Under His Spell

thatpaintedmind · 62 chapters · 177,978 words

Warning!

[!!!]

I just wanted to warn all the people who’ll read this story. Sinasabi ko na po sa inyo, this is strictly

only

for

open-minded

people.

As you can see, I already warned everyone mula sa description pa lang, at ngayon ulit, and the cover itself explains that this is a mature story that contains mature words and mature scenes.

So don’t ever comment na nagulat kayo at may bed scene and such. I already warned you guys. Pepektusan ko talaga sa esophagus mag-comment ng gano’n.

Hindi ako magbibigay ng age limit, like R18 or such, dahil alam ko namang kahit magbigay ako ay makukulit pa rin kayo. At isa na ako roon. Kahit sinasabing 18+ ay binabasa ko pa rin. I feel you guys.

Atsaka, mismong author nga, wala pa sa 18, ilalagay ko pa ba ’yon?

YOU’RE

INNOCENT

DON’T

DARE

READ

THIS

STORY.

don’t

want

pollute

your

innocent

minds.

FOR

SHREKS

GREENIES

OUT

THERE

I’LL

WELCOME

YOU

GUYS

WITH

OPEN

ARMS

AND

OPEN

LEGS

. Joke! Open arms lang.

Oh, and please be informed na I will start updating after my Fan&Idol Series, which is very very soon.

Ciao!

Teaser

Zafina Caliente is an orphan. Namatay ang nanay niya nang ipinanganak siya nito. At ang ama niya naman ay dahil sa matinding sakit noong siya ay labing-dalawang taong gulang pa lamang. Laki siya sa hirap simula bata pa lang kaya nahirapan man nang nawala na ang ama niya, ay nakayanan niya naman ito.

She was seventeen years old when she luckily passed the scholarship in Smith University, the most prestigious school in town. No doubt, she’s undeniably smart. Ngunit hindi niya alam, na sa pagpasok niya sa naturang eskwelahan ay ang pagsimula ng pagbaliktad ng mundo niya.

She met Tyler Craig Smith, the owner’s son of her school. Hindi niya ito nagustuhan sa unang kita niya pa lang dito dahil sa pagiging misteryoso at malamig nito sa mga tao. Hindi rin ito marunong ngumiti at laging matigas ang ekspresyon.

But unexpected things happen in unexpected time. One moment, she hated him. Then one moment, she fell for him. Then the last moment, they were already together, for two years straight.

Until she needed to leave. Kinailangan niya dahil nabigyan siya ng pagkakataon para makapag-aral sa ibang bansa. That is indeed a wonderful opportunity. So she chose her dream rather than her boyfriend.

Tyler didn’t let her to leave. But she wanted to pursue her dream. So do Tyler who wanted to pursue her to change her mind and choose him rather than her dream. They were both persuasive… That left Tyler with no choice, but to impregnate her. By hook or by crook.

Simula

Under

His

Spell

Written by: thatpaintedmind / Faye A.

“

We’re

over

,“

I didn’t know how powerful those two words are.

Simple two words with eight letters that I said to him, yet it awakened his sleeping beast inside him.

Sabi nila, don’t trust easily, because even salt looks like sugar. At masasabi kong totoo iyon.

Because behind those captivating eyes and fascinating lips of him, lies a dangerous beast you wouldn’t want to encounter.

Nagpatuloy ako sa pagtakbo. Nararamdaman ko na mayroong magmamasid sa akin. At alam ko, it’s him .

He marked me, proved to me, that I belong to him, born to be with him.

I tried to stop myself, but my body automatically responds to him.

Tumakbo pa ako. Nang tumakbo. Nang tumakbo. Ito na yata ang pinakamabilis na pagtakbo ko sa buong buhay ko.

Lumiko ako sa isang eskinita at napaupo na ng tuluyan sa sahig habang sapo-sapo ko ang dibdib ko dahil sa matinding pagtakbo.

Hindi ko alam kung napa-paranoid lang ako. Pero takot ako, natatakot na nasa paligid lang siya.

He promised, that he will get what he want. Unfortunately, I am what he wants. And when he promise, he mean it.

Hindi ako makatulog tuwing gabi. Dahil pakiramdam ko ay laging may nagmamasid sa akin. Na parang naghihintay kung kailan ako nito susunggaban.

And that eerie feeling started when we broke up, when I broke up with him, to be specific. But he just can’t let me go.

Bumuga ako ng hangin. Handa na akong tumayo para ipagpatuloy ang paglalakad pauwi ngunit nanigas ako sa aking kinauupuan. Tumigil sa harap ko ang dalawang pares ng itim na sapatos.

Lumakas ang tibok ng puso ko. Ayaw kong iangat ang mukha ko at hindi ko kaya. I silently prayed, wishing, and hoping that it wasn’t him.

But it looks like destiny is not on my side.

Niluhod niya ang isa niyang tuhod para magkapantay ang mukha namin. Yumuko ako para hindi ko masilayan ang kanyang mukha.

Ngunit pursigido siya dahil hinawakan niya ang baba ko at pinatingin ako sa kanyang mga mata. Mas bumilis ang tibok ng puso ko nang magsalubong ang mga mata namin. Those breathtaking blue eyes. It’s hypnotizing me.

“You’re mine, Zafina. Heart. Body. Mind. And soul. Every part of you is mine.

And

you

have

choice

but

trapped

under

spell

.“

I shivered when he spoke with his husky voice.

He’s not a witch, nor a wizard.

But here I am again, hypnotized by him. My whole system is automatically under his spell.

Can someone help me?

Press

the

star

button

for

a support please?

Thank

Kabanata I

“Aba, Zafina! Bilis-bilisan mo ang kilos mo! Huwag kang papagong-pagong!”

“Opo, auntie!”

Pinupusod ko ang buhok ko habang tumatakbo patungo sa isang table para kunin ang order nila. Kagat-kagat ko ang maliit na notebook ko dahil hindi ko iyon mahawakan dahil sa pagpupusod. Nang makalapit na ako sa table ay saktong tapos na ako sa pagpupusod ng buhok ko. Kinuha ko ang maliit kong notebook na kanina ay kagat-kagat ko pati ang bolpen ko na nakasabit sa damit ko.

“Isang dinuguan at kanin, iha,” Ani ng isang matandang lalake na nakinita kong mambabalot base sa basket na nasa tabi niya na may nakasabit pang bote ng suka at asin.

Mabilis kong sinulat sa notebook ang order niya.

“Iyon lang po ba?” Tumango siya sa tanong ko. Nginitian ko siya bago ako umalis para magtungo sa kusina.

Pinutol ko ang pahina ng pinagsulatan ko ng order ng matanda tsaka ko iyon isinabit sa pila ng mga papel na order ng mga customers at siyaring niluluto ng mga kusinera.

Lumabas din ako ng kusina pagkatapos para tignan kung may maitutulong pa ako pero mukhang wala na naman na. Wala na kasing gaanong tao ngayon sa maliit na kainan ni auntie dahil malapit na itong mag-sara, alas nwebe na rin kasi ng gabi. Hindi ko ito matawag na karinderya dahil mas angat pa ito sa mga ganoon.

Nanatili akong nakatayo sa gilid kahit gusto kong umupo. Ayaw kong umupo dahil baka sabihin pa ni auntie na papetiks-petiks lang ako. Baka sabihan niya na naman akong walang utang na loob. Siya kasi ang kumupkop sa akin simula nang mamatay si papa noong labingdalawang gulang pa lang ako.

Aaminin kong hindi maganda ang pagtrato ng pamilya niya sa akin pero wala naman akong karapatang magreklamo. Pasalamat pa nga ako dahil pinapatira nila ako sa bahay nila kahit nagmistula akong alipin nila.

Ganito na siguro talaga ang kapalaran ko. Sa edad kong dise’syete ay marami ng nangyari sa buhay ko. Papasa na nga yata ang storya ng buhay ko sa MMK.

Tumulong pa ako ng isang oras. Hinintay kong magsara ang kainan bago ako dumiretso sa bahay ni auntie na nasa taas lang mismo nitong kainan. Nagtungo ako sa bodega na nagmistulang kwarto ko para magbihis dahil may trabaho pa ako sa isang bar. Ako ang kumakayod para sa sarili ko at kailangan ko iyong mas pagbutihin ngayong nalalalapit na ang pagtatapos ng bakasyon at para may pang-enroll ako sa susunod na pasukan.

Simple lang ang suot ko na isang jeans at shirt. Sa bar pa kasi talaga ako mismong magbibihis dahil may locker kami roon kung nasaan ang mga uniporme namin.

Umalis na ako ng bahay ng hindi nagpapaalam. Wala naman silang pakialam sa akin. At nadala na ako, noong minsan kasing nagpaalam ako kay auntie bilang paggalang ay sininghalan niya lang ako.

Bago sumapit ang alas’dyis ay nasa bar na ako. Sakto lang dahil ang oras talaga ng pagtra-trabaho ko bilang waitress dito ay alas’dyis. Nagtungo na ako sa locker para magpalit.

Sinuot ko ang kulay puting polo shirt na hapit na hapit sa akin. Medyo manipis ito kaya bumabakat ang kulay pula kong bra. Isang hapit din at maiksing palda na kulay pula naman ang nagsilbi bilang pambaba ko. Hindi ko man gusto pero binuksan ko ang panguna at pangalawang butones ng suot kong pangitaas. Lumitaw tuloy ang kaunting parte ng cleavage ko.

Kapag kasi sexy ay iniipitan ng pera habang nagse-serve kami bilang tip. Ngayon ko lang ito gagawin dahil kulang pa ng dalawang libo ang pang-enroll ko. Isama pa ang mga kagamitan na kakailanganin ko. Dalawang araw na lang kasi ay enrollment na.

Huminga ako ng malalim. May class naman ang bar na ito kaya kampante akong hindi mababastos. Pero hindi ko pa rin talaga maiwasang kabahan dahil unang beses akong lalabas ng ganito ang suot, at sana ito na rin ang huli.

Kung nagtataka kayo kung paano ako nakakapagtrabaho dito sa edad lamang na dise’syete, ay hindi naman kasi ako mukhang minor de edad. Sa totoo lang ay mukha akong mga nasa bente na. Hindi sa sinasabi kong mukha akong losyang, napagkakamalan lang akong mas higit sa edad ko dahil sa tapang o fierce ng dating ko na nakuha ko sa tatay ko. Sabi ng mga kakilala ko ay iyon daw ang asset ko, napaka-sopistikada ko raw tignan kahit na ang totoo ay isa lang naman akong hamak na mahirap na babae.

Hinagod ko ang palda ko gamit ang aking palad bago ko napag-desisyonang lumabas. Nakita ko ang paglingon sa akin ng mga nadadaanan ko. Kahit ang mga kapwa ko waitress na hindi ko naman ka-close ay napapalingon sa akin at nanlalaki ang mga mata. Nilunok ko ang hiyang nararamdaman habang nagtutungo sa bar counter para makapag-serve na ako ng mga order.

“Woah! Sino ka?” Pangbibiro na tanong ni Jared, iyong bartender dito at ang masasabi kong kaibigan ko na ka-close ko. Inirapan ko lang siya habang nakangisi.

“Kinabukasan na ang enrollment at kulang pa ang pera ko kaya kailangan ganito ang ayos ko.” Pagpapaliwanag ko habang kinukuha ang isang tray na may iba’t ibang cocktail drinks. Nakalagay na rin doon ang table number at hindi na mahirap para sa akin na hanapin iyon dahil saulo ko na kung saan matatagpuan ang bawat table number dito.

“Second year college ka na, hindi ba?” Tanong niya na tinanguan ko lang. Oo nga pala, siya lang ang nakakaalam dito sa sikreto kong minor de edad pa ako.

“Goodluck,” Sabi niya pa ng nakangisi at patuloy sa panghahagis ng mga bote sa ere.

Unang serve ko pa lang ay nabigyan na agad ako ng dalawang daan bilang tip. Sa pangalawang serve naman ay tatlong daan. At sa pangatlo ay limang daan, doon ako nabigla kasi iyon na ang pinakamataas na nakuha kong tip so far.

Nakailang serve na ako nang maisipan kong magpahinga saglit. Sunod-sunod kasi ang pagserve ko kaya nakakapagod. Pero okay lang dahil marami-rami na akong nakukuha na tip. Grabe, dati ay naglalaro lang sa tatlong daan hanggang limang daan ang nakukuha kong tip sa isang gabi, pero nang naging ganito ang ayos ko ay nagdagsaan bigla ang mga tip sa akin. Pero kahit na ganoon ay buo ang pasya ko na ngayon lang ito, kahit gaano pa karaming tip ang makuha ko, hindi ko na uulitin ang ganitong ayos. Pakiramdam ko kasi ay mawawala ang dangal ko kapag nakasanayan ko ang ganitong ayos. Dangal na nga lang ang meron ako, iaalis ko pa ba iyon sa akin?

“Zafina,”

Napatingin ako sa harap ko nang may biglang sumulpot doon na kapwa ko ring waitress. Hindi kami nag-uusap dahil wala naman talaga akong nakaka-usap na kapwa ko waitress. Pero sa naoobserba ko ay mabait naman ang isang ’to. Kapos lang din siya sa pera katulad ko kaya nagtra-trabaho siya rito.

“Hm?”

“Favor naman please?” Mukha siyang problemado. Tensyonado ang ekspresyon niya kaya walang ano-anong tumango ako.

“Pwede bang ikaw na lang ang mag-serve nito sa VIP 10? Nasa labas kasi ang boyfriend ko at hinihintay ako. Mag-uusap lang kami sandali.”

“Sure,

“

Iyon lang naman pala.

Inabot niya sa akin ang tray na may lamang isang kopita at bote ng wine.

“Salamat!” Ngumiti siya sa akin bago nagmamadaling lumabas.

Nasa second floor pa kasi ang mga VIP rooms kaya siguradong matatagalan siya kung aakyat pa siya. Dulo pa naman ang VIP room number 10. Wala namang kaso sa akin iyon tutal balak ko na rin sanang tapusin ang pamamahinga ko.

Umakyat na ako ng hagdan patungo sa pangalawang palapag. Ang mga VIP rooms ay mga saradong parte nitong bar. Kailangan mo pa ng reservation para doon.

Tinahak ko ang daan patungo sa dulo ng second floor dahil naroon ang pang-sampung kwarto. Pagkarating ko doon ay hindi na ako nag-abalang kumatok at basta na lang pumasok. Kahit naman kasi kumatok ako ay hindi nila ako maririnig dahil mga grupo-grupo ang umo-okupa sa mga VIP rooms kaya siguradong maingay. Pero iyon ang inaakala ko. Dahil pagbukas ko ng pinto, nag-iisang binatilyo ang nabungaran ko. Kinain agad ako ng hiya.

“A-Ah, s-sorry, a-akala ko kasi maraming tao kaya hindi na ako kumatok. P-Pasensya na.”

Napayuko ako. Ramdam ko ang tumatagos niyang titig kaya hindi ako nagtangkang iangat ang mukha ko.

Napakagat ako ng ibabang labi ko dahil hindi ko man lang siya narinig na nagsalita. Gayunpaman, nararamdaman ko pa rin ang mga titig niyang nanatili sa akin na para bang hinihigop ang kaluluwa ko.

Kesa mag-aksaya ng oras ay nagsimula na akong maglakad papalapit sa kanya habang nakayuko pa rin. Nang tuluyan na akong nakalapit sa mesa ay sinimulan ko nang ilapag ng maingat ang bote ng wine at kopita.

Tahimik at walang umiimik sa amin habang ginagawa ko iyon. Nasa harap siya ng table at nakaupo sa couch habang ako naman ay nasa gilid ng table kaya magkatabi lang kami. Napalunok pa ako dahil nakita ko mula sa gilid ng aking mata ang paninitig niya sa akin.

Nang matapos kong ilapag ang order niya ay tumuwid na ako ng tayo. Hindi pa ako umalis dahil kukunin ko pa ang bayad niya. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin siya tinatapunan ng tingin kaya hindi ko matukoy kung ano ang mga pisikal niyang katangian, basta’t ang alam ko lang ay lalake siya.

Nakagat ko ang ibabang labi ko dahil wala yata siyang balak ibigay sa akin ang bayad. Napagdesisyunan ko nang magsalita kahit nahihiya man ako sa biglaan kong pagpasok kanina ng walang permisyo. Pero akmang ibubuka ko pa lang ang bibig ko nang nauna na siyang magsalita.

“So you’re a minor, huh?”

Marahas akong napatingin sa kanya habang nanlalaki ang aking mata. Nagtama ang mga mata namin at awtomatikong napaawang ang bibig ko nang nasilayan ko na ang kanyang mukha.

Unang tingin ko pa lang sa kanya ay alam ko nang hindi siya purong Pilipino. Nadedepina ng tila inukit niyang mga panga ang kabuuan ng mukha niya. Makapal ang kanyang kilay na bumabagay sa mapupungay na kulay asul niyang mga mata na tila ba sadyang nang-aakit kahit hindi niya naman iyon intensyon. Idagdag pa ang mahahaba niyang pilikmata na dinaig pa yata ang akin. Matangos ang ilong niya na hindi pang-karaniwan para sa isang Pilipino. Manipis ang natural niyang kulay rosas na labi at kahit hindi ko pa iyon nahahawakan ay nakakasigurado na akong malambot iyon.

Hindi ko maalis ang tingin sa kanyang mga asul na mata na napakalalim at napakamisteryoso. Parang ayaw ko nang ilihis ang tingin ko kahit bulgaran ko siyang tinititigan. Tila ako ay nahihipnotismo.

“How did you manage to work here, young lady?”

Nagbalik ako sa realidad nang muli siyang magsalita. Agad akong dinapuan ng kaba sa kaisipang alam niya na isa akong minor de edad. Pero paano niya nalaman?

“A-Anong sinasabi mo?”

Umalis siya sa pagkakasandal sa kanyang kinauupuan bago niya binuksan ang bote ng wine. Nagsasalin siya sa kanyang kopita ng maisip kong baka hindi niya ako naintindihan. Iba ang lahi niya kaya sa tingin ko ay hindi siya nagta-tagalog. Pero nang sumagot siya ay nalaman kong naiintindihan niya naman ako.

“I overheard you and the bartender earlier.”

Nataranta ako. Napaiwas ako ng tingin at naghanap ng maipapalusot.

“H-Hindi na ako minor de edad. Totoo na second year college pa lang ako p-pero b-bente anyos na talaga a-ako.”

Binalik ko ang tingin ko sa kanya. Mataman siyang nakatingin sa akin habang sumisimsim sa kanyang kopita. Napalunok ako dahil parang nababasa niya ako.

“Is that so?” Tumango ako.

“Well then, I can say that… You’re bad at lying.”

Namilog ang aking mga mata at kumabog ng malakas ang dibdib ko. Shit! Sabi ko na nga ba, nahimigan niya na nagsisinungaling lang ako. Shit. Shit. Shit. Hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho!

“S-Sir,”

Lumapit ako sa kanya. Hindi ko na naitago ang kabado kong ekspresyon kaya alam kong malaya niyang nakikita iyon.

“H-Huwag niyo po akong isumbong. K-Kailangan ko ng trabaho at ito lang ang pinagkakakitaan ko. P-Please po.”

Tinitigan niya lang ako. Muli akong napakagat sa ibabang labi ko. Nakita ko siyang napatingin sa labi ko pero hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin dahil nagiisip ako ng maaaring makapagpapayag sa kanya upang manahimik tungkol sa sikreto ko.

Walang sabi-sabing umupo ako sa tabi niya. Nakita ko ang paningin niyang bumagsak sa dibdib ko pero wala roon ang atensyon ko.

“S-Sir, huwag niyo po akong isumbong. Nagtra-trabaho po ako para makapag-aral. N-Nakikiusap po ako.”

Mas lumapit pa ako sa kanya at hinawakaan ang laylayan ng kulay puti niyang long sleeves polo na nakatupi hanggang siko niya. Nagmamakaawa akong tumingin sa kanya habang siya ay pinagmamasdan ang mukha ko.

Hindi ko alam kung ako lang ba pero parang namataan ko ang mata niyang humagod sa kahabaan ng hita ko. Isinawalang bahala ko na lang iyon dahil kumilos siya para ipatong ang kopitang wala ng laman sa mesa bago niya ibinalik ang atensyon niya sa akin.

“Okay,” aniya.

“O-Okay? H-Hindi mo sasabihin?”

Napalitan ng galak ang ekspresyon ko.

“Yes,”

“Salamat!”

Humigpit ang hawak ko sa laylayan ng polo niya dahil sa saya. Tinitigan niya na naman ako kaya hindi ko maiwasan ang mailang lalo na at napakalapit namin sa isa’t isa. Ang ngiti ko ay unti-unting napawi. Tumikhim ako at akmang lalayo na pero hinawakan niya ang gilid ng leeg ko na nagbigay kilabot sa akin. Mabining humaplos ang kamay niya roon na nagpataas ng mga balahibo ko sa parteng iyon.

“S-Sir,” Nanginginig ang boses na sambit ko.

Gumalaw na ako para lumayo pero hinapit niya ang bewang ko at pinakandong pagilid sa kanya. Napasinghap ako dahil sa ginawa niya at hindi nakakilos dahil sa pagkabigla. Hinawakan niya ang baba ko para ipaharap ang mukha ko sa kanya. Malakas man at mabilis ang tambol ng puso ko ay nagawa kong labanan ang nakakahipnotismong mga titig niya.

“I won’t tell your secret to anyone.”

Naamoy ko ang mabango niyang hininga na nahaluan ng amoy ng wine. Idagdag pa ang mas pumungay niyang mga asul na mata na nakapagpahalina sa akin.

Gumapang ang malaki niyang kamay papunta sa likod ko. Humagod sang kamay niya roon, pataas at pababa, dahilan para bahagya akong napaliyad dahil sa bagong kiliti na ngayon ko lang naramdaman. Parang uminit ang paligid, hindi ko maipaliwanag. Mas linapit niya ang mukha niya sa akin at naramdaman ko ang hininga niya sa tenga ko.

“In one condition,”

Kabanata II

“

A-Anong

kondisyon

?“ Hindi ko maiwasan ang panginginig ng boses. Panginginig dahil sa kaba, at sa isang bagong pakiramdam na lumulukob sa akin na hindi ko mapangalanan.

Hinaplos niya ang pisngi ko gamit ang likod ng palad niya. Hindi ko maiwasang mapapikit para mas damhin ang haplos niya sa akin. Hanggang sa makaramdam ako ng matigas na bagay na bumubundol sa bandang hita ko.

“

You’re

making

him

mad

, not just

mad

, but

furious

.“

Napadilat ako. Napakunot ang noo ko at tumabingi ang ulo ko na ngangahulugang hindi ko makuha ang sinasabi niya.

“

Huh

W-Wala

naman

akong

ginagalit

-a

tsaka

wala

naman

akong

kaaway

.“

Napangisi siya. Akmang magsasalita pa lamang siya nang narinig naming bumukas ang pinto kasabay ng tunog ng mga naghahalakhakang mga lalake.

Sabay kaming napatingin sa pinto. Nanlalaki ang mga mata ko pati na rin ang mga lalake na napatigil mula sa pagtawa. Nagulat sila ng una ngunit maya-maya lang ay napangisi na. Nanunukso ang mga tingin nila sa amin. Uminit agad ang buong mukha ko kaya agaran akong tumayo. Pero pinigilan ako ng kanong ito sa pamamagitan ng paghawak niya ng mahigpit sa bewang ko. Napabalik lang tuloy muli ako sa kandungan niya. Bumalik ang tingin ko sa kanya na binabalewala lang ang mga kaibigan niya na puro lalake na nagsimula nang humanap ng kani-kanilang pwesto sa couch. Ang laki ng pasasalamat ko at binalewala na lang nila kami.

“I’ll wait for you in the parking lot after your work later. I’ll tell you my condition.”

Napalunok ako sa intensidad ng tingin niya. Bakit ba gano’n siya makatingin? Para siyang mananakmal na naghahanap lamang ng tamang oras. Isama pa ang lalakeng-lalake niyang boses, napaka-baritono.

“P-Paano kung hindi ako p-pumayag sa kondisyon mo?”

Nawala ang tingin niya sa akin at napunta sa bandang likod ko. Sinundan ko iyon at nakita ko ang isang lalake na nakikipag-usap sa katabi niyang inuupuan na couch. Namilog ang mga mata ko nang makilala ko siya. Ang may-ari ng bar na ito! Si sir Maxwell!

“Then say goodbye to your job.”

Nagtaasan ang balahibo ko sa batok nang maramdaman ko ang hininga niya roon. Lalo na nang dampian niya ang parteng iyon ng mababaw na halik.

“O-Okay, basta h-huwag mong sasabihin kay s-sir Maxwell.”

Kung ano man ang kondisyon niya, sana ay hindi iyon makakasama sa akin.

“As you wish,”

Tumayo na agad ako pagkatapos ng usapan namin. Hinayaan niya naman ako na pinagpasalamat ko sa loob-loob ko. Pero ang ayaw ko na nangyari ay napunta sa akin ang atensyon ng mga lalake dito pagkatayo ko. Yumuko na lang ako ng bahagya bilang paggalang bago ako nagmamadaling lumabas. Hindi ko na kinuha ang bayad niya dahil halata namang kaibigan siya ni sir Maxwell, at hindi na pinagbabayad ni sir Maxwell ang lahat ng mga kaibigan niya.

Pagkalabas na pagkalabas ko ng kwartong iyon ay napakapit agad ako sa aking dibdib. Mabilis at malakas ang tambol ng nasa loob no’n at hindi ko alam kung paano iyon pakakalmahin. Nang mahimasmasan na ako ay bumaba na ako para ipagpatuloy ang aking trabaho.

Buong gabi ay okupado ako. Hindi maalis sa utak ko ang bawat detalye ng mukha niya. And this is bad. Really bad. Mabuti na lamang ay nagawa ko pa ng maayos ang trabaho ko. Pilit ko siyang iwinaksi sa utak ko kahit mahirap. At hindi ko alam kung saang parte ang mahirap sa salitang kalimutan , basta ay hindi ko magawa.

Pagsapit ng alas dos ay nagtungo na ako ng locker para magpalit ng damit. Isinuot ko nang muli ang damit na sinuot ko kanina papunta rito sa bar.

“Zafina,”

Napatingin ako sa gilid ko at nakita ko roon ang kapwa ko waitress na nanghingi sa akin ng pabor kanina.

“Ikaw pala,” Nginitian ko siya.

“M-May ginawa ba siyang m-masama sayo?”

Kabado ang mukha niya habang nakatingin sa akin. Napakunot naman ang noo ko sa tanong niya.

“Sino?”

“I-Iyong kaibigan ni sir M-Maxwell. Iyong lalakeng may a-asul na mga mata.”

Namilog ang mga mata ko. Sa pag-akto niya ay nahinuha ko na agad na may nangyaring hindi ko alam.

“Wala naman. Bakit? May sinabi ba siya sayo?” Nalapatan ng kaba ang boses ko dahil sa huling tanong ko.

“H-Hindi naman kasi totoong na sa labas ang boyfriend ko. Ang totoo ay siya talaga ang nagutos sa akin na iakyat mo sa VIP 10 ang order niya.” Mas kumunot ang noo ko.

“Bakit mo siya sinunod?”

“B-Binlackmail niya ako. Sinabi niyang mawawalan ng trabaho ang boyfriend ko kapag tinanggihan ko siya.

Hindi siya basta-bastang tao lang, Zafina, m

akapangyarihan siya. Walang taong tatanggihan siya. Lahat kaya niyang gawin. Lahat ng gusto niya nakukuha niya. Mag-iingat ka sana sa kanya, Zafina.“

Pagkatapos niya akong balaan ay bigla na lang itong lumabas ng locker. Nawalan na tuloy ako ng pagkakataon para itanong sa kanya ang pangalan ng lalake. Ngunit kahit hindi ko nalaman ang pangalan ng lalake, naramdaman ko pa rin ang kabang unti-unting gumapang sa akin na animo ay lason.

Pumikit ako ng mariin bago ako huminga ng malalim. Kahit gaano ako ka-kabado ay kailangan ko siyang harapin, hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho.

Simpleng jeans na lamang at puting t-shirt ang suot ko habang naglalakad ako papuntang parking lot. Palinga-linga ako habang naglalakad dahil hindi ko naman alam kung saang parte kami ng parking lot magkikita.

Hanggang sa napukaw ng atensyon ko ang isang matangkad na lalake na nakasandal sa kanyang itim na magarang kotse. Naninigarilyo siya habang matamang nakatingin sa akin ang kanyang asul na mga mata, na para bang hinihintay niya talagang mapagawi ang tingin ko sa kanya.

Awtomatikong bumilis ang tibok ng puso ko. Nanginig din ang mga tuhod ko pero pinilit ko pa ring maglakad palapit sa kanya. Ano bang kakayahan ang meron siya at naaapektuhan niya ako ng ganito?

Tumigil ako sa paglalakad nang makarating ako sa harap niya. Binitawan niya naman ang kanyang sigarilyong hawak bago niya iyon inapakan habang hindi niya inaalis ang tingin sa akin. Umiwas ako ng tingin pero hindi nakawala sa paningin ko ang paghagod niya ng tingin sa kabuuan ko.

Siguro iniisip niya na ibang-iba ako kumpara sa kanina. Totoo iyon, dahil kung sino ako kanina ay ang katauhan ko para mabuhay ko ang sarili ko. At kung sino ako ngayon ay ang totoong ako.

“

Uhm

, a-

ano

iyong

k-kondisyon

?“

Tumitig lang siya sa akin saglit bago siya gumalaw. Binuksan niya ang pintuan ng kotse niya sa harap habang hindi pa rin ako nilulubayan ng tingin.

“

Get

,“

Napakurap ako ng dalawang beses. Napatingin ako sa kotse niya bago sa kanya, sa kotse niya, at sa kanya ulit. Tumikhim ako at kumuha ng lakas ng loob para tanungin siya.

“B-

Bakit

ako

sasakay

H-Hindi

naman

kita

kilala

.“

“I know,

but

your

job

hand

. And you’re right, you

not

know

not

even

single

bit

you

doesn’t

know

what

I’m

capable

. So you

better

get

before

lose

temper

.“

Nagmamadali akong pumasok ng sasakyan niya dahil sa takot at kaba. Isinara niya ang pinto bago siya umikot para makaupo sa driver’s seat.

Inilibot ko ang paningin ko sa loob ng sasakyan. Ngayon lang ako nakapasok sa isang sasakyan, at sa isang magarang sasakyan pa, halatang pang-mayaman.

Biglang napaatras ang likod ko nang lumapit ang mukha ng lalakeng ito sa akin. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam ang pangalan niya.

May kinuha siya sa likod ko at kinabit iyon sa tabi ko. Hindi naman ako gano’n ka-ignorante para hindi malaman na seatbelt ang tawag doon.

Nagsimula na siyang magmaneho patungo sa hindi ko alam na lugar. Deretso lang ang tingin niya habang ako ay panaka-nakang sumusulyap sa kanya. Gusto kong tanungin ang pangalan niya pero baka dedmahin niya lang ako.

“

It’s

Tyler

Craig

Smith

,“

Napatingin ako sa kanya sa biglaang pagsalita niya.

“

Huh

?“

“

name

,“

Napatango ako. Tyler Craig Smith. Pangalan pa lang, alam mo nang may nasasabi na sa buhay.

“Zafina Caliente

ang

pangalan

.“ Kahit hindi niya tinanong ay sinabi ko pa rin.

“

know

,“ Bulong niya.

Hindi ko siya narinig dahil mukhang sa sarili niya lang iyon sinabi kaya isinawalang bahala ko na lang. Hindi naman siguro importante iyon dahil dalawang salita lang naman yata.

Tumigil ang sasakyan sa isang napakataas na building. Bumaba siya kaya sa tingin ko ay dapat na rin akong bumaba. Pero hindi ko alam alisin ang pesteng seatbelt na ’to.

Buti na lamang at mukhang wala siyang balak iwan ako dahil binuksan niya ang pinto sa tabi ko. Nakita niya ang problema kaya yumuko siya para alisin ang seatbelt. Umiwas ako ng tingin nang nagkalapit ang mukha namin pero nanuot sa amoy ko ang panlalake niyang amoy.

Umayos na siya ng tayo habang ako ay bumaba na ng sasakyan. Sinara niya ang pinto bago ko naramdaman ang malaki niyang kamay na pumatong sa bewang ko. Iginiya niya ako papasok ng building hanggang sa marating namin ang elevator. Pinindot niya ang pinakamataas na palapag.

“

Nasaan

tayo

?“ Hindi ko na mapigilang tanong.

“

condo

unit

,“

Namilog ang mata ko sa narinig. Bumilis ang tibok ng puso ko na halos makawala na ito sa dibdib ko.

“

A-

Anong

… B-Bakit

tayo

nandit

o?“ Kinakabahan kong tanong.

“

You’ll

know

later

,“

Sa sinagot niya ay mas bumilis ang tibok ng puso ko. Kinutuban na agad ako. Tumunog ang elevator at bumukas ang pinto. Naglakad na siya at awtomatiko akong napasama sa kanya dahil nakahawak pa rin ang isa niyang kamay sa bewang ko.

Pero hindi pa man kami nakakatatlong hakbang ay pabalya kong inalis ang kamay niya sa bewang ko at agad tumakbo pabalik ng elevator.

Pero mabilis siya. Hindi ko pa naiaapak ang paa ko sa loob ng elevator nang hatakin niya ang bewang ko. Bumangga ang likod ko sa matigas niyang dibdib.

“

Where

you

think

you’re

going

?“

Halos manginig ako nang marinig ko ang mapanganib niyang boses sa tenga ko. Mahigpit ang pagkakakapit niya sa bewang ko. Ayaw ko siyang harapin dahil nakasisigurado akong nagdidilim ang mukha niya at ayaw kong masilayan iyon, natatakot ako.

Hinila niya ako papasok ng unit niya pagkatapos niyang itipa ang passcode niya at nagpatianod lang ako sa kanya. Wala akong magawa dahil grabe ang panginginig ng tuhod ko.

Pinaupo niya ako sa itim na leather na sofa. Pinaglalaruan ko ang daliri ko sa kaba. May kinuha siyang puti at pulang kahon na medyo may kalakihan na nakapatong sa center table. Nagtaka ako nang iniabot niya iyon sa akin. Kinuyom ko ang mga kamay ko para hindi iyon manginig bago ko iyon inabot. Umupo siya sa kaharap kong sofa. Kalmado na ang ekspresyon niya ngayon.

“

Open

,“

Nagtataka man ay sinunod ko na lang siya. Bumungad sa akin ang isang damit. Nang iangat ko iyon ay napagtanto kong uniporme pala iyon. Bahagya pang nanlaki ang mga mata ko dahil kilalang-kilala ko kung saang ekswelahan nanggaling ang uniporme na ito, galing sa isang pribado at pinaka-nakatataas na eskwelahan sa buong bansa.

Tinignan ko pa ang laman ng kahon at nakitang may mga libro sa loob no’n galing sa naturang eskwelahan.

“I

won’t

burst

out

your

secret

you

will

agree

study

the

most

prestigious

school

country

;

Smith

University

.“

Napatingin ako sa kanya. Seryosong-seryoso ang mukha niya. Napakagat naman ako sa ibabang labi ko.

“

P-Pero

kasi

h-hindi

kaya

ang

tuition

fee

–“

“Free uniform.

Free

books

expenses

.“

Namilog ang mga mata ko. Seryoso ba siya? Mukha namang hindi siya nagbibiro. Pero bakit? Samantalang pabor pa sa akin ang kondisyon niya. Baka naman niloloko niya lang ako?

“

B-Bakit

ganito

ang

kondisyon

? H-Hindi

ba’t

p-parang

lugi

pa?“

“

you

really

think

that’s

only

my condition

It’s

only

part

baby

.“

Napalunok ako. He called me baby .

“

I’ll

give

you

scholarship

you

could

with

every

hour,

every

minute

, every

second

.“

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin.

“

Why

should

with

you?“ Lakas loob kong tanong.

Yumuko siya at hinawakan ang aking baba.

“

Because

that’s

main

condition

. That is to obey

what

told

you

do.

Disobey

and

I’ll

give

you

punishment

return

. So you

should

know how to follow

orders

all

the

time

.“

Hinaplos niya ang panga ko. Pababa sa aking leeg.

“And my first order to you, is to stay

with

me,

baby

.“

Kabanata III

“

Dyan

lang

,“ turo ko sa isang kanto.

Hinatid niya ako at wala akong karapatang tumanggi, follow his orders ika nga niya. Naisip ko na mabuti na lang din na sundin ko siya dahil wala namang mawawala sa akin. Sa katunayan ay ako pa ang nakikinabang sa mga utos niya. Katulad na lamang nitong paghatid niya sa akin.

Hininto niya na ang sasakyan pero kasabay no’n ang pagkunot ng noo niya.

“

You

don’t

live

here

,“ napatigil ako sa sinabi niya.

How did… How did he knew that?

He seems to know a lot about me. Kanina ko pa iyon napapansin. Hindi ko naman kasi tinuro ang daan papunta rito sa bahay. Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang daan, hindi ko rin alam kung bakit niya alam na hindi ang tinitirhan ko ang kantong itinuro ko sa kanya. Hindi ko alam. Pero siya, mukhang ang dami niyang alam.

“

Uhm

papasok

kasi

ako

eskinitang

iyan

para

marating

ang

bahay

Hindi

naman

kasya

ang

sasakyan

dyan

kaya

dito

lang

ako

.“ Itinuro ko ang masikip na eskinita sa gilid. Purong katotoohanan naman ang sinabi ko at walang halong kasinungalingan.

“

S-Sige

alis

ako

Mag-iingat

.“

Lumabas na agad ako ng kotse bago pa siya makapagsalita. Ngumiti ako at kumaway sa kanya kahit hindi ko siya makita sa loob dahil tinted ang sasakyan niya. Hindi ko na hinintay umalis ang kotse niya at nagmamadali na agad akong naglakad patungo sa eskinita.

Nakaka-ilang hakbang na ako nang tumigil ako at lumingon. Namilog ang mata ko nang makitang naroon pa rin ang sasakyan niya. Hindi nakaligtas sa paningin ko na nakababa ang isang bintana ng sasakyan niya at mula roon ay nakikita ko ang kanyang pares na asul na mga mata na tila lumiliwanag sa dilim. Tumalikod agad ako at mas binilisan ang lakad.

Hilig ba talaga ng lalakeng iyong manitig? Kalahati yata sa oras na nakasama ko siya ay nakatitig lang siya sa akin. Pero kakaiba ang mga titig niyang iyon. Parang may laman na hindi ko maipaliwanag. Tumatagos iyon sa kaibuturan ko na parang may pilit na inaabot.

Nang makarating ako nang bahay ay maingat akong umakyat dahil tulog na ang lahat ng tao rito sa ganitong oras. Malapit na ring mag-alas’kwatro at sigurado akong magmumukha na naman akong zombie bukas.

Mabilis muna akong naligo dahil pakiramdam ko ay kumapit sa akin lahat ng usok sa bar, isama pa ang aircon sa kotse at condo unit ni… Tyler.

Iwinaksi ko kaagad siya sa utak ko. Hindi maganda ang epekto niya sa akin, at ayokong mas palalimin pa iyon. Walang magandang maidudulot sa akin ang mga taong katulad niya. Mayaman, malamig, at misteryoso.

Pinilit kong makatulog. Paikot-ikot ako dahil hindi mawala sa pakiramdam ko na may nagmamasid sa akin. Ito na yata ang gabi na hirap na hirap akong makatulog.

“

please

Gusto

talagan

makapag-aral

eskwelahang

’yon!“

Habang pababa ako ng hagdan ay iyon ang nabungaran ko. Ang pinsan kong mukhang may hinihiling na naman kay auntie.

“

Masyadong

mahal

ang

eskwelahang

iyon

anak

. Naku! Hindi

kakayanin

budget

namin

tatay

kapag

Smith

University

mag-aaral.“

Nanigas ako sa narinig ko. Smith University.

“

sige

! Pangako

mag-aaral

mabuti

kapag

doon

ako

ie-enroll!“ Pilit pa ni Jamaica, iyong pinsan kong spoiled brat.

Gusto niya lahat ng gusto niya ay makuha niya, wala siyang pakialam kung halos gumapang na ang mga magulang niya makuha lang ang gusto niya. Hindi ko naman masabing masama siyang anak dahil may kasalanan din sina auntie at pinalaki siyang ganyan.

“

Ano

ang

dahilan

gustong-gusto

mong

mag-

aral

doon

?“

Nagpatuloy na ako sa pagbaba ng hagdan. Mukhang hindi naman nila napapansin ang presensya ko dahil busy sila sa pag-uusap.

“

kasi

…“ Tumigil saglit si Jamaica sa pagsasalita at nakita ko ang pamumula ng mukha niya. “

Nandoon

po kasi

iyong

ultimate

crush

ko.“

Kumunot ang noo ni auntie. Mag’re-react pa lang siya nang agad muling nagsalita si Jamaica.

“

Sinasabi

sayo

mama

jackpot

ang

lalakeng

iyon

Siguradong

kapag

na-in

love

siya

akin

magiging

mayaman

tayo

! Akalain mong kahit

beinte

anyos

lang

siya

multi-

billionaire

!“

Nagulat si auntie, pati ako ay hindi maiwasang magulat. May gano’n bang sa murang edad ay gano’n na kayaman? Parang napaka-imposible naman.

“

Talaga

anak

Aba

maganda

palang

i-enroll

kita

dyan

Bihagin

ang

puso

niya

nang

maging

donya

tayo

!“

Hindi naman maipagkakailang maganda si Jamaica. Pero mas maganda sana kung maganda rin ang ugali niya.

“

Ano

bang

pangalan

lalakeng

iyan

?“ Napailing na lang ako. Mukhang napaikot na ni Jamaica si auntie.

“

Tyler

Craig

Smith

,“

Kung kanina ay nanigas lang ako, ngayon ay naestatwa na ako sa kinatatayuan ko.

H-Hindi pwede…

“

Nakikinig

g may usapan

may

usapan

Zafina

?“

Napatalon ako nang sumulpot sa likod ko si uncle. Napatingin tuloy sa gawi ko si Jamaica at si auntie.

“

Anong

ginagawa

dyan

Zafina

Aba’t

magtrabaho

!“ Agad akong nataranta sa pagsigaw sa akin ni auntie.

“

Opo

!“ Tumalikod na agad ako para bumaba kung nasaan ang kainan nina auntie. Nakita ko pa ang pagngisi sa akin ni Jamaica, nakita niya na naman kasing sinisigawan ako ng magulang niya at gustong-gusto niya iyon.

Kinuha ko ang maliit kong notebook at ballpen bago ako nagtungo sa isang lalakeng natatakpan ng menu ang mukha.

“

Magandang

buhay

sir

Ano

pong

order

nila

?“ Pinagaan ko ang boses ko dahil wala namang customer na gustong makarinig ng mabigat na boses. Iyon ang dahilan kung bakit kilala ako ng mga regular customers dito. Nahahawaan ko kasi sila lagi ng good vibes ko.

“

you

work

here

,“

Nahuli ko ang hininga ko nang marinig ko ang boses na iyon. Dahan-dahan akong tumingin sa kanya pero nakatakip pa rin sa mukha niya ang menu. At nang unti-unti niyang nilapag ang menu sa mesa ay nakinita kong tama ang hinala ko. Bahagyang naka-angat ang isang gilid ng labi niya na parang nasisiyahan siya sa gulat na nakikita niya sa mukha ko.

“

T-Tyler

anong

ginagawa

dito

?“

“

eat

,“

Of course, to

eat

. Anong aasahan ko? Na pumunta siya rito para sa akin? Dream on, Zafina. Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng pagkadismaya.

“

Right

Anong

order

niyo

sir

?“

Itinutok ko na lang muli ang paningin ko sa kwadernong hawak ko. Hindi ko na siya tinapunan pa ng tingin pero nakikita ko siya mula sa gilid ng mata ko. Magulo ang buhok niya na parang kamay niya lang ang ginamit niyang pangsuklay doon, naka-simpleng puting shirt at ripped jeans lang din siya pero hindi iyon nakabawas sa kagwapuhang taglay niya. Para pa rin siyang modelo kahit na ganoon lang ang ayos niya, kahit yata basahan lang ang suotin niya ay magmumukha pa rin siyang modelo.

Nakita kong gumalaw siya para kunin muli ang menu bago niya binanggit ang order niya. “

I’ll

have

one…

Ni-la-gang

ba-ka

,“

Halatang-halata ang pagkahirap niya nang banggitin niya ang order niya. Bahagya pang nakatagilid ang ulo niya at nakakunot ang noo habang binabasa ang pagkain sa menu. Hindi ko napigilang mapahagikgik dahil para siyang batang hindi marunong magbasa. Napatingin siya sa akin dahil sa mahinang pagtawa ko kaya agad ko iyong pinigilan pero hindi ko maalis ang ngiting nakaguhit sa labi ko.

Pagkatapos kong isulat ang order niya ay tumingin na ako sa kanya at nahuli ko siyang nakatitig sa akin. Imbis na maalis ang ngiti ko ay mas lumapad pa iyon dahil halata sa itsura niya na nagtataka siya kung bakit ako tumawa kanina.

“

u look

beautiful

when

smiling

,“ nabigla ako sa sinabi niya.

Dahil doon ay naalis ang ngiti ko. Namula rin ang buong mukha ko. May mga nagsasabi naman sa aking maganda ako pero hindi ko inaasahang pati siya ay sasabihin iyon.

“

Uhm

ano

pong

drink

niyo

sir

?“ Pagiiba ko ng topic. Mukhang napansin niya iyon dahil napangisi siya. Pero kahit na ganoon ay sinagot niya pa rin ang tanong ko.

“

glass

water

will

fine

for

.“

“

Iyo

lang

lahat

?“

“

Yes

,“

Kung ang ibang customer ay nagagawa ko pang ngitian bago ako umalis, iba ngayon, hindi ko magawang ngumiti dahil nag-eecho pa rin sa utak ko ang ginawa niyang pagpuri sa akin kaya umalis na lang ako ng walang ano-ano.

Nagtungo ako sa kusina at dinikit ko ang pahina ng order ni Tyler sa mga hilera rin ng mga order ng customers. Lalabas na sana ako para kumuha pa ng mga orders nang biglang may humablot ng buhok ko mula sa likod.

“

Ang

kapal

naman

talaga

mukha

para

makipaglandian

habang

nandito

teritoryo

namin!“

Dinaanan agad ng kaba ang dibdib ko. Sasaktan na naman ako ni Jamaica.

“

kay

Tyler

Craig

Smith

talaga

huh

Para

ano

Para

maging

mayaman

Ang

lakas

naman

talaga

loob

!“

Napakapit na lang ako sa kamay niyang nakasabunot sa buhok ko. Hindi na ako sasabat pa dahil mas nagagalit siya pag ganoon. Ang mga kusinera naman ay naaawang nakatingin lang sa amin. Wala silang magawa dahil kapag nakialam sila ay matatanggal sila sa trabaho.

“

Binabalaan

kita

Zafina

huwag

mong

lalapitan

ang

lalakeng

iyon

Alam

ang

kaya

kong

gawin

.“

Pabalya niya akong binitawan kaya napasubsob ako sa sahig. Bago siya maglakad paalis ay sinipa niya pa ako sa tagiliran kaya napaigik ako.

“

Jusko

Zafina

!“

Dinaluhan agad ako ng mga kusinera pagkaalis ni Jamaica. Tinulungan nila akong tumayo habang ang iba ay inaayos pa ang nagulo kong buhok.

“

Sumusobra

talag

ang

batang

iyon

!“ Nanggagalaiting sigaw ng pinakamatanda rito. Nginitian ko na lang siya para ipakitang ayos lang ako.

“

Hayaan

niyo

siya

nay

Hindi

kayo

nasanay

kanya

. Tsaka

ayos

lang

naman

ako

.“ Tumawa pa ako para pagaanin ang tensyon dito sa kusina.

“Sigurado

bang

ayos

lang

anak

?“

Ngumiti ako, kahit hindi ko man sila kadugo ay pakiramdam ko sila pa ang mas tunay kong pamilya kaysa kina auntie.

“

Opo

naman

! Sige

nay

ise-serve

lang

ito

.“ Kinuha ko ang tray na may lamang pagkain.

Mukang nakumbinsi ko naman silang ayos lang ako kaya nagbalik na sila sa kani-kanilang gawain. Ako naman ay lumabas na para i’serve ang hawak kong tray.

Pinigilan kong mapatingin kay Tyler habang nagse-serve ako kahit na ramdam ko na nakadikit sa akin ang titig niya. Pinilit kong magtrabaho ng maayos at makitungo ng maayos.

Nang maiserve ko na lahat ng niluto ay tumayo na lang ako sa isang gilid at naghintay ng mga pagkaing niluluto pa, kasama na roon ang order ni Tyler. Hanggang sa namataan ko si Jamaica na lumabas ng kusina na may bitbit na tray. Sinundan ko siya ng tingin habang papunta siya kay Tyler.

Nakangiti niyang sinerve ang order nito. Nakita ko pa ang pagbuka ng labi niya na nangangahulugang kinakausap niya si Tyler pero hindi inalis ni Tyler ang titig niya sa akin. Nang mapansin iyon ng pinsan ko ay sinundan niya ang tingin ni Tyler. Bago pa bumagsak ang tingin sa akin ni Jamaica ay agad akong tumalikod at pumunta na lang sa kusina.

Hindi pwedeng malaman ni Jamaica na magkakilala kami ni Tyler, o kahit anong nagpapakita na may koneksyon kami ng lalake. Noong huli na nagkagusto sa akin ang crush niya ay halos sumuko ako sa pagpapahirap niya. Tumindi ang pananakit niya sa akin, mayroon ding oras na sinisiraan niya ako, at ang pinakamatindi ay nagising na lang ako na hindi ko na mabuksan ang pinto ng kwarto ko, kinulong niya ako roon ng dalawang araw.

Nangangamba ako na ulitin niya iyon. Pero anong gagawin ko? Ang unang utos sa akin ni Tyler ay manatili ako sa tabi niya. Paano ko gagawin iyon nang hindi kami nakikita ni Jamaica? Lalo na at papasok din siya sa papasukan kong eskwelahan?

Dala-dala ko ang problemang iyon habang nagtra-trabaho ako sa bar. Maayos na ang pananamit ko, hapit at maigsi pa rin naman pero hindi na katulad kagabi na kailangan ko pang ilabas ang cleavage ko. Hindi na rin ganoon kataas ang tip na natatanggap ko pero ayos lang naman iyon sa akin, sagot naman na ni Tyler ang gastos ko sa eskwelahan.

Nakaramdam ako ng panghihinayang nang hindi ko siya masilayan ni isang segundo sa bar. Marahas akong umiling at binatukan ang sarili. Hindi pwedeng tumatak sa utak ko ang lalakeng iyon.

Mabilis akong nakauwi dahil wala ng trapiko sa ganitong oras. Pagkatapos kong maligo ay nagsuot ako ng maluwag na puting sando at maiksing shorts. Paanong hindi magiging maiksi kung simula pa lang trese anyos ako ay shorts ka na ito. Mabuti na lang at hindi lumalaki ng gaano ang bewang ko kaya nagkakasya pa ang mga dati kong damit sa akin.

Naglatag na ako ng kumot sa sahig. Wala naman akong kama dahil bodega lang na nilinis ko ang nagsisilbi na kwarto kong ’to. Sinusuklayan ko ang basang buhok ko habang naglalakad patungo sa nilatag ko nang may mamataan akong bulto sa labas ng bintana.

Kumunot ang noo ko at nilapag ang hawak kong suklay bago ako nagtungo sa maliit na bintana. Sumilip ako roon at sa tulong ng ilaw sa poste sa may gilid ay naaninagan ko ang mukha niya.

Kumabog ng malakas ang dibdib ko nang makita ko na naman siya. Nakatingala siya sa akin mula sa baba. Parang kanina pa niya pinapanuod ang bawat galaw ko.

“

Tyler

…“
Nabigkas ng bibig ko.

Mukhang nabasa niya ang pagbuka ng bibig ko. Ngumisi siya at kitang-kita ang kislap ng mga mata niya na parang nakikipaglaro, larong hindi ko magugustuhan.

Napakapit ako sa dibdib ko dahil pakiramdam ko ay lalabas na ang nakakulong doon.

Sa kabila ng dilim ng paligid ay nakita ko pa rin ang pagbuka ng bibig niya. Sinubukan kong basahin iyon pero nagsisi lang ako sa huli. Dahil gumulo lang ang utak ko sa dalawang katagang binigkas niya.

’

You’re

Mine

,’

Kabanata IV

Pinagmasdan ko ang suot kong uniporme habang pinaplantsa ito gamit ang kanang kamay ko.

Tamang-tama sa sukat ko ang kulay puting long sleeves polo na umaabot hanggang sa ibaba ng siko ko, may linings ito na kulay krema sa magkabilang gilid at parteng kwelyo. Sa itaas ng polo sa bandang kaliwa ay nakatahi ang logo ng eskwelahan. Tinernuhan ito ng maiking kulay krema na palda na umaabot naman hanggang sa ibabaw ng tuhod ko. At dahil ayaw kong ilantad ng masyado ang balat ko ay nagmedyas ako ng puti na hanggang tuhod.

Nang magsawa ang mga mata ko kakatitig sa suot ko ay kinuha ko na ang bag ko na naglalaman ng mga libro tsaka ako sumibat paalis ng bahay. Alas sais pa lang ng umaga kaya naglakad na lang ako, tipid din iyon sa pamasahe. Sinadya kong maagang umalis dahil ayaw kong magkasalubong kami ni Jamaica at maabutan niya akong ganito ang suot na uniporme. Hangga’t sa maaari ay hindi ko hahayaang mag’krus ang mga landas namin.

Pagkalipas ng tatlumpu’t minuto ay nakarating ako ng eskwelahan. Pinigilan ko ang mapanganga nang makita ko ang kabuuan no’n. Napakalaki. Pakiramdam ko ay hindi ako nabibilang sa lugar na iyon.

Bumuga ako ng hangin bago ako pumasok. Ayon sa schedule ko ay mamaya pang alas otso ang unang klase ko kaya nang makakita ako nang malawak na garden ay tumambay muna ako roon. Umupo ako sa isang bench na nasisilungan ng isang puno.

Habang patagal ng patagal ay dumarami na ang mga tao. May iba pang napapagawi ang tingin sa akin at bigla na lang silang mapapangiwi, lalo na pag dumadapo ang tingin nila sa sapatos kong pudpod pati na rin sa bag kong sira-sira. Ang ibang mga grupo ng mga babae ay nagtatawanan pa na waring nangiinsulto pero binabalewala ko na lang. I expected this, syempre, ano nga naman bang aasahan ko sa eskwelahan ng mga mayayaman? Of course, spoiled brats.

Yumuko na lang ako at pinagkiskis ang mga sapatos ko habang tinititigan iyon. Ganoon lang ang pinagkakaabalahan ko nang mapansin kong pahina na ng pahina ang kaninang malalakas na boses ng mga studyante, kung hindi nagbabatian, ay naghahalakhakan sila. Tumingin ako sa lumang relo ko at nakitang alas syete na. Marami sigurong may schedule ng ganitong oras.

Pagkababa ko ng kamay ko ay siyang pagharang ng isang bulto ng tao sa harap ko. Iniangat ko ang mukha ko at ganoon na lang ang pagwawala ng sistema ko nang nakita ko si Tyler. Nakapamulsa siya habang nakasukbit ang backpack niya sa kanyang kanang balikat. Bagay na bagay sa kanya ang panlalakeng uniporme namin, nagmukha siyang bad boy dahil nakabukas ang unang dalawang butones ng polo niya kaya malayang sumisilip ang pula niyang shirt mula sa loob.

Biglang sumulpot sa utak ko ang itsura niya habang nakangisi sa akin kagabi. Gusto kong tanungin kong bakit siya naroroon at kung ano ang ibig sabihin ng dalawang katagang sinabi niya. Pero paano? Kinakabahan ako.

Naalarma ako ng linuhod niya ang isa niyang paa kaya nagkapantay ang mukha namin. Kusang umatras ang mukha ko dahil sa pagkailang. Pero parang wala lang naman sa kanya ang pagkakalapit ng mukha namin.

Nakita kong kumilos ang kamay niya kaya napunta roon ang tingin ko. May kinuha siya sa bulsa niya at niluwa no’n ang isang parihabang pin na naglalaman ng pangalan at seksyon ko. Iyon ang nagsisilibing identification namin dito sa school. Napakagat ako sa ibabang labi ko nang tahimik niyang ipinin iyon sa polo ko sa bandang ibaba ng logo.

“

Sana

ibinigay

lang

akin

,“ mahinang usal ko pagkatapos.

“

Are

you

ordering

?“ Kunot-noong tanong niya.

Tumayo na siya at muling namulsa. Tumayo na rin ako habang kusang kumawala ang ngiti sa labi ko. Hindi ko iyon napigilan. Hindi ko alam kung bakit ang saya ko at sa wakas nakita at nakausap ko na ulit siya.

“

Nope

just

suggesting

Magkaiba

’

yon

.“ Ngingisi-ngising paliwanag ko.

“Well then, you’re

already

late

suggest

I’ve

already

done

.“

Hinawakan niya ang pulso ko at walang sabi-sabing naglakad kaya napalakad din ako. Hindi niya na nakita ang pagnguso ko dahil sa sinabi niya. Pero agad ding napalitan ng pagtataka ang kaninang ekspresyon ko.

“

Where

are

going

?“ Tanong ko habang patuloy siya sa paghila sa akin. Pero wala akong nakuhang sagot mula sa kanya.

Ang ibang studyante ay kusang napapatingin sa amin at nanlalaki ang mga mata. Noong una ay akala ko dahil sadyang head-turner lang ang kasama ko, pero biglang pumasok sa utak ko na si Tyler nga pala ang anak ng may-ari ng school!

Kasabay ng pagtigil namin sa paglalakad ay ang paghila ko ng kamay ko mula sa kanya. Tumingin ako sa paligid at nakitang nasa parking lot kami. Walang katao-tao kaya naman nakahinga ako ng maluwag.

“

Get

,“ napatingin ako sa harap namin at nakita ko ang isang sasakyan. Nakabukas na ang pintuan sa passenger seat nito. Pero ang mas napansin ko ay iba ito sa sasakyan niya noong nasa bar kami.

Tumingin ako kay Tyler at mukhang nakuha niya agad ang pangamba sa tingin ko. Marahan siyang bumuga ng hangin bago siya nagsalita.

“

It’s

just

first

day

class

only

introduction

will

happen

that’s

what

you’re

worrying

about

.“

Dahil sa sinabi niya ay napanatag ako kaya sumakay na ako sa sasakyan niya. Sinara niya ang pinto bago siya nagtungo sa driver seat. Nag’seatbelt na agad ako at ganon din ang ginawa niga pagkapasok niya sa loob. Nagsimula na siyang magmaneho at pinili kong huwag na lang magtanong tungkol sa pupuntahan namin kahit kating-kati akong itanong iyon. I think it’s better to just wait and see.

Lumipas ang dalawampung minuto nang ipinasok ni Tyler ang sasakyan sa isang parking lot na hindi pamilyar sa akin. Pinagbuksan niya ako ng pinto at pinaglahadan ng kamay. Napatitig ako sa kanyang kamay ng ilang sandali bago ko ito walang imik na tinanggap. Para akong nakaramdam ng kuryente sa kamay kong iyon lalo na ng bahagya niya pang pinisil ang kamay ko.

Napalunok ako at dumiretso na lamang ng tingin. Kusang bumukas ang pinto at sinalubong kami ng napakalamig na klima. Nasa isa kaming twenty four hours open na mall. Hinila ako papasok ni Tyler at nagpatianod lang ako.

Napaamang ako habang pinagmamasdan ang paligid. Inaamin kong ngayon lang ako nakapasok sa isang mall. Kung hindi kasi sa palengke ay sa ukay-ukay lang naman ako bumibili ng mga gamit ko. Hindi rin ako pumupunta dito para mamasyal dahil wala akong oras para maglakwatsa.

Sa kakamasid ko sa paligid ay napansin kong nakuha namin ang atensyon ng mga tao. Nakatingin sila sa amin habang ang ilan ay nagbubulong-bulungan. Hindi ko maiwasang mapayuko. Hindi ako sanay sa ganoong atensyon.

Pumasok kami ni Tyler sa pwesto na puro pambabaeng gamit. Nakita kong dumampot si Tyler ng isang sapatos na may napakataas na takong. Hinagis-hagis niya ang sapatos sa ere pagkatapos ay muling sasambutin. Iyon ang ginagawa niya hanggang sa tumigil kami sa isang… Pader? Oo, pader. Pader na may fire alarm.

Napatingin ako kay Tyler dahil sa pagtataka pero ganoon na lang ang pagsinghap ko ng hinampas ni Tyler ang fire alarm gamit ang takong ng sapatos! Nabasag ang salamin na pumoproteka sa fire alarm at bago ko pa siya mapigilan ay pinindot na iyon ni Tyler kaya umalingawngaw sa paligid ang malakas na tunog na nagsisimbulong may sunog.

Nagsigawan ang mga tao at nagsitakbuhan palabas. Naging masikip tuloy ang paligid, lalo na sa pwesto namin dahil nasa gilid lang namin ang fire exit. Napasandal ako sa pader habang si Tyler ay nasa harap ko. Nakalapat ang dalawa niyang palad sa pader sa magkabilang gilid ng balikat ko na waring pinoprotektahan ako sa mga taong nagsisitakbuhan pababa. Kaya ang kinalabasan ay si Tyler ang natutulak imbis na ako dahil nakaharang ang katawan niya sa harap ko.

Nawala ang mga katanungan ko sa ginawa niya kanina nang nakita ko ang mga mata niyang nakapikit. Minsan ay napapangiwi pa siya dahil sa iniinda niyang sakit dala ng mga taong tumutulak sa kanya. Hinawakan ko ang magkabilang niyang panga dahilan para mapadilat siya at mapatingin sa akin.

“Okay

lang?“ Nagaalala kong tanong.

Halos tumalon palabas ang puso ko nang makita ko siyang ngumiti kahit halatang nahihirapan siya. Sa unang pagkakataon ay nakita ko kung paano umamo ang kanyang asul na mga mata.

“I’

fine

,“

Napatitig ako sa kanya. Muli na namang may tumulak sa kanya kaya muntik na siyang sumubsob sa akin pero maagap niyang nakontrol ang kanyang sarili bago pa iyon mangyari.

Gumapang ang kamay ko mula sa panga niya paakyat sa sentido niya. Pinunasan ko ang pawis na tumutulo sa kanyang noo at gilid ng ulo. Naramdaman kong naging maintensidad ang titig niya sa akin nang gawin ko iyon. Pero imbis na pansinin iyon ay walang ano-ano ko siyang hinila papalapit sa akin. Nawala ang espasyo na namamagitan sa amin at tuluyang kong naramdaman ang katawan niyang dumikit sa akin.

Naramdaman ko ang paninigas niya sa ginawa ko. Pati na rin ang pagtensyon ng mga muscles niya nang ipinalupot ko ang braso ko sa leeg niya. Ibinaon ko ang ulo ko sa dibdib niya kaya narinig ko ang pagtibok ng puso niya. Natigilan ako dahil mabilis at malakas ito katulad ng pagtibok ng akin. Parang nawala lahat ng ingay kahit nakikita kong marami pa ring nagsisigawan, ang tanging naririnig ko lang ay ang pagtibok ng puso ni Tyler. Hindi ko alam na posible palang mangyari iyon.

Ramdam ko ang mainit na hininga ni Tyler sa itaas ng tenga ko. Naramdaman ko ang pagyuko ng ulo niya kaya napatunghay ako mula sa pagkakabaon ng ulo ko sa dibdib niya. Nagsalubong ang mga mata namin. Mas yumuko pa siya kaya nagdikit ang mga ilong namin. Bumaba ang tingin niya sa labi ko dahilan para magwala ang puso ko.

Nang magsimulang mas bumaba ang ulo niya sa akin ay nataranta ako. Lumikot ang mga mata ko at dahil doon ay nakita kong wala na ang mga taong natataranta. Kinuha ko ang pagkakataon na iyon para gawing palusot.

“

W-Wala

yung

mga

tao

,“

Napatigil siya at napatitig sa akin. Ako naman ay mabigat ang paghinga habang nakatingin lang sa likod niya dahil ayaw kong salubungin ang tingin niya.

Nang lumayo siya sa akin ay nagpakawala ako ng hininga. Hindi ko napansing pigil ko na pala ang hininga ko simula nang gumalaw pababa ang ulo niya sa akin.

“

Good

morning

sir Smith,

already

gathered

all

our

medium

sized

clothes

.“

Napatingin ako sa isang babae. Nakangiti ito sa amin at base sa damit nito ay propesyonal itong nagtra-trabaho rito sa mall. Tumingin ako sa pin na nakasabit sa gilid ng dibdib niya at nabasang Alliah ang pangalan niya.

“

This

way

sir,“ inilahad ni Alliah ang kanyang kamay bago siya nagsimulang maglakad. Hinawakan ni Tyler ang kamay ko bago namin sinundan ang babae.

Pagtingin ko sa paligid ay nakitang narito pa rin ang mga staffs ng mall. Doon ko napagtantong ang mga lumabas lang ng mall ay ang mga customers nito. Ibig sabihin, ay planado ang lahat?

“

Here

are

the

clothes

sir

Smith

,“

Tumigil kami sa isang botique na naglalaman ng mga iba’t ibang klase ng damit at sapatos. Lahat ng mga iyon ay pambabae.

“

Give

her

decent

dress

,“ malamig na utos ni Tyler kay Alliah. Tumango lang ang huli bago siya nagtawag ng dalawang tao.

Naglakad si Tyler papunta sa isang sofa na nasa tapat ng fitting room at kumportableng umupo roon. Uupo na rin sana ako nang may dumating na dalawa pang babae na mukhang staff din nitong mall at walang ano-anong pinapasok ako ng fitting room. Sila ang tinawag ni Alliah kanina.

“

Isukat

niyo

ito

ma’am

,“ nakangiting sabi ng isa sa akin sabay abot ng pulang dress at ang isang babae naman ay itim na sapatos na may mataas na takong ang iniabot sa akin.

Nagtataka man sa nangyayari ay sinunod ko na lang sila. Lumabas ako ng fitting room suot-suot ang ibinigay nila sa akin. Napatingin ako kay Tyler nang makitang umiling ito. Parang iyon ang senyales para muli akong papasukin ng dalawang babae at pasuotin ng iba pang bestida at sapatos.

Walong beses kong inulit-ulit ang pagpapalit ng damit at sapatos bago ko nakita ang bahagyang pagkatulala ni Tyler sa huling damit kong isinuot bago ito tumango. Pagod kong isinuot muli ang uniporme ko. Nawala lahat ng enerhiya ko sa ginawa kong pagpapalit-palit ng damit kanina, hindi naman kasi ako sanay sa ganoon.

“

Tired

?“ Bungad sa akin ni Tyler pagkalabas na pagkalabas ko ng fitting room. Nakatayo na siya at nagaabang na lang sa akin. Pagod naman akong ngumiti sa kanya at tumango.

“

Where

do you want

eat

?“

“

Kahit

saan

,“

humawak ito sa bewang ko na bahagyang nagpakislot sa akin kasabay ng pagdating ni Alliah.

“

Here

sir

We’ll

just

send

the

other

clothes to

her

address

right

away

.“ Tumingin ito sa akin at ngumiti ng matamis. Ako ba ang tinutukoy niya?

“W-Wait. Ako

ang

pinaguusapan niyo?

A-Anong

clothes

?“

“

Everything

this

boutique

,“

Nanlaki ang mga mata kong napatingin kay Tyler na wala man lang ka-emosyon emosyon.

“S-Seryoso?

H-Hindi

pwede

Siguradong

magtataka

sina

auntie

kung

makita

nila

ang

mga

iyan

.“ Lalo na si Jamaica. Siguradong maiinggit siya at pagiinitan niya na naman ako.

“

I’ll

the

one

send

those

you

later

midnight

.“

Magpro-protesta pa sana ako pero may inabot sa akin si Alliah na dalawang paper bag na nagpatigil sa akin.

“

Wear

that dress

tomorrow

after

class

,“ sambit ni Tyler.

Binuksan ko ang dalawang paper bag at nakitang iyon ang bestida at sapatos na nagustuhan kanina ni Tyler. Napatingin ako kay Tyler ng may pagtataka. Saan kami pupunta?

“

Don’t

ask

Come

on,

let’s

eat

.“

Nagtungo kami sa isang mamahaling restaurant at doon kumain. Pagkalabas namin ng mall ay nagulat pa ako nang makitang madilim na ang paligid. Hindi ko man lang namalayan ang oras, parang ang bilis.

Hinatid niya ako papuntang bahay. Umabot din iyon ng isang oras dahil sa tindi ng trapiko. Alas syete na nang tumigil ang sasakyan sa may masikip na eskinita. Bababa na sana ako ng sasakyan nang naunahan ako ni Tyler.

“

Uhm

mauna

ak–

“ pinutol niya ako sa pagsasalita.

“

I’ll

walk

you

home

,“

“

But–

“ napatigil ako ng titigan niya ako ng may intensidad. Awtomatiko kong tinikom ang bibig ko. Right, I shouldn’t protest.

Hinila niya ang kamay ko at nagsimula na kaming maglakad patungo sa masikip na eskinita. Halos hindi kami magkasya dahil malaki ang pangangatawan ni Tyler. Hindi tuloy maiwasan ang pagbabanggaan ng mga braso namin.

“

Dit

ako

,“ tumigil kami sa tapat ng bahay nina auntie. Tanging ang dilaw lang na ilaw ng poste sa gilid ang nagbibigay liwanag sa paligid.

Papasok na sana ko nang bahay nang hinigit niya ang bewang ko. Wala sa sariling nahigit ko rin ang aking hininga. Hinarang ko ang dalawang kamay ko sa dibdib niya bago pa tuluyang magdikit ang katawan namin. Ibinaon niya ang mukha niya sa leeg ko kaya naramdaman ko ang mainit na hininga niya roon.

Mabagal at marahan niyang dinilaan ang gilid ng leeg ko at bahagyang sinipsip ang balat na iyon. Awtomatikong nagsitaasan ang mga balahibo ko. Napakapit ako bigla sa balikat niya dahil parang may nagliyab sa loob ko dahilan para mag-init ang buong katawan ko.

“See you later midnight…” kakaiba ang boses niya, parang magaspang. Iyon yata ang tinatawag nilang husky voice.

“…

baby

,“

Kabanata V

Tyler is, somehow, a good man. Ngayon ko lamang iyon napagtanto. He’s cold, mysterious, intimidating, and also manipulative. But behind those characteristics is a sweet and caring man. Patunay doon ang pagsalo niya ng mga tulak sa mall na dapat ay sa akin. At hindi niya naman ako bibilhan ng mga mamahaling damit kung walang kabutihan sa puso niya.

Speaking of clothes… Nanlaki ang mga mata ko. Nakalimutan ko sa kotse ni Tyler iyong dalawang paper bag na naglalaman ng susuotin ko raw bukas! Napasapo ako sa noo ko. Bakit ko ba nakalimutan iyon? Nevermind, babalik nga naman pala si Tyler dito ng hating gabi. Hindi na muna ako papasok sa bar na pinapasukan ko. Hindi pa naman ako nangangapos sa pera kaya ayos lang.

“

Malandi

!“

Pagkapasok na pagkapasok ko pa lang sa bahay nina auntie nang may humigit na agad sa buhok ko. Hindi ko na kailangan tignan kung sino ang may gawa no’n.

“Akala mo hindi kita makikita sa school? Talagang doon ka rin

nag-aral

haliparot

! Para ano? Para akitin si Tyler Smith?!

Sinasagad

talaga

ang

pasensya

!“

Nagulat ako sa narinig ko. Pero agad akong napangiwi nang mas higpitan niya ang pagkakasabunot sa buhok ko. Ang sakit!

“Hindi mo siya maaakit! Dahil ako lang ang makakaakit sa kanya!

Akin

lang

siya

Akin

lang

!“

Sinampal niya ako. Muntik na akong matumba kung hindi niya lang hawak ang buhok ko. Pumikit ako ng madiin para mainda ang sakit. Parang maaalis na ang mga buhok ko sa aking anit sa higpit at pwersa ng pagkakasabunot niya sa akin!

“M-Mali ka

iniisip

Jamaica

!“ Sinubukan kong magpaliwanag sa gitna ng panginginig ko. “

Hindi

inaakit

Tyler

, m-maniwala

!“

Pero bilang siya ay hindi niya ako pinakinggan. Mas hinila niya pa ang buhok ko. Pero hindi ko hinayaang may pumatak na luha sa mga mata ko. Hinding-hindi ako iiyak dahil lang sa inaapi ako. Kailangan kong maging matatag, iyon ang hulong bilin sa akin ni tatay bago siya mawala.

“

Diyos

ko!

Anong

nangyayari

dito

?!“

Dumagundong ang dibdib ko nang marinig ko ang sigaw ni auntie. Alam kong mas maaapi na naman ako. Kahit kailan naman ay hindi ako kinampihan ni auntie kahit alam niyang mali ang anak niya.

Pabalya akong tinulak ni Jamaica kaya lumagapak ako sa sahig, bago niya ako dinuro-duro gamit ang kanyang hintuturo.

“

Iyang

malanding

’

yan

Inaakit

niya

Tyler

Para

yumaman

siya

tsaka

niya

tayo

paghihigantihan

!“

Tumayo agad ako kahit umiikot ang paningin ko. Pilit kong binalanse ang sarili ko.

“

H-Hindi

iyon

totoo

auntie

!“

“

anong

pinapalabas

sinungaling

ako

?!“

Hindi ako makapaniwalang tumingin kay Jamaica. Siya naman ay nagsimula ng umiyak. Hindi ko mapigilang mapamura sa utak ko. Ngayon siya ang lumabas na kawawa at ako ang nagsilbing kontrabida dahil sa ginagawa niyang paghagulgol. Yumakap pa siya sa gilid ng nanay niya na para bang naghahanap ng kalinga ng isang ina. Wala sa sarili kong naikuyom ang kamao ko.

“

Wala

kang

utan

loob!“

Sinugod ako ni auntie ng sampal. Hindi pa man ako nakakapag-react nang hinila niya na agad ang buhok ko tsaka ako kinaladkad pababa ng hagdan. Wala akong nagawa nang tinulak niya ako nang makarating kami sa kainan niya na narito lang din sa ibaba. Tumama pa ang bewang ko sa isa sa mga mesa kaya napangiwi ako sa sakit.

“

Dito

matulog

Pasalamat

mabait

ako

lagay

ito

hindi

kita

papatulugin

lansangan

!“

Napayuko na lang ako. Tinignan muna ako ni auntie ng masama bago siya muling umakyat sa bahay niya. Napaupo ako sa isang upuan. Hinaplos ko ang bewang kong napurahan para kahit papaano ay mawala ang sakit sa parteng iyon.

Naramdaman ko ang paghapdi ng labi ko kaya hinawakan ko iyon. Dumudugo ang gilid ng labi ko, siguradong dahil sa pagsampal sa akin ni auntie kanina. Hanggang ngayon din ay nararamdaman ko pa ang pagkirot ng ulo ko dahil sa pananabunot ni Jamaica sa akin kanina. Napabuga na lang ako ng hangin.

I have no right to cotmplain— mali, meron akong karapatan bilang isang tao. But I can’t and I shouldn’t. Kapatid ni papa si auntie, at bilang respeto sa pagkamatay ni papa ay hindi ko dapat hayaang masaktan ang pamilya niya.

Tumayo ako at paika-ikang naglakad, hindi ako makalakad ng maayos dahil sa sakit ng isang bewang ko. Pinagdikit-dikit ko ang apat na upuan sa isang gilid tsaka ako roon humiga. Dahil sa pagod at sakit ng katawan ay mabilis akong nakatulog. Naalimpungatan lang ako nang makaramdam ako ng kakaiba. Nanatili akong nakapikit dahil hinahanap ko pa ang naudlot na tulog ko. Pero nang maramdaman kong may humaplos sa hita ko ay napadilat agad ako.

“

Uncle

?!“

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si uncle na nakaupo sa gilid ng mga upuang kinahihigaan ko. Nilukob agad ng takot ang buong pagkatao ko. Lumakas ang tibok ng puso ko sa kaba. Habang si uncle naman ay ngumisi lang at nilagay pa ang kanyang hintuturo sa kanyang labi.

“

Huwag

kang

magalala

mabilis

lang

ito

.“

Humaplos muli ang kamay niya sa hita ko kaya agad kong tinabig iyon. Nanginginig na ako sa takot!

“

U-Uncle

A-Anong

ginagawa

niyo

?!“

“

Paliligayahin

,“ nagtindigan ang mga balahibo ko.

Pero ang hindi ko matanggap ay inaasahan kong amoy alak siya pero hindi, hindi siya amoy alak na nagangahulugang nasa katinuan siya! Pero bakit niya ito ginagawa?!

Buong lakas ko siyang tinulak kaya nawalan siya ng balanse. Kinuha ko ang pagkakataon na iyon para tumayo at tumakbo palabas. Pero hindi pa man ako nakakatatlong hakbang nang hablutin niya na agad ang buhok ko. Sinubukan kong kumawala kahit masakit dahil mahigpit ang pagkakahawak niya sa buhok ko pero mas malakas siya sa akin! Hindi ako makawala!

“

Nagmamatigas

pang

punyeta

Gusto

sapilitan

Pwes

Ibibigay

!“

Tinulak niya ako sa sahig tsaka siya dumagan sa akin. Kinawag-kawag ko ang katawan ko para makawala pero sinuntok niya ako sa sikmura na nagpahina sa akin. Wala akong nagawa nang sinumulan niya ng halikan ang leeg ko. Nagsimula na ring magunahang tumulo ang mga luha ko.

Nang marinig ko ang pagkapunit ng pangitaas na uniform ko ay ang pagbagsak din ng pag-asa kong makawala, kasabay ng pagbagsak ng mga pangarap ko sa buhay. Ganito na ba talaga ang tadhana ko? Wala na ba akong pag-asang maging masaya?

“

DAMN

YOU

SON

BlTCH

!“

Sa isang iglap ay nawala ang bigat na kanina lang ay ramdam na ramdam ko. Hindi ko alam kung totoo pero parang nakakarinig ako ng malalakas na mura. Napatigil ako sa pagiyak pero napapahikbi pa rin ako.

“

Fvck

you

I’m

gonna

kill

you

!“

Pamilyar ang boses na iyon… Dahan-dahan kong inangat ang katawan ko. At ang bumungad sa akin ay si Tyler na nakakubabaw kay uncle habang pinapaulunan ito ng suntok. Umawang ang bibig ko sa gulat, lalo na ng makita ko ang anyo niya. Napakadilim ng mukha nito, parang kahit anong oras ay makakapatay siya.

Kung ibang tao ang titingin kay Tyler siguradong matatakot sila. Pero hindi ako, dahil ang nararamdaman ko ngayong nakatingin ako kay Tyler, ay pag-asa. Pag-asa na akala ko kanina ay wala na sa akin. Pero kahit na gaano ako kagalit kay uncle dahil sa pagtangka niya sa akin ay hindi ko hahayaang madungisan ang kamay ni Tyler.

Kahit na hirap na hirap ako ay pilit akong tumayo. Hinayaang kong bumagsak ang sarili ko kay Tyler tsaka ko siya niyakap mula sa likod.

“

T-Tama

Tyler

.“ Napahikbi ako.

Napatingin agad sa akin si Tyler at ang kaninang madilim niyang mukha ay nag-iba. Napuno ito ng pag-alaala, ang ekspresyong matagal ng hindi naipakita ng ibang tao sa akin.

Agaran siyang tumayo mula sa pagkakaupo sa tyan ni uncle tsaka ako kinulong sa mga braso niya. Napahawak ako sa bibig ko at napahikbi. Muling bumuhos ang masaganang luha sa mga mata ko. Pero ngayon, umiiyak ako hindi dahil sa takot, kundi dahil sa kaisipang ligtas ako. Ligtas ako, niligtas ako ni Tyler.

“

Jusmiyo

Carlito

!“

Napatingin ako sa hagdan nang humahangos na bumaba roon si auntie, kasunod niya si Jamaica. Dinaluhan niya si uncle na kasalukuyang walang malay ngayon at duguan ang mukha.

Nakaramdam ako ng takot sa kaisipang baka napatay siya ni Tyler. Pero aaminin kong mas may ikinakatakot pa ako sa oras na ito, iyon ay ang posibildad na makulong si Tyler. Napatay niya man si uncle o hindi, maaari pa rin siyang makasuhan!

“

Don’t

overreact

he’s

not

yet

dead

But

soon

.“

Muling nilukob ng dilim ang mukha ni Tyler. Akmang susugurin niyang muli si uncle pero hinigpitan ko ang pagkakayakap ko sa kanya.

“

Please

Tyler

U-Umalis

tayo

rito

A-Ayoko

rito

.“

Napatigil siya sa pakiusap ko. Hinubad niya ang suot niyang itim na leather jacket tsaka ito pinatong sa balikat ko. Nakita ko ang gulat sa mukha ni Jamaica nang makita niya si Tyler pero masyado ng halo-halo ang emosyon ko para alalahanin pa siya.

“

You

all

made

Zafina

’s life

living

hell

Expect

experience

the

wrath

demon

return.“

Pagkatapos no’n ay hinila niya na ako paalis ng lugar na iyon. Pinasakay niya ako sa kotse niya at walang imik akong sumunod. Nang sumakay na rin siya sa loob ay inaasahan kong patatakbuhin niya na agad ang sasakyan. Kaya naman halos mapatalon ako sa kinauupuan ko nang hampasin niya ng malakas ang manibela.

“

Damn

that

h-orny

dimwit

swear

I’m

gonna

fvcking

rip

his

ball

off

!“

Napakapit ako sa kinauupuan ko nang mabilis niyang pinatakbo ang sasakyan. Parang lalabas na ang kaluluwa ko sa katawan ko dahil sa bilis. Nang tumingin ako sa kanya ay halos magkasalubong na ang dalawa niyang kilay. Namumuti na rin ang kamay niya dahil sa higpit ng pagkakahawak niya sa manibela. Kitang-kita ko ang tensyon sa mga muscles niyang nanginginig.

Hindi ko alam kung paano siya pakakalmahin kaya nanatili na lamang akong walang imik hanggang sa marating namin ang condo’ng tinitirhan niya. Hindi nagbago ang ekspresyon niya kahit hanggang pagakyat namin sa unit niya. Nang pumasok siya sa kanyang kwarto ay pabalibag niyang sinara ang pinto. Kinuha ko iyon bilang senyales na hindi ako dapat sumunod sa kanya. Kaya ganoon na lang ang gulat ko nang muling bumukas ang pinto at mabibigat ang hakbang na lumapit sa akin si Tyler.

“

Why

didn’t

you

?“

“

m,“ wala akong naisagot.

Napa-tsk na lamang siya tsaka niya ako hinawakan sa kamay at hinila papasok ng kwarto niya. Sinara niya ang pinto at habang nakatalikod siya sa akin ay tinanong niya ako gamit ang kanyang mababa at nagtitimping tono.

“

Where

did

touched

you

?“

Nabigla ako sa tanong niya. Kailangan niya ba talagang itanong iyon? Nang hindi ako sumagot sa kanya ay humarap na siya sa akin. Mapanganib siyang naglakad palapit sa akin kaya napaatras ako. Mukhang hindi niya nagustuhan ang ginawa kong pag-atras dahil hinuli niya ang bewang ko bago niya ako hinila papalapit sa akin. Impit akong napatili nang maramdaman ko ang sakit sa bewang ko. Napakunot ang noo niya sa reaksyon ko bago niya walang ano-anong hinablot ang leather jacket na tumatakip sa pangitaas kong katawan na ngayon ay ang aking brassiere na lang ang tanging saplot.

Malutong siyang napamura nang makita ang may kalakihang pasa ko sa bewang at tyan. Akma niya iyong hahawakan pero mukhang pumasok sa isip niya na may posibilidad akong masaktan sa gagawin niya kaya napatigil siya at muli na namang napamura. Bumuga siya ng hangin bago siya lumabas. Pagbalik niya ay mayroon na siyang dalang yelo na nakabalot sa puting tela.

Hinawakan niya ako sa balikat tsaka maingat na pinaupo sa kama. Niluhod niya ang isa niyang paa sa sahig bago niya sinimulang idampi ang malamig na bagay sa tyan at bewang ko. Minsan ay napapakislot ako at sa tuwing nangyayari iyon ay mas nagiging magaan ang kamay niya.

“

Tell

which

part

does

still

hurt?“

Imbis na sumagot ay napangiti ako dahil sa tanawing nakikita ko. Tutok na tutok ang atensyon niya sa pagdadampi ng yelo sa dalawang pasa ko. Wala sa sarili kong hinaplos ang perpektong panga niya.

“

Salamat

Tyler

,“ napatigil siya sa ginagawa at napatingin sa akin. “

Salamat

lahat

,“ lumamlam ang mata ko habang nakatingin sa kanya.

“

Anything

for

you

,“ tumayo siya at tumabi sa akin sa pagkakaupo sa gilid ng kama. “

But

you

need

tell

did

touched

you

here

?“ Hinawakan niya ang pisngi ko. Umiling ako bilang sagot.

“

Here

?“ Bumaba ang daliri niya sa labi ko. Nakaramdam ako ng kakaiba pero isinawalang bahala ko lang iyon. Umiling akong muli sa kanya. “How about here?” Gumapang ang daliri niya pababa sa leeg ko. Napakagat ako sa ibabang labi ko at napaiwas ng tingin bago ako dahan-dahang tumango.

Narinig ko ang pagbigat ng hininga niya dala ng pagtitimpi. Bumuntong hininga siya para pakalmahin ang sarili niya. Naramdaman kong bababa pang muli ang kamay niya pero bago niya pa iyon magawa ay hinuli ko na agad ang kamay niya.

“

S-Sa

leeg

niya

lang

ako

hinalikan

,“ hindi makatingin sa kanyang wika ko. Tumitig siya sa akin bago siya muling nagsalita.

“

You

need

forget

that

incident

,“

Lumungkot ang mukha ko. Napakahirap kalimutan no’n. Iyon na yata ang pinakamasklap na nangyari sa buhay ko. Paano ko makakalimutan ang ganoong insidente?

“

I’ll

help

you

,“ napatingin ako kay Tyler.

“H-How?” Naguguluhang tanong ko.

Lumapit siya sa akin at bago pa man ako makausod palayo ay hinawakan niya agad ako sa likod ko. Kakaibang kuryente ang dumaloy sa akin dahil sa pisikal na koneksyon na iyon. Lalo na’t ramdam na ramdam ko ang malaki niyang kamay sa balat ko. Kumabog ang puso ko nang mas lumapit pa siya sa akin. Hanggang sa halos wala ng natirang espasyo sa pagitan namin.

Hinawakan niya ang baba ko tsaka ako pinatingala. Unti-unting lumapit ang mukha niya sa leeg ko, kung saan ako hinalikan ni uncle. Kumabog ang puso ko sa antipasyon nang maramdaman ko ang mainit niyang hininga roon. Nagtataka ako dahil iba ang nararamdaman ko. Hindi ba dapat ay natatakot ako? Pero bakit parang… parang nasasabik pa ako?

Nang dumampi ang labi niya sa leeg ko ay napapikit ako. Binasa niya ang parteng iyon dahilan para bumigat ang aking hininga. Naglakbay ang kamay niya mula sa baba ko papunta sa aking magkabilang braso, bahagyang pumipisil doon. Gayunpaman, nanatili akong nakatingala, ninanamnam ang sensasyon na unti-unting lumulukob sa akin. Naramdaman kong pinatigas niya ang kanyang dila tsaka niya ginamit ang dulo no’n na parang may ginuguhit sa leeg ko. Para akong kinikiliti, kinikiliti sa hindi ko maipaliwanag na sarap. Kusang napaawang ang labi ko.

Napunta sa magkabilang balikat ko ang kamay niya bago niya ako dahan-dahang pinahiga sa kama. Nagpaubaya lang ako, tuluyan ng nabulag sa sensasyong kumakalat sa aking buong katawan. Maingat siyang dumagan sa akin habang umaakyat na ang halik niya sa panga ko. Ramdam na ramdam ko ang lambot ng labi niya, nakakabaliw, nakakaliyo. Wala sa sarili akong napasabunot sa buhok niya.

Nang umabot na sa labi ko ang labi niya ay nawala na ang natitirang katinuan sa akin. Masuyo at mabagal ang paghalik niya sa akin. Ginaya ko ang ginagawa niya, narinig ko ang lalakeng-lalake niyang pag-ungol dahil sa ginawa ko, na inaamin kong mas nagpasabik akin. Habang tumatagal ay mas nagiging marahas ang paghalik niya, nagiging mas madiin, nagiging mas mapaghanap.

Pumasok ang dila niya sa loob ng bibig ko habang naglulumikot na ang mga kamay niya. Nasa bewang kong hindi napurahan ang isa, habang ang isa naman ay nasa hita ko at humahaplos do’n. Tumigil siya sa paghalik at ang ibabang tenga ko naman ang pinagdiskitahan niya, ang pinakasensitibong parte ko.

“

Have

you

already

forgotten

?“ Tanong niya sa gitna ng ginagawa niya. Napakunot ang noo ko dahil halos hindi ko siya maintindihaan, masyadong nakatutok ang atensyon ko sa sarap na nararamdaman ko.

“F-Forgot

w-what

?“ Halos paungol kong sambit.

Baliw na baliw na ako sa sensasyon kaya halos magprotesta ako nang tumigil siya sa kanyang ginagawa. Dumilat ako kahit namumungay ang mga mata ko at bumungad sa akin ang mata niyang matamang nakatitig sa akin.

“

You

already

forgot,“ mas lumalim ang kunot sa noo ko.

“

Forgot

what

?“ Ngumisi lang siya bilang sagot. Idinantay niya ang noo niya sa akin bago siya nagsalita.

“From

now

on, you’re

going

live

here

with

And

that’s

final

.“

Doon pumasok sa utak ko ang tinutukoy niyang nakalimutan ko. Ang pagtangka sa akin ni uncle. Napakagat ako sa ibabang labi ko dahil sa pag-aalala.

Iba ang epekto sa akin ni Tyler. Hindi ko akaling magagawa ko ngang makalimutan iyon dahil sa paraan niya. Kusa siyang tinutugon ng katawan ko ng hindi ko man lang namamalayan. At natatakot ako, dahil ngayon pa nga lang, bumibigay na agad ako. Paano pa sa mga susunod na oras na magkakasama kami sa iisang bubong?

: Your votes

are

highly

appreciated

. And also feel free

comment

your

thought

s about this

story

Kabanata VI

Umupo ako mula sa pagkakahiga at tinakpan ang katawan ko. Nakayuko ako at gusto kong mapaiyak sa hiya. Lumabas na isa akong babaeng madaling bumigay. Napasabunot ako sa buhok ko. Ano ba itong pinagagagawa ko? Wala akong balak alisin ang dangal ko sa akin. Pero sa ginagawa kong katangahan, ay unti-unti ng nawawala iyon sa akin. Pero hindi, hindi maaari. Kailangan kong matutong pigilan ang sarili ko. Kahit na parang tila lagi niya akong ginagayuma dahil kusang sumusunod ang sarili ko sa kanya.

Mula sa gilid ng mata ko ay nakita kong tumayo si Tyler. Nagtungo siya sa isang pinto rito sa kwarto na sa tingin ko ay banyo. Hindi ako nagkamali nang makarinig ako ng lagaslas ng tubig mula roon. Ilang minuto siyang nalagi roon nang muli siyang lumabas. Lumapit siya sa akin at nanigas ako nang hawakan niya ang magkabila kong balikat. Pinatayo niya ako na siya namang sinunod ko.

“

You

should

take

bath,“

Inalalayan niya ako patungo sa loob ng banyo. Nakita ko ang bathtub doon na punong-puno ng bula. Ito pala ang ginawa ni Tyler dito kanina.

Napatingin ako sa baba nang niluhod ni Tyler ang isa niyang paa. Inalis niya ang sapatos ko, sinunod niya rin ang medyas ko. Hinayaan ko lang siya pero namilog na ang mga mata ko nang hawakan niya ang zipper sa gilid ng palda ko. Agad kong hinawakan ang kamay niya para pigilan siya.

“

K-Kaya

Tyler

tingin

mas

mabuti

kung

l-lumabas

muna

.“ Tumayo siya at namulsa.

“

I’ll

bath

you

,“ seryosong deklara niya. Nanlaki ang mga mata ko at bumilis ang tibok ng puso ko. “

Get

naked

I’ll

right

back

.“ Hindi niya na ako hinintay pang makapagsalita at lumabas na siya agad.

Napabuntong hininga na lamang ako at walang nagawa kundi alisin ang lahat ng saplot ko sa katawan. Inilagay ko iyon sa basket na nasa gilid bago ako dahan-dahang sumampa sa bathtub. Naramdaman agad ng katawan ko ang maligamgam na tubig kaya napapikit ako. Gumaan kahit papaano ang pakiramdam ko. Limang minuto akong ganoon nang bumalik si Tyler.

Napadilat ako at nakitang naglalakad siya papalapit sa akin. Umayos ako ng pagkakahiga at siniguradong natatakpan ng bula ang buo kong katawan. Bumagsak ang tingin ko sa kamay niyang may hawak na maraming sachet ng shampoo at conditioner. Bumalik din ang tingin ko sa mukha niya habang nilalapag niya ang mga sachet sa gilid. Nakita kong may pawis na tumutulo sa sentido niya. Napatagilid ang ulo ko sa pagtataka. Mukhang bumaba pa siya para bumili ng ganoon sa isang convenient store. Sinupil ko ang aking ngiti na gustong lumabas.

“

Turn

around

,“ biglang sabi niya. Nagtataka man ay dahan-dahan akong tumalikod.

Mula sa gilid ng mata ko ay kinuha niya ang shower na de-tanggal sa gilid bago iyon binuksan. Itinapat niya iyon sa buhok ko kaya napapikit ako. Sunod na narinig ko ay ang pagkapunit ng isang sachet, bago ko naramdaman ang kamay niyang dumampi sa buhok ko.

Napakagaan ng kamay niya, parang natatakot na masaktan ako. Humagod-hagod ang kamay niya sa buhok ko. Napapikit ako nang dahil doon kasabay ng pagsalakay ng mga katanungan sa utak ko.

It’s pretty obvious that Tyler is serving me. At napakalaking misteryo noon para sa akin. Hindi ba dapat siya ang pinagsisilbihan ko? Pero bakit bumaliktad? Bakit niya ako pinagsisilbihan na tila isa aking prinsesa? Na umabot pa sa puntong kailangan niya pa akong paliguan? Bakit niya ito ginagawa?

Binanlawan na ni Tyler ang buhok ko. Sunod niya namang binuksan ang conditioner at iyon naman ang pinahid niya sa buhok ko. Pinaglaruan ko na lang ang mga bula na nakapaligid sa akin.

“

Stand

I’ll

soap

you

,“ napasinghap ako sa sinabi niya. Napalingon agad ako sa kanya at nakita kong may hawak na siyang isang sabon.

“

H-Hindi

! A-Ang ibig kong sabihin, hindi

kailangan

Tutal

nababad

naman

ang

katawan

mga

bula

.“ Rason ko bago napalunok. Tinitigan niya ako bago siya tumayo.

“

Rinse

your

body

I’ll

wait

for

you

the

kitchen

.“ Nakahinga ako ng maluwag sa sinabi niya. Akala ko ipipilit pa nito ang kagustuhan niya.

Tumayo na ako at gaya ng sinabi niya ay nagbanlaw na ako, ginamit kong pantapis ang roba na nasa gilid bago ako lumabas. Bumungad sa akin ang isang malaking puting shirt at boxer na maayos na nakatupi sa kama. Wala naman iyon kanina kaya alam kong para sa akin iyon. Sinuot ko iyon, marahil ay nasa sasakyan pa ni Tyler ang mga pinamili naming damit kanina kaya ito muna ang masusuot ko sa ngayon.

Sumunod na ako sa kusina at nabutan ko roon si Tyler na hinahanda ang pagkain na base sa paperbag na nasa counter ay galing pa iyon sa isang mamahaling restaurant. Napaisip tuloy ako kung marunong ba siyang magluto.

“

I don’t

have

time

cook

just

ordered

,“ aniya. So he do knows how to cook.

Tumingin ako sa wall clock at nakitang ala una na ng madaling araw. Buti na lang at sanay ako sa pagpupuyat dahil sa pagtratrabaho ko sa bar. Naglakad na ako papunta sa harap ng kinauupuan ni Tyler at doon naupo.

“

shouldn’t

school

tomorrow

,“

Susubo pa lang ako nang sinabi niya iyon. Napatigil ako at napatingin sa kanya na seryoso lang na kumakain.

“

Bakit

?“ Tumigil siya sa pagnguya at tamad na tumingin sa akin.

“

Because

the

incident

earlier

,“

“

Tyler

hindi

ba’t

mas

maaalala

lang

ang

insidenteng

iyon

kung

hindi

ako

papasok

?“

“

You

wouldn’t

remember

that

incident

long

you’re

with

.“

“

P-Pero

hindi

tayo

pumasok

kanina

mean

kahapon

.“ Pagtatama ko nang maalalang madaling araw na. “

Hindi

ako

pwedeng

lumiban

sa mga klase

Tyler

Scholar

lang

ako

,“

“

And

own

that

fvcking

school

,“

Akmang magsasalita pa ako pero nakita kong kumukunot na ang noo ni Tyler. Bumibigat na rin ang paghinga niya, senyales na nagtitimpi siya upang hindi mapasigaw sa argumento namin. Napakagat na lamang ako sa aking ibabang labi at hindi na tumutol pa.

Pagkatapos naming kumain ay tinapon lang namin ang styro na pinagkainan namin sa basurahan. Pero tumatakbo na agad sa isipan ko kung saan ako matutulog. Ayos lang naman kung dito lang ako sa sofa, o kahit sa sahig. Sanay naman na ako roon.

Pumasok na si Tyler sa kwarto niya habang ako ay pabagsak na umupo sa kanyang sofa. Ang lambot, grabe. Para na rin aking natulog sa isang kama. Hihiga na sana ako nang lumabas muli si Tyler sa kanyang kwarto na may bitbit na isang unan.

“

Salamat

,“ saad ko nang ibinaba niya iyong unan sa dulo ng sofa. Akmang hihiga na ako nang hilahin niya ako patayo at siya ang humiga sa sofa. Nanlaki ang mata ko.

“Sleep in

room

,“ iyon lang ang sinabi niya bago siya pumikit at tumalikod sa akin.

“T-Tyler,

ako

dyan,“ lumapit ako sa kanya. Nanatili siyang walang imik.

“

Tyler

,“

“

Don’t

disturb

me,

want

sleep

.“

Napakamot ako sa leeg ko. Ano ba ito, ayaw ko siyang matulog dito sa sofa dahil sa kanya naman itong kinatatapakan ko, nakakahiya at diyan pa siya matutulog. Pero kapag pinilit ko ang gusto ko ay magagalit siya, at ayaw kong makita ang kilay niyang nagsasalubong, nakakatakot. Napabuntong hininga na lang ako bago pumasok ng kanyang kwarto at doon natulog. Mas maayos na ang mahiya kaysa sa matakot.

Kinabukan ay alas singko pa lang gising na ako. Namamahay pa kasi pero nakatulog naman ako ng maayos dahil sa napakalambot na kama ni Tyler. Bumangon ako at naghilamos bago ko sinilip si Tyler sa labas. Tulog pa siya pero kunot na kunot ang noo niya. Halatang hindi komportable sa kinahihigaan. Bumalik ako sa kwarto at kinuha ang kumot doon tsaka ko iyon maingat na nilatag sa katawan ni Tyler. Kinuha ko ang pagkakataon na natutulog siya para matitigan siya. Umupo ako sa sahig at pinagmasdan ang perpekto niyang mukha.

Hindi ko gusto ang pagiging malamig niya, ang pagiging misteryoso niya, napakahirap pa niyang basahin. Pero meron sa kanyang humihila sa akin papalapit sa kanya na hindi ko maipaliwanag. Napailing ako, ang dami kong iniisip. Ang mabuti pa, maghanda na ako para makapasok. Oo, sinabi ni Tyler na huwag na kaming pumasok, pero hindi pwedeng hindi ako pumasok. Tatakas ako.

Tumayo na ako at bumalik sa kwarto para maligo. Pagkatapos ay sinuot ko ang uniporme na suot ko rin kahapon. Malaki ang pasasalamat ko nang paglabas ko ay nakita kong tulog pa si Tyler. Nakamedyas akong naglakad patungong pinto, hindi ko muna sinuot ang sapatos ko sa katakutang makalikha iyon ng ingay at magising si Tyler.

Nakatingkayad akong lumabas. Mahahawakan ko na ang seradura nang marinig ko ang paggalaw ni Tyler. Napatigil ako at napapikit ng mariin. Pipi akong nagdasal na sana ay hindi siya nagising. Hindi ko nanaising makita ang nagdidilim niyang mukha. He’s used to people who follow all of his commands. Siguradong hindi niya gugustuhing malaman na sinuway ko siya.

Dahan-dahan kong binuksan ang mga mata ko at napahinga ako ng malalim sa ginhawa nang makitang tulog pa siya. Binuksan ko na ang pinto at sa wakas ay nakalabas ako ng ligtas. Sinuot ko agad ang sapatos ko bago ko tinakbo ang elevator.

Lagpas alas syete nang makarating ako sa eskwelahan. Sakto at alas otso ang klase ko para sa araw na ito, may oras pa para hanapin ang classroom ko. Pero nasikot ko na yata ang buong ekswelahan ay hindi ko pa makita-kita ang room ko. Nakakainis at pinagtitinginan pa ako dahil sa aking sapatos at bag. Mukhang sisikat pa ako dito bilang isang dukha.

Sinubukan kong magtanong-tanong pero titignan lamang nila ako mula ulo hanggang paa tsaka nila ako iirapan. Sinubukan ko ring magtanong sa mga lalake pero kung hindi sila tatawa, ay makahulugan naman silang sisipol habang nakatingin sa dibdib o hita ko.

Paunti na ng paunti ang mga estudyante kaya alam kong mag aalas otso na. Inis kong pinadyak-padyak ang paa ko. Bakit ba ang aarogante ng mga tao rito? Wala bang mayamang mabait?

“Nasaan

kasi

ang

room

110-

? Mababaliw

ako,“ inis na wika ko sa aking sarili.

“

miss

Room

110-

rin

?“ Napaangat ang tingin ko nang may lalakeng nagsalita.

Tsinito siya at hindi maipagkakailang gwapo pero ang pinakagusto ko ay nakangiti siya sa akin. Sa wakas, ang kaisa-isang taong ngumiti sa akin dito.

“

hindi

nga

mahanap,“

“

Tara

Parahes

naman

pala

tayo

klase

Male

late

tayo

!“ Hinila niya ako at nagpatianod lang ako.

Limang minuto rin kaming naglakad-takbo at ngayon ko lang napagtanto na hindi rin pala ganoon kaganda kapag napakalaki ng eskwelahan niyo.

“

Dito

tayo

,“ tumigil kami sa isang asul na pinto. Kumatok doon ang lalake, hindi rin nagtagal nang bumukas iyon at niluwa no’n ang isang matandang babaeng may salamin.

“

–

“

Get

out

class

!“ Hindi pa natatapos ng lalake ang sinabi niya nang sumabat na agad ang matanda.

“

ma’am

nasa

labas

naman

kami

Mukha

kami

nasa

loob

?“

Nagtawanan ang mga estudyante sa loob. Gulat naman akong napatingin sa lalake dahil sa pagsagot niya sa guro. Habang ang matanda ay namula sa galit.

“

Then

don’t

enter

class

!“ Bulyaw ng matanda tsaka nito pabagsak na sinara ang pinto.

“

garden

muna

tayo

two

hours

naman

ang

klase

natin

kay

. Magdangal

kaya

two

hours

din

tayong vacant.

