’s why I know half of the people there.

By the way,

On our second meeting I saw him walking in the grounds of our school. He seemed lost again. That’s why he didn’t notice me walking to where he was and I was about to grab his shoulder, but someone grabbed me too. I looked back, but he was no longer there.

Another BUT.

On the third time we met again.

He peeked to the door of my classroom and at that time our Prof was in the midst of explaining the lecture, so he got interrupted by Elle and stopped from what he’s saying.

“Yes?” Prof. Arthur asks.

He cutely straightened his body and fastly said,

“Sir, yes sir!” That makes everyone laugh.

“Oh, uhm. I mean I belong in this class, can I come in?” He shyly said.

Prof nodded so he made his way in the center of the classroom and stopped to look for his seat.

I look around as well.

The front part of the class seat is full already as well in the middle.

I stretch my arms to get his attention, for him to know that the chair on my right side is empty.

He noticed me.

I smiled as he smiled because he found a seat.

And I’m glad that he’s going to be my seatmate for the whole school year.

Little did I know there’s more than being a seatmate.

I woke up to the knock on my door.

Sleepy, I stood up to open it from who was knocking.

I see nothing but when I look down I see Camille, crying.

“Hey, why?”

I picked her up and then wiped his tear-stained cheek.

“Frér said there’s no büche del Nöel on révillon.” She sniffed.

We went downstairs still wiping her cheek and when we finally got down we went straight to the kitchen.

“There!” I loudly say while faking I’m mad. “Who made my favorite neveu cry?”

We found them talking.

I put down Camille next to her mom before I gave her a beso.

“How’s life?” I ask and sit next to mom.

“It’s good.”

And the long conversation started.

Until…

“By the way, son, is Elle going back here to France?” Mom asks and dab her mouth with a napkin.

I just shrugged my shoulders and slipped the topic away, who’s not Elle.

“Uhm I have something to go to later but I will get back here before midnight to join in the celebration.” I ask mom and look at dad.

They just nodded and I gave back a smile.

After finishing my food I ready myself and get up.

I’m just wearing what a normal person would wear on Christmas.

“Bye everyone!”

It’s already nine in the evening.

I will visit my favorite place again, where memories are formed.

But before that I went first to the mall and bought some gifts for Camille and to my family then met some of my friends in town to greet them a Merry Christmas.

I go to the coffee shop we first met near the Eiffel Tower then I go to my main reason why I go outside. And when I get to the spot where we usually stay if we go here, a breeze of memories plays again.

Elle and I become close to each other.

He even was my new roommate.

And to become his roommate is just a blessing because I get to know him more.

I just know that he’s an exchange student and as the feelings grow on me, I don’t waste my time to be with him.

He has a bright personality so he talks a lot that causes us to end up looking high when we go to our class because we just talk until we fall asleep.

And a bright person he is, he’s friendly to the people who are nice to him.

Not only that, he likes plants, we have one from our dorm, and its name is Selma.

He’s a caring person.

Day by day I discover something that I will like about him that’s why instead of taking pictures of him.

I drew him.

How he sips to his coffee whenever we’re going to have breakfast together.

How he looks at Selma in peace.

How he sleeps.

How he does his homework while listening to music.

I just can’t help but admire him so as a showy person I am, I invite him on a date, but he doesn’t know it is.

That time he had a part time job, so,

I have something to tell you, can I fetch you?

I texted.

And even though he didn’t agree yet, I texted one of my friends asking if I could borrow a motorcycle.

Exactly at his job out I’m already there waiting.

“San punta?” He greeted me.

“Somewhere, where do you want?” I ask at the end while scratching the back of my head.

He put his hand on his chin and looked up as if thinking.

Tug tug.

God.

“Alam mo, I’m so happy that I’m the one who chose to be an exchange student kasi, France is my dream country and I want to go to the Eiffel Tower, also,” he stopped.

He looked into my eyes and continued. “There’s an opportunity.”

After he says that, I feel like there’s something he wants to say.

I shake my head as I tap the back of the motor commanding him to hop in that I’m glad he obeyed.

After he positioned himself I suddenly started the motor that made his hand wrapped around my waist.

Damn.

But before he removed his hand from my waist I held his wrist back again to where it was and I’m happily driving.

Just a few minutes later we had already arrived so I parked the motor where it should be and lent my hand to help get up in the motor that made him chuckle.

“Antoine!” I didn’t mind him and still lent my hand.

While walking I called him.

“Hm?” He’s just looking on the way.

“Uhm, there’s something I didn’t tell you and there’s something I have to tell you.” He stopped, so I did.

“Likewise.”

“You go first.” I said because I’m nervous.

I thought I’m ready, I just thought.

“No, Ikaw naaa.”

“Fine, let’s exchange and say the one something we didn’t tell each other.” I suggested.

“Ok, 1.” He counts.

“I will go back to the Philippines.”

“This is a date.”

We both say and both to what we just say.

“You what?” Suddenly, I became deaf.

“ I will go back to the Philippines. When the school year has ended because my stay here is only for six months so…“

I sigh, what will I do?

“And Christmas is coming too.”

“Right.”

“Really?”

“Of course not.” I whisper.

“Ano?”

“Nothing, so…when it is?”

“Oh, siguro, this week.”

“Ok, aren’t you thirsty?” I ask and look around to look for a spot.

“Wait for me there.” I point to the right down center of the street that is not far away lay The Eiffel Tower. Before going I gave him the blanket I brought.

After a few seconds I go back to the place I told him.

I’m just staring at her back, he’s looking up to the tower.

And when I step myself, someone plays music.

The sun goes down

I remove my jacket and put it on him.

The stars come out

I look up to the sky.

And all that counts

Is here and now

“My universe” I started singing while looking at him.

“Will never be the same”

“I’m glad you came.”

Tug tug.

You cast a spell on me, spell on me

The world becomes slow as he looks at me with his eyes as deep and expressive, where you could get lost if you stare long enough.

You hit me like the sky fell on me, fell on me

His face had that faraway look in it, which cannot be described in words.

And I decided you look well on me, well on me

That made him stand out in a crowd, which was mostly due to his way of carrying himself.

So let’s go somewhere no one else can see, you and me

He was simple and innocent.

Turn the lights out now

He was perhaps, just one in a million, who was “nothing special, but all the same unique”.

Now I’ll take you by the hand

I take his hand.

Hand you another drink

And give him the drink I brought.

Drink it if you can

Before I looked away I asked.

“Can you spend a little time?”

I don’t know if he can hear the song I here but he replied,

“Time is slipping away”

Away from us, so stay

Stay with me, I can make

Make you glad you came

I open my eyes.

After that, he left so I didn’t get a chance to say what I was supposed to say. That day, facing his back while he’s walking away. I made a promise even though I didn’t know it was going to be fulfilled by him.

I made a promise that,

“You will find me where you left me.”

That’s why I’m here.

On the same day and at the same time.

The scene is peaceful but my mind is chaotic.

Where have you been? I bet he’s thinking about me.

Because dang no contact at all.

Why do I feel conflicted with how beautiful this place is?

I reach out to touch it, cold of course. But then what was I expecting?

We often hang out here, this Tower witnesses how happy the past is.

Standing at the base looking up, inhaling the breeze until I smell something familiar as well as the familiar song played again in my ear.

The sun goes down, the stars come out

“Palagi ka parin nandito?” Someone asks.

I froze but was taken back immediately.

And all that counts is here and now

And look at the person that has a familiar voice.

My universe will never be the same

And I’m glad I did.

I’m glad you came

Because the person I’m waiting for is finally here.

I’m glad you came

Standing in front of me, smiling that made his cheer wrinkled.

You cast a spell on me, spell on me

He didn’t have a chance to talk again because I suddenly hugged him tight.

“I didn’t leave. The waves carried you away, but I was left standing on the shore — I did not give up.” I say still hugging him.

You hit me like the sky fell on me, fell on me

I felt him removing my hug from him so I tightened it even more.

“Hoy, you want to die?”

“Oh I don’t, I’m sorry.” I immediately withdrew myself.

And I decided you look well on me, well on me

So let’s go somewhere no one else can see, you and me

I looked at him for a few seconds and smiled, he got more beautiful.

My got big when,

Turn the lights out now

Now I’ll take you by the hand

Hand you another drink

Drink it if you can

Can you spend a little time?

Time is slipping away

Away from us, so stay

Stay with me, I can make

Make you glad you came

He suddenly caressed my face. “Why are you crying?”

Oh, am I?

“I’m not.”

“Whatever you say.” He hugged me.

The sun goes down, the stars come out

And all that counts is here and now

My universe will never be the same

I’m glad you came

I’m glad you came

I was about to hold his hand but,

“Stay still,” so I do.

“First of all I’m sorry for being a selfish person for still keeping you in my heart even though I was the first one who left.” He whispered in my ear.

I’m glad you came

“And thank you for fulfilling my wish to never get tired waiting for me. Even if I wanted you to be happy also. I never had the courage to tell you I missed you ever since I left.”

So glad you came

“When you left, It feels like half of me was taken away. I know I love you, but I never had the courage to tell you that. And I never had the courage to fight for this love, too.” I replied.

I’m glad you came

“When you left, I silently wished that you’d still come back someday. I wished that you’d never fall for someone else. But at least,”

“I’m glad you came.” As I said that.

I kissed him.

The sun goes down, the stars come out

And all that counts is here and now

My universe will never be the same

I’m glad you came

I’m glad you came

“I love you, my Elle.”

“I love you too.”

It’s almost midnight since I went back to my house with Elle.

We spent a few hours there in Eiffel and talked about life.

I just know one of his reasons why he left because,

“I just wanted to test if you really do love me.”

Yes, a test that I’m glad I passed.

And he says that he and his family will stay here in France officially because his mom got a job here.

I suggested that,

“Why not let’s spend Christmas together with our families?”

“Plano nga rin namin yan ng ate mo.” He laughed.

“You know what, I’m starting to get angry at you.” I fakely made a face that I’m angry.

Worry immediately flustered on his face that made me burst out laughing.

Yes, he and my sister are conspiring over nonsense.

They’ve been here for a week already.

Go back to the present.

He and his family are already here.

When we got there, Camille was the first one who greeted us.

He jumped on me to hug me and say,

“Merry Christmas tuntun!” She happily said and giggled but stopped when he noticed Elle.

Her eyes narrow as if analyzing who it is until,

“Elle!” She jumped and Elle kissed him on the cheek.

Cutie.

Camille and Elle are close to each other because he’s great with kids and that’s why adults love him.

We all gathered at the dining table where there was a lot of food and prayed first.

And that’s the best Christmas gift I ever have.

Antoine.

Dec 25.

The next day our own family has plans to roam around as we do.

We planned to spend Christmas together.

We go to the place he wants.

And to the place I want.

We talk.

We laugh.

And we made other memories together.

On our Notre Heureuse Saison we have fun!

Home

Home

By:Mariahwilde 

(elusive_conteuse)

Dedicated to everyone. I wish you feel home this Christmas.

–

Bago maupo para sa agahang mami’t pandesal, binuksan ko ang t.v. Hindi dahil sa gusto kong makarinig ng report ng patayan, pagtaas ng ganito, ganyan, bagaman kung isa kang tagapaglingkod sa bayan, tulad ko, dapat kahit papaano’y may alam ka sa current affairs ng bansa. Nagbubukas lang ako nito kasi sobrang tahimik. Maingay sa labas, oo. Andiyan ’yong mga harurot ng tricycle, tilaok ng manok at tsismisan ng mga Marites, pero dito sa bahay iingay lang kung ako’y kikilos. Iingay lang kung gusto kong mag-ingay. At least kapag binuhay ko ang t.v. nabibigyan ako ng ilusyon na hindi ako nag-iisa. Na may kasama ako sa bahay.

Sa buhay.

Pero minsan, hindi ko rin maiwasan ma-trigger (tulad na lang ngayon) sa mga advertisement na nagpapakita ng kompletong pamilya. Wala kasi ako no’n. Ibig kong sabihin, mayroon. Noon. Wala na ngayon.

Para ’di na ako mag-aksaya lalo sa kuryente, pinaspasan ko na ang pagkain, nagbutones ng uniporme’t nagcommute papunta sa istasyon sa EDSA. Kapag ’di ko kasi dinistract ang sarili’y maaalala ko na naman ang madilim na karanasan sa probinsya, iyong panahong sinalakay ang lugar nami’t pinagpapapatay ng rebelde ang lahat ng may buhay.

Buhay ako noon dahil nang paulanin ng bala ang bahay, balot ako sa yakap ng mama’t papa. Sila ang sumalo noon. Hindi ko alam kung anong motibo ng mga taong iyon o kung meron man. Pero tanda ko ang paglagay ni mama ng daliri sa bibig bilang instruction sa akin na ’wag mag-ingay. Para maligtas ako, sa madaling sabi.

Naibalita ito noon sa telebisyon. Isa lang ako sa iilang batang nakaligtas. Kinupkop ako ng mga tiga-Sisters of Peace and Justice at ginawa ang makakayang mabura sa alaala ko ang masalimuot na kabanatang iyon. Sa harap nila, oo, nakumbinsi kong nagtagumpay ang mga madre. Pero kapag ako na lang mag-isa sa kuwarto, lumalangoy ako sa katanungang, ‘Bakit hindi na lang ako sinama noong patayin?’ na siya ko namang sasagutin ng, ‘Siguro kasi alam nilang mas masakit ang mararamdaman mo, pangmatagalan ba kung ika’y bubuhayin.’

Ang nakakatawa niyan, kinupkop ako ng mga madre, pinag-aral ng highschool para hulmahin sa pagkapari. Nariyan na raw kasi ang hitsura, ang dating ng isang ‘servant of the Lord’. Pero alam ko sa sariling hindi ito ang calling ko. Lagi kong naririnig sa kanila na sa Panginoon daw mararanasan ang ‘kapayapaan’ at ‘hustisya’. Sabi ko naman (sa sarili), baka may iba pa. At iyon nga ang pagpasok sa pulisya.

Bakit pulisya? Mga tulad kasi nila ang sunod kong naaalala no’ng gabing inatake lugar namin. Karga ako ng isa’t pinatatahan. Napatay nila karamihan sa mga rebelde bagamat ang iba’y nakatakas. Rumihistro sa kokote ko ang kabayanihang iyon sa puntong gusto ko maging kasapi nila.

Dahil alam kong may agam-agam ang mga madre sa propesyong napili ko, nagpaalam na rin ako sa kanila’t lumuwas ng Maynila para pag-aralin ang sarili sa kolehiyo. Estudyante sa umaga, kargador sa gabi. Ilang taong pagbabanat ng buto’t pagsusunog ng kilay at sa wakas, nakapagtapos akong cum laude.

Ang akala ko maisasadula ko na ang buhay-pulis tulad ng expectation ko, pero hindi. Bagamat natutulungan ako ng trabahong ’to makapagbayad ng renta sa bahay, makabili ng pagkain, ’yon lang ang naiaambag nito sa’kin. Ibig kong sabihin, ano’ng saysay ng pagka-cum laude ko kung hindi niyo ’ko ia-assign sa mga raid at oplan? ’Yan ang gustong-gusto kong sabihin sa mga senior ko. Lagi. Bago ako magpaka-traffic enforcer sa puwesto ko sa Kalayaan Ave. maging pagkatapos kong mag-log out sa istasyon.

Naintindihan ko naman na may mga hakbang o lebel na kailangan munang tiisin. Pasensya, tuusin pala. Bagaman may ilan mas matataas na ang ranggo higit kaysa sa’kin ang hindi man lang naghirap, hindi pa ganoon kalakas ang boses ko para marinig nila ang reklamo. Ang sa akin lang, gusto kong makahuli ng masasamang tao nang sa gano’n para ko na rin naiganti ang mga magulang ko, nabigyan ng kapayapaa’t hustisya. Gano’n ba. Pero dahil nagsisimula pa lang, kailangan kong makisama, sumunod.

Sumunod – ito rin ang kailangan kong batayan tuwing maninita ng mga pedestrian at may sasakyan. Palamuti na nga lang kung tutuusin ang posas at batuta kong dala, eh. Pito at ang mga pa-senyas-senyas ko lang ang kasangga ko.

Nadestino ako sa Kalayaan simula Agosto nitong taon at sa limang buwang pagiging laman ng Kalayaan, bilang lang sa kamay ang mga insidenteng masasabi kong malala. Ang madalas ay ’yong mga nag-o-overspeed.

Kilala na rin ako ng mga nagtitinda ng samalamig, kendi at fishball sa mga gilid ng alley dahil alam nilang pati mga stick at balat ng kendi sinisita ko. Sa limang buwang pagroronda sa Kalayaan Avenue, halos makabisa ko na kung sino ang dumaraan dito parati.

Siguro ako lang, pero gaano man ka-tingkad ang pagka-asul ng uniform ko o kalaki ng build ko, tila ba hindi ako naiba sa mga poste ng kuryente at ilaw na dine-deadma’t dinadaanan lang. Para akong imbisol. ’Di naman sa hayok akong mapansin ng lahat ng nagdaraan. ’Di sinsana nag-artista na lang ako kung gano’n. Kaya lang, pilit ko mang alisin sa isip na hindi ko kailangan mapansin, may isang bahagi ng pagkatao ko ang nangungulila pa rin.

Pero meron din namang pedestrian na nakakapalitan ko ng bati o ngiti tulad na lang nitong pamilyang nagkakariton. Naka-pink shirt ngayong hapon si Nanay, yakap ang anak na babae mula sa likuran. Ang tatay niyang naka-itim na sando ang nagtutulak ng kariton; ang batik na aso sa unahan ang animo’y gabay.

Dahil may kabigatan ang tinutulak, pinahinto ko ang mga sasakyan sa aking kaliwa bagamat pula na ang traffic lights. Nakatanggap ako ng saludo, ng ngiti, at ng katagang ‘Salamat, Sir!’ mula sa kanila. Nangiti ako dahil kahit papaano nawala sa isipan ko ang imbisibol na ideya.

Ang pumalit naman ay inggit.

Nakakatawa. Ako na hindi kailangan magtulak ng kariton, mangalakal, naiinggit sa tulad nila. Pero totoo. Naiinggit ako kasi sa kabila ng limitasyon sa buhay buo silang pamilya; nagagawa pa nilang tumawa. Ako kasi sandali lang naranasan ang nararanasan ng bata – ang maging anak. At hindi ko na matandaan ang huling beses akong tumawa. Ang totoo niyan, hindi ko na alam ang tunog ng sariling tawa.

Ang iba siguro’y sasabihin, ’Bakit ‘di ka na lang bumuo ng sariling pamilya?’ na para bang sa gano’n lang mareresolba ang problema. Kung gano’n nga lang.

Bilang ‘traffic enforcer’ sa kalye lang dapat nakatuon buong atensyon ko, pero simula ng payagan ng lokal na pamahalaan ang pagtatayo ng pansamantalang tiangge-an (dahil papalapit na ang Pasko), natural lang na isama ko sa responsibilidad ang pagmamatiyag dito.

Itinabi ng tatay ang kariton malapit sa tiangge-an saka bumaba ang mag-ina upang maghanap ng makakalakal pero iba ang nahanap ng bata – isang teddy bear na nakasabit kahanay ng ibang stuffed toys doon sa isang stall. Ramdam ko sa buka ng kanyang bibig at mata na gusto niya itong abutin, yakapin. Subalit, sa isang banda, pinahihiwatig naman ng kilay niya na wala silang sapat na pera para ito’y mapasakanya, o kung meron man, hindi ito para sa laruan.

Natapos lang ang kanyang pagtingala, ang kanyang panandaliang saya nang tawagin ng ina. Itinuro niya ang teddy bear sa huling pagkakataon ngunit iling lang ang ganti ng magulang. Sa labas, mukhang magkatulad kami ng sitwasyon ng bata – meron kaming gusto na hindi namin makuha, madama. Ang kaibahan lang, may posibilidad na mangyari ang kanya, ang akin wala na.

Siguro masasabi mong may bahay ako ngunit walang tahanan.

Isang mahabang busina ang tumawag ng atensyon ko kung kaya ako’y napatalikod. Isang Pajerong itim ang halos mangalahati na sa pedestrian lane. Sa tapat nito ay isang lalaking nakatigil, ang mga tuhod nanginginig. Kilala ko ang lalaking ’to. Parati siyang nadaang Kalayaan pero nakatatawid lang kapag may kasabay.

Wala siya ngayong kasabay.

Pumito ako’t pinaatras ang may sasakyan. Tinalakan siya ng drayber na kesyo tignan daw ang dinaraanan, ngunit sa huling hagip ko sa traffic light kulay kahel na ito.

“Alam mo ng orange light dapat hindi ka na humarurot!” sabi ko sa drayber samantalang lumalapit ngunit siya namang lakad nang matulin nitong niligtas ko.

Sinundan ko siya ng lingon dahilan para mahagip ko ang amoy ng melon sa kanyang buhok. Siguro nga hindi ko siya naligtas ala Superman pero kailangan bang takasan ako nang gano’n? Gusto ko pa naman uling langhapin at pakiramdaman sa palad ko ang kanyang buhok.

Pailing akong bumalik sa drayber at nakipagdiskusyon. Pagkaraan, tinanaw ko ang lalaki sa direksyon ng tiangge-an dahil minsan kapag hindi siya nagmamadali, nakukuha niya pang dumungaw sa mga ito. Dala siguro ng insidente kanina, umuwi na ito agad.

’Yon na sana pagkakataon kong makausap siya. Ibig kong sabihin, hindi naman kami personal na magkakilala pero dahil nga madalas ko siyang makita baka lang naman kahit papaano’y magkaro’n kami ng maliit na diyalogo. Deserve ko naman siguro ’yon.

Sa dinami-rami kasi ng dumaraan sa Kalayaan siya lang ’yong namumukod-tangi (sa akin). ’Di ko alam kung dahil ba sa taas niya, sa mannerism niyang laging nakahawak sa straps ng Jansport o sa ekspresyon niya kapag nakatawid na.

Nabanggit ko kaninang limot ko na ang huling beses kung pagtawa, ngunit ang ‘tuwa’ - heto. Nangyayari na.

Alam ng Diyos gusto kong batiin ang lalaking ’to, ngunit papaano mo mababati kung parang ayaw din magpabati? Lagi pang nasa dulong kanan gayong ako’y nasa kaliwa. Papaano ko malalaman pangalan niya? Ilan lamang ’yan sa tumatakbo sa aking isip. Pero bukod diyan, may isa pang tumatakbo. Hindi nga simpleng takbo, eh, kundi marathon – Bakit may ganito ako sa kanyang atraksyon?

Ah, naalala ko na. At hindi iyon dahil sa kanyang hitsura. Tumatak kasi sa akin iyong minsang may tinulungan siyang ginang na may edad na’t PWD pa (putol ang isang paa, prosthetic lang ang gamit). Malapit loob ko sa mga may edad na ginang dahil naaalala ko sa kanila ang Mother Superior. Sayang lang dahil no’ng mga oras na ’yon, naroon ako sa tent, nakikain sa birthday ng isang kasamahan. Ang tumao muna sa post ko ay ’yong nauna ng kumain, ang nagpahinto ng mga sasakyan makatawid lang nang ligtas ang lalaki’t ginang.

Balak ko pa noong i-dokumento ang pangyayari pero mainam na rin sigurong hindi na isapubliko, (’di ko rin naman sigurado kung ikatutuwa ng lalaki, eh). Basta malinaw sa’kin at sa iba pang nakakita, may ginawa siyang mabuti. Mabuti siyang tao kahit’di ko pa siya lubos kilala. Pero kung kalooban ng Diyos, gusto ko pa siya makilala.

Hindi na ako makapaghintay makita ngayong hapon ang lalaki. Gumawa kasi ako ng hamon sa sarili na babatiin siya’t aalamin ang pangalan. Madali ko lang ’tong nagagawa ’pag iba ngunit pagdating sa kanya hindi lang dila ko umuurong, pati paa. Kung ilalarawan ko kasi, may vibe siya ng masungit na rich kid na walang oras sa mga katulad kong ordinaryong tao. Ibig kong sabihin, kaya siyang maabot; nakakatakot nga lang. Ganunman, kailangan kong panindigan ang hamon kasi kung hindi, ako naman ang madi-disappoint. Pangit kaya sa pakiramdam kapag may sinabi ka o pinangako ngunit ’di mo ginawa.

Una ng nadaan ang pamilyang nagkakariton samantalang mag-a-alas sais na nang huminto ang aking hinihintay sa unahan ng lane, palinga-lingang nag-aabang ng makakasabay. Sa mga pusa ko lang ginagamit ang salitang ‘cute’ pero heto, na-justify niya naman ang pagiging isa sa kanyang kilos. Naisip ko tuloy siyang kunan sa cellphone ngunit hetong ilalabas ko na saka dumami ang tao. Itinaas ko ang kaliwang kamay nang hudyatan ang mga sasakyang huminto, ang kanan para patuluyin ang mga pedestrian.

Huminga akong malalim bago salubungin ang pag-abante ng mga tao, patungo sa lalaki. Pero ewan ko ba at siya namang lipat nito sa ibang puwesto. Para bang iniiwasan ako. Naramdaman niya kayang babati ako? Ngunit kung naramdaman niya dapat makikita ko sa mga mata niya ang pag-iwas. Mukhang hindi, eh. Masyado siyang pre-occupied sa pagtawid, hindi niya ako namalayan.

Para hindi mapahiya, pinagpatuloy ko na lang ang pagkumpas hanggang sa makatawid na ang lahat. Sa tabi ng poste, pinagmasdan ko ang pagdungaw ng lalaki sa tiangge-an at tulad ng bata sa kariton, tiningala niya rin ang teddy bear na stuffed toy at pinisil ang isa nitong paa.

Napalagay ako ng kamay sa baba’t tumingin nang may pagkamangha. Ang tanda niya na para sa laruan. Huwag niyang sabihin bibilhin niya ’yan? Pero kung sa bagay, paano ako makare-relate kung balewala sa akin ang mga ’to?

Bagamat maraming laruan sa kumbento na para sana sa akin, ni isa wala akong ginalaw o tinuring na paborito. Misteryo nga sa’kin kung paanong nakakakuha ang iba ng saya sa pag-i-imagine may buhay sila.

Sa kumbento madalas ibagsak ang mga donasyong pambata na pinamimigay din namin sa araw ng pasko. Katuwang ako sa pag-aabot nito sa mga bata. Wala akong panghihinayang dahil nga wala naman ito sa aking halaga. Subalit sa tuwing aabutan ko ang mga batang nagsama pa ng mga magulang, tahimik akong humihiling na sana may magbigay din nito sa’kin. Kahit ’yong pakiramdam lang ng may pamilya.

Marahil may mag-iisip na pamilya rin naman ang mga madre. Ngunit hindi ba’y minsan ramdam mong may mas mahal sila? Halimbawa, ang Diyos. Kaya nga nila pinili ang buhay kumbento, eh. Kaya nga nila sinakripisyo ang mga makamundong pagnanasa para sa “Kanya” at nagdedecorate ’pag Christmas para rin sa “Kanya”. Bagamat laging sinasabi ng Superior na hindi sa mga pailaw mararamdaman ang diwa ng Pasko.

Kung hindi, eh, saan? Saka naramdaman ko na ba? Sa dalawampu’t pitong taon ko sa mundo, hindi pa ata. Pero kung ako lang, ke naramdaman ko na o hindi, hindi mo talaga ako mapagdedecorate ano pa ang bumili ng Christmas paraphernalia. Ang Pasko, para sa’kin, ay isa lang excuse para gumastos.

O marahil ganito lang ako ka-bitter dahil bigo ako sa hamon. Pakamot-batok akong bumalik sa trabaho.

Sa mga sumunod na araw, lagi ng humihinto ang lalaki sa tapat ng teddy bear stall at noong minsan, natiyempuhan kong sabay sila ng bata na nakatingala. Simula nang magtayo ng tiangge-an, hindi pa ito nabibili kaya pinagpalagay kong baka mahal ito.

Nang daanan ko’y tama nga. One five ang ganoon kalaki. Sa ganitong halaga, marami ka ng mabibili at tingin ko sa sitwasyon ng pamilyang nagkakariton hindi ito priority. Gustuhin man pero hindi nila kayang suportahan ang kaligayahan ng anak para lang sa manika.

Ang makakain – ’yon marahil ang priority nila araw at gabi.

–

Masugid akong nagtra-traffic enforce nitong hapon dahil bukod sa parte ’yon ng trabaho ko, itutuloy ko rin kasi ang hamong makuha pangalan ng lalaki. Oo, matapos ng ilang araw na ’di ko pag-attempt gawa ng hiya. Kung kinakailangang pituhan, gagawin ko na. Hindi pa naman pang-aabuso sa kapangyarihan ang tawag dito, tama ba?

Subalit nakalagpas na ng alas sais, ang lalaki bigo kong makita. Posibleng dumaan na siya noong may nagtanong sa’kin na driver para sa direksyon. Posible rin hindi iyon pumasok. Maniniwala na ba ako sa kasabihan ng iba na kapag plinano mo ang isang bagay, eh, hindi na matutuloy? Marahil.

Hanggang sa isang sigaw ang kumuha ng aking atensyon.

“Magnanakaw!”

Iniwan ko ang puwesto’t humakbang nang malaki sa pinanggalingan ng tinig - ’yong tindera ng isang stall. Hindi na ako huminto para tanungin kung saan o ano ang ninakaw. Nakaturo na ang mga saksi sa direksyon ng pinagtakbuhan nito. Oras na may makita akong tumatakbo na animo’y hinahabol siya na ang suspek ko.

At iyon nga, may natunton akong pilit na sumusuot sa mga kumpol ng tao – naka-cap ng black at may tinatakbong… teddy bear. Hinipan ko ang pito dahilan para tumabi ang mga tao’t bigyan ako ng espasyo para mahabol ang magnanakaw. Mahahablot ko na sana siya sa kuwelyo kung ’di lang magaling makipagpatintero. Ang ginawa ko na lang, tiniming-an ko at pagkaraa’y dinaganan.

“Bitawan mo ako! Ah!” Para siyang bulateng binudburan ng asin kung manglaban.

Tinanggal ko sombrero niya’t pinaharap. Gulat ko na lang na ’yon palang lalaking hinihintay ko ang nahuli ko. Sa isang banda, natutuwa ako dahil nahanap ko na rin siya, ngunit sa isang banda nagtataka ako kung bakit niya ’to nagawa.

“Sir, hindi ko na po itatakbo ’yong laruan. Pakawalan niyo na lang ako. Okay?”

“Nakikipag-areglo ka agad, ah?” Hinila ko damit niya patayo at palikod siyang pinosasan.

“Ah! Ang higpit naman! May galit ba kayo sa’kin?” alma niya, ang nguso patulis na.

Kung puwedeng i-konsider ’yong ilang beses niyang “pag-iwas” at pagsusuplado, oo, may galit nga.

Mayamaya lang nasa harapan na namin ang tindera, intense ang dating, tipong ’yong mga nakikita sa Face to Face.

“Ayan! Ikulong mo ’yang animal na ’yan nang magtanda!” Balak niyang hampasin ang lalaki; hinarang ko ang sarili. “Kaya pala pabalik-balik ka sa puwesto ko, ha, balak mo pala nakawin!”

Hinablot ng ale mula sa akin ang teddy bear. Galit na galit. Pero tingin ko, hindi naman gagawin ng isa ang magnakaw para lang makapagnakaw. Marahil may malalim na dahilan. Personal. Ewan ko ba, pero bigla ko na lang nilabas ang pitaka’t nag-abot ng one-five.

“Ako na lang ho bibili nito, ’Nay,” sabi ko.

Napakurap ang tindera’t dahan-dahang binigay sa’kin ang stuffed toy. Pagkatanggap niya sa pera, bumalik siya sa sarili. “Kuhaan niyo ng record ’yang magnanakaw na ’yan. ’Di porke’t binayaran mo ’ko eh magiging tama na ginawa niyan.”

Nasa katuwiran naman siya pero kung ako lang, hindi ko na kukunan ng record ’tong lalaking ’to. Oo na, bias na ako. “Huwag ho kayo mag-alala,” sabi ko. “Dadalhin ko siya sa istasyon… pagkatapos ng duty ko.”

Karga ang teddy bear, inakbayan ko ang lalaki mula sa kumpol ng mga tao pabalik sa post ko sa Kalayaan. Ang totoo, puwede ko naman i-timbre sa kasamahan na pick-up-in ng mobile ang lalaki pero masasayang pagkakataon ko na siya’y makausap.

“Tsk, tsk, tsk. Para lang sa laruan, isang cute na lalaki ang makukulong. Ano bang nakain mo’t ginawa mo ’yon, ha? Mr…” Inabot ko ID niya. “Alfie Dela Cruz.”

Hinablot niya mula sa akin ang ID’t nag-iwas ng tingin, pula ang mukha sa hiya. Advantage na matangkad ako kung kaya nagagawa kong malanghap buhok niya nang hindi niya napupuna.

Ngunit naudlot iyon nang mag-attempt siyang tumakbo. Buti sana kung sa likod, ang kaso sa harap, eh, kung saan pa maraming matutuling sasakyan.

Agad kong kwinelyuhan si Alfie’t pinatabi sa akin. “Gusto mo ba talagang dagdagan kaso mo?”

Nakailan din iling si Alfie. “Pakawalan niyo na ho kasi ako…”

“Officer Danilo Ruiz,” sabi ko, may ngiti. “Dan na lang for short.”

“’Wag niyo na ’ko ikulong.”

“Hindi pa kita ikukulong pero ’di rin kita agad pakakawalan.” Kinalagan ko ang posas niya sa isang kamay at sinuot ito sa’kin. “Sasamahan mo ’kong magpatrol sa kalsada hanggang matapos duty ko.”

“Hala, bakit?” Lumaki mata niya. “Ayoko! Nakakahiya.”

“Pero ’yong ginawa mo kanina hindi nakakahiya?”

Nag-iwas na naman siya ng tingin, usli ang nguso’t halatang naiinis sa pangaral. “’Pag may nakakita sa’king katrabaho, pag-uusapan na ako no’n sa office. Pakawalan mo na kasi ako, Sir. Bayad na naman, ’di ba?”

“Oo, at ako ang nagbayad. Ngayon, kung nahihiya ka…” Tinanggal ko ang shades sa uniform pocket. “Heto, suotin mo nang wala sa’yong makakilala.”

Tinitigan niya muna ang aviator glasses ko at ako saka napabuntong-hinga. Alam niyang ’di tatalab sa’kin pagpu-puppy eyes niya.

“Ako, ’di na magpapaligoy-ligoy, ha? Bakit mo ’to tinakas?” Tinaas ko ang stuffed toy na parang puppet.

Napatingin siya sa ibaba. “Gusto ko ’to ibigay do’n sa batang nagkakariton.”

Napakurap ako. “Nagpabili ba siya?”

“Hindi. Pero nafi-feel ko gusto niya magkaroon nito.” Inabot niya ang teddy bear at pinagmasdan itong mabuti. “Isa na lang ’to ta’s kanina may bibili na. Kung nabili ito, hindi na ’to makikita ng bata. Kaya ang ginawa ko, tinakbo ko na.”

“Bakit hindi mo na lang binili?”

Napabuntong-hininga siya. “Kakapasok ko lang nitong October. Tapos delay raw talaga magpasahod dito ’pag bago. Three months na raw ang pinakamabilis na processing ng payroll. Kaya ’yon. Ninenok ko na lang. Saka, alam mo ’yong feeling na gustuhin man ng magulang niyang bilhin ’yon kaso ’di nila magawa kasi walang-wala sila?”

“Kaya ikaw na lang gumawa kahit walang-wala ka rin?”

Napakamot siya ng ulo.

Natawa akong kumumpas ng kamay at nagpatawid ng mga tao. Pero kung babalikan ang tanong ni Alfie, ang sagot ko’y hindi. Hindi ko alam ang feeling na ’yon. Pero kung buhay magulang ko siguro mabibilhan din nila ako. Hindi man ’yon teddy bear tulad ng hawak ko, alam kong liligaya pa rin ako.

“Alam mo, Alfie, masyado kang mabait sa puntong handa ka magnakaw.”

“Sorry na kasi, Sir Dan. Pramis, hindi ko na talaga uulitin. Last na ’yon.” Nanumpa pa.

“Dan na lang itawag mo sa’kin.” sabi ko. “’Di, pero seryoso, masyado kang mabait.”

“Hindi mo rin sure.” Natawa siya sa sarili.

“Sure ako.” Napakurap siya samantalang hinihintay ang karugtong ng sasabihin. “Nakita kita minsan. May tinulungan kang makatawid na PWD.”

Kumunot noo niya, ang tingin sa taas na waring inaalala kung may nagawa nga ba siyang mabuti tulad ng kine-claim ko.

“Ah, ’yon ba? Hindi kasi, lumagpas ’yong ale. Eh, walang babaan do’n sa gusto niyang babaan kaya doon na rin ako bumaba. Sinabayan ko. Ang bigat pa naman ng dala.” Bigla na lang niya ’kong tiningala. “Teka, ini-stalk mo siguro ako, ’no?”

“Stalk?” Nagkunwari akong nagulat. “Lagi akong nasa kalsada kaya parati kitang nakikita.”

“Gano’n ba?” Napahawak siya sa baba. “Ba’t parang ngayon lang kita nakita?”

“Parati ka kasing nakayuko ta’s ang focus mo sa pagsabay sa mga tatawid kaya paano mo makikita ’tong mukhang ’to?” Sinapo ko ang baba. Hindi naman talaga ako usually ganito ka-feeling close. Gusto lang magpapansin.

“Uhm, actually, nagsinungaling ako,” ani Alfie, nag-iwas ng tingin.

Pinilig ko ang ulo. “Anong pinagsinungalingan mo?”

Nilihis niya ang atensyon sa mga kotseng nadaan. “Na ngayon lang kita nakita. Ang totoo niyan, sinubukan ko na minsan dumaan malapit sa’yo kaso pinangunahan ako ng hiya kaya nag-u-turn na lang ako.”

“Bawal mag-u-turn dito.”

“Wala na.”

Napangiti ako. Kinilig, sa madaling sabi. Kung meron man siyang pinasinungalingan, ’yon ay ang paniniwala kong isa akong bula na hindi agad nakikita.

“Oh, mukha namang napasaya kita dahil do’n, baka puwede na akong lumaya!”

“Haha. Nice one.”

“Gutom na ako, eh.”

“Ilibre na lang muna kita ng fishball.”

“Gawin mo ng squidball,” hirit niya.

Nagpanggap akong galit, pero ’di ko ’yon tinagalan at natawa na rin. Kung bakit ganito ako ka komportable sa kanya, hindi ko alam. Sa parehong paraang hindi ko marurok kung bakit kinuha sa’kin ang mga magulang.

At ngayong nasa tapat na kami ng kainan, saka ko naman gustong bawiin ang pag-alok at sa halip, alukin na lang siyang maghapunan sa bahay. Para ba magkaroon ng ingay. Ingay maliban sa t.v. Pero mukhang huli na, eh. Dumampot na ng stick.

“Manong, kuha na ’ko, ha? Ito po magbabayad.” Tinuro niya ’ko ng stick.

“Hangang limang piraso ka lang, ha?” sabi ko sabay kuha na rin ng pangtusok.

Tumusok ng sampu ang paladesisyon.

Nang makakain, bumalik kami sa puwesto at doon na hinintay ang asul na mobile. Sakay nito kapalitan ko. Naramdaman ko na lang ilang saglit na singlamig na ng posas ang kamay ni Alfie pagkakita sa ilaw ng mobile.

“Seryoso ba talagang makukulong ako, Sir Dan?” tanong niya samantalang nakatago sa likuran ko.

“Kung hindi mo tatanggalin ang ‘Sir’ sa pangalan ko, oo, makukulong ka,” sabi ko. “Hindi, biro lang. Hindi kita ikukulong. Pero kailangan pa rin natin magpakita sa istasyon.”

“Ah, parang photo op lang, gano’n? For formality.”

“Hm, parang gano’n nga,” sabi ko, kahit ang totoo, kaya ko lang naman siya isasama para hindi na makatanggi ’pag niyaya kong maghapunan.

“Feeling ko tuloy ang sama-sama kong tao. Sa Probinsyano ko lang kasi nakikita ’tong may sinasakay sa mobile, eh. ’Wag niyo na lang kaya lagyan ng pailaw para ’di na tumingin mga tao.”

Napaka-self-conscious niya. Pero parang hindi rin, kasi kung oo, ’di sinsana nauunawaan niyang ang cute ng ginagawa’t pinagsasabi niya. Bumaba ang kapalitan ko at siya namang akyat namin, siya sa unahan ko kaya tuwing hahangin, nalalanghap ko na naman ang amoy ng kanyang buhok.

’Di katagalan, nahagip ko sa kabilang kalsada ’yong pamilyang nagkakariton, nakatigil sa isang sari-sari store, bumibili ng noodles at bigas.

“Brad, pahinto muna sandali,” sabi ko sa driver.

“Bakit tayo huminto?” Naalerto si Alfie. “Palalayain mo na ako?”

Umiling ako’t tumuro sa kabilang kalsada. Sumunod siya nang lingon. “’Yon na ang pagbibigyan mo.”

Kinalagan ko si Alfie para gawin na ang dapat gawin ngunit nanatili lang itong nakatingin sa’kin. Mayamaya’y ibinalik niya pagkakaposas niya sa kamay.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko.

“Sabay tayong pumunta do’n at mag-abot.”

Napalunok ako. Hindi ko alam kung dahil ba ’to sa ngiti niya o sa mga mata niyang waring sumisilip sa pagkatao ko.

“Tutal, ikaw naman nagbayad para sa teddy bear, eh. Atsaka isa pa, ’di ako marunong tumawid.”

Napakurap ako. “Oo nga pala.”

Bumaba kami ni Alfie’t tumawid hanggang makarating kami sa likuran ng pamilya. Kung hindi lang sa tahol ng aso’t wasiwas ng buntot nito sa binti ng bata hindi mababaling ang atensyon ng bata sa pagdila sa glass compartment na nagdidisplay ng crinkles at ibang tinapay. Pero no’ng nalingon naman ay anong titig nito sa hawak ni Alfie na teddy bear.

Lumakad siya na para bang nananaginip, taas ang mga kamay, ang bibig bukas.

“Para sa’yo, Lyka.” Si Alfie.

“Sa’kin po?”

“Oo. Binili ko para –” Napalingon si Alfie sa’kin. “Charot lang. Si Kuya Dan pala bumili niyan.”

Tumangan ang bata sa’kin nang may ngiti sa labi’t mga mata. “Salamat po!”

Sa dalawang salitang iyon, bayad na ang one-five na halaga ng laruan. Sobra-sobra pa nga ang sukli sa puntong gusto ng lumuwa ng puso ko. Pero may itinama akong maliit na detalye.

“Ako lang ang bumili pero kay Kuya Alfie mo ideya ang magregalo.” Tinanggal ko ang sombrero ng kasama magulo lang ang buhok.

Inambaan ako ni Alfie na tigilan ang ginagawa bago bumalik sa bata. “Nakita kasi kitang tinitignan ’yan do’n sa tiangge-an kaya –”

“Kayo rin po, eh. Tinitignan niyo.”

“Uhm, oo. Tama, tinitignan ko nga. Type ko kasi. Pero tingin ko mas kailangan mo ’yan kaya sa’yo na lang,” ani Alfie.

Kung lahat ng tinitignan ni Alfie ay type niya, ibig sabihin kaya type rin ako nito? Ang hangin ko para mag-isip nang gano’n. Haha! Pero tama pala ako, ’no? Gusto rin ni Alfie ang teddy bear para sa sarili.

Matapos magpasalamat ng bata at mga magulang, muli kaming tumawid at sumakay sa mobile. Tinanggal ko na ang posas sa kamay niya pero dahil sa epekto ng pagbibigay niya ng regalo, wala siyang malay na nakapatong pa rin kamay niya sa hita ko at magkadikit pa rin mga kamay namin. Mataas tsansa kong makumbinsi siya sa bahay maghapunan.

Nang itabi ng driver ang mobile sa parking ng istasyon lumamig muli ang kamay ni Alfie. Hindi ko sigurado kung aware siya pero bigla na lang niyang kinuha kamay ko’t pinisil na parang stress ball.

“Ayoko makulong,” aniyang nakabaling sa’kin.

Napangisi ako. “Hindi kita ikukulong. Hintayin mo lang muna ako dito. Magsusulat lang ako sa logbook.”

“Isusulat mo pangalan ko?”

Umiling ako. “’Di ko nga alam number mo, eh. Unless ibigay mo.”

Doon niya lang na-realize ang ginagawa ng kamay niya’t dagling hinablot ito mula sa’kin.

Nabaling ang atensyon ko kay Dianne, kapwa officer ko na kalalabas lang ng istasyon. Nang kawayan ko’y lumapit sa amin. “Dianne, log out lang ako sandali. Pabantay nga muna ’tong si Alfie.”

Ginawaran kami ni Dianne nang matalinghagang tingin na may kasamang ngisi. Ganunman, pinagbigyan niya ako. Nang makabalik ako, nag-uusap ang dalawa. Hindi na tensyonado si Alfie; tumatawa pa nga, eh. Masama kutob ko: nilaglag marahil ako ni Dianne.

“Ano pinag-usapan niyo?” tanong ko nang makalapit.

May bumusinang motor sa tapat namin, dahilan para ’di na ’ko sagutin ni Dianne. “Andiyan na asawa ko. Ba-bye na sa inyong dalawa.” Tinapik niya balikat ko’t sinuot na ang helmet na abot ng asawa.

“Ano pinag-usapan niyo?” tanong kong muli kay Alfie nang kami na lang dalawa.

“Wala. Sabi niya lumuhod ka raw dati sa simbahan sa Quiapo para lang magka-jowa.”

Nanlaki mata ko. “Nagdadasal lang ako no’n, tahimik. Walang tunog. Papa’no niya malalaman ’yon? Hay, naku. Ay, siya nga pala, gutom ka na? Kain tayo sa bahay. Marunong ako magluto.”

Umaasa ako sa oo.

“Marami akong nakaing squidball saka may pupuntahan pa kasi ako, eh.” Inabot niya ang batok. “Pero thank you sa alok. Thank you din sa pagbayad no’ng teddy bear, at sa ’di mo sa’kin pag-report. Sige.”

Pagtaas na lang ng kamay ang naganti ko sa tipid niyang ngiti bago siya sumakay ng jeep. Umuwi ako sa apartment na para bang pagod na pagod. Kanina lang masaya ako.

Tulad ng nakagawian, pinagluto ko ang sarili’t kumain habang nanonood. Nang may makita akong ad sa tv na may buong pamilyang kumakain, magkasintahang nagsusubuan sapat na ’yon para patayin ang appliance at tawagin iyong gabi.

Tumagilid ako ng higa. Nasilip ko sa kama ang Christmas lights ng mga kapitbahay, ang koro ng Christmas songs nina Jose Marie Chan at Mariah Carey.

Iniisip ko kung nagdedecorate ba ang mga tao dahil alam nila ano bang dapat maramdaman ’pag Pasko o dahil lang sa tradisyon na ito? Sure ako sa lugar na ’to ako lang ang walang Christmas decor. Pero ako lang din kaya sa lugar na ’to ang mag-isa?

Kahit hindi naman Pasko nalulungkot ako, pero may kung ano lang talaga sa season na ’to na tuwing sasapit malulungkot ka nang malala. Kasi siguro noong pinanganak si Hesus kompleto ang pamilyang sumalubong sa kanya kaya ’yon ang naging status quo. After all, Pasko ang simbolo ng pagsasama-sama.

At wala ako no’n.

Casual ko lang siyang inalok maghapunan para ikubli ’yong saya ko na sa wakas magkakaroon na rin ako ng kasabay kumain. At hindi patas na sa kanya ko isisi kung bakit hindi iyon nangyari. Hindi niya naman ako obligasyon.

Pero sana kahit isang beses lang, gusto ko malaman – ano bang pakiramdam na hindi bakante ang upuan sa hapagkainan?

–

Day-off ko kinabukasan. Ibig sabihin, oras ko ’yon para hindi pakinggan ang alarm ng orasan; oras ko ’yon para magbabad sa higaan. Napabangon lang ako sa katok sa pinto at sa mga boses ng tumatawag sa pangalan ko.

Sinigurado ko munang nakasuot ako ng shorts, nagtanggal ng muta bago ko buksan ang pinto. Inaasahan ko tiga-MERALCO lang o Maynilad ang makikita ko pero laking-gulat ko’t ’yong mga madre pala ng Sisters of Peace and Justice.

Ang initial reaction ko, yakapin sila pero buti na lang nasa wisyo na ako’t ’di ko ginawa. Mga madre nga pala ’to. Nagmano na lang ako.

“Napasyal po kayo?” tanong ko.

“May convention kasi dito sa Maynila, Dan,” Si Sister Grace, ang paborito kong madre sa kumbento. Lagi kasi akong sinisimplehan ng bigay ng tsokolate. “Yaman din lamang at dala namin ang van, sinama na namin ito.”

Pinasunod niya ako sa likuran ng van na ngayo’y nakabukas. Sa loob ay may nakabalot na Christmas tree, ang parehong Christmas tree na kinalakihan ko. May box din ng Christmas lights at kung ano-ano pang dekorasyon para sa puno.

“May bago kasing bigay sa aming Christmas tree, Dan,” Si Sister Tere, haplos ako sa braso at pagkaraa’y sa puno. “Kailangan niya na ng bagong tahanan.”

Noong nakaraan lang sinabi kong ayaw kong mag-decorate, ngayon tila ito na ang aking pagkakaabalahan buong Sabado. Nakakahiya naman kasing tanggihan. Biro mo, dumayo pa talaga rito para ibigay sa akin kung puwede namang sa iba. Pero mas masaya sana kung may kasama akong nagse-set up nito. Preferrably, si Alfie. Kaso mayayaya ko ba eh kung sa simpleng yaya ko lang no’ng hapunan, tinanggihan niya na.

Sa mga sumunod na araw, lagi ko ng ina-anticipate pagpapakita ni Alfie tuwing hapon. Pero simula ng insidente sa tianggean, hindi ko na siya halos matagpuan. O baka pumapalya na pagiging observant ko at nakaraan na pala siya? Nakakalungkot kasi ngayong alam ko ng palihim niya rin pala akong pinagmamasdan saka naman siya ngayon wala.

Pero ’yong pamilyang nagkakariton consistent kong nakikita, except ngayon may teddy bear ng kasama ang bata. Tawag nga sa’kin, ‘Santa Claus’, sumakto sa pagsuot namin ng Christmas hat; ni-required kami.

Dala ng pagkabagot, napaisip ako, ‘Ano kaya kung bilhan ko rin si Alfie ng teddy bear?’ Pero bakit? Sa’kin na nga mismo galing na excuse lang ang Christmas para gumastos, heto naman akong nagpapaka-hipokrito. May pagkakataon talagang napaka-kritikal ko sa binibili. At may mga pagkakataon din tulad nito na pikit na lang mata ko. Ganoon naman minsan sa love, ’di ba? Hindi ko sinasabing in love ako sa kanya, ha.

Pero parang doon na ang tuloy.

Pagka-log out ko sa istasyon nitong gabi, dumiretso ako sa mall. Sinubukan kong ’wag mainggit sa dami ng magkakapamilyang nagsho-shopping at tinuon ang atensyon kay Alfie at sa kung gaano siya sasaya sa surpresa ko sa kanya.

Nagtanong ako sa Information Assistant. “Saan po kaya ako makakabili ng stuffed toy na teddy bear?”

Binigyan niya ako ng dalawang pagpipilian – sa department store at itong stall sa dulo ng first floor na siyang diniretso ko. Pagdating sa tapat, sinalubong ako ng bati ng babae.

“Good evening, Sir. Pasok po. Ano po hanap niyo? Para po ba sa girlfriend?”

Hindi babae si Alfie pero ’yong tingin at nararamdaman ko’y katulad din kung ako’y magkaro’n man ng girlfriend. Siguro special friend na lang gamitin ko para safe. ’Di kasi ’ko sure kung ganito rin ba ako para sa kanya.

“Para sa special friend, ho,” ang sabi ko samantalang gala ang paningin papasok.

Dumapo ang tingin ko sa perfume section at napaisip, ’May mas babango pa ba sa pang-amoy ko kung ‘di siya?’ “Uhm, naghahanap po ako ng teddy bear, brown, sakto lang ang laki.”

“Ay, eto, Sir,” Pinasunod niya ’ko sa isang section ng stall at dito’y nakadisplay ang isang teddy bear na may pagkakatulad nga doon sa tianggean.

Hinaplos ko ang paa; sobrang lambot at dulas. Flinipped ko ang price tag; napalunok ako. Pero maa-appreciate kaya ni Alfie ’to? Dapat! Haha! Ngayon lang ako bibili ng bagay na mahalaga para sa iba.

At dahil dito sa desisyon ko, kinulang pamasahe ko kaya naglakad ako pauwi. Sa bahay, inilabas ko siya sa paper bag at pinuwesto sa sofa. Gusto ko pa rin ituloy ’yong plano kong yayain siya maghapunan ta’s didiretso siya sa sofa’t yayakapin ’yong teddy bear sunod ako. Hanggang sa hindi lang yakap ang sunod na mangyayari.

Ang advance ko mag-isip.

Kinabukasan, excited akong nagduty para makita si Alfie pero tulad nang dati bigo ko na naman siyang masulyapan. Nagpa-late na nga ako sa istasyon para makasigurado at nati-tempt rin abisuhan ang kapalitan na ’pag nakita niya ito itimbre agad sa’kin. ’Di ko nga lang tinuloy baka magtanong ng kung ano-ano. Eh, wala pa namang nakakaalam na may ganito akong preference maliban kay Dianne. May kutob siya.

Ganito rin ang nangyari nang mga sumunod na araw kaya nga habang papalapit ang pasko, umiigting pag-aalala ko’t lungkot. Hindi ko alam bakit sa tingin ko sulyap lang ni Alfie ang solusyon.

Noong isang hapong nadaan ang pamilyang nagkakariton, tinanong ko na sila sa paraang ’di ako magmumukhang desperado. Hindi ko pinahalata, siyempre, kung gaano ko ka-miss ang lalaki.

“Nakita niyo ho ba ’yong kasama ko no’ng nakaraan? Si Alfie?”

“Opo,“sagot ng bata. “Doon na po siya sa kabilang kalsada dumadaan.”

“Sa Matalino Street,” ani ginang.

Napakurap ako. Bakit kaya? Bagamat tanong ko lang ’yon sa sarili natumbok ng bata ang dahilan ng pagtatanong ko.

“Bakit po, nami-miss mo?”

Ngumiti ako. “May ibibigay lang.”

“Sige, Kuya, ’pag nakita namin bukas sabihin ko na-miss mo at may ibibigay lang.”

Base sa namumuong ngiti ng mag-ina, hindi ko sila nakumbinsi sa naging sagot ko.

Mayamaya, sinundo na rin ako ng mobile; sakay noon si Dianne. Siya ang nakatoka sa Matalino Street base do’n sa logbook. Siyempre, hindi ko na pinalagpas pa ang pagtatanong.

“Dianne, napansin mo ba ’yong lalaking pinosasan ko noong nakaraan?”

“’Yong sinama mo sa istasyon?” Napatingin siya sa langit.“Parang.Oo. Bakit?”

“’Di na kasi nadaan sa Kalayaan mula no’n, eh.”

“Baka allergic na sa pagmumukha mo,” aniya. “Hindi ko rin siya mapahinto para makausap, eh. Takot mahuling tumawid.”

“Gano’n talaga ’yon,” sabi ko, ngingisi-ngisi.

Marahil noong bata laging hinahawakan si Alfie ng nanay o tatay at nadala hanggang paglaki ang ideyang hindi pa rin niya kaya tumawid mag-isa. Pero maaari rin mali ako.

Ako naman noong nasa kumbento, madalang lang hawakan. Hangga’t alam ko kung anong ibig sabihin ng mga kulay sa stoplight, kumpiyansa na ako at ang mga madre na ako’y makararaan.

Naglinis muna ako ng lalamunan bago sumegway, “Eh, Dianne, puwede kayang magpalit muna tayo ng post bukas? Do’n ka sa Kalayaan, ako sa Matalino.”

Tulad noong una, binigyan muli ako ni Dianne ng mapanuring tingin, himas ang baba, ang labi nakausli patagilid. “Ako, Danny Boy, nakaka-radar na, ha? May nirereto mga tropa mo binabalewala mo lang. Pero dito sa lalaking ’to…”

“Gusto ko lang naman may makasama maghapunan.”

“Pero bakit siya?”

Kumuha ako ng sandali bago siya balikan. “Bakit hindi?”

Matagal kaming nagkatinginan ni Dianne na para bang alam na namin ang kasagutan bagamat hindi nagsasalita.

Napabuntong-hininga siya. “Hay, bueno, dalawang araw na lang naman Pasko na. Itong pagpayag ko na ang regalo mo.”

Niyaya niya ’ko sa loob ng istasyon at pinaalam kay Chief ang aming pagpapalit.

Kinabukasan, dumiretso ako sa post ni Dianne sa Matalino, excited na magtrabaho. ’Pag nakita ko talaga ang lalaking ’yon, pahihintuin ko ang mga sasakyan. Sa kanya ko isasalalay ang pagkakaroon ng trapiko.

Dito sa Matalino may stall na nagtitinda ng bulaklak. Tumigil ako saglit. Gusto ko bumili kahit ’di ako sure kung tumatanggap nang ganito si Alfie. Ano ba dapat kung ibigay? Chocolate? Kiat-Kiat? Keso de bola? Maraming pagpipilian, eh, tulad ng marami kang pagpipilian na taong iibigin. Depende na lang sa taong pagbibigyan mo kung tatanggapin niya ito; kung tatanggapin niya nararamdaman mo.

Ganunman, bumili ako ng rosas. Sa kumbento, parati kaming nag-aalay ng rosas para kay Mary. Nahawa ako sa mga madre na kinikilig kahit hindi naman nila naririnig pasasalamat nito. Hindi mahalaga kung isa o isang dosena, ang mahalaga inihandog nila ito sa kanya dahil gusto nila. At ganito rin ang nararamdaman ko sa pagbibigyan nito.

Kung maibibigay ko nga.

Tumindi excitement ko habang papalapit ang alas sais. Biniro pa nga ako ng ilang pedestrian; kung para sa kanila ba raw ang hawak ko. ’Kay Alfie ‘to,’ sa isip-isip ko.

6:30 PM. Kasabay ng paglubog ng araw, lumubog din ang pakiramdam ko. Hindi dumating si Alfie. Hindi dumaan.

Bakit nga ba ako nag-expect na darating siya? Posibleng hindi iyon pumasok. May inattendan na party o ano.

