000

Atty. Silvran Dmitri Castellan

PROLOGUE (SPG)

I gripped her small waist as I banged her from behind.

I’ve been taking her almost every day, before she goes to work, during work hours, after work, before bed, during bedtime, and when she wakes up in the morning.

And I thank God her petite body didn’t surrender, even though I took her in the hardest way possible.

I’ve been sexually deprived for seven fucking years, goddamn it.

For years, it was just me, my hand, and her picture every night.

I’ve been keeping my distance while she chases her dreams at Harvard because if I don’t, I might get her pregnant.

I can’t risk that.

Pinaghirapan niyang maabot ang pangarap niya without anyone’s connection or help. . . . .

Well, that motherfucker Jing Ramirez helped my Agnes.

But it doesn’t matter as long as he knows how many meters he should stay away from my Agnes, or else I’m going to make sure he’ll be reading his cases six feet under the ground.

I looked down and saw how her ass bounced. I’m gonna penetrate this ass again tomorrow. Yes tomorrow, because she begged me not to take her ass now dahil may court trial siya bukas.

Damn! I don’t know why I can’t get enough of her.

Call me crazy, but this addiction is better than fucking whiskey and cigarettes.

I gently lifted her left leg and quickened my movements, so fast that she almost bounced hard against me and crashed into the wall.

This is our seventh round tonight, yet I am still fucking aroused, still fucking hard. For goddamn’s sake, I feel like a lustful teenager.

“M-Mahina lang, p-please,” pagmamakaawa niya sa akin nang bumayo ako nang malalim.

She even held my arms, signaling me to slow down.

I know she’s tired.

But we ain’t stoppin’.

Napatingala ako at napanganga.

Fuck, her angelic voice sounds so sexy in my room.

So instead of following her, mas inigihan ko pa ang pagbayo sa likuran niya.

I even spanked her butt cheeks hard until they reddened.

“Ahh! Silvran-!” she moaned loudly.

“Damn, seeing this ass bounce every night is hella amazing. I’m gonna ravish you, Agnes-every fucking night,” I said rashly as I gripped her short hair.

Her short hair suits her very well. Hell yeah, I adore it almost every day.

It makes her look fierce and untouchable, but I regret it at night since I can’t grab her hair tightly when I thrust hard from behind.

“Silvran, s-sobra na-ahhhh, please slow down,” she begged between her cries.

I shook my head and licked my lower lip. I leaned closer to her and rubbed her pierced clitoris

“I won’t fucking slow down until you block that lousy man of yours,” I said through gritted teeth and slammed my dick deeper into her tight pussy.

I saw how she closed her eyes in her reflection and held her abdomen.

I smirked again.

My dick had already reached that far?

No doubt.

Mine is ruler-long-11.9 inches with a penile piercing. Way too far from that 4 inches filipino boys Emiliolito and Jing Fucking Ramirez of hers.

“J-Jing’s just a friend-hmmm, p-please, ahh!” she moaned.

“Oh yeah? How about that fucktard, Emiliolito?”

Umiling siya at napanganga.

“His name’s Emil, hindi Emiliolito-ahh, oh God, Silvran-ohhh!” she screamed when I turned her to face me, lifted both her legs, and thrust into her.

She immediately wrapped her arms around my neck, weak but tight.

I didn’t move. Not yet. Mas diniin ko lang ang matigas kong ari sa kanya, mahina siyang napaiyak. I hope I didn’t destroy her cervix or worst. .her uterus.

I carried her to the glass window of my penthouse and leaned her against it.

It’s fucking tinted, but even if it weren’t, it wouldn’t be a hindrance.

I don’t fucking care if someone sees us.

I want the world to know that this woman is mine. Only mine. My Agnes belongs to me.

I pulled out of her teasingly.

Damn! so wet and warm.

I licked her earlobe and gently bit it.

“I don’t fucking care what your lousy boys’ names are, baby. I just want them gone because I don’t share what’s mine.” I whispered.

“You know too well I treasure my license so much, but if it means killing those dogs lurking around you, I wouldn’t even be scared of being behind bars.”

“Hindi mo ako pag-aari-ahh, Silvran!” she cried out when I thrust into her without warning.

I didn’t let her finish. I hated that she had learned to talk back.

Back in her college days, she was shy and simply followed me. But now, she has the audacity to answer back.

I felt the need to punish her.

So I thrust into her wetness relentlessly, losing control in every possible way.

Her moans grew louder and louder. No-not soft moans, but sharp cries.

She screamed, begging me to slow down, but I didn’t.

She’s my queen, but I won’t let her rule me-especially when it comes to taking her.

She scratched my back with her nails, but I didn’t mind.

I found it pleasurable instead.

Napatingala ako at napakagat ng labi.

Damn, fuck. I could feel her pussy clenching around my hard cock.

“Putangina,” I whispered in pleasure.

Siya ang pinaka-masarap na babaeng natikman ko. The moment I tasted Agnes way back in her freshman was the moment I could no longer fuck other women.

Her innocent face while I thrust into her captivates me so much.

Gustong-gusto kong makita ang mukha niyang nahihirapan, na naiiyak habang binabayo ko siya nang malakas noon sa opisina.

“Silvran-please-”

“I’m close, baby. I’m fucking close-arghh, fuck it!” I groaned loudly as I released deep inside her.

I held her butt cheeks and pulled her closer against me as if she still wasn’t close enough.

Swim carefully, Silvran Jr. I’ll meet you in nine months, buddy.

I felt her climax as well. Nanginig ang buong katawan niya, sabay kagat sa balikat ko.

Damn. She squirted hard even though this was already our seventh round.

“Good girl,” I whispered and kissed her head gently after she trembled in pleasure.

I walked back to the sofa, still carrying her, my throbbing cock still inside her.

I could feel her uneven breathing from the orgasm.

Oh God. Just hearing her breathe makes me want to fuck her even more.

I sat on the sofa, making her lie on top of me.

Our private parts were still connected, and I liked it this way.

If we could stay like this twenty-four seven-no work, just us fucking-I would love it.

The Castellans’ wealth isn’t stopping me, kahit mag-anak kami ng isang dosena at hindi na magtrabaho, that wouldn’t be a problem.

“You are mine, Agnes. The moment I took you when you were a freshman, the moment I was thrusting inside you while you were reciting the fucking constitutional provision-you were already mine.” I said.

“If you want me to be yours, then court me, Silvran. Earn me,” she said in her angelic voice.

My jaw clenched at what I heard.

“I told you for the ninth fucking time, for God’s sake, Agnes, I don’t do disgusting courtships.”

She lifted herself from leaning on my chest and looked me in the eyes.

“Edi simple lang naman ang rules-hindi mo ’ko pag-aari- hmmf”

I stopped her by kissing her torridly, tilting my head to explore her mouth more deeply.

I kissed her jaw, then down to her neck.

She tilted her head to give me more access, even though her neck was already full of kiss marks.

“I don’t do courtship, but I never said I don’t do weddings,” I whispered.

“We’ll get married privately in two days. Just in fucking two days. You’ll be a Castellan.”

Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata.

“P-Pero-”

“Shhhhh” I hushed her. “We’ll be married again three months from now, with the beach wedding of your dreams. You want that, right?”

I felt her nod.

Good girl.

“Hmm, I want that too. But I want to marry you immediately. Mom would be furious, so let’s just keep it private for now, then we’ll have our dream wedding later.”

She nodded again. I smiled.

I took her nipples in my mouth, sucked them hard and pulled them.

She whimpered immediately.

I knew her nipples were sore already, but I couldn’t help it.

“We’ll have our honeymoon in Alaska,” I added while keeping her nipples in my mouth.

“B-Bakit sa Alaska?”

“It’s cold there. We’ll need body heat every minute. So that means I’m gonna take you every minute.”

“Silvran!” she protested and lightly hit my shoulder.

But I just chuckled lowly and kissed the tip of her nose lovingly.

Good God. I love this woman so much.

“I want more. Can you still accompany my cock? I’m still hard, baby.”

Bahagya siyang napailing.

“P-pero mahapdi na, Silvran”

“I’ll just take you twice more, gently, then we’ll rest.”

“Hindi ako naniniwala sa pahingang sinasabi mo,” she said and pouted.

I chuckled lowly and gave her a peck on her lips.

“I’ll let you rest because we’ll buy your diamond ring tomorrow. How many carats do you want to shine with?”

An angelic smile formed on her lips. Then burst out laughing, I laughed too and pulled her into a tight hug.

Damn, I can’t wait for her to be a Castellan, to be my wife.

I’ll get her pregnant every year, and our eleven children will be running everywhere in the mansion while her tummy is still big. . . . . . .

I opened my eyes, and in just a blink, reality hit me-the one thing I fucking hated the most.

I looked straight at the object where she lay-the fucking goddamn coffin.

I swallowed hard and blinked to push away the my emotions.

I won’t break down.

I won’t cry, because this isn’t a fucking goodbye. She will never be just my in memory. No. Never. It won’t happen.

But when the coffin was lowered, emotions ran through me like a wild fire, and I felt my eyes water.

My chest felt like it was being ripped apart from the inside, and suddenly my lungs refused to work properly.

I wanted to scream, to smash something-anything to stop this nightmare from continuing.

Today was supposed to be our wedding day.

For fuck’s sake, God, why did you take her away.

Why did you take my Agnes-from me so early?

My hand formed into a fist as I opened my mouth, forcing myself to whisper.

“L-Loving you… was the most fucking wonderful thing that happened in my entire existence,” I whispered to the wind.

I bit my lips, tasting the metallic tang of blood as her smiling face flashed in my mind. . .

Her laughter.

Her silly little jokes that somehow made her giggle uncontrollably.

Her innocent eyes that had always seen the best in me.

“My life was gray until you came.” I continued.

“And painted it in every possible way to make it colorful.” I swallowed hard before continuing again.

“I hated it at first, but eventually it became my happy pill-fuck.” My hands trembled as I pressed them against my legs, trying to hold myself together.

I shook my head and sighed heavily.

“I always said, wherever you are. . . is where I should be,” my voice cracked.

“Give me more time, my love. I’ll be good here for a while…” I whispered softly.

“Make me dream of you every night, baby. Help me be a good person… so heaven will finally let me in and bring me back to you.”

Then a soft sobbed escape from my lips. “Please… don’t be sad there, hmmm, baby?”

“I know you’re a crybaby, but please don’t cry. Don’t be sad there-I’m coming with you.”

CHAPTER 1

“Hello po, may alam po kayong hiring dito banda?” tanong ko sa isang lalaking nakatayo sa may gilid ng pader.

He looked at me weirdly from head to toe, his eyebrows slightly raised, as if I had said something completely absurd. Then, without a word, he turned and walked away.

I tilted my head, trying to remember if I had said something wrong-but I didn’t. Ako pa talaga ang tiningnan niya ng weird, siya naman ang weird sa aming dalawa. Nag tatanong lang naman ako.

Naglakad-lakad muli ako at may nakita akong isang babaeng nakaupo sa bench.

She was typing something on her phone, kaya dahan-dahan akong umupo sa tabi niya. I even rubbed my palm for good luck.

Tiningnan ko siya.

Ngumiti na ako kahit hindi pa naman niya ako nakita.

“Uh… hello po.”

She looked up and raised her eyebrows.

Mas nilawakan ko ang aking ngiti, hoping it would make me seem friendly and approachable. Mukhang mayaman, kaya naisip ko, baka may alam siyang hiring dito.

“May alam ka pong hiring dito banda? Nagahanap kasi akong trabaho, alam mo na, pang-dagdag ng allowance. May experience naman ako-nag-cashier ako noon sa isang boutique-”

“I don’t own a company,” putol niya sa akin.

Nahinto ako nang walang pasabing tumayo siya, at mabilis na naglakad palayo.

Napaawang ang labi ko. A mix of embarrassment, disappointment burning inside me

May nasabi na naman ba akong mali?

Bakit lahat ng tao ay ganoon na lang kung maka-react kapag tinatanong ko kung may hiring?

Libre lang naman sumagot. Walang bayad.

Then, out of nowhere, I remembered how my mom didn’t like me. Even my relatives. My classmates back in high school, how my teachers treated me unfairly, how my class often treated me as if I were invisible in the classroom-

I shook my head, as if shaking the memories out of my brain would make them vanish and lightly slapped my face

“Bawal maging negative,” I muttered under my breath

Nakaka-attract kasi iyon ng negative vibes. Dapat positive ako palagi.

Happy thoughts.

Happy thoughts.

Then, my only friend, Malani, came to mind.

Napaupo ako nang tuwid. “Hindi naman iyon happy thoughts. Ang maldita ng babaeng iyon,” bulong ko, sabay napahagikgik.

Nagdasal naman ako sa simbahan kanina bago maghanap ng trabaho. Bakit naging ganito?

Baka hindi pa umpekto?

Tumango ako sa sarili ko.

Hindi naman iyon siling labuyo na maanghang agad.

Maybe I need to wait for a minute? Ilang minuto ba bago aanghang ang siling labuyo-Napahinto ako nang may naramdaman akong may nakatingin sa akin. I roamed my eyes around and saw the man selling taho, staring at me.

He’s hiring?

Ngumiti ako sa kanya at umiling. “Huwag na ho,” ani ko.

Pero naglakad siya palapit sa akin.

Mas nilawakan ko ang ngiti ko at malakas na umiling, baka kasi hindi niya makita ang pagtanggi ko.

“Huwag na ho, Manong,” mas nilakasan ko.

Pero parang wala siyang narinig; nagpatuloy pa rin siya sa paglalakad.

Diyos ko. Kaya ko naman sigurong buhatin ang dalawang kahong taho, diba?

P-Pero ayaw ko pa rin. Baka ma-paos ako kakasigaw. May oral recitation kami sa susunod na araw.

“Ineng-”

“Manong, magkano ang taho?” Pinutol ko siya agad, para hindi na umusad ang usapan tungkol sa trabaho

“Bente, Ineng.‘’ aniya at ngumiti ’’Ineng, naghahanap ka ba ng trabaho-”

“Bili ako, Manong. Bali isang daan.” putol ko uli sa kanya.

Sana tumalab.

Lumawak ang ngiti niya. “Abay, napakagandang Buena mano ito,” aniya, at dali-daling kumuha ng malaking baso.

Napalunok ako ng sariling laway.

Tumalab nga, pero maglalakad pa naman ako pauwi dahil huling pera ko na yun.

“Alam ko talagang mabait ka. Malayo pa lang, agaw-pansin na ang inosenteng mukha mo at maganda mong buhok.”

Napahagikgik ako ng wala sa oras.

Si Manong talaga… Nako! Kahit sabihin mo pa na matalino ako, hindi ho ako mag-aapply ng trabaho sa inyo.

“Salamat, Manong,” ani ko na lang sa mga positibong komentong narinig ko.

“Walang anuman, Ineng. Sigurado ako, kapag nag-apply ka sa law firm na hiring na nadaanan ko kanina sa may bandang kanan, ay matatangap ka agad,” masayang sabi niya.

Napatayo ako ng wala sa oras.

L-Law firm?

Law firm talaga?

Halos magtalon na ako sa sinabi ni Manong dahil sa saya. Agad kong nagpasalamat sa kanya at kumaripas ng takbo.

“Ineng, ang taho mo!” rinig kong sigaw niya, pero ngumiti lang ako at kumaway sa kanya.

“Castellan’s Legal Services,” bulong ko habang nakatingala sa mataas na building. Nakaukit sa ginto ang mga letra.

Napangisi ako.

Malani, may pang-ambag na ako sa ulam. Hindi na ako palamunin, I mentally said kahit hindi pa naman ako nahired.

Sinabihan ako ni manong guard na dumiretso sa reception area, kaya iyon ang ginawa ko. Nang makita ko ang receptionist, hindi ko maiwasang ma-conscious. Ang ganda niya at ang kinis ng mukha.

“Welcome to Castellan Legal Services. How may I help you, ma’am?” masayang sabi niya.

Tiningnan ko ang nameplate niya sa may bandang dibdib.

Maria Leonora.

Hindi lang pangalan ang mabango-pati rin siya. Amoy vanilla.

Tumango ako at ngumiti sa kanya. “Hello, gusto ko sanang mag-apply bilang sekretarya.”

“You may go to the CEO’s floor, which is the 20th floor. Another receptionist will welcome you there. Is there anything else I can help you with?”

“Wala na po, maraming salamat po,” magalang na sabi ko.

Marahan akong naglakad palayo. Ngunit hindi ko maiwasang tumingin uli sa kanya. Nahuli ko siyang tiningnan ako mula ulo hanggang paa at napangiwi.

Nang magtagpo ang paningin namin, mabilis siyang ngumiti ng matamis. Tumango ako at ngumiti na rin sa kanya.

I walked into the elevator, and I couldn’t help but stare at my reflection.

Naka-soot lang ako ng simpleng puting polo shirt at itim na pencil skirt. Hapit iyon sa aking maliit na bewang. At isang itim na doll shoes na palagi ko ring sinuot sa university.

Walang namang mali sa suit ko. Sumisigaw ng kayamanan ang kasuluk-sulukan ng building na ito. Sadyang hindi lang siguro ako nababagay dito, kasalanan ko bang ito lang ang kaya ng bulsa ko?

The elevator finally dinged.

Akala ko ay nasa CEO’s floor na ako, pero nangunot ang noo ko-12th floor palang naman. Ibig sabihin, may sasakay dito?

Then I quickly prepared myself as the elevator opened, and two men appeared.

Tumatawa-tawa pa ang isang lalaki na naka-blue polo, habang ang lalaki naman na naka-itim na suit ay ni hindi man lang ngumiti-nakatingin lang sa cellphone habang nakakunot ang noo.

“Baka ikaw ’yung ama ng dinadala ni Leonora, dude,” biro ng naka-blue polo.

“Shut the fuck up, Lukas, if you don’t want me to skin you alive,” malamig nitong sabi habang ang mga mata ay nakatutuk parin sa cellphone na hawak.

Bahagya akong napasinghap dahil sa sama ng sinabi niya. Pero tila hindi iyon nakakaapekto sa lalaking naka-blue dahil mas lalo pa siyang tumawa,

He put his phone in his pocket and looked up. Agad nagtagpo ang mga mata namin.

Hindi ko alam kung anong maligno ang sumapi sa akin, at pinigilan kong huminga. He has a Smoky Gray. Parang . . . . . parang hinihigop niya ang lakas ko sa bawat segundo, kaya ako ang unang bumitaw sa titig.

Both of them went inside. Kaya umatras ako at mas lalong dumikit sa pinaka-gilid. I even hugged my shoulder bag in front of me na para bang nakakasagabal iyon sa kanila.

“Intern?” Walang hiyang tanong sa akin ng lalaki at ngumisi.

Si… Sir Lukas?

Iyon ang pagkaalala ko sa pangalan niya.

“A-Applicant po, sir,” nauutal kong sagot.

His mouth formed an O, then he nodded. “Lukas Castellan” pakikilala niya.

Ang mahal ng pangalan.

Tumango lang ako at magalang na ngumiti sa kanya.

Gustuhin ko mang magpakilala rin , nanatili akong manahimik dahil gaya ng damit kong suit ngayon cheap kasing cheap ng pangalan ko.

Agnes Bayubay.

Parang tinarantado ang apelyido ko. Kinagat ko ang aking labi at tumingin sa harapan and I caught him staring at me in the elevator’s reflection.

Coldly.

Agad akong nakayuko at pinalubo ang aking mga pisngi, sabay-pinaglaruan ang aking mga daliri.

Bakit siya nakatitig sa akin?

Wala sa sarili kong sinuri ko ang aking sarili baka kasi may dress code dito sa kompanya. Pero wala nang mali sa aking sout, pormal iyon kahit mumurahin.

Baka nagkakamali lang ako? I mentally nodded.

Baka hindi ako ang tinitigan niya at baka ang ibang bagay lang kaya pasimple kong sinuklay ang aking mahabang buhok at tumingin uli sa harap, only to find out he was still staring at me.

Mas lalong nagkasalubong ang kanyang kilay ngayon. I hesitantly bit the inside of my cheek nervously.

Baka kasi nagalit siya dahil hindi namin siya sinali ni Sir Lukas sa usapan kanina.

“A-Agnes po ang pangalan ko,” napasabi ko nang wala sa oras.

I gasped silently when I saw how his eyes darkened even more, as if introducing my name was a huge mistake.

I saw how his hand curled firmly into a fist, like he was about to explode. But before it could happen…

The elevator dinged and opened, and he stepped out without a word. Sir Lukas looked at me and smiled warmly as he exited the elevator.

Bago pa sumara ang elevator, dali-dali na rin akong lumabas.

Ibang receptionist na naman ang sumalubong sa akin.

“Applicant?” tanong niya, sabay ngiti.

Tumango ako at ngumiti na rin. Ginabayan niya ako papunta sa isang room na puno ng applicants.

Halos nanlumo ako sa nakita.

Secretarial application ba ito, o Miss Universe application?

They’re so tall and long-legged. Hindi lang yun, halos lahat sila ay parang may magandang kinabukasan.

Pero pinagwalang-bahala ko na lang lahat iyon. Ilang araw na akong pinapalamon ni Malani ng libre kaya kailangan ko talagang makahanap ng trabaho.

I was just sitting there, waiting for my turn. Umusbong ang kaba sa aking dibdib nang lima na lang kaming natira dito.

I massaged my hands to ease the nervousness I felt, pero hindi ito tumalab, so I slowly stood up and planned to go to the nearest comfort room.

I was on my way there when I bumped into someone.

“I’m so sorry po, I’m sorry,” I said as I slowly bowed my head.

“It’s okay, Iha, I’m okay.”

“Nako, sorry po talaga,” I stammered.

My cheeks heated as I tried to step aside.

Mahinang natawa ang matanda at marahang umiling, parang wala lang sa kanya ang nangyari.

Lalo tuloy akong nahiya.

“I’m really okay, Iha,” aniya sa banayad ang boses. “You’re working here? I just saw you now?”

Hilaw akong napangiti. “Nag-apply pa lang po.”

Tumaas ang kilay niya, tila hinihintay pa ang karugtong.

“Nag-secretarial position po,” bulong ko.

“For my son?”

For his s-son, ni hindi alam kung sino ang anak niya.

“S-Siguro po?”

He nodded. “My son’s name is Silvran Dmitri.” aniya.

“He’s hiring a secretary, though. Problem is, none of them ever last because of his attitude. What’s your name? I’ll let him know.”

“Agnes po.” mahinang sabi ko.

Napahinto siya at tiningnan ako ng maigi.

He looked at me more closely not just a casual glance, but the kind that felt like he was searching my face for something.

“Agnes?” pag-uulit niya.

Bahagya akong tumango. “Agnes Bayubay po.”

He cleared his throat and nodded.

“I already like you. You seem so kind. I’ll hire you for my son, Iha,” aniya, at ngumiti.

Nalaglag ang panga ko.

Gusto kong magsalita, pero walang salitang lumabas sa bibig ko.

“I’ll see you around. I still have a meeting in three minutes, if you’ll excuse me.”

Then he just disappeared like that. Ni hindi ko na sinundan kung saan siya nagpunta.

He’ll hire me daw for his son?

I shook my head at pinagwalang-bahala ang sinabi niya.

After using the comfort room, agad naman akong bumalik sa room kung saan ang mga applicants.

Dalawa na lang kaming natira dito. Ang bilis naman ng interview. Nang tinawag ang nauna, agad kong inihanda ang sarili dahil ako na ang kasunod.

I opened my bag and took a white rabbit candy. Ang sabi, pampatalino daw ito. Tatlo agad ang kinain ko para mabilis umpekto.

I was mentally reciting the hail mary when-

“Bayubay!” Agad akong napatayo.

The mid-30s woman guided me through an oak door and signaled me to open it myself bago siya umalis.

“Salamat po,” I mumbled lowly.

I quickly made the sign of the cross before I held the doorknob, twisted it, and opened the door.

At halos malagutan na ako ng hininga nang makita kung sino ang nakaupo sa harap ko-parang haring nakaupo sa trono.

ATTY. SILVRAN DMITRI CASTELLAN

Criminal Lawyer | Senior Trial Counsel

Nanlamig ang batok ko.

Siya iyon- ang lalaking tinutukoy ng matanda na anak niya raw at ang lalaki sa elevator kanina, kasama si Sir Luke. Iyong biglang nagalit sa akin kahit wala naman akong ginagawang masama.

He’s not wearing a coat anymore. Isang puting polo na lang ang suot niya, at naka-roll up ito hanggang siko.

Wala sa katinuan kong pinadasahan ng tingin ang maugat niyang kamay na may suot na silver watch, paakyat sa matitipuno niyang braso at sa malapad niyang balikat.

“If you’re here to flirt with me and not to work, then you’re rejected,” aniya gamit ang baritone niyang boses, habang nakatutok pa rin sa kanyang MacBook.

Biglang uminit ang mukha ko sa hiya.

Mabilis pa sa alas-kuatro akong pumasok, at marahang sinarado ang pinto.

Pagkaharap ko, agad na nagsalubong ang mata namin. My heart skipped a beat. He tilted his head slightly, as if trying to pull a memory from somewhere.

Hilaw akong ngumiti sa kanya, kasabay ng magkurot ko sa aking sarili kamay.

“Make yourself comfortable,” he said coldly.

Tumango ako at ngumiti sa kanya. Mabait naman pala. Akala ko ay masungit siya sa unang tingin.

“Make yourself comfortable,” pag-uulit niya.

Napalingon ako sa kinatatayuan ko. Tumingin ako sa sahig, saka sa upuan, saka muli sa kanya.

Hindi ko alam kung ano ang inaasahan niyang gawin ko. Kaya inayos ko ang tayo ko-tinuwid ang likod, inayos ang balikat, at pinaglapit nang bahagya ang mga paa ko.

“O-okay na po,” mahina kong sabi.

He frowned. “Are you dumb or something?”

Agad akong umiling.

“I said, make yourself comfortable.”

“P-Pero komportable po ako ngayon, sir,” paliwanag ko.

His eyes darkened , just like what I saw earlier in the elevator, and his jaw tightened.

I saw how he closed his eyes for a second and opened them. Agad naman akong ngumiti nang magtagpo uli ang paningin namin.

Pinadaanan niya ako ng tingin mula paa hanggang ulo.

“We don’t accept minors.”

“18 na po ako. Late po kasi akong nag-aral dahil sa hirap ng buhay, maagang pumanaw ang aking ama-”

“State your name,” putol niya sa akin.

“Agnes Bayubay po-”

He froze. Matagal bago siya muling nagsalita uli.

“Are you related to . . . . . . Maria Agnes Santiago?” putol niya uli sa akin.

I paused as I tried to think of any Maria Agnes in our clan. Sandali akong pumikit at inisa isa ang aking mga kamag-anak. Pero wala akong naalalang nag ngangalang Maria Agnes.

“Wala po, pero may kilala akong Maria.”

Napatuwid siya ng upo. “Maria Santiago?” He asked.

Umiling ako at marahang ngumiti sa kanya.

“M-Maria Labo po.”

CHAPTER 2

His eyebrows furrowed as he looked at me, as if I were hopeless because of my response.

My eyebrows furrowed too.

Kilala ko naman talaga si Maria Labo simula pagkabata. Iyon ang panakot sa akin ni Emma kapag sobrang bagal ng lakad ko tuwing gabi na galing kami sa perya.

“H-Hindi niyo po kilala, Atty? Sikat po siya,” mahinang sabi ko.

Mas lalo siyang nagalit, but he took a deep breath maybe waiting for me to answer properly, but I just smiled at him genuinely.

And without saying another word, he picked up the telephone on his desk and dialed his secretary.

“Please assist Miss Bayubay outside. This applicant is fucking wasting my time,” he said coldly, then hung up without another word.

Napaawang ang labi ko sa narinig.

A few minutes later, the door opened.

The same woman from earlier came in, her eyes briefly meeting mine before she gestured for me to follow her.

May kaunting kirot na dumaloy sa puso ko.

Was I rejected?

Tama naman ang sagot ko.

Maria Labo. Hindi iyong

imbinto

. Totoo yon.

I bit the inside of my cheek, trying to suppress the sudden heaviness in my chest.

With a heavy heart, muli akong lumingon sa kanya at pilit na ngumiti.

“Thank you po, Atty.,” paos na sabi ko bago tuluyang tumalikod.

He didn’t look up. He just kept typing on his laptop. Pero alam kong narinig niya ako.

“H-Hindi po ba ako t-tanggap, Ma’am?” I gently asked the moment the woman closed the door.

“Obviously,” aniya, saka inilahad ang kamay patungo sa elevator.

Bahagya akong tumango at wala sa sariling naglakad papunta roon.

Niyakap ko ang brown envelope na may lamang resume.

Ang sama.

Ni hindi man lang niya kinuha ang resume ko o tiningnan ang credentials ko.

I bit my lip as I remembered how much effort I had exerted to prepare it.

I stayed up late, paulit-ulit na inayos ang format.

I caught my own reflection in the elevator mirror as the doors slid closed.

Mas lalo pang bumigat ang emosyon ko nang maalala kong polo pala ni Malani ang suot ko na hiniram ko lang, pati ang shoulder bag na gamit ko ngayon ay sa kanya rin. Tote bag lang naman kasi ang meron ako.

Pinaypayan ko ang sarili gamit ang brown envelope para hindi ako maiyak, pero mas lalo lang akong naluha.

“Bakit ko pa kasi naisipang mag-apply dito? Hindi naman ako nababagay. Talagang pinatunayang tanga at bobo” bulong ko sa sarili.

Bago pa ako tuluyang bumigay, pinikit ko ang mga mata ko at pinaalalahanan ang sarili—palamunin lang ako ni Malani.

Wala akong karapatang umiyak.

Bawal akong umiyak.

Hindi puwedeng maging mahina na lang ako palagi.

Edi mag-apply na lang ako bilang taga-hugas ng kalendaryo.

Kung makapagsalita siya, akala niya kung sino siyang gwapo…

Eh, gwapo naman talaga siya.

Umiling ako sa naisip. Pero masama pa rin ang ugali. Ekis na agad.

Pagkabukas ng elevator, may isang lalaking sumalubong sa akin.

“Are you perhaps Agnes Bayubay?” tanong niya.

“O-opo, ako nga po. Bakit po?” sagot ko.

“The CEO instructed me to give this to you. This is your temporary ID,” aniya, sabay abot ng maliit na cotton bag na may logo ng kompanya.

Maingat ko iyong tinanggap.

“And everything you need for work. You can start immediately tomorrow,” dagdag niya pa.

For a moment, hindi ko naproseso ang mga sinabi niya. Parang nag-echo lang iyon sa tenga ko.

“Start… tomorrow po?” pag-uulit ko.

“You’re still a student, right?” he asked, ignoring my question.

Mabilis akong tumango.

“My email is also inside the bag. Send me your schedule so I can adjust it to fit Atty. Dmitri’s schedule.”

Atty. Dmitri.

Parang bumigat ulit ang dibdib ko nang marinig ang pangalan niya.

Naalala ko ang malamig niyang tingin at ang paraan ng pananalita niya kanina.

“Ah… hindi po ba ako rejected?” mahina kong tanong.

“Rejected? No.” Umiling siya. “If you were rejected, you wouldn’t be holding that.”

“H-Ha? T-teka po—hindi ko gets.”

“You don’t need to understand. You just need to follow,” aniya, saka dali-daling tumalikod.

Napayuko ako at tinitigan ang ID sa loob ng plastic sleeve.

Nandoon ang pangalan ko, buong pangalan ko.

Akala ko ba rejected ako?

I looked around and saw the information about the owners near the entrance.

Agad akong lumapit doon at kinabisado ang mga opisyal.

Their photos were placed right beside their names on the bulletin board.

Atty. Sleven Demetrius Castillan

CEO/FOUNDER

Siya iyong nakabangga ko kanina. Nakakahiya.  CEO pala iyon ng kompanya.

Atty. Silvran Dmitri Castellan

President

Napatango ako.

Ang sungit niya. Kahit sa picture ay parang nangangain ng tao.

They have the same aura as his dad, but his dad looks more approachable than him.

Hindi man ako sigurado, pero sigurado ako magkapatid sila ni Mr. President .

Atty. Douglas Alexander Castellan

COO

Atty. Lucas Howard Castellan

CFO

Oh, si Sir Lucas. Siguro ay anak ni Atty. Lukas si Atty. Douglas. Magkamukhang-magkamukha sila.

Pangalan pa lang nang mga naka hilera ay para na akong matatae ewan. 

Napabuntong-hininga na lang ako.

I took out my phone and snapped a photo of it para makabisado ko mamaya.

I will be working here starting tomorrow, kaya kailangan kong malaman ang basic information tungkol sa kumpanya. Kailangan ko ring pasalamatan si Atty. Sleven.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi pa sumisikat nang maayos ang araw, pero gising na ang diwa ko.

I just did my daily routine, taking a bath and changing clothes before I prepared my food.

“Malayo pa ang umaga, ’di matanaw ang pag-asa. Hanggang kailan matitiis ang paghihirap ko?” mahina kong kanta.

“At sa dilim, hinahanap ang pag-asa na walang landas. Kailan ba darating ang bukas para sa ’kin? Malayo pa ang uma—”

Hindi ko natapos ang aking kanta nang mabitawan ko ang tinidor na dapat ko sanang ilagay sa tupperware.

“Tangina,” paos na sabi ni Malani, sabay napabangon.

Mabilis ko siyang nilingon at nginitian.

“Sorry na,” agad kong sabi. “Tulong ka na lang uli.”

She just groaned at nagtalukbong uli ng kumot.

Malani got back to sleep, kaya hindi na ako nagpaalam sa kanya pag-alis.

Today’s Saturday, kaya wala akong klase, at unang araw ko rin sa trabaho.

I borrowed money from Malani last night and promised to pay it back.

Naubos kasi ang huling pera ko sa taho kahapon.

Malani insisted that I should not pay it, pero babayaran ko pa rin.

I just rode a jeep for 15 minutes and arrived at the Castellan Law Firm.

Kahit na hindi ito ang unang apak ko dito, hindi ko mapigilang humanga sa ganda.

I was very busy, still mesmerized by the beauty of the building, when a loud horn blared behind me.

Halos humilaway na ang kaluluwa ko sa aking katawang lupa.

Agad akong pumagilid at lumingon sa likod.

A car stopped just in front of me.

It rolled down. . . . .

Revealing the strict and cold, Attorney Silvran.

I wondered if he knew I was hired by his father. Maybe he already knew.

He’s wearing dark sunglasses and a fitted black polo na parang puputok na iyon dahil sa laki ng kanyang muscles.

Late na ba si Attorney kaya extra small na polo na ang nasuot niya?

Kahit hindi ko nakikita ang mga mata niya, ramdam ko ang bigat ng tingin sa akin.

“G-Good morning po, Attorney Silvran” I said, forcing my lips to curve into the sweetest smile I could.

Pero hindi niya yata iyon ang nagustuhan, dahil biglang nagkasalubong ang kanyang mga kilay.

“Kung gusto mong magpakamatay, you better go to the national highway. Not here—we’re handling more important cases than your life. You better know that,” malamig niyang sabi sa akin.

Tumango naman ako at ngumiti.

“Okay po, Attorney. Noted po ang lahat.” marahang sabi ko.

Mas lalong nangunot ang noo niya sa aking sinagot, at walang pasabing pinaharurut ang sasakyan palayo.

Hindi ako expert pagdating sa mga sasakyan, pero alam kong ang sasakyan na minamaneho niya ngayon ay mas mahal pa sa buhay namin ni Malani.

Tunog pa lang kasi ay nakakaagaw-pansin na.

When I entered the building, I just went up to the CEO’s floor kasi iyon ang sabi sa akin kagabi sa email.

Kung hindi ako nagkakamali, sekretarya iyon ni Atty. Sleven. Nakalimutan ko lang tanungin ang kanyang pangalan.

Pagdating ko sa floor, may nakita akong magandang babae na nakaupo sa kanyang mesa.

Bali tatlong mesa ang nandito. Sinuri ko ito isa-isa at nakita ko ang aking pangalan sa ibabaw, kaya minabuti kong pumunta doon at umupo.

Lumingon ako sa babae at nakita ko kung gaano siya ka-busy sa pag-aayos ng sarili at pagkuha ng selfie na halos hindi niya ako napapansin.

Mahihiya na sana ako, pero agad kong naalala na may suot akong company ID—may maipagmamalaki ako.

She didn’t have one. Kaya advantage ako sa kanya.

“Hello, ako si Agnes. Magkasama yata tayo sa trabaho,” agad kong ipinakilala sa kanya nang maupo ako sa kanyang tabi.

She stopped what she was doing midway and glanced at me.

“Aubrey Flinn, and workmate?” tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

She shook her head. “I don’t think so.”

Napawi ang ngiti sa aking labi.

Hindi na lang ako muling nagsalita dahil parang hindi yata kami vibes.

Ang kamalditahan lang ni Malani ay kaya kong sabayan, ni hindi ko alam kung bakit.

Kahit minumura na niya ako noon, hindi ako nasasaktan.

Natapos ang araw na wala akong masyadong nagawa.

Hindi ko rin nakita si Atty. Silvran buong hapon. Ang sabi, sobrang busy daw siya sa mga clients.

It’s my fourth day today, and I was getting numb from Atty. Silvran’s cold treatment.

Sa loob ng apat araw, ni minsan hindi niya ako kinausap o tiningnan sa aking mesa.

Ang palagi niyang kasama sa meeting ay si Flinn o di kaya’y si maam Minda.

Hindi ko alam kung masasaktan ba ako, dahil parang kinakahiya niya akong magsama ng secretarya na gaya ko… o maging masaya, dahil hindi ako pagod kapag umuwi dahil wala naman halos nagawang trabaho.

Hindi naman bago sa akin ang ganito—palaging iniiba ako sa lahat.

Kaya nga napakaimportante ni Malani sa buhay ko, dahil siya lang ang nagparamdam sa akin ng fair treatment, na hindi ako iba sa lahat, na belong ako.

Kahit napakamaldita niya, mahal na mahal ko siya.

Natapos ang araw na hindi man lang sumakit ang balikat ko sa trabaho.

May pina-organize lang naman sa akin si Ma’am Minda at pagkatapos noon, wala na.

I was on my way to the exit ng building nang may nakita akong isang tao. Agad umusbong ang kasiyahan sa aking dibdib.

After our last talk, I haven’t seen him. Kaya ito ang perfect timing para pasalamatan siya.

Kung hindi dahil sa kanya, baka hanggang sa susunod na buwan ay palamunin pa rin ako ni Malani.

I just played with my fingers, waiting for him to finish talking with Atty. Lucas.

I remembered—he’s the CFO of the company.

That was the same guy I rode the elevator with before, the one who seemed to be Atty. Silvran’s cousin.

“Yes, Tito. That sounds good. That’s perfect for the incoming company anniversary,” ani ni Atty. Lukas.

“Hmmm, that’s what Grace and I planned. How’s my son, by the way? He hasn’t been home for… months.”

Atty. Lucas smiled.

“Silvran’s doing fine, Tito. I can assure you that. I’ve heard he will be coming home this Sunday.”

“Alright, thank you for being there for my son, Lucas. I really appreciate it.”

“No worries, Tito. I better go—Mom’s pancit is waiting for me.”

“Sure. Luke, just send my regards to Glorife.”

Nang tumalikod si Atty. Luke, agad akong naglakad nang mabilis para mahabol si Atty. Sleven.

“Atty. Sleven,” tawag ko.

“Atty. Sleven!” mas nilakasan ko pa.

Ang kanyang bodyguard ang nakarinig at tiningnan ako.

He whispered something to Atty. Sleven, making him stop and turn toward me.

“Atty. Sleven, hello po,” masayang bati ko.

“Agnes iha, I’m glad to see you again,” he said.

A soft smile tugged at his lips.

“I’m glad din po to see you, Attorney,” ani ko and I couldn’t help smiling even wider.

“Thank you, Attorney, sa pagpasok niyo sa akin dito sa kumpanya niya po. Maraming salamat po talaga.”

He chuckled lightly.

“Unfortunately, I don’t take thank-you’s, iha.”

Napahinto ako. Minuto ang lumipas bago ako muling nagsalita.

“G-Gusto niyo po ng porsyento sa sweldo ko?” tanong ko.

I then mentally calculated my rate here, at kung ilan na lang ang matitira sa akin kapag hinati ni Atty. Sleven.

“Uh… O-okay lang naman po sa akin, Atty. Matumal po ba ang kumpanya natin ngayon?”

Dinig ko kung paano tumikhim ang bodyguard ni Attorney.

“Percent of your salary?” tanong niya, at muling napa-tawa.

“Ohh, Agnes, I already like you for my son.” komento niya.

“Pero hindi po ako gusto ng anak niyo, Attorney, kaya thumbs down na po.”

Muli siyang natawa. Narinig ko ding mahinang natawa ang bodyguard sa gilid.

“Pero okay lang naman po, Attorney. Hindi po iyon problema. Ang sa akin lang naman, bigyan niyo ako ng mabigat-bigat na trabaho—sayang naman ang laki ng sahod ko tapos wala akong masyadong ginagawa.”

“Is that so? How about coming with me on Sunday? I’ll double your salary—”

“Nako, Attorney, huwag na po—”

“No, it’s really my pleasure. It’s supposed to be your rest day, so it’s my pleasure to double your rate on that day—”

“Attorney, huwag na talaga—”

“No, Agnes, it’s really not a problem kahit triple pa—”

“Sigi po, Attorney… mapilit kayo eh,” agad kong sabi at ngumiti.

CHAPTER 3

“Natulog ka ba? O nagbasa ka lang hanggang mag-umaga?” nakangiwing tanong sa akin ni Malani.

Kakagising niya lang. Sobrang sabog ang buhok niya at walang bra.

Kitang-kita ko ang kanyang nipples sa manipis na tela ng shirt na suot niya.

Naku! kapag nakita ’yan ng president namin, ewan ko na lang. Mas lalo sigurong mababaliw iyon sa kaibigan ko.

“Nakatulog, pero inagahan ko ang gising. May test bukas sa Legal Ethics and Professional Responsibility. Mag-aral ka ha. Gusto mo, hiramin mo ang notes ko?” nakangiting sabi ko sa kanya.

Napailing na lang siya, tumalikod, at mabilis na lumusong sa banyo.

Napahagikhik ako.

Ayaw na ayaw niyang hiramin ang notes ko dahil hindi niya maintindihan.

Bukod sa lapis ang gamit ko sa pag highlights, hindi pa talaga maayos ang pagkakasulat ko.

Inaamin ko naman, kahit anong basa ko sa libro, wala akong maintindihan.

Pero hindi ko alam kung bakit gustong-gusto ko pa ring magbasa.

Lumabas na ako ng apartment at hindi ko na inintay si Malani matapos. Kahit naman magpaalam ako, iirap lang iyon sa akin, kaya wag na.

I was just wearing black fitted pants at isang nude shirt na may Tweety Bird sa gitna.

Pupunta ako sa mansion nina Atty. Sleven. His secretary emailed me the address last night kaya hindi na ako mahihirapan.

Hindi ko maiwasang matulala habang nag-aantay ng jeep.

My mind kept diving into the notes I read earlier.

Kahit ang mga dumadaang construction worker na sumipol sa akin ay hindi ko pinansin dahil sa lalim ng iniisip ko.

“Normative obligation to uphold the integrity, competence, and public trust inherent in the practice of la—”

Napahinto ako sa pag memorya nang may humintong itim na SUV sa aking tapat.

Wala sa sariling naglakad ako ng ilang pulgada dahil natabunan ako ng sasakyan at halos hindi na ako makita ng jeep.

“Ulit uli,” bulong ko.

“Normative obligation to uphold—”

Muli naman itong umaandar at huminto sa aking harapan.

Instinctively, agad kong pinikit ang isang mata at nagkunwaring bulag.

Uso kasi ito sa bayan namin na kapag may itim na sasakyan, nangunguha daw ng mata at ibebenta para magkapera.

Kahit nanginig ang tuhod ko, dahan-dahan akong tumalikod at naglakad.

Pero sinundan pa rin ako ng sasakyan. Tatakbo na sana ako nang bumukas ang tinted windows.

“Are you fucking with me?” Parang kulog nitong sabi.

Nanlaki ang aking mga mata at mabilis akong napalingon.

Atty. Silvran?

His gaze was very sharp and dangerous na halos ibaon na ang katawang lupa ko sa aking kinatatayuan.

Mas lalong nangunot ang kanyang noo habang hindi ako nagsalita at nanatili lang na nakatingin sa kanya.

“You move your ass here? Or I’ll drag you,” he said in a cold tone.

“G-good morning po, A-Attorney… p-paano—hindi ko po maintindihan—”

“Get in the fucking car, Ms.Bayubay!”

Mabilis pa sa alas kwatro akong kumilos.

Agad kong binuksan ang pinto ng sasakyan at pumasok.

Aligaga kong kinabit ang seatbelt at inilagay ang aking puting tote sa harap ko.

When I was settled, I looked up at him.

Pero mas lalong nangunot ang kanyang noo sa ginawa ko.

Bahagyang napaawang ang aking bibig.

“B-Bawal ba akong mag-seatbelt, delikado po yon Atty—”

“You’re making me your fucking driver?”

Napatingin ako sa front seat at hilaw na ngumiti sa kanya.

I unbuckled the seatbelt at marahang binuksan ang pinto.

Pumunta ako sa front seat at umupo doon.

He looked at me weirdly because of my slow movement.

“O-Okay na po, Attorney,” mahinang sabi ko sa kanya habang nag-seatbelt.

Pasimple kong iniiwas ang aking maningin sa kanya dahil amoy na amoy ko ang kanyang pabango hanggang dito.

His perfume smelled very expensive.

Very manly, pero hindi masakit sa ilong.

Iyon ang tipo kong pabango sa isang lalaki. Pero hindi ibig sabihin ay tipo ko na siya.

Unconsciously, I smelled myself too.

Naalala kong hindi man lang ako naka-perfume kanina pag-alis.

I glanced at him and saw how focused he was on driving with only one hand.

Ang angas tingnan ni Atty.  Tapos sobrang maugat pa iyong kamay niya. 

Gusto ko iyon sa isang lalaki pero hindi ibig sabihan na gusto ko siya.

Umiwas ako ng tingin dahil may kakaiba akong nadama sa aking katawan habang tiningnan siya.

I opened my bag and slowly took out my pink Mambini cologne.

Naglagay lang ako ng kaunti sa kamay bago marahang pinahid iyon sa ilalim ng aking tenga at sa aking dalawang pulso.

Agad na kumalat ang amoy sa loob ng sasakyan. Ang kaninang panlalaking pabango ay naging matamis na

I heard him clear his throat, kaya agad ko itong binalik sa loob ng bag.

Tumingin ako sa labas at pinilit na aliwin ang sarili sa mga sasakyang dinaanan namin.

Wala ni isang nagsasalita sa amin.

Ayaw ko rin naman magsalita dahil kada salita ko, kay magagalit siya.

Para siyang halimaw na kakain ng  ako ng buhay ,kaya wag na lang.

The phone on the dashboard rang, breaking the silence.

Pero agad din itong napahinto. Hindi niya sinagot at pinatay lang ang tawag.

Muli itong tumunog, kaya hindi ko maiwasang mapalingon doon.

Fucking Lucifer calling.

He accepted the call.

“You motherfucker! Silvran, you left your whore in my fucking condo—”

Sir Lucas?

Napangiwi ako sa bungad ng tawag. Malakas iyon dahil naka-loudspeaker.

“Shut the fuck up, Lucas. It’s early, and you’re nagging like a freaking girl.”

“Man, the girl is complaining she can’t walk. Now, she’s stuck here. Damn! Mommy’s gonna kill me—”

“I didn’t touch her, you fucking idiot. Call Roman, he’s at fault. He banged her until dawn,” ani niya, at pinatay ang tawag ng walang pasabi.

Nanigas ang katawan ko sa narinig ko.

Hindi ba siya nahiya?

Diba dapat ay pribado iyon?

Hindi naman ako pinanganak kahapon para hindi maintindihan ang kanilang pinag-uusapan.

Tatanungin ko mamaya si Malani kung anong tawag sa mga lalaking kagaya niya—iyong mahilig kumantot ng maraming babae.

Alam ko may tawag doon, pero hindi ko lang maalala.

Muling tumunog ang kanyang phone.

Mercir calling.

Mercir? I tilted my head. Si Mr. President?

He accepted it immediately.

“Kuya, I can’t go home today. I’m very busy. Please tell Mom I said hi. I can’t contact her.”

Oh… si President nga. I knew it. They’re both the same denominator.

Mga masusungit.

Si President, masungit pero kalmado. Pero itong si Atty. Silvran ay masungit din. Para siyang ipo-ipo—malayo pa lang, alam mo nang nakakapinsala na. Nangwawasak ng buhay.

“Aight. Anything else?” Atty. Silvran said.

Kinagat ko ang aking dila para pigilan ang sarili.

Ang pogi naman pala ng boses kapag hindi nagsusungit.

Tapos gwapo rin ang mukha, matangos ang ilong, makapal ang kilay.

Ilang taon kaya ang age gap namin—

Napapikit ako at napadasal nang wala sa oras.

Diyos ko. Dapat lalayo ako sa mga tukso dahil marami akong pangarap.

“No, Kuya. That’s all,” ani ni Mr. President.

They bid each other goodbye.

After a few minutes of driving, a huge white gate came into view.

Automatic itong bumukas nang makalapit ang sasakyan ni Atty. Silvran.

Hindi ko maiwasang mapatingin sa paligid.

May fountain pa sa gitna at magaganda ang mga halaman. May mga puno ring naka­hilera.

Wala akong gaanong alam sa mga bahay, pero itong nasa harap ko—literal na makalaglag-panga sa sobrang laki at ganda.

Nang huminto ang sasakyan sa harap ng bahay, walang pasabi, bumaba si Atty. Silvran at naglakad papasok.

Dali-dali kong tinanggal ang seatbelt at lumabas din ng sasakyan.

“Hello po, Ma’am Agnes. Hinihintay na po kayo ni Atty. Sleven sa library niya,” ani ng isang magandang babae pagkapasok ko.

Ngumiti ako sa kanya at agad na sumunod.

While I was following her, I couldn’t help but hug myself as my gaze roamed around.

Baka kasi may masagi akong mamahaling gamit—mabuti nang safety first. Minsan kasi nababasag lang ang mga kagamitam kahit hindi ko naman hinahawakan, kagaya nalang noong nagpunta kami sa museum ng University.

When we were at the stairs, I stopped in front of a huge painting.

It was their family portrait.

My eyes instantly focused on the boy beside Mr. President—si Atty. Silvran.

I think he was still in his teenage years at this time.

Tanging ang kanilang ina lang ang nakangiti sa painting.

Atty. Sleven, Silvran, and Mr. President weren’t smiling.

Atty. Sleven was wearing his signature stoic face.

Si Mr. President naman ay parang napilitan lang at nakabusangot ang mukha.

While Atty. Silvran . . . .

He looked so scary but . . . hot.

Nagkasalubong ang kilay, madilim ang mga mata, pero may kaunting ngiti sa labi.

Kung ako ang painter nito, siguro hindi ako mapakali dahil sa hitsura ni Atty. Silvran.

Napahinto ako nang may tumikhim sa aking likuran.

“Dito po, Ma’am Agnes,” ani niya.

Nahihiya akong ngumiti sa kanya.

“Sorry po—”

“Okay lang po, Ma’am. Lahat po ng mga bisita nila ay napapahinto talaga sa painting na ’yan.”

Tumango lang ako at hindi na muling nagsalita.

Gusto ko sanang lumingkis sa kanyang braso habang naglalakad kami, pero pinigilan ko ang sarili.

Baka magalit hindi naman kami close. Pero alam kong mabait siya.

Huminto kami sa isang silid—ang library, marahil.

Humarap siya sa akin at ngumiti.

“Pasok na po kayo, Ma’am Agnes.”

“Agnes na lang,” suhestyon ko. Pero ngumiti lang siya at tumalikod.

Pinalobo ko ang aking pisngi at binuksan ang pinto.

Si Atty. Sleven ang bumungad sa akin, nagbabasa.

Tumikhim ako para kunin ang kanyang atensyon

“Oh, you’re here, Agnes! How’s Silvran? Did you two talk?” sunod-sunod niyang tanong sa akin.

Nabitin ang aking ngiti. “Uh… good morning po, Attorney—”

“Yes, good morning, Agnes. So, did Silvran talk to you?”

Hilaw akong ngumiti at tumango. “O-opo.”

Napaayos siya ng upo. “Good to hear. What did you two talk about?”

“Ahh, sinabihan niya lang po ako kung sasakay ba ako o kakaladkarin niya ako. Tapos sabi pa niya, I should get inside his fucking car,” mahina kong sabi.

Kita kong namula ang tenga ni Atty. Sleven dahil sa aking sinabi.

“That hard-headed child!” rinig kong bulong niya.

“I’m sorry for my eldest son’s attitude, Agnes. But don’t worry, he’s not always like that. Maybe he just woke up on the wrong side of the bed.”

“He’s kind. I can assure you that,” he added.

I tilted my head. “Uhh… s-sige po, Attorney. Okay po,” sagot ko.

Possible naman kasi iyon dahil ganoon minsan si Malani. Kakagising lang pero parang pasan na agad ang mundo.

“You’re very kind, Agnes. That’s why I like you for my son,” napasabi niya nang wala sa oras.

Nanlaki ang mga mata ko.

Magre-react na sana ako nang bumukas ang pinto, revealing the woman I had seen in the painting earlier.

Hindi ko mapigilang titigan siya. Mas maganda pala siya sa personal, mas maputi at mas maliit ang mukha.

“Babe—” she stopped midway when she saw me.

“Oh—did I interrupt something?” tanong niya.

Agad akong humakbang pagilid para bigyan siya ng daan.

“Hello po.”

She gasped. “Is she the one you’re talking about, babe?” Masayang tanong niya kay Atty. Sleven.

Atty. Sleven just nodded.

Pinag-usapan nila ako?

“You’re Agnes?”

Agad akong napatayo nang tuwid. I rubbed my palms on my pants and extended them.

“Yes po, Agnes po ang pangalan ko,” pakilala ko.

Akala ko ay tatanggapin niya ang aking kamay, pero sa halip, niyakap niya ako.

Para lang akong toud sa aking kinatatayuan at hindi alam ang gagawin.

“I’m Grace, Silvran’s mom. Just call me Tita Grace,” bulong niya.

Kumalas siya sa yakap at tiningnan ako ng maigi. Umiwas ako ng tingin dahil nakakailang iyon.

“Do you perhaps know Maria Agnes?”

She was asking about what Silvran had asked about me during the interview.

Sino ba ’yan?

Kamukha ko ba?

Gusto kong sagutin na Maria, labo lang ang alam ko. Pero baka mapalayas naman ako gaya noong una, kaya mas pinili ko na lang umiling.

“W-wala po, Ma’am,” sagot ko.

Tumawa siya at napa-hawak sa puso. “Thank God. Anyways, my Silvran is really kind, iha,” ani niya.

Kahit mahirap paniwalaan, pilit akong tumango.

“He just looked… uhh, masungit? But he’s kind,” she winked at me.

“M-mabait po?” pag-uulit ko bago ko mapigilan ang sarili.

Muli siyang napahaklak. “That’s right, iha. My Silvran is kind… smart. And uh… kind,” ani niya at tumawa muli.

Sinabayan ko na rin siya. Tumawa ako ng mahina at pilit.

“Ohh, I forgot.” She paused.

“Can you please get the case file in the last part of the third-floor room, iha?”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang kamay ko. Napangiti ako—I really liked being held by her hand and elbow.

It made me feel that they were comfortable being with me.

And when I felt comfortable with someone too, I would hold them by their elbows or arms.

“I am so sorry. Napag-utusan pa kita.”

Ngumiti ako.

“Nako, wala pong problema, Ma’am  Grace—”

“Please call me Tita Grace,” putol niya sa akin at muling tumawa.

“Uhhh… s-sige po, Tita Grace.”

“Thank you so much. You’re so kind and pretty and innocent and smart. I like your brown eyes,” mahabang komplemento niya.

Namula naman ako, dahil parang brown eyes lang ang totoo sa lahat ng sinabi niya.

“Ang bango mo pa! What’s your cologne? Was it a new collection from Roja Parfums? I wasn’t informed by my personal shopper that they released a new perfume—”

“Bambini Pink lang po ito,” mahinang sabi ko, sabay amoy sa sarili.

“Bambini?” Naguguluhang tanong niya.

Tumango ako.

“I’ll take note of that. Is it a new release brand? I love the smell. Inferness—oops, I talk too much,” ani niya at muling tumawa, kaya nakitawa na lang din ako ng mahina.

Atty. Sleven just kept on staring at his wife lovingly, kaya minabuti ko munang lumabas at bigyan sila ng privacy.

Naglakad lang ako patungong third floor. Mahina lang ang lakad ko dahil hindi ako tumingin sa mga dinaanan ko.

I was busy staring at their pictures and achievements hanging on the wall.

Wala man lang nang wacky pictures si Atty. Silvran dito? I thought and giggled.

Kapag siguro hindi na siya nahihiya sa akin, ay turuan ko siya paano palubuhin ang pisngi at mag wacky. Madali lang naman yon.

Puro kasi naka-simangot o kaya nakangiti nang nakakatakot at tipid sa pictures.

Isang litrato ang nakatawag sa akin ng pansin. Nakasakay siya sa kabayo at nakangisi.

I bit my lower lip.

Ang… gwapo.

Sobrang… gwapo.

Napakagwapo ni Atty. Silvran.

Matagal ko iyon pinadasasan ng tingin hanggang sa may bandang tiyan niya.

He didn’t wear any shirt, he was only wearing pants, kaya mas napag-alaman kong hindi biro ang mga muscles ni Atty sa katawan.

May walong pandesal pa sa tiyan. Kahit hindi siguro ako kumain ng almusal sa agahan ay busog na agad ako. Tipid hacks.

Bago ko pa maibulsa ang litrato, minabuti kong magpatuloy sa paglalakad.

“Last room, left side,” bulong ko sa sarili at lumiko.

Nanliit ang mga mata ko.

Ito lang ang nag-iisang kwarto dito sa left side. I looked back to make sure na wala nang ibang kwarto doon.

“Ito ’yon.” kumbinsi ko sa sarili.

There’s a frame hanging on the wall beside the door.

I walked near and read it lowly.

“Zavali yebalo, ublyudok,” bulong ko.

Agad akong napangiwi sa nabasa. Ang sama pakinggan kahit hindi ko alam ang ibig sabihin.

Napailing ako at binuksan ang pinto.

A familiar, scented room welcomed me.

My mouth formed an O, realizing how big the room was.

May king-sized bed, may mamahaling couch, at sobrang mahal na chandelier.

Nalula ako sa mga mamahaling gamit na nandoon.

My stepsister Jera—they’re rich, pero hindi sila ganito kayaman. Ni wala sa kalingkingan ang kwarto niya kumpara dito.

I roamed my eyes and widened them when I saw a piano facing the veranda.

Masaya akong mapangiti. Noon pa man ay gusto ko nang matutong mag-piano.