Tumanda

kasing

dalaga

ang

matandang

iyon

kaya

gano’n

.“

Nagsimula na siyang maglakad at sinundan ko lamang siya. Wala naman na akong magagawa dahil mukha ngang mainitin ang ulo ng sinasabi niyang Ms. Magdangal.

“

I’m

Axle

the

way

and

you

are

?“

Tumigil siya sa paglalakad at nakangiting nilahad ang kamay sa akin.

“

I’m

–“

“

Tyler’s

property

you

better

back

off

.“

Nagulat ako nang biglang may humaklit sa braso ko. Pagtingala ko ay halos takasan ako ng sarili kong kaluluwa nang makita ang galit na galit na mukha ni Tyler. Walang pasabi niya akong hinila at wala sa sarili akong nagpakaladkad sa kanya. Bumilis agad ang tibok ng puso ko sa takot at kaba. Tumigil kami sa likod ng eskwelahan at doon niya binitawan ang kamay ko.

“You

escaped

,“ madiin niyang sabi. Napayuko ako kaya nakita ko ang kamay niyang mahigpit na nakakuyom. “

For

what

cut

your

class

and

meet

that

obnoxious

man

?!“ Doon ako napatingin sa kanya, pero hindi ko alam kung pagsisihan ko ang ginawa ko. Halos magdikit na ang kilay niya sa galit at hindi na maipinta ang mukha niya sa pagkakalukot no’n.

Hindi ko sinasadyang mapansin ang suot niya. Naka-simpleng jeans at dark gray shirt lang siya at hindi naka-uniporme, halatang nagmadali siyang pumunta rito… para hanapin ako dahil sa pagtakas ko. Mas bumilis ang tibok ng puso ko sa isipang iyon.

“

You’re

not

allowed

meet

other

man

Nor

talk

them,

nor

befriend them,

nor

even

throwing

glances

them!“ Nagpantig ang tenga ko sa sinabi niya. Sobra naman ata iyon.

“

You

can’t

control

life

Tyler

,“

“

But

can

control

your

job

Zafina

.“ nagsalubong ang kilay ko sa sinabi niya. He’s blackmailing me, again. Uminit ang ulo ko ng dahil doon.

“

Then

!“ Napatigil siya, hindi ko alam kung sa pagsigaw ko o sa sinigaw ko o pareho. “

Hindi

ako

manika

para

manipulahin

Tyler

! Matatanggap ko

kung

iyong

mga

inuutos

iyong

parang

noon

lang

pero

bawal

makipag

usap

nga

lalake

sulyap

bawal

Hindi

iyon

pwede

, Tyler.

Kung

alam

lang

ganito

ang

kahihinatnan

pagpapaalipin

sayo

edi

sana–

“

Napatigil ako ng hablutin niya ang braso ko tsaka niya ako marahas na pinasandal sa pader. Napaigik ako sa gulat. Nasa magkabilang gilid ko ang mga braso niya. He trapped me.

“

Then

what

What

, Zafina?!“

Napakadilim na ng anyo niya. Pero hindi ako pwedeng matakot. Hindi pwedeng lagi niya na lang akong kinokontrol. Makakahanap pa naman ako ng ibang trabaho. Hindi ako pwedeng magpaapekto sa kanya.

“

Edi

sana

hindi

ako

pumayag

kasunduan

mo.

Hinayaan

lang

sana

maalis

ako

trabaho

gayon

hindi

tayo

nagkita pa!“

Dadagdagan ko pa sana ang sasabihin ko pero nakita kong mas dumilim ang mukha niya. Halos maging itim na rin ang asul niyang mga mata. Nanginginig ang braso niya sa pagtitimpi. Nanunusok ang mga tingin niya sa akin. Nahuli ko ang hininga ko sa kaba. Nakakatakot siya.

“

Take

back

what

you’ve

said

, Zafina.“ Mabagal pero mariin niyang sabi. Nanginig ang labi ko. “

You

won’t

when

I’m

mad

I’m

warning

you

,“ natikom ko ang bibig ko. Nanginginig na rin pati ang tuhod ko.

“

Speak

!“ Napatalon ako nang suntukin niya ang pader sa likod ko.

“

N-N-Nag

…“ Lumunok ako para alisin ang tila harang sa lalamunan ko. “

N-Nag

bibiro

l-lamang

a-ako

,“

Napapikit siya at napahinga ng malalim. Kumalma ang ekspresyon niya at pagbukas ng kanyang mga mata ay hindi na galit ang kanyang ekspresyon, malamig na iyon.

“

Remember

this

Zafina

other

man

besides

.“

“

W-Why

?“

“

Because

said

,“

“

,“ kumunot ang noo niya sa sinabi ko. Pero agad ko iyong dinugtungan bago pa siya magalit sa akin. “

I’m

asking

why

are

you

this

Why

are

you

cold

Then

you’ll

turn

mad

and

once again, so

cold

sudden

?“

Napatigil siya. Nakita ko ang pagdaan ng isang emosyon sa mata niya pero mabilis din iyong nawala.

“

You

need

part

life

know

the

answer,

Zafina

.“ Mababa ang tonong sabi niya. Mas naging malamig pa ang tila yelo niyang mga mata.

Dahan-dahan kong inangat ang nanginginig kong kamay at idinantay ko iyon sa kanyang pisngi. Muli siyang natigilan.

“

Then

how

can

part of your

life

?“

Tumingin siya sa akin ng ma-intensidad. Bago niya binitawan ang sagot na hindi ko inaasahan.

“

girlfriend

,“

A/N: Let’s play a game. Guess my age and the winner will have a dedication in return. Only two guesses per account, okay? :)

Comment

down

I hope

2,636

words

are

enough

for

you

vote

Pretty please?

Kabanata VII

Tila sirang plaka na umulit-ulit sa utak ko ang sinabi niya. G-Girlfriend? Oo nga’t tama siya, kapag girlfriend niya ako ay magiging parte na ako ng buhay niya. At ng sa gayon, matutuklasan ko na kung bakit siya ganito. Kahit na ipinapakita niya sa akin na isa siyang misteryosong lalake, alam kung mayroon siyang pilit na iniinda. Nakita ko iyon mula sa mga misteryosong mata niya. Sabi nga nila, In every mystery, there’s a history. And I want to know that history. Pero ang maging girlfriend niya? Hindi ko na alam. Ibang usapan na iyon.

“

P-Pag-iisipan

,“ iyon ang tanging nasabi ko sa kanya.

Tumiim ang bagang niya pero umayos na rin naman siya ng tayo kaya nakahinga na ako ng maluwag. Hindi ko makayanan tuwing lumalapit siya ng ganoon sa akin.

“

,“ aniya at nagsimula ng maglakad. At dahil utos niya ay sinunod ko siya.

Malaki ang pasasalamat ko dahil oras ng klase ngayon kaya halos walang mga studyante na pakalat-kalat sa labas. Sikat ang kasama ko sa eskwelahang ito, at ayokong masangkot sa kahit anong isyu. Ngayon pa nga lang kinukutya na nila ako dahil sa estado ko sa buhay, paano pa kaya kung nalaman nilang may koneksyon ang kilala nilang dukha sa pinakamamahal nilang si Tyler? Hindi magiging maganda iyon.

Nagtungo kami sa locker room. Kinuha niya ang kanyang polo shirt sa kanyang locker bago iyon sinuot. Pinatong niya na lang iyon sa suot niyang shirt, ni hindi na nga siya nag-abala pang ibutones ang mga iyon at nagsimula na muli siyang maglakad. Nasa likod niya lang ako at nakasunod sa kanya dahil meron pa ring mangilan-ngilang estudyante sa labas na mamaya pa ang simula ng klase.

Nagulat ako sa tinigilan naming kwarto. Ito iyong klase ko kung saan hindi kami pinapasok ng guro kanina. Hindi ko tuloy maiwasang maalala si Axle. Pero bigla ko ring naalala ang sinabi ni Tyler kanina. Ayaw niyang makitang may kasama akong ibang lalake. Siguro kahit si Axle ang unang nagpakita ng kabaitan sa akin sa paaralang ito ay mas mabuti kung iwasan ko na lang din siya, iwas gulo. Baka madamay pa siya sa hindi mabasang ugali ni Tyler.

Walang katok-katok na binuksan ni Tyler ang pintuan. Napalingon sa amin ang nagtuturong guro. Noong una ay nakakunot ang noo nito pero nang makilala si Tyler ay biglang umaliwalas ang mukha nito at ngumiti. Hindi ko maiwasang mapasimangot. Perks of being a superior human.

Pumasok na si Tyler at dahil nga sa utos niya kanina ay sumunod pa rin ako sa kanya. Napatigil lamang ako nang sitahin ako ng guro.

“

You

Get

out

class

!“

Nakagat ko ang ibabang labi ko, lalo na ng marinig ko ang nanunutyang tawa ng mga studyante. Ang iba ay pinasadahan pa ako ng tingin mula ulo hanggang paa. Ngayon ay unti-unti na rin akong nasasanay sa uri ng pagtingin at pagtrato nila sa akin. Tumalikod na ako at aalis na sana nang umalingawngaw ang isang baritonong boses sa buong silid.

“

Didn’t

told

you

, Zafina

?“

Nakagat ko muli ang ibabang labi ko nang marinig ko ang pagsinghapan ng iba. Unti-unti akong humarap mula sa pagkakatalikod. Nabungaran ko ang nakangangang mga kaklase ko kaya napayuko ako bago naglakad patungo kay Tyler at umupo sa bakantang upuan sa tabi niya.

Makalipas ang sandali ay tumikhin ang guro bago ito nagpatuloy sa pagtuturo. Nauutal pa siya noong una, hindi ko alam kung dahil ba sa gulat, kaba, o takot. Ang alam ko lang ay ang nakamamatay na tingin na pinupukol ng mga babaeng kaklase ko sa akin.

Lumipas ang mahigit isang oras nang matapos ang klase. Tumayo na si Tyler at dire-diretsong lumabas. Nagmamadali ko namang inayos ang mga gamit ko bago ako tumakbo palabas para mahabol si Tyler. Pero hindi ko na siya maaninag pa, marami-rami na rin kasi ang mga tao sa labas kaya marahil ay natabunan na siya ng mga ito.

Napakamot ako sa gilid ng aking leeg. Hindi naman na siguro ulit kami magkaparehas ng klase, diba? Kaya hindi ko na siya dapat pang hanapin. Nagkibit-balikat na lamang ako at tinignan ang schedule ko para malaman kung saang silid ang sunod na klase ko. Naglalakad na ako patungo roon nang marinig ko ang pangalan ni Tyler. Hindi ko maiwasang pakinggan ang sinasabi ng taong iyon.

“

It’s

Tyler’s

birthday

today

,“ natigil ako sa paglalakad nang marinig ko iyon. Birthday? “

wala

namang

invited

na schoolmates

niya

mamaya

house

nila

Lagi

lang

businessmen

ang

imbitado

bet

his

birthdays

are

always

boring

.“

Tumagilid ang ulo ko. Nagpatuloy na ako sa paglalakad pero naglulumikot na ang utak ko. Hindi niya sinabi na kaarawan niya pala ngayon. Why

would

tell

you

you’re

not

part

his

life

remember

? Nakagat ko ang ibabang labi ko dahil sa kaisipang iyon. Right, I am not part of his life. Unless I’ll accept his offer to be his girlfriend.

Blanko ang utak ko sa buong klase. Nakokonsensya kasi ako. Tinakasan ko siya kanina gayoong kaarawan niya pala. Iyon lang naman ang tanging hiling niya sa akin, ang huwag nang pumasok pero sinuway ko pa. Masama kaya ang loob niya sa akin? Kung ganon, paano ko mapapagaan ang loob niya? Paano ko siya mapapasaya? Gusto ko siyang sumaya, gustong-gusto, siguro kaya ko namang gawin iyon nang hindi nagiging parte ng buhay niya, hindi ba?

Kailangan ko siyang mabigyan ng regalo. Tutal wala naman akong nagagastos dahil sa condo unit niya na ako nakatira, gagamitin ko na lamang ang naipon kong pera na dapat ay pang-enroll ko. Ano pa ba ang regalong hindi niya pa natatanggap? Meron na sa kanya ang lahat kaya mahirap mag-isip ng regalo para sa kanya.

Biglang may pumasok sa utak ko. Alam ko na kung ano ang ireregalo ko sa kanya. Ako yata ang unang-unang lumabas ng silid nang matapos ang klase. Sakto at wala kaming pang hapon na klase ngayon kaya nagtungo ako sa isang mall. Sinabi ng babae kanina na businessmen lang ang laging imbitado sa kaarawan ni Tyler, kaya sigurado akong formal party ang selebrasyon. At iyon ang dapat kong bilhin ngayon, gown. Isang gown na makakasabay sa mga matataas na tao. Kailangan ay hindi ako mahalatang mahirap lalo na at mag-ge-gatecrash lang ako sa kaarawan ni Tyler. Hindi naman kasi ako imbitado.

Pinasok ko ang lahat ng boutique na nasilayan ko. Ngunit wala pa ring gown na nakakuha ng atensyon ko. Idagdag pa na nakakabulag ang presyo ng iba, pwede ng ipangkain sa buong barangay. Kung hindi para kay Tyler, hindi ako magaaksaya ng pera para dito.

Anim na ang napasok ko nang dumako ang tingin ko sa isang napaka-eleganteng gown. Nilapitan ko iyon at pinasadahan ng hagod ang tela, kaparehas lang nito ang sukat ko. Bumagsak ang tingin ko sa presyo, may kataasan ang halaga. Hindi na nakapagtataka dahil sa taglay na ganda nito. Pero kakasya naman sa pera ko.

“

Would

you

try

ma’am

?“ Napatingin ako sa gilid at nakita ang saleslady. Ngumiti ako at tumango. In’assist niya naman ako patungo sa fitting room. Hindi ko maiwasang humangha nang masuot ko ang gown. Hapit iyon sa katawan ko at kasukat na kasukat ko talaga.

“

Wow

it suits

perfectly

you

ma’am

!“ Puri sa akin ng saleslady. Mas lumawak ang ngiti ko.

Dahil doon ay binili ko na ang gown. Bumili rin ako ng sapatos na may mataas na takong at mga make-up bago ako umuwi sa condo ni Tyler. Maswerte ako dahil wala pa pala si Tyler sa condo, baka kasi tanungin niya ako kung saan ako nanggaling. Pero may problema pa ako, hindi ko alam kung saan matatagpuan ang bahay niya. Wala naman akong mahihingian ng tulong para roon.

Mali. Meron. Si Axle. Tama! Napatayo ako at nagtatakbo pababa ng condominium. Nagtaxi na lang ako papunta sa eskwelahan dahil sa pagmamadali. Kailangan kong maabutan si Axle sa eskwelahan. Posibleng may alam siya, tutal ay sikat naman si Tyler.

Pagkatapos kong magbayad sa driver ay nagsimula na akong hanapin si Axle. Pasikot-sikot ako sa buong lugar. Sinilip ko na rin lahat ng silid. Hanggang sa hingal na hingal na ako kakahanap pero hindi ko pa nasisilayan miski ang anino niya. Kung hindi lang masama ang tingin sa akin ng mga studyante rito ay baka kanina pa ako nagtanong sa kanila. Nang masilayan ko si Axle na papalabas na ng ekswelahan ay parang nawala ang pagod ko.

“

Axle

!“ Sigaw ko. Napatigil siya at nilingon ako. Mabilis akong naglakad papalapit sa kanya.

“

ika

pala

,“ gulat niyang sabi. Pero agad din siyang napangisi. “

Baka

mamaya

suntukin

ako

boyfriend

.“

“

Huh

? Si Tyler?

Hindi

siya

boyfriend

,“

“

lang

. Ano

palang

kailangan

Tyler’s

property

?“ Tila nangaasar niyang sabi. Umikot ang mga mata ko.

“Gusto

lang

itanong

kung

alam

kung

saan

nakatira

Tyler

?“ Mas lumaki ang ngisi niya, pero sinagot din naman ako.

“

Ang

pagkakaalam

sarili

condominium

ng pamilya niya

siya

nakatira

ngayon.“

“

But

want

know

his

real

house

kung

papaano

ako

makakapunta

roon

.“

“

Just

ride

taxi

and

tell

the

driver

drive

you

Smith

Residence.

Alam

nila

iyon

besides

, Smith clan are

well

known

.“ Napatango ako.

“

Kung

ganoon

alam

kung

anong

oras

ang

selebrasyon

karawan

niya

?“

“

Yes

, 7:00

the

evening

Pupunta

roon

?“ Napakamot ako sa collarbone ko. Mukhang nabasa niya ang alanganing ekspresyon ko kaya natawa siya. “

mag-ge-gatecrash

ka?“

“P-Parang ganoon

nga,“

“

Then

why

don’t

you

join

later

? Imbitado naman

ang

pamilya

mamaya

.“

Napaisip ako sa alok niya. Maganda sana kaso naisip ko iyong sinabi sa akin ni Tyler. No other man besides him.

“

hindi

kaya

salamat

lang

.“

“

Sigurado

?“

“Yup,”

“

Kung

ganoon

dapat

maghanda

ngayon

para

mamaya.

Alas

kwatro

na,“

“

nga

pala

sige

aalis

ako

.“

Nagpaalam na kami sa isa’t isa bago ako bumalik sa condo. Saktong-sakto dahil nakita ko si Tyler na papasok na ng building. Hinabol ko siya hanggang elevator. Napakunot naman ang noo niya nang makita ako.

“

Where

have

you

been

?“ Madiin niyang tanong.

“

Uhm

kakatapos

lang

klase

namin

.“

“

Don’t

lie

Zafina

You

don’t

have

afternoon

classes.“ Nabigla ako sa sinabi niya. Kumabog ang puso ko. Shit, oo nga pala. Malamang alam niya ang schedule ko dahil siya ang nagbigay sa akin ng scholarship.

“

ano

kumain

lang

ako

labas

nagpahangin

parke

pagkatapos

.“

“

Who

are

you

with?“

“

Wala

ako

lang

,“

Tinitigan niya ako sa mata, waring tinatantsa kong nagsasabi ako ng totoo. Tinitigan ko naman siya pabalik para hindi ako mahalata. Saktong bumukas ang pinto ng elevator. Lumabas na ako pero napatigil ako nang hindi siya sumunod sa akin. Nilingon ko siya at nakitang hindi pa rin siya umaalis sa pwesto niya.

“

I’m

going

somewhere

,“ aniya at pumamulsa. “I

just

came

here

inform

you

.“

Napatango ako. Siguro ay uuwi na siya ng bahay nila ngayon. Hinugot niya ang isang kamay niya mula sa kanyang bulsa at niluwa no’n ang isang card. Inabot niya iyon sa akin.

“

I’ll

back

soon

can

,“

Kinuha ko sa kanya ang card na nagsisilbing susi sa condo niya.

“

Sige

magiingat

,“ at doon nagsara ang metal na pintuan ng elevator kasabay ng pagngiti ko.

Hindi ako parte ng buhay niya pero pumunta pa siya rito para ipaalam sa akin na hindi siya makakauwi. Tumalon ang puso ko sa kaisipang iyon. Napapailing na lang ako habang pumapasok na ng condo. Ni hindi ko nga alam kung bakit parang ang saya ko dahil lang sa maliit na bagay na iyon.

Naligo muna ako bago nagbihis. Kinuha ko ang pinamili kong make-up at sinimulang kulayan ang mukha ko. Buti at kahit papaano ay may alam ako sa mga ganito, dahil na rin sa klase ng trabaho ko. Speaking of work, lumiban na ako kahapon doon at ngayon ay liliban na naman ako. Hindi bale, paminsan-minsan lang naman at magdadahilan na lamang ako sa kanila.

Napangiti ako sa salamin nang makita ko ang repleksyon ko. Medyo mababa ang neckline ng gown kaya nakikita ang cleavage ko pero ayos lang naman, hindi naman pwedeng magpaka-konserbatibo ako roon at baka mahalata pa ako. Medyo mataas din ang slit ng gown kaya nakikita ang legs ko. Ngayon lang ako nakasuot ng ganitong kagarang gown sa buong buhay ko.

Huminga ako ng malalim bago ako bumaba at pumara ng taxi. Ginawa ko ang payo ni Axle at tama nga siya, isang sabi ko lang sa driver ng Smith Residence ay nagsimula na itong magmaneho. Hindi ko mapigilan ang kaba ko dahil sa gagawin ko mamayang pag-ge-gatecrash.

Nang tumigil ang sasakyan ay sumilip ako sa labas. Napaawang ang labi ko nang makita ang bahay sa labas. Hindi lang ito basta bahay, mansyon iyon! Hindi ko inaakalang ganito kayaman sina Tyler.

Nang bumaba ako ng taxi ay napalunok ako. Maraming nakapark na magagarbong kotse sa labas. Pero mabuti na lang at walang ka-tao-tao rito sa labas. Isang oras na kasi akong huli, matindi kasi ang trapiko kanina.

Lumunok akong muli bago naglakad patungo sa entrance. Magdidire-diretso sana ako papasok kaso hinarang ako ng isang lalakeng may malaking bulto. Naka-black suit ito at kahit walang araw ay nakasalamin siya ng itim, meron din siyang tila bluetooth device sa kaliwang tenga nito. Mukhang siya ang nagsisilbing guard dito. Lihim akong napamura sa utak ko.

“

Invitation

, madame.“ Mahina muli akong napamura dahil sa hiningi nito. Pinakalma ko muna ang sarili ko bago ko pinataray ang mukha ko.

“

forgot

invitation

,“ kunwaring may accent ko pang sabi.

“

Then

I’m

sorry

but

you

can’t

enter

, madame.“

“

Don’t

you

know

parents

are

powerful

they’re

good

friend

Smith’s

.“ Kunwaring naiirita kong sabi. Tinaliman ko rin siya ng tingin pero tila walang epekto iyon sa kanya.

“

now

madame

you

are

the

24th

person

who

said

tha

.“ Napaawang ang bibig ko.

Ibig sabihin, hindi lang ako ang nag-ge-gatecrash? Right, wala nga palang schoolmate ni Tyler na imbitado kaya siguro nagtatangka din silang pumasok kahit walang imbitasyon, katulad ko. Pero hindi ako dapat sumuko. Kailangan kong makapasok.

“

I’m

Tyler’s

girlfriend

,“

Oh Lord, forgive me for lying.

“

And

you’re

the

34th

person

who

said

that

,“ naiiling na sabi nito. Tuluyan akong napanganga.

Now what? I can’t give up! I shouldn’t! But how can I enter?

“

Let

her

,“

Nabigla ako nang may humarang na isang bulto sa harap ko. Pero anong sinabi niya? Ako ba ang tinutukoy niya? Lumingon ako sa paligid, kami-kami lang naman ang tao rito kaya ako ang talaga ang tinutukoy niya.

“Youngmaster,” yumuko ang ala-guard sa lalake at gumilid.

Nagsimula nang maglakad ang lalake papasok. Sumunod ako sa kanya habang nakakunot ang noo dahil sa pagtataka.

“

Uhm

mister

?“

Hindi siya sumagot. Patuloy lang siya sa paglalakad. Alam ko namang narinig niya ako dahil imposible namang hindi dahil tahimik sa parteng lugar na ito. Nandito pa lang kami sa parte sa labas na may fountain sa gitna.

“Mist–”

“

You’re

Tyler’s

girlfriend

right

?“ Walang emosyong tanong niya habang hindi ako nililingon at patuloy lamang sa paglalakad.

“

Uhm

actually

hindi

,“ bigla siyang napatigil sa paglalakad. Muntik na akong mabunggo sa likod niya pero buti na lang at na-control ko ang sarili ko.

“

Aren’t

you

Zafina

Caliente

?“ Tanong niya pero napaka-flat pa rin ng tono ng boses niya. Bahagyang gumilid ang mukha niya kaya nakita ko ang parteng iyon pero hindi sapat para masilayan ko ang buong mukha niya.

“

A-Ako

nga

,“ nagtatakang sabi ko. Paano niya ako nakilala? Nagsimula muling naglakad ang lalake at muli rin akong sumunod sa kanya.

“

Sandali

Paano

ako

nakilala

?“ Wala akong nakuhang sagot. Kaya binilisan ko ang paglalakad ko para makalapit sa kanya bago ko hinuli ang braso niya dahilan para lingunin niya ako. At napasinghap ako ng masilayan ko ang mukha niya.

“

It’s

for

know

and

for

you

find

out

,“ tsaka siya umalis at hindi na ako nakaalma pa. Natulala pa rin kasi ako dahil sa itsura niya.

Umiling-iling ako bago ako nagpatuloy sa paglalakad. Pinasok ko ang malaking mansyon at nasilayan ko agad ang mga tao na may suot ng iba’t ibang klase ng gown at suit. Napalunok ako sa kaba, kaya ko ’to.

Naglakad ako papasok at tahimik na nagtungo sa pang-dalawahang mesa sa may bandang madilim na parte. Kasabay no’n ang pagsalita ng isang taong may hawak na mic sa gitna dahilan para tumahimik ang paligid.

“Proudly presenting

you

all

celebrating

their

21th

birthday

sons

and

twins

well

Tyron

Claid

Smith

and

Tyler Craig

Smith

!“

Nagsipalakpakan ang mga tao kasabay ng pagpunta ng dalawang matitipunong lalake sa gitna. Halos mabilaukan ako sa sarili kong laway nang makita ko iyong sinasabing Tyron, siya iyong lalake kanina! Kaya pala may hawig sila ni Tyler, parehas pa silang asul ang mga mata. Pero hindi sila magkamukha na magkamukha. Siguradong fraternal twins sila.

Napako ang tingin ko kay Tyler at parang nagrigudon ang puso ko. He looks dashingly, sinfully handsome. Naka-three piece suit siya na kulay abo at nakataas ang buhok niya kaya mas nadepina ang kagwapuhan niya. Lalo na sa pwesto ko, kitang-kita ang nakakaakit niyang panga. Napalunok ako. Suddenly, I felt like my gatecrashing is worth it, if my prize is seeing him like this.

Tipid na nag-speech ang dalawa, kahit sa ugali ay parehas pa yata sila. Parehas silang laging walang emosyon at misteryoso. Naglibot ang magaama pagkatapos. Binabati ang mga business partners at nagpupunta sa bawat mesa. Hihintayin ko na lamang hanggang sa wala ng ginagawa si Tyler.

Nilibot ko ang paningin ko. Mayroon din akong nakikitang mga ka-edad ko, paniguradong anak sila ng mga negosyante. Iyong mga kababaehan ay hindi maitago ang pagkahanga sa kanilang mukha habang nakatingin sa kambal. Naisip ko tuloy na parang ang hirap maging nobya ng dalawa, paniguradong agad na mahuhusgahan, ganoon pa naman kadalasan ang mga matataas na tao.

Binalik ko ang tingin ko kina Tyler pero nagulat ako nang hindi ko na sila nakita pa. Iyong ama na lang nila ang nasisilayan ko. Muli kong nilibot ang paningin ko at nakita ko siyang nasa pinakataas na ng hagdan papuntang pangalawang palapag. Tumayo agad ako at walang ano-anong umakyat sa engrandeng hagdanan.

Pero pag-akyat ko ay nakawala na siya sa paningin ko. Nagpatuloy ako sa paglalakad, tinungo ko ang pasilyo at dumire-deretso. Pero imbis na si Tyler ang maabutan ko, si Tyron ang naroon, nakatanaw sa verandah.

“

What

are

you doing

here

?“

Halos mapatalon ako nang magsalita si Tyron. Alam niya na agad na narito ako? Ang lakas naman ng pakiramdam ng lalakeng ito.

“

Uhm

alam

kung

nasaan

Tyler

?“ Hindi siya sumagot. Umangat ang kamay niya at doon ko lang nakita na may hawak siyang kopita, uminom siya ng wine mula roon.

“

you

love

him

?“

Nabigla ako sa tanong niya. Hindi ako nakasagot sa pagkabigla kaya humarap siya sa akin. Walang pa ring emosyon ang mukha niya hanggang ngayon.

“

you

love

Tyler

?“ Pag-uulit niya.

Sunod-sunod akong napalunok. Ilang araw pa lamang kaming magkakilala ni Tyler at ni minsan ay hindi ko pa iyan natanong sa sarili ko. Imposible naman yatang mahal ko na siya ng ganoon kabilis, imposible. Umiling ako bilang sagot sa kanya. Napatango siya.

“

see

then

start

praying

now

that

doesn’t

love

you

too

.“ Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Magtatanong pa lang ako nang muli siyang nagsalita. “

Our

father

asshole

has

lot

girls

And

that’s

the

reason

why

our

mother

committed

suicide

and

hate

our

father

for

that

.“ Napasinghap ako. I wasn’t expecting that. Never did I thought about that. “

And

also

because

that

incident

promised

each

other

that

once

love

will

stay

loyal

never

betray

and

never

let

that

woman

love

…

So you better start praying Zafina.

Because

loves

you

wouldn’t

care

you

doesn’t

love

him

. He

wouldn’t

care

about

anything

else

He’ll

get

you

chase

you

and

encage

you

there’s

way

for

you

escape.“

Only

two

readers

guessed

right

age

How

old

Fourteen

years

old,

one

and

four

, 14! ♥

Kabanata VIII

“

don’t

need

worry

about

that

H-Hindi

naman

ako

mahal

Tyler.“ Napaiwas ako ng tingin. Imposible iyon, sobrang imposible. Isa lamang akong babaeng waitress sa bar para mahalin niya, kumpara sa napakataas na estado ng kanyang buhay.

“

Only

Tyler

knows

,“

Napatingin ako sa kanya. Nakatanaw na siya muli sa verandah. Naalala ko ang binanggit niya kanina kaya tumabi ako sa kanya. Napasulyap siya sa akin dahil sa ginawa ko.

“

Kanina

, iyong

nabanggit

iyong

nagpakamatay

iyong

n-nanay

niyo

.“ Hindi siya nagulat sa sinabi ko. Hindi ko alam kung inaasahan niya na ang sasabihin ko o sadyang wala talaga siyang laging ekspresyon. “

O-Okay

lang

kung

magtanong

ako

t-tungkol

doon

?“

“

Ask

,“ simpleng sagot niya.

“

I-Iyon

ang

dahilan

kung

bakit

malamig

ang

pagtrato

niya

mga

tao

?“ Sumipsip siya sa kanyang kopita bago sumagot.

“

Tyler

and

are

with

our

mother

She’s

perfect

our

eyes

, a

perfect

mother

She

takes

care

all

the

time

but

our

father

didn’t

gave

single

fuck

about

that

After

all

they’re

marriage

just

fixed

arranged

for

business

purposes. But mom loves our father, so fucking much.“ Napangiti siya ng mapait. Pero nanatiling walang laman ang mga mata niya. “But our father

never

loved

our

mother

, he

never

did

always

flirt

worst

doesn’t

seem

care

our

mother

knew

about

his

mistresses

. Heck,

doesn’t

even

care

he’s

flirting

in front

mom

front

Can

you

believe

that

?“ Nakita ko ang paghigpit ng hawak nito sa kopita.

Nakagat ko ang loob ng pisngi ko. Hindi pa natatapos ang pagkwe-kwento niya ay sumasakit na agad ang dibdib ko. Paano nakaya ni Tyler na tiising makita ang ama niyang nakikipaglandian sa ibang babae?

“

Until

our

mother

couldn’t

take

anymore.

She

cut

her

wrist

and

Tyler

the

first

one

know

.“ Napasinghap ako. “He

saw

how

our

mother’s

body

lifelessly

lying

the

bathroom

the

bathtub

exact

covered

her

own

blood.“

Binaba ko ang tingin ko. Naninikip ang dibdib ko. Sa palagay ko ay hindi ko kakayanin kung ako ang nasa posisyon ni Tyler. Bakit kailangan siya pa ang unang makakita? Bakit hindi na lang iyong kanyang ama?

“

Tyler

used

smile

before

used

laugh

and

greet

people

around

him

he’s

also

quite

bit

shy

That

was

him

until

before

that

incident

Everything

changed

about

him

was

traumatic

course

. His rage at

our

father

worsened

but

’

blaming

not

just

our

father

but

also

the

whole

world

hates

the fact

that

there’s

seven

billion

people

the

whole

world

, but

why

does

has

our

mother

She

’

perfectly

imperfect,

why

does

has

her

?“

I remained silent, totally speechless. Kahit na parang naglalabas ng sama ng loob si Tyron ay malamig pa rin ang boses niya, hindi nga iyon nahahanapan ng galit. Naging ganoon din ba siya nang dahil sa nangyari sa nanay nila?

“

Damn

never

told

story

that long

.“ Iiling-iling na sabi nito. Tumingin ako sa kanya at tipid na ngumiti kahit na hindi siya sa akin nakatingin.

“

Salamat

sa lahat ng impormasyon Tyron,“ tumingin siya sa akin.

“

won’t

explain

that

long

for

nothing

expect

exchange

.“

Namilog ang mga mata ko. Naghahanap din siya ng kapalit. Parehas na parehas talaga sila ni Tyler. Nakagat ko ang pangibabang labi ko.

“

W-What

exchange

?“

“

Never

ever

leave

Tyler

.“ Natigilan ako. “

Don’t

let

him

experience

hell

again

.“ Nagsimula na siyang maglakad papalayo. Naiwan akong magisa sa verandah.

Pumikit ako at dinama ang hangin na tumatama sa mukha ko. Nasasaktan ako para kay Tyler. Paniguradong dala-dala niya pa rin ang pait ng kanyang nakaraan. Dahil sa kaisipang iyon ay mas lumaki ang kagustuhan kong pasayahin siya.

Huminga ako ng malalim at maglalakad na sana paalis nang may biglang sumagi sa utak ko. Sinabi sa akin kahapon ni Tyler na may pupuntahan kami pagkatapos ng klase namin ngayon. Napakunot ang noo ko at napatagilid ang ulo. Ito ba ang sinasabi niyang pupuntahan namin? Kung ganoon, bakit hindi natuloy ang pagyaya niya sa akin dito? Nakakapagtaka.

Tuluyan na akong umalis ng verandah. Habang naglalakad ako sa pasilyo ay may narinig akong tunog. Isang pinto na parang kasasara lamang. Sinundan ko kung saan iyon nagmula at nakita ko si Tyler na kalalabas lang sa isang kwarto. Hindi niya ako nakita dahil nakatalikod na siya akin. Naglakad siya at hahabulin ko na sana siya pero nakita ko ang pagsuklay niya sa kanyang buhok na tila siya’y naiinis o naiinip. Kaya imbis na kunin ang atensyon niya ay tahimik ko na lang siyang sinundan. Gusto kong malaman ang dahilan ng pagkainis niya.

Nagiging tsismosa na yata ako, hindi ko naman gustong malaman ang mga bagay-bagay. Pero parang pagdating kay Tyler ay gusto kong malaman lahat ng pwede kong malaman.

Dahan-dahan ang paghakbang ko. Maaari kasing makalikha ng tunog ang takong ng sapatos ko at hindi ko iyon gustong mangyari.

Bumaba siya sa pinagdadaluhan ng pagsasalo at tinawag ang kanyang ama. Pumwesto ako ng patalikod sa gawi nila pero sinigurado kong sapat ang layo ko para maririnig ko ang paguusapan nila.

“

Kristoff

,“ sambit ni Tyler. Iyon malamang ang pangalan ng kanyang ama. Bahagya pa akong nagulat dahil ganoon niya pala sinusuklam ang kanyang tatay na umabot sa puntong hindi niya ito tinatawag na ama.

“What is

Tyler

?“ Pormal na tanong ni Mr. Smith, ang ama ni Tyler.

“

need

,“

Kumunot ang noo ni Mr. Smith, parang hindi nagustuhan ang sinabi ni Tyler.

“

It’s

too

early

what’s

with

the

sudden

rush

?“

“

Someone’s

waiting

for

,“

Halos tumalon ang puso ko nang marinig ko ang naging sagot ni Tyler. Alam kong ako ang tinutukoy niya, ako lang naman ang nakatira sa condo niya, wala ng iba pa.

“Stay

little

bit

longer

Tyler

. Our

visitors

wouldn’t

want

you

ditch

this

night

.“

Inis na pinasadahan muli ni Tyler ng kanyang mga daliri ang buhok niya. Bakas sa mukha nito ang pagkainis at pagkainip. Kung sa gayon, iyon ang dahilan kung bakit tila hindi maganda ang timpla niya? Dahil sa akin? Hindi ko napigilan ang mapangiti. Ano kaya ang magiging reaksyon niya kapag nalaman niyang narito ako?

Tinalikuran na ni Tyler ang ama. Muli siyang naglakad at muli ko rin siyang palihim na sinundan. Nagtungo siya sa garden na walang katao-tao. Ang lawak dito at mas pinaganda ng makukulay na bulaklak ang lugar. Meron ding pang-paskong ilaw, kulay goldeng dilaw ito na nakalawit sa mga puno.

“I

know

you’

been

following

you

just

wanted

act

cheap

in front

I’m

not

interested

.“

Nagulat ako sa sinabi nito. Nakatalikod siya sa akin pero alam niya palang sinusundan ko siya, ngunit malinaw sa sinabi nito na hindi niya alam kung sino ako.

Napakagat ako sa ibabang labi ko at bigla akong kinabahan. Hindi ko alam kung bakit. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya habang nanginginig ang mga daliri ko sa kamay. Siguro kinakabahan ako dahil sa maaaring magiging reaksyon niya kapag nakita niya ako. May posibilidad na magalit siya, dahil hindi naman ako imbitado sa kaarawan niya ngunit ang lakas ng loob kong lumusot. Napahinga ako ng malalim nang tuluyan akong makalapit sa kanya. Pero hindi ako nakapagsalita, hindi ko alam ang dapat kong sabihin.

“

What

you

need

?“ Tanong niya ngunit hindi patanong ang pagkakabigkas niya, nakatalikod pa rin siya sa akin. Mababa ang tono ng boses niya at sa tingin ko ay masama pa rin ang kanyang timpla.

“

T-Tyler

,“ nauutal kong bigkas.

Huminga siya ng malalim, tila nagpipigil ng inis bago siya humarap sa akin ng nakakunot ang noo. Ngunit nang masilayan niya ako ay rumehistro ang pagkabigla sa mukha niya, isang reaksyon na ngayon ko lang yata nakita mula sa kanya.

Tumitig siya sa akin ng matagal na tila hindi pa pumoproseso sa utak niya na nandito ako, kasalukuyang nakatayo sa harapan niya. Ilang sandali nang humagod sa kabuuan ko ang paningin niya. At tila naabot ko ang bituin nang umawang ng bahagya ang labi niya. Nang bumalik sa mukha ko ang tingin niya ay napakurap pa siya.

“

Zafina

,“ hindi makapaniwalang sambit niya.

Ngumiti ako, pakiramdam ko naguumapaw sa saya ang puso ko dahil sa nakuha kong reaksyon niya nang makita ako. Siguro dahil bihira ko lang makita ang ganoong reaksyon niya, reaksyon na nakikitaan ng pagkahanga ang mga mata.

“

How

did

you

got

here

?“ Bahagyang kumunot ang noo niya. Muli na naman akong sinalakay ng kaba sa maaaring maging reaksyon niya sa ginawa ko.

“

…

g-gatecrashed,“ nakagat ko ang ibabang labi ko habang hinihintay ang kanyang reaksyon. Mas kumunot ang noo niya kaya mas lumakas ang tibok ng puso ko.

“

How

did

you

knew

that

it’s

my…“ sandali itong natigilan. “

birthday

?“

“

Uhm

about

that

, hindi

sinasadyang

marinig

ang

usapan

mga

studyante

eskwelahan

Pinaguusapan

nila

ang

kaarawan

.“ Napatango siya.

“

you

gatecrashed

and

eavesdropped

.“ Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. What does that even mean?

“

that

bad

?“ Mabagal na tila nagiingat kong tanong. Tumingin siya sa mga mata ko. Bago pa siya makapagsalita ay inunahan ko na siya. “

But

yours

worse

you

lied

.“ Kumunot ang noo nito. Tila walang kaide-ideya sa ibinintang ko. Muli akong nagsalita. “

Sinabi

akin

may pupuntahan

tayo

pagkatapos

klase

Sigurado

akong

itong

selebrasyon

para

kaarawan

ang

iyong

tinutukoy

Pero

bakit

natuloy

ang

pag-aya

akin?“

Kumunot ang noo ko at tumabingi ang ulo sa kuryosidad. Nakita ko ang pagtaas baba ng adam’s apple niya. Naulit iyon ng isa pang beses bago siya nagsalita.

“Just

because

,“ kumunot ang noo ko sa simpleng sinabi niya. Akmang magsasalita ulit ako pero inunahan niya na ako.

“

should

back

the

party,“ pumormal ang boses niya. Mas naging seryoso din ang kanyang mukha.

Nauna na siyang maglakad kaya nagtataka man ay sumunod ako sa kanya. Nililihis niya ang usapan. Bakit ayaw niyang sabihin sa akin ang dahilan?

Umupo si Tyler sa pang-dalawahang mesa at tahimik akong umupo sa harap niya. Sinusubukan kong hulihin ang tingin niya pero hindi niya ako tinatapunan ni isang tingin. Deretso lang ang mata nitong nakatutok sa gitna kung saan may mga magka-kasintahang nagsasayawan.

Pilit kong hinukay ang isip ko, nag-iisip ng dahilan kung bakit hindi niya tinuloy ang paganyaya sa akin. Wala naman akong atraso sa kan…ya. Nanlaki ang mata ko sa naisip. Napatingin ako kay Tyler pero katulad kanina ay sa gitna lang siya nakatingin. Hindi kaya tama ang hinala ko? Kaya hindi niya tinuloy ang pagimbita sa akin dahil ay may sama pa rin siya ng loob sa akin dahil sa ginawa kong pagtakas? Posible.

“Ty–”

“

I’ll

just go

the

restroom

,“ hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang tumayo na siya at walang lingon-lingong naglakad paalis.

Parang kinurot ang puso ko. Mukha ngang may sama pa siya ng loob. Mas nakonsensya ako dahil sa isipang iyon.

Nilibot ko ang paningin ko at nahuli ng tingin ko si Axle sa hindi kalayuan. Tahimik at mag-isa itong nakaupo sa pang-apatang upuan. Hindi ako nagdalawang isip na tumayo at lumapit sa kanya. Walang ano-ano akong umupo sa harapan niya. Rumehistro ang pagkagulat sa mukha niya dahil sa biglaang pagsulpot ko.

“

Gaano

sumasama

ang

loob

g isang

lalake

kapag

may

tangi

siya

hiling

sa babae na

hindi

nagawa ng babae?“ Deretso kong tanong. Kailangan maging mabilis lang ako rito. Hindi ako dapat maabutan ni Tyler na may kausap na ibang lalake.

“

Wow

wala

man

lang

magandang

gabi

?“ Nakanguso nitong sabi. Hindi ako nagsalita at tinitigan lang siya. Nakuha niya naman ang tinging iyon. “

Sabi

nga,

nagmamadali

ka kaya dapat sagutin

ang

tanong

mo.

Hmm

depende

kasi

hiling

lalake.

Syempre

bawal

niya

namang

pilitin

ang

babae

kagustuhan

nito

Ano

bang

hiling

lalake

?“

Napalunok ako bago sumagot. “

Huwag

aalis

,“

“

Iyon

lang

?“

“

Pero

naabutan

niya

ang

babae

may

kausap

ibang

lalake

kinagalit

niya

.“

Sandaling natigilan si Axle. Maya-maya ay natawa ito habang umiiling-iling.

“

Mukhang

kilala

ang

mga

ito

,“ napairap ako sa sinabi niya. “

Well

that

case

mukhang

ang

mas

kinagagalit

lalake

ang

kaisipan

may

kausap

ibang

lalake

ang

babae

hindi

dahil

sinuway

nito

ang

kanyang

utos

.“ Napakunot ang noo ko. Nakuha niya ang reaksyon kong iyon kaya dinugtungan niya pa ang kanyang nilitanya. “

ibang

salita

nagseselos

iyong

lalake

.“

Nagulat ako, umabot ng ilang segundo bago nag-proseso sa utak ko ang sinabi niya. Si Tyler? Nagseselos? Ang imposible naman no’n. Iba yata ang pananaw nila ni Axle kahit parehas silang lalake.

“

para

tanong

kanina

hindi

naman

siguro

masama

ang

loob

lalake

sadyang

nagseselos

lang

dahil

takot

maagawan.

Pero

huwag

kang

mag-alala

konting

lambin

lang

naman

amin

mga

lalake

solve

.“

Tumango ako. Mukhang wala akong makukuhang tamang sagot kay Axle. Pero kahit na ganoon ay nagpasalamat pa rin ako dito at mabilis na bumalik sa kinauupuan namin ni Tyler.

Malalim ang iniisip ko kaya hindi ko namalayang nakabalik na pala si Tyler. Walang imik siyang umupo sa kanyang upuan at sa gitna na naman tinuon ang kanyang tingin. Napabuga ako ng hangin, napakahirap niyang basahin. Hindi palaimik si Tyler kaya hindi ko matukoy kung kailan siya may kinikimkim at kung kailan wala.

Inusad ko ang upuang kinauupuan ko papalapit sa kanya. Napasulyap siya sa akin pero agad din niyang binalik ang tingin sa gitna. Lumunok ako para kahit papaano ay maibsan ang kabang unti-unting kumakalat sa sistema ko.

“

Kanina

nakatingin

dyan

gitna

,“ paninimula ko. Wala siyang naging reaksyon. “

Gusto

bang

sumayaw

?“

Awtomatiko na napalingon siya sa akin. Nangungunot ang kanyang noo at may halong pagtataka ang kanyang mga mata.

“

Sayaw

tayo

?“ Dugtong ko pa at lumunok muli. Hindi ko na siya hinayaan pang magsalita. Tumayo ako at lakas loob siyang hinila patungo sa gitna. Nagpatianod lang naman siya na ikinatuwa ko.

Pagkarating namin sa gitna ay humarap ako sa kanya. Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang puso ko pero wala iyong epekto. Mas lumala pa nga ang pagwawala no’n nang idinantay ni Tyler ang pareho niyang kamay sa magkabilang bewang ko kaya ipinalupot ko na sa leeg niya ang braso ko. Now I understand why rib cage is called a cage, it is to imprison our wild heart whenever it’s beating erratically.

Isang pamilyar na kanta ang tumugtog. Unti-unting gumalaw ang katawan namin sa tono ng kanta. Tiningala ko si Tyler at hindi ko alam na may ikakarahas pa pala ang pagwawala ng puso ko nang makita ko siyang titig na titig sa akin. Ngunit hindi niya man lang iyon inabalang iiwas sa akin kahit na nahuli ko siya, na tila ba wala siyang pakialam.

Hindi ko na naiwas ang tingin ko, hindi ko na gugustuhing umiwas pa. Kaya nagawa kong makipaglaban ng titigan sa kanya. Napakalalim ng mga titig niya, parang iniinspeksyon niya ang kaloob-looban ng pagkatao ko.

“

H-Happy

birthday,

Tyler

,“

Hindi siya sumagot ngunit alam kong narinig niya ang pagbati ko. Magsasalita pa sana ako kaso naiwan sa ere ang sasabihin ko nang hapitin niya pa ako papalapit sa kanya. Bumangga ang malambot kong katawan sa napakatigas niyang katawan.

Nasa gilid ng ulo ko ang ulo niya. Yumuko siya kaya ramdam ko na ang mainit niyang hininga sa gilid ng leeg ko. Lumalim ang paghinga ko at halos lumabas na sa aking dibdib ang puso ko.

“

Thank

you

,“ bulong niya. Bahagya pang tumama ang labi niya sa leeg ko kaya nagsitayuan ang mga balahibo ko sa parteng iyon.

Tumigil ako sa pagsayaw kaya tumigil din si Tyler. Unti-unti kong inatras ang ulo ko hanggang sa nasilayan ko na ang mukha niya. Napakalapit ng mukha namin sa isa’t isa.

“

…

have

present

for you,“ napatitig siya sa akin. Hindi ko alam kung dahil gusto niya lang o kung hinihintay niya ang susunod kong sasabihin kaya nagsalita na lang muli ako. Napalunok ako ng ilang beses.

Ngayon, hindi ko na habol ang pagiging parte ng buhay niya. Ang habol ko, ay ang mapasaya siya. And I don’t even know why I want him to be happy. I don’t know why I want to be the reason of his happiness. “

Pumapayag

akong

maging girlfriend

,“

It’s

birthday

monday

! A

simple

vote as a birthday

present

for

me,

please

Kabanata IX

Natigilan si Tyler. Maang siyang napatitig sa akin samantalang ako ay halos matumba na sa pagkakatayo dahil sa matinding panginginig ng tuhod ko. Mabuti na lamang at nakapaikot ang braso ko sa kanyang leeg kaya nakakakuha ako ng suporta. Nakadikit pa rin ang katawan ko kay Tyler kaya naramdaman ko ang unti-unting pagbilis ng tibok ng puso niya.

Hindi ko alam kung nagkakamali lang ako, kung totoong sa kanya ba iyon o sa akin? Pinakiramdaman ko ang sarili ko. Mabilis at malakas din ang tibok ng puso ko. Hindi ko tuloy matukoy kung sa kanya ba iyong nararamdamn kong malakas at mabilis na pumipintig sa bandang dibdib ko.

Maya-maya ay naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa magkabilang bewang ko. Napatiim bagang din siya at naramdaman ko ang pagbigat ngunit pagbilis din ng paghinga niya.

“

Why

?“ ang tanging namutawi sa bibig niya.

“Just

because

,“ panggaya ko sa sinabi niya kanina.

Nagsalubong ang kilay niya. Iniwas ko naman ang aking tingin. Hindi ko masabi ang tunay kong dahilan. Nahihiya ako, hindi ko alam kung paano ko iyon sasabihin sa kanya ng hindi nauutal.

“

Are

you

mocking

?“

“

Hindi

! P-Pero mukhang hindi

naman

masaya sa naging

pasya

.“ Lumungkot ang mukha ko. Oo nga naman, bakit nga ba siya sasaya sa simpleng pagpayag ko na maging nobya niya? “

B-Babawiin

lan–

“

!“ Biglang bulyaw nito na ikinagulat ko. Mas humigpit ang

pagkakahawak niya sa bewang ko at naramdaman ko ang pag-tensyon ng mga muscles niya. May mabilis na dumaang emosyon sa mga mata niya ngunit panandalian lamang iyon kaya hindi ko masyadong natukoy kung ano iyon. Pagkataranta? Hindi ako sigurado.

“

You

already

said

you’re

mine

now.“ Paulit-ulit akong napalunok. Ngumisi siya pero kakaiba ang ngisi niya. Napakalaki nito at nakikitaan ng kislap ang kanyang mga asul na mata, kislap ng kasiyahan.

“Bakit

ayaw

mong

bawiin

Masaya

?“ Sabi ko at hindi ko sinasadyang malagyan ng pang-aasar ang tono ang boses ko. Gayunpaman ay napangiti pa rin ako.

Umiwas ito ng tingin. Ngunit hindi iyon naging hadlang para hindi ko makita ang pagpula ng tenga niya. Mas lumawak ang pagkakangiti ko. Pakiramdam ko ay narating ko ang pinakamataas na bundok dahil sa kasiyahang nadarama ko… Kasiyahan? Napawi ang ngiti ko dahil sa pumasok sa isip ko. Ang hangad ko ay mapasaya siya, pero bakit parang pati sarili ko ay sumasaya rin sa ginagawa ko? Ang gulo, nakakalito.

“

What’s

with

the

sudden

frown?“ Pagtingin ko kay Tyler ay na sa akin na muli ang tingin niya. “

Are

you

thinking

breaking

with

?“ Dumilim ang mukha nito. Nanlaki naman ang mga mata ko.

“

course

not!“ agad kong pagtanggi.

“

Good

, because

now

that

you

agreed

girlfriend

,“ muli niya akong hinapit papalapit sa kanya hanggang sa nararamdaman ko na ang kanyang hininga sa aking tenga. “

There’s

backing

out

,“

Madaling araw na nang umuwi kami sa kanyang condo. Habang papasok kami sa kanyang kwarto ay inunat-unat ni Tyler ang ulo niya habang hawak niya ang gilid ng kanyang leeg. Bahagyang nakakunot ang noo niya na tila may iniindang sakit.

“

Ayos

lang

?“ nag-aalala kong tanong. Tumango lang ito sa akin pero taliwas no’n ang sinasabi ng ekspresyon niya.

“

You

bath

first

,“ aniya.

Tinitigan ko siya sandali para siguraduhin kung maayos lang ba siya. Napabuntong hininga na lang ako bago ako kumuha ng damit na susuotin tsaka ako nagtungo sa banyo. Kanina nga pala ay binitbit na namin ni Tyler ang mga paper bags na naglalaman ng mga pinamili niyang damit ko mula sa sasakyan niya. Kaya ngayon ay may maisusuot na ako.

Mabilis akong naligo at inalis ang make-up sa mukha ko. Sinuot ko ang manipis na pajama na kulay rosas bago ako lumabas ng banyo. Sumunod naman si Tyler sa pagligo habang ako ay umupo sa gilid ng kama habang pinupunasan ang basang buhok ko gamit ang isang maliit na tuwalya.

Ganoon lamang ang ginagawa ko nang lumabas si Tyler mula sa banyo. Naka-pajama siya na kulay langit bilang pangbaba at hapit na sando naman bilang pangitaas. Napatigil ako sa ginagawa at nahuli ko ang aking hininga. Ang laki ng kanyang mga braso at sigurado akong matitigas ang mga iyon. Nakakahulaming din siyang tignan sa basang buhok niya. Napakamatipuno pa ng kanyang katawan.

Ngayon pa lang ay halos maglaway na ako dahil lang sa nakakaakit niyang braso na maugat pababa sa kanyang kamay. Paano pa kaya kapag wala na siyang pangitaas? May abs kaya siya? Sigurado akong meron. Ano kayang pakiramdam kapag may hinahaplos kang abs? Hindi pa ako nakakawak ng gano’n, miski ang nakakakita ng ganoon sa buong buhay ko.

Halos batukan ko ang sarili ko nang bumalik ako sa realidad. Pinagpapantasyahan ko ba si Tyler?! Nahihinabang na talaga ako! Marahas akong umiling. Napatigil lang ako nang umupo si Tyler sa gitna ng kama habang hinihilot ang kanyang gilid ng leeg. Naalala ko ang byahe namin kanina. Siguro ay nangalay siya sa tagal ng kanyang pagmamaneho. Bigla akong naawa sa kalagayan niya.

Mabilis kong inilagay ang tuwalya sa banyo. Pagbalik ko ay ganoon pa rin ang posisyon ni Tyler, ngayon ay nakapikit na siya habang hinihilot ang kanyang masakit na parte. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya at walang ano-anong umupo sa likod niya. Binuka ko ang mga hita ko para mas mapalapit ako sa kanya. Kaya ang kinalabasan ay nasa pagitan ng hita ko ang likod niya habang ang mga hita ko ay nasa magkabilang gilid niya.

Inalis ko ang kamay niyang humihilot sa leeg niya at kamay ko ang pinalit ko roon. Doon niya lang namalayan na nasa likod niya na ako. Nakita ko ang pagkatigil niya pero hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin. Sinimulan ko ng igalaw ang daliri ko sa gilid ng kanyang leeg para imasahe siya. Mabagal ngunit may diin ang paggalaw ng daliri ko, sinisigurado kong hindi siya masasaktan.

Biglang nanginig ang likod niya, tila naging tensyonado siya. Siguro ay gumiginhawa na ang kanyang pakiramdam kaya ganoon. Nakita kong umigting din ang muscles niya sa kanyang braso kaya inangat ko ang kamay kong walang ginagawa at maingat na hinaplos ang braso niya para pakalmahin iyon. Pero parang mas umigting pa yata ang braso niya sa ginawa ko.

Tumigil ako saglit para silipin siya mula sa gilid. Mariin siyang nakapikit habang nakakunot ang noo. Madiin din ang pagkakatiim ng kanyang bagang na tila nagtitimpi. Nagiginhawaan na nga yata siya. Dahil doon ay mas pinagbutihan ko pa ang pagmasahe sa kanya. Napahawak ang kamay nito sa tuhod ko. Kahit naka-pajama ako ay damang-dama ko ang init ng kanyang malaking kamay.

“

Masarap

?“ tanong ko rito. Nakita kong marahas itong dumilat. Dumiin ang pagkakahawak niya sa tuhod ko.

“

should

sleep

,“ biglang sabi niya. Malalim ang boses nito at parang iba ang timbre kumpara sa orihinal. Para ring namamalat ang kanyang boses na namamaos.

“

Ayos

ang

pakiramdam

?“ Tanong ko at napatigil sa pagmamasahe sa kanya.

“

should

sleep

now

Zafina

.“ ulit nito. Ganoon pa rin ang klase ng boses.

Hindi na lang ako nagtanong pa at umalis na sa pagkakaupo sa kanyang likod. Agad siyang humiga at hinila ang makapal na kumot hanggang sa kanyang tyan. Hindi pa man ako nakakahiga nang bigla niya akong hinila kaya sumalampak ang pisngi ko sa matigas niyang dibdib. Nahigit ko ang aking hininga kasabay ng abnormal na pagtibok ng puso ko.

Pumikit ako para pakalmahin ang sarili. Kailangan ko nang masanay sa mga ganito. Sympre at ganito ang ginagawa ng mga magkasintahan kaya hindi na ako dapat pang magtaka.

Bahagya akong tumingala para makita si Tyler mula sa pagkakasalampak sa kanyang dibdib. Nakapikit na ito. Hindi ko alam kung tulog na ito ng ganoon kabilis, gayunpaman ay maingat kong inangat ang kamay ko para idantay sa kanyang bewang. Naramdaman ko tuloy ang matigas niyang tyan sa braso ko. Lihim akong napangiti. Hindi ko alam kung pananantsing ang ginagawa ko, hindi ko naman inaasahang aksidente kong mararamdaman ang katigasan ng tyan niya dahil sa simpleng pagyakap ko sa kanya. Basta ang alam ko, ngayong gabi ang pinakamahimbing kong tulog na nangyari sa buong buhay ko.

Kinabukasan ay sabay kaming pumasok ni Tyler sa eskwelahan. Pagkababa ko pa lang ng kanyang sasakyan ay pinagtinginan agad kami. Lalo na nang hinapit niya ako sa bewang papalapit sa kanya habang naglalakad kami. Kahit gaano ko kagustong umiwas sa kahit anong isyu ay mukhang imposible na iyon ngayon. Boyfriend ko lang naman ang pinakasikat na lalake rito sa eskwelahan, kaya siguradong wala akong kawala sa mga studyante rito. Alam kong bawat galaw ko ay tututukan nila, bawat simpleng magiging pagkakamali ko ay pagpye-pyestahan nila. Isa iyon sa mga kapalit na tatanggapin ko sa pagpayag na maging girlfriend ni Tyler.

Matagal ko itong pinag-isipan. Hindi ko pa man naririnig mula kay Tyron ang storya ng buhay ni Tyler ay nakapagdesisyon na akong pumayag sa alok niya. Pero inaamin kong mas dumagdag ang kagustuhan kong pumayag na maging nobya niya nang marinig ko ang mapait na karanasan sa buhay ni Tyler. But speaking of Tyron…

“

nga

pala

Tyler

. Bakit

hindi

yata

nakikita

rito

eskwelahan

Tyron

Hindi

siya

dito

nag-aaral

?“ Napatigil ito sa paglalakad kaya tumigil din ako. Tumingin ito sa akin nang hindi inaalis ang kamay sa bewang ko.

“

How

you

know

Tyron

?“

“

nakausap

siya

kahapon

party

.“ Tumiim ang bagang niya.

“

Didn’t

told

you

that

you

shall

not

have

other

man

besides

?“ Dumiin na naman ang pagkakahawak niya sa bewang ko.

Namilog naman ang mga mata ko.

“

Tyron

your

brother

Tyler

.“ Hindi makapaniwalang saad ko. Kahit ba sa kapatid niya, ay bawal din akong makipagusap?

“

fully

aware

that

Zafina

.“ Madiin nitong sabi. Napalunok ako lalo na nang unti-unting dumilim ang mukha nito. Nagsalubong ang kanyang kilay. Agad akong naalarma. Humarap ako sa kanya at hinawakan ang kanyang magkabilang braso at bahagya pa iyong hinaplos. Mabuti na lamang at kami lang ang studyante sa pwesto namin.

“There’

nothing

for

you

mad

, Tyler.

just

talked

that’s

.“

“

That

doesn’t

changed

the

fact

that

you

disobey

order

again

.“ Bahagyang tumaas ang boses nito. Bumagal muli ang paghinga nito na wari ay nagtitimpi. Paulit-ulit akong napalunok.

“

K-Kak

ambal

naman

siya

can

exception

?“

“Why

would

fvcking

exception

?“ Tumalim ang tingin nito sa akin. Mukhang hindi nito nagustuhan ang hiling ko.

“

S-Sorry

,“ sabi ko na lang at napayuko. Walang patutungahan ito kung pagaawayan namin ang simpleng bagay na iyon. Narinig ko ang malalim na pagbuga ng hangin ni Tyler.

“

Forgiven

,“

Napatingala ako sa kanya. Nagsimula na ulit kaming maglakad at awtomatiko akong napasabay dahil nakaalalay ito sa bewang ko. Pero nanatili akong nakatulala sa kanya.

“

Pinapatawad

ako

ganoon

kabilis?“ Wala sa sarili kong tanong sa kanya. Tumingin ito sa akin at hinawi ang hibla ng buhok na tumatabing sa mukha ko habang patuloy kaming naglalakad.

“

Just

say

you’re

sorry

, Zafina.

And

I’ll

whatever

your

reason

.“

Lumundag ang puso ko. Ang dali niyang magpatawad– hindi. Hindi pala, nagkakamali ako. Dahil hindi niya pa napapatawad ang kanyang ama. Pero bakit ang dali niya akong pinatawad?

Papasok na sana kami sa aking klase nang maramdaman kong naiihi ako. Medyo malayo pa naman ang toilet dito. Kaya bago pa man buksan ni Tyler ang pinto ay pinigilan ko na siya.

“

Sandali

Tyler

Pupunta

lang

ako

.“

“

I’ll

accompany

you

,“

“

Hindi

malayo

ang

dito

Bibilisan

lang

naman

kaya

hindi

ako

kailangan

pang

samahan

.“ Hindi ko na siya pinagsalita at walang ano-ano akong tumakbo paalis para hindi na siya makatutol pa. Narinig ko pa ang malakas na pagtawag niya sa akin na kinahagikgik ko.

Mabilis akong pumasok sa isang cubicle para gawin ang dapat kong gawin. Pagkatapos ay agad na rin akong lumabas pero nanlaki ang mga mata ko nang makita ko si Jamaica na mukhang hinihintay talaga ang aking paglabas. Kumabog ang puso ko.

“

Walang

hiya

Zafina

!“

Akmang lalapitan ako nito pero agad siyang napatigil na tila may sumagi sa utak niya. Base sa itsura nito ay mukhang gustong-gusto niya na akong sugurin. Hindi ko napigilan ang malito. Kilala ko si Jamaica, kung gusto niyang mang-away ay susugod at susugod siya. Nakakapagtaka at hindi niya man lang ako madapuan ng isang kuko niya ngayon.

“

Wala

kang

utang

loob

!“ Sigaw nito. Pero ang mas higit na kinagulat ko ay ang pangingilid ng luha nito. “

Sinasabi

nga

ginagamit

Tyler

para

paghigantihan

kami!“

“

A-Anong

nangyari

?“ Kinakabahan kong tanong.

“

Ngayon

ay nagmamaang-maangan

Pagkatapos

naming

patirahin

bahay

ilang

taon

ipapakulong

lang

papa

?!“

Napasinghap ako, namilog ang aking mga mata at halos umawang ang aking labi. S-Si uncle? N-Naka… nakakulong?

“

H-Hindi

alam

ang

sinasabi

Jama–

“

Sinungaling

!“ Dumapo ang kamay niya sa pisngi ko. Nakagawa iyon ng malutong na tunog. “O-

God

!“ Biglang bulalas ni Jamaica.

Tumingin ako sa kanya at hindi siya makapaniwalang tumingin sa kamay niyang pinansampal niya sa akin. Binalik niya ang tingin sa akin at mas nanlaki ang mga mata niya. Pero maya-maya lang ay bumakas ang takot sa kanyang mga mata.

“

Hindi

s-sinasadya

!“ Nagulat ako sa sinabi nito. Lalo na nang bigla itong lumuhod sa harapan ko! “

W-Wag

akong

isumbong

kanya

P-Pakiusap

Zafina

!“

“Jamaica!” Hindi makapaniwalang tawag ko sa kanya. Humawak ito sa laylayan ng uniform ko bago niya iyon hinila-hila.

“

H-Huwag

sabihin

kay

Tyler

sinampal

kit

a! H-

Hindi

sinasadya

Sorry

!“

Ngayon ko lang siya narinig humingi ng tawad sa akin. Pero naguguluhan ako! Wala akong maintindihan!

“Hindi kita maintindihan,

Jamaica

Ano

bang

nangyayari

parang

takot

?“ Tumigil ito sa pagsusumao at bigla na lamang siyang napatulala, parang may malalim na iniisip.

“

Pinagbantaan

niya

ang

buhay

namin

,“ mahina nitong sabi na tila ba para sa sarili niya lang ang sinasabi niya. “

Sinabi

ni T-Tyler

huwag

kong

hahawakan

miski

ang

dulo

buhok

kundi

…“ natigilan ito at biglang namasa ang kanyang mga mata. “k-kundi

kukunin

niya

ang

buhay

bilang

kapalit

kasama

ang

buhay ng

mga

magulang

.“

Napasinghap ako at napatakip sa aking bibig. No way. Hindi iyon magagawa ni Tyler.

“

Kaya

nakikiusap

ako

Zafina,

h-huwag

mong

sabihin

kanyang

nasampal

kita.

Please

huwag

.“

Kabanata X

Nanghihina man ang katawan ko ay pilit akong tumango kay Jamaica. Napatigil naman siya sa paghinga.

“

H-Hindi

ako

i-isusumbong

?“ muli lang akong tumango sa kanya. Doon siya tumayo at nagmamadaling tumakbo paalis.

Nanghihina akong napasandal sa malamig na pader ng banyo. Hindi pa tuluyang nagpro-proseso sa utak ko ang nangyari. Pero alam ko ang dapat kong gawin. Kailangan kong komprontahin si Tyler. Kailangan ko siyang komprontahin nang hindi niya nalalaman na nagkausap kami ni Jamaica.

Tumingin ako sa salamin at inayos ang aking sarili. Mabuti na lang at hindi naman ganoon nagmarka ang pagsampal sa akin ni Jamaica. Pagkatapos ay lumabas na ako at nagpunta sa aming klase. Umupo ako sa tabi ni Tyler na parang walang nangyari.

Lutang ako sa buong pagtuturo ng guro. Lumilipad ang utak ko, kating-kati ako para malaman kung ano nga ba talagang nangyari. Kung pwede ko lang deretsohin si Tyler ng tanong ay gagawin ko, pero pumapaulit-ulit sa utak ko ang sinabi ni Jamaica, ang hiling niya na wala dapat malaman si Tyler na may alam na ako. Kaya nang magtanghalian ay napagdesisyunan kong magpaalam kay Tyler.

“Uh, Tyler, hindi ako makakasabay sayong kumain.” Tumingin ito sa akin. Wala siyang ekspresyon pero alam kong ang tingin niyang iyon ay nagtatanong ng bakit. Kahit papaano ay unti-unti ko na rin siyang nakikilala ng lubusan. “Uhm, gusto ko kasi sanang malaman iyong lagay nina a-auntie k-kaya, uh, pupunta ako sa kanila.”

Gaya ng inaasahan ko ay nagsalubong ang kilay nito. Dalawa lang kami sa silid ngayon dahil naglabasan na ang iba para kumain.

“You still care for them? After all they’ve caused you?” Kunot noong tanong nito.

“G-Gusto ko lang naman malaman kung ayos lamang ba sila.”

Tumitig ito sa akin. Kahit nagsisimula na akong mamawis sa kaba ay pinilit kong labanan ang kanyang titig. Ang totoo, ay wala naman na akong pakialam kina auntie, sinong hangal ang magmamalasakit sa taong inaapi sila? Pero hindi ako dapat magtanim ng sama ng loob. Hindi ko pa rin naman nakakalimutan na pamilya pa rin sila ni tatay. Huminga ng malalim si Tyler na parang wala na itong mapagpipilian.

“If that’s the case, then

I’ll

just

the

one

to tell you their current condition,“

Lihim na nagdiwang ang loob-loob ko. Gumana ang plano ko. Alam kong iyon ang idedesisyon ni Tyler dahil alam ko namang hindi niya na gugustuhin pang bumalik ako sa bahay na iyon. Napakalaki ng galit niya kay uncle para payagan akong makipagkita sa pamilya nito.

“Your cousin and aunt are grieving for your uncle’s imprisonment.”

Natigilan ako, napigil ko ang aking hininga. Hindi ko pa rin napigilan ang magulat kahit na sinabi na iyan ni Jamaica sa akin kanina.

“

A-Ano

P-Paanong

…?“

Hindi ako makabuo ng pangungusap. Naghalo-halo na ang mga tanong sa utak ko at hindi ko alam kung alin ang uunahin doon.

“

filed

case

, now

he’ll

spend

the

rest

his

life

jail

.“

“

P-Pero

…

B-Bakit

ginawa

iyon

?“

Pumikit siya ng madiin at huminga ng malalim. “

Isn’t

obvious

you

Zafina

attempted

rape

you

that’s

enough

for

him

imprisoned

.“

Halatang pinipigilan niya ang pagtaas ng kanyang boses. Napatitig lang ako sa kanya, pilit na pinapasok sa utak ko ang bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig.

Pwede bang maging habambuhay na pagkakakulong ang parusa ng taong nagtangka mang-gahasa? Hindi ba’t para yatang masyadong mabigat ang parusa na iyon para sa ganoong kaso?

“

Listen

Zafina

,“ lumapit sa akin si Tyler at hinawakan ang magkabila kong braso. “If

you

disagree

about

your

uncle’s

imprisonment

, just

thankful

Because

were

the

one

decide,

I’ll

rather

kill

him

with

bare

hands

than

sending

him

jail

.“

Halos lumuwa ang mga mata ko sa sinabi niya. Napalunok ako at maang napatitig sa kanya. Seryosong-seryoso ang mukha niya at walang bakas ng pagbibiro. Kahit kailan naman ay hindi siya nagbiro. At hindi ko alam kung dapat ba akong matakot sa sinabi niya sa akin.

“

But

know

you’ll

hate

for

that

and

don’t

want

that

happen

.“

Nang sinabi niya iyon ay doon ko nakumpirma ang sagot. Hindi ako natatakot sa kanya. Why would I? Kahit kailan naman ay hindi siya gumawa ng bagay na ikakasakit o ikakapahamak ko. Sa totoo lang, ay ipinakulong niya si uncle para sa akin. Ano namang magiging dahilan niya kung ipapakulong niya si uncle ng hindi dahil sa akin? I should never doubt Tyler.

“

I’m

mad

him

…

fvcking

…

mad

.“ madiin na sabi nito. Biglang nanlisik ang kanyang mga mata pero tumatagos ang tingin niya sa akin, na para bang may naglalaro na senaryo sa kanyang utak na siyang ikinagagalit niya. “

should

the

only

man

touch

you

. I

should

the

only

man

kiss

ever

part

you

should

the

only

man

spend

your

life

with

Not

you

uncle

not

one

your

friends

, not

anyone

else

but

me.“ Dumausdos ang kamay nito mula sa aking braso pababa sa aking bewang.

Paulit-ulit akong napalunok. Lumakas ang tibok ng puso ko. Bakit ganoon? Hindi ko kayang maging sanay sa mga ipinapakita at ipinaparinig sa akin ni Tyler. Permanente na ba talaga itong pagwawala ng puso ko ng dahil sa kanya? O baka naman may sakit na ako sa puso?

Alas otso ng gabi, nakikipagtalo ako sa utak ko habang nakaupo sa sala ng condo ni Tyler. Siya naman ay naghuhugas ng pinagkainan naming pinggan. Nagpresinta akong gawin iyon kanina pero isang malamig na titig lang ang natanggap ko sa kanya, na nangangahulugang huwag ko ng ipagpilitan pa ang gusto ko. Kaya heto ako ngayon, nagaalangan at nalilito kung paano ako magpapaalam kay Tyler na pumasok ng trabaho.

Hindi naman ako dapat kabahan. Syempre dahil alam naman ni Tyler na matagal na akong nagtra-trabaho sa bar, pero may posibilidad kasi na hindi niya ako payagan. Nakatatak sa utak ko iyong sinabi niyang no

other

man , pero parehas naming alam ni Tyler na imposible iyon pagdating sa bar lalo na’t isa akong waitress doon. Kailangan kong tumingin, ngumiti, at makipag-usap sa mga lalake.

“

Let’s

sleep

Zafina

,“

Hindi ko naramdaman ang pagbalik ni Tyler. Inalalayan niya ako patayo mula sa pagkakaupo ko sa sofa tsaka kami nagtungo sa kanyang kwarto. Tahimik lamang ako dahil sa bumabagabag sa isip ko. Nang humiga kami sa kama ay kusa ko nang ipinatong ang ulo ko sa kanyang dibdib. Ngunit ilang segundo lang nang tingalain ko siya.

“

Tyler

,“ bumaba ang tingin niya sa akin.

“

Yeah

?“ sagot niya bago nito hinaplos ang buhok ko. Lumunok ako bago nagsalita.

“

May

trabaho

ako

mamaya

kaya

,“ hindi pa man ako natatapos sa sasabihin ko ay nag-iba na ang ekspresyon nito. Gayunpaman ay nilunok ko ang kaba ko at nagpatuloy sa pagsasalita. “

Aalis

ako

mamaya

,“

Wala pa rin itong reaksyon. Nanatili itong nakatitig sa akin habang ang kamay niyang humahaplos sa buhok ko kanina ay nakapatong na lamang sa likod ng ulo ko.

“M

-Mga

alas

dos

ako

hatinggabi

makakuwi

,“ dagdag ko pa.

“I

already

gave

you

scholarship

, what’s

the

point

working?“

“

Tyler

, siguradong

magkakaroon

kami

mga

gastusin

eskwelahan. Kailangan ko

pambayad

doon

kaya

kailangan

pa ring

magtrabaho

.“

“

Then

tell

whenever

you

have

expenses

I’ll

take

care

.“

Napahinga ako ng malalim sa sinabi niya. Hindi ako papayag sa ganoon. Hindi magandang tignan na siya ang gumagastos sa lahat ng gastusin ko. Hindi iyon tama.

“

Tyler

, ayokong

umasa

iba

lalo

iyo

. Sapat

ang

pagpapatira

pagpapatulog

akin

dito

. Kailangan

kong

kumita

para

sarili

hindi

ako

tatanggap

pera

galing

iyo

hindi

iyon

magandang

tignan.“ Muli sana siyang magsasalita ngunit inunahan ko na siya. “

Everyone

will

think I’m

gold

digger

you’ll

pursue

what

you

want

Tyler

Ayokong

mahusguhan

ganon

please

Tyler.“

Natigilan ito dahil sa pagmamakaawa ko, napaisip siya dahil sa huling sinabi ko. Mukha namang nakuha niya ang punto ng ibig kong sabihin dahil maya-maya lang ay napabuntong hininga na lamang ito.

“

Fine

but

I’ll

with

you

,“

Hindi na ako tumutol pa sa sinabi niya. Wala namang masama roon at kung iyon lang ang paraan para makampante siya ay papayag na lang ako. Tumayo na kami at naghanda papunta sa bar na pinag-tratrabahuhan ko. Tulad ng dati, ay nakasimpleng damit lamang ako papunta roon, nandoon kasi mismo sa bar ang uniporme namin.

“Doon

VIP

room

maghihintay

?“ Tanong ko kay Tyler pagkaapak namin sa loob ng bar. Sinalubong kami ng malilikot na ilaw at amoy ng alak at usok.

“

won’t

ble

watch

over

you

I’ll

stay

the

VIP

room

.“ Lumapit pa siya sa tenga ko para marinig ko ang sasabihin niya. Tumango na lamang ako habang papunta kami sa locker ng mga waitress. Hindi ko alam kung makakatrabaho ako ng maayos gayung papanuorin niya ang bawat galaw ko. Bahala na.

Mabilis akong nagbihis. Pagkalabas ko ng locker room ay nakita ko pa kung paano napatiim ang bagang ni Tyler nang mapatingin siya sa suot ko. Mukhang hindi niya iyon nagustuhan pero sa halip na magreklamo siya ay hinapit niya na lamang ang bewang ko papalapit sa kanya, na para bang ipinapakita niya sa mga taong nadadaanan namin na kanya lang ako.

“

I’ll

wait

for

you

here

,“ aniya at umupo sa isang liblib na lugar. Tumango lang ako sa kanya tsaka ngumiti bago ako nagsimula sa pagtra-trabaho.

Tinupad ni Tyler ang sinabi niyang panunuorin niya ako. Kahit yata pumunta ako sa pinakasulok-sulukan ng bar ay masusundan niya pa rin ako ng tingin. Pero habang tumatagal ay nagiging sanay at komportable na rin ako sa pagtitig niya.

“Zafina,” napatingin ako sa gilid ko nang tawagin ako ng aking katrabaho. Tinanong ko ang kanyang kailangan at kumabog ang dibdib ko sa sinagot nito. “Kakausapin ka raw ni sir Maxwell pagkatapos ng trabaho mo.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko sa kaba. Syempre, ipapatawag ako ni sir Maxwell, lumiban ba naman ako sa trabaho ko ng dalawang gabi ng walang paalam. Ipapatanggal niya kaya ako sa trabaho? Huwag naman sana.

Mabilis ang takbo ng oras, hindi ko namalayan na alas dos na. Kaya kahit kinakabahan ako ay hinanap ko si sir Maxwell pagkatapos ng trabaho ko. Kung pwede ko lang siyang huwag siputin ay ginawa ko na, kaso siguradong mas madidismaya siya kapag ginawa ko iyon. Atsaka isa pa, kailangan nating harapin ang kapalit ng mga bawat pagkakamali natin sa buhay.

“

Jared

alam

kung

nasaan

sir

Maxwell

?“ Tanong ko sa bartender namin dito sa bar.

“

Yup

umorder

siya

dito

kanina

Kung

hindi

ako

nagkakam

ali

nasa

VIP

room

siya.“

Tumango ako rito at nagpasalamat bago tinungo ang silid na sinabi nito. Naroon nga si sir Maxwell na kinakatikot ang kanyang telepono. Hindi lang siya nag-iisa, kasama niya ang kanyang mga kaibigan sa silid na iyon. Napalunok pa ako nang maisip na dito ko unang nakita si Tyler.

Bumuga ako ng hangin bago unti-unting lumapit kay sir. Mula sa gilid ng mga mata ko ay nakita kong napatingin sa akin ang ibang mga kaibigan niya ngunit si sir Maxwell ay hindi pa rin ako napapansin dahil sa hawak nitong telepono. Lumunok ako at dahan-dahang umupo sa tabi nito. Dahil doon ay napatingin siya sa akin.

“

S-Sir

,“ nag-aalanganin kong sambit. Umayos naman ito ng upo at hinarap ako.

“Zafina,” sambit din nito sa pangalan ko tsaka ako pormal na nginitian. Nagkakarinigan naman kami ng maayos dahil kami-kami lang ng mga kaibigan niya ang narito sa silid na ito, kaya hindi maingay hindi katulad sa ibaba.

“

Uhm

-pinapatawag

niyo

raw

ako

.“

Tumikhim ito bago nagsalita, “

Yes

, I

kno

you’re

already

expecting

this

because

your

absence

without

notice

.“ Napayuko ako. Mawawalan na ba ako ng trabaho? “

don’t

want

unfair

that’s

why

I’ll

ask

your

side

bakit

dalawang

gabi

kang nawala?“

Napahinga ako ng malalim. Anong sasabihin ko? Iyong katotohanan na pinagtangkaan ako ng kamag-anak ko? Hindi ko yata kayang sabihin iyon sa iba. Pero hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho. Humugot ako ng hininga, akmang ibubuka ko pa lang ang bibig ko nang may nauna na sa aking magsalita.

“

Because

she’s

with

her

whole

absence

,“ napatingala ako at nanlaki ang aking mga mata nang makita si Tyler. Sa sobrang kaba ko kanina ay nakalimutan kong sinusundan niya pala ako lagi ng tingin! Kaya malamang ay sinundan niya ako ng makitang umakyat ako rito sa VIP room.

Tumaas ang kilay ni sir Maxwell at bigla itong napangisi, ngisi na tila ba hindi makapaniwala. Nilibot ko ang paningin ko sa mga lalakeng narito at nakita kong nasa amin na ang atensyon nila. Hindi rin sila makapaniwalang nakatingin kay Tyler. Hindi ako pwedeng magkamali, sila rin iyong mga lalakeng nakita ko noong unang pagkikita namin ni Tyler dito. Lihim pa akong napalunok dahil sa mga kagwapuhang taglay nila. Required ba na kailangan gwapo ka bago ka nila maging kaibigan?

“

You

finally

got

her

bro

“ Hindi makapaniwalang sabi ng isa.

Umupo kami ni Tyler, paikot ang upuan kaya magkakaharap kaming lahat. Ako lamang ang babae rito, lahat sila ay lalake kaya siguro ganoon na lang ang higpit ng pagkalibot ng braso ni Tyler sa bewang ko.

“

Congrats

you

then

dati

hanggang

tingin

lang

“ Napatingin ako sa lalakeng pinakamalapit sa akin dahil sa sinabi nito. Nakangisi ito habang nakatingin sa akin.

“

Hanggang

tingin

Tyler

?“ Nagtatakang tanong ko. Tumabingi ang ulo ko sa kaliwa. Nagkibit balikat lamang ang lalake habang hindi pa rin naaalis ang ngisi sa mukha nito. Tumingin ako kay Tyler, umiwas lang ito ng tingin sa akin.

“

I’m

Smoke

the

way

,“ pagpapakilala ng isa. Napaka-kakaiba ng pangalan niya.

“You already know me, but I want you to stop calling me sir.

Since you’re my friend’s girl, j

ust call me Maxwell.“ Tumango ako sa sinabi ni sir– I mean, Maxwell.

“

Dark

name

,“

“

And

I’m

Chase

,“

Namangha ako sa mga pangalan nila, mga hindi pangkaraniwan. Ngayon ay kilala ko na ang mga kaibigan ni Tyler, may bago na naman akong impormasyon kay Tyler. Tinignan ko siya at tahimik lang itong sumisimsim ng alak.

“

ako

Zafina

,“ awkward kong sabi. Magsasalita pa lang sana si Chase nang naunahan na siya ni Smoke.

“

The

devil

here,“

Sinundan ko ang tingin nito at napadpad iyon kay Tyron na kakapasok lamang ng silid at walang ekspresyong naglalakad patungo sa amin. Walang salita itong umupo at kumuha ng alak sa mesa tsaka iyon tinungga. Kung iba siguro, iisipin nilang magkakagalit ang mga magkakaibigan na ito. Hindi man lang kasi nila binati si Tyron sa pagdating nito, mukhang wala namang pakialam tungkol doon si Tyron. Ganito ba talaga ang pag-uugali nilang lahat? Tila walang pakialam sa paligid. Mukhang sanay na sanay naman sila sa isa’t-isa.

Lumunok ako habang pinagmamasdan silang lahat. Pakiramdam ko ay nasa Mt. Olympus ako dahil puro mukhang mga Greek Gods ang kasama ko. Pero para sa akin, si Tyler pa rin ang pinakagwapo sa kanilang lahat.

“

rk,

what

happened

the

employee’s

interview

the

7th floor

asked

you

take

care

?“ tanong bigla ni Tyron.

“

fired

the

all

they’re

all

stupid

.“

Nanlaki ang mata ko sa sinagot nito. Tumango lang naman si Tyron sa sinabi nito. Hindi ako makapaniwala, kanina nga lang ay kabang-kabang ako sa posibilidad na mawalan ako ng trabaho. Hindi ba nila alam kung gaano kahirap maghanap ng trabaho? Hindi ba nila alam na posibleng may mga taong nakadepende sa taong inalisan nila ng trabaho?

“I

know

that

look

Zafina

,“ wika ni Dark. Napalunok ako.

“

H-Hindi

man

lang

kayo

naaawa

mga

taong

inalisan

niyo

t-trabaho

?“ Malumanay at may halong pag-aalangan ang tono ng boses ko. Sumagot si Chase habang iniikot-ikot nito ang baso sa kanyang kamay.

“

Life

runs

this

, if

you’re

not

wise

enough

play

the

game

then

you

lose

simple

that

.“

Muli na naman akong napalunok, hindi ko na nga alam kung ilang beses na akong napalunok sa gabing ito. Iba ang pagkakatingin at pagkakalarawan nila sa mundo kumpara sa akin. Siguro ay mayroon din silang madilim na nakaraan katulad ni Tyler kaya ganito ang pagkakatingin nila sa buhay.

Biglang bumukas ang pinto at niluwa no’n ang isang katrabaho ko. Halos wala ng matakpan sa katawan nito dahil nakulangan yata sa tela ang uniporme niya. Ngumiti ito ng matamis bago nilapag ang tatlong bote ng alak sa mesa. Akala ko ay aalis na ito pero napakurap ako nang umupo ito sa tabi ni Maxwell tsaka ito hinawakan sa dibdib.

“

llo

to you

handsome

boss

spend

your

night

with

?“

Hindi na ako nabigla sa bulgaran na pagtanong nito. Meron naman talagang mga ganitong kadesperadong tao. Ngunit hindi ako basta-basta manghuhusga dahil may dahilan sa likod ng mga personalidad ng bawat tao.

Pinunit ni Maxwell ang damit ng babae na ikinanganga ko. Napangisi ang katrabaho ko, habang ako ay hindi malaman kung iiiwas ko ba ang aking tingin.

“

Get

out

sight

,“

Napakunot ang noo ng babae sa sinabi ni Maxwell. Miski ako ay ganoon din ang naging reaksyon. Binuksan ni Maxwell ang bagong bote ng alak at nagsalin sa kanyang baso. Hindi niya man lang tinapunan ng tingin ang babae na ngayon ay punit na ang pangitaas. Tumingin ako kay Tyler, nagulat ako nang nakatingin din pala ito sa akin. Binalik ko na lamang ang tingin ko kina Maxwell para iwasan ang malalim nitong titig.

“

What

You

just

tore

top

apart

and

now

you’re

telling

?“

“

need

repeat

myself

?“

Tumingin si Maxwell sa babae, pero hindi nito ni minsan sinulyapan ang kanyang katawan. Akala ko ay mahihina ang mga lalake pagdating sa temptasyon, pero iba ang mga lalakeng kasama ko ngayon. Iyong tipong hindi mo matatantsa ang kanilang ugali.

“

Bakit

pala

pinunit

ang

damit

kung

paaalisin

rin

ako

Paano

ako

makakalabas

nito

?“

“

And

now

you’re

acting

shy

little

girl

.“ Iiling-iling na wika ni Max. “

Kanina

lamang

halos

ipakita

ang

kaluluwa

I’m

actually

helping

you

, pinunit

ang

damit

para

maipakita

lahat ang

katawan

hindi

dapat

maging

masaya

ka pa?“

Napakagat ako sa dila ko dahil sa kaprangkahan ni Maxwell. Umirap naman ang babae bago tumayo. Akala ko ay aalis na ito pero nagulat na naman ako nang tumabi naman ito kay Smoke.

“

Call

whenever

you

’re hard,“ malanding sabi nito at inabutan ng calling card si Smoke. Inabot naman iyon ng huli kaya kinindatan siya ng babae.

Akmang tatayo na ang katrabaho ko nang bigla siyang hinila ni Smoke sa panga. Tsaka nito sinuksok ang calling card sa bibig ng babae! Napasinghap ako at napatakip sa aking bibig dahil sa pagkabigla.

“

’

always

hard

especially

sluts

.“

May ikakabagsik pa ba ang mga lalakeng ito? Ang hard nilang lahat.

Sino

ang

bet

niyong

lalake

Marami

kayong

pagpipilian

Let

know

commenting

down ;)

P.S: This is my longest update so far. 3,182 words, please

don’t

forget

to vote ♥

Kabanata XI

“

Before

forgot

,“ napatingin kaming lahat kay Chase nang magsalita ito. Uminom siya sa kanyang baso ng alak bago umayos ng upo. “Enayis

wanted

beach

resort

who

wants

join

?“

“

When

?“ tanong ni Maxwell.

“

Friday

six

the

evening

,“

Sandaling napaisip ang lahat, bago sila napatango at pumayag, maliban kay Tyler na hanggang ngayon ay wala pa ring imik. Ito ang hindi maganda sa mga tahimik na tao, hindi mo alam kung may problema ba sila o sadyang hindi lang talaga nila gustong magsalita.

“

How

about

the

two

you

?“ tanong sa amin ni Chase. Muli akong tumingin kay Tyler. Hindi ako pwedeng magdesisyon nang hindi niya aprubado. Tumingin din ito sa akin bago nagsalita.

“

You

want

join

?“

“

Kung

ano

ang

desisyon

ganoon

din

ang

akin

.“ Napatango ito sa sinabi ko.

“

Count

,“ sabi nito kay Chase.

Biyernes ng hapon, handa na ang mga gamit ko para sa pupuntahan namin. Hindi ko ipagkakaila na nasasabik ako, minsan lang mangyari sa buhay ko ang pumunta ng dagat. Ang huling ligo ko pa sa dagat ay noong buhay pa si tatay. Mahigit ilang taon na rin iyon.

“

Everything’s

ready

?“ tumango ako kay Tyler. Binuhat na nito ang mga bag namin at bumaba na patungo sa kanyang sasakyan.

Kanya-kanya ng punta patungo roon sa dagat na hindi ko pa alam kung saan. Linggo ng hapon ang alis namin pabalik dito, dahil may kanya-kanya ng gawain ang lahat pagsapit ng lunes. Hindi ko alam kung nag-aaral pa ba ang mga kaibigan ni Tyler. Nagtataka nga ako kung bakit nagiging kaklase ko si Tyler gayung dalawapu’t isa na ang edad niya samantalang ako ay labing pitong gulang pa lang. Hindi ko naman matanong sa kanya kung umulit ba siya sa pag-aaral.

“

What’s

running

your

mind

?“ Napatingin ako kay Tyler. Nagmamaneho ito kaya deretso lang ang tingin nito sa kalsada.

“

Iniisip

lang

kung

,“ napatigil ako. Itatanong ko ba? Bigla akong napaisip. Girlfriend niya na ako, parte na ako ng kanyang buhay, kaya may karapatan na kong paghimasukan ang buhay niya. “Bakit

kaklase

kita

kung

mas

matanda

naman

akin

?“

Sandali itong hindi nakapagsalita kaya napalunok ako. Wala naman sigurong masama sa tanong ko.

“

The

truth

Tyron

and

are

both

accelerated

school

.“ Napakunot ang noo ko. Kung accelerated sila sa pag-aaral, ay dapat nakapagtapos na sila ngayon. “We were just

eighteen

when

finished

studying

. And Tyron

now

handling

our

company

.“ Mas lalo akong naguluhan.

“

Kung

ganoon

bakit

nag-aaral

rin

ngayon

kung

nakapagtapos

naman

pala

pag-aaral?“

“

with

you,“

Natikom ko ang bibig ko. Ayan na naman ang kakaibang kabog sa dibdib ko. Hindi ko inaasahan ang naging sagot niya. Umayos ako ng upo at paulit-ulit na lumanghap ng hangin. Pakiramdam ko kasi ay mawawalan ako ng hininga. Para ring may naglalaro sa tyan ko na hindi ko maintindihan.

Wala nang nagsalita pa sa amin ni Tyler pagkatapos no’n. Dala ng katahimikan ng aming byahe, ay inantok ako at nakatulog. Nagising lang ako nang maramdaman kong nakaangat ako sa ere. Napadilat ako at ang unang nakita ko ay ang panga ni Tyler, nakatagilid siya sa akin. Napakunot ang noo ko. Nilibot ko ang aking paningin, nasa isa kaming pasilyo na maraming pinto. Tumingin ako sa baba at doon ko lang napagtanto na buhat pala ako ni Tyler na tila pang-bagong kasal. Napakapit agad ako sa kanyang leeg dahilan para mapatingin siya sa akin.

“

I-Ibaba

ako

Tyler

.“

Hindi niya ako pinansin, binalik niya lang ang tingin niya sa harap kaya napabuntong hininga ako. Bakit hindi niya na lang ako ginising?

Pumasok kami sa isang kwarto, inilapag niya ako sa kama na may napakalambot na kutson. Sa tingin ko ay nasa isa kaming hotel ngayon, hindi ako sigurado dahil hindi pa naman ako nakakapunta sa isang hotel, nakikita ko lang ang mga iyon sa telebisyon.

“

Anong

oras

?“ tanong ko kay Tyler na kasalukuyang inaalis ang kanyang sapatos.

Sandali itong tumingin sa kanyang relos bago ako sinagot, “

Nine

the

evening

,“

Mahigit apat na oras din pala ang naging byahe namin. Pero ang inaalala ko ay si Tyler. Siya ang nagmaneho sa buong oras na iyon. Imposibleng hindi siya napagod.

“

Ayos

lang

ang

pakiramdam

Hindi

nangawit

kakamaneho

?“

Nilagay niya muna ang kanyang sapatos sa gilid tsaka ako hinarap. Tumayo ito sa aking harapan, inangat niya ang kanyang kamay at inayos ang nagulo kong buhok bago sumagot.

“

I’m

perfectly

fine

are

you

hungry

?“ Umiling ako sa kanya. Hinawakan ako nito sa magkabila kong balikat tsaka niya iyon mabining pinisil. Bolta-boltaheng kuryente ang naghatid no’n sa akin. “

We’ll

rest

first

for

hour

before

eat

that

okay

with

you

?“ Tumango lang ulit ako sa kanya. “

Good

,“ aniya.

Humiga na kami, katulad ng aming laging posisyon kapag natutulog, ay pinapatong ko ang ulo ko kung hindi sa kanyang dibdib, ay sa kanyang braso. Sa totoo lang, hindi na ako inaantok dahil buong byahe akong tulog. Sa aming dalawa ngayon, siya ang mas may kailangan ng pahinga. Kaya hindi na ako nagtaka pa nang ilang minuto lang, ay mabigat na ang kanyang paghinga.

Pipilitin ko na sanang matulog kaso sunod-sunod na katok ang pumigil sa akin. Malalakas iyon kaya agad akong napabangon. Sinulyapan ko si Tyler at nakitang nakapikit pa rin ito ngunit nakakunot noo na. Agaran akong tumayo at kumaripas ng takbo patungong pinto para matigil ang malalakas na katok.

Isang napakagandang babae ang bumungad sa akin pagkabukas ko ng pinto. Malaki ang pagkakangiti nito sa akin. Maliit ang kanyang mukha, mayroon siyang kulay tsokolateng bilog na mga mata, maliit ngunit matangos na ilong, at natural na kulay rosas na labi. Napakainosente ng kanyang mukha, tila isang anghel.

“

You’re

Zafina

right

?“

Tumagilid ang ulo ko sa sinabi niya. Paano niya ako kilala? “

ako

nga

.“ Mas lumaki ang kanyang ngiti.

“

I’m

Enayis

!“

Nilahad nito ang kamay sa akin. Sa isang iglap ay naalala ko na binanggit ni Chase ang kanyang pangalan kahapon, siya ang nag-ayang pumunta ng dagat. Tinanggap ko ang kanyang kamay tsaka ko siya nginitian.

“

Nice

meet

you

,“

“

It’s

nicer

meet

you

where’s

your

guy

?“ Nilibot nito ang paningin sa buong kwarto na nasa likod ko na tila may hinahanap. Si Tyler panigurado ang tinutukoy niya.

“

, natutulog

siya

gusto

bang pumasok?“ Gumilid ako para bigyan siya ng daan ngunit inilingan niya lamang ako habang matamis na nakangiti.

“

need,

hindi

naman

siya

ang

habol

kundi

ikaw.

Tayong

dalawa

lang

kasi

ang

babae

grupo

nila

.“ Nakangusong sabi nito. Bahagya akong natawa sa inasta niya. “

So c

ome

Let’s

bond

with

each

other

!“

Hindi na ako nakapalag nang hinila niya ako palabas. Siya na mismo ang nagsara ng pinto bago ako muling hinila sa kung saan. Sumakay kami ng elevator at habang bumababa iyon ay nakapalupot sa braso ko ang braso niya. Doon ko lang napansin kung gaano kalambot ang balat niya, halatang alagang-alaga, siguradong mayaman ang isang ’to. Pero sino ang kasintahan niya sa mga kaibigan ni Tyler? Si Chase kaya?

“

forgot

to bring

swimwear

I’m

gonna

buy

one

Meron

bikini

para

bukas

?“

“

Bikini

A-Ano

h-hindi

ako

nagsusuot ng ganon

.“

“

What

Hindi

pwede

’

yan

You

need

show

some

skin

Zafina

Minsan

lang

naman

’

.“ Mag-proprotesta pa sana ako pero muli siyang nagsalita na nakapagpatigil sa akin. “Sige

bak

mamaya

maghanap

iba

niyan

Tyler

.“

Si Tyler? Maghahanap ng iba? Kakaibang kirot sa dibdib ang hinatid no’n sa akin. Saktong bumukas ang pinto ng elevator at naglakad kami palabas.

“Bakit

naman

maghahanap

iba

Tyler

?“

“

You know Zafina, guys are

kinda

arrogant

nature

The

have

this

called

ego

ayaw

nilang

nalalamangan

sila

kapwa

nila

lalak

e. So, y

should

make

Tyler

proud

that

you’re

his

girlfriend

. You should show

off

your

body

sometimes

girl

.“ Depensa nito na nakapagpaisip sa akin.

“

But

Tyler

territorial

Siguradong i

mbis

maging

proud

siya

baka

magalit

siya

akin

.“

“

Don’t

you

want

that?“ Naguluhan ako sa tinanong nito. Nakuha naman niya ang reaksyon ko kaya dinugtungan niya ang sinabi niya. “What I

mean

you

told

that

Tyler

territorial

he’ll

probably

get

mad

seeing

you

wearing

bikini.“ Tumango ako sa sinabi nito kaya nagpatuloy siya. “Being

territorial

also

means

being

possessive

I’m

one hundred

percent

sure

that

he’ll

also

possessive

over

you

’

surely

stick

your

side

matter

what

other

guys

will

approach

you.

Don’t

you

want

the

thought

Tyler

being

possessive

over

you

Iyong

tipong

pinagdadamot

niya

mga

kalalakihan

?“

Parang tumalon ang puso ko sa kaisipang iyon. Mayroon pananabik na bumangon sa akin. Gusto ko nasa tabi ko lang lagi si Tyler, lalo na at nasa dagat kami na hindi nawawalan ng mga turista. Siguradong makukuha niya ang atensyon ng lahat ng kababaihan, at ayokong mangyari iyon. Nagiging possessive na rin yata ako, at ayaw kong malaman iyon ni Tyler. Ayokong sabihan siya bukas na huwag umalis sa aking tabi, paniguradong uunahan ako ng hiya. Pero kapag nagsuot ako ng kapiranggot na tela sa aking katawan, siguradong kusa siyang hindi aalis sa aking tabi. Ibig sabihin, hindi ko na siya kailangan sabihan na huwag aalis sa aking tabi. Mala-demonyong ngiti ang sumilay sa aking labi.

Nakuha iyon ni Enayis bilang sensyales ng pagpayag ko kaya walang ano-ano niya akong hinila patungo sa isang shop sa tabi. Naglibot kami sa loob ng ilang minuto. Si Enayis na ang nagbayad ng sa akin kahit na sinabi kong ako na lang. Hindi yata ako mananalo sa babaeng ito.

“

Ako

muna

ang

magtatago

mga

’

para

hindi

makita

Tyler

.“ Kinuha ni Enayis sa akin ang supot tsaka niya ako pilyang kinindatan. Napatawa na lamang ako habang hinahayaan siya sa gusto niya.

Bumalik na kami sa aming kanya-kanyang silid. Naabutan ko si Tyler na nakaupo sa kama at nakakunot ang noo, mukhang bagong gising pa lang. Nang mapansin nito ang presensya ko at napatingin ito sa akin.

“

Where

have

you

been

?“ Paos pa ang kanyang boses dahil sa pagtulog. Ngumiti ako at lumapit sa kanya. Umupo ako sa kanyang tabi at awtomatiko namang pumalupot ang braso niya sa bewang ko.

“

Kasama

Enayis

kanina,“

“

Only

Enayis

?“ Tila naninigurado nitong tanong.

“

Yup

only

Enayis

“

Good

,“ Inamoy niya sandali ang buhok ko. “

Let’s

eat

?“ Tumango ako sa kanya.

Ganoon nga ang nangyari, kumain kami kasama ang mga kaibigan niya. Pero napansin ko ang sobrang pag-aasikaso ni Chase kay Enayis kaya hindi ko na napigilan pa ang magtanong.

“

Kayo

?“

Napatigil ang lahat. Tumingin sa akin si Enayis at ngumiti. Parang may kakaiba sa ngiti niya na hindi ko mahinuha.

“

We’re

twins

,“

Nagulat ako sa sinabi nito. Kambal sila? Hindi ko iyon inaasahan. Hindi naman sila magkamukha, paniguradong fraternal twins sila. Hindi ko na lang iyon masyadong inisip pa at nagpatuloy na lang sa pagkain.

Kinabukasan, alas otso ng umaga ay pinauna ko nang maligo si Tyler. Sakto namang kumatok si Enayis at inabot sa akin ang binili namin kagabi. Malaki ang pagkakangisi niya sa akin kahit nang umalis siya. Napailing na lang ako. Inalis ko iyong bikini sa paper bag. Inipit ko iyon sa pagitan ng shirt at shorts na susuotin ko ngayon, para hindi makita ni Tyler. Nang matapos si Tyler ay ako naman ang sumunod. Hindi ko na nakita pa ang suot niya dahil sa pagmamadali. Malakas ang tibok ng puso ko dahil sa pinaghalong kaba at pananabik. Mabilis kong sinuot ang bikini, kulay pula iyon at two piece. Pagkatapos ay isinuot ko ang aking shorts at simpleng puting shirt bilang panakip. Nang lumabas ako ay agad akong tinignan ni Tyler mula ulo hanggang paa. Hindi ko tuloy maiwasang gayahin ang ginawa niya.

Nakahapit siyang sando na puti at pangibaba na tugma sa kategorya na summer. Lihim akong napamura sa utak ko. Bakat na bakat ang kagandahan at katigasan ng katawan niya, paniguradong makakakuha ng atensyon ng mga babae. Pero hindi ko hahayaang may makalapit sa kanya ni isang babaeng nilalang dito. Wala na akong pakialam kung ano ang nararamdaman ko, at kung bakit ko ito nararamdaman, basta ang alam ko, ayaw ko sa kaisipan na may ibang babaeng kasama si Tyler.

“

Your

short

too

short

,“ biglang sabi ni Tyler. Tinignan ko naman ang shorts ko.

“

Kaya

nga

tinawag

short

eh,“

“

don’t

care

change

.“

“

Anong

gusto

mong

suotin

Pantalon

Tyler

nasa

dagat

tayo

.“

Napalunok ako. Ngayon pa nga lang, pumuputok na ang butsi niya sa suot ko. Paano pa kaya kapag inalis ko ’to?

“

Tsk

fine

,“ pagsuko nito. Hinila niya na ako palabas habang lihim akong napangiti.

Habang naglalakad kami sa buhanginan, ay panay ang lingon sa amin ng kababaihan. Napasimangot ako, hindi nga ako nagkakamali, talagang makakakuha ng atensyon si Tyler. Pero mabuti na lang at wala siyang nilingon sa mga babaeng naglalaway sa kanya. Mahigpit lang nitong hawak-hawak ang kamay ko habang naglalakad kami patungo sa napag-usapan kagabi. At nang marating namin iyon, ay sobra akong namangha. Para iyong kubo na nakatayo sa katubigan. Naaaninag ko na roon ang mga kaibigan ni Tyler pati na rin si Enayis.