Nagpakita ako sa istasyon na animo’y naglakad nang milya-milya. Inasar ako nang mapuna ang rosas sa kamay ko. In-assume nilang nabasted ako; hinayaan ko na lang sila sa ganoong konteksto. Parang gano’n din naman, kung tutuusin.

Pagkalog-off, lumabas ako. Sinalubong ako ni Dianne.

“Hindi mo nakita si Alfie, ’no?”

Umiling ako.

“Kung minamalas ka nga naman o.” Napailing na rin siya.

“Oo, malas na. Wala ’yong pasaway sa Matalino. ’Di nga ako nagtangkang kumurap, eh, makita lang siya.”

“Hindi mo talaga makikita ’yon do’n. Sa Kalayaan siya dumaan, eh. Nagkataliwas kayo,” aniya. “Ano, palit na ba tayo bukas o ano?”

“Ugh, sige, palit na tayo. Thanks, Dianne.” Kamot ko ang ulo, handa ng umuwi.

“Para sa kanya ba dapat ’yan?” Tinuro niya nang nguso ang hawak ko.

“Hm.”

Nasaksihan ko pa ang mukha niyang naawa para sa’kin.

Pag-uwi, inilapag ko ang rosas sa lamesa’t dumapa na sa kama. Hindi na nagpalit, hindi na nagsindi ng Christmas lights. Bakit pa? Gaganda ba pasko ko ’pag ginawa ko ’yon? Pinihit ko ang leeg sa direksyon ng sofa. Likod ng teddy bear una kong nakita. Sa mismong araw ng Pasko, namimigay ng pagkain at laruan ang mga Madre. Dadalhin ko na lang siguro ’to sa kumbento, i-donate. Panigurado, sasaya makakatanggap nito; ’di bale na ako.

Kinabukasan, sa may Kalayaan, tumawid ang pamilyang nagka-kariton. Binati nila ako ng Merry Christmas (kahit bisperas pa lang) at gano’n din ako sa kanila. Ni-required uli sa amin magsuot ng santa hat para raw magbigay-ngiti sa mga makakakita. Sumunod na lang din ako kahit kumbinsido na akong hindi ko na kailanman gusto ’tong season na ’to.

Sa halip nga na matuwa sa magdaraang magkasintahan, napapahiling ako tulad ng ‘maghihiwalay din kayo!’ o ‘niloloko niyo lang ang isa’t isa.’

Pagkatapos ng duty, nag-sign off ako sa station. Lahat kami’y binigyan ng balde na may lamang de lata’t maliit na keso de bola. Tamang-tama kasi bisperas ngayon at hindi ako mag-aatubiling maghanda. Si Alfie, kasama ngayon marahil ang pamilya, naghahanda ng regalo sa mga pamangkin, nagluluto… Kasi pamilya naman talaga kadalasang inuuna ng mga tao, hindi ba?

Sino uunahin ko kung wala ako nito?

Sa’king pag-uwi, may nadaanan akong pamilyang-lansangan, nagpapaapoy ang tatay sa maliit na improvised na lutuan. May iisang paketeng noodles sa kamay ng ina, dinudurog para maging marami. Nagbulsa lang ako ng isang sardinas at pagkaraa’y iniabot ang balde, ang Christmas hat isinuot ko sa bata. Napagaan nito ang loob ko kahit papaano.

Tulad ng dati, nagluto ako, kumain na bukas ang t.v., umaasang itutulog ko na ang gabi. Sinara ko ang pinto sa aking likuran at kinaladkad ang sarili sa kama. Sa aking pagkakaupo, tinanggal ko sa pagkabutones ang uniporme, lutang. Hindi ko nga malalamang ang tagal ko sa ganoong estado kung ’di lang sa sirena ng police mobile at ang kulay pula’t asul na liwanag na pumapasok sa bintana.

Sumilip ako’t napakurap. Huminto ang mobile sa tapat ng bahay. Mga binti lang ng sakay ang nakikita ko samantalang ’yong nagmamaneho at ang nasa tabi nito, tago rin ang mukha.

Pigil ang hininga ko sa paghihintay nilang lumabas. May ginawa ba akong mali o nilabag na batas? Nasabi ko ba nang malakas ang nasa isip ko patungkol sa mga magkasintahan? Sana hindi.

Napalunok ako ng laway. Hanggang sa ang tensyonado kong mga balikat ay nairelax ko nang bumaba si Dianne, ang pamilyang nagkakariton, at si Alfie. May kanya-kanya silang binuhat - kaldero, plastic container, recyclable bag. Tungo nila ang pintuan.

‘Anong meron?’ Dagli kong hinablot ang teddy bear sa sofa’t initsa ito sa kama, ang kuwarto sinara. Kumuha muna ako ng sandali bago ko buksan ang pintong patuloy na kinakatok ni Dianne.

“Merry Christmas!” ang hindi nila sabay-sabay na batu nang sila’y pagbuksan ko.

Kumunot noo ko sa pagkalito bagamat may ’di maikubling ngiti. “Anong nangyayari?”

“Papasukin mo kaya muna kami?” Si Dianne.

Binigyan ko sila ng daan; si Alfie ang huling pumasok. Tiningala niya ako nang may ngiti.

“Merry Christ-”

Hindi ko napigilan ang sarili. Niyakap ko na siya. Nilanghap ang buhok niyang amoy melon.

“Hala, sandali, baka matapon ’yong pandan jelly!” alma ni Alfie.

Pangisi ko siyang pinakawalan.

“Sabi ko na nga maeechapuwera kami, eh,” ani Dianne.

Sinara ko ang pinto at lumapit sa kanila. “Akala ko may raid na malapit sa’min, eh. Hindi mo ’ko sinabihan na pupunta kayo rito.”

“Sisihin mo ’to.” Tinuro niya nang nguso si Alfie.

Halata sa mukha ni Alfie ang guilt pero para sa akin napaka-cute no’n lalo na nang magpaliwanag.

“Hindi kasi, sabi ni Lyka, hinahanap mo raw ako dahil may ibibigay ka. Pero naalala ko ako rin pala may ibibigay kaya dumaan ako kinabukasan sa Kalayaan. Pagdating ko do’n si Ms. Dianne naman nakita ko. Kaya naisip kong bumisita na lang kami sa bahay mo. Kinuntsaba ko sila. Sabi kasi ni Ms. Dianne, gusto mo raw ng makakasabay sa hapunan.”

Pinigilan kong maiyak. “Kung alam ko lang na darating kayo nakapaghanda sana ako.”

“Hindi na kailangan, ano ka ba!” Pinagtatanggal na ni Dianne ang takip ng mga dinala nang may mapuna sa paligid. “O, may Christmas tree ka rito pero bakit patay ang Christmas lights? Saka bakit nasa karton ’yong Christmas balls? Tinanggal mo hindi mo lang nayaya noon si Alfie, ano?”

“Hoy, hindi, ah!” sabi ko, hiya dahil nadale niya.

Lumapit si Alfie’t kumuha ng isang Christmas ball. “Isabit uli natin.”

Pumalakpak ang bata hanggang sa lahat na sila’y kumuha ng ornament at pinalibutan ang Christmas tree. Tumangan si Alfie sa’kin, inalok ako ng isang Christmas ball. Sa pagkuha ko nito’y nagkadikit mga palad namin. At sinadya ko ’yon.

Noong una sabi ko masaya siguro kung kasama ko magdecorate si Alfie; mas masaya pala na marami. Nang maisabit na ang huling christmas ornament, sinaksak ko sa outlet ang pailaw. Nanlaki mga mata nila sa mangha, napuno nang kinang, tulad ng ginagawa ni Alfie sa mata ko ngayong nandito siya.

Pagkaraa’y kinain namin ang kanilang mga dala; si Alfie ang gumawa ng gelatin. Nakatatlong balik ako. Hanggang sa nagpaalam na si Dianne para sa sariling bahay naman magcelebrate ng Pasko, pagkatapos ang pamilyang nagkakariton. Hinatid namin sila sa pintuan; si Alfie kumaway.

“Maiba ako…” Inakbayan ko siya pabalik sa loob, hindi na binigyan ng tsansang gumawa ng idadahilan para makauwi na. Ayoko rin naman. “Bakit nga pala hindi ka na dumadaan sa Kalayaan?”

Bahagyang tumigil si Alfie. “Dumaan ako noong isang araw, ah?”

“Pero ’yong mga nakaraang araw hindi.”

“Nahihiya akong dumaan doon dahil sa ginawa ko. Balak ko ’pag wala na ang tianggeaan doon lang ako babalik. Ay, saka eto nga pala.” Naglabas siya ng pera. “Bayaran na kita doon sa Teddy Bear. May sweldo na ako!”

Kinuha ko ang kamay niya’t tiniklop ito. “Hindi naman ako nagsabing palitan mo. Itabi mo na lang.”

Tumango si Alfie. “Okay, sige. ’Wag mong sabihing hindi ako nag-attempt magbayad, ha?”

Gusto ko siyang yakapin nang yakapin. Isang malaking krimen na ganito siya ka-cute.

“Ay, sabi ni Lyka may ibibigay ka raw? ’Wag naman sanang warrant of arrest.”

Napadako ako nang tingin sa kuwarto. “Hindi warrant of arrest.” Pero gusto ko kahit ngayong gabi lang, maaresto ko ’to para lang sa’kin.

“Teka, unahan na muna kita.” Dinukot niya sa bag ang shades ko. “Salamat nga pala riyan.”

“Walang anuman,” sabi ko sabay lagay nito sa bulsa.

“Ano ng ibibigay mo?” May tunog ng excitement ang kanyang pagtatanong.

“Hm, nagdadalawang-isip ako kung ibibigay ko pa ba sa’yo.”

“Hala, ibigay mo na!” Nagkamot siyang ulo sa inis. “Nagluto ako ng mga ’to o para lang sa’yo.”

“Weh, ikaw ba talaga nagluto?”

“Naghalo lang! Pero parehas na rin ’yon!”

Ginulo ko buhok niya, natatawa. Inimbitahan ko siyang maupo sa sofa samantalang ako’y pumasok sa kuwarto para sa regalo niya.

Pinisil ko ang mga braso ng laruan at bahagyang napatingin sa labas. Magugustuhan kaya niya?

“Jusko, Lord!”

Napatakbo ako sa pintuan ng kwarto; nakadungaw si Alfie sa labas.

“Wala akong payong,” aniya.

Masama na ba ako kung gusto ko ang mga kaganapan? Naglinis ako ng lalamunan saka lumapit, ang teddy bear tago ko sa likuran. “Okay lang ’yan. Magpatila ka muna rito.”

Agad napansin ni Alfie ang tinatago ko (hindi rin naman kasi mahirap malaman) at napabukas ng bibig.

“’Yan ba ang ibibigay mo sa’kin?”

Tumango ako’t hindi na maitago ang ngiti. Inabot ko ito sa kanya. Dahan-dahan niya itong kinuha at pagkaraa’y niyakap. Tama sigurong isipin kong nagustuhan niya ang regalo.

Dala ng pagod katatayo naupo muna ako sa sofa. Bagamat bawi na naman ito sa presensya pa lang ni Alfie.

Bigla na lang niyang hinila ang sarili sa niyayakap nang may matanto. “Wala akong regalo.”

“Hindi na kailangan,” sabi ko. “Hindi mo alam kung gaano na ako kasayang bumisita kayo rito. Ngayon lang naging ganito kaingay ang bahay. Ngayon lang naging makulay.”

Kumurap si Alfie sabay upo sa tabi ko. “Bakit? Nasa’n pamilya mo?”

Umiling akong nakangiti. “Wala na.” Tumila na ang ulan sa labas. “At ayokong mag-alala pamilya mo sa’yo kaya puwede mo na silang puntahan. Wala ng ulan.”

“Nasa probinsya pamilya ko. Ako lang ang nandito, nangungupahan. May mga ka-share ako sa apartment kaya lang wala sila ngayon. Nasa kanya-kanyang mga pamilya, jowa.” Tumitig siya sa kawalan at ilang sandali, nilabas niya ang cellphone.

Tinitigan ko ang paraan niya ng pagtitipa - halos idikit na ang screen sa mukha. Kung boyfriend ko lang ’to parati ko siguro makikita ang ganito niyang ka-cute-an.

Ilang sandali lang, inilayo niya ang cellphone sa mukha subalit nakaharap sa kanya. May narinig akong audio sa cellphone - kantahan at paghe- ‘hello’ ng isang ginang.

“Hello, Ma. Merry Christmas diyan sa inyo!” Kumaway si Alfie sa cellphone.

Sinubukan kong ’wag makinig dahil baka ’yon ang gusto niya - family privacy. Pero kalaunan bumaling sa’kin.

“Boyfriend ko nga pala.” Tumalikod siya sa’kin para masakop ako sa video call sabay takip ng bibig at binawi ang sinabi. “Charot lang! Haha! Si Dan po ’to.”

“’Yong pulis na crush mo?”

Napayuko si Alfie, tinakpan ang mukha na animo’y nasisinagan ng araw.

“Pasmado ata bibig mo, Ma.”

“Ay sus, parang ’di mo naman kinukwento sa’kin ’yang lalaking ’yan!”

Hindi magawang lumingon ni Alfie sa’kin. “Oo na, tama ka na. Pero may bago akong chika sa’yo….”

Pilig-ulo akong napatanong. “Seryoso ka ba talaga? Tsinitsismis mo ’ko harap-harapan?”

“At least ’di ako backstabber. True?”

Napailing na lang ako sa katwiran niya. Pero at the same time, nakakaflattered malaman bukambibig niya ako sa ina.

“Ma, bigay sa’kin ni Dan.” Ibinida niya ang teddy bear. “Wala akong naibigay na regalo sa kanya kaya naisip kong i-videocall kayo para ’yon… i-share ko kayo sa kanya. Wala na kasi siyang pamilya.”

“O, iharap mo sa kanya ang camera at may sasabihin ako,” ani Mama ni Alfie. Sa tabi niya’y may dalawang lalaking tumabi, tingin ko mga kapatid ni Alfie. “Ay, anak! Salamat, ha, at hindi mo kinulong itong bunso namin. Mabuting tao ’yan. ’Yon nga lang ’pag may gusto siya gagawa talaga ng paraan para makuha.”

“Alam ko ho, Nay,” sabi kong nakangisi. “Ang cute nga, eh.”

“Hoy, ’tol, ’wag mong paiiyakin ’yang si Alfie, ha? Malaman lang namin brineak mo ’yan, bi-break namin mukha mo.”

“Kuya, ano ba pinagsasabi mo! Charot nga lang ’yon. Uto-uto ka talaga. Hindi kami ni Dan,” ani Alfie.

“Hindi… pa!” dagdag ng isang kuya.

“Luh, paladesisyon ’yan?”

Inakbayan ko si Alfie sa harap nila. “Babantayan ko po si Alfie, lalo na sa pagtawid.”

“Oo, please, tatanga-tanga kasi ’yan!” ang panganay.

Nagsitawanan sila.

“O sige na, ba-bye na, guys. Merry Christmas sa inyo.” Kumaway si Alfie. “Sa New Year diyan ako.”

“Yayain mo si Dan sa atin,” Mama ni Alfie. “Dan, anak, welcome ka sa’min!”

Bigla na lang nagtubig mga mata ko. Paanong ang gaan at ang bilis naman nila akong ituring na parte ng pamilya?

“Salamat po. Titignan ko po kung papayagan ako. Merry Christmas po sa inyo,” sabi ko, naki-wave na rin ng kamay.

“Grabe, nakakahiya talaga ’yong dalawang ’yon.” Si Alfie, umayos ng upo subalit tutok pa rin sa cellphone.

“Gusto ko sila,” sabi ko, pasimpleng nagpunas ng luha.

“Talaga?” Tumingin si Alfie. “Baka echos mo lang ’yan, ha?”

“Walang halong echos,” sabi ko. “Pero alam mo, parang mas gusto kita.”

Kinuha ko ang kamay ni Alfie at inilapit ang sarili. Iniangat ko ang mukha niya at hinalikan siya sa labi. Lima, sampu, tatlumpong segundo… hindi ko alam.

Ang alam ko lang, pinaramdam sa’kin ni Alfie ang matagal ko ng pinapangarap.

At nang magbukas kami ng mga mata, ipinaalam ko ’to sa kanya.

“You feel like home, Alfie.”

Marry Christmas

Marry Christmas

By: Acervox

(PART 01)

Colle Everett’s PoV

It’s already past twelve at wala pa rin siya, he told me na mag-antay sa tapat ng coffee shop. Napahawak ako sa tiyan ko and to my surprised naramdaman ko ang pagsipa ng baby namin. Napatingin ako sa rolex ko at napailing I was about to get up nang may humawak sa balikat ko from behind of the bench na inuupuan ko.

“Sorry, nagulat ata kita. Anyway, ikaw ba si Mr. Mendiola?” he asked, napatayo ako and answered with a nod.

And by minutes bigla akong nakaramdam ng pagkahilo, tila umiikot ang buong paligid at sa huling sandali nakita kong ngumisi ang lalaki and my mind went blank.

“ lang natin…pupunta ’yon…“

Rinig ko ang usapan ng dalawang tao sa paligid ko. I tried to get up, but my hands are being tied that it’s restraining me from getting up. Dahil din do’n ay mas sumakit lalo ang ulo ko, parang mabibiyak sa sobrang sakit.

“Wag mo ng subukan,” guy infront of me said, may suot itong parisukat na salamin, his smile was shown in the single light that keeps on flickering above us. Napasandal ako sa malamig na dingding at habol hiningang tinitigan siya.

“Pakawalan niyo ’ko!” sigaw ko. Ngunit tinawanan lang nila ako. Pinipigilan ko pa rin kumawala sa higpit ng pagkakatali ng mga kamay ko.

Lumabas sa dilim ang isang babaeng nakasuot ng red cocktail dress at naupo sa harap ko. “Kaya ka nga namin kinidnap ’di ba? Ang boyfriend mo ang kailangan ko! At alam kong ikaw lang ang paraan para makita ko siya…” she said, at saka niya nilabas ang baril na hawak nito at marahang tinutok sa ulo ko. “Kung hindi siya lalabas…Well, papatayin na lang kita.” pagbabanta nito sa’kin.

Pumintig ang tenga ko sa narinig ko, dahil sa labis na takot lalo na’t nagdadalang tao ako. At saka ano ang kailangan ng babaeng ito sa boyfriend ko? Malalagot talaga siya sa’kin.

Nakakunot noo ko siyang tinignan. “Ano naman ang kailangan mo sa kaniya?” tanong ko. Natawa lang ito at saka tumayo.

Naupo siya sa silyang nasa tapat ko ang she crossed her legs. “Marami siyang atraso sa’kin and tinakasan ako.Your boyfriend is my husband,” sagot niya.

Namilog ang mata ko sa kaniya. “P-paano nangyari ’yon?” nauutal kong tanong. Uminit ang pakiramdam ko dahil sa galit. So all these years na magkasama kami niloloko lang ako nung gagong ’yon?

“For you to know, we’re legally married, okay? And tinakasan niya ako before having a flight going abroad para ro’n manirahan. And now I know kung bakit niya ako iniwan, may iba pala siya and buntis pa.

“Kaya kailangan ko siyang bawiin dahil kung hindi, mawawala ang lahat ng meron ako! Hindi ibibigay sa’kin ni Dad ang pamana niya if hindi ko siya mabawi!” singhal niya.

I rolled my eyes at her. “Punyeta kayo! Siya lang pala kailangan mo ba’t mo pa ako dinamay? Kunin mo lang siya wala akong pake!” sigaw ko. Dahil sa mokong na ’yon mapapahamak pa kami ng anak niya? Talagang ’yon talaga ’di na inisip kalagayan namin.

Nang init ang tingin niya sa’kin and in a second a knife flung towards me. Napapikit na lang ako, pero I was shocked dahil isang putok ng baril ang narinig ko and naramdaman kong walang tumama na anuman sa’kin.

“Ako ang kailangan mo hindi ba? Pakawalan mo siya at wag mong pati magiging anak namin or else papatayin ko kayong lahat! At sabay-sabay ko kayong dadalhin maski sa kailalimlaliman ng impyerno!” l said in a serious voice. Siya ang bumaril sa kutsilyong dapat na tatama sa’kin, ang galing ng hobby ko. Ah no! Galit pala ako sa kaniya, dahil sa kaniya muntikan na kami at nadamay pa kami ni baby sa gulong pinasok niya.

“Nagawa mong nakalusot sa dami ng tauhan ko? Mga walang silbi!” sigaw nung babae. Napatayo ito sa kaniyang kinauupuan.

Akmang susugurin siya ng lalaking nakasuot ng salamin, at ngayon malinaw na sa’kin, siya rin ’yong lalaking lumapit sa’kin kanina. Agad na pinaputukan siya ni Tyrrel at tinutukan ng baril ang babae na akmang pupulutin ang baril sa kaniyang paanan.

“Sige! Subukan mong kumilos kundi mamamatay ka,” d na winika ni Tyrrel. Lumapit ito sa’kin habang nakatutok ang hawak niyo baril sa babae.

“Sorry, love, nadamay pa kayo ng baby ko,” pagsusumamo nito. Kung di lang sa kagwapuhan nito at sa kalagayan ko baka natadyakan ko na siya.

“Bilisan mo at pakawalan mo na ako!” bulyaw ko. Kanina pa ako naiirita.

Agad naman niya akong kinalagan sa pagkakatali at nakita ko from his back na akmang dadamputin nung babae ang baril kaya agad kong inagaw kay Tyrrel ang baril at saka pinaputukan sa braso ang babae.

Napangiti ako sa ginawa ko. Nagulat naman sa’kin si Tyrrel, at halatang kinabahan pa at kinapa ang tenga. “Wag ka mag-alala mahusay akong pumintirya,” saad ko.

Rinig sa loob ng madilim na kwartong ito ang hiyaw ng babae, inalalayan ako sa pagkakatayo ni Tyrrel at inilabas sa kwarto. Iniwan namin sa loob ng kwarto ang baliw na babaeng iyon at saka ini-lock.

Pagkalabas namin ay nagulat ako dahil sa luma at abandonadong gusali pala nila ako dinala, agad akong napatingin kay Tyrrel. “How did you find me?” tanong ko.

Napangiti lang siya. “All of your accessories nilagyan ko ng tracker, I already knew something like this may happen pero ’wag ka mag-alala ’di na ’yon mauulit. “ he said h full of assurance, he kissed my forehead and smiled.

Agad naman nang kinuha ni Tyrrel ang hawak kong baril at saka tumikhim. “Don’t ever hold a gun again, it’s not a toy, mahal. ’Yung alaga ko na lang laruin mo,” he burst into laugh at his own joke. Sarkastiko ko naman siyang nginisian. “Maybe you’re good shooting pero ’di hamak na mas magaling pa rin ako sa pagpapaputok. Look? months na nga ’yung pinutok ko sayo, eh,” akmang babatukan ko siya pero agad rin niya akong inawat.

Bigla namang kumirot ang tiyan ko ata napasigaw ako sa sakit, puno ng pag-alala namang akong inalalayan ni Tyrrel papasok sa kaniyang kotse.

Habang nagmamaneho siya ay bigla naman akong dinugo. “Tyrrel!” sigaw ko, puno ng kaba ang aking dibdib dahil baka kung ano na ang nangyari sa anak namin.

Pinabilis pa ni Tyrrel ang pagmamaneho, lalong humigpit ang hawak nito sa manubela ng sasakyan gano’n din sa pagkakahawak ko sa bisig niya.

Sa sobrang sakit ay napapapikit na lamang ako. Bigla siyang napatingin sa’kin at hinawakan ang kamay ko.

“Love, always remember na mahal kita, pangako ha? Tyrrel Everrett Madrigal Jr. Ang ipapangalan mo sa anak natin,” he said and kissed the back of my hand.

“Pinagsasabi mo?!” singhal ko.

He gave me his phone and an anonymous message said. Hindi ako p’wedeng mamatay ng hindi kayo kasama! Kaya bago niyo pa magawang makatakas ay plinano ko ng mabuti. Magkita-kita na lang tayo sa impyerno. Napaluha na lang ako at walang magawa kundi mapahawak sa tiyan ko.

“Sinira nila ang brake ng sasakyang ginagamit natin, pero ’wag kang mag-alala mahal, magiging safe kayo ng baby ko,” saad niya habang mahigpit ang pagkakahawak sa kamay ko.

He faced me with a smile, pero alam ko sa likod ng mga ngiting iyon ay takot at kaba ang naroroon. Hindi niya lamng gustong ipakita iyon sakin pero ramdam ko. Kinuha nito ang stuffed toy sa likuran ng kotse at inilagay iyon sa tiyan ko maging ang ko ay inayos niya. “Love whatever happens, protect our baby ha?” he said and me.

Sa unti-unting paglayo ng kaniyang labi ay siya ring bilis ng mga pangyayari. Malakas na bangga ang maririnig at ang pag-ikot ng aming sinasakyan. Bago pa ako makasigaw dahil sa takot ay agad akong nawalan ng malay.

(PART 02)

CHASE’S PoV

Pinapanood kong nag-eensayo si Eiji kasama si kuya Vickson. Siya ang tagaturo sa’min sa lahat ng dapat naming matutunan.

Napatingin ako sa tabi ko, kay Mr. Kageyama. “Paglaki ni’yo kailangan magaksangga kayo, protect each other. “ saad nito, ibinaba nito ang hawak na diaryo at hinawakan ako sa balikat.

Nginitian ko lang siya and Eiji approached us. “Dad!” sigaw nito.

“How’s your practice with kuya Vickson?” tita Amelia asked, Eiji’s mom. At saka ito kumandong kay Mr. Kageyama. Nakita ko namang napairap si Eiji sa ginagawa ng magulang niya, he feel disgusted about it gaya nga lagi niyang sinasabi sa’kin.

“Just fine,” simpleng sagot ni Eiji. He looked at me at nginitian ako. “Gotta go, may gagawin pa kami ni Chase,” paalam nito at bigla na lamang niya akong hinila patayo.

Nagulat naman ako pero dahil mas malakas siya sa’kin ay hindi ko na nagawang umayaw sa kaniya. We’re turning 20 palang this year pero sobrang matured na niya kung titignan. From his physical appearance and to his mindset.

Ang matipuno niyang pangangatawan, his manly face. Naalala ko pa nga, eh, nung minsang pumasok kami sa private school everyone was looking at him at nagkagulo pa ang mga kababaihan dahil sa kaniya kaya mas pinili na lamang niya mag home-school. Siyempre dahil sa kahilingan niya ay pati ako nadamay.

Inampon ako nila Mr.Kageyama nung bata pa ako. Hindi ko na matandaan kung ilang taon ako noon pero ayon sa kwento nila, inihabilin ako ni Father Suarez sa kanila matapos malaman ang istorya ko kung saan ang biological parents ko ay namatay dahil sa aksidente at maswerte raw akong nailabas mula sa sinapupunan ng aking ama. Iyon din ang ikinagulat ng marami dahil lalaki ang pareho kong magulang and based sa doctor ay bihira ang gano’ng case na nae-encounter nila.

Sa isang bahay ampunan nila ako kinuha, sa isnag religious orphanage. Sa totoo lang si Eiji unang nakakita sa’kin when he protected me against those kids na nang bubully sa’kin. And he said to his parents na ampunin ako para raw may kapatid siya. Pero habang lumalaki kami iba ata ang nangyari dahil we both fell in love to each other. It seems forbidden but, in logical thinking ’di naman kami blood related, sa papel ko lang siya naging kapatid gaya ng kaniyang sinasabi parati.

He pinned on his bed, matapos niyang isara ang pinto from his back. He trails kisses on my neck down to my check, unbuttoning my buttons up.

“Jeez! Katatapos mo lang mag practice he you are again, Mr.Kageyama!” singhal ko, hindi niya ako pinakinggan.

Hinagkan ko siya and taking the advantage para ako naman ang pumaibabaw sa kaniya. “Magshower ka nga muna,” sabi ko. Tinitigan lamang niya ako habang nakangiti.

“Join me then,” saad nito. At unti-unting kong naramdaman ang matigas na maumbok sa kaniyang pantalon. He’s getting a boner. Agad ako napatayo at binato sa kaniya ang throw pillow.

“Maligo ka na!” utos ko. Pero hindi pa rin ito nakinig bagkus hinuli niya ako at pilit na ipinasok sa loob ng C.R

Habang hawak ang aking bewang at ang mga kamay ko sa kaniyang matipunong dibdib he opened the shower from my back.

He captured my lips with his, mainit na halikan sa malamig na daloy ng tubig sa aming katawan na nanggagaling sa shower. Akyat-baba ang kaniyang kamay sa aking katawan habang aking nilalaro ang kaniyang basang buhok.

Lalong nag init ang aming halikan ng alisin nito ang kaniyang damit. While unbuttoning my wet cloth ay hindi pa rin nito magawang putulin ang halikan namin.

“You’re not even a food pero ang sarap mo,” bulong nito sa’kin. Nagbigay iyon ng kakaibang sensation sa’king katawan.

After drying me up ay inihiga na ako nito sa kama, kahit hapon palang ay mukhang mapapaaga na ang pagtulog ko. Umidlip muna ako dahil sa pagod, matapos ng nangyari sa’min ay nanamlay ang buong katawan ko.

EIJI’S PoV

Bumaba muna ako upang magtimpla ng kape na maiinom pampainit sa katawan. Sulit ang pagod ko sa nangyari sa’min ni Chase. Matagal nang may nangyayari sa’min but no one knows, naging sikreto ang relasyon namin.

Wala namang masama dahil hindi ko naman siya kadugo and beside kung kasalanan man itong ginagawa namin, I don’t really care, Jesus died for our sin.

I’m not a religious person, I don’t read good books para ’di ako magmukhang hipokrito. “Where’s Chase?” my dad asked.

“Taking a nap,” simpleng sagot ko.

“Sige, mauna na tayong kumain, dalhan mo na lang siya ng makakain mamaya sa kwarto niya,” saad ni Mommy.

“By the way, malapit ka na mag-debut, malapit mo na rin i-take over ang kompanya natin,” dad said. At saka isinubo ang hawak nitong beef steak.

Being their son is a sh*t, ang daming responsibilities na kailangan kong magampanan dahil kung hindi magiging kahihiyan ito sa pamilya namin lalo na’t pangalan ni lolo ang isinunod sa’kin.

Kaya before I turn twenty-one ay itatanan ko na si Chase kung saan walang makakakilala sa’min. Kaming dalawa lang ang magsasama kasama ang magiging anak namin kung sakaling magkaroon man.

Kung may humarang man o pumagitna sa’ming dalawa, sa aming pagsasama ay hindi ko sila hahayaang saktan muli ang mahal ko. Namulat siyang wala ang kaniyang mga magulang and I won’t let feel unlove, hanggang nabubuhay ako, ipaparanas ko sa kaniya ang pagmamahal that he truly deserve.

“Nga pala, bukas na bukas din ay ipapakilala kita sa unika hija ng kumpare ko, natitiyak kong maganda’t gwapo ang magiging apo ninyo dahil maganda si Victoria-”

Agad akong napatayo sa galit at dahil don ay natigil sa pagsasalita si dad. “Ayoko!” sigaw ko sa kanila.

Agad akong umakyat sa kwarto ko kung saan natutulog si Chase. Dahan-dahan akong nahiga sa tabi niya sinikap na hindi siya magising. Hinalikan ko siya sa noo at mahigpit na niyakap.

Ayokong mawala siya sa’kin. Ayoko.

(PART 03)

CHASE’S POV

Inaantay ko ngayon si Eiji dito sa istasyon ng bus dahil dito daw kami magkikita ayon sa sinabi niya. Antayin ko raw siya bago kami lumuwas.

“Oh lalarga na!” saad ng konduktor, napatingin ako sa paligid at hindi ko pa rin mahagilap si Eiji.

“Love!” agad akong napangiti ng dumati siya, agad nitong ibinigay ang mga dala-dala naming bagahe sa kondoktor at inalalayan akong umakyat sa bus.

Napatingin naman kami sa labas at meron ngang mga pulis ang patuloy na naghahanap sa’min, mabuti at hindi kami nakikilala dahil sa mga suot namin.

Plano ni Eiji na lumayo-layo kami kung saan kami maninirahan, inamin sa’kin ni Eiji na gusto siyang ipakasal ng kaniyang magulang sa anak ng kaibigan ng tatay niya.

Nakahinga ako ng maluwag ng umandar na ang sinasakyan naming bus at palayo na sa mga grupo ng pulis na naghahanap sa’min. Ayon kay Eiji sa probinsya nila manong Nestor kami titira, siya yung dating driver ni Mr. Kageyama nung nagtatrabaho pa ito sa kanila.

Dahil na rin sa katandaan ay nahinto ito at pinili na lamang makasama ang kaniyang pamilya sa probinsya. I asked Eiji if hindi na ba kami matutunton doon ni Mr. Kageyama sa probinsya nila Mang Nestor and he answered yes.

Dahil na rin sa tulong ni ma’am Amalia ay nakatakas si Eiji sa bahay nila. Matagal na palang alam ng nanay ni Eiji na may namamagitan sa’min. And to my surprised tanggap niya kaming pareho at ayaw niyang malagay ang anak nito sa pahamak at ipilit ipakasal sa taong ’di nito gusto.

Pagkaraan ng ilang oras na byahe ay nakarating na din kami sa wakas sa probinsya Agoncillo. Isang tagong probinsiya na malayo sa kabihasnan.

“Mano po, ’tay,” wika ni Eiji at saka nagmano kay mang Nestor na noon ay abala sa pagsisibak ng kahoy.

Nagmano rin ako kay mang Nestor gano’n din sa asawa nitong si Nanay Celia na abala rin sa pagluluto.

“Nagagalak kaming naparito kayo, sige, Nestor, kunin mo ang dala nilang mga bagahe at ipasok, sige mga anak pasok na kayo sa bahay,” tugon ni nanay Celia.

Matapos ipasok nina Mang Nestor at Eiji ang dala naming mga gamit ay agad namang tinulungan ni Eiji si Mang Nestor sa pagsibak ng kahoy.

“Tay, ako na riyan,” tugon ni Eiji kay tatay Nestor at kinuha sa kaniya ang pangsibak ng kahoy.

“Sigurado ka bang marunong ka niyan?” tanong ni tatay Nestor na siyang tinawa nila ni Eiji at nanay Celia.

“Siyempre naman,” sagot nito at saka lumapit sa’kin. Naghubad ito ng damit. “Love pahawak nga, puti kasi,” saad nito kaya agad kong pinatong sa balikat ko. Nagulat pa ako ng halikan ako nito.

“Ehem! Baka nakakalimutan niyo andito pa kami ng taty niyo,” biro ni nanay Celia, napangiti na lang kaming pareho at bumalik na si Eiji sa pagsibak ng kahoy.

Inaya naman akong maupo ni nanay Celia sa ilalim ng manggahan habang pinapanood si Eiji na nagsisibak ng kahoy.

“Kumusta naman ang byahe?” tanong ni nanay Celia.

“Ayos lang naman po, may mga grupo pa rin ng mga kapulisan ang patuloy na naghahanap sa’min mabuti na lang at wala ni isa ang nakakilala sa’min,” sagot ko.

“Mabuti naman kung gano’n, dito makakapagsimula kayong dalawa ng matiwasay, sige, maiwan muna kita rito, ha, at matignan ang niluluto ko at mamaya ay kakain na.” bilin ni nanay Celia at pumunta sa loob ng kanilang bahay para magluto.

Napasandal naman ako sa aking kinauupuan at pinapanood si Eiji, pawisan na siya pero nangingibabaw pa rin ang kapogian, napansin nitong nakatingin ako sa kaniya kaya natigil ito sandali at kinindatan ako at nag flying kiss.

Kung may makakakita man sa ginagawa niya ay paniguradong mamamatay sa hiya dahil aa ginagawa ng mokong na ’to.

Sa loob nga bahay ay tahimik kaming kumakain at nagkwekwentuhan. Ako ang naghugas ng plato samantalang si Eiji naman ay nag-igib ng tubig para sa gagamitin kong panghugas.

Sa kabilang kwarto kami nahiga ni Eiji after naming sabay magshower mabuti at napigilan ko siya sa kaniyang binabalak. Ewan sa taong ito at hanggang dito ay nadadala pa rin ang pagiging h*rny.

Isinandal nito ang aking ulo sa kaniyang bisig habang magkayakap sa iisang kumot. A blissful feeling, at ilang sandali pa ay natangay na ako ng antok.

Pangyayari sa nakaraan ay muling mangyayari sa kasalukuyan…

Napamulat ako ng mata dahil sa panaginip ko, naramdaman ata ni Eiji ang biglang paggising ko kaya tinanong ako kung ayos lang ba ako kaya tumango ako. Ayokong sabihin sa kaniya ang napanaginipan ko, dahil ayokong mangyari iyon. Sana hindi mangyari iyon.

(PART 04-FINALE-)

Makaraan ang ilang buwan ay naging maayos naman ang aming pagsasama dito hanggang sa biglang dumating si Mrs. Kageyama.

Nagulat ako at paano nila kami natunton dito. Agad namang lumapit si Eiji sa nanay nito.

“Anak,” malungkot na winika ng ina ni Eiji.

Napatingin sa’kin si Eiji at saka ako inalalayan upang pumasok muna sa loob ng bahay kasama sina nanay Celia at tatay Nestor.

Pagkatapos ng ilang minutong pag-uusap ay pumasok si Eiji na seryoso ang mukha tila may bumabagabag sa kaniyang isip. Napatingin ito sa’kin.

Kinalabit naman ni tatay Nestor si Celia. “Iwan muna natin ang dalawa para makapag-usap,” tugon nito.

Hinahawakan ni Eiji ang dalawa kong kamay at tumingin sa’king mga mata. “Love, may gusto sana akong sabihin sayo,” seryosong tugon nito sa’kin. Nginitian ko naman siya at binaling niya ang tingin niya sa umbok sa aking tiyan.

“Gusto ipaalam satin ni mama na sa baby natin nakapangalan lahat ng ari-arian ni Dad. Kung gusto raw nating bumalik do’n ay okay lang sa kaniya, kay Mommy, para na rin daw may kasama siya,” saad nito.

“I-ikaw…kung ano gusto mo,” sagot ko at saka nginitian siya.

Hinalikan niya ako sa noo at niyakap. Napansin kong umiiyak siya kaya hinigpitan ko pagkakayakap sa kaniya, hindi ko man alam ang dahilan ng pag iyak niya, siya yung tipo ng tao na hanggang kaya niyang kimkimin ang nararamdaman niya hindi ito sasabihin o ikwekwento sa iba. Pero kapag alam kong ’di niya na kaya, andiyan ako para damayan siya.

Bumitaw ito sa pagkakayakap at skaa kinuha ang kamay ko. “Isuot mo ’tong singsing pamana pa ’yan sa’kin ng lolo ko, he said na I’ll give to the person na mahal ko at ang taong gusto kong makasama hbang buhay,” saad nito bago isuot sa palasingsingan ko ang singsing.

AFTER TWO YEARS…

Malaki na ang anak namin ni Eiji si Amara, magdadalawang taon na rin. Spoiled siya ng nanay ni Eiji, wala eh, nag iisang apo kaya gano’n.

Ngayon, nasa harap na ako ng pintuan ng simabahan nag aantay na buksan para pumasok ako at maglakad papunta ng altar.

Pinipigilan kong umiiyak, dahil mahina ako eh. Baka ’di ko kayanin maglakad.

Maraming taon na ang dumaan, maraming tao ang aking nakilala. Pati ang tunay kong pagkatao ay nalaman ko.

Sa loob ng kotse habang hinahatid ako sa simbahan ay may isang pangyayari ang nag flashback sa utak ko.

“Mahal, look oh, ang ganda ng anak natin,” masayang tugoni Eiji habang buhat-buhat ang anak namin.

Ni hindi na nito magawang ibaba o maski ipahiram man lang sa mommy nito na gusto ring buhatin si baby Amara.

“Love, kapag naging okay ka na sundan agad natin si Amara, tapos dapat sunod-sunod na puro lalaki para may tuturuan akong mag basketball at saka para merong nag proprotekta sa ate nilang si baby Amara, ’di ba baby?” tugon nito habang kunwaring kinakausap si Amara.

Ang makitang masaya si Eiji habang karga-karga pa si baby Amara ay isa ’yon sa mga naging magandang alaalang nabuo namin.

Napapikit ako ang ask God to make me feel better. At dahan-dahan na ngang binuksan ang pinto ng simabahan at do’n ay nakita ko ang mga ngiti ng taong naging parte ng buhay namin. Si baby Amara na buhat-buhat ng kaniyang lola Amalia. At siyempre si Eiji na nasa gilid ng altar.

Nabigo nga akong pigilan ang pagpatak ng mga luha ko, malayo pa ay tanaw na tanaw ko na ang napaka gwapong mukha ng mahal ko.

Love is not written on paper, for paper can be erased. Nor is it etched on stone, for stone can be broken. But it is inscribed on a heart and there it shall remain forever.

Pagkarating ko sa altar ay hinawakan ko ang kamay niya. Everyone is in tears, I wiped my tears.

God really did answer my prayer. I asked him, nasa tamang tao na ba ako? Ang gave me the answer as Eiji gave me dozen of white roses. I asked him one more time, nasa tamang relasyon na ba ako? And I received the same answer. For the last time I asked. God, if he’s the right one destined for me, gave me an answer. And yes, he answered me. Yes.

I looked at my fiancé’ face, habang nagsasalita ang pari inaantay na matapos makapagsalita. God gave me this wonderful person I’ve met. Siya yung taong hindi ko hiniling kay God pero siya nagprovide. See? How God work for us, fairly for us, he made us feel love. But some things just don’t end on what we think it would.

“You may now kiss your husband,” I kissed him and cherish this kiss in my lifetime.

Kahit na ilang araw, oras, minuto, o segundo man ang natitira sa’min ay pinahahalagahan ko iyon na kami’y magkasama.

Unfortunately, hindi ko siya makakasama ng matagal gaya ng pangako niyang walang hanggang pagsasama. But here he is still trying to fight para matupad ang ang pangako niyang pakasalan ako.

At sa loob ng ambulance kasama ang anak namin he whispered. “ Till the next life, mahal, ikaw lang, kayo lang ng anak ko,“ at bago tuluyang bumitaw sa pagkakahawak sa’king kamay.

God gave me the right person but not in the right time. Some things happened talaga na hindi natin magawang i-control. Wala eh, things happened for a reason. Ayokong isisi ito sa panahon, sa tadhana o kanino man. Wala namang nakakapigil sa kamatayan, pero hopefully sa next life namin kami pa rin at bigyan kami ng chance na magsama ng matagal.

I kissed for the last time and said, “In another life, I would still be your boy, the first and last person you loved.”

Kung may pagkakataon man na makapag time-travel ako gusto ko masilip ang future. Ang sakit sa pakiramdam na kung kelan ako nakaramdam ng tunay na pagmamahal ay don pa nawala at panandalian ko lang naranasan.

If anyone wants to know what love is, I will just show them the picture of you. The moral of this story is that no matter how much we try, how much we want it…some stories just don’t end with a happy ending.

King’s Prince

King’s Prince

By: Missssssbl

Year 2007

Graduation namin ng elementary. Kasama ko sila mama at papa. Dapat masaya ang araw na ’to dahil ang alam ko talaga magiging first honor ako. Pero bumagsak ang pangarap ko nang dahil sa lalaking masayang umaakyat sa stage hawak-hawak ang diploma niya. Marami pang nakasabit na medalya dahil masyado siyang pabida sa mga school activities.

Mas lalo pang nagpuyos sa inis ang kalooban ko dahil tumingin pa siya sa’kin at benelatan ako.

“Madapa ka sana.”

Lumalakas na ang tibok ng puso ko nang pababa na siya ng hagdan. Tinuwid ko ang upo at inangat pa ang ulo para makita ang pagkahulog niya. Nasa huling baitang na siya. Handa na ang malakas kong pagtawa. Pero muling bumagsak ang pag-asa ko. Nagtuloy-tuloy si King maglakad at lumapit sa mga magulang niya.

Year 2008

Inis na inis na naman ako dahil kaklase ko ang King Villareal na ’yun. Sinabihan ko na noon si Mama na ilipat ako ng ibang school pero masyado raw mahal kapag bibiyahe ako ng malayo. Kaya kahit na labag sa loob ko, wala na rin akong naikontra pa.

“Kailangan natin ng class president this school year. So anyone who wants to nominate themself?”

This is my time to shine. Alam kong hindi ino-nominate ni King ang sarili niya dahil mahimbing pa siyang natutulog sa likod. Handa na akong sumikat ulit. Handa na akong maging number 1 ulit. Handa na akong maging karapat-dapat na maging top sa school. Hindi katulad ng lalaking ’yun. Kung hindi tulog, absent naman.

“Ako na po ma’am!” masiglang sambit ko.

“I nominate myself.”

Dahan-dahan kong binaba ang kamay at lumingon sa likuran. Nakangisi siya sa akin habang mayabang na naglalakad papunta sa harapan.

“Hindi mo ko mauungusan Prince. Prinsipe ka lang hari ako.” Nilagpasan niya ako. Bagsak ang mga balikat kong nagpapadyak na bumalik sa likuran.

Year 2009

“Nakakainis!” Sinipa ko ang nakita kong bato. Nasa basketball court ako. Palakad-lakad habang nagpupuyos na naman sa inis ang kalooban ko, “Lagi na lang si King na ’yun ang pinipili nila maging class president!”

Siya na nga noong first year pati ba naman second year? Baka kunin din niya ang third at fourth year.

“Watch out!”

Huli na nang makita ko ang papalapit na bola ng basketball papunta sa direksyon ko. tumama sa ulo ko ang bola hanggang sa matumba at maging dalawa ang paningin ko sa taong lumapit sa’kin.

“Isinigaw ko na nga eh. Ang bingi mo kahit kailan!” Papalayong bulto ni King na lang ang naaninag ko.

Peste talaga ang lalaking ’yun! Humanda siya sa’kin. Maghihiganti ako.

Year 2010

“Bakla!”

“Eh bakla ka naman pala!”

“HAHAHAHAHA.”

Ano bang nangyari? Nagulat na lang akong binabato nila ng kung ano-ano nang lumabas ako sa school. Ang dami ko na ngang iniisip na problema dumagdag pa ’to.

Nakayuko lang akong tinatanggap ang ginagawa nila sa’kin. Wala akong maisip na dahilan kung bakit alam nilang kakaiba ako. Kung bakit alam nilang bakla nga ako.

Nang hindi ko na marinig ang mga ingay. Nang hindi ko na maramdaman ang mga bagay na binabato nila sa’kin kanina. Inangat ko ang paningin. Hindi ko inaasahang nando’n din siya sa mga nagkukumpulang mga estudyante. Hindi ko inaasahang kasali siya sa mga nanghuhusga at nanlalait sa’kin.

Oo. Hindi kami magkasundong dalawa. hindi kami magkaibigan. Hindi kami magkakaroon ng panahon para magkalapit kami sa isa’t isa. Pero hindi ko akalaing gano’n din ang iisipin niya sa’kin.

Wala talaga akong mapagkakatiwalaan sa panahon ngayon.

Year 2011

“Condolences.”

Tulala lang akong nakatingin sa mga labi nila mama at papa. Kung kailan magtatapos na ako ng high school tsaka naman nila ako iniwan. Hindi namin inaasahang masasangkot sila sa isang krimen na alam ko namang hindi nila ginawa. Kilala ko ang mga magulang. Kahit gumapang kami sa hirap, hinding hindi sila aapak ng kapwa nila.

“Kakausapin ka raw ni Lola after mailibing ang mga labi nila tito at tita. Dito muna ako para may kasama ka.”

Araw-araw pumupunta rito si King para samahan ako, pero ni minsan hindi ko siya kinakausap. Malaki ang naging kasalanan niya sa’kin. Kung hindi dahil sa ginawa niya last year, tahimik sana ang huling buong taon ko sa school.

Wala lang akong lakas na ipagtabuyan siya ngayon. Hinang hina ako. Inuobos ako ng problemang kakaharapin ko kapag mag-isa na lang akong mamumuhay.

Wala na kaming pera sa bangko. Naka-sangla na rin ang bahay at lupa na minana pa namin kay lolo at lola. Hindi ko rin alam kung makakapag-aral pa ako ng kolehiyo.

“Kumain ka muna Prince. Wala pang laman ’yang sikmura mo simula nang binurol sila tito at tita,” sambit niya.

“Ano bang pakialam mo King?” sinadya kong sanggain ang dala niyang tray na puno ng pagkain. Naririnig ko pa ang bulong bulungan sa paligid pero wala akong pakialam. Hindi ko sila kailangan. Hindi ko siya kailangan.

“Ano bang problema mo Prince? Sinasamahan ka na nga ikaw pa ’tong nagmamalaki.” Umupo siya at dinampot ang mga nagkalat sa sahig.

Pinanood ko lang ang ginagawa niya. Wala akong nararamdaman ngayon kundi galit. Sama ng loob at hinanakit sa taong gusto akong damayan para magluksa.

“Hindi kita kailangan King.” Ibinaling ko muli ang paningin sa mga magulang. Nangingilid na ang mga luha ko pero hindi ko hinayaang umalpas, “Makakaalis ka na.”

Year 2021

“Umayos ka nga ng upo King dahil hindi ako makapagmaneho,” maya’t maya kong inaalis ang ulo niya sa balikat ko. Kakaalis lang namin ng bahay tulog agad. Wala siyang ginagawa buong buhay niya kundi matulog lang. Kung hindi tulog nasa harap ng hapagkainan.

“Nagugutom ako,” nasa tono ng boses niya ang antok, katamaran at kawalang gana sa ginagawa.

Hindi ko siya pinansin at pinagpatuloy ang pagmamaneho. Ilang oras pa ang biyahe namin papuntang Baguio, pero parang malalagasan na ako ng buhok sa katawan dahil sa lalaking ’to.

“Nauuhaw ako,” maya-maya’y sambit niya ulit.

Hindi ako tumugon. Naiinis pa rin ako dahil sumama pa siya sa’kin papuntang Baguio.

Dapat ako lang mag-isa ang kukuha ng mga kailangan ni lola sa darating na pasko. Gusto niya ’yung fresh made in Baguio kaya inutusan niya ako ngayon. Hindi ko alam na sasabit pala ang tukmol na ’to sa sarili kong adventure.

“Naiihi na ako.”

Agad kong hininto ang sasakyan kaya halos mabingi ako sa pagmumura niya.

“Ay pu*** dahan-dahan naman Prinsipe! Grabe naman oh. Akala mo naman ikaw lang ang tao dito. Tae*** umayos ka nga. Lagot ka kay lola kapag nabangasan mukha ko.”

“Eh pu*** ka rin. Akala mo masaya akong kasama ka rito? Dapat nga wala ka rito at nagpapakasasa sa ibang bansa! Bakit ba bumalik-balik ka pa wala ka namang babalikan talaga rito?!” Sigaw ko. galit na galit talaga ako na itinulak ko siya palabas ng kotse. Sinara ko ang pinto at masayang nagmaneho na wala ang presensiya ni King.

“Hoy hindi pa ba tayo aalis? Nagugutom at nauuhaw na ako! Puputok na pantog ko wala namang cr dito sa hinintuan mo.”

Kumurap-kurap ako at inayos ang upo. Sinimulan ko ng magmanehong naiinis pa rin sa katabi ko.

Sana ginawa ko na lang ’yung nasa imagination ko kanina.

“Sana man lang nagbaon ka kahit isang tinapay lang. Napaka-kuripot mo kahit kailan. Binibigyan ka naman ng allowance ni lola. Wala ka na ngang binabayaran sa upa at bills mo sa bahay. Anong ginagawa mo sa pera mo?” Kuda na naman ni King. Walang tigil bibig niya kapag gising.

Sapakin ko kaya ’to?

“Hindi ka ba magsasalita d’yan? Are you deaf? Ah oo nga pala you’re a gay not deaf … hey watch out Prince!”

Buti na lang natapakan ko agad ang break ng sasakyan. Kung hindi naaksidente na kaming dalawa. may babayaran pa kaming damage kung sakali.

“Ano bang problema mo Prince? Hindi ka nag-iingat,” narinig ko ang pagbukas at pagsara ng pinto.

Dahan-dahan kong ingangat ang paningin. Nasa labas ng sasakyan si King at tiningnan kung nabangga ko ang sasakyang hindi ko alam kung nabangga ko nga ba.

Namamawis na ang mga palad ko dahil sa kaba. Nasa tamang edad naman na ako para magmaneho pero first time kong magmaneho sa ganitong kahaba na biyahe. Ngayon lang din naman ako inutusan ni lola sa ganito. Hindi ko rin ipagkakatiwala ang buhay ko sa lalaking puro yabang lang ang laman ng katawan.

“Ako na magmamaneho,” binuksan niya ang pinto banda sa’kin. Medyo nagulat pa ako dahil hindi ko inaasahan ’yun.

“Ayoko.” Sinara ko ulit ang pinto.

“P’wede bang huwag matigas ang ulo mo Prince,” sa sobrang kulit ng lalaking ’to baka masira ang pinto ng sasakyan ko.

“Ayoko nga sabi! Kung gusto mo maiwan ka dito.” Sinara ko ulit ang pinto at akmang i-start na ang sasakyan nang bumukas ulit ’yun at kinaladkad niya ako palabas, “Ano ba King?” marahas kong inalis sa pagkakahawak niya ang braso ko.

Bakas ang galit sa mukha ng binata. Hindi ko pinapansin ang ganitong awra niya kapag nag-aaway kaming dalawa. Sanay na ako. ’Yung halos gusto niya na akong hambalusin ng bangko huwag ko lang siyang kontrahin.

Hindi naman niya rin ako sinusunod. Lahat ng sinasabi ko may pangontra rin siya. Lahat ng sasabihin ko may pambara siya. Lahat ng tama ima-mali niya. Lahat ng desisyon ko kailangan kasama siya.

Hindi ko maintindihan ’yung ugali naming dalawa. Magbabangayan kami pero magkakabati rin. Magkakasakitan kami pero laging magkasama. Para kaming sila Tom and Jerry. Laging nag-aaway pero hindi naghihiwalay.

“Tigilan mo ’yang ugali mong ganiyan Prince parang-awa mo na,” huminahon na ang tono ng boses niya. Blangko ang bakas ng mukha at parang pinipigilan lang na pagalitan ako dahil sa nangyari, “Dahil ’yung inipon kong pasensiya malapit ng maubos dahil sa katigasan ng ulo mo.”

Pagkatapos niyang sabihin ang mga katagang ’yun. Tinitigan muna niya ako ng ilang segundo bago pumasok sa sasakyan.

Hindi ko alam kung anong magiging reaksyon ko sa sinabi niya. Nagkibit balikat na lang ako at sumunod sa kaniya sa loob ng kotse.

Tahimik lang kaming dalawa habang nasa biyahe. Hindi ko gaanong inisip ang nangyari kanina dahil hindi na rin naman bago sa’kin ang mga sinabi niya. Aminado akong mas matigas pa yata ang ulo ko sa bato. Pero hinding hindi ako magpapakumbaba sa isang King Villareal kahit pamilya pa niya ang kumukup sa’kin no’ng kailangan ko ng masasandalan.

Hindi ako sang-ayon na mamumuhay akong kasama sa iisang bubong ang lalaking ’to. Makita ko lang siya umiinit na ang ulo ko. Marinig ko lang ang boses niya sumisira na ang araw ko.

Buti na lang kinuha siya ni tito sa America para doon mag-aral ng college. Mababait at napamahal na sa’kin ang pamilya ni King maliban lang sa kaniya. Hinding hindi ko siya magugustuhan kahit kailan.

“Dito ka lang. May bibilhin lang ako.” Lumabas siya ng sasakyan at tumawid sa kabilang kalsada. Humalukipkip ako at pinanood ang asong naglalakad sa gilid ng daan.

Ang cute ng aso. Sa tingin ko may lahi dahil mukhang makinis at malinis ang balahibo niya. Alagang alaga kumbaga.

Lumabas ako ng kotse at sinundan ang aso. Kapag walang aangkin sa kaniya, akin na lang siya.

Pero laking gulat ko nang makita kung saan ang punta niya. Sinusundan ng aso ang cute na cute ring pusa. Hindi gaanong makinis at malinis ang balahibo pero hindi naman nakakadiring tingnan.

Pinagmasdan ko lang ’yung aso at pusa. Nagtititigan lang silang dalawa hanggang sa naglikha ng tunog ang dalawa na para bang nag-aaway sila. Ilang minuto lang, mas lalong nanlaki ang mga mata ko nang magsabong na sila sa harap ko. Hindi na sila nagsasagutan, nagpipisikalan na sila.

“Hoy! Tama na ’yan,” hindi ako masyadong makalapit dahil takot din naman ako. Ayoko pang madamay sa away nilang dalawa.

“Hoy! Sabing tama na ’yan eh!” hindi pa rin sila tumitigil. Dumarami na ang mga taong pinapanuod lang silang nag-aaway. May iba pa ngang kumukuha ng video at pictures.

May mga natutuwa. May mga nagiging referee. May mga umaawat na rin naman. May nagpupustahan pa kung sino ang mananalo do’n sa aso at pusa.

“’Diba sabi ko maghintay ka sa kotse? Hindi ka talaga nakikinig kahit kailan,” napaismid ako dahil narinig ko na naman ang boses ni King. Hindi ko siya pinansin. Nasa aso at pusa lang ang atensyon ko, “Tara na para makarating agad tayo sa Baguio.”

Hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko. Wala akong pakialam kahit pa maghintay siya diyan ng matagal. Basta gusto kong hintayin na matapos mag-away ang aso’t pusa na masasama na ang tingin nila sa isa’t isa.

“Prince naririnig mo ba ako? Alam mo kanina ka pa. Lahat ng sasabihin ko hindi mo man lang pinapakinggan. Mas maganda talagang makipa-usap sa pader kesa sa’yo. You’re always making me feel that I am a nobody. Sabagay ano ba naman ako sa’yo ’diba? Hindi mo naman ako kaibigan.”

Ano bang sinasabi niya?

“Tumigil ka nga kakangawa diyan. Para kang babae. Daig mo pa ang menopause na nanay kakatalak mo.” Humarap ako sa kaniya at namewang. Kunot na kunot ang noo niyang nakatitig lang sa’kin.

“Ano ba kasing problema mo at ganiyan ka? Hindi mo ba ako talaga kayang kausapin?”

Simula nang tumira ako sa bahay nila hanggang ngayong dumating siya, ni minsan hindi maayos ang pakikitungo ko sa kaniya. Noon pa man, wala na akong amor sa isang King Villareal. Marinig ko lang ang pangalan niya gusto ko nang lumayo para hindi ko malanghap ang hangin na nilalanghap niya.

“Bakit kita kakausapin magkaibigan ba tayo?” nakataas ang kilay na saad ko. Wala akong makitang dahilan para maging close kaming dalawa.