Pero wala kaming pera kaya umuukit nalang kami ni Emma sa puno ng saging at gawin iyong piano, minsan pa nga ay telepono.

I was about to walk there when the another door, as I realized it was the bathroomz opened.

Mabilis akong napalingon na agad ko ding pinagsisihan.

Para akong natood.

Para akong binuhusan ng ice water sa nakita.

Atty. Silvran was wiping his hair with a towel, naked.

Mahina akong napasinghap at ibinalik ang tingin sa taas.

Pero kahit… kahit naka-focus ang paningin ko sa kanyang mukha, kitang-kita ko pa rin ang alaga niyang mataba, mahaba, malaki, at mabuhok.

Sayo lahat yan Agnes? Sharing is caring, kahit bolbol lang.

CHAPTER 4

Pero kahit… kahit naka-focus ang paningin ko sa kanyang mukha, kitang-kita ko pa rin ang alaga niyang mataba, mahaba, malaki, at mabuhok.

It was too eye-catching, so I couldn’t help glancing at it again and again.

Hindi ko inisip na makita ang bagay na ito hangga’t hindi pa ako nagtrenta dahil akala ko ay nakakatakot. That’s what Emma told me.

But now that it’s in front of me, I don’t know what to feel.

Gusto kong matakot, pero parang iba ang ipinahiwatig ng katawan ko.

Bakit . . . Bakit kabaliktaran yata?

I closed my eyes for a second. I need to go to church later.

I’m sorry, God, for I have sinned—malakas akong napasinghap nang maglakad siya at nag-swing ang alaga niya.

Napaatras ako.  

My hand landed on the piano, making a loud sound echoed in the whole room.

Agad siyang napalingon sa’kin.

Napalunok ako nang mariin at napangiti nang pilit.

Pasimple akong sumulyap sa alaga niya, tapos mabilis ding ibinalik ang tingin sa mukha niya.

“Jesus Christ! What the hell?!” he shouted, quickly covering the large thing between his legs with both hands.

Pero hindi iyon nagkasya, kaya napangiwi ako. 

“Look away, damn it!” he hissed irritably.

Pero para yata akong naparalyze at hindi makagalaw.

Kahit anong pilit niyang takpan gamit ang mga kamay niya ay hindi parin ito nagkasya dahil sa haba nito.

Sa kabila ng kaba at takot na bumabalot sa akin, mas nangingibabaw pa rin ang awa ko sa alaga niya.

Naiipit kasi iyon!

Nakabaloktot! Kawawa naman, kung makapagsalita ang alaga niyay malamang kanina pa yan nag rereklamo.

Marahan akong humakbang palapit sa kanya.

“T-Tulungan ko po kayong takpan, Atty—”

“Fuck! Get out Goddammit!” His voice exploded inside the room.

“Atty. Silvran, t-tutulungan ko lang naman po kayong takpan si patotoy niyo po—”

His gaze grew even sharper. His ears and neck were turning red.

“Who the hell gave you the right to step into my room without my permission?” His voice thundered.

“Si Tita Grace—”

“I don’t care! I said get out!” sigaw niya at mas hinigpitan ang pagtakip non.

“Naiipit p-po,” nakangiwi kong sabi.

“Get the fuck out!” Malakas at galit niyang sigaw, sabay turo sa pinto.

Agad namang tumalon ang paningin ko sa bandang ibaba niya.

Isang kamay na lang ang nakatakip doon, kaya kitang kitang ko kong paano sumisilip sa akin ang ulo na may butas.

Bakit parang. . . . bakit parang mas lumaki yata yon kumpara kanina?

Nagalit yata? Dahil galit din si Atty?

Pero halos kada araw namang galit so atty. Ibig sabihin bang sabihin . . ..

“Fuck!” sabi niya, sabay balik ng kamay niya doon at tinakpan.

“If you do not get out in the count of three, I swear to hell, I’ll fire you!” sigaw niya.

Nanlakit ang mata ko.

Hindi ako nag-atubiling maglakad nang mabilis palabas ng pinto at dali-dali itong sinara.

Napahawak ako sa dibdib ko at napasandal sa pinto. My heart’s beating so fast.

Ngayon lang na-sink in sa akin ang lahat.

Ang laki ng patotoy ni Atty. Silvran.

Parang iyong giant na mushroom na may butas sa gitna.

Ang laki pa ng ulo… siguro kapag umulan, pwede ko nang gamiting payong?

Tinapik ko ang pisngi  para maibsan ang iniisip.

Umiling ako.

Diyos ko.

I quickly did the sign of the cross at mabilis na naglakad papunta sa hagdan, baka maabotan pa ako ni Atty. Silvran na nakatunganga doon sa pinto niya.

Baka mapatay ako.

“Ohh, Agnes, there you are—” ani ni Atty. Grace nang makita niya ako pababa ng hagdan.

Nadinig ko sa mga maids kanina na Atty. din pala siya.

“Atty. Grace—” nabitin sa iri ang sasabihin ko nang tumawa siya.

“Iha, please call me Tita Grace, okay? I don’t like it when someone calls me Atty. Grace, especially if that person will be part of my family in the future,” ani niya, sabay ngiti nang matamis.

I opened my mouth to speak when she speak  again, kaya itinikum ko na lang.

“Anyways, come, Iha. Lunch is ready. Let’s have lunch together. Please don’t be shy.”

“T-Tita, pasensya na po, hindi ko nakuha ang mga papeles—”

Tumawa na naman siya uli. Hilaw akong ngumiti.

Tita likes to laugh but her both sons don’t.

Hindi palangiti si Mr. President sa school namin, kay Malani lang siguro iyon ngumiti at tumatawa. I once heard it.

Ang pogi nga ng tawa. Pero hindi ko crush.

Atty. Silvran on the other hand, doesn’t smile too nor laughed toom

I wonder who can make him smile?

Ako? Pwede naman. Marami naman akong baon.

Atty… Anong

kuko

ang

lumalangoy

?

Edi,

kukodile

.

I giggled imagining him smoking in anger while looking at me. Tapos kinabukasan, nabalita nang palutang lutang ako sa ilog Pasig.

Nanlaki ang mga mata ni Tita Grace habang tiningnan ako.

“Did I say something funny, Iha?”

Mabilis akong umiling.

“W-Wala po, Atty.—Tita Grace. May naalala lang po.”

“Oh. Okay! I’ll just get the documents on my own after lunch, don’t worry” ani niya.

Hinawakan ang kamay ko at sabay kaming naglakad pababa.

“You know what? My personal shopper told me about the perfume you’re using. She can’t find it. Where did you buy it, Iha? She already checked in Paris and Spain—wala daw doon.” reklamo niya.

Napangiti ako. “Sa Divisoria ko po ito nabili, Tita.”

She gasped and looked  at me.

“Divisoria? I’ve never heard of that place. Which country is it?”

Mahina akong natawa.

“Sa Pilipinas pa rin naman po, mga 30 minuto po ang biyahe mula dito—”

Nanlaki ang mata niya. “Really?”

“Opo.”

“Perfect! Can you buy me a hundred of those? I’ll give them to my amegas as well. I’m sure they’ll love it.”

“Sigi po, T-Tita. Wala pong problema.”

“Great. I’ll tell Silvran to drive you there.”

My eyes widen and my face went pale when I remembered his son.

“Nako, Tita, huwag na po—”

Pero hindi siya nikinig at mas hinila ako papunta sa dining room nila.

“Babe, Agnes will buy the cologne I’m talking about. Isn’t she very kind?” ani niya kay Atty. Sleven nang makapasok kami sa hapagkainan.

Atty. Sleven just smiled at us and nodded.

“Thank you so much, Agnes,” bulong niya at tinulungan akong maupo.

Naglakad siya papunta kay Atty. Sleven at umupo sa tabi nito.

“I hope you visit me here always. Let’s talk about everything. You can also ask me about my kindest son, Silvran—”

“Babe, the food is waiting.” Atty. Sleven looked at me appologically.

“Oh, my bad. Let’s take eat, Agnes, shall we?”

The maids made sure I had every utensil in front of me, kahit hindi ko naman alam paano gamitin ang iba.

Sanay akong mag-kamay lang, tapos kung may sabaw, kutsara lang ang gamit ko.

Ganon din naman  si Malani, pero kaibahan lang niya sa akin ay mabilis siyang kumain.

Minsan nga, nagagalit siya kapag ang tagal kong matapos, kaya halos araw-araw akong nabibilaukan sa kakasubo dahil baka magalit na naman siya sa akin.

The maids were now serving a lot of food in front of me.

Napakagat ako ng labi dahil ang dami at ang sarap noon, parang fiesta sa nayon. Ni hindi pa ako nakakain ng mga niyon sa buong buhay ko. 

Hindi naman kasi ako sinasama nila Mama at ang bago niyang pamilya kapag  kumakain sila sa labas.

I looked at Tita Grace and Atty. Silvran, who were busy talking about business.

They seemed so kind.

Hindi naman siguro masama kung mag-Sharon Cuneta ako ngayon at bigyan ko si Malani?

I was sure hindi pa siya nakakain nito.

I looked at the maid in the corner and smiled at her.

She shyly smiled at me too.

Target Locked.

Siya ang hihingan ko ng plastic bag mamaya. Mukhang mabait siya at matulungin sa kapwa. Matulungan niya ako.

I was busy figuring out how to use the utensils in front of me when a baritone voice echoed through the dining room.

“What’s for lunch?”

Agad akong napatuwid ng upo at tinago ang kamay sa ilalim ng mesa.

Walang pasabing pumasok sa aking isip ang malaki at napakahabang patotoy niya.

Agad akong napayuko at bahagyang umiling.

Diyos ko. Kaawaan mo po ako, nasa hapag po ako, mamaya nalang po sana pagtulog ko. I mentally prayed.

“Silvran iho, come, anak. Your favorite wagyu beef is ready. Chef Yanik prepared it.” Tita Grace said.

Unti-unti kong inangat ang aking mata paharap nang madinig ko ang mga yapak niyang papalapit.

He walked past me and sat… right in front of me.

Nagtagpo ang paningin namin.

His wearing a plain black shirt na kinulang uli sa tela. Mahilig siguro so atty. sa mga masisikip?

Kung ibang panahon, ngingiti ako sa kanya.

Pero bigla ko nanamang naalala ang ulo ng kanyang patotoy, kaya biglang nanlaki ang mata ko.

Mabilis na nagkasalubong ang kanyang kilay at malamig niya akong tiningnan.

“Agnes, Iha, is everything okay? You don’t like the meal? Tell us what you’d like to eat. We have a personal chef. He can make anything,” Tita said, eyeing me with concern.

I smiled nervously as I waved my hand signalling I’m fine.

“N-nako, hindi po, T-Tita. Masarap po ang lahat. Wala pong problema.”

“Oh. Okay, great. Try the wagyu beef, Iha—that’s Silvran’s favorite. You might like it,” she suggested.

Napatingin uli ako kay Atty. Silvran Pero agad ko ding binawi ang tingin at yumuko dahil halos maging yelo na ako sa lamig ng kanyang titig.

“Why is she eating with us mom?” He asked coldly.

Agad mapaangat ako ng tingin sa kanya.

“Silvran, stop that—” Tita Grace said.

“We shouldn’t let some mere stranger enter our house.”

“Silvran!” his dad hissed.

Pero parang wala lang ang nadinig kay Silvran.

“An employee should stay low and shouldn’t level us. They should know their place.”

Napaawang ang aking labi.

“I’m not a villain here. We’re a family of lawyers. We shouldn’t trust a bitch who’s trying to look innocent.”

I’ve heard the maids small gasped kaya mas lalong umusbong ang hiya sa aking katawan.

“What’s your attitude, young man—”

“She’s trying to get in my fucking room without permission! You all know I don’t want anyone in my room.”

His dark eyes landed on me. Matagal niya akong pinadasahan ng tingin.

“Whose people are you? Who the fuck sent you here?!”

Namutla ako at halos gusto ko na lang magtago sa aking kinauupuan.

“Silvran, your mouth!” sigaw ni Atty. Sleven.

“Silvran, Sleven, please stop, both of you. We’re in front of our food,” pagmamakaawa ni Tita Grace.

Silvran didn’t seem affected by what his mom said.

He just kept on staring at me with a blank expression.

“Silvran, iho, please calm down. Nagkamali lang ng pinasok na kwarto si Agnes. I told her to get the documents for me.”

Napayuko ako. I didn’t feel insulted or humiliated in what Silvran said.  Sobrang nahiya lang ako kina Atty. I ruined their family lunch.

“It’s my fault, anak.” Tita Grace added.

“I’ll lose my appetite… I’m sorry,”  aniya.

Mabilis siyang tumayo at naglaho sa hapag.

Hindi ko maiahon ang aking mga mata dahil sa sobrang kahihiyan.

Sana ay tumanggi nalang ako at kumain nalang sa labas ng gate niya.

May baon naman akong nilagang etlog.

Tama si Atty. Silvran.

Sinong matinong tao ay sasabay kumain sa boss nila?

Lahat sila ay abugado. Dapat ay dumistansiya ako.

“Agnes—”

“P-Pasensya na po, Atty. Sleven, Atty. Grace.”

My fingers trembled at my sides.

“Pasensya na po nasira ko yata ang l-lunch niyo” nanginginig kong sabi at pilit na ngumiti.

“I’m sorry” paos kong sabi at nilunok ang papaiyak kong boses.

Kukudile pa nga.🙂

CHAPTER 5

Kabado ang lahat sa posibleng mga tanong ni Atty. Corpuz.

Pero sa kabila ng nakakapangingilabot na tensyon sa loob ng classroom, parang wala akong pakialam sa paligid.

I felt like I was floating in my own world, completely focused on my notebook and my drawing.

“Cabasis!” rinig kong tawag ni Atty. sa kaklase ko.

“Atty., in my opinion—”

“I want to hear what the law says, not your opinion.”

Rinig kong sabi ni Atty., but I just kept on drawing in my notes.

I smirked and I put a label on it.

Ang malaking Patotoy ni Atty. Silvran.

Simula noong nakita ko ang kanyang alaga, palagi na itong sumasagi sa aking isipan.

Ayaw ko namang magalit dahil sa mga sinabi niya noong nakaraan, hindi na naman ako marunong magalit.

Tsaka, tama naman lahat ng sinabi niya. Kaya dinaan ko nalang sa pag guhit ang lahat. Halos araw-araw sa klase ay gumuguhit ako. Pampawala ng antok.

May gabing binangungot pa nga ako at hinabol ako ng patotoy niya.

Napangisi ako, maalala ang sobrang galit ni Malani sa akin noong gabing iyon dahil daw sobrang ingay ko raw.

Sinong hindi mag-iingay hinabol nga ako ng titi.

I sketched every memory that came to mind in my notebook.

I titled my head rememberinh every details of his huge pet.

Iyong mga kulot na buhok sa paligid nito, pati ang hindi pantay niyang betlog.

Tapos nilagyan ko pa ng hiwa sa gitna. Naalala ko kasing may maliit iyong hiwa.

“Ibon!”

Hindi pa rin ako nag-angat ng tingin. Hindi naman ako yon. Abala ako sa pagguhit.

Nilagyan ko pa ito ng dalawang sungay sa ulo-ulo.

“That will do. Next! Miss Bayubay!”

Agad akong napahawak sa dibdib at itinupi ang aking notes na may limang patotoy ni Attorney.

Iba-iba pa iyon ng disenyo.

“Drawing ka pa ng titi,” mahinang sabi ni Malani.

Namula ang pisngi ko.

N-Nakita niya?

I glanced at her shyly.

“Limang titi pa talaga,” dagdag pa niya.

“Bayubay pay attention”

I gripped the hem of my shirt as Atty. Corpuz enumerated his questions to me.

I looked down and played with my fingers, searching for an answer.

Nabasa ko ito kagabi.

Sigurado ako.

Si Malani pa nga ang nagturo sa akin dahil hindi ko masyadong maintindihan.

Pinikit ko ang mga mata ko para alalahanin ang itinuro niya.

Pero wala talaga.

Diyos ko. Ang unfair talaga ng buhay.

Titi ni Atty. Silvran, kabisado ko lahat. Kahit ang maliliit na detalye ay naka-imprint sa utak ko. Last weekend pa yon.

Pero ang binasa ko kagabi?

Parang bula, wala man lang bakas sa isipan ko!!

Muli kong iminulat ang mga mata ko at pilit na ngumiti kay Atty. Corpuz.

“Atty.—”

“You should always remember, being dumb or sloppy isn’t allowed here. Didn’t you read the case?”

“Nagbasa po, Attorney,” mahinang sabi ko.

Ramdam ko ang init sa pisngi ko at ang bahagyang panginginig ng mga kamay ko.

Inulit niya ang tanong sa pangalawang pagkakataon.

Hindi bale nang mali, basta makasagot lang ako.

I tried to answer as best as I could, hoping it sounded confident, but I failed.

“Really? Can you show me which part of the book says that?”

Ngumiti uli ako.

“No, don’t smile, Bayubay. I’ll call you again. Remain standing. Next, Fabro.”

“Tangina talaga,” I heard Malani whisper under her breath.

Tumayo siya habang pinaglalaruan ang ballpen sa kamay.

Alam kong kinakabahan siya, pero hindi niya iyon pinapahalata.

Magaling siya sa ganoon.

Inulit ni Atty. Corpuz ang tanong kay Malani.

I’m sure alam niya ito dahil siya ang nagturo nito sa akin kagabi.

Pero gayon na lang ang pagkabigla ko nang hindi niya ito masagot nang tama.

“Under the law of…” She tilted her head. “Uh, under the law of…”

“Pumasok ka pa ng ganyang sagot? Remain standing. Next, Canoneo!”

Hindi ko mapaniwalaang tiningnan siya, but she just winked at me.

“I got you!” she mouthed.

Kinagat ko ang aking labi para pigilan ang ngiti. May empeda ito sa akin mamaya.

“Sumakit ba ang paa mo?” tanong ko kay Malani matapos ang klase namin kay Atty. Corpuz.

She just raised her eyebrows at me.

“Dahil nakatayo tayo ng tatlong oras sa klase,” ani ko, at nilingkis ang aking mga kamay sa kanyang siko.

She didn’t say anything and just rolled her eyes.

Napahagikgik ako, at mas lalo kong inilapit ang sarili sa kanya.

Malani and I ordered food when we arrived at the canteen.

Hindi pa naman lunch, pero itong si Malani ay parang may inaalagaang bulati sa tiyan at halos minuto-minutong kumakain, kulang nalang ay mag dala kami ng rice cooker dito sa university.

Isang fresh lumpia lang ang inorder ko, habang sa kanya ay tatlong rice at isang serve ng adobong atay sa manok.

We were happily eating when Mr. President came and sat beside Malani.

Agad kong sinubo ang natirang pagkain at tumayo para bigyan sila ng moment.

“Library muna ako,” mahinang sabi ko.

Hindi ko na hinintay na makapag-react si Malani at tumayo na ako.

Alam kong magagalit nanaman iyon sa akin mamaya sa apartment dahil iniwan ko siya kay Mr. President.

Pag ganon , hinayaan ko nalang siya alam ko namang crush niya din.

Nagbasa lang ako ng libro habang papunta sa library. Minabuti kong basahin ang napag-aralan namin kanina kasi hindi ko talaga naiintindihan.

“Yun pala iyon?” bulong ko, at napakamot ng ulo.

I shook my head.

“Hindi, ang sabi ni Malani ay—I’m sorry po.”

Napahinto ako sa pag-uusap sa sarili nang may mabangga ako. Pero agad din akong kinabahan, pabango pa lang, alam ko na kung sino iyon.

“You’re blocking my way,” malditang sabi niya.

Tumingin naman ako sa dinadaanan ko.

Blocking her way? Eh nasa pinaka-gilid na nga ako, halos edikit ko nga sarili ko sa pader.

Umatras ako at napapikit nang humakbang siya palapit sa akin.

“My boyfriend and I will be going to the golf course—”

“Jera, hindi mo na ako mauutusan ngayon.” magmamatigas kong sabi pero dahil sadyang mahina ang boses ko ay nagmukha parin iyong takot.

Napahinto siya.

“Really? Should I tell Mommy Zenaida that you’re really a bitch to us again?”

“Kung isusumbong mo ako, ayos lang, samahan pa kita,” mas matapang kong sagot.

Pinutol ko na ang lahat ng ugnayan na meron ako sa kanila. Itinakwil na din ako ni Mama. Kaya hindi ko mawari bakit lapit pa siya ng lapit sa akin.

“Naging palaban ka na ngayon? Why? Because your bitch friend’s boyfriend is the President Counsel?”

Nanlaki ang mata ko.

Bitch? Si Malani?

Agad na umusbong ang galit sa aking dibdib.

“Nababaliw ka na—”

I stopped when a sharp slap landed on my cheek.

My head tilted to the other side due to its impact.

I bit my tongue inside my mouth nang maramdaman ko ang hapdi.

“Don’t you dare talk back to me, Agnes! You forgot that I’m still your step sister!” mariing sabi niya, at binangga ako bago naglakad palayo.

I took my phone and saw my reflection in it.

Agad nanubig ang mata kong nakita namumula iyon.

“Hindi naman masakit” kumbinsi ko sa sarili mero mas lalo lang akong naiyak.

Hindi dahil sa sakit kundi dahil mahina pa rin ako.

Dapat ay hinila ko ang kanyang buhok. Tapos kinaladkad siya palabas ng University. Tadyakan siya sa tiyan tapos papasagasaan ng Jeep pero syempre hindi ko gagawin yon dahil mawawala ang scholarship ko.

Minsan na nga lang ako makapasa ng exam tapos gagawa pa ako ng gulo?

When I heard a lot of steps, mabilis akong naglakad patungong banyo at umiyak doon ng tahimik.

And in just a snap, everything felt so heavy.

Ang pagka-miss ko kay Mama kahit tinakwil niya ako at mas pinili sina Jera at Kimberly.

Ang kawalan ko ng pera. Ang pagkabalot ko ng utang kay Malani.

At ang halos araw araw na pagiging mahina ko sa klase.

I hugged my tote bag tight and covered my mouth as I sobbed.

“Gusto ko pong maging abogado,” I whispered silently and sobbed.

“Ipapakulong ko kayo-”

My drama got stopped when I felt my phone vibrate—and an unregistered number was calling.

Hindi ko iyon sinagot at ibinalik ko lang uli sa loob ng bag at muling umiyak.

But it vibrated again.

I took a deep breath and wiped my tears.

I hesitantly answered the call.

“H-hello—”

“Where the fuck are you? My meeting is at 1 pm, and you’re not here!”

Agad akong napatayo at napahawak sa aking noo.

“P-papunta na po, Attorney. Andyan na po.”

“You better fucking hurry!” galit niyang sabi, at walang pasabi niyang pinatay ang tawag.

Kumaripas ako ng takbo habang nilunok ang hikbi.

Mamaya na lang uli ako iiyak sa apartment kapag wala si Malani.

I went to the canteen and looked for Malani para mangutang nanaman ng pera.

Hindi kasya ang pamasahe ko papuntang Castellan Law Firm.

“Asan ka?” bulong ko, at inilibot ang paningin sa cafeteria.

Tatawagan ko na sana, pero napagtanto kong wala pala akong load.

I immediately turned around but got bumped into someone.

The milk tea she was holding spilled on my white t-shirt.

“Pasensya na po! Pasensya na, hindi ko sinasadya. Babayaran ko na lang ’yan bukas,” nagmamadali kong sabi at kumaripas ng uli takbo.

Wala akong pamasahe, kaya tatakbuhin ko na lang.

I felt my phone keep on buzzing while I was running.

I didn’t check it because I knew it was Atty. Silvran.

Sa gitna ng aking pagtakbo. Hindi ko maiwasang mapangiti, achievement to. Ibalita ko kay Malani mamaya na mabilis na akong kumilos at hindi na parang pagong.

Sweat ran down my forehead, trickled to my neck, and drenched my back.

Ang lagkit ko na, sobrang tirik ng araw. Idagdag mo pa ang pulbos ng hangin na sumasabay sa init, at ang natirang milk tea kanina na parang gusto ring dumaloy sa katawan ko.

Nalimutan kong kailangan niya pala ng isang sekretarya ngayon dahil absent si Flinn.

Patay na naman ako nito!

I took my phone and checked the time when I arrived at the law firm.

Five minutes na akong late. Papasok na sana ako nang pinahinto ako ni Manong Lito, ang guard dito.

“Ma’am Agnes… Si Atty. Silvran ba ang hinabol mo? Nako, nandoon na sa Grand Suite Hotel.”

“Saan po iyon, Manong Lito?” hinihingal kong tanong.

“Malapit lang, iyong pangatlong building kasunod dito.”

“Salamat po, Manong Lito,” ani ko at tumakbo uli.

Pagdating ko doon, agad kong silang nakita dahil nasa bandang may glass wall sila kumakain.

Marahan akong pumasok sa restaurant at naglakad patungo sa kanila.

Pinigilan pa ako ng guard, pero pinakita ko sa kanya ang ID ko sa law firm.

Then I realized he was with someone. Nangunot ang noo ko.

Flinn?

Pumasok siya? Akala ko ba absent.

I swallowed hard when they stood up and did a handshake.

T-Tapos na ang meeting? Hindi ako naka abot. Diyos ko.

I took a silent step and stood behind Atty. Silvran.

“Thank you so much, Atty. Castellan. Hindi ako nagkakamaling piliin ka.”

“It’s my pleasure to help, Mister Garcia.”

Mister Garcia glanced at us before he turned his back.

“Atty. Silvran, Agnes is already here,” tawag-pansin ni Flinn.

Agad na lumingon si Atty. sa akin.

Walang emosyon niya akong tiningnan.

Sinuri niya ako mula ulo hanggang paa.

“What kind of drama is this, Bayubay?”

I froze, realizing what he meant.

I looked horrible.

Magulo ang buhok, pawisan, at may malaking mantsa ang damit.

“If you’re late then so be it, don’t throw your drama at me. You think I pity someone like you who’s dumb?”

Umiling ako. Hindi ako nagpapaawa.

“Atty, n-nakalimutang kong may meeting—”

“Don’t you dare talk to me when all I’ve ever heard are the dummiest words coming from your mouth.”

I bit my lip to hold back my emotions. Muli niya akong pinadasahan ng tingin mula ulo hanggang paa, at ramdam ko kung paano ako binabalot ng hiya at takot.

“Keep your distance from me,” malamig niyang sabi at tumalikod.

“Wag kasing magtatanga-tatangahan. Buti na lang dito ako ng lunch, dahil kung hindi, walang nag-assist kay Atty.,” rinig kong sabi ni Flinn, pero hindi ko iyon masyadong pinansin.

My eyes were just focused on Atty. Silvran’s back as tears started to well up.

CHAPTER 6

“Habang tumatagal, mas lalo kang gumaganda, Agnes,” salubong sa akin ni Mang Lito nang papasok na ako sa law firm.

He is one of the few people who has become a true friend to me here at the firm.

Sa totoo lang, mas pipiliin kong kumaibigan ng mga matanda kaysa sa mga kaedad ko dito sa firm.  They always make me feel invisible. Parati din nila akong iniirapan at hindi pinapansin. 

Hindi naman problema iyon dahil hindi naman leeg at mata ko ang mananakit, sa kanila naman.

Idagdag mo pa si Atty. Silvran na palaging galit.

Dumidistansiya na nga ako sa kanya dahil pilit ko nang kinalimutan ang bagay na tumubo sa kanyang gitna simula pagkabata.

Hindi na rin ako masyadong nagsasalita at tumitingin kapag dumadaan siya sa aking harapan , pero parang lahat  parin ng galaw ko ay mali  para sa kanya.

Kahit yata paghinga ko ay mali pa rin.

Hindi ko na alam kung anong gagawin. Huwag naman sanang humantong na  gusto niyang maging halaman na lang ako at mag-photosynthesis nalang gilid?

Hindi naman yata tama iyon.

“Manong Lito, hindi ho ako wine, pero salamat po. Ikaw rin naman, habang tumatagal, mas lalong tumatanda,” aniya ko, at hindi ko napigilan ang maliit na pagtawa.

Nabitin sa ere ang ngiti ni Mang Lito dahil sa narinig. 

And It felt like time stopped for a moment around us.

Agad ko ring natakpan ang aking bibig. Huli na bago ko napagtanto ang aking sinabi.

Mabilis akong kumuha ng tsokolate sa bag ko at iniabot sa kanya.

“Pampa-diabetes po,” mahinang sabi ko at ngumiti.

Marahan akong tumalikod at naglakad papuntang elevator.

Dahan-dahang kong sinisipsip ang tsokolate na iniabot sa akin ni Mr. President matapos ang huling klase namin ni Malani kanina.

Ang kaibigan kong iyon ay matigas pa sa bato kong makatanggi.  Pero alam kong nagpapabebe lang ang isang yon.

Dinig ko nga nang sinasambit niya ang pangalan ni Mr. President habang tulog eh.

Napahagikgik ako sa naalala. Pero agad ding nanlaki ang mata ko nang malunok ko ang isang buong bilog na tsokolate.

My eyes widened as I held my neck, gasping for air. Hindi ako makahinga. Sumikip ang dibdib ko, at parang naiipit sa lalamunan ko ang kaba.

My eyes got even wider when the elevator slides opened and Atty. Silvran entered with a cold face.

He immediately looked me up and down, then his brows furrowed.

“H-Help po, A-Atty,” nahihirapang sabi ko habang nakahawak parin ang aking leeg.

“Are you fucking with me again?” marahas niyang sabi sa akin

Mabilis akong umiling.

“H-Hindi… a-ako m-makahinga,” pinilit kong magsalita at tinuro ang aking lalamunan.

Agad siyang natauhan at nanlaki ang mata.

I closed my eyes when I couldn’t breathe anymore.

Mamatay na ako.

Mamatay na ako

Mamatay na ako dahil lang sa tsokolate.

Kung hindi pa nagmamatigas si Malani kanina,  sana hindi ako ang kumakain ng tsokolate na ito.

Siya lang pala ang papatay sa akin—ang traydor kong kaibigan.

My eyes immediately opened when suddenly a strong arms wrap around my waist and pump my stomach.

He was behind me, pumping it.

I also tried to push the chocolate out of my mouth.

I even groaned softly believing it would help.

“Damnit!”  I heard him growl.

“Just fucking breathe, woman, and shut your mouth!” galit niyang sabi at mas lalong pinag inigihan ang ginagawa.

“O-Okay na,” nanghihinang sabi ko, at nailuwa ko na ang tsokolate sa aking kamay. 

But he acted like he heard nothing and just pumped even harder.

Mas lalo niyang pinilit.

Sobrang bilis ay parang ang munting utak ko ay naalog dahil sa lakas ng puwersa nito.

Ramdam ko na ang matitigas niyang dibdib at tiyan mula sa aking likuran.

My body is tiny compared to Atty. Silvran’s. Kayang-kaya niya akong buhatin, and not even a hint of strain showed on his face.

Then the elevator doors slid open, revealing Atty. Sleven, Tita Grace, Atty. Lucas, and a cluster of clients standing behind them.

Kita ko kung paano nalaglag ang panga ni Tita Grace sa nasaksihan habang nanlaki ang mata ni Atty Lucas.

Napahinto rin si Atty. Silvran sa aking likuran, pero ang kamay niya ay nakalingkis pa rin sa aking maliit na bewang.

I could feel my cheeks burning with embarrassment, realizing our position.

Mabilis na pinindot ni Atty. Sleven ang elevator button at agad naman itong sumara.

“I’m sorry ladies  and gentlemen, if you accidentally witnessed that. I can assure you it’s not normal here,” dinig kong sabi ni Atty. Sleven bago pa tuluyang sumara ang pinto.

“A-Atty”

“You fucking tricked me!” aniya at  dumistansiya sa akin.

Nanlaki ang mata ko at umiling.

“P-Po? Hindi po, Attorney! Nabilaukan ho talaga ako,” I tried to explain.

“Damn fuck!” rinig kong bulong niya sabay napahilot sa noo.

“I swear to hell, bayubay, I swear to hell—you won’t  see the sun rises by tomorrow!”

Napangiwi ako. “M-May bagyo po ba, Attorney—”

His eyes darken even more in what I said.

Tumunog ang telepono niya, at dali-dali niya itong sinagot.

We were in a close area, so I heard it. It was Atty. Lucas, his cousin.

“Dude, did you just dry-hump your secretary? Damn, I never knew you liked virgins now—”

“Go fuck yourself, Lucas,” singhal niya, at pinatay ang tawag.

Marahas siyang tumingin sa akin, kaya napaatras ako at mas lalong dumikit sa dingding ng elevator.

“Don’t you ever—” he paused and raised his finger. “Go near me.”

“You’re not my fucking type,” pahabol niyang sabi. “And you will never be my type. Don’t you ever seduce me. It won’t work.”

Saktong bumukas ang elevator, at lumabas siya.

Nalaglag ang panga ko sa huling narinig.

I tilted and shook my head slightly.

“Sino bang may sabi na type niya ako?” malungkot kong bulong, sabay labas din ng elevator bago pa ito sumara.

The clock was at twelve.

Flinn, at the other table, immediately stood up and went to Ma’am Minda’s table.

“Ma’am Minda, let’s go grab our lunch na po?” rinig kong anyaya niya kay Ma’am.

“Sure,” sagot ni Ma’am.

“Perfect! I was actually craving for steak. Sana ay may available na sa cafeteria,” ani ni Flinn.

“I hope so, Flinn. I’m craving it too.”

Nilampasan lang nila ako, at sabay silang naglakad patungong elevator.

Yumuko lang ako at kunwaring busy sa pagte-text kay Malani, kahit wala naman akong load.

Ganito palagi.

Nakakalungkot, pero pinilit kong huwag magpadala.

Trabaho ang pinunta ko dito, pera, hindi kaibigan.

Tinadtad ko ng text si Malani,

Wala akong kaibigan dito.

Hindi nila ako pinapansin.

Dito ka na lang, trabaho. Please.

Samahan mo ako.

Wala akong kasama kumain ng lunch.

Bago pa ako kainin ng emosyon, mas mabuti pang kumain ng tanghalian.

Kinuha ko na ang maliit kong pink na Tupperware, binuksan ko ang drawer, at marahang nilagay doon.

Para naman kapag may pumasok, maisasara ko agad at magkunwaring hindi kumakain.

Bawal kasing kumain dito, nasa company rules iyon.

Binuksan ko ang Tupperware.

Agad akong natakam makitang hotdog pala ang ulam ko.

Mabagal kong hinati ang hotdog at kinain iyon.

Nakatingin lang ako sa kawalan habang gumunguya, nang biglang tumunog ang elevator.

Agad kong sinara ang drawer at nilunok ang hotdog kahit hindi ko pa iyon masyadong nanguya.

“G-Good afternoon po, Atty. Lucas,” bati ko sa kanya at ngumiti.

“Oh—you’re Agnes, right?” tanong niya at ngumiti ng matamis.

Tumango ako at ngumiti na rin.

“Yes po, Atty. Agnes po.”

Nanliit ang mata niya.

“Maria Agnes?” he asked hesitantly.

Umiling ako. “Agnes lang po.”

Tumawa siya at tumango. “Silly me, just ensuring. Anyways, is your grumpy boss here?”

“Si Atty. Silvran po. Y-yes po, nasa loob po.”

“Thanks. And why are you here, by the way? It’s lunch time—you should be in the cafeteria.”

Ngumiti ako. “Tapos na po akong kumain, Atty,” pagsisinungaling ko.

Ayaw ko namang sabihin na masyadong mahal ang mga menu nila sa cafeteria.

“Alright. I’ll go ahead then, Agnes,” he said and smiled.

Mabuti pa si Atty. Lucas, palangiti.

“Sigi po, Atty,” ani ko at muling umupo.

Nang masiguradong nawala na siya sa aking paningin, binuksan ko uli ang drawer at kumain.

I swayed my feet savoring the hotdog in my mouth.

Naka-tatlong subo palang ako nang—

“I thought you already ate, Agnes.”

Agad akong napalingon sa pinanggagalingan ng boses.

Atty. Lukas is with Atty. Silvran now.

Puno pa ang bibig ko, kaya agad ko itong nilunok.

I even held my chest because I wasn’t able to chew it properly. Mabagal itong dumaloy papuntang kailaliman ng aking tiyan.

My gaze landed again on the man beside him—Atty. Silvran, who was coldly staring at me.

Bago pa ako makapagsalita, naunahan na niya ako.

“Did you know that it’s in the company rules that you shouldn’t eat at your table?” malamig niyang sabi.

I opened my mouth to explain, but I knew it wouldn’t change the fact that what I did was wrong, kaya yumuko na lang ako.

And knowing him, he’s not open for explanations.

Alam ko namang bawal. Noong unang mga araw; sa labas ng building ako kumakain.

May malaking halaman doon, kaya doon ako umuupo at kumakain ng pananghalian.

Pero mainit na doon dahil pinutol na ng gardener ang ibang sanga, kaya dumito na lang ako.

“Hindi ko alam kung tanga ka or bobo ka—”

“H-Hey, that’s harsh, dude,” Atty. Lukas interrupted.

“Go ahead, Lucas. I’ll follow you.” He commanded but still staring at me.

“Dude, just let this pass. She’s a newbie—”

“Now, Lucas.”

Atty. Lukas shook his head disappointedly and walked away.

“Why are you eating your lunch here?”

Inangat ko ang tingin at tiningnan siya.

“Hindi na po mauulit, Atty,” mahinang sabi ko.

“Do you even realize how many mistakes you’ve screwed up today?” malamig niyang tanong.

“First, the files I sent you to organize—failed. Second, my schedule—also failed. Now answer me… are you stupid, or you just enjoy screwing things up?”

Muli akong yumuko dahil biglang nanubig ang mata ko.

“Eyes on me when I’m asking you.”

“What I instructed was very basic. Now fucking tell me—are you really that stupid, or are you just a simple idiot?”

I bit my lips and blinked my eyes to push my emotions away.

Inangat ko ang aking tingin at tiningnan siya sa mata.

I swallowed hard before I spoke.

“Bobo at tanga po,” mahina pero matapang kong sabi.

“P-Pasensya na po, Atty.” paos kong sabi.

“Hindi ko ho k-kasi afford ang mga ulam doon sa cafeteria,” mapait akong ngumiti.

“M-Masyadong m-mahal para sa akin” garal-garal kong sabi.

Bahagya siyang natigilan.

Aligaga kong kinuha ang maliit kong Tupperware sa drawer at pinakita iyon sa kanya.

His gaze quickly landed there.

Nilunok ko ang hiyang naramdaman dahil mariin niyang tinitigan ang baon ko.

“W-Wala ho’ng sabaw. Safe po ang mga dok-kumento sa mesa ko,” paliwanag ko.

“Then eat in the bathroom.” matigas niyang sabi bago tumalikod.

CHAPTER 7

“Malani,” mahinang tawag ko habang nakatingin sa kisame at tahimik na binibilang ang mga butiking dumadaan.

I was lying on the top bunk of our double-decker bed while she was lying below.

Hindi siya sumagot, kaya tiningnan ko siya sa ibaba.

She was holding her phone, maybe texting Mr. President.

“Malani,” tawag ko uli.

“Ano?” pasinghal niyang sabi habang nakatingin pa rin sa phone.

“Huwag kang magagalit ha.” mahinang sabi ko.

She looked up at me and put down her phone at her side.

“Bakit naman ako magagalit?” malditang saad niya.

“Basta, sabihin mo muna—hindi ka magagalit.”

“Ano ba kasi ’yon, Agnes? Sumasakit na ulo ko kay Dominick, huwag mo nang dagdagan,” reklamo niya, sabay hawak sa noo.

Napangiti ako. “Di ba paborito mo ang adobong atay na maanghang?” tanong ko.

She raised her eyebrows, signaling me to continue.

“Magluluto kasi ako niyan sa susunod na linggo kasi sahod ko na. Tapos…”

“Oh, tapos?”

“Sahod ko nga sa susunod na linggo,” pag-uulit ko.

Napangiwi siya. “Anong pakulo mo?”

Ngumiti ako ng matamis bago muling nag salita.

“Pautang muna ng five hundred—six hundred na pagbalik ko, tapos may adobong atay pa,” mahinang paliwanag ko.

She didn’t say anything and just rolled her eyes at me.

Tumayo siya at pumunta sa cabinet, kinuha ang wallet niya.

“Bali, 1,600 na lahat, kasi nangutang naman ako ng isang libo noong nakaraan—bakit ganito? Five hundred lang ang kailangan ko,” agad kong sabi nang makita kong inilatag niya ang 1,000-peso bill sa aking tabi.

“Huwag mo nang bayaran,” aniya, at ibinalik ang wallet sa cabinet bago humiga uli sa kama.

Nanlaki ang mata ko.

“Babayaran ko. Babawi ako sa’yo—lulutuan kita.”

Hindi man ako magaling sa klase, pero magaling akong magluto.

My Lolo Nelson taught me how to cook at a very young age.

He’s not a chef, pero kapag may fiesta sa barangay namin, siya ang kinukuhang taga-luto ng kapitan at mga kagawad doon.

“Kung babawi ka, sa klase na. Napagalitan ka naman kanina, Agnes. Goal mo bang bumagsak? Hanep.”

Napakamot ako sa ulo.

“Eh… ang hirap ng tanong,” saad ko.

Umirap lang siya at nagtalukbong ng kumot.

Tomorrow’s Sunday, kaya pupunta na naman ako kina Atty. Sleven.

Doon ako palaging nagtatrabaho kapag Linggo.

Matiwasay naman noong nakaraan, dahil nasa Russia daw si Atty. Silvran.

Nakahinga ako nang maluwag dahil walang masungit, walang papatay sa akin sa tingin kapag uupo ako sa kanilang sofa o kayay kakain kasama ang mga magulang niya.

Ang sabi pa niya sa akin noong nakaraan ay sa banyo daw dapat ako kakain. Nasaktan ako, Oo. Sobra.

Ang sama talaga ng ugali ng lalaking iyon.  Hindi ko alam kung saan siya pinag-lihi ni Tita Grace.

I didn’t want to eat in the bathroom, of course, kaya noong break time ko ay naglakad-lakad ako sa buong building, and luckily, I found a spot.

Sa parking lot.

“What’s your favorite color, iha?” ani ni Tita Grace habang tinitingnan ang mga nakahelera niyang Louis Vuitton bags.

She invited me to follow her to her room and see her collections.

Halos malaglag ang panga ko sa daming mga bag, sapatos, pabango, at mga alahas.

“P-Po?” ani ko habang sinusuri ang quality ng bag, pero hindi ko hinawakan.Baka madumihan ko lang.

“I’m asking, what’s your favorite color?”

“Uh… marami po, Tita. Gaya ng dilaw at pula, pero sa ngayon po ay puti ang gusto ko,” marahang sabi ko.

“Hmm, white? Let me check first,” rinig kong bulong niya sabay lakad palayo.

Hindi ko na lang siya sinundan at nagpunta ako sa mga hanay ng alahas, pero agad din akong napalayo dahil nakakatakot iyon—ang kikintab at ang mamahal.

Hindi ko kayang isipin na soutin ang mga iyon baka mag mukha akong mumurahing alitaptap.

“Agnes, iha, would you prefer this or this?” Tanong niya sabay pakita ng dalawang bag.

Hindi ako pamilyar sa mga brand noon, pero alam kong sobrang mahal niyon at kailan man hindi ko ma afford.

I tilted my head as I narrowed my eyes.

“’Yung nasa left po, Tita. Maganda,” bulong ko.

She looked at what I was referring to and smiled at me.

“Alright, sa’yo na,” she simply said.

“P-po?” napalakas kong sabi, kaya agad kong natakpan ang aking bibig.

Ngumiti siya at kinuha ang dalawang kamay ko, saka inilagay doon ang mamahaling bag niya.

“Sa’yo na, iha. I’ve observed that you always wear that tote bag of yours, kaya sa’yo na ito. You can use it at work or at school.”

Namutla ako habang tinitingnan ang bag sa aking harapan.

Gusto kong gamitin ito, pero baka hablutin ito sa jeep, kaya agad akong umiling.

“Tita, huwag na po,” marahang tanggi ko, sabay ibalik sa kanya ang bag.

“You know, it makes me angry and disappointed—”

Hindi niya naituloy ang sasabihin nang agad kong kinuha pabalik ang bag at niyakap iyon.

A smile crept onto her lips.

“Where’s your place? Maybe I can visit it next time, you know, talk stuff while drinking hot tea.”

Napahinto ako. “H-Hot tea?”

Nescafé stick lang ang kaya kong bilhin, at kung kapos talaga, nagsasangag lang ako ng bigas hanggang umitim iyon—iyon na ang ginagawa kong kape tapos lalagyan ko ng kaunting asukal tapos kanin.

“P-puwede po bang next time na lang, Attorney?” nahihiyang tanggi ko sa kanya.

She raised her brows.

“Ohh, is that so? You’re kinda busy?”

“Hindi naman po.” Umiling ako.

“ Uh… medyo may kaliitan lang kasi ang apartment, saka na lang po siguro kapag naging attorney na po ako kahit impossible  at mahirap.“ Saad ko mapait na ngumiti.

“Hmmm, I know it’s hard, especially taking the bar, but if you fail, don’t be sad, okay?” payo niya.

Tumango ako at ngumiti. “Tama po. Magte-take na lang po uli ng bar?”  I asked but she shook her head.

“Don’t be sad. Because my Silvran is already a great lawyer, iha. He can provide” aniya, at tumawa nang pagkalakas.

Pero hindi ko alam kung bakit hindi ako makatawa sa kanyang sinabi.

A door creaked open, kaya sabay kaming napalingon doon.

“Oh hi, babe!” masayang bati niya nang pumasok si Atty. Sleven sa kwarto.

“How are you two doing here?” tanong ni Atty., gamit ang baritone niyang boses.

Agad akong napaiwas ng tingin at nagkunwaring interesado sa malaking vase sa gilid, habang hinapit ni Atty. Sleven ang asawa sa bewang at mabilis na hinalikan sa labi.

They’re always like this—sweet and intimate, kahit may mga katulong at emplayado sa harap nila.

Sana ganoon din kami ng mapapangasawa ko. I thought and suddenly Atty. Silvran’s face popped up in my mind.

Nanlaki ang mata ko at mabilis na kinurot ang sarili.

“We’re fine. Why are you here? It’s supposed to be a girls’ bond.” Tita Grace said.

“Hmm, I apologize for interrupting your girls’ bond, but my cousin Douglas is here.”

Tita Grace nodded and looked at me.

“Agnes, iha, I’m afraid I will leave you here, but don’t worry, you can enjoy strolling around here. And please tell me if there’s a piece of jewelry that catches your eye, okay?”

“P-po? Hindi na po. Uuwi na lang po ako dahil papagabi na rin naman.”

“Alright. One of our drivers will drive you home, Agnes. Thank you for your time,” pinal na sabi ni Atty. Sleven, kaya hindi na ako nakatanggi.

Habang nasa sasakyan, yakap-yakap ko ang bag na parang nakasalalay ang buhay ko rito.

Pagdating ko sa apartment, wala pa si Malani.

Tahimik ang buong lugar, tanging tunog ng hangin na pumapasok sa bintana.

Hindi ko alam kung bakit hindi na siya masyadong umuuwi dito, at kung uuwi man, hatinggabi na o di kaya’y madaling araw.

Siguro napagod sila sa kakaaral ni President at doon na nakatulog sa condo nito.

Masaya ako dahil simula noong nagkamabutihan na sila, palagi na silang magkasama para mag-aral—sa library, sa opisina ni President sa university, sa condo unit nito, at minsan pa sa botanical garden ng paaralan.

Maingat kong inilagay ang bag na ibinigay ni Atty. Grace sa aking higaan.

Hinalikan ko pa ito at mahinang sumigaw.

Hindi ko mapigilang ma-excite na gamitin ito bukas sa trabaho. Wala naman daw kaming pasok bukas sa university, kaya papasok ako sa opisina.

Kinabukasan, maaga akong nagising. Wala si Malani sa kanyang higaan, at hindi ko alam kung umuwi ba siya o maagang umalis.

Napabunong hininga na lang ako at sinimulan ang aking kailangang gawin.

Maaga akong pumasok sa opisina. Ako pa lang ang nandoon; wala pa sina Ma’am Minda at Flinn, kaya malaya akong napakanta-kanta.

Sinimulan kong ayusin ang mga papeles na nasa ibabaw ng mesa nang biglang sumulpot si Atty. Silvran sa aking harapan.

Agad kong naamoy ang mamahaling pabango niya. Nanlaki ang mata ko at gulat  na tumayo para batiin siya.

“G-Good morning po, Attorney.” maingat kong sambit,

Naka-black hoodie at pants siya. I guess, bagong dating lang siya galing pa Russia.

He didn’t wear any formal attire, at masasabi kong mas bagay sa kanya ang ganito.

Pag formal attire kasi ang suot niya, mas lalo siyang naging masungit tingnan.

Kapag ganitong casual lang, masungit pa rin naman pero puwede nang pagtiyagaan.

“What’s good in the morning?‘’ walang emosyon niyang sabi.

 ’’Get the files from Atty. Rodjan. I need them right now because my meeting starts,“ malamig niyang utos.

Nanlaki ang mata ko. Ito ang unang pagkakataon na personal niya akong inutusan. Minsan kasi, dinadaan niya kay Ma’am Minda lahat ng utos.

“O-Okay po, Attorney. Noted po,” agad kong sabi.

Malamig niya akong tiningnan muli bago siya tumalikod at naglakad papasok sa kanyang opisina.

I went to the elevator and tilted my head.

Ang sabi ko, sa susunod pa ba Linggo ang dating niya? Napaaga yata. I shrugged my shoulders and just did what he said.

Pagkakuha ko ng mga papeles kay Attorney Rodjan, bumalik agad ako sa taas.

The moment the elevator opened, nanlaki ang mata ko nang makita si Ma’am Minda na hawak ang bag na ibinigay sa akin ni Tita Grace. 

My heart suddenly started racing.

Nanliit pa ang mata niya habang sinuri ito ng mabuti, parang mag sinusukat o hinahanap.

“M-May problema po ba, Ma’am Minda?” tanong ko nang makalapit.

Hindi siya sumagot at mas sinuri ang aking bag ng maigi.

“Bakit nasayo ’to?” aniya, mapanghugas na tiningnan ako.

“Bakit nasa iyo tong bag nato?” pag-uulit niya.

Bahagya akong natigilan. Bakit niya tinatanong ’yan? Bakit parang may kaakibat na galit ang bawat titig niya sa akin?

Ngumiti ako sa kanya, pilit na mahinahon ang boses. “Uh… nasa akin po dahil akin po ’yan, Ma’am Minda—”

Natigilan ako nang maramdaman ko ang sampal niya sa aking pisngi.

Parang may bakal na kumalabit sa aking balat.

Sa sobrang lakas noon, mabitawan ko lahat ng papeles at nagkalat iyon sa sahig.

Masakit ang sampal niya, pero hindi ko iyon ininda.

Mas umusbong ang pag-aalala ko sa mga papeles ni Atty. Silvran na nasa sahig.

Importante iyon sa kanya. Baka madumihan.

Hindi ko pinansin si Ma’am Minda at ang kanyang nakamatay na titig sa akin.

Pupulutin ko na sana nang sinakbit ako at mariing hinawakan ang siko ko ni Ma’am Minda.

“Magnanakaw ka!” sigaw niya.

Rinig kong napasinghap si Flinn sa tabi. This is the first time she screamed. She’s always prim and proper whenever Atty. Silvran is around.

Napa-igik ako sa sakit. I looked down and saw how her long nails dug into my skin. Mabilis akong nakaramdam ng kirot.

“Akin po ’yan, Ma’am, binigay po sa akin ’yan—”

“Hindi ito sayo! Akin ito! Akin!” aniya, at kinuha ang bag sa aking mesa.

Hindi ko alam paano magalit, pero nang marahas niyang binuksan ang bag ko at kinuha lahat ng gamit sa loob ay parang may apoy na sumiklab sa loob ko, hindi ko na mapigilan ang sarili.

Wala sa isip, marahas kong kinuha sa kanya ang bag, pero hindi niya ito binitawan.

“Akin nga sabi ito!” laban ko.

“You liar! You’ll never get the chance to buy this—it’s way too expensive for you,” aniya, at hinablot ang bag sa akin.

Pero hindi ko iyon binitawan.

“Bigay ito sa akin ni Atty. Grace” pagmamakaawa ko.

Maluha-luha ko siyang tiningnan. 

This bag might get damaged. Atty gave it to me, and the thought made my eyes water.

“Bitaw,” matigas niyang sabi, pero umiling lang ako.

“Pag sinabi kong bitaw, bitawan mo!” sigaw niya, pero umiling pa rin ako.

Napapikit na lang ako sa sakit nang bigla niyang hablotin ang buhok ko. Each tug felt like a jolt of electricity in my scalp.

Nabitawan niya ang bag, kaya dali-dali ko itong kinuha at niyakap.

“Akin ’yan, Agnes! Bumili ko ’yan sa SM Mall!” sigaw niya, at mas lalong hinablot ang buhok ko.

Agad kong napahawak sa kamay niya at mas napangiwi sa sakit ng aking anit.

Nakitang kong may ibang papeles na nalukot na kaya sinubukan kong kuhanin ang mga papeles na nagkalat.

Isa-isa ko itong pinulot, kahit nabibinat na ang aking anit. Pinilit kong abutin lahat.

Nanginginig ang buong katawan ko at nanlalabo rin ang mga mata ko.  Hindi ko siya pinigilan. Ni hindi ako umiyak o nag salita.

Kahit kalbohin niya ako ay okay lang basta makuha ko lang lahat ng papeles ni Atty. Silvran na nag kalat.

Kita kong malapit niyang matapakan ang isang certificate. B

efore that happened, without a doubt, I pushed her legs to the side—she got startled, screamed, and fell to the floor.

“What the fuck is happening here?” sabay kaming napalingon sa malamig na boses.

CHAPTER 8

Naunang pumasok si Ma’am Minda sa opisina ni Atty. Silvran.

Naiwan ako sa mesa hindi para ayusin ang sarili ko, kundi para isa-isahin at ihanda ang mga file na kakailanganin ni Atty. Silvran ngayong araw.

I arranged the papers one by one, carefully straightening the corners that had been crumpled in the earlier chaos. 

May ilang papel na bahagyang gusot pa rin, kaya marahan ko iyong pinisil sa pagitan ng mga daliri ko para maituwid.

Bahagya akong napahinga nang malalim habang pinipilit pakalmahin ang sarili.

Ramdam ko pa rin ang hapdi sa anit ko kung saan hinila ni Ma’am Minda ang buhok ko.

Kahit ang pisngi ko ay tila nag-iinit pa rin.  Every time I moved, it felt like tiny needles were pricking my skin.

My hair was still very messy, and my polo shirt was now crumpled, but I didn’t bother fixing it. Sayang lang sa oras. 

Sa loob ng ilang araw kong pagtatrabaho rito, ngayon lang ako inutusan ni Atty. Silvran.

Ngayon niya lang ako kinausap ng personal. Masayang masaya ako.

I wanted to fix everything, but I still failed in the end.

Nang masiguro kong maayos na ang lahat, tumayo ako at naglakad papunta sa opisina ni Atty. Silvran.

Nararamdaman ko ang titig ni Flinn sa akin, pero hindi ko na lang iyon pinansin.

Alam kong hindi niya ako gusto.

I had felt it since my first day here, but I never expected that she wouldn’t even help me earlier to stop Ma’am Minda.

Kahit nakita niyang hinahatak ni Ma’am Minda ang buhok ko, hindi man lang siya kumilos.

Hindi ko maintindihan na may mga taong ganoon.

Iyong kayang tumayo lang sa gilid at panoorin kang masaktan, na parang wala silang pakialam kung mapahiya ka o masaktan.

Kasi ako? 

Even if they treat me poorly, I still wouldn’t think twice about helping them if they were in that situation.

Nanginig ang kamay ko nang hinawakan ko ang doorknob at marahang binuksan iyon.

“You may leave now, Minda. Thank you.” Iyon ang naabutan ko.

“Thank you din po, Atty. Silvran,” ani ni Ma’am Minda gamit ang maliit na boses.

Malayong-malayo sa boses na ginamit niya kanina. Ngayon, mahinhin at  maamo.

Tapos na silang mag-usap?

Ang dali naman. Siguro palalagpasin na lang ito ni Atty. Mabuti naman kung ganoon.

Tumalikod si Ma’am Minda at nagtagpo ang aming mga tingin.

Isang maliit na ngisi ang sumilay sa kanyang mga labi. May ibinulong siya sa hangin, ngunit hindi ko naintindihan.

She looked so brutal at that moment, kaya agad akong umiwas ng tingin.

Nang tuluyang sumara ang pinto, marahan akong naglakad patungo sa mesa ni Atty. Silvran at inilapag ang mga papeles.

My hands trembled as I felt his eyes throwing daggers at me.

Umatras ako ng tatlong hakbang at tumayo sa harapan niya. Alam kong may sasabihin siya.

He leaned forward slightly, clasped his hands, and rested both elbows on the table.

“Enlighten me,” mariin niya akong tiningnan.

Hindi ako agad nakahinga.

“Did you actually believe that behavior passes for professional, or are your standards just that low?” malamig niyang tanong sa akin.

Agad na sumiklab ang kaba sa aking dibdib.

Parang mas lalo pang lumalamig ang boses niya habang nakatitig sa akin.

I swallowed hard.

“Siya po ang nauna, Atty.—”

“I do not fucking care who did it first!” marahas niyang putol sa akin.

“You turned the area outside my office into fucking chaos, and that alone makes this whole situation damn disgusting.”

I quickly put my trembling hands behind me and fidgeted with my fingers, hoping to ease my nervousness.

Ngunit hindi ito nakatulong, mas dumoble pa ang kaba ko nang mas lalo pang dumilim ang kanyang mga mata.

“Now tell me, do you honestly think I’d be pleased by that?” he said coldly, his eyes narrowing as they pinned me in place.

“I was just instructing you to get the fucking documents on the other floor. Next thing I knew, you already showed your squatter attitude!” nanliliit niyang sabi habang tinitingnan ako.

Agad na nanunubig ang aking mga mata sa kanyang mga sinabi.

“What? You’re fucking crying again?” he hissed.

Umiling ako at kinagat ang aking labi, pero mas lalo lang akong napaiyak kaya mabilis akong yumuko.

“I’ve had enough of your incompetence. I’ve had enough of your stupidity.”

My heart sank at how he humiliated me and made me feel small. 

“I don’t even know why you planned to apply to my company when, in fact, you don’t belong here,” malamig at diretso niyang saad.

Napaawang ang labi ko sa sinabi niya. Parang huminto ang mundo ko sa isang sandali.

You don’t belong here.

You don’t belong here.

You don’t belong here.

Paulit-ulit iyon sa utak ko, parang lumang plaka, hanggang sa hindi ko namalayan na sunod-sunod nang tumulo ang luha ko.

I pinched myself, trying to hold back my sobs, trying not to show weakness but I failed.

Mahinang akong napahikbi.

Tama siya.

I don’t belong here. Magkaibang-magkaiba ako sa mga tao dito.