Inalalayan ako ni Tyler dahil kinailangan tumawid sa tubig para makapunta sa kubo. Hanggang tuhod lang naman iyong tubig. Sa totoo lang, hanggang dito lang yata ang kaya ko, hindi ko na kaya sa malalim na parte. Hindi kasi ako marunong lumangoy.

Pagakyat namin sa kubo ay agad akong umupo sa sahig sa bandang dulo ng kubo, nakalawit iyong paa ko pero hindi no’n naaabot ang tubig. Naeengganyo ako panuorin ang paligid kahit puro tubig lang naman ang nakikita ko. Ang ganda siguro tumambay dito mamaya kapag lulubog na ang araw. Papanuorin ko iyon mamaya.

“

Wait

for

here

Zafina

forgot

phone

our

room

.“

Naalarma ako sa sinabi ni Tyler. Pababa na ito ng hagdan nang agad akong tumayo at lumapit sa kanya.

“

Sama

ako

,“

“No need,

I’ll

quick,“

Nakagat ko ang ibabang labi ko. Imposibleng walang lalapit kay Tyler na babae. Akmang aalis na siya nang hinigit ko ang braso niya paharap sa akin. Bubuka pa lang ang bibig niya para magtanong pero napatigil siya nang hawakan ko ang dulo ng damit ko tsaka ko iyon inalis sa akin. Sunod na inalis ko ay ang pagkakabutones ng pangibaba ko kaya kusa iyong nahulog pababa. Agad ko naman iyong pinulot at inabot kay Tyler kasama na ang shirt na hinubad ko.

“

Tutal

aakyat

rin

naman

na,

pwed

bang

iakyat

rin

itong

damit

?“

Kitang-kita ko kung paano naglapit ang kilay niya sa isa’t isa. Sumulyap siya sa mga kaibigan niya na nakatingin sa aming dalawa na parang nanunuod lang ng teleserye. Tinapunan sila ng nakamamatay na tingin ni Tyler kaya nagiwasan sila ng tingin habang ang iba ay napapangisi na lang at napapailing na parang alam na nila ang susunod na mangyayari, kasama na roon si Enayis.

“

What

the

hell

are

you

wearing

Zafina

?“ Mahina ngunit madiin nitong tanong. Tinaboy ko ang kaba na unti-unting pumapasok sa akin.

“Uh,

bikini

?“ Tila hindi ko pa siguradong sabi.

“Damn!”

Napatalon ako sa biglaang pagmumura nito. Malakas iyon, parang isang dragon na nagbabantang bumuga ng apoy. Sunod-sunod akong napalunok.

“

Wear

your

clothes

back

Zafina

.“ Nagtitimpi nitong sabi. Dahil sa takot ay nagkukumahog kong sinunod ang gusto niya. Pagkatapos ay bigla niya na lang akong hinila. Naririnig ko pa rin ang mahihina ngunit sunod-sunod niyang pagmumura habang nagpapahila ako sa kanya pabalik sa silid namin. Nang makabalik kami roon ay sinara niya ang pinto bago ako hinarap.

“

What

was

that

Zafina

?“ Ramdam ko ang pagpipigil niya para pagtaasan ako ng boses.

“

Galit

akin

?“ Mahina kong tanong habang nakayuko at hindi makatingin sa kanya.

“

Yes

–

mean

was

. Fvck,

don’t

know

anymore

.“ Naguguluhan nitong sabi. Inangat ko ang ulo ko para makita siya. Ginulo niya ang kanyang buhok. Lumapit ako sa kanya kaya napatingin siya sa akin.

“

Ano

ang

kinagagalit

?“ Malumanay kong tanong. Bumuga ito ng hangin. “

Dahil

kaisipang

magkaron

ako

ibang

lalake

?“ Tumitig ito sa akin, pagkatapos ay napatiim ang bagang.

“

won’t

let

that

happen

Zafina

.“

“

Alam

,“ mas lumapit pa ako sa kanya. Nakita ko ang pagtaas baba ng kanyang adam’s apple. “

Pero

Tyler

lagi

lang

alalahanin

,“ sandali akong tumigil para ipalupot ang braso ko sa kanyang leeg. Alam kong nagagalit siya dahil wala siyang assurance, wala siyang assurance na hindi ako maghahanap ng iba. Kaya kailangan kong linawin iyon sa kanya. “

Wala

akong

ibang

lalake

hindi

ako

maghahanap

iba

Ikaw

lang

ang

lalake

buhay

Tyler

Ikaw

lang

.“

At hindi ko inaasahan ang sunod niyang ginawa. Para akong nasilaw nang sumilay ang matamis na ngiti mula sa labi niya. Akala ko nananaginip lamang ako, pero hindi. Kumikislap ang asul niyang mga mata dahil sa kasiyahan. Nahugot ko ang aking hininga. Tyler smiled at me.

Kabanata XII

“

Listen

carefully

I’ll

announce

who will

your

thesis partner

.“ Umayos ako ng upo at matamang nakinig sa aming propesor. Marami itong sinambit na paangalan bago ko narinig ang akin. “

Zafina

Caliente

and

Axle

Black

.“

Awtomatiko akong napalingon sa likod ko kung nasaan si Axle. Nakita ko ang pagsuntok nito sa hangin na tila tuwang-tuwa na ako ang kapares niya. Napailing ako. Mabuti na lamang at wala si Tyler, siguradong mag-aala-dragon na naman iyon kapag nalaman niyang lalake ang kapares ko para sa isang aktibidad. Minsan nang nangyari iyon noon, nasa silid-aklatan kami ng kapares kong lalake at gumagawa ng aralin nang bigla na lang sumugod doon si Tyler na halos umusok na ang ilong at tenga sa galit. Mabuti at napigilan ko siya sa akmang pagsuntok niya sa lalake. Simula no’n, ay naging mas mailap sa akin ang mga kalalakihan. Ang laki ng takot nila kay Tyler.

Hindi na rin lagi-lagi pumapasok si Tyler. Napagpasyahan niya kasing i-handle na ang isa pang kompanya ng pamilya niya. Noong una ay nagulat ako sa desisyon nito, kung bakit kailan niya lang iyon naisipan, kaya tinanong ko siya kung bakit. Ang sinagot niya ay kailangan niya raw magkaroon ng pagkakakitaan ng pera, para balang araw ay mabuhay niya ako gamit ang sarili niyang perang pinagsisikapan. Aaminin kong tila natunaw ang puso ko no’n.

Minsan nga, sa pag-aaral niya sa paghawak ng mataas na posisyon sa kompanya nila ay huli na siyang umuwi, pagod na pagod siya lagi. Pero kahit kailan ay hindi niya nakalimutang paglaanan ako ng oras. Bihira na lang ang mga lalakeng ganoon. At napakaswerte ko at mayroon akong ganoong klaseng nobyo.

Naaalala ko pa noong unang anibersaryo namin na siya ring kaarawan niya, sinorpresa niya ako noon. Binigyan niya ako ng singsing na gold, may disenyo iyong bituin na napapalibutin ng mga dyamante. At iyon ang pinakamasayang araw ko. Ngayon nga ay malapit na ang pangalawang anibersaryo namin. It’s been almost two years since our relationship started. Hindi ko inakalang aabot kami ng ganito katagal.

“

Zafina

!“ Bumalik ako sa realidad nang isang beses na pumalakpak sa harap ko si Axle. “

You’re

spacing

out

Tara

library

doon

natin

gawin

itong

thesis

.“

Tumango na lang ako biglang pagsangayon. Inayos ko na ang mga gamit ko saka tumayo. Habang naglalakad kami ni Axle patungong silid-aklatan ay kinuha ko ang phone ko na binili ko gamit ang naipon kong pera, hinabilinan ko si Tyler na mahuhuli ako ng pag-uwi dahil sa school work.

Pagtungo namin sa destinasyon namin ni Axle ay napatigil kami, okupado na lahat ng mesa. Kaya sa huli ay nanghiram na lamang kami ng libro sa library habang pinag-iisipan pa namin kung saan maaaring gagawin iyong thesis.

“

it’s

okay

with

you

bahay

min na

lang

natin

ito

gawin

.“ suhestiyon niya.

“

Malapit

lang

iyon

dito

?“

“

Yes

just

five minute

drive

.“

Napatango ako saka pumayag. Nagtungo kami sa kanyang bahay gamit ang kanyang sasakyan. Walang tao sa kanilang bahay nang makarating kami roon, kahit nagtataka ako ay ipinagkibit balikat ko na lang iyon. Hindi naman ako pwedeng magtanong at paghimasukan na lang ang kanyang buhay.

Umupo kami sa sofa, nilapag niya ang mga libro sa maliit na mesa na nasa gitna. Agad naming sinimulan ang dapat gawin, hindi ako dapat magtagal dito. Pero hindi naman namin kailangang magmadali dahil hindi rin naman namin ito matatapos ng isang gawaan lang.

“

Hay

katamad

!“ Reklamo ni Axle tsaka sumandal sa kanyang kinauupuan. Hindi ko na lamang siya pinansin at pinagpatuloy lang ang aking ginagawa.

“

Ang

sipag

naman

nito, awat

muna

Isang

oras

ang

ginugol

natin

.“ Dagdag niya pero hindi ko ulit siya pinansin.

Sanay na ako sa lalakeng ito, siya lang kasi ang naging kaibigan ko sa eskwelahan dahil lahat yata ng tao roon ay takot akong lapitan. Oo, hindi pa rin maganda ang pakikitungo ni Tyler kay Axle pero hindi naman na ganoon kalala dahil alam ko na kung paano pagaanin ang loob ni Tyler tuwing may pagdududa siya. Wala naman kasi siyang dapat ikaduda. Nalinaw ko na sa kanya iyon. Pero nasa ugali niya na yata talaga ang pagiging territorial, kaya minsan hindi talaga maiwasang napapasugod siya kapag nalaman niyang may kasama akong ibang lalake.

Nasanay na rin ako kay Tyler. Nakuha ko na ang timpla ng ugali niya. Kung kailan siya may kinikimkim, at kung kailan siya masaya. Oo, sa lumipas na mahigit isang taon ay nagagawa ko ng pasayahin si Tyler. Hindi lang isang beses siyang ngumiti, at tuwing nangyayari iyon ay para akong lumilipad dahil isang karangalan sa akin ang bawat ngiti na binibigay sa akin ni Tyler.

“

Sometime

really

feel

useless

.“ Pag-imik na naman ni Axle. Kahit kailan talaga ang lalakeng ito, napakadaldal. “

But

then

remember

breathe

out

carbondioxide

for

plants

.“

Hinarap ko si Axle tsaka ko siya sinamaan ng tingin. Itinutok ko sa kanya ang aking ballpen bago ako nagsalita.

“

Kikilos

ba o

kikilos

?“

“

Ito

nga

boss

kikilo

.“ Tila masunuring tupa na sabi nito tsaka nagpatuloy sa ginagawa nito.

Mag-gagabi na nang makauwi ako, naabutan ko si Tyler na naghahain ng pagkain sa mesa.

“

Ang

aga

yata

,“ napatingin siya sa akin.

I admit, Tyler is becoming hotter as day passes by. Ngayon nga ay mayroon na siyang stubble na nakapagdedepina sa nakakaakit niyang panga.

“

And

you’re

late

,“ aniya.

Ngumiti ako at lumapit sa kanya. Pakiramdam ko ay nawala lahat ng pagod ko, nasulyapan ko lang siya. Corny man pakinggan pero iyon ang totoo.

“

Sorry

hindi

sinasadya

Ikaw

tuloy

ang

nagluto

.“

“

It’s

fine,

now

that

you’re

here

now

.“

Kumain na kaming dalawa. Ako na ang naghugas ng pinggan, hindi katulad ng dati ay napipilit ko na siya ngayon na ako na ang gumawa ng mga simpleng bagay katulad nito. Pagkatapos kong maghugas ng pinggan ay pumasok na ako sa kwarto. Ngunit wala pa siya sa kama, nakabukas ang ilaw at pinto sa banyo kaya nagtungo ako roon. Nakita ko roon si Tyler na naglalagay ng cream sa kanyang baba. Lumapit ako sa kanya at kinuha ang pang-ahit sa lababo.

“

Let

,“ wika ko.

Pinaharap ko siya sa akin. Humawak siya sa aking bewang habang sinimulan kong ahitin ang kanyang panga, pababa sa kanyang baba. Nakatitig lamang siya sa akin, at hindi na ako naiilang doon. Gustong-gusto ko na nga kapag tumititig sa akin ang malalalim niyang asul na mga mata. Madalas ako talaga ang nag-aahit sa kanya. Gusto niya rin naman tuwing ginagawa ko iyon. Kaya nakagisnan na rin namin. Marami na talaga ang nangyari sa loob ng dalawang taon.

Isang linggo ang lumipas, nakatitig lang ako sa kalendaryo. Hindi ko napigilan ang mapabuga ng hangin. Ngayon na ang pangalawang anibersaryo namin ni Tyler, pati na rin ang kanyang kaarawan. Nalipat ang tingin ko sa orasan, maga-alas kwatro na ng hapon. Kanina, pag-gising ko ay wala na ito. Syempre nalungkot ako dahil doon, pero kailangan kong intindihin na mayroon pa siyang ibang prioridad.

Naalis ang pagtitig ko sa orasan nang biglang may kumatok sa pinto. Napakunot ang noo ko. Imposibleng si Tyler iyon dahil hindi kumakatok si Tyler, basta na lamang siyang pumapasok. Tumayo ako at sinilip mula sa peephole kung sino ang tao. Nabungaran ko roon ang isang messenger, natukoy ko iyon base sa kanyang uniporme. Pinagbuksan ko ang lalake ng pinto.

“Kayo ho ba si Zafina Caliente?”

“Opo, ako nga. Ano pong habol nila?”

“May sulat po para sa inyo,” May inabot ito sa aking sobre. Sino naman ang magpapadala sa akin ng sulat at paano nito nalaman na sa tirahan ako ni Tyler nakatira? Nagtataka man ay kinuha ko na lang iyon mula sa mensahero. “Pakipirma na lang po ma’am,” pagkatapos kong pumirma sa pinapapirma nito ay umalis na ang lalake.

Sinara ko ang pinto habang nakatitig sa sulat. Binaliktad ko iyon kaya nakita ko kung kanino galing ang sulat. Nanlaki ang mga mata ko kasabay ng pagsinghap ko. Galing sa isang malaking eskwelahan sa ibang bansa.

Nagmamadali ko iyong binuksan at binasa ang nilalaman no’n. Hindi ako makapaniwala sa bawat salitang nababasa ko, parang ayaw no’n pumasok sa sistema ko, totoo ba ’to? Sinasabi sa sulat na kung papayag daw ako ay doon ko na lamang ipagpatuloy ang pag-aaral ko sa kanilang eskwelahan, konektado sila sa paaralang pinapasukan ko ngayon kaya naman nalaman nila kung gaano kaganda at katataas ang grado ko. Sagot na raw nila lahat ng gastusin ko roon, pati na rin ang transportasyon ko papunta roon. Hindi pa iyon doon natatapos, dahil pagkatapos ng pag-aaral ko doon ay awtomatiko na nila akong bibigyan ng trabaho. At ngayon, ay maghihintay daw sila kung ano ang responde ko.

Hindi ako makapaniwalang natakatingin sa sulat. Wow. Napakagandang oportunidad nito. Bilang lang ang mga studyanteng nabibigyan ng ganitong tsansa, kaya hindi dapat ito pinapalampas. Ngunit biglang pumasok sa utak ko si Tyler. Paano ko ito matatanggap ng hindi iniiwan si Tyler?

Sa ibang bansa ang eskwelahan na ito kaya malamang ay kailangan kong lumisan sa bansang kinagisnan ko. Nangangahulugan iyon na maiiwan ko si Tyler dito sa Pilipinas. Nakagat ko ang ibabang labi ko. Gumulo bigla ang lahat sa akin. Kanina ay desidido akong tanggapin iyong alok ng eskwelahan ng walang ano-ano, pero nang naisip ko si Tyler ay lumabo ang desisyon ko.

Naputol ako sa pag-iisip nang may muling kumatok. Dali-dali kong binalik ang sulat sa sobre bago ko ito pinatong sa may side table sa kwarto. Muli akong lumabas para tignan kung sino ang kumatok kaso wala akong naabutang tao roon. Isasara ko na sana ang pinto nang mapatingin ako sa baba, isang paper bag ang naroon. Nagtataka ko iyong kinuha at binasa ang card na nakalagay doon.

Wear

this

ready

5:00.

-TCS

Kusang umangat ang labi ko, gumuhit iyon ng isang malawak na ngiti. Akala ko nakalimutan niya na, pero mukhang may bagong pakulo na naman siya ngayon. Initials ni Tyler iyong TCS kaya alam kong siya iyon. Nawala sa isipan ko ang kaninang problema ko, binuksan ko ang paper bag at isang magandang bestida ang naroon. Agad akong nag-ayos ng aking sarili. Naligo ako at pinatuyo ang aking buhok tsaka ko sinuot ang bestidang bigay ni Tyler.

Kulay rosas iyon, hapit sa bandang dibdib ko pero umaagos na pagdating sa bewang ko pababa. Ang lace na disenyo nito sa bandang dibdib papuntang bewang ang nagbigay diin sa kagandahan nito. Tinirentas ko ang aking buhok, nag-pulbos lamang ako at ayos na. Tinignan ko ang oras, kasabay ng isang pagkatok, alas singko na kasi. Mabilis kong tinungo ang pinto at binuksan iyon. Isang lalakeng naka-formal suit ang sumalubong sa akin.

“

Zafina

Caliente

Smith

ordered

take

you

him

.“

Tumango ako rito, sinara ko ang pinto at sumunod sa lalake. Bumaba kami, pinagbuksan ako nito ng pinto ng sasakyan kaya naman pumasok na ako. Alam kong tauhan ito ni Tyler dahil ganito ang mga uniporme ng mga tauhan ng pamilya niya. Nagmaneho na ang lalake at tahimik akong naghintay habang bumabyahe kami sa kung saan. Mahigit isang oras din ang byahe bago ito tumigil sa isang karagatan. Pinagbuksan ako muli nito ng pinto kaya lumabas na ako. Nilibot ko ang aking paningin ngunit hindi ko nahagip miski anino ni Tyler. Nasaan siya?

Nilingon ko ang lalakeng naghatid sa akin dito pero nanlaki ang mata ko nang wala na siya sa lugar kung saan niya ako pinababa. Muli kong binalik ang tingin sa aking harapan. Lumunok ako bago ako nagsimulang maglakad kahit hindi ko alam kung saan ako pupunta. Mga ilang minuto na akong naglalakad pero wala pa ring nangyayari. Napabuntong hininga na lamang ako. Napagtripan lang ba ako kanina?

Malungkot akong naglakad patungo sa isang parang tulay. Hindi ito talagang tulay dahil putol ito, dito namimingwit ang mga tao ng isda, nagsisilbi din itong daungan, tinatawag itong pier. Umupo ako sa dulo no’n, hinahayaan kong tangayin ng hangin ang mga takas kong buhok. Nakalimutan na ba ni Tyler kung ano ang araw ngayon?

Nag-init ang gilid ng mga mata ko. Kumarap-kurap ako para maalis ang pamamasa ng mata ko. Ano ba ’to, maliit na bagay lang naman ito para iyakan. Lumanghap ako ng hangin, mas mabuti na lang siguro kung umuwi na ako. Tatayo na sana ako kaso nakarinig ako nang kakaibang ingay sa gilid. Kusang umikot ang katawan ko para tignan kung ano iyon. Isang magarbong yate, papalapit iyon sa direksyon ko. Naalarma agad ako, mukhang dito bababa sa pier ang mga sakay no’n. Agad akong tumayo, nakatalikod na ako at aalis na sana kaso biglang tumalon ang puso ko nang marinig ko ang boses niya na binigkas ang pangalan ko.

“

Zafina

,“

Napatigil ako, nahuli ko ang aking hininga. Kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko. Unti-unti akong humarap sa aking likuran. Nabungaran ko si Tyler na nasa yate na punong-puno ng ilaw sa paligid.

Mas lumapit pa ang yate sa direksyon ko, hanggang sa halos tumama na ito sa dulo ng pier. Inilahad sa akin ni Tyler ang kanyang palad. Hindi ako makapaniwalang tumingin doon. Hindi pa rin pumoproseso sa utak ko ang lahat.

“

Take

hand

Zafina

.“

Bumalik ang tingin ko sa mukha ni Tyler. Totoo nga ito. Lumunok ako ng isang beses bago ko inabot ang kanyang kamay. Inalalayan niya ako paakyat sa yate. Nanatili akong nakatitig sa kanya kahit na nasakay na ako sa kanyang yate.

“

this

for

real

?“ tila wala sa sarili kong tanong. Ngumiti lamang siya sa akin. Ang pamatay niya na namang ngiti.

Iginiya niya ako papunta sa pandalawahang mesa habang nagsisimula nang umandar ang yate. Tanaw na tanaw ko ang mga ilaw sa syodad habang nakaupo sa aking pwesto. Tumingin ako sa mga nakahandang pagkain sa mesa na hindi pamilyar sa akin. Hindi ko man alam ang mga iyon dahil napakasosyal tignan pero alam kong masasarap ang mga iyon.

“

cooked

these

all

,“

Humanga ako sa sinabi ni Tyler. Gumuhit ang matamis na ngiti sa akin. Umupo siya sa harap ko. Siya na mismo ang naglagay ng pagkain sa plato ko habang sinasabi kung anong klase ng pagkain iyon. Kaya ba siya maagang umalis ay dahil dito?

Naguumapaw sa kasiyahan ang puso ko kahit nang magsimula na kaming kumain. Pagkatapos naming kumain ay iginiya niya ako patayo. Pumunta kami sa railing at pinaharap niya ako sa karagatan. Namangha ako nang makita ang papalubog na araw. Nagre-reflect ang kulay kahel na araw sa karagatan na mas nagpaganda sa tanawin. Naramdaman ko ang pagpulupot ng kanyang matitigas na braso sa aking bewang. He’s hugging me from the back.

“

Happy

birthday

Tyler

,“ pagbati ko sa kanya bago ko hinaplos ang braso niya na nasa bewang ko. “

But

Tyler

think

this

too

much

Ikaw

ang

may

kaarawan

ngayon

pero

ikaw

ang

nagsusumikap

pasayahin

ako

… I

don’t

know

how

thank

you

.“

“You

don’t

need

thank

Zafina

all

want

you

stay

side

.“

Pinatong nito ang kanyang baba sa aking balikat. Napapikit ako nang madiin nang maalala ko ang sulat kanina. Bumibigat ang dibdib ko dahil sa pagtatalo ng utak ko.

“

Tyler

,“ pagtawag ko sa kanyang pangalan. Hindi ko alam kung paano ko maitutuloy ang aking tanong.

“

Yea

h?“

“P-

Paano

kung

…“ Huminga ako ng malalim. “

Paano

kun

makipaghiwalay

ako

iyo

?“

Humigpit ang pagyakap niya sa akin mula sa likod.

“

What’s

with

your

question

Zafina

?“

Dumilat ako at napalunok, pilit pinapakalma ang aking sistema.

“N-Naisip

lang

,“

“

Then

don’t

bother

asking

,“

“

P-Paano

nga

N-Natanong

lang

naman

.“

Siniksik nito ang pisngi sa gilid ng aking leeg. Nararamdaman ko na ang mainit nitong hininga sa aking balat na nagbibigay kilabot sa akin.

“I

won’t

let

you

Zafina

will

get

you

back

possible

way

.“

Humarap ako sa kanya, gayunpaman ay hindi pa rin nito pinapakawalan ang aking bewang.

“

Bakit

Tyler

Bakit

ayaw

akong

pakawalan

?“

Gumapang ang isa nitong kamay patungo sa kanan kong kamay. Inangat niya iyon at hinaplos ang singsing na binigay niya sa akin. Napatingin ako roon.

“

you

know

why

gave

you

this

ring

?“ Tanong niya habang nakatingin sa aking singsing na may bituin na disenyo. Umiling ako sa kanya. Tumingin siya sa mga mata ko bago muling nagsalita. “I gave

you

ring

with

star

its

design

because

symbolizes

your

role

life

You’re

the

star

life

Zafina

you

gave

light

dark

life

You

gave

hope

when

everything

falling

apart.“

Nakagat ko ang aking labi. Muli na naman sana akong mapapaisip pero nabigla na lamang ako nang may bumabagsak na kung ano mula sa kalangitan. Tumingala ako at nakita ang isang helicopter sa itaas, naghuhulog ito ng mga talulot ng bulaklak mula sa itaas. Inangat ko ang isang kamay ko para sumambot ng isa. At doon ko nakita kung anong klase ng petal ng bulaklak iyon; mga petal ng asul na rosas. Katulad ng kulay ng mata ni Tyler.

“

Happy

2nd

anniversary

baby

.“ Naramdaman ko ang paghalik ni Tyler sa aking noo. Napapikit ako habang dinadama ang kalambutan ng kanyang labi sa aking noo.

Gusto kong maiyak. Ang gulo na ng lahat sa akin. Kaya ko bang iwanan ang ganitong klaseng lalake? Hindi ko alam. Hindi ko na alam kung ano at sino ang pipiliin ko.

Sumisingit

ang

pangarap

Zafina

relasyon

nila

Tyler

, that means

malapit

tayo

part

hinihintay

karamihan

;)

Please

vote

♥

Kabanata XIII

I’ve never been this confused my whole life. Sumasakit na ang ulo ko kakaisip. Kung pipiliin ko ang aking pangarap, hindi ko pwedeng sabihin kay Tyler na hintayin niya ako. Dahil may trabaho nang naghihintay sa akin pag nakatapos ako roon, kaya maaaring doon na ang magiging buhay ko. Kumbaga, wala akong kasiguraduhan kung mababalikan ko pa nga ba si Tyler.

Napahinga ako ng malalim. Hindi ko kayang mag-desisyon ng sarili ko lang, napakahirap pumili. Tumingin ako sa telepono ko nang tumunog iyon. Nagkataong lumabas ang pangalan ni Enayis mula sa screen. Nais niyang makipagkita sa akin. Para akong binigyan ng tsansa para ibahagi sa iba ang problema ko. Agad akong pumayag kay Enayis.

Naghanda na ako para umalis. Sabado ngayon, walang pasok ngunit wala si Tyler, kahit weekends ay abala pa rin siya sa pagte-training. Minsan ay naaawa na ako sa kanya dahil sa pagod na nakarehistro sa kanyang mukha tuwing umuuwi siya, pero hindi naman uunlad ang isang tao kapag hindi siya naghirap.

Sa isang café nakipagkita sa akin si Enayis. Malaki ang ngiti sa kanyang mukha, sabik na sabik siyang nagpakwento sa kung ano ang nangyari noong anibersaryo namin ni Tyler. Nakangiti ko naman iyong kinwento sa kanya. Halos magtititili-tili siya sa café, minsan nga ay napapayuko ako kapag tumitingin sa amin ang ibang customers sa loob. Napaka-baliktad talaga ng ugali nila ni Chase sa isa’t isa.

“Zafina,” nagiba ang tono ng boses ni Enayis.

Nagtataka ko naman siyang tinignan. “

Bakit

?“

“

May

problema

?“ Nabigla ako sa sinabi nito. Paano niya iyon nalaman? “

Napansin

lang

kasi

may

lungkot

mga

mata

mo ngayong

nagkukwento

ka.

Dati

naman

punong-puno

tuwa

ang

mga

mata

tuwing

nagk

-kwento

tungkol

inyo

Tyler

. Tell me, may problema

kayo

?“

Napabuga ako ng hangin. Nahalata niya pala iyon. Hindi kasi mawala sa utak ko iyong sulat. Kaya imbis na matuwa ako tuwing inaalala ko ang mga pagsasama namin ni Tyler, ay nahahaluan na ng lungkot ang pakiramdam ko dahil sa posibilidad na maging masamang alaala na lang ang mga pagsasama namin ni Tyler.

Kaya sinabi ko ang problema ko kay Enayis. Sinabi ko lahat ng kaguluhan sa utak ko. Tahimik lang siyang nakinig sa akin. Madalas man siyang maingay, pero mapagkakatiwalaan naman siya padating sa mga ganitong sitwasyon.

“

I’ll

honest

with you

Zafina

mahirap

kumapit

isang

relasyon

kung

hindi

alam

ang

nararamdaman

niyo

isa’t

isa

Tyler

never

said

that

loves

you

.“

Nakagat ko ang aking ibabang labi. She’s right. And I hate it. And I don’t even know why I hate that she’s right.

“

Yes

never

did

.“ Bulong ko sa hangin.

“

And

the

notice

that

you

received

once

life

time

opportunity

Doon

may

kasiguraduhan

magkakaroon

magandang

kinabukasan

I’m

not

saying

hindi

magkakaroon

bright

future

kay

Tyler

dahil

mayaman

man siya, but

hindi

naman

natin

alam

kung

hanggang

kailan

kayo

magtatagal

Tyler

said

awhile

ago

hindi

natin

alam

ang

nararamdaman

niya

sayo

.“

Napayuko ako. Again, she’s right. Kung pipiliin ko ang pangarap ko, may kasiguraduhan ako na gaganda ang buhay ko. Hindi naman kasi natin alam kung kami na nga ba talaga ni Tyler hanggang sa huli, ni hindi niya nga sinasabi sa akin kung ano ba talaga ako sa kanya, all I know is I’m just his mere girlfriend.

“

Pero

hindi

naman

dapat

nararamdaman

lang

Tyler

ang

ating

isipin.

should

also

consider

you

feelings

,“ napatingin ako kay Enayis. Hinawakan niya ang dalawang kamay ko na nasa ibabaw ng mesa. “

What

feel

about

him

Zafina

?“

Muli kong nakagat ang aking labi. “

…

… I

don’t

know

.“

“

You

should

think

about

that,

Zafina

. I

don’t

want

you

regret

the

end

.“

“

Does

matter

Kung

mahal

siya

may

magbabago

?“

Ngumiti sa akin si Enayis. Humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko.

“

Yes

does

matter

Zafina

. Maaari ngang

walang

magbago

kung sakali

ngang

mahal

siya

But

…“ Symeryoso ang ekspresyon niya bago siya tumitig sa aking mga mata. “

You

should

listen

your

heart

before

you

tell

him

goodbye

People’s

greatest

enemy

regret

always

remember

that

.“

Napatigil ako. May laman ang mga bawat salitang sinasabi niya, kaya hindi ko napigilang tanungin siya. “

that

the

reason

?“

“

Yes

,“ walang atubiling sagot nito. “

the

reason

why

stayed

with

Chase

even

though

we’re

twins

chose

continue

loving

him

man

even

though

it’s

forbidden

won’t

leave him because

don’t

want

regret

Zafina

. That’

why

I stayed

his

side

despite

all

the

reasons

why

shouldn’t

.“

Napangiti ako, napakalalim talaga ng pagmamahal niya kay Chase. Noong sinabi niya sa akin na may namamagitan sa kanila ng kakambal niya ay nagulat ako, dahil hindi ko talaga iyon inaasahan. Pero katulad ng sinabi ko noon, hindi ako basta-basta nanghuhusga. Kaya inintindi ko ang nararamdaman nila para sa isa’t isa, siguro nga ganoon talaga ang pag-ibig. Kahit mali, tatahakin.

At ngayon ay nadagdagan ng tanong ang utak ko. Do I love Tyler? Paano mo ba masasabing mahal mo ang isang tao? Hindi ko alam, hindi pa ako nakakaramdam ng ganito sa kahit sinong lalake maliban sa tatay ko. Iba ito, iba kumpara sa pagmamahal ng isang pamilya. Kaya hindi ko alam kung paano ko matutukoy kung ano ang sagot sa katanungan ko.

Umuwi akong balisa. Pipihitin ko na sana ang seradura papasok sa condo ni Tyler pero napatigil ako. Pumikit ako at huminga ng malalim. Hindi ko dapat ipakita kay Tyler ang pagkabalisa ko. Paniguradong magtataka siya at tatanungin ako, hindi ko alam ang isasagot ko sa kanya pag nagkataon.

“

What’s

wrong?“

Napatalon ako nang may magsalita sa likod ko. Hindi pa man ako lumilingon ay alam ko nang si Tyler iyon. Bumilis ang tibok ng puso ko.

“

T-Tyler

A-Andyan

pala

.“ Sabi ko pagkatapos ko siyang harapin. Nagtaas baba ang dibdib ko sa mabigat kong paghinga dala ng kaba.

“

What’s

stopping

you

inside

Zafina

?“ Nakakunot ang noo niya. Napamura ako sa utak ko. Hindi pa man ako nakakapasok sa condo niya ay nabisto niya nang may mali sa akin.

“

…

…“

Hindi gumagana ang utak ko para makaisip ng palusot. Lumilikot ang mga mata ko para makahanap ng sasabihin. Panaka akong sumulyap kay Tyler at napalunok ako nang makitang napakalalim ng tingin niya sa akin, parang binabasa niya kung anong tumatakbo sa utak ko.

“

A-Akala

kasi

may

nakalimutan

ako

pinuntahan

. Pero

wala

naman

pala

.“ Ngumiti ako sa kanya, pero alam kong lumabas iyon bilang alanganin. Ngayon lang ako kinabahan ng ganito.

“

took

you

long

answer

–

?“

“

Bakit

tayo

nag-uusap

dito

Tara

loob

.“ Pilit akong tumawa bago ako naunang pumasok. Nang makatalikod ako sa kanya ay napahinga ako ng malalim. Hindi ko na kayang sumagot ng kahit ano pang tanong mula sa kanya.

“

Kumain

?“ Tanong ko, pilit iniiba ang usapan.

Nanatili akong nakatalikod sa kanya habang inaalis ang sapatos ko. Hindi ko rin siya kayang harapin. Nahihirapan akong tumingin ng deretso sa mga mata niya. At alam kong doon niya mahuhuling may itinatago ako.

“

You

know

that

don’t

eat

you’re

not

with

Zafina

.“

“

nga

pala

Nakalimutan

,“

Lalagpasan ko na sana siya para magtungo sa kusina pero hinuli niya ang braso ko.

“

What’s

wrong,

Zafina

?“ Madiin nitong tanong. Napaiwas ako ng tingin.

“

Huh

Ano

, w-walang

mali

. Bakit

natanong

iyan

?“ Tumawa ako at inalis ang pagkakakapit niya sa braso ko. “

Doon

muna

kwarto

magluluto

ako

.“ Tinalikuran ko na siya at kunwaring inabala ang sarili ko sa pagkuha ng mga dapat lutuin. Umabot ng ilang minuto bago ko narinig ang pagbuntong hininga niya kasunod ng mga yabag niya paalis.

Napakapit ako sa lababo at mariing napapikit. Alam kong naramdaman niyang may mali, naramdaman niyang may tinatago ako, pero hindi niya na ako inusisa pa dahil naramdaman niya ring ayaw ko talagang sabihin sa kanya ang dahilan ng pagkabalisa ko. Kahit papaano ay natuwa ako dahil kinonsidera niya ang nararamdaman ko.

Pagkatapos kong magluto ay tinawag ko na siya at sinabihang kumain. Kakaupo niya pa lamang sa upuan ay agad na akong umalis at nagtungo sa kwarto. Naligo ako at nagbihis ng pambahay. Ginamit ko iyon bilang rason para hindi siya makasabay kumain. Akala ko paglabas ko ay nakahiga na siya sa kama pero wala siya roon. Pagbalik ko sa kusina ay naroon pa rin siya, nabigla pa ako nang nakita kong hindi pa niya nakikibo ang kanyang pagkain.

“

Bakit

hindi

kumain

?“

“

I’m

waiting

for

you

. N

sit

.“

Lihim akong lumunok bago tumabi sa kanya. Siya na mismo ang naglagay ng pagkain sa pinggan ko kaya kimi akong nagpasalamat sa kanya. Tahimik kaming kumain, tanging ingay lang ng kubyertos na tumatama sa plato ang naglilikha ng tunog sa buong lugar.

“

Uhm

kamusta

iyong

training

?“ Panimula ko, umaasang baka sakaling maalis ang hinala niya sa pagkabalisa ko.

“

Fine

it’s

exhausting

but

know

the

end

it’ll

wort

.“

Tumango ako sa kanya. Tinanong niya rin ako tungkol sa pag-aaral ko na sinasagot ko naman. Nag-usap kami tungkol sa mga bagay-bagay pero naroon pa rin ang bigat sa dibdib ko, parang may malaking bagay na nakadagan doon.

Pagkatapos kong maghugas ng pinggan ay deretso na kami sa pagtulog ni Tyler. Nauna siyang nakatulog sa akin habang nakasiksik siya sa leeg ko. Pero dilat na dilat pa rin ako, tinititigan ko ang perpekto niyang mukha. Mula sa mahahaba niyang pilikmata, patungo sa matangos niyang ilong, at pababa sa kanyang manipis na labi.

Hinaplos ko ang buhok niyang mas malambot pa yata sa akin. Habang nakatitig sa kanya ay hinayaan kong magdagsaan ang mga tanong sa aking utak. Pilit kong sinagot ang mga iyon gaano man kasakit sa ulo ang hatid no’n sa akin. Umabot iyon ng ilang oras bago ako napunta sa isang desisyon. Hinang-hina akong napapikit na tila naabusan ako ng lakas sa pag-iisip bago ko marahang dinampi ang aking labi sa noo ni Tyler. Isa lang ang hinihiling ko sa oras na ito, sana hindi ako magsisi sa pinili kong desisyon.

Paggising namin ni Tyler ay ginawa na namin ang dapat gawin. Pumasok siya sa kanilang kumpanya habang ako ay pumasok sa eskwelahan. Pero ang totoo, pumasok lang ako sa aming eskwelahan pero hindi sa aking mga klase. Tumambay lang ako sa hardin habang nakayuko, pinag-iisipan kung tama ba ang daang tatahakin ko. May maliit na boses ang nagsasabi sa aking ibahin ko ang aking desisyon pero isinawalang bahala ko lang iyon. Buo na ang pasya ko.

Nang magtanghalian ay tinext ako ni Tyler, tinatanong niya kung nasaan ako at sabay kaming kakain. Lagi naman gano’n ang ginagawa namin, kaya hindi ko na siya nireplayan. Tumayo na lamang ako at lutang na nagtungo sa parking lot. Naabutan ko siya roon na nakasandal sa kanyang sasakyan habang nakatingin sa kanyang relong pambisig. Nang makita niya ako ay agad niya akong pinagbuksan ng pinto, tahimik naman akong pumasok.

“

Where

you

want

eat

?“ Nagsimula na siyang magmaneho.

“

Kahit

saan

,“ tugon ko habang nakatingin lamang sa labas ng bintana.

Ilan pang sandali ay tumigil ang kotse sa isang sikat na kainan. Habang hinihintay namin ang aming in-order ay napansin niya ang pananahimik ko. Simula kasi nang tinanong niya ako kung saan ko gustong kumain ay hindi na ako nagsalita pa.

“

Why

are

you

quiet

?“

Umiling lang ako sa kanya at tipid na ngumiti. Iimik pa sana ulit siya pero dumating na ang pagkain namin. Tahimik kaming kumain pero hindi ko pa nakakalahatian ang pagkain ko ay nawalan na ako ng gana. Napatingin siya sa plato kong halos hindi nabawasan papunta sa akin.

“

You’re

already

full

?“

“

need to

talk

Tyler

.“ Lumunok ako kahit parang may nakabara sa aking lalamunan. “Kumain

muna

.“

Parang lalabas na ang puso ko mula sa dibdib ko dahil sa lakas ng pagtibok nito. Kahit anong gawin ko ay hindi ko iyon mapakalma.

“

can

longer

eat

you’re

acting

this

way,

Zafina

.“ Napaiwas ako ng tingin. Pero agad ding bumagsak ang tingin ko sa kamay kong nasa ibabaw ng mesa nang hawakan niya iyon. “

Tell

what’s

bothering

you

.“

Nakagat ko ang aking labi. It’s now or never.

“

Tyler

…“ Nakagat ko ang aking dila. Nakatitig lang sa akin si Tyler. Naalis lang ang tingin niya sa akin nang unti-unti kong inalis ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya. Napunta roon ang tingin niya. “

T-Tapusin

natin

’

.“

Kunot noo siyang napatingin sa akin. “

Finish

what

?“

“

I-Ito

…

Ang

r-relasyon

natin

.“

Nanlaki ang mga mata niya at napaawang ng bahagya ang kanyang bibig.

“

W-What

?“

Sa tingin ko ay ito ang unang beses na narinig ko siyang mautal. Umiwas ako ng tingin sa kanya.

“

You

heard

Tyler

N-Nakikipagkalas

ako

sayo

.“

“

You’re

kidding

Zafina

.“ Sabi niya nang makabawi siya. Pinilit kong tumingin sa kanya.

“

Seryoso

ako

Tyler

.“

Nakita ko ang pagpigil ng hininga ni Tyler. Kumunot ang noo siya sa pagtataka, basang-basa ko sa mga mata niya ang kaba at pagkataranta. At parang kutsilyo iyon na humiwa sa loob ng dibdib ko. Bakit ka kinakabahan at natataranta, Tyler?

“Y-You

can’t

this

Zafina

You

can’t

serious

.“

“But

I’m

serious

Tyler

I-I’m

sorry

.“

Tumayo na ako at tumakbo paalis. Pagtalikod na pagtalikod ko ay umagos na ang luha ko, at hindi ko alam kung bakit ako lumuluha. Nakalabas na ako ng kainan nang may humuli sa braso ko. Agad kong pinunasan ang luha ko bago pa man ako mapaharap ni Tyler sa kanya.

“

Zafina

-I

don’t

get

! W-Why

are

you

doing

this

? Where

wrong

“ Punong-puno ng kalituhan niyang tanong.

“

Hindi

alam

Pwes,

sasagutin

ang

tanong

mo.

Puro

lang

training

ang

inaatupag

Hindi

ako

napaglalaanan

oras

sana

iyong

training

lang

ang

ginawa

mong

nobya

kung

gano’n

.“

Lumunok ako pagkatapos kong sambitin ang isang kasinungalingan. Alam kong itatanong niya ito kagabi pa lang, kaya napaghandaan ko ang aking isasagot. Pero hindi ko napaghandaan itong kakaibang kirot sa dibdib ko. Tatalikod na sana ako ulit nang muli niyang hinuli ang braso ko.

“

Zafina

can

work

this

thing

out

.–“

“

Tyler

,“ putol ko sa pagsasalita niya pero nagpatuloy pa rin siya na tila hindi ako naririnig.

“

Don’t

break

with

promise

be a

better

boyfriend

to you.

I’ll

give

you

all

time

just

–“

“

Tyler

!“ Napatigil na ito nang tumaas na ang boses ko. “

Hindi

ako

naiintindihan

Gusto

bang

inglesin

?“ Kumurap-kurap ako para bumalik ang mga nagtatangkang luha na tumulo mula sa akin. Pinatigas ko ang aking ekspresyon at tinapunan siya ng malamig na tingin. “

I’m

breaking

with

you

We’re

over

Tyler

.“

Napaamang si Tyler. Napatulala siya at tila hindi makapaniwala. May emosyon na dumaan sa mga mata niya pero agad na akong tumalikod bago ko pa man iyon mapangalanan. Tumakbo ako paalis at hindi niya na ako nahabol pa. Nanlalabo ang mga mata ko at hindi ko na pinigilan pa ang mga luhang kanina pa gustong kumawala sa akin.

Ito ang gusto ko. Pinipili ko ang aking pangarap kesa kay Tyler. Pero bakit ganito? Napakapit ako sa aking dibdib habang malakas na napapahikbi. Bakit

parang

ang

sakit?

N : Break

sila

brace

yourselves

everyone

the

beast

inside him

will

soon

come

out

;)

Please vote

and

you

desire

, comment

your

thoughts

below

Kabanata XIV

Hindi ko lang pangarap ang magkaroon ng magandang buhay, pangarap din iyon ni tatay para sa akin. Sinabi ni Enayis na pinaka-mahigpit na kalaban ng tao ay ang pagsisisi, kaya naman nag-isip ako ng malalim. Kung iiwan ko si Tyler, magsisisi ba ako? Isa iyang katanungan dahil walang kasiguraduhan.

Pero kapag binitawan ko ang pangarap ko, siguradong magsisisi ako. Madadala ko ang pagsisisi sa aking pagtanda dahil hindi ko naabot ang pangarap ko at ang pangarap ni tatay para sa akin gayung nagkaroon naman ako ng pagkakataon para abutin iyon. At kung ipagkukumpara ko ang dalawa, isa lamang ang masasabi ko, hindi ko kayang kumapit sa isang bagay na walang kasiguraduhan.

Pinasok ko ang relasyon namin ni Tyler dahil gusto ko siyang mapasaya. Masaya naman na siya. Inisip ko na, wala naman siguro siyang mararamdaman kahit iwan ko na siya. Tutal, wala naman siyang nararamdaman para sa akin. Tungkol naman sa nararamdaman ko para sa kanya, hindi ko na dapat iyon isipin pa. Dahil sa aking palagay, kakayanin ko naman kung meron o wala man akong nararamdaman para sa kanya. Kakayanin ko.

“Boo!” Halos mahulog ako sa kinauupuan ko nang gulatin ako ni Axle. Binigyan ko siya ng nakamamatay na tingin na nginisian niya lang. “Tulala ka

na naman, problema mo?“

Umiling lang ako sa kanya at bumalik na sa pagsusulat. Narito ulit kami sa bahay ni Axle, abala kami sa pagpatuloy ng paggawa ng aming thesis. At minu-minuto, hindi ko namamalayan na napapatulala pala ako, nawawalan ako ng konsentrasyon sa paggawa ng thesis namin.

Hindi ko maalis sa akin na balikan ang nangyari dalawang oras pa lang ang nakalilipas. Iyong ekspresyon ni Tyler, iyong… Marahas akong umiling at pilit inalis ang kanyang naging reaksyon nang makipaghiwalay ako sa kanya. Kinailangan kong magsinungaling sa kanya, dahil kung sasabihin ko ang totoong rason, alam kong hindi niya pa rin ako pakakalawan. Siya mismo ang nagsabi no’n, kahit anong mangyari, hindi niya ako pakakawalan. Kaya naghanap ako ng mas mabigat na dahilan, at iyon ang oras. Dahil kapag sinabi kong nakukulangan ako sa oras na binibigay niya sa akin, ay papakawalan niya ako, dahil hindi niya naman ako pwedeng ipagpalit sa pag-te-training niya. Iyon ang akala ko.

Akala ko sapat na rason na ang sinabi kong kasinungalingan sa kanya, dahil ang buong pagkakaalam ko, wala akong panama sa kompanya ng kanyang pamilya kaya mas pipiliin niya iyon kesa sa akin. Pero gano’n na lang ang pagkagulat ko kanina nang sinabi niya sa aking ibibigay niya sa akin lahat ng kanyang oras huwag ko lang siyang iwan. Ibig sabihin, handa niyang bitawan ang pag-te-training niya mabigay niya lang lahat ng oras niya sa akin, para hindi ko siya iwan. At iyon ang kinatatakot ko, hindi pa pala sapat ang rason ko sa kanya. Paano kung habulin niya ako? At bakit ba kasi ayaw niya akong pakawalan?

“

…You gave me hope when everything is falling apart.“

Biglang um-echo sa aking isipan ang sinabi ni Tyler.

Binitawan ko sandali ang hawak kong ballpen tsaka ko tinakpan ng dalawa kong palad ang aking mukha. Kagabi, buo ang pasya ko na gawin itong plano ko. Pero bakit binabagabag ako ng isang damdamin? Isang damdamin na hindi ko mapangalanan. Konsensya? Hindi ako sigurado.

“Are you alright?” Nang ialis ko ang aking mga palad sa aking mukha ay sumalubong sa akin ang nag-aalalang mukha ni Axle. “Kanina ka pa parang wala sa sarili mo, ituloy na lang natin ito bukas.”

Walang pag-aalilangan akong tumango sa kanya. Parang sasabog na ang utak ko, ayaw ko munang dagdagan ang sakit ng ulo ko. Ngayon lang ako magpapahinga. Kaso may isa pa akong problema, wala pa akong matutuluyan. Wala rin akong kagamitan, tanging ang mga pera lang na kinita ko sa bar at cellphone ko ang dala ko ngayon. Hindi na ako nag-abala pang kunin ang mga damit ko sa condo ni Tyler dahil lahat naman ng mga iyon ay siya ang bumili. Nakina Jamaica talaga ang mga tunay na damit ko.

“Marami kaming kwarto rito, gusto mo doon muna magpahinga? Mukhang hindi mo kayang umuwi dahil wala ka yata sa sarili mo.”

Umiling ako sa kanya habang kiming nakangiti.

“Salamat na lang sa pag-alok. Sige, mauuna na ako.”

Hahakbang pa lang sana ako nang isang baritonong boses ang bumanggit sa aking pangalan.

“Zafina?”

Napalingon ako at nanlaki ang mga mata nang makita si Maxwell. Anong ginagawa niya rito?

“Kilala mo siya, kuya?”

Mas lalo akong nagulat sa sinabi ni Axle. Magkapatid sila? Lihim akong napamura. Kailangan ko nang makaalis dito. Baka makarating pa kay Tyler kung nasaan ako.

“A-Aalis na ako,”

Mabilis akong ngumiti kay Maxwell tsaka ako nagmamadaling umalis. Narinig ko pa ang pagtawag sa akin ni Axle pero hindi ko na siya pinansin pa. Nasa loob na ako ng taxi nang tumunog ang cellphone ko.

From: Enayis

Girl, where are you?

Nagtipa ako ng ire-reply.

To: Enayis

Nakasakay ako sa taxi. Bakit?

Mabilis siyang naka-reply na tila hinihintay talaga ang responde ko.

From: Enayis

I heard what happened. Magkakasama kami nang tinawagan ni Maxwell si Tyler at pinahayag kung alam niya bang nasa bahay ka nila because of

his younger brother, Axle.

Kumabog ang puso ko. That fast? Shit. Magkakaibigan talaga sila.

To: Enayis

Then?

From: Enayis

Then Tyler told us that both of you were no longer together. But I think they will do it again!

Nalito ako sa huling sinabi nito. Magtitipa pa lang sana ako nang tumawag na ito sa akin na agad ko namang sinagot.

[I think they’ll do it again! Oh my God! They might do it again!]

Nagulat ako sa biglang histerikal na pagsigaw nito sa kabilang linya.

“I-I’m confused, do what?”

[Listen to me, Zafina. Hindi naman ako mananatili sa piling ni Chase kung wala siyang ginawang aksyon. He did something for me to stay, and that

something

was suggested by his crazy friends. Ang kinakatakot ko Zafina, pinaalis nila ako ngayon dahil mag-uusap sila tungkol sa break up niyo, at kung paano ko makukuha muli ni Tyler. At hindi nalalayo na gawin sayo ni Tyler ang ginawa sa akin ni Chase.]

Mahabang litanya nito. Imbis na malinawan ay mas naguluhan pa ako. Wala akong maintindihan.

“What

something

?“

Narinig ko ang marahas na pagbuga ng hangin ni Enayis. At sa nag-aalalang boses ay nagsalita siya.

[Huwag na huwag kang magpapakita kay Tyler kahit anong mangyari.]

Binaba niya na ang tawag. Napatingin ako sa cellphone ko, nalilito. Hindi niya sinagot ang tanong ko. Binulsa ko na ang aking telepono habang iniisip ang dapat kong gawin. Kailangan ko nang magbigay ng response sa eskwelahan na kumukuha sa akin na pumapayag ako sa kanilang alok. Napatango ako sa aking naisip pero nanlaki ang mga mata ko nang may maalala ako. Sunod-sunod na mura ang aking pinakawalan sa utak ko. Shit! Nakalimutan ko iyong sulat sa condo ni Tyler!

Napasapo ako sa aking noo. Nadagdagan pa ang problema ko. Paano ko maipapaalam sa malaking eskwelahang kumukuha sa akin na pumapayag ako gayung hindi ko alam kung kanino at paano ko iyon ipapaalam sa kanila? Nasa sulat ang kanilang email at address pero hindi ko iyon maalala. Ang natatangi na kailangan kong gawin ay balikan ang sulat sa condo ni Tyler. Napalunok ako.

Naalala ko ang sinabi sa akin ni Enayis. Huwag daw akong magpapakita kay Tyler. Hindi naman siguro ako sasaktan ni Tyler, hindi ba?

Nag-aalinlangan man, sinabi ko sa taxi driver na ibahin ang destinasyon namin na sinunod naman nito. Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang sarili ko pero wala iyong naging epekto. Siguro naman ay wala si Tyler ngayon sa condo niya dahil nga magkakasama sila ng kaniyang mga kaibigan. Iyon ang kinapitan ko hanggang sa makarating ako sa condo niya.

Sunod-sunod akong lumunok pagkatapos kong makabayad sa taxi. Pumikit ako ng madiin at inalis lahat ng negatibo sa aking utak. Wala si Tyler sa condo niya, wala. Pagkatapos kong bahagyang mapakalma ang sistema ko ay nagsimula na akong umakyat.

Malakas ang kabog ng dibdib ko at parang may bumubulong sa aking utak na umalis na ako. Pero hindi pwede, mapupunta sa wala ang pakikipaghiwalay ko kay Tyler kung hindi ko naman maipapasabi sa eskwelahan na iyon na pumapayag ako sa kanilang alok.

Tumunog ang elevator nang marating ko ang palapag ng tinitirahan ni Tyler. Nanginginig ako habang tinutungo ang nag-iisang pinto, siya lang naman ang nakatira sa buong palapag na ito. Pinihit ko ang seradura at katulad ng inaasahan ko, hindi ito naka-lock. Mahigpit ang seguridad dito kaya kahit hindi mo na isara ang iyong pinto ay hindi ka mapapasukan.

Dahan-dahan kong pinihit ang seradura. Katahimikan ang bumungad sa akin sa loob. Nilibot ko ang aking paningin, nakasara ang mga ilaw kaya madilim. Gayunpaman, naaninagan ko pa rin na walang bakas ng tao sa paligid. Bahagya akong nakahinga ng maluwag. Wala si Tyler.

Maingat kong sinarado ang pinto tsaka ako dahan-dahang nagtungo sa kwarto ni Tyler. Hindi ko na inabalang buksan ang ilaw kaya naman nangangapa ako sa dilim. Kailangan ay hindi ako magtagal dito. Kinapa ko ang bedside table, pero wala akong nakapa roon. Kinuha ko ang cellphone ko at ginamit iyon pang-ilaw sa bedside table pero wala akong nakitang kahit anong gamit doon. Napakunot ang noo ko, sigurado akong dito ko inilagay iyong sulat kanina.

Pupunta na sana ako sa may switch ng ilaw para buksan iyon nang isang baritono at malalim na boses ang narinig ko. Napigil ko ang aking hininga.

“Is this what you’re looking for?”

Nanigas ako sa aking kinatatayuan. Bumilis at lumakas ang tibok ng puso ko. Kinuha ko lahat ng aking lakas at pilit nilingon ang pinanggalingan ng boses. Nakita ko siya na nasa harap ng bintana kaya naman nasisinagan siya ng ilaw na hatid ng buwan. Ang kalahating mukha niya lang ang naaaninag ko habang ang kabila ay nilalamon ng dilim. Pero ang higit na nakakuha ng pansin ko ay ang kanang kamay niyang nakataas at naroon ang sulat na hinahanap ko. Namutla ang aking buong mukha. H-Hindi pwede…

“You chose your dream over me,” malamig na sabi nito ngunit may diin sa bawat salitang binabagsak. Nanginig ang labi ko.

Bumuka ang bibig ko para magsalita. “I… I…” Hindi ko alam ang sasabihin ko, ni hindi ako makabigkas ni isang salita.

“I’m giving you one more chance to change your decision, Zafina.” Tila nagbabantang sabi nito.

Hindi ko alam pero para akong nakaramdam ng takot. Pakiramdam ko ay hindi si Tyler ang kasama ko ngayon sa dilim. Parang meron siyang inilalabas na nakakatakot na aura, na tila nagsusumigaw na isa siyang mapanganib na tao.

“T-Tyler, I… I’m sorry,” iyon lang ang tanging nasabi ko.

Hindi hadlang ang dilim para hindi ko makita ang pag-igting ng kanyang panga. Sa tingin ko ay nag-ngingitngit na siya sa galit. At ayoko no’n, hindi ko pa alam kung paano siya magalit ng sobra. Hindi ko alam kung ano ang kaya niyang gawin.

Napaawang ang bibig ko nang pinunit niya ang hawak na sulat. Pakiramdam ko ay tumigil saglit ang pag-ikot ng mundo ko. Handa na akong mag-protesta ngunit bigla na lang sumulpot sa utak ko ang isa sa mga sinabi ng sulat. Konektado sila sa unibersidad na pinapasukan ko ngayon, kaya maaari akong magtanong sa pinapasukan ko ngayon tungkol sa kanila.

Bakit ngayon ko lang iyon naalala? Parang bigla akong nagkaroon ng pag-asa kahit pinunit na ni Tyler ang sulat.

“You can’t leave me just for your dream, Zafina. You can’t.” Aniya pagkatapos itapon ang mga pira-pirasong papel sa kung saan.

Humugot ako ng lakas bago siya sinagot. “I already did, Tyler.”

Tumalikod na ako sa kanya. Mabilis akong dumiretso sa pinto ng kanyang kwarto. Nabuksan ko na iyon nang malakas ulit iyong nagsara dahil sa kagagawan ni Tyler. Halos mapatalon ako sa gulat.

“Where do you think you’re going?” Mapanganib nitong tanong.

Napugto ang hininga ko nang maramdaman ko siya sa aking likod. Nakataas ang isang kamay niya sa gilid ko na siyang pabagsak na nagsara ng pinto kanina. Bahagya pa siyang yumuko kaya ramdam na ramdam ko ang mainit na hininga niya sa aking batok. Nagsitaasan ang mga balahibo ko roon.

Hindi ko siya sinagot. Sunod-sunod lamang akong napalunok. Sa huli ay muli ko lang pinihit ang seradura ng pinto para buksan iyon ngunit hindi ko iyon mahila dahil sa pagpigil ng kamay niya.

“Let me go, Tyler,” lakas loob ngunit kinakabahan ko ng pahayag.

Naramdaman ko ang pagbigat ng hininga niya sa aking batok dala ng pagtitimpi. Mas lumakas ang tibok ng puso ko. Sa tingin ko ay kaunting kalabit na lang ay sasabog na siya sa galit.

“Never,” madiin nitong sabi.

Bigla niya akong tinulak kaya napasubsob ako sa pinto. Mabilis siyang lumapit sa akin, inilapat niya ang kanyang katawan sa aking likod, iniipit niya ako sa pinto upang hindi ako makaalis. Nahugot ko ang aking hininga. Ramdam ko ang init na hatid ng kanyang katawan.

Umangat ang kanyang dalawang kamay sa aking magkabilang braso. Humaplos iyon doon kaya muling nagsitaasan ang mga balahibo ko sa parteng iyon. Umakyat pa ang isa niyang kamay at nilislis ang isang strap ng damit ko dahilan para lumantad ang aking isang balikat. Nanlaki ang mga mata ko.

“A-Anong ginagawa mo?”

Hindi siya sumagot. Mas nilapit niya lang ang mukha sa akin, ramdam ko na ang dulo ng kanyang ilong sa aking gilid ng leeg. Halos maputol ang paghinga ko nang maramdaman ko ang pag-amoy niya sa leeg ko. Maya-maya ay naramdaman ko na lang ang banayad na paglapat ng kanyang labi sa lantad kong balikat. Nabigla ako sa ginawa nito, gayunpaman, hindi ko maitatanggi na parang biglang uminit ang paligid. Mula sa aking balikat, ay gumalaw ang labi nito patungo sa aking batok, banayad niya akong binigyan ng basang halik doon kaya napakapit ako ng mahigpit sa seradura ng pinto.

“S-Stop, Tyler,” tila nauubusan ko ng hiningang sabi.

Hindi siya nakinig. Imbis na tumigil ay naglakbay pa ang halik niya patungo sa gilid ng aking leeg. Marahan niya iyong dinilaan bago niya dahan-dahang sinipsip ang aking balat doon. Napapikit ako, nakaramdam ako ng tila may bumubunggo na matigas na umbok sa aking likod kaya natauhan ako. Agad akong napamulat. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Shit!

Agad akong kumawala kay Tyler, hindi niya iyon inaasahan kaya nakawala ako. Agad kong binuksan ang pinto at tumakbo palabas. Maabutan ko na ang seradura ng pinakapinto ng kanyang tirahan ng mahuli nito ang aking bewang. Napasigaw ako sa takot.

Walang kahirap-hirap ako nitong binuhat na parang nagbubuhat lamang siya ng isang sakong bigas. Nagpupumiglas ako ngunit wala akong laban sa kanyang lakas. Hanggang sa hinagis niya ako sa kama. Agad akong umupo at nagsumiksik sa headboard. Malakas ang kabog ng puso ko. Ibang Tyler ang kaharap ko ngayon, ibang-iba.

“I won’t let you leave me, Zafina,”

Hinubad nito ang suot na shirt. Lumantad sa paningin ko ang kanyang malapad na dibdib at kaakit-akit na abs. Ngunit hindi ko iyon ma-appreciate dahil sa sitwasyon ko ngayon.

“Not today,” napasigaw ako nang hilahin nito ang aking mga paa dahilan para mapahiga ako sa kama.

“H-Huwag Tyler,” nahihintakutan kong pigil sa kanya.

“Not tomorrow,” pagpapatuloy nito at hindi nakikinig sa akin. Sumampa siya sa kama at pumatong sa akin.

“T-Tyler, p-please d-don’t,” nanginginig na ako sa takot. Ngunit nanatili itong bingi.

“Not ever!” Tsaka nito walang kahirap-hirap na pinunit ang aking pangitaas na damit.

Kabanata XV

“

Tyler

!“ Sigaw ko nang maalis nito ang punit ko nang damit sa akin. Tanging brassiere na lang ang tumatakip sa aking pang-itaas na katawan na siyang mas lalong nagpapakaba sa akin.

Bahagyang umangat sa akin si Tyler. Tinali niya ang kamay ko sa headboard gamit ang aking punit na damit! Mabilis ang paghinga ko dahil sa kaba at takot. Pero wala lang iyon para kay Tyler. Wala akong kalaban-laban. Maliban sa mga kamay kong nakatali ay dagan-dagan din ng mga binti niya ang binti ko kaya kahit iyon ay hindi ko rin magawang igalaw.

“

P-Pakawalan

m-mo–

“ natigil ako nang bigla nitong sinunggaban ang labi ko.

Marahas ang kanyang halik, may diin, mapagparusa. Iniwas ko ang mukha ko pero ginamit niya ang kanyang isang kamay para mahawakan ang panga ko. Malaya niya nang nahahalikan ang labi ko ngunit pinanatili kong tikom ang mga iyon. Pero bigla niyang pinisil ang dibdib ko dahilan para mapasinghap ako at makapasok ang kanyang dila sa loob ng aking bibig.

Tila may hinahanap ang kanyang dila, hanggang sa matagpuan nito ang dila ko at bigla iyong sinipsip ni Tyler. Ang kaninang mabilis kong paghinga ay bumagal sa hindi ko malamang rason.

Habang patuloy sa paghalik sa akin si Tyler ay naglakbay ang isa niya pang kamay. Pumunta ang kamay niya sa tyan ko at mabagal doong humaplos ng paikot-ikot. Kusang umaatras ang aking tyan dahil sa kuryenteng binibigay ng kanyang mga haplos. Para akong nakaramdam ng kakaibang hindi ko maipaliwanag. Kusang napapikit ang mga mata ko.

Bumaba ang halik nito sa aking panga, pababa sa aking leeg. Hinalikan niya iyon. Impit akong napasigaw ng kagatin niya ang balat ko roon tsaka biglang sinipsip. Maraming beses niyang ginawa iyon sa palibot ng leeg ko. Hindi ko alam kung bakit tila hindi na ako nagpupumiglas ngayon. Parang nanghihina ang buong katawan ko sa ginagawa sa akin ni Tyler.

Marahas akong napadilat nang marinig ko ang pag-click ng lock ng strapless bra ko. Kumawala ang malulusog kong dibdib. Lumakas ang tibok ng puso ko. Napatingin ako kay Tyler, nakatitig siya sa dibdib ko. Maya-maya lang ay dahan-dahan niyang inangat ang kanyang kamay para mahawakan ang isang dibdib ko. Nakikita ko sa ekspresyon niya na parang hindi siya makapaniwala na nangyayari ang nangyayari ngayon. Maingat na humaplos ang kamay niya sa aking dibdib. Nilunok ko ang ungol na muntik kumawala sa akin. Bakit ganito ang nararamdaman ko? Ano itong ginagawa sa akin ni Tyler?

Tumingin siya sa akin at mala-demonyong ngumisi. Sinubo nito bigla ang isang tuktok ng dibdib ko, hindi ko na naman mapigilan ang mapapikit. Nararamdaman ko ang pagikot-ikot ng dila niya sa tuktok ng dibdib ko tsaka niya iyon mabagal na sisipsipin. Hindi ko napigilan ang mapaliyad. Kusa namang humawak ang isang kamay niya sa likod ko, humaplos iyon doon habang ang isang kamay niya ay nasa isa ko ring dibdib at abala sa paghimas doon.

“

T-Tyler

,“ imbis na lumabas iyon bilang pagtutol, ay lumabas pa iyon bilang ungol.

Pinagbuti niya ang kanyang ginagawa. Lumipat siya sa kabilang dibdib ko at iyon naman ang pinagdiskitahan. Para siyang isang sanggol na naghahanap ng gatas sa aking mga dibdib. Pinaglaruan ng hinlalaki niya ang dunggot ng isang dibdib ko kaya napaawang ang bibig ko. Gusto kong tumutol pero traydor ang katawan ko sa utos ng isipan ko.

Nang magsawa siya sa aking mga dibdib ay bumaba pa ang mga halik niya. Pinasok niya ang kanyang dila sa aking pusod at pinaglaruan iyon. Nakasentro ang atensyon ko sa ginagawa niyang iyon kaya hindi ko napansin na naalis na pala nito ang aking pangibaba. Bigla akong napadilat at napatingin sa kanya. Tanging panty na lamang ang natitirang saplot sa aking katawan. Napalunok ako.

Tumingin ako kay Tyler, nakatitig siya sa tanging saplot na suot ko at nakita ko rin ang sunod-sunod na pagtaas-baba ng kanyang Adam’s apple. Hinaplos niya ang ibabaw ng underwear ko, napakagat ako sa aking ibabang labi. Nanlaki na lamang ang mga mata ko nang pinunit niya iyon tsaka niya pinagparte ng mabuti ang mga hita ko. I feel exposed.

“

Tyler

!“ Pag-protesta ko. Sinubukan kong isara ang aking mga hita ngunit mahigpit ang pagkakahawak niya roon. Tumingin siya sa akin, pinanlisikan niya ako ng mga mata na tila nagsasabing huwag na akong manlaban pa. Napalunok akong muli.

Gamit ang kanyang hintuturo, ay hinaplos niya ang nakapikit ko pang hiwa. Napasinghap ako at parang biglang pumintig ang aking pagkababae, tila naghahanap ng atensyon. Tumingin ako kay Tyler, basa ang kanyang hintuturo na pinanghaplos sa akin. May likidong nakakapit doon at marahan niya iyong dinilaan. Nanlaki ang mga mata ko.

“

T-Tyle–

!“ Nauwi sa ungol ang sasabihin ko nang sumubsob siya sa aking gitna. Hinalikan niya iyon ng hinalikan. Hindi ko na napigilan ang magpakawala ng mga ungol.

Tila naman mas ginanahan siya. Gamit ang kanyang dalawang hinlalaki, ay binuka niya ang labi ng aking pagkababae. Tsaka niya mabagal na dinilaan ang pinakasentro no’n. Mas lumakas ang ungol ko. May nahuli na munting laman ang kanyang dila at bigla niya iyong sinipsip na nagpahalinghing sa akin.

Sinipsip niya iyon ng sinipsip tsaka niya muling didilaan ang aking sentro ng pagkababae, napakasarap no’n lalo na kapag pinupuntirya niya ang nakatago sa aking dalawang pisngi na siyang binubuka niya upang lumabas ang tinatago no’n. Umikot-ikot do’n ang kanyang dila, at habang patagal ng patagal, mas dumidiin ang kanyang pagkakadila, mas mapwersa.

Napunta ang dalawa niyang kamay sa aking pang-upo, hinila niya iyon para mas mapasubsob pa siya sa aking pagkababae. Tinulungan ko siyang bigyan ng laya sa pamamagitan ng pagbuka ko pa sa aking mga hita. Nilamutak niya na ang gitna ko, tila isa iyong masarap na putahe sa kanya. Kung hindi didilaan, sisipsipin. Basang-basa na ang pagkababae ko sa pinaghalong laway niya at katas ko.

Ang likot na ng katawan ko. Kumukuyom na ang mga daliri ko sa paa. Ramdam ko rin ang pagtulo ng pawis sa aking sentido habang walang tigil akong umuungol. Hanggang sa parang sasabog na ako sa tindi ng aking nararamdaman.

“

T-Tyler

n-naiihi

y-yata a-ako,“ pahayag ko kahit kanda baliw-baliw na ako sa sensasyon na aking nararamdaman.

“

Let

Zafina

,“ balewalang sabi nito.

Mas pinagbuti niya pa ang ginagawa. At nang pumasok ang kanyang dila sa aking bukana ay hindi ko na napigilang ilabas ang kanina pang namumuo sa akin. Napaungol ako ng malakas habang napapaangat ang balakang. Sinalo ng bibig ni Tyler ang mga lumabas sa akin, sinipsip niya iyon habang ako ay nanghihinang napahiga ng maayos, hinihingal at tila naubusan ng lakas. Dinilaan niya pa ang ibang parte ng pagkababae ko para linisin iyon bago muling umakyat ang halik niya sa katawan ko patungo sa aking labi.

Nalasahan ko ang aking katas sa kanyang bibig. Kung kanina ay tikom lang ang aking labi, ngayon ay nakikipag-espadahan na rin ako ng dila sa kanya. Hanggang sa maramdaman ko na lang ang paglaya ng mga kamay ko. Kinalagan niya na ako. Pero imbis na itulak siya ay sumabunot ang isa kong kamay sa kanyang buhok habang ang isa ay hinayaan kong damhin ang kanyang dibdib pababa sa kanyang kalamnan. Narinig ko ang kanyang nakakaakit na pag-ungol dahil sa ginawa ko.

Hindi na siya nakatiis at tumayo sa kama. Nagmamadali niyang kinalas ang kanyang sinturon, sunod ay ang butones ng kanyang pantalon. Hinila niya iyon pababa kasama na ang panloob niya kaya kumawala ang kanyang pagkalalake na galit na galit. Napasinghap ako nang makita iyon. Ito ang unang beses na makakakita ako nito sa totoong buhay, dati ay sa mga libro lang dala ng pag-aaral. Pero ngayon… Paulit-ulit akong napalunok. Malaki iyon, mahaba, at kasing kapal ng pulso ko.

Lumuhod siya sa kama, sa may paanan ko. Nakita kong hinawakan niya ang kanyang pagkakalake atsaka marahan iyong hinagod. Kitang-kita ko ang ugat sa paligid no’n, patunay kung gaano na iyon katigas. Muling namasa ang aking pagkababae.

Binitawan niya ang kanyang sandata at hinawakan ang magkabilang hita ko. Muli niya iyong pinagparte dahilan para mapalunok ako. Tinutok niya na ang kanya sa akin.

“

This

could

hurt

you

for

awhile

,“ paalala nito.

Dinikit niya ang dulo ng kanyang pagkalalake sa aking bukana. Muling kumislot ang aking pagkababae dahil sa pagkasabik. Akala ko ipapasok niya na iyon pero kiniskis niya muna ang kanyang kahabaan sa aking hiwa. Napahingal ako. Ilang beses niya iyong inulit bago ko naramdaman ang pagdulas papasok ng dulo no’n sa aking butas. Wala pa man ay nakaramdam na ako ng sakit, gano’n siya kalaki at kakapal.

Dahan-dahan niyang pinasok ang kanya. Pinigilan ko ang mapahikbi sa sakit. Wala pa sa kalahati ang napapasok ni Tyler nang himasin niya ang aking dibdib, pinapagaan ang aking pakiramdam. Kumalma naman ako kahit papaano. Muli niyang sinubukang ipasok ang kanya, at para akong napunit nang may nawasak siyang parang harang sa loob. Impit akong napatili kasabay ng pagtulo ng luha sa akin.

Tinarak niya na ng buo ang kanya sa akin at hindi ko na napigilan ang mapahikbi. Agad siyang pumatong sa akin at hinalikan ako ng marahan sa labi. Gumanti ako ng halikan sa kanya kahit nawawala ako sa konsentrasyon dahil sa sakit ng aking pagkababae.

Hinayaan niya muna akong masanay sa kahabaan at kalakihan niya bago niya muling hinugot ang kanya at muling binaon. Napaigik ako sa sakit kaya mas ginalingan niya ang paghalik sa akin habang hinihimas ang aking mga dibdib. Limang beses niyang inulit ang mararahan niyang paghugot at pagbaon hanggang sa unti-unti ng maalis ang sakit at napalitan iyon ng kakaibang sarap.

Nang maramdaman ni Tyler na hindi na ako nasasaktan ay muli siyang lumuhod habang nasa loob ko pa rin siya. Hinawakan niya ang magkabilang hita ko at mas binuka. Umatras siya para mahugot ang kanya tsaka muling umulos, para namang hinigop ng pagkababae ko ang kanya papasok.

Parehas kaming napasinghap dahil sa karamdaman ng kahabaan niyang sumayad papasok sa loob ko. Inikot niya ang kanyang balakang dahilan para humalukay pa ang kahabaan niya sa aking loob. Impit akong napaungol sa sarap. Nagsimula na siyang umulos ng may kabilisan. Pumatong siya sa akin at tumitig sa aking mukha.

“

Would

you

want

faster

?“ Paos nitong tanong. Tumango ako sa kanya at ginawa niya naman ang kanyang tinanong. Napapikit ako, gustong-gusto ko ang pakiramdam na may mabilis na naglalabas-pasok sa akin. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong klaseng sarap.

“

Deeper

?“ Tanong muli nito sa akin at sunod-sunod akong tumango habang nakapikit pa rin at ninanamnam ang sarap.

Napaungol ako ng malakas nang mas lumalim pa siya. Ramdam ko na ang dulo ng kanyang pagkalalake na tumatama sa pinakadulu-duluhan ng pagkababae ko.

“

How

about

harder

?“

“

Y-Yes

please

yes

Yes

!“ Nagpaulit-ulit ako ng sinasabi ng halos ihampas niya na ang katawan niya sa akin. Ang sarap. Ang sarap. Ang sarap. Iyon lang ang tumatakbo sa aking utak.

“Look

Zafina

.“ Hindi ko naintindihan ang sinabi ni Tyler. Masyado akong lunod sa sensasyon para maintindihan siya. “

Look

I’ll

stop

,“ rumehistro sa utak ko ang sinabi niya kaya kahit hirap na dumilat ay ginawa ko. I don’t want him to stop.

Bumungad sa akin ang pawisan na mukha ni Tyler. Matamang nakatitig sa mga mata ko ang mapupungay niyang asul na mga mata. Bahagyang nakaawang ang kanyang bibig at halatang-halata sa kanyang mukha ang sarap na nadarama. Mas lalo akong nag-init dahil sa kanyang ekspresyon.

Pawisan na ang buo naming katawan pero wala kaming pakialam. Naglilikha ng kakaibang tunog ang bawat paghampas ng kanyang katawan sa akin, tila nagpapalakpakan. Hindi ko na natiis at sinalubong ko na ang pagbayo niya.

Inangat ko ang aking balakang habang patuloy siya sa malakas na pag-ulos, napamura siya sa aking ginawa. Hanggang sa pakiramdam ko na naman ay sasabog ako. Sa tingin ko ay gano’n din si Tyler dahil mas nagiging marahas na siya sa bawat sandali.

“

Ahh

T-Tyler

m-malapit

a-ako.

.“

“M-Me

too

Damn

!“ Hinihingal nitong sambit.

Bumayo pa siya ng bumayo hanggang sa may natamaan si Tyler sa loob ko na siyang nagbigay kilabot at sarap sa akin. Napasinghap ako. Hindi ko alam na may ganoong spot sa loob ko na siyang napakasarap kapag tinatamaan. Hinawakan ni Tyler ang aking balakang tsaka niya pinunturya ang spot kung saan ako higit na nasasarapan, dumoble pa ang sarap kumpara sa kanina! Parehas kaming napaungol ng malakas. Napayakap ako sa kanya, nakalmot ko ang kanyang likod pero tuloy pa rin siya sa pag-ulos sa akin.

Kumuyom ng mahigpit ang aking mga daliri sa paa. Malapit na ako. Bukang-buka na ang aking mga hita habang tinatanggap ko ang mararahas at malalalim na paglabas-pasok niya sa akin. Napaliyad ako, hinalikan agad ni Tyler ang likod ng tenga ko habang pinaparinig niya sa akin ang kanyang mga lalakeng-lalakeng pag-ungol. Mas bumilis pa si Tyler, para na siyang hinahabol ng kung ano dahil sa bilis na lubos ko namang nagustuhan. Napakapit ako kay Tyler ng mahigpit. Ramdam ko na. Malapit na. Malapit na. Malapit na.

“

Tyler

S-Shit

!“

“

Damn

!“

Naramdaman ko ang pagpasok ng mainit na likido sa akin kasabay ng pagpapakawala ko ng kanina pa gustong sumabog sa akin. Nanginig ang mundo ko. Bumagsak sa akin si Tyler habang ako ay hapong-hapong napapikit habang hinahabol ang aking hininga, ganoon din si Tyler.

Nakapasok pa rin sa akin ang kanya, hinayaan ko lang iyon dahil inaantok na ako. Pagod na pagod na ako at gustong-gusto ko ng matulog. Ngunit bago pa ako tuluyang hilahin ng antok ay naramdaman ko ang paghalik sa akin ni Tyler sa noo.

Hindi pa sumisikat ang araw nang magising ako. Ang sakit ng buong katawan ko na para akong binugbog ng maraming tao. Lalo na ang pagkababae ko, sobrang hapdi no’n.

Napatingin ako sa gilid ko at nakita si Tyler na mapayapang natutulog. Mahigpit ang pagkakayakap niya sa akin. Natatakpan ng kumot ang hubad naming katawan. Wala akong nadaramang pagsisisi na binigay ko ang sarili ko sa kanya. Pero hindi ibig sabihin no’n ay ayos na ang lahat.

Maingat kong inalis ang braso niya na nakayakap sa akin. Maingat akong bumangon, masakit man ang buong katawan ko ay pinilit ko. At dahil punit na ang damit ko ay kumuha ako ng bago sa aparador. Mabilis ang tibok ng puso ko sa kaba at takot na mahuli. Segu-segundo ay tumitingin ako kay Tyler sa takot na magising ito.

Mabilis ang mga galaw ko. Nagawa kong makaalis sa condo ni Tyler nang hindi nabibisto. Ang kailangan kong puntahan ngayon, ay ang Smith University. Kailangan ko nang itanong sa kanila ang mga dapat kong malaman. Nakasakay na ako ng taxi nang tumunog ang cellphone ko. Ganoon na lang ang lalas ng tibok ng puso ko nang makitang si Tyler iyon. Nag-isip ako kung sasagutin ko ba o hindi. Pangatlong ring na ng sinagot ko ang tawag.

[

Where

are

you

Zafina

?!]

Nakagat ko ang ibabang labi ko sa galit na galit na bungad nito. Pero hindi ako dapat magpaapekto.

“Hindi

ako

makikita

Tyler

Goodbye

.“

Ibababa ko na sana ang tawag pero nakarinig ako ng kalabog sa kabilang linya at ilang ingay na tila mga nabasag na gamit. Nagwawala siya. Iniisip ko pa lang ang imahe niyang galit na galit at naghahagis ng mga bagay ay kinikilabutan na ako.

[

You

won’t

get

away

from

Zafina

NEVER

MUST

READ

Please

vote

you’re

satisfied

with

what

wrote. And

please

let

know

your

feedback

about

this

chap

ter

commenting

para

alam

kung

okay

lang

ang

ginawa

I’m

sorry

ever

-disappoint ko kayo

I’m

not

expert

author

Hehe

Kabanata XVI

“

Here’s

their

address

,“

Nagpasalamat ako sa babae nang iabot niya sa akin ang piraso ng papel. Naglalaman iyon ng address nang papasukan kong eskwelahan sa ibang bansa.

Narito ako ngayon sa Smith University at hindi nga ako nagkakamali, alam nila ang tungkol sa pag-alok sa akin ng isang malaking eskwelahan na konektado nga talaga sa kanila. Hindi lang iyon ang nalaman ko, ang eskwelahan palang iyon ay ang pinaka-main ng Smith University. Na nangangahulugang, ang mga Smith din ang may-ari no’n. Hindi ko iyon alam dahil initials lang ng pangalan ng eskwelahan ang nakalagay sa sulat na pinadala sa akin.

Bumuga ako ng hangin. Anak si Tyler ng mga Smith, siguro kahit na gano’n, wala naman siguro siyang karapatan para ipakansela ang alok sa akin, hindi ba? Nakagat ko ang aking labi. Oo, tama, wala siyang karapatan. Dahil kung meron, hindi niya na dapat ginawa pa ang ginawa niya kagabi sa akin. Dapat ay pinakansela niya na lang ng walang kahirap-hirap kung talaga ngang may karapatan siya.

Gumaan ang loob ko kahit papaano. Ngayon, ang huli kong dapat gawin ay ang sulatan pabalik ng sulat ang Smith University - United States, Inc., o mas kilala bilang S.U.U.S.

Binulsa ko ang address at sumakay ng jeep patungo sa bilihan ng mga kagamitang pang-aral. Hindi ganoon kalala ang trapiko kaya madali lang akong nakarating. Pumasok ako sa bookstore at naghanap na ng sobre at papel na gagamitin ko sa pangsulat. Akmang kukuha na ako no’n nang mapatigil ako.

Lumingon ako dahil sa pag-aakalang may sumusunod sa akin pero wala naman. Napakunot ang noo ko, parang naramdaman ko kanina na may nagmamatyag sa galaw ko. Ipinagkibit balikat ko na lamang iyon. Napa-praning lang siguro ako.

Kinuha ko na ang aking mga kailangan at nagtungo sa cashier para magbayad. Naramdaman ko na namang may nakatitig sa akin kaya nilibot ko ang aking paningin. Wala naman akong nahuling nakatingin sa akin o ibang kakaiba. Gayunpaman ay lunakas ang tibok ng aking puso. Ayoko ng ganitong pakiramdam.

Pagkatapos kong magbayad ay dali-dali na akong umalis. Nagtungo ako sa café kung saan kami madalas nagkikita ni Enayis. Doon ko ginawa ang sulat ko. Ngunit habang gumagawa ay hindi ko mapigilang mapaisip, sinabi sa akin ni Enayis na baka gawin sa akin ni Tyler ang ginawa sa kanya ni Chase. Ibig sabihin ba ay… G-Ginawa na rin nila iyon ni Chase?

Oo, malamang, iyon nga ang sinabi niya sa akin. Kaya may nangyari na nga sa kanila, ginawa sa kanya ni Chase ang ginawa sa akin ni Tyler. At dahil iyon sa rekomendasyon ng kanilang mga kaibigan. Nakagat ko ang aking ibabang labi. Nababaliw na ba sila? Hindi ko talaga makuha ang klase ng pag-iisip ng mga iyon.

Pero kahit na ganoon, hindi ako nagsisisi. Hindi ko alam kung bakit. Siguro ay dahil gusto kong may baon akong pinaka-espesyal na alaala namin ni Tyler pag-alis ko, at iyon ay ang katotohanan na siya ang nakauna sa akin.

Biglang pumasok sa isip ko ang nangyari kagabi. Napalunok ako, bawat detalye ay naaalala ko, saulong-saulo ko, at hinding-hindi ko yata iyon makakalimutan. Pinagkrus ko ang aking mga binti nang may naramdaman akong kakaiba sa aking sentro ng mga hita. Masakit pa rin iyon pero hindi ko alam kung bakit parang namamasa iyon ngayon. Binatukan ko ang sarili ko sa aking isip. Hindi tama itong nararamdaman ko. Nababaliw na rin yata pati ako.

Bigla akong napahawak sa impis kong tiyan nang maalala kung bakit iyon ginawa ni Tyler. He wants me to be pregnant. Hindi naman siguro ito magkakalaman ng isang beses lang, hindi ba? Pero paano kung magkalaman nga? Anong gagawin ko? Napadiin ang kagat ko sa aking labi. Kung sakaling mangyari iyon, ipagpapatuloy ko pa rin ang pag-aaral sa S.U.U.S. Pwede ko naman ipagpatuloy ang pag-aaral kahit nagdadalang-tao ako. Pero sana, wala kaming nabuo sa isang gabing pinagsaluhan namin, sana.

“

Here’s

your

order

ma’am

,“

Napaangat ako ng tingin nang may inilagay na pagkain at inumin ang isang waitress sa aking mesa. Napakunot ang noo ko.

“

Nagkakamali

hindi

ako

nag-order

,“ nalilitong sabi ko. Ngiti lang ang sinukli nito sa akin bago siya walang imik na umalis.

Kumabog na naman ng malakas ang puso ko. Iba ang nag-order sa akin. At natatakot ako kung sino ang taong iyon. Hindi naman siguro siya , diba?

Hindi ko na nilibot ang aking paningin sa takot na baka siya nga ang nag-order para sa akin at na baka narito rin siya. Dali-dali kong niligpit ang aking mga gamit tsaka ako nagmamadaling umalis nang hindi man lang ginagalaw ang pagkain sa aking mesa. Basta ang alam ko, kailangan ko nang makaalis sa lugar na iyon.

Nakasakay na ako ng jeep ngunit hindi pa rin ako mapalagay. Ngayon ay malakas na ang kutob ko na narito lang sa paligid si Tyler, minamanmanan ang bawat galaw ko. Namawis ako sa kaba at takot.

Nanginginig kong nilabas ang aking phone. Balak ko sanang tawagan si Enayis ngunit nakita kong meron na pala akong 5 missed calls galing sa kanya. Bago ko pa man siya matawagan ay naunahan niya na ako. Agad ko iyong sinagot.

[

Thank

God

you

finally

answered

Tila nakahinga ng maluwag na sabi nito. Pero taliwas no’n ang nangyayari, walang dapat na ikaluwag ng loob sa ngayon.

“

E-Enayis

…“ Nanginginig kong sambit sa kanyang pangalan.

[

Zafina

Are

you

alright

Anong

nangyari

You

seems

trembling

“

H-He’s

here

,“

[

God

Where

are

you

Are–

]

Nagulat ako nang wala na akong marinig mula sa kabilang linya. Tinignan ko ang screen ng aking cellphone at napamura na lamang ako nang makitang ubos na ang baterya nito. Mas lalo akong nahintakutan, kanino ako hihingi ng tulong ngayon? Wala na akong magagamit na teknolohiya para makipag-komunikasyon.

Kailangan ko lang naman ng kaibigang makakasama, nagbabakasakali akong hindi makakalapit sa akin si Tyler kung may iba akong kasama, kung talaga ngang narito lang siya sa paligid. Bumuga ako ng hangin. Hindi ako dapat mataranta, wala iyong magandang maidudulot sa akin. Ang importante ngayon ay makaisip ako ng mapupuntahan kung saan hindi ako mahahagilap ni Tyler.

Kung pwede lang akong magtungo sa bahay ni Axle, sila lang naman ni Enayis ang kaibigan ko. At alam ko rin ang papunta sa kanilang tirahan. Pero hindi na pwede, gayung natuklasan ko na magkapatid sila ni Maxwell. Siguradong sasabihin na naman ni Maxwell kay Tyler kung saan ako matatagpuan. Kung dederetso naman ako sa bahay ni Enayis, naroon din si Chase. Wala rin akong kawala. Napabuntong hininga ako. Saan na ako pupunta ngayon?

“

Saan

kayo

bababa?“

Napatingin ako sa drayber ng jeep, ako ang kausap nito dahil ako na lang pala ang tao rito. Hindi ko iyon namalayan.

“

Uhm

d-dito

lang

.“ Sagot ko sa drayber kahit hindi ako sigurado.

Tumigil naman ang jeep at bumaba na ako. Pinagmasdan ko ang paligid. Hindi pamilyar sa akin ang lugar. Nakagat ko ang aking labi. Mas pinalala ko pa yata ang aking sitwasyon. Siguro ay maghihintay na lang ulit ako ng jeep pabalik.

Humarap na ako at maghihintay na sana ng sasakyan ngunit namutla ako nang makita ang isang kotse sa hindi kalayuan. Hindi ako pwedeng magkamali. Isa iyon sa mga sasakyan ni Tyler. Para akong tinakasan ng aking kaluluwa sa nakita.

Agad akong tumalikod at nagsimulang maglakad ng mabilis kahit hindi ko alam ang aking pupuntahan. Mas mabuti nang maligaw ako kesa sa mahuli niya ako. Tama nga ako, kanina pa siya nakamatyag sa akin. Siguro ay pagkatapos ng pag-uusap namin sa tawag kanina ay nahanap niya na agad ako. Siguradong marami siyang mga mata sa paligid, dahil hindi niya naman ako mahahanap ng ganoon kabilis lang.

Akala ko maiisahan ko siya, akala ko matatakasan ko siya. Ang hindi ko alam, pagkalabas ko pa lang pala ng kanyang unit ay may nakasunod na sa aking tauhan niya. Nakalimutan kong kahit kailan ay wala akong binatbat sa kanya. He’s always the superior, always will be. At ako? I am just a nobody.

Sumuot ako sa masikip na eskinita kung saan sigurado akong hindi mapapasukan ng sasakyan niya. Mabilis akong tumakbo, nagbabakasakaling mawala ako sa kanyang paningin. Lumiko ako nang makakita ako ng isang kanto. Tinahak ko ang daan ngunit ako’y napatigil nang makitang isang masukal na gubat ang karugtong ng daan. Napalunok ako.

Lumingon ako at piping nagpasalamat nang makitang walang bakas ni Tyler. Pero hindi ako dapat magpakampante. Hindi ako nagdalawang isip at tinahak ko ang gubat habang lumilinga-linga sa paligid. Maaaring dito ko maligaw si Tyler, tsaka ko kukunin ang tsansa na iyon para tumakas.

Nakakalikha ng ingay ang bawat pagtapak na ginagawa ko dahil sa mga tuyong dahon na nakakalat. Malikot ang mga mata ko para maalala ko ang daan kapag aalis na ako, hindi ko hahayaang ako ang maligaw dito. Mahigit sampung minuto na akong naglalakad nang mahagip ng mata ko ang isang kubo. Awtomatiko akong napatigil sa paglalakad. Nagtungo ako roon. Hinawi ko ang nga matataas na damo na nakaharang sa daraanan ko.

Huminto ako sa labas ng pinto. Hindi ko alam kung may nakatira rito, gayunpaman ay kumatok pa rin ako. Walang sumagot. Muli akong kumatok, ngayon ay mas matagal. Akala ko wala ulit sasagot pero dahan-dahang bumukas ang pinto. Bumungad sa paningin ko ang isang dalagang babae. Bakas sa kanyang mukha ang pangamba ngunit nang makita ako nito ay tila nakahinga ito ng maluwag.

“

A-Ano

pong

kailangan

niyo

?“ Mahina at mahinhin nitong tanong. Nakatago pa ang kalahati nitong katawan sa pinto na parang natatakot.

“

Uhm

pwede

ako

makituloy

?“

Tumitig siya sa akin. Tila tinatantsa kung isa ba akong masamang tao o hindi. Kaya dinugtungan ko ang aking sinabi. “

M-May

humahabol

k-kasi

akin.“

Nanlaki ang mata nito sa sinabi ko at agad niluwagan ang pagkakabukas sa pinto.

“

Pasok

,“ walang atubili nitong sabi na agad kong sinunod. Mabilis niyang sinara ang pinto pagkapasok ko.

Nilibot ko ang paningin ko sa buong kabahayan. Walang bintanang nakabukas. Tanging bumbilya lang sa gitna ang nagbibigay liwanag sa buong bahay. Kahit gawa sa kawayan ang kadalasang gamit sa loob, ay maayos naman at malinis ang paligid.

“

Sinong

humahabol

sayo?“ Tanong niya at pinaupo ako sa isang sofa na gawa sa kawayan. Umupo rin siya sa tabi ko.

“

s-someone

dangerous

,“ nakagat ko ang aking labi. Pagtingin ko sa dalaga ay malungkot itong nakatingin sa akin.

“

Parehas

pala

tayo

sitwasyon

,“

Nabigla ako sa sinabi nito. Kaya ba madali niya akong pinapasok nang malaman niyang may humahabol sa akin? Napakurap ako ng isang beses. Sa tingin ko nga, ginawa niya iyon dahil alam niya ang malagay sa sitwasyon ko.

“

Sinong

humahabol

sayo

?“ Tanong ko.

“

beast

, but

not

literally

,“ napabuntong hininga siya.

Napatingin na lamang ako sa sahig. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Dahil miski sa sitwasyon ko ngayon, ay hindi ko na rin alam ang gagawin. Tago itong kubo, at pinapanalangin ko na sana hindi na ako matunton ni Tyler. Hindi ko alam ang susunod niyang gagawin kapag nangyari iyon.

“Kumain

Maghahain

ako

.“ Nakangiti niyang sabi. Pero kitang-kita sa mga mata niya na hindi siya lubusang masaya. Meron iyong tinatagong emosyon.

“

Sige

,“

Sinundan ko siya ng tingin nang magtungo siya sa may kawayang mesa. She’s being chased by a beast. Hindi ko alam na maliban pa pala kay Tyler at sa mga kaibigan niya, meron pa palang ganoong umaktong lalake. Iyong tipong… Obsessed. O baka naman isa talaga sa mga kaibigan ni Tyler ang humahabol sa kanya? Hindi imposibleng mangyari iyon. Parang gusto ko tuloy tanungin sa kanya kung ano ang pangalan ng halimaw na sinasabi niya sa akin.

“

Halika

kain

tayo

,“

Tumayo ako pagka-anyaya niya sa akin. Dalawa lang ang upuan, sakto lang para sa aming dalawa. Tahimik kaming kumain. Nang matapos ay nagpresinta akong maghugas ng pinggan. Noong una ay hindi siya pumayag, dahil nasa likod pa raw ng kubo iyong poso, kailanan pa daw mag-igib para magkaroon ng tubig. Wala namang problema para sa akin iyon, ganoon din naman ang ginagawa namin noon ni tatay.

“

Ako

, hindi natin alam. Baka

nasa

tabi-tabi

lang

ang

humahabol

sayo

.“ Mukhang nahintakutan siya sa sinabi ko kaya hindi na siya nakapalag pa.

Nagtungo na ako sa likod ng kubo. Nagsimula na akong magbomba para malagyan ng tubig ang isang batsa. Na-miss ko ring mag-ganito, parang noon-noon lang, ganito pa ang ginagawa ko para makapaghanda lang ako ng aking maliliguan.

Pagkatapos kong mapuno ang batsa ay umupo ako sa isang may kalakihan ngunit mababang bato. Nagsimula na akong maghugas ng pinggan. Kaunti lang naman iyon dahil dalawa lang naman kaming kumain.

Pagbabanlaw na ang ginagawa ko nang maramdaman ko na naman ang kakaibang pakiramdam na iyon. Muling bumilis ang tibok ng puso ko. Nagmadali ako sa aking ginagawa. Nang matapos ay tinakbo ko na ang pinto ng kubo habang mahigpit na hawak ang mga pinggan.

“

Ayos

lang

?“ Nang ilapag ko ang mga pinggan sa tamang kinalalagyan no’n ay napansin ng dalaga ang pagkapawis ko. Ngayon ko lang din napansin na hindi pa pala kami nagpapakilala sa isa’t isa. Itatanong ko pa lang ang pangalan niya nang muli siyang magsalita. “Naiwan

yata

iyong

isang

baso

Dalawa

iyon

isa

lamang

’to

.“

Napatingin ako sa mga pinggan. Oo nga, kulang ng isa. Wala akong pagpipilian kung hindi ang bumalik sa likod.

“

pasensya

babalikan

lang

ulit

.“

Hindi ko na siya pinagsalita pa at bumalik na ako sa likod. Nakita ko nga iyong baso na nakalapag sa batong pinag-upuan ko. Nilapitan ko iyon at agad kinuha. Ngunit akmang tatalikod pa lang ako nang makakita ako ng bulto sa mga kahuyan. Kitang-kita ko ang nanlilisik niyang asul na mga mata na halos tumagos sa kaluluwa ko.

Napasinghap ako kasabay ng aking pag-atras. Madilim ang mukha niya, at alam ko kung bakit. Ako, ako ang dahilan kung bakit halos magkasalubong na ang kilay niya. Nagtatagis ang kanyang bagang, nanginginig ang mga muscles niya sa braso, at halos mamuti na ang kanyang mga kamao sa higpit ng pagkakakuyom no’n. Napigil ko ang aking paghinga.

Kumurap ako. Ngunit sa pagdilat ko ay wala na siya sa aking paningin. Namamalikmata lang ba ako? Marahas akong umiling. Baka dala lang ito ng sobrang takot. Natatakot ako na iyon nga ang sasalubong sa akin kapag sakaling muli kaming nagkita, ang nanggalaiting si Tyler.

Bumalik na ako sa kubo. Doon na rin ako nakitulog, ayos lang naman sa dalagang hindi ko pa nalalaman ang pangalan. Nang tinanong ko kasi siya kanina ay hindi siya sumagot, mas mabuti na lamang daw na huwag niya ng sabihin dahil hindi pa siya nakakasigurado na hindi talaga ako tauhan ng taong humahabol sa kanya. Nirespeto ko naman ang desisyon niya, hindi ko siya masisisi.

Nagpapasalamat na lang ako na kahit hindi pa lubos ang tiwala niya sa akin, ay pinayagan niya pa rin akong makitulog sa kanyang kubo. Tutal ay hindi naman daw talaga sa kanya iyon, natuklasan niya lang din ang kubong iyon nang tumakas siya. Walang kama roon kaya sa sahig na nilatagan kami natulog. Hindi ako mapakali habang natutulog. Pakiramdam ko ay may nakamasid sa akin. Putol-putol tuloy ang aking pagtulog.

Tatlong araw ang lumipas nang muli akong nagtungo sa S.U. para asikasuhin ang mga papeles para sa pag-alis ko roon. Sila na rin ang nag-asikaso ng sulat na pinapaabot ko sa S.U.U.S. Inabot din ako ng hapon bago ko iyon natapos. Minsan kasi ay hindi ko maiwasang mapatigil tuwing nararamdaman kong may nanunuod sa akin. Pag lilinga naman ako sa paligid ay wala naman ako nakikitang kakaiba. Nagdidilim na nang makababa ako ng jeep. Patungo ulit ako sa kubo sa kagubatan.

Akmang hahakbang pa lang ako nang maramdaman ko na naman na may nakatitig sa akin. Muli akong luminga sa paligid at napigili ko ang hininga ko nang makakita ng mabilis na paggalaw sa gilid ng mga mata ko.

Kahit hindi ako sigurado sa nakita ay mabilis akong tumakbo. Ayaw kong lumingon. Dahil ramdam ko ang mga titig niya. Parang tumatak na sa akin ang pakiramdam na iyon. Natatakot ako. Natatakot ako ng sobra. Nagpatuloy ako sa pagtakbo. Nararamdaman ko na mayroong magmamasid sa akin. At alam ko, it’s him.

He marked me, proved to me, that I belong to him, born to be with him. I tried to stop myself, but my body automatically responds to him. Tumakbo pa ako. Nang tumakbo. Nang tumakbo. Ito na yata ang pinakamabilis na pagtakbo ko sa buong buhay ko.

Lumiko ako sa isang eskinita na pinasukan ko kahapon at napaupo na ng tuluyan sa sahig habang sapo-sapo ko ang dibdib ko dahil sa matinding pagtakbo. Hindi ko alam kung napa-paranoid lang ako. Hindi ko alam kung namamalikmata lang ba ako. Kung dala lang ba ng takot kaya ko nararamdaman ang presensya niya. Pero takot ako, natatakot na nasa paligid lang siya.

Hindi ako makatulog tuwing gabi. Dahil pakiramdam ko ay laging may nagmamasid sa akin. Na parang naghihintay kung kailan ako nito susunggaban. And that eerie feeling started when we broke up, when I broke up with him, to be specific. But he just can’t let me go.

Bumuga ako ng hangin. Handa na akong tumayo para ipagpatuloy ang paglalakad pauwi ngunit nanigas ako sa aking kinauupuan. Tumigil sa harap ko ang dalawang pares ng itim na sapatos.

Lumakas ang tibok ng puso ko. Ayaw kong iangat ang mukha ko at hindi ko kaya. I silently prayed, wishing, and hoping that it wasn’t him. But it looks like destiny is not on my side.

Niluhod niya ang isa niyang tuhod para magkapantay ang mukha namin. Yumuko ako para hindi ko masilayan ang kanyang mukha. Ngunit pursigido siya dahil hinawakan niya ang baba ko at pinatingin ako sa kanyang mga mata. Mas bumilis ang tibok ng puso ko nang magsalubong ang mga mata namin. Those breathtaking blue eyes. It’s hypnotizing me.

“You’re mine, Zafina. Heart. Body. Mind. And soul. Every part of you is mine.

And

you

have

choice

but

trapped

under

spell

.“

I shivered when he spoke with his husky voice.

He’s not a witch, nor a wizard. But here I am again, hypnotized by him. My whole system is automatically under his spell.

Pero hindi pwede, hindi na pwede. Maayos na ang mga papeles ko. Handa na ang pag-alis ko. Buong lakas ko siyang tinulak tsaka dali-daling tumayo. Ngunit hindi pa man ako nakakatatlong hakbang nang mahuli niya ang aking bewang. Impit akong napatili. Napatigil lang ako nang maramdaman ko ang kamay niyang may panyo na tinakip sa aking bibig at ilong. May naamoy ako na tila kemikal, at parang hinigop no’n ang aking kamalayan hanggang sa unti-unti na akong napapikit. Naramdaman ko pa ang pagbulong ni Tyler sa akin ngunit hindi ko na iyon naintindihan pa.

“

Three

days

of hiding

are

enough

Zafina

I’m

claiming

what’s

mine

now

.“

Kabanata XVII

Nagising ako na kumikirot ang aking ulo. Napasapo ako sa aking sentido dahil sa pagpintig no’n sa sakit. Napangiwi ako habang dahan-dahang dumidilat. Ganoon na lang ang pagkagulat ko nang sa hindi pamilyar na kwarto ako nagising.

Napabalikwas ako ng bangon. Tanging ang lampara lamang sa gilid ng kama ang nagbibigay liwanag sa buong lugar, pero malinaw na malinaw sa akin na hindi ko alam ang kinaroroonan ko. Aalis na sana ako ng kama nang maalala ko ang nangyari bago ako nawalanan ng malay. Kumabog ang aking dibdib. Si Tyler. Dinakip niya ako. Dinagsa agad ako ng kaba.

Akmang bababa na ako ng kama nang makarinig ako ng tunog sa isang sulok ng kwarto. Napatingin ako roon at mas lumala ang takot na nararamdaman ko. Lumabas mula sa dilim si Tyler na parang kanina pa niya ako pinagmamasdan. At kung ano ang itsura niya noong nakita ko siya sa kakayuhan ay ganoon din ang nasisilayan ko ngayon.

Madilim ang mukha, nagtatagis na bagang, nanginginig na mga muscles, at namumuti na mga kamao dala ng mahigpit na pagkakakuyom. Napaatras ako sa headboard. Hinila ko rin ang kumot para ipantakip sa aking katawan.

“

How

are

you

after

three

days

running

?“ Sarkastiko nitong tanong. Nanginig ang aking labi. Nagsimula siyang lumapit sa akin. Napahigpit ang kapit ko sa kumot.