Oo. Kinupkop ako ng pamilya niya. Pero hindi ibig sabihin na kailangan maging magkaibigan din kaming dalawa.

“Hindi mo ba talaga ako magugustuhan?” nawala ang lahat ng emosyon sa mukha at boses niya. Medyo kumalma ako sa nilapag niyang tanong sa’kin.

Anong ibig niyang sabihin?

“Dahil ako noon pa kita …”

“Tabi iho!” sigaw ng boses sabay naramdaman ko na lang na binuhusan ako ng tubig.

Mariin akong nakapikit habang kuyom ang mga palad. Ngayon ko lang naranasang mabuhusan ng tubig sa gilid ng daan.

“Pasensiya na iho. ’Yung aso’t pusa sana ang bubuhusan ko kaso nakaharang ka. Pasensiya na talaga. Pasensiya na,” rinig kong sambit ng isang lalaki.

Nanatili pa rin akong nakayuko pero hindi na nakapikit. Gusto kong magalit sa taong nagtapon sa’min ng tubig pero hindi ko ginawa. Narinig ko na rin namang nag-sorry siya.

“Tara na sa kotse. May pamalit ako do’n.” Hinawakan ni King ang braso ko.

Nagulat ako. Hindi agad nakapag-react. First time niyang ginawa ang hawakan ako. Ni dulo nga ng mga daliri ko hindi man lang dumapo sa balat niya.

Hindi ako nagulat dahil sa ginawa niya. Nagulat ako sa naging reaksyon ng katawan ko sa pagdidikit ng balat naming dalawa.

Marahas kong iwinaksi ang kamay niya sa braso ko. Hindi siya nililingong dumiretso ako sa nakaparadang sasakyan.

Ano ’yun?

Parang may kuryenteng dumaloy sa kamay niya at tumawid papunta sa’kin. Kinapa ko ang dibdib.

Ang bilis ng tibok ng puso ko.

“Oh magpalit ka.” Ibinato niya sa’kin ang isang puting t-shirt.

Inangat ko ang paningin sa mukha ni King. Nasa harap lang ang tingin niya. Umiigting ang panga niya. Lalaking lalaki ang porma ng mukha niya at lahat ng ’yun ngayon ko lang nakita.

Ngayon ko lang siya napagmasadan ng matagal. Noon kapag titingnan ko siya, puro ’yung mali ang nakikita ko sa kaniya. ’Yung kasamaan ng ugali niya at kung paano ko siya magagantihan. Hindi ko napapansin na iba na ang itsura ni King ngayon sa noon no’ng mga bata pa kami.

“Magpalit ka na ng damit dahil magkakasakit ka. Baka naman hindi mo pa rin ako pakikingan?” Humarap siya sa’kin.

Hindi ko maipaliwanag ang halo halong emosyong nakikita ko sa mga mata niya. ’Yung iba’t ibang emosyong nakikita ko sa kaniya kapag nagkakasalubong kaming dalawa, ngayon ko lang binigyang pansin.

“Magpapalit na,” nilagyan ko ng inis ang tono ng boses ko para hindi niya sabihing okay na kaming dalawa.

Hindi ko na rin minsan maintindihan ang inuugali ko pagdating sa kaniya. Marami nang tanong sa isip ko.

Galit pa ba ako dahil lagi niya akong nauungusan noon?

Inis pa ba ako dahil lagi siyang pabida noon?

Masama pa rin ba loob ko dahil lagi na lang siya ang napapansin noon?

Nagtatampo ba ako dahil iniwan niya ako noon?

O galit ako sa sarili ko dahil gusto ko na siyang maging kaibigan ngayon?

“Oh!.” Ibinato niya sa’kin ang maliit na mineral water. Medyo nagulat pa ako. Sinulyapan ko muna siya bago ko binuksan ang bote, “Okay ka lang ba?” maya-maya’y sambit niya.

Hindi ko alam kung ako lang ba o nakita ko ang pag-aalala sa mga mata niya. Nagkaroon ng slow motion ang pagkurap ng kaniyang mga mata. Ang paggalaw ng adam’s apple niya. Maski ang kaliit-liitang paghapyas ng hangin sa pilikmata niyang galing sa aircon ay napansin ko.

“Woi Prinsipe okay ka lang ba? Mukha kang naengkanto.” Sinimulan na niyang paandarin ang sasakyan. Hindi pa rin ako nakahuma hanggang sa nakita kong sumusulyap-sulyap siya sa’kin.

Tumikhim ako at inayos ang pagkakaupo.

“Bakit hindi ka nagpalit ng damit? Nabasa ka rin naman,” isang beses pa akong tumikhim bago uminum ng tubig.

“Nag-iisa lang kasi ’yan. Actually lagi naman talaga akong may dalang extrang damit incase of emergency,” saad niya.

Dahan-dahang ibinaba ko ang bote ng mineral. Tinakpan ko at ibinaba sa may dashboard.

Ewan ko pero parang may kumudlit na kung ano sa bandang dibdib ko. Hindi ko alam kung sa sinabi niya o may sakit lang talaga ako sa puso.

Gusto kong makonsensiya. Gusto kong hubarin ang suot na damit at ipasuot na lang sa kaniya. Nagdadalawang-isip ako hanggang sa makakita ng tyange-an sa gilid ng daan.

“Itabi mo,” utos ko.

Wala akong narinig na reklamo sa kaniya. Hininto lang niya ang kotse sa gilid ng daan. Hindi ko na siya hinintay na magsalita. Agad na akong bumaba at diretsong naglakad sa bilihan ng mga damit.

Naghanap ako ng t-shirt na alam kong magkakasya kay King. Lagi kong napapansin na hindi siya mahilig sa light colors na damit. Black and white lang ang lagi kong nakikitang suot niya at puro plain pa.

“Ate isa nga po nito,” naisip ko na palitan na rin ang sinuot kong t-shirt na pinahiram niya sa’kin kaya kinuha ko pa ang isang katabi nung napili ko.

“200 pesos po sir,” nakangiting saad sa’kin nung babae, “May free po kaming couple bracelet kapag naka-200 pesos po kayo sa amin,” patuloy pa niya.

“Ah ate wala naman po akong pagbibigyan niyan,” nahihiyang saad ko.

Sinong pagbibigyan ko no’n si King?

“Okay lang po sir kung ibigay niyo sa iba. Gusto ko na rin po kasing ipaubos dahil ginagawa ko lang din po ’yan para sa mga turista,” mahabang paliwanag niya.

Nilingon ko si King sa loob ng sasakyan. Nililingon-lingon lang din niya ang mga taong naglalakad sa may kalsada.

“Sige. Salamat dito.” Kinuha ko ang mga damit na may kasamang couple bracelet.

“Salamat din po sir. Mag-iingat po kayo.” Kumaway pa ang babae. Masyado siyang friendly. Nakakatakot.

“Oh magpalit ka ng damit para hindi ka magkasakit. Lagot ako kay Mamita kapag nagkasakit kang kasama ko.” Iniabot ko ang plastic sa kaniya. Huli na ng maalala ko ang couple bracelet na nasa loob nun, “Sandali,”

“Couple bracelet? Binili mo?” Sinuri-suri niya ’yun bago tumingin sa’kin, “Akin na ’tong isa ah,”

Hindi pa ako nakakasagot, kusa na niyang sinuot ’yun. Nakatingin lang ako sa kaniya hanggang sa nagpapalit na siya ng damit na binili ko kanina.

“Ang galing ah. Sakto sa’kin,”

Wala namang panunukso sa boses niya pero gano’n ang dating sa’kin. Medyo nainis ako kaya handa na akong awayin ulit siya nang kinuha niya ang kanang kamay ko. Nagugulat pa ako nang isinusuot niya sa’kin ang isa sa couple bracelet.

“Woi. Sandali,” kahit na labag sa loob ko ang ginagawa niya. Hindi ko maalis ang kamay ko sa pagkakahawak niya.

“Bagay sa’yo.” Nakatingin na lang siya sa bracelet na suot ko. Maya-maya’y masuyo niyang binitawan ’yun at hinarap na ang manibela.

Pinakatitigan ko muna si King hanggang sa paandarin niya ang sasakyan. Hindi rin nagtagal nang sinunud kong suriin ang bracelet na binigay ng babae sa’kin kanina.

Hinimas ko ang burdang nakasulat do’n. Parang ginawa para sa’kin ang bracelet na ’yun dahil sa burdang nakalagay do’n.

Prince.

Napangiti ako. Sinulyapan ko ang babaeng nagbigay sa’kin ng bracelet sa may tiyange-an dahil medyo hindi pa kami nakakalayo pero hindi ko na siya makita. Nakatayo lang siya kanina sa labas ng tindahan niya. Nagkibit balikat ako. Marahil pumasok na siya dahil wala rin namang bumibili.

Nagpatuloy ang biyahe namin hanggang sa nakikita ko na ang pazigzag na daan paakyat ng baguio. Ang nakakalulang taas ng mga batong pader at ang parang bangin na puno ng kabahayaan sa baba. Ang hamog na halos hindi ko pa maramdaman dahil nasa loob pa kami ng sasakyan at ang naglalakihang puno sa gilid ng daan.

“Ang ganda,” wala sa sariling sambit ko. Unang beses kong nakapunta ng Baguio.

“Dito nag-camping lahat ng fourth year students no’ng high school tayo,” rinig kong sabi ni King, pero hindi ko siya nilingon, “Wala ka no’n dahil ayaw mong lumabas sa bahay. Kahit pinilit ka na ni Mamita hindi mo siya pinagbuksan ng pinto sa kwarto mo,”

’Yun yung mga panahong nawala ang mga magulang ko. Nakiusap na nga lang noon si Mamita sa prinsipal na hindi ko na tapusin ang ilang buwan sa fourth year dahil hindi ko talaga kayang makiharap sa ibang tao. Binigyan na lang ako ng acceleration exam para makakuha ng diploma.

“Hindi rin ako sumama noon dahil wala ka,” patuloy niya.

Nilingon ko siya. Hindi ko alam kung binibiro lang ba niya ako o talagang seryoso siya sa sinasabi niya.

“Bakit ako sasama kung hindi ka rin naman sasama ’diba? Kaya kahit binayaran ko na ang reservation nating dalawa no’n hindi ako tumuloy kasi wala ka,” nakatutuk lang sa daan ang paningin niya.

Pero ako sinusuri ko pa rin sa mukha niya kung nagsasabi nga ba siya ng totoo.

“Don’t look at me like you want to punch my gorgeous face Prinsipe. Nagsasabi ako ng totoo. Kahit itanong mo pa kay Mamita,” pagak siyang natawa.

Hindi naman kasi kapani-paniwala ang mga sinasabi niya. Alam ko sa sarili ko kung gaano namin kaayaw ang isa’t isa.

“Huwag mo kong gino-good time King. Dahil kahit na anong sabihin mo hinding hindi ako maniniwala sa’yo.” Iniwas ko na ang paningin sa kaniya. Ayokong makita ang katotohanang may kabutihan sa puso ng isang King Villareal.

Itinatak ko na sa puso’t isip ko na hindi ko siya magagawang maging kaibigan. Simula nang maging magkakompetensiya kami sa lahat ng bagay. Pati sa atensyon ng mga magulang ko noon kay King lagi naka-focus. Kaya ayokong maging mabuti siya ngayon sa paningin ko.

Marahas siyang napabuntong hininga. Kahit na gusto ko siyang aluin at sabihing naniniwala ako sa kaniya, pigil na pigil ko ang sarili.

Hindi na siya nagsalita. Pinagsawa ko na rin ang sarili sa magandang tanawing nadadaanan namin. Ang ganda talaga sa Baguio. Nakita ko pa lang ang nagbeberdehang mga punong kahoy, gumagaan na ang pakiramdam ko.

Kaya ba ako ang inutusan ni Mamita’ng mag-asikaso ng mga gagamitin sa Pasko para makapagpahinga ang isip at puso ko?

Salamat Mamita.

Ito na marahil ang pinakamagandang regalong matatanggap ko. Maliban sa mga regalong natanggap ko no’ng mga nakaraang pasko.

Simula no’ng mga bata pa kami ni King, may naging Santa ako. Every December 25, nakakatanggap ako ng iba’t ibang regalo. Simula sa t-shirt hanggang sa pantalon. Alam na rin ng Santa ko ang paboritong librong mga Fantasy story. Hanggang sa binibigyan na niya ako ng mga mamahaling sapatos at iba pang gamit na hindi ko kayang bilhin.

Ang sabi pa ni mama noon, magpasalamat na lang ako sa mga natatanggap kong regalo. Huwag ko nang alamin kung sino.

Pagka-parked ni King ng sasakyan, agad na akong naghanda para bumaba. Pero napahinto ako sa akma ko sanang gagawin nang pigilan niya ako sa braso.

“Prince,” sambit niya pero nasa kamay niyang nakahawak sa’kin ang kaniyang paningin, “P’wede bang humiling?”

Gusto ko siyang singhalan at sabihing bitawan niya ako. Pero hindi ko nagawa nang makita ang lungkot sa kaniyang mga mata. Inayos ko na muna ang pagkakaupo at hinarap siya. Minsan naisip kong nakakapagod makipagbangayan sa kaniya.

“Ano ’yun?”

Inangat niya ang paningin at sakto’ng lumapat sa mga mata ko. Kita ko ulit ang iba’t ibang emosyong nakita ko sa kaniya kanina pagkatapos kaming buhusan ng tubig nung matanda.

“P’wede bang cease fire muna tayo? Kahit ngayon lang. Gusto kong ma-enjoy mo ang lugar na ’to na walang galit sa puso. Gusto kong maging masaya ka at hindi iniisip na magkaaway tayo. I want you to treasure this moment with me Prince. Magagawa mo ba ’yun?” sabi niya.

Halos hindi ako huminga ng ilang segundo dahil sa sinabi ni King. Hindi ako sanay sa malumanay niyang boses. Hindi ako sanay na mabait siya sa akin. Lagi siyang nang-aasar at naninira ng araw kaya lagi din akong nagagalit sa kaniya.

Pero mukhang magandang ideya ang naisip niya. Mukhang kailangan ng katahimikan ng puso at isip ko para matanggap ko siya. Para maging maayos kaming dalawa kahit ngayong araw lang.

“Sige. Pero sa isang kondisyon.” Inalis ko na ang kamay niyang nakahawak pa rin sa braso ko, “Babayaran mo lahat ng gagastusin ko.”

Hindi ko na hinintay pa ang sagot niya. Agad akong lumabas ng sasakyan at sumalubong sa’kin ang lamig ng hangin sa Baguio.

“Alam mo ang duga mo,” rinig kong maktol niya. Hindi pa rin kasi ako gumagalaw sa kinatatayuan ko kanina, “Nagugutom na ako. Kain muna tayo,”

Nagmulat ako ng mga mata. Hindi ko inaasahang nasa harapan ko siya kaya bigla akong umatras at dumistansiya sa kaniya.

“Gusto kong tikman ang strawberry taho nila. G ka?” nagniningning ang mga mata niya. Nakangiti siya sa akin.

Pinagmasdan ko ang mga ngiting ’yun na ngayon ko lang din pinansin. Ang pantay-pantay niyang mga ngipin. Ang mapula niyang labi at ang hindi nakakasawa niyang pagngiti.

“Sige,”

Hinayaan ko siyang hilain ako kung saan niya balak pumunta. Hawak lang ang palapulsuhan ko, sabay kaming naglakad-lakad dito sa Bguio.

“Burnham Park. Dito madalas ang unang pinupuntahan ng mga namamasyal dito sa Baguio. May mga activities kasi sa park na ’to na hinding hindi ka talaga maboboring. Do you want to try?” sabi niya habang nililibot niya ang paningin sa paligid. Ganoon din ang ginawa ko.

May mga nagbo-boating, biking, jogging, strolling at may mga pamilyang nagpi-picnic. Ang saya nilang pagmasdan. Na para bang wala silang iniisip na problema pagkauwi nila sa kani-kanilang tahanan.

Naalala ko sila mama at papa. Siguro kapag buhay pa sila ngayon, nandito rin kami at nag-eenjoy.

“Ahm sabi ko nga hanapin na natin ’yung strawberry taho.” Hinila na naman ako ni King. Mukhang aliw na aliw din siya sa ginagawa niya.

Mas matangkad sa akin si King kaya kapag magkatabi kami ay titingalain ko siya. Hindi siya gaanong mataba at hindi rin naman payat. Sakto lang para sa edad naming bente singko. Kung hindi kami marahil naging magkakompetensiya sa lahat, ituturing ko siyang bestfriend. Dahil nakikita ko ngayon sa kaniya ang isang mabuting kaibigan na handa akong pasayahin ngayong araw.

“Oh!” Turo niya sa isang stall.

Nagmadaling tumakbo si King na hawak pa rin ang kamay ko. Medyo masakit pero hinayaan ko na lang.

“Ilan gusto mong taho?” Binalingan niya ako. Nakatingin lang ako sa kaniya dahil nakakamangha siyang tingnan.

“Kahit ilan,” saad ko. napansin kong nawala ang ngiti sa mga labi niya at nakatingin lang siya sa akin, “Bakit?”

“Wala lang.” Iniwas niya ang tingin bago muling lumpat ulit sa akin, “Ngayon ka lang kasi ngumiti nang ako ang kasama,”

Unti-unting naglaho ang ngiti ko. Hindi ko rin napansing nakangiti ako habang pinagmamasdan siyang masaya kanina.

“Ilan sa’yo iho?” tanong ng matandang nagbebenta ng strawberry taho. Ang lawak ng ngiti niya na para bang masaya rin siya sa nakikita niya.

“Apat ho!” masiglang sabi ni King sa matanda.

Hinintay nalang namin ang strawberry taho bago naglakad-lakad ulit. Ninanamnam ang lamig ng Baguio at ang sarap ng taho.

“Sa tingin mo p’wede kaya tayong maging magkaibigan pagkauwi natin sa bahay?” mahinang sambit ni King.

Hindi ko inaasahang sasabihin niya ang mga ’yun. Hindi ko rin alam kung anong isasagot ko sa binagsak niyang tanong.

“Hindi ko alam,” wala akong maisip na tamang salita. Ang alam ko lang kasi ay makipagsagutan sa kaniya. Makipagbarahan. Makipagdebatehan. Ngayon ko lang naranasang hindi siya sigawan o hindi siya sinusungitan.

“Hindi mo ba talaga ako kayang maging kaibigan?” nasa tono niya ang lungkot. Ang paghihinayang. Ang pagsisisi. Halo-halo na hindi ko na rin maintindihan kung anong gusto kong maramdaman.

Napatigil ako sa paglalakad at pinanuod ang mga tao sa paligid ko. Masaya silang nagkwekwentuhan. Masayang kasama ang pamilya at kaibigan. Nang lilingunin ko na sana si King, hindi ko siya makita.

Nilibot ko ang paningin sa buong lugar na abot ng mata ko, pero wala.

“King …”

Sunod-sunod na pumatak ang mga luha ko. Hanggang sa humagulhol ako at napaluhod. Ang sakit pa rin hanggang ngayon na hindi ko talaga kasama si King sa pagpuntang Baguio.

One year before 2021 …

“Gusto kong pumunta sa Baguio. Hindi kasi natuloy ang pagpunta natin dahil sa’yo,” nakasimangot si King habang nakaupo kaming dalawa sa bench na nasa labas ng bahay.

Pinapanuod namin ang pagsikat ng araw. Hiling din niya ’yun bago ko nalamang may sakit siyang nakakamatay. Brain tumor. Stage 4.

“Ayoko ngang makasama ka ’diba? Last na ’to at hindi na mauulit,” saad ko. Hindi ko kayang maging mabait sa kaniya dahil nasanay na akong lagi siyang inaaway.

Hiniling sa’kin ng mga magulang ni King na ako muna ang magbantay at aalalay sa kaniya habang nasa ibang bansa sila. Naghahanap sila ng solusyon para mabuhay pa ng matagal ang binata.

“Alam mo hindi ka talaga naaawa sa’kin. Mamamatay na nga ako ganiyan ka pa,” bakas nga talaga ang lungkot sa boses niya.

“Alam mo kung gusto mong maging mabait ako sa’yo huwag kang magbanggit tungkol diyan sa sakit mo. Manahimik ka kung ayaw mong iwan kita dito,” inismiran ko siya.

Narinig ko naman ang mahina niyang pagtawa at walang pangundangang pagsandal sa balikat ko. Nagulat ako pero hinayaan ko lang siya.

“Kapag nawala ako pumunta kang Baguio. Tapos puntahan mo ’yung mga lugar na alam mong maganda. Bumili ka na rin ng strawberry taho. Sabi ni Mamita favorite daw niya ’yun. Tikman mo,” hindi ko na siya pinigilan pang magsalita. Kahit ayokong marinig ang mga habilin niya.

“Kasing lakas mo ang kalabaw tapos mawawala ka? Come on King. Nonsense lahat ng sinasabi mo.” Napapailing na lang ako sa mga sinabi niya. Kahit alam ko namang wala nang pag-asa ang sakit niya.

“Tapos gusto ko huwag kang iiyak kapag nasa himlayan na ako. Gusto ko pang makita ang maganda mong ngiti na ang damot mong ipakita sa’kin,” patuloy pa niya.

Hinayaan ko lang siya kung anong mga gusto niyang sabihin. Hindi ko na rin kayang magsalita pa. Pakiramdam ko kapag sinagot ko pa siya, pipiyok ako at iiyak sa harap niya.

Oo. Hindi kami naging close noon. Gumawa ako ng pader para sa aming dalawa, pero hindi ako nagtagumpay. Kahit ayoko, naging importante siya sa buhay ko.

Siya ang nandiyan no’ng kailangan ko ng kasama. Siya ang taong hindi ako iniwan kahit pinagtatabuyan ko na. Siya ang nagturo sa’kin kung gaano kahalaga ang buhay. Siya ang tumayong kanlungan ko no’ng mga panahong wala na akong makapitan.

“Mahal kita Prinsipe. Kahit nandidiri ka sa kakasabi kong mahal kita ayos lang sa akin. Dahil wala akong ibang pinagtuunan ng pansin kundi ikaw lang,” muli niyang sabi sa’kin.

Sa totoo lang, wala akong nararamdamang pandidiri kapag sinasabi niyang mahal niya ako. Sa araw-araw na binabanggit niya ang mga katagang ’yun, natutuwa ako. Nasanay na ako. Hanggang sa inaabangan ko na ang mga katagang ’yun na sabihin niya sa’kin kapag nagkakasalubong kami.

No’ng una, inisiip kong way niya ’yun para asarin ako. Pero umabot ng ilang taon, hindi siya nagsawang sabihan ako ng ‘I love you’.

Kinabukasan no’n kinuha na siya ng mga magulang niya para isama sa America. Ilang araw, linggo at buwan akong naghintay. Pero hindi nila ako tinawagan. Hanggang sa ibinalita na lang sa’kin ni tita na tinakbo nila si King sa ospital. Magmula noon hindi na ulit ako nakatanggap ng tawag sa kanila.

Simula noong hindi ko na siya nakakasama, na-realize kong mahal ko din siya. Na-realize kong importante siya sa’kin at ayoko siyang mawala. Pero wala sa’kin ang desisyon pagdating sa buhay niya. Kaya nagtiis ako at nagtiyagang maghintay kung babalik pa ba siya.

Isang beses ko pang nilibot ang paningin. Talagang nawala na ang King na nasa hallucination ko.

Isang beses pa. Kahit ilang minuto lang. Gusto ko ulit makita mukha mo King.

“Prince,”

Napapitlag ako dahil sa pagtawag sa’kin. Bagsak ang balikat ko nang malingunan kung sino ’yun.

“Ate Josie,” binigyan ko siya ng tipid na ngiti bago lumapit sa kaniya.

“Ito na ’yung mga kailangan ni Mamita para sa pasko. Mukhang masaya ang pasko niyo ngayon ah?” masayang inaabot niya sa’kin ang mga iba’t ibang gamit at pagkain para sa gagamitin ni Mamita sa pasko.

“Aalis na rin ho ako ate Josie. Hindi na ako magtatagal,” saad ko. gusto ko nang magkulong muli sa kwarto at huwag lumabas.

“Teka Prince. Si King kumusta?” lumamlam ang mga mata niyang nakatingin sa’kin.

Walang pumapasok na tamang salita para sagutin ang tanong ni ate Josie. Walang kahit isang salita ang naiisip ko para hindi ako pumiyok kapag nagsalita ako. Walang salitang gustong bigkasin ang mga labi ko dahil hindi ko alam, dahil ayokong malaman.

“Sige na iho. Lumarga ka na muna at baka gabihin ka pa sa biyahe,” hindi na pinilit pa ni ate Josie na sagutin ko siya. Kumaway na lang ako sa kaniya habang naglalakad palayo. Palayo sa mga ala-alang gusto ko na ring kalimutan. Mga ala-alang nagpapasakit sa’kin araw-araw paggising ko sa umaga.

Nagbiyahe na ako pabalik ng Manila. Nagbiyahe akong mag-isa. Nagbiyahe akong walang nangungulit. Walang nag-aalala. Walang nagagalit. Walang King sa tabi ko.

Humugot ako ng malalim na hininga. Siguro sign na ’to para kalimutan ko na rin siya.

Nakarating ako sa bahay nang wala sa sarili. Buti na lang hindi ako naligaw sa daan o nadisgrasya.

“Mamita ito na ho lahat ng kailangan niyo sa pasko. Magpapahinga na ho ako,” pagkatapos kong magmano at ayusin sa isang tabi ang mga gamit na dala, dumiretso na akong kwarto.

Kailan kaya ako papasok ng kwarto ko na hindi si King ang una kong maaalala. Hindi ang pagbabarahan naming dalawa. Hindi ang pagsasagutan namin na parang aso’t pusa. Hindi ang pagiging magkompetensiya namin simula pagkabata?

Ilang araw, gabi at linggo na naman ang lumipas hanggang sa magulat ako sa pag-uwi nila tito at tita. Hindi ko inaasahang makikita ko sila dito ngayong pasko. Ang alam ko kasi hindi na sila uuwi ng Pilipinas mula nang mangyaring magkasakit si King.

“Kumusta na ang isa naming anak? Are you doing okay hijo?” mahinang saad ni tita habang masuyo niya akong niyakap.

Paano ako magsasalita nang hindi maiiyak? Paano ako tutugon sa tanong niya kung maski ako hindi ko alam kung ano ba talagang tunay kong nararamdaman?

Pumipintig ang sentido ko dahil sa gulat ng pagdating nila. Umaasa akong pati siya ay darating at babatiin ng maligayang pasko mamayang alas dose.

“I’m fine po tita,” nakahinga ako ng maluwag sa hindi ko pagpiyok. Ayokong mag-alala rin sila sa akin.

Bumalik na ang sigla nilang lahat pagkatapos akong kamustahin at kausapin ni tito. Wala silang binabanggit tungkol sa kanilang anak. Ni pangalan ni King hindi man lang nila nasabi kanina habang nakangiti nila akong kinakausap.

Ayoko na ring manghimasok. Ang alam nila hindi naman kami ganoon ka-close ni King. Pero ang wala silang ideya ay ang pinaggagagawa ng anak nila kapag kami lang ang nanditong dalawa.

FLASHBACK

“Ano na namang kailangan mo?” bakas ang inis sa boses ko. pupungas-pungas pa akong bumangon dahil sa hindi tumitigil ang mga katok sa pinto.

“Makikitulog.” Dire-diretso siya sa loob ng kwarto ko.

May dala siyang unan at kumot. Hindi pa man ako pumapayag na dito siya makitulog, ang ganda na ng pagkakahiga niya sa kama.

“Hoy! Kapal talaga ng mukha mo. Umalis ka diyan ngayon din kung hindi susumbong kita kay tita at tito!” mahinang singhal ko.

“Hindi ako makatulog Prinsipe kaya huwag mo na akong palayasin please?” pagpapa-cute niya.

“Huwag mo kong daan-daanin sa pagpapa-cute mo dahil hindi bagay sa’yo. Dito ka sa lapag huwag kang pabida diyan.” Kumuha ako ng extrang comforter.

Sa tagal na naming magkasama sa iisang bubong ni King nalaman ko na kung anong ayaw niya. Mga gusto at kung ano ang kinatatakutan ng isang King Villareal.

“Last na ’to. Hinding hindi ka na makakaulit matulog dito sa kwarto ko.” Inayos ko ang pagkakahiga sa kama at hindi na siya pinansin pa.

Pero nagtuloy-tuloy pa rin ang pambubulabog sa’kin ni King ng hating gabi para makitulog sa kwarto ko. kahit na ayoko, kahit na labag sa loob kong lapit siya ng lapit, hindi ko na rin maintindihan kung bakit hindi ko siya maitaboy ng tuluyan.

11:30 PM ( December 24, 2021 )

Nakatayo ako sa bintanang tanaw na tanaw ang mga fireworks sa labas ng bahay. Makukulay at hindi masakit sa tenga ang ginagawang tunog ng mga ’yun.

Para silang sumasayaw sa kalangitan. Parang ang saya-saya nilang magpaliwanag sa madilim na gabi. Parang kumikinang sila habang ako ito, isang nilalang na hindi dama ang pasko.

Ilang minuto na rin marahil akong nanunuod sa mga fireworks sa kung saan-saan ako lumingon nang tumunog ang cellphone ko.

Bugnot na kapre calling …

Ilang segundo pa akong nakatitig lang sa telepono pero ’yung kamay ko gustong gusto nang damputin ’yun para marinig ang boses ng lalaking matagal ko nang hinihintay.

Tumikhim ako at pinagpasyahang sagutin na ’yun. Nakita ko pa ang natitirang oras bago mag-alas dose.

11:48 PM

“Bakit?” nilagyan ko ng inis ang tono ng boses ko. Ayokong isipin niya na gusto ko siyang kausap.

[ “Grabe ah! Ang tagal nating hindi nagkausap tapos susungitan mo pa ako? Very important person ka ba?” ] sabi niya sa kabilang linya.

Nakakarinig din ako ng mga paputok sa background sa kabilang linya. Inismiran ko siya kahit hindi niya nakikita.

“Oh tapos? Kailangan magtatalon ako sa tuwa at humalakhak ako sa galak dahil tumawag ka? Ano ka sinuswerte?”

Narinig ko ang pagbuntong hininga niya.

[ “Hindi na sana ako tumawag kung ganiyan ka rin naman palang kausap,” ] end call tone na ang huling narinig ko kasabay ng pagkatok sa pinto ng kwarto.

Agad akong lumapit dahil baka si Mamita ’yun at pinapalabas na ako para sa Noche Buena. Ayaw pa naman niya ’yung hindi kumpleto sa hapag kapag kainan na.

Pero laking gulat ko nang hindi si Mamita ang nandoon. Rinig ko na ang countdown ng buong pamilya habang nakatitig ako sa mga mata niya.

Limang segundo na lang pasko na.

“One! Merry Christmas Prinsipe!” masiglang bati sa akin ni King.

Imbes na matuwa ako. Imbes na yakapin ko siya pabalik nang bigla niya akong niyakap pagkatapos niyang bumati, hindi ko ginawa. Humagulhol ako at laylay ang mga brasong ninamnam lang ang pagiging totoo ni King sa harapan ko.

“Hoy ano ’yan tears of joy?” Kumalas siya ng yakap sa’kin. Hawak ang mga balikat kong hinuhuli ng tingin ang mga mata ko.

Huminga ako ng malalim. Pinunasan ang mga luha. Pagkatapos kong titigan siya ng ilang segundo, pinagsisipa at pinaghahampas ko siya hanggang sa ako na mismo ang mapagod.

“Bwesit ka alam mo ba ’yun?” Hinihingal na saad ko. Siya naman ay nakangiwing tawa ng tawa.

“Ano na naman bang ginawa ko?” Nakapamewang siya. Nakatitig lang siya sa’kin habang ako naiinis pa rin sa kaniya kahit mis na mis ko na siya.

“Bakit ba bumalik ka pa?” hualukipkip ako habang masama ang titig ko sa kaniya.

“Bakit ba ayaw na ayaw mo sa’kin kahit sabihin ko sa’yong mahal kita?” seryosong saad niya.

Ilang minuto kaming nagtitigan hanggang sa ako na ang kusang lumapit sa kaniya. Akmang aatras siya at po-protektahan ang sarili kung may balak man akong masama sa kaniya.

Pero agad ko nang nahila ang isang braso niya at masuyong niyakap. Siguro ito na ang oras na kailangan ko nang iparamdam na mahalaga siya sa akin. Na importante ang bawat segundong magkasama kami. Na kailangan ko na sabihin kung ano ang tunay kong nararamdaman sa kaniya.

“Mahal din kita King,” para akong nakahinga ng maluwag. Ang sarap sa pakiramdam ng pag-amin kong mahal ko na rin siya, matagal na.

Naging magkakompetensiya man kami sa lahat ng bagay. Hindi man naging maganda ang pagtrato namin sa isa’t isa. May mga pangyayari naman sa buhay naming masasabi kong madadala ko hanggang pagtanda.

May nakakainis. Nakakagalit. Nakaasar. Nakakapikon. Pero may saya. May tuwa at nakakagaan sa puso. Alam kong gano’n din ang nararamdaman ni King ngayon dahil bumalik siya kahit walang kasiguraduhang magugustuhan ko siya bilang siya.

“Mahal mo ko?” sakop niya ang magkabilaan kong pisngi.

“Oo nga ’diba? Ang bingi mo naman,” inismiran ko siya.

“Sige nga kung mahal mo ko. Kiss mo ko sa lips.” Inginuso niya ang mga labi sa’kin. Iniuumang niya habang hawak pa rin ang mga pisngi ko.

“Ano ba? Makita tayo nila tito at tita.” Sinubukan kong alisin ang mukha sa pagkakahawak niya pero ayaw talaga niyang pakawalan.

“Eh ano naman?” bakas ang pagmamalaki sa mga mata niya. Walang takot o pangamba man lang na malaman nila tito at tita ang nararamdaman namin sa isa’t isa.

“King naman,” humina ang boses ko.

“Wala naman akong pakialam na malaman nila ang nararamdaman ko sa’yo Prinsipe,” masuyo niyang inilapit ang mukha ko sa kaniya at sa noo niya ako hinalikan.

Medyo kinilig ako pero hindi ko pinahalata.

“Ikaw ang Prinsipe ng isang Hari kaya wala silang magagawa kundi tanggapin ang gusto ko,” taas noo pang sabi niya.

Napailing na lang ako sa lahat ng sinasabi niya at inaakto niya sa harap ko. Nanlalaki na lang ang mga mata ko nang sinunud niyang lapatan ng halik ang tungki ng ilong ko.

“Hoy King nakakailan ka na ah! Gusto mo ng sapak?” Inambaan ko siya ng suntok pero tawa lang siya ng tawa.

Isang mabilisang halik sa labi ang ginawad niya sa’kin na muli kong pagkagulat.

“Hoy King!” Tinuro ko siya dahil ang lakas ng tawa niyang tumakbo papunta sa pamilya namin sa baba.

Hindi ko na nagawa pang sumunod sa kaniya para awayin. Napangiti akong mag-isa habang inaalala ang mga pangyayari nitong nakaraang taon na magkasama kami. No’ng mga panahong pinaglayo kami ng panahon at ngayong muli siyang bumalik sa’kin.

Wala nang mas hihigit pang magandang regalo na matatanggap ko dahil nasa akin na. Nakuha ko na. At ito ang pinakamasayang pasko na mangyayari sa buhay ko, kasama ang mga bago kong pamilya. Kasama si King. Kasama ang nagmamahal sa’kin.

THE END …

NOTE : MERRY CHRISTMAS EVERYONE!!!!!!!!!!!!!!!

Hello My Mr. Grinch

Hello My Mr. Grinch

By: Adamant

“Oh Ben, nakauwi ka na pala, how’s your day today?” ang bungad na tanong ni mama nang dumating ako nang bahay habang inilalagay ko ang bag ko sa sofa sa salas. Kasalukuyan naman noong nasa kusina siya at naghahanda para sa hapunan.

“Oh ano natulala ka na diyan? Is there anything happened habang nasa store ka?” ang tanong ni mama na natigil din sa ginagawa niya. Mula kasi sa kusina na kinaroroonan ni mama ay matatanaw agad ang salas kaya naman paboritong parte ng bahay ni mama iyon, para sa kanya nagagawa na niya lahat ng gagawin niya wala pang kawala sa kanya ang kung sino mang lalabas o papasok sa bahay.

“Ben, are you listening to me? Anak?” ang sabi ni mama at nagulat na lang ako nang pitikin niya ako sa ilong, hindi ko namalayan na natulala na pala ako at hindi ko na napansin si mama na lumapit sa akin.

“Mama naman!” ang tugon ko sa kanya habang hinihimas ko ang ilong ko dahil sa sakit nang pagkakapitik ni mama.

“Deserve mo ’yan, kanina pa kita kinakausap pero wala kang imik diyan . Nakatulala ka lang, sinigurado ko lang na hindi aparisyon ang nakakausap ko.” ang sabi ni mama.

“Aparisyon talaga mama? Alam mo ma’ kakabasa mo ’yan nang Spooktoofi kaya kung ano-ano nang nai-imagine mo.” ang tugon ko, habang pabalik si mama sa kusina at ipinagpatuloy ang kanyang ginagawa.

“Asus, you know naman na iyon na lang ang libangan ko. Since we came here in Hawaii halos wala na akong inatupag kundi business natin buti nga ngayon I can depend on you na since your dad left us para sa kaibigan kong may dugo ni Hudas na nananalaytay sa ugat niya.” ang sabi niya at napansin ko na bahagyang may gigil ang naging paghalo niya sa niluluto niya. “Tsaka nakaka-refresh ang mga ganong istorya, oo hindi na realistic ’yung iba pero still I believe some of them were true. Wala naman sigurong masama kung maniwala sa gano’n hindi ba?” ang dagdag pa niya.

“I guess you’re right naman ma’.” ang sabi ko na pumunta na din noon sa kusina at naupo habang pinagmamasdan siya sa pagluluto.

“Pero maiba ko, may nangyari ba sa store? Tulala ka kasi agad pagkauwi na pagkauwi mo pa lang.” ang usisa agad ni mama.

“Ah iyon ba ma’, wala namang problema sa store ma’. I just realize how fast time flies. Parang kaylan lang kasi nang mag-migrate tayo dito dahil sa kagustuhan na din ni papa. And I realize, it is almost two weeks na lang Pasko na naman then another year na naman ang lilipas.” ang tugon ko. Kumuha ako ng isang mansanas na nasa fruit basket sa gitna ng mesa at pinagmasdan ko iyon at inikot-ikot iyon sa kamay ko na para bang bola.

“Hay naku Ben, kilala na kita. Ilang Pasko na ba ang lumipas at bakit pa nga ba kita tinanong kung bakit ka natulala kanina, I should’ve known the answer already. Hindi mo pa din ba nakakalimutan ang ginawa sa’yo ng best friend mong…”

“Correction ma’, ex-best friend.” ang may diin kong pagtatama kay mama.

“Okay ex-best friend mong si Odyssey, aba anak, ipapaalala ko lang sa’yo dekada na ’yang tagal ng galit mo sa kanya. Baka nga may pamilya na ngayon ’yun.” ang sabi ni mama.

“I know ma’, sobrang tagal na, but still para sa akin the pain and the wound he gave is still fresh and not healing.” ang sabi ko.

“Eh paano naman kasi gagaling kung di mo gagamutin. Ang sugat na hindi ginagamot at hinahayaan lang na ma-expose, nabubulok, natetetano, nakamamatay.” ang sabi ni mama sabay tikim sa niluluto niya. At nang malasahan niyang tila may kulang ay nilagyan niya ito ng pamintang durog. “Find ways to forgive, find ways to move on anak. As I always saying lagi naman akong nandito para sa’yo, para gabayan ka pero ang mga desisyon mo sa buhay ikaw pa din ang magpapasya.” ang sabi niya.

“I know naman ma’, pero siguro hindi pa lang ako handa talaga ma’, you know how important and how much I love Maita but then Odyssey stole her from me.” ang sabi ko at ibinalik ko ang mansanas sa fruits basket dahil pakiramdam ko sa gigil ko ay madudurog ko ito. “Tsaka bakit ikaw ma’ napatawad mo na ba si tita Amara?”

“Hoy Benedict Salcedo! Iba ang sitwasyon niyo ni Amara at Odyssey sa amin ng tita Amara at papa mo. Kasal kami ng papa mo, while you and Amara hindi pa, ni wala pa nga kayong engagement. At isa pa hindi ako galit sa tita Amara mo, I already accepted it, siguro may inis pero I never hold grudge, ang mahalaga kasi sa akin ay ikaw. Your dad can go to whoever women he likes pero hindi ka niya pwedeng kunin sa akin, ay naku talagang magsasama ang balat sa tinalupan makita mo.” ang sabi ni mama na sa loob loob ko ay sobra akong namangha sa kanya. Tumayo ako at lumapit sa kanya at niyakap ko siya.

“Glad that you are my mom.” ang sabi ko bilang paglalambing at alam ko napasaya ko si mama nang mga oras na iyon.

“I’ll go in my room po muna to take a shower and change clothes na din medyo pang digmaan na din kasi ang amoy ko. Pakitawag na lang po ako if ready na ang dinner I am planning to take a short nap na din po kasi after shower.” ang sabi ko kay mama bilang pagpapaalam at humalik ako sa noo niya.

“Okay sige, sige, just do not lock your room na lang para if hindi ka sumagot mabuksan ko at magising kita, I know naman na you sleep like a log.” ang sabi ni mama at tinapiktapik niya ang pisngi ko at bago tuluyang umalis at iwanan siya sa kusina ay muli akong humalik sa noo niya.

Tuwing sasapit ang buwan ng Disyembre ay ganoon ako, lalo na kapag napapansin ko nang may ilan nang kabahayan din at establishments ang nagsisimula nang mag-decorate ng Christmas themes. Sadyang hindi ko lang gusto ang buwang ito lalo na ang ikaw-dalawapu’t limang araw, ang Pasko. Iyon kasi ang araw kung saan natuklasan ko na niloloko ako ng dati kong nobya na si Maita at ang dati kong matalik na kaibigang si Odyssey. Sobrang sakit ang naramdaman ko no’n dahil nobya at matalik ko na kaibigan ko pa ang nanloko sa akin, dalawang tao na labis kong pinagkakatiwalaan. Pero ngayon kahit paano masasabi ko na tumatag na ako, hindi tulad dati na halos umiiyak ako at nagmumukmok ’pag Pasko na.

“He will never be forgiven, I will hold this grudge kahit mamatay pa ko. Neknek niya.” ang nasabi ko habang kinukusot kong mabuti ang buhok ko gamit ang isang Pinoy brand na shampoo.

Nang matapos akong mag-shower at magbihis ay agad akong humiga sa aking kama, nakipagtitigan sa kisame ng aking kwarto na puno nang mga glow in the dark stickers na halos hindi na nag-go-glow sa tagal na din ng panahon, kumbaga sa ilaw ay pundido na. Nakaka-relax ang ambiance ng kwarto kong iyon, tahimik lang, dim lights, at nadidinig ko ang tunog ng mga alon na dinadala ng hangin hanggang sa napapikit na lamang ako.

“Uy brad! Ano sabay na ba tayong magsimba mamaya para salubungin ang Pasko?” ang masiglang tanong sa akin ni Odyssey na noon ay dumaan sa bahay namin sakay ng paborito niyang bisikleta na may sticker pa ni Doraemon sa bandang manibela nito.

“Hayop ka para kang kabute, pasulpotsulpot ka.” ang una kong sabi dahil nag-aayos ako noon ng mga Christmas lights sa bakod ng bahay namin. Sandali kong tinigil ang ginagawa ko at lumapit ako sa kanya. “Oo ba, pero brad kikitain ko din kasi si Maita kaya alam mo na…”

“Oo alam ko na, third wheel na naman ako sa inyo. Ano bang bago sanay na ko. Tsaka huwag ka na nga mag-alala pa do’n, para saan pa at naging best friend mo ko. Tsaka magkaibigan din naman mga magulang natin kaya naman sigurado ako na basta magkasama tayo ay hindi na problema ’yun kung hihiwalay tayo mamaya sa misa.” ang tugon niya.

“The best ka talaga!” ang masaya kong sabi sabay secret handshake kami.

“Teka, ’yang Doraemon sticker na ’yan bakit ayaw mo pang tanggalin? Hindi ka ba nababaduyan?” ang usisa ko at nakita ko na napangiti siya.

“Ah ito ba? Paano ko naman aalisin ’to eh dahil sa sticker na ’yan naging mag best friend tayo. Hindi mo na ba tanda ikaw ang nagbigay niyan noong mga bata pa tayo, buti nga may dikit pa, tagal ko din tinago sa drawer kasi ’to.” ang tugon niya na para bang sa isip niya ay nagbabaliktanaw na siya sa panahon na mga bata pa lang kami.

“Ang corny mo talaga, pero sa bagay at least alam ko na na-appreciate mo ’yan. Napakaiyakin mo naman kasi noon.” ang sabi ko naman bilang pagbiro sa kanya.

“Uy hindi ah, strong man kayo ’to.” ang sabi pa niya sabay flex sa biceps niya.

“Strong man mo mukha mo!” ang natatawa kong tugon. “O sige na babalik na ko sa ginagawa ko, kailangan matapos na din ’to. Medyo nahuli na din kami mag-decorate kung kailan Pasko na kinabukasan, sila mama kasi parang ang daming business na inaasikaso. Kung dadaan ka sa court sabihin mo na lang sa mga katropa natin na hindi muna ako makakalaro ngayon at ang dami ding ginagawa dito sa bahay.” ang sabi.

“Hala ang panget mo namang ka tag team, kaya nga kita dinaanan dito para sabay na tayong pumunta sa court.” ang tugon niya na parang dismayado. At tuluyan siyang bumaba at inihiga ang bisikleta niya sa isang tabi at bigla na lang dumampot ng Christmas lights.

“O ano ’yang ginagawa mo?” ang usisa ko.

“Ano pa? Eh di tinutulungan na kita.” ang sabi niya.

“Uy baliw! Hindi na kailangan tsaka sabi ko nga sa’yo madami kaming gagawin dito sa bahay, hindi lang ito.” ang sabi ko naman bilang pagpigil sa kanya na tumulong pa.

“Eh di okay! Hindi na ako maglalaro din muna, tsaka wala naman problema kung di tayo sumipot kaya na nila Darwin at Roel buhatin ’yung laro.” ang sabi ni Odyssey at sabay palupot sa bakod ng Christmas lights habang tinitignan kung paano ko ginawa ang mga nauna. Napakamot na lang ako nang ulo at dinampot ang ibang bahagi ng Christmas lights dahil alam ko na kapag nakapagpasya na si Odyssey ay wala na akong magagawa, gawa yata kasi platinum ang bungo niya kaya sobrang tigas ng ulo.

“Oh Odyssey nandiyan ka pala, ikaw talaga Ben, inabala mo pa ’tong kaibigan mo para lang…”

“Ay hindi po tita, napadaan lang po talaga ako dito tapos nakita ko po na abala ’tong si Ben sa pagde-decorate kaya nag-volunteer na ’kong tumulong para mapabilis siya.” ang agad na pagdepensa ni Odyssey sa akin kay mama.

“Gano’n ba, naku salamat kung gano’n, maswerte ’tong si Ben at may best friend siya na kagaya mo. O siya sige, babalik muna ako sa loob ng bahay pagkatapos niyong dalawa diyan pumasok kayo agad nang makapag-merienda na kayo.” ang agad na sabi ni mama sabay kuha sa kahon ng dekorasyong ponsettia na gagamitin niya para sa Christmas tree.

Alas-otso y media na ng gabi ng ika-dalawpu’t apat na araw ng Disyembre, ilang oras na lang ay sasapit na ang araw ng Pasko, sabik na sabik ako noon habang papunta kami nila mama at papa ng simbahan. Nang makarating na kami ng simbahan ay agad kaming pumasok dito, nagsawsaw ng kamay sa bendita na nasa entrada ng simbahan at pagkatapos ay nag-sign of the cross, sa loob ng simbahan ay agad kong natanaw si Odyssey. Agad akong kumaway sa kanya na tinugon naman din niya ng pagkaway dahilan para mapatingin din sa direksiyon namin ang mga magulang niya, dahil din doon ay nagkasama na sa gabing iyon ang pamilya namin.

“Nakita mo na si Maita?” ang pabulong na tanong ko kay Odyssey bilang siya ang naunang dumating sa simbahan.

“Negative, hindi ko pa siya nakikita. Tsaka teka bakit ako tinatanong mo hindi ba ikaw ang boyfriend? Papaalala ko lang sa’yo na third wheel lang ako ha.” ang tugon nito sa akin na may diin sa salitang third wheel.

“Sorry naman, nag-message na din naman siya sa akin, ang sabi niya kasi ay nandito na din siya kasama ang parents niya.” ang sabi ko naman bilang tugon. At doon ay nagkatanguan na kaming dalawa, senyales na pareho kami ng iniisip.

“Ah ma, pa.” ang sabi ko bilang pagbasag sa noon ay nasasarap na sa kwentuhan na mga magulang namin.

“Ano ’yon Ben?” ang tanong sa akin ni mama.

“Hindi pa naman po nagsisimula ang misa, magpapaalam lang po sana kami ni Odyssey na bibili ng putobumbong sa labas. Medyo nag-crave po kasi kami, pero promise babalik din kami agad.” ang pagdadahilan ko na hindi alintanang nasa simbahan kami nang mga oras na iyon.

“Alam niyo kayong dalawa minsan napapaisip na kaming mga magulang niyo kung magkadugtong ba ang mga bituka niyo.” ang pabirong sabi ni tita Lara, mama ni Odyssey.

Napangiti na ako at napakamot na lang ng ulo nang madinig ko iyon. “Si mama talaga, alam niyo naman po gaano kami kasanggang dikit nitong si Ben.” ang sabi naman ni Odyssey.

“O siya sige, basta bumalik kayo kaagad ha, hindi naman magtatagal at siguradong mag-uumpisa na din ang misa, tsaka walang reservation sa upuan kapag may umupo dito sa pwesto niyo hindi namin pipigilan.” ang sabi ni mama, at para kaming kambal na sabay pang tumango.

Masaya kaming lumabas noon ni Odyssey ng simbahan, nakipagsiksikan sa mga taong papasok at nang makalabas ay sandali kaming napahinto at napatingin sa Grotto sa tapat ng simbahan. Sa Grotto kasi na ’yon ay nakalagay ang birheng Maria na magarbo ang dekorasyon at pailaw.

“Ano hahanapin na ba natin si Maita?” ang tanong sa akin ni Odyssey.

“Oo, pero hindi ko alam saan, hindi pa din kasi nagme-message sa akin simula nang huli niyang message sa akin kanina.” ang tugon ko.

“Hmm, mabuti pa maghiwalay tayong dalawa, doon ka sa kanang patyo, ako naman sa kaliwa, baka sa patyo pumwesto sila Maita. Message mo na lang ako kapag nakita mo na siya at gano’n naman ako.” ang suhestiyon niya na hindi ko agad tinugon. Sandali akong nag-isip hanggang sa sumang-ayon na din ako.

Agad akong nagpunta sa kanang patyo at doon ay para akong naghahanap ng karayom sa mga dayami sa dami ng tao, ni hindi ko nga alam kung makikita ko pa si Maita doon, hanggang sa hindi malaman na dahilan ay para bang naisipan ko na puntahan si Odyssey sa kabilang patyo. Papunta na ako noon sa kaliwang patyo ng simbahan nang matanaw ko si Maita na naghihintay sa ilalim ng isang puno di kalayuan sa Grotto. Agad na gumuhit sa aking mga labi ang saya noon ngunit agad din itong nawala nang makita ko na lumapit sa kanya si Odyssey at nakita ko kung paano sila nagpalitan ng ngiti na parang bang napakasaya nilang nakita ang isa’t isa. Sa halip na lumapit sa kanila ay naisipan ko na pasimpleng pakinggan ang ano mang pag-uusapan nila. Humalo ako sa mga tao at sinigurado na hindi nila ako mapapansin. Sa likod ng puno ay may malalagong halaman na sapat para mapagkublihan ko. Para man akong tanga noon ay hindi ko inalintana na magtago doon, sapat din ang lakas ng boses nila noon para madinig ko sila.

“Nasaan na si Ben?” ang tanong ni Maita kay Odyssey.

“I suggested na maghiwalay muna kami para hanapin ka.” ang tugon niya, nang sandaling iyon ay parang nakahinga ako ng maluwag, pakiramdam ko noon ay napakagag* ko para pagdudahan ang best friend at girlfriend ko. Lalabas na sana ako noon nang madinig ko na nagsalita si Maita.

“Hanggang kailan natin itatago ’to sa kanya?” ang tanong niya kay Odyssey dahilan para matigilan ako.

“Alam ko Maita na kailangan ding malaman ni Ben ang lahat pero hindi pa ’to ’yung tamang oras, lugar, at panahon. Ayoko na ngayon pa kami magkasira, kilala ko si Ben, at sigurado ako kamumuhian niya ako kapagnalaman niya ang lahat.” ang tugon naman niya kay Maita.

“Ewan ko Odyssey, pero nagi-guilty ako na may tinatago sa kanya. Pinagkakatiwalaan niya tayo pero…”

“Pero ginagag* niyo ko?” ang bigla kong sabad at gulat na gulat sila Odyssey at Maita na napatingin sa direksiyon ko na nakatayo sa likod ng mga halaman.

“Ben?” ang tanging nasabi ni Maita.

“Oo Maita ako ’to, bakit parang nakakita ka naman ng multo? Nakalimutan mo na ba magkikita ta’yo? Ah oo baka nakalimutan mo na nga kasi naman may usapan pala kayo niton best friend ko.” ang sabi ko na may pagdiin sa salitang best friend.

“Ben, it is not what you think. Please listen to us first…”

“Listen? Odyssey, nadinig ko naman lahat hindi na kailangan na ipaliwanag or worst i-deny niyo pa sa akin. All this time kaya pala masaya ka na nakiki-third wheel sa amin dahil ang totoo ako pala ang third wheel sa inyong dalawa. Ang gag* ko lang kasi hindi ko napansin ’yon.” ang galit kong sabi.

“Ben, makinig ka muna, huwag mo namang maunahan ka ng galit mo. Hayaan mo naman kaming makapagpaliwanag ni Maita. Wala naman kaming balak na itago sa’yo na…”

“Itago sa akin na nagkakamabutihan na kayo? Na inaahas mo na sa akin si Maita? At ikaw naman Maita nagpapaahas ka naman dito kay Odyssey? Iyon ba ang ipapaliwanag niyo sa akin?”

“Ben, how dare you!” ang pagtataas sa akin ng boses ni Maita. Hindi na namin alintana noon ang mga taong napapatingin sa amin dahil sa napapalakas na ang pagtatalo namin.

“How dare you ka din Maita!”

“Ben, tama na, pag-usapan natin ng mahinahon ’to hayaan mo kaming mag-explain sa’yo.” ang sabad ni Odyssey.

“Hindi Odyssey, wala na kayong dapat ipaliwanag sa akin. Tama na ’yung narinig ko, tama nang nagag* niyo ’ko, tama na ang kasinungalingan niyo. Alam mo Odyssey, akala ko imahinasyon lang ang Christmas Grinch, pero totoo pala, ang matindi do’n best friend ko pa. Salamat, salamat sa pagsira ng Pasko ko.” ang sabi ko at akto na akong aalis no’n nang hawakan ni Maita ang kamay ko pero mabilis ko ’yong inalis at naglakad palayo sa kanila.

Matapos ang nangyari na ’yon bumalik ako sa loob ng simbahan, pinipigilan ko ang galit at lungkot na emosyon ko noon, nagpanggap ako na okay lang ang lahat. Tinanong pa sa akin nila tita Lara si Odyssey at sinabi ko na lang na kasunod ko lang ito at nagpaalam na sasaglit lang para mag-CR. Nang dumating si Odyssey ay agad itong tumabi sa akin, ramdam ko na pasimple akong tinitignan nito pero mas pinilit kong ituon ang atensiyon ko sa misa noon, kahit nga yata sa parte ng “peace be with you” hindi ko siya nagawang tignan o hilingin na mapasakanya ang kapayapaan, pakiramdam ko kasi hindi niya kailangan no’n.

Hanggang sa matapos ang misa ay hindi ko siya kinikibo, hindi naman napansin ’yon ng kanya kanya naming mga pamilya dahil mas natutok sila sa pagkukwentuhan. Hanggang sa magsiuwian na, pagdating namin ng bahay ay doon na lang ako biglang napayakap kay mama na ipinagtaka nilang dalawa ni papa. Nasa tapat kami ng gate noon, tanda ko pa kung paano ako nila tanungin kung ano ang nangyari at bigla na lang ako umiyak na para bang isang bata na nagsusumbong dahil pakiramdam ko pinagkaisahan ako.

Hindi nagsalita ng kung ano mang masama sila mama at papa patungkol kay Odyssey, iniiwasan nga nila na mabanggit ang pangalan niya kapag kaharap nila ako. Simula nang araw na ’yon hindi pumalya si Odyssey na pumunta ng bahay para subukan na kausapin ako pero alam ni mama na ayoko kaya hindi ko pa man sabihin, sa tuwing darating si Odyssey ay si mama ang humaharap dito at gumagawa ng dahilan. Hanggang sa makalipas ang bagong taon nagpasya na si papa na mag-migrate kami ng haway pakiramdam kasi nila hindi na healthy sa akin ang nangyayari, na masiyado ko nang dinadamdam ang lahat na ultimo pagkain ay halos di ko na magawa.

Sa Hawaii everything seems goes smoother, naka-recover ako from that great down fall pero alam ko sa sarili ko na hindi pa din ako nakakalimot, para sa akin si Odyssey at ang Grinch ay iisa lang, ninakaw nila ang Pasko sa akin, kaya simula noon hindi na ako naniniwala sa Pasko na mas nagpatindi pa nang maghiwalay sila mama at papa dahil sa pambababe.

Nagising na lang ako sa alarm ng orasan ko, kinapa ko ito at agad na pinatay, sa pagmulat ng mga mata ko ay doon ko lang napagtanto na nagbalik ako sa nakaraan sa panaginip ko. “Parang tanga.” ang nasabi ko na lang sabay bangon at kusot ng mata. Agad akong nagtungo sa banyo at naghilamos, tinignan ko ang sarili ko sa salamin at hindi ko maiwasang isipin si Odyssey.

“Ikaw ang may kasalanan bakit ako nagkakaganito, Grinch.” ang sabi ko na tila kinakausap ko ang sarili ko. Matapos kong makapagpunas ay agad akong lumabas ng kwarto ko at bumaba, sa sala ay naabutan ko si mama na may kausap sa telepono at nang makita niya ako ay agad na siyang nagpaalam sa kausap niya.