Way too different. They’re full of power, while I have to struggle just to get three meals a day—sometimes I don’t even get that.

They’re eating steaks while I eat hard-boiled eggs almost every day.

They’re privileged, pero bakit nang-aapak parin sila ng tao? I was just trying to live, walang mali sa akin.

“I already rejected you, but Dad hired you? You gave yourself to him? You’re his mistress? So that’s how you got that expensive bag?”

Para nabingi ako.

M-Mistress? Hinding hinding ako tutulad kay mama.

Inangat ko ang tingin sa kanya at doon na ako tumitig sa malamig niyang mga mata.

Mariin ko siyang tinitigan.

Kita ko kung paano siya natigilan.

Shocked was all over his face, his eyes widening as he saw how my tears flowed uncontrollably.

My hands formed into fists as I tried my best to hold his gaze.

I want him to know na kahit gaano siya kalupit, may hangganan ang kapangyarihan niya sa akin—kahit maliit, kahit mahina, may boses pa rin ako.

My lips trembled as I looked at him, silently begging.

“Pakinggan niyo naman po, a-ako—” my voice broke, but I couldn’t help it.

“Kahit ngayon lang, p-pakinggan niyo ho ako,” mahinang sambit ko, at napahikbi.

“Alam kong wala akong panama sa iba niyong empleyado.”

“Alam kong hinding-hindi niyo ako paniniwalaan at hinding-hindi kayo makikinig sa akin—kasi sino ba naman ako?”   I asked bitterly.

Heavy tears streamed down, yet I couldn’t bring myself to wipe them

“Pero kahit ngayon lang, maging patas ka. Maging tao ka.” pakiusap ko.

I cried so hard, so hard I couldn’t even see him through my blurry eyes.

“Sinabihan akong magnanakaw ni Ma’am Minda,” mahinang sabi ko.

“Hinablot niya ang buhok ko. Ni hindi nga ako nanlaban. Ni hindi ko siya sinaktan—”

“Because what she said was true. Why do you have a bag like that? Don’t fucking fool me,” he barked.

Umiling ako, at mas lalong napahikbi.

“Bigay iyon ng mama mo sa akin,” mapait kong sabi.

“Oo, tanga ako. Oo, mahina ako. At oo, bobo ako. Pero hindi ako kabit ng papa mo, at ni minsan hindi ko tinangkang magnakaw.”

Hindi ko alam kung saan ako humugot ng lakas ngayon na sagutin siya.

My voice was loud and strong, surprising even myself.

Everything just suddenly felt heavy. Ang bigat na.

Pagod na akong manahimik at iiyak nalang sa apartment pagkatapos.

“Hindi po ako ganoong tao. Hindi ko kailanman ninais na maging masama. Ginagawa ko po ang trabaho ko ng maayos dahil nagtatrabaho ako para makapag-aral at para may makain.”

“Ang sakit niyo hong magsalita. Kung ayaw ninyo ho akong maging empleyado, wala naman pong problema.” I said and wiped my tears.

I saw how his jaw clenched hard  as  he swallowed hard.

“Magre-resign po ako at hinding hindi na ako tatapak dito, huwag kayong mag alala”  I continued.

“Huwag ninyo lang po akong pagsalitaan ng ganyan, kasi hindi po ako masamang tao at wala akong masamang intensyon dito sa kompanya niyo.”

Mabilis akong tumalikod at lumabas sa opisina niya.

Nandoon sina Flinn at Ma’am Minda.

Alam kong tiningnan nila ang namumugto kong mga mata, pero hindi ko na iyon pinansin.

I went to my table, gently took my bag, and walked toward the elevator.

When the elevator doors closed, my reflection appeared again. Mas lalo pang bumuhos ang luha ko.

“Hindi naman kasi talaga bagay,” bulong ko, habang niyayakap ang bag.

Ano ba kasing pumasok sa isip ko at ginamit ko ito sa trabaho?

Pero gusto ko lang naman itong gamitin. Binigay iyon ni Atty. Grace sa akin.

I never asked for much ever since I was a child.

I learned how to crawl to earn what I need, at ngayon binigyan ako ni Atty. Grace ng bag. I know she would be happy if she saw me using it.

The elevator went down to the first floor and opened. I saw Atty. Lukas waiting outside.

Ngumiti siya sa akin, pero agad iyon napawi nang makita niya akong luhaan. Agad akong yumuko at dali-daling naglakad palayo.

I wiped my tears as I exited the building.

I didn’t want to go home yet. Walang tao roon dahil nagtatrabaho ngayon si Malani.

Kakainin ko lang ang lungkot at iiyak nanaman ako. Kaya minabuti kong pumunta muna sa seaside.

Magpapahangin muna ako roon, tapos mamaya maghahanap ako ng trabaho.

Marami pa naman sigurong hiring ngayon. Susubukan ko lahat, mapag-aral ko lang ang sarili ko.

I’ll just pass my resignation later through email.

It was exactly twelve when I arrived at the seaside, kaya doon na rin ako kumain ng pananghalian.

I was silently eating, trying to forget the heartbreaking scene, when my phone vibrated.

Kinuha ko ito at tiningnan kung sino ang tumatawag.

Nanay Ezme was calling.

I smiled and immediately answered the call, clearing my throat before speaking.

“Nanay—”

“Hello? Tangina, hindi kita marinig! Lakasan mo ang boses mo!” bungad sa kabilang linya.

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig.

“E-Emma?”

“Yup, the one and only,” aniya, sabay tili.

I covered my mouth and silently screamed too.

Parang biglang niyakap ng saya ang puso ko, ang lungkot at kaba na naramdaman ko kanina ay biglang napawi.

“Emma…” madramang sabi ko.

“Asan ka, gaga ka? Kadarating ko lang noong isang araw galing Japan. May pinamili ako para sa’yo, mga damit! Punta ka rito ngayon din mismo!”

Napahagikhik ako. Halos tumalon sa tuwa ang puso ko.

“Gusto ko, pero wala akong pamasahe, Emma. Sa susunod na lang—”

“Ako ang magbabayad ng pamasahe. Punta ka na rito.”

“Seryoso?”

“Oo! Bilis na! Sabi ni Nanay Ezme, hindi ka na raw nagpupunta rito. Siraulo kang bata ka! Talagang naging aso ka ng nanay mong kerida—kabit, mistress, second wife, malandi!”

Napangiti ako. Hindi parin siya nag babago. Ganon parin ang bibig niya.

“Hindi na ngayon… tinakwil na ako ni mama,” bulong ko.

“Abay, dapat lang. Tsaka, wag kang mag-alala na tinakwil ka—aamponin kita,” seryosong sabi niya, kaya napatawa na lang ako.

“Dalian mo, miss ka na rin ni Nanay Ezme.”

Mabilis kong nilagay ang Tupperware ko sa bag at naglakad papuntang terminal matapos kong tapusin ang tawag.

CHAPTER 9

Umusbong ang kasiyahan sa dibdib ko nang malamang nakabalik na pala galing Japan si Emma.

Siya ang kababata kong kaibigan sa aming barangay noon, hanggang grade six lang kaming magkaklase dahil lumipat kami ni Mama sa Maynila.

Siya ang nagturo sa akin ng mga bastos at walang kwentang bagay noon, pero hindi ko iyon sinasabuhay, tanging siya lang. 

Huling balita ko sa kanya ay noong nag-high school ako,  sinama siya ng kanyang tiyahin papuntang Japan.

Akala ko talaga ay hindi na niya ako maalala, kaya hindi ko mapigilang maging masaya ng lubusan.

It’s been so many years since the last time we saw each other.

Halos dalawang oras ang biyahe mula dito papuntang bayan namin.

Hanggang Barangay Milagro lang ang jeep, kaya kinailangan kong sumakay ng single motor  papunta mismo sa aming barangay. 

Maalog parin ang daan  ang daan kagaya noon.

Para akong baliw na tumawang mag isa nang makita ang ilog, yung ilog kung saan ako tinuruan ni Emma na tumae noon. 

I was still very young back then, hawak pa ni Emma ang kamay ko habang tinuturuan niya ako kung paano maghanap ng perfect spot.  

Tawang-tawa pa siya habang ako halos umiyak na sa hiya.

Wala kasi silang banyo noong kabataan ko, at magagalit din si Mama kapag may ibang taong gagamit ng aming banyo, kaya pinapasama na lang niya ako sa ilog. 

Napakagat ako sa labi habang napapailing. That was very embarrassing.

Pagkababa ko sa single motor, halos hindi pa ako nakakahakbang nang makarinig ako ng mga  boses.

“Agnes?” 

Napalingon ako.

“Agnes! Naku, ikaw nga!”

May humawak pa sa braso ko.

“Nandito si Agnes!”

“Diyos ko, ikaw na ba si Agnes? Ang laki mo na! Abogado ka na ba?”

“Ikaw iyong batang bulingit na parating sinasama ng Lolo Nelson mo noon?”

Napangiti lang ako habang nakikinig sa kanila.

I found my people here. They’re farmers, old farmers. 

Sila ang mga taong halos hindi naaalala ng gobyerno, pero sila ang nagpapakain sa buong bayan.

Sila ang dahilan kung bakit ko ginustong maging abogado, kahit na alam kong hindi kaya ng utak ko. 

Bata pa lang ako, ito na ang problema dito.

Agawan ng lupa. Ilan pa sa kanila ay pinatay ng mga taong nasa itaas.

Mga magsasakang biglang nawawala. 

Mga pamilyang biglang nawalan ng lupa dahil may papel daw na hindi nila maintindihan.

Naputol ang pag-iisip ko nang mapansin ko ang isang pamilyar na pigura sa malawak na taniman ng repolyo.

I saw Nanay Ezme in the huge garden of cabbage. Agad akong kumaway sa kanya.

“Nasa bahay si Emma,” malakas niyang sabi sa akin, parang alam na agad kung sino ang hinahanap ko kaya ngumiti ako at tumango.

Naglakad na ako papunta kina Emma. Noon ay gawa sa kawayan ang bahay nila,  yung tipong rinig mo ang bawat hakbang sa sahig kapag naglalakad ka pero ngayon ay concreto na.

Hindi kalayuan dito ang bahay namin, pero ayaw kong pumunta doon.

Maalala ko lang si Mama at ang pagpili niya sa kanyang pangalawang pamilya kesa sa akin.

“Iyan para sa’yo. Tapos ito rin sa’yo na ’yan,” ani ni Emma, sabay-lahad ng mga gamit galing Japan.

Nakaupo siya sa sahig.  May malaking karton sa harap niya. Nakakalat ang kung anu-anong bagay, mga lotion, damit at mga sabon.

“Emma, ayaw ko niyan—” sabi ko agad habang nakatingin sa hawak niyang damit.

“Abay, choosy ka pa! Magagamit mo ’yan sa trabaho!”

“Emma, masyadong malaswa” napabuntong-hininga ako.

“Hindi ko ’yan magagamit”  At wala na rin akong trabaho.

“Maganda nga iyong malaswa.” aniya.

“Magniningning ang betlog ng boss mo. Buntisin ka, pakasalan ka, at ipamukha mo sa tanginang nanay mo na puwede kang maging mayaman kahit hindi dadaan sa pagiging kerida.”

Napangiti lang ako sa kanya habang naglilitanya siya.

I checked the clothes she threw at me again, then frowned when I saw a red see-through lingerie.

Agad ko iyong itinapon sa tabi ng paserkreto.

“Nagalit ka ba kay Mama dahil hindi ka pinagamit ng banyo noon?” pabirong tanong ko, kanina pa niya kasi minumura si mama.

Napasinghap siya at pinitik ang noo ko.

Agad naman akong napahagikhik.

“Siraulo kang bata ka. Galit ako dahil binalita sa akin ni Nanay ang katarantaduhan ng nanay mo. Balita iyon sa buong barangay natin!”

“Huwag na natin pag-usapan,” bulong ko at pinalubo ang pisngi.

“Ayan—ayan . .  masyado kang mabait dito sa mundo ng mga tao. Hindi ka dito nababagay sa mundo namin,” aniya, sabay hagis ng itim nanaman na lingerie.

“Sabihin mo nga, putangina-ina-ina mo,” turo niya sa akin.

Umiling lang ako at tumawa sa kanya. Sanay na ako. Bata pa lang kami ay ganyan na ang bibig niya.

I chatted with Malani that I won’t go home today.

Lingo naman bukas, kaya wala akong pasok dito. Balak din naming maligo ni Emma sa ilog bukas at mangunguha ng kagang.

“Anong trabaho mo sa Japan, Emmang? Sama mo ako, ayaw ko na palang mag-aral at maging abogado,” biro ko sa kanya.

“Wala akong trabaho,” aniya, at kinain ang sampalok na kinuha namin kanina sa may tabing-ilog.

Napasinghap ako. “Talaga? Negosyo meron?”

Tumango siya. Mas lalong nanlaki ang mata ko.

“Saan ka kumuha ng puhunan kung ganon? Diba mahal sa Japan?” tanong ko.

“Wala, pekpek lang ang puhunan ko,” aniya, at tumawa nang malakas. Bahagya pa niyang hinila ang buhok ko.

Nalaglag ang panga ko.

P-Pekpek?

“Huwag mong sabihin kay Nanay, baka atakihin sa puso. Atin-atin lang ’to,” aniya  kaya marahan nalang akong tumango.

Hindi ko nalang siya papakialaman, buhay niya yan.

Lumingkis ako sa kanyang siko. “Naalala mo pa ang nag-iisang anak ni Don Paustino noon?” tanong niya.

Nangunot ang noo ko. “Sino? Si Dether? Diba ay sila ang may-ari ng malawak na pinyahan sa kabilang bayan ?”

Tumango siya.

“Bakit, anong meron Kay Dether?” tanong ko.

Pero hindi na muli pang nagsalita kaya hinayaan ko nalang din.

Kinagabihan, habang kumakain kami ng lumpiang tuigi ay tumunog ang cellphone ko.

Nangunot ang noo ko nang makita na unregistered number iyon.

“Jowa mo? Mayaman? Malaki titi?”

Napangiwi ako kay Emma at naglakad palabas ng bahay.

Agad kong niyakap ang sarili dahil sa lamig ng hangin.

I answered the call.

“H-hello?”

“Agnes, I’m sorry. Did I disturb you?”

Nanlaki ang mata ko.

A-Atty. Sleven?

“N-Nako, hindi po, Atty. Sleven. Wala naman po akong ginagawa.”

“I’m sorry if I called this late. I heard what happened, and I apologize, iha.”

Napakagat ako ng labi.

“Okay lang po, Atty. Sleven. Wala pong problema.”

“P-Pwede po bang bukas ko nalang esubmit ang resignation letter po?” paos kong tanong.

I heard him sighed heavily on the other line.

“Please stay working in my company, Agnes.” aniya.

“I am thinking of adding one secretary personally in my office due to my hectic schedule. Would you like to grab it?”

“Atty—”

“Don’t worry. You will be working under my office, not Silvran’s office. You won’t see him too because my office is far from his.”

“M-May trabaho na po kasi ako, Atty,” pagsisinungaling ko, kahit wala pa naman.

Ayaw ko nang bumalik pa doon.

Ayaw ko na makita ang anak niyang may invisible sungay, umusok ang ulo araw-araw at kampon ni satanas.

“What Silvran did was very unprofessional and embarrassing. So I’m planning to triple your rate.”

Mahina akong napasinghap at napakagat ng kuku.  Alam talaga ni Atty. Sleven kung paano huliin ang kiliti ko.

“S-Sige po, Atty. Nakakahiya naman pong tanggihan kayo.”

Kailangan ko ng pera.  I mentally whispered. Pride won’t feed me and most importantly, it won’t pay my bills.

I heard a woman chuckle on the other line. “Did she agree, babe?”

Atty. Grace?

Tumikhim si Atty. Sleven.

“That’s good to hear. Anyways, I have a meeting tomorrow at 8 a.m. My assistant Jeff will assist. See you tomorrow,” ani ni Atty. Sleven.

I also bid my final goodbye to him.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil kinailangan ko pang sumakay ng single motor at jeep ng dalawang oras.

“Emma, ayaw ko nga, masyadong hapit sa bewang.”

“Yan nga ang dapat. Binigyan ka ng poong may kapal ng maliit na bewang, malusog na pwet at balakang. Kaya gamitin mo, huwag kang ungrateful,” aniya, at nag-zipper ng pencil skirt ko.

Pangiwi ako dahil masikip talaga sa bewang.

“Baka pagalitan ako.” bulong ko.

Agad nanaman niyang pinitik ang noo ko.

“Papagalitan ka kung nakahubad kang nagtatrabaho doon. Ang hina mo talaga.”

“Ito, polo na pula, isuot mo.“aniya

Agad akong namutla at umiling uli.

“M-Masyadong nakaka-agaw-pansin ang kulay,” komento ko.

“Ayaw mo nun? Pagtitinginan ka dahil maganda ka. Bagay ito sayo maliit ang mukha mo tapos maputi kapa, lilitaw kulay mo dito” pagkukumbinsi niya sa akin.

“Iyong puti na lang, p-para malinis tingnan.”

“Wag na mapilit. Ito na, pula. Tapos unbutton lang itong dalawa para naman makita ang dibdib mo.”

Nanlaki ang mata ko.

“Emma!”

“Wag ng malikot! Ipopost ko sa FB ang katarantadohan mong tumae sa ilog at hindi nag-hugas ng pwet!”

“Ikaw ang nagsabi sa akin niyon dahil flowing naman ang tubig” laban ko.

“Ang bobo talaga! Biro ko lang yon. Syempre dapat ka mag-hugas ng pwet!”

Wala na akong nagawa at isinuot na lang ang pulang polo.

“Mag-liptint ka, ang putla mo!”

“Lagyan din natin ng blush dito sa pisngi—huwag malikot, konti lang naman!” aniya at pinanlakihan ako ng mata.

Hindi ko alam kung anong ginawa ni Emma sa akin, pero sa loob ng aking puso, nagustuhan ko ang resulta.

Nag-selfie pa ako at sinend iyon kay Malani, pero nag-react lang siya ng emoji na nagsusuka at nandidiri.

Ang maldita talaga ng babaeng iyon.

Sobrang layo ng itsura ko ngayon sa itsura ko noon. Bagay na bagay sa akin ang light pink na lipstick.

I instantly want to buy more of these kapag sumahod ako. May mura lang namang ganito sa Divisoria.

Jeff approached me the moment I stepped in the law firm entrance.

Nagdalawang-isip ako kung ngingiti lang ako o babatiin siya, dahil malayo pa lang, naka-taas na ang kanyang kilay sa akin.

“Good morning po,” bati ko na lang.

Mas tumaas pa lalo ang kanyang kilay at pinadasahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa.

“Morning,” tipid niyang sabi, at tumalikod na.

Marami siyang sinabi tungkol sa aking kailangan gawin habang papunta sa conference room.

Lahat ng iyon ay dali-dali kong sinulat sa maliit kong pink notebook.

The conference room was still quiet when we arrived.

Just a minute past, ay unti-unti nang nagsidatingan ang lahat.

I stayed where I stood as my hands clasped politely in front of me.

Wala akong ibang ginawa kundi batiin at ngumiti sa kanila, kahit ramdam kong medyo naninigas ang pisngi ko sa pilit na ngiti.

“Good morning po.”

“Magandang umaga.”

“Good morning po, Atty.”

“Good mor—” nabitin sa ere ang sasabihin ko nang makitang paparating ang isang taong ayaw ko munang makita sa ngayon.

Pero sino bang niloloko ko?

I am working in their law firm—talagang makikita ko siya.

Sa kanila ang firm na ito, at siya ang tagapagmana.

Kahit saan ako pumunta sa loob ng building na ito, halos imposibleng hindi kami magkita.

Hindi siya naka tingin sa banda ko kaya malaya ko siyang tinitigan.

His face looked as stoic and unreadable as ever, parang walang emosyon na dumadaan sa kanya.

His wearing the cold expression that always made people straighten their backs when he walked into a room.

May dalawa pa siyang kasama, parehong nakaformal din. Siguro ay mga lawyer din. 

Our gazes met in a second.

My chest tightened, and my fingers unconsciously pressed harder against the folder I was holding pero mabilis ibinalik ang tingin sa nagsasalitang katabi niya.

He nodded and looked back at me again, sharper this time.

Napasinghap ako at dali-dali akong nag-iwas ng tingin.

Yumuko lang ako nang tuluyan silang dumaan sa harap ko.

His manly perfume lingered in the air, but I didn’t dare lift my eyes.

Everyone was settled nang dumating si Atty. Sleven kasama si Tita Grace at Atty. Douglas.

Tita Grace smiled at me warmly, kaya hindi ko mapigilang ngumiti ng matamis.

I even waved my hand at her.

Pero agad din napawi ang ngiti ko, at dahan-dahan kong ibinaba ang kamay ko nang mahuling nakatingin sa akin si Atty. Silvran mula sa hindi kalayuan.

Nang nahuli ko siyang naka tingin sa akin ay pasimple niyang ibinaling ang tingin sa ibang direksyon.

May ipag-uutos ba siya sa akin?

I maintained my gaze at him, waiting for his command.

Kahit na hindi na ako nagtatrabaho sa kanya, ay boss ko pa rin siya dahil anak siya ng may-ari.

Pero hindi na siya muling tumingin pa uli sa gawi ko.

The meeting had already started, but Atty. Silvran kept on glancing at me.

Parati ko siyang nahuhuli pero hindi man lang siya nahiya, parang ako pa yata ang kinakabahan.

“Umayos ka” bulong ko.

Namula ang mukha ko nang mahuli iyon ni Tita Grace.

She looked at his son, then at me, then raised her eyebrows, then looked back at his son.

“Silvran, what can you say, anak?” tanong ni Tita Grace.

Mabilis na naputol ang tingin niya sa akin at tiningnan ang kanyang ina.

“About what?” masungit niyang tanong.

“About the plan, iho. You’re not paying attention, don’t you?”

Atty. Silvran cleared his throat.

“The plan is… fine,” tipid niyang sabi.

Tumingin siya sa harapan at nangkunwaring nakikinig.

“Buttoned up your polo. Nadidistract si Atty. Silvran kahit parang pader lang naman,” bulong ni Jeff sa aking tabi.

Nanlaki ang mata kong tiningnan siya.

“Hindi tayo talo. Don’t be so full of yourself,” dagdag niya pa.

Ano yong tumutulo? Ay laway pala ni Silvran. #irongbuang.

CHAPTER 10

I was sitting quietly in the corner with the other secretary, my notebook resting on my lap while I listened to the presenter at the front.

I tried to focus. I really did. Talagang sinubukan kong i-focus ang sarili ko.

But then a strange feeling prickled at the back of my neck—someone was watching me.

I looked up, and my heart skipped a beat in an instant.

Parang may malamig na hangin na dumampi sa batok ko ng makitang diretsong nakatitig sa akin si Atty. Silvran.

He wasn’t talking to anybody.

He was simply… looking at me. Sa paaraan ng pagtitig niya, parang kaya niyang basahin lahat ng iniisip ko.

When our eyes finally met, something changed in his expression. Agad na nagkasalubong ang kanyang mga kilay, at mabilis siyang umiwas ng tingin.

I saw how his hand formed into a fist on the table as he forced himself to pay attention to the discussion in front.

“Anong naman bang problema niya?” mahinang bulong ko sa sarili, habang pinipilit ikinalma ang tibok ng puso ko.

It had become a pattern na hindi ko maintindihan.

Palagi na lang siyang ganito tuwing magkita kami dito sa conference room.

Hindi ko alam kung anong pinuputok ang butsi niya.

Hindi ko alam kung dahil ba ito sa mga damit na ibinigay sa akin ni Emma na parating sout ko? 

Bawal na ba akong magdamit ng mga ganito?

O sadyang hindi niya ako gustong magtrabaho dito sa law firm nila, kaya pinapatay niya ako sa pamamagita ng tingin.

Pero wala siyang magagawa. Ama niya mismo ang nagpabalik sa akin.

I just shrugged and continued taking down notes, but got stopped again when I felt the same cold stare from earlier.

Nag-angat ako ng tingin at muling nagtagpo ang mga mata namin.

He blinked once and quickly looked away again.

Umayos siya ng upo.

He straightened his back, and idly played with the ballpen in his hand, spinning it between his fingers.

I saw his jaw tighten for a moment.

Napailing na lang ako.

Kung natatae siya, puwede naman siyang gumamit ng banyo, hindi iyong ako na naman ang pagbubuntungan niya ng galit.

“Any questions, Ladies  and gentlemen?” tanong ng presenter sa harap.

“None so far.”

“Crystal clear.”

Sagot ng karamihan.

Hindi nagtagal, natapos rin ang meeting. Isa-isa silang tumayo at nagsilabasan ng conference room. 

Atty. Sleven still had another meeting to attend, kaya agad itong lumabas kasama si Jeff.

I didn’t go outside yet because I still needed to organize Atty. Sleven’s things na iniwan niya sa mesa.

I was just waiting for everyone to go outside before I would start.

Nakakahiya naman makipagsabayan ako sa mga boss ko.

Lumabas na ang lahat maliban sa isang tao.

Tao pa nga ba ito?  I thought.

Atty. Silvran.

He was just sitting coolly on his chair, one leg crossed over the other while using his very expensive phone.

Kaming dalawa na lang ang nandito sa loob.

Naghintay pa ako ng ilang minuto, hoping he’d leave soon.

Pero parang wala yata sa plano niya iyon, kaya tahimik akong naglakad palapit sa mesa para kunin ang mga gamit ni Atty. Sleven.

Sinigurado kong hindi ako makagawa ng ingay dahil alam kong ayaw niya ng maingay.

Bawat galaw ko, bawat hila ng papel ay ginagawa kong kasing banayad ng hangin.

I heard him clear his throat, and I immediately lifted my gaze toward him.

Pero masungit niya lang akong tiningnan gamit ang nagyeyelo niyang mata.

Yumuko uli ako at ibinalik ang atensiyon sa trabaho.

I was in the middle of organizing the files when he suddenly spoke.

“Do you have a pen and paper?” tanong niya gamit ang baritong boses.

Agad akong nag-angat ng tingin.

His ash-grey eyes quickly met mine.

“P-Po?” mahinang sabi ko.

“I’m asking if you have a pen and paper,” pag-uulit niya.

Tumango ako, kahit ramdam kong nagsimula nag  manginig  ang aking mga kamay.

“M-Meron po, Attorney.”

“Can you write my number?”

Nangunot ang noo ko sa biglang utos niya, pero hindi na ako nagsalita at sinunod ko na lang ang kanyang sinabi.

Dali-dali kong kinuha ang papel at ballpen, saka inihanda ang sarili para isulat ang kanyang numero.

“0993143****.”

Mabilis ko itong isinulat nang makita kong tumayo siya.

“Memorize that,” he commanded coldly.

Nalaglag ang aking panga sa narinig.

Bakit ko naman

kailangang

gawin iyon?

He cleared his throat and looked away.

“Dad doesn’t have my number, so when he asks, you can give it. It would also be better if you save it in your phone,” he said, and without another word, he turned away in silence.

Nangunot ang noo ko dahil hindi ko masyadong nakuha ang nais niyang ipahiwatig.

He… he wants me to memorize his number?

Para daw kapag nagtanong ang ama niya, ako ang magbibigay?

Eh bakit hindi na lang siya ang magbigay?

Bakit ako pa?

Gusto niya talaga akong maghirap dito? Ang sama talaga ng ugali niya!

Ipinikit ko sandali ang mata at inalma ang sarili.

After organizing the files, lumabas na ako sa conference room para pumunta sa opisina ni Attorney Sleven. Pagdating ko doon, nandoon na si Jeff.

Tumaas ang kilay niya nang makita ako, pero ngumiti lang ako.

Sa loob ng limang araw na pagtatrabaho ko dito, iyon ang palagi niyang bungad sa akin.

Hindi siya masama, sadyang binabae lang talaga siya.

He’s like a formal version of gay, panlalaki manamit, lalaki kumilos, pero kapag kaming dalawa lang, minsan nag-iiba siya ng anyo, lalo na kapag makasalubong namin si Atty. Lucas, para siyang hito na binudburan ng asin.

Jeff is way better than Flinn and Ma’am Minda, I can say.

Kahit palagi niya akong sinusungitan, alam kong mabait siya. It’s really not a mistake that I grabbed this work.

“Cancel ang meeting?” tanong ko sa kanya.

Alam ko kasing may meeting sila ngayon ni Atty. Sleven, kaya nakakapagtaka na nandito siya.

Maybe Atty. Sleven canceled the meeting, pero hindi basta-basta kinakansela ni Atty. Sleven ang mga meeting niya—so something must be important.

“Kinansela ni Attorney, may biglang lakad daw sila ni Atty. Grace.”

My mouth formed an O and I nodded.

I have observed that Atty. Sleven really bows down to his wife.

He’s very devoted, kaya niyang ipacancel ang importanteng meeting para sa asawa.

He’s very strict and intimidating, pero tiklop pagdating sa asawa niya. 

“Marami na akong utang sa’yo,” bulong ko habang naglalakad kami patungong canteen.

“Hindi kaya ng konsensya kong mag-isa kang kumakain kahit saang sulok,” aniya at umirap.

Napahagikhik lang ako.

May isang beses kasi na nahuli niya akong kumakain ng lunch sa parking lot.

Napagkamalan pa niya akong car napper dahil nagtatago ako sa likod ng isang sasakyan.

After we finished eating our lunch, we immediately went back to the CEO’s floor.

Atty. Sleven and Jeff went to a meeting again, so it was just me arranging Atty. Sleven’s schedule.

Tahimik ang opisina, maliban sa banayad na ugong ng aircon.

I was humming while seriously doing my work when I heard footsteps.

I don’t know why, but I could recognize Atty. Silvran’s steps from far away, kaya agad akong nag-angat ng tingin at hindi nga ako nagkakamali. 

He stopped near me, and I could immediately smell his manly, expensive perfume.

I stood up to greet him.

“G-Good afternoon po, Atty,” mahinang bati ko.

I noticed how his gaze quickly dropped to my small waist before he finally looked up at me.

“Where’s Dad?” tanong niya habang tinitigan ako ng maigi.

Hindi ko kaya ang intensidad noon kaya umiwas ako ng tingin.

“Nasa meeting po.”

He nodded and put his hand in his pocket.

I bit my lip, unsure whether I should stay standing or sit down.

It was very awkward and suddenly the office felt so small.

Kaming dalawa lang dito, hindi ako sanay at kumportable, hindi dahil sa galit ako sa kanya kundi dahil parang may nag-iba yata.

May nag iba sa kanya.

I can still figure that out, but I’m sure merong nag-iba talaga.

“I have a very important case to discuss with him, so I’ll just wait here,” paliwanag niya, at walang pasabing umupo sa upuan na nasa harap ng aking mesa.

I swallowed hard, ibig sabihin magtatagal siya dito? Hindi pwede! baka wala akong magawang trabaho kapag nandito siya.

“Uh… p-pwede po kayong maghintay sa opisina ni Atty. Sleven—”

“Are you fucking commanding me?” He barked angrily.

Nanlaki ang mata ko at mabilis akong umiling. “H-Hindi po sa ganoon—”

“When I say I stay here and wait, I mean it,” masungit niyang sabi.

He glanced at my waist for a moment, making my stomach flutter, then looked back at me with a serious and commanding expression.

“You can sit down.” utos niya, kaya tumango ako at dahan-dahang umupo.

Consciously, I touched my waist part.

Baka kasi may butas ang polo ko sa may bandang bewang kaya siya tingin-tingin doon.

Pero wala naman.

I even checked myself and what I am wearing, baka masyadong malaswa pero hindi naman.

Sout ko lang ang isang puting polo shirt.

Isa ito sa mga ibinigay ni Emma.

Medyo masikip siya sa may bandang bewang ko, pero kumportable pa rin naman akong gumalaw.

I also wore high-waisted pants that emphasize my small waist.

Hindi ko na sana ito susuotin pang muli, pero ang sabi ni Malani ay maganda daw akong  tingnan kaya ginanahan ako.

Bihira lang siyang magbigay ng compliment, kaya nilubos ko na.

Kahit halos mabingi na ako sa lakas ng kabog ng dibdib ko, pinilit ko paring magpatuloy sa trabaho.

Pero hindi pa nga nagminuto ay nagsalita siyang muli, na halos mabilaukan ako sa sariling laway.

“I woke up very late earlier this morning, so I was late for work,” he started.

“I haven’t charged my phone, I forgot my charger too. Can I use your phone instead?” Walang hiyang sabi niya na para bang sobrang close naming dalawa.

Nalaglag ang panga ko. Kulang na lang ay mahulog ako sa upuan ko dahil sa gulat. S-Seryoso ba siya?

“I will just call my dad,” mabilis niyang sabi.

“As I said, I need to say something important,” paliwanag niya kahit wala namang nagtanong.

Wala akong magawa kundi kunin ang phone sa bag.

Pero napahinto ako nang napagtantong malayong-malayo iyon sa kanyang phone.

His phone is iPhone 17, while mine is just a Cherry Mobile Android, may basag pa sa screen tapos may kaunting sira na rin ang LCD.

Nahulog ko kasi iyon noong nakatulog ako sa library.

Nilagyan ko na nga lang ng scotch tape sa gilid dahil kapag nakahiga ako at nag-cellphone ay hihiwalay na ang screen sa mismong katawan nito.

Nakakahiyang

ipagamit

ito kay Atty.

“What took you so long?” masungit niyang tanong.

“You’re still texting your boyfriend? You’ll ask permission for everything that you do? It’s not a healthy relationship.”

“Your boyfriend shouldn’t be jealous just because of your boss,” dagdag niya pa.

Hilaw akong ngumiti sa kanya. “Wala po akong boyfriend—”

“I don’t care. I’m not asking,” masungit niyang sabi.

Napabuntong hininga nalang ako at marahang ibinigay ang cellphone.

He took it without a word.

Kita ko kung paano nagkasalubong ang kanyang mga kilay at tiningnan ng maigi ang aking cellphone na nasa kanyang kamay.

“Are you even a human?” he spoke insultingly.

Mabilis akong tumango.

Anong akala niya sa akin, orangutan?

Ang sakit niya talagang magsalita.

“Hell, how do you survive with this fucking cheap phone? This is trash. Throw this!”

Agad namula ang aking mukha sa hiya.

“A-Akin na lang po.”

“You’re commanding me?” He barked and looked at me angrily.

“Hindi naman po sa ganoon.”

Matagal niya akong tiningnan bago binalik ang tingin sa aking phone.

“How the fuck will I turn this on?”

“Uh… nasa gilid po, may square diyan. Click niyo lang po.”

“You are really commanding me.”

“Paano ko po kayo tuturuan kong ganon!” sagot ko bago ko pa mapigilan.

Medyo napalakas din ng kaunti ang aking boses. Nakapikon na siya.

“Fucking come here. And demonstrate that beside me.”

Storjakyaheee

Silvran

Amppp

!

CHAPTER 11

Note: VIP is more advanced in chapters. Happy reading!

“Do I have a fucking bad odor?” pagalit niyang tanong ng nakatayo lang ako may distansya mula sa kinauupuan niya.

Marahan lang akong umiling. Hindi naman siya mabaho.

Mas lalong dumilim ang kanyang mga mata, kulang na lang ay i-reset niya ang buong pagkatao ko nang hindi ako gumalaw.

Ayaw kong lumapit, baka isang pagkakamali ko lang, baka isang maling galaw ko lang ay baka nasa kabilang building na ako.

“H-Hindi po, Atty. Ang bango niyo nga po eh,” bawi ko.

Agad siyang natigilan, at halos manlumo din ako nang mapagtanto kung ano ang nasabi ko.

Hilaw akong ngumiti sa kanya. Halos ipagdasal ko na lang na sana kainin ako ng lupa.

“You like my scent? No—tell me you love my scent,” parang haring utos niya sa aking harapan.

“Gusto ko po ang pabango niyo, Attorney, masarap po sa ilong—”

“Whatever, I receive that compliment a lot.” supladong putol niya sa akin.

“Teach me now.” aniya.

I sighed heavily as I took one step near him and started to teach him how to navigate my phone.

Ilang beses akong umiwas ng tingin nang mag-angat siya ng mga mata kapag may hindi siya naiintindihan.

His eyes were too much. Hindi ko kayang titigan iyon. Para akong hinila ng mga mata niya, para akong sinusunog.

Abo ang kulay ng mga mata niya, pero ako yata ang magiging abo kapag tinitigan ko iyon ng matagal.

Magkaiba sila ng kulay ng mata ng kapatid niya.

Hindi ko alam kung saan ito nakuha ni Atty. Silvran.

Siguro ay ampon siya, naiiba rin naman ang ugali niya sa lahat.

“Tapos na po, Atty. Ganoon lang naman po,” simpleng sabi ko matapos siyang turuan.

“I don’t understand. You teach so lousy. Do it again one more time,” utos niya.

Napakagat ako ng labi at inulit muli ang lahat mula sa simula.

“Why the fuck is your voice so small?” galit niyang sabi at nag-angat ng tingin.

Bahagya akong napaatras.

“H-Hindi ko po alam,” takot kong sabi.

“Tsk!” And he grabbed the vacant chair in front and placed it beside him.

“Just sit near me so I can hear you properly,” utos niya.

Kinagat ko ang labi at hindi uli gumalaw.

Pero nang pagalit niya akong tiningnan ay wala na akong nagawa pa.

Dahan-dahan akong umupo sa tabi niya para matapos na ang lahat.

Ang simple lang naman nito, pero pinapahaba niya.

Halos hindi ako makahinga sa sobrang lapit naming dalawa.

Isang maling galaw ko lang ay magdidikit na ang aming mga tuhod at siko, kaya kahit paghinga ay halos pinigilan ko na.

And now that I am sitting beside him.

I could tell he’s really a big man.

Kaya pala malaki rin ang…

I quickly shook my head to shove away the image that suddenly appeared in my mind.

Matagal ko na iyong kinalimutan.

I glanced at him and I can’t help but to notice my legs were so small compared to his.

Even my black doll shoes, sobrang liit kumpara sa makintab niyang sapatos.

“Continue,” aniya, kaya pumikit ako at huminga nang malalim.

Sinimulan ko uli ang pagtuturo sa kanya.

Pangatlong ulit na ito. Hindi ko alam saang parte ang hindi niya maintindihan.

Malapit na akong magduda kung paano siya nag-top 1 sa bar exam sa inaakto niya ngayong parang kinder.

“Okay na po ba?” marahang sabi ko matapos ang lahat.

“Tsk.”

That’s all his answer, and he didn’t look at me.

Naghintay ako ng ilang minuto, baka may sasabihin pa siya bago ako tumayo at naglakad pabalik sa mesa.

I was continuing my work while he was still in front of my table.

I glanced at him and saw how his brows were furrowed while still navigating my phone.

Bakit ang tagal niyang matapos?

Ang sabi niya, tatawagan niya lang si Atty. Sleven.

Pero halos magkalahati na ang oras, hindi pa niya tinawagan ang kanyang ama.

“Why isn’t my number in your contacts? Didn’t I tell you to save it?”

Bakit nagpunta ka sa contacts ko!

Gusto kong sabihin, pero baka maging abo ako kapag sinabi ko iyon.

“N-Nakalimutan ko po,” ani ko, kahit sinadya ko naman talagang hindi i-save.

Because why would I save it?

“Tsk. I just saved it by myself,” he said.

Wala na akong ginawa habang nagta-type siya, maybe saving his number.

Pinagtuunan ko na lang ng pansin ang aking trabaho dahil kukunin na ito ni Jeff sa akin mamaya, kaya dapat matapos na ako ngayon—

“Who the fuck is Jing? That’s your boyfriend? He has a very disgusting Chinese name,” nandidiring sabi niya.

Napapikit ako saglit.

“W-Wala po akong boyfriend, Atty—”

“I’m not asking. Why do you always say that so I can know you’re single? Disgusting.”

Nalaglag na lang ang panga ko sa kanyang sinabi.

I looked at him in disbelief, but he just eyed me back angrily.

Diyos ko. Kaawaan niyo po ako.

Niyukom ko ang aking kamay para pigilan ang sarili kong sumagot.

Siguro simula ngayon hindi na muna ako magdadasal tungkol sa pangarap ko, uunahin ko na lang muna ang pagdarasal na sana, sana bigyan pa ako ng mahabang pasensya kay Atty. Silvran.

Tahimik akong bumalik sa trabaho.

Lumipas ang ilang minuto bago siya nagsalita muli.

Bakit ang dami na niyang salita ngayon?

Nabagok ang ulo at naging madaldal na?

Ang sabi ng ibang empleyado dito, bihira lang siya magsalita.

“What’s his IQ? Is he intelligent?” tanong niya muli habang ang atensyion ay nasa phone parin.

“P-Po?”

He looked up to me.

“I am asking if that fucking Jing is intelligent. Don’t make me repeat his name.”

Mabilis akong tumango. “Siya po ang pinakamatatalino sa room namin.” proud kong sabi.

“Then he’s still stupid,” komento niya.

Bahagyang napaawang ang labi ko.

“I was the most intelligent in our university back then,” he added and quickly glanced at me.

I just simply nodded at him at ibinalik ko ang atensyon sa computer.

Bahala siya diyan.

“Did you hear what I’m saying?”

Napatingin na naman ako sa kanya.

“Dinig ko po, Atty.”

“Then why aren’t you reacting?” he growled as his eyes darken, na para bang kasalanan ang hindi pag react ko.

Pumikit ako at agad akong napaisip kung ano ang dapat kong reaksyon, bago ko siya muling tiningnan.

“Wow,” napasabi ko na lang.

Masama niya akong tinitigan, kaya agad kong dinugtungan ang aking komento.

“Ang talino niyo po pala, Atty,” ani ko, pero hindi pa rin nagbago ang mukha niya.

I’ll try again.

“Mas… mas matalino ka po siguro ni Jing po. Sure ako,” pilit kong pinasaya ang aking boses at matamis na ngumiti sa kanya.

He opened his lips to speak, but the elevator dinged and opened, revealing Jeff with his mocha coffee.

Mabilis inilagay ni Atty ang cellphone ko sa aking mesa at tumayo.

Nakapamulsa siya habang naglakad papunta sa elevator.

Jeff greeted him, but as usual, he didn’t respond and just nodded his head once.

Bago sumara ang elevator, nakita kong kinuha niya ang kanyang phone sa pocket, nag-type at inilagay sa kanyang tenga parang tumatawag siya.

A-Akala ko ba lowbat siya?

“Anong ginagawa ni Atty. Silvran dito?” tanong ni Jeff habang humihigop ng kape.

“Wala naman,” mahinang sabi ko.

“You know you’re not a good liar, right?” aniya.

I sighed heavily and started explaining.

“Hindi ako nagsisinungaling. Wala naman talaga. Nagpunta lang dito, nagtanong tungkol kay Atty. Sleven. Lowbat daw ang phone niya, kaya nakigamit siya sa phone ko para tawagan si Atty. Sleven,” mahabang sabi ko habang naka-pokus pa rin ang atensyon ko sa computer.

Napatingin ako sa kanya nang hindi siya nagsalita, at nakita ko paano bahagyang umawang ang kanyang bibig.

“O-Okay ka lang?” tanong ko.

“Sabi ko, hindi ka marunong magsisinungaling, pero bakit yata tunog napakasinungaling mo ngayon?”

“Ha? Bakit naman ako magsisinungaling—”

“Atty. Silvran doesn’t like borrowing things from employees dahil subrang arte non!”

“Nanghiram nga, hindi ako nagsisinungaling,” laban ko.

Napailing na lang siya at muling uminom ng kanyang kape bago muling nagsalita.

“Huwag na, huwag kang papatol kay Atty. Silvran. Kahit anak siya ng CEO, ay fuckboy pa rin siya.”

“Fuckboy? Yung mahilig kumantot ng maraming babae?”

I remembered asking this to Malani, pero nagalit siya sa akin, so I did my own research instead.

Ngumiwi siya sa aking sinabi.

“Bata ka pa para sa salitang ’yan,” aniya, at naglakad papunta sa kanyang mesa.

Tumayo ako at nagpunta sa may printer dahil balak kong i-print ang files na kailangan para bukas.

I caught him looking at me.

“May problema ba?”

“Ang liit ng bewang mo, ganyan-ganyan ang bewang ko noong kabataan,” komento niya.

Napahagikhik na lang ako at hindi na muling nagsalita.

Jeff is way older than me, siguro ay nasa mga 30, pero hindi naman halata sa kanyang itsura.

“Nagdadiet ka?” tanong niya muli.

“Kahirapan lang diet ko,” sagot ko at mahinang napahagikhik uli.

“Ginaganyan mo na ako ngayon?”

Napahinto ako sa pagtawa at napakagat na lang ng labi.

“Kaya siguro pabalik-pabalik dito si Atty. Silvran dahil hindi lang mukha mo ang maganda, maganda rin ang katawan mo,” komento niya.

Agad namula ang mukha ko, nagmaaalala ang pagtitig-titig sa akin ni Atty.

“Hindi naman po, uh… galit lang siya po at gusto lang akong pahirapan kaya maraming utos.”

Sa buong maghapon, hindi na muling nagpakita si Atty. Silvran.

Kaya matiwasay kong tinapos ang aking trabaho.

Ako na lang ang nandito dahil si Jeff ay maagang nag-out; mag-gigym daw siya. Niyaya niya pa ako, pero tinanggihan ko.

When I was finally done with the last part of organizing the files, I stood up and went near the window.

I am on the highest floor kaya kita ko ang lahat.

The sun is now setting, kitang-kita iyon mula dito sa kinatatayuan ko.

Sobrang relaxing niyon, kaya hindi ko mapigilang mag-unat-unat.

“Salamat sa buhay, Lord,” bulong ko.

I was very busy stretching my back that I didn’t hear the elevator ding.

“You back hurts? Did Dad give you lots of work?”

Mabilis akong napalingon sa pinanggagalingan ng boses at napakurap kung sino yon.

Atty. Silvran was standing a few steps from where I was.

“You back hurts?” malamig niyang tanong uli, habang nakakunot ang noo.

Mabilis akong umiling at inayos ang aking sarili.

“Hindi naman po, Attorney,” ani ko at nahihiyang ngumiti.

Nangunot lang ang kanyang noo at hindi na muling nagsalita.

Nilampasan niya ako at naglakad patungo sa opisina ni Atty. Sleven.

“Umuwi na kanina pa si Atty,” bulong ko.

Siguro ay may nakalimotan lang pinakuha sa kanyang anak.

Kinuha ko ang bag at nag-out na. Naglakad ako patungo sa elevator at pinindot ang first floor.

Naghintay lang ako na magsara ang elevator, pero hindi ito tuluyang nagawa dahil biglang sumulpot so Atty. Silvran na parang kabute at pumasok.

Agad akong umatras sa pinaka-gilid.

Mabilis kumalat ang amoy niya sa loob ng elevator.

Napapikit ako.

Yan na naman ang pabango niyang gustong-gusto ko. Hindi kasi masakit sa ilong.

Nagsalita siya ng magsara ang elevator.

“I’m sorry,” rinig kong sabi niya, kaya napalingon ako.

He’s just facing in front.

May kausap siya sa phone through headphones? I mentally nodded. Girlfriend siguro.

Hindi ko na lang pinansin at tahimik na pinagmasdan ang dollshoes ko.

He cleared his throat and took one step closer to me, kaya mas lalo kong dinikit ang sarili sa dingding.

“Fuck, I said I’m sorry,” galit niyang sabi.

Nako. Nag-away talaga siguro sila ng kanyang jowa. Dapat kasi ay bawasan niya ang pagkamainitin ng ulo—

“Did you hear what I am saying?” Kunot noong tanong niya sabay lingon sa akin.

Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa gulat.

Agad akong umiling.

Baka magalit siya kung sabihin Kong nakikinig ako sa usapan nilang mag-jowa.

“H-Hindi ko po nadinig, Atty,” mahinang sabi ko.

He closed his eyes for a second and massaged the bridge of his nose.

“Damnit,” rinig kong bulong niya.

Saktong tumunog ang elevator, ay walang pasabi siyang lumabas.

“Pauwi na nga lang, mainit pa rin ang ulo,” bulong ko at lumabas na rin ng elevator.

CHAPTER 12

Nilibre ako ni Jeff ng dalawang buwang lunch dito sa cafeteria.

Tatanggi na sana ako kasi nakakahiya, pero naalala kong bawal tanggihan ang grasya.

Sobrang saya ko. I feel like I’m in the right work.

Mabait na boss, mabait na kasama sa trabaho, mataas na sweldo… puwera na lang—

Puwera na lang sa isang lalaking nakakunot na naman ang noo habang inilibot ang tingin sa buong cafeteria na parang may hinahanap.

Mas mabilis pa sa alas kwatro akong yumuko.

Diyos ko. Ano na naman bang kailangan niya? Lunch time ngayon!

Inilagay ko pa ang kamay ko sa harap at pasimpleng tinakpan ang aking mukha.

I didn’t move nor even breathe.

Minuto ang lumipas nang wala pa ring si Atty. Silvran na lumitaw sa harap ko, kaya napahinga ako nang maluwag.

Siguro ay naging praning na ako.

Ayaw ko ma-issue. Okay na akong ma-issue kay Jeff.

Tama na iyon, hanggang doon lang-

“Are you busy tomorrow?”

Halos mabilaukan ako sa aking sinubo nang biglang umupo si Atty. Silvran sa harap ko nang walang pasabi.

I immediately looked around the cafeteria, at halos manlumo ako nang halos lahat ng mata ay nasa amin.

Nanlaki ang mga mata nila, ang iba naman ay napatigil pa sa pagkain.

At sa unang pagkakataon, ninais ko na lang kumain sa parking lot o kaya’y kahit sa banyo na lang, basta huwag lang dito!

Kahapon, bali-balita na for the first time in history ay dito kumakain ang isang Atty. Silvran sa cafeteria.

Palagi daw kasi itong kumakain sa mamahaling restaurant tuwing lunch o nagpapaluto sa personal chef.

I actually saw him yesterday too, pero hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin dahil kasama ko si Jeff kahapon, at kasama niya rin si Atty. Lucas.

But now I’m alone because Jeff is currently having lunch with his mom.

Tapos mag-isa rin siya at walang anino ni Atty. Lucas.

Pero kahit ganoon, hindi kami close para umupo na lang siya dito.

He hated me. He hated my whole existence.

But still, I need to respect him. He’s the CEO’s son, after all.

I swallowed hard before I spoke.

“Atty. Silvran—”

“I’m asking if you’re busy tomorrow,” supladong ulit niya sa akin.

“W-Wednesday po bukas, day off ko po dito dahil may klase ako.”

He looked at me intently and nodded once.

“You study at Western University of Excellence?” he asked right after.

Marahan akong tumango, sabay subo ng inorder kong chicken adobo.

I saw how he glanced at my lips, swallowed, and then looked into my eyes again.

“Dad wants you to accompany me tomorrow at lunch. I have a meeting with an important client,” he said coldly.

I opened my mouth to speak, but he cut in again.

“I know it’s your day off. Dad said he’s willing to pay for your hours. The meeting is just an hour or so.”

Napahinto ako at inalala kung may importante ba akong gagawin bukas ng tanghali—

“Dad said you can’t decline since the client is very important,” sabi niya uli.

Wala na akong nagawa kundi tumango na lang.

Akala ko ay magpapasalamat siya, pero hindi. Well, what do I expect?

He just stood up without saying a word, kaya napahinga ako nang maluwag at sinimulang kumain uli.

Pero ganoon na lang ang panlalaki ng mata ko nang makita kong naglakad nanaman uli siya pabalik patungo kung saan ako nakaupo.

This time, he was holding a tray with his lunch on it!

I held my breath as I watched him.

All of the employees here were glancing at him—no, drooling at him. His muscular arms, holding the tray, made it look so small in his hands.

“I’ll eat here because all the seats are already taken,” simpleng sabi niya at walang hiya inilagay ang pagkain niya sa mesa.

I immediately looked around and saw a lot of vacant seats. Sobrang rami dahil malapad itong cafeteria.

“May b-bakante pa po, Atty—”

Agad nangunot ang noo niya. “You don’t want me to eat with your boss? That’s kinda disrespectful to hear from a secretary like you.” pang-iinsulto niya.

Agad namang pumait ang timpla ko. Tama naman siya pero… ayaw ko talaga.

Hindi maipagkaila na maraming babae ang nahuhumaling sa kanya, at kapag kumalat ito sa buong law firm na sumabay siya sa isang hamak na secretary lamang, ay baka makalbo ako sa susunod na linggo.

I looked at him softly.

“Pinagtitinginan tayo. Hindi ako po komportable,” mahinang bulong ko.

He blinked once and cleared his throat.

“We can… we can eat in my office.”

“Okay na po ako dito,” mabilis kong sabi sa kanya.

Mas lalo kong ayaw sa opisina niya.

“Okay, if you say so. It’s not my personality to force someone to do things they don’t like to do.” galit niyang sabi.

Tsk. Ang gusto talaga nito ay matupad lahat ng gusto. Hindi halatang lumaking spoiled.

He cleared his throat again and glanced at me while picking up the utensils.

“The view in my office looks fascinating though, unlike here,” aniya, kaya tumango na lang ako.

Kahit naman papuntahin niya doon si  Joseph Marco ay hindi parin ako pupunta doon.

I saw how his long fingers held the utensils as he started slicing the steak.

Nanliit ang mata kong napatingin sa kanyang malinis na mga kuko.

His nails were pinkish and well-maintained, dagdag pa ang maayos at sobrang mahal niyang relo.

“You changed your number?” tanong niya bigla.

Napakunot ang noo ko. Paano niya nalaman na nagpalit ako ng number? I don’t remember giving him my number.

“Uh… opo,” I answered simply.

“Why?”

“Uhhh… wala ho kasing load ng halos isang taon, kaya nagka-network error,” nahihiyang sabi ko.

Tumango siya at hindi na muling nagsalita hanggang sa natapos akong kumain.

He finished ahead of me even though I started eating first.

Akala ko nga ay aalis na siya pagkatapos niyang kumain, pero hindi—nagla-laro lang siya ng kanyang phone habang hinihintay akong matapos kumain.

Kinagabihan, ako lang mag-isa sa apartment dahil wala na naman si Malani.

Baka magiging summa cum laude siya sa kakaaral nila ni Mr. President at hahakot siya ng maraming medalya pagka-graduate namin.

Malalamangan na niya si Jing, kung mangyari man iyon ay  ako ang unang papalakpak.

Kahit mahina ang boses ko, sisigaw talaga ako mula sa malayo.

Nagluto lang ako ng beef noodles na nilagyan ko ng itlog at malunggay para naman maging masustansiya kahit papaano. Hindi na ako kumain ng kanin.

Matapos kong maghapunan, nagbasa lang ako ng kaunti.

I was just on my way to sleep when my phone vibrated.

I immediately checked it—baka si Malani ang nag-text pero  unknown number iyon.

Unknown number:

Good evening.

Baka scammer. Uso pa naman iyan ngayon, tapos sasabihin pang nanalo raw ako ng 2K kapag nag-register ako sa link.

I ignored the text and put my phone beside me when it vibrated again.

Unknown:

How busy are you that you weren’t able to reply in just a spare amount of time?

Nangunot ang noo ko kung rereplyan ito. May free load lang ako dahil bago ang SIM ko.

Sino ’to?

Unknown number:

It’s Attorney Castellan.

Nanlaki ang mata ko at dali-daling nag-type. Nakalimutan ko palang i-save ang number ni Atty.

Hello po, Attorney Sleven. May

ipapagawa

po ba kayo para bukas?

Unknown:

Criminal lawyer and a senior trial counsel, Atty. Silvran Dimitri Castellan, if still not clear.

Napasinghap ako at halos mahulog na ang phone ko sa mukha.

Inilagay ko ang phone sa dibdib ko dahil sa lakas ng tibok ng puso ko.

Diyos ko, si Attorney Silvran. Paano niya nakuha ang bagong numero ko.

Nag-vibrate ulit ito, kaya tiningnan ko.

Unknown number:

It’s either you reply, or you’re gonna message me back. Choose.

Napakagat ako ng labi at nag type.

Hello po, Atty. Silvran. Ikaw po pala ’yan.

Unknown number:

Tsk.

Ilang segundo lang, nag-vibrate ulit ang phone ko.

Unknown number:

“I’m drinking whiskey with Lucas.”

Okay po, Atty.

Unknown number:

But it’s just a sip. Don’t worry.

Hindi na ako nag-reply pagkatapos noon dahil kinain na ako ng antok.

Kinabukasan, maaga akong nagising dahil may kumatok sa pinto. Hindi ko sana bubuksan dahil akala ko ay magnanakaw, pero nang marinig ko ang boses ni Malani, hindi na ako nag-atubiling buksan ang pinto.

“Umaga na naman kayong natapos kakaaral ni Mr. President?” inaantok na tanong ko sa kanya.

Noong nakaraan, umaga na rin siya nakauwi.

“Yeah,” paos niyang sabi.

Nangunot ang noo ko. Bakit parang pagod na pagod siya na kahit pagsalita man lang ay halos wala siyang lakas?

“Malani—”

“Agnes, pagod ako,” paos niyang putol sa akin at nilampasan ako.

I looked at her weirdly as she walked to her bed.

“Tanginang hapdi,” rinig kong bulong niya.

Agad naman akong naaawa. Mahapdi talaga sa mata kakabasa ng libro. Sana nagpahinga man lang sila kahit kaunti.

Hindi ko na lang siya kinulit at nagsaing na lang ako. Naligo ako at nagpalit ng damit.

I was just wearing maong pants and a fitted T-shirt na ibinigay sa akin ni Emma.

Habang naghihintay maluto ang kanin, kinuha ko ang phone ko. It had two messages, both from the same unknown number owned by Atty. Silvran.

Unknown number:

You’re probably snoring now. Disgusting. 12:00 AM

Unknown number:

I’m home now. 1:30 AM

Mas pinili kong hindi na mag-reply. Hindi dahil sa ayaw ko, kundi dahil limited ang load ko. Sayang kung rereplyan ko lang ang walang kwentang text.

Mahimbing pa ring natutulog si Malani nang umalis ako sa apartment.t. Hindi ko na lang siya ginising dahil mukhang pagod na pagod siya at kulang sa tulog.

She was absent in the first two subjects. Buti na lang walang oral recitation, kaya sinulat ko ang pangalan niya sa attendance sheet at ginaya ang kanyang pirma.

Noong mga nakaraang araw ay tinuruan ako ni Mr. President kung paano gayahin ang pirma ni Malani.

Tatanggi sana ako dahil masama iyon, pero ang sabi niya ay siya na raw ang bahala kapag nahuli, kaya sinunod ko na lang.

Ang sabi pa niya at dapat kong kabisaduhin ng mabuti dahil mapapadalas daw ang pag absent  ni Malani sa umaga.

We had a 30-minute break time, kaya lumabas muna ako ng room.

Nakita ko si Malani na parang zombie na naglalakad palapit dito, kaya sinalubong ko siya.

“Okay ka lang?”

“Bakit naman ako hindi magiging okay?” nakataas-kilay niyang tanong sa akin.

Hindi na ako nagsalita at nilingkis ko na lang ang kamay ko sa kanyang siko. Mukhang okay na siya—naging maldita na uli.