“

Were

you happy

the

last

three days?“ Tumigil siya nang marating niya ang dulo ng kama. Binagsak ko ang tingin ko sa kumot dahil hindi ko na nakayanan pang salubungin ang kanyang mga mata dahil sa intensidad ng paninitig niya.

“

What

were

you

thinking

Zafina

That

’

let

you

that

fast?“ Mas lumapit siya sa akin. Ngayon ay nasa gilid na siya ng kama at isang hablot niya lang sa akin ay siguradong mapagtatagumpayan niyang gawin. Mariin akong pumikit. Pilit tinataboy ang takot na kasalukuyan nang linalamon ang buong pagkatao ko.

“

N-Nasaan

ako?“ Nagawa kong itanong nang kahit papaano ay nakahagip ako ng lakas ng loob.

Dumilat ako at halos manginig ang aking katawan nang umupo siya sa gilid ng kama. Inangat niya ang isa niyang kamay at masuyong hinaplos ang aking buhok. Pero ganoon pa rin ang mga mata niya, malamig pa rin at walang emosyon.

“

want

get

mad

you

want

punish

you

badly

. But I just

can’t

.“ Binalewala niya ang tanong ko.

“

Nasaan

ako

?“ Pag-uulit ko at tumingin na muli sa kanya. Binaba niya ang kanyang kamay na kanina ay humahaplos sa aking buhok bago ako tinignan ng mariin sa mata.

“

We’re

place

where

one

can

disturb

us.“ Mas lalo akong nahintakutan. Hindi pwede.

“

P-Pakawalan

’

,“ lumambong ang aking mga mata habang iniisip ang mga pwedeng mangyari kapag kinulong niya ako. Pero taliwas no’n ang naging reaksyon niya, nag-igting ang kanyang mga panga dahilan para umiwas ako ng tingin.

“

You

won’t

when

I’m

mad

Zafina

“

Napayuko ako. Oo, alam ko. Naranasan ko na ang bagsik ng galit niya noon. Masyadong matindi, hindi ko alam kung kakayanin kong gawin niya ulit ang bagay na iyon

sa akin. Hindi niya naman siguro uulitin iyon, hindi ba?

“

Are

you

hungry

?“ Tanong niya, naging malumanay na ang boses nito kumpara kanina na mariin. Hinawakan pa nito ang aking kamay. Pinakiramdaman ko ang aking sarili, at wala akong naramdaman ni katiting na gutom.

“

Wala

akong

ganang

kumain

,“ bulong ko.

“

Bulls

,“ napakislot ako nang marinig ang mahina ngunit malutong na mura nito.

Binitawan nito ang kamay ko at bigla na lang tumayo. Mabibigat ang hakbang niya nang magtungo siya sa pinto. Nakalabas na siya at wala akong balak na sundan siya ngunit kumabog ang puso ko nang marinig ang pag-click ng pinto. He locked me inside!

Mabilis akong tumayo at tumakbo patungong pinto. Pinihit ko ang seradura pero walang nangyari. Nanginginig kong kinagat ang aking labi habang kinakalampag ang pinto.

“

Tyler

Palabasin

ako

rito

!“

“

For

you

escape

again

Dream

Zafina

.“ Sagot ni Tyler mula sa labas. Sunod kong narinig ang mga yabag niya paalis.

Muli kong kinalampag ang pinto, nagmamakaawang palabasin niya ako. Pero wala, tuluyan na siyang umalis. At sa tingin ko ay kaming dalawa lang ang tao sa lugar na ito, gaya nga ng sinabi niya, nasa lugar kami kung saan walang makakaistorbo sa amin. Paano ako ngayon makakaalis? Hindi ako pwedeng magtagal dito! Hinihintay ko pa ang tugon ng S.U.U.S. sa aking sulat, at hindi pwedeng hindi ako matuloy na makapag-aral doon.

Naghanap ako ng pwedeng paglabasan pero hindi tanga si Tyler para hayaang may maiwan na pwedeng pagtakasan ko. Kahit ang bintana ay may nakaharang na bakal, hindi ko tuloy matukoy kung umaga na ba o gabi pa. Nag-ikot pa ako, nagtungo rin ako sa banyo na narito lang din sa kwarto pero wala. Wala akong kawala.

Nanghihina akong napaupo sa sahig sa may tabi ng kama. Ginawa kong sandalan ang mismong kama habang unti-unti akong nawawalan ng pag-asa. Tyler is determined and as the same time, persuasive. Hindi ko alam kung paano ko siya kalalabanin, at kung kaya ko nga ba siyang kalabanin. Hindi siya basta-bastang tao, I don’t know what he is capable of. Hindi ko alam kung may ikakalala pa ang ginawa niya sa akin noong gabing iyon. Nakakawala ng pag-asa. Pero hindi pwede, I can’t give up that easily, I won’t. I need to find a way out.

Hindi ko namalayan na nakatulugan ko ang pag-iisip kung paano ako makakatakas. Nagising na lang ako nang maramdaman kong lumutang ako sa ere. Napadilat ako at bumungad sa akin ang mukha ni Tyler. Inilapag niya ako sa kama. Hindi ko napansin na nakatulog pala ako sa sahig kanina.

Nang tuluyan niya akong maihiga sa kama, agad din akong umupo. Habang siya ay kinuha ang isang tray na naglalaman ng pagkain. Pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong nararamdaman na gutom. Busog na busog na ako masyado sa mga problema kaya siguro hindi ko na magawang magutom sa mga oras na ’to.

“

Eat

,“ mariing sabi nito.

Itinapat niya sa bibig ko ang kutsarang may pagkain. Pero hindi ko binuka ang aking bibig. Tumitig lamang ako roon, pagkatapos ay sa kanya na mariin ding nakatitig sa akin. Na parang sinasabi niya na huwag na akong magprotesta pa. Pero hindi maaari, kapag ginawa ko ang mga bagay na gusto niyang gawin ko, pananatalihin niya akong nakakulong.

“

Ayokong

kumain

Tyle

r, busog

ako

. Nilinaw

iyon

kanina

.“

“

Nothing

will

happen

you

keep

acting

this

way

Zafina

.“

“May mangyayari,”

“

Yeah

right

something

will

really

happen

between

you

keep

disregarding

orders

Something

that

hot

…

and

pleasurable

you

want

that

?“

Pumaskil sa mga labi niya ang isang mapanganib na ngisi. Kumabog ang aking dibdib. Nanginginig kong inabot ang kutsarang nasa tapat pa rin ng bibig ko ngunit iniiwas niya iyon sa akin tsaka niya ako tinignan ng masama. Napalunok ako, gusto niyang siya ang magsubo sa akin. Kaya hinayaan ko na lamang siya sa gusto niya.

Talo na naman ako. At hindi ko iyon matatanggap. Kahit na balak ko naman ng huwag na siyang sundin, sa huli ay siya pa rin ang mas nakatataas, siya pa rin ang nasusunod. Bakit ba wala akong laban sa kanya? Right, because he can easily blackmail me. And I can be easily scared. Hindi ko dapat patagalin ito. Dahil sa huli, ako rin ang matatalo.

“

That’s

girl,“ aniya pagkatapos kong maubos ang dala niyang pagkain.

Hinaplos niya pa ang buhok ko pagkatapos niyang sabihin iyon habang may kontento siyang ngiti sa labi. Kahit papaano ay gumaan ang loob ko nang makita ang kanyang nakakawala sa ulirat na ngiti.

“

You

should

rest

,“ sabi niya pa bago tumayo.

“S-Sandali!” Naalarma kong wika tsaka ko hinawakan ang kanyang kamay para pigilan siya sa pagtangkang pag-alis.

“Do you need something?” Masuyo niyang tanong at pinisil pa ang aking kamay na nakahawak sa kanya. Mukhang nakampante na nga talaga siya simula nang kumain ako. Kalmado na siya ngayon.

“

s-saan

pupunta

?“

“

Kitchen

,“ simpleng sagot nito.

Napipilitan akong tumango. Sa totoo lang ay ayaw ko siyang umalis sa tabi ko. Kahit na mabigat ang loob ko dahil sa ginawa niyang pagdakip sa akin, ayaw ko pa ring maiwang mag-isa rito sa kwarto.

“

I’ll

be back,“ pagpapagaan niya sa loob ko. Akala ko aalis na siya

ngunit hindi niya nakalimutang halikan ang gilid ng aking noo bago tuluyang lumabas ng kwarto. Muli kong narinig ang pag-click ng pinto nang lumabas siya, senyales na muli niyang kinandado ang pinto. Napabuntong hininga na lamang ako.

Humiga na ulit ako at pinilit ang sariling makatulog pero nabigo ako. Masyadong gising ang diwa ko para makatulog, isa pa, kanina pa ako nagpapahinga. Nanatili lamang akong nakapikit habang hinahanap ang aking antok. Hanggang sa hindi nagtagal, ay narinig ko muli ang pagbukas ng pinto.

Pinigilan ko ang sarili kong dumilat. Narinig ko ang mga yabag papalapit sa akin. Nagtulog-tulugan ako. Ginawa ko pang mabagal ang aking paghinga para mukhang mahimbing ang aking tulog sa paningin ni Tyler. Gusto kong malaman ang gagawin niya kung sakaling makita niya akong tulog.

Ngunit tumunog ang kanyang selpon. Marahan kong dinilat ang aking isang mata para tignan siya. Hindi siya kalayuan sa akin. Nakita ko ang paggalaw niya para kunin ang kanyang selpon mula sa kanyang bulsa. Tinitigan niya lang ang kanyang selpon. Umabot pa iyon ng tatlong ring bago niya sinagot ang tawag. Itinapat niya iyon sa kanyang tenga pero agad ding inilayo. Kitang-kita ko ang pagsimangot niya bago niya muling binalik ang selpon sa kanyang tenga.

“

Zafina

safe

with

me,

Enayis

.“

Bahagya ko ngang naririnig si Enayis mula sa kabilang linya, pero hindi ko naiintindihan ang sinasabi niya. Mukhang sumisigaw siya kaya siguro linayo ni Tyler ang selpon niya sa kanyang tenga kanina. Sumulyap sa akin si Tyler kaya mabilis akong pumikit.

“

You

don’t

need

bother

telling

that

,“ malamig na sabi ni Tyler.

Naririnig ko pa rin ang pagdada ni Enayis sa kabilang linya pero binaba na ni Tyler ang tawag. Siguradong mas lalong nagalit ang babaeng iyon sa inakto ni Tyler.

Naramdaman ko ang paglundo ng kama sa may bandang harap ko na nanganahulugang umupo siya sa parteng iyon. Pinigilan ko ang sariling mapalunok nang maamoy ko ang lalakeng-lalake niyang amoy. Parang gusto ko biglang bumangon at magsumiksik sa leeg niya para singhutin ang kanyang amoy, parang noong dati lang.

Naalala ko pa no’ng una kong ginawa iyon. Nagkatabi kami noon sa kama at patulog na, pero hindi ko talaga napigilan nong oras na iyon na isiksik ang mukha ko sa leeg niya nang maamoy ko ang bango niya. That’s the first time I heard him chuckled. And I swear, my heart skipped a beat that time. Hindi ko inaasahang mahina siyang tatawa noong ginawa ko iyon, na parang tuwang-tuwa siya sa kaisipang hindi na ako nakapagpigil na singhutin ang amoy niya. At ngayon, iyon ang pinipigilan ko.

Naramdaman ko muli ang paggalaw ng kama. Mas lalong lumapit sa akin si Tyler. Mas lalo ko tuloy naamoy ang natural niyang bango na kapag nasinghot mo, ay siguradong-siguradong mapapalingon ka sa pinaggalingan no’n.

Muntik na akong mapakislot nang masuyong hinawi ni Tyler ang buhok na tumatabing sa aking mukha. Sunod kong naramdaman ang mainit niyang kamay na humaplos sa aking pisngi. Halatang pinagmamasdan niya ang mukha ko. Kating-kati tuloy akong kagatin ang aking labi dahil sa kanyang ginagawa.

“

I’m

sorry

Zafina,“ rinig kong bulong niya. Pinagpatuloy niya ang mabining paghaplos sa aking pisngi. “

conscience

bugging

not

because

I’m

regretting

what

did

you

that

night

that

forced

you

with

Because

the

truth

conscience

bugging

because

don’t

feel

sorry

all

with

the

fact

that

raped

you

I’m

sorry

Zafina

because

I’m

not

sorry

all

.“

Napalunok ako. Magulo pakinggan pero nakukuha ko ang pinapahiwatig niya. Nakokonsensya siya dahil hindi siya nakokonsensya na pinilit niya akong gawin namin ang bagay na iyon. Mukhang inilalabas niya ang saloobin niya ngayong tulog ako dahil hindi niya iyon masabi sa akin kung alam niyang may malay ako. Na-obserbahan ko iyon kay Tyler, hindi lahat ng nararamdaman niya ay kaya niyang sabihin sa akin. Ang alam niya lang sabihin ay kanya lang ako, iyon lang at wala ng iba.

Bumaba ang haplos niya sa aking leeg. Nagtaasan ang balahibo ko sa parteng iyon. Lihim akong nagdasal na sana hindi niya iyon naramdaman. Kundi mahahalata niyang nagtutulog-tulugan lamang ako. Hindi ko alam ang magiging reaksyon niya kung nagkataon.

“

fact,

ever

you’ll

leave

won’t

think

twice

doing

that

you

again

.“ Muntik na akong mapasinghap. Napunta ang kanyang hinlalaki sa aking ibabang labi tsaka niya marahang pinaglaruan iyon. Bumagal ang aking paghinga. “

Because

that’s

the

only

thing

can

think

for

you

stay

. And that is

for

you

bear

child

.“

Kabanata XVIII

Kumabog ang aking dibdib. Tyler is willing to do that again if ever I’ll escape. Is he insane that much? Mas lalo tuloy akong natakot tumakas. Paano kung mahuli niya ako? Pinigilan ko ang manginig.

Gumalaw si Tyler, humiga siya sa aking tabi. Ipinatong niya ang kanyang braso sa aking bewang tsaka niya ako mas lalong pinalapit sa kanya. Naramdaman ko ang paghalik niya sa aking noo bago ko naramdaman ang mabigat niyang paghinga. Nakatulog na siya.

Marahan akong dumilat. Maingat akong tumingala para masilayan ang kanyang mukha, at tama nga ako, payapa na siyang natutulog. Sumilip ako sa may pinto, dahil nandito siya sa kwarto ay paniguradong hindi naka-lock ang pinto. Bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa aking naisip. Kailangan ko ng tumakas.

Maingat kong hinawakan ang kanyang braso para sana alisin iyon sa pagkakapalupot sa akin. Pero ganoon na lamang ang pagtataka ko nang maramdaman ang init no’n. Kunot ang noong sinalat ko ang kanyang noo. Nanlaki ang aking mga mata. He’s hot… I mean, literally! Inaapoy siya ng lagnat!

Napatingin ako sa kanyang mukha at ngayon ko lang nakita ang pagod sa kanyang mukha, kung kailan tulog na siya. Kitang-kita ko ang sobrang pagkapagod sa mukha niya na kanina ay hindi niya pinapakita sa akin. Dahil ang pinapakita niya sa akin kanina, ay na malakas siya, na mas nakatataas siya sa akin, para matakot ako. Pero ito pala ang totoo, nakaguhit sa mukha niya ngayon ang sobrang pagkapagod. At iyon marahil ang dahilan kung bakit siya nilalagnat ngayon. Pero ano ang dahilan ng matinding pagkapagod niya?

Napatingin ako sa mesa na nasa gilid ng kama at nakita ang selpon ni Tyler. Naisip ko agad ang mga kaibigan ni Tyler. Hindi naman siguro masama kung tatawagan ko sila para malaman ang naging kalagayan ni Tyler noong lumipas na tatlong araw na hindi ko siya kasama. Gustong-gusto kong malaman ang dahilan ng pagkapagod niya na umabot pa sa puntong nagkasakit siya. Dahil kahit kailan ay hindi ko pa nakitang may iniindang sakit si Tyler kaya sobra akong nagtataka.

Pilit kong binanat ang aking kamay nang hindi gumagalaw ang katawan ko para hindi maistorbo ang tulog ni Tyler. Hanggang sa mapagtagumpayan kong abutin ang kanyang selpon. Nang nasa kamay ko na iyon ay agad ko iyong binuksan. Lihim akong nagdiwang nang makitang wala iyong password. Patunay na hindi siya nagtatago ng sikreto sa akin.

Pumunta agad ako sa kanyang contacts. Maraming mga numero ang naroon, siguradong mga koneksyon niya ang mga iyon. Hindi ko iyon pinagtuunan ng pansin dahil nang matunton ko ang pangalan ni Maxwell ay agad ko iyong tinawagan. Sa mga kaibigan kasi ni Tyler, ay kay Maxwell lang ang pinaka-kaya kong kausapin dahil siya ang pinakamatagal ko ng kilala kahit pa man hindi kami masyadong nag-uusap.

Dalawang ring ang umabot bago sinagot ni Maxwell ang tawag. Sunod-sunod akong napalunok. Magtatanong lang naman ako pero kinakabahan na ako. Iba kasi ang presensya ni Tyler at ng mga kaibigan niya. Iyong tipong, kahit sa tawag mo lang naman sila kakausapin ay kakabahan at kakabahan ka pa rin.

[

Hey

dude

Huminga ako ng malalim. At sa mahinang boses ay nagsalita ako. “

M-Maxwell

…“

Sandaling katahimikan ang namagitan sa amin. Bago siya muling umimik. [

Zafina

“

Uhm

a-ako

nga

,“

[

Bakit

napatawag?]

“

itatanong

lang

sana

k-kung

saan

nagsususuot

Tyler

the

last

few

days

Anong

pinagkaabalahan

niya

?“

[

Are

you referring

with

the

days

that

you

were

gone

Napalunok ako bago sumagot, “

, m-

may

alam

mga

pinuntahan

niya

?“

Nagkaroon muli ng katahimikan. At hindi ko alam kung para saan ang katahimikan na iyon. Akala ko nga ay hindi na iimik pang muli si Maxwell pero maya-maya ay narinig ko nang muli ang kanyang boses.

[

He’s

busy

following

you

“Following

?“

[

Yes

that’s

for

sure

gave

you

three

days

breathe

but

that

doesn’t

mean

that

was

not

around

during

those

days

He’s

watching

you

from

afar

day

and

night

believe

didn’t

got

enough

sleep

worse, he

didn’t

bother

sleep

nor

eat

Natigilan ako. Parang nanghina yata ang buo kong pagkatao.

“G-Ganoon ba? Uhm, m-maraming salamat sa impormasyon, Maxwell.”

[You owe me for that.

Pay

explanation

taking

care

that

bastard

Pagkatapos niyang masalita ay binaba niya na ang tawag. Kusang napapikit ang mga mata ko.

Kung ganoon ang kaso, tama pala ang mga hinala ko noon na may nagmamasid sa akin. Na may nakamata sa akin maging sa pagtulog ko. Hindi rin ako namamalikmata noong nakita ko siya noon sa kakahuyan. All were real. At ngayon, nagkasakit siya dahil sa pagpapabaya sa sarili niya.

Nakagat ako ang aking labi ng makaramdam ng konsensya. Kasalanan ko ang dahilan ng pagkapagod niya. Binabantayan niya pala ako kahit hindi kami magkasama. Pinilit niya pa akong pakainin kanina, sinabihan niya rin akong magpahinga. Samantalang ako, hindi ko naisip kung kumain na ba siya o nakakakuha ba siya ng tamang pahinga.

Kinain na ako ng konsensya ko. Pakiramdam ko napakasama ko. Napabuga na lang ako ng hangin. Wala na akong magagawa dahil lumipas na iyon. Ang kaya ko na lang gawin ngayon ay ang alagaan siya. Para naman kahit papaano ay makabawi ako sa kanya. Parang nawala tuloy ang sama ng loob ko dahil sa ginawa niyang pagdakip sa akin. Bumaliktad ang sitwasyon. Pakiramdam ko ako na ang masama sa aming dalawa.

Muli akong bumuntong hininga bago ko maingat na inalis ang braso niya sa aking bewang. Hindi ako masyadong nahirapan sa ginawa kong iyon. Gano’n kapagod si Tyler, hindi katulad dati na isang kibot ko lang ay magigising na siya.

Maingat akong tumayo at nagtungo sa pinto. Pinihit ko ang seradura at parang tumalon ang puso ko nang makumpirmang hindi iyon nakakandado. Muli kong sinulyapan si Tyler bago ko dahan-dahang binuksan ang pinto. Marahan ang pagyabag ko nang lumabas ako, sinisiguradong hindi ako makakalikha ng kahit anong ingay.

Isang hindi kahabaang pasilyo ang sumalubong sa akin. Sunod-sunod akong lumunok nang maisip ang mga maaaring mangyari kapag nahuli ako ni Tyler. Pero hindi naman ako tatakas… Hindi muna…

Tinungo ko ang pasilyo. Wala ng ibang kwarto kundi ang kwartong pinagkulungan sa akin ni Tyler, ibig sabihin ay hindi ganoon kalaki ang bahay na ito. Naninigurado talaga si Tyler, hindi kalakihang bahay ang pinagdalhan niya sa akin para kung sakaling tumakas ako, ay madali niya akong mahahanap.

Bumaba ako ng hagdan. Pagbaba mo roon ay ang sala agad ang bubungad sa iyo. Tumingin ako sa kaliwa at nakita ang pinto palabas. Napahigpit ang kapit ko sa railing ng hagdan, hindi ko pwedeng isakatuparan ang pagtakas ko ngayon. Kahit nasa akin na ang oportunidad ay hindi ko iyon gagawin sa ngayon. Hindi ko lang basta pwedeng iwan si Tyler gayung ganoon ang sitwasyon niya ngayon. Because after all, I still care for him.

Huminga na lang ako ng malalim at tinungo ang kanan na direksyon kung saan mo makikita ang kusina. Binuksan ko ang ref at bumungad sa akin ang napakaraming pagkain. Kaming dalawa lang naman ni Tyler ang nasa bahay na ito kaya siguradong aabot ng isang buwan mahigit ang mga pagkaing narito.

Naglakad ako patungo sa kalan at binuksan iyon pagkatapos kong maihanda ang mga sangkap para sa lulutuin kong sopas. Mabilis ang mga naging galaw ko para madali rin akong matapos. Mabuti na lang at may gamot dito para sa sakit ni Tyler. Inilagay ko na ang isang baso ng tubig sa isang tray, ang gamot, iyong sopas, at isang palanggana na naglalaman ng tubig at labakara. Bubuhatin ko na sana iyon nang bigla akong makarinig ng mga mabibigat na yabag kasunod ng isang kalabog.

Napatingin ako sa may sala at nakita si Tyler na pabalyang binuksan ang pinto palabas ng bahay. Nanlaki ang mga mata ko, sa lakad nito ay halatang hindi pa siya maayos! Halatang nahihilo pa siya!

“

Tyler

!“

Akmang lalapit ako sa kanya kaso nang lumingon siya ay nakita ko ang mukha niyang parang leon na handang lumapa ng kahit sinong haharang sa daraanan niya. Pero panandalian lang iyon, dahil nang makita niya ako ay tila nakahinga siya ng maluwag. Dali-dali siyang tumakbo patungo sa akin at dinamba ako ng yakap. Napaatras ako dahil sa pwersa no’n.

“

Damn

thought

you

left

again

.“ Mahina nitong sabi, na tila naubusan ng lakas.

Dahil sa pagkakadikit ng katawan namin ay ramdam na ramdam ko ang mabilis at malakas na pagtibok ng puso niya, patunay na kinabahan siya sa isipang tumakas muli ako. Tinaas ko ang aking kamay at gumanti ng yakap sa kanya para pakalmahin siya. Pero maliban sa pagtibok ng puso niya, naramdaman ko rin ang init na hatid ng kanyang katawan. Natauhan ako.

“

Tyler

, may

sakit

sana

hindi

bumaba

.“ Kumalas siya sa aming yakap at tinignan ako, nangingilatis ang kanyang mga mata. Bago pa siya makapagsalita ay inunahan ko na siya. “

Bumaba

lang

naman

ako

para

kunin

iyong

mga

kakailanganin

para

gumaling

lagnat mo

Papaakyat

nga

sana

ako

.“ Pag-amin ko.

Tumingin ako sa tray kaya tumingin din siya roon. Sana sapat na iyon bilang patunay na hindi ako nagtangkang tumakas. Mukha namang nakumbinsi ko siya na lihim kong pinagpasalamat. Baka kung anong gawin niya kung sakaling hindi niya ako paniwalaan.

“

Akyat

tayo

?“ Yaya ko.

Hindi siya makapaniwalang tumingin sa akin. Hindi na ako dapat pang magtaka sa naging reaksyon niya. Sino ba namang preso ang yayayain ang kanyang suspek para bumalik sa lugar kung saan siya nito kinulong? Ako lang yata.

Binuhat ko na ang tray bago tumingin kay Tyler na nakatitig lamang sa akin. “

Tara

,“

Nauna na akong maglakad. Umakyat ako ng hagdan at nasa pangatlo na akong baitang nang sumunod siya sa akin. Tahimik lang kaming bumalik ng kwarto. Inilapag ko ang tray sa mesa sa gilid ng kama tsaka ko binalingan si Tyler.

“

Higa

,“ utos ko sa malumanay na boses. Nanatili lang itong nakatitig sa akin. Nagtitigan kami ng ilang sandali bago siya nagsalita.

“

Why

didn’t

you

took

the

chance

escape

earlier

?“

Napabuntong hininga ako. Hindi pa ba klaro sa kanya ang dahilan?

“

May

sakit

, Tyler.

need

take

care

you

Hindi

kita

kayang

iwan

mga

ganitong

sitwasyon

.“

Tumitig lang siya sa akin. Muli akong napabuntong hininga. Kalahati yata ng buhay ni Tyler ay ginamit niya lang sa paninitig.

“

Higa

,“ utos kong muli sa kanya. Buti at sinunod niya na ako ngayon.

Nagtungo ako sa banyo at hinanap ang thermometer doon. Nang makita ay muli kong binalikan si Tyler tsaka ko kinuha ang kanyang temperatura. 38.8 ang lumabas dahilan para mas lumaki ang pag-aalala ko. Pero pinakalma ako ang aking sarili. Gagaling din si Tyler, tamang pag-aalaga lang ang kailangan niya.

Pinaayos ko siya sa kama, pinasandal ko siya sa may headboard. Kinuha ko ang isang mangkok ng sopas. Hinipan ko iyon bago ko siya sinimulang subuan. Tahimik lang naman niya iyong sinubo habang nakatitig pa rin sa akin. Mapupungay ang mga mata niya dala ng kanyang sakit, bahagya ring maputla ang kanyang mga labi.

Ayokong makita siyang walang kulay ang labi, kaya gusto kong gumaling na siya sa mas lalong madaling panahon. At ako ang may kakayahang tumulong sa kanya para mapagaling siya, mukha kasing wala siyang balak magpagaling. Kanina nga ay lalabas pa siya ng bahay kung hindi ko lang napigilan, halatang hindi niya iniinda ang sakit na nararamdaman niya.

Pagkatapos kong mapaubos sa kanya ang niluto ko ay muli kong nilapag ang mangkok sa tray. Pinahiga ko na siya ng maayos. Kinuha ko ang labakara at nilublob iyon sa tubig. Umupo ako sa gilid ng kama at sinimulang punasan ang noo ni Tyler, pababa sa kanyang sentido at leeg. Pinagmasdan niya lang ako sa aking ginagawa.

Kinuha ko ang kanyang kaliwang braso at bahagya iyong itinaas para punasan, sunod ang kabila. Napapalunok pa ako kapag ang mga ugat niya sa braso pababa sa kanyang kamao ang pinupunasan ko, iyon ang aking kahinaan. Kapag nakikita ko iyon ay parang gustong-gusto ko iyon haplusin.

Napatingin ako sa damit ni Tyler. Aalisin ko ba iyon? Kailangan ko ring punasan ang katawan niya. Pero kahit hindi naman na siguro. Huwag na lang. Akmang ibabalik ko na ang labakara nang hinuli niya ang kamay ko na siyang may hawak no’n.

“

How

about

body

?“ Kunot noong tanong nito.

“

Uhm

hindi

kailangan

.“

“

Don’t

you

want

well

?“

Natigilan ako. Syempre, gusto ko siyang gumaling. Pero kasi… Marahas akong umiling sa aking isipan. Pupunasan lang naman, ano ba kasing pumipigil sa akin? Kailan pa ako naging maarte?

Ginagap ko ang dulo ng kanyang damit at maingat iyong inalis sa kanyang katawan. Tinulungan niya ako hanggang sa wala na siyang pang-itaas. Iniwas ko ang tingin ko sa kanyang katawan. Lihim akong napamura. Parang gusto kong haplusin ang matigas niyang katawan. Pinagalitan ko ang aking sarili. At kailan pa ako naging manyak?! Kung wala lang dito si Tyler ay kanina ko pa sinampal ang aking srili. Para kasing wala akong sa katinuan.

Pinakalma ko ang aking sarili bago ko muling binasa ang labakara. Sinimulan kong punasan ang kanyang matigas at malapad na dibdib. Nakatitig na naman siya sa akin. Nagmistula tuloy siyang isang masarap na putahe dahil sa pagkakahiga niya sa kama habang walang pang-itaas, idagdag pa ang tingin niya na tila… May laman?

Tumigil ako sa aking ginagawa at tinignan siya. “Stop

staring

,“

“

Are

you

ordering

?“ Sabi ko nga hindi na.

Hindi na lang ako sumagot at pinagpatuloy na lang ang aking ginagawa. Bumaba pa ang pagpupunas ko sa kanyang tyan na may… anim na bundok. Nanginig ang aking kamay pero pilit kong hindi ipinahalata iyon sa kanya. Minadali ko ang aking ginagawa. Mabilis kong pinasadahan ng punas ang kanyang katawan bago ako tumayo para magtungo sa aparador.

Hindi naman ako nabigo nang makita ko ang mga damit niya roon, nakita ko rin ang mga damit ko roon na siyang nagpapatunay na pinaghandaan niya talaga ang ginawang pagdakip sa akin. Umiling ako at pilit na inalis ang mga kaisipan sa aking utak. Humablot na lang ako ng kahit anong simpleng pang-itaas doon ni Tyler tsaka ko siya binalikan. Ako na ang nagsuot sa kanya ng kanyang damit na hindi niya naman tinutulan.

“

Magpahinga

,“ sabi ko. Akmang tatalikod na ako sa kanya para kunin ang tray at ibaba iyon nang hinuli niya ang isang kamay ko.

“

Where

are

you

going?“ Mahina ang boses niya dala ng kanyang sakit, bahagya rin iyong namamaos.

“

Ibababa

lang

itong

mga

gamit

,“

“

Stay

here

,“ nautal siya dahil mukhang nahihirapan na siyang magsalita.

Hindi na lang ako tumutol pa. Imbes ay tumabi na lamang ako sa kanya, bahagya kong inangat ang ulo niya para mapasandal ko ang kanyang batok sa aking braso. Pagkatapos ay hinayaan ko siyang magsumiksik sa aking leeg. Naramdaman ko ang napakainit niyang hininga roon.

“You

won’t

leave

while

I’m

asleep

, right?“ Paninigurado nito.

“

won’t

,“

Pinalupot nito ang kanyang braso sa aking bewang tsaka siya mas nagsumiksik sa aking leeg. Halos makiliti ako sa ginawa niya.

“

I’ll

sleep

now

,“ halos bulong na lang nitong sabi.

Napalunok ako nang maramdaman ang pagdikit ng labi niya sa aking leeg dahil sa ginawa niyang pagsalita. Inangat ko ang libre kong kamay tsaka ko sinimulang haplusin ang kanyang buhok para mas madali siyang makatulog.

Wala akong planong tumakas sa oras na makatulog siya dahil hindi pa siya magaling. Pero may maganda ring maidudulot ang gagawin kong hindi pagtakas, at iyon ay ang makukuha ko ang kanyang tiwala. Paniniwalaan niyang wala na akong balak tumakas kapag hindi ako nagtangka, kung ganoon ay muli kong makukuha ng buo kanyang tiwala. At kapag panatag na panatag na ang loob niya sa akin, ay saka ko isasakatuparan ang aking planong tumakas.

Kabanata XIX

Mas nauna akong nagising kaysa kay Tyler. Nakayakap siya sa aking bewang, ganoon din ako sa kanya. Malapit ang mga mukha namin sa isa’t isa kaya nagkaroon na naman tuloy ako ng pagkakataon para matitigan ang kanyang perpektong mukha. Hindi na maputla ang labi niya na nakapagpagaan sa loob ko. Sinalat ko ang kanyang leeg at naramdamang sinat na lang ang mayroon siya. Hindi pa siya ganoong magaling pero mabuti na rin at may progreso ang pag-aalaga ko sa kanya.

Tumingin ako sa orasan. Bahagya pa akong nagulat nang makitang magtatanghali na pala. Ang tagal naming nakatulog. Hindi ko naman itatangging masarap at mahimbing ang naging pagtulog ko. Ako na nga yata talaga ang pinaka-abnormal na preso. Hinuli na nga’t lahat-lahat, nagagawa pa ring makatulog ng mahimbing.

Huminga ako ng malalim. Ngayon na ang simula ng pag-akto ko. Kailangan kong mag-ingat sa bawat aksyong gagawin ko at sa bawat salita na bibitawan ko. Mahirap na ang mabisto, lalo na kay Tyler. He’s capable of… touching me. At hindi ko alam kung may mas lalala pa ba roon ang kaya niyang gawin. Pero pag-iigihan ko naman ang pag-arte ko. Besides, I’m a best actress when I was on my high school days. I always standout when it comes to theater play. Kaya hindi na ako mahihirapan pa sa larangan ng pag-arte.

Iisipin ko na lang na nasa isa akong play ngayon. Play bilang palabas, at play bilang pakikipaglaro. Dahil makikipaglaro ako kay Tyler, isa sa amin ang mananalo, isa ay matatalo. At hindi ko hahayaang ako ang babagsak sa huli.

Maingat akong lumabas ng kwarto. Naglagay ako ng unan sa pinaghigaan ko para hindi mapansin ni Tyler ang pag-alis ko saglit. Nagtungo akong muli sa kusina upang ipaghain ng agahan si Tyler. Kating-kati na akong tumakas pero hindi ko iyon dapat madaliin. Pero sisiguraduhin ko na sa araw na ito mismo, makakaalis na ako ng bahay na ito.

Pagkatapos kong magluto ay muli akong umakyat para silipin si Tyler. Payapa pa rin siyang natutulog. Yakap-yakap niya ang unan na inilagay ko sa tabi niya kanina. Napailing na lamang ako habang ngingiting-ngiting muling bumaba.

Napatingin ako sa pinaka-pinto ng bahay. Nakagat ko ang aking labi nang makadama ng temptasyong sugurin iyon. Pero wala naman sigurong masama kung sisilipin ko ang labas, hindi ba? Para rin makita ko ang daan na kailangan kong tahakin palabas mamaya.

Dahan-dahan akong nagtungo sa pinto. Nanginginig pa ang kamay ko nang abutin ko ang seradura. Paulit-ulit akong napalunok. Pinihit ko na iyon at marahang hinila pabukas. Bumungad sa akin ang isang napakagandang hardin. Kulay berde ang paligid maliban sa mga pwesto kung nasaan may mga makukulay na bulaklak.

Hindi ko napigilan ang mamangha. Napakagandang tignan, nawala tuloy ang balak kong kabisaduhin ang daan paalis ng bahay. Imbis na gawin iyon, ay hindi ko sinasadyang malibang hawak-hawakan at amoy-amuyin ang mga bulaklak. Hindi naman ako nagsisi sa huli dahil muli na naman akong nakaramdam ng kasiyahan mula nang ikulong ako ni Tyler.

Nakarinig ako ng malakas na kalabog sa ikalawang palapag ng bahay. Napatingin ako sa bintana no’n mula rito sa baba. Agad kong naalala si Tyler kaya nilukob agad ako ng kaba. Tumakbo ako papasok ng bahay at nagtungo sa may hagdan para sana umakyat. Kaso sumakto namang pababa na rin pala si Tyler na tila nagmamadali, alam ko nang ako ang dahilan kung bakit. Nang makita niya ako ay halos liparin niya na ang aming distansya.

“

cooked

breakfast

,“ mabilis kong paliwanag bago pa man siya makapagsalita. Tumitig lamang siya sa akin katulad ng kahapon. “

Maayos

ang

pakiramdam

?“

Sinalat ko ang kanyang noo at leeg habang hinihintay siyang sumagot. Ngunit wala akong nakuhang kasagutan sa kanya, nanatili lang siyang nakatitig sa akin kaya sinalubong ko na ng tingin ang kanyang mga mata.

“Tyler?” Nagtatakang bigkas ko sa pangalan niya. Bahagyang kumunot ang aking noo.

Napabuga siya ng hangin. Hinuli niya ang kamay kong namahinga na sa kanyang leeg dahil sa ginawa kong pagsalat doon. Hinawakan niya iyon ng mahigpit at bahagya pang pinisil.

“

Let’s

eat

,“ aniya. Hindi niya sinagot ang tanong ko pero hinayaan ko na lang.

Nagtungo kami sa kusina. Ako na ang naghain ng kanyang kakainin. Pinagsilbihan ko siya habang sinusundan niya lang ako ng tingin. Mula sa paglapag ko ng plato sa harap niya, at sa pagsandok ko ng pagkain, kahit na umupo na rin ako sa harap niya ay nakatitig pa rin siya sa akin. Sanay naman na ako roon. Pero ngayong may binabalak ako at tinatago mula sa kanya, ay hindi ko maiwasang pagpawisan ng malamig. Lihim kong pinunasan ang aking sentido.

“

Sorry

kung

lumabas

ulit

ako

walang

permiso

galing

sayo.

Gusto

kasi

paggising

may

kakainin

para

mas

mapabilis

ang

paggaling

.“ Pagpapaliwanag ko. Sandaling katahimikan ang namayani sa amin.

“

That’s

all

?“ Nagdududa niyang tanong. Napabuntong hininga ako.

“

totoo

lang

hindi

l-lumabas

ako

bahay

.“ Gaya ng inaasahan ko, ay nagsalubong ang kanyang mga kilay. Kaya bago pa man siya makapagsalita ay inunahan ko na siya. “

Nagtungo

lang

ako

hardin

iyon

lang

.“

Pumikit siya at huminga ng malalim. Nang muli siyang dumilat ay nagsalita na siya, “You

didn’t

plan

escape

did

you

?“

“

Wala

naman

akong

balak

tumakas

.“

Gamit ang isang kamay ko ay hinawakan ko ang kamay niyang nakapatong sa mesa. Dumapo ang tingin niya roon. Bahagya ko iyong hinaplos na tila nanlalambing. Mukhang napaniwala ko naman na siya dahil nag-iba na ang kanyang ekspresyon.

Gusto ko pa sanang hawakan ang kanyang kamay nang mas matagal pero dahil kailangan pa naming kumain ay panandalian lang ang ginawa kong iyon. Akma ko na sanang bibitawan ang kanyang kamay nang bigla niyang hinuli ang kamay ko na kanina ay nakahawak sa kanya. Hinawakan niya iyon ng mahigpit.

“

Don’t

,“ mabilis niyang sabi na tila nababahala sa hindi ko malamang kadahilanan. “

The

last

time

you

let

hand

you

broke

with

.“

Nabigla ako sa sinabi nito. I suddenly felt guilty kaya napaiwas ako ng tingin ngunit nakikita ko pa rin siya mula sa gilid ng aking mga mata. Nakita ko siyang huminga ulit ng malalim habang nakatingin sa aming magkadikit na mga kamay.

“

don’t

ever

let

hand

once

you

took

the

chance

hold

.“ Tumingin siya sa akin. Nagsusumigaw ng maraming eskpresyon ang kanyang asul na mga mata. “You should

take

responsibilities

your

every

action

, Zafina

And

I’m

commanding

you

to consider that

one of your

responsibilities

.“

Kaya ganoon ang naging estilo namin sa pag-kain. Magkahawak ang aming tig-isang kamay habang sumusubo. Medyo mahirap pero kaya naman. Hindi naman ako pwedeng tumanggi kay Tyler.

Pagkatapos naming kumain ay naghugas na ako ng pinggan. Nakaupo lang siya at nagmamasid sa akin, or more like, nagbabantay sa akin. Hindi niya pa nga sana siya papayag na bitawan ang kamay ko kanina pero sinabi ko sa kanya na mabilis lang naman ang gagawin kong paghugas. Kaya kahit napipilitan siya ay binitawan niya na ang kamay ko. Nakuntento na lang siya ngayon sa panunuod sa akin.

“

What

you

want

?“ Tanong ko sa kanya habang pinupunasan ang aking basang kamay.

Pagkatapos no’n matuyo ay lumapit ako sa kanya at tumayo sa kanyang harap. Bahagya niya akong tiningala dahil nakaupo siya. Hindi ko napigilan ang mapangiti dahil sa ginawa niyang pagtingala. Kahit na napaka-lalake ng kanyang dating ay para pa rin siyang batang tinitingala ako dahil na rin sa kanyang pagsimangot. Hindi pa rin yata ayos sa kanya ang paghihiwalay ng kamay namin kanina.

“

Gusto

bang

magpahinga

lang

ulit?“ Dugtong ko pa nang nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Mas lalo pa nga siyang napasimangot sa ginawa kong pagngiti kanina. Mas lalo lang ding tuloy lumawak ang ngiti ko dahil sa inaasta niya.

Iniangat ko ang aking kamay at hinaplos ang kanyang noo patungo sa kanyang buhok. Awtomatiko namang pumaikot ang matitigas niyang braso sa aking bewang kaya mas napalapit ako sa kanya ng hindi oras.

“

the

garden

earlier

?“ Hindi niya na naman sinagot ang tanong ko. Napabuntong hininga na lang ako. Tyler and his attitude.

“

Bumabagabag

rin

iyon

utak

Nainip

lang

naman

kasi

ako

rito

bahay

kaya

lumabas

lang

ako

saglit

hardin

lang

naman

ako

pumunta

.“

Kumunot ang kanyang noo, “What’s

bu-ma

-ga-gab?“ Tumabingi pa ang kanyang ulo sa pagtataka.

Bigla akong napatawa ng malakas. Ngayon ko na lang ulit siya narinig na mag-tagalog. Masyado yatang malalim ang salitang ginamit ko kaya hindi niya naintindihan.

“

Bumabagabag

iyon

,“ pagtatama ko sa kanya. Tumitig lang siya sa akin, hinihintay ang sagot ko sa kanyang katanungan. “

means

bothering

bother

,“ malawak ang ngiti kong sagot. Napatango naman siya na tila batang may natutunan.

“

Are

you

feeling bored in

here

?“ Tanong niya tsaka ako walang sabi-sabing hinila dahilan para mapaupo ako sa kanyang kandungan. Agad naman akong napakapit sa balikat niya dahil sa pagkabigla.

“

Kinda

,“

“

Alright

I’ll

call

Enayis

pay

you

visit

tomorrow

.“

Namilog ang mata ko sa pahayag nito. Ayos lamang sa kanya na may bumisita sa akin? Hindi ba niya naisip na pwede kong hingian ng tulong si Enayis para makatakas? Isa lang ang ibig sabihin no’n, nakukuha ko na ang kanyang tiwala. Gumuhit sa aking labi ang isang malapad na ngiti.

“

Promis

e?“ Paninigurado ko.

“I

promise

,“ sagot niya tsaka ako hinalikan sa aking sentido. “

Just

don’t

ever

think

escape

,“

Napaayos ako ng upo sa kanyang kandungan. Tinignan ko siya na matamang nakatitig na sa akin ngayon. Inalis ko ang kaba sa aking sistema para masagot siya ng maayos.

“

Don’t

you

trust

?“

Masuyo kong hinaplos ang kanyang pisngi gamit ang aking palad. Nanatili siyang nakatitig sa akin. Kaya naman ginantihan ko siya ng titig.

Lumipas pa ang ilang sandali bago siya sumagot ng, “

do,“

Awtomatiko akong napangiti. Kusa akong yumakap sa kanya, binaon ko ang mukha ko sa kanyang leeg at hinayaan ang sariling singhutin ang kanyang napakabangong amoy. Niyakap niya rin ako bilang ganti kasabay ng mabining paghaplos niya sa aking buhok.

Susulitin ko na ito, ang mga oras na ito. Hahayaan ko na ang sarili kong maglambing sa kanya. Tutal ay maya-maya, makakaalis na rin ako ng bahay na ito. Pero hindi rin naman ako dapat masyadong maging kampante, dahil walang nakakaalam kung ano ang mga susunod na mangyayari. Hindi ko alam kung magtatagumpay ba ako o hindi. Ang kailangan ko lang gawin ngayon, ay ang maniwala sa sarili ko na kaya ko.

“

Can

cuddle

?“ Inalis ko ang mukha ko sa kanyang leeg para maitanong ko sa kanya iyon. “

want

watch

movies

while

cuddling

with

you

.“

Tipid siyang ngumiti sa akin bago siya tumango habang hinahawi niya ang kaunting buhok ko na tumatabing sa aking mukha. Marahan niya akong pinatayo sa kanyang kandungan, pagkatapos ay sumunod naman siya. Kahit sa pag-akyat ay hindi niya ako nakalimutang alalayan.

“

Romance

Fantasy

Action

Tragic

, which genre

you

prefer

“

Nakaupo na ako sa gitna ng kama at nakasandal sa headboard habang si Tyler ay nagtitingin ng mga bala na maaari naming panuorin.

“Fantasy

please

,“

Nang masalang na ni Tyler ang aming papanuorin ay pinatay niya na ang ilaw. Tumabi siya sa akin habang ako ay kumuha agad ng isang chichirya sa aking gilid na kinuha kanina ni Tyler bilang meryenda namin habang nanunuod.

Hinila ako ni Tyler papalapit sa kanya at siya na mismo ang nagbukas ng hawak-hawak kong pagkain. Kumuha siya ng isa para isubo mismo sa akin. Medyo nabigla ako roon pero hindi na lang ako nagbigay ng reaksyon.

Alright, I admit, Tyler’s really the ideal boyfriend every girls would ask for. Malamig man siya minsan at hindi palasalita, bibiglain ka naman niya mamaya sa susunod niyang mga akto. Kung hindi ka niya pakikiligin, ay pangingitiin ka niya. He’ll make you feel wanted. And I’m glad he’s mine. — Not anymore.

Parang biglang bumagsak ang aking mundo nang maalala na hindi na nga pala siya akin. Na nakipagkalas na pala ako sa kanya. Na hiwalay na pala kami. He’s not my boyfriend anymore. He’s not mine anymore.

Am I regretting?

No… No I’m not, I shouldn’t. Siguro nanghihinayang, oo. Pero hindi ako dapat magsisi. Kasi kung meron man akong pinakaayaw na maramdaman, iyon ay ang pagsisisi.

“

didn’t

know

that

you

fantasies

that’s

first

.“ Imik ni Tyler. Naging bulong ang kanyang huling sinabi.

Sumandal muna ako sa kanyang dibdib, “

First

what

?“

“

First

thing

that

didn’t

know

about

you

.“ Napangiti ako, lahat kasi alam niya.

“

Well

kailan

lang

din

naman

nagustuhan

ang

fantasy

movies

.“

“

What

good

about

them

They

just

tell

you

untrue

things,

anyway

dragons

and

any

other

false

creature

s.“

“I

fantasy

not

because

they

tell

that

dragons

are

real

but

because

they

tell

that

dragons

can

beaten

.“

Just like you, Tyler. Ikaw ang dragon sa buhay ko. Napaka-imposibleng talunin. Pero kumakapit na lang ako sa kakayahan ko.

Hindi sumagot si Tyler kaya tiningala ko siya. Tipid siyang nakangiti habang nanunuod, na para bang nagustuhan niya ang sinabi ko. Nang mapansin niyang nakatingin ako sa kanya ay tumingin din siya sa akin. Parang nagsisi tuloy akong tumingin pa ako sa kanya. Ang lapit na kasi ng mukha namin sa isa’t isa.

“

Need

something

?“

Umiling lang ako sa kanya bago ko binalik ang aking tingin sa palabas. Tahimik na lamang kaming nanuod. Kahit nang matapos ang palabas ay nagsalang muli si Tyler ng bagong bala. Nang mag-ala sais ng gabi ay kumain lang kami saglit bago muling nagpatuloy sa panunuod.

Alas-otso na ng gabi ng pagtingin ko kay Tyler ay mabimbing na siyang natutulog. Nabigla ako pero mas nanaig sa akin ang kaba. Oras na para isagawa ang plano ko. Nagrigidon ang puso ko sa nerbyos, iniisip ko pa lang ang gagawin ko, ganito na ang nararamdaman ko. Sa mga pagtakas na ginawa ko noon, ngayon ang pinakasobra akong kinakabahan.

Hindi ako nagsayang ng oras. Maingat akong tumayo mula sa pagkakahiga sa dibdib ni Tyler. Dahan-dahan kong tinalunton ang pinto sa kwarto ni Tyler, maging sa hagdan at sa main door ng bahay. Sa daming beses na tumakas ako mula kay Tyler, ay hanggang ngayon hindi pa rin ako nasasanay. Kahit kailan naman kasi ay hindi ako nagtagumpay sa mga iyon kaya paano mapapanatag ang loob ko?

Nasa hardin na ako nang biglang may humablot sa braso ko. Napatili ako sa gulat. At nang paglingon ko ay halos lumuwa ang mata ko sa panlalaki nito nang mabungaran ang lukot na lukot na mukha ni Tyler. P-Paanong…

“

Planning

escape

see

,“ mahina at dahan-dahan ngunit mariin nitong sabi. Lumikot ang aking mata.

“

H-Huh

? M-Magpapahangin

lang

sana

ako,“ gusto kong batukan ang aking sarili nang mautal ako.

“

Don’t

play

shits

with

me,

Zafina

!“ Halos mapalundag ako nang sumigaw siya. Nangatog ang aking tuhod. Kung hindi niya lang hawak ng mahigpit ang braso ko ay malamang natumba na ako.

“

you

think

I’m

fucking

dumb

not

notice

that

you

were

only

playing

with

head

all

the

fucking time?!“

Hinila niya ako papasok ng bahay. Hindi ako nakapalag dahil nanginginig na ang buo kong katawan. Hinayaan ko na lang na hilahin niya ako hanggang sa makabalik kami sa kwarto. Pabalya niyang sinara ang pinto dahilan para mapaigtad ako. Nang bitawan niya ang braso ko ay agad ko iyong hinawakan dahil sa pananakit no’n.

“

What

smart,

naughty

woman

,“ sabi niya sa nag-iigting na panga.

Napayuko ako. Hindi ko kayang depensahan ang aking sarili. Nakita ko ang paghakbang ng mga paa niya sa akin kaya awtomatiko akong napaatras.

“

You

think

this

game?

Well

you’re

right

We’re

playing the ’

hide

and

seek

’

game

;

you

run

and

hide,

while

find

and

chase

you

.“

Napalunok ako. Hindi na ako nakagalaw nang mas lumapit pa siya sa akin. Pakiramdam ko kasi ay matutumba na ako kapag gumalaw pa ako. Kaya kahit nang maramdaman ko na ang mainit niyang hininga sa aking ibabaw ng tenga ay wala akong nagawa.

“

You’re

cunning

woman

, alright.

But

you

think

you

can

play

better

than

Think

again

,“

Kabanata XX

Kumapit ako sa dulo ng aking damit, umaasang mababawasan ang aking panginginig kapag nagkaroon ako ng makakapitan. Pero wala iyong naging epekto, wala nga yata talagang makakatulong sakin para mabawasan ang aking kaba.

Napasilip ako kay Tyler habang nakayuko pa rin nang marinig ko siyang bumuga ng hangin. Mariin siyang pumikit habang napapasabunot siya sa kanyang buhok. He looks frustrated. Hindi na ako dapat magtaka pa roon.

Tumingin siya sa akin, awtomatiko akong napaiwas ng tingin. Muli siyang nagpakawala ng marahas na buntong hininga bago siya tumalikod sa akin. Hindi ko na napigilan ang mapaangat ng ulo nang lumabas siya ng silid, sinundan ko siya ng tingin. Lumabas siya at pabagsak na sinara ang pinto. Nag-echo pa iyon sa buong kwarto dahil sa lakas. Narinig ko ang pag-lock ng pinto at wala akong nagawa kundi ang mapapikit sa kaisipang kinulong niya na naman ako. I’m stuck here again. Pero maigi na ring ganito lang ang ginawa niya bilang kabayaran sa pagtakas ko. Maswerte pa ako sa lagay na ito at hindi ganoon kalala ang ginawad niyang kaparusahan sa akin. But do I really deserve this?

Napapabuntong hininga na lang ako habang nakaupo sa gilid ng kama. Inaalala ko ang mga nangyari sa buong araw. Hindi ko alam na sa una palang ay alam na ni Tyler ang pag-akto ko upang makatakas. Hindi ko alam kung hindi ko ba nahusayan ang pag-arte ko, o sadyang magaling lang talaga siya. Pwede rin namang parehas, nahusayan ko ang aking pag-arte pero mas mahusay lang talaga siya sa paglarawan sa bawat galaw ng mga tao.

Muli akong bumuga ng hangin sa hindi ko na mabilang na beses. Humiga ako sa kama at nakipaligsahan ng titig sa kisame. Ano

ang

gagawin

ngayon

? Iyan ang pinakamahirap na tanong na aking kinakaharap na hindi ko masagot-sagot.

Hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako sa kakaisip tungkol sa bagay na iyon. Naalimpungatan lamang ako nang maramdamang may nagbibigay sa akin ng mabibigat na titig. Unti-unti kong minulat ang aking mata at agad kong nasalubong ang asul subalit malalamig na pares ng mga mata ni Tyler. Kulang na lang ay manginig ako sa lamig na taglay ng mga mata niya.

“

T-Tyle–

“ Napatigil ako sa akmang pagtawag sa kanya. Napakunot ang aking noo nang may mapansin akong mali nang sinubukan kong umupo. I

can’t

move

Tumingin ako sa may baba at ganoon na lamang ang panlalaki ng aking mga mata nang makitang nakatayo ako. Kitang-kita ko iyon sa mga paa kong nakatapak sa sahig. Paanong–? Tumingin ako sa itaas at halos malagutan ako ng hininga nang makita ang sitwasyon ko. Nakakadena ang aking mga nakataas na kamay. Binundol agad ako ng kaba kasabay ng hindi pantay na paghinga ko.

Ang kadena ay nakakabit sa kisame na siya palang dahilan kung bakit ako nakatayo kaninang tulog ako. Iyon ang nagsisilbing bagay upang hindi ako matumba, at siya ring dahilan upang hindi ako makaalis sa aking pwesto. Pero

bakit

ako

naka-

ganito

? Napapalunok ako habang dahan-dahang tinignan si Tyler.

“A-

Ano

ang

ibig

sabihin

n-nito

T-Tyler

?“ Halos hindi ako makalikha ng maayos na pangungusap dahil sa nerbyos.

Nilibot ko ang aking paningin at napagtantong wala ako sa lugar na pinagtulugan ko kanina. Nasa isa akong lugar ngayon na tanging isang pabilog na kama lang ang gamit sa loob. Kulay pula iyon maging ang kumot, kulay puti naman ang mga unan. Ngunit halos magmukha ring pula ang mga puting unan dahil sa pulang ilaw na siyang nagbibigay ng liwanag. Kaya naman nagmumukhang pula ang kulay ng kapaligiran. This place looks sensual and… erotic.

“

you

really

think

I’ll

let

your

disobedience

pass

without

punishment

Zafina

?“ Bumalik ang tingin ko kay Tyler. Mas bumilis ang tibok ng aking puso. “

Considering

the

fact

that

your

mistake

was

worse

than

the

last

time

You

didn’t

just

tried to escape,

Zafina

You

also

tried

fool

.“

Marahan siyang nagsimulang maglakad papalapit sa akin. Mas kinabahan ako nang makitang wala pala itong pantaas. Malayang nakalantad ang kanyang matipunong dibdib, mapipintog na mga braso, at kaakit-akit na abs.

“You

look

edible

with

that

dress

, Zafina.“ Kusa akong tumingin sa aking katawan dahil sa sinabi nito. At kung wala lang kadena na nakakabit sa akin ay siguradong nahulog na ako sa aking kinatatayuan. I’m wearing a black lingerie! “

you

only

knew

how

much

self-control

gathered

just

refrain

myself

from

touching

you

while

I’m

changing

your

clothes

.“

Tumigil ito sa aking harapan. Hindi ko napigilan ang pangatugan ng mga tuhod. Hindi ko alam kung dapat ko bang pagpasalamatan ang kadena dahil tinutulungan ako nitong huwag bumagsak.

“H-Huwag mong sabihing i-ikaw

ang

nagpalit

akin

?“ Nagtungo ito sa aking likod. Mas kinabahan ako dahil hindi ko makikita ang susunod nitong gagawin.

“

Then

won’t

tell

you

,“ I shivered when I felt his hot breath touching my sensitive right ear.

Naramdaman ko ang isang kamay nito na pinaglalaruan ang strap ng lingerie’ng suot ko. Hindi ko na magawang alalahanin pa ang pag-uusap namin dahil awtomatikong natabunan ang aking mga iniisip dahil sa sinisimulang gawin sa akin ni Tyler.

Naramdaman ko ang pagbaba ng mainit na mga kamay niya sa aking bewang. Napakanipis ng tela ng lingerie na aking suot kaya ramdam na ramdam ko ang init na hatid ng kanyang mga kamay. Humaplos ang mga ito sa aking kurba na sadyang nagbibigay kilabot sa akin. Ngunit hindi ko maipagkakailang nagsisimula na rin akong makaramdam ng init.

Damn, I’m giving in again. Tutol ang utak ko sa nangyayari pero wala akong magawa dahil sa nakakadena kong mga kamay. Nakataas pa ang mga ito kaya mas mahirap alisin ang kadena kung tatangkain ko. Bahagyang nakakangalay pero natatakpan ang aking pangangalay ng sensasyong binibigay sa akin ni Tyler.

Gumapang paakyat ang mga kamay ni Tyler habang siya ay nanatili pa rin sa aking likod. Bumilis ang tibok ng puso ko sa antipasyon ng tumigil ang kanyang magkabilang kamay sa aking dibdib. Marahan niya iyong minasahe dahilan para mapakislot ako ng kaunti.

Bumaba ang kanyang ulo sa aking batok at binigyan ako ng mumunting mga halik doon habang hindi tumitigil ang kanyang makasalanang mga kamay. I almost shrieked when I felt his both thumb encircling my nipples. Kusang bumagsak papikit ang aking mga mata.

“

T-Tyle

r,“ wala sa sariling tawag ko sa kanya. But who am I fooling? Alam kong ungol iyon ngunit hindi ko maamin-amin sa aking sarili.

“

Hmm

?“ Responde nito na gumapang na ang halik patungo sa aking gilid ng leeg. Mas bumigat ang aking paghinga. At nang tumigil siya sa kanyang mga ginagawa ay halos magprotesta ako. Dumilat ako nang lumipat siya sa aking harap. Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang nakita kong ekspresyoon sa kanya noong unang gabi na nagsanib ang aming mga katawan.

“

badly wanted

blindfold

you

but

won’t

Because

also

want

watch

those

lovely

eyes

yours

while

you’re

asking

for

.“

Gumapang ang kamay nito sa aking hita. Nililis niya ang suot kong lingerie habang nakapako sa aking mga mata ang kanyang tingin. Hinaplos niya ang aking lumantad na hita gamit ang kanyang isang kamay saka siya mas lumapit sa akin. Nagtama ang aming mga katawan dahilan para maramdaman ko ang kanyang naghuhumindig na pagkalalake sa aking harapan. Kinilabutan ako roon.

Ngunit agad natabunan ang aking pangingilabot nang humawak saking batok ang kabila niyang kamay bago niya ako walang pasabing hinalikan. Bolta-boltaheng kuryente ang dumaloy mula sa nagkadikit naming mga labi patungo sa buo kong katawan. Gumalaw ang kanyang mga labi, mapagparusang halik ang ginawad niya sa akin. Nag-aalinlangan ako kung tutugunan ko ba ang kanyang halik. Dinilaan niya ang aking ibabang labi bago niya iyon kinagat-kagat.

Wala akong balak ibuka ang aking mga labi ngunit nang umakyat pa ng umakyat ang kanyang haplos na kanina lang ay nasa hita ko ay hindi ko na napigilan ang mapasinghap. Kinuha niya ang tsansang iyon upang ipasok ang kanyang malikot na dila sa aking bibig.

Pero wala na sa labi niyang humahalik sa akin ang atensyon ko, kundi nasa hintuturo niyang hinahaplos ang aking hiwa ng pagkababae mula sa ibabaw ng aking panloob. My breathing became ragged. Para akong kinakapos ng hininga sa bawat kalabit ng daliri niya sa aking munting laman.

Bumaba ang halik niya sa aking pisngi, pababa pa hanggang sa aking leeg. Ang isang kamay niya ay humawak sa aking buhok, hinila niya iyon dahilan para mapatingala ako at mas mabigyan laya siya sa pagsipsip sa aking leeg. He’s so dominant. Hindi na ako nagulat nang walang kapase-pasensya niyang pinunit ang aking suot na lingerie, na naging dahilan para kumawala ang aking mayayamang dibdib.

“

You

this

?“ Bulong niya sa aking leeg bago niya binilisan ang bawat pagkalabit ng kanyang daliri sa gitna ng aking pagkababae. Malakas akong napasinghap at hindi na nagawa pang isara ang bibig, nanatili itong nakaawang sa tindi ng sarap na aking nadarama. Ramdam na ramdam ko na basang-basa na ang aking suot na underwear, at dahil iyon sa kagagawan ni Tyler.

Bumaba pa ang halik niya sa aking dibdib. Marahan at dahan-dahan niyang dinalaan ang dulo ng aking dibdib bago ito tuluyang sinakop ng kanyang labi. Napaliyad ako at hinayaan na ang sariling magpalabas ng mahabang ungol. Hindi niya rin nakalimutang bigyan ng kaparehas na pansin ang kabila kong dibdib bago muling bumaba ang kanyang halik patungo sa aking tyan. Dinilaan niya iyon pababa hanggang sa narating ng kanyang bibig ang garter ng aking underwear. Dumilat ako at tinignan ang kanyang susunod na gagawin. Malalim ang aking paghinga at ramdam kong gano’n din siya.

Tumingin sa akin ang nag-aalab niyang mga mata bago niya kinagat ang garter ng aking natitirang saplot. Dahan-dahan niya iyong binaba habang hindi ako nilulubayan ng tingin. He’s teasing me, at masasabi kong napaka-epektibo iyon. Kung pwede lang ay ako na mismo ang mag-alis ng aking panloob dahil sa pagdadahan-dahan na ginagawa niya. Nang tuluyan niya na iyong maalis sa akin ay agad bumilis ang tibok ng puso ko sa pananabik sa susunod niyang gagawin.

Hinaplos niya ang aking paa, pataas sa aking tuhod, at nang marating ng kamay niya ang aking mga hita ay pinagparte niya ang mga iyon. Ngayon ay kaharap niya na ang aking pagkababae na walang kahit anumang harang. Nahihiya ako pero mas pinili ko ang magpaubaya na lamang, hinahayaan ko nang magpaalapin ang aking buong katawan sa kahit anong kagustuhan ni Tyler.

“

You’re

da-mn

wet

Zafina

.“

Aniya bago iyon hinaplos. Ngayon ay ramdam ko na talaga ang direkta niyang balat sa akin kaya napakislot ako. Lumikha ng tunog ang kadena dahil sa aking paggalaw.

Pinilit ko ang sariling tumingin kay Tyler. Gusto kong makita ang susunod niyang mga gagawin. Tumayo siya, muli niyang hinawakan ang aking batok bago niya walang babalang isinubo sa akin ang kanyang pang-gitnang daliri. Kahit hindi niya sinabi ay atwomatiko ko iyong sinipsip habang sinasalubong ang kanyang mga mata. Parang mas naging malalim ang mga iyon.

Sa hindi ko inaasahang aksyon ay bigla siyang lumapit sa akin at inatake ng basang halik ang aking pisngi. Dinilaan niya iyon at marahang sinipsip. It seems like he can’t get enough of me. At imbis na mandiri ay mas lalo akong nag-init.

Nang inalis niya ang kanyang daliri sa aking bibig ay muli siyang lumuhod. Tahimik ko lang siyang sinundan ng tingin. Hinawakan niya ang isa kong hita at bahagya iyong itinaas, ramdam ko ang pagbuka ng labi ng aking pagkababae dahil doon. At ang sunod niyang ginawa ay hindi ko lubos napaghandaan. He inserted his middle finger inside me!

Napaigik ako dahil sa pinaghalong hapdi at sarap. Lalo na nang dahan-dahan niya iyong nilabas-pasok sa akin. Ramdam na ramdam ko ang bawat pagsayad ng kanyang mahaba at maugat na daliri sa paligid ng aking pagkababae na nagbibigay ng matinding kilabot sa akin. Napakasarap no’n, lalo na nang bumilis na ang kanyang galaw.

“Oh,

please … Ahh

,“ Napapikit ako at napatingala. Nanghihina ang mga tuhod ko ngunit dahil sa tulong ng kadenang nakakabit sa akin ay hindi ako bumabagsak.

Ang kaninang isang daliri ay naging dalawa. Mas lumakas ang aking mga ungol. Pabilis na ng pabilis ang ginagawa ni Tyler. Malayo na ang naaabot ng kanyang mga daliri. Lumilikha na iyon ng kakaibang tunog na mas lalong nagpapataas ng aking temperatura.

“

T-Tyle

I-I

think

…“ Pinaikot ni Tyler ang kanyang mga daliri sa loob ko, mas humahalukay pa sa kaloob-looban ko. Nahugot ko ang aking hininga. Nagsimula ng kumuyom ang aking mga daliri sa paa. I’m close. “I think y-you need to…

God

! S-

sto

T-Tyler

!“

He didn’t listen. Instead, mas binilisan niya pa ang kanyang ginagawa. Ghad, he even added one more finger making it a total of three! Nararamdaman ko na ang pamumuo ng kung ano sa aking puson. Parang gusto nitong sumabog!

Nagiging malikot na rin ang aking katawan. Ramdam ko ang pagtulo ng pawis sa aking sentido maging sa likod ng aking mga hita. At mas nadagdagan pa ang init na aking nararamdaman nang nilaro ni Tyler ang aking munting laman na nakausli gamit ang kanyang hinlalaki habang patuloy pa rin siya sa paglalabas masok ng kanyang tatlong daliri sa akin.

“

God,

T-Tyler

I-

I’m

!“ Pikit-mata kong ungol.

“

Don’t

come

yet

,“ nawawala na ako sa wisyo pero nagawa ko pa ring makuha ang kanyang sinabi. Napadilat ang mapupungay kong nga mata. Tama ba ang narinig ko?

“

A-Ano

P-Pero–

“

Don’t

come

I’ll

stop

,“

Tumigil siya at halos mayanig ang mundo ko. Binaba ko ang tingin ko sa kanya, mataman siyang nakatingin sa akin, naghihintay sa aking sagot. Humugot ako ng malalim na hininga. I don’t want him to stop!

“

O-Okay

I-I

won’t

,“ pagsuko ko. Mala-demonyo siyang ngumisi. Bigla niyang hinila ang magkabila kong hita at pinatong sa kanyang balikat. Hindi ko na naman napaghandaan ang pagsalakay ng kanyang dila sa akin!

“

Holy

–!

Tyler

!“ Marahas niyang dinunggol ang dila sa akin, mala-ahas iyon na kumikiwal-kiwal sa aking basang-basa ng pagkababae. Pagkatapos ay pinalapad niya ang kanyang dila at hinagod sa hiwa ng aking pagkababae, pababa at pataas. Pabilis ng pabilis. Nahugot ko ang aking hininga. Mas lalong gustong kumawala ng kanina pa gustong sumabog sa akin.

“

Don’t

you

dare

come

Zafina

,“ rinig kong sabi niya bago niya ipinagpatuloy ang kanyang ginagawa. I have no choice but to control my orgasm, or else he’ll stop, and that’s the least thing that I want him to do right at this moment.

Malakas akong napamura nang sipsipin niya ang nakatago sa pagitan ng labi ng aking pagkababae. Didilaan niya iyon ng marahan, pagkatapos ay muling sisipsipin. Ramdam ko ang pagtulo ng katas sa akin na huhulihin naman ng kanyang dila. Pumaikot ang aking hita sa kanyang ulo, pushing his mouth and tongue harder to my cli-toris. Damn, hindi ko na kaya. This is just too much to take!

“

T-Tyler

p-please

!“ My womanhood clenched in pleasure. I want to come. I want to come. Fuck, I’m going insane!

“

Come

Zafina

Now

!“

“Ahh!” And so I did. Hinayaan kong kumawala sa akin ang aking mga katas na kanina pa gustong lumabas, kasabay ng pagkawala ko ng mahabang ungol. Sinalo lahat ni Tyler ang aking nilabas. I can feel his sinful tongue licking me clean. Habang ako ay hinahabol ang aking hininga.

Inalis na ni Tyler ang aking dalawang hita sa kanyang balikat. Hinayaan ko ang sariling hindi makatayo ng maayos dala ng panginginig ng aking tuhod at hita. Nakarinig ako ng tunog galing kay Tyler kaya tumingin ako sa kanya. Inaalis niya na ang kanyang sinturon habang nakatingin sa aking buong katawan. Nakagat ko ang aking ibabang labi habang nakapako ang aking tingin sa kanyang pang ibabang katawan, hinihintay na maalis ang tumatakip doon.

“

Excited

aren’t

you

?“ Namula ako sa sinabi niya na sinuklian niya lamang ng ngisi.

Tuluyan niya nang inalis ang lahat ng kanyang saplot. Napatulala naman ako sa kanyang sandata na tila handa na sa kahit anong digmaan. Paulit-ulit akong napalunok dahil sa haba at laki na taglay no’n. Siguro dahil may halong ibang lahi si Tyler kaya ganoon na lang uhm, kalaki ang kanya.

Napapiksi ako nang bigla niyang hinila ang magkabilang hita ko at pinalupot sa kanyang bewang. Naramdaman ko ang kanya na bumundol sa akin. Muling nanumbalik ang init sa aking sistema, tumriple pa nga yata.

“

Are

you

ready

?“ He huskily whispered. Kinikiskis niya ang kanya sa akin.

Kinagat ko ang aking ibabang labi para pigilan ang nagbabadyang kumawala na ungol sa akin bago ako tumango. Shit, I’m soaking wet again. Hindi ko kahit kailan inakala na darating ang araw na mangyayari ito ngayon.

“

Welcome

baby

,“ dahan-dahan nang pumasok ang kanya sa akin.

Sinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat, hindi nagtagal ay kagat-kagat ko na ang matigas niyang balikat hanggang sa tuluyan nang pumasok ang kanya sa akin. Nakaramdam ako ng kirot, ngunit hindi na kasing sakit tulad ng una niyang pagpasok sa akin noon. Akala ko ay ganoon pa rin ang sakit na mararamdaman ko ngunit nagkamali ako.

“

baby

you’re

fu-cking

tight

,“ nagsimula na siyang maglabas-masok sa akin. Hawak-hawak niya ng mahigpit ang mga hita kong nakapaikot sa kanya habang marahan siyang umuulos, tila ninanamnan niya ang kasikipan ko sa loob. Maging ako ay ganoon din, napapapikit ako dahil sa kahabaan niyang sumasayad sa akin sa kada galaw niya.

Unti-unti siyang bumilis, unti-unti na ring naging hindi normal ang aming paghinga. Impit akong napatili nang sunod-sunod na mararahas na ulos ang kanyang pinakawalan. Ramdam na ramdam ko ang bawat pagpasok niya, mula ulo ng kanyang pagkalalake hanggang sa pinakadulo.

“

T-Tyler

!“ Malapit na sana muli ako sa aking kasukdulan nang tumigil siya. Magrereklamo sana ako kaso naramdaman ko na lang na bumagsak ang aking kamay. Tinanggal niya ang kadenang nakakabit sa akin kaya awtomatikong pumaikot ang aking braso sa kanyang leeg.

Nagsimula siyang maglakad. Binagsak niya ako sa pabilog na kama. Pinwesto niya ako sa pinagilid ng kama habang siya ay nanatiling nakatayo sa may paanan na parte. Hinila niya ang magkabilang hita ko at binuka, bago siya sunod-sunod na umulos ng madiin! Napaungol ako ng malakas, lalo na ng inabot niya ang aking dibdib at pinanggigilan iyon.

Kitang-kita ko ang katawan niya na kumikintab dahil sa pawis. It made him a lot hotter, da-mn it. Lalo na ngayong naka-pokus ang tingin niya sa aming kasarian na paulit-ulit na nagbabanggaan. Kitang-kita ko ang panga niya na nagtatagis dahil sa sarap.

“

Ahh

Tyler

ohh

…“

My womanhood, for the second time, clenched. Mukhang namang nagustuhan niya iyon dahil napamura siya. Sa tingin ko ay mas nagiging masikip ako sa tuwing nagc-clench ang aking pagkababae. And so I did that again. Paulit-ulit na nagpaungol si Tyler. His groans made me wetter.

Hindi na siya nakatiis at sa wakas ay pumatong na siya sa akin. Halos ihampas niya na ang katawan niya sa akin na lubos ko namang nagugustuhan. Lumilikha na ng kakaibang ingay ang bawat pagbangga ng katawan niya sa akin.

“

fu-cking

tight

. So fu-cking

tight

.“ Tyler chanted as he insert his length to mine in and out harshly. Habang tumatagal, mas bumibilis, habang tumatagal, mas lumalalim, at habang tumatagal, mas sumasarap. Nararamdaman ko na, malapit na naman ako.

“

Tyler

, I-I’m

coming

!“ Mas binuka ko pa ang hita ko para mas madama siya, na sinuklian niya naman ng mas pinabilis at mas pinadiin pang mga bayo.

“Then come

for

, baby,“ kinuha niya ang mga hita ko at sinabit sa kanyang balikat. Halos tumama na ang tuhod ko sa aking mukha but we don’t mind. Masyado kaming bulag sa sarap na nadarama namin ngayon para mapansin ang ibang bagay.

Napunta sa pagkababae ko ang kanyang kamay, bago ay walang ano-ano niya iyong pinaglaruan. He rubbed my cli-toris fast. Napasinghap ako and in an instance, I found my release.

“

Ohh

Tyler

!“

“

da-mn

Here

come

baby

fu-ck

!“ Sunod-sunod na mura ang pinakawalan ni Tyler habang tila nayanig ang mundo ko. Naramdamn ko ang pagpasok ng mainit na likido sa akin. Bumagsak sa akin si Tyler, parehas naming hinahabol ang aming hininga.

Nagsimula nang mamigat ang talukap ng aking mga mata. Gusto ko ng matulog. Pero bago pa man iyon mangyari ay biglang hinila ni Tyler ang aking katawan. Wala akong nagawa ng bigla niya akong pinatuwad at pinahawak sa headboard.

“

Tyler

Ano–

God

!“ Malakas akong napasinghap nang magsimula siya muling umulos mula sa aking likuran. Hindi pa siya tapos? Lihim akong napamura. Ni hindi nga yata nabawasan ang tigas niya.

“

T-Tyler

,“ muling sinakop ng init ang buo kong katawan. Muli akong nagpaubaya sa kanya.

I didn’t know that Tyler has such a high libido. And that night, he took me countless times, in different positions. And all I did was to either cry his name in pleasure, or scream his name in delight.

Time check : 2:15 a.

This

chapter

wasn’t

supposed

intimate

one

pero

nang

akita

ang

comments

niyo

last

chapter

, I

changed

mind

don’t

want

disappoint

you

guys

mahal

kayo

eherher

! I hope okay na ito

bilang

pambawi

Don’t

forget

vote

and

comment

okay

? Love you all~ :*

Kabanata XXI

Nang sumunod na araw, ay nagising ako sa kwarto kung saan ako kinulong ni Tyler noon. Mag-isa na lamang ako at wala na rin ako sa silid na may pulang ilaw. Akala ko panaginip lamang ang lahat, ngunit pinatunayan ng pananakit ng aking buong katawan na totoo ang mga nangyari. Sinilip ko ang ilalim ng kumot at nakitang wala pa rin akong kahit anong saplot.

Mariin akong napapikit nang maramdaman ang pananakit ng buo kong katawan, para akong sumabak sa digmaan dahil sa sakit, lalo na ang pagitan ng aking mga hita. Sinubukan kong gumalaw ngunit napadaing lamang ako sa naramdamang sakit, wala naman sigurong nabaling buto sa akin?

Kinagat ko ang aking ibabang labi habang pinipilit ang sariling makaupo. Nang magawa ay hapong-hapo akong napasandal sa headboard, iyon lang ang ginawa ko pero tila nawalan na agad ako ng lakas. Bumuga ako ng hangin at hinayaan ang sariling manatili sa ganoong posisyon. Nang makabawi ako ng lakas ay tumayo na ako, halos iika-ika akong nagtungo sa banyo na walang kahit anong saplot.

Nang humarap ako sa salamin ay napagmasdan ko ang aking buong katawan. Maraming parte sa akin ang namumula dahil sa chikinini. Napakarami no’n sa aking leeg, pababa sa aking dibdib, meron din sa aking bandang tyan at hita. Napapailing na lamang ako habang hinahanda ang aking pagliliguan. Nais kong gamitin ang bathtub ngayon dahil gusto kong makapag-relax. Hindi naman siguro magagalit si Tyler.

Halos isang oras din akong nagbabad sa maligamgam na tubig bago ko napagdesisyunang magbanlaw na. Bumuti naman kahit papaano ang aking pakiramdam. Kumuha ako ng isang roba at iyon ang pinantakip sa katawan ko pansamantala. Lumabas na ako ng banyo at halos mapatalon ako sa gulat nang makita si Tyler na nakatayo sa may pinto ng kwarto. Sinalubong ako ng malamig niyang mga mata.

“

Brunch

ready

,“ walang emosyong sabi nito.

“A-

s-sig–

“ hindi pa ako tapos sa pagsasalita nang sinara niya na ang pinto. Naiwan akong tulala dahil sa kanyang inakto.

G-Galit ba siya? Alam kong may karapatan siyang magalit dahil sa ginawa kong paglilinlang sa kanya. Pero bakit parang may hatid na kakaibang kirot sa puso ko ang ginawa niyang pambabalewala sa akin?

Lumunok ako para alisin ang tila nakaharang sa aking lalamunan. Matamlay akong nagbihis bago bumaba. Akala ko tuluyan niya na akong ikukulong sa kwartong iyon, pero hindi pa naman pala ganoon kasama si Tyler para gawin iyon. Sadyang ako lang talaga ang nag-iisip sa kanya ng ganoon.

Nakaupo na si Tyler sa hapag nang abutan ko. Tahimik akong umupo sa harap niya. Walang imik siyang kumuha ng kanyang kanin at ulam, tahimik ko lang din siyang ginaya. Tanging tunog lang ng kubyertos ang naririnig sa buong kusina. Panakaw akong sumisilip kay Tyler sa bawat sandali.

He’s giving me a cold treatment, at ayaw ko no’n. Pero may karapatan ba akong mag-protesta? Gayung ako naman ang dahilan kung bakit ganito ang pag-trato niya sa akin. Lahat naman siguro ng tao ay magagalit kapag niloko sila, kapag kinuha ang kanilang tiwala pagkatapos sa huli ay sasayangin lang din pala. Parang hindi ako naiba sa mga taong nanloloko, at hindi ko alam kung bakit naiinis ako sa sarili ko ngayon. Ginusto ko naman ito, hindi ba? Ginusto kong makatakas pero bakit nagsisisi ako ngayon na ganito ang pagtrato sa akin ni Tyler?

“G-Galit

ba?“ Lakas loob kong tanong sa kanya matapos ang ilang sandali. Nanginginig ang labi ko habang nakatitig sa kanya at hinihintay ang kanyang pagsagot.

“

Wash

the

dishes

when

you’re

done

,“ wika niya at tumayo na at nagtungo sa sala.

Bumagsak ang aking tingin sa aking nanginginig na mga kamay. Parang may kung anong tumusok sa dibdib ko sa uri ng pagtingin niya kanina sa akin, maging sa malamig niyang boses. Para kasing lumabas na tila wala akong halaga sa kanya.

Bakit

pinahalagahan

siya

nang

pinagtangkaan

siyang

iwan

? Parang isang punyal na tumarak sa aking puso ang binulong ng aking utak.

Pumikit ako at pinakalma ang aking sarili. M-Magkaiba naman siguro ang pagtakas sa pag-iwan… H-Hindi ba? Stupido

. Muling bulong ng aking utak.

Nakagat ko ang aking ibabang labi. Nawalan na ako ng gana kumain kaya nagsimula na akong magligpit. Dati ay hindi naman ako basta-basta hinahayaan ni Tyler na maghugas ng pinggan, kung hahayaan niya naman ako, lagi siyang nakabantay at nakamasid sa akin na tila ba ayaw niya akong mawala sa kanyang paningin. Pero ngayon… Wala akong magawa kundi ang humugot na lamang ng hangin para magkaroon ng lakas.

“

Hello

Philippines

and

hello

world

!“

Napatalon ako sa gulat nang may marinig akong matinis na boses. Kung hindi pa ako tapos sa paghuhugas ay malamang nakabasag na ako ng pinggan. Lumingon ako sa pinanggalingan ng boses at nanlaki ang mga mata nang makita si Enayis na malawak ang pagkakangisi sa akin.

“

Enayis

!“ Gulat kong bulalas.

“

Zafina

!“ Lumapit siya sa akin at bineso ako. Habang ako ay maang pa rin na nakatitig sa kanya.

“

A-Anong

…

P-Paanong

nandito

?“

“

well

Tyler

called

Chase

asking

us–

like,

commanding

pay

you

visit

. So

here

Fresh

always

!“

Napakurap ako. Naalala ko ang usapan namin ni Tyler kahapon na papapuntahin niya raw rito si Enayis dahil sa pagaka-bored ko rito sa bahay. And here it is… Tinupad niya ang pangako niya kahit galit siya sa akin.

“

Are

you

alright

?“ Nag-aalalang tanong ni Enayis nang makita ang ekspresyon ko. Agad akong napaiwas ng tingin nang maramdaman ang pag-iinit ng gilid ng mga mata ko.

“

O-Oo

ayos

lang

ako

Ikaw

lang

ang

nagpunta dito?“ Pag-iiwas ko ng usapan.

“No,

I’m

with

Chase

. Nag-

uusap

sila

Tyler

labas

.“ Napatango lang ako sa sinabi nito. “

You’re

really

not okay, Zafina.“ Aniya na parang siguradong-sigurado siya sa kanyang pahayag.

Hinila niya ako paupo sa upuan dito rin sa kusina. Umupo rin siya sa tabi ko bago niya ako hinarap. “

Spill

,“

Napabuntong hininga na lang ako habang napapayuko. Kung wala akong kawala kay Tyler, wala rin akong kawala pagdating sa babaeng ito. But I’m thankful that she’s willing to offer her ears for me.

“

Tyler’s

mad

,“ mahina kong sabi na halos maging bulong na.

“

And

?“ Nabibitin nitong tanong, tila hindi sapat ang sinabi ko kaya agad ko iyong dinugtungan.

“

He’s

giving

cold

treatment

,“

“

Well

wouldn’t

that

just

because

nothing

.“

“

Kasi

ano

sinubukan

siyang

lokohin

para

makatakas

.“ Mahina kong paliwanag. Napatango-tango naman siya sa sinabi ko at hindi nagsalita. Napaangat tuloy ako ng tingin sa kanya dahil sa pananahimik niya. “

A-Anong

gagawin

?“

“

Ano

bang

gusto

mong

mangyari

Hindi

niya

bigyan

cold

treatment

Maalis

ang

galit

niya

sayo

Mas

maging

caring

siya

sayo

.“ Kumunot ang noo ko sa pagbibigay niya ng mga pagpipilian. Akala ko nga at tapos na siya pero bigla siyang ngumisi bago niya nilapit ang mukha niya sa akin. “

All

the

above

.“ Mabagal at mahina niyang sabi na tila nanunudyo.

“

course

All

the

above

.“ sagot ko. Mas lumawak ang ngisi niya dahilan para kilabutan ako. Napatanong tuloy ako sa sarili ko kung tama bang siya ang tinanong ko tungkol sa bagay na ito.

“

Easy

give

him

blow

.“ Wika niya at mala-demonyong ngumisi sa akin.

Agad napakunot ang noo ko sa kanyang sinabi. “

Hipan

siya

?“

Bahagyang nawala ang kanyang ngisi. Inikot niya ang bola ng kanyang mga mata bago muling nagsalita. “What

mean

bl-owjob

duh

.“

“

Huh

Trabaho

’

yan

?“

“

Goodness

!“ Nasapo niya ang kanyang noo. Nagtataka ko naman siyang tinignan. Parang sumasakit ang ulo niya sa akin pero wala namang akong ginawa para sumakit ang kanyang ulo, ah?

“

Okay

lang

?“ Tanong ko. Tumingin naman siya sa akin na parang ako na ang pinaka-mangmang na tao sa buong mundo.

“

Seriously

Zafina

Kailan

pinanganak

?“

“

Uhm

noong–

“

Hep

Huwag

sagutin

!“ Aniya bago niya hinilot ang kanyang sentido. Nagtataka ko siyang tinignan. Tinatanong niya kung kailan ako pinanganak pero hindi rin ako pasasagutin? Siya yata ang hindi okay sa amin.

“

Okay

lang

?“ Nag-aalinlangan kong muling tanong. Tumingin siya sa akin bago napailing-iling. Gumalaw siya para kunin ang kanyang selpon, may kinatikot siya roon habang pinagmamasdan ko lamang siya, hinihintay ang kanyang susunod na gagawin o sasabihin.

“

Here

watch

this

,“ pagkatapos ng ilang sandali ay inabot niya ang kanyang selpon sa akin. Tahimik ko namang sinunod ang sinabi niya nang pinindot niya ang isang file, pagkatapos ay hinayaan niya akong hawakan ang kanyang selpon.

Unang lumabas ang isang lalake sa video, napakunot ang noo ko sa pagtataka. Sumunod ay isang napakaseksing babae, halos wala ng makita sa suot niya. Napatanong tuloy ako sa sarili ko kung anong palabas ba ito.

Lumuhod ang babae sa harap ng lalake. Mas nagsalubong ang kilay ko sa kalituhan. Nagulat na lamang ako nang mabilis nitong kinalas ang sinturon ng lalake bago niya hinila pababa ang suot na pantalon ng lalake kasama ang panloob nito! At halos lumawa na ang mata ko sa gulat nang makita ko kung paano nito hinawakan ang pagkalalake ng lalake at walang pagdadalawang-isip na sinubo ito! Oh, my God!

Muntik ko nang naihagis ang selpon. Ngunit kahit napigilan ko ang sarili sa paghagis nito, ay hindi ko naman iyon napigilang mabitawan. Bumagsak iyon sa sahig ngunit tumawa lang si Enayis at parang wala lang na dinampot ang selpon sa sahig habang ako ay napasapo sa aking dibdib. Malakas ang tibok ng puso ko at tila nauhaw ako. Gusto ko ng tubig! Pero nang makita ko ang mala-demonyo na ngisi ni Enayis ay parang mas gusto kong ibuhos na lang sa kanya ang tubig kesa inumin iyon. This girl!

“

A-Ano

iyon?!“ Hindi makapaniwala kong tanong at alam kong nakalarawan na sa mukha ko ang pagkasindak ngayon.

“

That’s

what

you

called

bl-owjob

,“ sagot niya habang nakangisi. Sumandal siya sa kanyang kinauupuan bago humalukipkip at muling nagsalita. “

for

short

,“

“

Kailan

gan

talagang

i-ipanuod

iyon

akin

?!“ Naghihisterikal kong tanong.

Lahat naman siguro ay mahihintakutan lalo na kung unang beses nilang makapanuod o makakita ng gano’n. Ni hindi ko nga alam na p-pwede palang gawin ang ganoong bagay sa– sa… sa sandata ng mga lalake!

“

Well

that’s

easier than

explaining

you

.“

“Sinisira

ang

ka-inosentahan

Enayis

.“ Nakasimangot kong pahayag.

“

That’s

better

Mas

gusto

kaya

mga

lalake

ang

mga

seductress

kind

woman

.“ Kibit balikat nitong sabi. Pero maya-maya ay biglang naging alarma ang ekspresyon nito at biglang tumingin sa akin na ipinagtaka ko. “

Kaya

dapat

lang

bawasan

natin

ang

ka-inosentehan

Sige

layasan

Tyler

.“

Natigilan ako. “

Layasan

?“

“

You

told

sinubukan

siyang

layasan

one

knows

one

day

he’ll

the

same

thing

get

even

with

you

why

don’t

you

seduce

him

Maybe

that

way

won’t

leave

you

really

has

plan

.“ Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito.

Iniisip ko pa lamang na aakitin ko si Tyler, pakiramdam ko ay mas gugustuhin ko na lang na lamunin ng lupa. I have no such talent with those kind of things. Pero magagawa ba ni Tyler maghiganti dahil sa aking ginawa? I don’t think so. Patunay na ang ginawa niya… kagabi. Instead of leaving me, he did the other way around. Muli niya na naman akong inangkin para hindi ako makatakas.

“

One

thing Zafina,

sabi

rin

galit siya

’

Hala

baka

mamaya

maghanap

iyan

ligaya

kandungan

iba

. Inosente

naman

offense

but

ni-react

kanina

video

, parang

wala

kang

masyadong

alam

pagpapaligaya

mga

lalake

.“

That caught my attention.

Kampante ako na hindi ako iiwan ni Tyler para maghiganti, ngunit hindi ako kampante kung magagawa nga ba ni Tyler na iwan ako dahil hindi ko kayang tugunan ang pangangailangan niya. Pagdating sa bagay na iyon, napakalaki ng tsansang iwan niya ako. Dahil alam ko, walang-wala akong maipagmamalaki pagdating sa pagpapaligaya ng mga lalake. Si Tyler ang una ko, paano naman ako matututo sa mga ganoong klase na bagay?

Iniisip ko pa lang na iiwan ako ni Tyler, ay nilulukob na agad ng hindi ko matukoy na emosyon ang pagkatao ko. Hindi ko maatim isipin ang kanyang likod na naglakakad papalayo sa akin. H-Hindi naman siguro masama kung susundin ko ang payo ni Enayis? Baka sa ganoon ay mawala nga ang galit niya sa akin. D-Diba?

Natigilan ako nang may mapagtanto. Ano nga bang pakialam ko kung iwan ako ni Tyler? Hindi ba dapat masaya pa ako? Pero bakit naghahanap na ako ng paraan ngayon para hindi niya ako iwan? Bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa aking naisip na posibleng dahilan doon. Pumikit ako at marahas na umiling.

This

can’t

… H-Hindi naman siguro. Tama, maybe I’m just over thinking things. I don’t love him. And I also shouldn’t love him. Never. Masasaktan lang ako.

I’ll

leave

there,

masyado

kasing

mahaba

I’ll

update

the

continuation

maybe

tomorrow

the

day

after

tomorrow

Tapos

iyon

hoho

May

ask

paano

niyo

nakita

itong

story

’to?

I’m

just

really

curious

about

this thing.

Kabanata XXII

“Now what? Na-realize mo na ba na ayaw mong iwan ka ni Tyler?” Muli akong napatingin kay Enayis. Napakurap ako habang siya ay nakataas lamang ang isang kilay sa akin.

“A-Ano bang pinagsasasabi mo?” Wika ko at umiwas ng tingin.

“Hanggang ngayon naguguluhan ka pa rin? Ang tagal na nating topic ’to ah.” Tila bagot na sabi nito at humikab pa. “Oh well, mahirap naman talaga ma-determine ang feelings mo

para sa isang

tao. Especially if what you’re feeling is already the magical feeling. I can relate.“ Tumingin siya sa akin at ngumisi.

“I don’t get you,” bulong ko.

“You don’t get me because you’re afraid of admitting the truth. Yeah I know, been there, done that. Not so long time ago, I keep telling myself that it’s just a brotherly love that I feel for Chase, but I know deep inside me that it’s not, hindi ko lang maamin sa sarili ko. Kambal ko si Chase kaya isipin mo na lang kung gaano ko kahirap inamin sa sarili ko na mahal ko nga talaga siya bilang higit pa sa dapat. Siguradong mas matindi pa nga ang pagpipigil kong aminin sa sarili ko ang totoo kesa sayo, so I conclude na hindi rin magtatagal ay maaamin mo na sa sarili mo ang tunay mong nararamdaman. Ready yourself, Zafina.”

Natahimik ako sandali. Pero agad ko ring binura ang mga nagtangkang pumasok sa utak ko. Hindi, hindi ako dapat maghanda dahil wala naman akong dapat aminin sa sarili ko… Wala.

“Alright, too much talking for today. I’ll leave you now, take care Zafina.” Bumeso siya sa akin bago siya tuloy-tuloy na naglakad paalis ng kusina. Sinundan ko lamang ng tingin ang bulto niya, hindi ko nagawang makapagsalita.

“Oh I forgot something!” Nagulat ako nang biglang bumalik si Enayis. Nakalarawan na naman sa kanyang mukha ang isang malaking ngisi.

“Ano?”

“Here, take this,” kinuha nito ang kamay ko at nanlaki ang mga mata ko nang ilagay nito roon ang kanyang selpon.

“E-Enayis!”

“Look, I’m helping you. Just watch the video, and do it as well. I’m sure afterwards, Tyler’s attitude will probably be back to normal, just the way you like it.”

“Hindi pa ako nababaliw para gawin iyon ’no!”

“Oh come on, Zafina! That way’s already tested and proven.”

“How can you be so sure?”

“Of course because of my babe Chase, siya ang nagpatunay sa akin na effective na maaalis nga talaga ang tampo sa iyo ng boyfriend mo kapag binlowjob mo siya.”

“Oh, my God, Enayis!” Ramdam ko na uminit ang buong mukha ko. Siguradong pulang-pula na ako ngayon! She seriously doesn’t know how to filter her mouth!

“I gotta go, bye!” Tatawa-tawa itong umalis dahil sa reaksyon ko.

Naiwan akong tulala. Pilit kong pinoproseso sa utak ko ang naging pag-uusap namin ni Enayis. Parang gusto ko siyang sabuyan ng holy water dahil sa mga lumalabas sa bibig niya. Pero hindi naman ako na-offend sa mga sinabi niya, it’s just that, hindi ako sanay sa ma ganoong klaseng usapan.

Bumagsak ang tingin ko sa aking kamay. Paulit-ulit akong napalunok habang nakatitig sa bagay na binigay niya sa akin. Nanginginig ang kamay ko nang buksan ko ang selpon. Pinigilan kong mabitawan iyon nang bumungad na naman sa akin ang video na napanuod ko kanina, hindi iyon naka-play. Ngunit hindi ko alam kung ano ang nagtulak sa akin para pindutin ang play button.

Mas tumindi ang panginginig ng aking kamay nang marinig ko ang ungol ng lalake. Hindi naman malakas ang tunog, sapat lamang iyon para ako lamang ang makarinig. Pero hindi iyon nakatulong para maalis ang pangingilabot ko. Lalo na nang pinokus iyong camera sa bibig nung babae na punong-puno dahil sa kanyang ginagawa. Grabe! Nabubulunan na siya pero sige pa rin! P-Paano niya ito naaatim na gawin?

“Zafina…”

Halos mapatili ako nang marinig ko ang boses ni Tyler. Nabitawan ko ang selpon ngunit agad ko iyong sinalo bago ko dali-daling tinigil ang pagpe-play ng video.

“T-Tyler!” Gulat na gulat kong sambit pagkatapos harapin si Tyler na hindi nababakasan ng emosyon. Ngunit nang makita niya ang kamay kong may hawak na selpon ay kaagad na nagsalubong ang kilay niya. Kumabog ang dibdib ko.

Malalaki ang hakbang niya na nagtungo sa akin. Akmang hahablutin niya ang selpon sa kamay ko ngunit mabilis akong tumayo at lumayo sa kanya. Hindi niya pwedeng makuha ito! Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin kapag makita niya ang video na kanina lang ay pinapanuod ko. Hindi ko rin alam kung baka marami pa palang ganoong video dito! Kay Enayis pa naman ito.

Mas nagdilim ang mukha ni Tyler sa ginawa ko. Kitang-kita ko rin ang pagtiim ng bagang niya. Bumilis ang tibok ng puso ko sa kaba. Bago pa siya makapagsalita ay kaagad na akong kumaripas ng takbo paakyat sa kwarto.

“Zafina!” Kahindik-hindi na sigaw nito na may halong pagbabanta dahil sa ginawa kong pagtakbo.

Hindi ko siya pinansin. Pagkapasok ko ng kwarto ay agad kong ni-lock ang pintuan. Narinig ko ang mga mabibilis at mabibigat na yabag niya kaya halos nagkandaugaga kong binuksan ang selpon para lagyan iyon ng password.

“Zafina!” Kumalabog ang pinto kaya napakislot ako. “Open this f-ucking door, Zafina!”

Pilit ko siyang binalewala. Kung anong unang pumasok sa utak ko ay iyon na lang ang ginawa kong password. Ang kailangan lang naman ay hindi niya makita ang nilalaman nitong selpon na ito. Hindi pwede!

“I’ll count from one to three, Zafina. If you won’t open this door–” Binuksan ko na ang pinto bago pa man matapos ni Tyler nang kanyang sinasabi.

Madilim ang kanyang mukha na pumasok kaya napaatras ako. Hindi ko itatanggi ang kabang nararamdaman ko. Pwede nang makipagtagisan si Tyler ngayon kay Satanas dahil sa nakikita kong galit sa kanyang mga mata. Nakakatakot.

“Give me the d-amn phone.” Madiin na sabi nito at nilahad ang kanyang kamay. Ngunit hindi agad ako nakagalaw nang dahil sa takot. “I don’t like repeating myself, Zafina. I’m sure you are fully aware of that.”

Pilit kong nilabanan ang kaba ko. Tinaas ko ang aking kamay para iabot kay Tyler ang selpon. Mahigpit niya naman itong hinawakan. Pinagmasdan ko siya nang buksan niya iyon, nakita ko ang muling pagtiim ng bagang niya nang makitang may password doon. Inisilid niya na lamang iyon sa kanyang bulsa bago ako tinapunan ng nakamamatay na tingin.

“So you asked a phone from Enayis. For what, huh? For you to continue your plan to escape?” Nanlaki ang mga mata ko. Mali siya ng iniisip!

“H-Hindi!”

“If that’s not the reason why you have a f-ucking cellphone, then what? You even ran up here. If I’m not mistaken, that’s for you to be able to remove all the call logs in here.” Madiin nitong sabi.

Napalunok ako, hindi ako nakasagot. Alangan namang sabihin ko na kaya ako kumaripas ng akyat dito ay dahil may kababalaghan ang selpon na iyon? Hinding-hindi ko iyon sasabihin. Pero anong idadahilan ko?

Napangisi siya ng mapait. Kitang-kita ko ang kung anong emosyon sa mga mata niya. Sakit? Hindi ko alam, hindi ako sigurado. At hindi ko rin maipaliwanag kung bakit nasasaktan akong makita siya na mapait na nakangisi sa akin. Na tila napapagod na siya pero gusto niya pa ring lumaban. Hindi ko alam pero natakot ako sa kaisipang pagod na siya sa akin. Hindi ko yata kaya…

“I’m leaving,”

Naalarma ang buong sistema ko nang sabihin niya iyon. Lalo na nang tumalikod siya sa akin. Kaagad kong hinuli ang braso niya.

“S-Saan ka pupunta?”

“Somewhere,” kumabog ang dibdib ko sa sagot nito. Awtomatikong bumalik sa utak ko ang sinabi sa akin ni Enayis kanina.

“One more thing Zafina, sabi mo rin ay galit siya sa’yo. Hala ka, baka mamaya maghanap iyan ng ligaya sa kandungan ng iba.

“

Napasinghap ako. Mas lalong nagalit si Tyler sa akin nang makita niyang may selpon akong hawak. M-Maghahanap na ba siya ng ibang babae ngayon?

Akmang aalis na si Tyler ngunit mabilis akong nagtungo sa pinto at sinara iyon. Nakita ko ang pagkabigla niya dahil sa ginawa ko. Pero sa mga oras na ito, parang hindi ko na kilala ang sarili ko. Nag-init ang gilid ng mga mata ko, ngunit kumurap-kurap ako para bumalik ang nagbabadya kong luha. Heck, hindi ko nga alam kung bakit naluluha ako sa kaisipang nakikipagtalik si Tyler sa iba. Hindi pwede. Dapat ako lang.

Lumapit ako kay Tyler na nakakakunot ang noo sa akin ngayon. Malamang ay nagtataka siya sa inaakto ko. Sino nga bang hindi? Pero wala na akong pakialam sa iisipin ng mga tao sa akin ngayon. Desperada na kung desperada. Ngunit walang ano-ano kong hinawakan ang sinturon ni Tyler at sinimulan iyong kalasin.

“W-What the hell, Zafina?!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang lumayo siya sa akin na tila ba napaso. Muling nangilid ang luha sa aking mga mata.

“A-Ayaw mo?” Halos bulong ko nang tanong.

“What’s with you, Zafina?” Hindi makapaniwala nitong tanong. Nakakunot pa ang noo nito kaya napakagat ako sa aking ibabang labi, pinipigilan ang sarili kong umiyak.

“D-Dahil ba sa wala akong alam sa pagpapaligaya ng lalake kaya ayaw mong g-gawin ko iyon sayo?”

“What?”

Akmang magsasalita pa ako pero inunahan na ako ng aking hikbi. Tuloy-tuloy iyon kaya hindi ako nakapagsalita kasabay ng tila gripo na pag-agos ng aking mga luha. Hindi ko na napigilan.

Tsk! Bakit ba ako umiiyak?! Naiinis ako sa sarili ko! Hindi ako dapat umiiyak sa mga simpleng bagay lang! Lalo na’t hindi ko pa matukoy kung ano ang simpleng bagay na iyon.

“S-Shit!” Agad lumapit sa akin si Tyler na punong-puno ng pag-aalala ang mga mata. Sinapo niya ang aking magkabilang pisngi. “What’s wrong? Tell

me.“ Tila natataranta nitong sabi.

“A-Ayaw mo na sa a-akin.” Putol-putol kong sabi dahil sa aking paghikbi. Nangunot ang noo niya sa pagtataka.

“What made you think that?”

“Y-You told me y-you’re l-leaving. H-Hahanap ka ng ibang babae!” Sabi ko at pumalayaw ng iyak. Kitang-kita ko ang pagkataranta nito dahil sa ginawa kong malakas na pag-iyak.

“Of course I won’t do that! You’re my only girl.” Napatigil ako at napatingin sa kanya.

“A-Ako lang?”

“Yes, only you, baby.” Parang tumalon ang puso ko.

“H-Hindi ka maghahanap ng iba?” Paninigurado ko. I want assurance, d-amn.

“Come here,” bigla niyang hinila ang kamay ko at sinubsub ako sa dibdib niya. Humaplos ang kamay niya sa buhok ko dahilan para mapapikit ako. “I will never do that, I already have you. You’re more than enough for me.”

Nag-umapaw sa kasiyahan ang puso ko. Parang nagsirko ang aking puso dahil sa kanyang sinabi dahilan para mas humigpit pa ang aking pagyakap sa kanya. I suddenly felt contented.

Kumalas siya sa aming yakap at hinaplos ang aking pisngi. Nangungusap ang mga mata niyang tumitig sa akin. Hindi na iyon malamig, punong-puno na iyon ng emosyon ngayon. Akala ko magsasalita siya pero hindi. Nanatili lang siyang nakatitig sa akin. Tila kinakabisa ang bawat anggulo ng aking mukha. Ngunit kahit na ganoon, kitang-kita ko pa rin ang pagkislap ng kanng asul na mga mata.

“G-Galit ka pa rin ba sa akin?” Tanong ko. Hindi siya nagsalita at patuloy lang na nakatitig sa akin. Naasiwa ako kaya binaon ko ang aking ulo sa kanyang leeg. Kusa namang pumalupot ang kanyang mga braso sa akin. “Bati na tayo,” lambing ko.