“Gising ka na pala, gigisingin pa lang sana kita.” ang sabi ni mama na ibinaba na noon ang telepono.

“Bigla kasing tumunog ang alarm ko.” ang tugon ko. “Sino pala ’yung kausap niyo?” ang usisa ko.

“Ah iyon? Si Andrei, tinatanong kung magbubukas ang store sa Pasko, inaasikaso na niya kasi ’yung request para sa online orderings. Alam mo naman kailangan mag-early request ng future closing para iwas bad reviews sa online.” ang tugon niya sa akin at napatango na lang ako.

“I see, don’t wory ’ma ako na lang makikipag-usap kay Andrei bukas para at least…”

“Naku Ben alam ko sasabihin bukas ang store sa Pasko. Kilala ka na namin ni Andrei, huwag mong ipagkait sa pamilya at staff natin ang araw na ’yon, don’t be a Grinch.” ang sabi ni mama.

“Si Odyssey ang Grinch, hindi ako.” ang mabilis kong depensa at napangisi na lang si mama na para bang nang-aasar pa. Agad siyang pumunta ng kusina at naghain na para makakakain na kami ng hapunan.

Kinabukasan ay maaga akong umalis ng bahay para magtungo sa store namin, nasa linya kasi kami ng food business industry, at sa mga ganitong panahon medyo pabagobago ang demand ng tao pagdating sa pagkain kaya naman gusto ko ma-check din ang status ng store, inventory, sales, at iba pa kapag may pagkakataon.

Nagmamaneho ako noon papunta sa store na hinayaan na sa akin ni mama na I-manage ko at isa sa madadaanan ko ay isang side cliff kung saan pwede mong mapagmasdan ang magandang dagat na pumapalibot sa isla ng Hawaii na kinaroroonan ko. Sa pagdaan ko sa side cliff na iyon ay hindi ko naiwasang mapahinto nang mapansin ko ang isang lalaki na nakatayo na tila ba tahimik na nakamasid sa dagat, nakasuot ito ng puting long sleeves at puting pants na tila panela. Hindi ko alam kung bakit ako napahinto nang sandaling iyon habang pinagmamasdan ang lalaking iyon nang mga sandaling iyon, nadidinig ko itong sumisigaw ngunit hindi ko maintindihan dahil na din sa malakas ang hangin sa bahaging iyon ng isla ngunit batid ko na sigaw iyon ng pagsisisi. At tatlong bagay lang naman ang alam kong dahilan bakit nagpupunta sa side cliff na iyon ang isang tao, una, para mapayapa at pagmasdan ang dagat, ikalawa, para makapag-isip at maihinga ang dinadala, at ang huli, ay para wakasan ang buhay.

Hindi ko naiwasan na manlaki ang aking mga mata nang makita ko nang itaas ng lalaki ang kanyang mga braso na para bang ipapako sa krus, isang senyales na malaki ang tiyansang ang ikatlong bagay na alam ko ang kanyang balak sa lugar na iyon. Hindi ko alam kung paano, at bakit pero nakita ko na lamang ang sarili ko na mabilis na tumatakbo sa pababang side cliff, hindi alintana na dumausdos ako, nang malapit na ko ay buong pwersa kong inabot ang kanang braso ng lalaki at hinila ko siya dahilan para pareho kaming bumagsak sa damuhan. Sa pagbagsak na ’yon ay ramdam ko ang matinding hingal at mabilis na pagdaloy ng dugo ko sa buong katawan ko, katingin ako sa asul na langit at nagpapasalamat na hindi ako dumausdos o natapilok kundi baka sa halip na makapagsalba ng buhay ay maging ako ay wala na sa mundo sa mga sandaling iyon.

Nang mahimasmasan ay napatingin ako sa katabi ko noong lalaki, nakatingin na siya sa akin noong tumingin ako sa kanya dahilan para magtama ang aming mga mata, nanlaki ang aking mga mata habang ang mga mata ng lalaki ay napuno ng luha. “Ikaw!” ang nasabi ko nang makilala ko kung sino ang lalaki na sinubukan kong iligtas, Mabilis akong bumangon at sinundan niya ko ng tingin. Pumaibabaw ako sa kanya habang nananatili siyang nakahiga.

“Ben…” ang nadinig kong pagsambit niya sa pangalan ko, at dalawang malutong na sapak ang itinugon ko sa kanya. Mabilis akong tumayo na siya namang pagbangon niya agad, maglalakad na ako noon palayo sa kanya at hinawakan niya ang kaliwang kamay ko para pigilan ako.

“Nagkamali ako ng iniligtas, ituloy mo na ang balak mo, baka sakali na magkaroon na muli ng Pasko ang buhay ko kapag nawala ka na.” ang malamig kong sabi at inalis ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

“Pakiusap Ben, pakinggan mo ako, pakiusap Ben patawadin mo ako.” ang sigaw nito habang naglalakad ako palayo. Napakapit ako sa dibdib ko nang mga sandaling iyon dahil tila nanariwa sa akin ang sugat ng nakaraan dahil sa kataksilan na ginawa sa akin ng mga taong pinahahalagahan ko ng lubos.

Mabilis akong sumakay ng sasakyan ko at bagama’t nanginginig ang kalamnan ko sa galit ay mabilis ko iyong pinaandar na hindi nililingon ang lalaki na kinamumuhian ko, ang Grinch na nagnakaw ng Pasko at buhay ko.

Pagdating ko ng parking lot ng store ay ilang beses kong hinampas ang manibela ng sasakyan ko sa sobrang inis at napadukdok na lang ako dito habang pinipigilan ko na bumagsak ang luha ko. “Ben? Is that you? Are you okay?” ang nadinig kong boses, agad kong tinignan ang taong nagsabi noon, si Andrei na nakatayo noon sa tabi ko hawak ang isang paper bag ng ilang sariwang prutas.

“Ikaw pala Andrei. Yes, okay lang ako.” ang tugon ko sa kanya.

“Mabuti naman, muntik mo na kasi mawasak kakahampas ’yang manibela mo. As the saying goes, leave your bad day outside and never bring it inside your workplace or at home. Kaya make sure na okay ka bago pumasok sa store.” ang sabi ni Andrei, at pilit akong ngumiti at tinugon ko siya ng isang tango.

“Here take this banana, it is called happy fruit so I guess it can help you.” ang dagdag niya at inabot sa akin ang isang saging na inabot ko na lamang at masaya siyang nagpaalam sa akin pagkatapos noon at pumasok ng store. Napatingin ako sa saging na ibinigay sa akin ni Andrei, walang kaabog-abog kong binalatan ’yon at sa bawat kagat ay doon ko inilabas ang bigat na nararamdaman ko hanggang sa kahit paano ay naramdaman ko na kahit paano ay gumaan ang nararamdaman ko.

Nang mas kumalma na ako ay doon na ko nagpasyang bumaba ng sasakyan, itinappon ko sa basurahan ang balat ng saging na kinain ko bago tuluyang pumasok sa store na noon ay sarado pa. Pagpasok na pagpasok ay iniabot agad sa akin ni Andrei ang isang resibo.

“Ano ’to?” ang tanong ko.

“We are in a business, you should pay for the banana you ate.” ang natatawang sabi niya, at tinignan ko ang resibong ibinigay niya sa akin at ichinarge nga talaga ng baliw ang saging na kinain ko. “You see, happiness comes with a price, what I mean is everything has its own requirements for us to acquire it.” ang dagdag niya pa habang ibinababa ang mga upuan.

“Ang dami mo pang sinabi, sisingilin mo din pala ako sa saging na binigay mo.” ang natatawa kong sabi at dumudukot na ako ng pambayad sa wallet ko at nadinig ko siyang bumulalas ng tawa.

“Alam mo Ben, you are too serious talaga, since the day we met hindi ka pa din nagbabago, masiyado ka pa ding palapatol sa mga biro ko. No need to pay for the banana, I already paid it. I am good nang makitang okay ka na unlike kanina na handa mo sirain ang sasakyan mo para lang sa bad vibes na meron ka kanina.” ang sabi ni Andrei habang ibinabalik ko ang pera sa wallet ko.

“At ikaw naman hindi ka pa din nagbabago, puro ka pa din kalokohan.” ang sabi ko sabay balik sa bulsa ng wallet ko.

“Alam mo mission ko na buwisitin ka araw-araw hanggang hindi ka sumasaya. Masiyado kang seryoso sa buhay, it’s not healthy you know tsaka magpaPasko na. Ilang Pasko na ba kitang nakita na nakabusangot, I even lose counts.” ang sabi ni Andrei.

“Oo na mister joker. Pero teka bakit ang aga mo pala?” ang bigla kong usisa at tinulungan na siya sa pagbababa ng mga upuan.

“Your mom called me, sabi maaga ka daw papasok ngayon and I realized na malaki ang chance na mag-inventory ka na naman and naisip ko tulungan ka na para hindi buong araw nasa stock room ka lang. Tsaka gusto ko na mapag-usapan natin ang plano mo sa Pasko, kasi ilang Pasko na din ba tayong bukas baka it’s time to give this year’s Christmas sa mga staff natin. I know I am just a business partner here pero may say pa din naman siguro ako kahit paano.” ang sabi niya at sandali akong hindi umimik.

“I understand and respect you Ben na hindi ka na naniniwala sa Pasko but still it doesn’t mean na everyone should. May pamilya ang mga staff natin, and ang Pasko is once a year lang naman at ilang taon na ba silang pagod at hindi nakakasama ang pamilya tuwing sumasapit ang araw na ’yon?” ang tanong niya sa akin. “Hindi ko kinukwestiyon ang management at decisions mo Ben, you know how much I am willing to support you all the way pero this time let’s give this year’s Christmas sa mga staff natin.” ang dagdag pa nito.

“Let me think of it, malayo pa naman ang Pasko kaya let’s talk about it on some other time.” ang sabi ko bilang pag-iwas sa usapan. At para masiguro na hindi na bubuksan pa ni Andrei ang usapan na iyon ay nagpaalam na ako sa kanya na pupunta na ako ng stock room para magsimula sa inventory habang wala pa ang iba naming mga kasama.

Lumipas ang buong araw na hindi na binubuksan ni Andrei ang usapan na iyon kaya naman kahit paano ay hindi ako nakaramdam ng ano mang stress sa trabaho. Nasa opisina na ako noo at binubusisi ang sales ng store nang pumasok si Andrei.

“Look Andrei if this is about the closing of store in Christmas Day…” at hindi ko na natuloy ang sinasabi ko nang mapansin ko na parang iba ang pinta ng mukha niya.

“Someone’s looking for you outside.” ang sabi niya.

“Sino naman? Tsaka bakit parang hindi maipinta ang mukha mo?”

“Just talk to him before I smack his face.” ang sabi ni Andrei na noon ko lang nakitang nawala sa typically chill at cool self niya. Napaisip tuloy ako kung sino ang sinasabi niya na humahanap sa akin para maging ganoon ang mood nito.

“Sige, sige, lalabas na muna ako to check this person na sinasabi mo. Magpalamig ka muna dito at mukhang kinuha mo ang bad vibes ko kaninang umaga.” ang sabi ko.

Masaya pa ako noon na lumabas ng opisina, abala ang lahat ng staff namin noon hanggang sa matanaw ko na ang lalaking sinasabi ni Andrei, hindi na nakapagtataka na naging ganoon ang mood ni Andrei, dahil alam niya ang kwento ng buhay ko at malamang sa malamang nagpakilala sa kanya ang lalaking ito. Dahil nasa store ako noon at ayoko na magsimula ng ano mang eksena ay kalmado ko siyang nilapitan sa kanyang upuan. Mabilis naman niya akong napansin na papalapit sa kanya at ngumiti pa ito sa akin.

“Ano ang dahilan bakit nandito ka? Or should I say na paano mo nalaman na nandito ako?” ang malamig kong tanong sa kanya habang nakatingin sa kanya na hindi nagpapakita ng ano mang emosyon.

“Maaari ba tayong mag-usap? Matagal kitang hinanap at ngayong nakita na kita nakikiusap ako na mag-usap tayo, hayaan mong maipaliwanag ko sa’yo ang lahat.”

“Look, I am busy as there are so many things I need to do here in our store, so do you think I have time to sit and talk with you about the past? Tsaka isa pa hindi ko naman sinabing hanapin mo ako, it is your guilt who made you do this. At kung nandito ka para kausapin ako para sa lame lies and excuses mo, I do not have time. Just give me an invitation kapag on going na ang funeral mo.” ang sabi ko at halos hindi na siya makatugon sa mga sinabi kong iyon.

“Tell me Ben, kung mamamatay ba ako, mapapatawad mo na ba ako?” ang nakakabiglang tanong niya sa akin.

“Pwede ba…” ang halos hindi ko matuloy na itutugon ko sa kanya. “Alam mo, if you have plans to do such thing don’t use me as your escape goat, huwag mo akong gamitin bilang rason, ano gusto mo na ma-guilty ako? Hindi ka pa ba nakuntento na inagaw mo na sa akin ang mahahalagang bagay na mayroon ako noon? And now you are here wanting me to feel guilty for your own miseries? At ang timely ’no, pinanindigan mo talaga ang pagiging Grinch mo, naisipan mo talagang magpakita kung kailan magpaPasko na.” ang sabi ko.

“Ben…”

“Tama na please, leave this store now, I have no time to deal with you. Kung ano mang gusto mong sabihin, kung ano man ang pinagdaraanan mo ngayon wala akong pakialam, since the day you betrayed me I already considered you dead, you are nobody to me.” ang sabi ko sa kanya, at nang sandaling ’yon ay nakita ko siyang ngumiti sa kabila nang tila kalungkutan na napansin ko sa kanyang mga mata.

“I understand, I am sorry kung nakaabala ako. Maybe some other time na lang siguro tayo mag-usap, pero I am glad to know na at least kahit paano I am still somebody for you even that somebody is a nobody.” ang tugon niya sa akin at agad siyang tumayo at nagpaalam sa akin. Tila napako ako noon sa aking kinatatayuan at ang tanging nagawa ko na lamang ay ang pagmasdan siyang maglakad hanggang sa makalabas siya ng store.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatanaw sa paalis na si Odyssey basta ang alam ko lang ay nang mahimasmasan ako ay agad akong dumiretso sa opisina ng store. “How does it goes? Umalis na ba ’yung naghahanap sa’yo? I mean his that guy right?” ang bungad na tanong sa akin ni Andrei na halatang wala pa din noon sa mood.

Isang tango ang una kong itinugon sa kanya, at pagkatapos ay naupo ulit ako at humarap sa computer ko. Sandali akong natulala sa mga datos na nasa screen ng computer ko na para bang ang lalim ng iniisip ko kahit wala naman.

“Are you okay?” ang tanong ni Andrei sa akin nang hindi ako umiimik.

“Yes, I am okay…”

“But not fine.” ang dugtong niya, at napatingin ako sa kanya.

“You know what let’s just forget about this, especially about him. Nasabi ko na din naman ang mga gusto kong sabihin sa kanya, sigurado ako na he will be forever be gone in my life.” ang sabi ko bilang pagbabago ng usapan namin.

“I am not sure with that. The way I see him, he is not the type of person who will waste his effort for nothing.” ang tugon naman niya. “And that’s what pisses me off. Who does he think he is? Someone who can barge in someone else life like he was just simply gate crashing a party? You see, I know what you have been through, and what you need to go through just because of him, and it is just so unfair that he will just pop out of nowhere as if he is the innocent victim.” ang dagdag pa niya.

“Kalma, mas apektado ka pa sa akin. Pero honestly he is the reason why I am in the bad mood earlier this day, when you saw me in my car. Nakita ko kasi sa side cliff while I am on my way here, well hindi ko naman siya nakilala agad dahil nakatalikod siya noon, facing the sea, and you know, I heard him shouting things na ’di ko naman maintindihan then I just noticed that he is doing some suic*dal gestures kaya I rushed into him, at doon ko lang nalaman na siya ’yon. Alam mo ’yon? I saved the person who hurt me the most, the person who cause me pain that keeps haunting me up until now.” ang sabi ko sa kanya.

“Wanna have some drink after we close our store?” ang biglang pagyaya ni Andrei sa akin na uminom. “Well we are both pissed off to him, let’s just release some stress, what do you think?” ang dagdag niya.

“Well, I guess you can’t count me in. I really need to chill din naman somehow.” ang tugon ko.

Dahil na din sa napag-usapan naming inuman ni Andrei ay nagpasya na din kami na agahan ang pagsasara ng store. Nakapaglinis, nakapag-ayos na ng mga dapayt ayusin ang store, at nakauwi na ang staffs namin kaya gumayak na din kami, inayos na namin lahat sa loob ng opisina at nag-double check na din ng mga gas valve at iba pa na kailangang i-check bago umalis. “Where do you want to drink?” ang tanong sa akin ni Andrei habang nila-lock ang store.

“Ikaw, saan mo ba gusto? Kahit saan game ako.” Ang tugon ko. “I already sent a message to mom about this so she will not wait for me to come home for tonight.” ang dagdag ko.

“Okay, I know a good place, it is a little far here but it is worth it the travel time. Let’s just use my car to get there, then maybe let’s just find some place to stay for the night so that we do not have to go home sober.” ang suhestiyon ni Andrei na walang pagdadalawang isip ko namang sinang-ayunan.

Tulad ng sabi ni Andrei, malayo nga ang bar na tinutukoy niya. Nang makarating sa bayan ay napaisip ako nang bigla siyang huminto sa isang convenience store. “Huwag mong sabihin na ito na ’yon?” ang tanong ko sa kanya.

“Of course not. Just wait me here, may bibilhin lang ako.” ang sabi ni Andrei at pagkatapos ay lumabas siya ng sasakyan. Habang naghihintay kay Andrei ay naisipan kong mag-soundtrip, ipinasak ko sa tainga ko ang airpods ko at pagkatapos ay pinatugtog ang isa sa mga get to go song ko ni Troye Sivan ang “The Good Side”. Habang pinakikinggan ko ang kantang ’yon ay hindi ko naiwasan na hindi ipikit ang aking mga mata at inilabas ko sa bintana ng sasakyan ang kanang kamay ko malumanay na pinagalaw ito na tulad ng isang alon, hanggang sa isipan ko ay nakikita ko si Odyssey na tila ba nakatanaw sa akin mula sa malayo, malungkot ang mga mata nito, punong puno ng pangungulila, at naramdaman ko na tila may mainit na dumaloy sa aking pisngi.

Sa pagdilat ko ay agad kong hinawakan ang aking mukha at doon ko napagtanto na luha ko ang mainit na bagay na umagos sa aking pisngi, agad ko iyong pinahid, at aking itinigil ang pakikinig sa kantang iyon. Tahimik akong naghintay kay Andrei habang iniisip kung ano bakit biglang pumasok sa isipan ko si Odyssey na tila malungkot.

“Oh come on Ben, you are being too much affected na naman.” ang sabi ko sa sarili ko. Hanggang sa ilang sandali pa ay lumabas na si Andrei sa convenience store dala ang isang paper bag na malaki.

“Ano ’yang binili mo?” ang agad kong tanong sa kanya kasabay ng pagbubukas ko ng pinto para sa kanya.

“Alak at ilang snacks.” ang tugon niya.

“Wait, so hindi tayo sa bar pupunta?”

“Hindi. Wala naman akong sinabi na bar ang pupuntahan natin, besides hindi nakakarelax ang too much crowded na lugar.” ang sabi niya, at maingat niyang inilagay ang pinamili sa loob ng sasakyan.

Tinahak namin ang kahabaan ng Kamehameha V Highway, doon pa lang sa highway na iyon ay nakaka-relax na ang pakiramdam dahil sa malamig na hangin at payapa din dahil hindi pa ganoon karami ang bahay na malapit doon. Sa haba ng highway na iyon ay hindi ko na din namalayan na nakaidlip ako. Nagising na lamang ako nang maramdaman ko na huminto na ang sasakyan namin. Pupungaspungas ako noon, at nakita ko na sa isang cottage style inn kami pumunta. Nang bumaba ng sasakyan si Andrei ay agad na din akong bumaba, ako na din ang nagdala ng kaninang mga binili niya.

“What do you think?” ang tanong niya sa akin na ang tinutukoy ay kung nagustuhan ko ba ang lugar.

Inikot ko ang mata ko sa lugar, it is a cottage inn in the middle of almost nowhere dahil ang tahimik talaga sa lugar na iyon. “Ngayon pa lang na-rerelax na ko.” ang sabi ko bilang tugon at napangiti naman si Andrei nang marinig niya ’yon.

Hinayaan ko nang si Andrei ang umasikaso sa magiging room namin, at dahil isang room na lang ang available noon ay wala na akong nagawa kundi pumayag na magkasama kami ni Andrei sa iisang kwarto. Maayos ang kwartong napunta sa amin, hindi mabigat sa pakiramdam ang ambiance at bukod doon ay may balkonahe pa ito kung saan doon ko naisipan na ayusin ang lahat. Umorder si Andrei ng karagdagang pagkain bago kami magsimula, at mula sa balkonahe kung saan kami umiinom ay matatanaw mo ang magandang kalangitan, madidinig mo ang hampas ng alon, at ang hangin na sa bawat pagdampi sa balat ko’y tila ba may kasama din itong pagbulong.

“Thank you for accompanying me.” ang sabi ko habang nagsasalin na ng alak si Andrei sa baso.

“Don’t mention it, tsaka ako naman ang nagyaya so dapat ako ang mag-thank you sa’yo.” ang tugon niya at ibinigay niya sa akin ang baso.

“Sobrang kakaiba talaga ang araw na ’to.” ang sabi ko at pagkatapos ay ininom ko na ang alak na isinalin ni Andrei, at pagkatapos ay ibinalik ko sa kanya ang baso.

Sa paglalim ng gabi ay siya ding pagsisimula na makaramdam na kami ni Andrei ng pagtama ng alak sa amin. Kaya mula sa sobrang ingat na pag-uusap ay tila mas naging bukas kami na magsabi at magtanong sa isa’t isa.

“I know we came here to relax and chill but I just want to ask you a question Ben.” ang paunang sabi ni Andrei at kasunod noon ay tinagay niya ang alak na para sa kanya, habang ako naman ay kumurot at kumain ng roasted chicken na inorder niya mula sa food service ng cottage inn na ’yon.

“Ano ’yon?” ang tanong ko sabay tingin sa kanya.

“No offense but I am just curious, I wonder how open minded you are in things. I just want to know if there is a possibility you can fall in love with a guy or at least have fallen in love with a guy, do you ever thought or at least felt it?” ang nakakabiglang tanong ni Andrei, isang tanong na hindi ko inaasahang sa kanya ko maririnig.

“I am a straight guy so I think malabong mangyari ’yan. I never fell in love with a guy as well.” ang una kong tugon at pagkatapos ay tumingin ako sa direksyon ng dagat kung saan nakaharap ang balkonahe na kinaroroonan namin. “Well, hindi ko naman isinasara ang pinto ko sa ganoong bagay. As they say in the Philippines, huwag magsasalita ng tapos dahil baka kainin ko din ang sasabihin ko.” ang dugtong ko.

“So does it mean you are open to be romantically in love with a guy?” ang tanong ni Andrei.

“I am not sure, there’s a chance na hindi, there’s a chance na oo. I mean we cannot really say who we will love in the future, I learned it with Maita and Odyssey, we really cannot trust fate when it comes to relationships dahil minsan ’yung taong akala mo na siya na, ’yung akala mo hulog na ng langit, at panaginip na nagkatotoo, ends up to be the person who will prove you are wrong, will bring you down straight to hell, and your worst nightmare pa pala.” ang tugon ko. At iniabot sa akin ni Andrei ang baso ng alak na agad ko namang kinuha at muling ibinalik ang tingin ko sa direksyon ng dagat. “Hindi din naman natin talaga madidiktahan kung sino ang mamahalin natin, I believe that we do not choose who we love, it was love who chooses for us who to love.” ang dagdag ko sabay tagay.

“You really are such a deep person. No wonder that you attract people without even noticing it. Your aura kasi is kinda mysterious, you are like the type of person na nakaka-enganyo sa ibang tao lalo na ’yung mataas ang curiosity sa buhay.” ang sabi niya, ibinigay ko sa kanya ang baso at agad naman niya ’yon na kinuha. “You are like a deep ocean that is really interesting to know what lies deep down.” ang sabi pa niya at nagsalin siya ng alak.

“Sus, akala mo lang na deep akong tao pero ang babaw ko lang talaga.” ang sabi ko sa kanya.

“Well siguro para sa’yo mababaw ka, pero sa ibang tao they see you as a deep one.” ang sabi niya sabay tagay.

“How about Odyssey, kung maayos kayong dalawa up until now, and you find out na he is in love with you. Do you think you will fall in love with him too?” ang sumunod na tanong niya sa akin at iyon ang mas hindi ko inaasahan na tanong ni Andrei, napatingin ako sa kanya at nakita ko sa mga mata niya na seryoso siya sa tanong na iyon.

“Oh bakit bigla ka natahimik diyan?” ang tanong niya sa akin.

“Alam mo Andrei tingin ko may tama na ako, I mean I feel na lasing na ko and I need to go to bed.” ang itinugon ko sa kanya upang iwasan na sagutin ang tanong niya, aktong tatayo ako noon nang bigla niya akong hawakan sa kamay ko.

“If ever time comes that you will fall in love with a guy, please do not choose to fall in love with Odyssey.” ang seryosong sabi ni Andrei na tila ba nakikiusap ito.

“Ano ba ’yang sinasabi mo? Ang weird mo pala malasing, mabuti pa let’s take a rest na hindi ko na din kaya pang uminom.” ang sabi ko at ngumiti ako sa kanya, inalis ang kamay niya na nakahawak sa kamay ko at tumayo ako, at agad na pumasok sa aming kwarto.

Sa pagpasok ko sa kwarto ay pasimple akong lumingon sa balkonahe, sa halip na sundan ako ay nagpatuloy sa pagtagay niya si Andrei. Nahiga ako sa kama at napatulala sa kisame habang iniisip ang huling tanong at pakiusap ni Andrei. “To fall in love with the Grinch? Napakaimpposible na mangyari ’yon.” ang pagsasalita ko ng tapos, itinakip ko ang kaliwang braso ko sa aking mga mata, at hindi ko na namalayan pa nahimbing na ako sa pagtulog.

Nagising na lamang ako noon nang makadinig ako ng pagkatok sa pinto ng kwarto namin. Paggising ko ay napansin ko na ako lamang mag-isa ang naroon. Agad akong pumunta sa balkonahe at bathroom ng kwarto namin ngunit wala doon si Andrei. Ilang sandali pa ay muli akong nakarinig ng pagkatok kaya naman dali-dali na akong nagpunta sa pintuan at binuksan ko ang pinto. Sa pagbukas ko ng pinto ay bumungad sa akin ang isa sa babaeng staff ng cottage inn.

“Sorry for the disturbance.” ang bungad na paghingi ng pasensiya sa akin ng babae.

“No that’s okay, is there any problem? And by the way have you seen my friend, the person who book for this room?” ang tugon at tanong ko.

“That’s the reason why I came here, your friend just left earlier and inform us to tell you about it before 6:00 AM. He said that there’s some emergency he need to attend, he seems to be in a rush so we do not bother to ask the details what to tell you.” ang sabi ng babae.

Napatingin ako noon sa orasan sa aking kamay at alas-singko na iyon ng madaling araw, at pagkatapos ay muli kong ibinaling sa babaeng staff ang aking atensiyon. “I see, I understand, thank you for your effort to tell it personally to me.” ang tugon ko.

“No problem sir, and by the way he already ordered a breakfast for you, please just let us know if you want to have it by calling the front desk.” ang dagdag pa nito.

“I will, thank you!” ang nakangiti kong sabi.

“That will be all, I’ll leave now. Just let us know when you need something else have a good rest sir.” ang tugon nito at agad nang naglakad paalis. Agad ko namang isinara ang pinto ng aking kwarto at dali-dali kong kinapa sa bulsa ang cellphone ko, nang hindi ko makapa ay nakaramdam ako ng kaunting pressure sa katawan ko, hinanap ko ang bag ko sa kwarto, at doon ko napagtanto na naiwan ko iyon sa sasakyan ni Andrei. Nang sandaling iyon ay nagsimula na akong mag-panic dahil iniisip ko kung paano ako makakauwi dahil wala akong cellphone na magagamit para makapag-book ng sasakyang maghahatid sa akin pauwi. Napaupo ako sa kama ko para mag-isip hanggang sa gusutin ko lang ang buhok dahil sa wala akong maisip na paraan. Sa bahaging iyon kasi ng isla ay hindi madalas daanan ng mga bumibiyaheng sasakyan dahil na din sa wala namang masiyadong kabahayan doon.

Napabuntong hininga na lamang ako at tumayo sabay lakad papunta sa balkonahe, naisipan ko na mula doon ay magpahangin at baka sakali na may pumasok sa isip ko na ideya, hanggang sa may nadinig akong tumawag sa pangalan ko. Nagmula iyon sa katabing balkonahe at nang lumingon ako bumungad sa akin si Odyssey na siyang tila sumira lalo sa araw ko.

“Hanggang dito ba naman sinusundan mo ako?” ang inis kong tugon sa kanya.

“Wait hindi ah, nagkakamali ka, this is the place where I am staying talaga. Payapa ’tong lugar kaya dito ako nag-book ng accomodation. Hindi ko inaasahan na makikita kita dito.” ang sabi niya sa akin na tila nataranta nang mapansin niyang may halong inis ang tugon ko sa kanya.

“What a coincidence kung gano’n.” ang masungit ko pa ding tugon.

“By the way ano pa lang ginagawa mo dito?” ang tanong niya sa akin. “Pero okay lang naman kung ayaw mong sagutin, alam ko namang ayaw mo ako na makausap.” ang sabi niya na hindi ko naiwasang makaramdam ng guilt dahil tila ba may lungkot sa tono ng pananalita niya.

Sandali ko siyang pinagmasdan at pagkatapos ay itinuon ko ang tingin ko sa dagat. “Nagpunta ako dito to get drunk kagabi, I came here with Andrei kaso may emergency siya kaya naiwan ako dito.” ang masungit ko pa ding tugon.

“Oh I see, umiinom ka na pala ngayon, dati kasi ikaw ang non-alcoholic sa ating dalawa, ngayon parang nagkapalit ta’yo ng sitwasyon.” ang tila masaya nitong sabi.

“Hindi porke’t uminom na, alcoholic agad, I only drink kagabi dahil…”

“Dahil stress ka sa akin?” ang dugtong niya at sandali akong natahimik. “Sorry, if I really stress you out kahapon. Alam ko mali akong bigla na lang susulpot and beg for your forgiveness after ng mahabang panahon. I mean I should have done it before pero ngayon lang kasi ako nagkaroon ng pagkakataon talaga if you only knew how much I wanted na makausap ka at makahingi ng tawad sa’yo, at makapagpaliwanag.” ang dugtong niya.

“Hindi ko sinasabi ’to to make you feel guilty, I don’t want you to feel that way.”

“As if naman na may pakialam pa ako sa’yo? Tsaka sino bang kasama mo dito? Where’s Maita?” ang pagsusungit ko sa kanya.

“I know. Alam ko na you didn’t care about me anymore like you used to noong mag-best friend pa tayo. Hindi ko lang kasi matanggap na I will lose you in this way pa pero sabagay tingin ko naman I will still lose you talaga noon pa, tanggap ko ’yon. Si Maita? She has her own family na, and she was now living with her family in Singapore.” ang tugon niya sa akin at napatingin ako sa kanya nang madinig ko ’yon.

“So at the end, iniwan ka din ni Maita for some other guy? How funny it is.” ang tugon ko, at nakita ko napangisi siya dahilan para makaramdam ako ng pagkainis, tumingin siya sa direksyon ng dagat at gano’n din ang ginawa ko.

“Up until this time ’yan pa din pala ang iniisip mo, na inahas ko sa’yo si Maita.”

“Anong ibig mong sabihin? Na mali ako, gano’n?” ang inis ko nang sabi.

“Oo Ben, maling mali ka.” ang tugon niya at nagkatinginan kaming dalawa.

“Maling mali ka ng iniisip sa amin ni Maita. Yes we kept a secret from you pero hindi ’yon tulad ng iniisip mo. That time na nadinig mo kami ni Maita na nag-uusap that was the time we are trying our best to compose ourselves para magtapat sa’yo.” ang tugon sa akin ni Odyssey na sa pagkakataon na ’yon ay naging seryoso siya.

“So iniisip mo na maniniwala ako?”

“Ben buntis noon si Maita, nabuntis siya ni Alexis, ’yung kaklase natin na pinapantasya ng lahat ng babae sa eskwelahan natin. She told me about it and I promise her na isisekreto ko ang lahat sa’yo hanggang handa na siyang magsabi, Ben bilang best friend mo noon mahirap sa akin na naglilihim sa’yo pero I made a promise to her and for me to keep myself from telling you her secret she promise to keep my secret too.” ang agad na tugon sa akin ni Odyssey dahil sa inaasahan niyang iiwas na naman ako at hindi na naman makikinig sa kung ano ang sasabihin niy. “Ben, if you only listen to us on that day hindi aabot sa ganito, pero nandito na, and still nasaktan ka pa din namin ni Maita, we still kept a secret from you na dapat na malaman mo, and we are deeply sorry for that.” ang dagdag niya.

Nang mga sandaling iyon ay para akong binuhusan ng malamig na tubig dahil sa mga narinig ko, I feel so guilty dahil napagtanto ko nang mga sandaling iyon how I mess up my own life, dahil lang sa katigasan ng ulo ko, dahil mas pinili ko na hindi pakinggan ang side nila Odyssey at Maita noon. “Ben I promised Maita na kung makikita kita sasabihin ko lahat sa’yo, at hihingi ako ng tawad para sa aming dalawa. Maita and I really felt bad at walang nagdaang araw lalo na Pasko na hindi ka namin napag-uusapan at naiisi, dahil gustong gusto namin na makausap ka, pero para bang wala ka mundong ’to dahil kahit anong hanap namin sa’yo kahit sa social media ay hindi ka namin mahanap.” ang sabi niya habang ako ay nanatiling tahimik pa din.

“Not until I saw your dad’s Facebook account. Sa kanya ako nagtanong kung nasaan ka, he is hesitant na sabihin sa akin at first, pero nang sabihin ko ang tungkol sa mga nadinig mo sa akin doon niya na sinabi na nandito ka sa Hawaii, dito sa Moloka’i, pero hindi niya sinabi kung saan dito sa Moloka’I kaya para pa din akong naghahanap ng karayom sa mga dayami.”

“Alam na ni dad ang tungkol dito? And hindi man lang niya ako sinabihan about these?”

“I ask him not to do so, ang sabi ko kasi sa kanya ay gusto ko na ako ang magsabi sa’yo ng personal. But it turns out na hindi ganoon kadali na hanapin ka dito sa Moloka’i. Halos mag-give up na ako.”

“So kaya ba naisipan mo tumalon na lang noon sa side cliff kung saan kita nakita?”

“Off course not, but if you want I can naman, pero I have no intention to do it that time, nakaka-relax lang sa lugar na ’yon, I felt free.” ang sabi niya sa akin.

“F*ck!” ang tanging nasabi ko dahil pakiramdam ko ay napaka assumero ko na tao.

“Ben, sorry sa lahat, I never mean to hurt you, we didn’t mean to hurt you. Hindi mo lang alam how much you mean to me.” ang sabi ni Odyssey at napatingin ako sa kanya.

“Hindi ko hinhingi na patawadin mo ako ngayon pero let me at least catch up with you? Simula kasi ng umalis ka at magalit sa akin, pakiramdam ko I lost a part of me, a part of me na lagi kong hinahanap.” ang sabi niya at sandali akong napaisip noon, at kasunod noon ay isang malalim na buntong hininga.

“Hindi pa din kita pinapatawad for keeping secret to me but I forgive Maita and you from hurting me, kasi I think part of kasalanan ko din dahil hindi ako nakinig sa inyo, pero sabi ko nga hindi pa kita lubos na pinapatawad.” ang sabi ko sa kanya at nakita ko na gumuhit sa kanyang mga labi ang labis na kasiyahan.

“So does it mean na we are good?” ang masayang tanong niya sabay angat sa kamao niya, senyales na gusto niyang gawin ang secret handshake naming dalawa. Napangiti na lang ako nang makita ko iyon, dahil nakaramdam ako ng kakaibang nostalgia dahil doon.

“Siguro we are partly good na.” ang sabi ko at ginawa namin ang secret handshake namin. Ang sumunod noon ay lumabas na ang makulit na side niya, umakyat siya sa pinakanagsisilbing harang ng balkonahe at walang ano-ano ay tumalon siya papunta sa balkonahe na kinaroroonan ko.

“At ano sa tingin mo ang ginagawa mo?” ang sabi ko sa kanya na nabigla sa ginawa niya, ngunit ngumiti lang siya sa akin ng ubod ng lapad, at kasunod noon ay mahigpit na yakap na ang natanggap ko sa kanya.

“Sh*t I miss you so much Ben! It feels so unreal na I can finally hug you like this.” ang sabi niya sa akin na para bang nakarating na siya sa langit sa saya.

“Odyssey, ano bang…” ang hindi ko na natuloy pang pagtutol dahil para bang pakiramdam ko na ’yung yelo na bumabalot sa puso ko noon ay unti-unti nang natutunaw sa inip ng yakap ni Odyssey sa akin at tila ba nagkaroon ng sariling buhay ang mga braso ko at tumugon ang mga ito sa yakap na iyon ni Odyssey sa akin kasabay ng unti-unting pagsikat ng araw, pero sa totoo lang nakaramdam ako ng kakaibang kaginhawaan nang mga sandaling iyon para bang sa kalooblooban ko ay labis na pananabik ang naramdaman ko para kay Odyssey.

Matapos ang tagpo naming iyon ni Odyssey ay sandali pa akong nanatili noon sa cottage inn na ’yon. Nang makapagpahinga na ako ng sapat ay lumabas na din ako ng aking kwarto, sa paglabas ko ay hindi ko naiwasan na mapatingin sa pinto ng katabing kwarto, ang kwarto kung saan tummutuloy si Odyssey. Hanggang sa namalayan ko na lamang na nakatayo na ako sa harap nito at halos pakatok na mabuti ay napigilan ko ang sarili ko.

Dali-dali akong bumaba at nagpunta sa front desk para mag-check out. Naging mabilis naman ang pag-check out ko dahil nabayadan na din kasi ni Andrei ang lahat kaya naman agad akong lumabas at sa tabing kalsada ay naghintay ako at nagbabakasakali na may dumaang pampasaherong sasakyan. Sinipasipa ko ang lupa habang nakapamulsa ako at naghihintay sa tila hindi darating na sasakyan, hanggang sa mapatalungko na ako, tumayo at pumitas ng dahon sa kalapit na halaman, at mapakamot na lang ng ulo sa labis na pagkainip.

“Anong ginagawa mo diyan?” ang nadinig kong tanong, at lumingon ako sa direksyon ng pinanggalingan ng boses at nakita ko si Andrei na kalalabas lang sa entrada ng cottage inn.

“Naghihintay ka ng sasakyan? Nasaan ’yung sasakyan mo?” ang tanong niya sa akin habang papalapit sa akin. Pumitas ako ulit ng dahon at pilit na iniwas ang tingin ko sa kanya, nagpanggap ako na abala ako sa dahon na hawak ko.

“Ah, ikaw pala.” ang bungad kong bati na tila hindi ko pa alam na siya ang papalapit.

“Oo, naghihintay ako ng masasakyan. Iniwan ko kasi sa store parking area ’yung sasakyan ko. Hindi ko naman kasi alam na iiwan ako ni Andrei dito nang mag-isa. Kamalasmalasan pa naiwan ko ’yung gamit ko sa sasakyan niya.” ang tugon ko sa kanya sabay tapon sa hawak kong dahon, at ilang sandali ay pumitas ulit ako ng dahon.

“I see. Gusto mong sumabay sa akin? May service car ako na susundo sa akin ngayon. Kung gusto mo samahan na kita kahit hanggang bayan lang para makahanap ka ng sasakyan pabalik sa store niyo. Alam ko naman na hindi ka pa din ganoon kakomportable sa akin kaya hanggang bayan na lang muna ang iaalok ko sa’yo kahit na gusto kitang ihatid na sa bahay niyo.” ang alok niya sa akin.

“Ay naku! Hindi na, okay lang ako. Ayoko na maabala pa kita.” ang pagtanggi ko na sa totoo lang ay dahil sa nahihiya lang ako sa kanya.

“Ano ka ba? Kahit kailan hindi ka naging ibang tao para sa akin. Para sa akin ikaw pa din ang Ben na nakilala ko noon. “ ang tugon niya sa akin, ayaw ko man bigyan ng malisya pero pakiramdam ko ay may lambing ang pagsasabi niya ng mga ’yon.

Papayag na sana ako noon nang biglang may humintong sasakyan sa harapan namin, sasakyan ni Andrei. Mabilis na ibinaba ni Andrei ang bintana niya at agad kong napansin ang masamang tingin niya kay Odyssey.

“Sorry for leaving you alone here. I really got an emergency back at home. I tried to call you earlier this morning then I notice your bag at the back seat of my car, so I got worried, that’s why I rushed here.” ang agad na paliwanag ni Andrei.

“I understand, the staff already told me about your leaving. But you do not to worry as Odyssey offered me to give a ride…”

“But I am already here, you didn’t need to take his offer. Right?” ang biglang sabi ni Andrei na ang tingin ay kay Odyssey na hindi din bumibitaw ng tingin dito.

“That’s enough guys.” ang agad kong awat bago pa mauwi sa gulo ang titigan ng dalawa. “I am sorry, Odyssey but I think I need to decline your offer now. Thank you for offering a ride though.” ang paghingi ko ng pasensya.

“No worries, okay lang sa akin. Pero I am still hoping that one day I can accompany you when you go home.” ang sabi sa akin ni Odyssey at ngumiti ito sa akin.

“As if I will let that happened…” ang nadinig kong mahinang sabi ni Andrei.

Napansin ko na ang tensiyon sa pagitan nila Andrei at Odyssey kaya naman hinila ko na si Andrei para sumakay sa sasakyan niya. Noon ko lang nakitang nagkagano’n si Andrei, simula nang magkita sila ni Odyssey para bang all of a sudden ibang Andrei na ang kasama ko. Nawala ’yung chill and relax na personalidad niya, ’yung Andrei na laging kalmado at mabiro ay napalitan ng Andrei na parang always threatened at seryoso.

Hindi na ako nakapagpaalam pa kay Odyssey ng maayos dahil agad na ding pinaandar ni Andrei ang sasakyan, ang tangi ko na lang nagawa ay pagmasdan siya sa side mirror na nakatanaw sa amin habang papalayo. Nang hindi ko na matanaw si Odyssey ay nanatili akong tahimik habang pinagmamasdan ang dinadaanan namin.

“Are you okay?” ang pagbasag ni Andrei sa katahimikan, at sandali akong tumingin sa kanya, tumango at ibinaling ang tingin sa daan. “What with the nodding? Why are you so quiet? Did something happen before I got there?” ang usisa niya sa akin.

“Wala naman…” ang matipid kong sagot habang nakatingin pa din sa daan.

“That’s it?” ang tugon niya. “Ben, I’ve been with you for so many years. I know when you keep quiet like that, there must something going wrong. So tell me what is it? Did that guy bothered you again?” ang dagdag niya.

“It’s really not a big deal, naninibago lang talaga ako sa’yo.” ang sabi ko sa kanya.

“Naninibago?”

“Yes, naninibago ako sa’yo. Pakiramdam ko kasi ay hindi ikaw ’yung Andrei na nakilala ko before you met Odyssey personally. All of a sudden you changed. I am curious why you suddenly changed. I want to know if there’s a reasonable reason why you should act like that. Usually, you will act cool, chill, calm, as if you can handle everything.”

“It’s because of you.” ang bigla niyang sabi sabay preno dahilan para mapatingin ako sa kanya.

“Did you get it? Dahil sa’yo kaya ako nagkakaganito Ben. And I hate that Odyssey for showing up and messing up with everything.” ang sabi ni Andrei na halos malito ako dahil hindi ko talaga maunawaan ang gusto niyang ipunto sa mga sinasabi niya.

“Look, Andrei, okay na kami ni Odyssey, he explained everything to me and alam mo ba na isang malaking misunderstanding at miscommunication ang lahat. I should’ve have listen to him way back then. I know how much you cared and wanted to protect me but you see, everything is fine now. Kaya naman…”

“That’s the point Ben, you and that Odyssey guy are okay now. And I f*cking hate that idea. Ben, I am not acting like this because I cared, I mean I do care for you and I always want to protect you because I love you Ben, I love you more than just a friend, more than just a colleague.” ang sabi ni Andrei na ikinabigla ko na halos walang lumalabas na salita sa bibig ko.

“Remember when I ask you last night if there’s a possibility that you will fall in love with a guy? And when you said that you are not closing your doors for possibility, I saw a glimpse of hope.” ang pagtatapat niya.

“Andrei…”

“And you know what? The real reason why I left you there in the inn is not because of emergency. Remember that you left me alone drinking outside, I am so drunk that when I got inside our room and saw you sleeping I almost got no control of myself and be tempted to do something to you so while I still can control my f*cking self, I decided to go home even I know it is dangerous to drive while under the spirit of alcohol.” ang dagdag niya at humarap siya sa akin.

“Ben, I know you are shocked but this is me, the real me Ben. I have loved you since the day we met but I decided to hide it thinking it will fade but as time goes by that we get closer and closer, that love grows too.”

“Andrei, I am sorry but I really do not know what to say. However, I want to say sorry for not noticing that you are feeling that way towards me. I really do not know what to say, I am so sorry.” ang tanging nasabi ko dahil pakiramdam ko ay hindi kinaya ng utak ko iproseso ang rebelasyong ginawa ni Andrei.

Matapos ang rebelasyon ay nanatili kaming tahimik ni Andrei sa loob ng sasakyan na para bang pinapakiramdaman ang isa’t isa. Hanggang sa magpasya si Andrei na paandarin na lang ang sasakyan. Sa haba ng Kamehame V Highway ay hindi pa din makaproseso ang utak ko ng maayos, para akong isang computer na nag-overload, hindi ako lubos makapaniwala na ganoon pala ang nararamdaman sa akin ni Andrei, sa lalim ng iniisip ko ay hindi ko na namalayan nakarating na kami sa store.

“Uhm Andrei…”

“Yes?”

“I will leave the store to you for today. I will be taking a rest day today and head home.”

“Why? Is this because of…”

“No, no, no! Hindi dahil sa sinabi mo kanina, yes, I cannot still process everything pero hindi ’yun ang rason. I really need some rest today, pakiramdam ko kasi ay nasa sistema ko pa din ’yung ininom natin kagabi.” ang pagdadahilan ko kahit na alam kong ang totoo talaga ay tama si Andrei sa iniisip niyang dahilan ko.

“Can you drive?”

“Yes I can. I just felt uneasy lang talaga, I felt like something is running inside me that makes me feel uncomfortable.” ang pagsisinungaling ko.

“Okay, I understand. See you tomorrow then?” ang sabi niya na halatang nag-aalala sa akin, at isang tango at matipid na ngiti naman ang ibinigay ko.

Nang makarating ako ng bahay ay napansin ko na tila walang tao sa loob dahil madilim ang buong bahay. Pagkababa ko ng sasakyan ay napansin ko ang isang sasakyan na huminto kasunod ng sasakyan ko. Mula sa sasakyan ay bumaba si mama, hindi ko naiwasang mangiti at mapailing sa pag-aakala na nakipag-meet up na naman ito sa nakilala niya sa dating app. Hanggang sa hindi ko na maiwasan na mabigla nang makita ko si Odyssey na siyang sumunod na bumaba sa sasakyan. Malakas na nagtatawanan ang mga ito kasabay noon ay ang pagkuha ni Odyssey sa mga groceries na nakalagay sa malalaking paper bags.

“Hep! Hep! Hep! Anong ibig sabihin nito?” ang sigaw na halos parang natataranta, nagmamadali akong lumapit sa kanila na tila nabigla din sa naging reaksiyon ko.

“Oh hijo, nandiyan ka na pala. Ang akala ko sa store ka na dumiretso.” ang sabi ni mama habangsi Odyssey naman ay tila natameme habang karga niya ang mga groceries.

“Ma! Huwag mong ibahin ang usapan, ang tanong ko ang sagutin mo.” ang tugon ko.

“Wow! Kulang na lang anak, sabihin mo sa akin na, ’wag mo akong ma-Terry, Terry.” ang pamimilosopo sa akin ni mama.

“Ma naman…”

“Ah sorry Ben, actually this is not tita’s fault. Nagkataon na nakita ko siya sa main town. Remember nabanggit ko sa’yo na papunta ako ng bayan to check some stores there? I offered na ihatid na siya pauwi, pero I swear I didn’t mean to stalk you or what, nag-offer lang talaga ako ng tulong. Hindi ko alam na nandito ka pala.” ang paliwanag ni Odyssey.

“No need to explain to him Odyssey.” ang sabi ni mama. “Ben, Odyssey is telling the truth. Buti nga nakatipid pa ako sa pamasahe. Tsaka nakwento naman sa akin ni Odyssey na okay na kayo kaya I invite him na din na dito kumain.”

’What?“

“Ben, kalma lang, wala ako balak na magtagal, I just want to make sure na safe si tita na makakauwi. And at least I know now na safe ka na ding nakauwi.” ang sabi ni Odyssey. “Once na maipasok ko na ’tong mga pinamili ni tita, sibat na din ako agad.” ang dagdag pa niya.

“Odyssey…” ang sabi ni mama na halatang tutol sa naging pasya ni Odyssey.

“Sino ba nagsabing pinapaalis kita?” ang bigla kong sabi, at halatang hindi inaasahan ni Odyssey na marinig niya iyon mula sa akin. Lumapit ako sa kanya at kinuha ko ang isa sa mga paper bag na hawak niya.

“Nabigla lang ako, I just though nakilala ka ni mama sa dating app na paborito niya tambayan. Nanigurado lang ako.” ang nakangisi kong sabi at nakita ko na gumuhit sa labi ni Odyssey ang isang ngiti kasunod noon ang pagbatok sa akin ni mama.

“Ma ang sakit ha.” ang natatawa kong reklamo.

“Bagay lang sa’yo ’yan, ilaglag pa ako dito kay Odyssey.” ang sabi ni mama. At nagkatinginan kaming dalawa ni Odyssey at nagpigil kami pareho ng tawa. Naunang naglakad si mama papunta sa bahay na agad din naming sinundan ni Odyssey.

“Uhh Odyssey…” ang pagkausap ko sa kanya habang naglalakad kami.

“Ano ’yon?”

“Stay here for the night.” ang agad kong sabi na hindi ko alam kung saan nagmula ang lakas ng loob ko na sabihin sa kanya ’yon. Tila ba kusa na lamang lumabas ang mga salita na iyon sa bibig ko, salita na hindi isang imbitasyon kundi isang utos. Halatang nabigla si Odyssey nang madinig niya ’yon napahinto siya sa paglalakad habang ako ay halos patakbo nang naglakad dahil pakiramdam ko ay namumula ako sa hiya.

Habang inaasikaso ni mama ang pagluluto sa kusina, niyaya ko si Odyssey na magpahinga muna, dahil hindi pa naaayos ang guess room ay hindi na ako nagdalawang isip na yayain siya sa kwarto ko. Pagbukas ko ng pinto ng kwarto ko ay agad akong pumasok sa loob nito habang siya naman ay parang estatwa na nakatayo sa lang sa pintuan nito.

“Ayos lang ba talaga na tumuloy ako sa kwarto mo? Pwede naman ako sa salas niyo magpahinga.”

“Para kang tanga, nakakapasok ka nga noon sa kwarto ko noong nasa Pinas ako, ano pinagkaiba kung pumasok ka ngayon dito?” ang sabi ko sabay hubad sa suot kong damit, hindi alintana so Odyssey dahil kahit na matagal na kaming nagkasama, sa totoo lang ay hindi ako nakakaramdam noon ng ano mang pagkailang sa kanya.

“Pasensiya na, ayoko lang kasi na isipin mong hindi ko ginagalang ang privacy mo, alam mo na…may lamat na ang pagkakaibigan natin.” ang tugon niya sa akin at sandali akong napatingin sa kanya habang pumipili ako ng damit na isusuot ko.

“Hindi ba sabi ko naman sa’yo I forgive you, partially, but still I forgive you. Kaya pumasok ka na bago pa magbago ang isip ko at pauwiin kita.” ang sabi ko at kinuha ko ang isang puting hoody jacket. Ilang sandali pa ay pumasok na din sa kwarto ko si Odyssey at naupo sa kama ko, agad kong napansin na inililibot niya ang tingin niya sa kwarto ko, hanggang sa mapako ito sa cork board na nasa study table ko kaya hindi ko na din naiwasan na mapatingin sa direksiyon ng cork board, at doon ko lang napagtanto na sa tagal ng panahon may isang bagay ako na tungkol sa amin ni Odyssey ang hindi ko pa pala naitatapon, ang kaisa-isang larawan naming dalawa.

“Buhay pa pala ’yang picture na ’yan.” ang sabi niya na mababakas na may saya sa tono niya.

“Ah iyan? Baka si mama ang naglagay, ngayon ko lang napansin ’yan.” ang pagsisinungaling ko, pero ang totoo matagal na iyon, nang dumating kami dito sa Hawaii at ayusin ko ang kwarto kong ito ay iniligay ko iyon doon, bilang remembrance na minsan nagkaroon pa din ako ng best friend sa Pinas.

“I see… pero alam mo buhay pa din ’yung Doraemon sticker na nakalagay sa bike ko. I always keep it with me.” ang masaya niyang pagkukwento.

“Gano’n ba? Eh di ayos kung gano’n at least you pa din how to appreciate simple things.” ang sabi ko at isinuot ko ang jacket ko, pagkatapos ay naupo ako sa kabilang bahagi ng kama ko, magkatalikuran kami, ako nakaharap sa bintana habang siya sa pinto ng kwarto ko.

Sandali kaming binalot noon ng katahimikan, hanggang sa naramdaman ko na nahiga siya at walang ano-ano ay parang nagkusa ang katawakan ko at humiga din ako. Magkatapat ang mga mukha namin noon, nagtama ang mga tingin namin hanggang sa ako ang mailang, bumitiw, at ibinaling ang tingin sa kisame.

“Thank you…” ang nadinig kong sabi niya at pasimple ko siyang tinignan, at nang mapansin ko na sa kisame na din siya nakatingin ay ibinalik ko din ang tingin ko sa kisame.

“Thank you saan?” ang tanong ko.

“Thank you for inviting me na mag-stay dito.” ang sabi niya na ramdam ko na sinsero siyang nagpapasalamat.

“Para doon lang? It is not a big deal naman.”

“Yup siguro nga hindi big deal para sa’yo, pero for me it is. Kasi it makes me feel na pinapatuloy mo na ako ulit sa buhay mo. The last time you let me inside your house ay yung araw na tinulungan kitang mag-ayos ng Christmas decors sa labas ng bahay niyo. Do you still remember that day? Iyon na lang din kasi ang isa sa mga huling araw na nakausap kita bilang sanggang dikit.” ang sabi niya at habang kinukwento niya ’yon ay para bang may kung anong kumurot sa puso ko at nakaramdam ako ng guilt, hindi ko naiwasang isipin kung gaano siya nahirapan at nalungkot noong magkaroon kaming dalawa ng hindi pagkakaunawaan.

“Yes, I still remember that day.” ang matipid kong sabi.

“Alam mo after nating magtalo, never na kong nagkaroon ng kaibigan, kasi maging iba nating kaibigan noon iniwasan ko na. Pakiramdam ko kasi anytime makakagawa ako ng bagay na ikalulungkot nila, tanging si Maita lang ang matiyaga na kumakausap sa akin kahit na noon hindi ko din naiwasan na magtampo sa kanya dahil isa siya sa dahilan bakit ka nawala sa akin.” ang sabi niya at ramdam ko ang lungkot sa kanya noong mga sandaling iyon.

“To be honest hindi naman talaga ako naniniwala sa mga prayers, sa wishes, sa Christmas, siguro nga tama ka I am a grinch pero alam mo, the day you left, the day we got separated, that was the moment na hindi ako nag-skip ng mga misa para lang magdasal at humiling, ipanalangin na sana ayos ka lang, na sana magkausap tayo at mapatawad mo ako, na sana makita kita at makasama, sabi ko nga if seeing you and being with you means the last day of my life, I will be happy kasi at least sa last day ko ikaw ang nakita at nakasama ko.” ang sabi at hindi ko na naiwasang mapatingin sa kanya, at ganoon din siya, muling nagtama ang aming mga mata nang sandaling iyon, walang pag-iwas o pagkailang.

“Hindi mo pa pwedeng maging last day, hindi pa kita napapatawad ng lubos, at mapatawad man kita, you got so much more need to catch up sa akin.” ang sabi ko sa kanya na parang sa kalooblooban ko ay takot ako na mawala siya. Nang madinig niya ang mga sinabi ko na ’yon ay napansin ko na gumuhit sa kanyang mga labi ang isang ngiti.

“Can I take nap here?” ang bigla niyang tanong sa akin, hindi pa din kami bumibitiw sa tinginan namin noon, isang tango ang itinugon ko sa kanya, at pabulong siyang nagsabi ng thank you, at pagkatapos ay agad niyang ipinikit ang kanyang mata. Hanggang sa tila ba pinagmamasdan ko na siyang mahimbing na natutulog.

Ilang sandali pa ay binaling ko ang tingin ko sa kisame, pumasok sa isip ko ang napag-usapan namin noon ni Andrei, hindi ko maiwasang isipin na posible nga kayang mahulog ako sa isang kapwa ko lalaki, hanggang sa mapatingin akong muli kay Odyssey. Hanggang sa tumagilid ako ng posisyon at nang sandaling iyon ay nakaharap na ako kay Odyssey, at hanggang sa nagkusa ang ulo ko na mas ilapit pa ang mukha ko sa mukha niya. Ramdam ko ang bawat paghinga niya, hindi ko naiwasang mapahawak sa dibdib ko dahil sa tila ba tatalon palabas ng dibdib ko ang puso ko ano mang oras, nasa aktong hahalikan ko na siya noon nang magawa kong kontrolin ang sarili ko. Mabilis akong bumangon hindi alintana na magising si Odyssey, pero mabuti na lamang ay hindi ito nagising. Agad akong tumayo at dali-daling lumabas ng kwarto ko, paglabas ko ng kwarto ay napasandal ako sa pinto, pakiramdam ko noon ay nagpapa-palpitate ako ng malala.

“Oh, nasaan si Odyssey?” ang tanong ni mama nang pumunta ako sa kusina ng mag-isa.