Lunch time came, and Atty. Silvran texted me about the lunch meeting with an important client.

Ang sabi niya ay huwag daw akong kakain, kaya kahit kumakalam na ang sikmura ko ay pinilit kong hindi magreklamo at hindi kumain kahit kaunti.

Sumakay lang ako ng jeep ng ilang minuto.

Pagkababa ko pa lang ay tanaw ko na si Atty. Silvran mula sa labas ng restaurant.

He was putting both hands on his waist like he’d been waiting there for an hour already.

Hindi ako late. At anong trip Niya sa buhay , bakit hindi siya pumasok?

Pinagtitinginan tuloy siya ng mga tao.  May ilan na napapatigil pa talaga sandali dahil sino ba naman ang hindi mapapatingin?

Nagsusuot na naman siya ng extra small na polo. Feeling ko ay ginogood time siya ng kanyang personal shopper.

Nang magtagpo ang mata namin ay agad nangunot ang noo niya, kaya mas binilisan ko pa ang aking paglakad.

“Good afternoon po, Atty.” masayang bati ko ng makalapit pero hindi man lang ito ngumiti.

Tumango lang siya.

“Let’s get inside,” aniya at binuksan ang pinto para sa akin.

Bahagya akong napahinto sa kanyang ginawa. Hindi ko inaasahan iyon.

Baka may hangover kaya naging mabait. 

Hindi ko na inisip pa nang matagal. Pumasok na ako habang pinipigilan ang sarili kong mapatingin nang matagal sa kanya.

Ngayong magkasabay kaming maglakad ay napagtanto ko kung gaano pala katangkad si Atty kumparasa akin.

Hanggang dibdib niya lang ako.

Lahat ng tao rito, lalo na ang mga kababaihan, ay napalingon sa amin kaya binagalan ko ang lakad para magkaroon kami ng distansiya.

But he also slowed his pace, and I felt him slightly touch my back.

Para akong nakuryente kaya mas lalong napalayo sa kanya.

“I didn’t touch you,” agap niyang sabi sa akin.

Hindi ko na lang siya sinagot.

Sa isip ko, kapag lawyer talaga… magaling magsinungaling. O kung hindi man magsinungaling, magaling magpaniwala.

We were just  silent as we were waiting for his client who had been late for five minutes.

Kanina pa siya nakatutok sa phone niya at halos mabasag na iyon sa bilis ng pagta-type niya.

Minutes after, a man came in front of us.

“I’m sorry if I’m late, Atty. Castellan.” matiponong sabi ito.

Agad akong napangiwi dahil may hikaw siya sa dila.

“Fuck you—” mabilis niyang pinigil ang sarili, pero kahit ako ay napalunok sa gulat.

Hindi niya dapat minumura ang kanyang kliyente.

“You must be Atty. Castellan’s secretary? I’m Roman,” pakilala niya sabay inilahad ang kamay.

Ngumisi ito ng nakakaloko kay Atty. Silvran bago tumingin sa akin.

Tatanggapin ko na sana nang tumikhim si Atty. Silvran at nakita ko kung paano niya pasimpleng hinawakan ang maliit na kutsilyo sa mesa.

Mr. Roman chuckled and shook his head.

“You better pay me good for this, dickhead,” rinig kong bulong ni Mr. Roman pero hindi ko nalang pinagtuunan nag pansin.

The food was served, and the table was very silent except for Mr. Roman.

He always chuckled and shook his head, parang aliw na aliw sa sarili niyang biro.

May mga pagkakataon na titingin siya kay Atty. Silvran, tapos biglang iiling ulit na parang may naiisip na hindi niya pwedeng sabihin nang malakas.

I was about to eat when a voice from behind called.

“Silvran?”

“Ohh you’re here too Roman?”

Agad akong lumingon.

“Agnes?”

Nanlaki ang mata ko at kumaway sa kanya at sa kasama niya.

“Hello po, Atty. Sleven… Atty. Lucas.” bati ko at matamis na ngumiti sa kanila.

Atty. Sleven looked at me weirdly. “Agnes, why are you here with them? It’s supposed to be your day off.”

Nangunot ang noo ko. “Hindi niyo po maalala, Attorney?”

“Remember what?” he asked and glanced at Mr. Roman.

“Ang sabi po ay dapat samahan ko si Atty. Silvran sa lunch meeting niya ngayon,” paliwanag ko.

Nagkaroon ng maikling katahimikan.

“I didn’t say that, iha. Did Jeff tell you that?”

Umiling ako. “Si Atty. Silvran po ang nagsabi na samahan ko raw po siya dahil utos niyo po.”

I heard Mr. Roman chuckle louder this time, and Atty. Lucas burst out laughing. Napahawak pa siya sa kanyang tiyan habang malakas na tumawa.

Nangunot ang noo ko habang naguguluhan silang tinitingnan.

Hindi ko maintindihan kung bakit sila natatawa. Walang nakakatawa sa sinabi ko.

Then, my gaze landed on Atty. Silvran, who was now massaging the bridge of his nose, looking visibly irritated.

“Don’t fucking touch me, you fucking idiot,” malamig niyang sabi nang hawakan siya ni Roman sa balikat pero mas lalo lang lumagapak ang tawa nito.

“Roman, since when did you become a client of Silvran where all you do is waste your dad’s wealth?” Atty. Sleven asked. 

“I was just being forced, tito—”

Napahinto si Mr. Roman sa kanyang sinabi nang biglang tumayo si Atty. Silvran.

“The meeting is over,” aniya at tumalikod.

CHAPTER 13

I’ve completely lost track of how many weeks or maybe even months I’ve been working under Atty. Sleven.

Hindi ko na masyadong pinagtuunan ng pansin ang pagtakbo ng panahon dahil para lang akong nakalutang—

Nakalutang sa mga pinaggagawa ni Atty. Silvran.

Noong nagsisimula pa lang akong magtrabaho sa kanya, gusto ko siyang kausapin ako.

Kahit simpleng utos lang. Kahit isang tanong tungkol sa trabaho. Gusto kong tratuhin niya ako nang normal—gaya ng ibang empleyado dito sa law firm nila.

Pero ngayong ganito na?

Bakit parang napasobra naman yata?

Bakit parang… bakit parang naging aso?

Hindi na ito tama.

Dati, ako ang naghihintay na mapansin niya.

Ngayon, parang hindi na ako makahinga sa sobrang pagpaoapansin niya.

Sobrang nakakahalata na si Jeff.

Nakikita ko iyon sa paraan ng pagtitig niya sa amin—from the subtle lift of his brow whenever Atty. Silvran unexpectedly shows up. It feels like a hundred questions start circling in his head.

Sana lang ay hindi hintayin ni Atty. Silvran na makahalata ang kanyang ama… o mas malala, ang buong law firm.

Sa dami ng tsismosa sa opisina, isang maling tingin lang, isang maling hinala lang, sigurado akong kakalat iyon na parang apoy sa tuyong damo.

At kapag nangyari iyon… hindi ko alam kung saan ako lulugar.

Kulang na lang ay sabihan ko siyang patayin na lang niya ako, dahil hindi ko na siya maintindihan.

I am working under his dad.

I am in his dad’s office, yet he keeps on appearing here—umaga, tanghali, at hapon, walang palya.

Ang layo ng opisina niya mula sa wing na ito.

Kailangan pang mag-elevator, tumawid sa mahabang hallway, at dumaan sa dalawang glass doors bago makarating dito.

Pero araw-araw siyang nandirito.

Minsan makikitawag lang dahil lowbat ang phone niya, o manghihiram ng lapis, o kaya’y manghihingi ng sticky notes na nakakalat sa desk ko.

Naghihirap na ba siya at hindi niya kayang bumili ng mga ganoon?

O baka… baka binawasan ni Atty. Sleven ang sahod niya dahil halos wala na siyang ginagawang trabaho bawat araw? Dahil nandito na lang siya palagi.

Kung tutuusin, mas marami pa siyang oras na nakaupo sa harap ng desk ko kaysa sa sarili niyang opisina.

Kulang na lang ay mag-apply din siya bilang secretary ng kanyang ama para naman tatlo na kami dito.

I heard footsteps coming, but I didn’t dare look up. Kilalang-kilala ko na kung sino iyon.

“Jeff,” malamig nitong tawag.

“Good afternoon, Atty. Silvran,” mabilis na sagot ni Jeff mula sa kabilang desk.

“Can you try to look for Lucas on the 15th floor? I have an important case to discuss with him,” matigas niyang sabi.

“N-now po ba, Attorney?” nag-aalangang tanong ni Jeff.

“Yes, Jeff. Now. Thank you.” dining kong sagot nito pero  hindi pa rin ako lumingon.

Pinilit kong magpokus sa mga dokumentong hawak ko, kahit na halos wala na akong naiintindihan sa mga nakasulat.

I felt Jeff walk past me. Doon ko lang siya nilingon. Bahagya siyang nagtaas ng kilay, saka sumulyap sa likod ko.

Pinanlakihan niya ako ng mata, pero muli lang akong yumuko.

He’s always like this, reminding me not to be weak against Atty. Silvran’s tactics.

Hindi ko tuloy maiwasang maalala ang sinabi niya sa akin noong nakaraang araw.

Akala ko nga may sasabihin siya tungkol sa trabaho, pero bigla siyang huminto at tiningnan ako nang diretso.

“Huwag kang papadala kay Atty. Silvran kung ayaw mong mahati sa dalawa.”

Hindi ako nag-react noong araw na iyon kasi hindi ko maintindihan ang ibig niyang sabihin.

Kaya kinagabihan noon, tumawag ako kina Emma at Patricia. Tinanong ko sila tungkol doon.

“Mahahati ka talaga sa dalawa kapag sobrang laki ng titi,” walang prenong sabi ni Emma.

Agad akong napatingin sa paligid, baka kasi may nakarinig—nasa labas ako ng apartment.

“M-Mahahati talaga? Imposible naman siguro ’yon” mahina kong sambit.

“Gaga! Nothing is impossible,” agad niyang sagot.

“Ginogood time mo na lang ako,” ani ko.

“Edi subukan mo para malaman mo. Huwag ka nang iiyak kapag sinugod ka sa hospital,” sumbat niya.

Napasinghap ako. “G-grabe naman ’yon.”

“Nahati ka na sa dalawa?” I asked hesitantly.

Tumawa siya nang malakas—sobrang lakas kaya napalayo ang phone ko sa tenga ko.

“Hindi, dahil parang kikiam lang naman. Kailangan ko pang magkunwaring nasarapan kahit halos wala akong naramdaman,” aniya at tumawa na naman.

Napapikit ako at napatakip ng mukha gamit ang aking mga palad nang maalala ang size ni Attorney Silvran.

Sigurado akong hindi kikiam size ’yon—parang… kabayo size yata ang kanya.

I immediately shook my head.

Atty. Silvran told me I’m not his type and will never be his type.

He’s a man of his word, kaya hindi ako naniniwala kay Jeff na mahahati ako sa dalawa. Panakot niya lang iyon sa akin para hindi ko patulan si Atty.

“Are you avoiding me since yesterday?”

Nabalik ako sa realidad nang marinig ko ang malamig niyang boses. Agad akong napaangat ng tingin.

He’s standing in front of my table. My gaze landed on his watch. It is perfectly paired with his veiny hands.

Naka-puting polo lang siya, nakarolyo hanggang siko. Simpleng-simple, pero ang lakas ng dating sa lahat ng kababaihan.

“Answer me, Miss Bayubay. Are you avoiding me?” tanong niya uli.

I held my breath.

“H-Hindi po, Attorney.”

“Then why do you keep on going out or going to the bathroom when I’m here?” diretsong tanong niya.

“Nagda-diarrhea po ako kahapon,” pagsisinungaling ko.

Matagal niya akong tiningnan nang mariin bago siya walang pasabing umupo sa harapan ng aking mesa.

Palihim kong kinurot ang aking kamay nang biglang parang baliw ang tibok ng puso ko.

Sandali akong napapikit. Maghunos-dili ka kung ayaw mong mahati tayo sa dalawa.

I sighed heavily and focused on my work—

“My phone’s dead again. Can I borrow yours?” he said coolly.

“Naiwan ko ho ang phone ko sa apartment,” pagsisinungaling ko ulit.

“Is it far from here?”

“Po?” napatingin ako sa kanya.

“Your apartment… is it far from here?”

“Hindi naman po masyadong malayo… mga fifteen minutes lang,” mahinang sabi ko.

“I can take you to your apartment so you can get your phone.” he suggested.

Mabilis ko ulit kinurot ang sarili.

“H-hindi na ho kailangan, Atty.,” tanggi ko at ngumiti sa kanya ng tipid.

Agad nangunot ang noo niya. “You’re declining my offer?”

Mabagal akong tumango.

Ayaw ko talagang pumunta roon kasama siya—oras ng trabaho pa lang, pero kahit hindi oras ng trabaho, ayaw ko pa rin.

Masungit niya lang akong tiningnan dahil sa pagtanggi ko, pero sanay na yata ako, kaya hindi na ako natakot.

Minuto ang lumipas nang tahimik lang kaming dalawa, tanging ang pag-type ko sa keyboard ang nag-iingay.

“This is trash,” basag niya sa katahimikan, at kinuha ang isang maliit na flower vase na binili ko noong nagkasahod ako.

He examined the vase in his hand, turning it, tilting it, making it look so small.

“You should throw this shit away” dagdag niya pa.

Hindi ako nagsalita.

Mura lang ang bili ko diyan, pero hindi iyon basura. Ang talas talaga ng dila ng lalaking ito.

Nang dumating si Jeff, agad siyang tumayo at kinuha ang mga files na hawak niya.

Naglakad siya patungo sa elevator, at wala akong ibang nagawa kundi titigan ang matipuno niyang likod.

Jeff came into my view with his raised eyebrow.

I sighed heavily and shook my head.

“Gusto mo rin yata,” aniya.

“Hindi,” pagtatangi ko.

“Hindi? Pero namumula yang mukha mo,” tugon niya.

Agad akong umiwas ng tingin, pero huli na. Napagtanto kong sobrang init ng pisngi ko—parang apoy na hindi ko maapula.

I quickly excused myself and went to the bathroom.

“Ayaw ko nito,” bulong ko habang tinitingnan ang sarili sa salamin.

Umiling ako. Ayaw ko nito.

Nag-aaral pa ako. Magiging abogado pa ako, hindi ako puwedeng mahulog kay Atty. Silvran—pero puwede naman siguro akong mag-multitasking?

Nagulat ako sa sarili kong tanong.

Umiling uli ako. Hindi ko kaya ’yon, baka tuluyan na akong bumagsak kapag ganoon.

“Bakit ba kasi ang gwapo,” namomroblemang bulong ko.

I took my phone and checked the time.

Luckily, it’s my lunch time already, kaya nag-text ako kay Emma na tawagan ako.

Bumalik ako sa opisina para kunin ang bag ko. Jeff wasn’t there, so I just hurriedly went to the rooftop.

Tinanong ko si Jeff noong nakaraang araw kung pwede ba ang rooftop sa publiko. Ang sabi niya, hindi, dahil landingan daw iyon ng helicopter ng mga pamilyng Castellan.

But knowing he’s Atty. Sleven’s personal secretary, binigyan niya ako ng access.

Saktong pagkadating ko roon, tumawag si Emma. Si Patricia sana ang tatawagan ko, pero alam kong busy siya sa kanyang OJT sa hospital.

Wala rin akong mapapala kay Malani dahil susungitan lang ako noon.

At alam kong mag-aapoy iyon sa galit kapag nalaman niyang crush ko ang kuya ng jowa niya.

Kaya dito na lang ako kay Emma kahit bungangera.

“Emma, hindi kasi ganon.”

“Ganyan ’yan, hindi ka na grade 1, Agnes. Dalaga ka na, may bulbol ka na at lahat-lahat. Natural lang na mahulog ka.”

“Eh anong gagawin ko? Baka lumalim. Delikado, kaya dapat ko itong ihinto.”

“Bakit mo ihihinto? Ang swerte mo na nga kay Atty. Silvran. Nakita ko sa Instagram, hindi basta-basta! Alam ko ’yung nambubutas iyon ng puke at esophagus!” natatawang sabi niya.

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya.

“Emma, umayos ka,” pakiusap ko.

“Maayos ako, gaga ka! Huwag ka ngang mag-drama, napakasimple ng problema mo!”

“Ehh, fuckboy daw, sabi ni Patricia. Minsan niya raw itong nakita sa isang bar may kahalikang babae, iba iba kada gabe”

“Kung fuckboy, ano naman ngayon? Edi magpa-fuck ka. At least mayaman—’yan ang importante. Kalimutan mo na ang goal mong bahalag saging, basta labing!”

Magpa-fuck? Diyos ko.

“Emma, makinig ka nga sa akin—”

“Edi sana hindi na lang ako tumawag kung hindi ka makikinig sa akin!” putol niya.

“Masama din kasi ang ugali.”

“Kesa naman masama ang mukha, pati mata mo sasakit dahil nakaka-bwesit tingnan!” sagot niya.

Napailing na lang ako. Wala akong makukuha dito kay Emma. Nag-aaksaya lang ako ng oras.

“Kay Patricia na lang ako—”

“Sige, doon ka sa pinsan mong hilaw. Plastic ’yon. Baka sabihan ka pang safe ang withdrawal kahit hindi. Huwag kang magpapaniwala doon! No condom, no entry dapat,” seryosong sabi niya.

Napahawak na lang ako sa aking noo at napapikit.

Bakit ba ganito ang usapan namin ngayon? Ang assuming ko namang may mangyayari sa amin ni Atty. Silvran.

Nahihibang na ako. Kasalanan ito ni Jeff!

Hindi na ako muling nagsalita at napabuntong-hininga na lang.

“Hoy, tangina, umiiyak ka ba?” sigaw niya sa kabilang linya.

“Malapit na,” nanghihinang sabi ko.

“Tangina, ang oa naman!” aniya.

“Basta, tandaan mo na lang, huwag mong ibigay lahat. 31 percent lang dapat galing sa’yo dahil bata ka pa.”

“31 percent?” naguguluhang tanong ko.

“Oo, 31 percent. Tapos si Atty. Silvran na ang bahala sa 69,” aniya at tumawa na naman sa kabilang linya. Napangiwi ako sa nadinig, parang may iba yatang gustong ipahiwatig si Emma.

CHAPTER 14

Note: VIP is more advanced in chapters. Happy reading!

Wala sa sariling pinatay ko ang tawag dahil nakakairita ang tawa ni Emma.

Sobrang sakit sa tenga. Matinis iyon at parang kumakalansing sa loob ng ulo ko.

Sana talaga hindi na lang ako tumawag sa kanya.

Ilang segundo akong nanatiling nakatitig sa madilim na screen ng cellphone bago ko iyon inilapag sa tabi ko.

Napahilamos ako sa mukha at mariing ipinikit ang aking mga mata, na para bang kaya nitong burahin ang lahat ng inis na nararamdaman ko.

Ayaw ko talagang mahulog kahit kanino.

Hindi ngayon.

Hindi habang ganito pa ako. Wala pa akong naaabot sa buhay.

Wala pa akong maipagmalaki sa ibang tao, lalo na kay mama.

Gusto kong magpokus lang sa pag-aaral dahil naniniwala akong wala itong magandang maidudulot.

I don’t want any distractions.

Mahina na nga ako sa klase, tapos may gana pa akong pumasok sa relasyon?

Ang kapal naman ng mukha ko sa lagay na ’yon.

Kinuha ko ang libro at lapis mula sa loob ng bag ko. Mas mabuting mag-aral na lang muna ako kaysa alalahanin ang mga walang kwentang bagay.

Binuklat ko ang libro at pinilit ituon ang atensyon ko sa mga salitang nakasulat sa pahina.

Isa-isa kong binabasa ang bawat linya, kahit pa minsan ay parang dumudulas lamang ang mga iyon sa isip ko.

I was in the middle of reading when suddenly, the door opened.

Agad akong nag-angat ng tingin upang tingnan kung sino iyon.

At gayon na lang ang paglaki ng aking mga mata nang makitang sina Atty. Lucas at Atty. Silvran pala ang dumating.

Hindi ko namalayang napahigpit na pala ang kapit ko sa lapis, hanggang sa halos mamuti ang mga daliri ko.

Agad akong napatayo, halos matumba pa nga sa pagmamadali, saka ko sila binati.

“Hello po, Atty. Lucas… “ ani ko at  sinulyapan ang katabi niya.

“Atty. Silvran. . . hello po” bati ko.

Atty. Lucas smiled genuinely at me, while Atty. Silvran’s brows just furrowed.

“Hi, Agnes. What are you doing here?” tanong ni Atty. Lucas sa magaan na tono.

“Uhh… nagpapahangin lang po, Atty. Lucas. P-pero papaalis naman na po ako. P-Pasensya na po,” balisang sabi ko.

Atty. Silvran put his hand in his pocket and stared at me coldly.

Mas lalo tuloy akong kinabahan.

Yumuko pa ako nang kaunti habang mabilis kong pinupulot ang libro at lapis mula sa mesa.

Dapat talaga ay hindi na ako umapak dito. This is a private area. Alam kong galit siya dahil nandito ako-

“No. You can stay here, Agnes. It’s not a problem at all. We’re actually just waiting for our chopper.”

Napatigil ako sandali, tila hindi agad naproseso ng isip ko ang sinabi niya.

“Uh… o-okay po, Atty. Lucas. Maraming salamat po,” mahinang sabi ko.

Bahagya akong tumango at saka tumingin sa kanilang dalawa.

Saglit kong inilipat ang tingin ko sa bakanteng upuan sa tabi ng mesa, saka muling ibinalik sa kanila.

“Uhh… maupo po muna kayo,” imbita ko sa kanila habang tiniklop ko ang librong nakalatag sa mesa.

“Oh, you’re studying?” tanong ni Atty. Lucas nang maupo siya sa aking tabi.

Bahagyang gumalaw pa ang upuan nang umupo siya, at naamoy ko ang kanyang pabango. Pero mas gusto ko ang pabango ni Atty. Silvran.

“O-opo, Atty. Sa Legal Research and Writing po,” ani ko habang hinawakan ko ang lapis na nasa ibabaw ng libro.

He chuckled softly. “As much as I want to help, I can’t. But that grumpy man”-he pointed at Atty. Silvran-“is a genius. He excelled in every subject before. Even Constitutional Law was just basic to him.”

Agad akong napatingin kay Atty. Silvran sa hindi kalayuan.

Nakatayo lang siya roon at mabigat kaming tinitigan ni Atty. Lucas, na para bang ang pag-uusap naming dalawa ay isang malaking kasalanan sa bibliya.

Atty. Lucas just laughed loudly beside me, kaya napabalik ang tingin ko sa kanya.

“Matalino po pala talaga si Atty. Silvran?” tanong ko bago ko pa mapigilan, kusang lumabas iyon sa bibig ko.

“Hmmm,” he nodded and extended his hand, resting it on the backrest.

“But you see, he has an attitude problem,” aniya, kaya hindi ko mapigilang napahagikhik.

Pero agad din itong nahinto nang magsalita si Atty. Silvran.

“Lucas, the chopper is here. We will be late,” Atty. Silvran butted in and glanced at his watch impatiently.

“We better go, Agnes. Enjoy your stay here,” ani ni Atty. Lucas habang dahan-dahang tumatayo mula sa upuan.

Inayos niya ang kanyang coat at sandaling ngumiti sa akin.

“Thank you po, Atty. Lucas,” ani ko at ngumiti nang matamis sa kanya.

“Damn it, Lucas! We will be late!” galit na sigaw ni Atty. Silvran.

Atty. Lucas chuckled and shook his head.

“Pussywhipped,” he whispered, but I didn’t quite get it, kaya hindi ko na lang pinansin.

Tinitigan ko sila habang sabay ang mga to naglakad palayo, pero bago pa sila lumiko, Atty. Silvran looked back at me for a second.

Agad kong napigil ang aking hininga.

Namungay ang mga mata ko habang sandali kaming  nagkatitigan, pakiramdam ko ay biglang bumagal ang ikot ng mundo.

“Sobrang crush na talaga kita Attorney Silvran,” malungkot kong bulong sa hangin sabay napanguso.

Nangunot ang noo niya kaya nanlaki ang mga mata ko at agad akong yumuko. Uminit ang pisngi ko sa hiya habang pilit kong inaayos ang sarili ko.

Pinalipas ko muna ang ilang segundo bago ako muling nag-angat ng tingin, pero wala na sila roon.

Napabuntong-hininga na lang ako at napasubsob sa mesa.

Ramdam ko pa rin ang bahagyang pagbilis ng tibok ng puso ko.

Maluha-luha kong ipinikit ang mga mata ko nang mapagtanto ko ang isang bagay na matagal ko nang tinatanggihan sa sarili ko.

This is more than just a crush.  Alam kong higit pa roon.

Mas malalim pa.

Kasi alam ko namang masasaktan lang ako sa kanya sa dulo, but I am willing to risk it if it means making me genuinely happy, even for just a short span of time.

Napakagat ako sa ibabang labi ko habang pinipigilan ang sarili kong matawa sa sitwasyon ko.

Ang dami-daming lalaki sa paligid-puwede namang si Jeff o kaya si Jing, pero bakit si Atty. Silvran pa, na kampon ni Satanas?

Kung matuturuan ko lang ang puso ko kung sino ang dapat mahalin, matagal ko na sanang ginawa.

Pero hindi.

Kahit anong pilit kong iwasan ang nararamdaman ko, parang lalo lang itong lumalalim sa bawat pagkakataong nakikita ko siya dito sa Law Firm.

Kinakabahan ako kapag nandiyan siya. Pero ibang kaba iyon kapag tinatawag ako sa oral recitation.

Itong kaba na nararamdaman ko ay iba-sobrang iba.

Maganda sa pakiramdam.

Kahit yata mapahandusay ako sa sahig at magpalpitate, parang okay lang, kahit araw- araw pa.

“What the fuck happened to you?”

“Diyos ko po,” agad kong sabi at napaayos ng upo nang may nagsalita sa aking harapan.

Napahawak ako sa aking dibdib.

“A-Atty. Silvran?” napaawang ang labi ko.

Bakit… bakit nandito siya?

Akala ko ay may importante pa silang pupuntahan ni Atty. Lucas.

Hindi ba sabi niya ay may chopper na naghihintay sa kanila?

“I said, what the fuck happened to you? Are you sick?” galit niyang tanong.

I swallowed hard and shook my head.

“O-okay lang naman po ako, may kinasibado lang po” mahina kong sabi.

Nangunot ang noo niya at sandali akong tinitigan.

I bit the inside of my cheek and looked away.

I busied myself opening the book, basta ko na lang iyon binuklat at binasa.

Ayaw ko ng sukliang matalim niyang titig. Para akong nauubusan ng hangin tuwing nagtatama ang mga mata namin kaya nagkunwari akong abala.

Nanatili akong nakayuko, kahit hindi ko na halos maintindihan ang aking binabasa.

Pero gayon na lang ang pagpikit ng mga mata ko nang maramdaman kong naglakad siya palapit at marahang tumabi sa akin.

Diyos ko.

Bakit sobrang lapit niya?

Sobrang lapit na nagdikit ang mga tuhod namin.

I knew he felt our knees already touching too, but he didn’t react. And I liked it too, so I didn’t want to react either.

“Are you studying?” he asked in a baritone voice.

Napahigpit ang hawak ko sa pahina ng libro habang pilit kong pinapakalma ang sarili.

Tumango lang ako at nanatiling nakayuko.

Ramdam ko na parang tumagos ang tingin niya hanggang buto ko kaya halos nanlumo ako.

My neck bent forward, and even my back curved awkwardly, as if I were trying to make myself smaller.

“Which bone are you trying to injure?” he asked, kaya wala sa oras akong napaayos ng upo at napaangat ng tingin.

Our eyes immediately met, and that made me inhale deeply pero agad rin akong umiwas ng tingin kasi kung hindi, baka bukas pa ako makapag exhale.

“Are you not comfortable with me sitting beside you?” he asked.

Napalingon ulit ako sa kanya.

“Are you not comfortable with me being near you?” he asked again as his brows furrowed.

Marahan akong tumango. Hindi naman kasi ako komportable kapag malapit siya.

He cleared his throat and took something from behind him.

My gaze landed on the black stationery pouch in front of me.

Saglit akong napatigil.

P-Para

sa akin…?

“Use this whenever you study. It has different colors, it will help you study in an organized way,” he said.

I heard him take a deep breath before speaking again.

“Please don’t use a pencil anymore,” he said hoarsely.

Paano niya nalaman na lapis lang ang gamit ko sa pag-aaral?

I slowly looked up at him.

Our gazes locked for a second.  I saw him glance at my lips, then back to my eyes.

“We will be going to Palawan. My friend, Roman, will be celebrating his birthday there,” panimula niya.

Hindi ko maintindihan kung bakit niya ito sinasabi sa akin. Wala naman akong koneksyon sa kung sino man si Roman at sa mga balak niyang gawin sa buhay.

“I won’t drink—no, I’ll drink, but just a sip. I promise,” pahabol niya.

“O-okay po. Kayo po ang bahala,” marahan kong sabi.

Umigting ang panga niya.

“Can you stop using that fucking ‘po’ word?” diretsong sabi niya.

“Huh?”

“Don’t use ‘po’ whenever we talk.”

Naguguluhan ko siyang tiningnan.

“Boss ko po kayo at nakatatanda po kayo sa akin—”

“Twenty-four isn’t that old for an eighteen-year-old. That’s unreasonable. I’m not a senior yet.”

Pinalobo ko lang ang pisngi ko at tumango.

“So, can I go to Roman’s birthday?” tanong niya muli sa akin.

“He’s a very close friend of mine. It will just be me, Roman, his twin, Mason, and Lucas.”

“Bakit ka nagpapaalam sa akin?” mahinang tanong ko.

“So you won’t overthink. It will be a three-day vacation.”

Mas lalo pang nangunot ang noo ko.

“Bakit naman ako mag-o-overthink?” tanong ko.

But he just closed his eyes for a second, like he was trying to calm himself.

“You can go with me, though. You’ll enjoy it there.”

Umiling ako.

“May klase ako. May oral recitation kami bukas.”

“Fuck, I forgot you’re still studying,” he said apologetically, napayuko siya saglit bago tumango uli, as if he now understood my situation.

“I’ll call you. You saved my number, right?” tanong niya ulit.

“Na-save ko,” bulong ko.

Katahimikan ang namayani bago siya muling nagsalita.

“Can I hold your hand?”

Nanlaki ang mata ko at mabilis na umiling.

Agad kong sinara ang kamay ko sa ibabaw ng mesa para hindi niya mahawakan.

I saw how his eyes darkened, but they immediately softened.

“Just a finger.”

Marahan ko siyang tiningnan. This is the first  time his eyes softened and slowly . . . . . I  showed him my pinky finger.

Kinagat niya ang pang ibabang labi at dahan-dahan iyong hinawakan at pinaglaruan.

“It’s cute,” he commented.

“Malaki ang sa’yo,” sabi ko.

Nanlaki ang mata ko at agad ko iyong binawi.

“Ang ibig kong sabihin… ang daliri mo—malaki.”

I saw him smirk slightly and nod.

I bit my lip when a minute passed, and he was still playing with my pinky finger.

“Baka hinihintay ka na ni Atty. Lucas,” mahinang sabi ko.

“Tsk. He can wait until he’s completely rotten,” marahas niyang sabi, sabay mas pinaglaruan ang hinliliit ko at pinisil-pisil iyon.

CHAPTER 15

Update schedule on Wattpad will be every 4 days.

“Saan ka pupunta? Mag-aaral na naman ba kayo ni Mr. President?” tanong ko kay Malani nang makita kong nakabihis siya at nagsusuot ng jacket.

Nakahiga lang ako sa kama at nakatagilid habang pinagmamasdan siya.

Maayos ang pagkakasuklay ng buhok niya, at halatang nagmamadali sa paraan ng pagsuot niya ng jacket.

“Stop asking,” aniya, pero hindi ako nagpatinag.

“Napapadalas yata ang pag-aaral niyo ni Mr. President, pero hindi naman mataas ang marka mo sa test,” napasabi ko.

Agad siyang napahinto. Yung kamay niyang kanina ay abala sa zipper ng jacket ay biglang nanigas at  dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

“Ulitin mo nga, Agnes,” malditang sabi niya, sabay taas ng isang kilay na parang hinihintay talaga ang susunod kong sasabihin.

Napahagikhik ako.

“Lakad ka na, nandiyan na si Mr. President sa labas,” sabi ko habang tumuturo sa bintana kahit wala naman akong nakikitang sasakyan sa labas.

She briefly glanced in the direction I pointed.

“Hindi si Dominick ang kasama ko ngayon. May pupuntahan lang ako. Babalik ako mamayang gabi.”

Tumango ako at ngumiti sa kanya. Kumaway pa ako, pero umirap lang siya bilang tugon.

Nang tuluyan na siyang lumabas, bumalik ang katahimikan sa maliit naming unit. Tanging mahinang ugong lang ng electric fan ang maririnig.

Huminga ako nang malalim bago bumalik sa mesa upang magbasa gamit ang mga highlighter na binigay ni Atty. Silvran.

Tama nga siya. Mas naging organized ang lahat. My notes are no longer messy to look at. They are clearer and easier to follow.

May improvement na rin ang scores ko sa oral recitation. Noon, hanggang 3.1 lang ako—ngayon, 3 na.

I closed my eyes and started memorizing the terms I just read when my phone, which was charging, suddenly rang.

Naglakad ako papunta sa outlet at tiningnan kung sino ang tumatawag.

Atty. Silvran is calling…

Napakagat ako ng labi bago kinuha ang phone at tinanggal sa charger.

Isinara ko ang libro at umakyat sa kama bago ko sinagot ang tawag niya.

“What took you so long to answer?” agad niyang bungad.

“Nag-aaral pa ako,” mahina kong sabi, sabay yakap sa Powerpuff Girls kong unan.

“Let’s do FaceTime.”

“H-Hah? Bakit?”

“I want to see you.”

Napahigpit lalo ang kapit ko sa unan.  I could feel the heat slowly rising to my cheeks.

“A-ah… o-okay,” nauutal kong sagot.

“I’ll end the call now.”

“Hmmmkay,” ani ko sa maliit na boses.

Pagkapatay ng tawag, agad kong pinitik ang labi ko dahil parang nag-iba ang boses ko sa bandang huli.

It’s been weeks already since the rooftop enclunter, and I’ve learned to just go with the flow.

He’s always calling me—well, not exactly always… but definitely not sometimes either.

Pero kahit gano’n, para na akong mababaliw sa kilig.

Kahit anong pigil ko sa sarili ko, wala talagang nangyayari.  Para bang mas lalo lang lumalala.

Kaya sa huli, hinayaan ko na lang ang sarili kong mahulog kay Atty. Silvran.

Noong una, ayaw ko talagang tanggapin. Takot ako na baka maging sagabal iyon sa pag-aaral ko.

Halos araw-araw na akong problemado.

Pero sabi nga ni Emma, all problems are manageable… as long as it’s not pregnancy.

Kaya kung mahulog man ako nang tuluyan kay Atty. Silvran at masaktan kalaunan, okay lang—basta hindi ako mabuntis.

And just before the room went completely silent, my phone rang again—this time, FaceTime.

Mabilis kong inabot ang lip tint sa loob ng bag at dali-daling inapply iyon sa aking mga labi.

I combed my long hair using my fingers and lay down again.

I even angled my face to look cute on camera. 

Huminga ako nang malalim bago pindutin ang tawag.

The moment I answered the call, his handsome yet cold face appeared on the screen.

From the way it looked, I think he’s at… a formal party?

Agad na pumasok sa isip ko ang sinabi niya noong nakaraan—na may pupuntahan silang party ng mga kaibigan niya sa Los Angeles.

“You’re on bed now?” tanong niya.

“Oo. Inaantok ako,” mahinang sabi ko, kahit hindi pa naman. Wala lang talaga akong ibang masagot.

Agad na nangunot ang noo niya. “You don’t have class anymore?”

“Half day lang. May event kasi sa university,” ani ko.

Ilipat niya ang ibang anggulo ng camera. Mas malinaw na ngayon—at nakita ko siyang may hawak na whiskey.

“I didn’t drink too much. Just a sip,” aniya.

“Okay lang,” pabulong kong sagot.

He sipped his whiskey.

Kahit sa paglagok ng alak, gwapo pa rin siya.

“Tell me about your day. I want to know how your day’s going.” he said and licked his lower lip.

“W-Wala namang masyadong espesyal. Sunod-sunod lang ang oral recitation. Ginamit ko rin ang mga binigay mong highlighters sa akin,” sagot ko.

“Bukas, may oral recitation na naman kami kay Atty. Corpuz.”

Ramdam ako ng kakaibang init sa dibdib habang pinagmamasdan ang seryoso niyang mukha na nakatingin sa akin at nakikinig kahit wala namang gaanong kwenta aking mga sinabi.

“Tapos… taposnoong break time kanina, pumunta lang ako sa library para manghiram ng libro,” dagdag ko pa.

“What books do you need? I’ll buy them so you won’t need to go to the library,” seryosong sabi niya.

Agad naman akong umiling.

“Hindi na kailangan. Mas gusto ko rin magpunta sa library para makahiram ng iba pang libro, bukod sa law books.”

“You like reading books?”

Napangiti ako at tumango. “Pero hindi ako matalino.”

Biglang pagbabago sa ekspresyon niya sa narinig.

“Don’t say that.” He said cold.

Mas lalo akong napangiti. Habang tumatagal, malapit ko nang bawiin na kampon pala siya ni Satanas.

“Pero palagi akong napapagalitan sa klase,” parang batang sumbong ko sa kanya.

“What’s your professor’s name? So I can pull the strings.” mabilis niyang sabi.

“H-huwag na. Mali-mali din naman ang sagot ko.”

“You’re not dumb. You just learn differently.”

Halos umirap na ako sa kanyang sinabi dahil naalala ko kung ilang beses niya akong sinabihan ng tanga at bobo noon.

“What else do you need for school? I’ll buy it.”

“Huwag na, Silvran—”

Napahinto ako nang may nagsalita sa kabilang linya.

“Fuck, dude, Isabella’s friends told me that you’re a beast in bed. Damn, dude—that girl is sexy as hell—”

Agad kong pinatay ang tawag.

Napatulala na lang ako habang nakatingin sa kisame, bahagyang nanginginig ang aking mga kamay.

Beast in bed?

B-Beast in bed?

May ka-sex siyang iba?

Parang biglang huminto ang mundo sa paligid ko, at ang tanging naririnig ko ay ang sariling tibok ng puso ko.

My phone rang again. Dahan-dahan kong tiningnan iyon at nakita kong si Atty. Silvran ang tumatawag.

Hindi ko iyon pinansin, pero  minuto ang lumipas at muli itong tumunog but I didn’t answer it.

Nag-iinit ang aking mga mata. Hindi ko maintindihan kung dahil ba sa galit o sa lungkot. Siguro dahil sa lungkot, hindi naman kasi ako magurong magalit.

Nagtakip ako ng kumot sa aking sarili. Hinawakan ko ang aking kamay at minasahe ito dahil sa sobrang panginginig.

Gusto kong umiyak, pero hindi ako maka-iyak dahil nangingibabaw ang kaba sa aking dibdib—parang may nakabara sa lalamunan ko na hindi ko maipaliwanag.

I closed my eyes and tried to relax. I kept breathing in and breathing out until I fell asleep.

Pagdilat ko, makulimlim na ang paligid Pero hindi ko muna binuksan ang ilaw.

Nakatingin lang ako sa kisame.

At  walang salitang pumatak ang luha ko—sumunod pa ang isa, pagkatapos ay isa pa.

Parang… ngayon lang nag-sink in ang lahat.

“May ibang babae,” nangining ang boses kong bulong.

“Ano naman? Hindi naman kami,” bulong ko ulit sa sarili at tuluyan ng napahikbi.

I just kept crying inside the apartment. Parang walang katapusan ang paglabas ng emosyon na kanina ko pa pinipigilan.

Tinakpan ko pa ang bibig ko ng unan tuwing lumalakas ang hikbi ko, para kahit papaano ay hindi marinig ng buong paligid, hanggang sa nakatulog akong muli.

Nagising na lang ako nang may kumatok sa pinto.

Mugto ang mga mata ko nang tingnan ang orasan—alas-siyete na pala ng gabi. 

Ilang segundo akong nakatitig doon hanggang sa kumatok ulit ito, ngayon ay  mas malakas na.

“Sandali lang,” paos kong sabi habang dali-daling bumaba sa higaan.

Baka si Malani.

Pinunasan ko ang pisngi ko at inayos ang buhok ko gamit ang kamay ko.

Mabilis kong sinuot ang pink kong cotton slippers at nagmamadaling pumunta sa pinto at  dali-dalin binuksan iyon.

Napaawang ang labi ko nang makita kung sino ang nakatayo sa harap ng apartment.

A-Anong ginagawa niya dito?

Diba nasa LA pa siya?

“Let’s talk,” matigas niyang sabi, at halos gusto ko na lang tumakbo at magtago sa banyo.

Hindi ako nagsalita at akmang isasara na sana ang pinto, pero mabilis niyang hinarang ang kanyang matiponong kamay.

“Let’s fucking talk, Agnes.” malamig niyang saad.

Humigpit ang hawak ko sa pinto at huminga ng malalim.

“Hindi na pala ako nakikipag-usap sa lalaking  mahilig k-kumantot ng ibang babae. Ayaw ko ng sakit sa ulo,” mahinang sabi ko.

His lips parted at what I said like he didn’t seem to expect what I said.

“Are you sure about that?” tanong niya habang unti-unting dumidilim ang kanyang mga mata.

Matapang akong tumango.

“I’ll give you time to take it back,” dagdag niya pa pero hindi ako nagpatinag.

He stared at me sharply and took a step backward.

Maging masaya na sana ako nang umatras siya, pero agad din itong nawala nang may kinuha siya sa kanyang bulsa.

Agad akong napasinghap at natigilan.

“I’ll burn this fucking apartment if you won’t let us fucking talk, Agnes.” pagbabanta niya.

“Attorney—”

“Fucking call me Silvran!” malakas niyang sabi. 

Sa lakas ng sigaw niya, agad na napalingon ang ilang estudyanteng dumaan sa harap ng apartment namin. Kilala ko sila—taga-kabilang university sila.

Namutla ako nang makitang nanlaki ang kanilang mga mata habang nakatingin sa lighter na may apoy na hawak ni Atty. Silvran.

“S-sasama na ako, sasama na ako,” mabilis kong sabi at humakbang palabas ng apartment.

Agad niyang pinatay ang lighter.

“Go back inside and wear a fucking jacket. Your nipples are pointing at me,” aniya.

I looked down at myself, and my cheeks heated up as realization hit me. 

Dali-dali akong tumalikod at pumasok muli sa loob ng apartment, halos hindi ko na maayos ang lakad ko sa hiya.

Napasandal ako sa pinto. Saglit akong napatingin sa repleksyon ko—at doon ko lang mas na-realize kung gaano nga iyon kahalata.

“I’ll wait in my car,” rinig kong sabi niya sa labas.

Kahit pulang-pula ang mukha ko, pinilit kong magbihis ng bra at inayos ang suot kong damit.

Inayos ko rin ang sarili ko. When I got satisfied, lumabas ako.

I looked around and saw an Aston Martin parked not far away.

Kumintab ang sasakyan sa ilalim ng ilaw ng poste at nakita ko si Atty. Silvran na nakasandal sa kanyang kotse.

And he’s… smoking?

He smokes?

Bakit hindi siya bad breath.

Mariin niya akong tiningnan.

Napabuntong-hininga ako at mabagal na naglakad papunta sa kanya.

May mga estudyanteng patingin-tingin sa direksyon niya, may mga bulungan at may mga bahagyang humihinto pa sa paglalakad.

Hindi na ako nagtaka. Kapansin-pansin din naman siya.

Sobrang gwapo na ubod suplado.

I stared at him as I continued walking. He was still wearing the tuxedo—the same tuxedo he wore earlier.

Napahinto ako. Ibig sabihin lumipad siya agad dito?

Before I could get any closer, he dropped the cigarette and crushed it on the ground.

“Wait here,” aniya at tumalikod.

Umikot siya sa sasakyan. He opened the car and took something from inside.

I saw him spray something into his mouth.

Tinitigan ko lang siya habang ginagawa iyon. He walked back to me after.

“Anong pag-uusapan natin?” mahinang sabi ko.

Nangunot ang noo niya, kaya agad akong nagsalita.

“D-dito na lang tayo mag-usap. Marami pa akong gagawin at mag-aaral pa ako.”

He didn’t listen and opened the car door for me.

“Get in the car.”

I bit my lip and swallowed hard.

“You’ll move, or I’ll carry you. “

Wala akong nagawa at pumasok na sa Aston Martin niya. I watched him walk around the car and sit in the driver’s seat.

When he started the engine and was about to drive, I immediately spoke.

“Dito na lang, please,” pakiusap ko.

His jaw clenched as he looked at me.

Matapang ko rin siyang tiningnan. “Ano ang pag-uusapan natin?

“Did you already eat your dinner?” tanong niya at binalewala ang tanong ko.

“Hindi pa. Pero hindi pa naman ako gutom.  Anong pag-uusapan natin” ani ko at niyakap ang sarili.

He silently took my phone and called someone.

“Take out something for my girl.” Napalunok ako at mabilis na nag-iwas ng tingin.

M-My girl?

“Dude, I don’t even know where you are—”

“Just trace me so you can locate my location.”

“You’re talking to her now?—look, I didn’t even know that it was long time ago and I didn’t even know you were talking with—”

“Yes, I’m talking with her. This is all your fucking fault, Mason. Fuck you to hell,” aniya at pinatay ang tawag nang walang pasabi.

His eyes shifted to me and looked at me darkly.

“I fuck a lot of women, but not until we’re on the same page.” seryosong sabi niya.

“What Mason said was true, but it was before we met. I’m a changed man now.”

Pilit akong ngumiti sa kanya.

“Wala namang problema dahil wala namang namamagitan sa atin—”

“I didn’t fuck anyone,” putol niyang sabi sa akin.

“K-kung meron man, o-okay nga lang—”

“I don’t like to fuck anyone because I only want to fuck you. “ he said it like a bomb.

Napahinto ako at hindi ko maiwasang magulat.

His eyes darken and licked his lower lip.

“I want to fuck you so hard that you’ll beg me to stop because you can’t take it anymore.” he said hoarsely.

CHAPTER 16

For updates, sales, and random free slots, please check my accounts.

Please follow me on:

TikTok: VesperLux

Facebook Account: Vesper Lux WP

Update schedule on Wattpad will be every 4 days.

I stilled as my breath held tight. Halos hindi gumagalaw ang dibdib ko habang tahimik ko siyang tinititigan.

Is he serious right now? Alam kong marahas siyang magsalita but I never imagined it would go this far.

Lasing ba siya?

“Say something,” he demanded lowly, then licked his lower lip. 

Pero para lang akong natulala. Parang nag-blanko utak ko, nawala lahat ng iniisip ko, parang nakalimutan ko kung paano magsalita dahil sinong hindi? He just confess that he wants to fuck me right infront of my face.

Diyos ko.

Hindi ko lubos maisip na maging ganito ang unang karanasan ako sa lalaki.

“Say something, please,” he said softly this time, almost pleading yet still rough. 

 But I still couldn’t respond. Ni isang salita, wala.

Kahit bulong ay hindi ko nagawa. My lips just parted slightly, but no sound followed.

“Can I kiss you instead?” he said raspily.

Napahinto ako.

I slowly shook my head and bit my lips.

“H-Hindi ako marunong humalik—”

I didn’t finish what I was saying when he closed the distance between us and crushed his lips against mine. 

Nanlaki ang mata ko sa kanyang ginawa.

His eyes were open too, like he was trying to read my every reaction.

Nang makita niya kung gaano ako nagulat, parang kumislap ang kanyang mga mata.

It’s like confirming me to be suprised conclude everything in him that his my first kiss.

Pakiramdam ko sasabog na dibdib ko. 

His lips stayed on mine for a second, like his  savoring every moment.

When he slowly closed his eyes. Slowly, I closed mine too.

And in that moment, the world around me melted away.

Parang may paru-paro sa tiyan ko, at pakiramdam ko… sobrang ganda ko. . .  pakiramdam ko babaeng-babae na ako. 

Ramdam kong ginalaw niya ang kanyang labi na may paglalambing.

The kiss was slow and deliberate.

It wasn’t rushed way too far from his personality. 

Mas lalo akong napapikit at mahigpit na napakapit sa damit ko nang sinimulan niyang sipsipin ang pang-ibabang labi ko.

I felt his hand move too.

From my arms to shoulder and  to my neck—then he cupped my face to deepened the kiss.

Napasinghap ako at mahinang napaungol, kaya sinamantala niya iyon at mas lalong pinalalim pa ang halik.

His background quickly crossed my mind—he’s a womanizer.  He used to kiss expert women.

But instead of being discouraged, I did my best to give the kiss back.

Gone is the innocent Agnes.

Unti-unti kong ginaya ang kanyang galaw. Ang paraan ng paggalaw ng kanyang labi at ang ritmo ng halik.

Lahat, ginaya ko.

Lahat, kinabisado ko.

Lahat, inintindi ko at inalala ko para sa susunod naming halik ay magaling na ako.

I heard him groan harshly  like he had been waiting for this to happen. 

He placed his hand at the back of my head and pulled me closer to him.

Mas lalo niyang inigihan ang paghalik—ganoon din ako.

Mas inigihan ko rin ang paghalik sa kanya pabalik.

When he deepened the kiss more His tongue sought  for an entrance, and instinctively,  I opened my mouth wider at hinayaan ko siyang sipsipin ang dila ko.

Hinayaan ko siyang kainin ang buong bibig ko.

At sa tanang buhay ko, naging palaban ako—pero hindi ko inasahan na magiging ganito ang laban na papasukan ko, labanan ng mga dila at laway.

We were so engrossed that I felt his hand slowly teasing inside my shirt pero agad din kaming napahinto nang may kumatok sa bintana ng kanyang sasakyan.

Bigla na lang pumasok ang realidad sa isip ko, kaya napatalon ang puso ko sa gulat.

“Damn it!” he cursed under his breath as our lips still touching.

Nanlaki ang mata ko, at sabay dumagsa sa dibdib ko ang hiya. We kissed. Atty. Silvran kissed.

Lalayo na sana ako, pero hinawakan niya ang ulo ko bago ko pa magawa. 

His hand stayed at the back of my head, gently holding me in place before I could fully move away.

“My car’s tinted,” he said lowly, then planted small kisses on my lips.

“Please don’t be angry anymore.” aniya

“It’s making me insane.”

Napakagat ako ng labi at marahang tumango.

“You’re my girl now,” he stated—its not a question because he sounded so  certain.

He kissed me once more, kaya napapikit ako.

Then he broke the kiss at pinagdikit niya ang aming noo.

“You’re my girl now, Agnes” pag-uulit niya.

Tumango uli ako, at ang kasunod niyang sinabi ay mas napamula ng buong mukha ko.

“And I’m gonna fuck you hard one of these days,” he said directly.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako nagulat , siguro dahil alam ko naman ang patutunguhan ng lahat ng to.

Sa hinaba haba ng pila sa kama naman ang dulo namin. Yon ang sabi ni Emma at okay lang daw iyon basta gagamit lang nag condom.

Hanggat may condom walang

problema

.

“And I’m gonna wreck you hard and we won’t stop until your pussy won’t be swollen”

Yumuko ako at umiwas ng tingin. Nag-iinit ang buong katawan ko.

Ako ang nahihiya sa mga pinagsasabi ni niya. Ako na ang mag-aadjust dahil talagang hindi siya marunong mahiya.

Payag naman akong gawin niya iyong sa akin pero sana ay huwag na niyang sabihin ng malakas.

Nakakahiya iyon na . . . . nakakagalak.

He held his my chin and force me to looked up to him.

And without any words, he kissed me again. But his phone rang  kaya umayos Uli  ako ng upo..

He grab his phone angrily and answered it

“What the fuck, Mason-”

“I’m outside motherfucker, ililipad na ako ng mga lamok dito Dmitri! “ dinig kong sabi ng lalaki sa kabilang linya.

Parang pamilyar ang boses nito. . . parang iyong yong boses na nadinig ko sa party na kanina.

“I don’t fucking care. Then let the mosquitoes bite you and wait for us to finish because this is your fucking fault, you idiot!” aniya at muling pinatay ang tawag.

Hindi ko alam kung paano nagtapós ang aming usapan.

Basta ang alam ko lang, lumabas kami sa kanyang kotse na parang jelly ang mga tuhod ko.

Dahil matapos ang tumawag ang kaibigan niya ay akala ko lalabas na kami pero nagkakamali ako.

He let me sit on his lap and kissed me torriedly. Kaya kada hakbang ko ngayon  ay para ng bibigay ang tuhod ko.

Agad akong nilapitan ni Atty. Silvran—ni Silvran as he say.

Hinawakan niya ako sa bewang at hinapit palapit sa kanya.

A man walked and came to us, holding a Starbucks Paper bag in his hand, probably Mason?

His wearing a formal suite like what Silvran is wearing ang kaibahan lang a asol ang sout niya.

Sumipol pa ito at ngumisi nang nakakaasar sa amin.

Agad akong umiwas ng tingin dahil parang alam niya ang mga ginawa namin sa loob ng kotse.

“I’m Mason,” pakilala niya sa akin at inilahad ang kamay.

Kukunin ko na sana, pero nabitin iyon sa ere ng malamig na magsalita si Silvran.

“Try, Mason, and I’m gonna cut your fucking hand so can’t masturbate”

Agad na tumawa nang nakakaloko si Mason at ibinaba ang kamay.

“Damn territorial,” pang-asar niyang sabi may Silvran.

Silvran took the Starbucks bag from mason.

“Go home now. Send my regards to your twin.”

Mason  smirked. “Roman’s probably banging another pussy now.” Aniya at muling tumingin sa akin at ngumisi nanaman.

“You haven’t introduced me to your girl—”

“Don’t even try knowing her. Go home now, Mason.”

“What? That’s how you treat your friend  in front of your girl, man? That’s kinda embarrassing—”

“Agnes ang pangalan ko,” mahinang putol ko sa kanya pero nagpalaki iyon ng mata ni Mason.

I felt Silvran’s hand slightly grip my waist like what I did was a big mistake.

M-Mali babang ginawa ko? Nagpakilala lang naman ako.

I saw how Mason’s lips parted as he looked at me then to Silvran.

“Man, what the fuck—”

“Mind your own business, Mason. I said go the fuck home now before I make you disappear.” Silvran threatened angrily.

Napakurap si Mason at muli akong tiningnan.

“It’s… it’s nice to meet you. . . . . Agnes,” aniya at  tipid na ngumiti sa akin.

His gaze shifted to Silvran again but this time Masons stares was cold.

“I hope you wouldn’t fuck this up Castellan. This girls innocent as fuck.” aniya.

He glanced and nodded at me  before turning away. His car was parked a distance from us. He got in and beeped twice before the wheels sped off.

“Go inside now. It’s getting late. I’ll see you tomorrow.” ani ni Silvran sa akin.

Ang kanyang kamay ang namamahinga parin sa aking maliit na bewang.

“Wala akong trabaho. May klase ako.” mahinang sabi ko.

“Who said we’ll see each other at the firm? I’m gonna visit you at the university.” He said firmly.

Mabilis akong umiling.

“H-Huwag na.”

“And why the fuck is that?” pagalit niyang tanong.

“Uh… hintayin mo na lang ako sa gate.”

“You’re embarrassing me?”

“Hindi naman sa gano’n… hindi pa ako handa, Silvran.”

“Fine” tipid niyang sabi “But just this time”

Hindi na lang ako nagsalita. At tumango

“Go now, before I take you in my penthouse and eat you,”

He gripped my waist and kissed my head one more time before letting me go.

Pagkapasok ko ng apartment, saktong palabas si Malani mula sa banyo.

Kinabukasan, talagang tinutoo ni Silvran ang kanyang sinabi. He texted me that he was already outside the university.

Kaya pagkatapos ng last subject namin bago mag-lunch, mabilis kong kinuha ang tote bag at mga libro ko.

“Saan ka kakain ng lunch?” tanong ni Malani.

“U-uh, may trabaho ako. Pinatawag ako ni A-Atty. Silvran,” ani ko, at yumuko, nagkunwaring sinusuri ang librong dala ko.

“Talaga? Hindi ba day off mo ngayon?”

“E-Extra income… alam mo na. May bagong libro na naman tayong bibilhin,” ani ko.

Sabay kaming lumabas ni Malani sa classroom.

Nang makita kong nasa labas na si Mr. President at naghihintay sa kanya, lumihis na ako ng daan.

Mabilis akong naglakad patungong gate. Alam ko kasi ayaw na ayaw niyang pinaghihintay siya.

My steps were so fast that I bumped into someone.

“Pasensya na—” napahinto ako nang mabangga ko si Jera.

“Sorry,” mahina ko ulit sabi.

Bago pa siya makapagsalita, nilampasan ko na siya. But then I looked back again.

Something strange in her face. Parang nagbago ang mukha niya… parang… parang may lumiit yata?

Napailing na lang ako, baka guni-guni ko lang iyon.

I continued walking outside the gate.

When I spotted the Aston Martin, naglakad na ako papunta doon.

Mas binilisan ko pa ang lakad para hindi na siya lumabas… but it was too late.

Atty. Silvran, with his dark aura, went outside his car. His wearing a black sunglasses but his furrowed brows couldn’t hide them.

I glanced around and saw students looking at him, intently.

And worst, I saw Jera looking at us too.

Kaya imbis na maglakad papalapit kay Silvran ay pasimple kong tiningnan ang relo ko at tumalikod.

I even tapped my forehead acting like I forgot something.

I closed my eyes, hoping he would let this pass—

“Get in the car now, Agnes.” Malakas niyang sabi.

Napahinto ako at napapikit ng mata. Of course, Silvran wouldn’t let this pass.

Kaya kahit alam kong lahat ng mata ay nasa amin, I retreated my steps back to him because I know if I wouldn’t follow,  worst will happened.

“What’s that act, hmm?” he whispered as he opened the car door for me.

Hindi ako nagsalita at pumasok na lang. Alam kong hindi siya hihinto kapag wala akong explanation, kaya agad akong nag-isip.

He went inside the car, started the engine, and coolly maneuvered the car.

“Why did you walk away—”

“Natatae ako,” putol ko sa kanya.

He frowned and glanced at me.

“T-totoo, napa-rami ang kain ko ng avocado kagabi. Nagtitipid ako kaya iyon nalang din ang umagahan ko,” paliwanag ko.

Too naman, kumain ako ng avocado kagabi at ngayong umaga, pero hindi ako nag-tae.

Naparami lang ang kain ko dahil binigyan ako ng isang engineering student na katabi ng aming apartment.

“I’ll get you back here at 3pm.”

“P-pero may klase-”

“Don’t try lying , I know your schedule already”

I quickly glanced at him.

“Paano mo nalaman? “

“You think so low of me. There’s nothing that I didnt know” he said proudly.