Tiningala ko siya habang nakasubsob pa rin sa kanyang leeg. Tumango siya sa akin. Nanlaki ang aking mga nata at agad siyang hinarap.

“Talaga?!” Paninigurado ko.

Ngumiti siya sa akin bago tumango. Para namang nagsibabaan ang mga anghel nang masilayan ko ang kanyang ngiti. Lalo na nang mapagtanto ko kung anong klaseng kislap ang nasa kanyang mga mata; kislap ng kasiyahan.

Niyakap ko siya ulit ng mahigpit. Niyakap niya rin ako pabalik, mas mahigpit, naramdaman ko pa ang paghalik niya sa aking ulo. Napakasarap sa pakiramdam na bumalik na ang ganitong klaseng Tyler. On the second thought, malamig naman talaga si Tyler, ganoon naman talaga ang katangian niya sa lahat ng tao. Ngunit sadyang namumukod-tangi lang talaga ako na tinatrato niya ng kakaiba, at ayokong mabago iyon. That makes me feel so special, and wanted.

“You don’t know how happy I am right now, Zafina.” Tumingala ako sa kanya ng may pagtataka sa mukha.

“Bakit?”

“You don’t want me to leave you, do you?” Ngingiti-ngiting sabi nito. Napa-iwas ako ng tingin kasabay ng mas pagbilis ng tibok ng puso ko.

“I-Iyong cellphone,” pag-iiba ko ng usapan. Hindi ko pa kasi kayang sagutin ang katanungan niya. Dahil mismong sarili ko ay hindi pa alam ang sagot doon. Awtomatiko namang kumunot ang noo niya sa binanggit ko. “Totoong bigay iyon ni Enayis sa akin, pero hindi para makahingi ako ng tulong. Kundi para bigyan ako ng paraan para magkabati na tayo.”

“How? What’s with the phone?”

Huminga ako ng malalim. This time, I want to be honest with him. Pinagdudahan niya ako kanina tungkol sa layunin ko sa paghingi ng selpon, simple dahil binigyan ko siya ng dahilan para pagdudahan ako. Kaya ngayon ay nagiging maingat na siya. Pero gusto kong alisin ang pagdududa niya, gusto ko ng makuha muli ang tiwala niya, ngunit hindi para mapaikot siya, kundi para pahalagahan iyon ng buong-buo.

“P-Pornography,” bulong ko.

“What? I think I heard it wrong,” kunot-noo nitong tunong. Muli akong huminga ng malalim para humugot ng lakas.

“Ang sabi ko, p-porno, porno ang laman no’n.” Mas malakas ko ng sabi. Lumarawan ang gulat sa mukha nito. As in, gulat na gulat. Hindi ko na dapat pang ipagtaka iyon. “On how to pleasure a guy, to be exact.” Bulong ko at napayuko.

Hindi siya nagsalita. Kinabahan ako roon. Gusto kong tumingin sa kanya kaso hindi ko magawa. Gusto kong malaman ang nasa isip niya ngunit imposible.

“A-Akala ko lang kasi, m-mapapatawad mo ako sa ganoong paraan. I… I was so desperate, ayoko ng pagtrato mo sa akin kanina Tyler, ayoko ng gano’n. P-Pakiramdam ko ay nagsawa ka na sa akin at maghahanap ka na ng ibang babae. Ayoko ng ganoong pakiramdam. Please don’t do that again.” Pagmamakaawa ko habang nakayuko pa rin. Tumulo ang isang butil ng luha sa aking mata ngunit agad ko iyong pinunasan. Nagiging iyakin ako ngayon at nabi-biwisit ako ng dahil doon. Marahan akong napakislot nang hinawakan niya ang aking baba at pilit akong pinatingala sa kanya.

“I’m sorry if I made you felt unwanted. I’m sorry baby, I’m

so sorry.“ Napatitig ako sa mga mata niyang puno ng pagsisisi. “But I want you to know that I won’t find another girl, if that’s what you’re scared about. I want you to know that it’s been always you, Zafina. It’s been always you who’s entering my mind, giving me unusual but wonderful feeling, and making me feel new things that I’ve never felt before…

… It’s been always you, baby. Only you, always remember that.“

Kabanata XXIII

Mabilis at malakas na kumalabog ang puso ko. Parang may nagkakagulo doon, lalo na at nakadikit sa akin ang mga nagsusumaong mata ni Tyler. Gusto kong haplusin ang mukha niya, pero hindi ako makagalaw. Para akong paralisado, ganoon ba talaga kalaki ang epekto ng sinabi niya sa akin? Pero alam ko, hindi lang ang sinabi niya ang may epekto sa akin, kundi yung nagsabi mismo, it’s Tyler himself.

Nasira ang pagtititigan namin nang tumunog ang kanyang selpon. Napahiwalay ako sa kanya, ngunit ganoon pa rin ang tibok ng puso ko. Mabilis pa rin at malakas, parang gusto nang kumawala sa dibdib ko. Maang lang akong nakatitig kay Tyler nang kunot noo niyang kinuha ang kanyang selpon, na tila naiinis.

Hindi pa rin ako makapaniwala sa kanyang sinabi. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Kaya hanggang ngayon ay nanatiling tikom ang bibig ko hanggang sa sagutin niya na ang tawag. Ang isang kamay niya ay nakahawak na sa bewang ko ngayon, pinipigilan akong umalis. Habang ang isa ay nakahawak sa selpon na nasa kanyang tenga.

“

What

you

want

?“ Malamig na tanong nito sa kausap. Pinagmasdan ko lamang siya, sa pader lang siya nakatingin.

“

I’m

busy

,“ madiin nitong sabi sa kausap. Sumulyap pa ito saglit sa akin.

“

Why

don’t

you

just

tell

your

shit

now

?!“ Muntik akong mapakislot nang sumigaw siya. Kumunot pa ang kanyang noo at bumigat ang paghinga na nangangahulugang galit siya at nagtitimpi.

“

Fine

Whatever

you

say

,“ kunot-noo pa ring sabi nito bago binaba ang tawag. “

Fuck

.“ Narinig ko pang bulong nito sa inis. Pero nang tumingin siya sa akin ay nag-iba na ang kanyang ekspresyon, lumambot iyon.

“

Sino

iyon

?“ Nagtatakang tanong ko.

Hinapit ako nito palapit sa kanya bago sumagot. “

It’s

Kristoff

,“

Napakunot ang noo ko. Pamilyar ang pangalan pero hindi ko ganoon naaalala. Nang makita niya ang reaksyon ko ay muli siyang nagsalita. “

so-called

father

,“ maririnigan ng pait ang pagkakasabi nito.

Naalala ko tuloy ang kinwento sa akin ni Tyron, iyong naging buhay at pinagdaanan ni Tyler, kung bakit ayaw niya sa kanyang ama. Hindi ko alam kung alam ba ni Tyler na alam ko na ang tungkol doon. Hihintayin ko na lamang ang panahon kung kailan handa na siyang buksan ang tungkol sa nanay niya sa akin… Kung sakaling magkasama pa nga ba kami sa panahong iyon.

“

Anong

sinabi niya?“ Usisa ko. Sana lang ay huwag siyang magalit sa pagtatanong ko.

“

wants

come

over

his

mansion

said

has

important

word

for

.“ Masama ang timplang wika nito. Humigpit pa ang hawak niya sa aking bewang. Kaya para pakalmahin siya ay hinaplos ko ang kanyang braso, dahilan para mapatingin siya sa akin.

“

Anong

gagawin

?“ Tanong ko.

Bumuntong hininga siya bago sumagot, “

have

choice

need

his

mansion

right

now

.“

“

?“

“

Yes

You’re

coming

with

,“

Tumango ako, ngunit ang totoo ay lihim na akong napapalunok. Makikilala ko sa personal ang tatay niya. Nagbibigay iyon sa akin ng matinding kaba, kahit na nakita ko naman na ang tatay niya noong kaarawan niya dati, ay iba pa rin kapag makikilala at makakausap ko siya ng personal. Natatakot ako sa posibleng magiging tingin niya sa akin.

“Change

now

I’ll

the

bathroom

.“ Wika ni Tyler bago niya ako hinalikan sa noo.

Kumuha siya ng kanyang susuotin sa aparador bago siya nagtungo sa banyo. Pagkapasok niya roon, ay nagpakawala ako ng marahas na hininga. Hindi maganda ang pakiramdam ko sa ideyang tatapak ako sa mansyon nina Tyler, ayokong mag-isip ng negatibo pero hindi ko mapigilan.

Pumikit ako ng madiin at umiling para maalis ang mga nasa utak ko. Makikisabay na lamang ako sa agos ng mangyayari mamaya, sa madaling salita; Bahala na.

Nagtungo na ako sa aparador para maghanap ng susuotin, naligo naman na ako kanina kaya ang magbihis na lang ang kailangan kong gawin ngayon. Napatabingi ang ulo ko habang pinagmamasdan ang mga damit ko, ayaw kong magsuot ng simpleng shirt lang at pantalon, nahihiya ako. Magmumukha akong basahan sa mansyon nila kung ganoon.

Narinig ko ang lagaslas ng tubig sa banyo. Mabutin iyon, mas magandang matagalan si Tyler sa paghahanda para hindi niya ako kailangang hintayin ng matagal. Mukhang matatagalan din kasi ako sa pagpili ng aking susuotin.

Napunta ang tingin ko sa mga bestida ko. Bihira kong suotin ang mga iyon, kapag may okasyon lang. Pero ngayon, mukhang mapapasabak ulit ako sa pagsuot ng isa sa mga ’yon. Gusto kong magmukhang desente sa mukha ni Mr. Smith, ang tatay ni Tyler. Gusto kong ipakita sa kanya na kahit papaano, ay bagay kami ng anak niya. Nakagat ko ang aking labi, here comes this unusual feeling again. At sa pang-ilang beses, ay binalewala ko lang ang pakiramdam na iyon. I’m not ready to know that feeling yet.

Sa huli, ay napili ko ang isang bestidang kulay pastel pink. Napakaganda no’n, pero hindi naman ganoon ka-gara, naaangkop lang iyon para sa pupuntahan namin ni Tyler. Off shoulder ’yon, hapit sa bandang dibdib at bewang, pero umaagos na pagdating sa ibabang parte. Hanggang itaas iyon ng aking tuhod.

Nagpalit na ako ng damit. Nagsuot lang din ako ng puting flat shoes bago ko finishtail braid ang buhok ko sa isang gilid. Napapahinga ako ng malalim habang tinitignan ko ang repleksyon ko sa salamin. Nagpulbo lang ako, at light pink na lipstick bilang palamuti. Sa huli ay nakontento naman ako sa ayos ko. Kahit papaano ay nagawa kong maging mukha pa ring simple ngunit desente.

“Are

you

ready

“

Napatingin ako sa banyo nang may magsalita roon. At nakita ko si Tyler na natigilan nang makita ako. Napangiti ako ng matamis, na ikinalunok niya. Kitang-kita ko ang pagtaas-baba ng kanyang adam’s apple habang pinagmamasdan ako. Hindi ko tuloy maiwasang gayahin siya.

Hinagod ko ng tingin ang kanyang kabuuan at napagmasdang naka-simpleng jeans lamang siya at gray v-neck shirt. Pero napakalakas pa rin ng dating niya. Idagdag pa na hapit na hapit sa katawan niya ang kanyang shirt kaya malaya kong nakikita ang kanyang muscles. Parang ang sarap haplos-haplusin ng mga iyon.

Lumunok ako bago ko sinimulang maglakad palapit sa kanya na hanggang ngayon ay nakatitig lamang sa akin. Lihim akong napamura. Nakakapanghina talaga ang mga titig niya. Halos mangatog ang tuhod ko kaya ganoon na lang ang pasasalamat ko nang makarating sa harap niya ng hindi natutumba.

“

You’re

gorgeous

,“ aniya nang makatayo na ako sa kanyang harapan.

Napaiwas ako ng tingin. Nariyan na naman ang pamilyar na kabog ng puso. Naramdaman ko rin ang pamumula ng magkabilang pisngi ko. Shit. Inaamin ko, kinikilig ako. Damn. Bihira lang mamuri ang isang taong katulad niya kaya siguro ganito ang nararamdaman ko.

“T-Tara

?“ Pang-iiba ko sa usapan. Napangisi siya nang mapansin iyon. Pero mabuti at hindi niya na lamang pinansin. Imbis ay hinapit niya ang bewang ko at nagsimula na kaming maglakad palabas.

Nang marating namin ang main door ng bahay ay humigpit ang hawak niya sa aking bewang. Nakuha ko kaagad ang ibig sabihin no’n. Ngayon kasi ang unang beses na lalabas ako ng bahay, maliban sa hardin na pinuntahan ko no’n. Marahil ay iniisip niya kung ano ang maaari kong gawin sa oras na makalabas kami.

Hahawakan niya na sana ang seradura ng pinto nang hawakan ko ang kamay niya. Awtomatiko siyang napatingin sa akin na may pagtataka sa mukha. Hindi ako nagsalita, sa halip ay tumingkayad ako para bigyan siya ng mabilis na halik sa tungki ng kanyang ilong.

“

won’t

escape

, I

won’t

leave

you

promise

.“ Sinsero kong sabi at hinaplos pa ang kanyang nakakaakit na panga.

Napatitig lang siya sa akin. Hindi ko alam kung dahil sa nagdududa siya sa sinabi ko, o dahil sa ginawa kong biglang paghalik sa kanya. Sa ilong lang naman, hindi ko napigilan, nagyayabang kasi iyon sa tangos.

Ilang minuto pa ang lumipas bago siya nagpakawala ng hininga, na tila nakampante. Tumango siya sa akin bago niya hinawakan ang kamay ko na nasa kanyang panga. Dinala niya iyon sa kanyang labi at binigyan ng masuyong halik.

Halos mapaawang ang aking labi sa kanyang ginawa. Ramdam na ramdam ko ang lambot ng kanyang labi sa aking palad, nagbigay iyon ng kakaibang kuryente sa akin, na dumaloy mula sa aking kamay papunta sa aking buong katawan. Weird man pakinggan, pero ganoon ang naramdaman ko.

Tuluyan na kaming lumabas ng bahay. Nang malagpasan namin ang hardin ay bumungad sa akin ang napakalaking gate. Doble ko yata ang laki no’n. Pero hindi ko na iyon masyadong napagmasdan dahil hinila na ako ni Tyler patungo sa kanyang sasakyan. Nagsimula na siyang magmaneho at kusang bumukas ang gate para makalabas kami. Namangha ako ng dahil doon, lalo na nang kusa din iyong nagsara, napakahigh-tech.

Nabalik ang tingin ko kay Tyler nang pinagsiklop niya ang aming mga kamay, habang ang kabila niya namang kamay ay nakahawak sa manibela.

“

Sleep

for

now

this

will

long

ride

,“ wika niya habang deretso ang tingin sa daan.

Tumango ako kahit wala naman akong balak gawin ang sinabi niya. Nakatingin lang ako sa bintana at pinagmamasdan ang paligid. Puro puno, nasa gubat pa yata ang bahay na tinutuluyan namin. Hindi nagtagal ay kinain ko din ang sinabi ko, dahil unti-unti na akong inantok dahil wala naman akong ibang makita sa labas kundi puno. Kaya sa huli, ay hindi ko napigilan ang makatulog sa byahe.

Nagising lamang ako nang maramdaman ko ang mabining paghaplos ni Tyler sa aking pisngi. Napadilat ako at bumungad sa akin ang napakagwapo niyang mukha.

“

We’re

here

,“ tumango ako.

Nauna na siyang bumaba ng kotse para pagbuksan ako. Nang makababa na rin ako ay napahinga ako ng malalim habang nakatitig sa kanilang mansyon. I’m here again. Hindi ko talaga alam pero pakiramdam ko ay mag mangyayari ngayong hindi ko magugustuhan. Sana lamang ay mali ako.

Inalalayan ako ni Tyler papasok. Lahat ng kasambahay na madadaanan namin ay yumuyuko bilang pagbigay galang kay Tyler na hindi niya naman pinapansin. Lahat din sila ay napapatingin sa akin pagkatapos ay sa kamay ni Tyler na nakakapit sa aking bewang, pagkatapos ay awtomatikong lalaki ang kanilang mga mata at mapapanganga. Siguro ay ganoon lang talaga hindi kapani-paniwala na may dalang babae si Tyler dito. Napaisip tuloy ako at bahagyang natigilan. Ako nga lang ba talaga ang dinalang babae ni Tyler dito?

Lumapit sa amin ang kanilang isang tauhan at sinabi kung nasaan mahahanap si Mr. Smith, nasa pool side daw ito kaya nagtungo kami roon. Malayo pa lamang ay natatanaw ko na ito, may kasama siyang babae ngunit nakatalikod ito sa aming gawi.

Madali kaming napansin ni Mr. Smith na kanina’y nakikipagtawanan sa kanyang kausap. Mabilis itong tumayo at lumapit sa amin. Katulad ng mga kasambahay, ay napadako ang tingin niya kung nasaan ang kamay ni Tyler kaya napigil ko ang aking hininga. Lalo na nang makita ko ang pagtiim bagang nito.

“Start speaking now,

can

home

early

.“ Malamig na sabi ni Tyler sa kanyang ama.

“

want

private

,“ madiin din namang sabi ng ama nito at tumingin sa akin. Tumingin na lamang ako kay Tyler para maiwasan ang tingin nito, na ngayon ay humihinga ng malalim bago ako binalingan.

“

Will

that

okay

with

you?“ Tumango ako. Hinalikan niya muna ang gilid ng aking noo bago sila naglakad paalis.

“

How

sweet

,“

Napatingin ako sa harap ko nang magsalita ang kanina yatang kasama ni Mr. Smith. At halos lumuwa ang mga mata ko sa panlalaki nang makita ko kung sino ang taong iyon. S-Si Jamaica!

“

A-Anong

ginagawa

dito

?“ Gulat kong bulalas. Ngumisi siya.

“

Baliktad

yata

ako

dapat

ang

nagtatanong

niyan

sayo

Ano

ang

ginagawa

dito

mansyon

?“

Kumunot ang noo ko sa pagtataka. Mansyon niya?

“

Hindi

kita

maintindihan

,“ humalakhak siya dahil sa aking sinabi.

“

Poor

you

Zafina

. Hindi

alam

unti-unti

nang

nakukuha

ang

lahat

sayo

.“ Kumunot ang noo ko. Mas lalo namang lumaki ang ngisi niya.

“Wala

kang

makukuha

akin

dahil

wala

akong

maibibigay

.“

“Don’t be such a naïve, Zafina.

Alam

naman

nating

mayroon

kang

kaisa-isang

pagmamay-ari

ngayon

hindi

ng-hindi

matutumbasan

kahit

anong bagay,

but

sad

say

mapapasaakin

.“

Unti-unting pumasok sa aking utak ang ipinapahiwatig niya. Napaatras ako ng isang beses kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko. Tyler

“

ano

Napipi

Napagtanto

nasa

akin

rin

ang

huling

halakhak

?“

Napatingin ako kay Jamaica. Kumuyom ang mga palad ko. Nagdidilim ang paningin ko at parang gusto ko siyang sugurin. Pero hindi ko iyon gagawin dahil ayaw kong gawing mababa ang pagkatao ko para lang sa babaeng ito. Isa pa, hindi ko pa naman nakakalimutan kung saang lugar ako nakatungtong ngayon. Kailangan kong magbigay respeto sa tatay ni Tyler.

“

Hindi

magtatagumpay

kung

anomang

plano

Jamaica

sigurado

ako

roon

.“ kalmadong pahayag ko, pinipilit ang sariling maging kalmado. Tumaas ang isang kilay niya sa akin.

“

Tanggapin

lang

ang

katotohanan

kahit

anong

mangyari

akin

rin

ang

bagsak

Tyler

.“ Pinagkrus niya ang kanyang mga braso bago nagpatuloy, “

Iba

man

ang

pag-uugali

Tyler

yes

he’s

extremely

cold

Pero

lalake

rin

siya

katulad

mga

kalalakihan

hindi

niya

ako

tatanggihan

Aba

palay

nga

ang

lumalapit

manok

aayaw

siya?“

“

Para

akin

Sino

namang

tatanggap

isang

bulok

at masangsang

palay

?“

Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang matalas na pananalita ko ngayon. Basta sobra na ang inis na aking nararamdaman, iyon lang ang alam ko.

“

How

dare

you

bitch

!“

Hindi ko napaghandaan ang malakas niyang pagsampal sa akin. Napabaling ang mukha ko sa kaliwa. Muling kumuyom ang kamay ko sa pagpipigil. Huwag kang papatol sa isip-bata, Zafina.

“

Parehas

kayo

nanay

Akala

kung

sino

Kaya

maagang

namatay

ang

ipokritang

iyon

!“

Nagpantig ang tenga ko sa narinig. Insultuhin niya na ako, huwag lang ang nanay ko. Kaya ko pang magpigil kung ako lang ang nabibiktima ng matabil niyang dila, pero huwag na huwag niyang isasama ang nanay ko, ibang usapan na iyon. Nawala na ang mga natitira kong pagpipigil. Tuluyan nang dumilim ang aking paningin sa kanyang sinabi. Ang sinisigaw lang ng utak ko, ay mabigyan ng leksyon ang babaeng ito.

Hindi na ako nagdalawang-isip pa na hablutin ang buhok niya. Napahiyaw siya dahil doon at hinablot din ang buhok ko. Pero hindi ko iyon ininda, hinila-hila ko ang buhok niya sa inis. Nanggigigil ako, sobra akong nanggigigil sa galit!

“

Hayop

Bitawan

!“

Muli niya akong sinampal. Kinalmot ko naman siya sa braso bilang ganti. Pero wala akong panama nung ako ang kalmutin niya sa leeg. Ang tulis ng mga kuko niya!

Narinig kong may sumigaw na babae, napatingin ako ro’n at nakitang katulong iyon. Nabitawan niya ang dala-dala niyang tray nang makita kami na naglalaman ng mga pagkain bago siya nagtatakbo na sinisigaw ang ‘sir’. Shit! Siguradong si Mr. Smith ang tinatawag niya!

Natigilan ako dahil sa realisasyon at kaba. Dahil doon ay kinuha ni Jamaica ang tsansa para itulak ako. Natumba ako at agad niya akong kinubabawan para sampal-sampalin. Lihim akong napamura. Wala akong alam sa ganitong labanan pero kinain ako ng galit ko kanina. Sinubukan kong salagin ang mga sampal niya pero masyadong bihasa sa ganitong mga away si Jamaica kaya walang epekto ang pagsalag na ginagawa ko.

“

ano

Susugod

-sugod

tapos

talo

rin

naman

pala

?!“

Pilit kong inipon ang lahat ng lakas ko bago ko siya tinulak mula sa aking ibabaw. At hindi ko napansin na nasa gilid lang pala namin ang pool kaya ang kinalabasan ay nahulog siya roon! Napatayo agad ako kahit masakit ang ibang parte ng aking katawan sa akin.

“

Zafina

!“

“

Jamaica

!“

Napalingon ako kina Tyler at Mr. Smith na tumatakbo papunta sa amin. Pero bumalik ang tingin ko kay Jamaica nang sumigaw ito mula sa tubig.

“

T-Tulong

!“ Inatake ako ng kaba. At imbis na tumalon sa tubig para tulungan siya ay napaatras ako.

Hindi rin naman nagtagal ay may tumalon na tauhan nina Tyler sa tubig para sagipin si Jamaica. Umubo-ubo siya nang makaahon at agad siyang dinaluhan ni Mr. Smith. Pero ang kinagulat ko ay nang magsimula siyang humagulgol.

“

S-She

pushed

!“ Aniya at tinuro ako. Napasinghap ako, lalo nang napunta sa akin ang nanlilisik na mga mata ni Mr. Smith.

“

Get

that

woman out

sight!“

Akmang lalapit na sa akin ang mga tauhan nila nang hinawakan ako ni Tyler paharap sa kanya. At awtomatikong nagdilim ang paningin niya nang makita ang magkabilang pisngi ko na siguradong namumula na dahil sa walang sawang pananampal sa akin ni Jamaica kanina. Akmang lalapit siya sa kinaroroonan nito pero pinigilan ko siya sa braso.

“A-

Alis

tayo

dito

Tyler

p-please

,“

“Not

until

kill

that

b*tch

“

Who

are

you

calling

b*tch,

Tyler

?!“ Napakislot ako nang sumigaw din si Mr. Smith.

“T-

Tyler

please

,“ pagmamakaawa ko pero walang nangyari. Galit na galit siya. Akmang susugod siya kina Jamaica pero niyakap ko siya sa bewang.

“

P-Please

Tyler

u-umalis

lang

tayo

N-Natatakot

ako

,“ nanginginig kong sabi.

Napatingin siya sa akin at muling nagtagis ang kanyang bagang. Mariin siyang pumikit at huminga ng malalim na tila kinakalma ang sarili, bago ay hinila niya na ako palabas na lubos kong pinagpapasalamat. Ayaw ko lang naman nang palalain pa ang gulo. Dahil inaamin kong may naging kasalanan din ako. Hindi ko nagawang pigilan ang aking sarili.

Nang makapasok kami sa kanyang sasakyan ay kinuha niya ang braso ko, tinignan niya iyon na tila ba hinahanap kung may naging sugat ba ako o pasa. Ginawa niya rin iyon sa iba pang parte ng katawan. Sa totoo lang ay masakit ang likod ko dahil sa pagkakatulak sa akin ni Jamaica kanina, pero hindi ko na lang sinabi dahil baka kung ano pa ang gawin ni Tyler.

Hinawi niya ang aking buhok at tumigil ang mga mata niya sa kalmot ko sa leeg na ngayon ay nagdurugo. Bumagal ang hininga niya. At muntik na akong mapatalon nang hampasin niya ang manibela ng sasakyan.

“

Damn

This

fault

!“ Napasabunot siya sa kanyang buhok. Halo-halo ang kanyang ekspresyon.

Hinawakan ko ang kanyang kamay at hinaplos iyon para pakalmahin siya. Napatingin siya sa akin at agad lumambot ang kanyang ekspresyon nang makita ako. Umakyat ang kamay niya patungo sa aking pisngi, banayad niya iyong hinaplos na tila ba natatakot na masaktan ako.

“

You

don’t

deserve

this

,“ bulong niya. “

hate

myself

for

not

being

able

protect

you

. You

don’t

deserve

scared

you

don’t

deserve

unsafe

you

don’t

deserve

be hurt, and damn

can’t

the

fact

that

you

experienced

those

because

.“

Hinawakan ko ang kamay niya na nasa aking pisngi bago ngumiti. “

You’re

here

now

ayos

’

.“

Huminga siya ng malalim bago nagsalita, “

won’t

let

them

that

you

again

they

will

have

through

first

.“ Muli niyang hinaplos ang akung mukha. “

And

won’t

leave

you

ever

again

even

d-mn

millisecond

.“

Dahil sa huling sinabi niya ay naalala ko ang sinabi ni Jamaica. Iiwan daw ako ni Tyler para sa kanya. May tiwala ako kay Tyler, pero kay Jamaica, wala. Hindi ko alam ang susunod niyang hakbang. Ni hindi ko nga rin alam kung bakit siya nasa mansyon ng mga Smith. At iyong pakikitungo sa kanya ni Mr. Smith, napakakakaiba.

Nawala na sa utak ko na ayaw sa akin ni Mr. Smith. Ang nasa isip ko na lang, ay ang mga posibleng binabalak ni Jamaica. Hindi ko tuloy maiwasang kabahan. Anong

plano

, Jamaica?

Kabanata XXIV

Tahimik ang aming naging byahe pag-uwi. Maging sa pagpasok namin sa loob ng bahay ay walang nagsasalita, pero minsan ay napapabuntong-hininga si Tyler sa hindi ko malamang dahilan. Umupo ako sa kama pagpasok namin sa kwarto. Napahinga ako ng malalim at wala sa sariling napatulala. Ngayon lang tuluyan na rumehistro sa utak ko ang lahat. Ayaw sa akin ng tatay ni Tyler.

Napatingin ako sa harap ko nang sumulpot doon si Tyler. Umupo siya sa tabi ko, pagtingin ko sa kamay niya ay may hawak na siyang first aid kit.

“

Let’s

get

your

wound

cured

,“ wika niya at nagsimula nang buksan ang first aid kit.

“

Hindi

kailangan

maliit

lang

naman–“

Hindi ko na natuloy ang sasabihin ko nang hawiin niya na ang buhok ko tsaka inilagay ito sa kabilang gilid ng aking leeg kung saan walang sugat. Napabuntong hininga na lang ako.

Sinimulan niya nang gamutin ang sugat ko. Napalunok ako nang mas lumapit pa siya sa akin. Nalalanghap ko na ang mabango at kaakit-akit niyang amoy. Parang gusto ko siyang kabigin bigla at amoy-amuyin ang kanyang leeg.

Napakislot ako nang maramdaman ang bulak sa aking kalmot. Habang ginagamot niya ako ay parang may nagtulak sa akin para magpaliwanag sa kanya ng tungkol sa nangyari kanina.

“

I’m

sorry

,“ bulong ko. Pero dahil malapit lang siya sa akin ay narinig niya iyon. Tinignan niya ako ng nakakunot-noo.

“

For

what

?“

“

H-Hindi

sinasadyang

matulak

Jamaica

kanina

W-Wala

naman

talaga

akon

balak

gawin iyon

p-pero–

“

You

don’t

need

explain.

believe

you

matter

what

happens.“ nakahinga ako ng maluwag sa sinabi niya.

“

Thank

you

,“ sabi ko.

Nang matapos niya na ang kanyang ginagawa ay nagtungo na ako sa banyo para magbihis na ng pambahay. Naalis ko na ang aking pantaas, kasunod ng aking pambaba. Ngunit natigilan ako nang makita ang aking panloob… May bahid iyon ng dugo. Tila pumroseso pa ang utak ko bago ko tuluyang napagtanto na dinatnan na pala ako.

Oo, dinatnan na nga ako. Hindi ako buntis. Walang nagbunga sa ginawa namin ni Tyler.

Pero bakit imbis na matuwa ay ang bigat ng dibdib ko? Huminga ako ng malalim. You should be happy, Zafina, may tsansa pa para maabot mo ang pangarap mo. Pero bakit taliwas no’n ang nararamdaman ko?

Umiling ako bago dahan-dahang nagtungo sa pinto. Para akong nanghihina na ewan, hindi ko maintindihan. Kaya pala medyo moody ako ng nagdaang araw, magkakaroon na kasi ako.

“

Tyler

,“ tawag ko sa kanya mula sa loob ng banyo. Nanatiling nakasara ang pinto ng banyo, wala pa rin kasi akong saplot hanggang ngayon.

Narinig ko agad ang mga yabag ni Tyler papalapit. Sumunod ang kanyang boses, “

What

Zafin

a?“

“

Pwede

bang

kuhan

pads

?“

“

What

don’t

understand

,“

Huminga ako ng malalim, “

I-I

mean

napkin

.“ Nakagat ko ang aking ibabang labi. “

D-Dinatnan

kasi

ako

period

.“

Wala akong narinig na kung ano kay Tyler. Hindi ko rin makita ang reaksyon niya dahil nasa loob pa rin ako ng banyo. Napalunok ako. I badly want to see his face.

“T-Tyler?”

Narinig ko ang kanyang malalim na paghugot ng hininga bago sumagot. “

Alright

,“

Narinig ko na ang mga yabag niya paalis pagkatapos no’n. Napasandal ako sa pinto. Is he disappointed? Is he mad? Or sad? Is he okay? Is he– Nagpakawala ako ng marahas na hininga. Quit this shit, Zafina. You shouldn’t feel this way. In fact, you should rejoice.

Pumikit ako ng madiin. This is so frustrating. Nakakainis. Sobra. Ginugulo ako ng sarili kong utak.

Napaalis ako sa pagkakasandal sa pinto nang may kumatok doon. Bahagya ko iyong binuksan, ngunit nanatili akong nasa likod ng pinto. Sinungaw naman ni Tyler ang kanyang kamay na may hawak na plastik, kinuha ko iyon agad.

“

Salamat

,“ wika ko pero hindi siya sumagot. Basta niya na lamang sinara ang pinto.

Napabuntong-hininga na lang ako bago nagsimulang magbihis. Natapos na ako’t lahat-lahat ngunit hindi ko magawang lumabas. Hahawakan ko ang seradura pero babawiin ko rin ang kamay ko. Minsan talaga, kahit sarili mo, hindi mo na maintindihan, hindi mo na nga rin mapagkatiwalaan.

Huminga ako ng malalim bago ko pinilit ang sarili kong lumabas. Hinanap agad ng mata ko si Tyler at nakita ko siya sa may balkonahe. Tahimik akong nagtungo roon. Nang tignan ko siya ay nakita kong malayo ang tingin niya, tila malalim ang inisiip.

Kung bibigyan lang ako ng pagkakataon na bigyan ng isang kapangyarihan, pipiliin ko ang kakayahan na makabasa ng isip. Dahil kahit kailan ay hindi ko mabasa ang takbo ng utak ni Tyler. Tulad ngayon, dahil ba sa hindi ako buntis kaya malalim ang iniisip niya, o baka may kinalaman iyon sa pag-uusap nila ng tatay niya?

Gusto ko tuloy itanong sa kanya kung ano ang pinag-usapan nila. Gusto kong itanong kung sakaling may binanggit si Mr. Smith tungkol sa panunuluyan ni Jamaica sa kanila. Kung bakit naroon ang babaeng iyon. Kung bakit niya sinabing mansyon niya iyon. At kung bakit siya kampanteng mapupunta sa kanya si Tyler.

Gusto kong itanong lahat ng iyon sa kanya. Pero wala akong lakas ng loob. At mas lalong wala akong karapatan. Oo, sinabi niyang ako lang, ako lang palagi. Pero hindi no’n mababago ang katotohanan na tapos na kami, na isa niya lang akong hamak na ex-girlfriend.

“G-Galit ka

sa’kin

?“

Nakuha ko ang atensyon ni Tyler. Tumingin siya sa akin. Maging ang kanyang ekspresyon ay hindi ko rin mabasa.

“

Why

would

?“

“Hindi

alam

,“ mahinang sagot ko.

Nagsimula siyang lumapit sa akin, nanatili lang ako sa aking kinatatayuan. Pero hindi ko inaasahan ang bigla niyang paghigit sa akin para yakapin ako.

“

I’m

mad

Zafina

.“ Bulong niya. Mas humigpit pa ang yakap niya sa akin.

Hindi nga siya galit, pero parang may mali. Hindi ko alam kung mabigat ba ang loob niya, o kung may problema ba siya, o parehas. Isa do’n ang sagot, alam ko, ramdam ko. Hindi niya ako yayakapin para sa wala lang, niyakap niya ako para may makapitan. Kaya niyakap ko rin siya pabalik, umaasang maiaalis no’n kahit panandalian lang ang kung anomang mabigat na dinadala niya.

Lumipas ang isang linggo, everything is okay between Tyler and I. Pinagsisilbihan niya ako, as usual. Pero hindi no’n maitatago ang napapansin kong madalas na pananahimik niya. Oo, tahimik naman talaga siya. Pero iba ngayon, kasi dati, nananahimik siya dahil sa gusto niya lang. Pero ngayon, nananahimik siya dahil mayroon siyang malalim na inisiip. Kating-kati na akong itanong sa kanya kung ano iyon, konti na lang, ay mapipilitan na talagang lumabas mula sa aking bibig ang mga katanungan ko.

“

Change

Zafina

we’re

going

somewhere

.“

Nagulat ako sa sinabi ni Tyler. Aalis ulit kami? Ito pa lang ang pangalawang beses na lalabas muli kami ng bahay kaya nagulat ako. Ipinagkibit-balikat ko na lamang iyon at nagsimula nang magbihis gaya ng sinabi niya.

“

Saan

tayo

pupunta

?“ Tanong ko sa kanya habang kinakabit na ang aking seatbelt.

“

You’ll

know

when

got

there

,“ tumango na lang ako sa sinabi niya.

Habang patagal ng patagal ang aming byahe, nagiging pamilyar na sa akin ang daan na aming tinatahak. Napaayos ako ng upo at tinignan si Tyler, deretso lang ang tingin nito sa daan. Binalik ko ang tingin ko sa bintana kasabay ng pagtigil ng aming sinasakyan. Tama nga ang hinala ko, sa sementeryo ang punta namin.

Hanggang lumabas kami ni Tyler ay pinagmamasdan ko lang ang paligid. Madalas ako rito noon para kausapin si tatay. Kahit puntod niya lang ang nakikita ko noon at hindi siya mismo, na kahit para lang akong nakikipag-usap sa hangin dahil wala namang sumasagot sa akin, patuloy pa rin ako sa pagpunta rito. Natigil lang iyon nang naging busy ako sa pag-aaral.

Hinawakan ni Tyler ang aking kamay bago kami nagsimulang maglakad. Ang isa niya namang kamay ay hawak-hawak ang bulaklak na binili niya kanina, at isa ring kandila. May hinala na ako kung sino ang sinadya namin dito.

Tumigil kami sa tapat ng isang lapida. Linuhod ni Tyler ang kanyang isang paa para ilagay ang bulaklak na dala namin doon. Pagkatapos ay sinindihan niya na ang kandila at tinirik iyon sa tabi ng lapida.

Trina Therese Smith

1970

2009

Kind & Loving Mother

“

It’s

her

death

anniversary

today

,“ mahinang wika ni Tyler habang hinahaplos ang pangalan na nakaukit sa lapida.

Lumunok ako dahil parang may nakabara sa lalamunan ko. Unti-unti akong lumapit sa kanya. Tumayo naman siya bago hinawakan ang bewang ko.

“

Mom

want

you

meet

Zafina

,“ masuyo niyang

hinagod ang aking bewang. “

I’m

sure

you’ll

love

her, if

you’re

just

here

,“ humina ang boses niya sa huli niyang sinabi.

Nanatili akong walang imik. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin, o kung dapat ba akong magsalita. Hinubad ni Tyler ang kanyang coat bago iyon inilapag sa madamong lupa, umupo siya roon at ginabayan din ako para umupo sa tabi niya.

Nang tignan ko siya ay nakatitig lang siya sa may lapida. Siguro ay kinakausap niya sa kanyang isip ang mama niya ngayon. Pinili ko na lang na huwag siyang istorbohin, I think he needs this moment. Nilibot ko na lamang ang aking paningin, doon ko napagtanto na hindi kalayuan dito ang libingan ng tatay ko. Gusto kong pumunta roon pero hindi ko iiwan si Tyler sa mga ganitong pagkakataon. Wala ako noong nga panahong nagdusa siya nang namatay ang mama niya, ayokong maramdaman niya muli ang mag-isa. Gusto kong iparamdam sa kanya na nandito lang ako, na nandito na ako.

“

Please

help

decide

mom

“ Napatingin ako kay Tyler nang bumulong siya sa hangin. Nakapikit siya at malalim na humihinga.

I knew it, may problema siya. At nakakainis dahil hindi ko alam kung ano iyon. Gusto ko iyong malaman, dahil gusto ko siyang tulungan, pero paano ko iyon magagawa kung hindi niya naman sinasabi sa akin kung ano iyon? Gusto ko ring magtanong, pero kung gusto niya naman talaga sabihin sa akin ang problema niya, sasabihin niya iyon sa akin ng walang pag-aalinlangan, iyong kahit hindi na ako magtanong pa. Pero hindi, he’s keeping his problem to himself.

Biglang umihip ang malamig na hangin. Awtomatiko akong napatingin sa lapida. I admit, I

tried

leave

your

son

many

times . That

just proves that

doesn’t

deserve

him

he’s

too

good

true

for

someone

like me.

And

doesn’t

deserve

either

, for

doesn’t

deserve

woman

who

can’t

stand

for

him

Muling umihip ang malakas na hangin. Napapikit ako ng dahil doon.

“

should

now,

it’s

getting

dark

.“ Biglang sabi ni Tyler.

Tumayo na kami. Pero habang naglalakad kami paalis, ay muli kong nilingon ang lapida. But

I’ll

try

very best not

leave

him

once

again,

unless

he’ll

give

reason

Umuwi nga kami ng walang imik. Halos mabingi nga ako sa katahimikan. Nakakabaliw ang ganitong sitwasyon, hindi ko alam kung ano ba talaga ang dapat kong gawin.

Nagtungo ako sa balkon habang hinihintay si Tyler na ngayon ay nasa banyo. Nag-iisip ako tungkol sa mga bagay-bagay. Tungkol sa kung ano ba ang nararapat kong gawin. Pumikit ako at hinayaan ang sariling malunod sa aking pag-iisip. Hanggang sa tila kidlat na pumasok sa utak ko ang isang bagay. Napadilat ako, kasabay ng pagbukas ng pinto sa banyo.

Lumabas na ako sa balkon tsaka ko kinuha ang aking pantulog na nilapag ko sa kama bago ako nagtungo sa banyo. Hindi ko na tinangka pang tumingin kay Tyler dahil tanging tuwalya lang sa bewang ang saplot niya.

Habang bumubuhos sa akin ang maligamgam na tubig mula sa shower, ay patuloy ako sa pag-iisip. Sa totoo lang, ay may ideya na ako sa dapat kong gawin, hindi lang ako sigurado kung tama bang gawin ko iyon. Pero ngayon lang naman… Ngayon lang…

I just want Tyler to be happy. Today is his mother’s death anniversary, kaya siguradong ngayon ang araw kung kailan dumating ang mga pinakamasaklap na pangyayari sa buhay niya. At gagawin ko ito, dahil gusto kong hindi lang masasamang nakaraan ang naaalala niya sa tuwing araw na ito.

Lumabas na ako ng banyo pagkabihis ko, nakita ko si Tyler na nakabihis na rin. Suot niya ang isang manipis na pajama at puting sando. Nakasandal lang siya sa headboard ng kama na tila hinihintay akong matapos. Lumapit na ako at tumabi sa kanya, sumandal din ako sa headboard. Tanging lampshade lang ang nagbibigay liwanag sa paligid. Akmang hihiga na siya para matulog nang hawakan ko ang braso niya.

“

Can

talk

first

?“

“

Why

there

something

wrong

?“ Umayos siya ng upo at tinignan ako ng may pagkabahala.

“

Yes

, I

think

there

,“

“

What

?“

“

It’s

you

Tyler

,“ natigilan ito sa naging sagot ko. “

Nararamdaman

kong

may

problema

handa

naman

akong

makinig

.“

Napabuntong hininga siya bago nagsalita, “

You

don’t

need

worry

can

handle

this

.“

“

Bakit

ayaw

mong

sabihin

akin

?“ Kinontrol ko ang boses ko, gusto kong magtampo pero alam kong hindi iyon makatutulong sa kanya. Baka mas mamroblema pa siya kaya iintindihin ko na lamang siya.

“

just

don’t

want

you

stressed

out.

And

besides

this

just

small

problem

.“

“

Kung

maliit

lang

iyon

bakit

kinailangan

nating

pumunta

nanay

para

bang

nanghihingi

gabay

kanya

. I

get

e point that s

he’s

your

mother

that’s

why

you

shared

your

problem

with

her

. Pero

kasi

Tyler

nandito

naman

ako

Pwede

rin

akong

sandalan.“

Seryoso itong napatitig sa akin. “

visited

her

not

because

want

problem

with

her

Yes

, that

was

also

part

but

there’s

.“ Ako naman ang natigilan sa sinabi nito. Kung hindi lang iyon ang dahilan, ano pa? Nakuha naman nito ang lito kong ekspresyon. “

visited

her

because

want

her

meet

you

father

a-sshole

wasn’t

able

give

you

proper

introduction

with

him,

beause

I know,

won’t

also

give

you

one

thought

of my mother,

even

she’s

dead

least

was

able

give you

proper

introduction

with her.

know

she’s

just

alive

, s

he’ll

welcome

you

happily

that

father

failed

do.“

Nagtiim ang bagang niya. Matigas ang ekspresyon niya, pero nang tumingin siya sa akin ay kitang-kita ko ang paglambot ng mga mata niya. Hinawakan niya ang aking pisngi.

“

I’m

sorry

have

family

show

you

I’m

sorry

.“

“Shh,” Nilagay ko ang hintuturo ko sa kanyang labi para patigilin siya sa pagsasalita. “

Wala

rin

akong

pamilya

Tyler

but

have

you

and

you

have

.“

Akmang magsasalita muli siya kaya diniin ko ang aking daliri sa labi niya. Pero sa hindi inaasahan, ay aksidente kong nailusot ng bahagya ang aking daliri papasok sa kanyang bibig. Natigilan ako, ganoon din siya.

Napatingin ako sa daliri kong nasa bibig niya, ramdam ko ang init sa loob no’n. Hindi ko alam kung anong nagtulak sa akin para mas ipasok pa ang daliri ko sa kanyang bibig. Naabot ng daliri ko ang dila niya na nagpasinghap sa akin. Lalo na nang naramdaman kong gumalaw ang dila niya para mabagal na ipaikot iyon sa daliri ko, bago niya iyon marahang sinipsip.

Bumigat ang paghinga ko, naramdaman ko rin ang pagtibok ng pagkababae ko na tila nasasabik. Wala pa man, namamasa na agad ako.

Sabi

inyo

may

surprise

ako

surprise

pabitin

lol

Kabanata XXV

Nakagat ko ang aking ibabang labi, bago ko hinayaan ang aking daliri na makipaglaro sa kanyang dila. Ang init na dala ng bibig niya ay tila hinawaan ang buo kong katawan.

Dahan-dahan ko nang inalis ang aking daliri mula sa bibig niya. Tsaka ko ito dinala sa aking sariling bibig. Nilabas ko ang aking dila para ihagod iyon sa aking basang hintuturo. Ang tamis. And I want more.

Dahan-dahan kong inilapit ang aking mukha kay Tyler. Malakas at mabilis ang pintig ng puso ko. Humawak ako ng mahigpit sa kanyang balikat bago ko tuluyang tinawid ang aming natitirang distansya. Sa unang dampi pa lang ng labi ko sa kanya ay nagsidaluyan na agad ang kuryente at init sa buo kong katawan. Humawak siya sa aking gilid ng leeg, habang ako ay sa kanyang batok.

Sinimulan ko nang galawin ang aking labi. Binasa ko ang kanyang pang-ibabang labi bago ko iyon banayad na sinipsip, napakalambot no’n. Mas linapit ko pa ang aking katawan sa kanya, nagbanggaan na ang aming dibdib.

Ito ang iniisip ko kanina. Dahil hindi ibig sabihin na hindi ko alam ang problema niya, ay wala na akong magagawa. May magagawa ako, at iyon ay ipalimot sa kanya ang kanyang problema kahit panandalian lamang. Isang linggo naman na ang nakalipas nang datnan ako kaya wala na ang period ko. We’re now completely free to do whatever we want sexually.

Back to the present… our kiss was sweet and passionate. Until it became aggressive. Nilabas ko na ang aking dila at gaya ng inaasahan, ay sinipsip niya iyon. Hindi rin ako nagpahuli at sinipsip ko rin ang kanyang dila dahilan para mapakapit siya sa aking bewang.

Bumaba pa ang halik niya sa aking leeg, ipinilig ko naman ang ulo ko sa isang gilid para mas mahalikan niya iyon ng maayos. Napasabunot na ako sa kanyang buhok habang napapapikit. He started unbuttoning my pajama top.

He’s moving slowly, but I like it though it’s torturing me, it’s a sweet torture. Ngayon lang kasi ang pagkakataon na gagawin namin ito ng walang napipilitan, ng hindi ako pumapalag. Now, I will let him take me freely, we will cherish every moment, I’ll make sure of that.

Tuluyan niya nang naalis ang pangitaas ko, hinagis niya lang iyon sa kung saan. At dahil wala akong suot na panloob, ay natagpuan agad ng palad niya ang aking mabilog at malambot na dibdib. Pinisil niya ang aking dibdib dahilan para kumawala ang isang mumunting ungol sa akin. His thumb started to play with my nipples, making it taut. Pinapaikot niya ang hinlalaki niya roon, pagkatapos ay marahang pipisilin.

Hindi rin nagtagal ay pinalitan ng labi niya ang kaninang gawain ng daliri niya. Nahuli ko ang aking hininga. Binubundol-bundol niya gamit ang dulo ng kanyang pinatulis na dila ang aking nip’ples, tsaka niya iyon mabagal na sisipsipin na nagpapaliyad sa akin. Habang patuloy niya iyong ginagawa ay naramdaman ko ang kamay niya sa ibabaw ng aking pagkababae, ngunit meron pa rin akong pajama na nakaharang.

I gasped when I felt his finger stroked the slit of my womanhood. Napakanipis ng tela ng pajama’ng suot ko kaya ramdam na ramdam ko pa rin ang daliri niya. I once again gasped when he did that again. Kaso ngayon, mas mabagal, mas madiin, mas masarap. Hindi ko na alam kung saan ko ifo-focus ang atensyon ko, sa pagbibigay niya ba ng sarap sa dibdib ko o sa pagkababae ko.

Naramdaman kong umakyat ang kamay niya sa garter ng pajama ko, akmang ibaba niya na iyon nang hawakan ko ang kanyang kamay. Napatigil siya sa kanyang mga ginagawa at kunot noo akong tinignan.

“

You’re

stil

fully

dressed

,“ tila nagmamaktol kong sabi. Napangisi siya. Tumayo siya sa gilid ng kama bago niya inalis ang kanyang sando. Parang namagnet nito ang kamay ko dahil humawak agad iyon sa kanyang abs. Lumuhod ako sa ibabaw ng kama, habang siya ay nasa baba at gilid pa rin ng kama kaya nagkapantay ang aming mukha.

Sinimulan kong halikan ang kanyang leeg, humawak naman siya agad sa aking likod at bahagya pang hinimas iyon. Bumaba ang halik ko patungo sa kanyang dibdib, at sa abs. Pinasadahan ng dila ko ang guhit ng kanyang matitigas na abs, hanggang sa natapat ang mukha ko sa harap ng kanyang pagkalalake na ngayon ay namumukol na sa kanyang suot na pajama.

Umupo ako sa kama bago ko hinawakan ang garter no’n at binaba kasabay ng kanyang panloob. Nanlaki na lamang ang mata ko nang tumama sa mukha ko ang kanyang naghuhumindig na sandata. Bahagya siyang umatras pero hinawakan ko ang kanyang galit na pagkalalake.

“Sh’t,” rinig kong mura niya. Para rin siyang kinakapos ng hininga.

Humawak pa ang isa kong kamay sa pagkalalake niya. Nanlaki ang mga mata ko nang makitang kahit na dalawang kamay ko na ang nakahawak sa kanya, ay hindi pa rin nito tuluyang natatakpan lahat ng kanyang pagkalalake, ganoon siya kalaki.

Pinagmamasdan ko lang ang kanya nang may mapansin ako. Tumagilid ang ulo ko sa pagtataka, may mga ugat iyon sa paligid. Unconsciously, I traced his manhood’s veins using my pointing finger.

“

Damn

that

feels

good

,“

Napatingala ako kay Tyler, nakapikit ito at mabigat ang paghinga. Nasasarapan siya? Wala pa nga akong masyadong ginagawa. Kung ganoon pala, pag dila ko na ang aking gagamitin, mas masasarapan siya? Only one way to find out…

Inilapit ko na ang aking bibig sa kanyang kahabaan ng bigla niyang hinawakan ang aking magkabilang pisngi.

“

Zafina

You

don’t

need

–“ I cut him off.

“

You

let

this

I’ll

leave

you

hanging

?“ Maang siyang napatitig sa akin dahil sa sinabi ko.

Binalik ko ang tingin ko sa harap kung nasaan ang kanyang pagkalalake. Iba naman ang napansin ko ngayon, merong parang tumutulo sa dulo ng kanyang pagkalalake, kulay puti iyon na ewan. Sinungkit ko iyon gamit ang aking daliri bago ko iyon tinikman.

“

Zafina

!“ Nabigla na sabi ni Tyler. Pero nakasentro ang atensyon ko sa lasa. Salty

yet

sweet

Nagustuhan ko ang lasa kaya walang pagdadalawang-isip kong sinubo ang kanyang kahabaan. Malakas na napasinghap si Tyler kasabay ng paghawak niya sa aking magkabilang balikat. Akala ko itutulak niya ako pero nang tiningala ko siya, ay nakatingala na rin pala siya habang nakaawang ang kanyang labi at marahas na humihinga. Nagustuhan ko ang kanyang reaksyon kaya pinagbuti ko pa ang aking ginagawa.

Hindi ko maisubo ng buo ang kanya dahil masyado siyang malaki, halos mabulunan na nga ako. Kaya nakuntento na lamang ako sa kaya kong isubo. I started twirling my tongue around his shaft.

“D’amn

baby,

that’s

it,“ wala na ang kung anong pagtutol kay Tyler na lubos kong ikinatuwa. Sinimula ko nang ilabas masok ang kanya sa aking bibig. Ito ang napanuod ko dati sa video na gustong-gusto ng lalake.

At gaya ng reaksyon ng lalake noon sa video, ganoon din ang kay Tyler, parehas nasasarapan. Nang mangalay ang aking panga ay tumigil muna ako sa aking ginagawa, ang dalawang bola niya naman ang aking pinagdiskitihan. Dinilaan ko at sinipsip ang balat no’n.

“Fvck!” Dahil sa malutong na mura ni Tyler, I know I’m doing a great job, a great bl-owjob. D-amn, blame Enayis for this.

“

Shit

can’t

take

this

anymore

.“

Bigla akong tinulak pahiga ni Tyler. Pumaibabaw siya sa akin pero hindi ko siya hinayaan. Siya ang tinulak ko pahiga bago ako tumayo sa ibabaw ng kama. Dahan-dahan kong inalis ang aking pajama kasama ang aking panloob sa kanyang harapan. Titig na titig siya sa aking pagkababae na ngayon ay wala nang saplot. Kahit nang umupo ako sa may abs niya ay sinundan niya iyon ng tingin. He’s like a predator waiting for his chance to catch the prey.

“

want

taste

Zafina

,“ paos niyang sabi.

“

Huh

?“ I asked, confused.

Bigla niyang hinawakan ng mahigpit ang dalawa kong hita, bago niya iyon malakas na hinila dahilan para mapalapit ang aking pagkababae sa kanyang mukha. Napasinghap ako kahit hindi ko pa man nararamdaman ang kanyang makasalanang labi sa aking harapan. Pero nakaluhod na ako sa kanyang harapan ngayon, ang magkabilang tuhod ko ay nasa gilid ng kanyang ulo. Isang baba ko lang ay maaabot na ng labi ni Tyler ang aking sagradong parte.

“

Sit

now

Zafina

,“ utos ni Tyler.

Muling bumilis ang tibok ng puso ko sa pananabik. Huminga ako ng malalim bago ko dahan-dahang itinapat ng mas malapit ang aking pagkababae sa kanyang labi.

“

!“ Napaungol agad ako at napakapit sa headboard nang dinilaan niya ang gitna ng aking pagkababae.

Sinimula niya na iyong halikan kasama ang kanyang dila. He’s sucking my center while his tongue is playing with my folds. Lumakas pa ang ungol ko. Lalo na nang maramdaman ko ang kanyang dalawang hinalalaki na pinagparte ang pisngi ng aking pagkababae dahilan para lumabas pa ang aking nakatagong parte.

He started playing with that thing. Nilabas niya ang kanyang dila at pinasadahan iyon ng marahan na hagod. Pero tumigil ang dila niya sa pinakagitna, tsaka niya pinanginig ang kanyang dila ng paulit-ulit kaya halos mapatili ako sa sarap. Paulit-ulit niya na ring dinilaan ang aking harap, tila gutom na gutom sa isang putahe.

Hindi ko na napigilan at inupuan ko na ang bibig niya. Sinimulan ko nang igiling ang aking bewang para mas magalugad pa ng bibig niya ang aking pagkababae. Basang-basa na iyon dahil sa aking katas na walang sawang tumutulo sa bawat hagod ng dila ni Tyler doon.

“

T-Tyler

, sige

, s-sige pa please.“

Umindayog pa ako, pinagdiinan ko na ang aking harap sa bibig ni Tyler dahil sa sarap na aking nararamdaman. Sinilip ko siya sa aking ilalim at nakita kong nakapikit siya habang pinagpapatuloy ang kanyang ginagawa na tila siyang-siya sa kanyang natitikman. I can clearly see how his tongue licked, rolled, and twirled around my womanhood.

Sumabunot na ang isang kamay ko sa kanyang buhok bago ko hinayaan ang sarili kong tumingala para sumagap ng hangin. Ang

sarap

Ang

sarap. I chanted to myself as I rub my clenching womanhood to Tyler’s sinful lips and tongue.

“Ah,

I’m

near

!“ Kinagat ko ang aking ibabang labi.

Nang marinig iyon ni Tyler ay hinawakan ng dalawang kamay niya ang pisngi ng aking pang-upo at mas diniin pa ang pagkakaupo ko sa kanya. Humigpit ang pagkakasabunot ko sa kanyang buhok nang madiin niyang sinipsip ang aking gitna kasabay ng pagnginig ng dalawang binti ko.

Suminghap ako ng hangin nang maabot ko ang rurok. Pero hindi pa man ako tuluyang bumabalik sa katinuan nang gumalaw si Tyler. In one swift move, napunta ako sa kanyang ilalim at siya na ang nakapatong sa akin. Hinawakan niya ang ilalim ng hita ko at pinagparte iyon, halos mapunta na sa gilid ng bewang ko ang aking magkabilang tuhod dahil sa pagkakabuka ng aking mga hita.

Kasalukuyan akong hinihingal kaya hindi ko napaghandaan ang biglaang pagpasok ng tila metal sa tigas niyang pagkalalake sa akin. Hindi niya na ako hinayaang makapag-react pa dahil agad-agad na siyang gumalaw na tila sabik na sabik sa aking masikip na yungib. Malakas akong napaungol. Ramdam na ramdam ko ang malaki at mahaba niyang pagkalalake na lumalabas masok na sa aking lumalawa na namang pagkababae.

“

f’

uck

tight

f’ucking

tight…“ Ungol ni Tyler.

Naengganyo akong panuorin ang kanyang ekspresyon. Namumula ang kanyang mukha at tumutulo ang swerteng pawis mula sa kanyang sentido. Nakaawang ang kanyang labi habang ang asul niyang mga mata ay nakadikit lamang sa akin kahit na nakikinita kong gusto niya ng pumikit sa tindi ng sarap na kanyang nadarama.

Mas binuka ko pa ang hita ko para mas maramdaman ko siya. At hindi nga ako nagkamali, mas nadamang-dama ko ang bawat paggalaw niya. Pakiramdam ko ay punong-puno ang aking pagkababae dahil sa kanya. Hindi ko na tuloy napigilang ipaikot ang aking binti sa kanyang likod, nang dahil doon ay sumagad pa ang bawat pag-araro niya sa akin.

“

a-ang

sarap

Tyler

h!“ Hindi ko na mapigilang deklara.

Mas bumilis pa siya, hawak-hawak niya ang aking balakang habang madiin at malalim niyang hinahampas ang kanyang katawan sa akin, tila ba sabik na sabik nang punuuin ng kanyang likido ang aking lagusan. Rinig na rinig ko na rin ang tunog na nalilikha ng aming pawisan na katawan. Hindi ko na rin napigilan at humawak ako sa kanyang pang-upo, tinutulak ko pa siya papasok sa akin sa bawat pag-ulos niya.

“

d’amn

Zafina.

Zafina

.“ Paulit-ulit niyang ugol sa aking pangalan sa bawat paglabas at pasok niya, na tila ba sinasamba ako.

Mas bumilis pa siya, ng bumilis pa, at bumilis pa. Hanggang sa pakiramdam ko ay sasabog na ako, gusto na namang kumawala ng aking mga katas. Napaliyad na ako, nakisabay na rin ako sa bawat pag-ulos niya. Sinasalubong ko na ang bawat pagpasok niya. Kumukuyom na ang mga daliri ko sa paa. Until we can’t take the pleasure anymore.

“Ah, m-malapit na, a-ayan na. Uhmm, ohhh T-Tyler! “

“

Ugh

, sh’t.

Sh’t

. Sh’

Agh

!“

Tyler collapsed above me. Halos malagutan din ako ng hininga nang muli kong maabot ang kalangitan. Nanghina ang buo kong katawan at para akong lantang gulay na nakahiga sa kama. Napapikit ako sa tindi ng pagod.

Makalipas ang ilang sandali ay naramdaman kong umalis na si Tyler sa ibabaw ko. Lumipat siya sa tabi ko bago niya tinabunan ng makapal na kumot ang aming kahubdan. Nanatili akong nakapikit hanggang sa halikan niya ako sa noo bago niya ako mahigpit na niyakap. Hindi rin nagtagal ay malalim na ang paghinga niya, senyales na nakatulog na agad siya. Doon na ako dumilat.

Hinaplos ko ang kanyang pisngi. He must be tired, my baby’s tired. Napangiti ako sa tinawag ko sa kanya. Sa totoo lang ay gusto ko ring tawagin siya ng ganon, iyon bang maririnig niya talaga pero pinangungunahan ako ng hiya.

Nakangiti pa rin ako nang may maalala ako. Unti-unting naglaho ang aking ngiti. Kumpirmado na ngang hindi ako buntis dahil sa dinatnan ako isang linggo na ang nakalilipas, pero binigyan ko na naman siya ng pagkakataon para mabuntis ako. Napabuga ako ng hangin.

Siguro ganito lang talaga kapag tanga ang isang tao, o kapag… sadyang

mahal

lang

talaga ang

isang

tao

Bumilis ang tibok ng puso ko. Pagod na akong tumanggi. Pagod na akong umiwas sa katotohanan. Pagod na akong magbulag-bulagan. Pagod na rin akong magbingi-bingihan sa pangalan na paulit-ulit na sinisigaw ng puso ko.

Hinaplos kong muli ang mukha ng taong payapang natutulog sa harap ko habang mahigpit akong yakap na tila ba ayaw akong pakawalan. Umangat ako ng bahagya para bigyan siya ng isang marahang halik sa labi.

I’m sick of denying. I’m sick of being afraid to hurt. Oo, alam kong maaari akong masaktan sa pagmamahal ko sa isang taong maaaring hindi ko naman kaparehas ng nararamdaman. Pero mas masasaktan ako kapag mawala siya sa akin ng dahil sa sarili kong katangahan.

Inaamin ko, hanggang ngayon ay hindi ko pa naman nakakalimutan ang oportunidad ko sa ibang bansa, ang pangarap kong iyon. Pero bakit ko pa kailangang pumunta ng ibang bansa, kung ang isang mas mataas ko pang pangarap ay nasa harap ko na mismo ngayon?

Oo, inaamin ko na. I love this man. I love Tyler. And I’m now willing to risk everything for him. Kahit ang ibig sabihin no’n ay ang pagtalikod ko sa dati kong pangarap na hinahangad. I love him that much.

Abangan

ang

mga

susunod

mangyayari

Nasa

kalahati

tayo

story

;)

#VotePlease? ♥

Kabanata XXVI

Naistorbo ang aking tulog dahil sa narinig kong mga hindi pangkaraniwang ingay. Napakunot ang noo ko habang nakapikit pa rin. Hindi ko alam kung guni-guni ko lang ba ang mga iyon, pero sa tingin ko ay may naririnig akong mga nag-uusap.

Unti-unti akong dumilat. Bumungad sa akin ang isang perpektong mukha. Noong una ay natulala pa ako sa kaperpektuhang taglay niya, pero nang mapagtanto ko na tulog pa rin siya, kinabahan ako, kung ganoon, kanino iyong mga boses na narinig kong nag-uusap?

Muli akong nakarinig ng ingay, sigurado akong nag-uusap-usap ang mga taong iyon na hindi ko mawari kung ilan. Hindi ko maintindihan ang sinasabi nila dahil mahina lang iyon o baka sadyang malayo lang ang kinaroroonan nila sa amin, basta ang alam ko, puro lalake ang may-ari ng mga boses na iyon. Nilukob agad ako ng kaba, may nakapasok sa bahay.

Hinarap ko kaagad si Tyler na hanggang ngayon ay mahimbing na natutulog. Labag man sa kalooban ko ay sinimulan ko na siyang gisingin. Sa mga ganitong pagkakataon, hindi ko alam ang aking gagawin at tanging siya lang ang maaasahan ko.

“

Tyler

,“ tinapik-tapik ko ang pisngi niya.

Kumunot ang kanyang noo ngunit hindi dumilat. Hinapit niya pa ako papalapit sa kanya at mas humigpit ang yakap niya sa akin. Naramdaman ko tuloy ang init ng katawan niya sapagkat wala kaming saplot sa ilalim ng kumot. Napalunok ako pero nakarinig na naman ako ng ingay na parang nanggagaling sa unang palapag ng bahay. Natatakot na ako.

“

T-Tyler

gumising

please

,“ nanginginig na ang boses ko.

Bahagya siyang dumilat para silipin ako. Pero nang makita niya ang aking takot na ekspresyon ay tuluyan na siyang napadilat na tila ba nagising ang kanyang diwa. Sinapo niya ang aking pisngi habang may nababahalang ekspresyon.

“

What’s

wrong

Zafina

?“

“

M-May

tao

baba

,“

Mas nangunot ang noo niya sa pagtataka. Akmang magsasalita pa siya nang may ingay na naman akong narinig sa baba, ngayon ay narinig na rin iyon ni Tyler kaya naalarma siya. Kaagad siyang napaupo habang ako ay hinawakan ang kumot na nakatakip sa akin para hindi iyon maalis.

“What the hell was that?”

“E-Ewan ko, k-kanina pa nga iyong ingay na iyon.”

Nang dahil sa sinabi ko ay tumayo si Tyler nang hindi na nag-aabalang takpan pa ang kanyang kahubdan. Napaiwas ako ng tingin ngunit nakikita ko sa aking gilid ng mata ang kanyang bulto, mabilis siyang nagtungo sa aparador para kumuha roon ng kanyang susuotin.

“

Wait

for

here

I’ll

back

.“ Sabi niya nang masuot ang kanyang boxer. Akala ko tuluyan na siyang aalis pero nagtungo muna siya sa akin para halikan ang aking noo. “

And

don’t

ever

leave

this

room

until

told

you

understand

?“

Tumango ako sa kanya. Kahit ang totoo ay kinakabahan na ako para sa kaligtasan niya. Paano kung masasamang loob pala ang nasa baba? Baka kung anong gawin nila kay Tyler! Hindi ko yata kakayaning may mangyaring masama sa kanya. Lalo na’t kakaamin ko pa lang ng katotohanan sa sarili ko kagabi. Hindi ko pa nga napaparamdam sa kanya ang pagmamahal ko, mawawala agad siya?

Marahas akong napailing. Walang mangyayaring masama kay Tyler. He can handle them. Pero tila nahulog ang puso ko nang makarinig ako ng sigaw.

“

What

the

fuck

are

you

all

doing

here

?!“

Hindi ko naintindihan ang sinabi ng taong iyon but I know that was Tyler! Sigurado ako roon!

Kaya hindi ko napigilan ang sarili ko, tumayo na ako para lumabas. I just can’t lay here and wait for Tyler to return! Kipkip ko ang kumot sa aking dibdib para matakpan ang aking katawan nang buksan ko ang pinto at nagtungo ng hagdan para makita kung anong nangyayari sa baba.

“

T-Tyler

?“ Tawag ko sa pangalan niya habang hindi maiwasang nerbyosin.

Kaagad ko rin naman siyang nakita na nasa sala kaharap ang apat na lalake. Lahat sila naglingunan sa akin at tila lumuwa ang mga mata ko nang mapagtanto kung sino ang mga lalakeng iyon. Magsasalita pa lang sana ako nang dumagundong ang sigaw ni Tyler sa buong bahay na halos nagpatalon sa akin.

“

WHAT

HELL

ZAFINA

?!“

Hindi ako nakapagsalita, humigpit ang hawak ko sa kumot. At doon ko lang napagtanto ang ayos ko. Napasinghap ako nang bumaba ang tingin ko sa tanging kumot na bumabalot sa aking kahubdan. Pabalik sa mga kaibigan ni Tyler. Biglang nag-init ang aking buong mukha tanda ng aking pamumula. Sh’t!

“

Eyes

down

f’ucktard

s!“

Sabay-sabay namang nag-iwasan ng tingin ang mga kaibigan ni Tyler. Sunod kong narinig ay ang mabibigat ngunit mabibilis na mga yabag ni Tyler papalapit sa akin. Hinablot niya ang bewang ko at mabilis na hinila pabalik ng kwarto.

“

What

was

that

?!“ Galit na tanong ni Tyler sa akin pagkapasok na pagkapasok pa lang namin sa loob. Napaiwas ako ng tingin. Ayan na naman ang nag-aalab niyang mga mata na kahit kailan ay hindi ko kayang salubungin.

“

S-Sorry

nag-alala

lang

nam

ako

k-kasi

sumigaw

…“

Nakagat ko ang aking ibabang labi, habang siya ay nameywang at tumingala bago siya nagpakawala ng marahas na pagbuga ng hangin.

“

and

change

I’ll

wait

for

you

downstairs

.“

Natigilan ako sa sinabi nito. Nang iangat ko ang mukha ko para sana tignan siya ay sakto namang paglabas niya na ng kwarto at pagsara ng pinto. Pinilig ko ang aking ulo.

Hindi ko inaasahan ang gano’ng reaksyon niya. I mean, alam ko na magagalit siya sa ginawa kong pagsuway sa kanya, pero ang inaasahan ko ay mapapatawad niya rin ako kaagad dahil napakababaw lang naman no’n para maging ugat ng pag-aaway namin. Inaasahan ko ring maganda ang mood niya dahil sa… kagabi. Pero, masyado lang nga talaga akong umasa.

Akala ko kapag ginawa ko ang bagay na sinasabi sa akin ni Enayis ay mas gaganda ang pagtrato ni Tyler sa akin, dahil iyon din ang sinabi sa akin ni Enayis, na magiging mas caring siya sa akin dahil ganoon ang naging karanasan niya kay Chase. Pero bakit salungat no’n ang naging reaksyon ni Tyler? Wala ba talaga akong epekto sa kanya? Wala ba talaga akong puwang sa puso niya?

Tila may sumuntok sa puso ko dahil sa isipang iyon. At alam ko ang dahilan kung bakit ako ngayon nasasaktan. Kung dati ay magtatanga-tangahan ako, ngayon hindi na. Mahal ko si Tyler, kaya ako apektadong-apektado ngayon ng ganito nang dahil lang sa kinikilos niya.

Napapabuntong-hininga na lamang ako habang nagtutungo sa banyo. Kahit habang naliligo ay hindi ko pa rin napigilan ang sariling mahulog sa malalim na pag-iisip. Isa lang naman ang naiisip kong maaaring dahilan kung bakit biglaang naging ganoon si Tyler, iyon ay ang pinag-usapan nilang mag-ama.

Napapikit ako ng madiin. Kating-kati na talaga akong malaman ang pinag-usapan nila. Ganoon ba talaga iyon kalala na umabot sa puntong naging iba si Tyler? Kahit hindi pa naman ako siguradong iyon nga ang dahilan, malakas pa rin ang kutob kong may kinalaman ang bagay na iyon.

Nagbanlaw na ako pagkatapos ay nagbihis. Nag-loose shirt lamang ako at itim na leggings bago ko napagdesisyonang bumaba. Naabutan ko silang lima na tahimik na nakaupo sa sala. May dalawang sofa sa sala na magkatapat, at dalawa ring single seat na upuan. Si Maxwell, Chase at Smoke ang nakaupo sa iisang sofa habang si Tyron naman ang nasa isa pang sofa. Lahat silang apat ay umiinom ng wine mula sa kani-kanilang kopita. Ang aga-aga umiinom na agad sila. Hanggang sa may mapansin ako. Inilibot ko ang aking paningin at hindi nga ako nagkakamali. Wala si Dark. Ipinagkibit balikat ko na lamang iyon, baka may inaasikaso.

Inilibot ko pa ang aking paningin. Nakita ko si Tyler na nakaupo sa single seat na upuan habang abala sa kanyang cellphone, na napakabihira lamang mangyari. Hindi niya naman hilig gamitin ang kanyang telepono hangga’t kailangan.

Nakakapagtaka tuloy, lalo na at hindi niya man lang napansin ang pagbaba ko dahil sa kanyang ginagawa. Gano’n ba siya ka-occupied sa selpon niya? Hindi na lamang ako umimik at tahimik na lang akong umupo sa tabi ni Tyron, iyon na lang din naman kasi ang bakante.

“Hello there, Zafina,” pagpansin ni Maxwell sa aking presensya nang makaupo na ako.

“Uhm, hello din,” medyo awkward kong pagbati pabalik. Nahihiya ako dahil nakita nila akong ganoon ang ayos kanina, pero tila parang wala lang naman iyon sa kanila.

Tinaas pa nga ni Chase ang kanyang kopita bilang pagbati sa akin, tinanguan naman ako ni Smoke, si Tyron naman ay hindi kumibo dahil mukhang malalim ang kanyang iniisip, at si Tyler, dinededma pa rin ako hanggang ngayon.

Hindi ko napigilan ang mapahinga ng malalim, dahilan para aksidente kong makuha ang atensyon ni Tyron. Bumaling sa akin ang malalamig niyang mga mata na kakulay ng kay Tyler.

“Problem?” Tanong nito sa akin, pero halos hindi naman iyon nagtunog patanong dahil as usual, flat lang ang tono ng kanyang boses.

Dahil sa isang salitang binigkas niya ay kusang dumapo ang tingin ko kay Tyler na nakakunot ang noo sa kanyang selpon, sinundan naman ni Tyron ang aking tingin at awtomatiko siyang napatango na tila ba nakuha niya agad ang simpleng pagsulyap ko kay Tyler.

“I see,” mahina nitong sabi. Hindi ako umimik. Tumingin siya sa kanyang kopitang may alak bago siya muling nagsalita. “I heard about what happened between you and Jamaica in our mansion.” aniya sa boses na kami lamang dalawa ang nakaririnig.

“Ah, i-iyon ba?” Nakagat ko ang aking ibabang labi. Ano naman ang sasabihin ko sa kanya tungkol doon? Kailangan ko bang magpaliwanag? “A-Ano kasi,” pinutol niya ang aking balak sabihin.

“Don’t mind that immature girl. She’s nothing but a bitch.” Napakurap ako sa sinabi nito. “And don’t go near her either, or should I say, don’t let Tyler go near her.” Malakas na kumabog ang aking puso. Anong ibig niyang sabihin?

“A-Anong alam mo?”

Imbis na sumagot sa tanong ko ay nilapag niya ang kanyang kopita sa maliit na mesa sa gitna. Akala ko ay wala na siyang balak pang pansinin ako pero nagulat na lamang ako ng bigla niya akong hatakin patayo saka niya ako walang pasabing hinila palabas ng bahay. Dahil sa gulat ay hindi ako nakapag-react kaagad, namalayan ko na lang na tumigil kami sa hardin. Parang wala lang na tumayo siya sa harapan ko at namulsa pa.

“I don’t know what exactly Jamaica’s plan is, all I know is she’s already taking her move the moment she stepped her foot inside our territory.”

Nakagat ko na naman ang aking ibabang labi. “I-Is her plan working?” Ninenerbyos kong tanong.

“What do you think?”

Sumikip ang aking dibdib sa kanyang balik tanong. Sa inaakto ngayon ni Tyler, nakikinita ko na agad ang sagot. Pero hindi! May iba pa namang pwedeng maging dahilan kung bakit nagkakaganito si Tyler.

“H-Hindi naman siguro, atsaka isa pa, ang hinala ko kung bakit parang nag-iba si Tyler ay dahil sa pag-uusap nila ni Mr. Smith nang minsang pumunta kami sa kanila. Malakas ang kutob ko na iyon ang maaaring dahilan.”

Napailing si Tyron sa sinabi ko sa hindi ko alam na rason. “Think about it, what if the conversation of Tyler and our so-called father was according to Jamaica’s plan?”

Natigilan ako. Magagawa bang mahulog ni Tyler sa patibong ni Jamaica? Sa mga inaakto niya… Mariin akong napapikit, no, I should trust Tyler. Because the last time I checked, he told me that it was always been me.

Pero ang mga sumunod na sinabi ni Tyron ay nagpahulog sa akin sa malalim na kaisipan. “At first, I have no plan of reminding you about this, but then I remembered how Tyler can be so stupid sometimes. I remembered that he always want an easy way to solve things up that can sometimes lead him into trouble. That’s why I’m telling you this, Zafina, I wanted to prepare you if my brother will do such things that may hurt you

the

future. Just be ready, because if he was able to claimed you fast, then he can also ruin you that fast.“

Iniwan niya na ako pagkatapos niyang banggitin ang mga katagang iyon. Naiwan ako sa hardin na tila may ilang sako ng bigas sa aking dibdib dahil sa bigat nito. Dahil inaamin ko na hindi malayo sa posibilidad ang mga sinabi ni Tyron, na mas lalo namang nagbibigay takot sa akin. Napakabihira lamang magsalita ni Tyron, pero kapag nagsimula na siyang magbitaw ng mga salita, siguradong tatatak iyon sa pakatao mo.

“Zafina,”

Muntik na akong mapatalon sa kinatatayuan ko nang biglang may malalim na boses na bumanggit sa aking pangalan. Tinignan ko ang pinanggalingan no’n at namilog ang mata ko sa taong nasa aking harapan.

“Dark!” napakapit ako sa aking dibdib dahil sa gulat. Siya naman ay nanatili lang na nakatingin sa akin. Hindi ko tuloy alam kung iiwas ako ng tingin o ano. Nakakaasiwa ang mga titig niya. “Ah, pasok ka,” sabi ko na lang saka ako nagpatiuna sa pagpasok ng bahay.

Bumalik ako sa kinauupuan ko kanina. Kasunod kong dumating si Dark na umupo sa isang bakante pang single seat na upuan.

“

Dark

, ikaw

ang

nagyayang

pumunta

dito

pero

ikaw

ang

nahuli.“ Komento ni Chase.

Dahil sa narinig ko ay awtomatiko akong napatingin kay Dark. Siya ang nagyaya?

“

Anong

pumasok

iyo

nagyaya

kang

pumunta

rito

you

have

something

tell

?“ Tanong ni Smoke habang nilalaro ang labi ng kanyang baso.

“

Nothing

,“ aniya, ngunit bigla na namang bumagsak ang tingin niya sa akin. “

Wala

naman sigurong

masama

ng pumunta

rito

hindi

Zafina

?“

Nagulat ako sa biglang pagsama niya sa akin sa usapan.

“

nga

naman

,“ sabi ko na lang at pekeng tumawa.

Katahimikan ang sunod na namayani sa amin. Kinuha ko ang oportunidad na iyon upang tumayo at magtungo sa kusina. Kumuha ako ng maiinom para mawala ang panunuyo ng lalamunan ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa naging pag-uusap namin ni Tyron, o dahil sa mga titig ni Dark na tila ba may laman. Hindi naman siya ganoon dati.

Habang umiinom ako ay bigla akong nakaramdam ng mainit na hininga na tumatama sa aking batok, agad nagsitayuan ang mga balahibo ko sa parteng iyon dahil sa kilabot. Nang tumalikod ako ay bigla akong tumama sa matigas na bagay, awtomatiko akong tumingala para tignan iyon kaso ganoon na lamang ang panlalaki ng mata ko sa mukhang tumambad sa akin. Napaatras agad ako, masyado siyang malapit. Pero dahil may mesa na nakaharang sa likod ko ay hindi ako makalayo ng husto.

“I-Ikaw pala Dark, may kailangan ka ba?” Hindi siya umimik at tumitig lang sa akin. Muli na naman akong naasiwa. “Nauuhaw ka rin ba?”

Wala pa rin akong sagot na nakuha mula sa kanya. Nanatili lang sa mukha ko ang mga malalalim niyang mga mata, hindi ko tuloy alam ang dapat kong gawin. Kung aalis na lang ba ako ng basta ay mababastusan siya? Siguro. Pero paano ako magpapaalam na aalis na ako? Nag-iisip ako ng dapat kong gawin nang bigla niyang kinuha ang basong hawak ko na aking pinag-inuman, may laman pa iyong kalahating tubig at hindi ko inaasahan na iinumin niya iyon!

Napaawang ang bibig ko dahil sa ginawa niya. Napatulala ako sa kanya hanggang sa ilapag niya na iyong wala ng laman na baso sa mesa na nasa likod ko. Napalapit tuloy siya ulit sa akin. Napalunok ako.

“A-Ah sige, mauuna na ko,” hindi ko na siya hinintay pang magsalita at tuloy-tuloy na akong umalis.

Bumalik na ako sa sala at muling umupo sa tabi ni Tyron. Napahinga ako ng malalim dahil parang kinapos ako ng hininga dahil sa nangyari kanina. Anong nangyayari kay Dark? Parang may kakaiba rin yata sa kanya.

Napatingin ako sa gilid ko nang may umupo roon. At halos tumalon ang puso ko sa tuwa nang makitang si Tyler iyon. Pumaikot ang braso niya sa bewang ko bago niya ako hinila palapit sa kanya.

“

Where

have

you

been

?“ Tanong nito sa akin.

“

kusina

lang

,“ sagot ko.

Mukhang hindi niya nakita ang paglabas namin ni Tyron kanina. Hindi ko alam kung dapat ko ba iyong ikatuwa o hindi. Dapat ba akong matuwa kasi kung nalaman niyang lumabas kami ni Tyron ay magagalit siya, dahil sa pagkakaalam ko ay miski sa kakambal niya ay ayaw niya akong lumapit. O dapat ba akong mabahala dahil masyado siyang nakatutok sa cellphone niya na pati ako ay hindi niya na napaglalaanan ng atensyon?

Napansin ko mula sa gilid ng mga mata ko na umupo muli si Dark sa single seat na upuan. Hindi ko na lamang iyon pinansin at hinawakan ko na lamang ang isang libreng kamay ni Tyler.

“

Hindi

galit

akin

?“ Mahina kong tanong sa kanya na halos maging bulong na.

“

told

you

already

can’t

stay

mad

you

for

long

.“ Aniya saka ako binigyan ng mabining halik sa gilid ng aking noo.

Napabuntong hininga na lang ako. Napakahirap

mong

basahin

Tyler

. Sabi ko sa aking utak, nang muli na namang mapadako ang tingin ko sa isang lugar habang nanatili pa ring nakadampi ang labi ni Tyler sa akin. Nagtindigan ang mga balahibo ko dahil sa isang pares ng malalalim at maiitim na matang nakatitig sa amin ni Tyler. Dark

PLEASE READ

I’m not saying that this is a must read author note, but rather a

please read

author note. For I’m not forcing you guys to read this, I’m just asking you to lend me some of your time to read this.

Uhm, first of all, I know na most of you ay napapansin na ang matagal kong pag-update. Dati, nakakapag-ud pa ako once a week pero ngayon hindi na. Siguro iba sa inyo ay nagtataka.

I’ll be honest with you guys, nawawalan na kasi ako ng gana mag-type. I know, nakakabanas, pati nga ako naiinis sa sarili ko eh.

Nawawalan na kasi ako ng motivation sa pag-type. Dati kating-kati akong ipagtatype yung mga ideas ko pero ngayon, hindi ko na alam ang nangyayari. It started noong pagka-publish ko ng Kabanata XXIII, hanggang sa nagtuloy-tuloy pa sa mga sumunod na chapters, I was so disappointed with the number of votes and comments that I received.

Ngayon na-realize ko na na totoo palang nakakaapekto yung mga feedbacks ng readers sa author. I’m not being demanding na mag-vote kayo for every chapter, nagulat lang ako kung gaano kayang maapektuhan ng maliit na star na iyon ang feelings ng author. Naramdaman ko yung feeling na you’re not good enough to be a writer, yung gano’n? Haha.

Sorry kung sa tingin niyo ang arte ko or what, but this is what I feel and I’m just expressing it. Balak ko sanang tapusin itong story after Christmas break para makapagsimula na ako sa story ni Chase pero mukhang mauudlot na naman ang love story nila ni Enayis. Actually, alam ko na lahat ng manyayari dito sa UHS sa bawat chapter dati pa lang. Meron na itong plot bago ko pa ito sinimulan. It’s written on my notes, simula prolouge hanggang epilouge.

There it is, ’yan pa lang yung mga last part, hindi pa kasama yung mga nauna pa na chapters pero nasa notes ko na rin iyong mga ’yun. Nakasulat yung mga titles nila, at ita-type ko na lang. But unfortunately, as I’ve said earlier, I can’t find my motivation and inspiration to type the happenings in every chapter. At kayo lang makakatulong sa akin.

Siguro hindi niyo na nagugustuhan yung story kaya bibigyan ko kayo ng chance para i-comment kung anong gusto niyong mangyari. Leave your suggestion/s in the comment box. At paki-comment na rin po kung ano ang tingin niyo sa story na ’to.

BUT PLEASE, don’t write negative comments, ang down na nga ng loob ko, kaya sana wala akong mababasang ganoon ha?

A single comment won’t hurt, right?

Kabanata XXVII

Mag-gagabi na ng umuwi ang mga kaibigan ni Tyler. Pero naunang umuwi sa kanila si Chase, mga alas dos pa lang yata ay nauna na siya, hindi niya yata kayang hindi makita si Enayis ng matagal. Wala naman masyadong ginawa sina Tyron sa bahay, ganoon naman yata silang magkakaibigan. Hindi uso sa kanila ang kamustahan o maiingay na pag-uusap, presensya lang ng isa’t isa ay ayos na sa kanila. Ang weird nilang lahat pero tumutugma naman ang mga ugali nila sa isa’t isa.

“Tyler,”

“Hmm?” Tugon niya at inamoy pa ang buhok ko. Nakahiga lang kami sa kama habang magkayakap, and I admit that I feel so contented right at this very moment, dahil lang sa kadahilanang payapa akong nakakulong sa mga braso ni Tyler.

“About Dark,” paninimula ko.

“What about him?” Medyo nag-iba ang tono ng boses ni Tyler kaya tiningala ko siya mula sa pagkakahiga sa kanyang dibdib. Nakakunot ang noo nito na tila nagtataka sa pagsambit ko sa kaibigan niya. Nag-aalinlangan na tuloy akong magpatuloy pero ginawa ko pa rin. Wala naman sigurong masamang magtanong ng kaunti, hindi ba?

“Uhm, para kasing may kakaiba sa kanya kanina. Napansin mo ba?” Nanatili akong nakatingin sa kanya para pagmasdan ang kanyang magiging reaksyon. Mas lalong kumunot ang kanyang noo.

“No,”

Tumango na lamang ako. Pero sa totoo lang, iniisip kong mali palang tinanong ko pa sa kanya iyon. Malamang hindi niya napansin, ako nga hindi niya napapansin kanina, si Dark pa kaya? Nagtutunog bitter tuloy ako, pero kasi hindi ko mapigilan, nagtatampo ako kay Tyler pero hindi ko naman siya kayang iwasan dahil lang sa tampong ’to. Mas gugustuhin ko pang makasama siya dahil hindi ko hawak ang panahon, hindi ko alam kung hanggang kailan mananatili sa tabi ko si Tyler.

“Eh anong trabaho niya?” Tanong ko na lang ulit.

“Why are you suddenly interested about him?” May himig ng pagdududa ang boses ni Tyler, kaya naman agad akong umiling.

“Hindi naman, naisip ko lang bigla,” dahilan ko. “Ano nga pala yung pinagkakaabalahan mo sa phone mo kanina?” Pang-iiba ko ng usapan.

“Nothing important,”

Hindi ko napigilan ang mapairap. Mabuti na lamang at hindi niya nakikita ang aking mukha dala ng pagkakasandal ko sa dibdib niya.

Nothing important, huh? Samantalang ni hindi niya na nga ako matapunan ng isang sulyap pero nothing important?

“We should sleep, we have somewhere to go tomorrow.”

Napatingala ako sa kanya dahil sa kanyang sinabi.

“Somewhere?”

Tipid siyang ngumiti, mabini niyang hinaplos ang aking pisngi bago sumagot. “A wedding,”

True to his words, kinabukasan ay pinagbihis niya ako ng isang bestida, ang pang-itaas na parte no’n ay kulay lila, habang ang pang-ibabang parte ay kulay puti. Umaabot iyon hanggang sa aking tuhod. Habang si Tyler naman ay nakasuot ng puting long sleeves na polo at itim na slacks. Tinupi niya ang kanyang polo hanggang sa kanyang siko kaya naman nadepina ang kanyang matitigas na mga braso. Idagdag pa ang kanyang kaakit-akit na mga ugat doon.

“We’re here,” napatingin ako sa labas ng kotse ng banggitin iyon ni Tyler.

Nasa harapan kami ng isang malaking mansyon. Pumilig ang aking ulo. Dito gaganapin ang kasal?

“Let’s go,” inalalayan na ako ni Tyler bumaba ng kotse.

Habang naglalakad kami papasok ng mansyon ay hindi ko napigilang igala ang aking paningin sa paligid. Ang gara ng loob, halatang mayaman na mayaman ang may-ari. May mga pangkasal na disenyo sa loob na kung hindi kulay puti, ay kulay lila naman. Pero wala namang tao sa loob. Nasaan na ang mga ikakasal?

Napatigil ako nang makarating kami ni Tyler sa isang napakalawak na hardin. Doon ko nakita ang mga tao na mga nakasuot na puti o kaya naman ay lila. It’s a garden wedding.

Hindi naman ganoon karami ang mga tao, humigit kumulang mga limampung tao lang ang naroon. Ngunit hindi pa iyon sapat para okupahin ang kabuoan ng hardin, masyadong malaki ang hardin na ito na mukhang siyang gaganapan ng kasal. Meron kasing mga upuan sa dalawang magkabilang gilid, may espasyo sa gita no’n na may red carpet na tila nagsisilbing aisle, doon malamang dadaan ang bride.

Pero sino nga ba ang ikakasal? Itatanong ko palang iyon kay Tyler nang biglang may kumapit sa aking braso.

“Enayis!” Gulat kong bulalas nang makita ko siya. Ngumisi siya ng malaki. Sa tabi niya ay naroon si Chase na nakapamulsa.

“I’m glad you came, akala ko magiging bored ako sa kasal na ito. Buti na lang nandito ka.” Aniya habang tumatawa.

“Sino ba ang ikakasal?” Tanong ko.

“Dark’s parents, they are remarrying.”

Napatango ako sa sinabi niya. Sakto namang may babaeng lumapit sa amin at nagsabing pumila na tsaka niya kami in-assist. Nag-partner-partner na ang mga babae’t lalake para sa paglalakad sa gitna katulad ng ginagawa sa isang kasal.

Sa dulo ay nakita ko ang isang matikas na lalake, kahit sa malayo ay halatang-halata ang kagwapuhan nito kahit medyo may katandaan na. Iyon maaari ang ama ni Dark.

Nagsimula na ang kasal. Tumugtog ang isang kanta kasabay ng isa-isang paglalakad ng mga mag-partner. Sa kanang bahagi nakaupo ang mga babae, sa kabilang bahagi naman ang mga lalake. Kaya kinailangan naming maghiwalay ni Tyler pagkatapos naming tahakin ang red carpet. Mukha ngang ayaw niya pang bumitaw sa akin ngunit wala siyang nagawa sa huli kundi ang magtungo sa kanyang pwesto.

Habang kami ni Enayis ay magkatabi ng upuan. Ngunit imbis na kausapin siya ay itinuon ko muna ang aking atensyon sa babae na ngayon ay naglalakad sa red carpet habang akay-akay ni Dark. She’s smiling very sweetly while her eyes were focused to the man waiting for her at the end of the aisle.

Ang ganda niya, hindi mo aakalaing isa na siyang ina.

“Sabi mo ikakasal sila ulit, nagkahiwalay ba sila ng asawa niya?” Wala sa sarili kong naitanong kay Enayis. Tumawa naman siya bigla.

“Grabe ka naman Zafina, hindi ba pwedeng trip-trip lang nila ikasal ulit?” Napatango ako, oo nga naman.

“Nagtaka lang naman ako, para kasing hindi mo na gugustihing iwan ang babaeng iyan kapag naging sa iyo na.”

“Yep, she’s a mother of two but look how slender she still is.” Napatingin ako kay Enayis.

“A mother of two? May kapatid si Dark?”

“Yes, but unfortunately, her child suddenly disappeared.”

Nangunot ang aking noo. “Disappeared? Nawala ba o…” Nagdalawang-usip pa akong ituloy ang aking sasabihin. “Namatay?”

Nagkibit balikat lamang siya, “No one knows, the time just came when the child was already nowhere to

be found

.“

Hindi na ako nakapagtanong pa nang magsimula na ang seremonya.

Pagkatapos ng kasal, ang handaan naman ang ginanap, dito rin sa garden. Habang kumakain ay biglang bumulong sa aking tabi si Tyler.

“What’s your dream wedding?” Napatingin ako sa kanya. Nakatitig siya sa akin na tila ba interesadong-interesado sa aking magiging sagot.

“Dream wedding?” Ulit ko.

“Yes, where do you want it to happen?”

Napangiti ako. “Sa beach,”

“Beach?”

“Oo, bata pa lang ako pinapangarap ko na iyon. Iniimagine ko na agad ang sarili kong ikinakasal sa taong mahal ko habang papalubog ang araw.” Hindi maalis-alis ang ngiti ko habang iniisip ang aking sinasabi. Pagtingin ko kay ay Tyler ay nanatili lang siyang nakatitig sa akin.

“That will be the perfect wedding. Eh ikaw? Anong dream wedding mo?”

Matagal bago siya nakasagot. “As long as you’re my bride, it will be a perfect wedding for me.”

Natigilan ako, halos mapigil ko nga aking paghinga. Nagsisimula na namang magtambulan ang puso ko.

He wants me… to be his bride?

“Excuse me,” sabay kaming napatingin sa nagsalita.

Agad akong napatayo ng makilala ko ang mga iyon. Ang mga magulang ni Dark.

“Mr. and Mrs. Vergara,” bati ni Tyler tsaka siya tumayo at nakipagkamay sa kanila.

“Uhm, hello po,” nakagat ko ang aking labi.

Hindi ko alam kung dapat ko ba silang i-congrats kung kasal naman na sila dati pa at inulit lang talaga nila?

Pero kahit na nalilito ay ginawa ko pa rin. “Uhm, congrats?”

Nagmistulang patanong ang pagbati ko kaya naman natawa ang mag-asawa. Halos mapayuko tuloy ako sa hiya.

“Tyler, kindly introduce us to this fine young lady.” Malaki ang ngiti na sabi ni Mr. Vergara. Mukhang ang bait-bait nito kahit halata ang karangyaan sa buhay.

“Zafina, these are Dark’s parents, Mr. Dante Vergara and Karla Vergara.”

Nakipagkamay ako kay Mr. Dante na maginoo naman nitong tinanggap. Makikipagkamay na rin sana ako kay Mrs. Karla nang makipag-beso siya sa akin.

Nang dahil sa inakto nila, napatunayan ko na agad na hindi sila katulad ng ibang mayayaman na aalamin muna ang estado mo sa buhay tsaka ka huhusgahan kung karapat-dapat ka bang tratuhin ng mabuti o hindi.

“How’s the food, dear?” Tanong ni Mrs. Karla, umupo sila sa dalawang bakanteng upuan sa table namin na kaninang inookupuhan nina Chase at Enayis, hindi ko nga alam kung saan na nagpunta ang dalawang iyon.

“Sobrang masasarap po, Mrs. Karla,”

“Tita Karla na lang, kung gusto mo ay mommy na nga lang.” Aniya at tumawa. Napangiti naman ako.

Biglang humigpit ang pagkakahawak ni Tyler sa kamay ko. Pagtingin ko sa kanya ay nag-iigting ang panga niya habang nakatingin sa kanyang kopita ng alak.

Nagtaka ako, tatanungin ko palang sana kung ayos lang ba siya nang biglang magsalita si tita Karla.

“I must admit, Zafina dear, that the moment I saw you, you already catched my attention. You seems to be a very nice person, just like Dark told me so.”

“Dark?”

“Yes! My son, Dark, he mentioned about you once.” Lumaki ang ngiti ng ginang. “You know, my son may not smile often, but he’s a sweet person inside.”

Sasagot na sana ako nang biglang sumulpot ang isang lalake.

“Mom, they’re here,” pag-angat ko ng mukha ay nagsalubong ang mga mata namin ni Dark.

Ang gwapo niyang pagmasdan sa kulay light na lila niyang long sleeves na polo na tinupi rin hanggang siko na parang kay Tyler. Pero para sa akin ay wala pa ring tatalo sa kagwapuhan ni Tyler.

“Oh! We should go, may sasalubungin lang kaming importanteng tao . “ Sabi ni Tito Dante.

Tumango naman ako habang nakangiti. Umalis na ang mag-asawa kaya bumagsak ang tingin ko kay Dark. Akmang aalis na rin siya nang magsalita ako.

“You have a nice parents, Dark.” Natutuwa kong pahayag.

Bubuka pa lang ang labi ni Dark ngunit nabigla ako nang hinigit na ako patayo ni Tyler.

“We’ll go ahead,” hindi niya na hinintay pa ang tugon ni Dark at hinila niya na agad ako paalis sa lugar na iyon.

“Aalis na tayo agad?” Tanong ko ngunit hindi niya ako pinansin.

Wala sa sarili lang akong nagpatianod hanggang sa marating namin ang sasakyan niya. Pagkapasok namin sa loob ay handa na sana ulit akong magtanong nang bigla niyang pinaandar ng mabilis ang sasakyan. Agad akong napakapit ng mahigpit sa seatbelt ko.

“Tyler! Slow down!” Nahihintakutan kong sigaw pero mas bumilis lang ang pagpapatakbo niya. Halos umikot na ang aking sikmura sa bilis ng takbo ng sasakyan!

“Tyler, ano ba?!” Reklamo ko pero wala iyong epekto sa kanya. Namumuti na ang kamay niya sa higpit ng pagkakahawak niya sa maninela.

He’s fuming mad sa hindi ko malamang kadahilanan!

Wala akong nagawa kundi ang pumikit na lamang ng madiin at magdasal na sana ay hindi kami mapahamak.

Sa bilis ng pagpapatakbo niya ay halos wala pang limang minuto nang makauwi kami. Pagkatigil na pagkatigil ng sasakyan ay agad siyang lumabas habang ako ay halos masuka dahil sa lula. But I gathered all my strength to follow him inside his house.

“Ano bang problema mo, Tyler?!” Hindi ko na mapigilang bulalas.

Hindi niya ako pinansin na mas lalong nagpainit sa dugo ko. Mabilis akong humarang sa dinaraanan niya para mabigyan niya ako ng pansin.

“Hindi tayo magkakaintindihan kung mananatili ka lang na tahimik!” Naiinis kong wika sa kanya. “Kanina ayos naman tayo, hindi ba? We were even talking about our dream wedding until Dark’s parents–”

“You have a nice parents, Dark .” Bigla nitong sabi, napakasarkastiko ng boses nito. Napakunot noo naman ako, iyon ang huli kong sinabi bago niya ako hinila paalis. Ano naman ang kinagagalit niya tungkol doon?

“Yeah, what a nice parents he has.” Mas kumunot ang noo ko sa pagtataka. Hindi ko maintindihan ang pinaparating niya.

“Hindi ko makuha ang pinupunto mo, Tyler.”

“Damn, they’re even telling you how sweet Dark is despite his coldness. Seriously?” Ngumiti ito ng mapakla.

“Pwede bang huwag ka ng magpaligoy-ligoy pa at sabihin mo na lang sa akin ang problema?!” Naiinis ko ng sabi dala ng kalituhan.

“It’s f-cking obvious that Dark’s parents are pushing you to like their son!”

Natigilan ako, pero agad din akong bumawi. “No, Tyler, hindi nila ako inuudyok para sa anak nila. They’re just saying how nice Dark is. Huwag ka ngang mag-isip ng ganyan. The couple are nice.” Kalmado kong pahayag.

“Don’t be too dumb, Zafina! They want you for their son!”

Ang kaninang pagiging kalmado ko ay naalis na naman. “Kung ganoon nga, eh ano naman?! Sa tingin mo ba magpapaka-girlfriend agad ako kay Dark dahil lang sa gusto nila ako para sa anak nila?!”

“Why not?!” Natigilan ako sa binulalas nito. Nasaktan ako sa sinabi nito dahil parang wala siyang tiwala sa akin. Pero nang magpatuloy siya sa pagsasalita ay nag-iba ang nararamdaman ko. “Dark has a nice parents, just like you said earlier. While I, doesn’t have a nice parents to show you and could treat you the way you deserve.”

Parang may kumurot sa puso ko nang marinig ko ang tono ng boses nito, punong-puno iyon ng hinanakit.

“I don’t care, Tyler. I don’t care if you have no family that could treat me–”

“Of course! Of course you don’t care! Because you don’t care about me!” Dumagundong ang boses niya sa buong bahay.

Muli na naman akong natigilan. What made him think that? Hindi niya ako naiintidihan. Ang gusto ko lang naman iparating sa kanya ay wala akong pakialam kung may pamilya man siya o wala dahil ang mahalaga, mahal ko siya.

Right there and then, parang gusto ko na iyong aminin sa kanya. Pero tila may nakaharang sa lalamuman ko sa bawat pagbuka ng bibig ko.

“After all, you just agreed to be

girlfriend to know the reason behind my coldness.“ Napangiti siya ng mapait, pero ang mga mata niya ay punong-puno ng sakit.

Nakagat ko ang aking labi. Oo, naaalala ko ang usapan namin noon na papayag akong maging girlfriend niya sa kapalit na sasabihin niya sa akin ang dahilan ng pagiging malamig niya sa mga tao, na hanggang ngayon ay hindi niya pa rin nasasabi sa akin.

Gusto kong sabihin sa kanya ang totoo, ang katotohanang matagal ko nang alam ang dahilan ng pagiging malamig niya— because of his mother. Gusto kong sabihin sa kanya na kung ang malaman lang ang dahilan ng ugali niya ang rason kaya ako pumayag na maging girlfriend niya, edi sana iniwan ko na siya nang matuklasan ko ang dahilan mula kay Tyron.

Pero naiinis ako sa sarili ko dahil hindi ko magawang ibuka ang bibig ko. Para lang akong na-estatwa sa kinatatayuan ko.

“I know you’re yearning for a family, Zafina.” Huminga ng malalim sa Tyler bago siya pumikit. “March 30, 2009; a week after my mom’s death, and also the day I first saw you.” Nanlaki ang aking mga mata. A-Anong… “I was sixteen that time, and you were just twelve.”

Napaawang ang aking labi. Gusto kong magsalita pero mas gusto kong pakinggan ang mga susunod niyang sasabihin.

“I was always visiting my mom’s grave since I couldn’t move on about her death. Until I saw you, you lost your father that time. It just so happened that your father’s graveyard aren’t that far from my mother’s. Because of that, I could always see you, even watch you crying and mourning for your father, like I did before.” Sandali siyang tumigil para huminga ng malalim. Nanatili pa rin siyang nakapikit.

“God knows how much I wanted to go near you and comfort you, because I know how it feels to lose someone you love. I always go to the cemetry, so do you. I could always see you talking to your father, only that I couldn’t hear what you’re saying. The only thing I know, is you’re yearning for a complete family, but how could I grant your wish if even I also yearns for a complete family?…

… Until I realized, that the main reason why I go to the cemetry was no longer because I wanted to mourn for my mom’s death, but because I wanted to see you.“

Dumilat na siya dahilan para makasalubong ko ang asul niyang mga mata.

“I started searching for your angelic face everyday, it feels like my day isn’t complete if I don’t get the chance of seeing you. I wanted to befriend you but f-ck that word, when the truth is I want something more than that.” Nagsimula na namang bumilis ang tibok ng puso ko.

“But I told myself that you were too young for me. For goodness’ sake! You were just twelve that time! And I was sixteen, I shouldn’t take someone as innocent as you. So I waited, I waited for you to grow up. You stopped visiting your father when you became busy for your studies. Good thing you’re working for Maxwell’s bar, that’s why I have the chance to see you every night.”

Napalunok ako. Parang ngayon lang tuluyang pumasok sa utak ko ang lahat. Kilala na niya ako, noon pa?