“Nasa kwarto ko, iidlip daw siya kaya hinayaan ko na, hindi pa din naman naaayos ’yung guess room.” ang sabi ko at hinila ko ang isa sa upuan malapit sa akin at agad na umupo.

“Buti hindi mo pinagtulakan na sa sofa na lang matulog?” ang sarkastikong sabi ni mama habang naghihiwa ng karneng baboy.

“Judgmental ma?” ang tugon ko sabay pangalumbaba.

“Aba malay ko ba kung malalim pa din ang galit mo kay Odyssey.” ang tugon ni mama na nagsimula nang itabi ang hiniwang mga karneng baboy at hinugasan niya ang sangkalan at kutsilyo. “Pero masaya ako na malaman na nagkausap kayo at nagkapatawaran. Sabi niya hindi sadya ang pagkikita niyo, ibig sabihin lang no’n gusto na din ng nasa itaas na magkabati na ulit kayo.” ang sabi ni mama na bumalik sa mesa at nagsimula nang maghiwa ng patatas.

“Oh bakit parang Semana Santa ang mukha mo? Huwag mong nagtalo kayo?” ang usisa ni mama. “Kakabati lang may tampuhan na naman kayo?”

“Ang judgmental talaga ma ha? No wonder na-judge ko din agad noon sila Odyssey at Maita, sa’yo pala ako nagmana.” ang sabi ko at umayos ng upo.

“So, ibig sabihin nagi-guilty ka?” ang tanong ni mama at sandali akong napatingin sa mga patatas na hinihiwa niya.

“Hindi ko alam ma, to be honest I feel so confuse right now, hindi ko maintindihan ma para bang simula nang magkaayos kami I feel different towards him, para bang ilang ako sa kanya pero at the same time I want na maka-catch up kami sa isa’t isa.” ang sabi ko.

“Then dumagdag ba sa isipin ko ’yung tanong sa akin ni Andrei kagabi habang nag-iinuman kami.” ang sabi ko habang pinagmamasdan ko si mama sa ginagawa niya. “Ang tanong niya kasi sa akin ay kung may posibilidad daw ba na pumasok ako sa isang relasyon na pareho ng kasarian ko ang magiging partner ko.” ang pagtutuloy ko.

“At ano naman ang sinagot mo?” ang sabi ni mama na nagsimula nang maglagay ng tubig sa isang kaldero.

“Ang sabi ko hindi ko naman sinasarado ang posibilidad sa ganoong bagay. Pero ma napaisip din ako kung posible nga ba at kung gugustuhin ko ba talaga. Tsaka kung ikaw ma ang tatanungin papayag ka ba na ang unico hijo mo ay pumasok sa gano’ng tipo ng relasyon?” ang tanong ko at napahinto si mama sa ginagawa niya, iniwan niya sa lababo ang kalderong may tubig at naupo.

“Alam mo anak, siguro tututulan kita agad kung ako ’yung tipo ng magulang na sarado ang isipan sa mga posibilidad tulad ng ganyang pagmamahalan, pero masuwerte ka ako ang mama mo. Ben, pinalaki at inalagaan kita ng buong pagmamahal ko, and all I want for you is to do whatever you love to do, I want you to be happy, at kung isang araw pumasok ka sa ganoon na relasyon hindi ako hahadlang, hindi mo ako naging magulang para kontrolin ka, hindi ka robot, anak kita.” ang sabi ni mama.

“Tsaka, sa mundo na ’to alam ko na hindi magkakamukha ang bawat pagmamahal, if you will fall in love with a guy instead of a lady then go! Hindi naman no’n mababawasan ang pagiging anak mo sa akin at ang pagiging ina ko sa’yo. Kung iniisip mo naman kung nakakawala ng pagkalalaki mo ’yon, anak, as long as you know yourself it doesn’t matter dahil at the end of the day you will be filled with love and happiness habang ’yung huhusga sa’yo mamatay na lang sa inggit at sa inis.” ang sabi ni mama, kung paano niya sabihin ang mga bagay na ’yon ay hindi ko maiwasang sabihin na ang cool niyang mom.

“Ma, I am really lucky that you are my mom.” ang sabi ko na nakangiti.

“Aba syempre! Basta Ben anak, always remember that sino man ang mahalin mo ay matatanggap ko ng buo.” ang sabi pa ni mama at kinuha niya ang mga karne na hiniwa niya at iniligay sa kalderong nilagyan niya ng tubig.

Matapos ang pag-uusap namin ni mama, pakiramdam ko ay ang gaan ng kalooban ko, nang dumating sa kusina si Odyssey hindi ko naiwasan na mapangiti sa kanya na agad din niyang tinugon ng ngiti. Naging magaan din ang pakikitungo ko sa kanya, naging komportable ako, nagagawa ko na nga siyang biruin noon, at lumipas ang araw na ’yon na ang gaan-gaan, pakiramdam ko ay malapit na nga kaming maka-catch up sa isa’t isa.

Nang sumunod na araw ay bumisita muli sa bahay si Odyssey, nagpasya din ako noon na mag-leave hanggang sa naisipan na ni mama na ilabas ang mga Christmas decorations mula sa storage room. “Siguro naman pwede na tayong mag-decorate? Hindi ka naman sulky tama?” ang pabirong sabi ni mama, at napansin ko na nagpipigil ng tawa si Odyssey kaya siniko ko siya ng mahina.

Kakaiba ang saya naming dalawa noon ni Odyssey, nandoon ’yung naghaharutan kami habang nagdedecorate, ipinupulupot ko sa kanya ’yung Christmas garlands habang siya naman ay gumanti at pinulupot sa akin ang Christmas lights. Isang maingay na decorating projects ang nangyari sa bahay, noon lang din napuno ng tawanan ang bahay namin since we arrived and live here in Hawaii. Huli naming inayos ang Christmas tree, at nang maayos namin ito ay sabik si mama na pagtabihin kami ni Odyssey, pinaupo niya kami sa sahig at ginawang background ang Christmas tree. Pumwesto si mama sa harap namin upang kuhanan kami ng larawan gamit ang cellphone niya.

“Thank you…” ang nadinig kong bulong niya sa akin at napatingin ako sa kanya.

“You are very much welcome.” ang nakangiti kong sabi at umakbay ako sa kanya na agad niyang tinugon ng pag-akbay at muli kaming nagpakuha ng larawan kay mama na masayang masaya na makita kaming magkasundo na ni Odyssey.

Sa paglipas ng mga araw ay mas nagiging malapit na muli kami ni Odyssey sa isa’t isa, at sa totoo lang ay hindi ko na din maiwasang isipin na tila ginugusto ko nang maging higit pa kami sa magkaibigan. Hanggang sa sumapit ang ikadalawampu ng Disyembre, ay inimbitahan ko si Odyssey na doon na lamang sa bahay namin mag-dinner at magpalipas ng gabi. Matapos ang hapunan namin ay nagpasya ako na yayain siya sa malapit na beach side, bago umalis ay nagpaalam din kami mama na agad namang pumayag.

Malamig ang gabing iyon pero maliwanag ang bilog na bilog na buwan at nagkikislapan ang napakadaming magagandang bituin. Magkatabi kaming naglalakad sa dalampasigan tahimik lang kami at pinapakiramdaman namin ang isa’t isa.

“May gusto akong sabihin sa’yo.” ang sabay naming sabi at hindi namin naiwasan na mapangiti dahil doon.

“Mauna ka na.” ang sabi ko.

“Hindi, sige na ikaw na ang mauna.” ang sabi niya sa akin na tila nahihiya.

“Ikaw na ang mauna, okay lang naman.” ang pagpipilit ko.

“Ganito lang magbato-bato pik na lang tayo, sino ang matalo siya ang unang magsasabi ng gusto niyang sabihin.” ang sabi niya at sumang-ayon naman ako. Nagharap kaming dalawa noon at walang sinayang na oras at nagbato-bato pik kami, sa pagbagsak ng kamao namin ay siyang pagpili ko sa gunting, habang siya naman ay papel.

“So paano ’yan talo ka, ibig sabihin ikaw na ang mauunang magsabi.” ang may kaunting yabang kong sabi dahil sa nanalo ako.

“Hindi na talaga ako nanalo sa’yo sa laro na ’to.” ang sabi niya na tila nagrereklamo sa naging resulta ng bato-bato pik.

“Aba hindi ko na kasalanan ’yon, ikaw na nga pumili ng decision maker natin.” ang sabi ko at napabuntong hininga na lang siya sabay upo sa buhangin. Napailing na lang ako na nakangiti at naupo sa tabi niya.

“So ano na ang sasabihin mo sa akin?” ang agad kong tanong sa kanya.

“Wait lang, give me time na makaipon ng lakas ng loob, medyo kinakabahan ako.” ang sabi niya sa akin.

“’Sus, mukhang mabigat na kasalanan ’yang sasabihin mo ha, better said it now kung ayaw mo na magkagalit tayo ulit.” ang sabi ko na pabiro, at napansin ko siyang tumingin sa langit na ginaya ko din.

Sandali kaming tumahimik noon, tanging maririnig lang ay ingay na ginagawat ng mga alon na humahalik sa buhanginan. Hinayaan ko lang si Odyssey na magkusang magsalita, ramdam ko ang mga pasimple niyang pagsulyap sa akin.

“Ben…” ang pagbasag niya sa katahimikang namamagitan sa amin.

“Remember when I told you about Maita’s secret?” ang tanong niya sa akin habang nakatingin pa din ako sa langit.

“Mmm, what’s about it?” ang maikli kong tugon.

“To be honest there’s a real reason bakit I kept Maita’s secret, yes part of it is not to hurt you, pero the main real reason is Maita knows a secret of mine. She promise that she will keep it as a secret and so she did kaya naman hindi din ako sumira ng pangako sa kanya na not to tell you the real situation.” ang sabi niya dahilan para mapatingin ako sa kanya.

“So ano ’yung sikreto na ’yon?”

“I asked Maita not to tell you dahil natatakot ako na lumayo ka sa akin, na mawala ka.” ang sabi niya.

“Naaalala mo pa ba ’yung time na minsang nawala ’yung wallet ko sa school?” ang tanong niya sa akin, at sandali akong napaisip no’n.

“Ah… yes! ’Yun ’yung time na halos di ka mapakali kasi nawala ‘yung most treasured wallet mo na kahit sa akin hindi mo mapahawak.” ang sabi ko. “At bago mag-uwian non’ Maita approached us, then pinakita niya ’yung wallet at para kang ninja na kinuha ’yon sa kamay niya.” ang dagdag ko.

“Yes ’yun nga.” ang tugon niya.

“So ano kinalaman no’n sa sikreto mo? At bakit naman ako lalayo dahil do’n?” ang tanong ko sa kanya. “Teka lang, I remember that after mo kuhanin ’yung wallet mo kay Maita ay bigla ka na lang din niya hinila palayo sa akin para mag-usap, don’t tell me na…” ang di ko na natuloy na sabihin dahil nakita ko siyang tumango sa akin.

“Tama ka, ’yun nga. Ang totoo kasi Maita confronted me that time.” ang sabi niya at mula sa bulsa niya ay kinuha niya ang wallet niya pinag-uusapan namin noon. At pagkatapos ay iniabot niya sa akin ito, at kinuha ko naman.

“Anong gagawin ko dito?”

“Open it, to see what’s the reason bakit ayaw ko na may humawak niyan lalo ka na.” ang sabi niya, at agad ko namang binuksan ang wallet na ’yon, dahil maliwanag ang buwan noon ay agad kong napansin ang kaisa-isang larawan na nasa wallet na ’yon, at iyon ay ang larawan ko na halatang stolen picture pa. Hawak ang larawan ko ay muli akong tumingin kay Odyssey na nakatingin din noon sa akin.

“Bakit may picture ako sa wallet mo? At stolen picture pa?” at napangisi siya sa tanong ko.

“Ako ang kumuha ng picture na ’yan. Hindi pa tayo close no’n at magkaiba pa ng section, pero since that day na una kitang nakita hindi ka na nawala sa isip ko. Noong una akala ko wala lang, baka kako humahanga lang ako sa’yo kasi naman ang famous mo din sa school natin noon, pero hindi eh, lumala ’yung dating isip lang biglang naging nandito na din.” ang sabi niya sabay turo sa puso niya.

“Nagulat ka siguro ’no? Yes, Maita found out na hindi lang matalik na kaibigan ang tingin ko sa’yo, I confirmed it to her, kaya kung napansin mo noon parang ayaw ni Maita sa akin ’pag lagi mo akong kasama, but later on I assured her naman na wala akong balak na gawin against sa relationship niyo. Kasi sino ba naman ako para magustuhan mo, at isa pa pareho tayong lalaki, I just said to her na I will protect you din para sa kanya. After that naging okay na kami, hindi na siya naba-bad mood sa akin.” ang paglalahad niya.

“I know this is unexpected, you have all the rights to feel uncomfortable, mauunawaan ko kung mandidiri ka at lalayo sa akin.” ang sabi niya na halata sa tono niyang hindi ito umaasa na magiging positibo ang feedback ko sa mga sinabi niya. At ibinaling niya ang kanyang tingin sa dagat. “Pero that’s the truth, ayoko nang magtago sa’yo, baka kasi hindi na ko magkaroon pa ng pagkakataon ulit tulad nito na sabihin sa’yo ang totoo. Kung ano ako, at kung ano ang nararamdaman ko para sa’yo. Ben, I am so in love to you mula noon up until now.” ang sabi niya at ramdam ko kung gaano siya kasinsero noong sabihin niya ’yon, ramdam ko kung gaano siya kalungkot sa ideya na maaaring huling beses na niya akong makakausap dahil doon, at napangiti ako.

“Odyssey…” ang pagtawag ko sa pangalan niya. At sa pagtingin niya sa akin ay ginulat ko siya ng halikan ko siya sa kanyang mga malabi. Sa pagbitiw ko sa paghalik ko sa kanya ay bakas pa din sa reaksiyon niya ang pagkabigla.

“Ben…”

“I know na hindi mo ini-expect ’yung ginawa ko, even me, pero hindi ko kasi mapaliwanag kung bakit, ang tanging alam ko lang sa ngayon ay there is something within me na nagsasabi na I should not let you slip away. I am new with this things pero gusto ko pa ding subukan, hindi ako sigurado sa kung saan ako dadalhin nito pero ang sigurado ko lang ay ikaw ’yung gusto kong makasama wherever this weird feelings take me.” ang sabi ko sa kanya.

“Ilang araw din akong nag-isip regarding this feeling of mine, pero iba talaga whenever I am with you, I am happy, I feel complete. I just want to ask you now Odyssey, despite of my uncertainties, do you want to give it a try? I mean can we become mag-boy friend? Mag-jowa? Mag-partner? Whatever term you want to use basta do you want to be in a romantic relationship with me?” at nang sandaling iyon ay hindi ko inaasahan na makitang bumuhos ang mga luha niya, pero bakas sa kanya na hindi siya lumuluha dahil sa kalungkutan kundi dahil sa saya na nararamdaman niya.

“So ano, do you want to try?” ang ulit kong tanong sa kanya, at dahil marahil sa pagkabigla at saya ay hindi niya na nagawang magsalita kaya isang tango na lang ang naibigay niya sabay yakap sa akin, at doon ko na nadinig ang paulit-ulit niyang pagsabi ng yes I do. Tinugon ko ang yakap niya at saksi ang buwan, mga bituin sa langit, at ang dalampasigang iyon sa pagsisimula namin ni Odyssey bilang magkarelasyon.

Ikadalawpu’t dalawa ng Disyembre, maaga akong pumunta sa store noon, napagkasunduan kasi namin ni Odyssey na sabay nang mag-breakfast at doon na lang kumain. Pagdating ko sa store at agad ko na siyang natanaw, wala akong sinayang na oras, pagka-park ko ng sasakyan ay dali-dali akong bumaba at lumapit sa kanya. Hanggang sa hindi ko inaasahan na mapapaaga din pala ang pasok ni Andrei noon dahil ang pagkakatanda ko ay nagpaalam siya na hapon na ito makakapasok dahil may nais siyang asikasuhin.

“Oh Andrei, akala ko ba mamaya ka pa papasok?” ang tanong ko sa kanya nang makababa siya sa sasakyan niya at naglalakad papalapit sa amin.

“Naayos ko na kasi ’yung kailangan kong ayusin, hindi ko nga inaasahan na maaayos agad.” ang tugon niya.

“And you? Bakit nandito ka?” ang masungit niyang tanong kay Odyssey.

“Andrei, stop, ako ang nag-imbita sa kanya dito.” ang sabi ko.

“Imbita? For what?” ang tila naguguluhan niyang tanong sa akin.

“I invited him to have breakfast with me here. I’ll be announcing din kasi this morning about our Holiday closure, tulad ng sabi mo need ng mga staff natin ang bakasyon na darating, and I realize tama ka. And another thing na gusto kong malaman mo, me and Odyssey are all good na,hindi mo na kailangan pang magiging over protective sa akin.”

“Okay na kayo? How? Wait, don’t tell me…”

“Yes Andrei, tama ka sa iniisip mo, me and Odyssey are now in a relationship. I know you just confess your feelings to me before and I do not gave you an answer pero Andrei, I am so sorry, si Odyssey kasi ’yung sinasabi ng utak at puso ko.” ang pagpapaliwanag ko ngunit halata sa mukha ni Andrei na hindi niya iyon matanggap.

“How nice, congrats.” ang halatang inis niyang sabi, at bago ko pa siya mapigilan ay mabilis siyang naglakad palayo sa amin pabalik sa sasakyan niya at umalis. Hindi ko noon maiwasang mag-alala pero hinawakan ni Odyssey ang kamay ko noon para pakalmahin ako, tumingin ako sa kanya at isang ngiti ang ibinigay niya sa akin.

Bagama’t hindi naging maganda ang umpisa ng araw na iyon, naging maayos naman ang kinalabasan ng pag-aanunsiyo ko patungkol sa Holiday vacation, labis iyon na ikinatuwa ng mga staff ng store namin. Dahil wala si Andrei ay mag-isa akong nag-manage pero hindi ako pinabayaan ni Odyssey, kahit hindi kailangan ay tumulong siya sa pagsi-serve ng mga orders, na noong una’y pinagtatakas ng mga staff namin pero ipinaalam ko na din sa kanila ang tungkol sa amin ni Odyssey at para bang sa isang iglap ay pamilya na nila nito dahil sa agad nila itong tinanggap. Natapos ang araw na ’yon sa mga pagbati sa amin ni Odyssey ng mga staff bago magsi-uwi ang mga ito.

Nang kami na lang ni Odyssey ang maiwan sa store dahil sa tinatapos ko ang email ko na isesend sa online ordering app kung saan nakaregister ang aming store ay tahimik niya akong hinintay. “Napagod ka ’no?” ang tanong niya sa akin nang matapos ako sa ginagawa ko.

“Medyo. Hindi ko kasi inaasahan ang pagiging immature ni Andrei, hindi kasi ganoon ang pagkakakilala ko sa kanya. He is a chill and relax person kasi nang makilala ko.” ang tugon ko.

“Ano ka ba, understand his end na lang. He was heartbroken, tsaka kung ako din siguro ang nasa posisyon niya magmamaktol ako na parang bata.” ang tugon ni Odyssey sa akin.

“Wow ang open-minded naman pala talaga ng boyfriend ko.” ang sabi ko sa kanya, sabay pisil sa mga pisngi niya.

“Can we go somewhere muna bago umuwi? I mean wala naman nang pasok bukas dahil nga pinagbakasyon ko na lahat ng staff so I guess hindi masamang i-celebrate natin ang relationship natin tutal halos ipagsigawan na natin sa lahat kanina dito sa store.” ang pag-aya ko sa kanya.

“Go ako diyan, saan mo gustong pumunta?” ang wala niyang pagtutol na tugon.

“Just leave it to me.” Ang sabi ko na nakangiti na tila ba may binabalak.

Gamit ang sasakyan ko ay dinala ko si Odyssey sa isang local night seaside bar, sa bar na ’yon ako madalas noon magpalipas ng oras at mag-alis ng stress mula sa trabaho dahil na din sa malayang makakakanta sa maliit nitong entablado ang kahit na sinong may gusto. Madalas ay may mga Filipino din ang naroon, bakasyonista, at mga dito na din nakatira. Pero higit sa lahat, dinala ko si Odyssey doon dahil sa alam ko na may maganda itong boses dahil minsan ko na ’tong nadinig na kumanta noong magkaklase kami since then I always want to hear him singing pero hindi ko lang magawang ma-request kaya sa tingin ko ito ang pagkakataon ko.

“Teka, ano ’to maglalasing tayo?” ang tanong niya sa akin habang hila ko siya papasok. Halos punuan no’n at mas naging desidido ako sa balak ko na pakantahin siya.

“Baliw hindi! May mga non-alcoholic drinks din sila dito, hindi ’to pure na bahay lasingan ’no, this is a place for chilling out.” ang masaya kong tugon.

“Oh, sir, it’s been a long time. Glad to see you back.” ang sabi ng isang lalaking staff na nakakilala sa akin.

“Aloha! Uhm, do you have still some vacant table?” ang agad kong tanong.

“Well of course. Come follow me.” ang sabi ng staff na sinundan naman namin.

“Wow, suki na?” ang tanong sa akin ni Odyssey ng pabulong.

“Parang gano’n.” ang tugon ko naman.

Dinala kami ng staff ng bar na iyon sa isang table na di kalayuan sa stage, bago umalis ay binigyan kami ng lalaking staff ng kanilang menu. Sandali kaming tumahimik pareho upang tignan ang menu, nang makapagdesisyon na kami ng oorderin ay doon ko na muli tinawag ang atensiyon ng lalaking staff na agad naman ding lumapit sa amin at kinuha ang order namin.

Ilang sandali pa ay natapos na ang pagkanta ng isa sa guess ng bar, at bago pa magtanong ang babae na nagsisilbing host noon ay mabilis na akong nagtaas ng kamay para kunin ang atensiyon nito.

“Ooh I guess I do not need to ask for a volunteer, as someone on this side are confident enough to take the stage.” ang masiglang sabi ng babaeng host. At nang lumapit ako sa entablado ay sandali akong ininterview ng host, tinanong niya ang pangalan ko, sino ang kasama ko, kung taga saan ako, mga tipikal na tanong sa mga pinapaakyat sa stage na ’yon. Nang ibigay sa akin ng babaeng host ang mikropono ay doon na din ako nagsimula sa plano ko.

“Good evening to everyone, I hope everyone here are having a good time.” ang sabi ko na masaya namang tinugon ng lahat.

“This night is one of the special night for me.” ang panimula ko. “To be honest I am really not the one who will sing for you tonight as I want this special person to sing for us.” ang sabi ko at ibinaling ko kay Odyssey ang tingin ko. “I know some of you might judge us but as I believe that love is the most imperfect thing in this world but it is the most perfect thing we could all have.” ang dagdag ko.

“Please let us give a warm round of applause, the person who I considered the most special to me, Odyssey Alberto.” ang pakilala ko at sumenyas pa ako sa kanya ng ilang ulit para mapilitan siyang tumayo at samahan ako sa entablado, pero kinabigla ko din ang mainit na pagtanggap ng lahat sa amin. At ibinigay ko kay Odyssey ang mikropono na nakangiti at napapailing na lang siya at natatawa sa ginawa kong pag-o-on the spot sa kanya.

“Wow!” ang una niyang nasabi habang pabalik ako ng mesa namin at nagtawanan naman ang lahat. “Good evening everyone, I never expect to be on this spot.” ang sabi pa nito na muling dahilan ng pagtawa ng naroon.

“Well since I am already here, on this very special stage and place, I will not let this moment end without granting the wish of that special person who puts me on this situation. I hope that you would love this song.” ang sabi niya at nagpalakpakan ang lahat. Sandali siyang lumapit sa banda na mag-accompany sa kanya upang tanungin kung alam ng mga ito ang kantang kakantahin niya. At nang masiguro niya nang alam ng mga ito ang kantang kakantahin niya ay doon nagsimula ang tugtog at pagkanta niya.

“Maybe it’s the way you say my name

Maybe it’s the way you play your game

But it’s so good, I’ve never known anybody like you

But it’s so good, I’ve never dreamed of nobody like you

And I’ve heard of a love that comes once in a lifetime

And I’m pretty sure that you are that love of mine

’Cause I’m in a field of dandelions

Wishing on every one that you’ll be mine, mine

And I see forever in your eyes

I feel okay when I see you smile, smile

Wishing on dandelions all of the time

Praying to God that one day you’ll be mine

Wishing on dandelions all of the time, all of the time

I think that you are the one for me

’Cause it gets so hard to breathe

When you’re looking at me

I’ve never felt so alive and free

When you’re looking at me

I’ve never felt so happy

And I’ve heard of a love that comes once in a lifetime

And I’m pretty sure that you are that love of mine

’Cause I’m in a field of dandelions

Wishing on every one that you’ll be mine, mine

And I see forever in your eyes

I feel okay when I see you smile, smile

Wishing on dandelions all of the time

Praying to God that one day you’ll be mine

Wishing on dandelions all of the time, all of the time

Dandelion, into the wind you go

Won’t you let my darling know?

Dandelion, into the wind you go

Won’t you let my darling know that?

I’m in a field of dandelions

Wishing on every one that you’ll be mine, mine

And I see forever in your eyes

I feel okay when I see you smile, smile

Wishing on dandelions all of the time

Praying to God that one day you’ll be mine

Wishing on dandelions all of the time, all of the time

I’m in a field of dandelions

Wishing on every one that you’ll be mine, mine“

Hindi ko alam pero ang tanging alam ko lang ay ang saya ko nang mga sandaling nakikinig sa kanya na kumakanta siya, may kakaibang init akong nararamdaman mula sa dibdib ko. Ang bawat ngiti at sulyap niya sa akin, kahit na alam kong ako ang dahilan bakit siya naroon sa entabladong ’yon ay pakiramdam ko pa din ay hinaharana niya ako sa gabing iyon. Hanggang sa hindi ko na namalayang natapos ang kanta niya, nagpalakpakan ang lahat, habang ako ay nakatingin lang sa kanya na nakangiti at naiwan sa sandaling mahiwagang lugar na nilikha niya sa pagkanta niya.

Halos hindi magkandamayaw ang lahat sa pag-request sa kanya na kumanta pa ng isang beses, at bago pa siya makasagot ay naagaw ang atensiyon ng lahat ng isang lalaki na tila nangugulo sa pinaka entrance ng bar na iyon, dahilan para mapatingin kami sa direksiyon nito, at nakilala ko agad ang lalaking nanggugulo, si Andrei, lasing na lasing, at halatang walang gagawin na maganda. Sa pag-aalala ko ay agad ko nang nilapitan si Odyssey dahil sa kanya lang nakatingin din si Andrei noon. Agad kong hinila si Odyssey pababa ng entablado.Nilapitan ko ang staff na nag-assist sa amin at nag-abot ako ng pera na alam kong sosobra sa order namin.

“Teka, saan tayo pupunta?” ang tanong ni Odyssey sa akin.

“Let’s just go out here…”

“But…”

“No buts, ayoko na ma-involve ka sa gulo. Lasing si Andrei, tayo na ang umiwas.” ang sabi ko sa kanya at tumango naman siya sa akin.

“Are you leaving already?” ang tanong sa akin ng lalaking staff.

“I am so sorry. Uhm we just have some urgent matter we need to take care of.” ang tugon ko dito, at niyaya na si Odyssey na umalis pero bago pa kami makaalis sa mesa namin ay naharang na kami ni Andrei.

“Oh kakarating ko pa lang aalis na kayo agad? What’s the rush?” ang sabing ng lasing na lasing na si Andrei.

“Andrei, you are drunk, it is much better you go home now.” ang sabi ko sa kanya. “Tara na Odyssey.” ang sabi at hinawakan ko na sa kamay si Oddysey para hilahin.

“So it seems that you still do not know ha? You still do not know that one day that guy will leave you alone.” ang sabi ni Andrei na para bang may gusto pang ipahiwatig, dahilan para mapahinto kami sa paglalakad, at dahil din doon ay nakuha na namin ang atensiyon ng lahat, tumahimik ang bar, at para bang nag-aabang ang lahat sa mga susunod na mangyayari.

“You! Yes you mister Odyssey, right? Why not tell Ben that you will leave him soon. Oops! I think I am drunk, I am saying things that I shouldn’t say.” ang sabi ni Andrei at tumawa ito, hindi ko naiwasan na mainis kaya lumapit na ko sa kanya.

“You know Andrei, you’re sick!” ang sabi ko sabay duro sa dibdib niya, pero nginisian lang ako nito.

“Me? I am sick? No, no, no, I am not the one who is sick here. Why not ask your man?” ang sabi ni Andrei na ipinagtaka ko kaya napatingin ako kay Odyssey. Lumapit si Odyssey sa akin at hinawakan niya ang kamay ko para ilayo kay Andrei at doon ko napagtanto na mayroong alam si Andrei patungkol kay Odyssey, bagay na hindi sinasabi sa akin ni Odyssey.

“Tell me Odyssey, what’s Andrei saying?”

“He is drunk just do not believe him, let’s just leave him here.” ang pag-iwas niya sa tanong ko.

“Oh come on bro, why lie to Ben, he is your guy now right? I am sure that he will understand you, tell him that you are sick bro, that you have a leukemia. Oops, sorry I said something I shouldn’t say again.” ang sabi ni Andrei na labis kong kinabigla, at napatingin ako kay Odyssey noon na nagpipigil ng luha.

“Odyssey, tell me is that true?” ang tanong ko sa kanya at hinawakan niya ang kamay ko ngunit agad akong kumalas dito.

“Tell me Odyssey is that true? Tng in Odyssey! Totoo ba?” ang tanong ko sa kanya na hindi ko napigilan ang maging emosyonal. At nagsimulang bumuhos ang luha ko nang makita ko siyang napakagat ng labi na halatang guilty at tumango siya sa akin bilang tugon.

“So totoo nga? So totoo nga na may sakit ka? Bakit hindi mo sinabi sa akin? Odyssey nagtiwala ako ulit sa’yo, naniwala ako na wala ka nang tinatago sa akin.” ang sabi ko sa kanya.

“Let me explain Ben, balak ko naman ding sabihin sa’yo tumityempo lang ako.”

“Explain? ’Yan ka na naman sa explanation mo, Odyssey sa mga nagdaang araw na nagkasundo na tayo you have all the chance to say it to me, lalo nang gabing naging tayo. Balak mong sabihin sa akin? Kailan kapag nakaratay ka na sa hospital? Tumityempo ka? Kailan ’yung tyempo na ’yan kapag mahal na mahal na kita at mamamatay ka na lang?” ang emosyonal kong tugon sa kanya. “Nagtiwala ulit ako sa’yo Odyssey, I f*cking trusted you again, pero bakit ganito? Ano masaya ka na? For the second time around you broke me?” ang sabi ko at nagmamadali akong lumabas ng bar na ’yon.

Hinabol ako nila Odyssey sa labas, at nang hawakan ako ni Odyssey sa kamay ko ay agad akong kumalas at tinulak siya. “Don’t show your face again. This time kakalimutan na talaga kita.” ang sabi ko sa kanya at nagmamadali akong sumakay ng sasakyan ko at umalis.

Habang nagmamaneho ako ay halos wala akong humpay sa pagluha ko, hanggang sa mapilitan na ’kong itabi ang sasakyan ko dahil halos wala na akong makita sa mga luha ko. Sa paghinto ko sa isang tabi ay doon na ’ko humagulgol ng sobra, dahil sa pagkakataong ito kakaibang sakit ang nararamdaman ko, mas masakit noong unang nasaktan ako ni Odyssey.

Nakauwi ako ng bahay na mugto ang mga mata, tila walang kaluluwa, sinira ko pa ang Christmas garland na nakabalot noon sa hagdan habang papaakyat ako. Alam kong tulog na noon si mama kaya naman dumiretso na ako sa kwarto, at doon muli ay bumuhos ang mga luha ko, ngunit pinigilan ko ang sarili ko na mapahagulgol. Lumapit ako sa study table ko, at agad kong kinuha ang kaisa-isang larawan namin ni Odyssey na mayroon ako at pinunit ko ’yon sa gitna at nilukot. Naupo ako sa sahig na nakasandal sa kama ko, ipinatong ko ang mga braso ko sa mga tuhod ko at tahimik na umiyak, pinigil ang sarili ko na isigaw ang sakit na nararamdaman ko.

Nang magising ako ay nakita ko ay nakahiga na ako sa sahig noo, may unan, at kumot dalawang bagay na alam kong wala ako dahil tandang tanda ko pa na nag-iiyak lang ako buong gabi hanggang sa makatulog. Sa pagbangon ko ay agad kong napansin ang larawan namin ni Odyssey na pinunit ko na kagabi, naka-pin ulit iyon sa cork board at pinagdugtong muli gamit ang scotch tape. Dali-dali akong bumangon at kinuha ’yon, nagmamadaling lumabas ng kwarto, bumaba ng hagdan at tinungo ang kusina sabay lapag sa larawan namin sa mesa nang pahampas. Malakas ang pagkakahampas ko sa mesa pero tila balewala iyon kay mama na naghahanda na ng almusal, tinignan niya lang ako, at ang larawan na nasa mesa.

“Oh gising ka na pala. Bakit hindi ka muna mag-almusal bago ka magdadabog diyan?” ang sabi ni mama na naglalagay noon ng palaman sa tinapay.

“Kayo ba ’ma ang nagbuo nito?” ang may inis kong tanong sa kanya.

“Oh ano naman kung ako ang bumuo?”

“Mama naman…”

“Aba Benedict! Ilang taon ka na nga? Kung makaasta ka para kang teenager ha.” ang agad na tugon sa akin ni mama.

“Pero ’ma hindi niyo naman kasi alam ang nangyari, kung bakit ako nagkakaganito.” ang pagmamaktol ko, at inilapag ni mama sa harap ko ang platito ng tinapay na pinalamanan niya.

“Mister Benedict Salcedo, hindi mo pa sinasabi sa akin alam na alam ko na. Anong akala mo hindi ko alam na kayo na ni Odyssey nitong nagdaang araw? At akala mo ba hindi ko alam na may problema na naman kayo kaya nagkakaganyan ka?” ang kalmadong tugon sa akin ni mama. “Kung lagi mong paiiralin ang pagiging emosyonal mo, hindi malabo na sa huli mo pagsisihan ’yang pinaggagagawa mo. Hindi maling masaktan, magalit, magtampo, o sumama ang loon, karapatan mo ’yon, pero huwag mong hayaan na pangunahan ng mga ’yon ang pag-iisip mo.” ang dagdag niya.

“Pero ’ma Odyssey lied again to me.” ang tugon ko na may pagdidiin sa salitang lied.

“Oh, nagsinungaling sa’yo, tapos anong ginawa mo? Tumakbo ka palayo? Pinagtulakan mo ’yung tao na para bang nakapatay na ng tao?” ang tugon ni mama na tila ba tunay ngang may alam siya sa nangyayari. “Anak, ano ba ang tumatapos sa isang kasinungalingan? Hindi ba katotohanan lang? Kung pakiramdam mo nagsinungaling sa’yo ang tao hindi ba dapat alamin mo ang totoong dahilan bakit niya nagawa ’yon? We all lie Ben, lalo ka na.”

“Anong lalo na ako ’ma? I never lied.” ang sabi ko.

“yes you did. You are lying to yourself, you are running away from the truth that you need him in your life. Ben, ina mo ko, kilala kita, alam ko kung ano ’yang nasa kalooblooban ng puso at utak mo kahit di mo pa sabihin, alam mo kung bakit? Kasi nakikita ko sa mga mata mo kung ano ang totoo.” ang tugon ni mama. “If tingin mo talaga you had enough of Odyssey, then speak with him, end it nang hindi niyo kailangang saktan ang isa’t isa. There are proper ways to make and break, hindi ’yung hahayaan niyo na ’yang sama ng loob niyo ang maging tuldok. Maniwala ka sa akin anak, ending things with hate will just haunt you sooner or later with what ifs and regrets.” ang sabi pa ni mama.

“To be honest anak, madami akong alam tungkol kay Odyssey, remember nakapag-usap kami along the way home? Pero hindi kasi ako si Odyssey and I respect his privacy, kaya hindi ko sasabihin ang mga bagay na alam ko. Pero anak bilang ina mo, I am giving you an advise to find in your mind and heart to understand him, kasi to be honest ikaw na lang ang mayroon siya.” ang sabi ni mama, na medyo ikinalito ko ang huling bahagi ng sinabi niya.

Bago pa ako makapagsalita ay nadinig naming tumunog ang doorbell, sumenyas si mama na ako na ang sumagot. Nang sandaling iyon ay nagdadalawang isip pa ako, nasa isip ko kasi noon na baka si Odyssey iyon. Hindi pa ako handa na harapin siya, may sakit pa din sa dibdib ko na di ko maalis dahil sa nalaman ko kagabi.

“Ben tignan mo na kung sino ’yon.” ang utos ni mama na nagsimula nang matimpla ng kape, napailing na lang ako at agad na tinungo ang pintuan. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ay sandali akong huminto, kinalma ko ang sarili ko at huminga ako ng malalim, at sa pagtunog muli ng doorbell ay siya ding bukas ko ng pinto.

Sa pagbukas ko ng pinto ay hindi ang taong inaasahan ko ang bumungad sa akin, si Andrei, hindi ko alam kung bakit pero tila nkaramdam ako ng pagkadismaya nang hindi si Odyssey ang nakita ko. “Good morning.” ang halos pabulong na bati sa akin sabay ngiti na tila ilang siya o nahihiya.

“Good morning, ikaw pala Andrei. Oh bakit ka naparito?” ang tanong ko sa kanya. “Teka, pasok ka muna samahan mo na kami ni mama na magbreakfast.” ang alok ko sa kanya dahil sumilip noon si mama mula sa kusina, nakita naman siya ni Andrei at kumaway ito dito.

“Thank you pero hindi na ako papasok. To be honest ikaw lang naman ang sadya ko dito. Look Ben, I am so sorry about what I did kagabi, I am so drunk that I got out of control, I am so stup*d to do such thing. I felt so guilty to be honest.” ang sabi ni Andrei sa akin at ramdam ko kung gaano siya nagi-guilty sa nangyari.

“Why feel guilty and sorry? Dapat nga ’di ba mag-thank you pa ako sa’yo kasi you help me to know the truth about Odyssey’s condition. Kaya wala ka dapat ihingi ng sorry sa akin, you only did the right thing.” ang tugon ko.

“No, I do not. Hindi ko dapat pinangunahan si Odyssey. Actually nang mahimasmasan ako sa kalasingan ko kagabi, I saw him outside the bar, sitting on the sand, ignoring the cold wind and the sea water that touching his feet. He was so devastated of what happened.” ang paglalahad niya. “Hindi ko alam saan ako humugot ng kapal ng mukha noong time na ’yon, pero siguro may epekto pa ang alak sa akin that time, lumapit ako sa kanya, naupo ako sa tabi niya. Tumingin siya sa akin noon pero instead na galit nakita ko sa mga mata niya kung gaano siya kalungkot kung gaano siya nawalan ng pag-asa, and that made me realize that I just detroyed someone’s life.”

“Andrei…”

“No Ben, listen to me, my jealousy got out of place, alam mo na mahal kita, and Ben knows that to. Pero alam mo bang napatunayan ko na mas deserving siya dahil on that moment na magkatabi kami, sinabi niya sa akin na ingatan kita as if he was like making some last wish. Doon ko nalaman na he was fighting his condition now alone.” ang sabi ni Andrei.

“What do you mean?”

“See, the reason why I found out his condition is because I stalked his social media accounts way back when you are telling me stories about him. Gusto ko kasing malaman sino ’yung dahilan para maging matigas, doon there are posts about him until one day bigla na lang nawala ’yung mga social media accounts niya kaya I lose track of him. Kaya nang makita ko siya sa store I am so mad at him, hindi lang dahil sa selos kundi dahil sa takot na if one day you let him in to your life again, gumuho na naman ang mundo mo.” ang sabi ni Andrei. “Nagkausap kami kagabi, Odyssey told me that his parents disowned him when they found out that he is in love with you, his uncle who is an LGBT member took care of him but he passed away two months ago kaya he felt so hopeless. Nang malaman niya na nandito ka sa Hawaii, he use all his savings, even the money for his medication para lang mahanap ka, kasi sabi niya sa akin masaya na siya kung mamamatay man siya anytime this year dahil nakita ka naman niya, that is the moment I realize how selfish am I. You see, hindi naman talaga siya nagsinungaling, pinangunahan ko lang siya, kung may kailangang lumayo sa’yo dito, it should be me and my selfishness.” ang paglalahad niya.

Nang sandaling iyon hindi nawala sa isip ko ang mga sinabi ni Andrei, para bang nakita ko sa isip ko ’yung sakit at hirap na pinagdaanan ni Odyssey nang mag-isa lang siya. Naramdaman ko ang mga luha ko noon na bumuhos nang mga oras na iyon. “Andrei, do you know kung nasaan siya ngayon? Or at least nasabi ba niya?” ang agad kong tanong sa kanya, ngunit isang iling lang ang itinugon niya sa akin.

Dali-dali akong umakyat sa kwarto ko, kinuha ko ang susi ng sasakyan ko, at walang pagpapaalam ako na lumabas ng bahay habang si Andrei ay naiwan ko nang nakatayo sa labas ng bahay namin. Agad kong pinaandar ang sasakyan ko, ang naisip kung puntahan noon ay ang cottage inn na tinutuluyan niya. “Please be there, please wait for me, please Odyssey, please…” ang paulit-ulit kong sabi, nang sandaling iyon pakiramdam ko ang bagal bagal ng oras, ang bagal ng takbo ng sasakyan ko, para bang bawat sandali na lumilipas ay nakikita ko sa isipan ko na unti-unti nang lumalayo si Odyssey sa akin.

Ilang oras din ang ang tinagal ng biyahe ko nang makarating ako sa cottage inn, hindi ko na nagawang maiparada ng maayos ang sasakyan ko sa labis na pagmamadali. Agad kong tinungo ang front desk at nabigla pa nga noon sa akin ang babaeng staff kasalukuyan noong umiinom ng kape.

“Sorry for that sir, is there anything we can help? It seems like you are in a rush?” ang agad na tanong sa akin nito.

“I am sorry for suddely barging in, but is Odyssey Alberto in here? I am his…” ang hindi ko agad natuloy na sabihin dahil hindi ko alam kung paano ko ipapakilala ang sarili ko, hanggang sa mapangiti ako sa naging pasya ko. “I am his boyfriend. I know it sound so crazy but I am his boyfriend. I came here to see him, I am just kind of worried because we had a misunderstanding last night and I really need to speak with him.” ang sabi ko, pero sa halip na tugunin ako ay may kinuha na paper bag sa ilalim ng desk ang babae. Pagkakuha sa paper bag ay ibinigay niya ito sa akin.

“So you are the one he is expecting to come here. Mister Odyssey just checked out earlier this morning, before he leave he gave me this paper bag and ask me to gave this to the person who will look for him.” ang sabi ng babae, at agad kong kinuha ang paper bag at binuksan iyon, pagbukas nito ay isang stuffed toy ng “The Grinch” na may scarf ang laman nito, at bukod doon ay mayroon ding papel na tila sulat na iniwan ni Odyssey para sa akin.

Agad kong binuksan ang nakatuping papel at binasa iyon. “I am so sorry Ben, alam ko nasaktan na naman kita, siguro nga I am really a Christmas Grinch. Sorry if masisira ko na naman ang Pasko mo, pero maniwala ka man sa hindi, ang gusto ko lang naman ay buuin ’yung Pasko mo na sinira ko noon pero wala, I made everything crumbled down na naman. Tama nga siguro sila mama at papa, I will only cause bad luck sa kahit na sino dahil sa ganito ako, pero Ben gusto ko pa din magpasalamat kasi alam ko at naramdaman ko how genuine your love for me is, which is a wish granted para sa akin, at least naranasan ko mahalin ng ultimate crush ko. Pero I am still wishing na sana huwag mo nang hayaang sirain ko ang Pasko mo, kalimutan mo na lang na nag-exist ako sa buhay mo, kasi gusto ko masaya ka lang, gusto ko bumalik ka sa Ben na nakilala ko noon, chill lang, happy go lucky, hindi inaalala ang sasabihin ng iba, at higit sa lahat ’yung Ben na laging inaalagaan ang taong mahahalaga sa kanya. I know sinabi ko na kalimutan mo na nag-exist ako pero binigay ko ’yang stuffed toy kasi naisip ko baka kailangan mo din akong ilibing sa limot kaya ’yan proxy ko, Ben, salamat sa lahat, at sorry ulit.”

Hindi ko na namalayan noon na pumapatak na pala ang mga luha ko habang binabasa ko ang sulat na iyon ni Odyssey, halos burahin ng luha ko ang nakasulat sa papel na iyon. “Uhm sir are you okay?” ang tanong sa akin ng babaeng staff.

“I am sorry but do you happen to know where he is now?” ang tanong ko.

“I am sorry but he didn’t say anthing to us, he just said thank you and then ask me a favor to give this to you.” ang tugon nito sa akin. Pinunasan ko ang mga luha ko at pagkatapos ay nagpasalamat sa babaeng staff. Ibinalik ko ang sulat at stuffed toy sa paper bag at tahimik na lumabas ng cottage inn.

Sa pagsakay ko ng sasakyan ko ay napadukdok ako sa manibela nito, doon muli bumuhos ang emosyon ko, dahil nang mga sandaling iyon natatakot ako na hindi ko na makita pa si Odyssey, bilang alam ko na ang kalagayan niya, para na akong nakikipaghabulan sa oras. Nang kumalmakalma ako ay muli kong pinaandar ang sasakyan ko, hindi ko alam kung saan ko siya hahanapin hanggang sa abutin na ako ng umaga ng dalawampu’t apat ng Disyembre ay hindi ko pa din siya nakita. Nakailang tawag na din si mama noon sa akin na hindi ko sinasagot, halos wala na akong lakas noon, o mas tamang sabihin nawalan na ako ng pag-asa na makikita ko pa siya.

Nagpasya na ko noon na umuwi, sa daan ay halos wala akong buhay, para akong patay na nagmamaneobra ng kanyang sasakyan. Ibinaba ko ang salamin ng bintana ng sasakyan ko at hinayaan kong pumasok ang sariwang hangin upang mas kumalma ang pakiramdam ko. Hanggang sa madaanan ko ang isang undevelop na tabing dagat ng isla, agad kong itinabi at inihinto ang sasakyan ko nang matanaw ko ang isang lalaki na palusong sa dagat na noon ay malalakas ang alon. Hindi ko alam kung paano pero namalayan ko na lang tumatakbo ako noon ng ubod bilis, hanggang sa maabot ko na ang kinaroroonan ng lalaki, hinawakan ko ang kamay niya at buong lakas ko siyang hinila hanggang sa bumagsak ako sa buhanginan at pumaibabaw siya sa akin.

“B-B-B-Ben…”

“Anong sa tingin mo ang ginagawa mo?”

“Gusto ko lang namang…”

“Mabuhay ka Odyssey, lumaban ka, hindi ba Christmas Grinch ka? Then make my life miserable by living, this might sound selfish pero, mabuhay ka para sa akin, lumaban ka para sa akin. Odyssey I know everything now, I am sorry for being so selfish, pessimistic, and for always pushing you away bago ka pa makapagpaliwanag.” ang sabi ko at nagsimula na akong lumuha noon.

“Never naman akong nagalit sa’yo, never akong nagtampo sa’yo. I always want lang na masaya ka na safe ka. Pero Ben, walang kasiguruhan na mabubuhay pa ko ng mata…”

“Mabubuhay ka Odyssey, mabubuhay ka ng matagal, lalaban tayo, ilalaban kita.” ang sabi ko at doon na bumuhos ang mga luha ni Odyssey, pumatak iyon sa mukha ko, ngunit nakita ko sa mga mata niya ang labis na kasiyahan. “You will never be alone anymore sa laban mo, lalaban tayo okay? Mabubuhay ka.” ang sabi ko at tumango sa akin nang nakangiti habang lumuluha.

Nang humupa ang mga emosyon namin ay nanatili kami sa tabing dagat na iyon, magkasandal ang aming mga ulo at pinagmamasdan ang malalakas na alon at pinakikinggan ang bawat paghampas nito sa buhanginan. “Ben…” ang pagbasag ni Odyssey sa katahimikan.

“Can I sleep on your lap?” ang tanong niya sa akin, at tumingin ako sa kanya, tumango ako sa kanya nang nakangiti bilang unang tugon.

“Yes you can.” ang sabi ko, at agad siyang nahiga sa lap ko.

“I love you Ben.” ang malambing niyang sabi.

“I love you too Odyssey.” ang malambing kong tugon at hinaploshaplos ang kanyang buhok, pinagmasdan ko siyang pumikit, at sa pagpikit niya ay siyang pagtanaw ko muli sa mga alon ng dagat.

-WAKAS-

White Christmas

(Italic fonts are considered as flashback)

White Christmas

By: Lemonade_Aion

Anong kaya mong gawin para sa

minamahal

mo? Kaya mo ba

siyng

patawarin kung magkakaroon siya ng kasalanan na alam mong

makakasira

sa inyo? Kakayanin mo bang patawarin ng buong buo para lang sa pag ibig?

Kung ako kasi ang tatanungin? Hindi ko alam. Hindi ko siguro kakayanin. Hope ang pangalan ko, at ito ang kwento ko.

Hope’s Point of View

“Forgiveness, what about this word?” Tanong ng Professor ko na nagtuturo sa harapan. “How do you define the Forgiveness.”

Napakamot ako sa ulo ko nang marinig iyon. Malamang isa na naman ako sa tatawagin para magpaliwanag ng pagkahaba haba tapos english pa!

Nakahinga naman ako nang maluwag nang hindi sa akin nabaling ang mata niya. Ayoko munang sumagot.

Hindi dahil sa tinatamad ako. Kung hindi dahil may naaalala ako sa salitang “Forgiveness” o “Pagpapatawad”. Paano ka nga ba magpapatawad ng isang tao na bukal sa iyong puso? Kailangan ba talaga ng regalo? Effort? O kailangan lang malaman kung sincere siya sa paghingi ng tawad?

Yan ang madalas ko kasing tinatanong sa mga kakilala ko. Pero iba-iba sila ng sinasabi, iba iba rin sila ng affirmation . Kaya kahit anong paliwanag nila eh hindi ako malinawan.

“Mr. Hope! Tulala ka na naman!” Ang malakas na pagsaway niya sa akin. Bigla siyang kumuha ng stick at ibinigay sa akin iyon. Palihim na lang akong nakasimangot dahil doon. Alam ko na ang ibig sabihin nito, tsk!

“It’s better to listen first sa itinuturo ko bago sa unnecessary things and thoughts na nasa utak mo,” ang dagdag niya pa. “Okay, dahil hindi ka nakikinig. Please define the Forgiveness in your own word.”

Napairap na lang ako bago tumayo at ibuka ang bibig.

“Forgiveness is a gift,” ang nasabi ko nalang na ikinatango niya. Nahalata ko naman ang pagtingin ng lahat sa akin pero hindi ko iyon pinansin. Kinuha ko ang journal ko at tinignan kung may schedule ba ako this week.

Nakita ko ang date na December 1, 2018. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Ito yung unang araw ng disyembre kung saan ko siya nakilala.

December 1, 2015 (6:00 pm)

Naaalala ko pa noon kung saan

kasa

-kasama ko ang mga pinsan kong may

planong

mangaroling

. Gagamitin kasi namin ang mga

makokolektang

pera para

makapagpatayo

ng kubo malapit sa likod bahay namin kung saan madalas kaming

natambay

.

Biglang

nagstrum

si Mark ng

gitarang

gagamitin. Siya ang may hawak ng instrument dahil mahilig siya sa mga ganito. Siya rin yung mas matanda sa aming

magpipinsan

at may idea ng caroling.

Napangiti ako ng marinig ang pamilyar na tono na

itinutugtog

niya kahit na intro pa lang.

“Santa tell me-” napatigil siya sa

pagkanta

ng hindi sinasadyang

mapiyok

ito. Bigla kaming

nagtawanan

lahat dahil sa

nasaksihan

. Maganda na sana pero boses niya ang problema.

Napatingin na lang ako sa hawak kong box, kung saan ako ang kukuha ng mga perang ibibigay ng mga

mababait

naming kapitbahay.

“Oh tara na tara na! Maya maya baka malamig na at hindi na natin

kayanin

sa labas,“ sabi naman ni Gabi, isa rin sa pinsan ko na ang tanging ambag siguro ay

kahanginan

. Sumama raw siya para

maattract

magbigay yung mga tao.

Bale nasa limang bilang kami, kasama na ako. Nagpaalam naman ako kay Mama para sumama. Mabuti at pumayag ito dahil kasama ko naman daw ay

matatanda

.

“Eto? Eto yung

uunahin

natin?“ tanong ni Mark sabay turo sa unang bahay na

natigilan

namin. Mukhang mayaman ang

nakatira

rito at may mga Christmas lights pa sa labas ng bahay.

Makukulay

iyon at talagang masarap sa mata.

“1…2….3!

Wi

-wish you a merry Christmas,

wi

-wish you a merry Christmas,

wi

-wish you a merry Christmas and happy new year!“

paunang

pagkanta

namin. Muntikan na akong

matawa

dahil sa kanila. Mga

sintonado

pero matapang kung

magparinig

ng boses.

“May tao ba dyan? Sure kayo?” ani Gabi.

“Syempre meron Kuya, may

ilaa

nga oh?“

pambabara

ko bago tumawa.

“Eh mukhang wala naman, tara na nga! Sa iba na lang-” hindi na niya naituloy ang sasabihin nang bumukas ang gate at lumabas ang isang matandang lalaki. May dala itong wallet at nakangiti sa amin.

“Pasensiya na mga

iho

, ako lamang kasi ang mag isa rito sa bahay. Umalis ang anak ko para bumili ng

iluluto

sa hapunan. Oh ito ang

pamasko

ko sa inyo,“ saad niya sa malambing na boses.

Nilapit

ko ang hawak kong box at doon niya inilapag ang papel na pera. Napangiti naman ako dahil parang ang laki naman ata ng binigay nito.

“Merry Christmas ho lolo!” pagpapaalam namin bago magpatuloy.

Nagpatuloy pa rin kami sa

pangangaroling

hanggang sa kabilang barangay na may kalayuan na rin sa amin. Masyado nang gabi at kakaunti na lang ang nasa labas pero buhay na buhay pa rin ito dahil sa Christmas lights na nakasabit at nakabukas sa bawat gilid at itaas ng mga

kalye

.

Nang matapos kami sa

pagkanta

sa dulong bahagi ng kabilang barangay ay

nagdesisyon

na umuwi na at bukas na lang magpatuloy.

“Ilan na ang

nakolekta

natin? Marami na ba?“ tanong ni Mark habang inaayos pa nito ang

gitarang

ginamit.

“Akin na, ako na ang

magbibilang

,“ sabat naman isa ko pang pinsan bago kunin ang

kahon

sa akin.

“Sa bahay na natin gawin yan. Baka

mapagtripan

pa tayo ng kung sino,“ pagsaway ko sa mga ito. Pero parang wala silang narinig dahil hawak na nila ang mga papel na pera at tanging

barya

na lang ang naiwan sa loob.

Maya-maya pa ay may grupo ng mga lalaki ang biglang lumapit sa amin. Sa unang tingin pa lang ay alam mong may gagawin silang hindi maganda.

“Oh mukhang hindi kayo taga-rito ah?” Ani ng isa sa kanila. Ang mata niyang malalim ay

sinabayan

pa ng isang

ngising

nakakaloko. Napatingin siya sa mga pinsan ko at mabilis nila itong

lalapitan

sana nang

harangan

namin agad iyon ni Mark.

“Anong gagawin mo?”

tanong ko sa kanya kahit natatakot na ako sa

inaasta

niya. Lumapit siya sa akin at bigla akong

inakbayan

.

“Alam mo, nilalagay mo lang sa

alanganin

yung buhay mo,“ nanlaki ang mata ko nang may ilabas siyang biglang

kuminang

dahil sa liwanag. “ Kaya wag mo na sanang

subukang

manlaban

..kung hindi maaga kang

mawawalan

ng buhay!“

Napatingin ako kila Gabi at napalunok na lamang sila ng Laway.

“ Ano? Ibibigay mo o

isasaksak

ko sa

tagiliran

mo ito?“

Naiiyak na ako sa takot at

napapadasal

na rin sa isipan. Sana

magawan

ko ng paraan ito. Sana makauwi pa kami ng buhay.

“Ano?!” Sigaw niya ng naiinip na. Nararamdaman ko ang

matulis

na dulo nito sa balat ko na alam kong

babaon

na hangga’t hindi namin binibigay ang pera.

Sana may

magligtas

sa amin..

“

Bitawan

niyo sng pinsan ko mga gago!“Nagulat ako ng sumugod bigla si Mark at

pinaghahampas

ang lalaki ng hawak niyang

gitara

. Dito na nila ako hinila palayo habang nanginginig sa takot.

Hanggang sa makita naming

sirang

sira na ang

gitara

ng pinsan ko pero hindi man lang

natinag

ang mga lalaki. Napaatras kami nang

maglabas

na ang iilan pa sa kanila ng

kutsilyo

.

“Tandaan niyo!

Dayo

lang kayo rito!“ Pagbabanta niya. “Akin na yung pera! Bilis!”

Napatingin sa amin ang may hawak ng

kahon

at dahan-

dahang

inaabot iyon sa kanya. Bahala na mawalan, basta makauwi lang ng buhay.

“Hoy! Kayo na naman?” Sigaw ng isang lalaki mula sa isang banda. Napalingon kaming lahat sa kanya. Para akong

natigilan

at

natuyuan

ng laway nang makita ko ang

matangkad

at

maputing

lalaki. Medyo magulo ang itim na buhok nito. Suot suot nito ang

sando

at isang shorts, in short

nakapambahay

lang.

Parang nawalan ako ng lakas nang

Ialis

ko yung

tingin

sa kanya. Anong nangyayari sakin?

“

Nanggugulo

na naman kayo ah! Aalis kayo o

tatawagin

ko yung tatay kong

pulis

?“ Dagdag pa nito.

Napalunok ako nang

magtagpo

ang mga mata namin, yung mga

matang

iyon…

“ Mr. Hope Navidad!“ Sigaw ng professor ko na kanina pa pala sa aking harapan. Nawala ako sa pagbabalik tanaw ko ng mga oras na iyon at tila gusto ko na lang magpalamon sa lupa dahil sa kahihiyan.

“Aba i was discussing here in front then hindi ka nakikinig? Ano bang iniisip mo?” Dagdag niya.

“N-nothing Sir,” sagot ko habang iniisip na naman ang lalaking yun, bakit ko nga ba siya inaalala?