“Let’s eat our lunch first, what would you like to eat.”

Mabilis akong nag isip pero agad din iyong naputol ng maramdaman ko ang kamay niya sa aking hita at marahan itong pinisil.

I looked at him, and he seemed so calm, kaya pinilit ko na lang ding pakalmahin ang sarili ko.

“Isaw na lang,” agad kong sabi.

“What the hell is that?” nakakunot-noong tanong niya.

“Manok ’yan,” masaya kong sagot. Agad akong natakam.

“Alright. Show me the way.”

Malapad akong ngumiti at itinuro sa kanya ang daan. Alam kong maraming estudyante roon na kumakain, pero tinanong niya ako kung anong gusto ko—at iyon ang gusto kong kainin ngayon.

Alangan naman sagutin ko na siya ang gusto ko? Hindi naman siya pagkain.

“What the fuck is this place?” rinig kong bulong niya habang tinitingnan ang kumpulan ng mga estudyante.

Galit niyang tiningnan ang mga tao sa labas, parang mga langgam.

Doon ko pa lang napagtanto na hindi pala siya sanay sa mga ganitong lugar.

Napaupo ako nang tuwid.

“U-Uh… sa ibang lugar na lang tayo. S-saan mo ba gustong kumain?” nahihiya kong sabi.

“We’re good here. I’ll just park the car,” aniya at lumiko para humanap ng parking space.

I looked up at him and saw sweat forming on his forehead, so I quickly took my handkerchief from my tote bag and gently wiped it away.

Akala ko magagalit siya sa ginawa ko, pero hindi. Instead, he just placed his hand on my waist, slightly guiding me since I was kind of leaning awkwardly because of his height.

“Naiinitan ka?” mahinang tanong ko.

“It’s fine,” malamig niyang sagot, sabay mas inilapit ang sarili niya sa akin.

Nasa gilid lang kami ng daan, and the way he looked, he seemed so out of place.

He was holding my pink umbrella while I fed him. Kanin na puso iyon, kaya madali lang isubo.

“One more,” aniya, kaya sumubo muna ako bago ko siya sinubuan.

His lips became redder. Hindi ko alam kung dahil pa iyon sa init ng panahon o sa anghang ng suka.

Nakakamay lang ako. Mas komportable ako sa ganito kaysa magsuot ng gloves. Malinis naman ang kamay ko.

“Last na,” sabi ko at isinubo sa kanya ang isaw at kanin.

At gayon na lamang ang pagkasinghap ko nang kinain niya pati ang mga daliri ko. He even slightly sucked them, and I felt his tongue roll over my fingers.

Agad akong lumingon sa paligid para siguraduhing walang nakakita—pero sino ba ang niloloko ko? Ang daming nakakita.

Nanlaki rin ang mga mata nila habang nakatingin sa ginawa ni Silvran.

Then he finally let go of my fingers.

“It’s clean now,” masungit niyang sabi.

CHAPTER 17

JUNE 15 SALE: Ty Moya Agnes is 49 pesos only on VIP. Message me on Facebook.

“Did you already eat your breakfast?” tanong ni Silvran sa akin.

“Tapos na,” mahinang sabi ko habang inaayos ang mga paparating na meeting schedule ni Atty. Sleven.

Tipid lang akong sumagot dahil oras ng trabaho ngayon. Hindi siya dapat nandito.

Kahit anak siya ng may-ari, dapat pa rin siyang sumunod sa working hours.

At kahit kami na ay hindi puwedeng maglampungan kung kailan namin gusto. It would be very unprofessional at unfair sa ibang empleyado.

Alas nuebe pa lang ng umaga, pero nandito na siya sa harap ng mesa ko at hinaharot ako.

Pero hindi ko siya masyadong pinagtuunan ng pansin dahil nandito si Jeff. Nakakahiya, baka makita pa kami ng ama niya at isipin na wala na siyang ginagawang trabaho ni isa, kahit wala naman talaga.

“How about snacks?” he asked again persistently.

Jeff cleared his throat, and I glanced his way.

But he was just doing his work, though I knew he was listening.

Alam na niyang may namamagitan sa amin ni Atty. Silvran, pero hindi niya alam na nasa level two na kami.

Siguro mababaliw siya at magsisigaw kapag nasabi ko sa kanya na ilang beses nang kinain ni Atty. Silvran ang mga labi ko.

Pangarap niya rin kasing makain ng isang Castellan noon pa, iyon ang sabi niya sa akin.

“Huwag na,” bulong ko, sabay sulyap nanaman kay Jeff.

Silvran caught me glancing at Jeff, his brows furrowed again—well, parati naman.

“Jeff,” tawag niya.

“Yes, Attorney Silvran,” mabilis na sagot ni Jeff.

“You can take a break now,” utos niya.

Napahinto si Jeff at hilaw na ngumiti.

“Mamaya pa po, 3 PM ang break time ko, Attorney.”

“I’ll deal with Dad. Have your break now, or you can just go home,” simpleng sabi niya.

Napamang ako.

Baliw na ang lalaking ito.

Jeff cleared his throat and spoke professionally.

“I’ll have my break now, Attorney. Thank you.”

“You can have your break until 12 PM though, no worries.” Silvran said,

Narinig kong malakas na napasinghap si Jeff, kaya napatingin nanaman ako sa kanya. He looked like he was being trapped, pero kalaunan ay tumango din.

“Thank you, Attorney,” ani niya  at sinulyapan ako.

His face remained unreadable, maybe because Atty. Silvran’s sharp eyes were fixed on him. Pero mamaya, alam kong kukurutin niya ako sa tagiliran.

Jeff just took his bag and his tumbler before walking to the exit.

The moment the elevator closed, Atty. Silvran quickly stood up.

He grabbed my neck and crashed his lips onto mine.

Marahas iyon, kaya hindi ko mapigilang mapaungol.

Napahawak ako sa gilid ng mesa nang agad niyang ipinasok ang kanyang dila sa aking bibig.

The table was between us, but it didn’t hinder him from kissing me torridly.

I was about to respond to the kiss when suddenly he pulled away.

“Fucking CCTV,” he muttered, habang galit na tinitingnan ang CCTV na halos batuhin na niya ng computer.

Namomroblema niyang tiningnan ako.

“Damn it,” he cursed, then grabbed my hand.

Napatayo ako nang wala sa oras.

“S-Saan tayo pupunta? May trabaho pa ako, Silvran—” agad kong natuptup ang bibig ko nang hinila niya ako patungo sa opisina ng kanyang ama.

No. Please. Not here. My mind screamed. 

Binuksan niya ang pinto at mabilis din itong sinara.

He pinned me to the wall and crushed his lips onto mine again.

Pero umiling ako. Hindi ito tama. Nasa opisina kami ng kanyang ama. Baka dumating si Atty. Sleven ngayon at makita kaming uhaw na uhaw na naghalikan.

Ginamit ko ang natitirang lakas ko upang itulak siya palayo.

I pushed him lightly in the chest, but he just groaned, took both my hands, pinned them right above my head, and kissed me even more.

I struggled in his hold, but he was stronger than me, of course. Walang-wala ang lakas ko kumpara sa kanya.

Hinakawan niya ang dalawang kamay ko gamit ang isa niyang kamay, at ang isang kamay niya ay nilagay sa aking maliit na bewang.

He pulled me closer, making me feel his hard bulge.

Agad akong nanghina at napanganga.

Wala na akong magawa. Kaya kahit takot at kinakabahan, sinuklian ko ang kanyang mga halik sa abot ng aking makakaya.

Mas lalo ko ring idinikit ang aking katawan sa kanya, lalo na sa galit na galit niyang pang-ibaba.

Ilang araw mula noong unang naghalikan kami sa kotse, ay naulit iyon nang paulit-ulit.

Kapag uwian, ihahatid niya ako.

My usual out time is 5:00 PM, but I won’t reach the apartment until around 6 PM.

Sa kotse niya lang kami mamalagi at maghalikan ng halos isang oras.

And day by day, I’m getting used to it. It’s very hard to resist—marihaping tanggihan ang grasya na nasa mismong harapan ko.

Kahit saan ako, nandoon din siya. Kapag naglulunch kami ni Jeff sa cafeteria, bigla rin siyang susulpot at doon kakain kasama namin.

And I always thank Jeff for being so professional.

He always has words to say to Attorney Silvran.

Palagi niya itong kinakausap tungkol sa mga bagay-bagay. Kasi kung ako lang? Hindi ako magsasalita kapag hindi ako tinatanong, lalo na’t may mga taong nakatingin sa amin.

If I didn’t know Jeff so well, I might have thought he was flirting with my Silvran—but no. I know him too much. It’s always been Atty. Lucas that catches his attention.

For the past few days, I knew everyone here knows about me and the CEO’s son, Silvran. I just hope it really doesn’t reach his parents.

Sa kawalanghiyaan ni Silvran, imposibleng walang nakakalahata.

Pero kahit gano’n, hinayaan ko na lang. Hindi naman siguro ako pababayaan ni Silvran kung dudumugin ako ng kababaihan dito sa law firm.

“Why is your mouth so sweet, hmm?” he asked between our kisses.

“Matamis laway ko? Baka may diabetes ako, huwag mo na akong halikan,” pabirong sabi ko, sabay malapad na ngiti.

We’re not kissing now, but our lips are touching.

“Fucking lose in court would be possible, but not kissing in a day? Not gonna happen,” he whispered lowly and kissed me again.

Mariin kong nipikit ang aking mga mata. At gayun na lang ang pagkasinghap ko nang bigla niya akong kinarga, and in just a snap…

I’m on his father’s desk!

I didn’t have the chance to look around, pero sigurado akong nagkalat na sa sahig ang mga gamit ng kanyang ama.

May nadinig pa akong isang mabigat na bagay na nahulog kanina. Diyos ko, sana ay hindi iyon ang MacBook ni Atty. Sleven.

He pulled me closer into the kiss and rested his forehead against mine.

“What’s the problem?” he asked raspily.

“Nasa opisina tayo ng ama mo?”

“This will be my office in the future. That’s not a problem.”

Umiling ako. “Hindi ito tama, Silvran,” namomroblemang sabi ko.

“I’ll talk to him later. I will tell him to step down from the position. I will be the CEO, so we can have this office… we can fuck here until—”

Nanlaki ang mata ko at mabilis na tinakpan ang kanyang bastos na bibig, but then he just laughed.

He laughed.

He really laughed.

Napaawang ang labi ko habang tinitigan siya. He caught me staring; I thought he would go back to being emotionless again, but no… he just smirked.

“You laughed,” I stated.

“I’m not evil,” aniya, at muli akong hinalikan ng mas masupok.

“S-Silvran—” I protested when I felt him slowly rubbing his hardness against mine.

“Fuck,” rinig kong bulong niya, at huminto.

“Damn, Agnes, I’m fucking hard.”

“Matigas nga,” mahinang pagsang-ayon ko.

Sobrang tigas.

Parang anumang oras ay bubukas ang zipper ng kanyang pantalon at lalabas ang malaking sawa doon.

“Do you know how to suck it?” diretsong tanong niya sa akin.

Suck? Suck ang alin?

“H-Hindi ko gets,” bulong na lang.

He nodded and just pulled me into a hug.

Hindi kami nagtagal doon, dahil ang sabi niya, kailangan niyang bumalik sa kanyang opisina at maligo.

He even invited me, pero tumanggi ako…

Saka na lang siguro.

“Jeff, why does my MacBook have a broken screen? Did anyone enter here?” tanong ni Atty. Sleven habang nagtatrabaho kami.

Jeff glanced at me, then back at Atty.

“Wala naman po, Attorney. Bakit po? Is everything alright?”

“Nothing, my office just got messy, and my MacBook ended up on the floor,” ani niya, at tumalikod na para bumalik sa opisina niya.

Agad namula ang mukha ko.

Ang sabi ni Silvran, siya na raw ang mag-aayos ng kalat namin.

Diyos ko, bakit ba ako maniwala eh? Kahit nga siguro, pag hawak ng walis tingting, hindi niya alam.

“Jeff, may CCTV ba sa loob ng opisina ni Atty. Sleven?” wala sa sariling tanong ko.

Napabuntong-hininga siya. “Walang CCTV, dahil palagi silang gumagawa ng kababalaghan ng asawa niya diyan sa loob. Sana huwag gumaya ang mga anak,” tugon niya.

Mas lalong namula ang mukha ko at umiwas ng tingin.

“W-Wala naman kaming ginagawang masama ni Silvran doon,” napasabi ko.

“Tinanong ko ba? Nagtanong ba ako?” malditang sabi niya.

“At anong, Silvran? First name basis?”

“Ibig kong sabihin ay Atty. Silvran,” ani ko.

Umirap lang siya at hindi na muling nagsalita pa.

Kinabukasan, nag-text si Silvran na may pupuntahan daw kami, kaya matapos ang aking klase sa umaga, agad akong pumunta sa likod ng university.

Sinabi ko sa kanya na doon na lang kami magkita dahil ayaw kong pagtitinginan na naman kami ng mga estudyante, at baka maghinala rin si Malani.

Naglakad ako papunta sa isang waiting shed at umupo roon.

Kinuha ko ang librong hiniram ko sa library at nagsimulang magbasa habang hinihintay si Silvran.

I was in the middle of reading when a pair of heeled shoes appeared in front of me.

Nag-angat ako ng tingin.

“Ikaw ang bagong fuckbody ng kuya ni Dominick?” agad niyang tanong.

Nangunot ang noo ko. Kilala niya si Atty. Silvran?

Well, it’s not impossible, knowing his background with women.

“H-Hindi,” umiling ako.

“Sekretarya niya lang ako.” dagdag ko

“Talaga?” aniya, sabay lapit pa sa akin, pero hindi ako natinag.

Sinuklian ko rin ang mariin niyang titig.

“O-Oo, sekretarya niya lang talaga ako. Bakit, may problema ba?”

Nanliit ang mga mata niya habang pinasadahan ng tingin ang buong mukha ko, kaya agad akong nailang.

“What the hell are you doing?”

Sabay kaming napalingon nang may nagsalita mula sa likod.

Si Silvran.

Narinig kong bahagyang napasinghap si Jera.

“Attorney Silvran? Oh, hi. Do you still remember me?” masayang tanong niya habang itinuturo ang sarili.

But Silvran didn’t even bother to look at her. Tahimik lang siyang lumapit at kinuha ang libro mula sa kamay ko.

“I was the one you met at the party last year,” ani ulit ni Jera.

Silvran stopped midway, finally turning his gaze toward her.

“I’m Jera. You remember me, right?” aniya, sabay ngiti nang matamis.

Matagal siyang tinitigan ni Silvran kaya lalo pang lumapad ang ngiti ni Jera, ngunit agad itong naglaho sa sumunod niyang sinabi.

“You’re ugly,” tipid nitong sabi bago ako binalingan.

Napasinghap ako. Ang… ang sakit no’n!

His eyes shifted to me.

“Let’s go,” he said as he grabbed my hand.

Sabay kaming naglakad palayo. Sumulyap pa ako pabalik para tingnan si Jera, ngunit nakatayo lang siya roon—parang pinoproseso pa rin ang sinabi ni Silvran.

Ang lalaking ’to! Hindi man lang nahiya—sinabihan ba naman si Jera na pangit!

“Did that cricket hurt you?” tanong niya.

Napatingin agad ako sa paligid, hinahanap ang tinutukoy niyang cricket, pero wala naman.

“Cricket?”

He nodded. “That girl looks like a cricket.”

Nanlaki ang mata ko at hinampas ko siya sa braso.

“What?”

“Bastos ang bibig mo. Masama ang manlait ng tao.”

“I didn’t insult her. I was just honestly describing her,” suplado niyang tugon.

“She hurt you?” tanong niya ulit.

“Hindi naman. May hiniram lang akong libro. Kaklase ko siya,” sabi ko na lang.

Hindi na siya nagsalita pagkatapos no’n at binuksan na lang ang pinto ng kotse para sa akin.

Pagkapasok ko ng kotse, agad bumungad sa akin ang paborito kong  isaw. Mabilis na sumilay ang ngiti sa aking labi. Nang makasakay siya, akmang magsasalita pa lang sana ako nang mauna na siya.

“Eat that, then let’s make out right after,” simpleng sabi niya.

“W-Wala ka bang trabaho?”

“I do, but I don’t feel like working today.” Then his lips suddenly twisted into a smirk.

Nangunot ang noo ko. “May nakakatawa ba?”

“Nothing, I was just imagining working while fucking you would be great.” 

Please follow me on Wattpad. Thanks vayorts!

CHAPTER 18

Today is Sunday, but I wasn’t working at the Castellans’ residence.

Nandito ako ngayon nagtatrabaho sa law firm dahil may importanteng meeting na kailangan daluhan si Atty. Sleven.

Even Jeff is here too kahit day off niya dapat ngayon.

Marami kaming deadlines na hinahabol kaya kahit pag-usap ay hindi namin magawa ni Jeff.Nakatuon lang kami sa kanya-kanya naming computer—maliban na lang sa isang tao na nasa harap na naman ng mesa ko.

I quickly glanced at him, and he was just seriously navigating my phone like the world rotates on it.

Ilang oras na niyang inaatupag ang cellphone ko simula pa kanina. Hindi ko alam kung anong meron sa phone ko bakit gustong-gusto niya iyong gamitin

Alam kong sobrang arte siya at ayaw na ayaw niya sa mga mumurahing gamit, kagaya ng telepono ko—knew him well enough, he would immediately judge it.

Kaya hindi ko talaga mawari kung bakit palagi niya iyong hinihiram. Wala naman siyang mapapala doon, at kahit mobile games ay wala rin dahil full storage iyon.

Inilapag niya ang telepono ko sa aking harapan kaya napatingin ako roon.Gayon na lang ang pagkapula ng mukha ko ng makitang naka-open ang gallery doon. K-Kanina pa niya iyon hinahalungkat?

Diyos ko, may mga jejemon kong selfie sa gallery.

May mga selfie pa ako roon na naka-sando lang at masyadong kita ang dibdib ko.I hope he didn’t notice it—but he’s been using my phone for a while, so it’s impossible that he didn’t.

“Bakit po tiningnan ang gallery ko?” Hindi mapigilang tanong ko.

“Can’t help it, was just checking if you have nudes pictures there “ walang prenong sabi niya, at sandali kong nahuli ang kanyang tingin sa aking dibdib bago muli akong tiningnan.

“Wala… bakit naman ako may ganon?”

“Was just checking so I can delete it it’s not safe to save it in your phone.” Paliwanag niya at iniwas ang tingin. I stared at him for a long time but just sighed in the end.

Hindi nalang ako nag salita at nagpatuloy uli sa pagtatrabaho nang muli siyang magsalita.

“Let’s go to my dad’s office,” ani niya muli.

Rinig kong bahagyang nabulunan si Jeff sa iniinom niyang milk tea, kaya bahagya akong napalingon ako sa kanya bago ko nilingon si Silvran.

“A-Ayaw ko, may trabaho pa ako, Silvran,” mahinang sabi ko.

I knew why Jeff reacted that way—kahapon kasi ay nahuli niya kaming naghni Silvran sa opisina ng ama nito.

“At marami kaming hinahabol na deadline ni Jeff ngayon” dagdag ko

And he angrily glanced at Jeff. “Jeff, you can have your break time—”

“Oo na, sasama na!” pagsuko ko sa kanya.

Ganyan siya palagi. Kapag hindi nasusunod ang lahat ng gusto niya pagdating sa akin, pinapa-break time niya si Jeff.

Nagre-reklamo na nga ang tao dahil wala na siyang nagagawang report kay Atty. Sleven dahil palagi na lang siyang pinapa-break time.

Ang mas malala pa ay may mga pagkakataon pang pinauwi niya si Jeff kahit kakalog-in pa lang sa ugma. Halos gusto ko nang sumigaw, pero alam kong wala akong magagawa.

Kaya bago na naman siya mag buga ng apoy ay wala akong nagawa kundi tumayo na lang din.He held my elbows as we walked past Jeffs table.

I glanced at Jeff in my peripheral vision and saw that he didn’t look at us and was just paying attention on his computer.

Kaya nagpatuloy ako sa paglakad—but when I looked back again, nahuli ko siyang nakatitig sa amin.

He even raised his eyebrows at me.

“Maharot kang bata ka,” he mouthed, then leaned back on his chair.

Silvran noticed my uneasiness, so he looked back at Jeff too. Agad nanlaki ang mata ni Jeff.“Jeff, please have your break time—” agad Kong hinila ko na si Silvran bago pa niya matapos ang sasabihin.

Pagkabukas namin ng pintuan sa opisina ni Atty. Sleven, nakita kong may pinipirmahan siyang mga papeles.

I bit my lips and looked around the office, remembering how many times we had made out in this very office.

I slightly held Silvran’s arm, signaling him that we should back out.

Busy ang ama niya, at nakakahiya namang istorbohin namin siya.

Atty. Sleven looked at us for a second, then returned to the documents.

“It’s an honor seeing you work on a Sunday, Silvran. You’ve become quite the hardworking these past few weeks…” Atty. Sleven said in a serios tone.

“Thinking you’re ready to take my position already?”

“I’m hardworking ever since, Dad,” sagot ni Silvran.

Atty. Sleven’s stare shifted to me, kaya napatigil ako sa paghinga.

He didn’t say anything to me. He just looked down and continued signing the documents.“Silvran, you’re harassing our employee, son.”

“Dad, I want Agnes to be my personal secretary instead,” malayong sagot ni Silvran.Nalaglag ang panga ko nang tiningnan siya. Nahihibang na ba siya?

Atty. Sleven stopped writing and focused his stare on us.

He even leaned calmly in his swivel chair and folded his arms.

“And why is that?” he asked.

“And why not?” Silvran said irritably to his dad, habang nakakunot ang noo.Diyos ko. Wala talagang sinasanto ang lalaking ito.

Sandaling tinitigan ni Atty. Sleven si Silvran bago ito napailing.

“All right, on one condition.”

“What? Dad—”

“Silvran, I’m not naive enough to not see what you’re doing. You’ve been lingering here like a dog every day, and I know it’s not about Jeff.”

Namula ang mukha ko sa narinig.

So Atty. Sleven knew all along?

Akala ko hindi niya alam ang ginagawa ng anak niya dahil parati itonga abala sa mga meetings.Yumuko ako, ramdam ang init ng aking mukha. Nakakahiya.

“Tsk.” That’s all Silvran said.

“But I hope you always remember that Agnes is still studying.” seryosong sabi ni Atty. Sleven.

“What are you trying to imply, Dad?”

“Use protection, iho. Don’t get Agnes pregnant yet. She has a bright future ahead.”

Mas lalo akong apayuko ako at napapikit. It’s very awkward hearing them talk about it. Gusto ko na lang lamunin ng lupa.

“That’s not for you to decide,” ani ni Silvran, at walang pasabing hinila niya ako palabas ng opisina. I shot a quick look at Atty.

Sleven, tipping my head in a quiet sign of respect.

Laking pasasalamat ko na wala na roon si Jeff—siguro ay may pinuntahan sa baba.Pagkapasok namin sa elevator, agad akong sinunggaban ng halik ni Silvran.

He didn’t waste a second and pinned me to the elevator wall, kissing me torridly.

“Open more,” he commanded raspily, which I obliged.

I tiptoed on my feet and wrapped my arms around his neck.

Uhaw kaming nagpalitan ng mga halik. I felt him grip my hips, and we just stopped when his phone rang.

He broke the kiss and took his phone out of his pocket.

Humahangos at nanghihina akong napasandal sa dingding ng elevator, ramdam ang init at kaba sa katawan ko habang tinitigan ko siya.

His lips were red and wet, maybe because of our saliva.

“What the fuck is your problem, Lucas, aside from your face?” supladong sabi ni Silvran.He planted a kiss on my lips kaya rinig ko ang boses ni Atty. Lucas sa kabilang linya.

“Tito Sleven spilled the tea to me, fuck man. Talagang tinotoo mo?” ani ni Atty. Lucas, malakas na tumatawa sa kabilang linya.

“That innocent girl has the same name as your—” hindi na natapos ni Atty. Lucas ang kanyang sasabihin dahil bigla na lang pinatay ni Silvran ang tawag.

And in that instant, I saw something in his eyes.Something had shifted—something flickered there that I couldn’t name.

He slowly distanced himself from me. Saktong tumunog ang elevator, kaya inaayos ko yung damit ko at sinubukan kong pakalmahin yung kaba sa dibdib ko.I heard him sigh heavily before he guided me outside the elevator.

“Saan ang table ko?” tanong ko pagdating namin sa labas ng kanyang opisina.

Hindi ko agad nakita ang table ko. My eyes quickly scanned the area. Wala rin sina Ma’am Minda at Flinn. Totoo bang sinibak niya sila sa trabaho? Iyon ang sabi ni Jeff sa akin, pero hindi naman ako naniniwala.

“Asan nga ang table ko?” tanong ko ulit nang hindi siya sumagot.

“It’s inside my office,” he said as he rested a hand casually in his pocket.

“Bakit nandoon sa loob?”

“So I could see my girl working,” he said simply.

Bahagya akong natigilan at umiling kalaunan.“Hindi puwede iyon,” angal ko.

I knew him—sa loob ng ilang araw na magkasama kami, alam kong wala kaming magagawang trabaho kapag pareho kaming nasa loob ng opisina.

“Tell me the name of who said it. I’m gonna fire him.”

My eyes widened as I looked at him in disbelief.

Lahat ng nagse-Secretary dito sa law firm ay nasa labas ng opisina; ako lang ang naiiba, at ayaw ko ng ganon.

Ano na lang ang sasabihin ng mga tao—ng mga kliyente niya—kung ganoon ang set-up namin?He walked ahead and opened the door for me. He signaled with his head for me to go inside and as I stepped in, at hindi nga ako nagkakamali—may isang mesa na kaharap ng mesa niya.

“That would be your table,” he simply said and closed the door.

“Silvran—”

“But if you want to work on my table, that would be fine though.”

Umiling na lang ako at hindi na sinakyan ang mga sinabi niya. Hindi ko na lang papatulan. Wala naman akong makukuha sa kanya na matinong sagot.

If he wants me to work here, then so be it. I will still do my job professionally and formally, kahit nakakailang at nakakahiya.

I should focus and ignore him… though honestly, that’s never going to happen.

“Anong ipapagawa mo sa akin ngayon? Ia-arrange ko ang schedule mo?” I asked as I tried to keep my voice professional.

Nangunot ang noo niya. “Who told you that you’ll do secretary duties?”

“Secretary mo ako, Silvran—”

“You’re my girl. So that means we’ll be making out here in my office,” seryoso niyang sabi na parang naka plano na iyon.

Ni hindi ka nga nangligaw! I wanted to shout it, but my lips just pressed together.

“Nandito ako para magtrabaho.” marahang sabi ko.

“Then I’ll pay you for kissing me back. That’s very simple. Don’t make things complicated.”

Pero hindi ako sumunod. I hard-headedly walked towards my table, sat there, and turned on my computer.

“Agnes,” he warned, pero hindi pa rin ako nag-angat ng tingin. Everyone here did their job properly, so did I.

Kung gusto niyang harutin ako, kapag break time ay baka pwede pa.

I heard his steps coming near me. Bago pa ako makaangat ng tingin, he grabbed my face and kissed me fully on the lips.

Napasinghap ako.

“When did you start disobeying me, hmmm?” he asked between our kisses.

“Tongue out,” he commanded.

Mabagal kong inilabas ang aking dila, na parang ahas, at mabilis niya itong sinipsip. Agad akong napahawak sa damit ko.

Kinarga niya ako na parang papel at pina-upo sa aking mesa. He distanced himself when he saw my skirt rolled up to my waist, revealing my white panty shorts.

His eyes darkened at the view, and he sat on my chair like a king.

“Unbutton your blouse,” utos niya.

I bit my lip and loosened my blouse, dahan-dahan hanggang sa tuluyan nang makita ang aking itim na bra.

“Take it off,” he commanded, referring to my bra.

Nanginig ang kamay ko habang inabot ang clasp sa likod. Lumuwag ito, at tuluyan nang nahulog sa sahig.

I slowly looked up shyly, and found lust all over his face while he stared at my breasts.“They’re very healthy and… naturally attractive,” komento niya.

I don’t know why, but I felt a surge of pride at what he said. Siguro lahat ng mga babae niya noon ay gawa lahat ng doktor.

I thought with a tiny smirk tugging at my lips.

“I’ll suck them,” he stated.

Wala sa sariling hinakawan ko ang aking kaliwang dibdib at inidirekta ko papunta sa bibig niya.

I saw him pull out his tongue, licked it multiple times, before he sucked it hard like there’s no tomorrow.

Agad akong napaliyad, inilagay ko ang kamay ko sa likod ng ulo niya at hinagod ang buhok niya gamit ang mga daliri ko.

“Silvran,” halinghing ko.

He didn’t say anything and just pulled my body near him. His arms wrapped tightly around my waist as he continued sucking my nipples hard.

Ramdam ko kung gaano niya hinila iyon, kaya napatingin ako sa kanya.

Nakapikit siya, kitang-kita ko ang kanyang mga matataas na pilikmata, ang makapal niyang kilay, ang matangos niyang ilong, at ang mapupula niyang mga labi.

Everything in him was beyond perfect and I felt so blessed and beautiful to have him in my life.

He pulled my nipple hard and I could feel how stretched it was. Ramdam ko na ang hapdi, pero hindi ako nagreklamo. I kissed him on the head and rubbed my fingers through his smooth hair, encouraging him to suck my nipples more.

Pero ilang minuto ang lumipas . . . .

“A-ahh, Silvran, m-masakit,” reklamo ko, hindi ko na kaya ang hapdi sa kakahila niya.But it seemed like he had no plans of stopping.

My left nipple was already very sore, kaya ginabayan ko ang ulo niya at inilapit sa kanang dibdib ko, hinayaan ko siyang sumuso nang husto.

I felt his hand start to massage my left breast when a knock interrupted us—no, it only stopped me, because Silvran just groaned and kept on sucking my nipples hard.

Please follow me on Wattpad. Thanks vayorts!

CHAPTER 19 SPG

“Does it still hurt?” tanong niya habang hinapit ako sa bewang palapit sa kanya.  

I could instantly feel the warmth of his palm against my waist. Ang init lalo na’t nagsimula nanaman iyong maglikot.

Agad kong nilingkis ang aking kamay sa kanyang balikat upang kumuha ng lakas doon. Nakakapanghina talaga kapag naglalambing siya nang ganito.

It’s still 8:30 in the morning, and yet we’re already like this!

Buti na lang automatically nagla-lock ang pinto niya dito sa opisina, kasi kung hindi? Baka uusok  ang tenga ni Atty. Sleven dahil ang anak niya’y hindi nagtatrabaho at puro na lang kalandian ang inaatupag.

“Tell me if it’s still sore. That fucking Lucas disturbed us yesterday.”

Tinapik niya ang kanyang hita para kumandong ako doon, pero tiningnan ko lang iyon at umiling.

Galit siya dahil naistorbo kami ni Atty. Lucas—bagay na naging kasiyahan ko naman.

Dahil ang lalaking ito ay may kliyenteng palang naghihintay sa baba ng buily.

May meeting siyang kailangan daluhan, pero pinagwalang-bahala niya lang iyon at mas piniling umaktong sangol sa kaka-sipsip ng mga utong ko.

“Mahapdi pa,” mahinang tugon ko.

“But I’d like to taste it again. I’m getting addicted to these little nipples,” aniya habang isa-isang binubuksan ang mga butones ng blouse ko wala akong nagawa at hinayaan ang kanyang gustong mangyari.

“Damn… I even dreamed about this last night,” he murmured.

I bit my lip to stop myself from moaning.

Nakakahiya—hinuhubaran palang ako, pero gusto ko nang umugol.

Nang tuluyan nang nahubad ang blouse ko ay agad na bumungad ang napakaraming kiss marks na ginawa niya kahapon sa aking dibdib.

I was even having a hard time getting dressed this morning—baka makita ni Malani.

His eyes roamed over my chest, at walang pasabing inilihis niya ang itim kong bra, at agad na napalaya ang aking dalawang dibdib.

My nipples are still sore…

Pero kaya ko pa naman sigurong tiisin ang hapdi kung gusto niya talagang sipsipin ang mga ito.

G-Gusto ko rin naman. May kakaibang sarap iyon.

“They’re healthy for someone as petite as you,” komento niya habang dahan-dahang pinaglalaruan ang utong ko gamit ang kanyang daliri.

I just nodded and closed my eyes when I felt him start to massage it, then playfully lick it with his tongue.

Nang magsawa siya sa kakamasahe, agad niya itong dinala sa kanyang bibig at sinipsip nang marahas.

Bahagya akong napangiwi at napahawak sa pisngi niya upang magdahan-dahan nang kaunti—pero niloloko ko lang yata ang sarili ko, dahil wala yata sa bokabularyo niya ang magdahan-dahan.

Pagsasalita nga ay marahas… pagsipsip pa kaya sa mga utong ko?

Kaya imbes na magreklamo, tiniis ko na lang ang hapdi. Matiisin naman akong tao, sanay akong magtiis. 

Ilang minuto niya iyong pinagtuunan ng pansin hanggang sa hindi ko na kaya ang sakit sa paghila niya, kaya napaatras ako.

Nabitawan ng kanyang labi ang utong ko, and  it created a soft pop sound.

“Does it really hurt?” tanong niya habang nakatingala sa akin.

Marahan akong ngumiti.

“Huwag lang salihan ng ngipin… huwag mong kagatin,” mahina kong sabi.

He smirked and carried me onto his table, making me sit on it while he stood between my legs.

He grabbed my neck and kissed me hard on the lips like there was no tomorrow.

Malakas akong napaungol. His kisses trailed down to my neck, so I tilted my head to give him better access.

“Ahhh—h-huwag Silvran—” angal ko nang maramdaman kong bahagya niyang sinipsip ang aking leeg.

He just groaned and continued kissing down to my shoulders, sucking lightly until it left kiss marks.

Hindi ako umangal dahil matatabunan naman iyon. He can make kiss marks there, not just on my neck. Masyadong delikado kay Malani. Maypagka chismosa pa naman yon pagdating sa akin.

His lips traveled down to my breast again, claiming it again without mercy.

Maluha-luha akong napatingala at napanganga.

Diyos ko… parang hindi ko na kaya kung magpatuloy pa siya.

Kaya bago pa iyon mangyari, hinawakan ko ang kanyang mukha at inangat ito, saka ko siya hinalikan. Agad naman siyang gumanti sa aking halik.

Ramdam ko ang paghawak niya sa bewang ko at  hinila  palapit sa kanya.

I instantly felt his hard and huge bulge beneath his pants.

Nakita ko na ito noon—malaki, pero ngayong galit na, parang . . ..  arang mas lumaki yata. 

“Silvran…” ungol ko nang maramdaman ang umbok na sumakto sa pagkababae ko. 

He dryhumped me. 

A loud groan escaped him, like his patience was being tested to the limit.

“Fuck it,” he cursed, and quickly cleared his desk, laying me down on the table.

Ang mga importanteng dokumento, mga papeles, at pati ang laptop niya ay nahulog sa sahig.

Magrereact na sana ako, pero walang pasabi niyang sinira yung pencil skirt ko kasama yung puting panty ko. 

And in just a blink of an eye, I was left exposed on his office desk.

Ramdam ko ang init ng tingin niya, mula sa mukha ko, dumaloy iyon pababa sa aking dibdib, hanggang sa pribadong bahagi ng katawan ko. 

Agad ko namang pinagdikit ang aking mga hita, pero bago ko pa iyon magawa, hinawakan na niya ang magkabilang tuhod ko at malawak iyong pinaghiwalay.

I immediately felt the cold air touch my sensitive part.

His stare stayed there for a while, like he was studying a case, kaya sobrang nakakailang. 

I can imagine how weird it must look right now, pero nilunok ko na lang ang hiya dahil wala naman akong magagawa, para kay Silvran naman talaga ito.

Hinanda ko iyon para sa kanya.

It’s clean and well-washed. 

Sabi kasi ni Emma noong mga nakaraang araw na dapat daw mag-shave ako.

Nagkasugat pa nga ako nang kaunti dahil sa katangahan ko, pero hindi naman pangit tingnan.

It’s my first time shaving it.

At isa lang ang masasabi ko—sobrang hirap! Mas mahirap pa sa oral recitation namin.

Masakit sa likod at leeg!

Ilang oras bago ako natapos, at pinokpok na ni Malani ang banyo dahil naiihi na raw siya. 

I held my breath when I felt him touch my sensitive part. 

He traced my slit, even spreading my folds open slightly, and leaned closer, as if taking in my scent.

“Fucking cute… and sweet,” I heard him murmured.

And before I could even prepare myself, he dove in.

Agad akong napaungol nang malakas. 

D-Diyos ko…

Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko. 

Divina informed me about this, but she didn’t tell me kung gaano kasarap ito.

He skillfully savored every part and every corner of it, and it was beyond pleasurable.

Silvran is really indeed an expert—alam niya ang bawat kanto ng pagkababae ko.

Ramdam ko ring pinatigas niya ang kanyang dila, bahagya iyong pinasok sa maliit kong butas  dahilan para lalo akong mapaungol sa halo-halong sensasyon.

“S-Silvran,” nanghihinang tawag ko at hinaplos ang balikat niya.

He bit my bud and I felt his finger enter me.

My mouth instantly formed an O.

He stopped kissing it and slowly rose up.

I was panting when our eyes met, and I saw how his gaze darkened even more as his finger remained inside me, unmoving.

“I’m gonna finger-fuck you hard. Don’t fucking close your eyes,”  he said lowly.

Pero napapikit ako, at bago pa ako makapag-oo, marahas niyang ginalaw ang kanyang daliri.

My face expressed a lustful expression that I didn’t even know I could make. 

Divina didn’t teach me lustful expressions—this just came out on its own. At hindi ko alam kong nagawa ko ba ng tama.

But I saw his lips twisted , clearly enjoying my reaction, so I was pretty sure he found me hotter. Tama ang ginagawa ko! 

“I’m gonna add one more finger,” 

Umiling ako.

“T-tama na ang isa—”

“No, we need to add more so you’ll be stretched. My dick’s way too huge for this tiny hole.” seryosong sabi niya.

Please follow me on Wattpad. Thanks vayorts!

CHAPTER 20

Maluha-luha akong napakapit sa kanyang braso nang maramdaman ko ang kaunting sakit habang dahan dahan niyang pinasok ang pangalawang daliri.

I bit my lips to suppress my moans but failed when he moved his two fingers ruthlessly.

“Ahhh! Silvran!” I moaned.

He kept pumping them inside without mercy, even curving them to touch something deep that made me go crazy.

Napahawak ako sa aking puson nang may naramdaman akong kakaibang sasabog.

I looked up at Silvran, who was still looking at me lustfully.

“Lalabasan na ako,” mahinang bulong ko.

Walang pasabing ibinalik niya ang bibig niya doon at mas pinabilis ang galaw ng kanyang kamay.

Minutes later, I came hard in his mouth.

Pero kahit nanghina, bahagya kong binangon ang sarili ko para makita kung gaano niya kinain ang aking pagkababae habang nilalabasan ako.

And I don’t know why, but seeing him eat me like that made him even more attractive and hot.

He rose up and licked my juices from his lips.

“Your juices taste fresh… and damn addicting.”

Agad akong umiwas ng tingin.

B-bumili kasi ako ng Lactacyd na white. Sabi ni Divina, mabango raw iyon.

Nagreklamo pa nga ako dahil sobrang mahal, pero ang sabi niya, kailangan ko daw mag-invest sa mga ganyang bagay dahil may jowa na akong abogado.

Nabalik ako sa ulirat nang magsalita siyang muli.

“On your knees,” he commanded.

Napaawang ang labi ko habang tinitingnan siya.

O-On my knees?

M-mapatos ang pinaggagawa namin… ay magdadasal kami?

Alam kong kasalanan naman talaga dahil hindi pa kami kasal, tapos ginagawa na namin ang bagay na iyon.

Pero… pwede naman sigurong bukas na lang. Sobrang sariwa pa ang kalaswaang ginawa namin.

“On your knees now, Agnes.” he said impatiently.

“M-Magdadamit muna ako,” nauutal kong sabi at hinanap ang aking damit na tinapon niya kanina.

“No, stay naked.” he said.

Namumungay ang mga mata ko nang tiningnan siya.

“Pero magagalit si Lord, Silvran.”

Napahinto siya at sandali nang napapikit. “On your knees… and suck my dick, Agnes,” he explained bodly.

I gasped loudly as my eyes landed on his hand, now unbuckling his belt.

He then opened his zipper, and without a pause, his hugeness sprang free.

Ang . . . Ang laki ng pinagbago.

Hindi na ito mabuhok. Malinis na ito.

Did he prepare for this too, like I did?

He gently stroked it while eyeing me sharply.

“Move now,”

Napahinto ako.

Bakit hindi ako sinabihan ni Emma na gagawin ko pala ito? Wala ito sa training at seminar naming dalawa na luluhod ako!

When I still didn’t move and was still starstruck, he held me down on his table.

“Slowly… your knees might hurt.‘’ aniya.

Nanginginig ang tuhod ko habang unti-unting lumuluhod sa carpeted floor.

Agad naman kaming nagka-face-to-face ng kanyang alaga.

Galit iyon.

Sobrang galit.

Kaya wala sa sarili ko ang hinawakan ko para naman maging maamo pero mas lalo lang yata itong nagalit.

“Goddamnit,” rinig kong sai niya kaya mabilis ko itong binitawan.

“S-sorry… hindi ko alam kung ano ang gagawin.”

“Just fucking keep on stroking it and eat it like a lollipop.”

Napahinto ako.

L-Lollipop?

“Pero hindi pa ako nakakain ng ganitong lalaking lollipop,” namomroblema kong sabi habang nakatingin sa malaking ari niya.

“Oh hell… your innocence makes me want to punish you,” he whispered, and grabbed his phone.

“Lucas, my office is closed for one week. Cancel all my meetings too.”

“What the hell, Silvran? You have your own secretary!”

“No, me and my secretary will be very busy.”

“Damn it—”

“Do what I say.” Huling sabi ni Silvran bago niya pinatay ang tawag.

He fully removed his pants and boxers in front of me.

He held his shaft and positioned it near my mouth.

“Open your mouth,” he commanded, and I obeyed like an obedient kitten.

“Wider, so it will fit,” aniya.

Sinikop niya ang mataas kong buhok at unti-unti niyang itinulak ang aking ulo patungo sa matigas niyang ari.

Pumikit ako at matapang ko itong sinubo, hilaw at buo.

Napahawak ako sa kanyang tuhod at mariing napapikit. Ang laki parang malocked pa yata ang jaw ko nito.

Silvran kept pushing his hardness until it reached my throat, and I almost choked.

“Oh, fucking hell,” paos niyang sabi.

Binawi niya ito at muling ipinasok uli sa aking bibig.

Paulit-ulit.

Sunod-sunod.

Dahan-dahan noong una, hanggang sa naging mabilis.

I heard him growling like an animal as he kept thrusting into my mouth.

Masarap iyon sa pandinig.

He’s a professional lawyer. Beast in court. Cold, intimidating, and silent… yet he groaned so loudly?

“Fuck, Agnes!” he cursed under his breath and pushed it all the way in and I gagged.

Maluha-luha kong tiningala siya, and when I saw how aroused he was, mas lalo kong pinag-igihan.

Experimentally, I rolled my tongue along his shaft and over the tip.

He growled again, and there was something magnetic about it..

I had to look up, to catch his reaction.

I touched his balls and kept sucking his hardness until he made me stop and pulled his shaft out of my mouth.

“Stop… I might cum in your mouth.”

Mabilis niya akong pinatayo at parang papel na muling pinahiga sa kanyang mesa.

He took off the last piece of his clothing before kissing me hard.

Wala sa sarili kong hinaplos ang kanyang matipunong braso, balikat, at likod habang dinarama ang kanyang mainit na halik.

His kisses traveled along my jaw, down to my neck.

He left three kiss marks there before he rose up.

I saw him position himself. As much as I wanted to close my eyes as he entered me, I couldn’t.

Gusto kong makita kung paano niya kunin ang aking pagkabirhen. Siya ang unang lalaki sa buhay ko at ayaw Kong palagpasin yon.

Gusto ko sanang sa kama ito gagawin pero okay lang naman din kung sa mesa basta si Silvran.

“A-Anong ginagawa mo?” nauutal kong tanong.

“It’s very important to knock first before entering,” he said with a slight smirk.

I held my breath as I felt his tip touch my entrance. And when he pushed, agad akong napangiwi sa sakit.

“Shhhhhhh,” he hushed me and entered once again, but it made me whimper in pain.

Umiling ako.

“H-Hindi magkasya.” hinihingal kong sabi.

He groaned, pulled out his shaft, and entered again with force. This time, it made me scream in pain.

“Just the tip, baby. Just take the tip,” he begged.

J-Just the tip?

Hindi pa pala nakapasok ang ulo?

Tumango ako at mahigpit na kumapit sa kanyang braso.

I felt him massage my bud, which distracted me, and he was very sly to take that opportunity to push it all the way in.

Napasigaw at napahikbi ako sa sakit.

Nakalmot ko pa ang likod at braso niya dahil sa sakit na natamo.

He didn’t move yet. He just stared at our private parts that were connected. At kahit nanghihina sa sakit, hindi ko maiwasang mapatingin din doon.

Ulo pa lang ang naipasok at… a-at may dugong nagkalat sa mga ari namin.

Marami iyon, kaya agad na sumiklab ang takot sa aking dibdib. Taob ba ang dagat ngayon?

“You’re mine, Agnes. You’re fucking mine.”

He pulled his shaft out of me once more and entered me again fully.

Please follow me on Wattpad. Thanks vayorts! Mahal kayo sa aking fuso.

CHAPTER 21

“You’re mine, Agnes. You’re fucking mine,” he said aggressively.

Muli niyang hinila palabas ang kanyang matigas na ari, ngunit nanatiling nakabaon ang ulo nito sa loob ko.

“Only mine,” he said firmly, then entered me fully again and moved harshly without any hesitation.

His movements so fast, like he had lost his self-control.

“A-Ahh, Silvran hmmmAhhh!” iyak ko. 

Halos maputol na ang aking hininga kakapigil sa sarili.

He just growled as a response and deepened his thurst.

Another set of tears fell from my eyes as I held my abdomen dahil parang umabot iyon sa cervix ko.

“You’re so tight, baby” nasasarapang sabi niha habang niyakap ako at patuloy na mabilis ang pag-ulos sa loob, pero umiling lang ako at kinagat ng mariin ang kanyang balikat. 

Hindi ko alam kung paano ko kinaya ang laki niya.

Every inch of him felt like it was pushing my hymen to its very limit.

His size made me feel uncomfortable.

Halos hindi ako makahinga nang maayos at punong puno ang pagkababae ko.

Nanginginig din ang mga hita ko.

Emma informed me that this would hurt, but I never imagined it would be this intense.

Ang sabi pa niya, mag-ensayo raw kami para hindi ako masyadong masaktan.

Sasakay daw kami sa kabayo pero walang kabayo sa baranggay nila kaya kalabaw nalang ng kapitbahay nilang si Mang Didoy ang sinakyan namin.

She even advised  me na mag besiklita din para mas  ma-stretch nang kaunti ang aking hymen.

Walang pag-alinlangan kong sinunod ang mga payo ni Emma.

Pero hindi iyon umepekto!

Hindi ko alam kung gawa-gawa lang iyon ni Emma o sadyang hindi lang talaga umepekto dahil mala-dos por dos ang batuta ni Silvran.

Sa sobrang laki niya, parang walang kahit anong  ensayo ang makakapaghanda sa akin.

Luckily, he stopped and didn’t move for a moment, and I was very thankful that he let me adjust.

Ang laki ng ari niya para sa babaeng kagaya ko.

I could never imagine how it could really fit inside me.

Mala-higante iyon, at sa liit kong katawan, talagang sobrang sakit. Totoo pala talaga ang chismis ni Jeff na mahahati ako sa dalawa.

“I’ll move again now,” he said, then kissed me on the lips before he slowly pulled his shaft back and entered me again so deep.

This time I whimpered in pain, but with pleasure.

“Oh, hell,” bulong niya at napatinggala.

He gripped my hips hard and started to move ruthlessly.  Mas marahas ngayon kumpara kanina.

Agad na tumalbog ang dalawang dibdib ko, at pati buhok ko ay umaalog sa bawat marahas na pag-ulos niya.

Diyos ko, hindi ko alam kung ano ang uunahin—ang paghawak sa mesa dahil baka mahulog ako o ang paghawak sa dalawang dibdib ko na tumatalbog.

“Silvran ahh!” I moaned loudly.

“Fucking good,” he whispered and bit my neck.

Mas lalo siyang bumilis at lumakas ang galaw, at wala akong nagawa kundi tanggapin lahat ng iyon.

I kept myself open for his thrusts.

Ito lang ang saksak na kaya kong tanggapin ng paulit-ulit.

I slightly raised myself and curiously looked at how my wet part was doing.

At ganoon na lang ang pagsinghap ko nang makitang sa bawat paglabas-masok ni Silvran, pakiramdam ko ay matatanggal iyon dahil sa sobrang sikip ng kapit.

Maliit ang hymen ko at sobrang laki kay Silvran. Whenever Silvran pulled out, my hymen would go along with him too.

Diyos ko. . . .

“Your pussy is doing a great job accommodating my buddy,” he said hoarsely.

Pumikit lang ako at tumango. Of course, I will accommodate him.

He’s my first ever, Silvran—my first ever man.

He grabbed my chin and kissed me while moving inside me, kaya hindi ko maiwasang umungol sa loob ng bibig niya hanggang sa hindi ko na kinaya.

Napaliyad ako at tuluyan nang nilabasan.

My wetness was throbbing from my explosion, and I can say it was the most satisfying feeling I’ve ever had in my entire life.

“Good girl,” he whispers and kisses my cheeks lovingly.

I didn’t answer as  I was still catching my breath.

I could feel him slowly pulling his erect penis out of me, and I winced.

At bago pa ako makapagsalita, walang pasabi niyang akong kinarga.  Napasinghap ako sa gulat, at kusang kumapit ang mga kamay ko sa kanyang leeg habang awtomatikong pumulupot ang mga binti ko sa kanyang bewang.

Naglakad patungo sa sofa at lalo na nang ibuka niya ang dalawa kong hita. Ramdam ko ang matigas niyang ari na dumadampi at tumatama sa akin. sa bawat hakbang niya.

I thought he would do me there, but no—he stopped in the middle of the room

He lifted me up, and with no words, he entered me again aggressively.

A cry escaped me once more and my fingers instinctively clawed at his muscular back “Ah— Silvran!” nanginginig kong ungol.

“Damn, it’s tight!” he roughly growled against my ear and moved even faster.

Rinig ko ang salpukan ng aming mga katawan, at base sa tunog niyon alam kong basang-basa na ang pagkababae ko.

Wala akong ibang nagawa kundi mapasigaw, mapaiyak, at paulit-ulit na umiling habang walang awa niya akong binabayo nang malakas.

He held my butt cheeks and banged me more. Napahigpit ang kamay ko sa kanyang leeg dahil ramdam ko, anumang oras ay mahuhulog na ako.

“Ahhh, Silvran, please, mahina lang—ahhh!” sabi ko sa gitna ng unholy.

“I’m near, I’m fucking near!” aniya at kinagat ang tenga ko.

At ilang beses niya akong binayo ng malakas hanggang sa sabay naming narating ang sukdulan at sumabog. 

“Arghhh—fuck,” he let out a rough groan as he released himself inside me as deeply as he could

I clutched my folds as I looked at him lovingly. Nakatitig siya at nakanganga, halos pumutok na ang kanyang mga ugat sa leeg.

He even pushed himself deep inside me like it still wasn’t deep at all. Ramdam kong sobrang dami ng likido ang lumabas galing sa kanya. I could almost feel it slowly trickling down my thigh while he remained buried inside me

Nanatili kami sa ganoong posisyon nang ilang sandali, him still inside me, pulsating and still so hard. 

“Masakit na ang balakang ko,” nanghihinang sabi ko 

He nodded and kissed my head. He pulled out his length from inside me, and the juices instantly fell onto the carpeted floor like a flood.

He walked toward the sofa and gently placed me there.

Ipinikit ko ang aking mga mata dahil ramdam ko na ang hapdi ng aking pagkababae, ang sakit ng balakang ko, at ang panginginig ng mga hita ko.

But Silvran still couldn’t get enough of me.

Napasinghap na lang ako nang biglang pinatuwad niya ako sa sofa, at bago pa ako nakapagsalita, pinasok niya na naman ang kanyang matigas na ari sa aking kweba. 

Agad siyang umulos, at ramdam ko ang bawat galaw na parang mas malalim pa kaysa dati

He even spanked my butt cheeks.

“Silvran!” tawag ko sa kanya at sinubukan siyang abutin para sabihing magdahan-dahan siya, but he just held my hand and placed it behind my back.

“Goddamn it!” he cursed as he thrust so hard.

“Silvran—ahhh!” I cried, shaking my head. “P-Please—ahhh! ahhh!” I could hear my voice trembling with both pain and pleasure.

Mahigpit niyang hinawakan ang dalawang kamay ko sa likuran, sabay bumayo ng malakas. Mas lalo akong napaiyak.

I don’t know what to do anymore. I want to hold onto something, but I can’t, kaya kinagat ko na lang ang sofa para doon ilabas ang sarap na gusto kong isigaw.

The pleasure is too much, and I need to let it out, kasi kung hindi ako sisigaw , baka mabaliw ako. I just hope his office is soundproof, or else baka maglakad ako nang walang ulo bukas o sa makalawa.

He groaned manly again and flipped me over. He was now above me, taking me so brutally.

His eyes darkened even more when he saw how my breasts bounced whenever he thrust.

Agad niya iyong hinawakan at pinisil-pisil gamit ang dalawang kamay niya. Wala sa sarili ko ring hinawakan iyon.

Namumungay ang mga mata ko habang  nakatuon sa bawat galaw at ekspresyon niya. Kitang-kita ang mga ugat sa kanyang leeg at braso na nangingibabaw sa bawat marahas na galaw.

He was very handsome and very attractive, pero masungit at suplado pa rin. Kahit yata sa pagtulog, masungit pa rin ito.

I bit my lips when his hands moved from my breasts to my neck, slightly choking me.

“Damn, I’m fucking near,” he growled.

Mas lalo siyang umulos nang malakas. The sofa was now making a weird sound, probably because of how brutal his movements were.

After a few thrusts from him, we both came again.

“Argh, goddamn it,” malakas niyang sabi.

“Ahhh, Silvran—,” ungol ko at hinila ko siya at niyakap.

“I love you,” napasabi ko.

I felt him stiffen. Marahil ako ay natigilan din sa aking sinabi, pero hindi ko iyon babawiin kaya matapang ko siyang tiningnan sa mga mata.

“I love you,” nanghihinang bulong ko.

His jaw clenched as he looked at me intently.

“Ride me, Agnes. Ride my hard cock,” he said instead.

He pulled his shaft out of me and sat like a king on the sofa.

Nanginginig akong bumangon. Tumango ako at dahan-dahang pumuwesto sa gitna niya.

I closed my eyes and let myself be filled by him again. I didn’t need to use any force to lower myself because our release had already made us slippery against each other.

Napayakap ako sa kanya at napaungol.

“Move now,” paos niyang sabi.

“Silvran,” halinghing ko at umiling.

Masyadong malalim iyon. Hindi ko yata kayang gumalaw.

“You’re good,” aniya at nagsimulang halikan ako sa leeg at balikat.

I sighed heavily as I lifted myself up, then moved down slowly. Inulit ko iyon nang tatlong beses pero agad ding napahinto at umiling.

Hindi ko talaga kaya ang laki ng ari niya. Masyado naman kasi iyong mataas.

“Sobrang laki, Silvran. Hindi ko kaya,” pagmamakaawa ko sa kanya.

He stopped kissing my shoulders and quickly made me lie back on the sofa again.

Gayon na lamang ang panlalaki ng mata ko nang inilagay niya ang dalawang paa ko sa kanyang mga balikat at muling pinasok.

Napasinghap ako at napahawak sa aking puson.

I held his abdomen to stop him. Mas malalim ito kaysa kanina. Parang may natatamaan na siya sa posisyong ito.

“S-Silvran—”

“You need to get used to my size, Agnes,” he warned.

At napasigaw na lang ako nang magsimula siyang umulos. At hindi lang iyon simpleng ulos—marahas iyon at malalim, kaya hindi ko mapigilang umungol nang malakas at tumirik ang aking mga mata.

Gusto kong sabihin sa kanya na magdahan-dahan, pero alam kong mas lalo lang siyang uulos nang mas marahas, kaya kinalmot ko na lang siya at kinurot.

Please follow me on Wattpad. Thanks vayorts! Mahal kayo sa aking fuso.

CHAPTER 22 SPG

Dalawang chapter na lang at matatapos na ang TMA sa VIP.

I will be putting it on sale again for only ₱49.

Please message me on Facebook if you’re interested.

Note: MAG UPDATE PARIN AKO DITO, AHEAD LANG SA VIP. mwuaj

“Silvran-hmmm,” nanghihinang ungol ko nang maramdaman kong unti-unti na naman niyang ginapang ang kanyang mga kamay patungo sa aking dibdib.

I had been in a deep sleep earlier, but I was awakened by his touch.

Diyos ko, wala na bang kapaguran ang lalaking ito? Halos nanlupaypay na ang katawan ko, pero ang isang ito ay kahit katiting man lang ay hindi napagod.

I slowly opened my eyes and roamed them around, then I realized . . .

we were in the private room inside his office.

May kuwarto pala siya dito. Siguro ay kapag nag-o-overtime siya at pagod nang umuwi ay dito na lang matulog.

I clutched the blanket to my chest dahil ramdam ko ang lamig.

Ang lakas ng aircon, kahit makapal ang kumot ay tagos pa rin ang lamig dahil naka-hubad pa kaming dalawa.

Idagdag mo pa ang matigas niyang ari na sumusundot sa likuran ko.

Hindi ko alam kung sinadya niyang iparamdam iyon sa akin o sadyang sumusundot lang dahil sa taas at laki nito.

Pero parang sinasadya niyang iparamdam iyon sa akin dahil rinig ko ang mabigat niyang paghinga sa likuran ko at mahihinang daing niya.

And until now, I still cannot imagine na sa liit kong tao ay nakaya ko ang isang mala-higanteng si Silvran Castellan.

Those genes are no joke.

Mr. President himself is already tall. How much more si Silvran na mas matanda sa kanya at sa akin.

You can really tell our height difference even if you’re far, kaya malaking tanong talaga kung paano ko siya nakaya.

Emma will freak out. I’m sure.

Then the way how harshly he penetrated me earlier suddenly came across my mind.

His groans, my loud whimpers and moans, imagining how my hymen stretched out and… the blood…

Hindi na ako birhen. Naisuko ko na ang Bataan.

Huminga ako nang malalim at pinikit ko na lang ang aking mga mata upang damhin kung meron ba akong pagsisisi sa nangyari, pero wala kahit katiting man lang.