“Until I couldn’t wait longer, I’m tired of watching you from afar. I told myself that five years is enough, it’s time to make a move.”

“Why are you telling me this, Tyler?” Sa wakas, nahanap ko na ang aking boses para makapagsalita.

“Because I’m scared, I’m f-cking scared, Zafina.” Lumapit siya sa akin at maingat na hinawakan ang aking pisngi. “Call me a coward or what, but I’m f-cking scared that I’ll lose you just because I have no family that you are yearning for.”

Tila may sumikdo sa puso ko habang nakatingin sa mga mata niyang nagsusumao sa akin.

“I’m scared that there’s nothing I can do to give you a parents that could give you the love you need. I’m scared that you’ll leave me because of that. I’m scared that I’ll be left hanging. I’m scared because I think I couldn’t live without you anymore.

…

I’m scared… because you don’t love me, the way I love you.“

Kabanata XXVIII

Tila huminto sa pag-ikot ang mundo ko dahil sa aking narinig.

T-Tyler… loves me?

Sa unang pagkakataon, ay ramdam na ramdam ko ang pagtibok ng aking puso kahit hindi ko hawak ang aking dibdib. Gano’n iyon kalakas. Parang sa kahit anong oras ay mabubutas ang dibdib ko at kakawala roon ang aking puso.

Sa sobrang pagkatuliro ko, namalayan ko na lamang na wala na si Tyler sa aking harap, at ang sunod kong narinig ay ang tunog ng sasakyang umalis.

Napakurap ako. He just left me after declaring his feelings. Pero kahit na ganoon, masyadong nag-uumapaw sa kasiyahan ang puso ko para magalit. Ngayon lang pumreseso sa utak ko ang lahat.

H-He loves me! Tyler also loves me!

Gumuhit ang isang napakalaki at napakatamis na ngiti sa aking labi. Hindi ko napigilan ang magpakawala ng tili dahil sa tuwa kasabay ng pagtalon.

Daig ko pa ang taong nanalo sa lotto. Dahil sa tuwa, ay para bang naabot ko ang aking pangarap. Napatawa ako sa kasiyahan. Naabot ko naman na talaga ang pangarap ko. Tyler.

Malaki pa rin ang ngiti ko nang tinahak ko ang sofa para maupo. I’ll just wait for Tyler. Iyong lalake namang iyon kasi, hindi lang ako nakasagot sandali, umalis na agad.

Habang nakaupo ay umulit-ulit sa utak ko ang kanyang sinabi kanina lang. Matagal na pala niya akong kilala, labingdalawang taon pa lamang ako, that means seven years ago, kasama na ang dalawang taong pagsasama namin. Sa limang taon na pinagmamasdan niya ako sa malayo, ni hindi ko man lang siya napansin ni isang beses.

But that doesn’t matter now, what matters right now is the fact that Tyler loves me. Pero paano ko rin aaminin sa kanya ang nararamdaman ko?

Hindi ko namalayan na sa paghihintay at sa pag-iisip ay nakatulog na ako sa sofa. Maaga rin akong nagising kinabukasan, at ganoon na lamang ang pagkadismaya ko nang wala pa rin akong nakita bakas ng pagdating ni Tyler.

Nagsimula na akong mag-alala, but I convinced myself that Tyler can handle himself. Napanatag naman ako roon kahit papaano.

Tumayo ako at pupunta na sana sa kusina para magluto ng agahan nang may marinig akong ugong ng sasakyan sa labas.

Bumilis ang tibok ng puso ko at mabilis pa ako sa alas kwatrong nagtungo sa labas. Pero isang hindi pamilyar na sasakyan ang nabungaran ko.

Napakunot ang noo ko, pero agad iyong nawala ng lumabas mula sa sasakyang iyon si Enayis.

“Good morning! I tried to contact you but you were not answering my calls.” Nakanguso niyang bati pagkatapos niyang lumapit sa kinaroroonan ko.

“Ah, kagigising ko lang,” pilit kong tinago ang pagkadismaya sa boses ko dahil sa pag-aakalang sasakyan ni Tyler ang dumating.

“Alright then, magbihis ka na. We’re going to eat outside for breakfast.”

Napakagat ako sa labi ko. Hindi yata maganda kung aalis ako nang hindi pa kami nagkakausap ni Tyler. Nakita ni Enayis ang alanganin kong ekspresyon kaya naman agad siyang nagsalita.

“Nasaan ba si Tyler? If nagdududa ka kung papayagan ka niya, ako na ang magpapaalam sa’yo.”

She got my expression wrong, akala niya kaya ako nag-aalangan ay dahil sa posibilidad na hindi ako payagan ni Tyler. Napabuga na lang ako ng hangin.

“He’s not here, actually,” mahina kong sabi.

“Then that’s great! No more permission to ask for. So, tara na?”

Napaisip ako. Mamaya pa naman siguro dadating si Tyler.

Tumingin ako kay Enayis at tumango, “Sige, magbibihis lang ako,”

Pinapasok ko siya sa bahay tsaka ako nagtungo sa taas para maghanda na. Ginawa ko lang ang morning rituals ko at nagpalit ng simpleng pang-alis bago ako bumaba. Ni-lock ko ang bahay bago kami tuluyang umalis. Tutal, na kay Tyler naman ang susi ng bahay.

Sumakay na kami ni Enayis sa sasakyan niya at nagtungo sa hindi naman kalayuang cafe.

“Bakit pala wala si Tyler sa bahay niyo?” Paninimula ni Enayis habang hinihintay namin ang aming order.

“He left last night,” muli na namang humina ang boses ko.

“He left?! At last night pa?!” Nabiglang ulit ni Enayis. Hindi siya makapaniwalang tumingin sa akin. Tumango lang ako sa kanya. Napahampas naman siya sa mesa. “Baka naman nambabae na iyon?”

Umiling ako sa kanya. After confessing his love for me? I don’t think so.

Nang maalala ko na naman ang bagay na iyon ay sumikdo ang puso ko. Nakakapanghinayang lang at hindi ko rin nasabi kay Tyler ang nararamdaman ko dahil umalis na siya kaagad, maghahanap pa tuloy ako ng tyempo at kukuha ng lakas ng loob para umamin din sa kanya.

Dumating ang order namin habang si Enayis ay napapahilot sa kanyang sentido dahil sa pag-aakalang pinagpapalit na ako ni Tyler. Nang umalis ang waiter ay nagsalita na naman siya.

“Sabi ko naman kasi sa iyo Zafina, dapat galingan mo ang yugyugan sa kama para hindi siya maghanap ng iba–” agad kong pinasakan ng doughnut na inorder namin ang bibig niya.

Lumingon ako sa paligid at mabuti naman na walang ibang nakarinig sa kanya. Nang muli akong bumaling kay Enayis ay sinamaan ko siya ng tingin. Ngumisi lang naman siya habang nginunguya ang kanyang doughnut.

“Mali ang iniisip mo, Enayis.”

“Anong mali roon? Ganoon naman ang karamihan sa mga lalake, mga–”

“He left the house after declaring that he loves me.” Putol ko sa sinasabi niya.

“What?!” Napapikit ako sa lakas ng sigaw niya. Inaasahan ko naman na iyon, knowing Enayis, she doesn’t mind disturbing people around her.

“Pakiulit nga, mali yata ang narinig ko.” Aniya, napabuga ako ng hangin.

“Tama ang narinig mo,”

“Oh… My… Goodness. For real?”

Napailing-iling na lamang ako sa reaksyon niya. Hindi ko na lang siya pinansin, kinuha ko na lang ang aking inorder para makakain na.

“I knew it! Akala ko pa naman hindi mo pinaghusayan ang yugyugan niyo, hinusayan mo naman pala. Kita mo na? Umamin siya,”

Akmang sasaksakan ko siya muli ng doughnut sa bibig pero mabilis siyang umiwas habang tatawa-tawa.

“Sino kaya dito iyong sa reception pa lang sa kasal kagabi, missing in action na. Ano kayang ginawa ng dalawang iyon?” Pagpaparinig ko.

Natigilan naman siya kaya ako naman ang napangisi. “Guilty,” pangaasar ko.

“Che!” Aniya at umirap. Napatawa ako, masyado siyang obvious. “Stop laughing, atsaka huwag mo ngang ilipat sa akin ang usapan.”

Muli siyang tumingin sa akin. “Paano siya umamin? And bakit siya umamin? What triggered him to confess?” Sunod-sunod nitong tanong. Wala na ang pagkainis sa mukha niya at napalitan na iyon ng excitement sa mga magiging sagot ko.

“Well…” Pabitin kong sabi. Titig na titig naman siya sa akin habang hinihintay ang aking susunod na sasabihin. But instead of telling her the story, I told her, “secret…” I stuck my tongue out para asarin siya lalo saka ako ngumisi ng malapad.

Para namang pinagsakluban ng langit at lupa ang naging reaksyon niya na halos ikatawa ko.

“Secret? Seriously, Zafina?”

“I won’t tell you unless you’ll tell me where you and Chase went last night.” Nanunudyo kong pahayag.

“Mind your own business, lady. “ Nakanguso nitong sabi.

“Then mind your own business too, lady.”

Napapadyak siya dahil sa frustration. Tinawanan ko lang naman siya.

“Okay fine! Don’t answer those questions but at least answer this one dahil naguguluhan ako, how come that he left after confessing?” Nakakunot ang noo niya sa pagtataka.

Nagkibit-balikat lang ako. “I don’t know, he just walked out of the scene and I was left dumbfounded.”

“Gano’n?” I nodded. “Baka nahiya? Huh, may hiya pa pala siya. The last time I checked, mas makapal pa sa encyclopedia ang mukha nilang magka-kaibigan.”

I just laughed at her remark. Inuubos ko na ang pagkain ko nang muli na naman siyang nagsalita. Hindi talaga siya nauubusan ng sasabihin.

“Speaking of Tyler’s troop, I heard just this morning na may lead na sila Dark kung nasaan ang kapatid niya.”

Nakuha no’n ang atensyon ko kaya napaangat ang mukha ko para salubungin ang mga mata ni Enayis.

“Talaga?”

“Yes,”

“Baka naman ikaw ang kapatid no’n,” pambibiro ko. Tinaasan naman ako nito ng kanyang isang kilay na tila hindi nakuha ang sinabi ko. “Parang sa mga movies lang, hindi pala kayo talaga magkakambal ni Chase kaya happy ending na kayo.”

Ngumisi ako sa kanya pero napabuntong hininga lamang siya. “How I wish,” rinig kong bulong niya.

Napaisip ako, kung ako si Enayis, malamang ay hindi ko rin alam ang gagawin ko para kami ang magkatuluyan ng taong mahal ko. I mean, they are together but their relationship stays as a secret, idagdag pa na bawal ang pag-iibigan nila. It must be hard for the both of them. And I admire them for being strong.

Mag-aala una nang maihatid ako pabalik ni Enayis sa bahay. Nagpaalam na kami sa isa’t isa bago ako nagtungo sa bahay, kukunin ko pa lang ang susi na nakaipit sa ilalim ng mat sa tapat ng pinto ngunit natigilan ako nang makita kong bukas na ang pinto.

Lumingon ako sa garahe at ganoon na lamang ang pagtambol ng puso ko nang makita ang sasakyan doon ni Tyler. B-Bumalik na siya.

Napakapit ako sa seradura dahil sa biglang pagnginig ng tuhod ko. Lumunok ako at pilit kinalma ang aking sarili. Humugot ako ng lakas para hindi matumba bago ko akma na itulak ang pinto. Pero bago ko pa iyon ay magawa ay kusa na itong nagbukas.

Iniluwa noon si Tyler na hinihingal at may pangamba na ekspresyon. Ngunit nang nakita niya ako ay kaagad na nagliwanag ang kanyang mukha.

Natulos ako sa aking kinatatayuan. Lalo na nang walang sabi-sabi niyang hinila ang aking braso dahilan para mapasubsob ako sa kanyang dibdib. Mabilis na pumalupot sa aking bewang ang matitigas niyang braso. Niyakap niya ako, mahigpit, kaya rinig na rinig ko ang malakas at mabilis na pagtibok ng puso niya, gaya ng akin.

“Damn, I thought I lost you already,” puno ng takot ang boses nito.

Awtomatikong umangat ang mga braso ko para gumanti ng yakap sa kanya. Mas humigpit naman ang yakap niya sa akin na halos hindi na ako makahinga. Pero mas gugustuhin ko pa yatang malagutan ng hininga kesa bitiwan niya ako.

“I thought you left me. I was so scared.” Naramdaman ko ang paghalik nito sa tuktok ng aking ulo.

Tiningala ko siya, bumagsak naman sa akin ang kanyang asul na mga mata na tila nangungusap.

“You were the one who left,” wika ko at bahagyang napanguso. Napaiwas naman siya ng tingin.

“I’m sorry, I-I was just…” Nagtagis ang kanyang bagang, tila hindi niya maisalin sa salita ang kanyang gustong sabihin. Kaya hinaplos ko na lamang ang braso niya na nakapalupot sa akin bilang tanda na hindi niya na kailangan pang magpaliwanag.

“A-About last night…” Panimula ko. Muling bumagsak sa akin ang kanyan tingin.

Napalunok ako. Dapat ko na ring bang magtapat sa kanya? Yes, I should. I don’t want to prolong his agony. Pero magsasalita pa lang ulit ako nang ilagay niya ang kanyang hintuturo sa aking labi, tila pinapatahimik ako.

“Shh, you don’t need to say something about it.”

“Pero–”

“It’s fine, baby. I don’t want to pressure you.” Humaplos ang kanyang kamay sa aking kurba.

“This is important–”

“Where have you been, anyway? I was just about to go look for you.” Napatitig ako sa kanya. Wala akong nagawa kundi ang mapabuga ng hangin. Halata namang iniiba niya ang usapan.

Bakit ba ayaw niya akong pagsalitain patungkol kagabi?

“I was with Enayis, we ate breakfast together.” Matamlay kong pahayag.

Napakagat ako sa aking labi. Gusto ko nang umamin sa kanya pero paano ko gagawin iyon kung lagi niya akong inuunahan?

Sumapit ang gabi at magulo pa rin ang isipan ko. Hindi ko alam kung paano aamin sa taong tila ayaw akong paaminin.

“Hey,” napatingin ako sa gilid ko nang biglang sumulpot doon si Tyler. Napatingin ako sa hawak niyang kumot at tatlong unan. Napakunot ang noo ko.

“Aanhin mo ’yan?” Ngumiti lamang siya sa tanong ko bago siya naglakad palabas ng bahay. Nagtataka ko siyang sinundan.

Napatigil lang ako nang nakita kong inilatag niya ang kumot sa damuhan sa hardin tsaka niya ibinagsak doon ang mga unan. Tinignan niya ako na nasa may pintuan at sinenyasan na lumapit. Sumunod naman ako. Pinaupo niya ako sa kumot saka siya bumalik sa loob ng bahay.

Awtomatiko akong napatingala sa langit. Punong-puno iyon ng mga bituin. Ang ganda. Nakakabighani pagmasdan ang nagkikislapang mga liwanag sa madilim na langit.

Naramdaman ko ang pagbalik ni Ter at pag-upo niya sa aking tabi kaya napatingin ako sa kanya. Halos mapaawang ang labi ko nang makitang may hawak siyang gitara. Bumalik ang tingin ko sa kanya, at sa gitara, at sa kanya uli.

“Tumutugtog ka?” Hindi makapaniwalang tanong ko. Tumawa lang siya ng mahina. And I swear, it sounds like an angel’s laugh.

He began strumming the strings, pero hindi siya kumanta. Paulit-ulit niya lang iyong ginagawa habang diretso lamang ang kanyang tingin. Nang hindi ako makatiis ay muli akong nagtanong.

“Could you sing for me?” Tumigil siya sa ginagawa bago tumingin sa akin.

“If that’s what my baby wants,”

[play the video on the media for better reading]

He began strumming again, hindi pamilyar sa akin ang kanta. Pero tono pa lang, ang sarap na sa tenga.

“You know I’d fall apart without you…” Napasinghap agad ako. He–He can sing. “I don’t know how you do what you do. ’Cause everything that don’t make sense about me, makes sense when I’m with you.”

I never knew he could sing. Kalmado ang boses niya pero lalakeng-lalake ang dating, ang sarap pakinggan.

“Like everything that’s green, girl, I need you. But it’s more than one and one makes two. So put aside the math and the logic of it. You gotta know you’re wanted too.”

Pumikit siya at nagpatuloy habang ako ay tila nahipnotismo na sa kanya.

“’Cause I wanna wrap you up. Wanna kiss your lips. I wanna make you feel wanted. And I wanna call you mine. Wanna hold your hand forever. And never let you forget it. Yeah, I, I wanna make you feel wanted.”

Umulit-ulit sa utak ko ang mga bawat katagang binibigkas niya. How I hope that those lyrics are for me.

“Anyone can tell you you’re pretty. And you get that all the time, I know you do.” Umangat ang isang sulok ng labi niya, tila ba may iniisip. “But your beauty’s deeper than the make-up. And I wanna show you what I see tonight…

When I wrap you up. When I kiss your lips. I wanna make you feel wanted. And I wanna call you mine. Wanna hold your hand forever. And never let you forget it. ’Cause, baby, I, I wanna make you feel wanted.“

Napigil ko ang aking hininga nang dumilat siya at tumingin sa akin.

“As good as you make me feel, I wanna make you feel better. Better than your fairy tales. Better than your best dreams. You’re more than everything I need. You’re all I ever wanted .”

His eyes were pleading at me as he sing the high note.

“…All I ever wanted.”

And I could see his eyes were full of… love.

He smiled genuinely before continuing.

“And I just wanna wrap you up. Wanna kiss your lips. I wanna make you feel wanted. And I wanna call you mine. Wanna hold your hand forever. And never let you forget it. Yeah, I wanna make you feel wanted. Baby, I wanna make you feel wanted. Oh, I wanna make you feel… wanted.”

Hindi nawawala ang tingin niya sa akin. Tila ba sinasabi niya ang nararamdaman gamit ang isang kanta. And I can’t help but to stare at him.

“’Cause you’ll always be wanted.”

Nangilid ang aking luha. I can feel his love for me. And it feels like his love is… Unconditional. Making me badly want to confess right now.

Naalarma si Tyler nang makita ang aking mga nagbabadyang luha. Binaba niya ang kanyang gitara at sinapo ang aking magkabilang pisngi.

“What’s wrong, baby? Tell me, didn’t you like the song?”

He doesn’t want me to speak about last night? Then fine. I won’t tell him, I’ll just make him feel it through my actions.

“Baby, you’re making me worried again. Answer me please–”

Hindi niya na natapos ang kanyang sasabihin nang hinawakan ko ang kanyang kwelyo at hinila siya papalapit sa akin bago ko siya walang sabi-sabing hinalikan.

Hindi siya nakagalaw dahil sa bigla. Sino ba namang hindi mabibigla kung bigla ka na lamang hinalikan ng kasama mo. Ngunit mabilis din siyang nakabawi.

He gripped my waist ang kissed me back. Pinalupot ko ang aking braso sa kanyang leeg at mas dinikit pa siya sa akin.

We kissed passionately, with stars and moon as our witnesses. Our lips are moving in sync, and so do our hearts.

I love you, too, Tyler. So damn much.

A/N: I’m contemplating whether to shorten this story from 50 chapters to 40 chapters or not. Help me out, which do you guys prefer, 50 chap or 40?

…

Deleted. Proceed to the next chapter.

Kabanata XXIX

Nagising ako nang may marinig akong tumunog na ringtone. Noong una ay pinabayaan ko lamang iyon dahil masyado akong kumportable sa bisig ni Tyler ngunit nang maramdaman kong gumalaw siya ay hindi ko na napigilan ang mapadilat ng bahagya.

Nakita kong inaantok pa din siya ngunit wala siyang nagawa kundi sagutin ang tawag.

“Tsk, can’t that wait?” Naiirita nitong tanong sa kausap. Pumikit na lang ako para muling matulog.

“Yeah right, whatever, I’m going.” Nang sinabi iyon ni Tyler ay muli akong napadilat.

Tumingin ako sa orasan at nakitang alas kwatro pa lang ng umaga. Akmang babangon na si Tyler ngunit hinawakan ko ang kanyang braso. Tumingin siya sa akin na tila nagulat na gising na ako.

“Y-You’re leaving?” Tanong ko sa kagigising lang na boses. Hinaplos niya naman ang pisngi ko.

“Yes, something came up, and I need to handle that.”

“This early?”

Tumango siya bago niya hinalikan ang aking noo. “I’ll be back, just sleep again.”

Wala akong nagawa kundi ang tumango dahil muli na naman akong hinihila ng aking antok. Ang huli ko na lang narinig ay ang pagsara ng pinto bago ako tuluyang nakatulog muli.

Nang muli akong magising, ay nasa tabi ko na ulit si Tyler. Nakayakap at nakaharap siya sa akin kaya ang gwapo niyang mukha agad ang bumungad sa akin. Bahagyang nakakunot ang kanyang noo na nangangahulugang napagod siya.

Hinaplos ko ang buhok niya tsaka ko siya hinalikan sa pisngi, parang mahika na nawala ang kunot sa kanyang noo na nagpangiti sa akin.

Isa lang ang senaryong iyon sa maraming umaga na pinagsamahan namin ni Tyler. Almost three weeks had passed by, and I can say that those days were magical. Magkasama kami lagi ni Tyler at walang araw na hindi ko pinaramdam sa kanya na mahal ko siya. Ganoon din siya sa akin, kaya minsan natanong ko na lang sa sarili ko kung ano pa bang mahihiling ko gayung kontento na akong kapiling si Tyler. I just hope this own fairytale of mine will never end.

Napatayo ako sa aking kinauupuan nang makarinig ako ng ugong ng sasakyan. Hindi naman maiiwasan minsan na umalis si Tyler. Hindi ko alam kung saan siya pumupunta pero sinasabi niya sa akin na importante iyon kaya hinahayaan ko na lang siya. Maybe it’s about their business.

Nagtungo ako sa pinto nang may kumatok doon. Medyo napakunot pa ang noo ko, hindi kasi kumakatok si Tyler pag nakauwi na siya, pumapasok na lang siya agad.

Kaya nagtataka ako habang binubuksan ko ang pinto ngunit ganoon na lamang ang pagkabigla ko nang bumungad sa akin ang mukha ni Dark.

Napakurap-kurap ako. Tinignan ko ang likod niya para alamin kung kasama niya ba sina Tyler o ang mga kaibigan nila, pero wala. Siya lamang mag-isa ang pumunta rito. Binalik ko ang tingin ko sa kanya na seryoso lang na nakatitig sa akin. Hindi ko napigilan ang mapalunok.

“D-Dark, anong ginagawa mo rito?”

“May I come in?” Tanong niya nang hindi sinasagot ang aking tanong.

Niluwugan ko naman ang pagkakabukas ng pinto na senyales na maaari siyang pumasok. Kaagad niya naman iyong ginawa kaya sinara ko na muli ang pinto.

Humarap siya sa akin bago nasalita. “Tyler asked Enayis to come here for you to have a companion, but since she’s busy with Chase, she asked me to go here instead.” Pormal lang ang mukhang sabi nito.

“Gano’n ba? Baka naabala ka pa pala, ayos lang naman sa aking mag-isa lang.”

“Pwes sa akin, hindi ayos na mag-isa ka lang.”

Napatanga ako. “H-Ha?”

“Tyler can’t

just

leave you alone here. That asshole, how many times did he already left you alone here in this house? You can’t protect yourself if some bad guys just barged in here suddenly, Zafina.“

Natahimik ako sa sinabi nito. Hindi ko alam ang sasabihin ko. He has a point. Pero importante naman kasi ang pinupuntahan ni Tyler. At sa tingin ko ay may mahigpit naman na seguridad ang lugar na ito kaya walang dapat ikabahala sa kaligtasan ko.

Nagbalik ang tingin ko kay Dark nang umupo siya sa sofa. Sinundan ko naman agad siya. He’s a visitor so I should accomodate him, right?

“Uhm, kumain ka na ba? Ipagluluto kita,”

“You know how to cook?”

“Syempre naman, I’ve been living independently until Tyler came.”

Napatango siya. “Cook for me then,”

Nginitian ko muna siya bago ako nagtungo sa kusina. Maghahanda na sana ako para sa lulutin ko nang maalala kong hindi ko pala alam kung anong gusto niyang kainin. Mamaya hindi pala siya kumakain ng niluto ko, sayang naman. Mabuti nang tanungin siya.

Tumalikod na ako at babalik na sana sa sala nang makita ko na agad si Dark na nakatayo sa bungad ng pinto ng kusina. Nagtungo siya sa upuan sa may counter kaya nilapitan ko siya.

“Ano palang gusto mong kainin?”

“Anything will do,”

“Hmm, sinigang na baboy? Okay lang ba iyon sa iyo?”

“That would be fine,”

Nagtungo na muli ako sa fridge at kinuha ang ingredients para sa aking lulutuin. It took an hour before I finally finished. Naghanda na ako ng dalawang plato at kursara’t tinidor at nilapag iyon sa counter kung saan nakapwesto si Dark. May apat na high chair naman doon kaya doon na lang kami kakain.

Umupo na ako sa tabi ni Dark nang maihain ko na ang niluto ko. Nagsimula kaming kumain ng tahimik. Akala ko nga walang iimik sa amin sa buong pagkain pero nagsimula ng usapan si Dark.

“Where did you learn to cook?”

“Ah, natuto lang ako sa mga kusinera sa kainan ng auntie ko. Tumutulong ako doon bilang kapalit sa pagpapatuloy nila sa akin sa bahay nila noon.”

“Where’s your parents then?”

“Wala na sila,”

Pagkatapos kong sabihin iyon ay hindi ko na siya narinig na umimik pa. Kaya naman sinulyapan ko siya at nakitang tila malalim ang iniisip nito.

“Dark? Ayos ka lang ba?”

Bigla itong tumingin sa akin. Seryosong-seryoso ang ekspresyon nito. Kung dati ay seryoso na talaga ang ekspresyon niya, mas tumindi ngayon.

“How come you’re still fine

although

you

already

have

parents?“

Napaiwas ako ng tingin sa kanya. “Sanayan lang,”

“Aren’t you longing for them?”

“Syempre oo, namimiss ko na sila pero anong magagawa ko kung maaga silang kinuha ng Panginoon? Sometimes, we miss someone so much it hurts. But we need to move forward, kailangan pa rin nating magpatuloy sa daloy ng buhay. Dahil may mga bagay o tao na hindi na talaga natin maibabalik sa ating buhay.” Tumingin ako sa kanya at ngumiti. “So, yeah, I think everyone should cherish every moment of their life because nothing lasts forever.”

Tumitig ito sa akin saglit, bago bumuka ang kanyang labi. “Find your nothing then,”

Nangunot ang noo ko, “Huh?”

“You said nothing lasts forever,”

Napatawa ako ng mahina sa sinabi niya at napailing-iling. Patuloy lang kaming nag-uusap ni Dark hanggang sa matapos kaming kumain. Nagsimula na akong magligpit at tinulungan niya naman ako. Pinigilan ko siya pero ayaw niyang magpaawat kaya hinayaan ko na lamang siya.

“Uhm, gusto mo bang manuod ng movie?” Tanong ko kay Dark habang papunta kami ng sala. Hindi ko na kasi alam kung anong dapat kong gawin para hindi kami mabored.

“Sounds good,” aniya at umupo na sa sofa.

Nagtungo naman ako sa cd rack para maghanap ng mapapanuod. Nang makapili ay isinalang ko na iyon. Kumuha ako sandali ng makakain at maiinom namin ni Dark bago ako bumalik. Umupo ako sa tabi niya pero may distansya naman sa pagitan namin.

The movie started. It’s about a man who keeps on finding his lost sister. Hindi ko tuloy alam kung anong gagawin ko. Dapat ko bang patayin na ang palabas? Baka kasi naaapektuhan si Dark, kaya naman pasulyap-sulyap ako sa kanya sa bawat sandali pero wala lang naman siyang ekspresyon.

Nang hindi na ako makatiis ay tumayo na ako at sinara ang telebisyon. Nang muli akong humarap sa kanya ay nakakunot na ang kanyang noo sa pagtataka.

“Why did you turned it off?”

Bumuga ako ng hangin bago nagsalita. “I know about your lost sister.” Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi. “Naisip ko lang na baka… naaapektuhan ko sa palabas kaya pinatay ko na lang.”

Tinitigan niya lang ako kaya nagpatuloy ako. “I know you look strong and invincible outside, Dark. But I also know that even an invincible creature has weakness. And on your case, your weakness is your sister. I know you miss her as much as I miss my family.”

Napahinga ng malalim si Dark. Tinungkod niya ang kanyang dalawang braso sa kanyang magkabilang tuhod at pinagdaop ang kanyang mga palad bago siya yumuko.

“You’re right, my sister is my weakness.” Bulong niya. Bumuntong hininga siya ng malalim na tila ba napakabigat ng dibdib niya, ng dinadala niya.

“It was summer when we lost my sister…” kanyang panimula habang nakayuko pa rin. Hindi ako nagsalita at hinintay lang siyang magpatuloy. “We went on a beach resort for a vacation. We were so excited, and I wanted to ride a boat immediately. But my parents refused to because the waves are so huge. But I was so stubborn and hard headed, when they left for a moment, I took the chance and went to a near boat. I didn’t know that my younger sister followed me. She wanted to come and I obliged. We pushed the boat off the shore without the owner knowing about it. And that was the biggest mistake I ever had…” Huminga ng malalim si Dark. Para bang kumukuha ng lakas para magpatuloy. “When we reached far away from the shore, a huge wave crashed the boat we were riding. We fell, and the next thing I knew, my sister was already out of my sight. I survived, but I didn’t know if she did.”

Sumandal siya sa upuan at mariing pumikit. Ngayon ko lang nakitaan ng ekspresyon ang mukha niya. Gulong-gulo ang emosyong nakaukit doon habang mabigat ang kanyang paghinga.

“I was just eight that time and my sister was just f-cking five. I was so stupid to let her come with me! Now I am the reason why she lost! Damn me!” Sinabunutan nito ang sariling buhok.

Hindi ko na napigilan at lumapit ako sa kanya. Tumayo ako sa kanyang harapan at hinawakan ang kanyang kamay para alisin iyon sa pagkakasabunot sa kanyang buhok. Napatingala naman siya sa akin. At parang kinurot ang puso ko nang makitang nanunubig ang mga mata niyang punong-puno ng pagsisisi at lungkot.

I knew it. Dark may look tough, but he’s vulnerable inside. He’s been blaming himself for the loss of his sister. Now I wondered, had he even experience to be happy since he lost his sister? Since he started to blame himself? I think not. Nakalimutan niya nang maging masaya.

Hinaplos ko ang kanyang buhok. Awtomatiko namang pumaikot ang braso niya sa aking bewang tsaka siya sumubsob sa aking tyan. Nagulat ako nung una, ngunit kinalaunan ay hinayaan ko na rin siya. This is what he needs, comfort. Hinahaplos ko lang ang buhok niya habang akap-akap niya ang bewang ko.

“Everything is going to be alright,” sabi ko, pilit na inaamo siya. Mas humigpit naman ang yakap niya sa akin bago niya ako muling tiningala.

“Thank you, Zafina.” He smiled warmly. And I can’t help but to smile back.

Akala ko ay bibitawan niya na ako pero muli niyang sinubsob ang kanyang mukha sa aking tyan habang mariin pa ring nakapalupot ang braso niya sa aking bewang. Bumalik na lamang ako sa paghaplos sa kanyang buhok habang hindi napigilan ang mapangiti.

A/N: Count on me.

Kabanata XXX

“Dumidilim na,” wika ko habang nakasilip sa may bintana . “Sa tingin ko dapat ka ng umuwi para hindi ka abutan ng gabi sa daan.” Binalik ko ang tingin ko kay Dark.

“But Tyler is not home yet,” pagdadahilan niya naman.

“Pauwi na rin iyon, usually before six or seven nakakauwi na siya.”

Walang nagawa si Dark kundi ang mapabuntong hininga. “Alright,” napipilitan niyang sabi at tumayo na mula sa pagkakaupo sa sofa.

Naglakad na siya patungong pinto at sinamahan ko naman siya. Bago siya lumabas ay humarap muna siya sa akin.

“Call me whenever Tyler leaves,”

“Yes boss,” sagot ko at mahinang tumawa, nginisian niya lang naman ako.

Binigay niya na ang numero niya kanina sa akin kaya madali ko na lamang siya maco-contact. Pero hindi ibig sabihin no’n ay matatawagan ko talaga siya tuwing aalis si Tyler, dahil alam kong hindi iyon magugustuhan ni Tyler.

“Good, I’m going now. Lock the door for the meantime.” Tumango ako bago siya tuluyang umalis.

Pinagmasdan ko muna ang papaalis niyang sasakyan bago ko sinara ang pinto at kinandado ito gaya ng bilin niya.

Dark and I had a good time. At sa totoo lang, hindi ko iyon inaasahan. Because I always find him creepy. Pero para lang din pala siyang si Tyler, na akala mo masungit, pero kung mas kikilalanin mo siya, malalaman mo na mabuti naman pala silang tao, na may dahilan kung bakit naging tila malamig ang pakikitungo nila sa iba.

Napaisip tuloy ako. Siguro may kanya-kanya ring dahilan ang mga kaibigan ni Tyler kaya ganoon sila? Sabagay, lahat naman ng tao ay may mga mapapait na nakaraan na ayaw na nilang alalahanin.

Anyway, nagtungo na ako sa kusina para magluto ng hapunan namin ni Tyler. Maga-alasais na rin kasi, ganito madalas ang oras ng pag-uwi niya.

Nang matapos akong magluto ay umakyat na ako sa kwarto namin, at doon ko lang natuklasan ang sandamakmak na text messages sa akin ni Tyler nang tignan ko ang cellphone ko.

From: Tyler 💞

3:28 PM

Baby, what are you doing?

4:12 PM

Baby?

4:36 PM

I miss you already.

5:01 PM

Maybe you’re having fun with Enayis.

Kinabahan ako bigla sa huling mensahe niya, alam ko kasing magagalit siya kapag nalaman niyang hindi si Enayis ang nakasama ko sa buong araw kundi si Dark. Alam kong hindi niya magugustuhan kapag nalaman niya iyon, he’ll be mad. But I can’t lie to him.

To: Tyler 💞

6:02 PM

Sorry, ngayon ko lang nabasa texts mo. Pauwi ka na ba? Nagluto na ako ng hapunan natin :)

Umabot rin ng ilang minuto bago ako nakatanggap ng reply.

From: Tyler 💞

6:07 PM

I’m on my way home, baby :*

Natawa ako sa mensahe niya. Kailan pa siya natutong gumamit ng emoticon?

Napapailing ko na lang na nilapag muli ang phone. Hindi ko na siya nireplayan pa, paniguradong nagmamaneho na iyon ngayon, delikado kung mag-uusap pa kami.

Bumaba na ulit ako sa sala, umupo na lang ako sa sofa para hintayin si Tyler. At dahil wala akong pinagkakaabalahan, kusang lumipad ang utak ko sa mga bagay-bagay.

Sa tingin ko kailangan ko na ring umamin kay Tyler. I think that would make our relationship stronger, dahil magkakaroon kami ng assurance sa isa’t isa. But how? Iniisip ko pa lang na sasabihin ko sa kanya iyon ay nanginginig na ang mga tuhod ko. Baka pag aamin na ako sa kanya ay umatras lang din ang dila ko.

How about in a written way? Kaagad nagliwanag ang mukha ko sa naisip ko. Tama! Gagawa ako ng cake at doon ko ilalagay ang nararamdaman ko para sa kanya. I’m sure, kapag nagawa ko iyon, wala ng atrasan pa. Napangiti ako sa aking ideya. I’ll do that tomorrow. I wonder how he would react.

Napatingin ako sa pinto nang may nagtangkang magbukas no’n, pero dahil kinandado ko iyon kanina ay hindi nagbukas ang pinto. Mas lalo akong napangiti, paniguradong si Tyler na iyon.

Kaagad akong tumayo at binuksan ang pinto. And of course, hindi ako nagkamali na si Tyler na nga iyon. Kaagad niya akong sinalubong ng yakap at halik sa noo.

“How’s my baby’s day?” Malambing na tanong nito sa akin pagkatapos niyang bahagyang lumayo para tignan ang mukha ko.

“Ayos lang, pero ikaw, alam ko gutom ka na. Take a shower first upstairs while I prepare our dinner.” Nginitian ko siya at hinalikan sa pisngi bago ko siya tuluyang pinaakyat.

Hindi naman ganoon katagal nang bumaba na ulit siya, saktong nahain ko na rin ang ulam namin.

“Anong oras ka nga pala aalis bukas?” Tanong ko nang makaupo na kaming pareho. Napatingin naman siya sa akin.

“Why?”

“Para makagising ako at mapaghanda ka, baka kasi maaga kang umalis.” That’s half true, and half lie. Totoo naman ang sinabi ko, pero ang pakay ko talaga ay para makagawa ng cake… Alam niyo na.

“9:00 a.m., but you don’t need to prepare my things, you shouldn’t stress yourself.”

“Ano ka ba, hindi naman nakakastress pagsilbihan ka. Natutuwa pa nga ako dahil pakiramdam ko para tayong mag-asa–”

Napatigil ako nang mapagtanto ko ang balak kong sabihin. Talaga bang sasabihin kong para kaming mag-asawa? Napakagat ako sa aking dila at gusto ko nang batukan ang aking sarili kung wala lang dito si Tyler.

Tumingin ako sa kanya na nagtatakang nakatingin sa akin. Nginitian ko na lang siya.

“Basta natutuwa akong pagsilbihan ka. Period.”

Nginisian niya na lang ako bago siya napapailing-iling na nagpatuloy sa pagkain.

“By the way, what did you and Enayis do the whole day?”

Kumabog agad ang dibdib ko. Here it comes… I can’t lie to him.

Huminga ako ng napakalalim bago ko siya tinapat.

“A-About that…” Paninimula ko. “Hindi pumunta si Enayis dito.”

Napatigil si Tyler at napatingin sa akin. Bahagyang nakakunot ang kanyang noo.

“What? Why?”

“Uh, maybe she’s busy.”

“Then you spent the day alone?”

Paulit-ulit akong napalunok. Maraming araw na ang lumipas na hindi kami nag-aaway ni Tyler. Mukhang hanggang ngayon lang ang araw na iyon. Sana lang ay hindi siya magalit. Pero ang imposible yata no’n.

“N-No, I didn’t…” Pag-amin ko. Mas kumunot naman ang kanyang noo.

“What do you mean?”

Tumingin ako sa aking pagkain, pinaglalaruan ko na lang iyon gamit ang tinidor. Sobra akong kinakabahan.

“One of your friends came here,” halos bulong ko nang sabi.

Walang naging imik si Tyler kaya dahan-dahan ko siyang tinignan. Malalim siyang nakatitig sa akin pero iyong pagkakatitig niya… Iba na.

“Who?” Mapanganib nitong tanong. Unti-unti nang dumidilim ang kanyang ekspresyon kaya nakagat ko ang loob ng aking isang pisngi.

Wala pa akong sinasabing pangalan, ito na ang ekspresyon niya, paano pa kaya kapag sinabi ko na? And it seems like, may ideya na siya kung sino ang pumunta dito.

Shit. Mas kinakabahan ako sa bawat segundong lumilipas. Normal pa ba ’to?

“Uhm, s-sinamahan niya lang naman ako dito sa bahay. He made sure that I’m safe–”

“I SAID WHO?!”

Halos mapatalon ako sa aking kinauupuan nang hampasin niya ang mesa kaya wala sa sariling kong naibulalas ang sagot.

“Si Dark,”

Napapikit ako ng mariin nang marinig ang pagkabasag ng mga pinggan dahil sa ginawa niyang paghawi sa ibabaw ng mesa.

Kasunod no’n ay ang mabilis niyang pagtayo para umalis. Kaagad akong dumilat ulit para sundan siya.

“Tyler,” tawag ko sa kanya pero tila wala siyang narinig.

Tuloy-tuloy lang siyang umakyat ng hagdan, sinusundan ko naman siya dahil gusto kong magpaliwanag. Inuuna niya na naman kasi ang init ng ulo niya.

“Tyler, please, makinig ka muna sakin.”

Pumunta siya sa terrace dito sa second floor. Para lang naman akong asong nakasunod sa kanya.

Pinagmasdan ko siya nang humarap siya sa railing bago bumunot ng sigarilyo sa kanyang bulsa tsaka niya iyon sinindahan. Kumunot naman ang noo ko, kailan pa siya nanigarilyo ulit?

Ang huling kita kong nagsisigarilyo siya ay noong una pa naming pagkikita sa bar ni Maxwell, noong hinihintay niya ako sa parking lot. Nung kinompronta ko naman siya noong panahong hindi pa ako nakikipaghiwalay sa kanya ay inamin niyang naninigarilyo lang siya kapag natetense siya o kaya ay stressed. Pero inamin niya ring tumigil na siya sa paninigarilyo nung naging kami na. Eh ano itong nakikita kong ginagawa niya ngayon? Stressed ba siya o ano?

Lumapit ako sa kanya at walang sabi-sabing kinuha ang nasindihan nang sigarilyo sa bibig niya bago ko iyon tinapakan. Tinignan niya naman ako ng masama at akmang bubunot ulit ng panibagong sigarilyo pero hinawakan ko na siya sa braso.

“Let’s talk, Tyler.”

He tsked bago niya binalik ang tingin niya sa kawalan. Napabuntong hininga naman ako. Mahirap amuin ang isang bata pero mas mahirap yatang amuin ang lalakeng seloso.

“Dark is just being friendly to me, Tyler.”

“Dark was never friendly. You know my friends, Zafina.”

Nakagat ko ang aking ibabang labi. May punto naman siya, but still, wala naman siyang dapat ikagalit o ano pa man.

“I know, pero dahil busy si Enayis ay nakiusap siya kay Dark. Pinagbigyan niya lang naman si Enayis kaya siya ang pumunta dito. He’s just being a good friend. Huwag mo naman sanang ma-misinterpret ’yon.”

“Dark is not the kind of man who accepts favors.” Humarap siya sa akin na may seryosong ekspresyon. “Maybe he has a hidden agenda.”

Muli akong napabuntong hininga. Tyler is clearly jumping into conclusions.

“He’s your friend, I’m sure he will never betray you.”

“But an obsessed man is capable of betraying, Zafina.”

“And a whipped woman is capable of being faithful, Tyler.”

Napatitig siya sa akin dahil sa sinabi ko. Niyakap ko naman siya mula sa kanyang gilid tsaka ko hinilig ang aking ulo sa kanyang balikat.

“Pwedeng lokohin ka nga ng mga kaibigan mo, pero ako, hinding-hindi kita lolokohin.” Iniangat ko ang mukha ko para tignan siya. Tumingin din siya sa akin. “Hinding-hindi,” bulong ko pa.

Sinsero ko siyang nginitian bago ko hinaplos ang nakakaakit niyang panga.

“Basta huwag mo rin akong lokohin.”

Hindi ko alam kung ako lang ba pero parang sandaling natigilan si Tyler. Pero hindi ko na rin iyon napagtuunan ng pansin nang nginitian niya na rin ako dahilan para tuluyan nang gumaan ang dibdib ko.

Hinintay kong kumpirmahin niya na kahit kailan ay hindi niya ako lolokohin. Pero imbis na sumagot siya, ay binalik niya lamang ang kanyang tingin sa kawalan.

Napakagat ako sa aking labi. Oo, gumaan nang muli ang loob ko dahil sa simpleng pagngiti niya sa akin, maybe that’s the way of him saying there’s nothing to be worried about dahil hinding-hindi niya ako lolokohin. Ngunit hindi ko alam kung bakit biglang kumabog ng malakas ang dibdib ko habang nakatitig ako ngayon kay Tyler.

I know that’s not because of the fact that I love him, alam ko ang kaibahan ng pagtibok ng puso ng dahil sa pagmamahal, at ng pagtibok ng puso ng dahil sa… Kaba? Takot? Pangamba? Hindi ko alam. Hindi ko matukoy.

“Tyler,” pagtawag ko sa pangalan niya.

“Why?” Tumingin siya sa akin, pero katulad ng kanina, kaagad din siyang nag-iwas ng tingin.

Napatitig ako sa kanya. Bakit hindi ka makatingin sa akin ng deretso, Tyler?

Pumikit na lamang ako at inialis iyon sa aking isipan. Maybe I’m just overthinking. Am I?

The next day, same routine. Pinaghanda ko si Tyler, iyong susuotin niya, sapatos niya, baon niya, at iba pang mga kailangan niya. Saktong 8:30 a.m. kami natapos. Narito na kami ngayon sa pinto at nagpapaalam sa isa’t-isa.

“If Dark showed up, don’t let him in.” Tinawanan ko lang siya sa sinabi niya. “I’m serious,” dagdag niya pa kaya pinisil ko na lang ang pisngi niya.

“Oo na po, sige na, umalis ka na at baka mahuli ka pa sa pupuntahan mo.”

“Alright,” humalik na siya sa noo ko bago tumalikod.

Pero hindi ko alam kung bakit bumuka ang bibig ko para tawagin ang pangalan niya.

“Tyler,” kaagad niya naman akong nilingon. “Uwi ka ng maaga ha?”

Ngumiti siya at tumango. “I will,”

“Wag kang mambababae,”

Napatitig siya sa akin saglit bago muling tumango, “I won’t,”

“Sige na, bye,”

Tumango siya at muli nang tumalikod para umalis. Pero hindi pa man siya nakakalimang hakbang nang muli siyang humarap sa aking gawi at nabigla na lamang ako nang nasa harap ko na siya at yakap-yakap ako ng mahigpit.

“Tyler?” Nagtataka kong tawag sa kanya.

“Damn, I hate this fvcking feeling…” Rinig kong bulong niya habang mahigpit niya pa rin akong yakap.

“What feeling?”

Kumalas siya sa akin, sinapo ng dalawang kamay niya ang magkabilang pisngi ko bago siya sumagot. “Fear… Fear of losing you.”

Napalunok ako. “H-Hindi naman ako mawawala ah?” Pagak akong tumawa.

Pero hindi siya sumagot. Namalayan ko na lamang na unting-unting bumaba ang mukha niya at ang sunod kong naramdaman ay ang paglalapat ng mga labi namin.

Natigilan ako. Noong una ay hindi gumagalaw ang labi niya pero makalipas lang ang ilang segundo ay sinimula niya na akong halikan. His kiss is so tender, so passionate, and I can’t help but to kiss him back.

Ilang minuto din iyong nagtagal bago kami humiwalay sa isa’t isa. And I swear, that was one of the sweetest kiss we have shared.

“I love you,”

Nanlaki ng sobra ang mga mata ko dahil sa mga katagang binitawan niya.

H-He said it again…

“T-Tyle–” muli niya akong hinalikan, pero smack lang.

“I’m going,” mabini niyang hinaplos ang mukha ko. Tumitig pa siya sa mga mata ko ng ilang sandali bago siya tumalikod at tuluyan nang sumakay ng kanyang kotse at umalis.

Napahawak naman ako sa tapat ng puso kong nagwawala. Sh-it! Sinabi niya talaga ulit!

Kusang pumorma ng malaking ngiti ang mga labi ko. I probably need to confess, too. Right, about that. Kaagad na akong pumasok ng bahay at nagtungo sa kusina para gawin ang pinaplano ko.

Nilabas ko ang kinakailangan kong mga sahog para sa gagawin kong cake. Mabuti na lang at kumpleto ang kusina ni Tyler kaya nandito na lahat ng kailangan ko.

Marunong nga pala akong magbake ng kaunti dahil may binebentang mga matatamis na pagkain sa kainan ni auntie, isa ako sa mga nagbebake doon noon kaya hindi ako ganoong nag-aalangan sa gagawin ko ngayon.

Nagsimula na ako sa pagbebake. Maraming minuto rin ang lumipas bago ko inilagay sa oven ang natapos ko. Ang kulang na lang ay ang icing. Naglinis na lang muna ako pagkatapos ay naligo habang hinihintay matapos ang pagbebake.

At nang bumalik ako ng kusina ay saktong tapos na iyon. Agad ko iyong kinuha at nangingiting nilagyan ng icing. Pagkatapos no’n ay napatigil ako. Ang huli ko na lamang na ilalagay ay iyong message sa ibabaw gamit din ang icing. Pero anong ilalagay ko? Paano?

Mahal kita? Aish, hindi, hindi.

Uhm. Mahal din kita? Pwede.

O I love you na lang kaya?

Napatigil ako sa pag-iisip nang may kumatok. Napakurap ako. Sa tingin ko si Dark iyon.

Pero ang sabi ni Tyler ay huwag ko siyang papapasukin. Anong sasabihin ko kay Dark? I don’t want to be rude, hindi niya naman ako pinapakitaan ng hindi maganda tapos papaalisin ko siya. Pero iyong habilin ni Tyler…

Muling may kumatok kaya napakagat ako ng aking labi. Bahala na.

Tinungo ko ang pinto at binuksan iyon. Pero hindi ang inaasahan kong tao ang bumangad sa akin.

“Tyron?”

“Is Tyler here?” Seryoso nitong tanong sa akin.

“Wala, umali–”

Hindi pa man ako tapos magsalita nang kusa na siyang pumasok ng bahay. Kaagad niya ring sinara ang pinto bago siya humarap sa akin at nagsalita gamit ang napakaseryosong mukha at boses.

“We need to talk,”

Kabanata XXXI

A/N: Prepare yourselves.

Hindi ko alam pero kinabahan ako sa sinabi niya. Napakaseryoso kasi ng dating niya. Dati naman tuwing nakikita ko siya ay wala siyang emosyon, pero ngayon kitang-kita ko sa asul niyang mga mata na may napakaimportante siyang sasabihin sa akin.

Nagtungo si Tyron sa sala at naupo sa sofa. Sinundan ko naman siya.

“Gusto mo ba ng coffe–”

“No,” kaagad niyang putol sa akin.

Mukhang kating-kati na siyang sabihin sa akin ang sasabihin niya kaya umupo na rin ako harap niya.

“Tungkol saan ang pag-uusapan natin?”

“It’s about Tyler,” ewan ko pero napalunok ako nang sabihin niya iyon. Mukhang hindi maganda ang sasabihin niya.

“W-What about him?”

“Does he leave often?”

“Uhm, 4 times a week, but nagstart lang ang pag-alis niya nung nakaraang linggo.”

“I see, what time does he always leave?”

“Actually, hindi fixed, minsan ala una siya ng hapon umaalis, minsan alas nuwebe ng umaga katulad ngayon, minsan naman ala singko din ng umaga umaalis na siya. Pero lagi namang 6 to 7 ng gabi ang uwi niya.”

Napatango siya sa sinabi ko. Sandali siyang nanahimik na parang may iniisip bago siya muling nagtanong.

“Do you know the reason why he always leave?”

“Ang sinasabi niya lang sa akin ay importante iyon. So I assume na about sa business niyo iyon.”

“And you believed him?”

Medyo nabigla ako sa sinabi niya. Para kasing may himig ng pagka-sarkastiko ang boses niya.

“Oo naman, wala naman siyang ginagawang masama.”

“You’re sure about that?”

Doon na kumunot ang noo ko sa sinabi niyang iyon. Ngumisi pa kasi siya sa akin na tila ba nang-uuyam.

“Anong ibig mong sabihin?”

Tinukod niya ang kanyang dalawang siko sa magkabilang tuhod niya at pinagsiklop ang kanyang mga daliri bago niya ako tinitigan ng malalim.

“I heard that Jamaica’s pregnant,”

Hindi ko alam pero napigil ko ang aking hininga sa kanyang sinabi. Kumabog din ng napakabilis ang puso ko.

J-Jamaica… Is p-pregnant?

“R-Really? T-That’s good, I guess.” Wala sa sarili kong wika.

Napatingin ako sa aking mga kamay. Nanginginig ang mga iyon. At hindi ko alam kung bakit ganito ang nararamdaman ko.

“And I saw them yesterday,”

“Them?”

Tumitig siya muli sa akin bago sumagot. “Jamaica and… Tyler,”

Namilog ang mga mata ko. W-What… I thought he was…

“I don’t easily jump into conclusions, Zafina. But seeing them going TOGETHER into a clinic, made me realize how thoughtful it is of your boyfriend to assist a pregnant woman to meet her obgyne.”

Napalunok ako, unti-unting sumisikip ang dibdib ko. May konklusyong pumapasok sa utak ko pero pilit ko iyong tinataboy.

“Unless, Tyler is the fathe–”

“NO! He’s not!” Kaagad kong putol sa kanya. I can’t attain to here those words. I don’t want to hear those words! Hindi iyon totoo! “I trust Tyler, he won’t do such thing.”

“How can you be so sure? Aren’t there any night that he didn’t came home?”

“Lagi siyang umuu–”

Natigilan ako nang may isang eksenang pumasok sa utak ko.

That night… When he first confessed to me. Hindi siya umuwi ng gabing iyon.

“I told you long time ago to never leave Tyler no matter what. But if this is the case, I won’t stop you anymore.”

Napailing-iling ako. No…

“Doesn’t mean he didn’t came home at one night means he did something terrible!” Depensa ko. Hindi ako naniniwala, hindi ako maniniwala.

“And doesn’t mean it’s not evening means he couldn’t have sex… With other girl. No one knows–”

“Get out…” Biglang naibulalas ng bibig ko.

“–if he did that shit while he was away, may it be day or night, with Jam–”

“I SAID GET OUT!” Napatayo na ako sa sobrang emosyon na nararamdaman ko.

He’s lying. Tyron’s lying. Don’t believe in him, Zafina. Don’t.

“If that’s what you want,” tumayo na si Tyron at dire-diretsong umalis.

Napatulala naman ako. Umulit sa utak ko ang naging buong pag-uusap namin ni Tyler. Umulit pa ulit iyon sa akin. At umulit pa. Nang umulit pa.

Hanggang sa hindi ko na makaya ang lahat at napaupo na ako ulit sa sofa. Sumasakit ang ulo ko. Ayaw kong maniwala. Pero iyong nakita ni Tyron… Ano iyon?

Posible bang namamalikmata lang siya? Pero hindi niya naman sasabihin sa akin ang mga iyon kung hindi siya sigurado sa nakita niya.

Kung totoo nga ang nakita ni Tyron, ano ang dahilan ni Tyler para samahan niya si Jamaica na magpacheck-up?

Baka inutusan lang siya ng tatay niya? Pero sa huling pagkakaalam ko ay galit siya kay Jamaica dahil sa pananakit nito sa akin noong nasa poder pa ako ng mga magulang nito. Kaya sigurado akong hindi niya iyon maaatim na makasama.

Naghanap pa ako ng ibang dahilan kung bakit niya sinamahan si Jamaica pero wala na akong mahagilap pa na rason.

Meron pang isang maaaring dahilan pero alam ko, hindi iyon magagawa sa akin ni Tyler. He told me that he loves me, that’s why I believe in him, I trust him.

Hindi niya ako magagawang lokohin. Sigurado ako roon.

Mahal niya ako. Iyon ang pinaulit-ulit ko sa utak ko. Pero sapat ba ang pagmamahal para hindi magloko ang isang tao?

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na tulala sa kawalan. Namalayan ko na lamang na may humalik sa aking pisngi na halos ikatalon ko.

“Seems like you’re in a deep thought.”

Napatingin ako kay Tyler na nakangiti sa akin. Napalunok ako at napaiwas ng tingin kaya sa wall clock dumapo ang aking mata.

11:02 a.m. Ang aga niya.

“B-Bakit ang aga mo?” Bumalik ang tingin ko kay Tyler. Kasalukuyan niyang tinatanggal ang kanyang necktie.

“Because you told me to go home early, and I already finished what I have to do early. So you need to change, we’re going somewhere.”

Napatingin ako sa deretso sa mga mata niya. Kitang-kita ko ang saya roon. Dahil ba sa maaga siyang nakauwi o dahil sa pinuntahan niya?

Bago pa ako makapagsalita ay hinila niya na ako patayo at sabay kaming umakyat ng aming kwarto. Napatingin ako sa magkasiklop naming mga kamay.

Nakahawak siya sa akin, hindi lang sa aking kamay, kundi sa akin mismo, hindi naman siguro siya hahawak din sa iba, diba?

Marahas akong napailing dahil sa aking naisip. Ano ba itong iniisip ko? Hindi ko dapat pagdudahan si Tyler. Dahil kung mahal mo, dapat pagkatiwalaan mo.

Nang makapasok kami sa kwarto ay binitawan niya na ako para ipasok niya ang kanyang kamay sa kanyang bulsa, at mula roon ay nilabas niya ang kanyang cellphone at nilapag iyon sa bedside table.

May kinapa pa siya sa kanyang bulsa pero wala nang laman iyon.

“Oh wait, I forgot something at my car.”

Bago pa ako makasagot ay tumalikod na siya sa akin at muling lumabas ng kwarto. Napatitig na lamang ako sa kanyang likod na papalayo.

Saan naman kami pupunta?

Napapabuntong-hininga na lamang ako habang kinukuha ang aking tuwalya. Aktong papasok na ako ng banyo para mag-shower nang biglang may tumunog. Napalingon ako sa pinanggalingan ng tunog na iyon — ang cellphone ni Tyler.

Nakailaw ang screen no’n na nangangahulugang meron siyang mensaheng natanggap. Nagtungo naman ako roon para tignan kung sino iyong nagmensahe. Ayos lang naman kay Tyler na pinapakialaman ko ang kanyang cellphone, wala naman daw kasi siyang tinatago sa akin, sabi niya noon.

From: J

11:05 a.m.

Thank you din, Tyler. Ang dami kong natutunan nang dahil sayo :)

Iyon ang nakalagay sa kanyang lockscreen. Hindi ko pa tuluyang binubuksan ang kanyang cellphone kaya iyon lang ang nakita ko.

Napakunot ang noo ko. J? Sinong J?

Pinindot ko ang mensahe kaya naman napunta ako sa text conversations nila. Una kong nabasa ay ang mensahe ni Tyler bago pa man mag-reply iyong J.

To: J

11:00 a.m.

Thank you, about awhile ago. I really am, you don’t know how happy you made me. :)

Mas lalong lumalim ang kunot ng noo ko. Napakabihirang magpasalamat ni Tyler, and with smiley pa? This person might be so important to him.

Thank you, about awhile ago . Inulit kong basahin ang mensaheng iyon ni Tyler. Isang konklusyon ang pumasok sa utak ko. May koneksyon ang taong ito sa pag-alis minsan ni Tyler, dahil mukhang doon siya nanggaling kanina dahil sa pagbanggit niya sa awhile ago.

Hindi ko tuloy napigilang ipunta sa pinakaunahan ang text convos nila, gusto kong mabasa ang pinag-uusapan nila, gusto kong malaman ang pinagkakaabalahan niya tuwing umaalis siya.

From: J

3 weeks ago

Tyler please! Pumayag ka na!

Napakunot ang noo ko. Mukhang hindi pa yata maganda ang una nilang pag-tetext.

From: J

3 weeks ago

You need to take responsibility of this!

From: J

3 weeks ago

TYLER! Answer my calls!

From: J

3 weeks ago

Kung hindi ka papayag, kokomprontahin ko si Zafina!

Mas napakunot ang aking noo. Saang bagay niya ba pinipilit si Tyler at pati pangalan ko ay nasama? At patungkol saan niya ako kokomprontahin?

To: J

3 weeks ago

Don’t you fucking dare!

Napakurap ako. Galit na galit si Tyler.

Bakit? Tungkol ba iyon sa pagbabalak na pagkompronta sa akin ng J na ito? Ayaw niya bang malaman ko ang patungkol sa kung anoman ang bagay na iyon?

From: J

3 weeks ago

Now that’s better 😏 . Meet me, you know where to find me 💋

Naningkit ang mga mata ko, a smirking emoji and a lips emoji? This might be a girl then? Wala naman sigurong matinong lalake ang magsesend ng lips emoji sa kapwa niya lalake, hindi ba?

From: J

3 weeks ago

Madali ka naman palang kausap, see you soon, love 😘

Napatulala ako nang mabasa iyon. L-Love?

P-Pero maliban doon… Nagkita silang dalawa? Dahil mukhang may napag-usapan na silang dalawa base sa mensahe ng J na ito.

From: J

2 weeks ago

Tyler! Hindi ka na naman sumasagot sa mga tawag ko!

From: J

2 weeks ago

Kasama mo si Zafina ano?! That bitch!

Napakurap ako sa nabasa ko. This person called me a bitch. Galit ba siya sa akin? Pero hindi ko naman siya kilala. Wala naman akong kakilalang J ang pangalan.

From: J

2 weeks ago

Pupunta ka dito o ipapalaglag ko ang bata?!

Natutop ko ang bibig ko nang mabasa iyon. Ibig sabihin ay buntis ang babaeng ito, but how dare she kill her own child?! Para lang mapapunta si Tyler sa kanya?! Ano bang kailangan niya kay Tyler?!

To: J

2 weeks ago

Damn you, Jamaica! I’m going!

Halos mabitawan ko ang cellphone nang mabasa ko iyon. Nanginig ang kamay ko at tila nablanko ang utak ko. J-Jamaica?

J… stands for Jamaica?

Napatingin ako sa mensahe. Parang paunti ng paunti ang hangin sa kwartong kinalalagyan ko dahil sa pagsikip ng dibdib ko. Ngunit kahit tila kinakapos na ako ng hininga ay nagpatuloy pa rin ako sa pagbabasa.

From: J

1 week ago

Tyler! Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko??! My tummy hurts! Come here please!

To: J

1 week ago

Damn! Wait for me!

Nanikip ang dibdib ko. T-This can’t be…

From: J

1 week ago

Thank you for staying with me, late ka na tuloy nakauwi.

To: J

1 week ago

It’s my responsibility. Sleep now, it’s not good for a pregnant person to sleep late.

Mas lalong sumikip ang dibdib ko. H-His responsibility? P-Please don’t tell me…

Marahas akong umiling. No, hindi niya ako magagawang lokohin. Hindi ako magagawang lokohin ni Tyler! P-Pero ano itong pag-uusap na ’to? Hindi pa ba ito sapat na ebidensya na nagloloko nga si Tyler? Na t-tama nga si Tyron?

Napapikit ako, ramdam ko ang sakit na unti-unting bumabalot sa akin habang unti-unting pumoproseso sa akin ang lahat.

Hindi ko na kayang basahin pa ang pag-uusap nila, parang kada salita na binibitawan nila sa isa’t isa ay nagbibigay ng matinding kirot sa akin. Ngunit biglang sumulpot sa utak ko ang naging pinakahuling mensahe ni Tyler para kay Jamaica.

Thank you, about awhile ago. I really am, you don’t know how happy you made me. :)

Umulit-ulit sa akin ang mensahe niyang iyon. H-He’s thanking her, for making him h-happy. Mas tumindi ang kirot. Akala ko ako lang ang may kakayahan na pasayahin siya, hindi pala.

Pero kailan pa? Si Jamaica ba talaga ang inaasikaso at pinupuntahan niya noon pa man? Talaga bang n-nagloko siya? Bakit? H-Hindi ba siya nasisiyahan sa akin? Kaya naghanap siya ng kalinga sa kama ng iba? At higit sa lahat… S-Siya ba talaga ang a-ama?

Shit! Alam kong dapat ko muna siyang komprontahin tungkol dito pero masisisi niyo ba ako kung marami ng tanong at pagdududa ang nagsisimulang bumuo sa isip ko?

Napatingin ako sa pinto nang bumukas iyon. Nakangiting mukha ni Tyler ang una kong nakita, kung noon ay sasaya ako sa simpleng ngiti niya lang, iba ngayon. Dahil hindi ko alam kung ako pa ba ang dahilan sa likod ng mga ngiti niyang iyan.

Sinubukan kong pigilan ang nagbabadya kong mga luha ngunit hindi ko kinaya, unti-unting silang nagpatakan, hanggang sa wala na iyong tigil sa pag-agos.

Nangunot ang noo ni Tyler at napuno ng pag-aalala ang kanyang mukha. Akmang lalapit na siya sa akin nang bumagsak ang tingin niya sa hawak ko— ang cellphone niya.

At kitang-kita ko ang biglaang pagputla ng kanyang mukha.

A/N: Prepare for more.

Kabanata XXXII

“Z-Zafina,”

Nanatili akong nakatitig sa kanya habang wala pa ring tigil sa pag-agos ang luha ko. Lalo na at kitang-kita ko ngayon na halos mawalan na siya ng dugo sa kanyang mukha.

H-He looks guilty… And I hate it, I fvcking hate it! You shouldn’t be guilty, Tyler. Wala ka namang g-ginawang masama, d-diba?

“Z-Zafina,” muli niyang sinambit ang pangalan ko. Tila hindi niya alam ang gagawin niya dahil nanatili pa rin siyang nakatayo sa may pinto.

Huminga ako ng malalim para pakalmahin ang aking sistema, pero wala iyong naging epekto. Nauwi lamang ang aking paghinga sa isang hikbi.

Doon na tila nagising si Tyler, nilapitan niya ako at sinapo ang aking dalawang pisngi. Ramdam ko ang panlalamig ng mga kamay niya. Pero hindi ko siya tinabig, ni hindi ko nga magawang umiwas, para lang akong napako sa aking kinatatayuan.

Tumingin ako sa kanyang mga mata, at kahit nanlalabo ang mga mata ko dala ng pag-iyak ay hindi iyon naging hadlang para hindi ko makita ang matinding pangamba sa asul na mga mata niya.

“L-Listen to me, baby,” wika niya at pinunasan ang aking mga luha gamit ang kanyang dalawang hinlalaki. “I-I am not the father, you hear me? I am not the father.”

With that, I broke down. Hindi ko na napigilang ipalupot ang aking mga kamay sa kanyang bewang at sumubsob sa kanyang dibdib saka umiyak nang umiyak. Naramdaman ko naman agad ang mahigpit na pagyakap niya sa akin pabalik.

Iyon lang ang gusto kong marinig mula sa kanya; ang mga katagang hindi siya ang ama.

“Hush baby, it hurts whenever you cry, especially when I am the reason behind.” Wika niya pero mas lumakas lang ang iyak ko. Iyak dahil sa ginhawa mula sa takot na kanina ay nararamdaman ko.

Natakot ako ng sobra, akala ko totoong nagkasala si Tyler. Akala ko pinagpalit niya na talaga ako. Akala ko nagsawa na talaga siya sa akin. Akala ko hindi niya talaga ako mahal. Akala ko mawawala na siya sa akin. Mabuti na lamang at lahat ng iyon ay akala lang. Hindi ko yata kakananin kapag totoong siya ang ama ng dinadala ni Jamaica.

Napatingin ako sa cellphone ni Tyler na hanggang ngayon ay hawak ko pa rin habang nakayakap ako sa kanya. Humigpit ang hawak ko doon.

Sapat na na sinabi ni Tyler na hindi siya ang ama. Hindi ko na kailangan pang marinig ang paliwanag niya, ang katotohanan sa likod ng mga pagpapalitan nila ng mensahe ni Jamaica. Hindi ko na iyon kailangan pang malaman. Ayoko na iyong malaman.

Dahil aminin ko man o hindi, alam ko sa sarili ko na narito pa rin ang takot. Takot sa posibilidad na ang lahat ng akala ko ay maaaring totoo.

Kumalas na ako sa pagyayakapan namin ni Tyler. Pinunasan ko ang aking mukha habang ang mga kamay ni Tyler ay mahigpit pa rin na nakapirmi sa aking bewang. Na para bang kahit anong oras ay mawawala ako sa kanya.

“C-Cellphone mo nga pala,” nauutal kong sabi. Nanginginig pa ang kamay ko nang inabot ko sa kanya iyon.

Pero imbis na abutin niya ay napatitig lamang siya roon. Bago siya tumingin sa akin dahilan para mapaiwas ako ng tingin.

Narinig ko ang paghinga niya ng malalim bago niya kinuha sa akin ang cellphone at binato iyon sa may kama.

Natatakot akong buksan niya ang usapan tungkol sa mga mensaheng iyon kaya napagdesisyunan kong magsalita muli.

“S-Saan nga pala tayo pupunta?” Pag-iiba ko na ng usapan kay Tyler, pilit akong ngumiti sa kanya.

Pumisil ang kamay niya sa bewang ko bago siya sumagot. “To our company, then we’ll have lunch outside afterwards.”

“A-Ah sige, maliligo na muna pala ako.”

Akmang aalis na ako pero hindi ko nagawa dahil humigpit ang hawak niya sa bewang ko. Napatingin tuloy ako sa kanya, matiim siyang nakatitig sa akin, na para bang wala siyang balak pakawalan ako.

“Tyler, bitawan mo muna ako. Maliligo pa ako.”

Wala siyang nagawa kundi ang mapabuntong-hininga bago niya ako dahan-dahang binitawan. Kaagad ko namang kinuha uli ang aking tuwalya bago ako tuloy-tuloy na nagtungo sa banyo.

Pagkasara ko ng pinto ay napasandal ako roon at mariing napapikit. Martyr. Bulag. Bingi. Duwag. Tanga. Name me everything you want. Basta sa ngayon, ayoko na munang marinig ang paliwanag niya. Darating din tayo roon, but not now, not today.

Hinubad ko na ang aking mga damit at naligo. I refreshed my mind at hindi na muna inisip ang mga bagay na bumabagabag sa akin. Sumasakit na ang ulo ko at hindi ito pwedeng magpatuloy dahil aalis pa kami ni Tyler.

Kaya naman binilisan ko na ang kilos ko. Pagkatapos kong maligo ay nagtapis na ako ng tuwalya saka lumabas. Wala na si Tyler sa silid kaya malaya akong nakapagbihis, simpleng dress lang naman at flat shoes ang sinuot ko. Nag-ayos pa ako ng kaunti bago ako tuluyang lumabas at hinanap si Tyler.

Naabutan ko siyang nasa kusina at nakatitig sa cake na ginawa ko. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“What is this for?” Nagtatakang tanong niya nang mapansing dumating na ako.

“A-Ah, wala lang, ginawa ko lang p-para may dessert tayo mamaya.” Palusot ko at nag-iwas ng tingin.

Buti na lang hindi ko iyon nalagyan ng mensahe kanina. Hindi na muna ulit ako aamin, not until we’re done in this kind of situation.

“It looks tasty, can we eat it?”

“Oo naman, pero mamaya na pag-uwi natin. Sa ngayon pumunta na muna tayo sa kumpanya niyo, hindi ba’t may aasikasuhin ka pa?”

“Right,” aniya at lumapit sa akin saka kami sabay na nagtungo sa kanyang sasakyan.

Sumakay na kami roon at nagsimula niya nang paandarin ang kotse. Tahimik lamang kami, walang nagtangkang magsalita habang binabaybay na namin ang daan patungo sa kumpanya nila. Tila rin napaka-limitado ng hangin sa loob. Nakakasakal.

Napatingin ako sa aking kamay nang hawakan iyon ni Tyler. Pinagsiklop niya ang aming mga daliri. Nang tumingin ako kay Tyler ay nakita ko ang sandaling pagsulyap niya sa akin.

“You’re silent,” puna niya sa akin.

“I’m always silent.” Sabi ko naman.

Narinig ko ang malalim niyang paghinga kaya binaba ko na lang ang aking tingin. Pero bumagsak ulit ang aking tingin sa aming magkasiklop na kamay nang humigpit ang hawak niya roon.

“Believe me,”

Bumalik ang tingin ko kay Tyler. Sa daan siya nakatingin pero seryosong-seryoso ang mukha niya.

Naramdaman ko ang pagtigil ng sasakyan pero nanatili pa rin ang tingin ko sa kanya. Seryoso siyang tumingin sa akin bago nagsalita.

“Just trust me, Zafina.”

Ang seryoso niyang mukha ay lumambot. Dinala niya ang kamay kong hawak niya sa kanyang labi tsaka niya iyon binigyan ng isang matamis na halik. Napakagat ako sa aking labi.

“I will always trust you, Tyler.” sagot ko na nakapagbigay sa kanya ng matamis na ngiti.

Bumilis ang tibok ng puso ko. Dahil sigurado akong sa pagkakataong ito, ako ang dahilan ng matamis niyang ngiting iyon.

Ala una na nang makarating kami sa aming destinasyon. Ngayon ay nasa elevator na kami at paakyat sa pinakataas na palapag. Nang marating namin iyon ay magkahawak-kamay kaming lumabas.

Naglakad kami ng kaunti hanggang sa marating namin ang isang pinto, sa labas no’n ay may isang desk kung saan kinauupuan ng isang babaeng may katandaan na. Nang makita kami nito ay agad itong tumayo.

“Good afternoon, ma’am and sir. Mr. Smith is inside.” Maluwag nitong bati sa amin. At sigurado akong ang tatay ni Tyler ang tinutukoy niyang Mr. Smith.

Kumabog ng malakas ang puso ko. Hindi naging maganda ang huling pagkikita namin kaya kinakabahan ako ng sobra.

Bakas ang pag-aalala at alinlangan sa mukha ko nang humarap sa akin si Tyler.

“You stay here, baby okay? I know what you’re feeling so it’s better for you to just wait here, I’ll be back as soon as I finish talking to my father. Alright?”

Nakahinga naman ako ng maluwag dahil doon.

Tumango ako sa kanya. “Alright,”

“Good,” pumasok na siya sa loob habang ako ay naiwang nakatayo sa labas.

“Ma’am, upo po kayo.” Napatingin ako sa secretary ni Mr. Smith. Tumayo siya at inilahad ang inuupuan niya kanina sa akin. Kaagad naman akong umiling.

“No I’m fine thank you, hindi naman siguro matatagalan si Tyler sa loob.”

“Sige na po ma’am, aalis naman po muna ako saglit. Upo na po kayo.”

Dahil sa sinabi niya ay umupo na lang din ako. Nagpasalamat ako sa kanya, nginitian niya naman ako bago siya tuluyang umalis.

Pagka-alis niya ay napatingin ako sa pintong pinasukan ni Tyler. Ano kaya ang pinag-uusapan nila ng tatay niya? Nangangamba ako pero mas malaki ang tiwala ko kay Tyler.

“So you’re here,”

Halos mapatalon ako sa aking kinauupuan nang biglang may magsalita sa harap ko. Pagtingin ko roon ay namilog ang mga mata ko nang makita si Tyron. Hindi ko napansin ang pagdating niya.

“T-Tyron,” napatayo ako sa aking kinauupuan. Bakit siya nandito?

“Seems like you ignored my precaution.” Napaiwas ako ng tingin. Masyadong nakakalunod ang mga titig niya.

“W-Wala namang p-patunay na tama ang sinasabi mo.”

Narinig ko ang pagbuga niya ng hangin. Napatingin tuloy ulit ako sa kanya.

“Alright, if that’s what you believe in, then I already have nothing to do with it.” Pagsuko niya. “But let me do this, just this once.”

Nalito ako sa huling sinabi niya. Pero nabigla na lamang ako nang hilahin niya ako patungo sa table ng secretary ni Mr. Smith. Umupo siya at hinila ako kaya napaupo na rin ako sa sahig.

Napakunot ang noo ko. Mukha kaming nagtatago dahil nasa likod kami ng table. Ano bang trip ng lalakeng ’to?

“Ty–”

“Shh,”

Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa opisina ni Mr. Smith. Napatingin ako roon, hindi ko iyon makita kaya lumapit ako ng bahagya sa dulo ng table. At doon ay nakita ko si Tyler. Nakakunot ang noo niya habang nililibot ang paningin, paniguradong hinahanap niya ako.

Akmang tatayo na ako nang pigilan ako sa braso ni Tyron. Inis akong tumingin sa kanya.

“Trust me,” he muttered.

Napakagat na lang ako sa aking labi at binalik ang tingin kay Tyler. Saktong bumalik na rin ang secretary ni Mr. Smith kaya naman kausap niya na ito ngayon.

“Where’s Zafina?”

“Naku, hindi ko po alam sir. Kanina nandito lang naman po siya. Baka naman nagbanyo lang po saglit.”

Napabuga ng hangin si Tyler. “I need to go somewhere. If she came back, tell her to wait for me. I’ll be back as soon as possible.”

“Copy, sir.”

Sumunod ang tingin ko kay Tyler nang naglakad na siya patungong elevator. Saan siya pupunta? Hindi niya ba talaga ako mahintay? Kaya iiwan niya ako rito? Ganoon ba kaimportante ang pupuntahan niya?

Napatingin muli ako sa pinto ng opisina ni Mr. Smith nang bumukas iyon. Pumasok doon ang kanyang sekretarya. Iyon na ang naging pagkakataon namin ni Tyron para lumabas mula sa pinagtataguan namin.

Pero hindi pa man ako nakakatayo nang maayos nang hilahin niya na naman ako patungong elevator. Dalawa ang elevator kaya ang ginamit namin ay iyong hindi okupado.

“Saan tayo pupunta?”

Bumukas ang metal na pinto kaya pumasok na kami roon.

“I told you to let me do this, just trust me.”

Napahinga ako ng malalim. Sinisimulan na akong kabahan, hindi ko alam kung bakit. Pero wala namang masama kung pagkakatiwalaan ko si Tyron, hindi ba? Wala naman siguro siyang gagawing ikapapahamak ko.

Bumukas na ang elevator kaya lumabas na kami. May pagmamadali sa kilos ni Tyron kaya naman nadadamay pati ako dahil sa paghila niya sa braso ko.

Nakarating kami sa parking lot. Nilibot niya ang kanyang paningin at tumigil iyon sa isang bagay. Pagtingin ko kung saan tumigil ang tingin niya ay nakita ko ang sasakyan ni Tyler na paalis na.

Kaagad na tumawag ng taxi si Tyron. Akala ko sasama siya pero ako lang ang pinapasok niya sa loob.

“Follow that black car,” kausap ni Tyron ang driver. Inabutan niya ito ng isang libo at hindi na tinanggap ang sukli bago siya humarap sa akin.

“Be strong,” iyon ang huling sinabi niya sa akin bago tuluyang umandar ang taxi.

Napasandal ako sa upuan at napapikit ng mariin habang tumatambol na ng pagkalakas-lakas ang puso ko. Kinakabahan ako sa posibleng magiging kahihinatnan nitong ginagawa namin ni Tyron. Pero wala naman akong dapat ikabahala, diba? Hindi naman kasi ako lolokohin ni Tyler, diba?

Pinagsiklop ko ang aking mga kamay nang maramdaman ko ang panginginig no’n. Nakatitig ako sa kotse ni Tyler na nasa harapan namin. Please don’t disappoint me, Tyler.

Puno ako ng takot at pangamba sa buong byahe. Pero mas tumindi pa iyon nang tumigil na ang taxi’ng kinasasakyan ko, hudyat na tumigil na rin ang sasakyan ni Tyler.

Mas tumindi ang kaba ko. Shit.

Calm down, Zafina. Tyler told you to trust him. Then just trust him.

Pero anong ginagawa ko rito? Hindi ba’t kung nagtitiwala ako sa kanya ay dapat hindi ko siya sinundan?

S-Should I leave?

Bumukas ang pinto ng sasakyan ni Tyler. Sinundan ko siya ng tingin ng lumabas siya mula roon at pumasok sa isang gate na pinaghintuan ng kanyang sasakyan.

“Ma’am?” Tinawag na ng driver ang pansin ko nang hindi pa rin ako kumikilos.

Huminga ako ng malalim. Yes, I trust him. Pero kailangan kong malaman kung karapat-dapat ba na binigyan ko siya ng tiwala.

It’s now or never…

Lumabas na ako ng taxi. Kaagad naman itong umandar paalis habang pinagmamasdan ko ang bahay na pinasukan ni Tyler. Malaki ito at masasabi mong mayaman ang nakatira sa loob nito.

Napatingin ako sa gate. Kumabog ang dibdib ko habang dahan-dahan ko itong tinulak pabukas. Nang mabuksan ko iyon ay tila naginginig pa ang tuhod kong tinahak ang daan patungo sa main door ng bahay.

Be strong…

Inulit-ulit ko sa aking utak ang sinabi sa akin ni Tyron.

Believe me…

Napakagat ako sa aking labi ng boses naman ni Tyler ang narinig ko sa aking utak. Pero hindi pa rin ako tumigil sa paglalakad. I want to know the truth. I want to see the truth.

Just trust me, Zafina.

I do, Tyler. But today, it’s either my trust to you will grow… Or will be destroyed.

Napahinto ako nang marating ko na ang tapat ng main door. Halos magdugo na ang ibabang labi ko sa pagkakakagat ko roon.

Kanina desidido na akong pumasok… Pero parang gusto ko na ulit umatras.

“Gano’n ba?”

Napigil ko ang aking hininga nang makarinig ako ng boses mula sa loob. And I’m sure! Kahit hindi ko sila nakikita, boses iyon ni Jamaica!

“Yes,” that was Tyler! I know that was his voice! “but don’t worry, I’ll still find time to be with you…”

Para akong nabingi sa narinig ko. A-Anong sabi niya?

“To take care of you…”

Nanginig ang labi ko. A-Ano ito?

Tyler is reassuring Jamaica to don’t worry? Bakit? Dahil ba sa kadahilanang nabasa ko ang mga pinagpalitan nilang mensahe? Na kahit ganoon ay hindi pa rin titigil si Tyler at gagawa pa rin siya ng paraan para maalagaan si Jamaica? Para makasama siya?

Pakiramdam ko ay biglang nanghina ang buong pagkatao ko.

Ngunit kahit na ganoon ay pilit ko pa ring inabot ang seradura ng pinto. Nanginginig ang kamay ko nang inikot ko iyon.

Gusto kong makasiguro na sila nga talaga ang tao sa loob. Tanga na kung tanga pero umaasa pa rin akong baka kaboses lang nila ang dalawang iyon.

https://www.youtube.com/watch?v=19DkcR30NnI

(A/N: I listened to this Korean song while typing, it would be a lot better if you play it while reading.)

Nagawa kong mabuksan ng tahimik ang pinto pero hindi ko iyon naitulak dahil sa narinig ko na halos wumasak sa buong pagkatao ko.

“Especially the baby…”

Nagbadya ang luha sa aking mga mata. Tumindi ang panginginig ng tuhod ko at parang sa kahit anong oras ay matutumba na ako.

N-No, Tyler… Y-You told me y-you’re not the father. H-Hindi ka naman nagsisinungaling, diba?

Hindi! Bakit ko na ba ito naiisip agad kung hindi pa naman ako sigurado kung sila ba talaga ang nasa loob?! I-Ibang tao naman ang n-nasa loob, diba?

“Hey there little one,” narinig ko muli ang boses ni Tyler… ang kaparehas ng boses ni Tyler.

“Can you hear me?” Nagtaka ako sa narinig ko.

Hindi lang ba dalawang tao ang nasa loob?

Dala ng kuryosidad ay unti-unti kong tinulak ang pinto… Na sana ay hindi ko na lang ginawa.

Tumambad sa aking paningin si Tyler at Jamaica. Pero ang mas masakit ay ang nakikita kong nakaluhod ang isang paa ni Tyler para mapantayan ng mukha niya ang tyan ni Jamaica.

Napaatras ako ng isang beses. At muli na namang nagbadya ang luha sa mga mata ko kasabay ng pagsikip ng dibdib ko.

H-He’s talking to the b-baby…

“I will not now be able to visit you often like before,”

Tuluyan nang bumasak ang luha sa aking mata. H-He just confirmed it. D-Dito nga siya nagpupunta tuwing wala siya.

P-Putangina… Ang sakit! Lalo na nang makita kong tinaas ni Tyler ang kamay niya para haplusin ang tyan ni Jamaica.

Parang piniga ang puso ko ng isang napakalaking kamay. Parang hindi na ako makahinga sa sakit na nararamdaman ko. Nagtuloy-tuloy na rin ang pagtulo ng mga luha ko.

“But that doesn’t mean that I’ll be gone forever, I’ll still try my best to be here, you hear me? So don’t be mad at me, okay?”

Nanginig na pati ang mga kamay ko. Hindi ko na kaya ang naririnig ko. Dahil bawat katagang lumalabas sa bibig niya ay tila isang kutsilyo na pumapatay sa akin.

Putangina talaga! Akala ko ba brokenheart ang tawag sa mga ganito?! P-Pero bakit hindi lang puso ko ang nababasag?! B-Bakit pakiramdam ko buong pagkatao ko ang nawawasak?! A-Ang sakit-sakit! Sobrang sakit!

Akala ko wala nang mas sasakit pa sa nararamdaman ko, pero parang tila tumriple ang nararamdaman kong sakit nang makita kong masuyong dinampian ng halik ni Tyler ang tyan ni Jamaica.

T-Tama na, Tyler please. M-Masyado na akong nasasaktan…

N-Naniwala kasi ako sayo, nagtiwala ako sayo na t-totoo ang mga sinabi mo, n-na hindi nga ikaw ang ama, na t-totoong hindi mo ako ipagpapalit, na t-totoong ako lang, wala ng iba, p-pero ano ’tong nakikita ko? B-Bakit ganito ang nakikita ko?! A-Akala ko ba m-mahal mo ako?

Hindi ko na napigilan ang aking hikbi dahil sa patuloy kong pag-iyak. At iyon ang nakakuha ng kanilang atensyon.

Malabo ang aking paningin dala ng aking mga luha, pero kahit na ganoon ay kitang-kita ko pa rin kung paano sila natigilan nang makita ako. Napatayo bigla si Tyler at kitang-kita ko ang pag-iba ng ekspresyon niya.

“Z-Zafina,” muli akong napahikbi nang binigkas niya ang pangalan ko.

“B-Baby,” mabilis siyang lumapit sa akin. “L-Let me explain–”

Hindi niya na natapos ang kanyang sasabihin nang dumapo na sa pisngi niya ang kamay ko. Sinampal ko siya. Isang malakas na tunog ang nalikha no’n, pati kamay ko ay namanhid.

“H-Hayop ka,” mahina kong sambit ngunit puno ng diin at hinanakit.

“N-No, y-you got it all wrong, baby. L-Let me explain, please–”

“Explain?! Ano sasabihin mo na naman bang hindi ikaw ang ama?!” Bulalas ko habang hindi pa rin tumitigil sa pagtulo ang mga luha ko.

“B-Baby–”

“O baka naman i-explain mo kung p-paano niyo ginawa iyong bata? K-Kung nakailang round kayo? Kung paano mo s-sinamba si Jamaica? Kung gaano kayo n-nasarapan habang ako…” Napahikbi akong muli. “H-Habang ako, nasa bahay at h-hinihintay ang p-pagbabalik mo…”

Tuluyan na akong napahagulgol. H-Hindi ko na kayang pigilan ang emosyon ko. Masyado na iyong matindi para mapigilan pa.

“N-No, Zafina, I-I love you…”

Napatingin ako kay Tyler, kita kong nagbabadya na rin ang luha sa mga mata niya. Pero imbis na maawa sa kanya ay nagalit pa ako.

“I love you?! Ganito ka ba magmahal?! Tangina ang sakit mo naman palang magmahal!” Hinampas ko ang kamay niya nang akmang hahawakan niya ako.

“Y-You told me to trust you Tyler, and I did. Y-You told me to believe you, I believed in you. Y-You told me that you are not the father, I believed in you. You told me that you love me, and I b-believed in you. A-And I guess, that was the biggest mistake I had ever made.”

Huminga ako ng malalim dahil pakiramdam ko ay mawawalan na ako ng hininga kakaiyak.

“No please–”

“W-Why did you have to do this, Tyler? S-Sabi mo sa akin ako lang, sinabi mo iyon noon, diba? N-Nakalimutan mo na ba? A-Am I really not enough? P-Pakisabi naman kung saan ako nagkulang oh, para naman kahit papaano ay mabawasan ang sakit na nararamdaman ko kung sakaling alam kong may pagkukulang ako. Kasi tangina! Ang sakit-sakit na!”

“B-Baby–”

“Huwag mo akong tawagin niyan. Dahil hindi ko alam kung ako pa ba ang tinatawag mo? O ang a-anak niyo ni Jamaica?”

“No–”

“Bullshit naman, Tyler! Ipagkakaila mo pa rin ba?! Kung dati ay naniniwala pa ako sayo, ngayon hindi na! S-Sawa na akong magtanga-tangahan, Tyler. Sawang-sawa na… Ayoko na.”

Sa sinabi ko ay bigla akong niyakap ni Tyler. Nagpumiglas ako pero mas hinigpitan niya pa ang yakap niya sa akin.

“N-No, baby. H-Hear my side first, please. We will work this thing out. D-Don’t leave me please. Please don’t…”

Mas lalo akong naiyak sa sinabi niya. Sana kaya ko pang makinig sa kanya. Pero para saan pa? Para pakainin niya na naman ako ng mga kasinungalingan? Ayoko na… Ayoko nang magbulag-bulagan sa katotohanan.

Dumako ang tingin ko kay Jamaica. At bigla na lang tila naging pula ang nakita ko. I’m gonna fvcking kill you, bitch.

Hindi na ako nakapag-isip ng tama nang kumalas ako kay Tyler tsaka ko sinugod si Jamaica. Hinablot ko ang buhok niya at buong lakas ko iyong hinila na kinasigaw niya.

“Walang hiya kang malandi ka! Mamatay ka na!” Tila wala sa sariling sigaw ko.

Sinampal ko siya at muling sinabunutan. Wala akong ibang nararamdaman ngayon kundi galit! Nanggagalaiti ako sa galit!

“Shit!” Rinig kong sigaw ni Tyler tsaka siya nagmamadaling nagtungo sa amin.

Wala na akong nagawa nang hinila niya na ako palayo kay Jamaica. Pilit akong nagpupumiglas pero mahigpit ang pagkakakapit niya sa bewang ko.

“Ahh!” Biglang sumigaw si Jamaica.

At para akong bumalik sa katinuan nang makita ko ang dugong dumadaloy sa hita niya.

Oh God…

“Fuck!”

Mabilis na bumitaw sa akin si Tyler para daluhan si Jamaica na namimilipit sa sakit. Napaatras ako.

“T-Tyler, i-iyong baby…” Sambit ni Jamaica.

Hindi ako nakagalaw. Para lang akong natulos sa kinatatayuan ko habang pinagmamasdan si Tyler na binubuhat si Jamaica na pang-bagong kasal.

“Damn, hold on…” Wika ni Tyler.

Para na akong naging invicible sa kanila nang lampasan ako ni Tyler. Pero hindi ko alam kung bakit ko biglang hinawakan ang braso ni Tyler dahilan para mapatigil siya at mapatingin sa akin. Puno ng pangamba ang mga mata niya. At alam kong dahil iyon sa posibilidad na mawala ang anak nila ni Jamaica. Sumikip na naman ang dibdib ko.

Pero ayoko din siyang mawala… N-Nagiging tanga na naman ako. Pero baka kapag umalis siya ngayon ay hindi na siya bumalik pa. H-Hindi ko kaya ’yon…

“T-Tyler, d-don’t leave me…”

Muling nagsipatakan ang mga luha ko.

“Zafina–” narinig ko ang himig ng protesta sa boses niya kaya kaagad akong lumuhod sa harap niya. Narinig ko ang kanyang pagsinghap.

“S-Stay, Tyler please…”

Napatingin siya kay Jamaica na buhat-buhat niya kaya agad kong kinapitan ang mga binti niya.

“S-Stay for me, baby, please. K-Kung gagawin mo iyon ay kakalimutan ko ang ginawa mo, p-papatawarin kita at m-magsisimula tayo ulit.” Pahikbi-hikbi kong sabi.

“B-Baby…” Tiningala ko si Tyler nang sinambit niya iyon. Tuloy-tuloy pa rin ang agos ng luha ko pati na rin ang mga hikbi na lumalabas sa bibig ko. “I-I’m sorry, b-but I can’t…”

Tila bumagsak ang mundo ko nang sinabi niya iyon. But no! I can’t live without him!

“N-No, Tyler! Y-You can! Stay please! D-Diba sabi mo mahal mo ako? Kung gano’n, h-huwag mo akong iwan. P-Please baby, d-don’t leave me. Hindi ko kakayanin.” Mas hinigpitan ko pa ang kapit sa kanyang binti.

Nagmamakaawa akong tumingin sa kanya habang siya ay tila hindi alam ang gagawin.

Hindi ko kakayanin. Hindi ko kakayanin . Tila sirang plaka na umuulit iyon sa utak ko.

“T-Tyler…” Nanghihinang bigkas ni Jamaica kaya napatingin siya rito.

At tila sa isang sulyap niya lang kay Jamaica nabuo ang desisyon niya.

“I-I’m sorry, baby…”

Tila gumuho na ng tuluyan ang mundo ko nang hilahin niya ang kanyang binti dahilan para mapabitaw ako sa kanya. Hindi ko iyon inaasahan kaya natumba ako sa sahig pero tuloy-tuloy na siyang naglakad ng mabilis para umalis.

N-No…

“Tyler!” Tinawag ko siya pero hindi na siya lumingon pa. No please… Don’t walk away.

“Tyler!” Nilakasan ko pa ang boses ko pero wala na… Umalis na siya…

Ang sunod ko na lang na narinig ay ang ugong ng kanyang kotse, hudyat na tuluyan na silang umalis.

“N-No… Tyler, come back…” Umiiyak na bulong ko kahit alam kong wala na sila.

Nakatingin lang ako sa nilabasan nilang pinto habang nakaupo pa rin ako sa sahig.

I… I can’t believe it… He left me… Crying… Calling out his name, but he didn’t even bother to look back.

Tuluyan na akong napahagulgol ng malakas. U-Umalis na siya, iniwan niya na ako.

B-Bakit? Sinabi ko naman sa kanyang patatawarin ko na siya, diba? B-Basta manatili lang siya sa tabi ko. P-Pero… Pero bakit iniwan niya pa rin ako?

Mas lumakas ang iyak ko. Halos mawalan na ako ng hininga dahil sa sikip ng dibdib ko at sa walang tigil kong mga paghikbi.

Ginawa ko naman ang lahat para hindi niya ako iwan, diba? P-Pero b-bakit…

And then it hit me. Oo nga pala, dahil nanganganib ang buhay ng anak nila ni Jamaica. Kaya kinailangan niya akong iwan… Para sa kanila. Mas lalo na naman akong naiyak.

A-Alam kong sabik sa pamilya si Tyler, a-alam kong gusto niyang magkapamilya, gusto niyang magka-anak… Pero hindi ko alam na ayos lang sa kanya na hindi ako ang ina.

A/N: Feel free to express how you’re feeling right at this very moment by commenting below! May that be a feeling of madness or what, mas ginaganahan kasi akong mag-update kapag madaming nagco-comment :)

P.S.: Oh! Have I told you guys to prepare for much more? No? Then I’m telling that now. grin

…

Deleted . Proceed to next page…

Kabanata XXXIII

They say, one of the hardest parts in life is to decide whether to walk away or to try harder.

Dati, tinawanan ko lang iyon nang mabasa ko. Dahil sabi ko sa sarili ko, napakadali lang naman desisyunan no’n. Dahil kung nasasaktan ka na, tumalikod ka na, just walk away, gano’n lang kadali. Hindi mo kailangan pahirapan ang sarili mo sa isang napaka-komplikadong sitwasyon. Iyon ang akala ko, kaso hindi pala, nagkamali ako.

I realized, that we can’t just easily walk away, it’s not that easy like I thought it would be. Dahil hindi mo kayang tumalikod lang ng basta-basta, lalo na kung ang tatalikuran mo ay ang pinakamamahal mong tao. How can we walk away from our everything?

Pero bakit siya… Nagawa akong talikuran?

Maybe because while you see him as your everything, he sees you as his nothing. Napapikit ako sa binulong ng utak ko.

Nagbadya na naman ang luha sa mga mata ko pero pinigilan ko iyon. Kailangan ko munang lumisan sa lugar na ito. Hindi ako makahinga dito. Hindi ko kayang manatili pa dito.

Dumilat ako para tumayo pero natigilan ako nang makita ang bakas ng dugo na nanggaling kay Jamaica. Kaagad nanginig ang mga kamay ko. Ngayon lang pumroseso sa akin ng maayos ang patungkol sa bagay na iyon, patungkol sa ginawa ko.

I-I put a c-child’s life in danger… Oh, my God! I put a child’s life in danger!

H-How could I…

Bumagsak na naman ako sa sahig dala ng panghihina ng aking katawan. P-Paano kung t-tuluyang mawala iyong bata? M-Mawala nang dahil s-sa akin?

Naramdaman ko ang panginginig ng aking buong katawan. W-Will I be considered a k-killer? A-A murderer? A-And worse, o-of a child, an innocent child…

N-No! Napasapo ako sa aking ulo. I-I don’t want to be a killer! I don’t want to be a killer!

What have you done, Zafina? How could you do such thing? Kailan ka pa naging mamamatay-tao? Ang malala, ng isang bata pa?!

N-No, please… Hindi ko sinasadya… H-Hindi ko sinasadya!

F-Forgive me, forgive me please…

Napasigaw ako habang sapo-sapo ko ang aking ulo. Para na akong mababaliw! I can’t take the pain anymore! I can’t take it anymore!

Please… Someone save me from this hell…

Natigilan ako nang biglang may tumunog. Pamilyar iyon kaya napatingin ako roon. A-At hindi nga ako nagkakamali. It was Tyler’s phone… It was his ringtone.

Pilit akong gumapang papalapit doon. Hindi ko kayang tumayo dahil nanghihina pa rin ang buong katawan ko. Isama pa ang panginginig ng aking tuhod at mga kamay. Ngunit pinilit ko pa ring makapunta kung nasaan ang cellphone ni Tyler.

P-Para bang may nagtutulak sa akin na kailangan ko iyong puntahan.

Nasa sofa ang cellphone ni Tyler. Nanginginig pa ang aking kamay nang abutin ko iyon.

Dark calling…

Bigla na lang may pumatak na luha sa isang mata ko. Dark. I called out his name. Para akong batang nakahanap ng masasandalan sa kanyang magulang.

Pinunasan ko ang luha ko at sinagot ang tawag. Dahan-dahan ko iyong tinapat sa aking tenga. Hindi pa ako kaagad nakapagsalita dahil pakiramdam ko ay gagaralgal ang boses ko.

[Tyler,]

Napakagat ako sa aking labi ng marinig ko ang boses niya.

[Are you with Zafina? She’s not answering my calls.]

Napahawak ako sa aking bibig nang muntik nang may kumawala sa aking hikbi dahil sa sinabi niya. Finally, someone who cares… Napapikit ako at muli na namang nagsipatakan ang mga luha ko.

[Goddamn it, Tyler! Will you fucking answer me?! Because if you are not concerned with your girlfriend, I am! I went to your house but she’s not there! Where the hell is she?!]

Napangiti ako ng mapait sa sinabi niya habang wala pa ring tigil sa pagtulo ang luha ko. Pero ngayon, kahit papaano ang iyak kong ito ay may halo ng kasiyahan.

“D-Dark,” hindi ko na napigilan ang hikbi ko nang banggitin ko ang pangalan niya.

[Wait… Zafina?]

Hindi ko na napigilan ang iyak ko nang sambitin niya ang pangalan ko. Para akong nakahanap ng kakampi, ng taong makakaintindi sa akin, at ng taong magpapagaan sa loob ko.

[Damn! Why are you crying?! Tell me, please. I’m damn worried now…]

Imbis na masagot siya ay mas lalong lumakas ang iyak ko. H-He’s worried about me… Kahit papaano pala ay may natira pa sa akin.

“D-Dark,” wala akong ibang masambit kundi ang pangalan niya. Hindi ko alam kung paano ko sisimulang sabihin sa kanya ang dahilan ng pag-iyak ko.

[Alright, just tell me where you are. I’ll be there.]

Humikbi ako, “H-Hindi ko alam, Dark. H-Hindi ko alam…” Napaiyak na naman ako. Para akong batang hindi matigil-tigil sa pag-iyak.

[Alright, I’ll just track your location. Stop crying, please. I’ll be there as soon as possible, I promise. Wait for me, okay?]

Tumango ako kahit hindi niya ako nakikita, “H-Hihintayin kita,”

Binaba ko na ang cellphone. Hindi ko na mapigilan ang sariling isubsob ang aking mukha sa sofa at walang tigil na na napahikbi. Nakasalampak ako ngayon sa sahig and I’m sure I really look like a mess now.

Ayokong maabutan ako ni Dark sa ganitong ayos pero anong magagawa ko? Pakiramdam ko ay wala akong lakas para gawin ang kahit anong bagay. I feel worthless.

He made me feel this way. He made me feel abandoned, unloved, unwanted. He made me feel that I am not worth fighting for, nor worth staying for.

“Zafina?” Napatingala ako nang marinig ko ang boses na iyon.

Bumukas ang pinto at niluwa no’n si Dark. Nagsalubong ang mga mata namin.

“Zafina!”

Mabilis siyang lumapit sa akin at lumuhod para mapantayan ako. Tuloy-tuloy lang ang agos ng luha ko nang sinapo niya ang aking mukha. His eyes were full of worry, fear, and… Something I cannot read.

“What happened?

“D-Dark, I-I’m a killer! I’m a killer!”

Napuno ng pagkalito ang mukha niya. Pero hindi pa rin naalis sa kanya ang mga emosyong nakita ko sa kanya kanina.

“What? I-I don’t understand,”

Umiling-iling lang ako sa kanya. “I-I’m a killer, Dark… I-I am–” naputol ng hikbi ko ang sasabihin ko.

Kaagad niya akong niyakap, humahaplos ang kanyang kamay sa aking buhok, pilit akong pinapatahan.

“Shh, I’m here now,”

Mas lumakas ang iyak ko. Sinubsob ko ang mukha ko sa leeg niya habang ang isang kamay niya ay nasa buhok ko at ang isa ay hinahagod ang likod ko. Nararamdaman ko rin ang minsang paghalik niya sa tuktok ng ulo ko habang paulit-ulit niyang binubulong ang mga katagang nandito na siya sa tabi ko, na hindi siya aalis at na hinding-hindi niya ako iiwan.

Those words made me cry harder. Those are the words that I wanted to hear from Tyler… But Dark is the one who’s telling those wonderful yet painful words now.

Patuloy lamang ako sa pag-iyak. Hanggang sa dahan-dahan kong naramdaman ang antok na pilit na akong hinihila. Humahapdi na rin ang mga mata ko kaya hindi ko na napigilan ang mapapikit.

Maybe I’ll be able to forget the pain when I’m already asleep…

Maybe…

Or so I thought… Dahil kahit sa pagtulog ko ay hindi ako tinantanan ng masakit na pangyayaring iyon.

“S-Stay for me, baby, please. K-Kung gagawin mo iyon ay kakalimutan ko ang ginawa mo, p-papatawarin kita at m-magsisimula tayo ulit.”

“B-Baby… I-I’m sorry, b-but I can’t…”

“N-No, Tyler! Y-You can! Stay please! D-Diba sabi mo mahal mo ako? Kung gano’n, h-huwag mo akong iwan. P-Please baby, d-don’t leave me. Hindi ko kakayanin.”

“I-I’m sorry, baby…”

“ZAFINA!”

Napabalikwas ako ng bangon. Habol-habol ko ang aking hininga. Ramdam ko rin ang pagtagaktak ng pawis ko, maging ang tubig na tumutulo sa mga mata ko.

“Even when sleeping you’re still crying…” Pinunasan niya ang pisngi ko bago nagpatuloy. “You’re even calling Tyler’s name repeatedly.” Napabuntong hininga siya.

Napaiwas naman ako ng tingin. At doon ko lamang napansin na nasa isang sasakyan na ako. Nakatigil kami sa gilid ng kalsada. Napakunot ang aking noo.

“P-Paano ako napunta dito?” Tumingin ulit ako kay Dark na mataman lang na nakatitig sa akin.

“I already took you out of that place.” Huminga ito ng malalim, “And I will not force you to tell me what happened earlier, but for now, I need you to come with me.”

Kaagad akong tumango. Wala namang kaso sa akin kung saan niya ako dadalhin. Tutal, hindi ko rin naman alam kung saan ako pupunta. Basta ang gusto ko ngayon, makasama ang taong kayang umintindi sa akin. And yes, that’s no other than Dark.

Nakatingin lang ako sa labas ng bintana buong byahe. Hanggang sa pumasok kami sa isang malaking gate na awtomatikong bumukas. Napaayos ako ng upo. I know this place. Nakapunta na ako rito nang kinasal muli ang mga magulang ni Dark.