Kahit pilit na pumapasok siya sa utak ko ay hindi ako nagpadala roon. Pinagtuunan ko na lang ng pansin ang lesson namin hanggang sa matapos at madismiss kami. Mabuti at last subject na siya, makakauwi na rin sa wakas.

Papatayo na sana ako nang may pumasok sa room naming lalaki, si Mark pala.

“Ano? Sasabay ka ba sa amin?” Tanong niya. Lumapit naman ako at sabay na kaming lumabas habang umiiling.

“Kuya, may pupuntahan pa kasi ako. Hindi muna siguro ako makakasabay,” sagot ko. Nakita ko ang panlulumo sa mata niya. Nagpakawala siya ng buntong hininga tapos ay ginulo ang buhok ko.

“Oh siya mauna na ako, wag ka lang magpapagabi ha?” Bilin niya bago tumakbo palaalis. Nang makalabas na rin ako ay kusang naglakad ang aking mga paa at dinala ako sa plaza, kung saan kinakabit na nila ang mataas na Christmas tree na taon-taon ay binubuo.

Bigla na naman akong natulala.

Matapos yung gabing nakita ko siya eh hindi na ito

naalis

sa isip ko. Hindi ko naman alam kung bakit, kahit pilit kong

iniiwasan

eh hindi ko mapigilan.

Pero kahit ganoon pa man, yung una ay huli na naming

pagkikita

. Hindi ko rin nakuha ang pangalan niya. Kaya para akong nakakaramdam ng

panghihinayang

, sa tuwing naiisip ko iyon.

Hanggang sa sumapit ang ika-16 ng December, unang araw ng simbang gabi.

Kasama ko na naman ang mga pinsan ko’t

patungo

na kami sa loob ng simbahan para

humanap

ng upuan nang

malaglag

ang hawak kong wallet na bahagya palang nakabukas kaya

nagsilabasan

ang ilang

barya

.

“Ano ba yan,” naiinis na bulong ko sa sarili. Wala akong nagawa kung hindi kunin yun at hayaang

maiwanan

ng mga kasama ko, mga wala silang

pakisama

.

Nagulat ako ng akmang kukunin ko na ang iilan pa, nang may mga kamay na

dumampot

doon at

iniabot

sa akin. Kusang

napaangat

ako ng mukha at literal na napako sa kinatatayuan.

Yung lalaking

nagligtas

sa amin, nasa harapan ko na siya habang

nakalahad

ang palad.

“Ano? Ayaw mo bang kunin?” Tanong niya. Pilit ko namang

ikalma

ang sarili at kinuha agad iyon upang ilagay sa wallet ko. Nang maayos ay kunwaring nagmamadali ako.

“A-ah eh salamat!” Sabi ko. Biglang may kung ano sa isipan kong nagsasabing kausapin siya at magbukas ng topic patungkol sa ginawa niya sa amin. Pero

nauunahan

ako ng hiya. “S-sige mauna-”

“Teka! Ikaw ba yung muntikan nang

masaksak

?“ Kunot noong tanong niya. Sumilay ang magandang ngiti niya sabay lahat. “ Ikaw nga!“

“ Ahmmm oo? A-ako nga,“ sabi ko. Sa pagkakataong iyon, ay hindi ko alam kung bakit pero parang may

sumapi

sa akin at

kinapalan

ang mukhang

nilahad

ang kamay sa harap. “Ako si Hope..”

“Mauuna na pala ako huh? Sensiya na! Nice to meet you!” Saad niya bigla sabay

kaway

paalis hanggang sa

humalo

na ito sa maraming tao sa labas ng simbahan. Habang ako ay naiwan na parang

nilaparan

ng mga

langaw

sa sobrang kahihiyan.

Tinakpan ko ang mukha ko. “Sabi na eh! Kainis talaga nakakahiya ka kahit kailan Hope!”

Sisi

ko sa sarili. Pero wala na akong magagawa, hanggang sa pumasok na lamang ako sa loob at tumabi sa mga pinsan ko.

Sa umpisa ng Misa hanggang sa matapos ito’y hindi talaga iyon

naalis

sa akin. Hindi ko na rin siya

mahagip

ng mata ko sa loob. Mukhang

nakapagsimba

na siya sa unang misa kanina. Imbes na

mabawasan

ang

panghihinayang

ko,

nadagdagan

pa.

“Ang lungkot mo ata hanggang kanina?” Tanong bigla ni Giselle, ang babaeng

chismosa

. Nakauwi na kami at ngayon ay balak na

magsi

-overnight dito sa bahay namin. Malamang kung nakita niya yung kanina ay malalaman niya kung bakit ako

nagkakaganito

.

Pero ang weird lang, ano ba talagang nangyayari sa akin?

“Huh? Ako? Hindi naman ah?” Saad ko habang

kinakapa

ang mukha ko. “ Oh? Hindi naman!“

“ Ah talaga ba? Eh ano yang nasa mukha mo?“

“Kagandahan?” Napatingin silang lahat sa akin habang ako ay

ngumingisi

at

maarteng

humiga. Tinulak na lang ako ni Giselle atsaka sila

tumawang

lahat.

“Nga pala, nag enroll na ko para sa second sem. Nakita ko si John,” ani Gabi. Napatingin ako sa kanya

pagkasabi

yun.

“ Huh? Sinong John?“

“ Yung lalaking

nagligtas

satin noong unang caroling. Hindi mo ba siya kilala?“

Anito

sa akin. Parang gumaan ang pakiramdam ko nang malaman yun.

John…Simpleng pangalan.

Matapos iyon ay patuloy ko pa rin siyang hinahanap. Hanggang sa ang

bisperas

ng pasko ay sumapit. Wala namang nagbago sa

okasyong

ito, kasama ko pa rin ang mga pinsan ko,

tiyo

at

tiya

ko, lalong lalo na si Mama na siyang

natitira

ko na lamang na magulang dahil iniwan kami ni Papa ng walang dahilan.

Matapos ng huling simbang gabi namin ay nagpaalam akong

papasyal

mag isa. Ayaw nila akong

payagan

pero wala rin silang nagawa nang

mangako

akong

sasaglitan

lang sa plaza.

Nilakad

lakad ko lamang iyon hanggang sa dalhin ako ng paa ko sa tapat ng malaking Christmas tree.

Maliwanag iyon habang

pumapaikot

ang iilang batang masayang naglalaro. May mga

magkakaibigan

namang

kumukuha

ng

litrato

at syempre ang mga

magkakasintahang

hindi malaman kung saan ilalagay ang mga ngiti nila.

“Ang ganda no?” Biglang sabi ng isang matandang lalaki. Napatingin ako sa kanya habang kitang kita mula sa mata niya ang

kislap

ng saya. Napangiti ako nang

maalalang

siya iyong unang nagbigay sa amin ng pera.

“I-ikaw pala yan,

Lo

,“ sabi niya. Humarap naman siya sa akin nang marinig iyon.

“

Maaari

ko bang

mahingi

ang kamay mo?“ Aniya. Ewan ko pero

nahipnotismo

ako sa narinig. Kusa kasi itong kumilos at ibinigay iyon sa matanda. Kahit kinakabahan ay pinilit kong maging maayos.

“Ah eh

Lo

, ano po bang gagawin niyo?“ Tanong ko sa kanya. Hindi siya sumagot pero malambing na hinawakan niya ang palad ko bago ito

mapangiti

.

“Mayroong pag ibig ang

nabubuo

sa puso mo ngayon

Iho

,“ aniya na

ikinasurpresa

ko.

“Huh? Paano niyo ho nalaman?”

Tumawa ito ng kaunti. “Wag mo na

ipagkaila

iho

, ang saya ng mukha mo,“ sagot niya bago

bitawan

ang kamay ko. “Tandaan mo, ang unang taong makikita mo sa dami ng dumadaan ay siyang sinasabi ko sayo.”

Kumunot ang noo ko. “

Lo

-“ hindi ko na naituloy ang sinasabi nang umalis na siya habang naiwan akong naguguluhan, ano bang meron?

Natigil ang pag iisip ko nang may mga

kabataan

ang

nagsitakbuhan

, di kalayuan sa akin. Mukhang may

kaganapan

sa bandang city hall ng lugar namin.

Tatalikod

na sana ako nang hindi sinasadyang

magtagpo

ang titig namin.

Nakita ko si John.. habang

tumawid

sa mga taong

nagdadaan

.

Parang nakakita ako ng mga

bituin

sa taas ng ulo ko nang mangyari yun.

Pinikit

pikit

ko rin ang mata at baka labis lang na

tumatak

ang sinabi ni Lolo sa akin. Pero hindi, mas lalo siyang

lumalapit

habang diretso ang

matang

nakatitig sa akin.

Wait- Totoo ba ito?!

“Hey, Ikaw yung

nakabangga

ko nung 16? Tama?“ Tanong niya. Parang

pinagpawisan

ang noo ko dahil doon. “Tama nga, sayo ata ito?”

Nilahad

niya sa harap ko ang wallet. Nanlaki ang mata ko at kinapa ang bulsa. Saka lang ako nagising sa katotohanan na nawawala ang wallet ko.

“Ay oo a-akin yan,” saad ko sabay kuha sa kamay niya. “S-salamat ha.”

Tumawa siya. “Wala yon, mag ingat ka na lang sa susunod at baka magpasko kang

nganga

..tulad ko,“ biro niya. “Sige na, aalis na ko. Merry Christmas sayo.”

Dito na naman gumana ang utak ko nang makitang aalis na siya. Bigla akong

nalagay

sa adrenaline rush at biglang hinawakan ang braso niya.

“Teka!” Saad ko, dahilan para mapatigil siya. Lumingon naman ito at tinignan ako ng nagtataka. Mabilis na

rumehistro

ss utak ko ang dapat sabihin. “Ano kasi…b-bilang reward sana sa ginawa mo sa amin noon at sa akin ngayon? I-

ilibre

kita?“

Tinignan ko ang braso niya at mabilis na bumitaw.

Ngumiti siya ng malaki. “ Talaga? Oh sige ha hindi ako

tatanggi

dyan.

Nganga

ako ngayon eh,“ aniya sabay tawa. “ So saan tayo kakain?“

Nang araw na iyon din, nakilala ko siya ng kahit papaano. Yung feeling na para akong may hinahanap, biglang nawala. Pero hindi iyon ang nasa utak ko, kung hindi ang sinabi ni Lolo.

Hindi ko alam kung

nagkataon

lang ba iyon o talagang…

Tumunog ang cellphone ko sa bulsa. Napaayos ako atsaka kinuha ang telepono. Nakita ko agad nag nakaregister na number.

Si Mama.

Malamang pinapauwi na niya ako ngayon. Napasulyap na lang ako sa huling pagkakataon sa Christmas Tree atsaka umuwi na. Ilang saglit pa ay narating ko na ang bahay at naabutan na nagkakabit ng dekorasyon si Mama.

Nagmano ako nang makalapit sa kanya. “Kaawaan ka,” aniya bago magpatuloy sa ginagawa. “Bakit hindi ka sumabay sa mga pinsan mo umuwi?”

“May dinaanan pa po ako kasi Nay,” sagot ko na lang bago umupo sa sofa. Ngayong graduating student na ako, mas nagiging busy talaga kami. Pero ilang buwan na lang din at gagraduate na ako bilang secondary teacher.

“Anak, magpapasko na naman. Sana naman hindi na maulit yung nakaraang taon na…halos hindi ka lumabas sa kwarto mo?” Pagsingit bigla ni Mama bago ako harapin.

“Ma ok na ko, hindi ko na naman siya naaalala eh,” sabi ko kahit pa…hindi pa ako nakakapagmove on ng kumpleto. “Atsaka pasko yun. Favorite kong holiday sa lahat.”

“Pero sinabi mong iyon na rin ang pinaka ayaw mong dumating. Anak sana kung may magagawa man ako sabihin mo lang. Ayokong nakikita kang nasasaktan katulad-” hindi na niya naituloy ang sasabihin nang mapahawak siya sa dibdib niya.

Napatayo ako at agad na lumapit sa kanya. “Ma? Ma ayos ka lang ba?”

Tumango siya pero alam kong hindi totoo iyon dahil sa ekspresyon nito. Nangingilid na ang luha ko sa nasasaksihan. “T-teka Ma, h-hihingi lang ako ng tulong.”

…..

“ Oh kumain ka na muna,“ sabi ni Giselle habang inaabutan ako ng isang plastic na binili niya sa canteen ng hospital. Umiling naman ako at tinanggihan iyon.

“Pero Hope, hindi ka pa nakain simula kanina. Anong gagawin mo sa katawan mo?” Tanong niya pa na medyo ikinainis ko.

“Paano ako makakakain kung ganoon si Mama? Alam mo ang sitwasyon ko Ate,” saad ko na ikinabuntong hininga na lang nito bago tumango.

“Pero, kailangan mong maging malakas. Hindi ka pwedeng paghinaan ng loob. Atsaka isa pa malakas si Tita, lalaban yun dahil alam niyang andyan ka pa at hindi mo pa kayang mag isa.”

Hindi na ako nakaimik nang marinig iyon. Siguro nga, kailangan kong maging malakas. Hindi pwedeng ako mismo ang magiging mahina at kakapitan ko si Mama. Baka parehas lang kaming mahirapan sa sitwasyong ito. Sa hindi sinasadyang pangyayari, napatingin ako sa isang direksyon kung saan dumadaan kadalasan ang mga pumapasok sa hospital.

May dalawang lalaki ang magkahawak ang kamay at nakatitig sa akin. Bigla akong kinabahan.

“ Oh my- si…“ Ani Giselle. Tinignan ko siya saka kumunot ang noo.

“Sino Ate?”

“Si…”

“Hope?” Tanong ng isang lalaking boses na siyang ikinalingon ko agad. Nakalapit na pala ang dalawang lalaking nakangiti sa akin. Sino sila?

“Ako nga po, sino po sila? Kaibigan ho ba kayo ni Mama?” Tanong ko. Nagkatitigan ang dalawa bago humugot ng isasagot sa tanong ko.

“Ako ito Anak, ako si David…Ang tatay mo,” aniya na ikinataka ko. “A-ang laki mo na..”

“Anak? Teka hindi ba- “ hindi na ko nakapagsalita nang maalala ang sinabi ng Mama noon kung bakit wala akong makitang Ama sa tabi ko, sa bahay namin.

Iniwan niya kami nang dahil sa isang dahilan, na nagbigay na rin ng daan para kamuhian ko ang isang tao.

Hinawakan ni Giselle ang braso ko.

“ Kalma lang, Hope..“

“ Ikaw ba yung nang iwan sa amin ng walang dahilan? Ikaw ba yung naging duwag sa responsibilidad? Wag ka mag-alala. Hindi ka naman namin hinanap pagkatapos nu’n,“ ang hindi ko mapigilang sabi sa kanya. Nakita kong nabigla ito sa sinabi ko pero wala akong pakielam.

Parehas lang sila, mga hanggang salita lang..

“ Anak patawarin mo ako kung iniwan-“

“ Umalis na ho kayo, wala naman po kayong mapapala rito. Hindi naman namin kayo kailangan dito, at sa buhay namin. Hayaan niyo na ring dalhin ko hanggang hukay yung abot langit na galit ko dahil sa kaduwagan niyo.“

Hindi na siya nakasagot pa dahil sa sinabi ko. Nangilid ang luha ng Lalaki habang ang kasama nito ay tahimik lang at inaalalayan siya. Wala na akong pakielam sa kwento at paliwanag kung bakit siya umalis, hindi ko na kailangan nu’n.

Matapos ng maayos na gamutan kay Mama ay sinabi ng doktor na kailangan nitong manatili pa ng ilang oras sa hospital bago madischarge. Pumasok ako sa loob ng kwarto at nakita ang nakangiting mukha ni Mama.

“Halika rito, Hope,” pagpapalapit niya sa tabi nito. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Hinimas niya ang buhok ko.

“Kumusta po ang pakiramdam niyo?” Tanong ko sa kanya.

“Ayos ako Anak, ayos na ayos na,” sabi niya. “Ikaw? Bakit parang…ikaw naman ang hindi ayos sa atin?”

“Huh? Eh Ma ayos ako, ayos na rin dahil alam kong ok na kayo,” ang pinipilit kong sabihin.

“Nanay mo ako, nararamdaman ko kung anong nararamdaman mo,” aniya. “Sabihin mo Anak, hanggang kailan ka matututong magpapatawad?”

Natameme ako sa sinabi niya.

“Anak alam kong masakit, at alam ko na rin na nanggaling ang Ama mo rito,” aniya ikinakunot na naman ng noo ko.

“Paano niyo ho nalaman?”

“Hindi na mahalaga, ang usapan dito ay ikaw. Bakit hindi mo kinausap ng maayos ang Ama mo? Anak ilang beses ko nang sinabi sayo na…wala na rin naman tayong maggawa upang maibalik ang panahon na iyon, dapat na gawin natin ay-”

“ Ma, hayaan niyo na rin yun. Hindi naman natin siya kailangan eh. Wala na siyang silbi sa buhay ko,“ sagot ko na ikinaiwas ng tingin niya.

“ Wag kang ganyan, Ama mo pa rin yun,“ pagsaway nito.

Hindi na lang ako nakipagdebate dahil sa kalagayan niya ngayon. Bumuga na lang ako ng hangin bago iwaglit sa isipan ko ang nangyari. Hanggang sa makauwi kami. Nakahinga na rin ako ng maluwag dahil hindi na mauulit ang nangyari kay Mama kung walang magpapatrigger dito.

“Sige na Hope, magpahinga ka na sa kwarto mo,”

sabi niya nang maihiga ko ito sa kanyang kama.

“Sigurado ho bang ayos lang kayong mag isa rito?” Paninigurado ko. Ngumiti naman siya at dahan-dahang tumagilid sa akin upang magpahinga. Unti-unti naman akong lumabas sa kwarto at nagpunta naman sa lugar ko.

Pagpasok ay inihiga ko ang sarili sa kama habang napaunat ng katawan.

“Hay salamat..” bulong ko sa sarili. Ilang araw na lang din pala at sem break na namin. Makakatulong na ako kay Mama. Ipipikit ko na sana ng tuluyan ang mga mata ko dahil sa sobrang pagod nang bigla kong narinig ang kantang The Day you said goodnight.

Napakapa ako sa cellphone ko pero hindi ko iyin naramdaman. Napabangon ako at hinanap iyon. Nakita ko na lamang itong nasa lamesa. Agad kong nilapitan ito at tinignan kung bakit tumugtog iyon.

Isang reminder, na nakalagay ang salitang “Date with him”.

Kusa na lang ako napahinto. Bakit ngayon pa? Bakit noon hindi naman ito tumutunog?

Simula nung gabing nakilala ko siya, nagsimula na rin ang

pagkakaibigan

namin. Sa mga sunod na

disyembre

ay kasama na namin siya sa caroling at sa kung ano ano pang

kaganapan

. Para sa akin, sa mga oras na iyon ay parang may bago.

Positibong

pagbabago

. At sa mga oras na iyon alam ko na kung anong mayroon sa akin.

na-love at first sight ako.

Maayos naman sa akin kahit hindi niya malaman, sapat na yung

turingan

naming parang magkapatid. Pero yung trato niya sa akin, yung

pagpayong

niya sa akin tuwing maaraw o maulan. Yung lagi niya akong hinihintay kapag

uwian

, at iba pa na nagbibigay ng kakaibang

kahulugan

sa akin.

Iyon ang mga bagay na nagbigay at

nagtulak

sa akin para magkaroon ng ideya kung may pag asa nga ba ako sa kanya o wala.

“Huy! Tara na sa loob,”

biglang yaya niya ng

mapansing

nasa labas lang ako ng bahay namin. “Malamig na rito sa labas.”

“Huh? Ah eh..sige na mauna ka na,” ang sabi ko na lang. Totoo, malamig na pero

tinitiis

ko lang dahil gusto kong maiwan kaming dalawa. Gusto ko talaga muna umpisahan. Saglit akong tumalikod at

humingang

malalim.

Naramdaman kong lumapit ito sa akin. “May problema ka ba? Kanina napapansin kong wala ka sa sarili?”

“ A-ah eh wala…may iniisip lang ako.“

“Share mo naman,” aniya sabay tawa ng mahina.

“ Possible bang

magkagusto

ka sa bakla?“ Tanong ko ng diretso. Tumibok ng mabilis ang puso ko nang maramdaman ang braso niyang humawak sa bewang ko.

“Hindi, hindi ba’t ang lalaki ay sa babae lang

nakatadhana

,“ sabi niya sa akin.

Umihip

ang malamig na hangin ng

sandaling

iyon. Parang may

anghel

na dumaan sa harapan ko’t nawalan ako ng lakas magsalita. Daig ko pa ang biglaang sinaksak sa dibdib.

“Bakit? May gusto ka ba sa akin?” Sabi niya na

ikinaharap

ko sabay

lunok

ng laway dahil sa kaba. Natatakot ko, hindi niya ako matatanggap.

“Huh? A-ah eh tara na sa loob..pumasok na tayo,” saad ko sabay lakad paalis. Hindi ko na siya hinintay pang

makasunod

sa akin.

Ang buong akala ko’y aayos na kami pero dahil sa isang sagot na iyon,

iniwasan

ko na siya, muna kahit

panandalian

. Hindi rin naman ito madali para sa akin pero ayokong masaktan.

Hanggang sa isang araw ay nagulat na lang ako.

Naglalakad ako papunta sa isang bookstore nang bigla siyang

humarang

sa

dinadaanan

ko. Kaagad kong napansin ang

malamlam

niyang mata at ang pasa sa gilid ng labi niya. Pero pinigilan ko

ito’t

lumihis

na lamang ng daanan.

Pero tulad ng una, ay ginawa niya lang iyon.

“Mag-usap nga tayo Hope,” sabi nito sa akin at akmang

hahawakan

na ang braso ko nang

iniiwas

ko ito.

“A-ah bakit? May pupuntahan pa ako John wala na akong oras, sige na mauna na ako,” saad ko at

lnilampasan

na siya. Ngunit naramdaman ko ang

isnag

pwersang

nagbigay sa akin upang hilain ako pabalik. Yung likod ng damit ko kasi ay hinila niya. Napatingin ako sa kanya.

“ Sabi ko may pupuntahan pa ako, wag ngayon,“ pag

uulit

ko. “ Ano bang hindi

malinaw

roon?“

Napahilamos

siya sa mukha at

mukhabg

naiinia

na sa akin. “ Hanggang kailan ka ba magsasabi na aalis ka? Sa tuwing kasama mo ako eh nagpapaalam ka, ano bang problema?“

“ Ako? Wala akong problema. Ikaw? Anong problema mo?“

Nagulat ako nang hawakan niya ng mahigpit ang dalawa kong balikat. “Ikaw! Ikaw ang problema ko! Bakit mo ba ako-

aish

!!“

“ Kung ako ang problema mo, bahala ka na. Wag mo na ako kausapin,“ pagsagot ko ng

pabalang

dahil sa labis na pagtibok ng puso ko.

Inaakala

ko kasi kapag

iniwasan

ko rin ito’y mawawala na ang

lintik

na pag ibig, kaso parang mas lalo atang lumala.

Nagulat na lang ako nang bigla niya akong hinalikan sa labi. Hindi ko inaasahan. Parang katulad noong naging sagot niya na hindi niya kayang

magmahal

ng bakla. Pero anong ibig sabihin ng ginagawa niya?

Ilang saglit lamang nagtagal iyon atsaka siya humiwalay. Tinignan niya ako ng matagal sa mata. “Yan ang problema ko! Sa tuwing

lumalayo

ka eh hindi ko alam kung bakit ako nasasaktan! Daig ko pa ata yung

nobyong

kaaway ang

nobya

niya!“

Hindi ako nakasagot sa sinabi nito.

“Pero sige, kung gusto mo yan. Hindi ba kita

guguluhin

pa,“ saad niya sabay alis. Dahil sa nangyari ay natulala ako ng ilang araw, hindi ko na rin naitanong kung napano ito dahil sa pasa niya, at ang mas

ikinagulat

ko pa’y hindi na siya

nagparamdam

ng ilang buwan sa akin hanggang sa sumapit na naman ang

disyembre

.

Pinagsisisihan

ko yung ginawa ko, umiyak ako ng ilang gabing inaasahan kong darating siya. Pero wala, dapat

panindigan

ko yung ginawa ko. Ngunit kahit sabihin ko yun ay mas lalo lang akong

nangungulila

.

Kaya naisipan ko ng

bisperas

ng pasko na puntahan siya sa mismong bahay nila. Pero isang maling hakbang pala iyon dahil hindi ko sinasadyang nakita ang isang pangyayari.

Nakauwang

kasi ang pintuan nila kaya sumilip muna ako.

“

Walanghiya

ka talagang bata ka! Ang sakit sakit mo sa mata!“ Sigaw ng isang lalaki na halatang lasing.

“Bakit Pa?! Ano na naman bang sasabihin niyo?! Na dahil sa akin iniwan tayo ni Mama?! Na dahil sa akin

nagkanda

malas

malas

yang buhay mo?!“

Dinuro

siya ng lalaki. “Mabuti naman at alam mo!”

Umiling si John. “Maling mali ka! Dahil kaya tayo

nagkaganito

ay dahil sa

pambababae

mo! Dahil sa hindi ka marunong mag manage ng pera! Dahil halos

ilusta

mo lahat ng ipon! Dahil tnga tnga ka!“

Bigla siyang

sinapak

ng lalaki. Rinig na rinig ang tunog ng

pagkakadikit

ng kamao nito sa panga ni John.

Napatakip

ako ng bibig.

“Ito ang

tatandaan

mong bata ka. Sana hindi ka na lang nabuo!“ Sabi nito sabay

pasuray

suray

na naglakad

paakyat

sa

hagdan

nila. Naiwan si John na walang

imik

at pasimpleng

pinupunasan

ang kung ano sa mukha niya.

Hindi ko na napigilang

kumatok

kaya napatingin siya sa gawi ko. Binuksan ko iyon at nakita ang

pagluha

ni John. Mabilis siyang lumapit sa akin na animo’y may kung anong kukunin sa akin.

“A-anong ginagawa mo rito?” Tanong niya na halatang

dinadaing

pa rin ang sakit nito. Hindi ko na napigilang yakapin siya. Dito, una kong narinig na umiyak siya. Sa ilang taon ko siyang

nakasama’y

puro ngiti at

halakhak

lang ang nakikita ko rito. Kung minsan naman ay lungkot ngunit agad din itong nawawala.

“S-sorry..”

pagbulong

ko. “Andito na ako.”

“S-salamat…”

Ang

eksenang

iyon hindi lamang nagbigay ng pagkakataon para bumalik kami sa dati, kung hindi nagbigay rin ito ng daan sa aming dalawa upang makilala at malaman ang nararamdaman sa isa’t isa.

Kasalukuyan kaming nasa kwarto ko habang magkatabi sa

kama’t

nakatitig lang sa kisame.

Napalagay

ang dalawa niyang kamay sa kanyang ulo at

nagsisilbibi

itong unan niya at ako naman ay

nakatihaya

lang habang

nilalaro

ang dalawang kamay.

“Kailan mo pa naramdaman yang…pagmamahal mo sa akin?” Tanong niya matapos naming pag usapan ang tungkol sa

pagmamaltrato

at sa history ng pamilya niya.

“N-nung

niligtas

mo k-kami,“ saad ko.

Nakita kong napatingin siya sa akin. “Weh?”

“Oo nga! Ayaw maniwala eh!”

Natawa siya ng bahagya. “Oo na oo na, ako kasi nag umpisa ko lang malaman ito noong

umiiwas

ka. Sa totoo lang weird ko rin eh. Hindi naman dapat kita

trinatratong

ganoon kaso…yun ang sinasabi nito,“ aniya sabay turo sa dibdib niya kung saan nakalagay ang puso.

Napangiti na rin ako matapos malaman yun. “Pero sabi mo…ang lalaki ay para lang sa babae? Paano na ngayon yan?”

Bigla niyang hinawakan ang kamay ko, sunod naman ay ang baba ko sabay harap nito sa kanya. Nakita ko ang

gwapo

niyang mukha na

nasisinagan

ko dahil sa kaunting ilaw ng buwan na

tumatagos

mula sa bintana.

“Yan din ang tanong ko noon. Pero ngayon alam ko na ang pag ibig ay para sa lahat,” sabi nito. “ Mahal na mahal kita, Hope.“ Pahabol nito bago dahan-dahan akong hinalikan sa labi.

Ekasaktong

alas dose ng 25 ng

disyembre

ay may nangyari sa pagitan namin, at nangako kami na

magmamahalan

. Pero kahit alam naming hindi pa kami sanay roon ay binigyan niya ako ng guide upang makasabay. Masakit man sa una pero

nakaya

ko, dahil sa nararamdaman ko sa kanya.

Binaba ko ang cellphone nang biglang may kumanta sa labas. Agad kong binuksan ang bintana at nakita ang mga batang nag aawitan habang may hawak na instrumento. Alas otso na rin ng gabi pero magpapatuloy pa rin sila.

Mabilis akong bumaba matapos iyon. Nang buksan ko naman ang pintuan ay malapit na rin silang matapos. Nagkatitigan sila at nakita ang kahon ng mga ito na wala niisang laman. Naisip ko tuloy noong huli naming caroling, halos wala na rin kaming nakuha.

Kinuha ko ang wallet ko at dumukot ng limang daan bago ilagay sa kanila. “Oh ayan, dahil wala pang laman ang kahon niyo. Merry Christmas!” Saad ko.

Mukha naman silang natuwa at nagbow sabay sabay. “ S-salamat din po!“

“ Oh siya anong oras na’t umuwi na rin kayo. Bukas dumaan uli kayo rito ha? Delikado na sa labas. Itago niyo nalang yang pera para walang kumuha,“ sabi ko bago sila kawayan. Akmang isasara ko na ang pintuan nang mapansin ang isang batang may hawak na kahon.

May kahawig siya na hindi ko maalala kung sino. Napailing na lang ako.

Sumapit ang kinabukasan at nagising ako dahil sa tunog ng cellphone ko. Alas otso na ng umaga at mabuti na lang ay hapon pa ang unang class ko.

Napangiti ako dahil parang ang gaan ng pakiramdam ko ngayon. Hindi ko alam kung bakit pero masaya na ako roon. Mabilis akong bumangon at nang maglakad papunta sa pintuan ay may narinig akong mga tinig na malapit lang doon. Nilapit ko ang tenga rito.

“S-sigurado bang hindi siya magagalit kung nagpunta ako rito?” Tanong ng isang lalaking mukha nag aalangan, base sa tono ng boses nito.

“Maiintindihan din niya lahat. Malay mo ngayon mapatawad na niya,” sabi ng babae na boses pala ni Mama.

Napakunot ang noo ko at agad na binuksan ang pintuan. Tumambad sa akin si Mama kasama si Papa na nasurpresa sa akin. Parang nawala yung gaan ng pakiramdam ko at muling bumigat nang makita ko ang kinaiinisan kong tao.

“A-anong ginagawa mo rito?!” Tanong ko sabay tingin kay Mama. “ Ma? Ano to?!“

“Anak, gusto kong makapag-usap kayo ng Papa mo,” saad niya na mas ikinagalit ko pa.

“ No way!“ Pagsaway ko sabay sarado ng mabilis sa pintuan. Napasandal ako pagtapos. Kinatok naman nila ako ng paulit-ulit pero wala akong ginawa kung hindi ang mapaupo habang naaalala iyong mga mga paghihirap namin ni Mama dalawa. Na dapat kasama namin si Papa, pero wala siya. Kusang umagos ang mga luha ko sa magkabila kong mata.

Wala siyang kwenta!

“Anak pakinggan mo kasi ako, pakinggan mo muna yung rason ng Tatay mo,” sabi ni Mama na ramdam kong umiiyak na. Pero nagbingi-bingihan lang ako.

Ayoko, ayoko munang makarinig.

“Pakiusap, Anak,” ani pa ni Papa pero wala akong pakielam. Ano pang kailangan niya? Kaya niya naman mabuhay ng wala kami, at ganoon din kami sa kanya.

“Wag mong hayaan kainin ka uli ng galit, Hope. Alam kong hindi ka-”

“Iwan niyo muna ako mag-isa!” Pagputol ko sa sinasabi niya. “Please Ma.”

Wala na akong ibang narinig kung hindi ang yabag nang papalayo nilang mga paa sa kwarto ko. Napahilamos na lang ako sa mukha sabay punas ng luha na parang bata.

“Wag mong hayaang kainin ka uli ng galit.”

Bigla kong narinig ang boses ni Mama. Tumatak iyon sa isip ko.

“Pasensiya na Ma, matagal na akong nakain ng galit ko,” bulong ko sabay yuko dahil sa panghihina.

Matapos iyon ay minabuti kong umalis muna sa bahay. Gusto kong magpahinga muna mula sa nangyayari at sa mga naaalala ko sa nakaraan. Masyado akong nuubos at baka bumalik yung dati.

Inaya ko na lang dalawa sa pinsan ko na si Mark at Vina, sila lang kasi ang available dahil mga busy ang iba sa amin. Narito kami ngayon sa coffee shop, kung saan may 2nd floor ito at nasa terrace pa kami nakapwesto kaya tanaw ko ang mga kotse at taong dumaraan.

“Ano na naman ba ang nangyari?” tanong ni Mark habang ngumunguya ng cake na inorder nito.

“S-si Papa kasi,” ang wala sa sariling sagot ko habang nakatingin sa malayo.

Napansin kong napatigil sila’t nagkatinginan pa. Alam nila ang tungkol doon simula pa noong bata kami. Napabuga na lang ako ng hangin.

“Nagkita na naman kayo ni Tito?” Ani Vina. “I mean nasabi kasi ni Giselle sakin kagabi.”

Tumango ako. “Nagkita kami kagabi sa hospital. Tapos kaninang umaga rin..”

“Anong sabi? Kaya mo ba kami pinatawag?” Sabat ni Mark.

“Humihingi ng tawad, pero…alam niyo naman siguro na hindi makukuha sa simpelng sorry yung ilang taong pagiging duwag niya di’ba?

Tinignan ako ng seryoso ng mga kausap ko. Mahahalata mo sa kanila na may kung laman ang mga iyon. Tinignan ko nalang ang kape ko ns lumalamig na.

“Hanggang kailan ka magiging ganyan?” Ani Mark. “Hindi mo ba talaga makakayang magpatawad?”

“Hindi pa natutunaw yung galit-”

“ Hindi pa natutunaw o hindi po tinutunaw? “ Pagsabat niya uli. Nakita ko na nainis na rin ito base sa ekspresyon niya. “ Hindi mo tinutulungan ang sarili mo, Hope. Ano bang gusto mong mangyari sayo? Na panatilihin yung magbigat na yan sa dibdib mo? Dadalhin mo ba yan hanggang sa magkaanak ka?! “

“ Mark, tama na,“ pag awat ni Vina pero hindi niya pinansin iyon.

“ Ano Hope? Ikaw tong laging nagpapayo sa amin na maging easy lang sa buhay at wag magdala ng negative pero sa sarili mo hindi mo inaapply! Nakakainis ka! Naaawa na kami sayo, alam mo ba yun? Pero ikaw hindi ka man lang naawa sa sarili mo!“

Nagtubig bigla ang paningin ko. “Bakit? Bakit ako maaawa? Siya ba naawa sa amin nung iwan niya kami? Nung dapag kailangan namin siya? Di’ba hindi?! Kaya sabihin mo bakit ako maaawa sa sarili ko? Atsaka isa pa, nasasabi mo lang na madaling pawalain yung galit kasi ikaw mismo hindi mo naranasan mawalan ng ama! Hindi mo naranasan yung wasak na pamilya!” Ang hindi ko mapigilang sigaw sa kanya. Ramdam kong pinagtitinginan na kami kaya naman pilit kong inawat ang sarili ko.

Kinuha ko na lang ang gamit ko. “ Maling tinawag ko pa kayo, maling nilapitan ko kayo,“ pahabol ko pa sabay alis sa harap nila. Tinawag pa ako ng dalawa pero wala na akong nagawa. Pababa na sana ako ng shop nang may mabangga ako dahilan para malaglag ang bibig kong bag.

“ Sorry Tol!“ Sabi niya. Napatingin naman ako nang makilala ko ang boses. Saka lang nanlaki ang mga mata ko nanng makita ko ito mismo.

Si John..

Malaki na ang pinagbago niya. May bigote at balbas na siya ng kaunti. Lumaki na rin ang katawan niya pero hindi umalis ang kagwapuhan nito sa mukha. Iyong lagi kong naaalala.

Pero mabilis kong iwinaglit sa isipan ko yun nang matahimik siya at akmang hahawakan na ako sa braso.

“H-hope..”

“Tabi!” Pagsaway ko sa kanya sabay mabilis na nilisan ang shop na iyon dala-dala ang emosyong bumalik sa akin dahil sa muling pagkikita namin.

Sa

pagpapatuloy

, naging masaya naman kami ni John. Nagkakilala pa kami ng

lubos

at walang araw na hindi kami magkasama. Pero yung relasyon na nabuo naming ay isa lamang sikreto. Hindi pa kami handa dalawa sa

panghuhusga

ng mga tao.

Lalong lalo na si Mama, na hindi ko alam kung

sususportahan

ako.

Pero akala naming dalawa ay

maitatago

namin ito ng matagal. Hanggang sa ang panahon at mundo na mismo ang

naglabas

nito sa mga

nakaharap

sa aming tao.

“Babe, ayos ka lang ba?” tanong niya habang hawak ang kamay ko.

“Oo naman, kinakabahan lang ako at napapaisip. Kailan kaya tayo

aamin

sa kanila?“ Tanong ko habang tinitignan ang

kabuuan

ng kwarto. “Alam naman nating hindi tayo pwede

magtago

ng matagal sa kanila hindi ba?“

“Yup. Pero natatakot pa talaga ako Babe. Ayaw kong

ilayo

ka nila sa akin kung

magkataon

,“Sabi niya na halatang natatakot at sincere sa tono ng boses.

Tinignan ko siya sa mata. “

Perohindi

ba sinabi ko na rin na

nakakahalata

na sila? Kaya hindi

impossibleng

baka sa susunod eh wala na tayong

kawala

,“ dagdag ko sa sinabi ko kanina. Bigla siyang

pumaibabaw

sa akin habang may ngisi sa mga labi.

“Sa

suusnod

pa naman yun. Kaya

sulitin

na natin ngayon,“ Biro niya sabay akmang

hahalikan

na ako nang bumukas ang pintuan.

Halos parehas kaming

napatalon

ni John nang

maabutan

si Mama kasama ang isa sa mga

tiyahin

ko. Kapwa sila hindi makapaniwala sa

nakia

at

nanlalaki

ang mga mata.

Napayuko

ako at

napansing

humigpit

ang hawak sa akin ng

nobyo

.

“M-ma I can exp-” hindi ko na naituloy ang sasabihin nang magsalita siya.

“Kailan pa?” ang

seryosong

tanong niya na mas

ikinatakot

ko.

“M-matagal na po,”

Napansin kong tinignan niya si John. “Umuwi ka na, mag uusap kami ng anak ko,” utos nito na siyang pinigilan ko.

“John wag, dyan

kalang

“

Pigil

ko sabay tingin kay Mama. “Ma aayusin naman naming ito eh-”

“Mag uusap tayo! Tayong dalawa lang!” sigaw niya na

ikinabigla

ko uli. Naramdaman kong tumayo si John at

sinenyasan

akong lalabas muna siya. Gusto ko sanang sumama pero wala na akong nagawa dahil takot na takot ako.

“M-ma hayaan mo akong mag explain..” pakiusap

khabang

pinakikiramdaman

ang luha na

anumang

oras ay

tutulo

na galling sa aking mata

“Hindi ba sinabi ko na sayo? Na ayaw ko nang ganyan ka. Oo

suportado

ko ang pagiging bakla mo. Pero yung

pakikipagkarelasyon

mo sa lalaki…isang malaking kasalanan at

kalokohan

yun!“

’Pero Ma, m-mahal din ako ni John!“

“Mahal? Anong alam mo sa pagmamahal? Oo masaya ka ngayon pero sa huli ikaw lang masasaktan Hope!”

“M-masasaktan?”

“Tandaan mo, Lalaki siya. Sa huli..iiwanan ka rin niyan at sa babae siya

ikakasal

,“ ang wika ni Mama na animo’y

kutsilyo

na

sumaksak

sa akin at nagpagising sa katotohanan. Hindi ko na napigilang

humagulgol

matapos marinig ang mga

linyang

iyon.

Matapos yun ay ilang araw din kaming hindi nakapag usap dalawa. May

limitasyon

na rin ako sa

paggalaw

. Alam kong alam din ito ng mga pinsan ko kaya sa kanila na lamang

nangagagaling

yung maliit na

komunikasyon

naming dalawa. Hanggang sa hindi ko na talaga napigilan at tuluyan ko pang

nilabag

si Mama.

Isang gabi iyon, nang matulog na si Mama ay dahan-dahan akong naglakad at umalis.

Nagdesisyon

kasi kaming magkita na ni John kahit ganitong oras lamang. Nang tuluyang

makatakas

ay napatingin pa ako sa bahay namin.

“Sorry Ma,” bulong ko sa hangin atsaka umalis.

Nang makarating ako sa lugar kung saan niya kami

iniligtas

ay naabutan ko itong

nakasandal

sa pader habang

pinaglalaruan

ang cellphone na animo’y hindi

mapakali

.

“Babe…” Pagtawag ko rito. Nang makita niya ako ay

tumalimama

siya ng

pagtayo

bago lumapit sa akin. Nakita ko ang saya sa mukha niya bago ako yakapin ng mahigpit. Ginawa ko naman ito pabalik habang nanuot na naman sa aking ilong ang amoy niya. Hindi napigilan ng mata ko na magpakawala ng luha dahil sa sobrang pagka miss sa kanya.

Sunod naman ay ang paghalik niya sa noo at labi ko. Halos dito na bumigay ang mga tuhod ko.

“Miss na miss kita, Hope. Hindi ko alam ang gagawin nung ma panahong wala ka sa akin….sa tabi ko,” sabi niya habang bahagyang namula ang mata nito. “Sorry kung hindi kita pinaglaban noon sa Mama mo,” dagdag niya pa.

“A-ayos lang. Ang mahalaga eh tayo pa rin,” saad ko, dahilan para mas ngumiti pa siya. “Mahal kita.”

“Mahal na mahal din kita,” pagsagot niya bago hawakan ang kamay ko’t hilain upang umalis sa lugar na yun.

Ang unang beses nang gabing iyon na sinuway naming ay nasundan pa nang nasundan. Minsan pa nga’y nagpapaalam na akong makikitulog sa mga kaklase ko upang gumawa ng proyekto kahit na hindi naman. Nakokosensiya naman ako pero hindi ko lang mapigilan, papatunayan kong mali ang sinabi ni Mama.

Hanggang sa abutin kami ng isang taon na ganoon ang sitwasyon naming dalawa. Ramdam ko naman na kahit papaano ay kuntento na siya roon, pero hindi ko rin maiwasang mag-isip nab aka isang araw eh magsawa siya. Pero naniniwala akong hindi niya naman iyon gagawin.

Dahil mahal niya ako at ganoon din ako sa kanya.

Nang sumapit na naman ang buwan nang disyembre ay parehas kaming nagging masaya dahil iyon na ang buwan kung saan ay mag iisang taon na kami.

Pero nagbago iyon nang magkita kami ng Diyembre ng 23, kung saan araw na lang ang binibilang upang magcelebrate kami.

Nakaupo ako nu’n sa isang parte ng park kung saan kami ngayon kumakain ng mga nagtitinda sa gabi.

“Hope,” Pagtawag niya habang nakatulala lamang. Tumingin ako sa kanya.

“Hmmm?”

Narinig kong bumuntong hininga siya. “Sasama ka ba sa akin kapag sinabi kong…lumayo na tayo rito?”

Bigla akong natahimik. Napaisip ako kung sasama ba ako sa kanya o…

“Ano Hope?’ Hinawakan niya ang kamay ko. “Kaya naman kitang buhayin…kung sakali…”

“John….S-sigurado ka ba?”

“Oo..” Maikli pero siguradong sagot niya. Nakita ko sa kanyang mata ang sinseridad.

“P-pero nag-aaral pa tayo,” ang sabi ko. Pero ang totoo, bigla kong naisip si Mama. Paano na siya kung aalis ako at sasama sa kanya? Para na rin ako si Papa na iiwan siya.

“Edi ipagpatuloy mo ang pag-aaral mo tapos susuportahan kita. Ako ang magsasakripisyo sa atin,” aniya.Bumitaw ako sa kanya at tumalikod. Tinignan ko ang mga sasakyan na dumadaan bago magpakawala nang malalim na paghinga. Naramdaman ko na bigla niya akong niyakap mula sa likuran. “Wag kang mag-alala…babalik tayo. Papatunayan lang natin sa kanila na hindi magkakatotoo yung sinabi ng Mama mo sa atin.”

Para akong nakumbinsi sa narinig. Parang hinaplos nito ang puso ko sa sobrang pagkahabag sa bawat salitang binitawan niya sa akin.

“K-kailan ba tayo aalis?” tanong ko.

“Sa pasko, sa pasko sana..” saad niya. Tumango ako ngumiti. “Dito tayo uli magtagpo.”

Napapikit na lang ako matapos iyon. Akala ko iyon na ang pinaka masayang mangyayari sa buhay ko, ang makatakas sa nakakasakal na mundo. Pero hindi pala.

Dahil wala na akong alam na pagpapalipasin ko ng oras ay minabuti kong umuwi na lang. Ayaw ko man pero baka kung ano naman ang mangyari kay mama. Pagpasok pa lang ng bahay naming ay parang walang nagbago. Maraming dekorasyon, pero napakatahimik. Lumabas mula sa kusina si Mama na agad na napatingin sa akin.

“Hope, anak..” aniya sabay lapit at yakap sa akin. “Saan ka ba nanggaling? Napakatagal kang hinahanap ng Papa mo.

“Please Ma, wag mo na siya isingit sa usapan,” saad ko sabay lapag nang bag at napahiga sa sofa.

“Pero iyon ang totoo.”

Napatingin ako sa kanya sabay hawak sa ulo. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako sa kanya dahil baka gumagawa lang siya nang kwento para mapalapit ako sa tatay ko. Nanahimik na lang ako.

Naupo naman si Mama sa tabi ko habang nakatitig pa rin sa akin. “Alam mo, napatawad ko na ang tatay mo simula nung makita ko kung ano ka talaga,” sabi niya na ikinabilis nang puso ko. “Ganoon pala kasarap kapag nagpatawad ka. Kahit alam mong mabigat yung ginawa niya sayo.”

“K-kaya pala,” sagot ko. “Pero meron namang mga kasalanan ang hindi napapatawad hindi ba, Ma?”

Umiling siya. “Kaya ka ba hirap magpatawad dahil ganyan ang iniisip mo?” balik nito sa akin. “Anak, walang kasalanan ang walang kapatawaran.”

“Kahit nakapatay man nang tao?”

Tumango siya. “Sabihin na nating may mga kasalanan ang talagang mabigat at Malaki. Pero may kabayaran iyon at kapatawaran, lalo kung hihingi rin nang pasensiya ang taong may sala sa nagawan niya nang kasalanan.”

“At tatandaan mo, pwede kang magalit kung nagawan ka man nang kasalanan. Pero hindi ibig sabihin na ikimkim mo iyon at habang buhay mong dadalhin sa dibdib mo. Malaki man o maliit ang nagawa, dapat kang magpatawad”

“Pero Ma-”

“Anak, kung iniisip mong hindi madali lalo kung hindi matibay ang damdamin mong tanggapin iyon nang buong puso. Tandaan mo na lahat ay may tamang oras. Hindi mo man maibigay ngayon ang pagpapatawad, pwedeng bukaso sa kinabukasan.”

“Hindi ba’t pride ang tawag doon?

Kumunot ang noo niya. “Hindi, tulad nang sinabi ko…may tamang oras ang pagpapatawad nang tao. Hindi naman sinasabing agad-agad kang magpatawad. Lalo kung ang kasalanan niya ay talagang mabigat. Kahit anong mangyari Hope, kahit matagal pa yan, basta alam mo pagdating ng oras o araw na mapapatawad mo na siya. Wala na dapat natitirang galit opoot dito.” Sabay turo niya sa dibdib niya.

“Pero, bakit niyo ho ako pinipilit na patawarin na si Papa..at si…” hindi ko na tinuloy ang sasabihin dahil alam kong alam niya ang ibig kong sabihin.

“Dahil taon na ang nakalipas, Anak. Alam ko na sinabi kong may tamang oras pero alam ko ring dumating na iyon sayo, pero…” HInaplos niya ang buhok ko. “May pumipigil lang talaga sayo.”

“A-ano Ma?”

“Ikaw lang ang nakakaalam niyan,” pagtatapos niya bago tumayo at pumunta uli sa kusina. Biglang may kumatok sa pintuan dahilan para mapatingin ako .

“Anak, sino yung kumakatok? Pakitingin nga,” medyo pasigaw ni Mama na ikinatayo ko. Binuksan ko iyon at halos maestatwa ako sa kinatatayuan ko nang makita ko siya uli.

Matapos ng plano namin ay nagdesisyon muna naming hindi magkita kinabukasan, para hindi kami mahalata, lalo na’t busy na rin sa bahay dahil magno-noche buena na. Tinulungan ko na lang si Mama para maging maayos ang atmosphere sa loob. Hanggang ngayon kasi parang may harang sa pagitan namin dahil sa nangyayari.

“Anak, Samahan mo ako sa grocery. Kulang pa pala yung recipe para sa fruit salad atsaka sa graham,” sabi agad ni Mama habang naghihiwa ako nang gulay.

“Opo,” sabi ko sa kanya sabay tayo at punta sa kwarto. Magpapalit ako ng damit. Nang kumuha na ako nang ipapalit sa akin ay narinig kong tumunog ang cellphone ko. Dito, alam kong si John ang tatawag ngayon dahil sinabi niya iyon.

Agad akong nagpalinga-linga bago kapain iyon sa aking shorts.

“Saan ko ba iyon nailagay?” tanong ko sa sarili. Nang hindi ko makita iyon sa iilang lugar kung saan ko ito kalimitan inlalagay ay agad akong kinabahan. Napatingin ako sa isang banda at agad naalala na iniwan ko pala iyon sa kusina.

Agad akong lumabas at bumaba papunta roon. Naabutan ko si Mama na naghihiwa pa rin pero nakaayos na ito.

“ Hindi mo ba sasagutin yan, Nak? Mukhang pinsan mo ang tumatawag,“ sabi niya. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil naalala ko na iba nga pala ang ipinangalan ko sa contact niya. Agad kong kinuha iyon at lumayo kaunti.

Matapos ng pangyayari na iyon ay hindi ko na binitawan ang cellphone ko. Ayaw kong mahuli ako ni Mama.

Pero dahil na rin doon ay napapaisip ako kung itutuloy ko ba na sumama kay John. Kaya naman ilang oras na natutulala sa kawalan, at napapansin na rin iyon ng mga kamag anak ko. Halos hindi ako makausap ng maayos. Ewan ko, naguguluhan ako pero parang mas nananaig sakin na sumama kay John at nagtitiwala na makakayanan naming mamuhay dalawa.

Napapaiwas na lang ako ng tingin kay Mama kapag nakikita kong nakatingin ito habang tila may awa sa kanyang mata.

Hanggang sa sumapit ang alas-dose ng madaling araw. Matutulog na sana ako para makapagpahinga nang magtext bigla sa akin si John.

Tumibok ang puso ko nang mabilis dahil sa nabasa. Gusto niyang makipagkita na ako sa kanya at umalis na kami. Tinignan ko sina Mama kasama ang iba niyang kapatid.

Bago umakyat at kunin ang nakahanda ko nang travel bag. Nang makuha ko na iyon ay agad akong pumunta sa bintana na diretso sa likurang bahay, kung saan pwede aking makatakas.

Nang makababa sa mataas na parte ay wala na akong inintindi kung hindi ang sarili. Alam kong maya-maya o bukas ay saka nila ako hahanapin.

May nararamdaman akong konsensiya pero, masama bang kahit minsan isipin ko naman ang sarili ko?

Nang makarating sa dapat naming pagkikitaan ay nakita kong nakasakay si John sa isang motor. Mabilis akong nakalapit dito, at nang makita niya ako ay agad niya akong niyakap.

“Salamat, salamat at tumupad ka sa usapan, Hope,” sabi niya atsaka ako hinalikan sa noo. Napangiti ako at napawi ang kanina pang kabang nararamdaman.

“T-teka kaninong motor ito?” tanong ko sa kanya.

“Saka ko na yan sasagutin. Sumakay ka na para makaabot tayo sa byhe ng bus ngayon,” sabi niya na ikinatango ko sabay sakay sa likuran niya. Agad kong ipinulupot ang dalawa kong braso sa bewang niya. Saka niya ipinaandar ang motor paalis.

“S-sigurado ka ba sa pupuntahan natin?” tanong ko sa kanya habang nakasakay na kami sa bus.

“Oo, ilang beses ko na nakausap yung may ari ng bahay. Alam ko na rin lahat ng gagawin. Wag ka na mag-alala. Ang mahalaga…” hinawakan niya ang baba ko at direktang tumingin sa akin. “Malayo na tayo sa kanila, at makakapagsimula ng panibagong buhay…na tayong dalawa lang.”

Wala na akong nasabi dahil doon. Tumango na lamang ako bago niya dahan-dahan idinantay ang ulo ko sa balikat niya.

Matapos iyon ay nakarating na kami sa lugar ng Cavite. Malayo layo na Ito kung tutuusin. Siguradong hindi nila kami mapupuntahan pa. Napatingin ako kay John na halatang masayang masaya habang pinagmamasdan ang bahay.

“Oh ito na ang susi,” bigay ng isang matandang babae. “Kayo nang bahala ha? Kapag may kailangan kayong dalawa eh andyan lang ako sa tapat,” saad nito.

“Opo, maraming salamat,” pagsagot ko.

“Walang anuman, at maligayang pasko sa inyong dalawa,” sabi niya bago lumakad paalis. Agad hinawakan ni John ang kamay ko bago niya ipasok ang susi sa door knob na nakasarado.

Nang magbukas iyon ay nakita namin ang eksatong lawak at laki ng bahay. Sigurado apat hanggang anim na tao ang kakasya sa bahay na ito. Agad sinarado ng kasama ko ang pintuan at isinandal ako.

“J-john!” pagsaway ko sa kanya.

Hinawakan niya ang pisngi ko. “Why? Tayong dalawa na lang dito. Kaya solong solo na kita,” sabi niya bago ako halikan nang agresibo. Dahan-dahan kong nabitawan ang hawak na bag habang nagpapadala sa bawat paggalaw ng labi niya.

Nang gabing iyon, naicelebrate namin ng masaya at halos nakangiti ang pangalawang taon ng aming relasyon. Sa gabing din na iyon ay saka ko lang naramdaman ang saya nang walang itinatago sa dibdib at pagkatao. Dahil sa aming dalawa, tanggap na tanggap namin ang iisa, at kuntento na ako roon.

“Merry Christmas, My beloved Wife,” bulong niya habang magkatabi kami sa kama ng mga oras na iyon. “Can we make it again?”

“My beloved Wife? Para kang sira, ni hindi pa nga tayo kasal eh,” ang natatawang sabi ko. “Atsaka anong can we make it? Again? Ano? Round-”

“Shh, yes or yes lang ang choices. Ano?”

Wala na akong nagawa pa dahil siya na mismo ang gumalaw at muling nagparamdam ng pagmamahal nito. Simula nu’n ay mas lumalim pa ang nararamdaman namin sa isa’t isa. Kahit pa may mga ilang pagsubok kaming hinaharap sa araw araw at iyong minsang naiisip ko si Mama sa bahay, ay kinakaya ko pa rin. Dahil alam ko, sa sarili ko na pagkatapos nito’y matatahimik na rin kami. Lalo na’t mapapatunayan na namin sa kanila nu’n kinaya at kakayanin pa namin panghawakan yung pagmamahal sa isa’t isa.

Tahimik ang pamunuhay namin, ni wala kaming kilala sa mga kapitbahay dahil ayaw naming mahusgahan. Tanging ang may ari lamang ng bahay ang nakakaalam at siya lang ang bukod tanging tumatanggap sa amin. Pero dito lang pala mag uumpisa ang lahat.

Dumating sa puntong nagkaroon ako ng malalang sakit at kailangan ko na ring dalhin sa hospital. Pero dahil hindi naman mayaman si John at halos kasya lang sa pang araw araw ang kinikita niya habang ako ay nag-aaral, mas pinili ko na lang na magstay sa bahay.

Nginitian ko siya. “Ayos na ako Babe. Mamaya makakakilos na ako at makakapasok ka na sa trabaho,” sabi ko sa kanya habang nakaupo ito sa tabi ko’t hinihimas ang buhok ko.

“Gusto ko pa rin makasigurado na magaling ka na nga bago kita iwanan uli,” pangungulit niya bago ako halikan sa labi. “kaya magpagaling ka na ng tuluyan. Para maipasyal na kita sa paborito mong park. Balita ko kasi nagpapailaw na sila roon.”

Lumiwanag din ang mata ko nang marinig iyon. “T-talaga?”

“Oo, atsaka malapit na rin ang Anniversary natin. Pangatlong taon na natin ito kaya dapat special din ang mangyayari,” dagdag niya na mas ikinasaya ko.

Ganoon nga ang nangyari. Pinagbutihan kong gumaling upang makarating doon. Kinagabihan, dala nang motor ay isinakay ako ni John papunta sa park na sinasabi niya. Habang nakayakap sa likuran nito ay natatanaw ko na ang maliwanag na lugar.

“Hahanap lang tayo ng parking lot,” aniya bago ako tumango at tumingin sa side mirror. Nang makahanap kami ay agad niyang ipinarada ito sa tabi at bumaba kaming dalawa.

Sa kinatatayuan pa lang namin ay halatang marami nang tao. Napalunok ako dahil siguradong pagtitinginan na naman kami tulad ng ilang beses na pumasyal kami.

“Babe, tulad na lang nang napag usapan,” sabi ko sa kanya habang tinutukoy ang bagay na napag usapan na namin noong isang araw patungkol sa paghawak ng kamay namin at ang paghalik nito sa public area.

Kumunot ang noo niya. “Wag mo na isipin yun,” aniya sabay ngiti. Nagulat na lang ako nang hawakan niya ang kamay ko at hilain papunta sa park.

Pinatigil niya ako sa gitna ng park kung saan mayroong malaking estatwa ng dating mayor. Napatingin ako rito bago sa kanya. Kinuha niya pa ang isa kong kamay at nakita ko ang ngiti na sa tingin ko’y mas doble pa sa sayang nararamdaman ko ngayon.