Ginusto ko ang lahat ng nangyari kahit… kahit nakakapagod at nakakangalay ay masarap din naman.

Emma always said that to me, that kind of feeling and pleasure whenever we talked over the phone.

Ang sabi pa niya’y nakakaadik daw, at aabot sa puntong aaraw-arawin na.

Hindi ako naniwala sa kanya noon, not until today.

What she said was all true.

Nakakaadik nga kahit minu-minuto ay okay lang-

I bit my lip. Ano bang nangyari sa akin? Diyos ko. Naging maharot na yata ako.

I felt Silvran planting wet kisses on my naked shoulder, pero halos hindi ko pinansin ang mga haplos niya dahil nakatutok lang ang mga mata ko sa napakagandang tanawin sa labas.

My apartment doesn’t have anything like this, kaya hindi ko maiwasang mamangha.

Kung ganito siguro ang bungad ng araw namin ni Malani, sigurado akong hindi iyon magsusungit na parang dragon sa umaga.

May napakalaking salaming bintana mula sahig hanggang kisame sa harapan ko, at mula roon ay kitang-kita ko ang malawak lungsod.

Doon ko napagtantong gabi na pala. May mga ilaw mula sa katabing building, at may veranda rin kung saan marahang hinihipan ng hangin ang kurtina.

It suddenly felt tranquil having this view while Silvran was hugging me from behind.

Sana ganito na lang habang buhay.

Gusto ko ito.

Gustong-gusto ko ito. Iyong may magmamahal sa akin tapos iingatan ako.

I will include this in my prayers from now on.

Siguro ay ramdam niyang namamangha ako sa paligid kaya hindi niya mapigilang magsalita.

“You like my room?” paos niyang tanong.

Marahan akong tumango.

Hindi ko man lang nakita kung gaano kaganda ang kanyang silid kanina dahil agad akong nakatulog.

Malinis at organisado ang lahat ng gamit. Ni hindi ka siguro makakita ng kaunting alikabok kahit saang sulok.

May mga aklat rin tungkol sa law, which I want to read soon. Hindi naman siguro siya magagalit kung hihiramin ko.

“We can stay here every day if you want,” suhestiyon niya na agad kong ikinahinto.

Kahit naman sobrang ganda ng kwarto niya ay hindi ako papayag sa gusto niya.

Baka araw-araw akong paika-ikang maglakad.

I now know he won’t be contented in just a round.

Matapos kaming labasan sa ikalimang round namin sa sahig, agad akong nilamon ng antok.

Siguro kung hindi ako tuluyang nakatulog kanina, baka hanggang ngayon ay hindi pa niya ako tinigilan.

And now, even though my womanhood still throbbed with pain, ay hindi pa rin ako makahindi kay Silvran.

Hindi ko siya kayang tanggihan.

Napailing na lang ako sa sarili.

Napasobra naman yata ang katapangan ko.

Wala na ito sa lugar!

“You’re still sore hmmmm?”

Malamang, Silvran! Gustong maging sarcastic.

“Mahapdi pa,” mahina kong tugon.

Masakit din ang lalamunan ko kakasigaw at kakaungol kanina. Pati ang mga binti ko ay namamanhid din.

“Let’s have three more rounds, and then we will rest again,” he said and started teasing my nipples with his fingers.

They hardened immediately.

Pati katawan ko ay traydor din.

Bakit naninigas ang mga utong ko kung gayong kahit sila ay mahapdi na rin?

Diyos ko, mabilis na umusbong ang kakaibang sensasyon sa aking katawan.

Agad akong napahawak sa kanyang maugat na kamay na nasa aking dibdib.

Pinikit ko ang mga mata ko para maramdaman ang pagkababae at kung kaya ko pa bang sumabak uli sa gera, but it’s still throbbing in pain, really.

We need to rest; mamaya siguro ay baka okay na.

“Silvran, hindi ko pa yata kaya,” bulong ko.

Hawakan niya ang mukha ko at dahan-dahan akong pinaharap sa kanya.

Pinagmasdan niya nang may pagmamahal ang mukha ko, pero kahit ganoon ay makikita mo pa rin ang ka-supladohan sa kanyang mukha.

Hinalikan niya ako sa mga labi bago nagsalita.

“But I still want to fuck your tight pussy,” walang prenong sabi niya.

Biglang naramdaman ko sa tiyan ko ang isang bagay na nagpahina sa akin.

“I’ll be more gentle this time.”

“I promise,” agad niyang sabi.

“Dadahan-dahanin lang?” paninigurado ko.

He caressed my face and tucked a strand of my hair behind my ear.

“Hmmm, but deep till the tip touches your cervix.”

I bit my lips and gently nodded.

“Kakayanin ko,” mahinang sabi ko.

His upper lip twisted as he looked at me amusedly.

“Of course you should. Always,” aniya, at idinantay ang aking kaliwang paa sa kanyang bewang.

His shaft immediately rubbed my slit.

Napangiwi ako dahil naging mahapdi iyon. It’s still dry, and rubbing it made it even more sore.

“Hindi pa masyadong b-basa, Silvran,” angal ko.

He breathed heavily and nodded.

“That’s not a problem,” aniya.

Dinala nito ang kanyang kamay sa kanyang bibig at nilagyan iyon ng maraming laway.

He did it while eyeing me intently, kaya hindi ko mapigilang umiwas ng tingin.

It made him a hundred times hotter.

Kung hindi ko umiwas ng tingin, baka ako na ang papatong sa kanya.

He smirked at me and slowly put his hand, which had saliva, on my slit and rubbed it on the outer part.

He massaged it teasingly, spreading his saliva over my folds and making it wet.

Hindi pa siya nakuntento at talagang pinasok pa niya ang kanyang dalawang daliri sa masikip kong butas.

He slipped a finger inside, teasingly withdrew it, and then slid it back in again.

I immediately closed my eyes and held his shoulder.

He then moved his two fingers slowly at first, then faster.

And before a loud moan could escape from my lips, mabilis na niyang sinakop ang aking bibig.

I snaked my arms around his neck and positioned my legs properly on his waist.

I slightly followed what I had learned earlier-sucking his tongue.

Pero nahinto rin ako at napalayo sa kanya nang ipinasok niya ang ari sa aking pagkababae ng walang pasabi.

Nakalmot ko ang kanyang braso at napatingala.

He immediately brought his lips to my neck and sucked it.

Magre-react na sana ako dahil alam kong nagkakamarka iyon, pero hindi ko nagawa nang magsimula siyang umulos.

“Putangina!” I heard him whisper as he gripped my buttocks and slightly slapped them.

Napaungol ako ng magsimula siyang gumalw.

His thrust wasn’t rash anymore unliker earlier, pero malalim iyon.

Kada ulos niya papasok ay napapa-ungol ako ng sobrang lakas at napapa-liyad.

“Ohh-ahhh Silvran-ahhh!” Ungol ko muli nang bigla niyang itong hugutin palabas at muling pinasok.

He stayed deep in for a while until I heard a growl on my neck.

“Fuck! I can’t take it anymore-arggg! Goddamn it.”

At niyanig niya ang mundo ko.

Bumayo siya ng pagkalakas.

“S-Silvran!” sigaw ko.

Ang sabi niya kanina ay magdahan-dahan lang siya. Sana ay hindi ako nag padala.

Umiling ako sa kanya habang madilim niyang tinitigan ang reaksiyon ko.

His thrust was so ruthless and harsh even the bed moved with us too.

A few thrusts and we both came.

Nanginig ang buong katawan ko habang mabilis niyang inilabas ang lahat ng katas niya sa aking kweba.

It was mind-blowing.

I was still catching my breath when he lifted me up, making me above him.

Agad akong napa-yakap sa kanya.

Our private parts were still connected and pulsating. Ramdam na ramdam ko ang katas namin sa isa’t isa. Sobrang lagkit niyon.

Kumalas ako sa yakap at bahagyang umahon.

“Anong gagawin ko?” tanong ko dahil alam kong hindi pa kami tapos, hindi pa siya tapos sa akin.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin dito sa taas niya.

All of these positions are new to me.

Sana pala ay sinunod ko ang payo ni Divina na manuod ng porn, para may alam ako.

Sinimulan ko naman, pero halos maitapon ko na ang aking cellphone dahil naka-full volume iyon.

Buti nalang tulog pa si Malani noong pinanuod ko.

Sobrang ingay pala! Sabi kasi ni Divina, iyong Japanese daw, para makopya ko ang malaswang ungol!

Mabilis ko ding namang pinindot ang exit dahil hindi ko kaya.

“Move, I’ll guide you,” he said and held my small waist.

Tumango ako at ginawa ang kanyang sinabi.

I slowly lifted myself and went down again.

Agad siyang napapikit at mahinang napaungol.

“Oh hell” he murmured.

Huminto ako at ngumisi. I’m doing the right thing, I thought.

Pinag-igihan ko ang paggalaw sa ibabaw niya.

As my body adjusted to the movement , I put my hands on his chest for support at nagsimula na akong gumalaw ng mabilis.

“Damn fuck!” he moaned loudly.

Umaalog ang dibdib ko kada galaw ko kaya hinawakan ko sila pero nahirapan akong gumalaw.

Silvran saw my struggles, so he helped me. Akala ko ay hawakan niya iyon para sa akin, pero hindi.

He let me put my hands on the headboard.

He even pushed me a little bit and sucked my nipples.

And without any ado, he thrust rashly inside me.

“Ahhh!” I moaned and gripped the headboard hard.

I looked down and saw how hard he banged me.

He sucked my nipples evily, kaya napatingala ako uli at napanganga.

“You like it, baby?” tanong niya at sinampal ang aking puwitan.

“Gusto ko-ahh!” napasigaw ako ng hinugot niya ito at muling sinalampak papasok sa akin.

“Fucking near-fuck, arghh!” sigaw niya habang umulos ng mabilis at nilabanasan.

And all I did was cry with him.

Akala ko ay tapos na, pero hindi pa pala, dahil agad niya akong niyakap ng mahigpit.

He rose up, stood at the center of the bed, and thrust inside me again.

“Please, s-slow down, Silvran,” I begged as I clung in him.

But of course, he didn’t follow me.

He instead lifted me up and slammed me back again, making me scream in pain and pleasure.

Please follow me on Wattpad. Thanks vayorts! Mahal kayo sa aking fuso.

CHAPTER 23

May you follow me here on Wattpad. Thank youuu! 🤍

Dahan Dahan kong inimulat ang aking mga mata dahil sa sakit ng aking katawan, parang bawat galaw ko ay may kasamang kirot at pamamanhif.

Unti-unti kong iniikot ang aking paningin sa paligid at doon ko lang napagtanto kung gaano kagulo ang kwarto,parang binagyo ang loob nito.

Then I suddenly remembered how wild we were last night.

Sira na ang lampshade. Ang side table ay wasak. Pati na rin ang sofa ay nasira. Ang mga unan ay nasa sahig na rin. Ang tanging unan na ginamit  ngayon ay ang braso ni Silvran.

I wonder what time it is right now. 

I looked at the window to see kung umaga na, pero hindi ko makita dahil nakasara na iyon at naka-close na rin ang makapal na kurtina.

Muli kong inilibot ang aking mga mata upang humanap ng orasan. Luckily, I did find one—nasa sahig pa at wasak! Buti nalang ay gumana pa.

At gayon na lamang ang panlalaki ng mata ko nang makitang alas nwebe na pala ng umaga!

May trabaho pa ako, at sigurado akong marami siyang meetings ngayon.

“Silvran,” mahinang tawag ko.

“S-Silvran,” mas malakas kong sabi habang tinapik ang kanyang kamay na naka-pulupot sa aking bewang.

“Silvran!” pabulong kong sits, ngunit mahinang ungol lamang ang isinagot niya at mas hinigpitan pa niya ang yakap sa aking bewang, dahilan para mas dumikit ang likod ko sa kanyang mainit na dibdib.

“Let’s sleep more, Agnes.” paos niyang sabi.

“Silvran—”

“We will sleep or I’m gonna fuck you hard again,” pagbabanta niya, pero hindi ako nagpadala.

“Pero Silvran, alas nwebe na ng umaga.”

He sighed heavily. 

“What about it?” tamad niyang sagot habang ibinaon ang mukha sa aking leeg.

“Anong what about it? Alas nwebe na, late na tayo sa trabaho,” pinilit kong patigasin ang boses ko, ngunit naging mahina pa rin iyon.

I heard him smirk before he slowly started planting warm kisses on my bare shoulders.

“I will work now,” paos niyang sabi sabay kagat sa balikat ko.

Nangunot ang noo ko.

At bago pa ako makalingon sa kanya, ay gumalaw na siya sa loob ko.

Biglang napaawang ang labi ko, my eyes widening in shock as the realization hit me all at once. 

Kailan pa iyon nakapasok?

“Silvran—”

“Being buried inside you while we are sleeping is hell out of amazing! Let’s do it every night hmmmm?” he said lowly and hugged me tight as he moved behind me.

Diyos ko, kaya pala hindi ako masyadong komportable sa pagtulog dahil nakabaon ang alaga niya kahit tulog ako.

Madaling-araw na niya akong tinigilan,  kung hindi pa kami nakakita ng kaunting dugo sa pagkababae ko, baka hindi na talaga kami natulog hanggang ngayon!

“Ahhh—Silvran! Hindi ko na—ahhh kaya,” sabi ko sa gitna ng aking mga ungol.

Mabilis siyang bumayo sa likod ko hanggang sa tuluyan na kaming nilabasan pareho.

Matapos ang pangatlong round sa kama, sa wakas ay napilit ko na siyang magpahinga muna.

We are now in the shower room because he invited me.

Hindi ako makatanggi—hindi lang dahil sa utos niya, kundi dahil sobrang lagkit at init ng pakiramdam ko.

Ang sabi niya sa akin kanina ay magbabanlaw lang kami, kaya umusbong ang saya sa puso ko, akala ko magtatrabaho na siya, pero mali nanaman pala ang akala ko.

Ibang trabaho pala ang gusto niyang gawin, at ako iyon!

Bakit pa ba ako nagpadala kay Silvran?

I’ve been scammed by him since yesterday.

He always says isang round na lang, pero ang isang round na iyon ay aabot sa tatlo.

Napasinghap ako.

We started yesterday morning, and until now, we’re still doing it.

Nakatayo kami pareho sa ilalim ng shower.

Kanina, sinasabunan niya lang ako at sa sobrang bilis ng pangyayari hindi ko alam kung bakit  ngayon ay umulos na siya sa likuran  but this time it’s different—different because he won’t let me cum.

“Argh! Damn it, this pussy’s so tight and warm,” aniya, at kinagat ang tenga ko.

“S-Silvran, please,”

I begged, because I really wanted to cum, but whenever I did, he would pull his shaft out from inside me.

“I’m gonna have this pussy every day. Every fucking day, Agnes.”

Humawak ako sa tiled wall dahil hindi na talaga kaya ng tuhod ko.

“Tell me I’ll destroy this every day, and I’m gonna let you cum,” aniya, at hinawakan ang isang hita ko at inangat ito.

A dry sob escaped my lips as I nodded.

He groaned and pulled out, leaving just the tip inside me.

“Say it out loud,” he whispered against my ear. “I want every word.”

I didn’t answer instesd I grabbed his hard shaft, about to guide it into me, but he caught my hand.

“Oo na, angkinin mo na ako araw-araw, Silvran—ahhh!”

I couldn’t finish my words; they got lost in a gasp as he suddenly pushed himself in, filling me completely.

“Goddammit!” he groaned as he pushed me against the wall and pinned me there.

Noong sabay kaming nilabasan, akala ko tapos na, pero hindi pa pala dahil pinatuwad niya ako sa bathtub niya.

We stayed in his room for almost a week and did nothing but have sex.

Ang lakas ng stamina ni Silvran.

He’s known for being a man of his word, pero bakit ilang ulit siyang nagsinungaling na last round na daw, pero ilang beses pa itong naulit?

After staying with him for almost a week at  inihatid niya lang ako sa apartment, and luckily, the lights were off, which meant Malani still wasn’t here.

“My car isn’t spacious enough, but you can still ride me, though.”

Nandito kami sa labas ng apartment, naka-park. Nagkasagutan pa kami kanina dahil gusto kong sa malayo lang kami mag-park, pero ang lalaking ito ay talagang sa harapan mismo ng apartment nag-park!

Hindi puwede ang gusto niya. Maraming studyante ang makakakita, kaya nanghihina ko siyang tiningnan at umiling.

“Silvran—”

“There’s a dark area not far from here,” paos niyang sabi at sinimulang igapang ang kamay sa loob ng dress na siya mismo ang bumili kanina.

Umiling pa rin ako.

“Hindi nga puwede,” halos pabulong kong sabi at hinawakan ang kamay niyang gumagapang para pahintuin iyon.

He closed his eyes for a second, looking problematic.

“Give me a valid reason why.”

Mabilis akong nag-isip ng dahilan.

Alam kong ang hapdi ay hindi valid reason sa kanya dahil ilang beses ko na iyong ginamit sa loob ng tatlong araw, pero walang epekto.

Pinadaanan ko siya ng tingin bago ako nagsalita.

“Abogado ka, baka makita tayo ng mga tao—”

“My fucking car is tinted!” putol niya sa akin.

“Pero aalog ang sasakyan…”

Nangunot ang noo niya habang hinihintay ang karugtong.

“Sobrang lakas mong b-bumayo, Silvran,” ani ko at umiwas ng tingin.

“Then I won’t thrust nor move, just let my dick bury inside you,” walang prenong sabi Niya.

Noong tuluyan nang igapang ang kanyang kamay pataas hanggang sa pumaloob na ito sa panty ko, wala na akong nagawa kundi bumukaka.

I thought he would instantly finger me, pero hindi.

Binawi niya ang kanyang kamay at  dinala ito sa kanyang  bibig. He put a lot of saliva on it laway bago niya muling hinawi ang aking panty at pinasok ang kanyang mga daliri.

He rubbed my slit with his wet fingers before he finger-fucked me.

“Hmmmmahh Silvran,” ungol ko at napakapit sa kanyang kamay na mabilis gumalaw.

“Wider, baby,” utos niya, kaya mas ibinuka ko pa ang aking hita para sa kanya.

Napapikit na lang ako at napatingala.

Diyos ko, bakit ba ang hina ko pagdating dito? Nandito na naman kami. Kanina, bago kami lumabas ng kwarto, may nangyari pang isa, tapos ngayon ay nandito na naman, naulit nanaman!

“I wanna eat” bulong niya.

Napamulat ako ng mata. Gusto niyang kumain? Gutom na agad siya?

“Kakatapos lang natin kumain ng dinner Silvran-”

“Pussy. I wanna eat your pussy.” Aniya at walang pasabing hinubad ang aking puting panty.

He then recline my car seat making me slightly laying down.

“M-masikip Silvran” reklamo ko.

“Nothing’s masikip aside from your pussy. “ conyo niyang sabi, halatang ginagaya ako.

“Right leg on the dash board” aniya.

Kahit nagdadalaqabg isip ay kalaunan ay sinunod ko parin. Inilagay ko ang aking kanang paa sa dashboard.

“Left leg on my shoulders” he said and guided me my leg putting on his shoulder.

Napakapit ako sa upuan. Hindi ko na madescribe kung anong posisyon ang ginawa ko ngayon. I don’t know what this called but I felt so wide.

“She’s smiling already” komento niya habang madilim na nakatingin sa pribadong parte ko.

Ngingiti talaga yan kasi may hiwa- gusto kong sabihin pero sinarili ko nalang.

Silvran held both my thighs and I just bit my lips to prevent my self from moaning hard when he lick and eat me down there.

“Silvran. . . . Silvran “ mahinang ungol ko habang sinabunutan ang kanyang buhok.

“Ahhh!” Napalakas ang ungol ko ng marahas niya muling pinasok ang kanyang daliri and move it.

Bigla siyang napaahon at huminto. Dali Dali niyang binuksan ang kanyang zipper at inilabas ang kanyang tumatayong ari.

He gently stroke it using his left hand while moving his finger inside me.

After few thrust from his two fingers, he pulled it out.

He show it to me at kitang kita Kong sobrang  naglalaway iyon.

Dinala niya iyon sa kanyang bibig at dinilaan.

“Damn, your juices tasted so good” he said and smirked.

Namula ang mukha ko at umiwas ng tingin.

“Ride me” utos Niya.

“H-Ha?” Tanong ko habang nakabukaka parin  sa kanyang harapanm

“Ride my cock, Agnes” aniya at tinulungan akong pumunta sa kanyang ibabaw.

Hinawakan ko ang kanyang matigas na alaga at tuluyan itong pinasok sa akin.

Mabilis siyang tumingala at napanganga.

“Goddamnit” magaspang niyang bulong.

Hindi ko na siya hinintay at nagsimula na akong gumalaw sa ibabaw niya.

He grab my neck and kissed me hard kaya hindi ko maiwasang umungol sa kanyang bibig. His kisses went down to my jaw then to my neck. I didn’t know how he did it but just a second I was naked while his still fully dressed.

Agad nagniningning ang mata niyang nakatingin sa tumatalbog Kong dibdib.

“My favorite” he murmured and sucked my nipples.

“Ahhh Silvran!” mahinang ungol ko.

“I’m near , I’m fucking near Agnes”  he groaned and we both came.

“Can you still walk?” tanong niya matapos kong ayusin ang sarili.

I bit my lip and glanced at him zipping his pants.

“K- kaya ko pa namang  maglakad,” ani ko.

“I’ll accompany you, and you can’t say no,” aniya at mabilis na lumabas sa sasakyan at pinagbuksan ako ng pinto.

Nanginginig ang dalawang tuhod ko habang bumababa sa kanyang sasakyan.

Sa unang hakbang ko ay agad akong napangiwi, hindi dahil sa hapdi kundi dahil sa lagkit.

Bumulwak kasi ang mga katas niya sa bawat hakbang ko. Mabilis pa sa alas kwatrong nilingkis niya ang kanyang kamay sa aking bewang.

“You okay hmmm? You’re sore?” bulong niya sa aking tenga.

“Ang lagkit, sobrang daming katas ang inilabas ,” ani ko bago ko pa napigilan ang sariling kahihiyan.

A low smirk playing on his lips.

“Don’t seduce me if you don’t want me to take you again in your apartment “ seryoso niyang sabi. 

Malakas akong napasinghap at bahagyang napalayo sa kanya. 

’‘Silvran wala kana sa katinuan’’ problemadong sabi ko.

’’I think so too ‘’ ngumisi siya at hinapit ako sa bewang.

CHAPTER 24

May you follow me here on Wattpad. Thank youuu! 🤍

Malani is inside the apartment, kaya minabuti kong dito na lang muna ako sa labas at magmuni-muni. Tahimik dito at madilim nang kaunti.

“Bakit ka napatawag? Nahati ka na, no?” tanong ni Emma sa kabilang linya kinabukasan nang agad akong tumawag.

Alas-siyete na ng gabi. Kagagaling ko lang sa university, at ramdam ko pa ang bigat ng buong araw sa nanlalambot kong katawan.

Pagod ang katawan ko, pero mas pagod ang utak ko kakaisip. Halos parang nakalutang lang ako kanina sa buong klase dahil sa malaking problemang dinadala ko.

Narinig ko ang paulit-ulit na kalansing ng mga pinggan at kubyertos.

“Naghuhugas ka ng pinggan?” marahang tanong ko habang pinaglalaruan ang dahon ng halaman sa aking tabi.

“Huwag mo akong tanungin ng ganyan, Agnes, dahil alam mong papunta ka pa lang, pabalik na ako,” aniya.

Napabuntong-hininga ako nang maalala ang pakay ko kay Emma kung bakit ako napatawag.

After my last class, I used to go to the library and read books, but I chose not to today dahil dumiretso ako ng uwi para lang tawagan si Emma.

Una kong tinawagan si Patricia, pero hindi siya makontak kaya wala akong choice kundi tawagan si Emma.

“Emma—”

“Tangina, nahati nga,” rinig kong bulong niya sa kabilang linya.

“Ano, masarap ba si Atty.?” walang prenong tanong niya.

Napapikit ako.

Alam ko naman ang personalidad ni Emma, pero minsan talaga ay nakakapanibago pa rin, lalo na kung pag-uusapan namin si Silvran.

“Emma, makinig ka muna, may malaking problema ako—”

“Saka na yang problema mo. Sagutin mo muna, mesherep ba?”

Bumuntong-hininga ako.

Hindi siya titigil hangga’t hindi ko sinasagot ang tanong niya.

“M-Masarap,” mahinang sabi ko.

Napalayo ang telepono sa tenga ko dahil para siyang hyena kung makasigaw.

Ramdam ko agad ang init ng aking pisngi dahil biglang sumagi sa aking isipan ang mga posisyong pinaggagawa ni Silvran sa akin kahapon.

May binulong pa si Silvran sa akin ng turuan niya ako ng panibagong posisyon.

Ang sabi . . . . Ang sabi niya ay

f-frog

position daw ang tawag.

“Daks ba? Mahaba? Gaano kahaba? Sabihin mo sa akin. Huwag kang mahiya. Ako lang to si Emma , ang kababata mo” sunod-sunod niyang sabi.

Wala sa sarili kong sinukat iyon gamit ang mga alaala ng kahapon, pero…

“Hindi ko alam, Emma,” sagot ko.

“Estimate mo na lang by inches. Alalahanin mo, tapos naka ilang rounds din kayo?”

Sandali kong tumugil at ipinilit na gawin ang sinabi niya.

Inalala ko kung ilang rounds kami at gaano iyon kahaba gamit ang hinlalaki ko.

Minuto ang lumipas bago ako nagsalita.

“Mga e-eleven inches yata…” bulong ko.

I’ve heard a plate crash. On the other line, parang may nabasag na Plato kaya napangiwi ako.

“Emma, ano ba ’yan!Kung ayaw mong maghugas ng pinggan, huwag mong basagin!” dinig ko sa kabilang linya.

Si Nanay Esme!

“Hindi ho nay! , gustong-gusto ko nga hong maghugas ng plato. Pangarap ko po ito simula pa noon.”

Hindi ko mapigilang matawa sa sagot ni Emma. Pilyo talaga ang kaibigan ko.

Tumikhim siya at ibinalik ang atensyion sa usapan namin.

“Anong eleven inches? Natuto ka ng magsinungaling ngayon?” she hissed lowly.

Nangunot ang noo ko.

“Emma, hindi ako sinungaling—”

“Alam ko, pero madamot ka naman. Sana’y sinabi mong hindi mo kaya para ako na ang mag-sub,” aniya at tumawa nang malakas.

Umiling ako. Wala talaga akong makukuhang matinong sagot kay Emma.

“Oh, tapos? Ilang rounds?” tanong niya matapos mahimasmasan sa kakatawa.

“H-Hindi ko mabilang kung ilang rounds, basta tatlong araw kaming nasa kwarto niya.”

I’ve heard a plate fall down again, kaya napakagat ako ng labi para pigilan ang sariling tumawa.

“Pukingina. Tatlong araw?” hindi makapaniwalang sabi niya.

Pinalobo ko ang aking pisngi at tumango kahit hindi naman niya nakikita.

“Nagka-laceration ka ba?”

I tilted my head at what I heard.

“Laceration? Iyon bang sugat sa kiffy?H-Hindi naman. Ganoon ba dapat kapag una?” tanong ko.

“Hindi naman, pero maliit kang tao, tapos malaki si Attorney. Sabi mo ay eleven inches—hindi biro ’yon! Killer size iyon. Buti humihinga ka pa ngayon?”

“H-Huwag na nating pag-usapan, Divina,” pakiusap ko because I suddenly remembered how I passed out on the third day.

“Pag-usapan na natin ang problema ko,” dagdag ko.

“Sige, basta huwag lang tungkol sa pera—”

“Hindi tungkol sa pera.”

Tumikhim ako at sinimulang sabihin ang aking problema na kanina ko pa dinadala.

“Uh… ngayon ko lang naalala…”

“Na ano? Huwag kang pabitin.”

Pumikit ako at kumuha ng lakas para magsalita.

“Hindi pala kami gumamit ng condom ni Silvran.”

“Amputa!” bulalas niya sa kabilang linya.

“Huwag kang magmura.” saway ko.

“Magmumura talaga ako, number one rule dapat ’yon, eh.”

“N-Nakalimutan ko,” ani ko sabay kagat sa aking kuko.

“Hindi naman siguro ako mabubuntis dahil una ko pa lang naman.”

“Oo, una mo palang pero tandaan mo tatlong araw ka niyang benembang—”

Namutla ako sa narinig dahil tama siya. Tatlong araw iyon tapos ang pang katas kapag nilalabasan si Silvran sa loob ko.

“Anong gagawin ko? M-May kailangan ba akong kainin?”

“Kainin? Wala. Pero gagawin, oo.”

Agad na umusbong ang saya sa aking puso.

“G-Gagawin ko kaagad ngayon,” mabilis kong sabi.

“Sambitin mo lahat ng Santo para reglahin ka sa susunod na buwan. Yan ang gagawin mo mamaya,” aniya.

“Emma, seryoso ako.”

“Seryoso din naman ako. Sa susunod kasi alalahanin mo ang rule number 1. Huwag kang magpapadala agad sa sarap.”

“H-Hindi naman ako nagpadala sa s-sarap,” pagtatanggi ko.

Mabilis na uminit ang mukha ko sa sarili kong sinabi dahil malaking kasinungalingan iyon.

Halos mabaliw na nga ako kakaungol noong mga nagdaang araw.

Silvran really knows how to satisfy a girl.

Kaya pala hindi ko talaga masisisi ang ibang babae na halos magkandarapa sa kanya.

Hindi lang naman kasi malaki, magaling din siya sa kama.

“Sige, i-tanggi mo. Oo nga pala, malapit na pista dito sa atin. Papatumba ng kalabaw si Nanay, punta kayo kasama si Atty.”

“Susubukan ko, kailangan ba iyon?”

“Sa makalawa na, wala naman yata kayong klase niyan dahil holiday ’yon.”

“Oo, Araw ng Kagitingan—” naputol ang sasabihin ko nang biglang bumukas ang pinto at niluwa noon si Malani.

“Agnes, anong oras na? Goal mo bang magka-dengue diyan? Sabihan mo lang ako, papalagay ako dito ng maraming gulong dito,” maldita niyang sabi.

Mabilis akong nagpaalam kay Emma at naglakad pabalik sa apartment.

“Sino kausap mo?” agad na tanong ni Malani pagkapasok ko.

“Kaibigan ko si Emma, iyong nasabi ko sa ’yo na galing Japan?” sagot ko.

“Talaga?” aniya.

Tumango ako.

“Bakit kailangan mong lumabas?”

“M-May pinag-usapan lang kaming mga bagay-bagay.”

“Baka jowa mo. Nahihiya ka lang umamin.”

“May chismis na may palaging naghahatid sa ’yo dito. Studyante ba? Taga-university natin? Anong course?”

“May trabaho na,” sagot ko bago ko pa napigilan.

Kita ko kung gaano siya natigilan.

“So may jowa ka nga?”

“Bakit ikaw lang ba pwede?” tanong ko uli.

Nanlaki ang mata niya.

“Naging maldita ka na ngayon? Bad influence yang jowa mo kung gano’n. Ipakilala mo sa akin para makilatis ko.”

Umiling lang ako at pumunta sa loob ng banyo para matapos na ang usapan.

Kinabukasan, maaga akong nagising at hindi na ako nagtakang wala na si Malani sa kanyang higaan.

Ganyan siya palagi. Mawawala kapag hatinggabi na parang aswang. Tapos papasok sa paaralan na parang zombie.

“Agnes.”

Lumingon ako at nakita ko si Jing na palapit sa akin. Tamang-tama!

“Pahiram ako ng notes. Diba may oral recitation tayo ngayon?”

Tumango siya at inayos ang pagsukbit ng kanyang bag. He then handed me his notes.

“Hmmm. Naka-organize at naka-highlight na ’yang mga importante, kabisaduhin mo na lang.”

“Pagpalain ka ni Lord,” ani ko at ngumiti.

Nangunot lang ang noo niya kaya mas lalo akong ngumiti.

Sabay kaming pumasok ni Jing sa silid.

And as usual, Malani wasn’t there again. Mamayang second subject alam kong papasok iyon.

Kaya noong nag-start ang first period, nilista ko na lang ang kanyang pangalan at pinirmahan.

Pero dumating na ang last period ng morning class at wala pa ring Malani na nagpapakita.

Pinag-walang-bahala ko na lang. Alam kong kasama niya  si Mr. President.

Luckily, Science Month ngayon kaya half day lang.

Wala rin naman akong pasok sa law firm kaya minabuti ko na lang umuwi sa apartment at mag advance reading.

But what shocked me the most is when I opened the door of my apartment, Silvran was there.

Nakaupo siya sa maliit na upuan kaharap ng Black panty kong naka hanger .

His seriously staring at it like he’s interrogating a criminal in front of him.

Nanlaki ang mata ko at dali-daling pumasok at ni-lock ang pinto.

Bakit nandiyan ang soen panty ko! Wala yan kanina.

“A-Anong ginawa mo dito?” nauutal kong tanong.

Seeing him in a formal suit, my apartment looked so off.

“Visiting you?” he said then smirked.

“P-Paano ka nakapasok?”

“I paid your landlord to open the door and made her shut up.”

I held my tote bag.

Diyos ko, Sana hindi ako maissue niyo bukas.

He tapped his legs like he was signaling me to sit there.

Dahan-dahan naman akong naglakad papunta sa kanya at kumandong.

Kailangan ko siyang sundin dahil alam kong magagalit nanaman siya kapag hindi ako sumunod at . . . . . at gusto ko rin naman.

He immediately smelled my neck and wrapped his arm around my waist.

“How’s your day?” He raspily asked.

Ngumiti ako ng matamis.

“Okay lang naman.”

Tumango siya at mas hinigpitan niya ang yakap sa akin.

“Tell me more about it.”

“May oral recitation kami kanina. Natawag na naman ulit ako.”

“Hmmm, did you answer it?”

“Hindi ko alam, pero hindi ako pinatayo ng isang oras, mga 30 minutes lang kaya okay lang siguro ang sagot ko,” ani ko sabay napahagikgik.

Nandilim ang mata niya sa aking sinabi.

“Give me the name of that instructor,” he threatened.

Napasinghap ako at pabiro siyang kinurot sa brasong nakapulupot sa akin.

Namayani ang katahimikan bago ako muling nagsalita.

“Kumain ka na ba? Ala-1 na.”

“I haven’t eaten yet.”

“Magluluto ako,” agad kong boluntaryo.

“What can you offer?”

“Wala pang sahod, kaya century tuna muna na may itlog. Masarap ’yon.”

Umiling siya na parang bata.

“I wanna eat something healthy.”

Mabilis akong nanlumo.

Healthy living pala siya. Nakalimutan ko ding hindi siya sanay na kumakain ng mga can goods.

Agad akong nag-isip kung ano ang pwedeng maihain sa kanya na masustansiya gayong wala naman akong pera.

Pero gayon na lamang ang pagkahinto ko sa sumunod niyang ginawa.

“These are healthy,” aniya sabay hawak sa aking dalawang dibdib.

“My lunch is solved,” he whispered then smirked.

Mabilis kong hinawakan ang kanyang kamay na nagsimulang binuksan ang mga batones ng polo shirt ko.

“B-Baka dumating ang kaibigan ko Silvran”

“She won’t” aniya at ipinagpatuloy ang pagbukas.

“Silvran-”

“She won’t be here because she’s busy with my brother.”

“Now let me suck you Agnes. I’m fucking hungry now.” he growled.

At wala na akong nagawa at hinayaan nalang ang gusto niyang mangyare.

Nang tuluyan ng nahulog ang puting polo shirt ko ay mabilis niya namang tingal ang aking Black brazier at basta nalang iyon tininapon sa sahig.

Walang siyang sinayang na kahit isang segundo at agad niyang sinunggaban ang aking kaliwang dibdib at sinipnip iyon.

He’s busy sucking my breast alternatively habang ako naman ay abalang tinanggal ang kanyang formal suit.

Nang tuluyan ko iyong natanggal ay agad kong hinaplos ang kanyang matiponong balikat. Pinisil-pisil ko pa yon.

I felt him grippy my small waist as I started to grind above him.

“C-Condom” napasambit ko nang mabilis niyang pinasok ang kanyang kamay sa loob ng aking pantalon.

Tumigil siya kakasipsip ng aking dibdib at tumingala sa akin.

His eyes darken on what I said but I didn’t back out.

“K-Kailangan nating gumamit ng condom, nag-aaral pa ako. “ dagdag ko pa.

Matagal niya akong tinitigan bago siya tumango.

He took something in his pocket which I think his wallet and viola!

May tatlong Extra large na condom  doon.

“Do the honor” paos niyang bulong sabay bigay sa akin ng condom.

He sucked my nipples so hard once more bago niya ako bitinawan at pinaluhod sa sa harapan niya.

I looked up to him and saw how hot he is. Only wearing a black formal pants with his 8 pocket abs.

I bit my lips as I open the zipper.

His Calvin Klein brief shows kaya kaylangan ko pang ipasok  ang aking kamay sa loob ng brief at matapang na kinuha ang alaga niyang galit at nilabas iyon.

“You always makes him angry.” He commented.

Hindi nalang ako nagsalita.  Hinakawan ko iyon at marahang ginalaw pataas-baba.

“Fuck!”  He cursed under his breath.

He slowly combed my hair and combined it into one. And right in that moment I already know what he wants me to do.

He wants me to suck him.

CHAPTER 25

Nagising ako mula sa mahimbing na tulog nang may naramdaman akong isang mabigat na bagay na nakadantay sa akin.

Mahigpit pa itong nakapulupot na halos sinakop na ang maliit kong katawan.

Napakunot ang noo ko habang dahan-dahan kong itinulak ang mabigat na bagay na iyon, ngunit isang mahinang ungol lamang ang sumagot.

At sa halip na umalis, mas lalo pa niyang idiniin ang sarili niya sa akin at mas mahigpit akong niyakap.

Akala ko’y nananaginip lang ako na may higanteng nakadantay sa akin.

Ngunit nang sumingit sa aking ilong ang pamilyar niyang amoy,  I knew who it was.

Silvran…

Instead of pushing his hairy arms and legs away from me, I just caressed them lovingly, running my fingers back and forth.

Pinisil-pisil ko pa ang nakaumbok na ugat sa kanyang kamay.

Sumilay ang isang matamis  ngiti sa aking labi at mas lalong isiniksik ang sarili palapit sa kanya. 

Ang laki-laki niyang tao, pero kung makayakap sa akin ay parang koala sa isang puno.

Hindi ko nga mawari kung paano namin pinagkasya ang aming mga sarili sa maliit kong higaan.

Halos wala nang espasyo para gumalaw, isang maling galaw lang, siguradong mahuhulog ang isa sa amin.

This bed is good for only one person.

Hindi naman siya nagreklamo kahit alam kong hindi siya sanay sa mga ganitong bagay. 

After getting wild earlier for three rounds, he let me sleep and rest.

Laking pasasalamat ko na wala kaming nabasag o nasirang gamit.

Tahimik ang buong kwarto ngayon, parang walang nangyaring kalaswaan ilang oras lang ang nakalipas.

Well, of course, wala naman talaga… dahil nanatili lang kami sa isang pwesto. Naka standing ovation lang kami.

I told him we shouldn’t destroy anything. Baka makahalata ang kaibigan ko.

Kaya kahit may mga sandaling gusto kong kumapit sa kung saan, pinigilan ko ang sarili ko.

The whole time, I was just holding on to him while he was doing me while standing.

Hindi naman iyon naging problema.

Silvran’s as strong as a wall.

Ang hindi ko mapigilan… ang mga ungol ko. Manipis lang ang pagitan ng mga apartment dito, isang mali ko lang ay madidinig ng ibang boarders ang ungol ko.

Ilang beses kong sinubukang kagatin ang labi ko, pigilan ang tunog na gustong kumawala, pero sa huli, siya na rin ang gumawa ng paraan.

He covered my mouth using his big hand and I can say it’s very effective.

“Anong oras na, Silvran?” mahinang tanong ko.

“It’s still 4 PM,” paos niyang sabi.

Agad nanlaki ang mata ko at napabangon.

“Four PM?!” bulalas ko, sabay tingin sa paligid

“Baka darating na si Malani.” balisa kong sabi ngunit marahan niya lang akong hinala pabalik. 

“She will be home around 11 PM, Don’t worry,” aniya at dahan-dahan namang ginapang ang kamay patungo sa aking dibdib at minasahe ito.

“P-Pero-”

“Shhhhh. . . I’m hard again,” he whispered.

And the rest was all history.

“Fuck!” rinig kong mura niya.

Hindi ko na mabilang kung ilang ulit na niyang minura habang inaayos niya ang nasirang double deck namin.

Nasira kasi namin ito kanina, at kasalanan niya yon!

Ayaw kasing paawat, kahit ilang ulit ko siyang sinaway, wala pa rin, parang wala lang siyang narinig.

Ngayon, siya na ang humaharap sa kahihinatnan.

“Jesus, this is fucking difficult,”  he murmured habang pilit inaayos ang bakal na halatang bumigay.

Nilingon ko siya matapos kong timplahan ang niluto kong adobong manok, which he bought outside. Gusto niya na sana mag

Tahimik akong nakatitig sa kanya.

Maybe he felt that I was staring at him kaya lumingon din siya sa kinaroroonan ko.

“Can’t we just fucking buy a new goddamn bed?” marahas niyang sabi, halatang nauubusan na ng pasensya.

Pinadasahan ko siya tingin mula ulo hangang paa, nakatayo siya roon, suot lamangang boxers, pawisan at magulo ang buhok.

Sobrang layo sa imahe ng isang abogado na kilala niya sa labas.

“Hindi puwede, mahahalata ng kaibigan ko, Silvran,” mahinang sabi ko.

“You shouldn’t buy cheap things like this. It will break in just one round.” matalim niyang sabi, sabay tingin sa kama na parang personal niyang kaaway sa korte.

Nanlaki ang mata ko. Ang lalaking ito.

“Hindi amin ang kama. Sa landlord namin ’yan.”

“Then tell your friend that your landlord bought you a new bed.” he replied as if the solution was very simple.

“Hindi iyon maniniwala, alam niya g kuripot landlord namin”  sagot ko na lang, sabay ibinalik ang pansin sa kalan bago siya muling tiningnan.

Tumayo siya at nakameywang habang iritadong tinitigan ang sirang double deck namin.

Matalim niya iyong tinitigan na para bang may malaking kasalanan ito bago siya tumalikod at naglakad papunta sa cabinet ko kung saan nakasabit ang damit niya kanina.

And before I could react, he already took his phone there and dialed someone.

“Where the fuck are you, Roman?” marahas na sabi ni Silvran.

Ni wala man lang hello.

Napailing na lang ako habang tinitigan siya.

Pamangkin talaga ito si satanas. Sure ako.

“I don’t know this place, why?”  rinig kong sagot ng kaibigan niya mula sa kabilang linya.

“Tsk. Track me and come over. Bring your Mason with you.” malamig na utos ni Silvran.

“Aight,” and he ended the call.

“Is it okay to have them here?” tanong niya habang papalapit sa akin.

“I really can’t fix it.”

Saglit akong nag-aalangan.

Pero sa sitwasyon namin, wala na ring ibang choice.

Tumango na lang ako, kesa naman hayaan lang ang higaan na ganyan at makita ni Malani.

Saktong naluto ang niluto kong adobong manok nang may kumatok sa pinto.

“That’s probably Mason and Rowan,” kumalas siya sa yakap at naglakad papuntang pinto at binuksan iyon.

Roman, in his dashing branded clothes, entered my small apartment.

He’s really different from Silvran.

I mean, they’re both womanizers, alam ko ’yon, pero itong si Roman ay halatang babaero talaga dahil sa hikaw na nasa dila nito at may kuwintas pa na silver.

Malayo pa lang, para na siyang nangiinsulto, palaging may ngisi sa labi kahit wala ka namang ginagawa. Same goes with his twin, Mason.

“How much will you pay us for going here, huh?” bungad ni Rowan at tuluyan ng pumasok. 

He roamed his eyes around the apartment, and I saw his face frown when he noticed how damaged the bed was.

His gaze then shifted until it landed on me.

“Ohhh, the sexytary,” komento niya at ngumisi ng nakakaloko.

Hilaw akong ngumiti at kinaway ang kamay kong may hawak na sandok.

“Fuck, what did you do to the bed, man? Hindi ka na naawa,” bulalas ni Mason nang pumasok.

“Agnes, right?” tanong niya nang magtagpo ang mga mata namin.

“Agnes Bayubay?” Tumango ako sa kanya at bahagyang ngumiti. 

“I’m Mason, you remember me right—argh, fuck Castellan!” daing ni Mason nang ipinasa nito ang martilyo.

Silvran didn’t mind Mason’s reaction and just handed them all the tools that he bought earlier para maayos ang higaan namin.

“Move now and prove to me that you’re worth your clan’s wealth,” marahas na sabi ni Silvran.

Agad namang kumilos sina Mason at Rowan.

Sinimulan nilang ayusin ang nasirang kama nang walang kahit anong reklamong narinig.

Tumalikod na lang ako at pinagtuunan ng pansin ang aking niluluto dahil alam kong dito sila kakain, pero mahina akong napasinghap at mabilis kong siniko si Silvran nang maramdaman ko ang yakap niya sa aking likuran.

He just chuckled lowly and went back to where he was seated.

Don’t forget to follow me here on Wattpad. Mwahhh!

CHAPTER 26

Masaya kong tinitigan ang kama nang maayos nila ito sa loob ng wala pang kalahating oras.

Kumpara kay Silvran kanina na halos sunugin na niya ang buong apartment ko dahil sa irita.

“Kumain na muna tayo,” mahinahon pag-aanyaya ko sa kanila matapos maibalik ang kama sa dating puwesto.

Halos sabay na napatingin sa akin sina Rowan at Mason, at mabilis namang nagtulakan.

Silvran stared at them intently as they walked toward the table.

“What? I will just eat adobo?” Rowan said to Silvran.

“You shut the fuck up,” ani ni Silvran.

Bahagyang napangiwi si Rowan habang hinihila ang upuan at napakamot sa batok.

Tiningnan ko si Mason nang makitang marahan lang siyang nakatingin sa akin at hindi kumikilos.

Parang may gusto siyang sabihin, pero pinipili niyang manahimik.

“Kain muna tayo,” mahinang pag-aanyaya ko at ngumiti nang matamis sa kanya.

He nodded at me but never smiled.

Habang kumakain, hindi ko maiwasang pagmasdan silang dalawa.

Both of them looked striking at kasing edad ni Silvran, parehong may presensya na hindi maikakaila.

Kahit na kambal sila, hindi sila magkahawig, pero halos pareho ang personalidad nila, ramdam ko agad iyon. Pareho silang pilyo.

“Damn, I need water,” komento ni Mason habang hawak ang leeg niya, parang nauubusan ng hangin.

Nanlaki ang mata ko.

Ang laki kasi ng subo niya sa adobo. Hindi naman siya mauubusan dahil isang kilo ng manok ang binili ni Silvran kanina.

Tatayo na sana ako para kumuha ng tubig, pero hinawakan ni Silvran ang kamay ko para pigilan.

“Move your ass, Mason,” malamig na sabi ni Silvran.

Napailing si Rowan habang tumatawa at tumayo para kumuha ng tubig para sa kambal.

Bumalik ulit ako sa tahimik na pagkain. Only the three of them keeps on talking. Paminsan-minsan ay inilalagay ni Silvran ang kanyang kamay sa aking hita, paminsan-minsan naman ay sa likod ng aking upuan.

“Who’s that sea anemone that keeps texting you?” tanong ni Silvran nang muling tumunog ang teleponong nasa kama ko.

Napatuwid ako ng upo.

“K-kaibigan ko,” sagot ko.

“Who, Malina?”

Umiling ako at sumimsip ng tubig.

“Malani, hindi Malina. At hindi siya iyon. Si Emma, kaibigan ko sa bayan namin.” mahinang paliwanag ko.

“What does she want? Why does she keep texting you?”

Sandaling hindi ako nakasagot.

Nakakahiya naman kasing imbitahan siya para sa pista.

Alam ko kasing hindi iyon bagay sa kanila, at hindi talaga nila ugaling sumama sa ganitong klaseng okasyon.

“Spill it, baby,” he whispered, gripping my thighs when I didn’t speak.

“Uhh… gusto niya kasi kaming imbitahan sa papalapit na pista sa bayan namin.”

“Oh, like a feast?” Mason interrupted.

Mabilis akong tumango sa kanya.

“Oo, may mga pagkain—”

“Alright, I’m in. Rowan is in too, right, brother?” aniya at binalingan ang kambal na ngumisi lang.

Ngumisi lang si Rowan at tumango.

“She didn’t invite you. Behave yourself, idiot,” saway ni Silvran.

Agad nanlaki ang mata ko at kinaway ang kamay ko, sinasabing hindi totoo ang sinabi ni Silvran.

“H-Hindi, hindi gano’n,” mabilis kong sabi

“P-Pwede naman kayong sumama. W-Walang problema,” pagpapagaan ko ng sitwasyon.

“Yown!” Mason said, then smiled triumphantly.

Exactly 9 PM in the evening, they eventually left—no, ang kambal lang pala dahil nanatili dito si Silvran hanggang 10 PM, for God knows what we did again.

Kinabukasan ay mapayapa lang akong pumasok sa university.

Malani wasn’t home again. Akala ko uuwi siya ng 11 PM, pero pag-umaga na, wala pa ring Malani na kumakatok sa apartment.

Nakatitig lang ako sa kawalan habang kumakain ng footlong na nilibre sa akin ni Jing.

I swayed my foot while memorizing what I read in the book earlier.

Pero agad nanliit ang mata ko nang makitang dalawang pigura ang naglalakad papalapit sa akin.

Si Mr. President at Malani.

Mabilis akong umiwas ng tingin nang mapansin kong hindi masyadong maayos ang lakad ng kaibigan ko.

Noon ay iisipin kong na-injure siya, pero ngayong hindi na ako virgin at ilang beses na akong benembang ni Silvran , alam na alam ko kung bakit paika-ika siyang naglalakad ngayon.

Nang tuluyan silang makalapit ay agad akong ngumiti at inilahad ang footlong na may kagat ko kay Malani.

Umirap lang siya at umupo sa tabi ko.

“You’d like to eat footlong too, baby?” tanong ni Mr. President sa kanya.

“Kagabi hotdog, ngayon hotdog na naman ba? Dominick, sinasagad mo na pasensya ko!” pagalit na sabi ni Malani.

Nanlaki ang mata ko.

“H-huwag kayong mag-away,” awat ko agad, halos hindi ko na nalunok ang huling kagat ng pagkain ko.

Umikot ang mata ni Malani at humugot ng malalim na buntong-hininga.

“Alright, what do you wanna eat?”

“You know what I want. Bakit ka ba tanong nang tanong? Kanina ka pa!”

“Huwag kayong mag-away, please,” ani ko uli dahil parang umuusok na si Malani sa galit.

Ano bang nangyayari? Ganito ba sila maglambingan?

“Alright. Adobong atay,” ani ni Mr. President at tumango.

He took one step closer to Malani and kissed her forehead before glancing at me.

“May gusto ka rin bang kainin, Agnes?”

Umiling lang ako at ngumiti sa kanya.

“Busog na ako dito. Nilibre ako ni Jing kanina dahil hinahanap niya si Malani, may sasabihin yata” ani ko.

Hindi ko alam kung bakit, pero parang may biglang nagbago sa hangin dahail agad na dumilim ang kanyang mga mata sa sinabi ko.

He cleared his throat, pero nanatiling madilim ang tingin niya sa akin.

“Alright,” aniya at bumaling ulit kay Malani.

“I’ll be right back, baby,” aniya at hinalikan uli ito sa noo bago naglakad palayo.

I looked at Malani who sat lazily on the bench and closed her eyes.

“Okay ka lang ba? May sakit ba sa ’yo?” tanong ko.

“Okay lang ako. Wala lang akong tulog,” aniya.

Mabigat akong lumunok. Alam ko kung bakit—pero pinili kong magkunwaring hindi ko alam.

“B-Bakit ba kasi hindi kayo natulog ni Mr. President? Sana nagpahinga man lang kayo k-kakaaral.”

“Tsk. Wag na maingay. I’ll sleep in a minute,” aniya.

Tuluyan na siyang bumigay at humiga sa bench. Tinakpan niya ang mukha gamit ang kanyang bag.

All day went fine. Nakasagot na rin ako kahit papaano sa lahat ng tanong ng mga professors. Kahit hindi naman masyadong tama, at least nakasagot kahit papaano hindi gaya noon na wala talaga.

Tomorrow came. It’s time for me to work in the law firm. I’ve heard Silvran and Atty. Lucas are already building their own law firm.

Silvran didn’t mention anything to me, but I found it normal.

Hindi naman lahat ng bagay ay kailangan kong malaman.

“Bakit naparito ang future asawa ng tagapagmana ng Castellan Law Firm?” bungad sa akin ni Jeff nang makita niya akong papalapit sa kanya.

Humagikhik lang ako.

Tuluyan akong naglakad papalapit sa kanya at umupo sa bakanteng upuan sa harap ng kanyang mesa.

“Baka may makarinig sa ’yo, Jeff,” saway ko.

Umirap lang siya.

“Bakit ka naparito? Hindi pa lunch time!”

“Papasuyo sana ako mamayang lunch, pwede ba akong tumambay sa rooftop? Mag-aaral ako.”

“Bakit ka sa akin manghihingi ng permiso? Mas makapangyarehan ka na sa akin ngayon.”

Nangunot ang noo ko.

“Kahit yata gamitin mo chopper nila, walang problema,” dagdag niya pa at umirap.

“Hindi kita maintindihan—”

“Bali-balita na sa buong law firm ang pangalan niyo ni Atty. Silvran.”

Agad akong nanlumo.

Kaya ba titig na titig sila sa akin noong mga nakaraang araw. Akala ko ay nagagandahan lang sila sa akin, pero iyon pala talaga ang dahilan kung bakit.

Umiling siya nang bahagya habang malalim akong tinitigan.

“I hope you won’t get hurt, Agnes” sabi pa niya.

“Parte na ’yan ng magmahal, Jeff,” sagot ko.

Pero umiling siya at bumuntong-hininga.

“You’re too young to know love is not about rainbows and butterflies. Trust me, it’s the kind of hurt that you wished you would die.”

Please don’t forget to follow me on Wattpad. Thank you! 🤍

CHAPTER 27

Note: Ty Moya Agnes is already completed in VIP! Read all 50+ chapters, plus 3  special chapters, for only ₱75. GORABELS vayoiiii! 

Message me on tiktok and FB: 

FB: VesperLux WP

Tiktok: VesperLux

“Oo nga! pupunta kami diyan kasama ang dalawang kaibigan ni Silvran,” ani ko habang maingat na nagha-highlight ng mga importanteng salita sa librong kasalukuyan kong binabasa.

Kailangan kong mag-aral dahil may long exam kami bukas kay Miss Patilan. She’s known for being so terror in class. Ilang beses na rin niya akong pinatayo sa klase, kaya kahit lunch time, sinamantala ko na ang tahimik na sandali para mag-review.

Buti na lang din may private client si Silvran ngayon. Hindi niya ako kailangan kaya nang pumatak ang alas-dose ay binisita ko si Jeff bago pumunta dito.

“Gaga ka ba? Bakit mo sila sinama? Maliit lang bahay namin, Agnes, alam mo ’yan,” nawewendang na sabi niya.

She was pacing back and forth, halatang stress na stress sa binalita ko. 

“Hindi naman sila matapobre,” ani ko.

“So talagang inamin mo na maliit ang bahay namin? Hoy! Katas ng Japan ‘to!’’ pagmamalaki niya. ’’Huwag mong maliitin” 

Napatawa ako nang mahina.

“Maliit pa rin ’yan kapag ikinumpara mo sa mga bahay nila Emma,” diretsong sabi ko. 

Ramdam ko agad ang reaksyon niya sa kabilang linya.

I heard her whimper like an eagle on the other line kaya mas lalo akong ngumisi. Totoo naman kasi, kahit maganda na ang bahay nila Emma, wala pa rin iyon sa kalingkingan ng mga bahay ng mga kaibigan ni Silvran.

Tinanong ko si Jeff tungkol kina Mason at Roman, at ang sabi niya ay brotherhood pala iyon ni Silvran simula pa noong kolehiyo siya. Hanggang ngayon, buo pa rin sila at lahat ay professionals na. 

Pero sina Rowan at Maso ay ibang landas ang tinahak kumpara kina Silvran at Atty. Lucas—hindi mo aakalain na pareho silang mga matatagumpay na civil engineers.

I know for sure their house is beyond ordinary too.

“Did you know?” pag-iiba niya ng usapan.

“Na ano?” kunot noong sagot ko.

“Na uuwi si Dether dito sa pista!“masiglang sabi niya.

Natigilan ako nang kaunti.

‘’ Anong koneksiyon niyon sa’yo? Natural lang na uuwi ang pamilya nila dahil taga-roon naman talaga sila.

“Ang hina mo talaga, ang pogi kaya ni Dether.” kinikilig niyang sabi. 

“Paano mo nasabing pogi? ’Di ba hindi naman iyon nagtagal sa paaralan natin at nagpunta sa Maynila? Bata palang naman tayo noong nakalaro natin silang magkakapatid”

“May picture si Isay,” 

Isay? Iyong pinsan niyang kasing bagal ng pagong kung gumalaw. 

“Nakita ko kahapon. Siya rin ang nagbalita na uuwi si Deather,” pagpapatuloy niya.

Tumango na lang ako, hindi na pinahaba ang usapan. 

Hindi naman ako ganoon ka-interesado sa pangalan na paulit-ulit niyang binabanggit. May mas importante pa akong kailangang tapusin kaysa mag-imbestiga ng kung sinong uuwi at kung bakit biglang naging importante.

“Hoy, magsalita ka naman. Talaga bang pupunta sila dito—” hindi natapos ni Emma ang kanyang sasabihin nang biglang bumukas ang pinto. 

Mabilis akong huminto sa pag-aaral at nag-angat ng tingin.

“Sino ’yan, Agnes?” rinig kong tanong ni Emma sa video call, pero hindi ko siya pinansin.

Dahil sa harapan ko nakatayo ang napakasupladong lalaki na nakilala ko sa balat ng lupa.

Pero kahit ganoon, hindi maikakaila na bumabawi pa rin siya sa kagwapuhan niya—yung tipong hindi kailangang ngumiti para mapansin. Kahit nakasalubong ang kilay palagi, pogi pa rin talaga.

Napatitig ako saglit sa mukha niya bago ko pa ma-realize na sobrang swerte ko kay Silvran.

Matangkad, matangos ang ilong, makapal ang kilay, malalim at kulay abo ang mga mata, mayaman at higit sa lahat, may pinagpalang alaga—

“Where have you been? I’ve been looking for you for almost an hour, Agnes,” malalim niyang sabi.

Emma on the other line went silent.

Alam kong narinig niya ang boses ni Silvran. At kahit hindi ko siya tiningnan, alam kong halos maghandusay na siya sa kilig at sasabihin na naman niya sa akin mamaya na boses pa lang, nakakaluwag na ng garter sa panty.