I’m at his mansion… Their mansion; the Vergara’s territory.

Pagkapark ni Dark ng kotse ay bumaba na siya. Habang ako ay nakatulala lamang sa laki ng bahay. Ang yaman nga rin talaga nila.

Biglang bumukas ang pinto sa tabi ko. Nahiya naman ako kay Dark dahil pinagbuksan niya pa ako kaya kaagad na akong lumabas. Inalalayan niya ako habang papasok kami sa loob.

“My parents aren’t here today,” wika niya nang marating na namin ang sala. “But they’ll be back soon.”

Tumango ako. Pero may gusto akong hilingin sa kanya. “Uhm, pwede ba tayong pumunta sa garden?”

“Of course, come on, I’ll show you the way.”

Bigla niyang hinawakan ang kamay ko at hinila ako. Nagpahatak lang naman ako dahil hindi rin naman ganoon kabilis ang paglalakad niya.

Huminto kami nang marating namin ang garden. Mas napagmasdan ko ngayon ang ganda ng mga halaman at bulaklak, noong pumunta kasi kami rito ay may mga dekorasyon para sa kasal ng mga magulang niya.

Napahinto ang mga mata ko sa lugar na pinwestuhan namin no’n ni Tyler nung kasal. Tandang-tanda ko pa ang pinag-uusapan namin noon.

“What’s your dream wedding?”

“Dream wedding?”

“Yes, where do you want it to happen?”

“Sa beach,”

“Beach?”

“Oo, bata pa lang ako pinapangarap ko na iyon. Iniimagine ko na agad ang sarili kong ikinakasal sa taong mahal ko habang papalubog ang araw.”

“That will be the perfect wedding. Eh ikaw? Anong dream wedding mo?”

“As long as you’re my bride, it will be a perfect wedding for me.”

Napakagat ako sa aking labi. Nagbadya na naman ang luha sa mga mata ko.

“We shouldn’t have went here if you will just think about him.”

Napatingin ako kay Dark. Madilim ang mukha niya nang hinila niya ako para bumalik na sa loob. Pero huminto ako sa paglalakad at hinila ang kamay ko mula sa kanya kaya napatingin siya sa akin. Nagkasalubong na ang mga kilay niya.

“Y-You’re powerful, r-right?” Tanong ko na mas kinakunot ng noo niya, siguradong nagtataka siya kung bakit ko iyon natanong.

“Yes, why did you ask?”

Lumunok ako bago sumagot, “Powerful enough to know the reason why I’m suffering right now?”

Nag-iba ang ekspresyon niya. “I can do that, but I won’t–”

“Do it,”

Nabigla si Dark sa sinabi ko. Pero agad ding rumehistro ang kalituhan sa mukha niya.

“What? Why should I? Look, Zafina, it’s fine with me if I don’t know the reason why you’re currently in pain, all I want is I’m with you throughout this suffering.”

Tila lumambot ang puso ko sa sinabi niya, ngunit umiling-iling ako sa kanya. “I want you to know the reason why, but I don’t wanna share it.”

Napakunot ulit ang noo niya. “What? You want me to know the reason yet you don’t want to share it? I… I don’t understand.”

Huminga ako ng malalim. “Ayokong ikwento sayo ang nangyari, d-dahil alam kong babagsak na naman ako, iiyak na naman ako, h-hindi ko na naman kakayanin. P-Pero gusto kong malaman mo kung ano iyong nangyari, at malalaman mo lang iyon kung gagamitin mo ang kapangyarihan mo. I want you to know the reason without me sharing it. Y-You can do that, right?”

“I can…” Tumitig siya sa akin. “But are you sure you want me to–”

“Yes, I’m sure.”

Tinitigan ko din siya gamit ang determinado kong mga mata. Wala naman na siyang ibang nagawa kundi ang mapabuntong hininga bago sumagot.

“Alright, I will.” Tipid akong napangiti. “Give me a minute,” aniya.

Kinuha niya ang cellphone niya mula sa kanyang bulsa bago siya lumayo sa akin. Nang tinapat niya ang phone niya sa tenga niya ay nahulaan ko na kaagad iyon, mukhang pinapagawa niya na ang hiniling ko.

Pinagmasdan ko lang siya habang nagsasalita siya, hindi ko naman naririnig ang sinasabi niya. Hindi rin nagtagal nang bumalik siya ulit sa akin.

“Come on, I’ll lead you to your room.”

Ako naman ang napakunot noo. My room?

Bago ko pa siya matanong ay nauna na siyang naglakad. Sinunod ko na lang siya.

Umakyat kami sa engrande nilang hagdanan. May hallway kaming nadaanan na puro may malalaking picture frame na nakasabit sa pader, apat iyong mga litratong iyon na may tig-isa-isang tao sa larawan. Iyong isa ay si Mr. Vergara, iyong isa ay si Mrs. Vergara at iyong sumunod ay si Dark. Pero napakunot ang noo ko sa sumunod na picture frame.

Picture frame lang siya na nakasabit, pero walang litrato.

Bumagal ang paglalakad ko nang makita ko iyon. Nakakapagtaka dahil wala iyong litrato. Bakit pa sinabit ang isang picture frame kung wala namang picture?

Napatingin ako sa may ibaba ng kahoy na picture frame nang may mapansin akong nakaukit doon, mga letra iyon.

Lalapit na sana ako roon para basahin ang nakaukit nang marinig ko ang boses ni Dark.

“This will be your room,”

Napatingin ako kay Dark. Medyo malayo na siya sa akin dahil bumagal ang paglalakad ko. Kaya kaagad akong nagtungo sa kanya at tinignan ang kwarto na binuksan niya.

Bumungad sa akin ang napakalaking kwarto. Pero hindi ko pa rin maintindihan.

“My room? Para saan? I don’t need a–”

“You’ll be staying here,”

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya. Ano raw?!

Sumama lang ako sa kanya ngayon para may makasama ako panandalian, pero wala sa plano ko ang tumira dito. Isa pa, hindi iyon magandang tignan.

“Pero–”

Natigil ako sa pagprotesta nang tumunog ang cellphone niya. Kinuha niya iyon sa kanyang bulsa para tignan kung sino ang tumawag bago siya muling tumingin sa akin.

“

Seems

the

investigator

that

hired

already

figured

the

reason

out

.“

Halos mapasinghap ako. That fast?!

“

Wait

for

inside

,“

Sinagot niya na ang tawag bago siya naglakad palayo sa akin. Wala na akong nagawa kundi ang pumasok sa loob ng kwarto at nagtungo sa kama para umupo. Pero hindi ibig sabihin nito ay mananatili na ako dito.

I can’t stay here. I don’t want to stay here.

B-Baka hinihintay ako ni Tyler sa bahay. B-Babalikan ko pa siya.

Ngayon kasi, alam kong wala siya sa bahay, sigurado akong n-nasa ospital siya… ng dahil sa akin, ng dahil sa katangahan ko.

Napakagat ako sa labi ko. K-Kamusta na kaya iyong bata? H-Hindi naman siguro siya n-nawala diba?

Napapikit ako. Sana ligtas iyong bata. Wala siyang kinalaman dito. K-Kasalanan ko ang lahat. Siguradong hindi ko kakayanin kapag may nawalang buhay nang dahil sa akin.

A-Atsaka… B-Baka hindi ako mapatawad ni Tyler k-kapag nawala iyong bata. A-Ayoko siyang magalit sa akin. H-Hindi pwede… Hindi ko kaya.

Bumagsak ang luha ko kasabay ng malakas na paglagabag ng pinto. Pagtingin ko doon ay naroon si Dark na may halo-halong emosyon sa mukha.

Malalaki ang hakbang na nagtungo siya sa akin, at ang sunod ko na lang naramdaman ay ang isang mahigpit na yakap na nagpahikbi sa akin.

Alam na niya…

“

Damn

,“ I heard him uttered. “

You

don’t

deserve

this

Zafina

You

don’t

f-cking

deserve

any

this

.“ Humigpit ang yakap niya sa akin.

Napaiyak na lang akong muli sa dibdib niya. His hug… It feels like home.

“Shh. I’m

here

for

you

, Zafina.

will

never

leave

your

side

, never.“

Sumikip ang dibdib ko sa sinabi niya. Ayan na naman ang mga salitang iyan. Ang mga salitang gusto kong marinig mula kay Tyler pero si Dark ang may handang gawin.

Naramdaman ko na naman ang mga kamay ni Dark na humahaplos sa likod at buhok ko, ang mga masusuyo niyang paghalik sa ulo ko upang kumalma ako.

“Don’t worry, as

long

you’re

here

one

could

hurt

you

.“

Napatigil ako sa sinabi niya. Unti-unti akong kumalas sa kanya at lumayo upang makita ang kanyang mukha, napakaseryoso ng ekspresyon niya.

“I… I

can’t

stay

here,

Dark

.“

Biglang nagdilim ang mukha niya.

“

Why

not

?“

Napaiwas ako ng tingin. Siguradong maiisip niya kung gaano ako katanga kapag sinabi ko ang rason. Ngunit kahit hindi ko naman na yata sabihin ay alam niya na ang rason ko base sa ekspresyon niya.

“

D-Dark

…

I-I

can’t

leave

him

.“

Napatitig siya sa akin dahil sa sinabi ko.

“

You

can

Zafina

You

can

leave

him

and

you

can

live

without

him

.“

Madiin niyang sabi.

“

I-I

know

that

…

just

don’t

want

.“

Napayuko ako dahil sa sarili kong sagot. Sigurado akong napagtanto niya na kung gaano ako katanga.

Sandaling katahimikan ang namayani sa amin bago siya muling nagsalita.

“

Don’t

strong

enough

be with

someone

who

hurts

you

much

strong

enough

let

someone

you

love

much.“

Parang piniga ng napakadiin ang puso ko sa sinabi niya.

“Naiintindihan kong masakit

bumitaw

Zafina

pero

mas

masakit

kapag

patuloy

pang

kumapit

.“

Tumulo ang luha ko. Bakit ang sakit marinig ng katotohanan?

“I-I want to visit my father’s

grave

.“ Bigla ko na kang naiusal. “

want

talk

him

.“

T-Tama… Kakausapin ko si tatay. Gusto ko siyang makausap.

“

What

for

? Andito

naman

ako

.“

“

I-Iba

kasi

kapag

pamilya

ang

kausap

mo.

Kahit

wala

tatay

alam

nakikinig

rin

siya

mga problema ko.“

Nakatingin lang ako sa baba nang sinabi ko iyon. Hindi siya nagsalita kaya tinignan ko siya. Blanko ang mukha niya, tila may malalim na iniisip.

Nabigla na lang ako nang tumayo siya at naglakad palabas ng kwarto. Napatulala ako. D-Did I offend him?

Ang dating ba sa kanya ng sinabi ko ay parang binabalewala ko siya?

Shit! I shouldn’t have said that!

Tatayo na sana ako para sundan siya pero natigilan ako nang bumalik siya. Kaagad dumapo ang tingin ko sa hawak niya. Sa umpisa ay hindi ko matukoy kung ano iyon, pero nang lumapit siya sa akin at naupo sa tabi ko ay nalaman ko kung ano iyon— isang photo album?

Binuklat niya iyon. Vergara

Family

— iyon ang nakasulat sa unang pahina.

Binuklat niya pa iyon at tumambad sa akin ang litrato ng apat na taong magkakasama, ang pamilyang Vergara.

“This is my younger sister,” tinuro niya ang isang sanggol na babae na buhat-buhat ni Mrs. Vergara na tila kapapanganak lang, naka-ospital gown pa kasi siya.

Hindi ko alam kung bakit ito pinapakita sa akin ni Dark. Pero pakiramdam ko may gusto siyang sabihin sa akin.

“She’s lovely, isn’t she?” Nakangiting wika ni Dark.

Tumango ako bilang tugon, “Kamukha niya si Mrs. Vergara.” Komento ko na mas kinalaki ng ngiti niya.

Nilipat-lipat niya pa ang mga pahina. Kitang-kita ko sa mga litrato kung paano unting-unti lumaki iyong kapatid ni Dark maging si Dark mismo. Halos lahat ng litrato ay silang dalawa na magkasama, mukhang close na close talaga sila.

Natutuwa kong pinagmamasdan ang mga litrato. Hanggang sa may isang pahina na umagaw ng pansin ko. Sa pahinang iyon ay mga litratong mukhang apat o limang taon na ang batang babae.

“She’s familiar,” naibulong ko na mukhang narinig ni Dark dahil napatingin siya sa akin.

Pero sa mga litrato pa rin ako nakatitig. Bakit ganoon? Bakit bumibilis ang tibok ng puso ko ngayon?

“Of course, she is,” napatingin na ako kay Dark sa sinabi niya.

Seryoso siyang nakatitig sa akin. Hindi ko alam pero parang may pinapahiwatig ang mga titig niyang iyon sa akin. Hindi ko iyon nakayanan kaya binalik ko na lang ang tingin ko sa litrato. Pamilyar talaga iyong bata… Mula sa gilid ng mata ko ay nakitang kong may kinuha si Dark sa likod ng bulsa ng kanyang pantalon. Nilabas niya ang kanyang pitaka at may kinuha roon.

“This is why,” nilahad niya sa akin ang isang litrato.

Tumingin ako roon at tila huminto ang pagtibok ng puso ko sa nakita ko. Nanlaki ang mga mata ko at napatulala.

Sa litrato… makikita roon ang tatay ko… at iyong batang babae na kapatid ni Dark. Pero ngayong nakita ko iyong litratong iyon, alam ko na kung bakit pamilyar iyong bata… Dahil parehas kami ng itsura noong bata pa ako. Parehas na parehas.

P-Paanong…

“This picture is the first lead I got from my private investigator, a lead to know where my sister could be.” Napaawang ang labi ko. “This man is known as a fisherman. He was the one who saw my sister at the shore after the tragedy that happened. This is the man you think your real father is.”

Napatayo na ako mula sa pagkakaupo.

“What are you trying to say? Na hindi ako tunay na anak ni tatay?!” Naguguluhan ko ng sabi.

“Yes, because you’re my long lost sister.”

Napaatras ako habang umiiling-iling. Hindi pumoproseso sa akin ang lahat.

“Hindi totoo ’yan,”

“Zafina–”

“Nagsisinungaling ka lang.”

“No–”

“Nagsisinungaling ka lang!”

Tumakbo ako palabas ng kwarto. I am so frustrated! Dark is just lying right? Hindi magtatago sa akin ng ganoong bagay ang tatay ko!

“Zafina wait!”

Napatigil ako sa pagtakbo. Hindi dahil sa tinawag ako ni Dark, kundi dahil nadaanan ko na naman iyong picture frame na walang litrato. Parang may kung anong nagsasabi sa akin na lapitan ko iyon. Kaya kusang naglakad ang mga paa ko patungo roon.

“Zafina…” Naramdaman ko si Dark sa tabi ko pero hindi ako umimik.

Nanatili ang tingin ko sa harapan ko, hanggang sa unti-unting bumaba ang tingin ko patungo sa salitang nakaukit sa picture frame.

Zarina Light Vergara

“That’s your real name,” nanginig ang labi ko sa sinabi ni Dark. “You can’t pronounce the r letter way back then, you pronounce Zarina as Zaphina, I guess that’s why when your foster father asked what your name is, he thought it was Zafina instead of Zarina.”

Tumingin ako kay Dark. Umangat ang kamay niya para punasan ang pisngi ko. Hindi ko namalayang lumuluha na naman pala ako.

“You’re a Vergara, you are our Light, our Zarina Light…”

Lumapit ako kay Dark para yakapin siya. Sinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya habang niyayakap niya ako pabalik ng mas mahigpit. Kaya pala… Kaya pala pakiramdam ko nakukumpleto ako kapag yakap-yakap ko siya.

“Be with us Zafina, our parents and I have been searching for you for almost two damn decades. Hayaan mo sana kaming punan ang mga naging pagkukulang namin sayo. We miss you so damn much. Please, stay with me, stay with us, my Light.”

Kumalas ako kay Dark. Agad niya namang sinapo ang mukha ko para punasan ang mga luhang tumakas sa mata ko.

“B-Bring me to T-Tyler’s house, Dark, please.”

“What?! You shouldn’t–”

“I-I’ll just go get my things,”

Almost two decades, masyado na iyong matagal, dadagdagan ko pa ba iyon? Knowing that they’re all here for me… Hindi na ako mag-iisa pa.

“

I’ll stay with my real family

, I’ll stay with you…

kuya

.“

A/N: Kaya niyo

Kabanata XXXIV

Napatulala si Dark. Tila ba hindi pumroseso sa kanya ang sinabi ko.

“D-Did you just… c-call me…”

“Kuya…” Pagpapatuloy ko sa kanya, at the same time pangkukumpirma.

And as if on cue, nanubig ang mga mata niya. Tumingin siya sa akin na tila hindi makapaniwala, ngunit nangingibabaw doon ang kasiyahan.

“M-My Light,” he whispered before pulling me into a tight hug. Binaon niya ang mukha sa aking leeg at naramdaman ko kaagad ang masaganang pagdaloy ng luha niya roon.

Nanubig na rin ang mga mata ko. Naalala ko noong kinwento sa akin ni Dark kung paano nawala ang kapatid niya — na ako pala — I remembered him blaming himself about the incident. Naalala ko na nakalimutan niya ng sumaya simula ng mawala ako, simula ng sisihin niya ang sarili niya, kung paano siya nawasak ng dahil sa pagkawala ko.

But now, nandito na ako. Pipilitin kong hilumin ang sugat sa kanyang pagkatao na hanggang ngayon ay bukas pa rin. He deserves to be happy after all he had been through. That’s why I will stay with him… no matter what happens. I’ll stay with my brother.

Kumawala sa akin si Dark ngunit hindi pa rin siya lumalayo. Nakakapit pa rin siya sa bewang ko na para bang tatakbo ako sa kahit anong oras.

“W-Wala ng bawian, ha? Dito ka na sa tabi ko palagi, hindi ka na aalis.” Nagsusumao niyang pakiusap.

Tila lumambot na naman ang puso ko sa sinabi niya, idagdag pa ang mata niyang nagmamakaawa sa akin. Iniangat ko ang dalawang kamay ko at pinunasan ang magkabila niyang pisngi na may bakas ng luha.

“Oo na po, kuya.” Natatawa kong sabi.

Bigla naman siyang napasimangot. “Don’t call me kuya, hindi mo naman ako kinu-kuya noon pa man.”

“Oh?” Hindi makapaniwala kong tanong, at the same time, amazed.

“Yeah, I always tell you to call me kuya but you always refuse to. Sabi mo kasi wala kang kuyang panget.”

Natawa ako sa sinabi niya. Paano ba naman, iyong ekspresyon niya pa ay halatang nagtatampo, lalo na sa huling sinabi niya, napanguso pa nga siya.

“Mukhang bata pa lang ako ay honest na talaga ako ah.” Nakangisi kong sabi.

Nanlaki naman bigla ang mata niya sa sinabi ko na kinatawa ka na naman. Mukhang hindi niya inaasahan ang sinabi ko.

“Ah ganon?” Binitawan niya na ako at tumalikod sa akin, pero hindi naman naglakad. Halatang nagpapalambing lang. Natawa ako lalo, pabebe amp.

Imbis na lambingin siya ay mas naisip kong asarin siya. Kaya nagtungo na ako sa may hagdan nang hindi niya napapansin.

“Tara na Dark, nagugutom na ako!”

Lumingon siya sa akin at tila pinagsakluban siya ng langit at lupa nang makita niyang pababa na ako at hindi man lang nag-abalang lambingin siya. Pinilit kong huwag matawa. Lalo na nang wala siyang nagawa kundi ang lumapit sa akin habang akala mo ay natalo sa sugal ang itsura niya.

“Tss. Hindi man lang nanlambing.”

Bulong niya nang daanan niya ako, pero halata namang nagpaparinig.

Hindi ko na talaga mapigilan ang matawa. Nauna na siyang bumaba sa akin kaya hinabol ko siya at walang pasabing niyakap siya mula sa kanyang tagiliran pero patuloy pa rin kaming bumababa ng hagdan.

“

I missed you, Dark.“ Nanlalambing kong wika. Ito lang naman ang gusto niya, hindi ko nga inaakalang may ganito siyang side. But I like this side of him.

Umismid siya bigla. “Paano mo ako na-miss kung ’di mo naman ako maalala?”

Napanguso ako. Eh bata pa kasi kami no’n eh.

“Meron pa naman tayong maraming taon para gumawa ulit ng panibagong mga alaala.”

Nagliwanag ang mukha niya at napangiti sa sinabi ko. “Right, we have all the time in the world, now that you’re here again.”

Hinalikan niya ang gilid ng noo ko, napapikit ako sandali nang dahil doon habang nakangiti.

“And you don’t need to go to Tyler’s house anyway, you have all you need here, no need to get your things, if that means seeing that bastard again.”

Napalis ang ngiti ko. Naalala ko na naman si Tyler.

Tumigil si Dark at tumingin sa akin nang mapansin ang naging reaksyon ko. Narating na namin ang sala nang banggitin niya ang pangalang iyon.

Tyler . H-Hindi ko na ba talaga siya babalikan? P-Pero kasi…

“You’re not thinking of getting back together with him, right?” Madilim na tanong ni Dark, gone his adorable side. All I could see now is his seriousness and dangerousness.

“D-Dark kasi… b-baka naghihintay na siya sa akin. B-Baka nag-aalala na siya–”

“That’s bullshit!”

Halos mapatalon ako nang umalingawngaw sa buong mansyon ang sigaw niya.

“Tyler? Waiting for you? Worrying about you? Ha! I bet he’s not even thinking of you at this moment. How could he wait and worry about you if he didn’t even choose you? How could he wait and worry about you if he’s with his family now? If he’s already with Jamaica and their child?”

Tila latigo ang bawat salita niya na humahampas sa puso ko. Masakit ang katotohanan, pero mas masakit kapag pinamukha pa sayo.

“Tell me Zafina, how could he?”

“B-Because… H-He could.”

He was taken aback because of my answer.

“He could wait and worry about me even though he didn’t choose me. He could wait and worry about me even though he’s with his f-family now. Because even though he didn’t stay, I know… he loves me. I felt his love even at the moment he walked away from me. I-I saw it in his eyes, Dark. I saw it, and I’m sure of it.”

“

But i

s love enough, Zafina? Is love enough to forgive? To be stupid? How about the trust you gave him that he chose to break? How about the broken promises? How about the pain? How about you?“

Nakagat ko ang aking ibabang labi sa sinabi niya, pilit pinipigilan ang aking mga luha sa pagbagsak.

“A-Akala ko ba wala ng bawian,Zafina? Akala ko ba dito ka na sa tabi ko palagi? Akala ko ba hindi ka na aalis? Pero ano ’to? Ano ’tong mga sinasabi mo sa akin ngayon?”

Nataranta ako bigla nang nanubig ang mga mata ni Dark. I immediately hugged him. I felt so guilty in a sudden.

“I-I won’t leave…” I assured him.

“How would I know if you’re telling the truth? Kanina nga lang ay sinabi mo na ’yan sa akin, na hindi ka na aalis, pero nagbago lang din ang isip mo. How can I be assured knowing that you might just change your mind again?”

Humiwalay ako sa kanya at napakagat sa aking labi.

“I’m telling the truth…” Sabi ko kahit na alinlangan pa rin ako.

Naiinis na ako sa sarili ko. Bakit hindi ko kayang panindigan kapag ang usapan ay kailangan kong bitawan si Tyler? At ang resulta ay si Dark ang nasasaktan, ang taong wala namang ibang hinangad kundi ang makabubuti sa akin. Damn.

“Prove it,” nangunot ang noo ko.

“How?”

“Come with me to U.S…” Nanlaki ang mga mata ko sa pinahayag niya. What?! U.S?!

“A-Ano? Bakit kailangan pa nating pumunta ng US para patunayang nagsasabi ako ng totoo?”

“Para tuluyan ka nang mapalayo kay Tyler, at para tuluyan na akong makampante na hindi ka na babalik sa kanya. We have to go to US, you’ll continue your studies there. Pursue your dream, that’s what you want from the very beginning, why don’t you aim for it again? You sure have big opportunities in US.”

Napatulala ako. Parang naging blanko ang utak ko. Narinig ko ng malinaw ang mga sinabi ni Dark, at tila pinatigil no’n ang buong sistema ko.

“Sir Dark,” nakuha ng isang kasambahay ang atensyon namin ni Dark nang bigla itong sumulpot. “Dumating na po sina Señora

Karla at Señor Dante.“

Bumilis ang tibok ng puso ko pagkarinig sa mga pangalan na binanggit nito. Kasabay no’n ang pagdating ng dalawang taong alam kong tuluyang pupuno sa pagkatao ko.

“My

son!“

Lumapit ang isang ginang kay Dark at hinagkan ito. Nakatitig lang ako sa kanila habang ramdam ko ang malakas na kabog ng puso ko.

“I missed you, darling.” Sabi pa ng ginang.

Napatingin naman ako bigla sa gilid ko nang may tumabi sa akin. Ganoon na lamang ang panlalaki ng mga mata ko nang makita si Mr. Dante.

“Hey wife, how could you ignore such a lovely woman like her?” Nakangiting sabi ni Mr. Dante habang nakatingin sa akin.

Bigla namang napalingon sa akin si Mrs. Karla at kaagad nanlaki ang mga mata niya nang makita ako. Hindi niya ako napansin kanina.

“Oh my! Zafina dear, is that you?” Tanong niya at lumapit sa akin.

Dahil doon, napagtanto kong hindi pa nila alam ang tungkol sa katauhan ko.

Ngumiti ako pero hindi ko napigilan ang panunubig ng aking mga mata.

Yes ma, it’s me.

“A-Ah, opo, ako nga po Mrs. Karla.”

“Didn’t I tell you na Tita na lang? Masyado ka namang pormal.” Nakatawa nitong sabi.

Ngumiti lang ulit ako habang hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya. Gusto ko na siyang yakapin. I want to feel her embrace, a mother’s embrace na kahit kailan ay hindi ko naranasan.

“Mom,” lumapit sa akin si Dark , ngunit sa magulang niya siya nakatingin. “And also dad, I want to tell something to you guys.”

Biglang sumeryoso ang mukha ni Mr. Dante nang makita rin ang kaseryosohan sa mukha ni Dark.

“What is it?” Tanong ng ama nito.

Nangining ang labi ko. I can sense it, sasabihin niya na ang patungkol sa akin.

“You remember the lead I received about where our Light could possibly be?”

“W-What about it?”

Agad na tanong ng ginang, halata ang kaba ngunit pagkasabik sa tinig nito.

“I already found her… “

“Then where is she?!” Nanginig ang boses ni Mrs. Karla. Kitang-kita sa mga mata niya ang pinagsamang pangungulila at pananabik. Nagbadya na rin ang mga luha niya roon at para iyong nakakahawang sakit dahil ganoon din ang nangyari sa akin.

Tahimik lamang si Mr. Dante. Pero bumilis ang hininga nito tanda ng kanyang antipasyon sa susunod na sasabihin ni Dark.

“Beside you…” Mahinang sabi ni Dark ngunit sapat na para marinig ng lahat dahil sa napakatahimik na paligid.

Natigilan ang mag-asawa. Dahan-dahan silang napalingon sa akin at tila napugto ang hininga nila nang makita ako kahit na alam naman nilang ako ang narito. Hindi sila makapaniwala. Katulad nang naging reaksyon ko nang malaman ang totoo.

“O-Oh God,” tila nanghihinang sabi ng ginang.

Unti-unting lumapit sa akin si Mrs. Karla. Nanginginig pa ang mga kamay niya nang iangat niya iyon para haplusin ang aking magkabilang pisngi. Iyon na ang senyales para bumagsak ang aking pinipigilang mga luha.

“M-Mama,”

Sa isang iglap ay pumulupot ang kanyang mga braso sa akin kasabay ng pagkawala niya ng isang hikbi.

“M-My daughter,” bulong niya at mas hinigpitan pa ang yakap sa akin.

I did the same. I’m crying again, but this time, it is because of pure happiness and longing.

“O-Our Light,” wika ng isang baritono ngunit nanginginig na boses, si Mr. Dante, or should I say papa? Of course, I should.

Niyakap niya rin ako ng mahigpit habang nakayakap pa rin sa akin si mama. Hindi ko napigilan ang mapangiti habang patuloy na lumuluha. Maging sila ay ganoon din.

“Thank God! You’re finally here with us now!”

Kumalas na sila sa akin, ngunit hindi sila lumayo. Nanatili sila sa tabi ko habang naroon ang kakaibang kislap ng kasiyahan sa mga mata nila habang nakatingin sa akin.

“W-Where have you been, our Light? We’ve been looking all over for you.” Masuyong wika ni papa habang hinahaplos ang aking buhok.

“I-I’m so sorry papa,” iyon lang ang tanging nasagot ko.

“Shh, you shouldn’t be. Wala kang kasalanan, walang may kasalanan, walang may ginusto ng nangyari. Basta ang importante, nandito ka na.” Madamdaming wika ni mama sa akin. Humarap siya kay Dark na mataman lang na nanunuod sa amin ngunit may munting ngiti sa labi.

“Thank you for bringing your sister back.”

Tumango lang ito ng isang beses. Muling humarap sa akin si mama.

“Ang laki-laki mo na, anak. Masakit para sa aming hindi nasubaybayan ang paglaki mo. Pero babawi kami,pangako. Wala ka pa namang asawa, diba? Because it would be surely devastating for us kung wala kami sa kasal mo. But you do have a boyfriend, right? Tyler? Tyler Smith? Isn’t he your boyfriend?”

Napaiwas ako ng tingin. Ayokong malaman pa nina mama ang tungkol doon. Mag-aalala lamang sila para sa akin at maging para sa nararamdaman ko.

B-Baka sabihan din nila akong magtungo ng US.

“Mom, I think Light needs to rest now.” Pagsingit ni Dark. Mukhang nabasa niya ang naging reaksyon ko.

“What? But she just got here, we need to catch up.” Dahilan naman ni mama.

“She just found out the truth today, I bet her mind is already dead tired, let’s just give her some rest. And there’s a lot of time to catch up, mom. It’s not like she’s going anywhere.” Wika nito, ngunit titig na titig siya sa akin sa huli niyang sinabi, tila may iba pang pinapahiwatig. Napakagat tuloy ako sa aking ibabang labi.

“Right,” pagsuko ni mama. Tipid ko siyang nginitian nang humarap siya sa akin. “We’ll talk tomorrow, okay? We got a lot of talkings to do.”

Tumango ako sa kanya. Hinalikan niya naman na ako sa noo, ganoon din si papa. “I love you our Light,”

“I love you too, papa, mama.”

We hugged each other for the last time before Dark escorted me to my room.

“Take a shower, your closet has a lot of clothes of your size. But don’t sleep yet, alright? I’ll be back to send you a food.”

Tumango ako sa kanya at sumaludo pa. “Sir, yes, sir!”

Ngumiti lang siya at ginulo ang buhok ko bago umalis. Nang hindi ko na siya makita ay nagpakawala ako ng buntong hininga.

It’s hard to pretend I’m okay. Yes, I’ll pretend that I’m okay in front of Dark. Dahil kapag nakita niya pa akong miserable, maaaring sapilitan niya na akong ipadala sa US. Ayoko no’n.

Living in US means no Tyler, and that means misery, my misery.

Bumuga ako ng hangin bago ako nag-shower. Saktong natapos naman ako sa pagbibihis nang bumalik si Dark, may dala-dala nga itong pagkain, may isang baso pa ng mainit na gatas.

Tahimik akong kumain habang siya ay tila may malalim na iniisip. Hindi ko na lamang siya ginambala hanggang sa naubos ko na ang kinakain ko. Pagkatapos ay deretso kong ininom ang gatas.

“Finished,” napatingin siya sa akin. Tinignan niya ang pinagkainan ko saka siya ulit tumingin sa akin, kinabahan ako dahil sa seryoso niyang itsura.

“Think about what I told you Light, it’s for your own good.”

Napaiwas ako ng tingin. He’s talking about the US thing.

“Kakabalik ko pa lang dito, pinapaalis mo na agad ako.”

“It’s not like that, if you chose to live in US, we will too.”

Napabuntong hininga ako. He’s really pushing it.

“I’d rather go, sleep tight, my Light.”

Hinalikan niya ang noo ko bago siya umalis dala-dala ang pinagkainan ko. Napabuga akong muli ng hangin. How can I sleep tight if I have millions of thoughts right now?

Napakagat ako sa aking labi at pumikit. Sumasakit na ang ulo ko. Marahil dahil sa dami ng mga nangyari. Gusto ko na ngang magpahinga. Pero paano kung hindi ako pinapayagan ng utak ko? Pinilit kong matulog. Pero hindi ko nagawa. Paiba-iba na ako ng posisyon, pilit ginagawang maging komportable, pero wala pa rin.

Inis akong bumangon. I need a glass of water to clear my mind. That will do.

Tumayo na ako at handa nang lumabas ng kwarto ngunit napatigil ako nang mabuksan ko ang pinto. Sa labas ay naroon si Dark na nakatalikod sa akin at may kausap sa kanyang cellphone. I know it’s him, malinaw kong naririnig ang boses niya ngayon.

“Is the baby fine, Albert?”

Parang biglang tumigil ang tibok ng puso ko nang marinig ko ang tanong niya sa kanyang kausap. Sigurado akong ang investigator ang kausap niya dahil iyon ang nakita kong pangalan sa caller niya kanina nang sinabi niyang tumatawag na ang ini-hire niya na private investigator.

“Mabuti naman,” nakita ko ang pagbuga ng hangin ni Dark na tila ba naginhawaan.

At dahil doon, alam ko na agad na magandang balita ang sinabi noong Albert. The baby’s fine. Para akong nabunutan ng malaking tinik dahil doon. Thank God.

“How about the confirmation I asked you to know? Is Tyler really the father?”

Nanghina bigla ang katawan ko nang marinig ko ang kanyang sumunod na tanong.

Gusto kong isara na ang pinto ng kwarto ko dahil natatakot akong malaman ang maaaring maging kasagutan doon. Pero tila natuod ako sa kinatatayuan ko. Ni hindi ko magawang lumikha ng isang galaw. Nakadikit lang ang tingin ko sa nakatalikod na si Dark.

Nanatili siyang tahimik. Hindi ko alam kung bakit. Sumagot na ba iyong Albert? Hindi ko makita ang reaksyon ni Dark. Ang sumunod na lang na ginawa niya ay binaba niya ang kanyang cellphone at ipinasok ito sa kanyang bulsa. Pagkatapos no’n ay nanatili pa rin siya sa kanyang pwesto. Hindi siya umimik. Parang nakatulala lang siya.

Sa puntong ’to gusto ko nang lapitan si Dark at itanong ang sinagot nung Albert. Iyon na ang balak kong gawin, pero hindi pa man ako nakakagalaw nang naglakad na palayo si Dark.

Pinagmasdan ko lang ang pigura niya. Gusto ko siyang tawagin, pero nanatiling tikom ang bibig ko. Hanggang sa tuluyan na siyang nawala sa paningin ko. Kumabog ang puso ko. Nadagdagan na naman ang mga katanungan ko sa gabing ito.

Anong ibig sabihin ng pananahimik mo, Dark? Nanahimik ka ba sa kadahilanang wala na tayong magagawa dahil si Tyler nga talaga ang ama?

O nanahimik ka dahil napagtanto mong nagkamali tayo dahil hindi pala si Tyler ang ama?

Kabanata XXXV

The next day, I woke up with a mild headache. Napahawak ako sa ulo ko, para iyong pumipintig-pintig sa sakit. Pero bearable naman iyon ng konti kahit papaano.

Tumingin ako sa orasan na nasa side table at nakitang maga-alas otso pa lang ng umaga. Pero bumangon na ako, naghilamos, saka bumaba patungong dining. Naroon na sina mama. Kaagad nagliwanag ang mga mata niya nang makita ako.

“Darling, you’re awake! Sorry we didn’t call you to eat, we thought you needed a longer rest.”

“Okay lang po ma,”

Umupo ako sa bakanteng upuan, sa tabi ni mama at sa tapat naman ni Dark.

“Are you alright, sweetheart? You look pale,” puna ni papa.

“No papa, just a mild headache, nothing to worry about.”

Nginitian ko pa siya para mas maniwala siya, epektibo naman.

“

We’ll go to the hospital,“

Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi ni Dark.

“Ha? Wag na! Okay nga lang ako, kulit nito.”

Tinaasan ako nito ng kilay. “Hindi naman ikaw ang dahilan kung bakit tayo pupunta roon.”

“Kung hindi, eh ano?”

“For my work, sasama ka sa akin pagkatapos niyong mag-mall ni mom.”

“Work? Nagta-trabaho ka sa ospital? Anong trabaho?” Hindi ko makapaniwalang tanong.

Si Dark? Nagta-trabaho sa isang ospital? Now that’s something…

Pero imbis na sagutin niya ako ay nginisian niya lamang ako saka siya nagpatuloy sa pagkain.

“Dark! Anong trabaho?!” Pangungulit ko.

Nakaka-curious kasi talaga, ano namang klaseng trabaho ang meron si Dark sa isang ospital?

“Doctor ka ba? Surgeon? Pediatrician?”

Natawa na sina mama sa akin, pero hindi ko pa rin inaalis ang tingin ko kay Dark. Halos sumampa na nga ako sa mesang nakapagitan sa amin para lang makalapit pa ako sa kanya.

“Baka naman nurse? Pero diba kung nurse dapat may pleasing personality kasi sila nag-aasikaso ng mga patients? Aba! Eh hindi naman pleasing personality mo ah? Paano mo ina-approach iyong mga pasyente kung gano’n? Bihira ka pa namang ngumiti! Buti di ka pa nafa-fired?”

Natawa ulit sina mama. Si Dark naman ay tinignan na ako ng masama.

“I own that hospital that’s why I will never get fired.”

“Ahh, so inamin mo ring kung hindi sayo ang ospital na ’yon ay alam mong mafa-fire ka?”

“It’s not like that!”

“Oh, ba’t sumisigaw ka na? Defensiiive!” Pang-aasar ko pa na kinalikha ng malakas na halakhak sa buong kusina galing sa magulang namin.

“No I’m not! You’ll see later! The patients are the one searching for me and craving for my service!”

Napasinghap ako kunwari. “Anong service? Naku mama oh! Ospital iyon, Dark ha! Hindi ’yon–”

Napatakbo agad ako sa likod ni papa nang tumayo si Dark at akmang lalapitan ako.

“Ang kukulit niyo,” nakatawang wika ni mama. “Hayaan mo na ang kapatid mo Dark, hindi pa nga siya nakakakain. Upo ka na ulit Light, kain ka muna, darling.”

Tumawa ako ng mapang-asar at binelatan pa si Dark bago ako umupo. Nakasimangot naman siyang bumalik sa kinauupuan niya.

This is one of my favorite morning, puro kasayahan… Pero nakakaintriga. Ano ang trabaho ni Dark?

“After you finished eating, get dressed darling okay? We’ll bond together! Sasama din si papa mo sa atin of course.”

“Eh si Dark po?”

“He’ll be in his hospital,”

“Ahh, magbibigay po ng service?”

Tumalim bigla ang tingin sa akin ni Dark kaya tinaasan ko siya ng isang kalay.

“Ba’t ganyan ka makatingin?”

“Wala,” wika niya pero nakaismid naman.

Tumawa na lang ako at pinagpatuloy ang pagkain. Pagkatapos ay umakyat na ako para maligo’t magbihis. Excited na ako, hindi dahil sa aalis kami, kundi dahil alam kong matinding kasiyahan ang maihahatid sa akin ng family bonding namin na ’to.

“Talaga po bang nagta-trabaho si Dark sa sarili niyang ospital?” Tanong ko kina mama’t papa nang nasa sasakyan na kami. Si papa ang nagmamaneho habang nasa tabi niya si mama, ako naman ay nasa backseat.

“Oo anak,” nakangiting sagot sa akin ni mama.

“Baka naman siya lang ang owner, ma? Pero hindi po talaga siya nagta-trabaho do’n?”

Tumawa si mama, “He really is working in his own hospital– hospitals I mean. Paiba-iba kasi siya ng office, depende kung saan siya mas kailangan.”

“Wow, ang yaman naman pala talaga ni kuya. Buti nandyan po kayo para tulungan siya.”

“Oh no, believe me darling, he built his hospitals on his own, with his own money and with his own hardwork. Hindi siya tumanggap ng kahit anong tulong sa amin, kahit noong mga panahong nag-aaral siya. Lahat ng meron siya ngayon, ay pinaghirapan niya.”

I was left speechless. I didn’t know that. Pero may isa pa akong hindi ko rin alam.

“Ano pong trabaho niya?”

Hindi na nakasagot si mama nang tumigil na ang sasakyan. Pagtingin ko sa labas ay narating na namin ang isang sikat na mall. Bumaba na kami at nagsimulang magbond together.

It was indeed a wonderful day. Hindi lang kami sa mall nagpunta, kumain din kami sa isang sikat na restaurant at nagtungo sa isang park na katabi ng dagat kaya naman napaka-mesmerizing ng view. Habang naroon ay kumain kami ng mga streetfoods na talaga namang kinatuwa ko, kahit pala mayaman ang mga magulang ko ay kumakain din sila ng ganoong klaseng pagkain. Sabi pa nga ni mama ay paborito niya iyong isaw, si papa naman ay ang kwek-kwek. Nakakatuwa lang.

“There’s your brother’s hospital,”

Napalingon kaagad ako sa tinuro ni mama. Nakaupo kami sa isang bench dito sa park at kumakain pa rin ng streetfoods ng sinabi niya iyon.

“Gusto mong malaman ang trabaho niya, hindi ba? Punta ka roon anak, dito lang kami ng mama mo. Sumabay ka na sa kuya mo sa pag-uwi,

magde-date lang kami nitong sweetie ko. Baka gumawa na kami ng panibagong kapatid niyo ni Dark– aww!“

Natawa ako ng hampasin ni mama si papa sa dibdib. Namumula pa ang mukha ni mama, para silang mga bata.

“Sige po ma, pa, punta

na po ako kay kuya.“

“Sige anak, mag-iingat ka.”

Humalik sila sa akin bago ko nilakad ang ospital na sinabi ni mama. Malapit lang iyon kaya madali ko lang din narating. Kaagad akong nagtungo sa reception desk.

“Uhm, may I know where Dark Vergara is?”

“Do you have an appointment with him, ma’am?”

Ay taray, kailangan pa magkaroon ng appointment ang isang pasyente bago makausap si Dark. Sigurado ay magaling talaga siya kaya naman ganoon na lang kahalaga ang oras niya.

“None, but please kindly tell him that Zafina is here.”

“Alright ma’am, just a second.”

May tinawagan ito saglit sa telepono bago siya muling humarap sa akin na may magandang ngiti.

“Sir Dark is on his office, that’s located at the second floor, room number 212.”

“Thank you,”

Nginitian ko siya bago ako nagpunta sa elevator at inakyat ang sumunod na palapag. Nang makita ko ang room 212 ay kaagad akong kumatok doon.

“Come in,” rinig kong sabi ng boses ni Dark kaya napangiti kaagad ako.

Dali-dali akong pumasok. May binabasa siyang isang dokumento nang lumapit ako sa kanya at umupo sa upuang nasa harapan ng desk niya.

“Hi kuya kong panget,”

Tinapunan niya kaagad ako ng masamang tingin sa sinabi ko. Here comes my pikuning brother.

“Ang lakas mong asarin na ako ngayon, samantalang noong panahong hindi mo pa alam na magkapatid tayo ay ang bait-bait mo sa akin.”

“Eh kasi ngayon kumportableng-kumportable na ako sayo, hindi katulad dati na takot pa ako sayo.”

Napakunot ang noo niya. “Takot ka sa akin?”

“Sinong hindi matatakot sayo? Ang creepy mo kaya!”

“How did I became creepy? Wala naman akong ginagawa sayo.”

“Anong wala? Meron!”

“Name it,” tila nanghahamon niyang sabi.

“Noong nagpunta kayo ng mga kaibigan niyo sa bahay, grabe ka kaya kung makatitig sa akin! Kinilabutan ako, lalo na nung nagtungo ako sa kusina at sinundan mo ako. Lumapit ka sa akin no’n ng napakalapit, hindi ko alam kung may balak ka sa akin o ano eh.”

“Oh, that,” napatawa ito na tila naalala ang araw na iyon. “Did I scared you that much that time?”

“Oo kaya!”

“I’m sorry, that was the day when the investigator told me that you might be my long lost sister. Kaya titig na titig ako sayo no’n dahil doon ko lang napagtanto ang resemblance niyo ni mom, at lumapit ako sayo sa likod mo no’n para bunutan ka ng buhok ng hindi mo namamalayan. That is to have a DNA test of your hair. If you only knew how much I wanted to hug you at that time, kahit kasi hindi pa sigurado, ramdam ko nang ikaw na ang matagal na naming hinahanap. That you are our lost Light.”

Napangiti ako at tumayo, pumunta ako sa likod ng swivel chair niya para yakapin siya mula sa likod, ipinaikot ko ang dalawang braso ko sa batok niya kaya nakabend ako ng kaunti. Naamoy ko tuloy ang natural niyang amoy na napakabango. Kaadik.

“Ngayon pwede mo na akong yakapin sa kahit na anong oras. Pero bago ’yon, ano muna trabaho mo?”

Napatawa siya. “Hindi pa sinabi sayo nina mom?”

“Tatanungin ko ba kung sinabi na nila?”

“That’s good, dahil hindi ko sasabihin sayo.”

“Dark!” Napaayos ako ng tayo sa sinabi niya at napapadyak pa ng paa. “Ano na kasi? Sabihin mo na!”

“

Not until you behave,“

“Ano?! Behave naman ako ah!”

“Anong behave? Grabe ka nga kung mang-asar sa akin. Huwag mo akong asarin at sasabihin ko sayo.”

“Hmp! Itatanong ko na lang sa mga nagta-trabaho dito.”

Akmang maglalakad na ako papunta sa pinto nang magsalita ulit siya.

“Sige ka, madami pa namang pakalat-kalat na espiritu dito. Mamaya makasalubong mo pa iyong babaeng duguan–”

“Daaark!”

Napabalik ako agad sa kanya. Tawa naman siya ng tawa. Hmp. Para siyang moon. Moontanga.

Tatalikod na sana ako sa kanya nang matigilan ako. Napatitig ako sa mukha niya. Nang mapansin niya iyon ay napatigil na siya sa pagtawa saka niya ako nagtatakang tinignan.

“What are you staring at?”

“Dark…”

“Why? Is there something wrong?” Nag-aalala niyang sabi. Tumayo pa siya para lapitan ako.

“Dark… Ang cute mo!!!”

Nagulat siya nang dambahin ko siya para pisilin ang kanyang pisngi. Muntik pa kaming matumba buti ay nabalanse niya kaming dalawa.

“What the fuck?!”

Hindi ko siya pinansin at pinagpatuloy ko lang ang pamimisil sa pisngi niya. Hindi naman matambok ang pisngi ni Dark pero nanggigigil pa rin ako sa kanya.

“Aww, that hurts,”

Hinimas ni Dark ang namumula niyang pisngi nang bitawan ko siya. I found that gesture cute. Akmang pipisilin ko na naman ang pisngi niya nang mabilis siyang lumayo sa akin.

“Hey, stop it woman, I am not a freaking puppy. What’s wrong with you? Hindi ka naman ganito nung kayo pa ni Tyler.”

Sa isang iglap ay nawala ang ngiti ko nang banggitin niya ang pangalang iyon. Nang mapagtanto niya ang sinabi niya ay narinig ko siyang mahinang napamura. Pero maya-maya lang ay malalim itong humugot ng hangin.

“I have to tell you something Zafina,”

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko nang sumeryoso siya. Tumitig siya sa akin ng malalim, tila tumatagos ang mga titig na iyon sa kaluluwa ko.

“I asked a confirmation from my private investigator if Tyler is really the father of Jamaica’s child or not.”

Nanginig ang aking labi. Iyong kagabi…

“He said–”

Napatigil sa ere ang sasabihin niya nang may kumatok sa pinto. Sumilip doon ang isang ulo ng babae.

“Sir, Mr. Dela Cuesta is already here.”

Napabuga ng hangin si Dark sa sinabi ng assistant niya siguro. Lumapit siya sa akin at sinapo ang aking mukha para halikan ako sa noo.

“We’ll talk later, I’ll just have a short talk with my patient. Wait for me outside.”

Tumango na lang ako sa kanya bago ako lumabas ng kanyang office. Nakatulala akong umupo sa upuang nasa tapat doon.

Hindi niya nasabi sa akin ang nais niyang sabihin.

Tadhana na ba ang gumagawa ng paraan para hindi na ako masaktan pa lalo? Naaawa na ba ang tadhana sa akin?

O baka naman ayaw ipaalam sa akin ng tadhana ang dapat kong malaman— ang katotohanan?

Napapikit ako bago ko sinandal ang ulo ko sa pader na nasa aking likod.There’s really a certain person in our life when just by thinking of them, they already happened to change our mood. And it’s either we become the happiest person on earth, or the most devastated one.

Tumayo ako at nagpasyang magtungo sa cr. Habang naglalakad ako para hanapin iyon ay tila napagtripan na naman ng tadhana na paglaruan ako.

Tila nanigas hindi lang ang katawan ko kundi pati ang buong sistema ko nang makita sa hindi kalayuan ang dalawang taong dahilan ng matinding sakit na nararamdaman ko.

Nanikip ang dibdib ko nang makita kung paano alalayan ni Tyler si Jamaica. Sa dinami-dami ng ospital ay dito pa na-confine si Jamaica, at mukhang madi-discharge na siya ngayon base sa nakikita ko.

Parang pinagpipira-piraso ang puso ko habang nakikita ang klase ng pagkakahawak ni Tyler sa bewang ni Jamaica, na tila ba takot na takot itong matumba ang babae, na tila ba handa itong saluhin kung sakaling mahulog ito.

Napatitig ako kay Tyler. He looks like a mess. Magulo ang buhok niya at hindi pa siya nagpapalit ng damit simula nung huli ko siyang makita. Halata ang pagod sa kanyang mukha at tila ba wala pa siyang tulog.

Napangiti ako ng mapait, of course, he will look like a mess, mag-alala ba naman siya magdamag para sa kapakanan ng mag-ina niya, siguradong hindi siya nakatulog kakabantay kay Jamaica. I even doubt kung alam niyang hindi ako umuwi sa bahay namin. Mukha ngang hindi pa siya dumadaan do’n, kahit man lang tignan kung ayos lang ba ako. Wala lang ba talaga ako sa kanya?

Tumulo ang luha ko. I was busy last night thinking if he’s waiting and worrying about me to the point that I wasn’t able to get enough sleep. I was busy last night crying because of him. Funny, he was busy worrying about his family.

Napatago ako sa hallway na nasa gilid ko nang makitang tatahakin nila ang daan kung nasaan ako ngayon. Sumandal ako roon at pilit pinigalan ang aking mga luha sa pagbagsak.

“Tyler, kaya ko naman ng maglakad.”

“No Jamaica, you need guidance so please just let me, it’s for you and the baby’s sake.”

Tangina, expert talagang manakit ’tong si Tyler. Ang dali niyang pabigatin ang loob ko.

Huminga ako ng malalim. No Zafina, stop those tears from falling.

“You know I don’t want the baby’s life to put in danger. That child is a Smith and she deserves the best protection. She will be carrying my surname, isn’t she?”

Hindi ko na napigilan ang sunod-sunod na pagtulo ng luha ko.

Hindi ko na kaya. Sa bibig na mismo ni Tyler nanggaling, the child will be carrying his surname, that means siya nga talaga ang a-ama.

Mahigpit kong tinakpan ang bibig ko gamit ang aking kamay para pigilang kumawala ang mga hikbi roon. Lalo na nang makita kong dumaan na sila sa gilid ko, kaagad akong tumalikod para hindi nila ako makilala. Pero bago pa ako makatalikod, ay kitang-kita ko pa ang matamis na ngiti ni Jamaica kay Tyler.

“Of course, she will be carrying your surname.”

Tinakpan ko ang tenga ko. Ayaw ko nang marinig pa ang mga sasabihin nila. Masyado nang masakit sa dibdib. Sobra na…

Humagulgol na ako. Wala na akong pakialam kung sinong makakita sa akin. Tutal alam ko namang nakaalis na sina Tyler. Hindi na nila ako makikita, hindi na nila makikita ang paghihirap na dinadanas ko.

“Light!”

Biglang sumulpot sa harap ko si Dark na alalang-alala. Kaagad ko siyang niyakap.

“D-Dark…” napahikbi ako, “

N-Nakita k-ko s-sila… N-Nakita ko sila, D-Dark!“

Niyakap niya ako ng mas mahigpit. Pilit niya akong pinakalma. Pero hindi iyon nangyari, hindi ako kumalma dahil hindi ko kaya.

Napatigil lang ako nang makaramdam ng pagsidhi ng matinding kurot sa aking puson.

Napatigil ako at napangiwi. A-Ang sakit…

“L-Light?”

Unti-unti akong kumalas kay Dark. Nakatingin siya sa aking hita ng may hindi maipintang reaksyon. Dahan-dahan akong tumingin doon at tila huminto sa pag-ikot ang mundo ko nang makita ang dugo na umaagos doon.

“Ahhhh!”

Napasigaw ako bigla dahil sa napakatinding sakit na naramdaman ko sa aking puson. Ang sakit! Ang sakit-sakit!

“Shit!”

Mabilis akong binuhat ni Dark. Napaluha na ako. Hindi lang dahil sa sakit. Kundi dahil sa kaisipang maaaring mawala ang baby ko…

A-Ang baby ko! I didn’t even know that I’m pregnant! Hindi siya pwedeng mawala!

No, please…

“Hold on, Light…”

Oh God, huwag niyo pong hayaang may mangyaring masama sa baby ko. Hinding-hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag nawala ang anghel na nasa sinapupunan ko ngayon.

Napahikbi ako habang nakatingin sa dugong patuloy na umaagos sa hita ko.

M-My baby…

Kabanata XXXVI

“Because of you I am ashamed of my life because it’s empty.” – from the song Because of you by Kelly Clarkson

Katahimikan. Wala akong marinig. Napakatahimik ng paligid. Nakapikit ako ngunit gising na ang diwa ko. Nagising ako mula sa isang mahabang tulog. Kakagising ko lang… Pero bakit ang bigat-bigat ng dibdib ko?

Pinilit kong imulat ang mga mata ko. Naga-adjust pa ang mata ko dahil sa liwanag, puro puti ang nakikita ko. Nasaan ako?

Nang masanay na ang mata ko sa liwanag ay inilibot ko ang aking paningin. Nasa isa akong ospital.

Ospital…

Biglang nagsulputan ang mga imahe sa isip ko, mula sa pagpunta namin sa parke nina mama, hanggang sa puntahan ko si Dark dito, hanggang sa makita ko sina Tyler, at hanggang sa…

Oh no…

Bumilis ang paghinga ko, kasabay ng pagbukas ng pinto, iniluwa no’n ang pamilya ko.

“Light! Are you al–”

“Where’s my baby?” Kaagad kong tanong na nakapagpatahimik sa kanila. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko nang makita ang tila pakikisimpatya sa mga mata nila.

No…

“Okay lang siya, diba mama? Nandito pa siya sa sinapupunan ko, diba? Makikita ko pa siya, diba? Masisilayan niya pa ang mundo, a-at mayayakap ko pa siya. D-Diba? Mama? Papa? Dark? S-Sumagot naman kayo!”

Lumapit sa akin si papa at marahang hinawakan ang braso ko. Namumula ang mga mata niya, kitang-kita ko roon ang mga luha niyang nagbabadyang tumulo.

“M-Mahina ang kapit ng bata, anak.” Napailing-iling ako. No… This can’t be. “T-The baby d-didn’t make it…”

“No! You’re lying! Mama! Papa’s lying! Tell me! N-Nagsisinungaling lang siya diba? D-Diba Dark?” Humarap ako kay Dark na may nakikiusap na mga mata. Nakita ko ang pamumula na rin ng mga mata nito.

“I-I’m sorry Light, but d-dad is telling the truth…”

“No! Buhay pa ang baby ko! Buhay pa ang baby ko!”

“Light!”

Mabilis na lumapit sa akin sina mama at Dark nang nagpumiglas ako mula sa pagkakahawak sa akin ni papa. Nagsimula na akong magwala.

Sinungaling! Sinungaling silang lahat! Hindi pa patay ang baby ko! Buhay pa siya! Buhay!

“No! Hindi ako iiwan ng baby ko! Hindi!”

“L-Light…”

Niyakap ako ni Dark pero pilit ko siyang tinutulak. Kailangan niyang sabihin sa akin na nagsisinungaling lang si papa, na buhay pa ang anak ko!

Biglang pumasok ang mga nurse, may pagmamadali sa kilos nila nang hawakan nila ako. Pilit akong nagpupumiglas at nagwawala pero may itinurok sila sa akin na nakapagpahina sa akin. Sinubukan silang pigilan ni mama pero niyakap ito ni papa para pigilan.

Ang huli kong nakita ay ang lumuluhang mukha ni Dark. Sinubukan kong abutin ang mukha niya para punasan ang mga luha niya pero nilamon na ako ng kadiliman.

Nang sumunod na magising ako, I feel numb, so numb. Nakadilat na ang mga mata ko pero nakatitig lang ako sa kisame. Flashes of voices rushed into my system, it was family’s voice, they were saying that my baby’s dead. Tila nage-echo sa utak ko ang sinasabi nila, ang mga masasakit na sinasabi nila. Gusto kong magwala, pero hindi ko magawa.

Hanggang sa makakita ako ng bulto sa gilid ko. Pero hindi ko iyon pinansin. Nanatili lang akong nakatulala sa kawalan.

“L-Light?”

It was Dark’s voice. But I ignored him. Isa rin siyang sinungaling. Akala ko hindi niya ako pagsisinungalingan, pero ginawa niya. How could he tell me that my child is already gone?

“M-Mom, Light’s awake,”

Dalawang bulto pa ang lumapit sa akin. I remained silent.

“I-I’ll call the doctor,” that was my father.

Naramdaman kong inalalayan akong umupo ni Dark. Nagpatangay lamang ako ngunit nanatiling malayo ang tingin ko.

“L-Light? Are you hungry? Tell us…”

My mother approached me, pero ni hindi ko siya tinapunan ng tingin.

Naramdaman ko ang paghaplos niya sa pisngi ko. Naramdaman ko iyon pero hindi ko madama. Ewan ko… Buhay pa ako pero… Para na akong patay.

Minutes later, I heard the door opened. Mula sa gilid ng mga mata ko ay nakita kong lumapit sa akin ang isang babaeng naka-laboratory gown.

“Glad you’re already awake, how are you feeling?”

She’s obviously talking to me. But isn’t it obvious too that I don’t wanna talk to her? I don’t wanna talk to anybody, to everybody.

“A-Anong nagyayari sa kanya, doc? B-Bakit hindi siya nagsasalita?”

“

Seems like she’s suffering from a trauma.“

“Oh God,”

Muntik nang matumba si mama pero inalalayan siya agad ni papa. Wala na akong naiintindihan sa sinasabi nila. Ang nasa isip ko ngayon ay ang baby ko.

Mapapalaki ko naman siya kahit wala siyang tatay. Ako ang magsisilbing tatay niya, ayos lang iyon sa akin, basta para sa anak ko, gagawin ko ang lahat para sa kanya.

Nakaramdam ako ng brasong pumalupot sa akin. Tinignan ko kung kanino iyon, kay mama. Lumuluha siya. Bakit siya umiiyak?

Hinaplos niya ang mukha ko habang patuloy pa rin siyang umiiyak. Tinititigan ko lang siya.

“E-Everything’s going to be alright.” Pang-aalo ni papa kay mama, ngunit pati siya ay lumuluha.

Huminahon naman si mama. Pinunasan niya ang kanyang mukha bago pilit na ngumiti sa akin.

“G-Gutom ka ba anak? K-Kain ka, i-ito oh, binili namin ng papa mo, m-masarap ’to.”

May kinuha siya mula sa paperbag. May nilagay silang mesa sa harapan ko at doon niya nilagay ang mga pagkain. Umupo siya sa tabi ko at sinimulan akong pakainin, sinusubuan niya ako, siya pa mismo ang nagbubuka ng bibig ko dahil hindi ko ginagawa. Wala nga akong balak nguyain ang pagkain pero naisip ko ang bata na nasa sinapupunan ko. Kailangan kong kumain para sa kanya, kailangan maging malusog ang baby ko. And so I tried to eat the food. Pero nakakatatlong subo pa lang ako ay tila punong-puno na ang tyan ko. Ayoko na.

“A-Anak, n-nakakatatlong subo ka pa lang.”

Hindi ko siya pinansin, tinapon ko lang ang tingin ko sa malayo. Sari’t saring alaala na naman ang bumabaha sa utak ko. At hinayaan kong tangayin ako no’n dahilan para tuluyan akong matulala.

Ganoon ang naging routine ko sa bawat araw ko. Magigising ako, aasikasuhin ako nina Dark, pakakainin, paliliguan, miski pagsisipilyuhin, nagpapatangay lang ako. Pero ni isa sa mga ginawa nila ay wala akong naramdaman. It’s like I’m a living dead.

Hanggang sa namalayan ko na lang na lumalabas na kami ng ospital. Nakasakay ako sa wheelchair na tulak-tulak ni Dark. I don’t know where we’re heading, and I don’t care. Ang mahalaga ay dapat palaging ligtas ang baby ko.

“There you go,” wika ni Dark pagkatapos niya akong iupo sa isang sasakyan. Naramdaman kong kinabitan niya ako ng seatbelt bago siya tumabi sa akin.

Nagsimulang umandar ang sasakyan, nagsimula ring si Dark kausapin ako. Ganyan sila lagi, palagi akong kinakausap. Dahil kung hindi ako nagkakamali, narinig kong sinabi ng isang tao na kailangan lagi akong kausapin. And that pisses me off.

Hindi ba nila nahahalatang ayaw ko silang kausapin? Ni wala nga akong maintindihan sa sinasabi nila. Parang lahat ng naririnig ko ay pawang mga ingay lang. Hindi pumapasok sa utak ko ang sinasabi nila, blankong-blanko lang ang utak ko sa lahat ng oras.

“We’re here,”

Ibinaba ako ni Dark ng sasakyan para muli akong ilagay sa wheelchair. Dumiretso kami sa isang kwarto. Binuhat niya ako patungo sa kama at inilapag ako roon. Kasunod namin ang isang katulong na naglapag ng pagkain sa maliit na mesa bago siya mabilis ding umalis.

Why do people leave so fast?

“Light,”

Hinawakan ni Dark ang mukha ko para ipaharap ako sa kanya. Walang emosyon akong tumingin sa kanya.

“You need to eat. Here,”

Itinapat niya sa bibig ko ang kutsara, nanatili lang akong nakatingin sa kanya. Sinubukan niyang ibuka ang bibig ko pero hinarap ko ang mukha ko sa kabilang gilid para iiwas ang aking labi. Narinig ko ang kanyang pagbuntong-hininga.

“Wait for me here, I’ll just get your medicine for a while, okay?”

Nawala sa paningin ko si Dark. Nanatili lang ako sa pwesto ko katulad ng lagi kong ginagawa. Hanggang sa biglang tumunog ang tyan ko. Wala sa sarili akong napatingin doon. Tinitigan ko iyon sandali bago dahan-dahang umangat ang kamay ko para haplusin ang aking tyan. Gutom na ang baby ko.

“B-Baby…” Tila namamaos ang aking boses. “G-Gutom ka na, anak?”

Hinaplos-haplos ko ang aking tyan. I know my baby is inside. “P-Pasensya na ha, w-wala kasing gana ang mommy. I… I feel so empty. P-Pero buti na lang at nandito ka para damayan ako.”

These last few days, ang anak ko lang ang kadamay ko. Oo, kinakausap ko siya kapag wala akong ibang kasama. Siya ang nagbibigay dahilan sa akin para mabuhay. Siya ang nagbibigay liwanag sa akin. Siya ang nagpapakalma sa akin tuwing pakiramdam ko ay gusto ko nang magwala. Kaya hindi ko kakayanin kapag nawala siya… Ang anghel ko…

“H-Hey,” napatingin ako kay Dark na umupo sa tabi ko. Nakabalik na pala siya. Narinig niya kaya ang pagkausap ko sa anak ko? Sa pamangkin niya?

Namumula ang mata ni Dark at ang bigat ng paghinga niya. He’s smiling… Just to stop his tears from falling.

“A-Aren’t you really hungry? A-Anong gusto mo? Ibibigay ko. K-Kahit ano. Gusto mo ba lumabas tayo? Ipapasyal kita. Kahit saan, kahit gaano kalayo, g-gagawan ko ng paraan. Do you want to visit Disneyland? M-Masaya doon. H-How about London–”

Napatigil siya nang umangat ang kamay ko para punasan ng kanyang pisngi. May tubig kasing tumulo mula sa mga mata niya. Pero imbis na mawala ang tubig na iyon, ay mas lalo pang nadagdagan. Narinig ko ang kanyang pagsinghap ng hangin bago niya mahigpit na hinawakan ang kamay kong nasa kanyang pisngi, isinandal niya ang kanyang pisngi doon saka siya mariing pumikit.

“My Light,” rinig kong bulong niya. Nanatili lang akong nakatitig sa kanya.

Bakit parang may kumukurot sa puso ko habang nakikita siyang umiiyak?

Dumilat siya at pilit na ngumiti sa akin.

“O-Or do you want to know what my job is? D-Diba kinukulit mo ako noon tungkol do’n?”

Inipit niya ang aking mga takas na buhok sa aking tenga bago siya muling nasalita. “I’m a psychiatrist…

“

Ngumiti siya sa akin at hinaplos ang aking buhok.

“

I took that course several years ago because I almost got crazy when I lost you. Naagapan ’yon, pero hindi ko pa rin maalis sa sarili ko na sisihin ang aking sarili sa pagkawala mo. That’s why I decided to be a psychiatrist. Perhaps, if I’ll be one,

I’ll be able to handle my problems,

I’ll be able to understand things, and I’ll be able to get a grip of myself. I took that career because of my own issue, pero hindi ko inaasahan na gagamitin ko din sayo itong trabaho ko, na magiging psychiatrist mo rin ako.“

I was just staring at him the whole time he was talking. Pumapasok sa utak ko ang mga sinasabi niya. Tila naiintindihan ko na ang mga iyon. But still… I don’t know what to react and even how to react.

Hinapit ako ni Dark papalapit sa kanya. Marahan niyang ipinatong ang ulo ko sa kanyang balikat.

“And as a psychiatrist of yours, in order for you to move forward, you must first accept the truth. For how will you be able to move forward if something keeps on pulling you back?”

Naramdaman ko ang paghalik niya sa tuktok ng aking ulo bago niya ako inalalayang tumayo.

“I… I need to show you something.”

Dark said with a little hesitance on his face, but later on it was replaced with determination.

And the next thing I knew, I’m already on his car while he’s driving to somewhere. Unti-unti akong napahawak sa dibdib ko nang makaramdam ako ng mabilis na pagkabog ng kung ano sa loob no’n. May hindi ako magandang nararamdaman. Ano ’to?

Napapikit ako. I don’t like this feeling. Parang unti-unting nawawala ang pagkamanhid ng katawan ko. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako dahil for the first time, I don’t feel numb, o dapat ba akong matakot dahil mas maganda na ang walang maramdaman kaysa ang masaktan?

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata nang maramdaman ko ang pagtigil ng aming sinasakyang kotse. Maingat akong binaba ni Dark. I’m not on my wheelchair today, kaya todo alalay siya sa akin sa paglalakad ko. Hindi kasi ako basta-basta naglalakad hangga’t hindi ako pinapalakad.

Napatingin ako sa paligid. This place looks familiar. And I don’t like here…

Huminto na kami ni Dark. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko. Nang tignan ko siya ay nakatitig siya sa isang bagay, wala sa sarili kong sinundan iyon ng tingin… Na sana ay hindi ko na lang ginawa.

Nakita ko ang isang bagay na nagpahiling sa akin na maging manhid na lang habangbuhay.

Zarina

Light Vergara’s little angel

Nanginig ang labi ko…

My child’s tomb…

B-But… M-My baby’s still alive… M-My little angel’s still alive…

“I-I know, it’s hard to accept the truth. But it’s harder if you’ll be forever trapped in a lie. I know it’s painful, but I’m here, we’re here, we’ll never leave your side, Light. You don’t have to walk alone, we’re here for you. Always. Forever.”

For the first time in these past few days, my eyes became blurry due to my tears. I’m crying again… Because I’m feeling this deep pain again…

“A-Anak… Anak ko…”

Lumuhod ako at hinayaang isubsob ang sarili sa libingan ng anak ko, pilit ko iyong niyayakap. Humagulgol ako, sinigaw ng paulit-ulit ang katagang ‘anak’, na para bang pag ginawa ko iyon ay babalik siya, kahit alam ko naman nang hindi na. Hindi na siya babalik pa… Hindi na maibabalik ang anak ko.

But no… B-Baka may paraan pa.

Tumingala ako para tignan si Dark. His tightening jaw shows how much he is suppressing his tears from falling.

“D-Diba naibalik mo ako? K-Kaya mo rin bang ibalik ang anak ko?”

Napapikit siya sa sinabi ko at napatingala. He’s breathing heavily, while I’m looking at him with full of hope.

“D-Diba makapangyarihan ka? K-Kaya kaya mo iyong gawin? D-Diba?”

“L-Light…” Tumingin siya sa akin at suminghap ng hangin. “I… I am no God. I-I can’t do that… I’m so sorry.”

Napaiyak akong muli sa sinabi niya. Bakit hindi niya kaya?! Ako nga naibalik niya, pero bakit iyong anak ko hindi?!

“Why can’t you?! I-I want to be with my child, Dark. I-I want to be with my child. W-Wala na bang paraan para magkasama kami?” I asked him desperately.

And that question made me stop. Bumilis ang tibok ng puso ko. “There is,” naibulong ko bigla sa hangin.

“Light,” pagtawag sa akin ni Dark. May babala sa boses niya. Tila alam niya kung ano ang pumasok sa utak ko at hindi niya iyon nagustuhan.

Tumingin ako sa kanya. “I-If I were to be dead, w-will I see my baby?”

“Light!”

“I-I will, right?”

“Let’s go home!”

Akmang lalapit siya sa akin kaya humigpit ang kapit ko sa libingan ng anak ko. Panic striked me.

“No! Don’t take me away from my baby! Go away!”

Sinusubukan niyang hulihin ang braso ko pero marahan kong tinutulak ang kamay niya. Hanggang sa tumigil na siya, bumuntong hininga siya na tila ba wala na siyang magagawa sa gusto ko. Akala ko hahayaan niya na nga ako, pero ganoon na lamang ang takot ko nang maglabas siya ng isang injection.

Napatitig ako sa kanya ng puno ng takot. Umiling-iling ako sa kanya. Nakita ko namang napatiim bagang siya sa ekspresyon ko, pero tinuloy niya pa rin. Mabilis siyang lumapit sa akin at tinurok ang bagay na iyon.

Kumawala ang isang butil ng luha sa aking mata habang unti-unti na akong napapapikit. Pero naramdaman kong pinunasan niya ang luha ko saka siya nagpakawala ng mga salita bago ako tuluyang nawalan ng malay. “I’m sorry, Light…”

I woke up when I heard a noise. Pagmulat ko ay napagtanto kong nasa kwarto ko na ako. Pero wala doon ang atensyon ko, kundi nasa ingay na naririnig ko.

“Bakit mo siya dinala doon, Dark?!” That was my mother’s voice. Dahan-dahan akong umupo sa kama, sumasakit ang ulo ko pero ininda ko iyon. “

You’re a psychiatrist! Alam mo kung ano ang magiging reaksyon niya kapag dinala mo siya doon pero ginawa mo pa rin!“

Natigilan ako sa sinabi ni mama. Galit na galit ang tinig nito. Hindi ko man sila nakikita dahil nakasara ang pinto ng kwarto ko, alam kong si Dark ang sinisigawan niya. Napapikit ako. Parang biglang may kamay na pumisil sa puso ko ng napakahigpit.

Dark is being scolded because of me. Napahinga ako ng malalim. Am I ruining my own family?

Nang dumilat ako ay nakita ko ang salamin kung saan kitang-kita ang repleksyon ko. Wala sa sarili akong napatayo para lumapit sa salaming iyon. Kitang-kita ko ang mga mata kong walang kaemo-emosyon. Kitang-kita ko ang tila patay ko nang mga mata, ang mga mata kong tila kinuhanan ng buhay.

Hinawakan ko ang sarili kong repleksyon sa salamin. At dahil doon ay nakita ko ang isang singsing sa aking daliri– singsing na may bituin na disenyon. Isang tao ang awtomatikong sumulpot sa utak ko.

Mapait akong napangiti. Tama nga sila… Kaya tayo nasasaktan ay dahil ginagawa nating mundo ang dapat tao lang. Kaya sa huli, tayo ang dehado, tayo ang wasak.

Minahal kita, Tyler. Sobra-sobra pa sa buhay ko. Handa akong magpakatanga sayo. Handa akong ibaba ang dignidad ko para sayo. Handa akong gawin ang lahat para sayo.

Pero ngayong nawala na ang anak ko? Napalitan na ng poot ang lahat ng pagmamahal ko sayo.

Parang apoy ang galit ko, unti-unti iyong lumalaki, unti-unting tinutupok ang buong pagkatao ko. Hanggang sa nakita ko na lang sa salamin na ang kaninang walang kaemo-emosyon kong mata ay napalitan ng galit, poot, at hinanakit.

“N-No, Zafina, I-I love you…”

Tila mas lalo pang nag-alab ang damdamin ko nang marinig ko ang boses niya sa aking isipan.

No, Tyler. You don’t love me… Because you don’t destroy people you love.

I loved you. But I realized, love is not enough for a person to plead, especially when the person you are pleading to already made up their mind. Love is not enough for a person to fight, especially when there’s already nothing to fight for. Love is not enough for a person to stay, especially when the person you want to stay with already left your side.

So Tyler, don’t expect for me to plead more, don’t expect for me to fight longer, and don’t expect for me to stay further.

I had enough, enough tears, enough pain, enough suffering, and enough realization. Hindi nga enough sa totoo lang, dahil sobra-sobra pa ang natanggap ko.

At iyon ang nag-udyok sa akin… Nag-udyok para sabihin ang mga salita na kahit kailan ay hindi ko inakalang sasabihin ko.

Pinikit ko ang mga mata ko bago ko binulong sa hangin ang mga katagang iyon… Mga katagang alam kong babago sa takbo ng buhay ko.

“Ayoko na, Tyler… Suko na ’ko.”

A/N: Brace yourselves everyone. Next chapter would be 3 years later.

Kabanata XXXVII

3 years later…

I watched the reporters as they shout, trying to catch my attention, asking for various questions. While here I am, inside my heavy tinted car, watching how the guards are pushing the media away to let my car pass. It took a lot of minutes before they were able to get a grip of those bunch of reporters. My driver, then, continued driving, aiming for the parking lot where unauthorized persons cannot longer enter.

A bodyguard opened the door beside my seat. I quickly went out of the car as my secretary immediately approached me. She stayed at my back while following my lead.

“You have a meeting with the board at 2 pm, followed by the contract signing with Mrs. De Guzman at 3, also a meeting for the partnership with the Fiacré Printing Inc. at 4, and lastly, an interview for an international magazine at 6.”

I am silently listening to her as I walk my way inside my company, and also, to the elevator. Only the sound of my stilettos can be heard all around the place as I take another step since all of the employees stopped from whatever they are doing to bow towards my direction.

Nang marating ko ang elevator, I immediately pressed the button for the highest floor. As I wait inside to reach my destination, I saw myself through the metal door. I’m sophisticatedly wearing a red sleeveless top together with my black pencil skirt, it is matched with my red stilettos and lastly, my Chanel bag that every woman would die for.

I only wear this kind of fashion whenever I go to my job, anyway.

Bumukas na ang pinto at nagsimula na akong maglakad patungo sa office ko, with my secretary silently following me of course. Pero nang pumasok na ako sa aking opisina, naiwan na siya sa labas dahil naroon ang desk niya.

I placed my bag above my desk before I sat on my swivel chair. I closed my eyes and massaged my temples due to a headache. Media is really a pain in the ass. Hindi nila ako tinatantanan. They are so eager to know the lady boss who owns this large company, which happened to be me. I never showed them my face, nor entertained one of them. That explains why they are hungry as a lion to get my attention.

Oh well, pumayag naman na ako sa isang magazine na magpa-interview. The company owner of that magazine is a close friend of mine kaya pumayag na ako. It’s a formal interview kaya alam kong hindi naman siguro sasakit ang ulo ko sa kanila. Ayoko lang talaga kasi na maraming reporter at sunod-sunod pa silang magtatanong sayo. Can’t they see that I only have one mouth to answer them? That’s why my identity is hidden, I want a private life, despite the success that I have reached.

Someone knocked at the door causing for me to open my eyes. My American secretary inserted her head through the door.

“Your meeting with the board will start in 5 minutes, madame.”

I nodded once, that’s a cue for her to leave and just wait for me outside.

I stayed still for about a minute before I decided to stand up. Kinuha ko lang ang cellphone ko sa bag ko bago ako naglakad palabas para magtungo sa conference room kung saan laging ginaganap ang meeting with the board.

Binati nila ako pagkapasok na pagkapasok ko. Tipid lang akong ngumiti sa kanila bago ako umupo sa upuang laging nakareserba para sa akin, it’s like a throne for the one and only superior.

The meeting went well, tumaas ang sales namin hindi lang dito sa US, kundi pati na rin sa iba pa naming branch sa iba’t ibang panig ng mundo, which is really a good thing. Wala akong dapat ikabahala.

The meeting early ended, kaya naman may oras pa akong pumirmi muna sa aking opisina habang hinihintay ang oras para sa susunod kong sched.

But instead of just sitting on my swivel chair, I chose to stand in front of my floor-to-ceiling window with a glass of champagne on my hand. I let myself observe the tall buildings just beside mine. Though I have to admit, mine is quite bigger than them.

Who have thought, right? The old, dumb Zafina now owns a company everyone would want to have. I continued my studies in one of the prestigious school here in US, I was able to finish my course. I had reach my dream. I had become successful. And I was able to build my own company, a publishing company to be precise, an international one.

Sa amin nanggagaling ang mga libro na nilikha ng mga sikat at magagaling na manunulat internationally. I could say na karamihan ng manunulat ay sa amin gustong mapunta, sa amin gustong ipa-publish ang kani-kanilang mga gawa. Unfortunately, hindi namin sila kayang kunin lahat. We are meticulous when it comes to picking an excellent writer. Kaya hindi biro ang mapili ng kompanya ko.

I smiled lightly before I took a sip from my champagne. Well, people say experiences are the best teachers, but I say that worst experiences are the best teachers.

“Hey,”

My smile got bigger when I felt a strong arm enveloped my waist from behind. I can already determine who he is just by his manly scent.

“You have no appointments?” He asked.

“Hmm. Three more, I’ll be free at seven.”

“Dinner together then?”

I chuckled before I faced him, nagtagpo ang mga mata namin and I couldn’t deny how handsome he is even only with those light blue long sleeves that were neatly rolled up to his elbows.

“

Actually, I have an interview at six and that would be on a restaurant, I presume the interviewer and I will have our dinner there.“

“Tell me the location then, I’ll go there to have dinner with you.

“ He squeezed my waist.

I almost rolled my eyes, this guy will never give up.

“Fine.”

Tatanungin ko pa sana siya kung wala ba siyang appointment sa iba nang kinuha niya ang kopita sa kamay ko para ubusin ang natitirang alak doon. And before I could even protest, someone already knocked.

“Madame? Sorry to interrupt but Mrs. De Guzman is already here for the contract signing.”

I attempted to move away from him but he didn’t let me. Masyado kaming malapit sa isa’t isa. Awkward akong ngumiti sa sekretarya ko.

“Just a minute,”

Makahulugan itong ngumiti sa akin bago tumango at lumabas. Napasimangot ako pagkatingin ko sa lalakeng nakangisi lang sa harap ko.

“You heard it already, our new writer is already here. Go now.”

“How could you push me away just like that?”

Ngayon ay hindi ko na talaga napigilan ang mapaikot ang mga mata. Malakas ko siyang tinulak kaya napahiwalay na ako sa kanya.

“I’ll be going, bye.”

Mabilis na akong nagtungo sa pinto bago pa niya ako pigilan. Narinig ko pang tinawag niya ako pero hindi ko na siya pinansin. Napangisi na lang ako pagkalabas ko ng opisina.

“What a wonderful smile,”

Kaagad kong pinalis ang ngiti sa aking mga labi nang makita ang nanunudyong ngiti ng sekretarya ko. Inalis ko kaagad ang kahit anong ekspresyon sa aking mukha.

I’m always showing this side of me to everyone, cold and unbreakable, but my secretary knows better. She doesn’t know anything that had happened to me in the past, but she studied psychology way back then, only that she shifted course. That is also why she could somehow read and understand me as well as my emotions. And I don’t know if that’s a bad thing or a good thing. To make things worse, I think she has a hint, or maybe she really knows, that my attitude has something to do with my past. I don’t really know, since I have no big idea how psychologists’ mind run.

“Good day, ma’am!”

Tipid akong ngumiti sa manunulat sa harap ko na may malaki at tunay na ngiti. Nagkamayan kami bago kami umupo.

The truth is, it’s really not necessary for the Chief Executive Officer to be at the contract signing, but since I want to personally meet my company’s writers, I never missed a contract signing ever.

Nang matapos pumirma ang babae, hindi maaalis na humingi siya ng litrato, katulad din ng ibang pinapakiusap ng mga manunulat pagkatapos ng contract signing. Pero isa lang ang palagi kong sinasagot sa kanila.

“I’m sorry, as much as possible, I don’t take pictures with someone. I want to maintain my private and silent life. I hope you understand.”

“Oh that’s why,” tumaas ang isang kilay ko sa sinabi niya. Ngumiti naman siya sa akin. “I never seen a picture of you before, even though how much I try to search you on the internet. But don’t worry ma’am, I fully understand that you just want a silent life. I’m hopeful you’ll have a peaceful life though.”

“I told you I already have a silent life, no need to be hopeful.”

“But a silent life is different from a peaceful life.”

Hindi ko nagawang makapagsalita sa sinabi niya. Ngumiti naman siya sa akin bago tumayo.

“I’d rather go ma’am, I’m really pleased to meet you. Have a good day.”

Umalis na ito, pero nanatili lang akong nakaupo sa aking kinauupuan.

Hindi naman siya ang kauna-unahang manunulat namin na nagbitaw ng mga salitang lubos akong tinamaan, pero laging malakas ang impact sa akin ng mga sinasabi nila. What do I expect? They are writers.

Hindi pa sana ako makakakibo nang hindi ko lang narinig ang pagtikhim ng sekretarya ko. She’s with me all the time.

“Writers are really deep, don’t you think madame?”

Halos mapairap ako sa hangin dahil sa klase ng ngisi niya sa akin. “And so do psychologists.”

Makahulugan kong sabi.

“Good thing i didn’t finish that course.”

“Yeah right,” sarkastiko kong sabi. Kahit naman hindi niya tinapos ang kursong iyon, ang galing niya pa ring mambasa ng tao.

Sumandal ako sa kinauupuan ko. Hindi na ako lalabas pa dito sa conference room dahil dito din naman gaganapin ang isa pang meeting bago iyong interview ko mamaya na sa isa namang high class na restau gaganapin.

I waited inside for almost fifteen minutes, while my secretary went out to welcome the printing company I’m about to have a partnership with. Well, if that’s if, if I liked their proposal.

I looked at my gold wristwatch when the meeting ended, it’s thirty minutes before six. I’m already heading my way to my car. Once I was able to get inside, one man’s order popped in my head. I get my phone and messaged him the location as he told me to do so.

Inabot din ng ilang minuto bago siya nakapag-reply. Sinabi niya na may emergency meeting siya, pero hahabol pa rin daw siya. Hindi na ako tumutol dahil kahit naman gawin ko iyon, alam kong susulpot at susulpot pa rin siya sa kainan mamaya. Kapag kasi sinabi niya, sinabi niya. In short, he’s hard headed.

“Good evening, madame! Do you have a reservation?” Tanong ng waitress pagkapasok ko ng restaurant.

“Yes, I do, with Mr. Lloyd.”

“Oh, kindly follow me madame.”

Nagsimula siyang maglakad, tahimik ko lang siyang sinundan pero taas noo ang bawat hakbang ng mga paa ko. Napapatingin ang iba sa direksyon ko hanggang sa pumasok kami sa isang pinto kung nasaan ang isang lalakeng kaagad na tumayo sa kanyang kinauupuan pagkakita sa amin.Mabilis din namang umalis iyong waitress pagkatapos. This is a private room anyway, perfect for private businesses.

“You must be Zarina Vergara? The owner of ZLV Publishing Company? “ Excited na tanong nito. Sa ayos ng pananalita nito ay napagtanto ko na isa siyang binabae.

“The one and only,”

“Lovely! I’m Timothy Lloyd, your beautiful interviewer, you can call me Timmy. Thank you for accepting our invitation to have an interview personally with you Ms. Vergara. We truly appreciate it, especially that we’re the only magazine that you had approved for an interview.”

I just smiled. That’s actually because Yassi Ventura, the owner of the magazine company where this guy’s working at, is really a close friend of mine. She keeps on pestering me to be the cover of their month’s issue, although she is fully aware of how I hate media for being the destruction of privacy.

She convinced me to do her request for almost a damn year. Can you believe it? And just to shut her up, I agreed, only that it’s just an exclusive interview I am agreeing with, not to be their month’s issue. Noong una, nagreklamo siya dahil ang gusto niya talaga ay maging cover nila ako. But then I’ll told her to either take it or leave it, an interview is the only one I could accept. Kung hindi siya papayag, bahala siya. Kaya ayun, wala na rin siyang nagawa kung hindi ang pumayag sa kung ano ang gusto ko.

“So, let’s start this thing off.” Binuksan ni Timmy ang recorder niya at nilapag iyon sa mesa, bago siya tumingin sa akin at ngumiti. “It’s obvious that the Z and V from ZLV Publishing stands for your name, Zarina Vergara. But everyone’s curios about what could ‘L’ possibly means? May we know what does that stands for?”

Tipid akong napangisi. No one knows that the mighty Vergara family has a daughter, they only knew Dark, not Light. Sabi nila mama that’s for my own good, madami ang nagtatangka sa buhay nila noon dahil sa kayamanang taglay, kaya tinago nila ang katauhan ko para hindi ako gawing bait ng mga taong sakim.

“

It stands for Light, my second name.“

“Oh, such a wonderful name. Next question is, if we’re not mistaken, you’re just in your 20’s. How did you able to be a successful woman in such a young age?”

“So what if I’m young? Age has nothing to do with success, but your experiences in life that gives you determination has. Yes, I may be young, but I already have a lot of experiences- may it be best experiences, or worst experiences. As a matter of fact, I have failed many times and I have suffered a lot, but those failures and sufferings made me who I am today- a fierce, brave, and most importantly, a successful woman.”

“Wow, I could clearly see that woman you are talking about right now.”

Mahina akong tumawa. Sakto namang may kumatok sa pintuan bago pumasok ang isang waiter na may tulak-tulak na cart kung nasaan ang mga pagkain.

“I hope you don’t mind that I already ordered a food for us.”

“No, I don’t mind.”

Nilapag na ang mga pagkain sa mesa, pero we decided na ipagpatuloy muna ang interview. Nakakawalang gana nga naman talaga kung magsasalita ka habang kumakain.

Nakaka-apat na tanong na rin siya nang lumipat ang topic ng mga tinatanong niya.

“Okay, enough with the business talks. Let’s talk about your love life.”

I should have know that he’ll also ask me about this.

“Are you dating someone?”

Hindi ako nakasagot. Should I answer him? Pero napaisip ako. Why not?

Bubuka pa lang ang labi ko para magsalita nang bumukas ang pinto. Akala ko waiter lang ang pumasok pero nagitla ako nang may humalik sa pisngi ko.

“Hey, sorry I’m late.”

Hindi ako nakakilos. Kahit si Timmy ay nabigla din sa biglaan niyang pagsulpot.

“Oh… My… God… Who’s this hot guy?” Kumikislap ang mga matang tanong ni Timmy nang maka-get over na siya sa nakitang lalake.

Humarap naman sa kanya ang lalakeng walang paalam na humalik sa akin kanina para ilahad ang kanyang kamay. Makalaglag-panga itong nakangiti kay Timmy na halos magpangisay dito.

“Hello there, I’m Axle… Axle Black.Nice to meet you.”

A/N:

THERE’S

NO BOOK 2.

Maawa naman kayo kay Chase, wala pang unang kabanata ang storya niya dahil dito sa UHS

pft 😂✌

P.S: Axle Black… Does it ring a bell?

Dati siyang nasa story na ’to, baka nakalimutan niyo na siya 😏

Axle Black is Zafina’s classmate way back then, he’s also the younger brother of Maxwell Black who is a friend of Tyler.

You can find Axle at Kabanata XII and XIV.

Kabanata XXXVIII

“O-Oh, I’m Timothy Lloyd, nice to me you, too.

Do you know w

e’re just about to talk about Ms. Zarina’s love life when you came? I

guess this is destiny.“

Mas lumaki ang ngiti ni Axle. “Yeah, we’re really meant to be.”

Naramdaman ko ang bahagyang paghila ni Axle sa upuan ko para magkalapit pa kami lalo. Hindi iyon nakaligtas sa mga mata ni Timmy kaya lumapad ang ngiti niya.

“Aww, Axle is so sweet. How long have you guys been together?”

Kaagad akong napailing sa sinabi ni, Timmy. “We’re not together.”

“Wait… What? Are you serious?” I can clearly hear the disappointment on Timmy’s voice.

“Yes I am serious, Axle and I were just… uh, dating.” Tila nag-aalinlangan ko pang sabi. Kaagad namang nagliwanag ang mga mata ni Timmy.

“

That’s almost the same, silly! I’m pretty sure you guys will end up together really soon! I can already sense it, thinking that Axle just kissed you awhile ago and you have no complain. That is something, dear.“

I just smiled. I don’t know what to say. Maybe because, he has a point.

“Yeah, someday, my Zarina will realize that she can’t live without me. I can’t wait for that day to come. Damn, I’ll be the happiest man alive.”

“Ano iyong mga pinagsasasabi mo kanina?” Maktol ko kaagad pagkapasok namin ng sasakyan niya.

Katatapos lang ng interview at ihahatid na ako ni Axle pauwi. Ayaw ko ngang sumabay sa kanya pero nalaman ko na lang na pinauna na pala niya iyong driver ko pagkarating na pagkarating niya pa lang dito kanina. Tsk. Kulit.

“Bakit? Kinilig ka ’no? Aminin!”

Umikot ang bilog ng mga mata ko.

“Ewan ko sayo. Ang dami mong kabaklaan.”

“Anong kabaklaan?! Sinong bakla?!”

“Ikaw. Puro ka kaya kabaklaan.”

Natahimik ito sandali. Akala ko nga wala na siyang balak magsalita pero maya-maya lang ay nagsalita rin.

“

Kung kabaklaan ang tawag mo sa mga ginagawa ko para tuluyan ka nang maging akin, siguro nga puro talaga ako kabaklaan.“

Natigilan ako sa sinabi niya. Kung ibang sitwasyon lang ’to ay malamang tatawanan ko na siya sa sinabi niya o kaya naman ay iirapan.

Pero hindi ngayon, dahil walang halong biro ang boses niya. Seryosong-seryoso ang mukha nitong nakatingin sa daan na bihira lang mangyari. Madalas kasi ay maaliwalas ang mukha niya.

Hindi ko napigilang mapalunok. Pinili ko na lang huwag magsalita dahil hindi ko rin naman alam ang sasabihin ko.

And because of that, our whole travel became silent, which is very unusual. Knowing Axle, he has a very loud mouth… Unless when it comes to situation like this.

“Uh, thanks for the ride, Ax.” Pagpapasalamat ko nang marating na namin ang building ng tinitirahan kong condominium.

Pero akmang bababa pa lang ako nang hulihin niya ang braso ko. Napalingon ako sa kanya. Ganoon pa rin ang timpla ng mukha niya, seryoso pa rin.

“I’m damn serious awhile ago, Zafina.” Napalunok akong muli nang tawagin niya ako sa pangalan kong iyon. Kapag kami lang dalawa ay iyon ang tawag niya sa akin. Dahil doong pangalan niya raw ako nakilala, at hindi iyon magbabago, hindi ako magbabago sa paningin niya, that’s what he said. “When I told you that I’ll be the happiest man alive if you’ll become mine, I’m serious. I’m damn serious everytime. Kung akala mo minsan nagbibiro lang ako, you’re wrong. I’m just using a playful tone ’cause I don’t want you to have an awkward atmosphere with me, just like what happened now. Pero tandaan mo sana Zafina, bawat katagang lumalabas sa bibig ko ay

totoo.“

I smiled at him. “I know, Ax.”

Even though he’s acting playfully most of the time, I know he won’t play with me.

I smiled at him one last time bago na ako tuluyang bumaba ng kanyang kotse.

“And Zafina,” Napalingon ako nang tawagin niya akong muli. Nakabukas ang kanyang bintana habang nakatingin sa akin.

He sweetly smiled at me before speaking, “Maghihintay ako… Maghihintay pa ako.”

And with that, pinasibad niya na ang kanyang sasakyan. Pinagmasdan ko lang iyon hanggang sa tuluyan na iyong mawala sa paningin ko.

After that, I went up to my condo unit and took a quick shower. Just wearing my sleepwear now, I jumped unto my bed and quickly reached for my phone.

From: Axle

Sleep well. Dream of me, babe. 😘

A smile appeared on my face. I was just about to reply when something popped onto my notification bar. Nang tignan ko kung ano iyon ay nanigas ang kamay ko.

@****** commented on your story.

Napatitig ako doon. Gusto kong pindutin iyon pero pinigilan ko ang sarili ko. Mariin akong pumikit tsaka ko in-off ang phone ko at inilayo sa akin.

I don’t want to be tempted. I don’t wanna read those comments.

I sighed and pushed myself to sleep. It was hard, really, especially when you’re tempted to do something that you shouldn’t. The outcome? Well, it was already midnight when I was able to sleep. Kaya hindi na ako nagtaka nang late na ako magising, at late na rin makapunta sa trabaho.

“You’re 3 hours late,”

Halos mapatalon ako sa gulat nang biglang may nagsalita bago umikot ang swivel chair ko. Tumambad sa akin ang isang taong nakangisi, tuwang-tuwa pa siyang nagulat niya ako. Ugh, seriously.

Hindi ko na siya tatanungin pa kung paano siya nakapasok dito. Siya pa ba?

“No I’m not, I’m the boss here so it’s my will kung anong oras ko gustong pumasok.”

Lumapit ako sa kanya para ilapag ang bag ko sa aking mesa. Siya naman ay nanatili lang nakaupo sa upuan na dapat ay sa akin. Nanatili tuloy akong nakatayo sa harapan niya. Tsk.

“Where have you been?” Tanong nito.

I rolled my eyes before answering her question, “From my condo unit.”

“If that so, then why are you late?”

“Because I slept late and so I got up late, that’s why.”

“Hmm, let me guess,” humalukipkip ito at nakangising nagsalita habang may pilyong tingin sa akin. “You slept late due to reading the comments? Oh, let me rephrase that. You slept late due to contemplating whether to read the comments or not.”

“The hell you care? Lumayas ka na nga sa upuan ko, Yassi. Lunes na lunes, nambi-bwisit ka. Wala ka bang trabaho?”

Hinila ko siya patayo, good thing nagpahila siya kundi ay ipapakaladkad ko talaga siya sa guards. Alam ko naman na kung bakit iyan nandito. Ano pa ba, kundi para manggulo.

Umupo na ako sa swivel chair ko habang siya ay humarap sa akin ng nakapameywang.

“Of course I do care, Zarina. Hindi mo ba talaga sila pagbibigyan?” I sighed. Here she comes again. “Kahit na i-declare mo na lang as completed iyon, is that really hard for you?”

Hindi ko na lamang siya pinansin, instead, I took one document on my table and start reading it.

“Update please, miss author.”

Nawala ako sa binabasa ko nang magsalita si Yassi.

“We’re still waiting, Ms. L.”

Tumingin ako kay Yassi, she’s looking at her phone while talking. Napabuga ako ng hangin. This girl is really a pain in the ass. She’s reading the comments from my story. I know that since she mentioned Ms. L, which is my codename as an author in a certain writing application.

“Is there a continuation of this story of yours, Ms. —-”

“Stop it, Ventura.”

Napasimangot kaagad ito sa tinawag ko sa kanya

“Tsk, fine. Just quit calling me by my surname. It irritates me.”

Hindi ko na siya pinansin pa, nakita ko namang nagtungo siya sa couch sa gitna ng office ko para magbasa ng magazine. I sighed in relief.

Binalik ko na ang atensyon ko sa dokumentong binabasa ko, pero ang utak ko ay lumilipad na patungkol sa kinukulit sa akin ni Yassi. I tried to concentrate but I failed. Mas lalo lang gumugulo ang utak ko. Ugh. This is Yassi’s fault.

Yassi is the one I’m talking about last time, my closest friend here in US, and also… an avid reader of mine.

I closed my eyes as flashes of memories this past three years came rushing into me… On how I tried to move forward, to be precise.

After I realized how stupid I am way back then, my family and I immediately went here in U.S.. But that’s not enough for me to move on. Distance is not enough. Although I was already studying to graduate, although I was already so busy, he still didn’t left my mind. But no, it’s not because I miss him. It’s because of the regret that I am feeling that time, because of my massive anger towards him.

Ang malala pa, hindi ko alam kung paano ko mailalabas ang pagsisisi at galit ko no’n. Hindi ko naman gustong mag-alala pa ang pamilya ko sa akin kaya nanatili na lamang akong tahimik. That makes me feel like exploding any time because of too much emotions. Ang hirap itago ng tunay mong nararamdaman. Lalo na kapag masyado iyong malaki at marami para itago.

Until one day, I just found myself writing my own story on a certain application using my phone. Sa paraan na iyon, nailabas ko ang mga nakatago kong emosyon. Hindi tunay na pangalan ang mga inilagay ko roon kaya wala akong pakialam sa mga makakabasa. Hindi ko rin naman akalain na dadami ang magbabasa no’n. Natigil ang pagsusulat ko sa parteng nagtungo ako dito sa US, sa kadahilanang naging busy ako sa eskwela. Kaya naman ang daming nagtatanong tungkol sa susunod na kabanata.

Pero kahit na hindi na ako busy no’n, hindi ko na naisipan pang dugtungan ang nasimulan kong istorya. I just left it that way. I didn’t even marked it as completed. Hindi rin naman kasi alam ng mga mambabasa ko na ang istorya kong iyong ay hango sa totoo kong buhay.

Until two years passed, I graduated and started my own business. I decided it to be a publishing company, because I realized writing is not just simply writing, it’s also about expressing something you can’t express in real life. And I want to acknowledge all the writers for that.

One year had passed again, and here I am now. Ang dating tinatakpak-tapakan, ngayon ay tinitingalaan.

“

Anyway, nabasa ko na iyong naging interview mo kahapon, sinend sa akin ni Timmy. Balita ko nagpunta raw doon si Axle. Alam mo, magandang part ’yon.“

Tinaasan ko siya ng kilay. Anong magandang part ang pinagsasasabi nito.

“I mean, magandang part sa story mo. Iyong tipong malalaman ng readers mo na successful ka na at may bagong lovelife. Watcha think?”

“Get out,”

“’To naman, nagsa-suggest lang–”

“Out.”

“Seryoso ka–”

“Out!”

“Eto na eto na! Beastmode agad? Eto na lumalabas na oh.”

Naglakad na siya patungong pinto. Akala ko tutuloy-tuloy na siya pero nilingon niya pa ako.

“Sure ka ayaw mo iupdate ’yon? Magandang pa–”

Hindi niya na natuloy ang sasabihin niya nang akmang ibabato ko sa kanya ang ballpen ko kaya agad siyang napakaripas ng takbo.

Napahilot na naman ako sa sentido ko. Ang babaeng iyon, parehas na parehas sila ni Axle. Ang kukulit.

But if you’re wondering, no, hindi alam ni Axle ang pagsulat ko ng storya tungkol sa nakaraan ko. But he knows what happened three years ago, I told him the truth.

We met here in US accidentally a year ago. Dito na raw siya nagtatrabaho for a change, pero ang pamilya niya ay nasa Pilipinas… including Maxwell.

Dati, inaamin kong kinabahan ako nang magkita kami ni Axle dahil kapatid niya ang isa sa mga kaibigan ng taong ayaw ko nang makakrus pa ng landas. Kaya sinubukan kong iwasan si Axle. He was so confused about why I am avoiding him, wala naman daw siyang naaalalang may ginawa siyang mali. I was guilty so I explained to him what happened.

And so he assured me, wala raw siyang babanggitin sa kuya niya, dahil wala rin naman daw silang masyadong koneksyong dalawa dahil hindi sila ganoong close. And yes, that was the time I let him enter my life.

I looked at my phone when it suddenly beeped. I saw Yassi’s name on it. Napataas ang isang kilay ko. Ano na namang tinext ng babaeng ’to?

Thinking it’s important, I opened the message.

From: Yassi

Update this sentence, if you dare.

Napasimangot ako. If I dare?

Another message entered my phone.

From: Yassi

And they lived happily ever after…

Napatiim bagang ako. That’s it. This is pure nonsense.

I was about to drop my phone when she added.

From: Yassi

… Separately …

Natigilan ako. Hindi ko alam kung bakit. Nanatili lang akong nakatitig sa isang salitang binigay niya sa akin.

And we lived happily ever after… Separately…?

A bitter smile automatically formed on my lips. Yeah, separately .

I moved on. I graduated. I became successful. I was able to reach my dream. I am stable now. Most importantly, I am happy now. And I am sure he is too…

Right

Marahas akong napailing. I shouldn’t be thinking about him. Mas maganda kung magfo-focus ako kung paano ko palalaguin pa lalo ang negosyo ko… At kung paano huwag ng magkrus pa ang landas namin.

Dahil hanggang ngayon, ayaw ko pa rin siyang makita. What for, diba? Kaya gagawin ko ang lahat para hindi na ulit kami magtagpo.

Sana nga lang ay hindi maging mapaglaro muli ang tadhana…

Kabanata XXXIX

“Busy?”

Napaangat ang ulo ko nang makarinig ng pamilyar na boses. Kaagad nagliwanag ang mukha ko nang makita kung sino iyon.

“Dark!”

Mabilis akong tumayo para sugurin siya ng yakap. Mahina naman siyang napatawa habang sinusuklian ang yakap ko.

“Missed me?”

“

Of course! Isang linggo rin tayong hindi nagkita.“

That’s true, dahil kung busy ako, higit na mas busy si Dark since he’s way more successful than I am.

“Sorry, my Light. I’ve been busy these days.” I felt him kissed the top of my head.

“Don’t

worry, I fully understand.“

Humiwalay na ako sa kanya para makita ang kanyang mukha.

“How about a lunch together?” He suggested which I immediately agreed.

Since late nga ako ng tatlong oras, 11:30 na ngayon. Sakto lang para lumabas kami’t kumain.

“Let’s go, nagugutom na ako.”

Ako na ang humila sa braso niya para magsimula na kaming maglakad. I really am hungry.

“Hindi ka ba kumain?” He asked. Naramdaman ko ang braso niyang pumalupot sa bewang ko habang naglalakad na kami.

Binilinan ko muna iyong sekretarya ko na aalis ako bago ko sinagot si Dark. “I got up late, so no.”

“Tsk, I told you not to skip breakfast no matter what.”

Pumasok na kami sa elevator. Pagtingin ko sa kanya ay halos magkasalubong na ang kilay niya. I suppressed a smile. Same old protective Dark. Though he’s more manly now compared before, mas lumaki kasi ang katawan niya at tumangkad ng konti. His jaw also became sharper, which made him really more attractive, mostly to women.