“Sana habang buhay na ganito tayo, Hope. Hindi ko alam kung anong mangyayari pa sa buhay ko kung pati ikaw mapabayaan ko na..” sabi niya. Kahit malakas ang tugtugin sa lugar na iyon at halo halo ang boses ng tao’y narinig ko ito nang malinaw, na parang kaming dalawa lang ang naroon.

At nang mga oras na iyon, kasabay ng pagtunog nang kampana na hudyat nang simbang gabi ay hinalikan niya ako. Kahit maraming beses na niya akong hinalikan sa maraming tao ay una namang pagkakataong hindi ako natakot at nahiya.

Hanggang sa sumapit ang ika-24 ng December. Ilang oras na lang ang hinihintay namin para ma-icelebrate ang anniversary at pasko. Narito ako ngayon sa lugar na sinasabi niyang paghihintayan ko. Malapit lang Ito sa pinagtatrabauhan niya.

Nang ilang minuto na ang lumipas ay minabuti kong maglakad na at mas lumapit sa pinagtatrabauhan niya para alam ko kung nakalabas na ito o hindi.

Pero napako ako sa kinatatayuan ko nang sa isang tindahan ay makita ko ang bagay na hindi ko sinasadya. Halos manlamig ako tulad nang umiihip na hangin sa nasaksihan ko, sa kung paano halikan ng isang lalaki si John. Nagkatitigan pa ito.

Parang nawala ang lahat ng excitement ko dahil doon.

Napakagat ako sa ibabang labi sabay talikod. Nanginginig na naglakad ako pabalik habang ang luha ko na hindi ko namalayan ay tumulo na lang. Mabilis kong pinunasan iyon hanggang sa mayroon akong naramdamang kakaiba.

Bigla ring may humawak sa balikat ko. Napalingon ako at nakita si John na may pag-aalala sa mga mata. “B-babe? B-bakit ka andito?”

Hindi ko na nagawang sumagot nang itaas ko ang kamay ko at akmang sasampalin siya. Nang malapit nang dumampi ang palad ko sa kanya’y mas tumindi pa ang nararamdaman ko.

At hindi iyon dahil nakita ko…kung hindi sa dibdib ko.

“B-babe? Babe anong nangyayari sayo?” tanong niya. Sinubukan kong wag manghina, pero tila mas sumasakit pa iyon kapag pinipigilannko kaya napahiga na ako. Mabilis niya akong nasambot.

“Babe? W-wag ka munang pipikit please? Anong nangyayari sayo? Tulungan niyo kami! Tumawag kayo ng ambulansya!” sigaw niya. Iyon ang huling salitang narinig ko hanggang sa lamunin ako nang dilim.

Nagising na lang ako dahil sa isang hikbi. Nang idilat ko nang dahan-dahan ang mata ko’y tumambad sa akin ang umiiyak na mata ni John habang hawak hawak ng kamay ko. Naalala ko rin ang nangyari kanina.

“N-nasaan ako?” tanong ko sa kanya. Ngunit hindi siya nakasagot nang may yumakap sa akin. Agad ko iyong tinignan at nakita ang hindi inaasahang tao.

“M-ma?” pagtawag ko. Hindi ko na napigilan ang luha ko nang marinig kong humahagulgol ito. “M-ma a-anong ginagawa mo rit- a-aray!”

Napatigil sils nang marinig nila ang daing ko. Ang kirot na iyon, muli kong naramdaman. Parang pinipilipit ang puso ko sa sakit.

“John! Tumawag ka ng doctor! Bilis!” utos ni Mama sa kanya. Hindi ko na nakita ang paglabas nito, basta ngayon, nabibingi ako sa sobrang sakit. May mga naaaninag din akong mga taong natatatanta pero hindi ko na iyon painansin pa. Hanggang sa isang kirot ang nagpawala nito, ang sunod ko na lang na naramdaman ay ang pagpikit ng mata ko.

Gusto kong idilat iyon, pero parang mabigat.

“S-sinabi ko na sayo, i-ibalik mo siya sa akin di’ba?” ang naririnig kong sabi si Mama, nagsasalita siya na halatang umiiyak pa rin.

“P-pasensiya na, Tita,” sagot ni John. Dito ko naintindihan ang lahat. Kaya mas minabuti ko na lang na manatili sa pagpikit upang mapangkinggan sila.

“Pasensiya? Hindi ba sinabi ko na sayo na-” hindi na naituloy ni Mama ang sasabihin nang umiyak na naman siya.

“Tita, I’m sorry. Hindi ko mapigilan. Ang akala ko magwo-work ang naisip ko. Akala ko magiging ayos kapag masaya lang ang paligid niya,” ani John. Hindi ko na napigilan ang emosyon ko. Kusa na namang tumulo ang luha ko. Ano bamg sinasabi nila? Hindi ko naiintindihan..

“Anak? Anak gising ka ba? Jusko..” sabi uli ni Mama. Ang sunod kong naramdaman ay ang pagpunas niya ng luha ko. “John, sa labas tayo mag-usap.”

“Pero Tita, g-gusto ko pa siyang makasama..”

“Akala ko ba may isa kang salita?”

Hindi ko na narinig pa si John nang mga oras na iyon. Nang marinig kong nagbukas-sara ang pintuan ay dito na ako dumilat at nakita ang pinsan kong si Mark, malungkot ang mata niya.

“K-kuya..N-nasaan sila? S-saan sila pupunta?” sunod sunod kong tanong.

“Shhh shhh magpahinga ka muna. Kailangan mong kumalma,” sabi niya bago umupo sa tabi ko. “Ano bang gusto mo? Ipagbalat kita ng mansanas? O pagkain?”

“Pero Kuy-”

“Makinig ka na lang. Wag na uli titigas yang ulo mo,” sabi niya. “H-hindi mo alam kung paano mo pinag-alala si Tita..”

Hindi na ako nakakibo roon. Tama naman siya, kasalanan ko. Pero anong magagawa ko? Kung hindi ko sinunod ang puso ko. Paano ko pa mararamdaman iyong saya na hinahanap hanap ko?

Maya-maya pa’y pumasok na si Mama pero wala si John. Nangunot ang noo ko at agad na hinarap ang nakangiting mukha ni Mama. “Nasaan si John, Ma?”

“U-umuwi sandali..” tipid na sagot na lamang nito at hinawakan ang kamay ko. “Anak, alam mo bang miss na miss ka ni Mama?”

Tumango ako. “I’m sorry m-ma..”

Pero imbes na umiyak ay hinimas lang nito ang balikat ko. “Ayos na Anak. Matagal na kitang pinatawad,” sabi na lang nito. “Magpahinga ka na..”

Hiniga niya ako nang dahan-dahan. Hanggang sa hindi sinasadyang mapatingin ako sa orasan. Alas-onse na nang gabi.

“M-ma n-nasaan si John?” tanong ko uli. “D-dapat andito siya nang alas-dose..”

“Shh Anak wag ka muna mag isip isip,” aniya.

“Pero M-ma..”

“Babalik siya..”

Hindi na lang ako nagsalita pa at ipinikit ang mata ko. Nanatili ako sa ganong posisyon habang bawat minuto ay kinukulit ko si Mama at Kuya Mark. Wala akong pinapalampas hanggang sa sumapit ang 11:59. Walang nagbabago, wala pa rin siya. Wala ring nagbago sa bawat sagot ng mga kasama ko.

Hanggang sa nagkaroon ako ng kutob. Naalala ko iyong usapan nila Mama at John.

Tinignan ko ng diretso si Mama. “Ma nasaan ba talaga si John?”

“Kumuha lang ng d-damit mo..”

“Ma hindi eh. Nasaan ba talaga siya? Ano yung pinag usapan niyo sa labas?”

“A-anak..”

“Ma sagutin mo ako!”

“Anak kasi..”

Hindi ko na siya hinintay pa. Alam kong may mali, may kailangan akong malaman. Tinanggal ko ang dextrose sa kamay at dali-daling tumakbo palabas.

“Hope? Hope sandali wag kang tumakbo!” sigaw ng mga humahabol sakin pero hindi ko sila pinansin. Hanggang sa makita ko ang entrance. Naroon siya, umiiyak habang nakatalikod.

“John!” sigaw ko rito. Humarap siya sa akin pero imbes na lumapit ay umiling ito bago maglakad palayo. Para akong nanghina, pati ang tuhod ko’y nanginig. Kaya nadapa ako.

“John! John!” ang umiiyak na pagtawag ko. Nanlalabo ang paningin ko kakaiyak. “John!”

“Anak!” sigaw ni Mama sabay lapit sa akin. Hinawakan niya ang balikat ko upang itayo ako pero hindi ko kinaya. Humahagulgol ako. Parang hindi makapaniwala. Hindi ba nangako siya sa akin? Hindi ba sinabi niya na kahit anong mangyari..nasa tabi ko lang siya?

Pero bakit ngayon pa?

Biglang tumunog ang Christmas song sa buong hospital. Kasunod nito ay ang iilang tao na nagkakantahan at nagbabatian. Habang ako naman ay umiiyak at halo-halo ang iniisip.

Alas-dose ng December 25, iniwan niya ako. Ang buong akala ko’y ito ang isa sa pinaka masaang araw ng buhay ko. Akala ko madadagdagan ang isa sa mga best memories ko kasama siya, yun pala’y iba ang iniwan niya sa akin.

Ang akala ko’ may isang salita siya? Bakit ganito?

Matapos ng kagagnapan na iyon ay para na akong walang pakiramdam. Ni hindi ko na alam kung anong ginagawa ko o ginagawa sa akin. Basta ang tanging narinig ko lang ay ang pagbabatian nila at ang salitang “Opera”

Inoperahan ako sa puso dahil mayroon silang nakitang bukol. Hindi ko na inalam pa kung ano yun basta labi daw itong napektuhan at kailangan namin na mapalitan iyon.

“Wag niyo na akong ipaopera, wag na rin kayong maghanap ng donor,” ang wala sa sariling sabi ko habang nag uusap usap sila patungkol dito.

“Anak, hindi pwede . Marami ka pang pangarap hindi ba? Kaya kahit ano gagawin natin, basta makahanap lang tayo ng donor,” ani Mama. Pero minasama ko iyon.

“Pangarap? Nasaan ang pangarap ko? Wala na ma, wala na,” sigaw ko sa kanya na ikinatahimik lang nito. “Wag na kayo mghanap, hindi ko rin pipirmahan iyang papeles na pwede akong operahan.”

Pero kahit na anong pigil ko’y wala na. Isa pa, nang araw na din iyon ay may donor na rawsilang nahanap. Kinakabahan man pero nakumbinsi ako ng doktor.

“Make sure na hindi ka kakain muna before the operation. Susunduin ka ng nurse dito,” sabi niya bago ako iwanan. Hindi na lang ako kumibo, Nag iisip kung ppaano nappadalli ang lahat.

Naisip ko na baka si John ang nagdonate, pero ayaw kong kumpirmahin. Ayaw ko rin itanong kay Mama, siguradong kung sino man siya..napakabait ng puso niya.

Hanggang sa matagumpay nilang nagawa ito. Dito ko rin nalaman na noong 14 years old pa lang ako nang makita na iyon sa akin. Kaya ngayon ay unti-unti siyang lumaki. Pero pagkatapos nu’n, pagkatapos naming bumalik sa normal kasama si Mama, parang bumalik din ang lungkot ko.

Tahimik, Araw-gabing umiiyak. Hanggang sa mapagod ako at tila natuyo na lang iyon. Pero ang lungkot, ay nagbunga ng galit. Katulad ng galit ko sa ama kong iniwan kami dahil sa hindi ko malamang dahilan.

“Anak, tara na kumain na tayo,” pagyaya ni Mama habang ako ay nakatingin lang sa bintana at pinanonood ang mga taong napapadaan sa lugar namin.

“Wala ho akong gana,” tipid na sagot ko.

“Pero ilang araw ka nang di kumakain. Magkakasakit ka na naman niyan,” pangungulit nito. Bigla kong naalala noong bata ako, napapalo ako ni Papa kapag ayaw kong kumain dahil sa kakalaro.

Napakagat ako sa labi at tinignan si Mama nang walang emosyon sa mukha. “May itatanong ako, sana sagutin niyo ho ng maayos…yung maiintindihan ko.”

Nangunot ang noo niya. “A-ano iyon, Anak?”

“Si Papa, bakit niya nga ba tayo iniwan? Bakit naduwag siyang tuparin yung pangako niya sa akin noon?” Tanong ko. “Alam kong ilang beses ko na itong tinanong simula nang iniwan niya tayo, pero ilang beses niyo rin na binalewala iyon..kaya sana kung pwede lang, sabihin niyo na sa akin.”

Tumabi ito sa akin. “Gusto mo na talagang malaman? Ayoko sanang madagdagan yang-”

“Ayos lang.”

Huminga siya nang malalim. “Anak, hindi talaga ako ang mahal nang tatay mo. Naging hadlang ako sa kanya bilang lalaki,” ani Mama. “Hindi ito ang pangarap ng Papa mo.”

“A-anong ibig mong sabihin?”

May tumulong luha sa mata ni Mama. “Noon, nagmamahal ang tatay mo ng isang bakla. Masaya sila at nakikita kong buong buo ang pagmamahal ng tatay mo sa baklang iyon.”

Halos matulala ako dahil sa narinig. Ayaw mag sink in sa utak ko nang mga katagang binitawan niya.

“Pero nawala iyon nang mahalin ko siya. Nagawa kong agawin ang ama mo at agawin ang kaligayahan niya. Pero dahil matibay ito’y nakagawa siya ng paraan. Hanggang sa naisip ko na lang na magpabuntis sa kanya upang sa gano’y nasa akin siya.”

“M-ma..”

“Oo anak, alam ko. Makasalanan ako. Pero nang makuha ko siya’y nagbago ang lahat. Hindi niya man ako minahal tulad nang pagmamahal niya sa nauna, minahal niya naman ako dahil sayo…dahil sa pangarap din niyang magkaanak,” ang mapait na nakangiting sinabi ni Mama.

Kung gayon, bakit niya ako tinanggap na bakla?

“Pero alam natin na kapag ang bagay ay mabilis na nakuha, mabilis din itong nawawala. Hindi kinaya ng papa mo na maging malungkot, kaya ako na mismo ang nagsabi na pwede na siyang umalis. Gusto ko niyang isama pero hiniling ko na lang, na iwanan ka bilang kaligayan ko,” dagdag niya na umiiyak na ngayon. Hinfi ko na rin napigilan ang luha ko at umagos na naman iyon. Hinaplos niya ang pisngi ko. “Kaya anak pasensiya na, patawarin mo si Mama kung bakit ayaw ka niyang matulad sa nangyari sa buhay ng Papa mo. Ayokong balang araw, makasira na naman tayo ng isang buhay na dapat ay masaya.”

Hindi ko na napigilan at niyakap siya, ngayon naiintindihan ko na. Iba ang nagagawa nang pagmamahal, kaya ka nitong pakiligin at angkinin. Pero mas kaya rin nitong saktan ka nang hindi mo inaasahan.

“Anong ginagawa mo rito?!” tanong ko uli sa kanya habang ito ay nakatitig nang diretso sakin.

“M-mag usap naman tayo..” ang nauutal at medyo matamlay na pakiusap ni John, na ngayon ay nasa tapat ko. Siya ang kumakatok.

“Anak sinong-” miski si Mama ay hindi rin nakapagsalita nang magkita sila. Nakita ko kung paano mawala ang ngiti sa labi niya bago tignan ako. “Mag-usap muna kayo.”

“A-ano? Ma papaalisin ko na tong lalaking-”

“Anak yung sinabi ko sayo kanina lang!”

“ Pero..“

Biglang may humawak ng kamay ko, si John. Lumuhod pa ito sa harap ko habang hinalik-halikan ang likod ng palad ko.

“A-ayos na ako, Hope. O-okay na ang lahat. B-bumalik ka na sakin please?” pagmamakaawa niya.

Agad kong binawi ang kamay ko sa kanya sabay garagal ng boses ko. “Bumalik? Sa tingin mo magiging ok lahat kung makikita pa kita?! Matapos mong mangako, matapos mo akong saktan tapos iwan nang walang dahilan!”

“Anak, may dahilan siya,” pagsingit ni Mama. “ Meron siyang-“

Hindi na niya naituloy ang sasabihin nang mapahawak siya sa dibdib bago mapaupo. Halos kabugin ang puso ko at agad siyang nilapitan. “M-ma? Ma!”

Lumapit din si John at agad na binuhat si Mama. “Tumawag ka ng tulong!” Utos nito sa akin. Parang nawala ang galit ko sa kanya nang mga oras na iyon dahil si Mama ang mahalaga sa akin, nang paglabas ko ay may tricycle na pumara sa tapat ko. Agad naming isinakay si Mama roon.

“Sa Hospital tayo Kuya!” sabi ko at agad na pinaharurot nito ang sasakyan.

Tinignan ko si Mama habang tinitignan ito nang doktor. Nanginginig ang kamay ko habang pinapanood na icheck ito. Biglang may humawak sa kaliwang braso ko.

“M-magiging ok din si Tita,” Ani John. Biglang bumigat ang dibdib ko.

“Bakit ka ba kasi bumalik?! Dahil sayo nahospital si Mama!” galit na sabi ko sa kanya. Hindi man siya nakaimik sa sinabi ko.

“Hope! Hindi ito ang tamang oras para makipag away ka dyan!” saway sa akin ni Tita Maricel, ang isa sa kapatid ni Mama.

“Pero iyon ho ang totoo!”

“Oo na Hope, ako na ang dahilan,” mahina pero may diin sa boses nito.

“Mabuti alam mo!”

“Pero may dahilan kung bakit nagkaganito ang Mama mo, at tayo..” dagdag niya pero hindi ko na pinansin. Ayaw ko siyang makausap, o marinig. Bigla namang tumunog ang aparatong nakakabit kay Mama. Halos mataranta ang iilan pati na ang doctor.

“Doc! Doc! Anong nangyayari?” tanong ko rito.

“Hindi na kinakaya ng pasyente ang malaking bukol sa puso niya. That’s why nahihirapan na rin ito sa paghinga kaya nagiging kritikal ang lagay ng Mama mo,” aniya.

“A-anong kailangang gawin? A-atsaka bukol? Anong bukol? Hindi ba ako-”

“Kailangan na namin siyang operahan,” aniya. “Pero may mga problema tayo.”

Tumingin si Tita at John sa akin. “A-anong problema?”

“Wala kaming stock ng mga donations nang organs dito. Wala rin kaming makukuhang ka-type ng blood niya, at higit sa lahat…matanda na siya, may chance na baka hindi niya makayanan ang anesthesia o baka hindi na siya magising pagtapos ng operasyon.”

Napaupo ako sa narinig. Kung gayon, mas malaki ang chance na mawala si Mama sa akin, ang natitira kong dahilan para lumaban pa ako..

“Doc, gising ang pasyente!” sigaw ng isang nurse. Nagkatitigan kami at agad na tumayo upang lumapit doon. Nakadilat nga si Mama at bahagyang nakangiti nang makita ako.

“A-anak..” aniya habang dahan-dahang inaabot ang kamay nito sa akin. “P-patawarin mo si M-mama..”

Niyakap ko ang kamay niya. “Shhh wala ka namang k-kasalanan Ma,” saad ko habang pinipigilang mapahagulgol.

“Meron Anak, m-meron..” wika niya. “J-john..i-iho..”

Tinignan ko ang papalapit na si John. “A-anak, y-yung napag-usapan natin h-ha?” wika niya uli pero kay John na iyon. Kumunot ang noo ko pero kinalma ko rin ang sarili.

Tumango si John sabay luha nito’t hawak sa kamay ni Mama. “O-opo Tita, a-ako na pong bahala.”

“ M-ma a-anong sinasabi ko?“ tanong ko. Humarap muli siya sa akin sabay haplos ng pisngi ko.

“Mahal na mahal ka ni Mama, Hope. Ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko. Nagkamali man ako pero alam kong naitama ko iyon,” garagal na sabi niya sa akin, dito muling bumuhos ang iyak ko. “Ngayon anak, ikaw naman ang magtama ng lahat..m-magpatawad ka na..para n-na rin sakin..”

Kahit hindi ko alam ang isasagot at tumango ako. Tumango ako habang pinipilit na wag manghina.

“Tandaan mo ha? M-mahal na mahal ka ni Mama..mahal ka rin ng P-papa mo, pati n-ni John-” napapikit ito sandali at animo’y pinigilan ang sakit. “M-mangako kang a-aayusin mo ang lahat…”

“P-pangako M-ma,” sabi ko. Ngumiti siya, ang ngiting lagi kong nakikita simula pagkabata. Matapos nito’y dumaloy ang luha sa gilid ng mata nito at unti-unti..bumababa ang kamay niya.

Hanggang sa dahan-dahan. Kasabay nang pagpikit niya, ay ang pagtunog ng aparatong nagsisilbibing gabay kung tumitibok ang puso niya. Naging diretso iyon, at dito mas lalong nawasak ang puso ko.

“M-ma!!!!!”

1 year later…(2023)

“Helena Navidad, 1960-2022” basa ko sa puntod ni Mama. Napangiti ako ng tipid bago ilapag ang bulaklak sa tapat nito.

“Kumusta Ma? Alam mo, miss na miss na kita,” saad ko sa hangin. Biglang lumamig ang paligid kaya napahimas ako sa magkabila kong braso.

“Hanggang ngayon naiisip ko pa rin yung kung paano mo ipinakita ang pagmamahal mo sa akin,” sabi ko bago tumulo ang luha..pero hindi dahil sa lungkot at pagluluksa, kung hindi ay dahil sa saya at pasasalamat. “S-salamat Ma..”

Matapos mamamatay ni Mama, ay inasikaso muna nila ang katawan nito habang ako ay nasa hospital lamang at hinihintay ang pagkuha ng funeral sa kanya upang iburol sa amin.

Bigla akong napatingin sa paparating na si John, may dala itong pagkain at tubig para sa akin. Agad kong iniwasan ang mata niya nang mahuli niya ako.

“O kumain ka muna, ilang oras ka nang di kumakain at kumikibo riyan,” sabi niya. Tinignan ko ilang saglit ito bago kunin. Nang buksan ko’y kumulo ang aking tyan, pero hindi ko pa rin alam kung susubo ako.

“Hindi dahil tinanggap ko ang pagkain mo, eh napatawad na kita,” sabi ko sa kanya. Umupo naman siya sa tabi ko sabay buntong hininga.

“Hope, nangako ka kay Tita. Bakit hindi mo magawa?” tanong niya habang nakatulala sa kisame.

“Magawa? Eh sa tuwing pasko naaalala kita, sa bawat mag isa ako naiisip pa rin kita, pero hindi dahil sa mahal pa rin kita..kung hindi kinamumuhian kita,” sabi ko nang walang pagdadalawang isip. “katulad ka ni Papa, mga duwag!”

“Hope hindi ako duwag..”

“Duwag ka!”

“Hindi…”

“Sinabing duwag ka eh!”

“Hindi nga eh!” Sigaw niya rin sabay paos sa dulong bahagi ng salita niya, umiyak na siya. “Hindi ako duwag, Hope! Hindi!”

“Bakit mo ako iniwan? Bakit hindi ka lumaban? Alam mong kailangan kita hindi ba? At worst, umalis ka nang walang dahilan…bakit? Natatakot ka na magmakaawa ako? Umiyak ako? Makonsensiya ka? Na kapag may nangyari sa akin, kasalanan mo?’”

“Kung makikinig ka lang, kung makikinig sana yang puso’t isip mo. Kung sanang…kahit saglit, Alisin mo ang galit dyan sa puso mo..malalaman mo Hope, kung bakit lahat nang ito ay nangyari!”

Napayuko ako, mayroon sa puso ko na nagsasabing tama siya, pero mayroon din na nagsasabing hayaan na lang siya’t intindihin si Mama.

Pero mas pinili ko ang nauna, tulad nang sabi ni Mama…

“B-bakit mo kasi ako i-iniwan? Huh? A-akala ko ba-”

“Dahil inayos ko muna ang buhay ko bago ako muling humarap sayo,” sagot niya. Napatingin ako rito.

“A-anong ibig mong sabihin?”

“Noong oras na pinaghiwalay tayo ng Mama mo, noong mga oras na tumatakas ka at ako para lang magkita. Alam iyon ni Tita.” Hinawakan niya ang kamay ko. “ Hindi ko rin alam Hope pero kinausap niya ako. Lahat sinabi niya sa akin.“

“A-ang alin?”

“May tumor sa puso mo, at lumalaki siya. Sinabi niya na itigil ko na raw ang ganoon, hindi dahil ayaw niyang maging bakla ka at mapunta sa ganitong relasyon. Kung hindi dahil ayaw niyng pagdating nang araw ay maiwan akong mag isa dahil kukunin ka na sa amin anumang oras,” dagdag niya pa.

“Nakiusap ako na sana kahit ilang panahon ka pa sa akin. Pumayag siya, dahil sa mahal na mahal ka nang Mama mo. Pinalabas namin na magtatanan tayo, magsasama para masolo kita sa panahong iyon. Amg bahay, ang pera’t pagkain..lahat iyon galing sa aming dalawa.”

“All this time..p-palabas lang lahat?”

Umiling siya. “Hanggang sa sumapit ang pasko. Humiling siya na ibalik na kita sa kanya. Pero hindi muna ako pumayag. Ang sinabi ko’y isa pang pasko bago ka mawala sa akin. Pero ayaw niya, kaya pinaghigpitan kita. Binantayan upang hindi ka niya makuha sa akin.” Humigpit ang hawak niya. “ Ang selfish ko sa part na iyon hanggang sa sinabi niya na ang tumor mo, kailangan niyang ipatingin.“

“Kailangan nga kitang dalhin doon. Pero noong makita kong naroon din sila upang makuha ka, hindi ko itinuloy. Hanggang sa sumapit nga ang pangalawang pasko, iyong nahuli mo ako. Plinano ko iyon para may dahilan upang maiwanan na kita. Dinala kita sa hospital kung nasaan si Tita. At doon ka ng niya binawi sa akin.”

“B-bakit hindi ka humingi nang chance sa kanya? Na kahit papaano magstay ka pa rin sa akin?”

“Dahil humiling siy ng panahon, Hope.” kumunot ang noo ko. “Noong time na iniwan kit nang wlang dahilan, nabalitaan kong inoperahan ka at may donor ka agad.” Napatingin siya sa dibdib niya.

“I-ikaw ang donor?”

Umiling siya. “Hindi, kung hindi ng Mama mo mismo,” saad niya na ikinatakip nang bibig ko. “Kaya siya namatay dahil nakipagpalit siya ng puso. Ang puso mo ang kumuha ng buhay niya.”

“J-john..”

“Pinigilan ko si Tita, sinubukan ko, Hope. Pero…mahal na mahal ka nang Mama mo. Ako na ang magsasakripisyo dapat pero may ibinilin siy sa akin matapos iyon.”

Hindi na ako sumagot at hinintay ang kasunod na sasabihin niya.

“Sa panahong iyon, siya naman daw ang hihiling na makasama ka niya at masolo hanggang sa bawian na siya ng buhay. Pagkatapos niyang magawa iyon, at pagnawala siya’y papayagan na niya ako at ikaw na muling magsama.”

“ Masaya ako na tanggap tayo ng Mama mo pero nalungkot din ako dahil kinailangan niyang mawala pa para lang doon. Kaya naman habang wala ka, habang malayo ako sayo..inayos ko ang sarili ko. Nag ipon ako, nagpundar ng pera at ginawa kong mas better ang sarili ko. Para mas maalagaan kita hanggang sa pagtanda-“

Napatigil siya nang may mga nurse na duman habang duguan ang dinadaan ng mga ito. Hindi ko naiwng mapatayo, hanggang sa mapagtanto ko kung sino iyon, si Papa..

May lalaking umiiyak ang lumapit sa akin. “H-hope..”

Hindi ko siya kilala pero pamilyar siya. “Anong kailangan mo?”

“Ang Papa..n-nadisgrasya kami habang papunta rito,” aniya sabay hagulgol. Napaupo naman ito at agad kong inalalayan. Nang mga oras na iyon, hindi ko alam ang magiging reaksyon ko. Kung mag-aalala ba ako o pababayaan.

Tumingin ako kay John.

“Pawalain mo na ang galit sa puso mo, Hope. Patawarin mo na ang Papa mo. Wag mong hahayaan na dahil dyan sa galit mo, may mawala pang mahalaga sayo.”

Pinunasan ko ang luhang lumabas sa mata ko. “Ay sus tama na nga ang drama,” sabi ko kay Mama. “Maligayang pasko, Mama. Ok lang bang magpasko ako rito?”

Biglang mas humangin pa ang paligid. “Ang ibig kong sabihin ay, magpasko kami rito?”

Tinignan ko ang bulto nang isang lalaki sa di kalayuan ksabay nang dalawang lalaki pa na may bibit na mga gamit. Napangiti ako nang makalapit sila rito.

“Umiiyak ka na naman..” ani John sabay gulo ng buhok ko. “Tahan na, paskong pasko eh.”

Tumango ako. “Sorry, naaalala ko lang si Mama,” sabi ko sa kanya. Hinalikan niya ako sa noo’t labi bago siya tumingin sa puntod ni Mama.

“Iyakin pa rin ang anak mo, Tita,” pabirong sabi niya. Namula ang pisngi ko nang magtama ang mata namin. Mas tumatagal, mas gumagwapo siya.

“Ay tama na nga yan, tulungan niyo ako rito,” pagputol ni Papa na kasalukuyang itinatayo ang tent na aming sisilungan.

“Kahit kailan napaka Kj mo! Kita mong nagmo-moment ang mga bata,” ani naman ni Tito Gio, ang kinakasama ni Papa at ang kinekwento ni Mama na siyang mahal na mahal nito.

Mas naging masaya ako nang buong buo niya akong tinanggap bilang anak, at nang mapatawad niya si Mama mula noong makita niyang nagsisisi ito.

“Oh edi tayo rin magmoment mamaya, pero sa bahay,” banat ni Papa bago ito magtaas baba nang kilay. Napatawa na lang kaming dalawa ni John habang nagbibiruan ang mag asawa.

Tama nga sila, gaano man kasakit ang ginawa nang mahal mo sayo..mapapatawad at mapapatawad mo pa rin siya. Ipagikaila mo man, pero laging lalabas ang katotohanan dahil sa pusong hindi nagsisinungaling.

Natutunan ko rin na ang panahon nang pasko, ay hindi lang para sa mga batang humihingi ng aguinaldo at regalo. Hindi lang para magsama ang buong pamilya, at hindi lang para sa dalawang taong nagmamahalan. Kung hindi para rin ito sa muling pagbubukas ng puso’t isip upang magpatawad sa mga taong nakagawa nang kasalanan sayo, gaano man kalaki ito o kaliit, kung hinihingi man nila ito o hindi.

Wakas

Isang Tasa ng Kape sa umaga ng ating unang pasko

Isang Tasa ng kape sa unang ng ating unang pasko

By: Aivi Snow

DEDICATION:

To 2021– a year of personal beginnings that hopefully will have their positive endings.

DESCRIPTION:

It’s never easy taking the next step in a romantic relationship, but you can always talk it out with your partner… maybe, over a cup of coffee.

Part 1.

Present.

“Matutunaw na iyan sa katititig mo,” pabulong na biro ng best friend ni Arbie na si Jean habang inihahanda nito ang mga ingredient ng next batch ng coffee cake na ibe-bake nila para sa araw na iyon. Ang matamis na amoy ng cake at ang matapang na amoy ng kape mula sa mga kasalukuyang nasa oven ang siyang nangingibabaw.

Napansin kasi ni Jean na kanina pa siya nagnanakaw ng tingin sa mag-iisang taon na niyang boyfriend na si Kenneth Velasco, isang editor sa isang independent publishing company na may warehouse office malapit sa kanilang coffee shop na Cafe Caffeinated .

Kasalukuyan itong nakaupo sa isang table kasama ang dalawa nitong katrabaho. Nakalatag sa harapan ng mga ito ang kani-kanilang laptop at mga notebook at planner na maya’t maya nilang binubuklat upang may tingnang impormasyon o kung ano pa man.

Kanina pa dumating ang mga ito, bago mag-lunch break. Maliban sa panakaw na yakap at halik nito sa kanyang noo nang magkasalubong sila sa CR ng coffee shop ay hindi na sila nakapag-usap pa. Ilang minuto na ring napansin ni Arbie na hindi nag-aangat ng tingin si Kenneth mula sa pagtitipa nito sa laptop. Malamig na rin siguro ang tasa nito ng black coffee, karaniwan nitong ino-order kapag gusto nitong mag-focus sa trabaho, na hindi man lang yata nito masyadong nainom dahil sa sobrang pagka-busy.

Batid ni Arbie na dahil iyon sa paparating na Christmas Holidays, kaya tambak ang trabaho ng mga ito at ngayon nga ay nagkukumahog na mabawasan man lang ang mga iyon kahit papaano bago dumating ang dalawang linggong bakasyon.

“Shut up, Jean.” kunwari ay naiinis niyang saway sa kaibigan, kahit na ang totoo ay medyo nahihiya rin siya dahil nahuli nitong natutulala na naman siya sa boyfriend niya. He’s not used to wearing his emotions on his sleeves but with Kenneth, parang napapadalas mangyari ang gayon. And people around him have started noticing and teasing him about it.

Being his longtime bestfriend, since Junior High pa, kabisado na ni Jean ang timplada niya. Tinaasan lang siya nito ng kilay at hindi pinansin ang kanyang bad mood. Naaliw pa nga ito habang pinagmamasdan ang kanyang reaksyon.

“Hindi ka pa ba nagsawang titigan si Prince Charming mo kaninang umaga bago pumasok sa trabaho?” tanong nito, isang opening para simulan ang pambubuska sa kanya.

Pero taliwas sa inaasahan nitong asar-talo at medyo namumulang ekspresyon, natahimik si Arbie. Nagtaka si Jean. Nang ilang segundo na ang lumipas ay sumeryoso ang kanyang mukha. “Arbie? What’s wrong?”

Kinakabahan si Jean. Saksi siya kung gaano kasaya ang kaibigan sa kasalukuyang nobyo nito. Dumaan din sa isang masusing interrogation sa ilalim niya at ng kanyang boyfriend si Kenneth. Wala naman siyang nakitang obvious red flags dito kaya kampante siyang isa itong mabuting tao. If he’s a good boyfriend, though? Kay Arbie na niya malalaman iyon.

Napasulyap si Arbie sa kinalalagyan ni Kenneth.

Abala pa rin ito at tanging sa kung ano mang tinatrabaho sa laptop nito nakatuon ang atensyon.

Tumigil na si Jean sa ginagawa. Hinatak niya si Arbie patungo sa kitchen area ng coffee shop kung saan mayroon silang privacy para makapag-usap nang sandali. Hahayaan na muna niyang ang dalawa nilang empleyado ang mag-asikaso sa mga customers dahil hindi pa naman ganoon karami ang mga ito nang oras na iyon.

Dumiretso sila sa kitchen island kung saan ay nakapatong ang mga ingredients at baking tools na kanilang gagamitin sa pastry na gagawin nila, subalit hindi sila agad nagsimula.

Coffee cake– isa iyon sa mga paborito ni Kenneth na sine-serve sa kanilang coffee shop. Sa tuwing dinadalhan ito ni Arbie ng ganoon sa tuwing bumibisita siya sa apartment nito ay madali iyong nauubos. Isang malaking misteryo pa nga sa kanya kung paano nito nauubos iyon nang ganoon kadali ng hindi man lang naaapektuhan ang timbang nito.

Matagal niyang inabisuhan si Jean na mag-reserve ng isang buong cake para sa kanya sa tuwing parte iyon ng kanilang menu. One of the perks of being the half-owner of the cafe is the extra pastries he gets to take home. He’s not fan of sweets kaya dati, before Kenneth, ay hindi niya nagagamit ang pribelehiyong iyon. Isa rin iyon sa goal niyang matutunang i-bake nang mag-isa.

Hinintay ni Jean ang isasagot niya sa tanong nito. Yumuko siya at inabot ang mga baking paraphernalia na gagamitin nila at saka inayos ang mga iyon kahit hindi na kailangan. “Sa apartment natin ako natulog.”

Sa iisang shared apartment nakatira si Arbie, kasama si Jean at ang boyfriend nitong si Louie na isang IT specialist sa isang BPO company. Dalawang taon nang ganoon ang kanilang set up.

Nasorpresa si Jean sa sinabi niya. Simula kasi nang maging mag-on sila ni Kenneth madalas nang sa apartment nito siya nagpapalipas ng gabi, lalo na kapag weekend– the only time they could spend enough time with each other. May mga extra hygiene kit at pamalit ng damit na siyang naiwan sa apartment nito kahit na maingat niyang kinontrol ang dami ng mga iyon upang hindi maging masyadong mapanghimasok sa teritoryo ng boyfriend.

“Couple fight?” tanong ni Jean.

Napakagat si Arbie sa ibabang labi. “No– Not really.” Sandaling siyang nag-atubili, ngunit sa huli ay nagpasya din siyang umamin sa kaibigan. “He… just asked me a question… that I couldn’t answer. Yet.”

Kahit sa bestfriend at confidante na si Jean ay hindi sanay si Arbie na magbahagi ng problema. It’s more like, he doesn’t know how. Batid iyon ni Jean kaya matiyaga itong nagtatanong at naghihintay sa kanyang sagot. “What question?”

Kung ibang tao lang ang kausap ni Arbie ay siguradong kanina pa iyon nainis sa kanya dahil sa pa-suspense niya. But it’s Jean and Jean always listens. And he does the same for her.

“He asked me if I wanted to… move in with him.”

Namilog ang mga mata ni Jean. “Whoa. He moves fast, doesn’t he?”

Tumangu-tango si Arbie bilang pagsang-ayon. Pagdating sa kanilang relasyon, parang palaging one-step ahead si Kenneth kaysa sa kanya na mas gustong pa-isa-isang step lang muna.

“Maybe it just means that he’s really serious about you and your relationship. Na he could see a future with you.”

Hindi naibsan ng sinabi ni Jean ang nararamdamang pagkabalisa ni Arbie.

Arbie wanted so badly to be in Kenneth’s future. Sobra. But he doesn’t trust himself not to ruin it.

Matagal na siyang nakahanda sa isang future na mag-isa lang siya, with Jean and his siblings happily married and with kids, pero ang pagdating ni Kenneth ang bumago roon sa isang paraan na hindi pa rin niya maipaliwanag hanggang ngayon.

Hindi naman si Kenneth ang una niyang nakarelasyon nang seryosohan pero daig pa nito ang first relationship niya dahil sa mga napakaraming klase ng emosyong ipinaramdam nito sa kanya.

Kenneth makes him feel so many new and different emotions that sometimes, it overwhelms and scares him.

Like now.

“Pero hindi ba’t parang ang bilis naman masyado. Halos one year pa lang kaming mag-on. At ganoon lang rin katagal pa lang kaming magkakilala.”

“Mabilis kung mabilis pero depende naman iyan sa magkarelasyon. You have your own timeline.” Sandaling napaisip si Jean. “Hmmm… Kenneth’s older than us by three years. Baka sinasabi na ng biological clock niya na oras na raw niyang lumagay sa tahimik. “

Hindi nagsalita si Arbie. Alam ni Jean na nababad na naman ang utak nito sa mga iniisip. May pagka-overthinker kasi ito masyado. “Ano’ng iniisip mo?”

“About living together. That’s… kind of scary… lalo na sa mga katulad namin…. I mean, if we were a straight couple, the only logical step to our relationship would be… to get married. But we’re not. Wala pang kasal na puwede sa’min. Kaya living together— it’s almost like marriage. I mean, it’s a really big step in our relationship. Magkasamang titira sa isang bahay, magkatabing matutulog sa isang kama, trying to navigate a life together… It– It scares me. A lot.”

Lumapit si Jean sa kaibigan at niyakap siyang patagilid gamit ang isang kamay. “Why does it scare you?” mahina nitong tanong.

Hindi agad sumagot si Arbie.

Hinigpitan ni Jean ang pagkakayakap sa kanya.

“Cause once we start living with each other, mas maraming oras na naming makakasama ang isa’t isa. Mawawala na iyong mystery sa pagitan namin. Mababawasan na rin ang anticipation sa paghihintay na magkita kami ulit after a busy week. And…” Napalunok si Arbie bago muling nagpatuloy. “And then we’ll get to know each other more, both the good things and tha bad, the beautiful and the ugly sides of our personality. Matu-turn off. Magkakasawaan. Magse-second think kung ang isa’t isa na nga ba ang aming end game. “

Alam ni Jean ang ipinupunto ng kaibigan subalit mas kailangan ni Arbie na ma-realize iyon sa sarili. “And that scares you because?”

Bahagyang tumingin kay Jean si Arbie. A self-deprecating smile was on his lips. “There are times when I’m not the best person to be around.”

“Lahat naman may ganoong moments. That’s why we need to find someone who’ll accept the good and bad in us, someone who we could do the same for.”

“How easy would it be if I had just been straight and fallen in love with you Jean.”

“And there’s the reason why it would never have worked out between us– because it’s easy. Relationships aren’t meant to be easy. It’s work. A lot of it. For both of you. Madaling pagsawaan ang madali lang makuha.

Napabuntong-hininga si Arbie. “You’re right.”

“You should talk it out with Kenneth. Communication is key in a relationship. If you tell him you’re not ready for that step yet, I’m sure that he wouldn’t force nor rush you.”

---

Part 2.

A year ago…

Lahat yata ng mga malalapit na tao na malapit kay Arbie ay may weird relationship sa kape. His mom, who died before he graduated college, isa certified coffee addict. Nakakailang tasa ito sa maghapon. The morning cup is only to wake her up. Mayroon pa itong tinatawag na midmorning coffee at saka afternoon coffee, pati na rin evening cup. Kaya siguro nahirapan din masyado ang ina niya nang ma-ospital ito dahil ang kauna-unahang ipinagbawal dito ng doktor ay ang masyadong pag-inom ng kape.

Ang bestfriend naman Jean ay medyo addicted– o mas tamang sabihing, obsessed – rin dito pati na sa buong coffee at coffee shop experience. Madalas siya nitong ayaing mag-cafe hopping. Isinasama rin siya nito sa mga bakasyon nito kung saan ay tinu-tour nila ang ilan sa mga local coffee farm sa bansa. Interesado ito sa buong kasaysayan at mga uri ng kape– from instant coffee, to the expensive beverages served at mall coffee shops.

Nagtrabaho si Jean bilang barista sa Starbucks at ilan pang popular na coffee shops dahil lang sa gusto nitong malaman kung paano iprepara ang mga special brews ng mga nasabing coffee shops. Nag-aral rin ito ng latte art at nag-enroll sa iba’t ibang certificate classes na may kinalaman sa kape at sa kung paano ito i-brew.

Kaya hindi na rin nagtaka si Arbie nang ayain siya ni Jean na magsimula ng sariling coffee shop nila. Pumayag siya hindi dahil sa mahilig siyang magkape, kundi dahil plano rin niya sa buhay na magkaroon ng negosyo para magpalago ng pera upang makadagdag sa kanyang retirement funds. With the money a fairly loaded grandparent left to him, he was able to become a half-owner of the cafe with Jean, who invested all her savings from all the years she worked abroad.

Nahawa siya sa excitement at enthusiasm ni Jean para sa venture na iyon. Simula sa conception, hanggang sa marketing research at paghahanap ng area kung saan nila balak i-open ang kanilang coffee shop, pati na rin sa pakikipag-usap sa in charge sa construction, renovations, at interior design– he participated in the whole process. Mabuti na lamang at isa siyang freelance digital artist kung kaya’t hawak niya ang oras niya.

White walls, concrete finish sa flooring, sheer curtains, light wood and warm lighting, mga paso ng mga berdeng houseplants, at mga simple at charming na flower arrangements na strategically placed sa iba’t ibang bahagi ng cafe upang makalikha ito ng isang kaiga-igayang ambience. Cozy is the word they’re going for. Inspired ang mga detalyeng iyon sa mga napuntahang aesthetic coffee shops sa Korea.

Hindi naging madali sa simula, pero nang nagamay nila kung paano magpatakbo ng isang negosyo, unti-unti ay nakita na nila ang improvement sa lahat ng aspeto, kasama na siyempre sa profits. And all that experience, Arbie enjoyed immensely.

Regular coffee drinkers ang mga Filipino, gayundin ang lahat ng mga kakilala niya. Kahit sa coffee shop nila, mas madalas order-in ang iba’t ibang klase ng kape o caffeinated beverages nila kaysa sa noncaffeinated. Siguro, iyon din ang dahilan kung bakit malalim ang impresyong iniwan sa kanya ni Kenneth nang una itong bumisita sa coffee shop nila. Jasmine tea kasi ang in-order nito, isa sa tatlong beverages sa kanilang menu na hindi kape.

Isa iyong tahimik ngunit malamig na umaga sa kalagitnaan ng Oktubre nang nakaraang taon. May ka-shift siyang part-timer na siyang abala sa paglilinis ng facilities nila, habang siya naman ang naiwang bantay sa counter. Arbie helps in the cafe from time to time whenever he wanted to take a break or needed some inspiration for his storyboards.

Nakaupo siya sa likod ng counter. Umaga iyon at kabubukas pa lang nila. The smell of lemon pound loaves baking in the kitchen was in the air.

Nakayuko siya sa graphic tablet niya at nakatuon ang atensyon sa pagtapos ng self-imposed daily task niyang makatapos ng isang panel para sa webtoon niyang ginagawa. Sa sobrang konsentrasyon, ni hindi man lang niya napansing bumukas ang pinto ng coffee shop, kahit na tumunog na ang hanging bell.

“Good morning,” bati ng isang malumanay ang mababa at baritonong boses, na siyang nagpatigil kay Arbie sa ginagawa. Sandali niyang sinulyapan ang nagsalita.

Ang tanging rumehistro sa isip niya ay ang katangkaran nito, nasa 5“11 sa tantiya niya. Kinailangan niya pang bahagyang tumingala upang magtama ang kanilang mga tingin.

Ibinaba niya ang hawak at kaagad itong dinaluhan.

“Good morning,” nakangiti niyang ganting bati habang nakahanda na siyang isulat ang order nito. Hindi talaga siya palangiti, nakaangat lang nang bahagya ang isang gilid ng kanyang labi, pero bilin ni Jean ay kailangan iyon sa customer service. “What can I get for you?”

Tila kanina pa nito nabasa ang menu dahil madali lang nitong nasabi ang gusto. “Jasmine tea.”

Napatda si Arbie nang marinig iyon.

Para mabawasan ang sariling caffeine intake, Jean had started trying out different teas and adding those she liked to their menu from time to time. Bumili pa siya ng ceramic at glass tea sets na babagay sa interior at theme ng cafe, para makadagdag daw pati sa overall experience ng customer, naaalala pa niyang sabi sa kanya ni Jean. Instagrammable daw kasi, at puwedeng i-post at i-share sa social media. Panghatak ng mga customers na mahilig sa aesthetic.

Si Jean ang mas business minded at aware sa mga trends kaya sumang-ayon lang siya rito. May mangilan-ngilan rin namang umo-order sa kanila ng tsaa, pero iyon pa lang ang unang beses ni Arbie na may um-order nito habang siya ang nasa shift. Hindi tuloy niya maiwasang mapasulyap muli rito.

Tahimik lang itong naghihintay. Ang mga mata nito ay nakatingin sa direksyon ng glass shelf ng baked goods nila kaya hindi siya nito napansin at kaya niya rin nagawang mapasadahan ito ng tingin.

Matangkad, malalantik ang mga pilik mata, matangos ang ilong, manipis ang mga labi, hindi masyadong maputi pero masculine ang dating ng kayumanggi nitong balak. Malapad ang mga balikat sa ilalim ng suot nitong denim jacket. Palagay niya ay bumibisita ito sa gym dahil maganda ang hulma ng mga muscles nito, subalit hindi naman iyong sobrang namumutok. Defined lang.

In short, may hitsura ito. Puwede na ring matawag na guwapo, depende sa tipo. Si Arbie, well, pasok ito sa tipo niya kung physical traits lang din naman ang pag-uusapan.

Ibinalik ni Arbie ang atensyon sa trabaho. Type man niya ito ay automatic na niyang inisip na straight ito. Mahirap mag-assume ng sexuality ng ibang tao, subalit dahil sa maliit lang ang porsyento ng populasyon na hindi heterosexual, mas safe na lang na isipin na straight ito kaysa hindi. Baka kasi umasa siya. Buti na lang at hindi siya iyong tao na nakikipagkilala agad.

Sinabihan niya itong mamili ng table at maghintay. Ide-deliver na lang niya rito ang order nito. Tumango lang ito at tumalima pagkatapos magbayad.

Hindi maipaliwanag ni Arbie kung bakit tila biglang sumikip ang coffee shop gayong isang tao lang naman ang nadagdag. Hindi na niya nagawang maibalik ang kaninang konsentrasyon sa ginagawa dahil nahuhuli niya ang sariling ilang beses na palihim na tumititig sa direksyon ng bagong dating. Ang mahinang tugtog ng isang Korean indie song na nagpe-play sa background ay tila naghatid ng isang payapa at mala-afternoon dream na atmospera sa paligid.

Akala ni Arbie ay hanggang doon na lamang ang intersection nilang dalawa. Minsan lang siya tumulong sa cafe, kapag kailangan lang niya ng break o kaya naman inspiration para sa storyboard niya.

Inaamin naman niyang napupukaw pa rin nito ang kanyang atensyon sa iilang beses na iyon na nagpa-part time siya roon sa mga sumunod na buwan. He always orders the noncaffeinated beverages, kung ano man ang available sa menu. Madalas may kasama itong slice ng cake o ano mang pastry.

‘Sweettooth, maybe?’ naisip ni Arbie nang minsang dumalawang slice ito ng Vanilla Espresso Cheesecake. Hindi niya napigilan ang ilang maliit na ngiti na sumilay sa gilid ng kanyang labi ng inabot niya rito ang isang tray na may Earl Grey Tea at saka dessert plate na may dalawang slices ng cake, kasabay ang isang sulyap na may halong kaunting panunukso at aliw.

Ewan. Hindi rin niya maintindahan kung bakit naku-cute-an siya sa “gap moe” na ito– the cold and aloof personality softened by a love for sweets and desserts.

Hindi rin niya napansin ang bahagyang pamumula ng tainga nito nang makita ang ngiting iyon sa kanyang labi.

---

Part 3.

A year ago…

Nang mapadalas ang pagpunta nito sa kanilang coffee shop ay napagtanto naman ni Arbie na umiinom din naman ito ng kape. He thought it was only just a matter of personal preference kaya tsaa ang karaniwang ino-order nito.

Pero hanggang doon lang ang interes niya rito. Hindi niya hinayaang lumawig pa iyon. Mahirap na.

Arbie has known he’s gay since he was 13 and had his first wet dream. His first boyfriend ay tumagal nang 2 years. It was an immature relationship. They were both young and innocent and inexperienced and parted not in the best of ways.

His second relationship, right after graduating college, was an exploration. Hindi rin naging maganda ang wakas nito. Nakipagrelasyon siya sa isang lalaking siya ang unang nakarelasyon na kapareho nito ng kasarian. It was toxic and all the wounds he got from it took too long to heal, kaya tatlong taon mahigit siyang umiwas sa dating scene dahil sa takot na baka maranasan uli ang gayon.

He became wary of straight guys na rin.

Kaya sobra ang pagkabigla niya na ang inaakala niyang straight guy ay ayain siyang lumabas sila.

By that time, lampas na sa bilang ng mga daliri sa isang kamay ang mga pagkakataon na nakita niya si Kenneth sa Cafe Caffeinated . Kilala na ang pangalan nito nina Jean at ng mga part-timer dahil halos araw-araw itong nasa cafe. Siya na lang ang medyo aloof pa rin dito.

Hindi siya agad nakasagot dahil sa pagkabigla, na inakala naman ni Kenneth na isang polite rejection. Napapreno tuloy ito at natahimik. Tapos ay nag-sorry.

Pakiramdam ni Arbie noon ay parang nakasipa siya ng isang malaking aso dahil halata niya ang biglang panlulumo ito. But that wasn’t the reason he accepted his invitation two weeks after.

---

Part 4.

Present.

Box of coffee cake in hand, nagpaalam na si Arbie kay Jean.

“Ganbatte!” pahabol nito na nagpangiti sa kanya.

Naghihintay si Kenneth sa kanya sa labas ng coffee shop.

And then there it is again, that ’ thump! ’ in his heart sa tuwing napapagawi ang kanyang tingin dito. Even though he felt awkward with him asking him to move in with him, hindi pa rin siya nag-alinlangan na sasama siya riot pagkasundo nito sa kanya.

Hindi sila nag-usap habang nakasakay sila ng jeep subalit ang mainit na kamay ni Kenneth na nakahawak sa kanyang kamay ang nagpakalma siya. Tahimik silang naglakad pauwi sa apartment nito. Malamig ang simoy ng gabi, dala ng hanging amihan na ayon sa balita ay nagsisimula nang umihip. Nasa tabi sila ng kalsada. Ang mga poste ng ilaw na nadaraanan nila ay may mga nakasabit na parol at christmas lights na siyang evocative ng kapaskuhan.

Kahit namamayani ang katahimikan sa pagitan nila ay wala siyang nararamdamang pagkailang. Komportable sila sa isa’t isa. Halos nakalimutan na nga rin ni Arbie ang bagabag na dinala sa kanya ng tanong ni Kenneth.

Napagtanto niyang gusto niya ang gayon, ang magkahawak ang kamay habang pauwi sa kanilang bahay.

Pero batid pa rin niyang kailangan nilang pag-usapan iyon. Alam din iyon ni Kenneth.

Limang minuto na lang ang layo nila sa apartment nito nang bigla itong magsalita. “I’m sorry kung binigla kita. The truth is… kahit ako nabigla nang sabihin ko iyon.”

“Then, why did you have to?” pagkuway tanong ni Arbie.

“Sa maniwala ka o sa hindi, it’s been something that’s been occupying my mind, even if it wasn’t clear with me at the start. The feeling built up inside me– every time I look at you, or whenever I see you smile, or hear your voice, or when we touch each other– slowly, it accumulated until I couldn’t keep it in anymore. Like water filling in a glass without stopping– it overpoured. It took me by surprise, the same as you. But once it did come out, I realized that it’s what I’ve been wanting. I should’ve chosen a better way and situation to communicate it with you. I’m sorry if I caught you by surprise… if I scared you.”

Mula sa kanilang magkahawak na kamay, ang init ay dumaloy, rumagasa, papunta sa kanyang dibdib, at tila isang ningas na kumalat sa kanyang buong katawan.

Pagdating na pagdating nila sa apartment ni Kenneth ay agad niya itong isinalya sa likod ng pintuan at sinugod ng halik, ang box ng coffee cake ay wala sa isip niyang nabitawan.

Nabigla si Kenneth sa kakaibang kapangahasan na iyon ni Arbie, subalit madali rin naman siyang nakabawi at nakipagsabayan ng kapusokan. Bahagyang nagtatama ang kanilang mga ngipin dala ng labis nilang kasabikan na maramdaman ang init ng isa’t isa.

Malilikot ang kanilang mga kamay na naglalakbay at gumagalugad sa katawan ng kapareha. Ang mabibilis na paghinga at mababang ungol ang siyang bumabasag sa katahimikan ng apartment. Tila sila lamang ang natitirang tao sa mundo nang mga oras na iyon.

---

Part 5.

Present.

Wala si Kenneth sa tabi niya nang magising si Arbie kinaumagahan. Naabutan niya itong nasa maliit na kusina ng apartment nito at naghahanda ng almusal. Nakahanda na ang mesa na may dalawang plato ng pancakes na may kasamang sunny-side-up egg at saka ham. Nagtitimpla si Kenneth ng kape.

Usually, kapag nandito siya sa apartment nito, siya ang nakatokang magtimpla ng kape nila. Maarte kasi siya sa paraan at eksaktong lasa ng kape na gusto niya kaya mas pinipili na lang niyang siya ang magtimpla nito kaysa ang iasa sa iba tapos hindi niya magugustuhan. Iinumin pa rin naman niya iyon pero hindi siya masa-satisfy sa simula ng kanyang umaga.

Alam iyon ni Kenneth kaya pinagpraktisan talaga nito ang pagtitimpla ng kape niya. Hindi pa nga lang nito nakukuha ang eksaktong lasa nito pero kung ikukumpara sa timpla ng iba ay gusto naman niya ang lasa nito.

But Kenneth still tries from time to time. And though, it’s still not the same as how he usually takes it, the flavor is still something that he likes and enjoys.

Ilang araw na lang at pasko na. May ideya na siya sa kung anong isasagot kay Kenneth. May pag-aalala pa rin siya sa loob niya tungkol sa kung hanggang saan sila tatagal pero nais alam niya sa sarili niyang gusto niyang masubukang makasama ito sa iisang bahay, ang lalo itong makilala at madiskubre ang mga bahagi nito na hindi pa niya nakikita dahil sa limitadong oras na mayroon sila sa ordinaryong araw.

May mga simpleng bagay siyang gusto niyang maranasasan kasama ito. Ang makasama itong magkape sa lahat ng umaga ng kanilang buhay ay isa lamang sa mga ito. Gusto niyang malaman kung magugustuhan ba niya ang lahat ng oras na magkasama silang magkakape sa iba’t ibang okasyon o klase ng araw na haharapin nilang dalawa.

Gusto niyang bumuo sila ng mga espesyal na tradisyon sa pagitan nilang dalawa. He’ll ask Kenneth if they could do a trial run first– live together for three months and see where that will take them. They’ll do it little by little, just so they can get used to having each other for longer hours.

Buo na ang desisyon ni Arbie. Napangiti si Arbie. Ngayong nakapagdesisyon na siya ay may nararamdam na rin siyang pagkasabik na magsimula na sa isang panibagong yugto ng kanilang buhay. After three months, if everything works out, maghahanap sila ng isang mas malaking apartment na puwede nilang pagsaluhan. Ang apartment na iyon ay mas maluwag, may magandang kusina kung saan puwede siyang mag-practice mag-bake, at maraming extra space, sapat na para umampon sila ng dalawang stray cats. At saka isang aso na rin. Alam niyang mahilig rin si Kenneth sa mga hayop at sa mga halaman, base na rin sa napakaraming paso ng mga berdeng halaman sa apartment nito. They’ll have all of those. And more .

Hindi na siya makapaghintay na sabihin ang lahat ng iyon kay Kenneth. Pero gusto niyang gawing isang espesyal na alaala nila iyon kaya kailangan ay sa isang espesyal na araw rin niya sabihin iyon dito.

He’ll tell him on Christmas over a cup of morning coffee.

end.

Kanino Isusuko ang bataan?

Kanino

isusuko

ang bataan?

By:klarenciumm

WARNING: Some words may not suitable for readers under the age of 16.

Read at your own risk.