“Nag-aaral ako,” sagot ko.

Nagkasalubong ang kilay niya.

“You can study in my room. I already gave you access.”

Kagat-labi akong napatingin kay Emma sa screen.

Agad niyang itinuro ang kanyang sarili, parang sinasabi na ipakilala ko siya.

Pero bago ko pa magawa iyon ay agad na nagsalita si Silvran.

“Who’s that?” tanong niya habang nakukunot ang noo at bahagyang sumilip.

And before I could even react, mabilis siyang umupo sa tabi ko, dahilan para makita siya sa video call.

Napabangon si Emma mula sa duyan at nanlaki ang kanyang mga mata. 

At halos sabay kaming natigilan ni Silvran nang tumaob ang duyan kasabay ng malakas na lagapak ni Emma sa lupa.

Napatakip ako ng bibig.

“Okay ka lang? May tuyong dahon sa ulo mo,” nahihiyang sabi ko ng umahon siya mula sa pagkakahulog.

“Puking ina naman, ang ganda ng timing” bulalas ni Emma sabay kuha ng tuyong dahon.

Napangiwi ako dahil ang lutong ng mura niya tapos rinig na rinig pa iyon ni Silvran.

“Kaibigan ko si Emma, iyong nag-imbita sa atin,” pakilala ko sabay lingon kay Silvran. 

Pero agad ko ring binalik ang tingin kay Emma dahil sobrang lapit pala ng mukha niya sa akin.

“Thank you for inviting us. I’m Silvran Dmitri,” malamig na pakilala ni Silvran sa kanyang sarili.

Habang nagsasalita siya, ramdam ko ang pagdampi ng kamay niya sa bewang ko. Hindi pa siya nakuntento, bahagya niya itong pinisil-pisil.

Sa kabilang linya, kitang-kita ko si Emma na halos hindi kumukurap. Tila naging pipi yata siya, nakangiti lang sa camera at hindi makapagsalita.

“Is something off with her thinking?” Silvran voiced out.

“Emma,” problemadong tawag ko sa kanya para maibalik siya sa tamang wisyo.

She blinked three times before clearing her throat.

“Pasensya na. Napalunok yata ako ng lamok. Ako pala si Emma. Kababata ni Agnes.” mahinhing pakilala niya at ngumiti ng matamis.

Wala sa sariling naitaas ko ang aking dalawang kilay.

Nag-iba yata ang boses ni Emma.

“I’m glad that I met Agnes’ childhood friend,” ani ni Silvran sa baritong boses.

Ramdam kong ginapang niya papaloob ng aking polo shirt ang kanyang kamay sa may parte ng bewang ko at doon ito pinanatili.

“Ako rin. I’m glad na nakilala ko ang palaging bunganga ni Agnes sa akin.”

Silvran sniffed and looked at me before glancing back at Emma.

“I hope it’s all positive.”

Malakas na bumuhalakhak si Emma, pero agad nanlaki ang mata niya at mahinhing tumawa.

“Naku. Lahat naman ay puro positibo. Hindi marunong manlait iyang kaibigan ko.” mahinang sabi nito.

“Yeah,” ani ni Silvran, “she’s kind, and I hope you’re kind enough also not to get angry if I’ll borrow her now.”

Napasinghap ako at napatingin sa kanya.

But he just glanced at me like what he said was completely normal.

“Oo, sige. Walang problema,” masayang sabi ni Emma. “Sa’yo na ’yan, alagaan mo ha. Huwag mong sasaktan—well, kung ibang sakit naman ’yan, okay lang.”

“Naku, iitlogan na naman ang kaibigan ko,” rinig kong sabi niya sa kabilang linya bago tuluyang namatay ang tawag.

Sandaling katahimikan ang sumunod, bago muling nag salita si Silvran.

“You’re hiding from me?” tanong niya at hinila ako palapit sa kanya.

“Huh? Bakit naman ako magtatago?”

“I’ve been searching for you for almost an hour. I nearly tore the whole place down looking for you.”

Sumandal ako sa kanya, saka ngumisi

“Paano mo ako nahanap kung gano’n?”

“I met Jeff in the hallway and asked him.”

“Gusto ko dito, mahangin tapos tahimik. Makakapag-aral ako,” sabi ko habang muling ibinabalik ang tingin sa notes ko.

“My room’s better than here.”

Kahit hindi ko siya kita, alam kong nagkasalubong na naman ang mga kilay niya sa tono pa lang ng boses. 

“Pero mas gusto ko dito,” laban ko.

Ewan ko ba, habang tumatagal, mas tumitigas yata ang ulo ko kapag kausap ko si Silvran.

Minuto ang lumipas bago siya muling nagsalita.

“Did you eat lunch already?”

Napahinto ako sa pag-flip ng page.

Tumango ako at tinuro ang pink kong lunch box na nasa ibabaw ng mesa. Hindi ko muna inilagay sa loob ng aking bag dahil ginamit ko iyon para tumayo ang cellphone ko nang tumawag si Emma.

I bit my lips when I felt both his hands crawling beneath my polo shirt again. Agad na dumaloy ang kuryente sa buong katawan ko dahil sa haplos niya.

“You have a very small waist.” aniya as he gripped my waist. ’‘I like it.’’

Agad na naman nagkagulo ang mga paruparo sa aking tiyan dahil sa kanyang sinabi.

“I like it when I grab your waist as I bang you from behind.” magaspang niyang bulong.

Pumikit ako at mas lalong sumandal sa kanya. Kakakain ko lang naman ng tanghalian, pero ang dali kong manghina at nanlupaypay sa harap niya.

Hindi ko maiwasang huminga ng malalim ng maramdaman  kong unti-unti niiyangginapang ang dalawang kamay niya patungo sa dibdib ko at dahan-dahang itong nilaro.

“Silvran…” halinghing ko.

I tilted my head when he started kissing my jaw, then my neck.

“This is a private area,” he said huskily.

“No one will come,” aniya at marahas akong hinalikan sa labi. His lips were filled with desire.

Mabilis na kumalat ang init sa aking katawan. Minuto kaming nagpalitan ng halik bago ko napagtanto kung anong pakay ko dito.

Tumigil ako sa paghalik at bahagyang lumayo sa kanya.

“M-Mag-aaral pa ako. May test kami bukas,” humahangos kong sabi.

Mariin niyang pinikit ang kanyang mga mata at tumango. “Damn! Can I just pay the university so you can graduate by tomorrow?” suhestiyon niya.

Napasinghap ako at hindi makapaniwalang tinitingnan siya.

He just clenched his jaw when his stare dropped on my unbuttoned polo.

Mabilis ko namang inayos ang polo shirt at ibinalik ang atensyon sa librong nakabuklat sa harapan ko.

Pinilit kong ipasok lahat ng binasa ko sa aking utak para naman may maisagot ako bukas. And thank God, Silvran cooperated. Tahimik lang siyang nagse-cellphone sa tabi, though his hands ran everywhere in my waist.

Nakalimang pahina na ako nang bigla siyang magsalita.

“Damn, I’m fucking sleepy,” aniya habang humihikab.

Wala sa sarili kong inayos ang aking pag-upo at tinapik ang aking mga hita para gawin niyang unan.

Sandaling tumingin siya sa akin.

“I’m heavy.”

Gusto kong umirap. Ngayon niya lang sinabing mabigat siya. Ilang beses na siyang pumatong sa akin, hindi naman ako nagreklamo.

“Dito na. Sasakit ang ulo kapag sa bench,” suhestyon ko at tinapik uli ang aking mga hita.

He put his phone beside mine on the table and slowly lay down. 

Sinuklay ko ang kanyang buhok at hinalikan ang tungki ng kanyang matangos na ilong.

Ang gwapo talaga, isip ko habang nakatitig sa kanya, parang kahit anong anggulo, hindi nakakasawang tingnan.

Bumalik uli ako sa pagbabasa, pero ni hindi pa nga ako nakadalawang pahina ay ramdam ko nang in-unbutton niya muli ang polo shirt ko.

Bago pa ako nakapag-isip nang maayos, mabilis niyang inilihis ang aking bra, dahilan para lumabas ang aking dibdib, at mabilis niya itong sinipsip.

napanganga ako at napahawak sa kanyang pisngi. 

“Damn this healthy tits,” rinig kong bulong niya.

I looked down at him and saw how harshly he sucked it while still closing his eyes.

Siguro’y naramdaman niyang tinititigan ko siya kaya dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.

“Just keep studying,” utos niya sa akin habang nakasipsip pa rin, pero hindi ko siya sinunod. Pinatili ko ang aking tingin sa kanya habang pinanggigigilan niyang hilahin ang aking utong.

“Keep studying, Agnes,” utos niya, pero mas may awtoridad ngayon.

Ako naman na uto-uto, ay pinilit na ibinalik ang tingin sa libro kahit ramdam ko na ang simulang pagkabasa ng aking pang ibabang parte.

Pero hindi yata gusto ng tadhana na may maisagot ako bukas sa test dahil napagtanto ko na lang ang walang humpay kong pag galaw sa ibabaw ni Silvran habang naka upo siya sa bench. 

Buti nalang lumabas ang kabaitan ni Silvran dahil sa gitna ng nag iinit naming katawan tinulungan niya akong mag-aral, pero sa kakaibang paaran nga lang.

“What is the role of a judge in a civil case?” Tanong niya habang umulos sa likoran ko.

Napanganga ako habang mahigpit na mahigpit na napakamit sa mesa.

“The Judge—ahhhh, Silvran!” ungol ko at umiling, hindi ko na kaya.

“Continue answering, Agnes.” aniya at mahigpit na hinawakan aking bewang. 

“Hmmmm… The… The judge reviews the evidence and legal arguments—ahh, pleasee.”

“Good girl. Next question, “ bulong niya at mas pinalakas ang galaw sa likuran ko.

Napanganga ako sabay napatango.

Hindi ko alam kung ilang beses akong nilabasan habang nag-aaral.

Ang alam ko lang ay nahinto kami nang may marinig kaming chopper na paparating dito sa rooftop.

Mabilis na kinuha ni Silvran ang kanyang puting polo at inilagay sa bahagi ng katawan namin na nakahubad.  

I also covered my face with both of my hands. Nakakahiya! Sobrang nakakahiya kung paano kong kliyente iyon o, mas lalo pa, ang mga magulang niya. 

“Silvran,” tawag ko ng hindi man lang siya kumilos, nananatiling naka baon parin ang kanyang matigas na ari sa aking pagkababae. 

“Shh, it’s just Lucas, nothing to worry about,” aniya at mahigpit akong niyakap.

At sa kabutihang-palad, hindi nag-landing ang chopper, lumiko lang ito at bumalik sa dinaanan. Pero hindi ko yata kayang harapin si Atty. Lucas bukas. Alam kong kitang-kita niya ang ginagawa namin dito sa rooftop.

Note: I will still continue uploading here on Wattpad, but updates will be slower.

CHAPTER 28

Ang dalawang sasakyan nina Rowan at Mason ang naka-convoy sa amin ni Silvran papuntang bayan nina Emma.

Both Rowan and Mason used their own cars, kaya kita ko sa side mirror kung paanong sabay-sabay kaming umaandar.

Silvran didn’t use his Aston Martin,  he’s now using a Land Cruiser, habang ang kambal naman ay parehong Range Rover ang ginamit.

Mahigit isang oras ang biyahe papunta roon, kaya minabuti naming umalis bago pa sumikat ang araw.

Habang tumatagal ang biyahe, nagiging berde na rin ang paligid, senyales na malayo na kami sa siyudad.

There was a sudden plan change, actually.

Hindi ko alam kung bakit.

Ang napagplanuhan namin ay doon na kami matutulog kina Emma ng dalawang.

May mga gamit na nga sana akong dala pero nagbago iyon sa huling minuto.

Ang sabi ni Silvran kanina ay uuwi din raw kami ngayong araw.

The ride was quiet.

Silvran didn’t talk much, unlike before.

Well, hindi naman talaga siya palasalita noon pa, pero may kakaiba ngayon, parang may bumabagabag sa isip niya,… parang may pader na biglang tumayo sa pagitan namin.

So I  couldn’t help but glance at him.

Nakakunot ang noo niya habang nagda-drive.

Paminsan-minsan, umiigting ang panga niya, parang maraming bagay ang pumapasok sa isip niya tapos hinigpitan niya ang kapit sa manibela.

Something was wrong, I know.

Ramdam ko.

Pero baka may problema lang sa law firm na pinapatayo niya?

“Okay ka lang ba?” marahang tanong ko.

There was no answer for a second. 

Tanging tunog lang ng makina at ang mahinang pag-ikot ng gulong sa kalsada ang naririnig ko, kaya muli akong nagsalita.

“Sorry, medyo malayo pa ang bayan. P-pwede naman tayong—”

“No, I’m fine,” putol niya sa akin.

Tumango ako at ngumiti habang pilit naghahanap ng panibagong tanong na pwedeng bumasag sa bigat ng katahimikan.

Baka inaantok lang siya.

Baka pagod, o baka ako lang ang nag-o-overthink.

“Kung nagugutom ka, may alam akong masarap na resto—”

“I said I’m fucking fine, Agnes,” singhal niya sa akin.

Napahinto ako at saglit siyang tinitigan.

I was waiting for him to say his sorry like he always do, pero hindi niya ginawa.

Matigas pa rin ang ekspresyon niya habang seryosong nagmamaneho, na tila ba wala siyang ginawang masama.

I swallowed hard and forced a small nod kahit hindi naman niya ako tinitingnan.

“O-Okay, pasensya kana” mahina kong bulong.

Inilakbay ko ang aking mga mata sa labas ng sasakyan. 

Pinilit kong hanapin ang ganda sa labas, dahil sa loob ko… unti-unti nang gumugulo ang lahat.

I forced myself to close my eyes and mentally shook my head when I remembered what I found yesterday.

Pero kahit anong pilit kong huwag tandaan ay hindi iyon humupa, dahil kusa kong binabalikan ang mga negatibong—

FLASHBACK . . . .

Nakatayo ako sa tabi ni Jeff na bahagyang nakasilip sa menu. Punong-puno ito ng mga salitang hindi ko pa gaanong kilala.

“Anong gusto mong flavor? Matcha o strawberry?” tanong ni Jeff habang nakatingin sa naka-display na menu.

Today’s our payday.

Mas malaki ang sahod niya kaysa sa akin.

Of course, ilang taon na siyang naninilbihan dito, kaya deserve niya ang mas malaking sweldo.

“Alin ba ang masarap?” tanong ko pabalik.

Hindi ako pamilyar sa mga flavor ng milk tea dahil, sa totoo lang, ngayon pa lang ako makakatikim niyon.

Sandali siyang napatingin sa akin.

“Is this your first time?” hindi makapaniwalang tanong niya.

Nahihiya akong tumango.

“Matcha’s my favorite,” aniya.

“Gano’n na lang din sa akin, Jeff.”

He nodded and took money out of his wallet.

Jeff is always a foodie, pero hindi naman siya mataba may kaunting kalahikan lang ang kanyang tiyan.

Nang dumating ang order, nagpasya muna kaming pumwesto sa café dahil break time naman namin.

Hindi rin naman ako hahanapin ni Silvran dahil bago pa ako mag-break, dumating na si Mason sa kanyang opisina.

And from what I observed, Mason’s temper wasn’t good earlier kaya minabuti ko nalang lumabas ng walang pahintolot.

“Paano pala kayo nagkakilala ni Atty. Silvran?” biglang tanong ni Jeff.

Bahagya kong inamoy ang inumin bago humigop.

“Diba nagha-hire kayo noon ng secretarial position? Nag-apply ako.”

“Hmm, yeah,” tumango siya, saka humigop din ng inumin. “I remember now. Atty. Sleven recommended you to me.”

“Ang funny nga, dahil sa unang tanong pa lang ni Silvran sa akin, ligwak agad ako.”

“Ano bang tanong niya?”

Napatingin ako sa baso at pinagmamasdan ang kulay ng matcha habang dahan-dahang iniikot ang straw.

“Tinanong niya ako kung may kakilala akong Maria . . .”

Huminto ako sandali, bahagyang ikiniling ang ulo at pilit hinahalungkat ang pangalan sa aking isipan.

“Ano ba ’yon . . . Maria . . .”

“Maria . . Agnes?” Jeff said hesitantly.

“Oo, Maria Agnes Santiago!”

Napatuwid ng upo si Jeff sa binanggit kong pangalan. 

Napansin ko kung paano bahagyang nanigas ang balikat niya at bahagyang napaawang ang labi niya.

He cleared his throat before speaking.

“Ah… right,” maingat niyang sabi, sabay iwas ng tingin sa akin.

“That name sounds… familiar to the Castellans.” walang buhay niyang sabi.

“Sino iyon? Nagtatrabaho ba yon dito sa law firm? Matagal na din?” Tanong ko pero hindi niya ako sinagot kaya hindi ko nalang din pinilit.

Namayani ang katahimikan ng ilang minuto bago siya nag salita uli.

“Selosa ka ba?” tanong niya uli.

Nangunot ang noo ko at umiling.

Hindi ako selosa.

Hindi gano’n ang ugali ko. Hindi ako iyong tipo ng tao na madaling sumabog dahil sa ibang babae o lalaki.

I caught Jera talking to Silvran one time when he fetched me, pero hindi naman ako nagselos.

May isang beses din na may napaka-sexy na kliyente si Silvran na halos lumuwa na ang dalawang hinaharap, pero wala naman akong kakaibang naramdaman.

Kaya hindi ko maintindihan kung bakit niya biglang tinatanong iyon.

“Hindi ako selosa.” sagot ko.

“Dapat magselos ka!” dinghal niya kaya napakurap ako.

“Dapat marunong kang manampal at magsabunot ng buhok,” payo niya habang naninikip ang mga mata na  para bang may kakaibang iniisip.

“Bakit ko naman kailangang matutunan iyon? Masama ang gano’n, Jeff.”

Mula sa pagiging matalim ng tingin niya, bigla itong lumambot.

“Basta, dapat mag-practice ka. Mag-practice tayo kapag day off mo o kaya break time nating dalawa.”

Nangunot ang noo ko.

Ang weird.

“Basta importante iyon sa buhay!” pahabol niyang sabi.

Hindi ko mapigilang humagikhik habang seryoso niya akong tinitigan. Naalala ko kasi si Emma sa kanya—

“I’m serious,” dagdag pa niya.

Umiling ako at ngumiti sa kanya.

“Huwag na kasi. Hindi tama ang manakit ng tao. Tsaka kung aagawin man si Silvran, si Silvran naman ang aayaw.”

Maraming beses na akong nakasaksi kapag pumupunta kami sa mall o kaya sa restaurant.

Maraming magagandang babae ang lumalapit, pero sinusungitan lang niya o kaya iniinsultohin.

“Hinding hindi yon magagawa ni Silvran sa akin,” mahina kong bulong.

He blinked and shifted his gaze outside.

He stared there for a second too long before slowly looking back at me.

“Anong pinanghahawakan mo? May singsing bang binigay?”

“Masyado pang maaga para diyan, Jeff. Nag-aaral pa ako.”

Tsaka kahit hindi niya sinasabing mahal niya ako… ramdam ko naman  iyon, ramdam kong mahal niya ako.

He wouldn’t take my innocence if he’s not serious. Maybe he’s not just vocal towards his feelings.

“I’m not talking about an engagement ring—just a promise ring, o kayay kwentas o kahit ano!” diin niya at medyo tumaas pa ang boses.

Napatawa ako sa kanya. 

“Wala. Huwag na nating pag-usapan. Malabong mangyari ’yan. Okay naman kami ni Silvran. Mahal namin ang isa’t isa. Hindi siya maaagaw ng iba sa akin,”

Then I gave him a small and reassuring smile.

It felt understandable.

Si Jeff lang talaga ang closest ko sa law firm, so maybe concern lang niya iyon, baka lang ayaw niyang masaktan ako sa huli.

Knowing Silvran is really out of reach. Kahit sino, hindi maniniwala na boyfriend ko siya. 

He is too polished and too far ahead in every possible way.

Career, standards, wealth, lahat lahat. Parang magkaibang mundo lang kami na nagkataong nagtagpo sandali.

“Pero paano kung siya mismo ang  magpapaagaw?”

Doon ako napahinto.

Parang may humigpit sa dibdib ko sa tanong niya.

I looked at him  while his question lingered in my mind.

Paano nga ba?

Paulit-ulit ko iyong  inisip, pero walang matinong sagot na lumalabas.

Ngunit minuto ang lumipas, pero nanatiling blanko ang isip ko, hindi dahil sa ayaw ko, kundi dahil naniniwala akong hindi magagawa yon ni Silvran sa akin.

Kaya sa huli, napabuntong-hininga na lang ako, malungkot na lang akong ngumiti kay Jeff.

“Ang bait mo! Nakakainis!” komento niya.

Hindi na kami nagtagal sa café at muling bumalik sa law firm. Hindi naman masyadong malayo kaya wala pang limang minuto ay nakarating na kami.

“Naka-save naman ang number ko sa phone mo, diba?”

Huminto ako sandali, bahagyang nagulat sa tanong niya at tumango.

“Oo, naka-save.”

He nodded like that was important confirmation.

“Feel free to call me anytime. Kahit maldita ako, one call away ako pagdating sa’yo,” aniya at tumalikod.

Napailing na lang ako at ngumiti sa kawalan.

Hindi ko maiwasang maging masaya.

God is really good.

Kahit na tinakwil ako ni mama, God still placed good people around me.

That alone feels more than enough to be grateful for. Wala na akong mahihiling pa.

Si Malani, si Jing, si Jeff, at si Silvran.

Sila yung mga taong dumating sa mga panahong akala ko mag-isa na lang ako.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa nakarating ako sa mismong opisina ni Silvran.

Wala naman na siguro si Mason kaya hindi na ako kumatok.

Pero napahinto ako nang bumungad sa akin ang malamig na boses ni Mason. Malayong-malayo iyon sa pagiging pilyo.

“You better be good, Dmitri. She’s still alive.”

“Don’t tell me what to do, Mason.”

“Of course I will. Fuck, that girl is very innocent, dude. You took her innocence while you were still investigating Maria’s death! Are you fucking insane?”

Ilang minuto ang lumipas bago muling may nagsalita.

“You like her?” matigas na tanong ni Silvran.

“What? No. Naaawa lang ako. She will definitely get hurt. Sana hindi mo na lang pinatulan kung hindi ka sigurado.”

“There’s nothing to be hurt about. There was nothing between us!”

Nangunot ang noo ko.

There was nothing between us?

Sino bang pinag-uusapan nila?

I heard Mason laugh dryly. “Fuck you, Castellan.”

“Fuck you too, Mason. Don’t give me that bullshit. It’s not like you  fuck to marry, you fuck for fun too. We’re no different.”

“We’re no different? Yes. But I’m not the kind of person who uses someone as a rebound.” sigaw ni Mason.

Dahan-dahan akong umatras palayo sa opisina at nagdesisyong manatili sa lobby.

Hindi ko sila pwedeng istorbohin. Parang sobrang pribado ang pinag-uusapan nila.

Habang nakaupo roon, hindi ko maiwasang mangamba.

My mind was racing because of what I heard, kaya hindi ko namalayan ang oras.

Alas singko na pala, pero hindi pa rin lumalabas si Mason, kaya nag-text na lang ako kay Silvran na uuwi na ako.

But he didn’t reply.

So I tried calling him kasi alam kong magagalit siya kung uuwi akong hindi nagpapaalam sa kanya.

I bit my nails while listening to the line ring.

Pero kinancel niya lang ang tawag.

Sandali akong natigilan, nakatitig sa screen ng cellphone ko.

“Baka napindot lang?” bulong ko sa kawalan, kaya muli ko siyang tinawagan but this time, he declined immediately.

Mabilis akong lumingon sa paligid, feeling ko nagmukha akong tanga kahit ako lang naman ang nakakaalam.

I sighed heavily as I exited the law firm.

Naglakad lang ako papunta sa waiting shed sa harap para doon maghintay ng jeep.

My eyes slowly wandered to the golden facade of Castellan Law Firm.

Maluha-luha kong tiningnan ang gusali. Hindi ko rin maintindihan kung bakit biglang ang bigat-bigat ng pakiramdam ko habang tinitigan iyon.

Hindi ko alam kung bakit. 

Hindi ko mawari kung dahil ba sa paulit-ulit niyang pag-cancel ng tawag na ngayon lang niya ginawa sa akin o dahil sa narinig ko kanina na ayaw ko sanang intindihin pero pilit na bumabalik sa isip ko.

Getting home only made my negative thoughts worse. Sobrang tahimik dahil hindi pa nakauwi si Malani. Mas lalo akong kinain ng kalungkutan.

I shrugged off my negative thoughts and changed my clothes.

Wala akong mapapala kung magpapadala ako sa lungkot.

“Mag-advance reading na lang ako,” bulong ko sa sarili ko habang kinukuha ang libro.

Baka sakali, kapag nagbasa ako, mawala yung mga haka-hakang gumugulo sa isip ko.

Pero hindi pa ako nakaka-dalawang pahina nang huminto na ako.

Wala akong maintindihan sa binabasa ko, kaya isinara ko ang libro at nagpasya na mag-general cleaning sa buong apartment.

I need to keep myself busy para hindi ko na maisip ang narinig kong pag-uusap kanina.

I’m pretty sure it’s not about me. Baka isa lang sa mga naging babae nila doon.

Nilinis ko ang bawat sulok ng apartment namin.

Hanggang sa mapunta ako sa may bandang kama.

Dapat hindi ko na iyon ginalaw dahil mabigat iyon at sobrang matrabaho.

Pero hindi ako nakuntento.

Sa kagustuhang makalimot, nilinis ko rin iyon kalaunan.

Hinila ko ang kumot, inayos ang bedsheet, at pinukpok ang unan kahit wala naman akong nakikitang alikabok.

Lagatak ang pawis ko sa kakalinis.

Pati ang ilalim ng kama, sinuyod ko pa kahit halos hindi na ako makahinga sa pagod.

Hanggang sa bigla akong natigilan.

May nahagip ang kamay ko sa ilalim, isang maliit na parang papel.

Dahan-dahan ko itong hinila palabas. 

Baka litrato ni Mr. President iyon at itinago lang ni Malani, tapos naiwala niya pero nandito lang pala sa ilalim ng kama namin. 

Ngumisi ako at dinampot ito, saka dahan-dahan kong binaligtad ang litrato.

CHAPTER 29

PRESENT TIMES

“Pasensya na, medyo maraming tao,” paghihingi ko ng paumanhin nang makarating kami sa mismong bayan namin ni Emma.

Maraming kasing palakad-lakad sa kalsada. May bitbit na banderitas, may hawak na pagkain, at may mga batang halos hindi mapakali sa kakatakbo sa gitna ng daan.

Muntik pang may batang sumampa sa harapan ng sasakyan kaya napahigpit ako ng kapit sa bag ko.

Gusto ko sanang magsalita at ibahagi kay Silvran ang mga moments namin ni Emma noong kabataan namin, lalo na noong nakita ko ang daan papunta sa lumang bahay namin noon.

Pero sa mukha niyang nakakunot ang kilay, nilunok ko na lang lahat ng gusto ko sanang sabihin.

Sa kagustuhan kong maging malungkot, pilit kong kinulong ang sarili kong damdamin, dahil gusto kong maging memorable ang araw na ito.

Sabi pa ni Mason, ito raw ang unang beses nilang bibisita sa isang bayan na may pista, kaya hindi ko dapat inuuna ang kalungkutan ko.

Kahit gustong-gusto kong magpaka-lunod sa lungkot, pinili kong itago iyon.

Ayokong maging dahilan kung bakit mawawala ang saya nila.

I don’t want to ruin their first time, kaya noong nakita ko na ang bahay ni Emma sa malayo, umusbong ang kasiyahan sa aking puso.

“Si Emma ’yon!” masayang sabi ko nang makita kong lumabas siya sa bukana ng bahay.

Halatang kanina pa kami hinihintay.

Silvran didn’t say anything and just silently maneuvered the car to find a parking spot near Emma’s house. Tumingin ako sa side mirror at ganoon din ang ginawa ng kambal sa likuran.

Kita ko kung gaano nanlaki ang mga mata ni Emma nang makita ang aming sasakyan.

The window is tinted, but I’m sure she knows it’s us.

Hindi ko na hinintay si Silvran na pagbuksan ako ng pinto dahil baka masaktan lang ako kapag nag-expect pa akong pagbuksan niya ako, gayong wala siya sa mood, kaya ako na mismo ang nagbukas nito.

Agad namang naglakad papunta sa akin si Emma na may malaking ngisi.

“Nasaan jowa mo?” agad niyang tanong.

“Nasa loob pa,” mahina kong sabi at itinuro ang sasakyan.

Lumingon ako nang marinig kong bumukas ang mga pinto ng sasakyan. Isa-isang bumaba sina Mason at Rowan, parehong inuunat ang katawan na tila nangalay sa biyahe. Agad nilang inilibot ang paningin sa paligid.

Sobrang ingay dahil maraming nagkaka-karaoke, may kumakanta pa ng birit na halos pumutok ang ugat sa leeg. Hindi ko maiwasang mapangiwi dahil para iyong kambing na kinakatay.

“Arayyy… arayyyy,” mahinang daing ni Emma sa tabi ko, na parang nahihirapan.

Mabilis ko siyang nilingon.

“Okay ka lang ba?”

“Tindig pa lang, Agnes, nakakawarak na,” malanding bulong niya sa tenga ko. “Sumakit ang puson ko,” dagdag pa niya.

Agad akong napalayo sa kanya.

“Ayusin mo nga ang sarili mo,” saway ko sa kanya nang makita kong naglakad papalapit sina Mason at Rowan sa amin.

“Hi, I’m Mason and this is my brother Rowan,” maayos na pakilala ni Mason, sabay abot ng kamay.

Emma bit her lips and took Mason’s hand.

“Emmee, Emmeee ang pangalan ko.”

Nagkasalubong ang mga kilay ni Mason. “Emmie?”

“Emma ang pangalan niya, Mason,” pagtatama ko, sabay siko kay Emma para pigilan na naman ang bibig niya.

“Aray,” bulong niya

“Ohh, Emma, it’s nice to meet you,” ani ni Mason.

“Thank you for inviting us here. I like your place,” dagdag ni Rowan,

“Nako, walang problema. Kahit araw-araw pa kayong nandito, open naman ako palagi-ang ibig kong sabihin, open ang barangay namin sa inyo palagi.”

Pasimple kong kinurot si Emma sa kanyang siko dahil nagsisimula na naman siya.

Ilang minuto ang lumipas bago ko nakita si Silvran na bumaba mula sa sasakyan. Buti lumabas siya, akala ko doon na siya matutulog.

Naglakad siya papunta sa kinaroroonan namin na parang lobo na tila nagmamasid sa paligid.

Suot niya ay isang puting polo shirt, khaki shorts, at magagaspang na sapatos. Agad kong iniwas ang aking tingin bago pa niya ako mahuling tinitigan ko siya.

Nang tuluyang makalapit, marahang inilagay niya ang kamay sa aking bewang at bahagya akong inilapit sa kanya.

Rinig ko ang mahinang pagsinghap ni Emma pero binalewala ko lang iyon.

Imbitahan kami ni Emma na pumasok sa kanilang bahay. Agad namang nagsilabasan ang ibang mga bisita roon pagkapasok namin kahit hindi naman kailangan.

At ang pinagtataka ko, bakit intact pa rin ang lechon baboy sa harap namin. Ano bang pinakain niya sa iba niyang mga bisita?

Rowan and Mason immediately seated themselves while talking with Emma, like they’ve known each other for too long.

Silvran didn’t move behind me, kaya lumingon ako sa kanya at nakita kong sobrang busy siya sa kanyang cellphone habang nakakunot ang noo.

May kung anong bigat na naman sa dibdib ko.

I bit my lip and looked away, but Mason caught me. Matagal niya akong tinitigan bago lumihis ang tingin niya sa taong nasa likuran ko.

“Silvran, dude, have some respect for the food, man.

’’And Agnes Bayubay is waiting for you, don’t be a fucker.“

Malakas niyang sabi, dahilan upang mapatingin din sina Rowan at Emma sa kinaroronan namin.

Ramdam ko agad ang init sa mukha ko. Hindi naman niya kailangan banggitin ang buong pangalan ko.

Nauna akong maglakad at umupo sa mesa, kasunod si Silvran. Nagdasal lang kami pagkatapos nilang magpakilala kay Nanay Esme.

Pero agad ding lumabas si Nanay Esme dahil may bisita pa siyang kailangan asikasuhin.

Inasikaso ni Emma sina Rowan at Mason, nilagyan ng ulam at kanin sa kani-kanilang plato.

Napansin ko siyang tumingin kay Silvran tapos sa akin.

Pinanlakihan niya ako ng mata kaya napatingin ako kay Silvran. Agad na binalot ng kahihiyan ang puso ko nang makitang nagce-cellphone na naman siya patago sa ilalim ng mesa.

Marahan ko siyang tinapik sa kanyang siko para makuha ang atensyon niya.

“Pwede bang mamaya na ’yan?” mahinang pakiusap ko ’’Nasa hapag-kainan tayo, Silvran,“

He cleared his throat and straightened his back.

Mabilis niyang pinatay ang kanyang telepono at inilagay sa kanyang bulsa.

“I’m sorry.”

Ngumiti lang ako sa kanya at nilagyan ng kanin ang kanyang plato.

Siguro sobrang busy niya sa kanyang pinapatayong law firm kaya kahit nasa hapag-kainan ay naka-focus pa rin ang atensyon niya sa telepono.

“It’s fucking beautiful,” bulalas ni Rowan habang nakatanaw sa Mambam Falls.

Nakangiti si Emma na parang proud na ipinapakita niya sa mga bisita ang isang lihim na kayamanan.

Sobrang layo nito sa kabihasnan. Halos isang oras din kaming naglakad bago makarating dito.

I’ve been here many times, and still I cannot help but be mesmerized. Sabay kaming lima na tumingala kung gaano ito kataas.

“I’ll buy this,” bulong ni Mason, habang nakatingin pa rin sa talon

Hindi ko alam kung biro ba iyon, pero sa boses niya ay seryosong-seryoso.

Habang ang mga lalaki ay masayang naliligo, kami naman ni Emma ay nagsimulang maglatag ng pagkain sa malinis na banig na dala niya.

“Ganyan ba talaga ’yan?” tanong ni Emma kaya napaangat ako ng tingin sa kanya.

“Ha?” sagot ko, hindi agad maintindihan kung ano ang tinutukoy niya.

“Iyong abogado mo, malapit ko nang maisip na ‘abogago’,” bulaslas niya sabay tingin sa likuran ko kaya napalingon din ako.

Doon ko lang nakita na nakatulala lang si Silvran habang nakatingin sa talon.

He dived earlier kaya basa ang buhok at katawan niya. He didn’t wear any shirt-naka-hubad lang siya habang nakaupo sa bato.

“Hayaan na,” ani ko at pilit na ngumiti.

“Anong hayaan?‘’ agad na sagot ni Emma ’’Kung sinabi mo lang na ginaganyan ka, edi sana wala na tayong seminar at training dahil basted na ’yan.”

Umiwas ako ng tingin, saka napalunok nang mabigat. Parang biglang may humarang sa lalamunan ko.

“Baka may iniisip lang. May pinapatayo kasi siyang law firm,” pagtatanggol ko, pero hindi ko alam kung bakit ang pait noon pakinggan.

“Hindi, iba talaga eh. Alam kong may something, hindi ko lang ma-tell,” aniya habang mariing tinitigan si Silvran sa malayo.

Ngumiti na lang ako sa kawalan at pinilit na abalahin ang sarili sa paghahanda ng pagkain.

Throughout the entire day, Silvran became very distant to me.

Hindi rin siya masyadong nagsasalita kina Mason at Rowan.

Sa bawat pagkakataong susubukan kong silipin siya, nahuhuli ko lang siyang nakatingin sa malayo.

Pinili kong ikulong sa ngiti ang lahat. Paulit-ulit kong kinumbinsi ang sarili ko hanggang sa ako na mismo ang naniwala sa kasinungalingan ko.

I always caught Mason looking at me, pero ngumiti lang ako. Hindi naman niya dapat ako kaawaan dahil baka sadyang problemado lang si Silvran ngayon.

Nang dumating ang hapon, napagpasyahan na naming umuwi. 

“Maghapunan na muna tayo sa amin bago kayo lumuwas, nagluto kasi si Nanay-”

“I’m sorry, I can’t stay. I have to go,” biglang singit ni Silvran.

Parang may biglang humila pababa sa sikmura ko ng makita paano natigilan ang kaibigan kong si Emma.

“ I can’t stay. I need to catch a very important flight tonight,“ dagdag pa nito.

Nanigas ang katawan kong nakatingin lang sa kanya.

I felt Mason looked at me again but this time his eyes softened.

“Did you know about this Agnes?”

Lumunok ako ng malalim bago tumango at nagsalita.

“A-Alam ko,” pagsisinungaling ko kahit hindi ko alam na may flight pala siya ngayon. 

Hindi niya ako sinasabi kahit ano tungkol sa mga lakad niya mula noon. He never opens up. He never shows himself fully, which I really thought was normal for a relationship.

I looked at Emma apologizely and held her hands.

“Emma, sa susunod na lang,” bulong ko.

“Pero kasi nagluto si Nanay ng letchon paksiw para sa inyo-”

“Which part didn’t you understand? I said I fucking need to go—“bago pa natuloy ni Silvran ang sasabihin ay lumipad na ang kamao ni Rowan sa kanyang pisngi.

Napaatras si Silvran at bahagyang nawalan ng balanse.

“Don’t be such a fucker,” Rowan hissed at Silvran.

If you’d like to support my stories, you can follow me on Wattpad. Thank you vayoiiii!

CHAPTER 30

Already complete in VIP! Message me on Facebook or TikTok if you’d like to avail of VIP access for only ₱75 .

’’What did you just say?“ Silvran asked using his deep and dangerous voice.

“I said don’t be a fucker just for a corpse.”

Nandilim ang mga mata ni Silvran at akmang susugod na sana siya, pero mabilis kong hinawakan ang kanyang kamay at agad namang pumagitna si Mason.

“Damn it! You’re acting like teenagers. Stop this!” ani ni Mason.

“Roman, brother, stop this. This won’t solve anything.”

Dahan-dahang umatras si Roman, pero matalim pa rin ang tingin niya kay Silvran.

Mason face Silvran.

“I fucking told you, from the very beginning to be good to Agnes.” he said in a gritted teeth.

’‘You don’t have the right to tell me what to do. You’re just my friend—nothing more!’’ Napasinghap ako ng kinelyohan ni Mason si Silvran.

“M-mason” agad Kong sabi.

Mason looked at me at binitawan so Silvran.

“We will stay, Emma,” ani Roman bago ako tiningnan.

“You’ll go with him, Agnes.”

Mabilis naman akong tumango at hinila palayo si Silvran.

“Fucking Bastard,” bulong ni Silvran bago tuluyang tumalikod.

Mabilis kaming nakarating sa lungsod.

Sobrang bilis magmaneho ni Silvran, halos pakiramdam ko ay lumilipad kami sa kalsada.

Kaya ang halos isang oras na biyahe ay ginawa niyang trenta minuto lamang, kaya hindi na ako nagtaka-sa isang iglap, nandito na kami sa harap ng apartment.

“Napagod ka ba? Masakit ba ang likod mo?” basag ko sa katahimikan.

Halos limang minuto na kaming nasa labas ng apartment, pero wala ni isa sa amin ang nagsasalita.

“Mamamasahiin kita-”

“I’m fine,” aniya.

Mabagal akong tumango.

“Pasensya na pala sa nangyari kanina-”

“No problem. I’m good,” he simple answered as he just stared at the empty road and didn’t even dare look at me.

What happened to you, Silvran? I said in thought.

You’re far from the man who always smirks, far from being warm to me.

Malungkot ko siyang pinasadahan ng tingin dahil kailan man hindi siya ganito sa akin.

“May problema ba tayo, Silvran?”

I bravely asked, but he only clenched his jaw tighter in response.

“Kung may problema tayo, sabihin mo sa akin. Hindi naman ako magagalit.” marahang sabi ko pero hindi parin siya nagsalita.

“M-May nagawa ba ako?” tanong ko uli habang inaalala kung may nagawa ba akong mali noong mga nakaraang araw.

Mapait akong ngumiti. “May nagawa ba akong hindi mo n-nagustuhan?”

“Sabihin mo… itatama ko lahat.”

Pagak akong natawa.

“First time ko ang lahat ng ito… ikaw ang una ko, Silvran “ bulong ko sa ay ngiti ng pilit.

I don’t know.

I just feel like something’s not right.

“Ikaw ang unang lalaki sa buong buhay ko.”

Naging garalgal ang boses ko, kaya kinailangan kong pumikit at pakalmahin ang sariling huwag mubigay.

Pero nang magsalita uli ako, mas lalo lang itong nabasag.

“Ikaw pa lang ang minahal ko ng ganito… kaya hindi ko alam kung ano ba ang dapat.”

“Hindi perpekto ang pagmamahal ko, pero gusto kong matuto kung paano ka mahalin sa tamang paraan,” bulong ko.

I saw how his lips parted, but before he could speak, his phone rang.

It’s expensive ring tone broke the silence between us.

Kaya agad akong napalingon doon.

Nasa dashboard ang mamahaling telepono niya, kaya alam niyang nakita ko kung sino ang tumatawag.

Maria is calling…

Kinagat ko ang labi ko para pigilan ang luhang tutulo at marahang tumango.

At sa unang pagkakataon . . . .

Hindi ko alam pero kusang umusbong ang selos sa dibdib ko na hindi naman dapat.

Pero pangalan pa lang naman.

Hindi ko dapat binigyan ng kahulugan.

Ano naman ngayon kung may babaeng tumawag sa kanya?

Baka kliente o di kaya’y family friend.

Malalim akong lumunok bago nagsalita.

“S-Sagutin mo, baka importante,” mahinang sabi ko, pero ramdam ko na agad ang bigat sa dibdib ko habang sinasabi iyon.

He swallowed hard and tightened his grip on the steering wheel.

“S-Sige na, baka mahuli ka sa flight mo. Magbabakasyon kayo ni Maria?”

Then my eyes became blurry I as asked.

“K-kaibigan mo lang naman diba?” matapang kong tanong.

Matagal ko siyang tinigian , at nang umiling siya, doon na tuluyang tumulo ang luha na kanina ko pa pinipigilan, pero agad ko rin iyong pinunasan bago niya pa makita.

“T-Tatawag na lang ako sayo ha…” Garal garal Kong sabi.

Ibinaba ko ang aking tingin at mabilis kong isinukbit ang tote bag sa balikat.

Tumalikod ako at akmang buksan ko na sana ang sasakyan nang magsalita siya uli.

“Agnes,” he called lowly.

Napahinto at mariing napapikit.

Ayaw kong marinig ang sagot.

Ayaw ko.

Natatakot ako.

Iiwan na naman akong mag-isa uli.

Iiyak nanaman ako.

Matagal nanaman ako bago muling makabangon.

Mangungulila nanaman ako.

Humugot ako ng malalim na buntong-hininga at iginuhit ang pilit na ngiti sa aking labi bago tumingin sa kanya.

“O-Okay. Maghihintay nalang ako sa tawag mo-”

“You know there’s nothing between us, right?” putol niya sa akin.

Simpleng tanong iyon pero parang bomba iyon sa puso ko.

“It was just a mere fucking,” dagdag niya pa.

Napahinto ako, sabay napaawang ang bibig sa narinig.

Marahan akong nag angat ng tingin at tinigian siya nang diretso sa mga mata, hinahanap ang kahit kaunting pag-asa na babawiin niya ang sinabi niya.

Pero sa loob ko, alam ko na ang sagot-niloloko ko lang ang sarili ko.

Dahil kahit madilim, bakas sa mga mata niya ang matinding kaseryosohan.

“Agnes you knew there’s nothing between us” pagkaklaro niya uli.

Umiling ako.

Please stop.

My hand trembled  as I hugged my tote bag as tears fell one after another.

I closed my eyes and mentally counted slowly, still hoping he would take it back.

Pero habang tumatagal ang pagpikit ko, mas lalo lamang tumulo ang mga luha ko dahil alam kong totoo ang lahat ng ito.

Hindi panaginip.

Hindi biro.

“A-Anong ibig mong sabihin” pagmamakaawa ko.

My mind refused to process everything.

“You knew what I mean” malamig niyang sabi.

Marahas akong nag angat ng tingin sa kanya at mariin siyang tinitigan.

“H-Hindi ko alam, . . .wala akong a-alam” tanging sabi ko sa gitna ng pagiyak.

“Don’t wait for me, don’t love me and don’t hope that I will be back.”

I gripped my shirt as I hold my loud sob.

“I will just give you a paycheck for the damage I brought to you”

And just like that he put a cheque in my lap.

Hindi ko na nakayanan at napahikbi na ako ng tuluyan, malakas iyon pero wala akong pakialam.

Kinuha ko ang cheque at ikinulong iyon sa palad ko.

“M-May kasalanan ba ako sa’yo, Silvran?” nanghihinang sabi ko.

“Fucking stopped this drama.”

“Anong ginawa ko sa’yo para maramdaman mo ’to? Naging masama ba ako sa’yo—”

“You liked it too,” marahas niyang putol sa akin.

Napasinghap ako.

“Alangan ginusto ko… mahal kita eh.”

“This is nonsense,” aniya at umiling.

“Kung wala kang plano sa akin, bakit mo ako nilapitan?” sumbat ko.

“Bakit mo ako kinausap?”

“Bakit mo pinaramdam na totoo?”

“B-Bakit mo pinaramdam sa akin na mahal mo ako-”

“Agnes, I never made you feel loved.” He said.

“That wasn’t love! It just was lust. We fucked because we were horny. What the hell are you trying to turn this into?”

“‘We were horny’? Silvran, ikaw lang-”

“Me?” he scoffed.

“You sucked my cock on your first day. Don’t tell me it was just me who’s horny.  When you’re also waiting it. I know you’re fantasizing about me, that’s why you applied as my secretary. “

Mas lalo akong naiyak.

“Kilala mo ako . . . “ ani ko at mariin siyang tiningnan sa mata.

“Alam mo sa sarili mong hindi ako ganoong klaseng babae. You took my innocence. Ikaw ang una ko, Silvran!”

“Babae ako.” mahina pero madiin kong sabi sabay turo sa aking sarili.

“Importante yon sa akin. Iningatan ko yon pero binigay ko sa’yo”

“I won’t apologize for what I did, and for fuck’s sake, stop crying!” sigaw niya.

I put both palms over my face to cover it as I cried even harder.

“Iiyak talaga ako dahil hindi ko gustong matapos ’to.”

“Mahal kita Silvran” mahinang bulong ko sabay hawak sa kamay niya.

“Huwag mo naman gawin sakin to… ikaw na lang ang meron ako.”

“G-gusto mo, call off na lang muna? Ayaw kong maghiwalay tayo. Walang maghihiwalay… hindi tayo matatapos—”

’’There’s nothing to end, Agnes. There was never an ‘us’ to begin with. And I have a fiancé.“

“I’m fucking engage-”

Hindi ko na siya pinatatapos dahil dali dali akong lumabas sa kanyang sasakyan.

Tuloy-tuloy akong naglakad papunta sa apartment.

Even in my blurry eyes, pinilit kong maglakad nang maayos. Hindi ako lumingon kahit alam kong hindi pa siya umalis.

I looked at our apartment and it was still dark—senyales na wala pa si Malani.

Pagkapasok na pagkapasok ko pa lang, biglang bumagsak ang lahat.

Hindi ko na napigilan.

Sunod-sunod na tumulo ang mabibigat kong mga luha.

Sobrang bigat na napanganga ako dahil parang may bumara sa puso at lalamunan ko.

Hindi ako makahinga.

Parang pinipiga ako mula sa loob.

Umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa sumakit ang ulo ko but it didint stop me from crying.

Nahinto lang ako nag may biglang pumasok sa aking isipan.

Tumayo ako at humahangos kong hinanap ang isang bagay na ibinalot ko sa isang puting sobre.

At nang makita ko sa ilalim ng aking cabinet, dali-dali ko itong binuksan.

At nang makita ko uli ang larawa, para akong sinaksak ng limang beses.

Napaupo nalang ako nang tuluyan sa sahig na parang bata.

Napatakip ako ng bibig habang ang malalakas na hikbi ay tuluyang kumawala.

Ibabalik ko sana sa kanya dahil baka importante… pero ngayon, malinaw na—importante nga talaga.

Nanginginig ang mga kamay ko habang pinagmamasdan ko ang litrato.

It’s a picture of a woman wearing a college uniform.

She’s smiling so sweetly at the camera, her hand raised—showing a ring on her finger.

Dahan-dahan kong binaliktad ko ito at mahinang binasa ang nakasulat.

“Maria,” mahinang basa ko at mas lalong napahikbi ng malakas. 

Debil Silvran!! 😡

CHAPTER 31

TY Moya Agnes (with three special chapters) is now on sale for only ₱49! 

Avail yours now!  

Message me on TikTok or Facebook.

Pagkagising ko kinaumagahan ay hindi na ako nag Taka na sobrang namamaga ang aking mga mata. Tila mabigat na mabigat ang mga talukap niyo at parang ayaw pang sumabay sa aking pagbangon.

Sumabay pa roon ang kirot sa ulo kong pumipitik-pitik sa may sintindo, parang may maliit na martilyong walang tigil sa loob ng aking sentido.

Hindi ko na alam kung anong oras ako nakatulog kagabi. I was very exhausted from crying and just dozed off without even knowing.

Marahan kong iminulat ang aking mga mata.

Malabo pa ang paningin ko sa una hanggang sa unti-unting lumilinaw ang puting kisame sa itaas ko.

Tinitigan ko iyon nang ilang segundo, parang sinusubukang alalahanin kung paano ako napunta sa sitwasyong ito nang bigla akong nakaamoy ng . . . . . . pancit canton?

Agad akong bumangon at nakita kong may nakahandang pancit canton sa ibabaw  ng mesa.

Napasinghap ako at dali-dali kong kinuha ang cellphone ko mula sa tabi ng unan, upang tingnan kung anong oras na.

“Diyos ko,” sambit ko nang makitang alas-nuwebe na ng umaga.

“Bakit hindi na naman ako ginising ni Malani? Alam naman niyang 7:30 ang klase namin ngayong araw,” bulong ko sa sarili. 

Halos dalawang subject din ang nakaligtaan ko ngayon. Hindi iyon major, pero scholar ako—hindi pwedeng palagi akong absent.

I have been constantly absent since last week.  And I promised to myself last night na hindi na talaga ako aabsent, pero wala pa rin.

Dali-dali akong bumaba sa double deck at halos mapatid pa ako sa hagdan sa sobrang pagmamadali.

Hindi na ako naligo at dumiretso na lang sa lababo para maghilamos at mag-toothbrush.

Para akong si The Flash kung makabihis. Pagkatapos kong isuot ang aking sling ID ay agad na akong kumaripas ng takbo palabas ng apartment.

Muntik ko na ngang hindi tuluyang ma-lock ang apartment, kaya bumalik pa ako at siniguradong naka-lock iyon.

“What the hell happened to you?” bungad ni Jing nang makita niya ako sa may bukana ng university gate. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa at nangunot ang noo.

Nanlaki ang mata ko at mabilis ko siyang tinuro.

“L-Late ka rin?”

Sinagot ko ng tanong ang tanong niya, kaya mas napakunot ang noo niya, pero ngumiti lang ako nang matamis. Ayaw niya kapag sinasagot ng tanong ang mga tanong niya.

“Yeah,” pasimple niyang sagot. Pero hindi natapos doon. 

“How about you? Why are you late again? Halos one week ka nang palaging late.”

“And your eyes are swollen too. You look so pale, at sobrang laki ng eyebags mo these past few days,” dagdag niya habang mariing nakatitig sa mukha ko, para bang may hinuhuli siyang mali sa mukha ko.

Agad akong napaatras nang kaunti at pasimpleng umiwas ng tingin.

“Medyo masama ang pakiramdam ko nitong mga nakaraang araw, kaya halos wala akong ganang pumasok” palusot ko.

“You’re pregnant?” bulalas niya.

Agad nanlaki ang mga mata ko.

“H-Hindi no. B-Bakit naman ako mabubuntis” mabilis kong tanggi. 

Sandali siyang natigilan, parang sinusukat kung gaano katotoo ang naging reaksyon ko.

“I always see you being fetched by that Castellan. Bakit ang hilig n’yong magkakaibigan sa mga Castellan? Ang hahambog nila,” inis niyang sabi.

“Hindi hambog si Mr. President,” laban ko.

Tinitigan niya ako sandali bago ako tinalikuran.

Tsk. Kapag talaga si Mr. President ang topic, agad siyang tatahimik. Wala naman kasi siyang laban. Kahit close kami ay inaamin kong wala talaga siyang panama kay Mr. President.

Agad kong napansin ang bago niyang mamahaling bag. 

Ngumuso ako.

Galing si Jing sa isang mayamang pamilya. Hindi na iyon bago sa akin, lahat naman ng mga  estudyante rito ay mayayaman, maliban sa mga scholar student na tulad ko.

I heard he has an older brother who’s very smart too. Legal Management din ang kinukuha ng kapatid niya, pareho sila ni Mr. President.

Hindi ko alam kung paano nila tinahak ang landas na ito, gayong ang alam ko, ang mga magulang nila ay parehong nasa larangan ng pagpipinta.

Mabait naman si Jing at gwapo rin. Minsan lang talagang nagkakatopak ang utak niya dahil may gusto siya sa kaibigan kong si Malani.

Pero ang kaibigan kong iyon ay loyal lang kay Mr. President, parang habang tumatagal, malapit ko nang isipin na nauulol na ang kaibigan ko kay Mr. President. 

Noong mga nakaraang araw, ayaw niya kasing mahiwalay dito.

Halos uupo na nga siya sa kandungan nito noong nasa cafeteria kami kahapon, ni hindi naman siya ganoon noon.

Sabagay, hindi ko naman masisisi di Malani, iba naman  talaga ang kamandag ng isang Castellan—

Napahinto ako at agad na umiling para hindi ko na maisip ang taong ayaw ko nang maisip pa. 

“Na-attendance-an na kita,” bungad ni Malani pagkapasok ko sa  classroom.

“Salamat, the best ka talaga. Approved,” mahinang sabi ko sabay thumbs up.

I was expecting her to roll her eyes, but instead she just stared at me.

Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay kong naka-thumbs up sa harapan niya.

“Uh… okay ka lang?” mahinang tanong ko.

“You have dark circles in your eyes. Lumaki ang eye bags mo. Mas lalo kang pumayat. Hindi ka na fresh tingnan. Hindi ka na baby face,” sunod-sunod niyang panlalait sa akin.

Pero imbes na masaktan, mas lalo akong ngumiti.

“Mapanlait kang babae,” ani ko.

Akala ko ay iirap na naman siya  dahil ganun naman siya madalas,  pero ganoon na lang ang panlalaki ng mata ko nang sa kauna-unahang pagkakataon, her is expression suddenly softened then  she patted my head and smiled at me sweetly.

“Gusto mo kumain ng isaw ngayon? ’Di ba paborito mo ’yon? Tayong dalawa lang. Hindi kasali si Dominick,” aniya.

Hindi ako agad nakasagot at bahagya lang akong napatulala sa kanyang harap. 

Kumurap ako nang ilang ulit nang maramdaman kong nagsisimula nang mag-init ang sulok ng mga mata ko.

“Wala pa akong pera,” mahinang sabi ko.

Ang kalahati ng huling sweldo ko ay ibinili ko ng libro namin sa Legal Research and Writing. May natira pa akong pera, pero hindi ko iyon gagastusin dahil alam kong hindi pa agad ako makakahanap ng panibagong trabaho. 

Nag-AWOL ako sa law firm. Jeff keeps calling me every day, but I don’t answer. I-e-email ko na lang sa kanya ang aking resignation letter.

“Libre ko,” aniya at inilingkis ang kanyang kamay sa aking siko—na siya namang palagi kong ginagawa sa kanya.

Mabagal kong tinitigan ang braso niya na nakaangkla sa akin, saka inangat ang tingin ko sa kanya.

Namungay ang mata kong tiningnan siya sa mata.

“Malungkot ako ngayon, Malani,” mahinang sumbong ko.  

She nodded and I saw how her eyes darken, something flickered there, concern and anger  but she didn’t ask anything.

Hindi siya namilit. Hindi rin siya humingi ng paliwanag na hindi pa ako handang ibigay.

Tumango lang siya sa akin.  

“Then let’s eat ice cream too.” she said softly.

Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi at tumango.

Tinanggal ko ang pagkakahawak niya sa akin, at ako mismo ang lumingkis sa kanya at hinila siya palabas ng room.

Alas-nuwebe na ng gabi nang matapos ang huli naming klase.

Nakita kong hinihintay si Malani ni Mr. President sa labas, kaya minabuti kong bagalan ang paglalagay ko ng libro sa aking bag.

Nasa huling pagpasok na ako ng libro nang may nagsalita sa likuran ko.

“You okay?”

“Bakit naman ako hindi magiging okay? Ilang ulit na akong hindi nakasagot sa tanong ni Att. Curpoz, Jing, pero palagi naman akong okay,” pagbibiro ko sa kanya at ngumiti. 

Pero nanatili ang seryoso niyang tingin, kaya huminga na lang ako nang malalim.

“Wala akong trabaho,” pag-amin ko.

“Next week na ang sem break. Hindi ko alam saan kukuha ng bayad sa renta.”

Isa rin iyon sa problema ko. Alam kong uuwi si Malani dahil walang pasok.

Ako ang sasagot sa renta ng apartment, kaya kailangan ko talagang maghanap ng trabaho kung ayaw kong mapalayas.

“My dad likes to play golf. He’s looking for a caddie. You look good at it.” pasimple niyang sabi.

Nanlaki ang mata ko at sinukbit ang bag.

“Talaga?” hindi makapaniwalang sabi ko habang sinasabayan ang hakbang ni Jing.

“Yes. I’ll tell him later,” ani nito.

Mahina akong napahiyaw at halos magtatalon pa ako sa sidewalk, pero agad nawala ang ngiti ko nang may marinig akong tunog, parang may kumukuha ng litrato.

Sabay kaming napatingin ni Jing sa unahan at nakita naming si Jera iyon. 

Pero imbes na matakot ay ngumiti pa ito at naglakad palapit sa amin.

“For documentary purposes, I am the newly elected editorial staff.” aniya at sunod-sunod niya akong kinuhaan ng litrato bago walang pasabing tumalikod.

“She’s getting weird day by day,” ani ni Jing habang pinagmamasdan ang papalayong bulto ni Jera.

“Paano naging weird? Nagpa-rhinoplasty lang, weird na agad?”

“I once saw her staring at you. If I didn’t know her and her family, I’d think she’s a lesbian.”

Hindi na lang ako nagsalita pang muli.

Maybe Jera couldn’t get over the fact that her dad married my mom, kaya masama ang timpla niya sa akin kahit na pinutol ko na ang koneksyon ko sa kanila.