        “ILANG santo pa ba ang tatawagin mo nang maibsan ‘yang tigang mong lupain? Hindi ka naman si Virgin Mary pero shuta, bakit hanggang ngayon ay wala pa ring gardener na bumabarurot diyan sa nanunuyo mong hardin? Nakakaawa ka naman, Rose. Awang- awa na ako sa buhay mo! You’re already turning 24 next month, o? Ano na? Hindi ka si Juan Tamad para maghintay ng malaking bayabas na wawasak diyan sa imaginary mong  kipay!”

Hindi ko na natapos ang sasabihin nang biglang bumukas ang pinto ng aking kuwarto kasabay ng palangganang gumewang-gewang sa hangin diretso sa aking ulo. Aray! Agad kong inapuhap ang sumasakit kong ulo. Panigurado ay namamaga ito.

        “My gosh, Mommy! What’s wrong with you?!” inis kong dabog sabay tingin nang masama sa babaeng nakapamewang sa tabi ng pinto. Dinuro niya ako sabay kuha ng kaldero. Ha? May kaldero pa? Nasapo ko na lamang ang aking ulo.

        “Ikaw na siraulong bata ka, huwag mong masasagad ang pasensiya ko! Maligo ka na riyan at nang makapaglako ka na ng turon! Huwag mong hahayaang mainis ako. Malilintikan ka talaga sa akin, ‘ta mo!” inis niyang bulyaw. Napakurap-kurap na lamang ako.

        “Mommy, hindi ka pa naiinis sa lagay na ‘yarn? Omg ka ha!” sagot ko. Kinuha ko na lamang ang aking liptint saka muling humarap sa salamin – kung saan din ako nakikipag-usap sa sarili ko. Baliw na nga siguro ako para kausapin ang sariling repleksiyon. But who cares?

        Nasulyapan ko ang pagkunot ng dati nang kulubot na noo ni Mommy. Umalis siya kaya agad akong napanatag. Ngunit bigla akong nataranta nang bumalik siyang may buhat-buhat na washing machine. Agad akong naalarma. Napatayo ako saka humarap sa kaniya.

“Stop!” Ihinarang ko pa ang kamay ko sa harap. “Don’t you dare throw that to me, Coraline!”

        Mas lalong lumaki ang mata ni Mommy saka ibinagsak ang hawak-hawak. Dinuro niya ako at tumingin sa akin na para bang mapapatay niya ang sarili niyang anak. Nanay ko ba talaga ito?

        “Ikaw na puki ng inang bata ka, kung ano-ano na lamang ang lumalabas na salita riyan sa bibig mo! Isa pa talaga at maihahambalos ko na ito sa ‘yo. May pa-mommy-mommy ka pang nalalaman. E kung palayasin kita?” Hindi pa rin maalis ang kunot sa kaniyang noo. Napahinga ako nang malalim.

        “Mommy . . .” Hindi ko natuloy ang sasabihin ko nang buhatin niya ang washing machine at akmang ibabato sa akin. “Ito namang si Nanay, ‘di mabiro. Relax lang kasi. You’re always ruining the atmosphere here. Minsan you must shut up, okay?” mahinahon kong pagsasalita.

        “Kung shat-shatin ko ‘yang bunganga mong damuho ka?” sagot niya sabay duro. Napaatras ako.

        “Ang sungit naman ng nanay kong pagkaganda-ganda.” Lumapit ako sa kaniya saka siya niyakap. “’Nay, alam mo bang sa tuwing tinitingnan kita ay feeling ko, nakatingin ako sa salamin? Ang ganda natin! Masyado tayong maganda kaya don’t be so stressed, okay?” Bahagyang lumamlam ang mata niya. Napangiti ako. Kaunting lambing at plastic-an lang talaga ang katapat nitong nanay kong amazona.

        “Talaga?” tanong niya. Tumango-tango ako sabay ngiti nang pagkalawak-lawak. “Talagang-talaga!” sagot ko.

        “Kung gano’n . . .” Mabilisan niyang inabot ang kaliwa kong tainga saka piningot. Napaaray ako. “. . . mag-asikaso ka nang batugan ka at nang may maitulong ka naman sa nanay mong . . .” Nag-beautiful eyes siya sa akin. “. . . pagkaganda-ganda,” puno ng sarkasmo niyang sambit saka ngumiti nang sobrang pilit. Napaka-plastic talaga nitong matandang ‘to. Well, kanino pa ba ako magmamana?

        “Mag-asikaso ka na, Rodolfo.” Agad ko siyang sinamaan nang tingin saka nagpakawala ng napakalakas na sigaw.

        “’Nay naman! Rose nga, ‘di ba? Rose! Ano ba ‘yan, nakakainis naman, e!” Napailing-iling na lang si Nanay saka pasimpleng humagikhik.

        “Tatawa-tawa ka riyan, Edita?” paghihiganti ko. Hindi ko na hinintay ang sigaw niya. Agad kong hinablot ang tuwalya sa papag kong higaan sabay labas ng kuwarto. Kumaripas ako ng takbo papunta sa likod ng bahay. Sinalubong ako ng Hermes naming tabo tsaka Gucci na planggana. Pero siyempre, biro lang.

        Hindi naman kami mayaman. O siya sige, oo na, mahirap na! Mahirap lang kami kaya kinakailangan talagang kumayod. Nakatayo ang bahay namin sa gilid ng riles. Butas-butas na ang mga dingding nito at halos tabingi na sa sobrang karupukan ng mga haligi. Ang bubong naman ay manipis na yerong pinamahagi lang ng barangay nang salantain kami ng bagyo. Kaya nga sa tuwing naiisip ko ang aming kalagayan, hindi ko maiwasang maiyak.

        Dalawa lang naman ang pangarap ko sa buhay. Una, ang pangarap ng halos lahat ng tao, ay ang maiahon ang pamilya ko sa kahirapan. Sa kaso ko, ang tanging pamilya ko na lamang ay si Nanay. Excited kasi si Tatay na makipag-inuman sa repapips niya do’n sa langit kaya ayun, inatake sa puso. Nang mamatay siya, para akong nawalan ng isang paa. Silang dalawa na nga lang ang kasama ko sa buhay, nabawasan pa. Pero tinatagan ko ang loob ko. Hindi dapat ako panghinaan kasi iniisip ko si Nanay. At ang lagay ng pamumuhay naming mas mababa pa ata sa laylayan ng lipunan.

        At siyempre, ang pangalawa at matagal ko nang pinapantasya, ang mahanap ang lalaking pagsusukuan ng masikip kong bataan. Napatili ako habang sinasabunan ang aking katawan. Kahit tanging trapal lamang na butas-butas ang harang ng aming palikuran, wala na akong pakialam. Basta ang tanging nasa isip ko, ay ang makahanap ng lalaking mamahalin ako nang buong-buo, wawasak sa pechay ko, at isasagad ang kaniyang talong . . . nang buong-buo!

        Napatili ulit ako sa iniisip. Nang marinig ang sigaw ni Nanay ay napapitlag ako saka agad na binuhusan ang katawan. Kinuha ko ang tuwalyang nakasabit sa trapal na dingding at dali-daling nag-asikaso. Oras na para tumulong sa nanay kong minsan – o madalas, ay hindi ko matarok. Napahagikhik ako.

        Kaunting pahid pa ng pulbos at nguso salamin ang ginawa ko bago tumalikod at pumanhik sa kusina. Simple lang naman ang suot ko. Isa lang namang off-shoulder na may butas-butas sa laylayan – hind iyon style dahil talagang nabutas iyon dahil sa mga dagang mga patay-gutom, at isang napakaikling shorts na halos lumuwa na ang tinatago kong longganisa.

        Nang makuha ang basket kung saan nakalagay ang marami-raming turon ay nag-slowmo turn na ako patungong sala. Pero dahil maliit lang naman ang bahay namin, hindi pa man ako nakaiikot ay nasa sala na ako. Natawa na lamang ako. Nagpaalam muna ako kay Nanay na busy sa panonood sa paborito niyang teleserye bago lumabas.

        Okay Rose, simulan na ang mahaba-habang hapon!

        “TUROYN, turoyn  kayo riyan! Mga sukibility, for the turoyn tayiz now!” sigaw ko nang pagkaarte-arte. Nakita ko naman ang pagtatawanan ng mga taong nadaraanan ko. Nag-flip na lamang ako ng buhok kong hanggang balikat saka umirap.

        “Ate paisa nga – ay este, isa nga,” sambit ng isang tricycle driver nang makita niya akong palakad sa gawi niya. Kahit na nahalata ko ang malagkit niyang titig ay isinawalang-bahala ko na lamag iyon. Wala naman akong pakialam kung maglaway siya sa ganda ko.

        “Ito po, Kuyang pogi,” sambit ko sabay abot ng binibili niya. Ngumiti naman siya sa akin kaya agad kong nasulyapan ang ngipin niyang naninilaw na sa tartar at nangingitim na gilagid. Napangiwi ako.

        “Tengkyu, Miss Byutipol,” hirit naman nito sabay kindat. Kahit nandidiri ay ngumiti ako sa kaniya saka nagpasalamat.

        Nang makaalis sa gawing iyon ay bumuntonghininga na lamang ako saka napatingin sa sarili kong repleksiyon. Kasalukuyan akong nakaharap sa estante ng isang kainan. Napangiti ako nang masilayan ang maamo kong mukha. Labing-anim na taong gulang lang ako nang matuto sa existence ng pills. Dala ng impluwensiya ng matatandang bakla, natuto akong lumaklak nito. Kahit natatakot noon, pinagpatuloy ko ang pag-inom nito hanggang sa tuluyan nitong baguhin ang aking katawan.

        Sa edad ko ngayong dalawampu’t apat ay masasabi ko, ayon na rin sa palaging bukambibig ng mga kaibigan ko’t mga kakilala, na mukha na akong babae at wala na halos bakas ng sumpa ni Adan.

        Natigil ang pag-iisip ko nang magsitilian ang mga babae sa aking likod. Napataas agad ako ng kilay dahil halos mabingi ako sa kanila. Punyetang mga babaeng ito! Kulang na lamang ay mabasag ang dalawa kong eardrum sa sobrang pagtili. Dahil sa inis ay kunot-noo akong humarap sa kanila.

        Ngunit ganoon na lamang ang panlalamig ng aking katawan nang masaksihan ang dahilan ng kanilang pagsigaw. Naglalakad siya patungo sa gawi ko. Mamasa-masa pa ang buhok, katawan, at jersey shirt – halatang kagagaling lang mag-Basketball. Napatitig ako sa perpekto niyang mukha. Mula sa pares ng mata niyang halos tunawin ang sinumang madaanan nito ng titig, sa malalago niyang kilay na halos magsalubong na sa sobrang kapal, ang ilong niyang tila bulkang Mayon sa sobrang tangos, ang mamula-mula niyang labi na hilig niyang kagatin nang marahan, at ang namumula niyang balat na kumikintab sa tuwing nasisinagan ng araw.

        Halos sapuin ko ang aking shorts sa takot na baka malaglag ang panty kong suot. Jusko, ang puso ko, halos hindi ko na maawat sa pagkabog! Hindi ko maalis ang titig sa kaniya. Halos mabitawan ko na rin ang bitbit kong basket dahil sa panghihina. Ilang taon na rin ngunit ganoon ko pa rin siya ilarawan.

        Carlo, what did you do to me?!

        Natigil ang pagpapantasya ko nang biglang may tumulak sa akin nang pagkalakas-lakas dahilan para matumba ako’t tuluyang mabitawan ang pinaglalagyan ko ng turon. Malakas akong napasigaw habang tinitingnan ang paglipad ng mga tirang turon sa hangin. At kagaya ng mga ito, bumagsak din ako sa lupa. Napaaray ako dahil tumama ang tuhod ko sa bato. Walang hiya naman, oo! Wala na ngang masyadong kinita, nadisgrasya pa!

        Tumayo akong nakayuko habang malalim na iniisip ang irarason ko kay Nanay. Naku, paniguradong malilintikan ako nito. Paano na mamaya ang ulam namin? Pati nga siguro bigas ay wala kami. Unti-unti kong naramdaman ang awa kay Nanay. Iniisip ko pa lang ang mukha niyang naguguluhan kung saan hahanap ng makakain ay halos madurog na ang puso ko. Naramdaman ko ang paglandas ng luha sa aking pisngi ngunit agad ko itong pinunasan. Gagawa na lang ako ng paraan.

        Napaangat ako ng tingin at sinalubong ako ng titig ng mga tao. May ibang natatawa, mayroong mga naaawa, at mayroon ding walang pakialam. Pero higit sa lahat ng mga ito ay si Carlo. Nakatingin siya sa akin nang walang emosyon. Nang makita niyang nakatingin ako sa kaniya ay agad siyang nag-iwas ng tingin saka nagpatuloy sa paglalakad. Bumuntonghinga ako bago pulutin ang mga turong nahaluan na ng dumi.

        Abala ako sa pagpulot ng mga ito nang biglang may lumapit sa aking isang binata.

        “Ate, bil’hin ko na po ‘yang mga turong nalaglag,” nakangiti nitong sambit habang inaabot sa akin ang nakatiklop na limang daang piso. Napatakip ako ng bibig saka umiling-iling.

        “Naku, pasensiya na pero parang hindi naman kaya ng konsensiya kong ipakain ito sa ‘yo. Madumi na kasi ‘to, e. Baka mapa’no ka pa, you know,” nahihiya kong sagot. Napakamot din ako ng aking ulo. Umiling siya saka kinuha ang kamay ko at nilagay dito ang pera.

        “It’s okay. Tulong ko na po ‘to sa ‘yo. Thank you for being his inspiration, Ate,” pursigido niyang pahayag bago kumaripas ng takbo habang kumakaway. Naiwan akong nakanganga habang palipat-lipat ang tingin sa tumatakbong binata at pera sa aking kamay. Napakalaki naman yata nito. Pero kiber, salamat sa guwapong binatang iyon at hindi kami matutulog nang gutom ni Nanay.

        NANG sumunod na araw ay binulabog ako ng sigaw ng kaibigan kong si Rui – isa ring transgender. Nakapikit pa ako ngunit heto siya’t nagdadaldal sa tabi ko. Dahil likas ang pagiging makapal ng kaniyang mukha, dumiretso na siya sa aking kuwarto para manggulo.

        “Bakla, tumayo ka na riyan at magbihis! May pupuntahan tayo, ano ba?!” Ilang beses niya na iyang sinambit. Tumigil siya saglit kaya pasimple kong binuksan ang aking mga mata upang silipin ang dahilan ng kaniyang pananahimik. Hindi nga ako nagkakamali, kasalukuyan siyang nakatitig sa salaming nasa maliit kong mesa habang sinusuklay ang kaniyang buhok. Pakindat-kindat pa siya rito habang marahang kinakagat ang ibaba niyang labi.

        Inabot ko ang unan kung saan nakadantay ang aking paa saka ibinato sa kaniya. Nasapol siya nito sa mukha. Masama niya akong tiningnan. Ayan na siya! Natawa ako.

        “Walang hiya ka talagang babaita ka! Kung makabato ka naman parang ang lambot-lambot niyang unan mo!” sigaw niya habang dinuduro ako.

        “Manahimik ka. Bagay ‘yan sa ‘yo at nang matauhan ka. Kung makatitig ka sa salamin parang wala nang bukas, a? Gandang-ganda, ‘Te?” sarkastiko kong sagot habang panaka-nakang tumatawa.

        Rumolyo ang kaniyang mga mata. “Nakakahiya naman, ano? Sino kaya sa atin ang gandang-ganda sa sarili pero virgin hanggang ngayon?!” hirit niya. Natigilan ako. Shuta, ginamit niya naman ‘yang estratehiya para mang-insulto!

        “Oy, natigilan. Na-realtalk kaya walang masabi,” panunukso niya pa.

        “Heh, tigilan mo ako. Ano namang masama kung virgin? At least, masikip pa rin ako until now. Hindi katulad mong mas maluwang pa ata kaysa sa pinagsamang Malacanang at MOA!” depensa ko. Tumayo ako para magtupi ng aking pinaghigaan. Tumayo rin siya para umupo sa papag.

        “E, ano’ng problema ro’n? Girl, ‘di na ako bata para matakot na mawasak. Ikaw, disisais anyos ka ba para maging sensitive sa ganitong usapan? Hoy bakla, sinasabi ko sa ‘yo, maghanap ka na ng notang maipapasok mo riyan sa kuyukot mo bago pa man  ‘yan magsara,” mahaba-haba niyang litanya habang nakatitig sa akin. Kahit bastos ang lumalabas sa kaniyang bunganga ay nakikita ko naman ang pagiging sincere ng kaniyang mga mata. Huminga ako nang malalim.

        “Ano’ng magagawa ko? E wala nga akong boyfriend. Wala ring kalandian tapos wala namang nanliligaw. Ano’ng bet mo, pumatol ako sa mga tambay diyan sa tabi-tabi para lang matupad ‘yang gusto mo? No way, never! Hindi naman ako gano’n kababaw para isuko ang Bataan ko sa kung kani-kaninong lalaki,” sagot ko naman. Pareho na kaming nakaupo sa papag. Tapos ko na ring tupiin ang kumot. Narinig ko ang buntonghininga ni Rui.

        “Kung gano’n, kanino mo gustong isuko ‘yang Bataan mo?” tanong niya. Humagalpak ako ng tawa kaya agad akong nakatanggap ng batok.

        “Aray ko ha!” daing ko habang inaapuhap ang batok kong halos mabali sa lakas ng pagkakatama niya rito.

        “Parang tanga naman kasi, tinatanong nang maayos tapos bigla-biglang tatawa. May ubo ba ‘yang utak mo o sadyang nabaliw ka na?” inis niyang sambit. Hindi makapaniwalang tiningnan ko siya. Hala, seryoso pala ang tanong niyang iyon? Kahit natatawa ay sumagot na lang ako.

        “Probably . . . sa taong gusto ko at gusto ako. Masyado na akong matanda para makipagrelasyon sa hindi naman marunong magseryoso. Isusuko ko lang ang precious kong Bataan sa taong kaya akong tanggapin with all his heart at hinding-hindi ako kailanman ituturing na parausan.” Siguro naman sa sinabi kong iyon ay tumigil na itong baklang ito. Kasisimula pa lang ng araw ngunit heto at nagbabardagulan na kami.

        Napatango-tango si Rui saka pumalakpak.

        “That’s it! Magbihis ka na at may pupuntahan tayo!” excited niyang tili. Kumunot ang aking noo. Napansin niya ito kaya agad siyang nagsalita. “O, wala nang masyadong tanong. Mag-asikaso ka na at nang maranasan mo naman ang mawalan ng hangin kapag dine-deep throat.” Hinampas ko siya dahil dito. Napakabastos talaga ng bunganga. Tumawa na lamang siya.

        At dahil galang-gala na rin ako ay pumayag na lang din ako sa gusto niya. Kung saan man niya ako balak dal’hin ay bahala na siya. Kilalang-kilala ko na ang baklang ito magmula pa man nang bata kami. Kapag sinabi niya, talagang gagawin niya. At isa iyon sa mga katangian niyang minsan ay ikinatutuwa ko pero madalas ay kinaiinisan.

        “PARA!” Napatikip ako ng tainga nang biglang sumigaw si Rui. Napatingin naman ang ibang pasahero sa amin kaya kaagad akong yumuko. Pasimple kong kinurot ang binti ng katabi ko dahil sa hiya. Kahit kailan talaga itong baklang ‘to!

        Nang makapagbayad na siya’y excited niya akong hinila pababa. Nagpatianod na lamang ako kahit na ang totoo’y gustong-gusto ko na siyang sabunutan.

        “Bakit andito tayiz sa Quiapo? Huwag mong sasabihing magsisimba ka, bakla? Tigilan mo ako!” Binawi ko ang kamay kong hawak ni Rui. Napatingin siya sa akin.

        “Heh, wala nang masyadong tanong! Sumunod ka na lang diyan at malalaman mo rin naman,” nagmamaldita niyang sagot saka muling ibinaling sa unahan ang mata. Napairap na lang ako saka naglakad.

        Maya-maya pa’y bigla siyang tumigil. Napatigil din ako. Pagkatapos ay unti-unti kong iniangat ang aking titig mula sa pagkakayuko. Bumungad sa akin ang isang matandang nakaupo. May itim na telang nakapulupot sa ulo nito. Mayroon ding kung ano-anong burluloy sa braso at kamay na halos pare-pareho lang naman ang disenyo. Sa tabi nito ay ang isang maliit na mesa kung saan nakapatong ang limang maliliit na bote. Kaagad na nangunot ang aking noo.

        “Anong kagagahan ‘to, bakla?” takang-tanong ko bagaman may ideya nang pumapasok sa aking isip.

        “Siya si Manang Buday, papahula tayo sa kaniya,” pabulong nitong sagot. Kahit na nag-aalangan sa matandang babaeng nakaharap sa amin ay tumango na lang ako at sumunod kay Rui.

        “Anong kailangan ninyo?” garalgal na tanong ng matanda.

        “Hulaan ninyo po, Manang Buday,” nakangiting sambit ni Rui. Nanlaki ang aking mga mata nang walang emosyon siyang  tiningnan ng matanda. Kinurot ko siya sa braso.

        “A . . . e . . . hehe, chariz! Joke lang po ‘yon, Manang. Andito po talaga kami para magpahula,” nahihiyang sagot ni Rui. Natawa naman ako nang kaunti nang irapan siya ng matanda. Bongga, suplada ang lola!

        “Upo,” tipid nitong utos. Umupo na lang din kami sa harap nito.

        Nang makaupo ay tiningnan ako ng matanda diretso sa mata. Agad akong nangilabot sa talim ng kaniyang pagtitig. Napayuko ako.

        “Susuwertehin ka sa pag-ibig, Ineng,” usal nito. Napaangat ako ng tingin. Nakatitig pa rin ito sa akin samantalang si Rui ay napatakip ng bunganga. Halatang nagugustuhan niya ang narinig.

        “OMG, Loley, akis po ba? Sabi ko na nga ba! This is it, ito na ‘yon! Owemji!” tili ng bakla. Napatingin sa kaniya ang manghuhula saka ibinalik ang tingin sa baraha.

        “Unahin na  kita,” sambit nito kay Rui. Parang aso namang tumango ang katabi ko. Binalasa ni Manang Buday ang mga barahang hawak pagkatapos ay pinapili si Rui. Kaagad naman siyang pumili ng tatlo.

        Hindi ko mapigil ang kaba habang paisa-isang nilalantad ng matanda ang mga napili nitong kaibigan ko. Napatango-tango ito bago may ibinulong kay Rui. Nang matapos ay nanlaki ang mga mata ni Rui pagkatapos ay tumango.

        “So, ano po ang dapat kong gawin?!” sambit ni bakla. Inabot ng matanda ang maliit na boteng nakapatong sa kaniyang mesa saka ngumiti kay Rui.

        “Isang patak . . . pag-uusap. Dalawang patak . . . pagkakaibigan.  Tatlong patak . . . pag-ibig. Ihalo lamang sa inumin, ipainom sa hinahangad, at tiyak na mangyayari ang inaasam.” Mas lalong lumaki ang mga mata ni Rui habang ako naman ay pinipigilan ang pagtambol ng aking dibdib. Ano ang laman ng boteng iyon?

        Ang tanong kong iyon ay nasagot din nang magsalitang muli ang matanda.

        “Ang sagot ng iyong mga tanong ay nakasalalay sa kapangyarihan ng boteng ito. Laman nito ang kakayahang magsimula ng mga relasyon sa pilit na paraan. Tama, gayuma.” Sa puntong iyon ay hindi na rin maawat ang dibdib ko sa pagkabog. Kaloka, gayuma ang laman niyon!

        “Safe naman po ba ito, Loley?” tanging natanong ni Rui. Tumango-tango ang matanda.

        “Basta’t tama ang gamit at hindi aabusuhin, walang magiging problema. Kung nag-aalala ka namang hindi epektibo itong gamot ko, huwag kang mag-alala, hindi ka lang ang nagdududa,” litanya ng matanda. Gusto kong matawa ngunit binabagabag pa rin ako ng boteng hawak na ni Rui.

        “Ayos lang ang magduda, Ineng. Pero ang magmahal nang hindi minamahal pabalik, iyon ang hindi ayos. Lahat ng pagmamahal ay mahiwaga, sapat na rason na upang masuklian ang anumang uri nito. Bakit pa iiyak kung puwede namang ipilit? Hangga’t kayang ipilit, pilitin natin, Ineng.” Nang matapos ang makahulugang pahayag ni Manang Buday ay tumingin ito sa akin.

        “Tapos na kitang mahulaan,” sambit nito. Taka akong tumingin sa kaniya saka nagkunot ng noo.

        “Ako po ba?” tangi kong natanong.

        “Ay hindi, ‘yang katabi mo! May katabi ka ba? ‘Di ba, wala? Kaya ikaw,” pilosopo nitong sagot. Napairap ako nang palihim. E, kung sampalin ko kaya itong matandang ito?

        Sa huli ay nagpasalamat na lang kami. Malawak ang ngiti ni Rui habang tangan ang maliit na boteng nabili niya sa halagang limang libo. Kung ako ang gumastos ay talagang masasapak ko ang baklang ito. Pero sa nakikita kong ngiti niya ay masasabi ko namang masaya siya. Kaya hahayaan ko na lang.

        KINAGABIHAN ay halos hindi ako makatulog sa ideyang bumabagabag sa aking isip. Hindi ko ito makalimutan kahit na ilang ulit ko nang pinagpupukpok ang sarili.

        Puwede kayang gamitin ang gayumang iyon para magustuhan ako ng crush kong si Carlo? Agad kong sinampal ang aking sarili.

“Hoy, gaga! Huwag ka nang mangarap pa. Masyado ‘yong mataas kung ikukumpara sa ‘yo. Masyado ‘yong mayaman kung ikukumpara sa estado ng buhay mo. For short, ‘di mo siya reach kaya tumigil ka!” kausap ko sa aking sarili. Napailing na lamang ako. Shuta naman, e! Alam ko namang libag lang ako ng lalaking iyon pero halos pitong taon ko na iyong crush, e.

Labing-anim pa lang ako noong nangyari ang tagpong iyon. At kahit pitong taon na ang lumipas, hindi ko pa rin iyon maibaon sa limot.

“Bakla, i-try mo nga kasi iyong Althea, baka sakaling humiyang sa ‘yo. Si Mami Lem, ganoon rin ang tine-take. Tingnan mo at napaka-blooming!” Naroon kami no’n sa basketball court, pasimpleng nag-uusap habang naonood ng liga.

“Puwede bang manahimik ka naman kahit ngayon lang? Kitang naka-focus ako sa players tapos ang ingay-ingay!” pagmamaktol ko.

“Wow! Coming from you? E, nagsa-suggest lang naman ako!” sabay niya sa inis ko. Napakamot na lang ako ng ulo. Hindi na ako umimik at itinuon na lang ang pansin sa mga naglalaro.

Maraming tao ang naroon sa mga oras na  iyon. Ang taga-ibang barangay nga ay dumayo pa para lamang dito. Nakaugalian na kasi sa lugar namin ang paliga sa tuwing Summer. Nagsisilbing katuwaan na rin habang wala pang pasok.

Abala ako sa pagsunod ng tingin sa mga basketball player nang biglang tumalbog ang bola nang malakas patungo sa gawi ko. Narinig ko ang sigawan ng mga tao. Iiwas na sana ako nang maramdaman ko na lamang ang malakas nitong pagtama sa aking mukha. Kaagad akong natumba. Napadaing pa ako nang tumama  ang ulo ko sa semento. Shuta!

Ilang segundo lang ay dahan-dahan kong iniangat ang aking ulo. Napansin ko ang tinginan ng mga tao. Ngunit ganoon na lamang ang pagkabog ng aking dibdib nang masaksihan ang maputing kamay na nakalahad sa aking harapan. Dahan-dahan kong iniangat ang aking tingin. Nang tuluyang nasilayan ang nagmamay-ari ng kamay sa aking harap ay bigla na lamang akong napanganga.

Napatitig ako sa perpekto niyang mukha. Mula sa pares ng mata niyang halos tunawin ang sinumang madaanan nito ng titig, sa malalago niyang kilay na halos magsalubong na sa sobrang kapal, ang ilong niyang tila bulkang Mayon sa sobrang tangos, ang mamula-mula niyang labi na hilig niyang kagatin nang marahan, at ang namumula niyang balat na kumikintab sa tuwing nasisinagan ng araw.

Perpekto! Perpekto ang pinakamalapit na salita para ilarawan ang lalaking nasa harapan ko!

        Nahimasmasan lang ako nang siya ay magsalita.

        “Tulungan na kita.” Napapikit ako dala ng kilig. Walang hiya, ang guwapo pati ng boses! Kahit na nahihiya ay humawak ako sa kaniyang kamay. Nakangiti niya akong pinatayo habang ako ay nanginginig dahil sa kaba at tuwa.

        “Sorry dahil tinamaan ka ng bola. My brother failed to catch it kasi,” nahihiya niyang sambit. Kahit na natutulala sa taglay niyang kaguwapuhan ay tumango ako at ngumiti.

        “A . . . okay lang . . . hehe,” pabebe kong tugon. Ngumiti naman ang lalaki saka tumango.

        “Okay then, see you around!” Pagkatapos niya iyong sabihin ay naglakad na siya patungo sa kumpulan ng mga naglalaro. Kaagad din namang nagsimulang muli ang paliga. Naiwan akong tulala habang kinukurot ng kaibigan kong si Rui. Kilig na kilig siya sa lalaking iyon.

        Ako rin naman.

        Magmula noon ay hinangaan ko na si Carlo. Nasaksihan ko ang kaniyang pagbibinata.  Updated din ako lagi sa mga ganap sa kaniyang buhay. Alam kong may anim na siyang naging girlfriend. Alam ko ring mas gusto niya ang scrumbled egg kaysa sunny-side up. Pati ang paborito niyang palabas ay batid ko. Ganoon ako kabaliw sa kaniya. Kaya nga kahit na isa siyang pangarap sa katulad kong wala namang ipagmamalaki, masaya na akong minsan niya akong kinausap.  Kahit na isa akong basura sa tulad niyang halos sambahin ng kababaihan, kuntento na akong pangarapin siya kahit sa malayo. Simula kasi ng insidente sa basketball court ay hindi niya na ulit ako pinansin.

        Natigil ang pag-iisip ko sa sampal ni Nanay.

        “Kung ano-ano namang iniisip mo riyan! Kanina pa ako humihingi ng tubig pero wala kang pakialam. Siraulo talaga itong batang ito!” Pagkatapos ay umalis na siya kaagad sa kuwarto. Naiwan akong tulala.  Hindi ko na lamang pinansin ang nanay kong hindi ko rin maintindihan. Muli akong tumunganga.

        Carlo, magagalit ka kaya kung gagayumahin kita?

        Pero hindi naman niya malalaman, e! Hindi ko naman sasabihin. Ita-try ko lang. Kapag successful, e ‘di good! Kung hindi naman ay ayos lang din. Napangiti ako. It’s now or never!

        “SURE ka ba riyan sa binabalak mo? Pa’no kung mabuking ka?” Halos matunaw ako sa mga mata ni Rui na halos siyasatin ang pagkatao ko. Katatapos ko pa lamang sabihin sa kaniya ang balak ko.

        Tumango ako, “Yes, girl, I just want to have a try. Wala namang masama ro’n, ‘di ba? Tsaka alam mo namang crush na crush ko si Carlo.”

        Napatango-tango si Rui kahit na bakas pa rin ang pagdududa sa kaniyang mukha. Inabot niya sa akin ang maliit na bote bago magsalita.

        “Sure ka, a? Labas na ako sa kung ano mang kalalabasan niyan!”

        Nang makuha ang boteng naglalaman ng gayuma ay kaagad kong binuksan ang bottled water. Pumikit pa ako habang dinadama ang tibok ng aking puso. Ang lahat ng ito ay inaalay ko sa Bataan kong hanggang ngayon ay nakasara pa rin, Amen!

        Tiningnan ko ang maliit na bote sa kanan kong kamay. Maingat ko itong itinagilid upang lumabas ang likido mula rito. Ilang segundo lang ay pumatak na’t humalo sa bottled water ang laman niyon. Kasing-kulay lang iyon ng tubig. Dalawang maiingat na patak pa at napangiti ako.

        Sana magtagumpay ang plano ko!

        Huminga muna ako nang malalim bago magpasalamat kay Rui. Pagkatapos ay itinahob ko na ang hood ng suot kong jacket saka nag-mask. Inilagay ko ang bote ng tubig na hinaluan ko ng gayuma sa dala kong basket. Hindi basket na pinaglalagyan ng turon ang dala ko sa mga oras na ito dahil baka mahalata ni Carlo at ng mga kasama niya.

        Bago lumabas ng bahay nina Rui ay narinig ko pa ang malakas niyang kanta.

        Lintik na pag-ibig, parang kidlat!

        Paulit-ulit niya itong kinanta hanggang sa makalayo ako. Baliw talaga ang baklang iyon.

        Ilang rampa pa at narating ko na ang basketball court ng barangay. Kahit mayaman si Carlo ay hindi siya nagmamayabang. Ang palagi niyang paglalaro sa court na ito kahit may choice naman siyang maglaro sa mas komportableng lugar ang patunay niyon.

        Kaagad nahagip ng aking mga mata ang topless na si Carlo habang naglalaro. Ano bang gamot ang nilalaklak ng lalaking ito’t hindi man lamang umiitim kahit palaging bilad?! Ang unfair, a!

        Nagmasid pa ako ng kanilang katuwaang laro. Kalahating-oras akong matiyagang nakaupo sa napaka-cheap na bleacher ng basketball court habang nakayuko. Kinakabahan man dahil baka mabuko ay ipinagwalang-bahala ko na lamang ito. Narito na ako kaya wala nang atrasan.

        Napaayos ako ng upo nang maramdamang palapit ang mga naglalaro sa gawi ko. Ilang ulit akong bumuga ng hangin. Maya-maya pa’y nakarinig ako ng malalim na boses.

        “Pabili naman po ng tubig.” Halos mabilaukan ako sa sarili kong laway dahil sa kaba. Sigurado akong kaibigan iyon ni Carlo. Tinaas ko nang kaunti ang aking tingin at nasulyapan ko si Carlo na nakatingin sa basket na may mga tubig. Agad akong kumuha ng isa mula rito at inabot sa bumili. Nag-iiwas ako ng tingin dahil ayokong mahalata, baka magkandalagot-lagot pa. Mahirap na!

        “Pahingi, p’re,” sambit ng isa.

        Ilang segundo pa’t narinig ko na ang boses ng lalaking hinahangaan ko.

        “Painom din ako.” Halos kagatin ko ang aking labi sa kilig. Kaloka! Boses pa lang talagang ulam na. Tahimik akong nakinig sa kanilang usapan.

        “Hala pasensiya na, Carlo. Naubos ko, e. Uhaw na uhaw kasi ako. Bil’han na lang kita.”

        “No, it’s fine. Ako na lang ang bibili.”

Nang marinig iyon ay kaagad na nanlaki ang aking mga mata. Lord, ang bait mo naman yata sa akin!

“Miss or Sir? Pabili po ako isa,” monotonong sambit ng crush kong guwapo. Inhale at exhale ang ginawa ko nang kumalma naman ang puso kong nagwawala. Shuta, nanginginig ang kamay ko!

Kinuha ko ang tubig na may gayuma saka nakayukong inabot sa kaniya. At ganoon na lamang lumala ang bilis ng tibok ng aking puso nang hawakan ni Carlo ang aking kamay. Unti-unti kong iniangat ang aking tingin para lamang mahuling nakatitig din siya sa akin. Ilang segundo kaming magkahawak-kamay na nagkatitigan.

Nang maramdamang nanginginig ang aking kamay ay agad ko na itong binawi saka muling yumuko. Jusko! Hindi ko kayang magtagal sa kaniyang mga mata!

Pinalipas ko muna ang ilang minuto bago muling magtaas ng tingin. Nakita kong nakainom na siya mula sa biniling bote ng tubig kaya nakahinga ako nang malalim. Eepekto na ba ang gayuma agad-agad? OMG, na-excite ako bigla!

Abala ako sa pag-aayos ng dala kong basket at baryang ibinigay ng mga bumili nang marinig kong magsalita si Carlo.

“Tara na, mga p’re. Baka ando’n na ‘yon sa tapat ng kainan,” aya nito sa mga kaibigan. Muli ko silang tiningnan. Lima silang magkakasama at pare-parehong nagpapahinga sa kalapit na bleacher.

“Gago, p’re. Baliw ka na ba?” sambit ng isa niyang kasama saka sila nagtawanan.

Binatukan naman ito ni Carlo saka ngumisi.

“Tara na kasi! Alam n’yo namang ito na lang ang kaligayahan ko!” depensa nito. Kumunot ang noo ko. Ano kaya ang pinag-uusapan nila?

“Pero p’re seryoso, ang ganda ni Rose, ‘no? Kung gano’ng bakla ang mag-aaya sa akin, ako na mismo ang magbabayad!” sambit ng isang may kachakahan na nagpalaki ng aking mga mata. Ako na ba ang topic nila?!

“Napakabastos mo talaga! Puwede namang mamuri nang walang halong kamunduhan.” Halata ang inis sa mukha ni Carlo habang sinasabi iyon.

“Joke lang, p’re. Ito naman masyadong serious sa life. Don’t be so serious, my dude! Gusto mo si Rose, ‘no?” panunukso ng isa.

Napangisi si Carlo. “Pa’no kung sabihin kong oo?” mapaglaro nitong sagot. Biglang kumalabog ang aking dibdib habang nakatitig na naghihintay ng mga susunod niyang sasabihin.

“E ‘di, ligawan mo!” sagot naman ng isa pa niyang kaibigan. Ngumisi lang ulit si Carlo saka umiling. Tumayo na sila pagkaraan ng ilang minuto saka umalis ng court. Naiwan akong tulala habang hindi makapaniwala sa narinig. Totoo ba ang lahat ng iyon? Naging topic nila ako?! Ang isang ulikbang transgender na katulad ko ay pinag-usapan ng mga yayamaning iyon?! OMG! Tumalab na ba ang gayuma? Waaah!

Pangiti-ngiti akong naglakad pauwi habang ini-imagine na naghihintay sa akin sa bahay si Carlo. Iyong hahalikan niya ako sa pisngi pagkatapos akong makitang pumasok ng pinto at sasalubungin ng yakap. Tapos maghahalikan kami habang naglalakad patungong kuwarto. Tapos unti-unti niya akong huhubaran. Tapos huhubaran ko rin siya. Tapos . . . tapos . . .

Natigil ang pagpapantasya ko dahil sa busina ng sasakyan. Padabog akong gumilid habang mahinang nagmumura. Panira naman, e! Naglakad na lamang ako pauwi ng bahay habang iniisip pa rin ang narinig kong pag-uusap. Sana, tumalab ang gayuma!

“ANAK, may bisita ka! Bilisan mo, masamang pinaghihintay ang bisita!” Inayos ko muna ang hinugasan ko bago magtungo sa sala. Kahit naman mahirap kami ay may sala naman kami. Ewan ko nga lang kung salang matatawag ang harap ng bahay na walang upuan kundi semento lang na may butas-butas na linoleum.

“Andiyan na po, ‘Nay!” sagot ko. Nang makarating sa harap ng pintuan ay biglang kumabog nang malakas ang aking dibdib nang masulyapan ang kausap ni Nanay. Nanlalaki ang mga matang tumalikod ako sabay pasok sa kuwarto.

Shuta, ano’ng ginagawa ng lalaking ‘yon dito?!

Napahawak ako sa aking dibdib saka pumunta sa harap ng maliit na salamin. Ch-in-eck ko muna ang aking damit at  mukha. Nang masigurong presentable naman akong tingnan ay lumabas na ako. Ilang ulit pa akong huminga nang malalim para kumalma. Nang makalapit kina Nanay agad ako nitong sinamaan ng tingin.

“Ikaw na bakla ka, ang kupad mo talaga kahit kailan! Sinabi nang bawal paghintayin ang bisita, e!” Napakamot ako ng batok. Gusto ko sana siyang barahin na naman pero nahihiya ako sa lalaking nasa harap ko.

“Okay lang po, Aling Edita. I don’t mind,” magalang na singit ni Carlo kaya napatingin ako sa kaniya. Nakasuot siya ng puting plain na t-shirt at shorts na lampas-tuhod. Napakasimple lang ng porma niya pero ang guwapo niya pa ring tingnan. Halatang mayaman at mabango!

“O siya sige, pasok ka. Pasensiya na’t maliit ‘tong bahay namin,” nakangiting paanyaya ni Nanay. Ang bait niya naman yata ngayon?

“Naku, as much as I want to pero narito po talaga ako to ask Rose out. Kung okay lang po sa inyo, puwede po bang gumala kami ng anak ninyo?” Gulat akong napatingin kay Carlo na nakangiting nakatingin sa akin. Totoo ba ang narinig ko?

“Ay oo naman! O ayan na ang anak kong batugan, isama mo na ‘yan at nang mawalan ako ng problema rito sa bahay kahit ilang oras lang!” kaagad na sagot ni Nanay. Tinulak niya pa ako papunta kay Carlo kaya nahihiya akong ngumiti sa kaniya. Nanay ko ba talaga itong babaeng ito?

Nagpaalam akong magbibihis muna para makaalis na rin ako sa harap ni Carlo. Kaloka! Feeling ko talaga, kapag maging kami ay palagi akong hihimatayin. Iyon pa nga lang nasa harapan ko siya’y halos manghina na ako!

Pero agad din naman akong umiling nang maalala ang gayuma. Ito na ba ang epekto ng bagay na iyon? Tumalab na ba? Dalawang araw na rin simula nang mainom niya iyong tubig. Hindi na rin sana ako umaasang tatalab iyon kasi nga’y dalawang araw na ang lumipas at wala namang something na nangyayari pero . . . is this it?

Nang matapos maglagay ng kolorete at magsuot ng puting t-shirt at pekpek shorts ay lumabas na ako ng bahay. Sinalubong ako ng nagtatawanan kong Nanay at si Carlo. Wow, close na agad sila?

“Andito na pala ang anak kong pagong. Sige na, pumanhik na kayo’t baka gabihin pa kayo sa daan.” Tumingin din sa akin si Carlo saka ngumiti. Bigla na namang nagimbal ang puso ko. Matutunaw na yata ako!

“Salamat po, Aling Edita. I had so much fun talking with you. And don’t you worry, ako po ang bahala sa anak ninyo,” puno ng paggalang na pahayag ni Carlo saka kumindat kay Nanay. Pagkatapos ay ibinaling niya ang tingin sa akin.

“Shall we?” paanyaya nito. Tumango na lang ako saka naglakad palabas. Kung ano man ang mangyayari, handa na ako!

PANGITI-NGITI akong naglalakad sa likod ni Carlo habang iniisip na para pala kaming naka-couple shirt. Dahil na rin sa request kong mauna siya ay kasalukuyan siyang naglalakad ilang sentimetro ang layo mula sa akin. Kung ano-ano ang sinasabi niya pero hindi ko iyon maintindihan. Masyado kasing masaya ang aking puso sa mga oras na ito.

“And here we are!” masaya niyang sambit. Napalinga-linga naman ako sa paligid. Narito kami sa Manila Bay. Maraming tao at sasakyan ang dumaraan. Mayroon ding iilang magkasintahan na romantikong nag-uusap habang nakaupo sa sea wall. Papalubog na ang araw kung kaya’t nag-aagaw na rin ang pula at kahel na kulay sa langit.

“This one’s my favorite place.” Napatingin ako kay Carlo na nakangiting nakatitig sa akin. Kumikislap-kislap ang kaniyang mga mata. Napaiwas ako ng tingin.

“Bakit mo nga pala ako niyaya?” Iyon na lamang ang naisagot kong tanong naman kung tutuusin.

“To be with you, I guess?” makahulugan niyang sagot na nagdulot upang muli ko siyang tingnan. Nakatitig na siya sa senaryong nasa harapan namin.

“Para . . . makasama . . . ako? Bakit naman?” utal-utal kong tanong. Halos lunukin ko na lahat ng laway ko sa sobrang kaba. Tumingin siya sa akin saka muling ngumiti.

“Bawal ba? Sayang naman kung gano’n, ikaw pa naman ang unang taong dinala ko rito,” sambit niya saka ngumuso. Napaiwas ako ng tingin saka lihim na ngumiti. Ang cute!

“Wala naman akong sinabing gano’n. nagtanong lang,” nahihiya kong tugon.

Ilang segundo siyang natahimik. Itinuon ko ang aking atensiyon sa kalangitang punong-puno na ng kulay. Isa talaga ito sa dinarayo rito sa Manila Bay – ang paglubog ng araw.

“I actually have so much fond with sunset. Nakakaadik kasi ang kulay ng kalangitan habang lumulubog ang araw. Para ako nitong hinihila sa isang napakasarap na panaginip. Iyon bang binibigyan ako nito ng kakaibang pakiramdam. That’s why when I was sixteen, I promised at this exact same spot, na idala rito ang babaeng magpaparamdam sa akin ng pakiramdam sa tuwing tinititigan ko ang paglubog ng araw,” seryoso niyang usal. Humarap siya sa akin at hinawakan ang aking kamay. Hindi ko na halos marinig ang paligid sa lakas ng kabog ng aking dibdib.

“Ang it’s you, Rose. It’s you! Sa iyo ko naramdaman ang bagay na iyon!” taos-puso niyang pahayag. Kitang-kita ang sigla sa kaniyang mga mata habang sinasambit ang mga katagang iyon. Gusto ko sanang magdiwang; gusto sanang magwala ng aking dibdib.

Ngunit alam kong ang mga sinasabi niya ay bunga lamang ng gayumang pinainom ko. Kaagad akong napakalas sa aming pagkakahawak. Sa isang iglap ay bigla akong na-guilty sa ginawa ko. Hindi ko kayang makita ang mga mata niyang punong-puno ng pagmamahal lalo na’t hindi ito tunay.

Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang aking luha. Agad itong napansin ni Carlo kaya’t hinawakan niya ang aking mukha at nag-aalalang iniharap ito sa kaniya.

“Hey, what’s wrong? May nasabi ba akong masama?” puno ng sinseridad ang kaniyang boses kaya mas lalo akong nasaktan.

Umiling-iling ako. “Hindi, hindi, huwag mong iisiping ‘yan. Ako ang nagkasala sa ‘yo and I’m sorry for that. Pasensiya na sa ginawa ko, napakadesperada ko pala. Aayusin ko ‘to, gagawa ako ng paraan.” Pagkatapos ko iyong sabihin ay tumakbo na ako paalis habang humihikbi. Rinig ko ang sigaw niya ngunit hindi ko na iyon pinansin pa. Kailangan kong ayusin ang gusot na ito. Hindi ito tama.

Ang buong akala ko dati, kapag magkaroon ng feelings sa akin si Carlo sa pamamagitan ng gayumang iyon ay matutuwa ako. Pero kabaligtaran ang nangyari dahil hindi ko pala kaya. Hindi ko kayang marinig ang boses niyang matutunugan ng pagkahumaling at makita ang mga matang bakas ang pag-ibig kung alam kong huwad lang ang lahat.

Kaya niya lang iyon nasabi dahil ginayuma ko siya. Kaya siya umamin dahil niloko ko siya! Ang tanga ko! Hindi ako pinalaki ni Nanay para manloko ng ibang tao. Hindi ako ganito!

Pumara ako ng tricycle at kaagad sinabi ang aking address. Umiiyak lang ako buong biyahe. Hindi maalis sa isip ko ang boses ni Carlo habang sinasambit ang mga salitang iyon.

Sa huli ay huminga na lang ako nang malalim at pumikit. Aayusin ko ‘to!

ILANG araw pa ang lumipas na hindi ako halos lumalabas ng bahay. Nakakulong lang ako sa aking kuwarto habang umiiyak. Sa loob ng pitong taong paghanga ko kay Carlo ay ngayon lamang ito nangyari. Ang masaklap pa, ako ang may kasalanan.

Ilang beses nagpabalik-balik si Carlo sa bahay. Ilang ulit siyang nakiusap para makausap ako. Pero dahil sa hiya ay hindi ako pumayag. Sinasabihan ko na lamang si Nanay na ayokong makipag-usap at siya na ang bahalang magpaliwanag no’n kay Carlo. Hindi pa yata ako handang humarap sa kaniya sa kabila ng kasalanang nagawa ko.

Alam kong kating-kati na si Nanay na tanungin ako kung ano ang problema, pinipigilan niya lamang iyon. Hindi na lamang siya umiimik sa tuwing naririnig niya akong umiyak. Isa ito sa katangian ni Nanay na gustong-gusto ko. Hinihintay niyang maging handa akong magkuwento kaysa tanungin ako.

“Rose! Asan kang bakla ka?! Lumabas ka riyan sa lungga mo!” natigil ang pagmumuni-muni ko sa sigaw ni Rui. Wala pang isang minuto ay bumukas na ang pinto ng kuwarto at iniluwa nito ang maharot kong kaibigan.

“Girl, anong pag-iinarte ‘to, ha?” Iyon kaagad ang bungad niya.

“Wow, good morning din, a! Ayos lang din ako!” sarkastiko kong tugon. Inirapan ako ni Rui saka hinampas ng dala niyang bag.

“Hoy ikaw na maarteng bakla ka, lalaki na ang lumalapit sa ‘yo, nag-iinarte ka pa?! Kung ayusin mo kaya ‘yang buhay mo’t kausapin si Carlo? ‘Di ka na naawa!” Nameywang pa siya sabay duro sa akin.

“Bakla, alam mo naman ang rason kung bakit, ‘di ba? Kaya ito nangyayari dahil do’n sa pinainom kong tubig na may gayuma. Kaya nga nagi-guilty ako, e. Wala na akong mukhang maihaharap kay Carlo!” paliwanag ko. Sana naman ay maintindihan niya ang pinanggagalingan ko. Kumurap-kurap lang siya saka muling umirap.

“Sure ka?” Kumunot ang aking noo. Ano’ng ibig niyang sabihin?

“Anong sure ka?” tanong ko. Imbes na sumagot ay may kinuha siyang diyaryo sa kaniyang bag saka inabot sa akin.

“O ayan, pakibasa.” Kinuha ko naman ito at kinakabahang binuklat. Bumungad kaagad sa akin ang headline nito.

PEKENG MANGHUHULA SA QUIAPO, BISTADO!

Gulat ang mukhang binasa ko ang buong balita pati ang araw kung kailan ito nai-release. Napatakip ako ng aking bibig nang mapagtantong noong araw na pumunta kami sa Quiapo rin mismo nahuli iyong manghuhula!

Ibig sabihin . . . peke rin ang gayuma?

Ibig sabihin . . . hindi peke ang pag-amin ni Carlo?

Naguguluhan akong napatingin kay Rui. Sinalubong ako ng nakangisi niyang mukha.

“Oo, bakla! Tama ang iniisip mo! Kaya tumayo ka na riyan at hinihintay ka ni Fafa Carlo sa court! Kung bakit kasi kaninang umaga ko lang nabasa ‘yang diyaryo, e!” tili niya. Dahil lutang pa rin sa nalaman at hindi ako makapag-isip nang maayos ay nagpatianod na lamang ako kay Rui. Hila-hila niya ako patungo sa court.

Nang makarating dito’y nahagip kaagad ng aking mga mata ang lalaking ilang taon ko nang pangarap. Napatitig ako sa pagod niyang mukha. Mula sa pares ng mata niyang namumugto, sa malalago niyang kilay na halos magsalubong na nang makita ako, ang ilong niyang tila bulkang Mayon na sasabog dahil namumula sa kasisinghot, ang mamula-mula niyang labi na ilang ulit niyang kinakagat, at ang balat niyang kumikintab sa tuwing nasisinagan ng araw.

Alam kong hindi ito ang tamang panahon para puriin siya. Pero hindi ko maiwasan. Napakaguwapo ni Carlo. Ang guwapo ng lalaking ito.

Kumaway siya sa akin at ngumiti. Kahit naguguluhan sa ayos niya ngayong lugmok na lugmok ay naglakad ako patungo sa kaniya. Nang makarating sa kaniyang gawi ay nabigla ako nang salubungin niya ako ng yakap. Pagkatapos ay naramdaman kong humihikbi siya.

“Rose, don’t do that again, please! Halos baliwin mo ako!” sambit niya habang niyayakap ako. Hindi ko na alam ang nangyayari. Para akong nakalutang sa hangin.

Nang kumalas siya sa pagkakayakap ay hinawakan niya ang aking mukha.

“Look at my eyes,” utos niya. Kahit nanghihina ay sumunod ako.

“Can’t you see it? Ikaw lang ang nakikita nitong mata ko! Ikaw lang, Rose. Simula pa man nang matitigan ko ang maamo mong mukha noong tinulungan kita matapos kang tamaan ng bola, I knew you’re the one I am looking for. Sa tuwing nakikita kita, pakiramdam ko ay nakatitig ako sa papalubog na araw. You made me feel the feelings that sunsets bring. Hindi ko alam kung bakit pero it’s real! So damn real!” pahayag niya. Hinaplos ng mga sinabi niya ang aking puso. Hinang-hina na ang aking tuhod.

“Every afternoon after me and my friends practice Basketball, palagi ko silang niyayaya do’n sa kainang madalas mong tambayan. I am too coward to confess my love for you kasi alam kong people will definitely judge me. We’re in a judgemental society, Rose. And I’m sorry that I became a coward because of that,” dagdag pa niya. Hinayaan ko siyang magsalita. Wala rin naman akong masabi. Kung nananaginip man ako, ito na yata ang pinakamasarap kong panaginip.

“That’s also the reason why I asked my friends or even my brother to do something on my behalf. Do you still remember that teenage boy who gave you money after matapon ng mga tinda mong turon? He’s Blake, my brother. And he knew everything about you, palagi kasi kitang bukambibig sa kaniya. Kamakailan lang din ay nagkaroon ako ng lakas ng loob na sabihin ito sa mga kaibigan ko. Sabi ko, if they’ll not accept the person I love, they are never my friends. Fortunately, they accepted you. Matagal na nga raw nilang napapansin, actually. Hinihintay lang nila akong umamin.” Suminghot muna siya saka ngumiti. Ako nama’y nakatitig lang sa kaniya habang pinipigilan ang pag-iyak.

“That’s when I gathered all the guts I have just to ask you for a date. Yes, for me, that was a date. You’ll never know how happy I was at that moment. That time, I promised myself to ask your permission to court you. But things didn’t go according to plan. Kung alam mo lang kung paano gumuho ang mundo ko nang iniwan mo akong mag-isa roon. Pakiramdam ko ay biglang nasayang ang ilang taon kong pagmamahal sa iyo. I went to your house to talk to you but you always decline it. And it hurts.” Muling nabasag ang kaniyang boses habang nagsasalita. Nakaramdam ako ng awa.

“Pasensiya na, Carlo. I am so sorry!” sagot ko. Huminga muna ako nang malalim bilang paghahanda sa aking gagawin.

“Hindi ko alam na habang pinapangarap kita, minamahal mo rin pala ako. Seven years na Carlo pero humahanga pa rin ako sa ‘yo. Alam ko na nga halos lahat ng ganap sa buhay mo. Alam ko ring anim ang ex-girlfriend mo.” Agad na nanlaki ang kaniyang mga mata.

“Who told you that? Wala pa akong nagiging girlfriend because I am madly in love with you!” depensa niya. Natawa ako.

“Baka fake news lang ‘yon. Pero alam mo ang rason kung bakit ako umiyak at iniwan kitang mag-isa noong isang araw? It’s because I feel guilty. Akala ko kasi, kaya mo ‘yon nasabi ay dahil sa gayumang hinalo ko roon sa tubig na binili mo. Turns out, peke pala iyong napagbil’han namin no’n. Kaya pasensiya na talaga. I am really sorry!” punong-puno ng sinseridad kong sambit. Gumaan ang aking pakiramdam nang masabi iyon. Nagkusa na yatang magsalita ang aking puso kaya’t nasabi ko na lahat ng tinago ko nang pitong taon.

Ngumiti sa akin si Carlo.

“It’s okay. Basta’t huwag mo na ‘yong uulitin, a? Ayokong ma-busted ng taong mahal ko! Tungkol din pala roon sa bottled water, I actually had an idea na ikaw ‘yon. Kahit siguro nakatakip ‘yang mukha mo’y makikilala at makikilala kita,” tugon niya. Natawa kaming pareho bago siya muling nagseryoso. Bigla siyang lumuhod sa harap ko at may kinuhang maliit na box. Binuksan niya ito at bumungad sa akin ang kumikintab na singsing. Napanganga ako.

“Now, since you’re already here, I want to take this chance to formally ask you this,” tumikhim siya.

“Rose Martinez, will you be my girlfriend? Wala nang ligaw-ligaw. Just say yes and I’ll love you until I no longer want to witness sunsets. But since I really love sunsets and you, I think and I assure you that it’ll never happen,” pahayag niya. Napangiti ako sa kilig. Siguro ay namumula na ang aking pisngi.

“Yes, Carlo, yes! I am now your girlfriend!” sagot ko. Nakangiting sinuot ni Carlo ang singsing sa aking palasingsingan saka tumayo at mabilsi akong niyakap. Wala siyang ibang sambit kung ‘di pasasalamat.

Narinig ko naman ang palakpakan sa paligid. Gusto ko sanang mahiya pero inunahan agad ako ni Rui.

“Alam kong nahihiya ka, bakla! Magtigil ka riyan at enjoy the moment! Sa wakas, may nahanap ka na ring magpaparamdam sa ‘yong ang best part ng ating katawan ay ang kuyukot!” Nagtawanan ang mga tao pati kami ni Carlo. Magkayakap pa rin kami at halos hindi niya na ako bitawan.

“Ang saya ko ngayon, Rose. Ang saya-saya ko,” pag-amin niya.

“Masayang-masaya rin ako. Kung alam mo lang kung ilang beses kong hiniling ang pagkakataong ito!”sagot ko. Natawa siyang muli saka kumalas sa yakap. Sincere niya akong tinitigan saka ngumiti. Shuta, ang guwapo ng boyfriend ko!

“I love you, Rose!” sambit niya. Kaagad na namula ang aking pisngi.

“I love you too, Carlo,” nahihiya kong sagot. Siya ang first boyfriend ko kaya gabayan sana ako ng Diyosa ng First-Timers dahil hindi talaga ako sanay sa mga ganitong bagay.

        Mas lalong lumawak ang ngiti ni Carlo kasabay ng paninigas ng aking katawan nang maramdaman ko ang marahang pagdampi ng labi niya sa aking labi. Habang hinahalikan niya ako’y nasigurado kong siya na nga.

        Siya na ang lalaking pag-aalayan ko hindi lang ng aking Bataan, kung ‘di ng buong Pilipinas!

WAKAS