Hindi nagtagal, inihatid lang ako ni Jing papunta sa apartment gamit ang sasakyan niya.

Tumanggi ako sa una dahil malapit lang naman, kaya ko nang maglakad.

Pero matigas pa yata sa bato si Jing dahil hindi naman siya nakikinig sa akin at binuksan ang pintoan ng kanyang maragang sasakyan.

Pagdating namin sa apartment ay napaalam lang ako kay Jing.

He beeped the horn of his car two times bago mabilis na nagmaneho palayo.

Bubuksan ko na sana ang pinto ng apartment nang mapahinto ako sa boses na narinig ko sa loob.

“I can’t come with you right now.”

Nanigas ako sa kinatatayuan ko sa harap ng pinto.

Malani? 

Dumating na pala siya , pero bakit hindi man lang niya sinubukang i-on ang ilaw.

“And why is that? I miss you so damn much, baby. It’s been a week since you slept in my condo. My bed is longing for you.” ani nito gamit ang paos na boses na tila nahihirapan.

Agad kong inilibot ang mga mata ko upang hanapin ang sasakyan ni Mr. President at nakita kong may naka-park na Bugatti sa hindi kalayuan.

Hindi ko iyon napansin kanina!

“Hindi nga pwede. Walang kasama dito si Agnes.”

“She’s not a toddler anymore, baby.”

“Dominick, pag sinabi kong hindi, hindi! One word is enough for a wise man. Makinig ka nga!“pagalit na singhal ni Malani.

“Alright, alright. Please don’t be angry.”

“Nakakairita!”

“Shh, there’s no need for you to be angry.”

“Talagang magagalit ako dahil napakatigas ng ulo mo!”

“Which head are you referring to, hmm baby? They’re both hard now, love.”

Rinig kong mahinang suminghap si Malani kasabay ng pagtawa ni Mr. President.

Kinagat ko ang labi ko bago ako unti-unting lumayo sa pinto. Ayaw ko muna silang istorbohin.

Ilang minuto lang akong naglakad nang walang direksyon.

Hanggang sa hindi ko namamalayan, nandito na ako sa tabi ng dike.

Maraming estudyante ang tumatambay dito dahil malapit lang ito sa university at katapat nito ang SM mall.

Mas pinili ko ang mas malayong bahagi, kung saan mas madilim. Kung saan hindi masyadong maraming tao. 

Umupo ako sa malamig na semento, hinila ang tuhod ko pataas, at saka tumingala sa kalangitan nang maisip ang sitwasyon ko ngayon.

Do’n unti-unting bumigat ulit ang isip ko.

Bakit may mga taong kayang manakit ng kapwa nila?

Bakit may mga taong mas pinipiling maging masama kaysa maging mabuti?

Hindi ko mawari kung bakit. Libre lang naman maging mabait.

Parehas naman tayong nagsikap upang makamit ang nais natin, bakit kailangan pang gumawa ng masama?

Just because I’m slow, gentle, and weak doesn’t mean I’m not important or incompetent.

CHAPTER 32

TY Moya Agnes (with three special chapters) is now on sale for only ₱49!

Avail yours now!

Message me on TikTok or Facebook.

Nauna akong umuwi kay Malani dahil alam kong may pupuntahan na naman sila ni Mr. President.

After our last subject, which ended at 6 PM, agad na nagpakita ang bulto ni Mr. President sa labas ng aming classroom.

He was just reading a book ni walang pakialam na pinagtitinginan na siya.

Hindi lang ng mga dumadaan, kundi pati ng mga babae kong kaklase na halos hindi na mapigilan ang sarili nilang sumilip sa bintana.  Halos mabali na ang mga leeg nila kakatingin sa bintana.

Kaya noong nagsilabasan na ang lahat, nauna na akong umalis at nagsinungaling na lang na magba-banyo muna.

Tinakasan ko rin si Jing dahil alam kong sasamahan na naman niya ako kahit sobrang busy niya.

I’ve heard about his plan to run for SSC president dahil gagraduate na rin naman si Dom.

Kaya noong pagbukas ko ng pinto ng apartment ay katahimikan ang bumungad sa akin pagkapasok.

Noon, gustong-gusto ko ang ganitong tahimik na paligid dahil nakakapagbasa ako nang tuluyan, at mas lalo kong naiintindihan ang mga binabasa ko, pero ngayon… bakit parang mabigat na para sa akin?

Bakit parang mahapdi sa puso?

Bakit parang may kulang?

Dahan-dahan kong inilibot ang tingin ko sa paligid.

And as much as I didn’t want to cry dahil sumasakit na ang ulo ko kakaiyak ngunit tinraydor ako ng katawan ko.

Kusang uminit ang sulok ng mga mata ko.

This is why I hated silence now. Silence made me remember the pain he caused, yung mga eksenang akala ko noon kaya kong bitawan, pero bumabalik pa rin kapag walang ingay na pumapagitna.

Kung may pera pa lang ako, matagal na sana akong sumama kay Patricia at nag-bar, pero hindi ko rin yata kaya.

Hindi ako ganoong klaseng tao.

Pumikit na lang ako at pinigilan ang sarili kong bumigay, pero mas lalo yata akong nanghina.  

Hanggang sa unti-unti akong napahikbi ng bigla na lang pumasok sa isip ko ang mukha niya. 

I put my hand on my chest and clutched it.

“O-Okay lang,” pag-aalo ko sabay yakap sa aking sarili.

“Magiging okay din naman tayo,” bulong ko.

Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili.

I breathed in and breathed out to stop myself from sobbing, but it was no use.

Ang sakit kasi.

Iba itong sakit kaysa noong tinakwil ako ni Mama.

Alam ko naman kasing pipiliin niya ang bago niyang pamilya kaysa sa akin, pero iyong ginawa ni Silvran, parang akong pinatay.

It felt like he killed me in a way no one could see right away.

I didn’t expect him to hurt me this way, especially when all I ever gave him was kindness and love.

Ilang minuto lang akong nakaupo sa kama ni Malani, nakatanaw sa kawalan habang malakas na umiiyak.

Minabuti kong dito muna dahil wala akong lakas na iakyat ang sarili ko sa aking higaan.

Nang makarinig ako ng mga yapak sa labas ng apartment, agad akong tumayo kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Mabilis akong pumasok sa banyo at isinara ang pinto.

I heard her enter the apartment, so I covered my sobs as much as I could.

Ayaw kong malaman ni Malani na umiiyak ako dahil alam kong kahit maldita siya, paniguradong malulungkot din siya, at ayaw ko no’n.

Mabilis din naman siyang umalis kaya laking pasasalamat ko.

After crying my heart out, I decided to wash my face and go out of the bathroom.

Hindi pa rin siya nakabalik kaya nagbasa na lang ako ng libro kahit masakit ang ulo ko.

I liked it this way. I somehow forgot him.

I was in the middle of reading when the door opened, revealing Malani with my favorite, isaw.

“Gutom ka na? May isaw ako. Madami,” pagmamalaki niya sabay pakita sa akin ng supot na dala niya.

Mugto ang mga mata kong ngumiti sa kanya at tumayo para kunin ang wallet ko, akmang kukuha ng pera.

“Huwag mo na bayaran,” pahabol niya.

“S-Salamat, pero mauna ka na lang, Malani. Tapusin ko lang—”

“Mamaya na ’yan. Kain na tayo. Nangangayayat ka na. Kumakain ka pa ba?” pagsesermon niya sa akin habang itinitiklop ang nakabukas kong libro sa mesa.

Wala na akong nagawa kundi mapabuntong-hininga na lang, pero wala pa rin akong ganang kumilos.

Kaya nang hindi pa rin ako umimik—siya na mismo ang kusang nag-ayos ng mga plato at kubyertos, isang bagay na karaniwan kong ginagawa para sa amin.

Walang pasabi siyang sumubo ng malaking kanin na may isaw sa gitna, kaya hindi ko mapigilang mapangiwi nang kaunti.

Punong-puno ang bibig niya kaya sabay lumobo ang dalawa niyang pisngi.

Akmang tatayo na sana ako para kumuha ng tubig, pero hindi natuloy dahil muli siyang nagsalita sabay turo sa akin.

“Sama ka sa akin. Bawal kang tumanggi. Kapag tumanggi ka, hindi na kita kakaibiganin at kakausapin,” tuloy-tuloy niyang sabi habang may kanin pa sa loob ng bibig niya.

“H-Ha? Saan?”

“Out of town, kasama ang mga kaibigan ni Dom.”

Bahagya akong natigilan, pero nang titigan ko ang kasiyahang namumuo sa mga mata ni Malani, wala na akong nagawa kundi pumayag.

Minsan lang naman ito. Saka ko na lang poproblemahin ang problema ko pagbalik namin.

“O-Okay,” sabi ko na lang at nagsimulang sumubo na rin.

Kinabukasan, maaga akong naghanda ng mga kailangan kong dalhin. Hindi kasi ako nakatulong kagabi, kaya minabuti ko na lang na bumangon nang maaga noong papasikat pa lang ang araw.

Hindi na rin nagtagal at nagising na si Malani. Nag-impake na rin siya ng kaniyang mga gamit. Saktong natapos kami nang may kumatok sa pinto.

Lumingon ako kay Malani na mabilis ding tumayo at pinagbuksan si Mr. President.

“Good morning, baby,” rinig kong bulong ni Mr. President sabay halik sa ulo ni Malani.

Mabilis akong umiwas ng tingin at ngumiti nang mapait.

His brother never did that to me.

Tumalikod ako at naglakad papunta sa mesa para uminom ng tubig. Pero pagharap ko, kitang-kita ko kung paano niyakap ni Malani si Mr. President at sininghot-singhot pa niya ang leeg nito.

Nanlaki ang mga mata ko at bahagya akong nabilaukan sa tubig na iniinom. This is the first time I saw her being so clingy, kaya napaalakas ang pagtikhim ko. Dahil doon, mabilis kumalas si Malani sa yakap niya.

Mr. President just smiled at me warmly at akmang tutulungan sana ako sa bag na dala ko, pero umiling lang ako dahil magaan lang naman iyon.

I sat at the back and made myself comfortable. Both of them were still outside, talking.

I saw Malani nod, and Mr. President walked to the driver’s seat.

Nanlaki ang mga mata ko nang buksan ni Malani ang backseat at doon umupo.

Hindi ko alam kung bakit, pero labis ang pasasalamat ko na hindi ako pinabayaan ni Malani throughout the ride. Palagi siyang may kuwento, kahit hindi naman siya ganito noon.

Mr. President was silent. Only Malani did all the talking kaya sobrang nakakapanibago.

May mga chismis pa nga siyang sinabi sa akin galing university. She actually hates it when I share chismis, but now she’s the one feeding me them.

Matapos ang mahabang biyahe, nakarating na rin kami sa napakalaking resort. Sa labas pa lang, alam mo nang sobrang mahal ng entrance.

Mabagal akong naglakad para manatili sa likod nila Malani habang papasok sa resort.

May isang lalaking sumalubong sa amin, pero pinilit kong yumuko para hindi nila ako mapansin.

Siguro mga kaibigan ni Mr. President.

May sumalubong din kay Malani na isang magandang babae.

Sandali silang nag-usap hanggang sa lumingon si Malani sa akin sa likod at itinuro ako.

I bit my lip and took a step closer to them.

“Good to see you, Elira. This is Agnes, my best friend,” pakilala ni Malani.

Nanlaki ang mga mata ko at napatingin kay Malani.

B-Best friend?

Best friend niya ako?

“Hi, I’m Elira. You’re cute, you have a very small face,” pakilala niya sabay lahad ng kamay.

Mabilis kong pinahid ang kamay ko sa damit bago ko tinanggap ang kamay niya.

“Uh, s-salamat. Agnes na lang po, ma’am,” nauutal kong pakilala sa sarili.

Matamis siyang ngumiti at hinalikan ako sa pisngi, kaya bahagyang nanlaki ang mga mata ko.

“No need for formalities, just call me Elira.”

Hilaw akong ngumiti at pasimpleng dinistansiya ang aking sarili sa kanila.

Hindi maikakaila na galing din siya sa mayamang pamilya. She’s wearing an elegant dress while I was just wearing a simple short and t-shirt. Tshirt pa iyon ng intramurals namin sa university.

Inikot ko ang aking mga mata upang pagmasdan ang mamahaling resort.

Ito ang unang pagkakataon na nakarating ako sa ganito ka-engrandeng beach resort.

Nasa entrance pa lang kami—how much more kung nasa mismong dagat na?

I’m sure puti at pino ang buhangin. Hindi ko maiwasang ma-excite sa naisip.

Nahinto ang paglalakbay ng tingin ko nang may malakas na boses na tumawag ng pansin ko.

“Mercir, my fucking goddamn smart man!” malakas na sabi ng lalaking iyon.

Nangiwi ako sa salitang ginamit at napahawak kay Malani.

“Erickson, PMA made your mouth even more evil, I think,” sabi ni Mr. President sabay ngisi.

Tumawa ito nang malakas sabay nakipag-manly handshake.

Hindi ko maiwasang titigan siya.

Malinis ang gupit ng buhok niya, maskulado, at sobrang gwapo rin.

Naka-suot siya ng puting T-shirt pero may malaking butas iyon.  Kitang-kita ang matipunong braso niya at tiyan.

Lumipat ang tingin ko sa isa pa nilang kaibigan, someone I already knew. Declan ang pangalan. Gwapo rin, pero kahit malayo pa lang, mukha nang masungit at tahimik. Tumango lang siya kanina sa akin, ni hindi man lang ngumiti.

Naglakbay ang mga mata ni Erickson sa amin hanggang sa nagtagpo ang mga mata namin.

Mahina akong napasinghap nang ngumisi siya nang nakakatakot.

“Erickson,” pakilala niya sa akin sabay lahad ng kamay.

Marahan ko itong tinanggap at ngumiti.

“A-Agnes,” pakilala ko.

Tumango lang siya at tumingin kay Malani.

“And you are?” tanong nito sa kaibigan ko.

I immediately felt Mr. President’s presence behind us, and before Malani could speak, he already answered.

“Malani Castellan,” malamig nitong sagot.

Malakas na tumawa si Erickson at inakbayan si Mr. President.

I bit my cheeks inside dahil namula ang mukha ng kaibigan ko.

Hindi ko alam kung kinikilig siya o naaasar sa sagot ni Mr. President.

“Oh my gosh, Agnes!”

Mabilis akong napalingon sa entrada ng hotel dahil kilala ko ang boses na iyon.

“Patricia?” hindi makapaniwalang sabi ko.

Mabilis siyang naglakad palapit sa akin at niyakap ako nang mahigpit.

“God! I’m very happy that you’re here!” bulong niya.

I was still in the process of thinking how she ended up here when she spoke again.

“Si Malrick,” bulong ni Patricia sabay turo sa lalaking kausap ni Mr. President ngayon.

Tumingin ako sa tinuro niya at nakita ang isang matipunong lalaki.

Siya raw ang sinabi sa akin ni Malani kanina—kaibigan ni Mr. President na nag-aaral ng medicine.

And by the looks of him now, I can say that he’s the most handsome of all his friends.

Well, lahat naman sila ay gwapo, but this guy really stands out.

Ang swerte ni Patricia kung sila ang magkakatuluyan.

“Nobyo mo?” tanong ko.

“Fuck buddies,” aniya sabay sipsip ng wine na hawak.

“F-Fuck buddies?” tanong ko.

Tumango siya. “Hmm, fuck-fuck lang pero walang label.”

Parang nahulog yata sa sahig ang puso ko sa narinig.

“Bakit kanatoud diyan? May ka-fuck buddy ka ba?” tanong niya.

“W-Wala pa naman.”

“Huwag mong subukan, masisira buhay mo.”

Mabilis kong iniwas ang tingin at hindi na muling nagsalita pa.

Sakto namang may tumawag sa amin na staff na handa na raw ang pagkain sa dalampasigan.

Hinawakan ni Malani ang siko ko habang naglalakad kami papunta sa seashore.

Agad na bumungad sa amin ang mesa na puno ng masasarap na pagkain. Hindi ko maiwasang matakam. Halos puro delata lang kasi ang ulam ko sa apartment.

Nang makaupo na kami, katabi ko si Malani, hindi na ako nahiya at kinuha ang lahat ng gusto kong kainin.

Pagkatapos naming kumain, inanunsyo ni Erickson na magbo-bonfire daw kami.

Agad niya kaming ipinakita ang skills niya sa paggawa ng apoy gamit lamang ang kahoy.

Nang magkaroon na ng apoy, umupo kami nang pabilog.

Si Elira ang nag-suggest na maglaro ng Truth or Dare kaya hindi ko maiwasang kabahan.

Since Elira suggested it kaya siya ang unang nag-spin ng bottle, at tumapat iyon sa sarili niya mismo at kay Erickson.

“Truth or Dare?”

“Truth,” Erickson said.

“Would you prefer younger girls? Like let’s say, you’re 25 and she’s 19?”

Erickson smirked before answering. “Not gonna happen. I prefer someone my age or older.”

Malakas na tumawa si Malrick sa sinagot ni Erickson.

“Fuck, I knew it! That’s why you courted our maid,” ani Malrick sa gitna ng halakhak.

“Tsk. Hindi ko ’yon niligawan!”

“You just fucked her. Gotcha, brother. No need to be guilty,” ani ni Malrick.

Throughout the game, wala akong ginawa kundi tumawa nang tumawa sa mga sagot nila na halos lumuha na ako sa katatawa at napahawak sa tiyan dahil sa sakit ng tawa.

The bottle spun by Erickson. At it pointed at me.

Agad na dumobleng ang tibok ng dibdib ko.

Ngumisi siya bago nagsalita.

“Truth or Dare?”

“T-Truth,” nauutal kong sagot.

He nodded and smirked.

“I know this one’s kinda private, but a game is a game,” panimula niya.

Tumango ako, senyales na puwede niyang itanong kahit ano.

“Where is the most embarrassing place you had sex?”

Mabilis na namula ang mukha ko.

Erickson chuckled at sinimulang nilagyan ng alak ang baso. Iinumin iyon kapag hindi kayang sagutin ang tanong, pero I never tasted alcohol in my entire life kaya…

“S-Sa r-rooftop,” ani ko.

Everyone cheered kaya hilaw akong ngumiti sa kanila.

Lahat sila naghiyawan maliban sa katabi kong si Malani.

I know she’s shocked kaya nilingon ko siya at matamis na nginitian, ngunit mas lalong nangunot ang noo niya kaya mabilis akong umiwas ng tingin.

The game continued and it was pointed to Malrick, then to Mr. President.

Every question was funny and witty kaya sobrang tawa ko.

Pero sabi nga nila, nakakatakot kapag sobrang saya dahil agad din itong babawiin.

Nabitin sa ere ang pagtawa namin.

Hanggang sa tuluyang humupa ang tawanan namin nang may narinig kaming yapak na papalapit.

I heard someone gasp, kaya hindi ko maiwasang lumingon kung sino ang dumating.

CHAPTER 33

TY Moya Agnes (with three special chapters) is now on sale for only ₱49!

Avail yours now!

Message me on TikTok or Facebook.

Hindi ko napigilan ang panginginig ng aking mga labi nang makita ko kung sino ang dumating, pero kahit ganoon, hindi ako ni minsang kumurap kahit isang beses.

I couldn’t help but keep staring at him.

Hindi ko alam kung bakit, sa gitna ng lahat, sa gitna ng tawa ko kanina, sa gitna ng kasiyahan ko, iba pa rin ang saya na umusbong sa puso ko nang makita ko si Silvran.

He’s back… he’s really back.

Dahan-dahan kong pinasadahan ng tingin ang bawat bahagi ng kanyang mukha, tila ba gusto kong isaulo ang bawat detalye nito.

Walang nagbago.

Ganoon pa rin siya masungit, suplado, malamig, at dala pa rin ang matalim na awrang dahilan kung bakit napakahirap niyang lapitan.

Maliit na ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

I didn’t know if I was simply too kind to hate him, even after everything he had done, or maybe I loved him so deeply that no matter how badly he broke me, my heart still refused to hate him.

Ngunit agad ding napawi ang kasiyahang iyon nang may isang mestisang babae na sumulpot sa kanyang likuran.

She’s a model-like woman, long-legged, at ang ash gray na buhok niya ay bumabagay sa kanya nang husto, giving her a very sophisticated look.

She’s Maria—his fiancée… alam ko.

“Agnes,” rinig kong sambit ni Malrick kaya mabilis akong napalingon sa kanya.

Ngunit ganoon na lamang ang pagkaawang nabuo sa aking mga labi nang makita kong hindi pala sa akin nakatingin si Malrick. 

Instead, he stood up and walked toward the girl beside Silvran.

Sumunod naman si Mr. President upang salubungin sila, pati na rin ang iba pa niyang mga kaibigan.

Agnes?

A-Agnes ?

Napaawang ang labi ko habang unti-unti kong napagtanto ang lahat.

Parang piniga ang puso ko sa hapdi.

Ang hirap huminga.

My breath turned uneven as I felt the corners of my eyes begin to burn. My fingers curled against my palm.

Doon lang nagsink in sa akin ang lahat.

Kapangalan

ko pala.

Nilapitan

niya ako dahil

kapangalan

ko.

I reminded him of her because we somehow have the same name.

Nilapitan

ako dahil sa

pangungulila

niya.

That’s why he still felt out of reach?

He stayed closed off, distant kahit ang lapit niya sa akin.

Kaya pala… kaya pala, dahil rebound lang ako. Parausan kapag mainit siya.

I understand now.

Ni hindi niya ako sinubukang kilalanin.

Tanging alam niya lang ay ang pangalan at ang kurba ng katawan ko.

Hindi ang paborito kong kulay, paborito kong bulaklak, o kung nasaan ang mga magulang ko. Kung bakit mag-isa lang sa buhay, kung bakit ako nag tatrabaho hang nag-aaral.

Lahat ng tungkol sa akin na dapat mahalaga, hindi man lang niya alam.

Maluha-luha ko silang nilingon.

Kahit anong pigil ko sa sarili kong huwag silang tingnan, nahanap ko na lang ang sarili kong nakatulala sa kanila.

Silvran’s eyes met mine for a second.

Malamig niya lang akong tiningnan na para bang ng kasalanan ko pa kung bakit ako nagkaganito ngayon. 

Then my gaze slowly shifted to the woman beside him, and only then did I realize I had been staring at her for far too long.

Marahil ay naramdaman ni Maria na may nakatingin sa kanya kaya mabilis siyang lumingon sa aking direksyon. Ngunit agad akong yumuko nang mapagtanto kung gaano siya ka-perpekto, kung gaano siya kalayo sa akin, kung paanong lahat ng wala ako ay nasa kanya, at kung gaano sila kabagay ni Silvran.

She’s the type of woman that men would die to have, long-legged, sexy, tall, morena and she looked so smart.

Unlike me, petite, maputla ang balat, mahiyain, at kahit malayo pa lang, mahahalata nang mahina ako, hindi lang sa klase kundi sa lahat ng bagay.

“Ate Agnes, I thought— I mean, it’s really good to see you again, but I thought—” rinig kong sabi ni Mr. President.

“It’s all okay, Mercir. It’s a long story. Luckily, Silvran never gave up on looking for me all these years.”

Mapait akong ngumiti.

Kahit boses niya ay maganda at malumanay.

“Hello, everyone. Hi, Elira. It’s been a while,” pagbati niya sa lahat, ngunit nanatili akong nakayuko.

“Hi, Ate Agnes,” rinig kong masayang sabi ni Elira.  “Kuya Silvran really can’t live without you. We all thought you were dead. Kuya Silvran even looked dead these past years—” 

Kinagat ko ang labi ko at mariing pumikit. 

Pero wala ring silbi dahil isang luha ang tumulo. Agad ko itong pinahid bago pa may makahalata.

Nang marinig ko silang maglakad palapit, sunod-sunod nang tumulo ang mga luha ko.

Kaya mas lalo akong yumuko at hinayaan kong tumakip ang buhok ko sa mukha ko, pero ang mahihinang hikbi ay hindi ko mapigilan. 

Napahigpit ang hawak ko sa laylayan ng aking damit para kainin ang hikbi ko. Hindi ako pwedeng gumawa ng eksens dito.

I swallowed hard and wiped the tears streaming down my face like a river.

“Agnes,” rinig kong tinawag ako ni Malani, pero pinili ko siyang hindi pansinin.

Hindi ko kayang tumingala sa kanya baka kasi tuluyan akong bumigay. Malani is one of my weakness.

Pero nang maramdaman kong matagal na siyang nakatitig sa akin, pinilit kong itaas ang aking tingin.

Mapait akong ngumiti sa kanya.

Nabitin sa ere ang paghinga niya, kaya muli akong yumuko at pinaglaruan ang buhangin para ma-distract ang sarili, pero wala iyong silbi.

Dahil habang mas tumatagal kong naririnig ang boses ng kanyang fiancé, para akong sinusunog sa loob. Kaya tumingin muli ako kay Malani na nasa tabi ko

“P-Pwede ba akong mag-bathroom break muna?” tanong ko at pilit na ngumiti sa kanya.

“Hindi pa naman nagsisimula ulit ang laro,” dagdag ko.

Pero hindi siya nagsalita at tinitigan lang ako ng mariin.

Nanginig ang labi ko at tumango sa kanya.

“O-Okay lang a-ako. B-Bathroom lang ako ha?”

Hindi pa siya nakaka-oo nang tumayo na ako at mabilis na naglakad palayo.

My eyes started to get blurry and  everything turned into slow motion.

Para rin akong nabingi, tanging alon ng dagat lang ang naririnig ko

Pero kahit ganoon, kahit nanghihina, kahit nanginginig ang tuhod, kahit nanlalabo ang mata ko, pinilit kong maglakad patungo sa pinakadulo.

Ilang beses pa akong halos natumba sa buhangin pero malakas akong tumayo at pinilit na maglakad.

Nang makita ko na ang pinakadulo, hindi ko na nakayanan, marahas akong napaluhod sa buhangin.

Niyukom ang buhangin sa aking palad at malakas na sumigaw.

I screamed as hard as I could until my throat hurts.

Hindi ko mawari kung ano ba ang dahilan, kung dahil sa sakit?  sa pagod?  o a awa sa sarili?

I was taken for granted.

“Ang sama ninyo sa akin,” bulong ko sa kawalan.

“Ang sama-sama ninyo.”

“Wala akong ginawang masama. Wala akong ginawang masama”

I have always been a good person. I have always been kind to others. I don’t deserve this.

Pumikit  ako dahil gusto kong magmura at magalit ng husto pero agad din akong umiling.

Sa loob ng aking makakaya, ayaw kong magalit.

My heart is clean and pure.

Ayaw kong magtanim ng sama ng loob, kaya kung kaya ko ang sakit, aakuin ko, sasaluhin ko.

Maghihilom din ang sugat sa puso ko.

Gagaling din naman ako.

Hindi kailangang magalit.

Walang kailangan ikagalit.

Kasalanan ko rin naman… lahat kasalanan ko.

Si mama siya lang ang meron ako simula nawala si papa, pero hindi niya pa rin ako magawang piliin dahil… dahil walang nakakaproud sa akin.

There’s nothing to be proud of in a daughter like me.

And now, Silvran… he didn’t choose me.

So myaybe. . . . maybe I am really the problem.

“Hindi ako kamahal-mahal. Walang kamahal-mahal sa akin” humihikbing bulong ko.

Iniyak ko lahat ng sakit.

Iniyak ko lahat ng poot hanggang sa ako na mismo ang tuluyang bumigay. 

Mapait akong ngumiti, kailan kaya ako pahalagahan?

Kapag patay na ako?

Kapag wala na ako?

I looked at the dark sea and stared at it for too long.

Agad akong umiling. No… I’m not suicidal.

Bago pa lumalim ang iniisip ko, mabilis kong inayos ang sarili nang may mga yapak akong narinig na papalapit.

Hindi ko na kailangang lingunin kung sino iyon dahil kilalang-kilala ko na.

“Agnes…” marahang tawag niya. 

Nag-angat ako ng tingin sa kanya at napahikbi.

Nakita ko kung gaano siya natigilan.

“Malani…” parang batang sumbong niya sa akin.

“Something happened between you two?” marahas niyang tanong.

Napakagat-labi ako at tumango.

“Ilang beses…?”

“Maraming beses…” nahihirapang sagot ko.

Saglit kong ipinikit ko ang aking mata ng maalala ilang ulit namin iyon ginawa.

“H-Hindi ko alam kung ako ba ang Agnes na sinasambit niya kapag… kapag nilalabasan siya, o ang fiancée niya.”

Kita kong nandilim ang mata niya at niyukom ang palad.

“And please… don’t hurt him. I don’t want to hurt him, Malani.”

“Are you fucking serious—”

“Hindi ganoon ang pagmamahal,” mahina kong sabi.

Marahan akong umiling. “Love is never meant for revenge.”

“But he hurt you, Agnes. He fucking hurt you—wag ka namang masyadong mabait.”

“Okay lang… naiintindihan ko naman,” mahinang sabi ko.

“Hindi lang siguro ako k-kamahal-mahal? Kasi kahit sarili kong ina, hindi ako pinili. Ibang tao pa kaya?”

Umiling ako.

“Walang may gusto sa a-kin.” sumbong ko sa kanya.

“Pero naiintindihan ko naman sila, dahil sino ba namang gustong piliin ako?”

Pagak akong natawa

“Mahina ako sa lahat ng bagay,  Bobo, hindi ako kagandahan-”

“Ano bang  pinagsasabi mo!” Putol niya sa akin.

“Gusto kita! Pipiliin kita. Paulit-ulit kitang pipiliin.”

Mas lalo akong naiyak ng pumiyok ang boses niya.

“Kung hindi ka pinili ng nanay mong salbahe, edi gawin mo akong nanay!”

“M-Mahapdi sa puso…”

“Then please… unlove him, Agnes,”

 “Yun ang problema. Sobra ko yata siyang minahal, Malani. “

“Naubos ako. Hindi na yata ako makakaahon pa,” bulong ko.

At nang hinila niya ako at yakapin nang mahigpit, para akong batang muling umiyak sa bisig ng ina.

“Anong gagawin ko, Malani? Sobrang sakit.”

“Ang hirap kalabanin… sobrang ganda ng fiancée niya. Anong laban ko kung kahit utak wala ako?” sumbong ko pa ang sarili ko, at mas lalo ko siyang niyakap.

I clutched her shirt hard as I cried so hard.

Hindi ko alam kung ilang oras kaming ganoon. Nanatili siyang tahimik habang inilalabas ko ang lahat ng sakit ko.

Nang mahimasmasan ako, nagpaalam siyang kukuha ng tubig para sa amin.

Gusto ko sanang tumanggi dahil gusto kong manatili lang siya sa tabi ko, pero wala akong lakas para magsalita, kaya tumango na lang ako.

Kalahating oras ang lumipas pero wala pa rin si Malani na bumabalik, kaya napagdesisyunan ko na lang na hanapin siya.

But my feet brought me to the bar of this resort, where I heard the most painful words in my entire life.

“You fucking fucked my friend. You dumbass attorney.”

“I was just confused—”

Mabilis nag-unahan ang mga luha ko sa narinig.

“You fucked her many times—yet you’re not confused?” 

“Hindi ka ho nalilito, Attorney. Ang sabihin mo, nangangati ka lang. Bakit hindi niyo na lang ho kiniskis ’yan sa pader?”

“So what’s your plan now? You’ll just walk away from her like she’s disposable?”

“Why do you make this a big deal? So what if I fucked her? Ginusto niya rin naman. It’s not like I forced her to have sex with me—What the fuck?”

“Please… don’t hurt him.” ani ko sabay lakad papalapit sa kanila.

“Agnes…” napawang ang labi ni Malani ng makita ako.

“I’m okay,”  I whispered.

“I will be okay. Please… wag kayong mag-away-away.” pagmamakaawa ko.

Ayaw kong magkagulo sila ng dahil sa akin.

“He hurt you, Agnes. He deserves it. Kulang pa ’yan,” pagalit na sabi ni Malani.

Umiling ako at pinunasan ang aking mga luha gamit ang nanginginig kong mga daliri.

“It’s okay, Malani. Tama siya…“tumango ako sabay napahikbi.

“Ginusto ko rin naman. Ginusto ko.” bulong niya sabay turo sa sarili.

Kasalanan ko ang lahat dahil ginusto ko.

Kasalan ko dahil minahal ko ang hindi naman dapat.

Kasalanan ko dahil dapat pala una palang, umiwas na ako. Hindi ko na dapat pinatulan.

“S-Silvran…” nanginginig kong tawag sa kanya.

Hindi siya lumingon pero alam kong nakikinig siya.

Malalim akong lumunok at pilit na pinalakas ang sarili.

“Naiintindihan ko kung hindi mo ako gusto.”

“Iintindihin ko kung… kung hindi mo ako kayang piliin—”

“At kung hindi mo ako kayang mahalin…”

“Sa abot ng aking makakaya, iintindihin ko pa rin.”

“Pero sana…” napapikit ako “Sana hindi na tayo muling magtagpo pa. Baka kasi… hindi ko na kayang intindihin. Ayokong manakit, ayokong maging masama. Hindi ako ganoong tao.”

“I’ll wait in the car,” bulong ko kay Malani sabay tumakbo palayo.

CHAPTER 34

LAST DAY SALE of TY MOYA AGNES! (Complete with 3 special chapters)

for only ₱49.

Avail now! Message me on my TikTok or Facebook page.

Napabuntong-hininga ako nang malalim dahil hindi ko pa rin makontak si Emma. Kahit si Nanay Esme, hindi ko rin ma-contact kahit ilang beses pa akong tumawag.

Hindi sila active sa social media kaya wala akong ibang paraan para makontak sila kundi puntahan sila mismo.

Siguro kapag nakuha ko na ang sweldo ko bilang candidate ng tatay ni Jeff, hindi na ako magdadalawang-isip na gastusin iyon para puntahan sila.

Ilang buwan na rin simula noong nangyari sa beach, at ilang buwan na rin mula nang hindi bumalik si Malani galing sa semester break niya.

Noong una, kinumbinsi ko ang sarili ko na baka busy lang siya. Baka gusto niya pang makasama ang pamilya niya. Baka nagkasakit siya. Baka may importante lang na nangyari.

Pero ang mga araw naging linggo.

At ang mga linggo naging buwan.

And eventually, her empty seat inside the classroom started haunting me.

She is a very private person. She always diverted the topic whenever our conversations became too personal. I didn’t even know her address or family background, kasi kung alam ko lang? Kanina pa ako sumugod sa kanila at hinila siya pabalik dito sa university para mag-aral. 

 Ang sabi niya, sabay kaming magiging abogado. Sabi niya, kakayanin daw namin ang law school nang magkasama, tapos ngayon wala siya? Magda-drop out siya?

Napalunok ako nang mariin nang maramdaman kong nanubig nanaman ang mga mata ko.

Gusto kong tanungin si Mr. President, pero kahit anino niya ay hindi ko rin makita—ni hindi ko alam kung bakit. Sana ay hindi sila nagtanan dalawa.

Maraming bumabagabag sa isipan ko kaya halos hindi ko namalayan na may nakaupo na pala sa harapan ko.

“What’s your shampoo? Ang lambot ng buhok mo. I just observed,” sabi niya habang walang paalam na hinawakan ang buhok ko.

Agad akong nabalik sa ulirat at mabilis na napalayo sa kanya.

“A-Anong kailangan mo sa akin?” tanong ko.

She’s acting very weird lately. Kung hindi ko lang siya stepsister, sasabihin kong tomboy siya sa sobrang titig niya sa akin kahit sa classroom.

“Wala naman. I was just curious. I want to have that kind of straight hair though,” aniya at akmang hahawakan ang buhok ko pero umiwas ako. Saglit siyang natigilan.

Mabilis siyang ngumiti at binaba ang kamay niya.

“Hindi pa ba bumabalik ang magaling mong kaibigan? You’re always alone with Jing.”

“Magbabakasyon siya sa ibang bansa,” pagsisinungaling ko dahil alam ko sa sarili ko na hindi iyon totoo.

“Really?” mahinang tawa niya. “I’ve heard her family is into politics. Angat ang election ngayon… so baka patay na, ha?”

Parang huminto ang mundo ko sa sinabi niya.

“Baka mamaya, malalaman mo na lang… palutang-lutang na pala siya sa ilog.”

Nanlaki ang mga mata ko, at wala sa sarili kong sinabuyan siya ng tubig.

Malakas siyang napasinghap. Tumulo ang tubig sa mukha at damit niya. Nanginginig ang kamay niya habang pinupunasan ang sarili, habang hindi makapaniwalang nakatingin sa akin.

“How dare you!” sigaw niya, at halos umalingawngaw sa buong silid. All students’ eyes were on us, pero hindi ko iyon pinansin.

“Ang lakas ng loob mo na magsalita ng ganyan tungkol sa kaibigan ko,” malamig kong sabi habang nagngangalit ang aking ngipin.

“Dahil totoo naman talaga! Baka patay na ’yon sa basurang ugali na meron—hindi na ’yon magtatagal sa mundo—”

Hindi niya natapos ang sinasabi niya dahil, sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, may nasampal akong hayop.

Napasinghap siya, pero hindi ako tumigil. Sinampal ko ulit siya sa kaliwang pisngi.

“Pinantay ko na, baka magtampo ang kabilang pisngi,” malamig kong sabi, kahit hindi ko rin alam kung saan nanggaling ang tapang ko ngayon para sabihin iyon.

Tumingin siya sa akin nang hindi makapaniwala, habang hawak-hawak ang namumulang magkabilang pisngi niya. Parang hindi pa rin siya makapaniwala na kaya kong gawin iyon.

“I knew it!” sigaw niya. “Nagbabait-baitan ka lang! Dahil ang totoo, pareho lang kayo ng kaibigan mo, mga ugaling basura!”

Nanginig ang kamay kong nakayukom sa ibabaw ng mesa.

“Mabait pa ako sa lagay na ’to, Jera, kasi kung hindi, baka wasak na ’yang pina-rhino mong ilong mo.”

Mabilis siyang napatakip ng ilong, takot na baka basagin ko.

“Isusumbong kita kay Mommy!” sigaw niya, saka mabilis na tumayo at nagmartsa palayo.

Huminga ako nang malalim, saka ko lang napagtantong kanina ko pa pala pinipigilan ang paghinga ko.

Nanginginig pa rin ang kamay ko habang sinusundan ng tingin ang bulto niyang palayo, hanggang sa tuluyan na siyang mawala sa hallway.

“Anong nangyari sa ’yo?” tanong ni Jeff.

Hindi ko man lang napansin ang pagdating niya—nakaupo na siya sa harap ko.

“Is everything okay?” tanong niya uli, sabay lagay ng makapal na libro sa mesa.

“Si Malani,” maluha-luhang sabi ko. “Si Malani…”

“She’s just having a vacation. Don’t be so negative—”

“Good afternoon, students.”

Nabitin sa ere ang sasabihin niya nang biglang umalingawngaw ang anunsyo mula sa speakers ng buong school.

“This announcement is calling the attention of Agnes Bayubay.”

Agad na dumobol ang dibdib ko na parang may biglang bumigat sa loob.

“To Miss Agnes Bayubay, please proceed to the guidance counselor now.”

Dahan-dahang lumingon sa akin si Jeff.

“Anong nangyari?”

Pero hindi ako sumagot.

Nanlumo lang ako sa upuan at gusto ko na lang maglaho.

“What the fuck is happening, Agnes?”

 Ngunit hindi ko pa rin siya matingnan. Nakatingin lang ako sa mga kamay kong nanginginig sa ibabaw ng mesa.

“Huwag mo akong iwan ha?” natatakot kong sabi.

This is the first time I have been called to the guidance office ever since. Pakiramdam ko may mali. Pakiramdam ko may masamang mangyayari sa oras na pumasok ako roon.

“Tsk,” ani Jeff habang bahagyang umikot ang mata niya. “Bakit naman kita iiwan?”

Tumayo siya at hinila ako sa braso nang marahan.

“Tayo na. Baka nag-top 1 ka kaya ka pinatawag,” biro niya.

Pagdating namin sa tapat ng pinto, agad akong natigilan.

Nakatitig lang ako sa nakasabit na plaque ng Guidance Counselor’s Office, habang unti-unting nanlalamig ang mga palad ko.

“Pasok na,” sabi ni Jing mula sa likod ko, sabay marahang tulak sa balikat ko. Pero hindi ko ginawa kaya siya na ang nagbukas at marahang akong itinulak papasok.

“Anong sabi?” ani ni Jing sabay tingin sa akin habang tiniklop ang librong binabasa niya.

“W-wala naman,” paos kong sabi at umiwas ng tingin.

I saw him look around and sigh heavily before pulling me into the vacant room where no students were staying.

Pagkasara niya ng pinto, doon na ako tuluyang bumigay.

“Tanggal ako sa scholar—” Hindi ko na natapos ang sinabi ko dahil sunod-sunod na tumulo ang luha ko.

Jing’s jaw tightened and looked away.

“Is this because you slapped Jera? I’ve heard it outside.”

Tumango ako at mas lalong napahikbi.

“Hindi… hindi ako iiyak,” pilit kong sabi habang pinupunasan ko ang luha ko gamit ang likod ng kamay ko.

Huminga ako nang malalim habang nanginginig ang boses ko.

“Pagtatapos ako. Makakapagtapos pa rin ako ng pag-aaral kahit walang scholarship!”

“Magiging abogado ako,” bulong ko. “Pipilitin ko kahit limang trabaho pa basta makapagtapos ako—”

“Let’s study in Harvard.” putol niya sa akin kaya mas lalo akong napaiyak.

“H-huwag mo akong lokohin.”

“I’m dead serious, Agnes.”

“Ang mahal doon, kahit yata ibenta ko lahat ng organs ko,—”

“Pass the scholarship then you’ll be good.”

“Ni quiz nga ni Atty. Curpoz hindi ko mapasa, scholarship test pa kaya sa Harvard?” hirap kong sabi. “Hindi ko kaya ’yon mag-isa.”

Saglit siyang natahimik at tumingin sa akin nang diretso.

“Hindi mo kailangan gawin mag-isa.” aniya “Let’s take the scholarship together. We still have time. I’ll shoulder the books, the reviewers, the handouts—everything. I got you.”

“Paano si Malani? Maiiwan dito? Paano pagbalik n’on wala na tayo? Malungkot ’yon. Ako lang kaibigan dito.”

He closed his eyes for a moment and sighed deeply right after.

“Then let’s wait for her until the end of this semester.”

CHAPTER 35

LAST DAY SALE of TY MOYA AGNES! (Complete with 3 special chapters)

for only ₱49.

Avail now! Message me on my TikTok or Facebook page.

“Where are you now, Agnes?” bungad sa akin ni Jeff nang sagutin ko ang tawag niya. 

Inipit ko ang phone sa pagitan ng balikat at tainga ko.

“On the way na,” abalang sagot ko, halos magkabuhol-buhol ang hininga habang isinisiksik ang susi sa doorknob.

Nang masigurong naka-lock na ang pinto, dali-dali akong naglakad patungong highway para mag-abang ng jeep.

“I’ll just fetch you, para hindi kana mahirapan” suhesyon  niya sa kabilang linya.

“H-Ha? Nako! hindi na. Ito na nga, may jeep na, sasakay na ako,” pagsisinungaling ko kahit wala pa naman akong nakikitang paparating na jeep.

“Okay. Take care. Hindi pa naman nagsisimula ang laro ni Dad.”

“Oo, sige, deretso na agad ako diyan. Text na lang kita pag nakarating na ako” pahabol kong sabi bago niya tuluyang pinatay ang tawag.

Hindi rin nagtagal ay may jeep na paparating. Mabilis ko itong pinara at sumakay.

Habang nasa biyahe, dahan-dahan kong inayos ang sarili ko. Kinapa ko ang buhok ko at maingat na sinuklay gamit ang mga daliri bago ito itinali sa bun para malinis tingnan.

Makalipas ang humigit-kumulang labinlimang minuto, bumaba na ako malapit sa golf area.

Nanliit ang mga mata ko habang pinasadahan ang malawak na golf course dahil sa sobrang init.

Buti na lang may cap si Malani. Hiniram ko na lang, hindi pa naman siya umuuwi at hindi rin ma-contact ang cellphone niya, kaya kinuha ko na lang kahit walang pahintulot.

Nag-text ako kay Jing na nandito na ako, kaya ilang minuto lang ang lumipas, may golf cart nang papalapit sa pwesto ko ar huminto ito eksakto sa harap ko.

“Hop in,” aniya.

Matamis akong ngumiti at tumango bago sumakay.

Pareho kaming naka-puti at naka-itim na pantalon kahit hindi naman namin pinagplanuhan, nagmukha tuloy kaming naka-couple shirt.

“Sorry, na-late ng kaunti,” sabi ko habang inaayos ko ang upo ko sa golf cart.

Saglit siyang tumingin sa mukha ko.

“Tsk. Umiyak ka na naman? Wala na bang bago?”

Napangiwi ako at agad na sumimangot.

“Talagang iiyak ako. Ang hirap kayang intindihin ng kasong pinag-aaralan natin, parang pang-fourth year na ‘yon.’’

Tumawa lang siya nang mahina.

Simula nang bumalik ang klase pagkatapos ng sem break, puro mahihirap na kaso na ang pinag-aaralan namin.

Idagdag mo pa ang pag-aaral namin ni Jing para sa scholarship. And somehow, I’m kinda thankful dahil unti-unti ko nang nalilimutan ang taong dapat kalimutan.

And speaking of him, it’s been months simula noong huli kaming nagkita sa beach at ayoko na siyang makita kahit kailan.

Hindi ako galit sa kanya, at hindi ko rin sa kinapopootan o kinamumuhian ko siya. Hindi ako ganoong tao.

Ayoko lang siyang makita pa dahil pakiramdam ko, muling bubuka ang mga sugat na pilit kong pinahilom . 

No one knows what I’ve been through.

My silent whimpers in the midnight, my cries and my shaking breaths

They don’t have any idea how many times I fight not to end my life.

Walang nakakaalam kung paano ako halos hindi makahinga sa kakaiyak.

Hindi nakita ng mundo ang bahaging iyon. 

I was kind.

I was genuine.

I got hurt, betrayed, wounded, and shattered alone.

Pero pinulot ko ang mga piraso at binuo ulit ang sarili ko.

Kahit mahirap, pinili kong magpatawad kahit walang patawad na galing sa kanila.

And that’s fine. 

I always forgive.

And I will always will.

Hindi naman iyon problema. Hindi naman mahirap magpatawad.

Pero sana hindi na muling magtagpo ang mga landas namin. Hindi ngayon, at hindi rin sa kahit anong susunod na buhay. Because God knows what I might do next, tao lang din ako.

Nabalik uli ako sa ulirat nang magsalita si Jing sa aking tabi.

“Those cases are very basic,” aniya.

“Basic sa mga matatalino gaya mo, paano naman kaming bobo—” ngunit napahinto ako sa pagsasalita nang natanaw ko ang isang pigura.

Don’t tell me . . . . .

“I forgot to inform you that Dad’s playmate this time is Atty. Silvran Dmitri fucking Castellan,” he whispered.

“And even if you don’t say it, I know he’s your ex. Ang hihilig niyo talaga sa mga Castellan.‘’ aniya at umiling-iling.

Mahigpit kong hinawakan ang laylayan ng damit ko at hindi na lang nagsalita. 

Pinilit kong pakalmahin ang sarili habang ipinipark ni Jing ang golf cart sa gilid.

Pero kahit anong subok kong huminga nang maayos, parang ayaw pumasok ng hangin sa baga ko.

Ito ang unang pagkakataon na nakita ko uli siya simula noong nagkasagutan kami sa resort. 

And he’s not alone now—his fiancée, Maria, is here. She’s wearing expensive Nike shoes, a black golf skirt, and a white shirt.

Almost the same as mine. 

Ang kaibahan lang, sobrang bagay sa kanya at halatang mamahalin, samantalang sa akin, halatang dekada ko nang suot dahil kupas na ang tela.

Hindi ko maiwasang manliit dahil kahit ang rubber shoes ko, isang takbo ko lang ay bibigay na.

“Let’s go. Dad’s waiting,” ani ni Jing sa akin at bahagyang hinawakan ako sa siko.

Nanginig ang tuhod ko at pinilit kong sumabay kay Jing sa paglakad.

Kita ko kung gaano nangunot ang noo ni Silvran nang makita ako, at ang pag-igting ng kanyang panga habang napunta ang tingin niya kay Jing.

At base sa tingin niya ay para na Niya kaming papatayin ni Jing!

Umiwas ako ng tingin at direkta ko na lamang iyon ibinaling kay Mr. Kim, ang ama ni Jing.

Hindi ko na kailanman tiningnan si Silvran, pero ramdam na ramdam ko na may malamig na naka titig sa akin at alam kong siya iyon. 

“Oh, Agnes, you’re finally here,” bati ni Mr. Kim sa akin.

“Mr. Kim, good morning po.”

“Yes, good morning. And Oh, by the way, this is my new playmate, Atty. Silvran Dmitri Castellan,” pakilala niya kay Silvran.

Ayaw ko mang lingunin, pero ayaw ko ring masabihang walang modo kaya huminga ako nang malalim at hinarap si Silvran.

“Hello po, Atty. C-Castellan” mahina kong sabi, sabay bahagyang yuko. 

Mabilis ko ring iniwas ang tingin at ibinalik iyon kay Mr. Kim.

Ayokong makita ang reaksyon ni Silvran, at ayokong makita makita niya ang reaksyon ko. 

“And oh, his fiancée, Maria Santiago—I’ve heard they will resume their wedding three months from now,” dagdag ni Mr. Kim.

I pretended that I didn’t hear the last part and just gave a small smile.

“G-Good morning po, ma’am,” bati ko at muling yumuko, saka agad na umiwas ng tingin.

“She’s my son’s classmate Atty. and my part-time caddie as well. She’s very brilliant and kind,” puna ni Mr. Kim kaya hilaw akong napangiti.

“It’s sad because her scholarship at the university was taken away…”

Mabilis akong tiningnan ni Silvran nang marinig kong nahulog ang hawak niyang bottled water, pero yumuko lang ako dahil mas lalo pang nangunot ang noo niya sa sinabi ni Mr. Kim, ni hindi man lang niya pinansin ang nahulog na bagay.

“She’s also an orphan with no parents anymore, so now she’s working three jobs just to survive.”

Kinurot ko si Jing sa kanyang siko, pilit pinapatigil si Mr. Kim sa pagsasalita, at agad naman niya akong sinunod.

“Dad, I think we should play now.”

“Oh yeah. Sure. You’re ready, Atty.?”

Hindi ko narinig ang sagot ni Silvran, pero ramdam ko pa rin ang malamig niyang tingin sa akin.

“Babe, you okay? Mr. Kim said you’ll play na daw.”

Rinig kong tumikhim si Silvran bago muling nagsalita.

“I’m sorry. Alright, let’s start.”

The play started and I kept my gaze away from Silvran. Pinanatili ko lang ang tingin ko kay Jing, kay Mr. Kim, o kaya sa mga berdeng puno na nakapaligid habang naka tayo sa gilid.

Mahina pa akong sumipol-sipol, para tawagin ang hangin.

Napatuwid lang ako ng tayo nang biglang lumapit sa akin si Maria.

CHAPTER 36

LAST DAY SALE of TY MOYA AGNES! (Complete with 3 special chapters)

for only ₱49.

Avail now! Message me on my TikTok or Facebook page.

“I know who you are,” panimula niya.

“I was missing for years after my vacation in Russia. I got kidnapped, and everyone thought I was dead, but luckily Silvran did his very best, he didn’t give up and kept looking for me for years.”

“I did my best to stay alive, and I hope you know your place now that I’m already here.”

“I know a lot of women like you who acted innocent but are whore. Trust me. This isn’t new.”

“And now you’re here luring my fiancée again? Not new either. I’ve been his fiancée since college.”

“My fiancé is really a good catch kaya alam ko kung bakit ka naghahabol sa kanya ngayon na parang asong nauulol. You even pretended nakakakaawa ka para makuha ang attention niya. Pity.”

“Huwag mo akong sabihan na ako ang nauna dahil ang fiancé mo ang unang lumapit sa akin. At trabaho ang pinunta ko dito, hindi para maghabol,” malumanay na sagot ko.

“How dare you accuse him!” she hissed between her gritted teeth and held my elbow so hard that her nails dug into my skin. “Akin si Silvran simula pa lang, kaya matuto kang lumugar.”

Umiling ako sa kanya.

“Ang sama ng ugali ng taong ’yon, kaya bakit ko aagawin? Hindi po karapat-dapat habulin at agawin ang ganoong klaseng lalaki.”

Her widened but I continued.

“At ayaw ko po ng away, iyong iyo na ho si Silvran,” matapang kong sagot at bahagyang lumayo.

Pero naka-isang hakbang pa lang ako nang marinig ko ang malakas na mura ni Silvran.

“Fuck, Agnes!”

Mabilis akong lumingon, pero hindi pala ako ang tinawag niya.

Tumakbo siya papunta kay Maria, na ngayon ay nakahandusay sa damuhan, walang malay at may dugong umaagos sa kanyang binti.

Nanlaki ang mga mata ko at natulala. Diyos ko. A-Anong nangyayari . . .

“Call a goddamn medic!” malakas na sigaw ni Silvran sa mga tao.

Mabilis na nagkagulo ang lahat pati ang staff ng golf course ay dali-daling lumapit.

Ilang sandali lang, dumating ang medic at agad na isinakay si Maria. Sumama rin si Silvran sa ambulance.

Para akong nakalutang habang nakatingin sa lahat.

Hindi pantay ang paghinga ko, kaya nang hawakan ako ni Jeff ay halos mapatalon ako sa gulat.

“You okay?”

Lumunok ako at tumango.

“I know you didn’t do anything to her, but Dad wants us to come with him to the hospital.”

Hindi ako nagsalita at tumango na lang ulit.

Buong biyahe ay parang wala ako sa sarili hanggang sa hindi ko namalayan na nakarating na kami sa ospital.

Ni hindi ko matandaan kung paano ako nakababa ng sasakyan at nakapasok dito.

Nakita kong pumasok si Jeff at si Mr. Kim sa silid. Ayokong sumunod, kaya nagpasya akong manatili na lang sa labas at maghintay.

I closed my eyes to calm myself. Nanginginig pa rin ang kamay ko hanggang ngayon, at ramdam kong nanlalamig ang palad ko, kaya minabuti kong masahihin ito nang dahan-dahan.

Wala akong dapat ikonsensiya. Wala naman akong ginawang masama. God knows, I didn’t lay a single finger—

Nahinto ako sa pag-iisip nang biglang may malakas na humatak sa akin patayo. Sobrang lakas no’n, parang humiwalay ang kaluluwa sa mismong katawan ko. Muntik pa akong matumba dahil wala pa akong kain simula kaninang umaga.

Mahigpit nitong hinawakan ang kamay at kinaladkad ako. Alam kong mag-iiwan ng marka kinabukasan.

Lumiko kami sa isang pasilyo na walang masyadong tao. Bigla niya akong isinandal sa pader. Malakas iyon kaya hindi ko naiwasang mapapikit at mapangiwi sa sakit.

“What did you do to her, huh? What the fuck did you do to my fiancée!” sigaw niya, sabay yugyog sa balikat ko.

Napapikit ako at napakagat ng labi dahil bigla akong naiyak sa pamamagitan ng pagyugyog niya.

“S-Silvran—”

“She’s carrying a child! My fiancée is fucking pregnant! I swear to God, if something bad happens, I won’t hesitate to have you jailed for homicide!” galit na galit niyang sabi at mas lalo akong idiniin sa pader kaya hindi ko napigilan, unti unti ng pumatak ang luha ko.

H-Homicide?

“W-Wala akong ginawang masama, Silvran. Kayo ang may ginawang masama sa akin” laban ko gamit ang basang na boses.

“You have the guts to explain now? You think I trust you over her?”

“Edi ipakulong mo!” sigaw ko at itinulak siya, pero hindi siya natinag kaya napahikbi nalang ko.

“You think it can scare me? I barely live my life after you did. Tingin mo, matatakot pa ako?”

“Then why the hell are you in that golf? It’s because you’re following me. Hindi ito mangyayari lahat ng ito kung hindi mo ako sinundan don!”

Pagod ko siyang tiningnan habang hinayaan kong unti-unting tumulo ang luha ko. Nandilim ang mga mata niyang tinitigan ako.

“What? You’re not gonna talk? Because I am right. Should I fuck you hard then so you will leave me—”

Malakas na sampal ang tumama sa mukha niya.

It was a hard slap, so hard that his face turned to the other side and reddened, but I’m not sorry.

“Buong buhay ko, akala ko ako ang pinaka-bobo.‘’ nanghihinang sabi ko.

’’Pero hindi pala—mas bobo ka pa pala sa akin, Silvran. Ikaw ang pinaka-bobo sa lahat ng taong nakilala ko.“

“Alam mo ang apartment ko. Magpadala ka pa ng pulis kung may mangyari man sa mag-ina mo. Hindi ako kalaban dahil diyan naman kayo magaling, ’di ba? Ang apihin ang mga taong walang-wala, ipasa sa amin ang kasalanang hindi namin ginawa!”

“You hurt her, you deserved it.” sigaw niya.

“Silvran, buong buhay ko, hindi ako nanakit ng tao. Kung meron mang masama at mapanakit sa ating dalawa, ikaw ’yon, hindi ako!” I screamed and punched his chest hard.

“Kung makapagsalita ka, akala mo hindi ka nasarapan sa akin? Hindi ka umungol? Hindi ka nilabasan? Para ka nang ngang mabaliw kakau-ungol, tapos gaganituhin mo ako ngayon?”

Hindi ko mapigilang sumabog at bumigay.

“And don’t tell me that you’re confused, dahil malayong-malayo ako sa fiancé mo! Kung confused ka, unang sex pa lang dapat umayaw ka na.‘’ sumbat ko.

Ayaw kong maging ganito, but he left me no choice.

Wala naman sigurong masama kung maging masama ako kahit ngayon lang.

Kahit ngayon lang, gusto kong maging bulgar.

Nakakapagod maging mabait.

“Kung nalito ka, dapat hindi na naulit pa.” Bulong ko.

“Pero palagi mo ’yon ginagawa sa akin, halos araw-araw sa opisina mo! You even visited my apartment many times! Kaya huwag mong sabihin na confused ka, Silvran! Dahil bewang ko pa lang, malayong-malayo na sa fiancé mo.”

I saw how his eyes darkened at what I said, but it didn’t stop me. Mas lalo lang akong nagalit.

“Ang kapal ng mukha mong ipamukha at iparamdam sa akin na kasalanan ko ang lahat! Alam nating dalawa kung gaano ka kahayop!”

“At gusto mo akong umalis? Hindi iyon problema dahil hinding-hindi mo na ako makikita kahit kailan, kahit anino ko o hibla ng buhok ko.”

“At kung magkita man tayo muli, utang na loob, huwag mo na akong guluhin sa buhay ko!‘’

’’Lets just act like we don’t know each other. Ang sakit mong mahalin, Silvran.“