But despite all the attention he’s getting, there’s one confusing thing about him— never did I see him with a girl before.

I mean, he got the looks and the money. His life is really stable as of the moment, on the other words, he’s ready to build his own family. Pero bakit kahit girlfriend wala siya? Imposible namang bakla siya. O baka naman hindi pa lang talaga siya handa? Sabagay, hindi biro ang pagbuo ng sariling pamilya.

“What are you staring at?”

Mas lalong kumunot ang noo niya nang mapansing kanina pa ako nakatitig sa kanya.

“Hmm, I’m just thinking if… you’re into someone? I mean, are you dating someone?”

“What made you think that?”

“I’m just wondering! Malay ko ba kung may girlfriend ka, hindi mo lang sinasabi.”

Bumukas na ang elevator kaya lumabas na kami. Nagtungo kami sa sasakyan niya pero hindi pa rin naaalis sa utak ko ang pinag-uusapan namin. Minsan lang mabuksan ang topic about his lovelife, I won’t miss this chance.

“So, ano na? Do you have a girlfriend?” Tanong ko kaagad pagkapasok niya sa driver’s seat.

“Tss, wala.” Bagot niyang sagot. He started the engine as I raise my one eyebrow at him.

“Kahit crush?”

“Wala.”

Napairap ako. Wala? Is that even possible?

“Bakit wala?”

Matagal bago siya nakasagot. “I’m still waiting for her…”

Bulong niya na halos hindi ko na narinig dahil sa hina. Pero dahil tahimik ay narinig ko pa rin iyon.

Napakunot ang noo ko. “Who’s her?”

“I mean… I’m still waiting for the one who’ll catch my attention. But I still don’t know who that person could be.” Humina ang boses niya sa kanyang huling sinabi.

Napatitig ako sa kanya. Bakit pakiramdam ko iba pa ang ibig niyang sabihin sa sinabi niyang I’m still waiting for her? It seems like he’s waiting for a particular person, bet he just said he doesn’t know that person yet. Is he telling the truth?

Tumingin na lang ako sa bintana. If there’s one more thing that changed about him, it’s his mysteriousness. Dark has gotten more mysterious these past few years. He doesn’t like sharing that much, especially his problems. Minsan nahuhuli ko siyang palaging malayo ang tingin, madalas sa isang open area, like he’s thinking about something, and waiting for someone at the same time. I don’t know. If only he would tell me.

“We’re here,”

Tinignan ko ang pinaghintuan namin. We’re on an exclusive restaurant. Dito kami palagi kumakain dahil hindi kami masusundan ng media dito. Dahil hindi man ako kilala dahil tago ang pagkatao ko, iba si Dark. It will be a big deal for them seeing Dark Aris Vergara, a well-know businessman and a captivating psychiatrist, with a girl.

“Table for two,” ani Dark sa waiter pagkapasok namin. Kaagad naman kaming iginiya ng waiter sa mesang pangdalawahan.

We ordered for awhile before Dark opened the topic about our parents.

“

I heard that mom and dad will be staying in Hawaii for one week more.“

He stated.

“Is that so? Well, I guess they are really enjoying their vacation then. That’s good.”

“Yeah. But I’m thinking about you. Don’t you want a vacation? You’ve been busy these days and I think you deserve to relax a bit.”

“Coming from a man who once relaxed.” I sarcastically said. Hindi ko pa napigilang irapan siya.

Paano ba naman kasi, kung makapagsabi siyang magrelax ako, ni siya nga mismo ay hindi nagrerelax at nagbabakasyon. He actually deserves relaxation more than I do. Because just like what I said earlier, if I’m busy, he’s ten times more.

“You got me there,” naiiling niyang wika. I just smirked sarcastically at him.

Until an idea popped in my mind.

“How about we take a vacation at the same time? At the same place?” I suggested. Napangiti siya dahil doon.

“Sounds great. When will you have a free time?”

“About that, actually maluwag nga ang sched ko.” Kaya nga ayos lang sa akin na nalate ako kanina. Wala naman akong appointment. “How about you?”

“I’ll be going to Philippines for some business matters. After that, I can clear my sched for a week.” Napatango ako. “Do you wanna come with me? In the Philippines? Pwedeng doon na tayo magbakasyon, there’s a lot of good place in there.”

Bumaba ang tingin ko. Philippines…

“But it’s fine if you don’t want to, I understand if you’re still not ready yet.” dugtong niya.

Kahit hindi ako nakatingin sa kanya, alam kong mataman siyang nakatitig sa akin, tinatantya ang ekspresyon ko. And I hate it every time he does that. He’s good at reading people, no doubt. Pero kung ako ang papipiliin, ayoko nang binabasa niya ako, nalalaman niya kasi kaagad kung ano talaga ang tunay na nararamdaman ko. Kaya pag nakikinita niya nang hindi maganda ang nararamdaman ko, he will immediately comfort me.

Kung sa tingin niyo maganda namang bagay iyon, para sa akin hindi. Dahil pakiramdam ko, siya napapagaan niya ang loob ko, pero hindi ko napapagaan ang loob niya. Dahil hindi ko siya kayang basahin, hindi ko nalalaman kung ano ang tunay niyang nararamdaman. I don’t know, but I really think he has a problem. I just don’t know what that problem is. He’s too secretive.

Dumating ang order namin at tahimik kaming kumain. But while eating, Dark still didn’t left my mind although he’s just in front of me. I really want to ask those things about him, but I know he will just play dumb about it.

Wala ng nagsalita sa amin hanggang sa maihatid niya na ako pabalik sa aking kompanya. I just kissed his cheek goodbye before entering the building.

Lutang lang ako habang umaakyat ang elevator. Hindi pa nga yata ako mababalik sa katinuan kung hindi lang sumulpot sa harapan ko ang sekretarya ko nang akmang papasok na ako ng opisina.

“Madame, there’s an emergency meeting.”

Napakunot agad ang noo ko. “For what?”

“I heard it has something to do with CALI Publishing Company.”

Mas lalong kumunot ang noo ko. Our rival company…

Hindi na ako nagsalita pa at dumiretso na lamang sa conference room. Everyone is already there, and they have this bothered expression on their faces but they still managed to greet me. I didn’t speak and just went straight to my chair.

The speaker went in front. She first cleared her throat before speaking.

“

Good afternoon everyone, I have a not-so good news–“

“Go straight to the point.” I butted in.

She pursed her lips together and again cleared her throat. “There’s this famous author, as a matter of fact, he has the most followers on every writing application, making him the most well-known author. He’s also undeniably handsome and attractive, and we all know that most readers are going wild whenever they find out that their favorite male author has the looks, and that made him the most talked author. Our team is actually convincing him to be one of our writers since then because he is a big catch, but the thing is, he always refused to. What’s worse is, we recently heard that our rival company, CALI publishing, is also now convincing him to be part of them…

… If this author will accept their offer, it will surely have a big impact on us. The CALI Publishing Company’s sales will surely soar high, and ours? I don’t wanna even think about it. There’s a huge possibility that we might be left out.“

Sandali akong natahimik. But there’s something wrong here…

“Did he mention the reason why he always refuse us?”

“About that, we have no idea, madame.”

Napasandal ako sa upuan ko. And I thought everything’s good now.

“What is that author’s name?”

May sandali itong tinignan na papel bago sumagot. “Kiv Silvestre. He’s a filipino author who lives in the Philippines, but prefers to write in English language.”

Napatango ako. “I want you to send his contact details to my email.”

Napakunot ang noo nito sa sinabi ko pero kaagad ding tumango. “I will, madame.”

Tumayo na ako sa aking kinauupuan at lumabas ng conference room. Habang naglalakad ay dinukot ko ang cellphone ko mula sa aking bulsa para tawagan si Dark. It didn’t took long before he answered my call.

Hindi

ko na siya pinagsalita pa. I immediately spoke with finality on my voice.

My company is stable, and I will do anything to keep it that way. Even if that means going to the place I hated the most. I will just convince that freaking author to be part of us.

No more, no less…

“Book me a flight, I’m coming with you to Philippines.”

Kabanata XL

I took a deep breath as I roam my eyes around my surrounding. No big difference. Still the same old NAIA.

“He’s over there, let’s go.” Dark stated, pertaining to our driver here in the Philippines.

Habang naglalakad, nakikita ko ang mga tingin maski ang paglingon sa amin ng mga tao, at sa totoo lang, sanay na kami roon. Dark and I are wearing sunglasses and caps to somehow, cover our face. But that didn’t really helped a lot.

Pero buti na lang din at magaling naman ang mga tauhan ni Dark kaya walang media ang nakaalam na pauwi na siya ng bansa, kaya naman walang hassle kaming naglalakad ngayon.

Nang marating namin ang sasakyan, ang tauhan na niya ang nagpasok ng mga gamit namin samantalang dumiretso kaagad ako sa backseat. I immediately closed my eyes and took a deep breath. I feel exhausted.

Naramdaman ko na ang pag-andar ng sasakyan pero nanatili lamang akong nakapikit.

“We’re staying on my condo unit, will that be fine with you?”

“Of course, no problem for me.”

Dumilat ako sandali para tignan ang oras pero muli ring pumikit. It’s already three in the afternoon. I’ll rest first on Dark’s condo before going to that author. He’s lucky I went all the way here from the US just to pursue him. Though he has no single idea that I, the founder of ZLV Publishing Company, will be meeting him. I’ll go to him personally since I already have his contact details. I heard he has his own house, and he’s living alone.

“How do you feel?”

Dumilat ako at tumingin kay Dark. Deretso lang ang tingin nito sa harapan pero alam kong ako ang tinatanong niya. Sino pa ba.

“Tired…”

“That’s all?”

Tumingin ako sa kanya at nakitang nakaharap na ito sa akin. Tila ba nagdududa siya na iyon lamang ang nararamdaman ko. Napakunot ang noo ko.

“Yes, that’s all. May iba pa ba akong dapat maramdaman?”

“I don’t know. Meron ba dapat?” Dumiretso na muli ang tingin niya sa harap habang ako ay napatiim bagang.

I know he’s pertaining to something and that irritates me big time. Sumandal na lamang ako sa upuan ko at muling pumikit, pilit binabalewala ang sinabi niya.

Why do he even need to ask that? Tss.

Nanatili akong nakapikit at dumilat lang nang marating na namin ang condo ni Dark. Lumabas na kaagad ako at hindi na inintindi ang bagahe ko, alam ko namang may magbubuhat na no’n. I entered the lift and so do Dark who fastened his pace to follow me. Gusto ko na kasi talagang mahiga. Kaya nang sa wakas ay makapasok kami nang unit niya ay kama kaagad ang tinungo ko para ibagsak ang sarili ko roon. Malamig sa buong paligid kaya sigurado akong may nagtungo rito kanina para maglinis at buksan ang mga aircon.

Well, thanks to that person. The coldness helped me feel better. I really feel exhausted.

Nahila na ako ng antok pero naabutan ko pa nang pumasok si Dark sa kwarto. Lumapit siya sa akin para maingat akong kumutan, pagkatapos ay naramdaman ko ang paghalik niya sa noo ko. I let out a small yet tired smile before drifting off to sleep.

It was five in the afternoon when my phone rang due to the alarm that I had set. Kaagad na akong nagtungo sa banyo para ayusin ang sarili ko. Pupuntahan ko na ang manunulat na iyon, ayokong magsayang ng oras.

I wore a loose cream shirt tacked in my black high waisted jeans, I paired it with my white hand bag and nude block heels. I applied a very light makeup, then I just fixed my hair into a messy side bun and I’m finally ready. Kahit papaano kasi ay kailangan ko pa ring nagmukhang presentable, not that much but I still need to, kaya nag-ayos pa rin ako.

Lumabas na ako ng kwarto. Hinanap ko si Dark pero ang note na lang sa refrigerator ang naabutan ko, nagtungo na raw siya sa opisina niya, kung aalis daw ako ay may spare key ng condo sa may sala.

Hindi ko napigilan ang mapabuntong hininga, sigurado akong hindi nagpahinga si Dark. Kung hindi ako nagaaksaya ng oras, mas lalo naman ang lalakeng iyon.

Napapailing na lang na nagpunta ako sa sala at kinuha ang spare key na sinasabi niya bago tuluyang umalis. Pupunta ako sa pinagtra-trabahuhan ni Kiv Silvestre, the most well-known author they say. But despite being well-known, I figured out that he’s a private person, just like me. And since I am not just a nobody, I was still able to find out where he lives, and even how he lives, no matter how private they say he is. He’s working in a company that produces different kinds of wine. And that’s where I am going right now.

Nagtaxi na ako patungo sa kompanyang iyon. It didn’t take long, fortunately. Pagkatapos kong iabot ang bayad sa driver ay kaagad na akong lumabas. Bumungad sa akin ang napakalaking building. Halos doble nito ang taas ng building ko.

Blue Winery

iyan ang nakasulat sa may bandang itaas ng gusali, obviously the name of their company.

Tumingin na ako sa aking daraanan nang magsimula akong maglakad papasok. Dumiretso ako sa reception desk, binati naman agad ako ng ngiti ng babae na naroon.

“Good evening. I’m looking for Mr. Kiv Silvestre.”

“Oh, just a minute ma’am.”

May tinawagan ito saglit sa telepono, may ilan siyang sinabi sa kanyang kausap bago tumingin sa akin. “May I know your name, ma’am?”

Tumabingi ang ulo ko, hesitating if I should tell her my name. Baka kilala niya ang pangalan ko.

“Uh, just tell him I’m into business with him.”

Tumango siya bago iyon sinabi sa kausap, which I presume is that Silvestre. Nakita kong napatango-tango ito bago bumalik sa aking harapan.

“

You can wait for him at the lobby, ma’am.

He said he’ll be out in every minute by now, thanks to his early leave.“

“Oh, that’s good. Thanks a lot.”

“You’re welcome, ma’am.”

Nagtungo na ako sa lobby. Umupo ako sa couch na naroon. Hindi ko alam ang itsura ng lalakeng iyon, ang alam ko lang ay may kagwapuhan nga daw itong taglay. Oh well, siguro naman ay pupunta siya rito.

Habang wala pa siya ay inaliw ko ang sarili ko sa pagmasid ng paligid. Every object in this place seems luxurious. Katulad na lang ng chandelier na nasa gitna ng lobby, tila totoong mga dyamante ang nakaukit dito. Grabe. Hindi naman ganito kasosyal ang kompanya ko. I want to keep my company’s interior simple. I want to be rich, not look rich anyway.

“Excuse me?”

Dumapo ang tingin ko sa lalakeng nakatayo sa harapan ko. Hindi ko napigilan ang sarili kong tignan siya mulo ulo hanggang paa. He’s wearing a cyan-colored long sleeves, tacked in his slacks. Placed in his left arm was I think is his coat. Binalik ko ang tingin ko sa mukha niya. He’s so damn flawless. May halo yatang koreano ito. Maputi kasi siya at napakakinis, nahiya ang balat ko sa kanya. Pero kahit na ganoon, lalakeng-lalake pa rin ang dating niya. Maliban sa modelo nitong tindig, naroon din ang katamtamang kapal nitong kilay, medyo singkit na mga mata, matangos na ilong, at kulay rosas na labi.

Nang mapansin kong napatagal ang titig ko sa kanya ay inayos ko kaagad ang sarili ko. Pero pagtingin ko sa kanya ay tila pinagmamasdan niya rin naman ang kabuuan ko. I swallowed my saliva and decided to stand up.

“I presume you’re Kiv Silvestre?”

Binulsa nito ang isang kamay na walang hawak na coat bago siya sumagot. “Yes I am, and you are?”

“I’ll tell you later. But for now, come with me.”

Walang paligoy-ligoy kong sabi.

Pinaghandaan ko na ang sasabihin ko sa kanya pag tinanong niya kung sino ako. I can’t tell him who I am, I shouldn’t. He keeps rejecting our offer, our offer about him being one of our writers. And if I would tell him my name, there’s a huge possibility that he’ll immediately recognize me as the founder of ZLV Publishing Company, the company that keeps on bothering him. At kapag nangyari iyon, paniguradong hindi na sasama sa akin itong Silvestre na ito, siguradong hindi na siya magsasayang ng oras pa para makipagusap sa akin.

“Why would I? Sorry, my parents told me not to talk with strangers, sumama pa kaya?”

I pursed my lips together. I also already expected that he won’t come with me that easily. Kaya naman alam ko na agad ang isasagot ko roon.

Tumalikod na siya at akmang aalis na nang muli akong magsalita. “Fine, don’t come. Let yourself wonder how I found out that you’re Kiv Silvestre, son of a, sorry to mention, deceased parents. Lives in 69-A Damned Street, Shithe Heights, Makati City Philippines. Secretary of the Chief Executive Officer of Blue Winery, whose hobby is to write stories in a genre of mixed Romance and Action.”

Natigilan ito sa sinabi ko. Bago pa siya makaharap sa akin ay tumalikod na ako para kunwaring umalis. But as I expected, he called my attention. I secretly grinned.

“Wait!” I stopped but didn’t bother to look back. “How the f-ck did you know that?” Ang tinutukoy niya ay ang tungkol sa mga sinabi ko, pero alam ko na ang pinakatinutukoy niya talaga ay iyong kaalaman ko sa hilig niya sa pagsusulat. Tago kasi ang katauhan niya, ni maski ang mga mambabasa niya ay hindi alam ang buo niyang pangalan. Oh well.

Humarap na ako sa kanya. I wore an innocent face. “I don’t wanna tell you. But if you’ll come with me, maybe I would change my mind.”

Napatitig ito sa akin. Nang umabot iyon ng isang minuto ay muli akong nagsalita. “Still no? Oh well, goodbye then.”

Tatalikod na muli ako nang sa wakas ay nagsalita siyang muli matapos niyang magpakawala ng marahas na buntong hininga. “Where to?”

I grinned. Finally.

“Don’t worry, just to the café near this company.”

Bumuntong hininga itong muli bago tumango. Nagsimula naman na akong maglakad, narinig ko ang pagsunod niya sa akin kahit noong nakalabas na kami ng gusaling iyon. Sa isang kanto lang iyong pupuntahan namin kaya hindi naman kami ganoong mapapagod.

Nang marating namin ang café ay kaagad na akong umupo sa pangdalawahang mesa. Kaagad din naman siyang umupo sa harap ko. Lumapit sa amin ang waiter at inabutan kami ng menu. Nang sinasabi na ni Silvestre ang aming order ay napansin kong wala na sa pagkakabutones ang unang tatlong butones ng kanyang long sleeves polo.

“Do you, somehow, speak in Tagalog?” Tanong nito nang makaalis ang waiter.

I suppressed a grin. “Nagtatagalog ako.”

“Iyon naman pala. Pinahirapan mo pa ako kaka-ingles.”

Napataas ang isang kilay ko. Hindi naman siya mukhang nahihirapan sa pagi-ingles niya. Is this guy trying to be funny?

“So, ngayon, pwede mo na bang sabihin kahit pangalan mo muna?”

Tanong nito nang mapansing wala na akong balak sagutin ang sinabi niya.

“I’m Zarina Light Vergara.”

Agarang kumunot ang noo nito sa sinabi ko, tila inaalala kung saan narinig ang pangalang iyon. At nang makita ko ang pagrehistro ng pagkagulat sa mukha niya ay alam kong pumroseso na sa utak niya kung sino talaga ako.

“You’ve got to be kidding me…” Hindi makapaniwala nitong sabi.

“I’m not. Though you must feel overwhelmed that I just revealed myself to you.”

Dumating na ang order namin. Those were just donuts and frappe.

Tumaas ang kilay niya sa akin. “Mukhang alam ko na kung bakit sinadya mo ako rito sa Pilipinas.”

Napahinga ako ng malalim. “My

company–“ Pinutol nito ang balak kong sabihin. Nainis ako dahil doon pero kaagad akong natigilan sa sinabi niya.

“Actually, I’ve been waiting for this day to come.” Napakunot ang noo ko. Sumimsim siya sa kanyang baso bago nagpatuloy. “I just didn’t expect that the CEO herself will be the one to reach me.”

Napakurap ako. I’m confused. “What do you mean?”

Inilapag nitong muli ang baso bago matamang tumitig sa akin. “

I’m talking about your company reaching for me

personally

Actually, muntik na ngang ako pa ang pumunta sa U.S. para puntuhan ang kompanya mo at makausap ka. Well, I should say that your rival company must be an angel in disguise, for it seems like your company felt threatened when they offered me a contract with them.“

“Hold on, could you please enlighten me? Why do want to talk to me? Tungkol ba iyon sa offer namin sayo? Kung gano’n, bakit hindi ka na lamang pumayag sa offer namin through email? But I heard that you keep on rejecting us–”

“I keep on rejecting because just like I told you, I want you to reach for me PERSONALLY. Not through email, or through any damn written stuffs. But in person, only in person.”

“Kung ganoon, bakit hindi mo na lang sinabi sa email na pinapadala ng mga tao ko na gusto mo akong makausap ng personal?”

Nagkibit siya ng balikat. “I tried, but they say you won’t approve.”

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. I won’t disagree, my people know how private I am.

“Then…

why do you want to talk to me in person?“

“

want to talk to you personally because this need to be talked and done in person.

It’s about your company’s offer…

“ Muli itong sumimsim sa kanyang kape. Samantalang iyong aking kape ay hindi ko pa nababawasan. Mas interesado ako sa kanyang sinasabi.

“What about it?” Pinapormal ko ang aking mukha.

“I’ll accept your offer… In one condition.”

“What is it?”

May kinuha ito sa kanyang bulsa. Pagtingin ko ay ang cellphone niya iyon. Sandali siyang may kinalikot doon bago iyon iniharap sa akin.

At tila tumigil ang buong sistema ko nang makita ko ang naroon.

Namamalikmata lang ba ako? Pero hindi… Totoo itong nakikita ko. Totoo ito.

What I’m seeing right now is my story’s book cover in the exact application where I wrote it.

“I want you to find the writer behind this story…” Lihim akong napalunok. Tila nablanko pa ang utak ko sa sandaling oras.

“W-Why are you looking f-for that w-writer?”

Why are you looking for me?

“None of your business… I just want you to look for her. That’s all, accept my offer and I’ll accept yours too, I’ll be one of your writers.”

Binulsa na nitong muli ang kanyang cellphone.

I tried to compose myself. “How can you even be so sure that that writer is a her?” Nanghahamon kong wika.

Napangisi ito. And I didn’t like that grin. “I just know.”

Muli akong napalunok. I’m not liking this feeling either.

“So, are you accepting my offer?” aniya

muli.

“I… I’ll think about it.”

Napakunot ang noo nito. Parang hindi yata nito inaasahan ang isinagot ko.

“You’ll think about it? I’m sure it’s easy as pie for you to find that author.”

“If it’s easy as pie, then why don’t you just find her yourself?”

“Oh believe me,

e’ve

been searching for her for ages. But something’s blocking our sources. So I thought, since you own a publishing company, if you contact that writer, there’s a huge possibility that she’ll immediately respond.

“

Hindi ako nakapagsalita. Something’s blocking their sources?

But wait… Their?

“What’s stopping you

from agreeing, Ms. Vergara? Why don’t you just agree? This might just be easy for you, you know.“

“Dahil wala akong maisip na maaaring rason kung bakit niyo siya pinapahanap sa akin. Malay ko ba kung may masama kayong balak sa kanya.”

Nagdududa kong wika.

“Well then, baka sakaling makatulong ito sa pagdedesisyon mo. Gusto ko lang malaman mo na ito rin ang iaaalok ko sa karibal mong kompanya kung sakaling personal din nila akong haharapin. Baka maunahan ka nila, at kung nangyari iyon, siguro naman alam mo na na sa kanila ako pipirma ng kontrata.”

Napahinga ako ng malalim. Napupuno na ng mga tanong ang utak ko. Damn. I’m not liking this confusion I’m feeling!

I tried to calm myself. And I was just about to ask him again when his phone suddenly rang. Kinuha niya iyon at nang makita kung sino ang tumatawag ay agad niyang sinagot.

“Yes, boss?”

Tumayo na siya at lumayo sa akin. But still I heard him mentioned boss.

Silvestre is the secretary of the Blue Winery’s CEO so I presume he’s talking to the CEO itself?

Nakatingin lamang ako kay Silvestre mula sa kinauupuan ko. At kitang-kita ko ang biglang pagrehistro ng gulat sa kanyang mukha. Napakunot ang noo ko nang tila nataranta pa ito bago binaba ang tawag. Dali-dali siyang lumapit sa akin pagkatapos.

“I need to go,” nagmamadaling wika niya habang kinukuha ang kanyang wallet. May nilapag siyang pera sa mesa, bayad para sa in-order niya. Ako naman ay naguguluhan lang na nakatingin sa kanya.

Nang akmang aalis na siya ay maagap kong hinuli ang kanyang braso dahilan para lumingon siya sa akin.

“Wait! About your offer–”

“Forget it, we already found her.”

Nanigas ako sa sinabi nito. Kahit hindi nito sabihin kung sino, alam kong ang tinutukoy niya ay iyong manunulat ng storyang pinakita niya sa akin, na walang iba kundi ako.

“It’s a first that we were able to have a lead about her. We found out that she just came back here in the Philippines. So I’m sorry I really need to go, we need to know where her exact current location is.”

Akmang aalis na itong muli pero hindi ko binitawan ang braso niya. Nakatayo na ako ngayon at hindi ko na mapigilan ang pagdagsa ng kaba sa akin. Damn! Ano bang nangyayari?!

“Wait! Why do you always say

we?

Sino pa ba ang naghahanap sa a– sa kanya?“

“Marami. And those men were being paid by my boss.”

Hinila na nito ang braso sa akin saka dali-daling umalis. Naiwan akong hindi na nakapagsalita. Tila pumo-proseso pa sa akin ang sinabi niya.

Hanggang sa mapagtanto ko ang lahat. Para akong binuhasan ng malamig na tubig nang mapagtantong pinaghahahanap ako. Pero bakit? Dahil ba sa istorya ko? Pero sa pagkakaalam ko ay wala naman akong nasagasaan o natapakang tao roon para may magalit sa akin sa puntong ipapahanap pa ako!

Bakit… Bakit ako hinahanap ng boss nila? May nagawa ba akong hindi maganda sa taong iyon?

Hindi ko mapigilan ang panginigan ng kamay. Ngayon na lang ako muli nakaramdam ng takot. Kakaiba itong kutob ko at ayaw ko nito.

Sobra bang mapanganib ang boss nila? Ano bang balak niya sa akin? Lalo na’t pag nahanap na ako ng boss na sinasabi niya? Anong gagawin niya sa akin?

Napakadami kong tanong sa isipan ko. Pero may isang pinakalamang doon.

Sino ang boss na

iyon?

A/N: Posted na po pala ang story ni Tyron. Sisimulan kong mag-update don pagkatapos nitong UHS. But parang kay Chase, standby lang din story niya. As of now kasi, priority kong tapusin itong UHS. Check niyo na lang sa profile ko kung gusto niyo para mabasa niyo kahit yung teaser lang. Be patient lang po, ha? Love lots! Muah! ~

P.S.:

Vomment naman dyan mga peeps 😂 Miss niyo na ba si Tyler? Wag na kayong manggigil sa

kanya lol

Kabanata XLI

Hindi ko alam kung paano ako matiwasay na nakabalik sa condo ni Dark. Sa buong oras ay lutang lang ang diwa ko. Kahit sa pag-upo ko sa sofa dito sa sala ay tila wala pa rin ako sa aking sarili.

Ang daming tumatakbo sa isip ko. Ang gusto ko lang naman ay mapapayag ang Silvestre na iyon sa aking inaalok. Hindi ko inaasahan na aabot sa puntong may malalaman akong gigimbal sa pagkatao ko.

Hindi ko alam ang dapat kong gawin. Should I leave now? Should I just come back to U.S? Tutal noong naroon pa ako ay wala silang nakukuhang impormasyon patungkol sa akin. Nasagap lang nila ako nang bumalik ako rito sa Pilipinas. Am I not safe here anymore?

But wait… Speaking about that thing… Kiv Silvestre mentioned that there’s something blocking their source, making it difficult for them to find me.

Ibig sabihin… May pumo-protekta sa akin? At alam ng taong iyon na pinaghahahanap ako rito sa Pilipinas? Kung ganoon, sino siya?

Napatakip ako sa aking mukha gamit ang aking dalawang palad habang ang dalawang siko ko ay nakatukod sa magkabilang tuhod ko. I’m so confused… and terrified at the same time.

Hindi ko alam ang gagawin. Nang dahil lang sa storyang isinulat ko, nagkaganto-ganto na ang lahat. What should I do?

Bigla akong natigilan nang makaisip ng paraan. What if I’ll just delete it?

I quickly took out my phone and opened the writing application where my story is located. Walang pagdadalawang-isip ko iyong binuksan. Pero nang akmang buburahin ko na ang istorya kong iyon ay huminto sa ere ang aking daliri.

Will there be a change if I would delete this story? Hindi na ba ako hahanapin pa ng taong iyon kung gagawin ko ito?

I inhaled deeply, instead of pressing the delete button, I chose to scroll the screen first. Tinitignan ko lamang ang bawat kabanata ng aking istorya na may mga marami ng basa at komento. Hindi ko alam na aabot ito sa ganito karaming mambabasa. At hindi ko rin alam na may magagalit sa istorya kong ito, oo nagagalit, iyon lang naman kasi ang naiisip kong paraan kung bakit ako pinapahanap ng kung sinoman.

Bumuga ako ng hangin. Tutal wala naman na akong balak ipagpatuloy pa ang istoryang ito, mas mabuti na lang siguro kung buburahin ko na lang.

Akma ko na iyong gagawin pero nanigas ang daliri ko nang may mapansin ako sa bandang huling kabanata ng storya ko. Napakurap ako sa aking nakikita. Binuksan ko pa ang pinakahuling kabanata para makumpira kung tama ba ang nakita ko. At hindi nga ako nagkakamali. Paanong…

Oh my, God. Paanong nabura ang halos mahigit anim na kabanata dito? At nang aking tignan, napag-alaman kong nagsimulang mawala ang mga kabanata noong sinabi ko na kapatid ko si Dark. Wala na ang kabanata kung saan ibinunyag ko na magkadugo kami ni Dark. Pati ang mga sumunod na kabanata roon ay wala na, nabura na… How…?

Paano nangyaring nabura ang nga iyon?! Dito lang naman sa cellphone ko nakalagay ang account kong ito. Paano ito mabubura? May nang hack ba sa account ko? Kung ganoon, bakit niya binura ang mga kabanatang iyon?

“Light…”

“Shit!” Hindi ko napigilan ang mapamura nang may biglang magsalita sa likod ko.

Mabilis akong napalingon at nakita si Dark na may hindi maipaliwanag na ekspresyon.

“D-Dark! K-Kanina k-ka pa ba dyan?” Kandautal-utal kong tanong.

Sumulyap siya sa aking hawak ko pa ring cellphone kaya agad kong pinatay ang screen no’n.

Nakita niya kaya iyon? Pero hindi niya naman siguro alam ang aplikasyon na iyon, diba?

Tumingin siya muli sa akin gamit ang seryoso niyang mga mata. Nakakapanibago. Dati kasi kapag nakakauwi na siya o kaya naman ay ako, ay agad niyang hinahalikan ang aking noo. May problema ba siya? Parang iba ang dating niya ngayon…

“No, I just came here.” Walang ekspresyon nitong sabi.

Tila tumatagos sa kaluluwa ko ang mga titig niya. Para niya na naman akong binabasa sa klase ng tinging ipinupukol niya sa akin. Hindi naman siya madalas ganito. Sa ibang tao, oo, pero sa akin, hindi.

“Ayos ka lang ba?” Hindi ko na napigilang tanong.

Napabuga ito ng hangin bago lumapit sa akin. Hinalikan nito ang gilid ng aking ulo bago bumulong. Ngunit dahil sa lapit niya sa akin ay malinaw na malinaw ko iyong narinig.

“Forgive me…” aniya.

Napakunot ang noo ko. Bago ko pa man siya matanong tungkol sa sinabi niya ay nakaalis na siya sa harapan ko, nakapasok na siya ng kanyang silid. Naiwan akong naguguluhan sa kanyang sinabi.

Forgive him? For what?

The next day, sabay kaming nag-umagahan ni Dark sa kanyang kusina. Hindi tulad kagabi, hindi na ganoon kaseryoso ang dating niya. Nababagabag pa rin ako sa binitawan niyang kataga kahapon pero mas pinili ko na lang na itikom ang bibig ko. Baka pagod na pagod lang talaga siya kahapon kaya niya nasabi iyon. Adik yata itong kapatid ko eh.

“

We will be attending a party

later at 7PM on a hotel in Subic.“ Biglang imik ni Dark. Napatigil ako sa pagkain at napatingin sa kanya na patuloy lamang na sumusubo. “Pack your things up, we’ll be staying there for one night.

I heard that’s an exclusive beach resort.

Babyahe ka na kaagad ngayon dahil malayo-layo iyon.“

“Babyahe ako? Ako lang? Hindi ka sasama?” Halata ang pagkadisgusto sa tono ng boses ko.

“Mauuna kang pumunta roon. I still have important things to do. Don’t worry, susunod din naman ako mamaya. Expect that I’ll be late maybe an hour or two.”

“Sandali nga… Ano bang klaseng party iyon? Bakit kailangan kasama tayong dalawa? Magkaiba naman ang negosyo natin ah?” Gulong-gulo kong tanong.

“Ayaw mo bang pumunta?”

“Ayos lang naman sa akin pero—-”

“Then stop asking.”

Napakunot ang noo ko sa diretsahan niyang sinabi. Hindi ko nagustuhan ang pagkaprangka niya. Nagtatanong lang naman ako!

“Your formal attire for the party will arrive at your hotel room later.” Dagdag nito.

Nanatili lamang akong nakasimangot, hanggang sa punasan niya na ang kanyang bibig gamit ang table napkin hudyat na tapos na siyang kumain.

“I’ll better be going, take care.”

Tumayo na siya at lumapit sa akin. Akmang hahalikan niya na ako sa noo pero kaagad na akong tumayo at tinalikuran siya. Tuloy-tuloy akong naglakad sa kwarto ko kahit narinig kong tinawag niya ang pangalan ko. Bahala siya! Nagtatanong lang naman ako sa kanya kanina. Was it really necessary for him to be rude just because of that? Kainis!

Masama ang timpla ng mood ko habang nag-eempake. Ang kapatid ko naman ay malamang umalis na. Mas lalo akong nainis dahil hindi man lang nanuyo.

Ganoon talaga siya, actually. Kapag minsan may pinagtatalunan kami, hindi niya ako agad-agad susuyuin. Nang minsang hindi ko na natiis ay tinanong ko siya tungkol doon, sinabi niya na mas maganda raw kasi na pinapalamig muna ang ulo ng tao bago kausapin matapos ang isang away. Sarado pa raw kasi ang utak ng tao kapag kinausap mo ng galit. I can’t help but to roll my eyes that time. He and his ways, he’s a psychiatrist kaya ano pa bang maipaglalaban ko?

Madali lang akong natapos mag-empake. Isang gabi lang naman kami roon kaya kaunting damit lamang ang dinala ko. Nagtungo ako sa kusina para sandaling magligpit ng pinagkainan namin saka na ako nagbihis. Sakto namang tumunog ang doorbell. I’m sure that’s already Dark’s ordered man to fetch me and to be my driver for a day.

Binitbit ko na ang aking bag bago lumabas. Hindi naman ako nabigo nang buksan ko ang pinto. I was right, it was one of Dark’s men. Binati ako nito at yinukuan bago kinuha ang aking bag. Tumango lamang ako sa kanya at nauna na sa elevator, nakasunod lang ito sa akin hanggang sa marating namin ang sasakyan.

Napabuga ako ng hangin nang magsimula na ang byahe. Nasa backseat ako habang nakatunghay lamang sa harapan. This would be a long boring ride.

Kaya para mabawasan ang pagkabagot ay kinuha ko na lang ang aking cellphone. I was busy checking my emails, until I saw an invitation— an invitation for a party in Subic. Napakunot ang noo ko nang mapagtantong iyon ang lugar na pupuntahan ko. Imbitado pala talaga ako. Nang aking tignan ay nakita kong natanggap ko ang mensahe noong panahong bumyahe kami ni Dark patungo rito sa Pilipinas.

Binasa ko iyon ng buo para maunawaan kung para saan ba ang party na iyon. It was then when I realized that it was a party for top businessmen and businesswomen in different kinds of businesses. I found out that they chose top five most powerful and most successful businessmen all around the world. Ngunit hindi lang iyon naka-pokus sa iisang negosyo, dahil iba’t ibang larangan ng negosyo ang kasama rito.

They chose top five tycoons whose businesses were about clothing lines, food chains, beach resorts, hotels, restaurants, hospitals, etcetera. And yes, publishing companies were also one of those, that’s what made me invited, though I don’t know what my rank is. It was written here that they’ll announce the final ranks at the party later.

I sucked the inside of my left cheek. Mukhang maraming mga bigating negosyante ang dadalo mamaya. I should be prepared, I don’t want to be looked down by anyone.

It was 3 pm when we arrived at the said hotel. 5 pm when someone knocked at my room to say that they’ll be styling me. 6 pm when my gown arrived. And exactly 7 pm when I’m all ready.

“Slay the night, goddess!” Nakangiting paalam ng tatlong binabae bago nila nilisan ang kwarto ko.

I looked back at the whole body mirror in front of me. I may say, those three did a great job. I almost didn’t recognize myself, especially if you last saw me three years ago. There’s no trace of Zafina as I stare at this person in the mirror.

Fierce makeup, big curled hair, and red seductive dress. Hapit na hapit ang off shoulder gown na ito sa katawan ko na halos maging pangalawang balat ko na, dahil doon ay nadepina ang katawan kong mas naging makurba sa mga lumipas na taon. A small portion of my cleavage was shown, but almost my entire back was exposed and also my left leg due to the gown’s high slit. But what made the gown more seductively elegant was its lace fabric. It was paired with my silver high heels. I am also wearing big diamond earrings, bracelet, and necklace that were brightly shining. Perfect.

I reached for my silver purse before walking through the door. I immediately went to the lift and pressed where the hall is located.

Ako lamang ang tao sa elevator, mukhang lahat sila ay naroon na dahil kanina pa pumatak ang alas syete. Yeah, late na ako. Fortunately, It didn’t took long before the elevator door opened. I walked with my chin up. But I see no one, though I can hear noises.

Iisipin ko nang naliligaw ako ngunit napatingin ako sa isang tao na humahangos na lumapit sa akin, she’s a staff based on her uniform.

“Kayo po ba si Zarina Light Vergara?”

Nakakunot noo akong tumango. Why does it seems like she’s in a rush? “Yes I am, why?”

“Finally! Kindly follow me po.”

Nagsimula na itong maglakad ng mabilis. Nagtataka man ay sinundan ko na lamang siya. Habang naglalakad ay pinagmamasdan ko ang paligid, doon ko napagtantong nasa ikalawang palapag kami ng hall base sa magarang hagdan na pinaghintuan namin, sa baba pa ang pinakaginaganapan talaga. Tinignan ko ang babaeng staff na muling humarap sa akin.

“Pila po kayo dito, Ma’am Vergara.” Pumunta ako sa sinasabi nito.

May apat na taong nasa harapan ko na halatang mga negosyante rin, ako ang nasa pinakalikod.

“She’s Zarina Light Vergara?” Napatingin ako sa lalakeng pangalawang nakapila. Nakasilip ito sa akin mula sa pila niya. “The founder of ZLV Publishing?”

“I think she is. Damn, I didn’t know she’s such a temptress.” Balik bulong ng lalakeng nasa unahan na rinig na rinig ko naman.

Iyong isang babae naman na nakapila ay manghang nakatitig sa akin. Habang iyong isang nasa harap ko ay nakatitig lamang sa akin, halata ang inggit sa mata nito. Nakilala ko kaagad kung sino siya, ang may-ari ng karibal kong kompanya.

“Now let’s talk about Publishing Companies here!” Napatingin ako sa emcee na nagsasalita sa ibaba. Side view lang niya ang naaaninagan ko mula rito sa pwesto ko. Pero dahil napatingin ako sa emcee ay may napansin ako sa aming tapat. Iniangat ko ang aking tingin at nakitang may hagdan pa pala sa tapat hindi kalayuan sa amin. Meron ding mga nakapila doon ngunit hindi ko masyadong makita dahil sa layo. “Together with the Wine Companies’ tycoons!”

Okay, I don’t know what’s happening. Kapag late ka nga naman. I’ll just go with the flow. Malalaman ko naman kung ako na ang tinatawag, hindi ba?

“Let’s start of course with the two top 5! Francis De Guzman for his Livre Publishing House, and Angelli Gardiola for her Angel’s Vineyards!”

Sabay na bumaba ang lalake sa pinakaharap sa kinapipilahan ko, at ang babae sa kabilang pila. Oh, ganoon lamang pala. Oh well. Sumandal muna ako sa dingding malapit sa akin at pinanuod ang dalawang bumaba sa magarang hagdan.

  ![](https://img.wattpad.com/9e3d5982f76816d854e10bb22425d5e20c3da16e/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f397935356d646832366d615132773d3d2d3432333539353835362e313463396439306636623332356534653330353630343635333932392e6a7067)

The two met at the very center of the grand staircase. Pagkatapos ay sabay na silang bumaba sa isa pang hagdan na naroon habang malakas na nagsisipalakpakan ang mga tao. Pagkatapos kasing magtagpo ng dalawang hagdan, ay may isa pang hagdan na bababaan. It’s like the two staircase were combined together.

Pagkatapos no’n ay hindi na ako nanuod, but my ears are still on the emcee. Minsan ay may parehas na lalake ang bumaba ng hagdan, wala namang kaso iyon.

“Next are no other than our rank twos!

Cali Sy for CALI Publishing Company! Together with Jaimé Lee for his JL Incorporated!“

Umayos na ako ng tayo nang umalis na ang babaeng nasa harapan ko. It’s my turn.

I placed my hair at my left shoulder exposing my smooth delicate back. Here it goes…

Let’s get it on…

“And finally! Our two rank one! This night, is indeed a one special night, for this will be the first time that these two tycoons’ identity will be shown! Let’s give it up for Zarina Light Vergara, the one and only owner of ZLV Publishing Company!”

I started walking towards the stairs’ edge. Pagtingin ko sa ibaba ay halos magkandabali-bali na ang leeg ng mga tao para lamang masilip ako.

But I held my chin high, and started walking down the stairs like a queen I am. I didn’t take my eyes off the crowd, I want them to know that I will face them with full of confidence and braveness, that this is Zarina Light, the fearless and untamed lady boss.

Malapit ko nang marating ang pinakagitna ng hagdan nang muling nagsalita ang emcee.

“And of course, the magnate who became successful in just a matter of year! The magnate who’s also called a monster magnate due to his power, influence, and… Dangerousness… Let us all welcome…” I finally reached the last stair.

Now I’m just walking towards the grand staircase’s very center.

But the time I reached the very center was also the time I heard a name I never thought I would still hear in my life.

“… Tyler Craig Smith!”

I froze…

I suddenly felt numb.

My mind went blank.

My world stopped.

My system seems to shut down.

My breathing became ridiculously fast… And so do my heart’s beat.

Especially when I felt a strong presence infront of me.

The first thing I saw was a pair of shoes. And suddenly, I didn’t want to look up anymore.

Especially now that I can feel him staring at me.

Is this real? Is this really happening? Or I’m just having a bad dream? A nightmare?

Right at this moment, all I want is to just run and go.

But no… I need to get my composure back. Heck. He shouldn’t be affecting me like this again. May this be a dream or not.

Sa lahat ng aking makakaya, iniangat ko ang mukha ko para salubungin ang kanyang mga mata.

Pero para akong nagsisi sa ginawa ko. Because right now, I, once again, saw those pair of blue eyes.

Halos mapaatras ako.

Those deep blue eyes… it contain so much emotions right now I couldn’t name them one by one.

“Zafina…” I heard him whispered my name… Those deep baritone voice… It doesn’t sounds cold at this moment, it sounds so soft, like he’s seeing something he’s been waiting for for his whole life.

My knees trembled. Where’s the confident and brave Zarina I am talking about just earlier? Where’s the fearless and untamed boss? Where did she go?

“Baby…” His voice almost cracked.

Longing… That is what all I can clearly hear in his voice.

No… I’m losing it. And I know I shouldn’t. I should control my emotions.

I can’t just let him make me under his spell again…

Never…

Not anymore…

I held my chin high and stared at him back intensely before opening my mouth to speak.

“What a great surprise, long time no see… Tyler.”

Kabanata XLII

I clearly saw how Tyler was taken aback because of what I’ve said.

Huh. What is he expecting? That I’ll immediately wrap my arms around him? Hug him as tight as I could? Throw myself at him and kiss him passionately? Huh. That ain’t gonna happen.

“Zafi–”

I cut him off by turning my back on him. “It’s Zarina…” I emphasized and started walking down the remaining stairs.

I didn’t dare to look back. Tuloy-tuloy lang akong bumaba, still carrying my almost shattered composure and confidence with me. But as I walk, I can feel my fists clenching.

I saw him again… We met again… But I swear, hanggang doon na lamang iyon.

An authorized staff welcomed me at the end of the staircase. She greeted me and asked me to follow her so I did. But when I saw where we are heading, my breathing became instantly heavy.

“Aren’t I supposed to sit with the Publishing Companies’ CEOs?” Hindi ko napigilang tanong sa babae habang patuloy kaming naglalakad.

Bahagya siyang lumingon sa akin ng nakangiti bago sumagot. “Hindi po pinagsama-sama ang mga tycoons with the same kind of businesses, para po maiwasan natin ang kung anong away na pwedeng mamuo sa pagitan nila. Kaya ang pinagsama-sama na lang po namin ay ang mga rank 1, rank 2, rank 3, and so on.”

I just nodded. I get her point, but still, I don’t agree with whom table I will be sitting.

So they’re all rank 1 . Dapat pa ba akong magtaka roon?

“Here’s your place, ma’am. Enjoy the night!” She pulled a chair for me before leaving.

I suppressed a sigh. Seeing Tyler’s friends once again right now is not a good thing for me.

I just don’t want to have any other connections with him again. But of course, Dark is different.

Now I wonder if the two of them are still friends.

Tahimik akong umupo sa isang upuan na naroon. May dalawa pang bakanteng upuan sa magkabilang gilid ko at ayoko ng isipin kung sino pa ang uupo roon.

“So you changed your name…”

Una akong napatingin kay Maxwell na nagsalita. Actually, everyone of them are staring at me and I don’t know if I should be glad for that.

“Zarina Light Vergara…” I heard Smoke whispered under his breath. “That sounds familiar to me.”

“And I thought I am the only one who felt the familiarization.” Said Chase.

I avoided their gaze. So they doesn’t know that I’m Dark’s long lost sister. They doesn’t even recognize my name, my name as a Vergara, which I will take as a good thing.

I just took my phone out of my purse to avoid their gazes. But then I immediately stiffened when the chair beside me moved.

Pero pinilit ko pa ring ipakita na wala iyong naging epekto sa akin. Ngunit ang hindi ko napigilan ay ang kunin ang kopita ng alak sa aking harapan, sumimsim ako roon habang ang mga mata ko ay nasa akin pa ring cellphone na naglalaman ng mga text galing kay Dark.

“You drink now…”

Halos mabitawan ko ang kopitang hawak ko nang makaramdam ako ng mainit na hininga sa aking tenga. And I clearly know who it was. Isa lang naman ang taong katabi ko.

Humigpit ang hawak ko sa kopitang hawak. Hindi ko tinangkang tumingin sa kanya dahil ramdam ko kung gaano siya kalapit.

“

Things do change, Mr. Smith… Sometimes, even everything.“ Sinigurado kong walang mababakas na emosyon sa aking boses.

Habang sinasabi iyon ay nakatingin na lamang ako sa emcee kahit na wala akong maintindihan sa sinasabi no’n.

Hindi ko na siya narinig na nagsalita. I wondered kaya hindi ko napigilan na tignan siya… Na kaagad ko ring pinagsisihan.

He was intently staring at me. Our face is so close to each other but I didn’t dare to move away. Maybe it’s because of this emotion in his eyes I couldn’t read.

“Not everything, Zafina… Not everything.” He whispered while his eyes didn’t left mine.

We were just staring at each other when suddenly, someone kissed my cheek. I flinched, but my eyes widened when I saw who that person was, who then sitted beside me.

“Dark…” I absent mindedly called his name.

He didn’t answer, he just pulled my chair closer to his before kissing the side of my head.

“I’m sorry about awhile ago. I didn’t mean to be rude.” He softly said before reaching for my hand to plant a soft kiss on it.

Napalunok ako. Ramdam na ramdam ko ang titig ng lahat ng mga lalakeng nasa mesang ito. Parang nablanko ang utak ko kaya wala sa sarili na lamang akong napatango.

Napangiti naman siya bago niya ako akbayan at muling halikan sa ulo.

Binaon ko na lamang ang ulo ko sa kanyang balikat bago mariing napapikit. My heart is racing so damn fast.

And no, that’s not because of Dark of course. I’m not into incest. Maybe because of the thought that they might misinterpret us? But hell… Ano naman ngayon?

“Let’s dance?” Rinig kong bulong niya.

Iniangat ko ang ulo ko para tignan ang dance floor, sumasayaw na pala ang mga tao, a sweet one.

Tumango ako. I want to talk to him.

We stood up then he guided me towards the dance floor. When we reached the center, I placed both of my hands on his shoulders while his hands were on my waist.

We started swaying with the rhythm of the music. Pero wala pa ring nagsasalita sa amin. Hindi ako makatingin sa kanya habang siya ay ramdam na ramdam ko ang titig sa akin. Napahinga ako ng malalim, bago ko napagdesisyunang tumingin sa kanya.

And I was right, he was staring at me, tila binabasa na naman ako. But now, I didn’t dare to hide my emotions. Hinayaan ko siyang basahin ang buong ako sa gabing ito.

Pagkatapos ng ilang minuto, napabuntong hininga siya. Humigpit ang kapit niya sa akin bago siya nagsalita.

“You can face this, Light.”

I forced a smile. “I had already been through a lot of pain, this is nothing compared to those.”

“What’s your plan?”

Napakibit-balikat ako. “Do I need one? Ngayon lang naman kami magkikita.”

“But Light, we couldn’t be too sure if this is really your last encounter with him.”

I took a deep breath. “Umalis na lang din tayo mamaya.”

“Why would we? You’re still affected?”

“No! Of course not!–”

“You don’t need to shout if you’re really not. You’re catching attentions.”

Napalingon ako sa paligid at nakitang nakatingin na nga sa amin ang iba. Napairap ako bago hinampas sa balikat si Dark.

“I’m really not affected. Huwag mo na akong asarin, dadagdagan mo pa iyong kasalanan mo. Akala mo, hindi ko pa nakakalimutan iyong pananalita mo sakin kanina.”

Umiwas ako ng tingin sa kanya. Narinig ko siyang tumawa bago niya ako hinapit palapit sa kanya para halikan ang aking ulo.

“Sorry na.” Wika niya.

Magsasalita pa lang ako nang mapagawi ang tingin ko sa mesa namin. My breathing almost stopped when I saw him staring at us. He’s too far I couldn’t read what his expression is telling. Umiwas na lamang ako ng tingin sa kanya at binalik ang tingin kay Dark.

Magsasalita na sana ulit ako pero naunahan na ako ng emcee. Ugh, seriously.

“Wait, I see something suspicious here.” Napatingin ako rito. Napakurap pa ako nang makitang nakatingin ito sa amin ni Dark. “The both of you are Vergara, right? Dark Vergara and Zarina Vergara?”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Is he going to annouce that we’re siblings–

“Oh my, goodness. Are you guys married?!”

Natigilan ang lahat sa sinabi nito. Maging ang ibang sumasayaw. Tumigil din ang tugtugin. Kasama na rin pati kaming dalawa ni Dark.

W-what…

Napatingin ako sa paligid nang tila napuno ng bubuyog ang lugar dahil sa bulungan ng mga tao. Iisa lang ang ekspresyon nila… Mga hindi makapaniwala habang nakatingin sa amin.

Oh no, they got it all wrong.

I was about to protest pero natigilan ako. Anong sasabihin ko? Na mali sila dahil ang totoo magkapatid kami ni Dark?

Napakagat-labi akong napatingin kay Dark. Nag-aalala akong nakatingin sa kanya pero biglang nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya.

“So? Is there a problem with that?”

Mas lalong lumakas ang bulungan ng mga tao. Dark didn’t confirm it nor deny it. Pero isa pa rin ang iisipin ng mga tao ng dahil do’n… Tama ang sinabi ng emcee.

“Dar–” Natigilan ako nang humigpit ang hawak sa akin ni Dark sa kamay, bago siya nagsalita habang hindi nakatingin sa akin.

“He’ll surely be provoked.”

“Ano?” Tanong ko dahil hindi ko narinig ang binulong niya.

Tumingin siya sakin, sandaling tumitig bago muling nagsalita.

“I said, I think we should go now.” Tumango ako sa sinabi niya. I think we really should.

Nagsimula na kaming maglakad, pilit binabalewala lahat ng tingin ng mga tao. May elevator naman dito sa baba kaya doon kami tumungo. He pressed the up button before facing me. “You go first, my things are still on the car.”

Napakunot ang noo ko. Bakit hindi niya na lang iutos sa tauhan niya? Ah, baka umalis naman na.

Tumango na lang ako sa kanya. Umalis din naman agad siya habang hinihintay ko nang magbukas ang elevator. I can’t still find my tongue because of what happened awhile ago.

Napabuga ako ng hangin. Ano naman kung isipin nilang mag-asawa kami? Alam naman namin ni Dark ang totoo. Hindi na dapat namin problemahin pa ang iniisip ng iba.

Yeah, that’s right. I shouldn’t stress myself about that stuff. Besides, there’s nothing to worry about it.

Napakurap ako nang makitang bukas na pala ang pinto ng elevator. I didn’t notice.

Handa na sana akong pumasok pero muntik na akong matumba nang may biglang tumulak sa akin papasok saka ako marahas na isinandal sa dingding kasabay nang pagsara ng metal na pinto.

My eyebrows quickly knotted and I was already about to shout at the culprit but my tongue backed out when I saw who that culprit was.

“T-Tyler…”

I can’t help but to stutter, seeing him with furious eyes made my heart beats fast. He looks so dangerous at this moment… so deadly.

“What. The. Fucking. Hell. Was. That?” Hindi ako nakasagot. I don’t know what to answer. Gulat pa rin ako hanggang ngayon. “You’re damn married?”

Lumunok ako para mabawasan ang panunuyo ng lalamunan ko. Hindi siya sumisigaw pero rinig na rinig ang diin sa bawat katagang lumalabas sa bibig niya. Pero kahit na ganoon hindi pa rin ako makasagot. I don’t know why. Maybe it’s his presence? Or his raging anger?

“GODDAMN IT ANSWER ME!”

Tila nawala na ang pagtitimpi niya nang sinuntok niya nang pagkalakas-lakas ang dingding sa gilid ko dahilan para mapakislot ako at mabalik sa realidad.

What the hell?! Ano bang problema niya?!

“How dare you shout at me?! You even pushed m–”

“That’s not just what you’re going to get if you don’t fucking answer me!”

Mas lalo akong nagpuyos sa galit. Is he threatening me?

Pwes, hindi na ako ang dating Zafina na nagpapadala sa takot sa kanya.

“Or what? What else are you going to do, huh?” I raised my head to show him how confident I am.

He just stared at me. Mukha siyang natigilan sa pinapakita kong katapangan ngayon. I smiled bitterly. “

Just to remind you Tyler, I am not that typical Zafina anymore.“

Tinulak ko siya at pinindot ang open button ng elevator. Hindi naman ito umandar kanina dahil hindi ko napindot ang palapag na pupuntahan ko sana, at dahil iyon sa lalakeng ito.

The door opened. Nakadalawang hakbang pa lamang ako nang magsalita siya habang hindi pa rin gumagalaw.

“You may not that typical Zafina anymore… But you’re still my Zafina.” His voice was weak. Like he’s hurting that I changed, yet he’s saying like he will still accept me no matter what. I laughed sarcastically.

“The moment you fucked my cousin, I am not yours anymore… And will never be again.”

Tila may kumirot sa aking dibdib nang sabihin ko ang mga katagang iyon, remembering how much he had hurt me, and thinking how happy he is now happily living with his family, with his child. Samantalang ang anak ko…

Kumuyom ang mga kamao ko.

My child’s death is more than enough for me to stay away from this man…

But how can I do that if it seems like he’s still into me?

A/N: Who wants Tyler’s POV? But not now loves, soon.

Kabanata XLIII

I firmly closed my eyes and harshly shook my head.

No, he’s not into me. Pinagti-tripan niya lang ako. Know the difference, Zarina.

I can’t help but to grit my teeth as I exit the hall. Ang sinakyan ko na lamang ay iyong isa pang elevator dito, good thing meron pa at wala ring gumagamit kaya mag-isa lamang ako sa loob.

Sumandal ako sa metal na dingding nang magsimulang umakyat ang elevator at nagpakawala ng malalim na hininga. I am not affected by him. Normal lang namang makaramdam ng galit kapag nakita mo ang taong nanakit sayo, hindi ba? I’ve moved on completely. But that doesn’t mean I have forgiven him completely as well. I just chose to forget him, not forgive. I still can’t accept the fact that he was the reason why my little angel died.

Tumunog ang elevator kaya lumabas na ako at dumiretso sa aking silid. Mabilis akong naghubad para maligo at makatulog na. Because for now, sleep will serve as my escape.

The next day, I decided to roam around the area. Maaga akong nagising kaya wala pang gaanong tao nang lumabas ako ng aking silid maging dito sa may dalampasigan.

Habang naglalakad ay pinagmamasdan ko ang kabuuan ng resort. Maganda ang paligid, marahil ay dahil sa mga puno ng niyog na nakalinya sa lugar, pati na rin ang puting buhangin na binabagayan ang bughaw na karagatan. May mga restau rin sa paligid, may net para sa mga gustong mag-volleyball, pati bars na open ang counter ay mayroon, even pools.

Doon na ako sa isang restaurant dumiretso para kumain ng umagahan. Hindi ako nakakain ng dinner kagabi kaya hindi ko na mahihintay si Dark. I’m starving.

Umupo ako sa pwesto kung saan kitang-kita ang senaryo sa labas. Kaagad namang nagtungo ang isang waiter sa akin para bigyan ako ng menu. Pagkatapos kong umorder ay agad din itong umalis.

Tahimik lamang akong nakatingin sa labas nang biglang may umupo sa harap ko.

Pagkakita ko kung sino iyon ay hindi ko alam kung ano ang mararamdaman.

“

Tadhana

nga

naman

ikaw

pala

iyong

matagal

nang

hinahanap

boss.“ Naiiling na wika ni Kiv habang nakakrus ang mga braso.

Tumaas ang isang kilay ko. “What do you need?”

“Don’t be too harsh on me please. I really came here because I thought about your offer.”

Umayos ako ng upo. Hindi ko pa rin naman nakakalimutan na ang puno’t dulo ng pagpunta ko rito sa Pilipinas ay ang makumbinsi ang lalakeng ito.

“

Pumapayag

?“

“Woops, not too fast madame.

Noong

una

hindi

ang

kondisyon

sayo

para

mapapayag

ako

alok

ang

hanapin

ang

isang

manunulat , which turned out

ikaw

pala

Pero

dahil

nahanap

namin

iibahin

ang

kondisyon

.“

Sumama ang tingin ko sa kanya. Is he being ordered by his boss? Again?

“

Siguraduhin

lang

maayos

ang

alok

mong ’

yan

.“

Natawa ito. “Don’t you worry,

walang

kinalaman

boss

dito

.“

Mukha naman siyang nagsasabi ng totoo. “What is it?”

“Could you come here at Saturday?”

May inabot ito sa aking kapiraso ng papel. Kinuha ko iyon, naglalaman iyon ng isang address.

“And then?” I asked.

“Just go there.”

Nangunot ang noo kong napatingin sa kanya.

“

Iyon

lang

Anong

gagawin

dito

?“

“

Uhm

…

Tumambay

?“ Napakamot ito sa kanyang batok.

Napatitig ako sa kanya. I smell something fishy here. Something’s not right.

“I’ll check my schedule first…”

Kinuha ko ang phone ko para tignan ang schedule ko sa araw ng sabado.

“Wag

nang

tignan

Pumunta

lang

!“ Akmang pipigilan ako nito sa pagtingin sa aking cellphone.

Pero huli na… Nakita ko na… Nakita ko na kung anong petsa ang sabado.

Nanigas ang katawan ko. Napatitig na lamang ako sa phone ko. I don’t know what to feel nor think.

What I’m seeing right now is the date when Tyler was born— his birthday. And WAS also our anniversary.

I gritted my teeth before putting down my phone. Pagkatingin ko kay Kiv ay halata ang pagka-guilty sa mukha nito.

“Are you playing games with me? You told me that your boss has nothing to do with this–”

“

Wala

talaga

Pangako

!“ Bwelta agad nito.

Tumitig muli ako sa kanya. Nakakunot ang noo nito na tila nag-aalala at natataranta na ewan.

“I swear

wala

siyang

alam

dito

. The reason why I told you to go to that address, which is his place, is because never did I see him celebrate his birthday. Heck, I’ve never even saw him smile. But maybe, kung

pumunta

tinutuluyan

niya

araw

kaarawan

niya

–“

“You’ve got to be kidding me…”

Napailing ako at napahawak pa sa aking sentido.

“Come on!

Iyon

nga

lang

ang

kondisyon

Pupunta

lang

bahay

niya

Sabado

, at

magiging

parte

ako

kompanya

niyo

. Hindi

ba’t

parang

mas

lugi

ako

Pero

ayos

lang

basta

pumayag

.“

My lips twitched. “It seems like you care for your boss too much.”

Natigilan ito. Pagkatapos ay biglang napabuntong hininga.

“If you only knew, you’ll know why.”

Kumunot ang noo ko. Akmang magtatanong pa lang ako pero bigla na siyang tumayo.

“I’ll go ahead. Keep the paper,

baka

sakaling

magbago

ang

isip

.“ Saka na ito umalis ng walang lingon-lingon.

Napatitig na lamang ako sa bulto nitong papalayo nang papalayo,hanggang sa dumating na ang order ko at hindi ko na siya matanaw pa.

Bumagsak ang tingin ko sa piraso ng papel na nakalapag sa mesa.

Silvestre is right. Madali na lamang ang kondisyon niya. I’ll just go to Tyler’s place and that’s it.

Mukha rin naman siyang nagsasabi ng totoo na walang kinalaman si Tyler dito.

Pero kasi…

Godd-mnit! Wag ka nang magpabebe, Zarina! Business is business! Gagawin mo naman ito para sa negosyo mo. Nothing more!

Sighing, I reached for the piece of paper to insert it on my pouch before deciding to eat.

Mag-aalas dyis na ng umaga nang makabalik ako sa hotel. Napagdesisyunan kong puntuhan muna si Dark sa hotel room niya. Yeah, magkaiba kami ng kwarto dahil iyong organizer naman ng event ang nag-ayos ng lahat.

I pushed the doorbell of his room. Naka-tatlong doorbell din ako bago bumukas ang pinto. The first thing I notice is that he was wearing an apron.

“Oh, Light, you’re here.”

Niluwagan nito ang bukas ng pinto at kaagad naman akong pumasok.

“Have you eaten?” Tanong niya habang dere-deretso akong nagtungo sa banyo niya. Parehas lang naman ang structure ng room namin kaya alam ko.

“

Tapos

Maliligo

lang

ako

!“ Sigaw ko mula sa banyo. Hindi ko na hinintay ang sasabihin niya at sinara na ang pinto.

Mataas na ang araw sa labas kanina kaya naman pinagpiwasan ako, nanlalagkit ako kaya maliligo na muna ako.

Mabilis lang akong natapos dahil naligo naman na ako kanina. I wore a thick white robe with my undergarments underneath.

Lumabas ako ng banyo na hawak-hawak ang damit kong gamit na. Naabutan ko si Dark na nakadekwatro sa sofa habang nanunuod at kumakain.

“

Labhan

!“

Binato ko sa kanya yung damit ko. Pero bago pa iyon maglanding sa kanya ay nahampas niya na ito palayo kaya sa sahig iyon bumagsak.

“

What

was

that

for

?!“ hindi makapaniwalang tanong nito.

“

Anong

’

what

was

that

for

?’

Kamakailan

lang

nang

tinapon

rin

akin

ang

mga

damit

Tapos

itatanong

kung

para

saan

’

yon

Lintik

lang

ang

walang

ganti

!“

Lumapit ako sa kanya at hinablot ang hawak niyang remote at plato ng pagkain bago ako prenteng umupo sa kabilang sofa.

“

ikaw

Wala

kang

balak

maligo

could

already smell

you

from

here

Gross

!“

Sinamaan ako nito ng tingin. Pero wala din itong nagawa kundi tumayo at padabog na pumasok ng banyo. Ibinagsak pa niya pasara ang pinto. Napatawa ako at nanuod na lang habang kinakain ang kaninang kinakain niya. Poor Dark. Asar talo iyon lagi. Pikon.

Natatawa akong kumakain nang biglang may naghagis ng kung ano sa ulo ko at tumakip yun sa dalawang mata ko kaya wala akong nakita. Agad ko iyong inalis at napagtantong mga damit iyon ni Dark. Marahas akong napatingin sa banyo at naabutan ko pang nakabukas ang pinto no’n pero kaagad na iyong nagsara.

“

DAAAAARK

!“ I angrily shouted his name pero ang makakas niyang halakhak na lamang ang narinig ko mula sa banyo.

Inis kong hinagis sa kung saan ang mga damit niyang binato sa akin. Naisahan niya ako ro’n!

Napairap na lang ako at ipagpapatuloy na lang sana ang panunuod nang biglang tumunog ang doorbell. Natigilan ako at napatingin sa pinto.

I think the hotel keeper’s here.

Nilapag ko ang plato sa maliit na center table bago ako nagtungo sa pinto at walang pagaalinlangang binuksan iyon… Only to witness five standing men infront of me.

Nanlaki ang mga mata ko. Nasaksihan ko rin kung paano sila nagulat nang makita ako.

Of course, they were expecting for Dark, not me! After all, this is Dark’s hotel room, not mine!

Dumako ang tingin ko sa lalakeng nasa gitna… Our eyes met and I almost stopped breathing. Nakatitig siya sa akin ng may pagkagulat sa mga mata, ganoon din ako.

I really thought it was just the hotel housekeeper! Turns out it’s Dark’s five friends. Damn, I should’ve looked at the peephole.

Halos lumipas na ang isang minuto. Ngunit walang gustong magsalita sa aming anim. Walang gustong bumasag sa nakakabinging katahimikan.

Hanggang sa biglang bumukas ng malaki ang pinto kaya kaagad akong napalingon. Bumungad sa akin si Dark na tuwalya lang sa bewang ang suot. Ang dami pang tubig na tumutulo sa buhok niya pababa sa dibdib niya tanda na hindi siya nagpunas at hindi pa siya tapos maligo. Lumabas lang siguro siya nang marinig ang doorbell.

“

what

brought

you

all

here

?“ Kunot noong tanong ni Dark.

Binalik ko ang tingin ko sa lima. Si Maxwell na ang nagpasyang magsalita.

“

Gusto

lang

sana

naming

ayain

kang

magalmusal

It’s

been

long

, dude.“

“Oh, is that so? Alright.

I’ll

just

finish

bath.

Dito

lang

kayo

sala

maghintay

.“

Gumilid si Dark para papasukin sila kaya ganoon din ang ginawa ko.

Pumasok na sila, akala ko magtutuloy-tuloy sila patungong couch pero nagtaka ako nang pare-pareho silang napatigil sa paglalakad. I looked at them and they were staring to a certain spot so I followed their gaze.

Halos mahulog ang puso ko nang makitang sa mga damit namin ni Dark na nakakalat sila nakatingin.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Hindi ko alam ang gagawin.

Tumikhim si Chase. “

But

looks

you

already

had

your

breakfast

Dark

.“

Ano raw? Anong ibig niyang sabihin?

Hindi ko na lamang inintindi ang sinabi niya at kaagad na lang na tinungo ang mga damit namin ni Dark para pulutin ang mga iyon isa-isa tsaka ko inilagay sa basket sa loob ng banyo.

Pagkalabas ko ng toilet ay lahat sila nakatingin sa akin kaya halos mapaatras ako. I unconsciously checked myself and damn! Nakabathrobe nga lang pala ako! And Dark was just on his towel! And our clothes were shattered everywhere awhile ago! Alam ko na kung ano ang ibig sabihin ni Chase sa sinabi niya kanina!

Damn damn damn! They think we did that ! Shit!

Wala sa sariling napatingin ako kay Tyler. Nagtatagis ang mga bagang niya habang halos nag-aapoy na ang mga mata sa poot. Nasulyapan ko rin ang kamao niyang namumuti na sa tindi ng pagkakakuyom. His body is shaking in rage.

Napalunok ako bago ko pinilit ang sariling makalikha ng pangungusap.

“

I-I

had

already

eaten

Kayo

lang

kumain

I’ll

just

stay

here

.“

Pagkatapos kong sabihin iyon ay mabilis akong pumasok sa kwarto ni Dark at doon nagkulong. Napasandal ako sa pinto at napahawak sa dibdib kong dumadagundong.

D-mn! What the hell just happened?!

I tightly closed my eyes. Everything’s getting out of hand. And I don’t know what the hell I should do.

I let out a big sigh. Nang marinig ko na ang pagsara ng pinto sa labas ay dumilat na ako. I think they already left.

Umalis ako mula sa pagkakasandal sa pinto para dahan-dahan iyong buksan at sumilip. Namilog ang mga mata ko nang bumungad sa akin si Dark na naka-crossed arms. Napaayos ako ng tayo.

“H-Hindi

sumama

kanila

?“

“And

you

think

I could

with

them

wearing

just

towel

cover

myself?“

Doon ko lang napagtanto na nakatuwalya nga lang pala siya at nagkulong ako dito sa kwarto niya eh narito yung mga damit niya.

Pagak akong napatawa. “

nga

pala

.“

Lumabas na ko ng kwarto niya. Siya naman ang pumasok doon at kaagad nagtungo sa may drawer. Kumuha siya ng ilang damit doon at binato sa akin na nasalo ko naman.

“

Iyan

muna

suotin

.“

Tumango ako at tahimik na lang na nagtungo ng banyo para suotin ang binigay niya.

Damit niya ang mga iyon kaya maluluwag sa akin. Pero ayos lang naman, babalik din naman na ako sa kwarto ko para magpalit na. Kaya pagkatapos magbihis ay nagpaalam na ako kay Dark bago ako tuluyang umalis sa hotel room niya. Pagkabalik ko sa akin ay kaagad din akong nagpalit bago humilata sa kama.

Alam kong babagabagin lang ako ng mga pangyayari kaya mas pinili ko na lamang ang matulog. I don’t want to stress myself. I came here in the Philippines to relax, not to experience nonsense shits.

I closed my eyes, only to see Tyler’s raging in anger form awhile ago. Kaagad akong napadilat at napamura. Kitang-kita ko kung gaano siya kagalit kanina, ngunit nagawa niya pa ring pigilan ang sarili niya. But how about now? Ngayong hindi ko na siya kaharap at nakikita, pinipigilan niya pa rin kaya ang galit niya? Is he–

Napagtanto kong iniisip ko siya kaya napapadyak ako. Inis akong humarap sa kabilang dako ng kama at mariing pinikit ang mga mata. I forced myself to sleep and it took me awhile before I succeeded.

I fell asleep soundly. Napasarap ang tulog ko kaya maggagabi na nang magising ako. Kaagad akong napabangon at napatingin sa orasan na nasa gilid. 6:13. It’s already 6:13 pm. Nagising ako dahil sa pagkalam ng aking sikmura. I’m already hungry.

Inalis ko ang kumot na bumabalot sa aking katawan bago nagbihis. Isang puting shorts at fitted long sleeves lang ang sinuot ko bago ako bumaba ng hotel. Now I’m looking for a good place to eat.

Inilibot ko ang aking paningin. At sa may bandang dulo ay may nahagip ang mata ko, para iyong ilaw sa isang partikular na lugar.

Is that a restau? Sakop pa ba iyon ng resort na ito? Malamang, pero bakit parang medyo malayo na ang isang iyon mula dito? Oh well, paniguradong kakaonti lamang ang tao doon dahil may kalayuan. Iyon ang gusto ko, kakaunting tao, kakaunting atensyon. And so I started walking towards that restau.

Medyo madilim ang daan pero safe naman, I guess. Wala naman sigurong masasamang loob dito? This resort should have a high class security since hindi basta-bastang tao ang mga nandito, hindi ba? Right. I shouldn’t overthink.

But I am just quietly walking when suddenly, a consecutive sounds filled my ears. Napahinto ako at naging alerto sa paligid.

Is anyone there?

Hindi pa rin tumitigil ang sunod-sunod na tunog na iyon. I can’t determine what kind of sound that is. But I can determine where.

Sinundan ko kung saan nagmumula ang mga kakaibang tunog na iyon. At habang palapit ako nang palapit, nakakarinig na rin ako ng boses ng tao.

“

Fuck

!“

My body froze because of what my eyes are witnessing right now. It was Tyler, who keeps on punching and punching a tree.

“

Fuck

life

Fuck

Damn

!“

Hindi ko alam ang gagawin ko. Kahit madilim, kahit medyo malayo pa siya sa akin, kitang-kita ko pa rin ang dugong dumadaloy sa kamao niya dahil sa walang sawa niyang pagsusuntok sa puno. Kitang-kita ko ang pwersa sa bawat suntok na pinakakawalan niya, kitang-kita ko ang gigil, kaya sigurado akong napakasakit non.

Pero mukhang hindi siya nasasaktan ni katiting. He just keeps on shouting and hurting himself.

D-mn! Anong gagawin ko?! Should I stop him? Or should I just walk away and act like I didn’t see anything? I don’t know! I should just let him be, right?

“

Aren’t

you

going

to stop him?“

Halos mapatalon ako nang may biglang nagsalita sa likod ko. I immediately turned around and saw Tyron intently staring at me.

Napaawang ang bibig ko para magsalita pero isinara ko din iyon. I also don’t know what to say.

“

What

? Are you just going to stand here and

watch

him

bleed

?“

“

W-Why

not?

You

stop

him,

you’re

his

brother

.“

Napatitig ito sa akin. Hindi ko maiwasang mapaiwas ng tingin. Mula sa gilid ng mata ko ay nakita ko na lamang siya na napailing bago siya nagtungo kay Tyler na hindi pa rin tumitigil hanggang ngayon.

“

Fvck

! This

isn’t

fvcking

happening

!“

I just watched as Tyron caught Tyler’s hand before it even land on the poor tree. Kaagad napatingin sa kanya si Tyler.

“And what do you think

you’re

doing

Hurting

yourself

will

nothing

just

so you know.“

Inis na binawi ni Tyler ang kamay. Hindi siya nagsalita, pero mabibigat ang paghinga niya tanda ng pagtitimpi.

D-mn. Dapat na akong umalis diba? I shouldn’t watch them. They’re not my business. Pero ayaw gumalaw ng mga paa ko. I can’t help but to curse myself.

Naging tahimik ang buong paligid. Walang nagsasalita. Up until now, Tyler doesn’t have an idea that I’m here, silently watching them.

Akala ko wala nang may balak magsalita, pero si Tyler din ang bumasag ng katahimikan.

“I

don’t

care

she’s

already married.“

Napalunok ako nang marinig ang sinabi niya. I-Is he pertaining to me? I-I think not, and I hope not.

“You

still

want

her?“ Asked Tyron.

Tumingin sa kanya si Tyler, there’s an expression on his face I couldn’t explain. “

You

know

I never

stopped

wanting

her.“

Nahuli ko ang hininga ko kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko. Please tell me he’s not referring to me.

“

Then

go get her.“

Nanlaki ang mga mata ko nang tumingin sa akin si Tyron, sinundan ni Tyler ang tingin niya kaya bumagsak iyon sa akin. Napaatras ako ng isang beses.

They’re now both staring at me.

G-Get me? Fuck!

Kung kanina, ayaw gumalaw ng mga paa ko, ngayon kusa iyong gumalaw para tumalikod at tumakbo paalis.

Isa lang ang nasa utak ko ngayon. And that is to get the hell out of here.

Those twins are insane!

Kabanata XLIV

Hingal na hingal ako nang makabalik ako sa hotel room ko. Malakas ang kabog ng dibdib ko at ramdam na ramdam ko ang pagtulo ng mga pawis sa aking sentido gawa nang mabilis kong pagtakbo.

I had never ran that fast again before. Yes, I jog, but not like that. Not that fast.

Huminga ako ng malalim nang unti-unti nang bumabalik sa normal ang aking paghinga. Pero ang kabog ng dibdib ko ay ganoon pa rin. Mabilis pa rin at napakalakas.

Pumikit ako ng mariin at pinilit kalmahin ang sarili.

You have nothing to worry about Zarina. Dark is here, as if he’ll let you be captured by a psycho.

Dumilat ako at napagdesisyunan na lamang na umorder ng pagkain at huwag nang lumabas. That’s a better idea than eating outside. Kaya ganoon nga ang ginawa ko. I ordered dinner, and as I patiently wait, I’m scanning my emails.

Akala ko walang problema, ang inaasahan ko ay wala, pero kaagad akong napabangon mula sa pagkakahiga sa kama nang mabasa ang isang email galing sa aking sekretarya. Nakasaad doon na natataasan na kami ng kabilang kompanya, kaunti na lamang at mahihigitan na nila kami.

I remember Kiv. Sa sabado pa iyong kondisyon niya. Ilang araw na lang din naman iyon but heck! Magagawa ko pa ba iyong kondisyon niya gayung may natuklasan ako kanina?!

Pabagsak muli akong humiga sa kama. Problema na naman! Alangan namang magtungo ako sa bahay niya samantalang alam kong malaki ang posibilidad na may binabalak siya sa akin? Kung maaari nga ay ayaw ko nang magtagpo pa ang mga landas namin, tapos ako pa pala ang lalapit sa kanya sa Sabado? It’s like a prey approaching its own predator! And that’s absolutely insanity!

I screamed in frustration. What am I suppose to do?!

The ringing of the doorbell suddenly caught my attention. Tamad akong tumayo at tumingin muna sa peephole. I’m not going to repeat the same mistake I did earlier. Nang makumpirma kong iyon talaga ang magdadala ng inorder kong pagkain ay kinuha ko muna ang wallet ko bago ko binuksan ang pinto.

I reached for the food and gave him the exact amount of price before closing the door.

Sa kama ako kumakain nang biglang tumunog ang phone ko. I received a message from Dark, he told me that we’re leaving at exactly 9pm. Napatingin kaagad ako sa orasan. I still have 2 hours. I wonder where we would go. Nagkibit balikat na lamang ako at nagpatuloy sa pagkain.

Pagkatapos kumain ay inayos ko na ang mga gamit ko para sa pagalis namin. I am busy doing that when again, the doorbell rang.

My forehead formed a knot, I am expecting no one. Maybe it’s Dark? Or maybe the hotelkeeper? Tutal paalis na kami, baka balak nang ligpitin ang kwarto.

To confirm my thoughts, I went to the peephole to see who came.

Mas napakunot ang noo ko nang makita ang kaninang nagbigay ng order kong pagkain sa akin. Parehas kasi sila ng uniporme. Why is he here again? Napatingin ako sa pinagkainan ko na nasa kama. Oh, that’s why. Hindi styro ang binigay sa akin kundi plato, their restaurant’s plate, and now they need to get it back. Oh okay.

I opened the door, the guy is now wearing a cap unlike earlier. Pero parang… Mas lumaki yata ang katawan niya? Mas naging matipuno? I tried to look at his face but it was being covered by the black cap he’s wearing.

“

…

You’re

here

get

the

plates

Uhm

…

Wait

here

Kukunin

lang

.“

Tumalikod na ako para pumunta sa kama kung nasaan ang pinagkainan ko. I was picking the used plates when I heard the door loudly closed. Kaagad akong napalingon. My eyes widened at hindi ko napigilang mabitawan ang mga hawak na plato nang makitang pumasok na iyong lalake kanina!

What the fuck! Luckily the plates didn’t broke due to the carpeted floor but heck! What is he doing here?! Why did he enter my place?!

Nagsimula itong maglakad papalapit sa akin dahilan para bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa takot.

“S-Stop

right

there

! D-Don’t

you

ever

get

near

!“ My voice is shaking.

Pero hindi ito nakinig. Patuloy pa rin itong lumalapit. Kaagad akong tumakbo sa kabilang parte ng kama. Kaya ngayon ay nakapagitan ang kama sa aming dalawa. Damn! Nasa likod niya ang pinto paano ako makakatakbo roon?!

I watched him as he pick the plates. Pero isa ang nakapukaw ng pansin ko… Iyon ay yung… duguan niyang kamao.

Lumakas pa lalo ang kabog ng dibdib ko… Oh God. P-Please don’t tell me h-he’s…

Hindi ko pa rin alam ang gagawin ko nang nagtungo siya sa counter para ilapag doon ang mga pinagkainan kong pinulot niya. But I took that chance… I took that chance to run towards the door. But f-ck! Bago ko pa man maabot ang doorknob ay naramdaman ko na kaagad ang pagpalupot ng dalawang matipunong braso sa aking bewang.

Binuhat niya ako para ipaharap sa kanya kaya kaagad kong pinaghahampas ang dibdib niya.

“

Let

go!“

But he held me so tight and so close. Magkadikit na magkadikit na ang katawan namin, hindi ako makawala dahil sa braso niyang mahigpit na nakapirmi sa ibabang likod ko!

“

will

call

the

police!

You

–

!“

Parang naputol ang dila ko nang gamit ang isa niyang kamay, ay mabilis niyang inalis ang sombrelong suot, revealing me his face.

He stared at me. And I did the same. Masyadong malapit ang mukha namin sa isa’t isa, para akong napipi ng dahil don.

His face… That I’ve been touching before without a second thought. That I’ve been staring before due to its godly features. His eyes… Which I loved the most, his pair of blue eyes that makes me drown everytime I stare deep into it. His–

“

Zafina

…“

Isang tawag niya lang sa pangalan ko, at tila nagbalik kaagad ako sa realidad. Akmang itutulak ko siyang muli pero hindi niya pa rin ako pinakawalan. Dala na rin ng aking panghihina sa hindi ko malamang dahilan ay hindi na ako nakapagprotesta nang haplusin niya ang mukha ko.

“I

miss

you

…“

Mahina ang boses niya ngunit dinig na dinig ko ang matinding pangungulila roon.

Tila mas lalo pa akong nanghina. Nangatog ang tuhod ko kaya napakapit ako sa unipormeng suot niya.

“

Let

…“ Iyon lang ang tanging nasabi ko. Muntik pang manginig ang boses ko.

Umiling siya at pinagdikit ang noo namin.

“

Let’s

talk

please

.“ I felt his hot breath fanning my lips. “I’m

dying

with

you

Please

“

Napalunok ako at umiwas ng tingin. Hindi ko kayang titigan ang mga mata niyang nagsusumao sa akin.

“

We’re

leaving

hour

You

better

make

this

talk

quick

.“ Pagsuko ko.

Humiwalay ako sa kanya, nakahinga ako ng maluwag nang hayaan niya ako. Umupo ako sa sofa dahil hindi pa rin naaalis ang panghihina ng mga tuhod ko.

Palihim akong huminga ng malalim. I want to calm my whole system who are all out of function right now. Damn.

“

What

you

want

talk

about

Wala

naman

akong

naaalala

dapat

nating

pagusapan

.“

Tumingin ako sa kanya. Tumitig lang siya sa akin habang nakatayo pa rin sa kanyang pwesto.

“

Did

you

eat

well

?“

I pursed my lips together. He didn’t answer my question.

I, again, took a deep breath. Patience, Zarina. Patience.

“

Yes

did.“

Napahagod ang tingin ko sa kanya. Napakunot ang noo ko nang may napagtanto. Suot niya ang kaninang suot ng lalakeng nagdala ng pagkain sa akin. Kung ganoon, paano niya nakuha ang unipormeng yan? Did he blackmailed that guy?

“

What

did

you

the

restaurant’s

crew

?“

Tumingin ako sa mga mata niya. His expression remained static.

“

Gave

him

punch

the

stomach

send him to sleep.“ Parang wala lang na sabi nito.

Nanlaki ang mata ko. Nanakit siya para lang makuha ang unipormeng yan?!

“

What

Was

even

necessary

hurt

him?!“ I shouted in mixed irritation and frustration.

“If it

means

being

with

you

yes

.“ he answered without blinking. “

I’m

willing

hurt

anybody

even

myself

that

costs

being

with

you

the

end

.“

I saw something crossed in his eyes, I couldn’t name it. Para bang may laman ang bawat salitang binitawan niya. Or is it just me?

But I immediately filled my mind with bitterness. He talks like he had already hurt himself just to be with me. I smiled sarcastically in my mind. As if he would do such thing, he would never.

Kaagad akong naalerto nang magsimula siyang maglakad palapit sa akin. Napaayos ako ng upo, lalo na nang tumabi siya sa akin. What the hell? Ang luwag-luwag ng couch tatabi pa siya sa akin?

Mabilis akong tumayo para lumipat sa single seater na upuan sa harap. Pero pagkatayo na pagkatayo ko pa lang hinila na agad ako ni Tyler kaya bumagsak ako sa kanyang kandungan!

“

What

the–

?!“

“

Shh

just

let

Please

.“

Hindi ako nagpatinag. Pinilit ko pa ring tumayo. Pero hinigpitan niya lang ang hawak sa akin kaya kahit anong gawin ko ay hindi ako makawala!

Nakatalikod ako sa kanya kaya ramdam na ramdam ko na ang init ng kanyang dibdib sa aking likod, maging ang init na dala ng kanyang palad sa aking maliit na bewang ay ramdam ko rin.

I’m struggling to get away from him but everytime I do, his grip on me is just tightening more and more. Ugh! Sa huli ay sumuko na lang din ako. Naisip ko rin kasing kailangan kong maging komportable sa kanya, para hindi na ako mahirapan pang puntahan siya sa Sabado at magawa ang pinapagawa ni Silvestre. Right.

I let out a sigh as a sign of my defeat. For the sake of my company, I will let him do this.

“I

miss

being

this

with

you

.“ he suddenly whispered .

“

But

also

wonder

why

you

have

different

room

with

Dark

.“

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya. Oo nga! What everyone think is Dark and I are married! And so I need to act that we’re really are!

Mabuti na lamang at nakatalikod ako sa kanya kaya hindi niya nasaksihan ang pagkagulat sa mukha ko kanina. Napalunok ako bago nagsalita. I need a damn excuse.

“W-We just

had

little

argument

awhile

ago,

kaya

kumuha

ako

panibagong

room

para

sarili

Ayaw

muna

siyang

makausap

But

before

magkasama

naman

kami

kwarto

, I am

sure

you

know

that

You

saw

us.“ Humina ang boses ko sa huling sinabi ko.

I know he knows what I’m pertaining to. It’s the happening earlier this morning.

Naramdaman ko ang kanyang kamay na humigpit ang pagkakahawak sa bewang ko. Naramdaman ko rin ang pagbigat ng hininga niya sa likod ko. And that only means one thing, nagtitimpi siya.

Napalunok ako. Damn watch your words, Zarina! I warned myself. Minsan pa naman ay nawawalan ng kontrol ang lalakeng ito kapag nagagalit and if that happens now, I’ll be in big trouble.

Para makaiwas ay sinubukan ko muling tumayo. Pero ipinaikot niya ang kanyang braso sa aking tyan para hindi ako makawala. I groaned in frustration.

“

Can

you

please

let go of me now?“ Naiinis kong sabi. “

Dark

won’t

like it

sees

this

position.“

“

The

hell

care

don’t

even

mind if he

sees

us fucking

and

moaning.“

“

You

fucking

maniac

! Damn

you

!“

“

don’t

curse

that

much

before

.“

Natigilan ako sa sinabi niya. Nagtagis ang bagang ko.

“

Kung

ang

hinahanap

pala

ang

dating

Zafina

wala

siya

.“

Akmang tatayo na ako pero mas hinigpitan niya ang kanyang hawak sa aking magkabilang bewang. He pulled me closer.

I felt his thumb drawing little circles on my waist, like he’s calming me down. Pero imbis na mapakalma ako no’n ay nakaramdam pa ako ng bolta-boltaheng kuryenteng pumapasok sa katawan ko dahil sa ginagawa niya. Shit.

“

, my

Zafina

isn’t

gone

She’s

here…

with

.“

Naramdaman ko ang isang kamay niyang humawak sa tyan ko habang ang isa ay nasa bewang ko pa rin. I can feel his warm hand resting on my stomach.

“

Tyler

she’s

gone–

“

Natigilan ako nang maramdaman ko ang mababaw na pagdampi ng kanyang mga daliri sa gilid ng aking leeg. Hinawi niya ang buhok ko sa likod at inilagay iyon lahat sa kanang balikat ko, making my nape exposed to him.

“

What

were

you

saying

?“ his voice was low, so husky.

And I almost shiver when I felt his hot breath fanning my nape. His hand on my stomach started massaging in its spot, lightly and slowly. I automatically gulped.

“

I’m

saying

that… T-The

Zafina

you’re

talking

about

–

“

My breathing hitched when I felt his soft lips touched my nape lightly. Ibang kiliti ang dala noon sa akin, lalo na nang nagsimulang gumalaw ang kanyang labi roon. Damang-dama ko ang bawat dampi ng kanyang labi at mainit na hininga sa aking balat. My heartbeats immediately raced.

“

What’s

with

the

Zafina

I’m

talking

about

?“ He asked in a very low tone, not stopping from what he’s doing.

His hand inserted on my top, kaya ngayon ay wala ng telang sagabal sa pagmamasahe niya sa aking tyan. Ramdam na ramdam ko na ang mismong kamay niyang gumuguhit ng malaking bilog sa aking tyan. My breathing became heavy. My eyes shut close.

Hindi ko namalayang unti-unti na akong napapasandal sa kanyang dibdib. Hanggang sa tuluyan nang nakasandal ang aking likod sa kanyang dibdib habang ako’y nakakandong sa kanya.

Pumunta ang kanyang isang libreng kamay sa aking pisngi upang ipaharap ang aking mukha sa kaliwa. His kisses on my nape crawled up to the side of my neck. He’s sucking my skin tenderly that I couldn’t help but to feel the heat slowly creeping into me.

“Answer me

Zafina

, answer me.“

I tried remembering his question. He’s too destructive I almost forgot his question.

“T-The

Zafina

you’re talking about… S-She no longer e-exist.“

Sinubukan ko pang dugtungan ang sinasabi ko pero nang maramdaman ko ang kamay niya sa tyan ko na unti-unting bumababa para pumasok sa aking pang-ibaba ay nanatili na lamang nakaawang ang aking labi imbis na magsalita pa.

“

She

longer

exist

How

can

you

say

Hmm

?“

Nang umabot ang kanyang kamay sa aking puson, ay muli iyong umakyat pabalik sa aking tyan. Bumaba muli sa aking puson, at umakyat muli sa aking tyan.

“

she

longer

exist

Zafina

longer

exist

how

come

she’s

still

here

with

?“

Nag-iiwan ng kakaibang bakas ng init ang nadadaanan ng kanyang mga makasalanang daliri. Dahilan upang unti-unting bumuka ang aking mga hita. Hot liquids started dripping down between my thighs. Damn, I’m wet.

“

I-I’m

not

your

Zafina

anymore

…“ I answered with all my might despite the sensation I’m torturing from.

His lips went to my earlobe to gently suck it before answering.

“

You

are

…

Because

you’re

not

you

won’t

give

kisses

.“

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa sinabi niya. Kaagad akong napadilat.

“

Zafina

always

give

to my

kisses

, no

matter

how mad she is,

she

always

does

Always

.“ madiin niyang bulong sa aking tenga.

Para akong napapasong lumayo sa kanya. Tila naman inaasahan niya na lalayo ako sa kanya dahil sa sinabi niya, dahil pagkaharap na pagkaharap ko sa kanya ay isang matagumpay na ngisi ang nakaukit sa kanyang labi.

“

Zafina

loves me that much she

couldn’t

resist

me.“

Napakuyom ang kamao ko. Parang apoy na nagliyab ang damdamin ko dahil sa sinabi niya.

“

That

was

before

!“

“

really

?“

Mas lalo akong nainis dahil sa mapaglarong ngising hindi maalis-alis sa kanyang labi, na tila ba siyang-siya siya sa nangyari. Habang ako, pakiramdam ko natalo ako dahil totoong bumigay ako! Fvck! How could I?

Pero hindi! Hindi pa rin ako papayag na maramdaman niyang tila nanalo siya!

“

Don’t

be too confident! Because

ever

I’ll

give

you again,

will not

because

love

it’d

because

lust

!“ Nakita ko kung gaano kabilis na napawi ang ngiti sa kanyang labi. “Hear me? Just pure

lust

Tyler

, not

love

. You know

why

Because

don’t

love y–“

I was caught off guard when he suddenly stood up. Napaatras kaagad ako dahil sa nakakamatay niyang tinging ipinupukol sa akin.

“

You’re

just

blinded

anger

! But you

still

love me! I know you still love me,

Zafina

!“

“

c’mon

, Tyler

Don’t

act as if

you

know

feelings

than

! Because I’m sure,

clearly

don’t

love

yo–

“

Please

don’t

say

“ Hindi ako nakagalaw nang mabilis siyang lumapit sa akin at yumakap sa bewang ko. Ibinaon niya ang kanyang mukha sa leeg ko at sa nagsusumaong boses ay nagsalita siya. “

It’ll

break me more if

you’ll

say

those

words.

I’m

tired

breaking

again and again.

Please

don’t

crash

me more.

hurts. It fucking hurts so much.“ Humigpit ang yakap niya sa akin. Tila ayaw akong pakawalan, tila takot na takot na mawala ako.

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam ang dapat sabihin.

I can feel his trembling lips against my neck and that just proves how much he’s trying his best not to breakdown.

Mariin akong napapikit. “

Tyler–

“

Baby

please

.“ Pumiyok ang boses niya. Mahina ang boses niya ngunit dinig na dinig ko ang takot at matinding hinanakit doon. Inalis niya ang pagkakabaon ng mukha niya sa leeg ko para ipatong ang noo niya sa akin habang ang dalawang palad niya ay ikinulong ang magkabilang pisngi ko. Pati kamay niya ay ramdam ko ang panginginig. “Please baby

don’t

say it. Have mercy on me.“

Dumilat ako at bumungad sa akin ang napakalapit na mukha ni Tyler sa akin. May ekspresyon siyang ngayon ko lamang nakita. Before, he looks so cold, so untameable, and so intimidating as hell. But now… He looks so weak… So vulnerable… And so fragile. Nakapikit siya ng mariin habang nakakunot ang noo at nanginginig ang labi.

Hindi ko kinaya ang nakikita kong matinding hinagpis sa kanyang mukha kaya pinili ko na lang na pumikit.

“

Baby

… Please take me back.“

Tila tumigil lahat sa pagkilos ang aking mga sistema sa sinabi niya. Napakagat labi ako sa halo-halong emosyon na nararamdaman. I’m feeling too much, this is too much.

Nagpakawala ako ng malalim na hininga. Unti-unti kong inabot ang dalawa niyang kamay na nakahawak sa magkabilang pisngi ko, hindi para hawakan iyon, kundi para unti-unti iyong alisin sa akin.

“

have

to go,“ mahinang sabi ko.

Nang maramdaman niya ang tangka kong paglayo ay muli na naman niya akong niyakap ng pagkahigpit-higpit. Ang mukha niya ay muli na namang bumaon sa leeg ko.

“No,

please

don’t

go.“

“

You

r time

over

Tyler

. I have to go now.“

But instead of letting me go, his hug tightened even more. Mas isiniksik niya pa ang mukha niya sa leeg ko. Dikit na dikit na kami sa isa’t isa, kaya sinubukan ko siyang itulak sa balikat niya but it was no use. I have to leave now bago pa magtaka si Dark kung bakit wala pa ako, mag-aalas nuebe na, baka maisipan pa niyang pumunta rito. I can’t let him see Tyler here in my room, worse, in this kind of situation. I need to think of another way.

I reached for Tyler’s cheeks, inalis ko ang mukha niya sa leeg ko para ipatingin siya sa akin, na hindi ko alam kung pagsisisihan ko ba dahil ganoon pa rin ang ekspresyon niya sa kanina, and I hate seeing that expression on him. He looks like a lost kitten. I can’t help but to caress his face.

“

We’ll

see each other on

Saturday

that’s

when

your

birthday

is, right?“ I felt him stiffened because of what I’ve said. If that’s because we’ll be seeing each other on Saturday, or perhaps he was surprised I remembered his birthday, I don’t know. “

I’ll

contact

you, okay?“

I caressed his face one last time bago ako tuluyang lumayo sa kanya. Nakahinga ako ng maluwag nang pakawalan niya na ako. Kaagad akong nagtungo sa may closet para kunin ang maleta ko sa gilid no’n. I made sure I got all my things before I went for the door. Aabutin ko na ang seradura nang matigilan ako. Nilingon ko si Tyler at nakitang naroon pa rin siya sa pwestong pinag-iwanan ko sa kanya. Nakatitig lamang siya sa akin.

Napabuga ako ng hangin bago siya muling tinalikuran. Binuksan ko na ang pinto at tuluyan nang lumabas at iniwan siya roon. Naghihintay na sa akin si Dark sa lobby nang makarating ako roon. May kumuha na ng maleta ko sa akin habang naglalakad palapit sa akin si Dark.

“

Let’s

go?“ anyaya nito kaagad.

“

Mauna

I’ll

just

go to the

powder

room

.“

“

Alright

. Be quick.“

Tumalikod na ito sa akin at nauna na ngang nagtungo sa parking lot. Habang ako ay nagtungo naman sa pinakamalapit na banyo para ayusin ang aking sarili. Hindi ko natignan ang sarili ko kanina sa salamin kaya ngayon ko gagawin. Ayokong ipahalata kay Dark na may nangyari kanina kaya kailangan kong magpanggap na ayos na ayos lamang ako sa harap niya. He’s a psychiatrist so I need to act more effectively.

Nang matapos ay kaagad na rin akong lumabas. Naglalakad na ako sa may dalampasigan, madadaanan muna kasi ito bago tuluyang marating ang parking lot. Madilim na ang paligid. Tanging ang buwan at ang kulay kahel na ilaw galing sa mga nakahilerang poste na lamang ang nagbibigay ng ilaw sa paligid.

Malapit na ako sa may parking lot nang makarinig ako ng boses na biglang umalingangaw sa tahimik na paligid. Wala sana akong balak pansinin iyon ngunit nanggagaling mismo sa harap ko ang ingay na iyon. Napatigil ako sa paglalakad. Hindi kalayuan sa akin ay natanaw ko ang isang batang babae kasama ang ina siguro nito. Tumatakbo ang bata habang nakaangat ang dalawang kamay sa ere. Sa kanya nanggaling ang ingay nang tumili siya ng tila sabik na sabik. Habang ang kanyang ina ay tumatawang pinagmamasdan siya.

Parang kinurot ang puso ko sa natanaw. It really pains me seeing a mother with her child. I should’ve have a child by now already, too. But because of that tragedy…

Umiling ako at pilit inalis iyon sa utak ko. Hindi ko na dapat isipin pa iyon, masasaktan lamang ako.

Tatalikod na sana ako pero hindi ko nagawa nang nakita kong may taong sumalubong sa tumatakbong batang babae. Binuhat nito ang bata at iniangat sa ere bago sinalo. Malakas na napatawa ang bata bago umakap sa leeg ng lalakeng bumuhat sa kanya.

Napaatras ako. Kahit madilim ay hindi naging hadlang iyon para hindi ko makita kung sino ang lalakeng iyon. Kung kanina ay tila kinukurot ang puso ko, ngayon ay parang pinagsasaksak na iyon ng paulit-ulit.

What is the meaning of this?

“

How’s

baby

?“

“

Dada

!“ Iyon lang ang naging tugon ng bata. Marahil ay hindi pa ito nakakapagsalita ng maayos dahil sa edad nito.

Napatawa ang lalake sa naging tugon nito at pinugpug na lamang ng halik sa pisngi ang bata na kinahagikgik nito.

Nanginig ang labi ko. Lalo na nang makalapit sa kanila ang babae na kanina’y kasama ng batang babae. Ngayong natignan ko na ito ng mabuti, doon ko napagtanto na kilala ko ang babaeng iyon…

Jamaica

…

Nakangiti itong lumapit sa lalakeng kanina lamang ay kasama ko at nagmamakaawa sa akin. Bumaling sa kanya ang lalake at nakita ko kung paano mas lumaki ang ngiti nito.

Muli akong napaatras. Para na akong babagsak dahil sa panghihinang nararamdaman ko.

K-Kung gaano siya kawasak kanina… Ganoon siya kasaya ngayon… I-Is he playing with me?

Bumigat ang dibdib ko. Para akong mawawalan ng hininga sa bigat na nararamdaman ko.

What I’m seeing right now, is what I didn’t expect that will still hurt me… Tyler, with her daughter in his arms, together with Jamaica. Laughing altogether. Smiling altogether. So fucking happy altogether.

Nanlabo ang paningin ko. And I thought I already got over him…

“

Light

?“

Napakislot ako nang may tumawag sa akin. Kaagad akong napalingon at nakita si Dark na nagtatakang nakatingin sa akin.

“

What

are

you

still

doing

here

Babalikan

sana

kita

dahil

ang

tagal

mong

dumating

.“ Nakakunot noong pahayag nito.

Pilit kong nilunok ang bara sa aking lalamunan. Mukhang hindi niya nakita ang nakita ko.

“

N-Nothing

Let’s

.“

Nauna na akong naglakad sa kanya kahit ramdam na ramdam ko pa rin ang panginginig ng tuhod ko. Sumakay na ako ng kotse, sa harap ay may driver kaya sa backseat kaming dalawa ni Dark.

Nang sumakay na rin si Dark ay kaagad nang umandar ang sasakyan. Sinulyapan ko si Dark sa tabi ko at nakitang nakandal ito sa headrest at nakapikit, mukhang balak muna nitong matulog. Sunod kong sinulyapan ang driver, diretso lamang ang tingin nito sa daraanan.

Napalunok ako. Nang makasiguro akong walang nakatingin sa akin, na walang nakakakita sa akin, na walang makakasaksi sa sakit na nararamdaman ko, ay doon ko hinayaang umagos ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan. Para iyong gripong umagos mula sa mata ko. Mariin kong kinagat ang ibabang labi ko para supilin ang hikbing gustong lumabas sa akin.

Muling umulit sa utak ko ang naging buong pag-uusap namin ni Tyler kanina. Hindi ko mapigilan ang pagkuyom ng mga kamao ko.

How can he say he’s hurting? How can he say he’s tired of breaking again and again? How can he plead to me to take him back? How can he where in fact he already has his own family?! How can he show how devastated he is to me when all along the truth is he’s already so damn happy with his family?!

He’s such a fucking great actor! At naiinis ako sa sarili ko dahil muntik na naman akong maniwala sa kanya! Muntik na naman akong nahulog sa patibong niya! I almost lost again!

But damn! Who am I fooling? I didn’t almost lost again! I really lost once again!

I closed my eyes and leant against the headrest, tears still strolling down my face.

I know… Natalo na naman ako.

Dahil kung hindi, hindi ako muling masasaktan ng ganito…

I bit my lip, hard.

How

could

you make me feel this way again, Tyler? How could you?

Thoughts

Please

comment

down

Kabanata XLV

Days had passed. Dark and I are peacefully living here in Manila. I actually don’t know his plans yet; where we would go next, or how long we would stay here more in the Philippines. I don’t know but it seems like he’s busy about something important so I just let him be. Kung may plano naman na siya ay siguradong sasabihin niya sa akin.

I glanced at the clock beside me, it’s already one in the afternoon yet I’m still here in my bed, lying lazily, I haven’t even had my lunch nor breakfast yet. Umalis si Dark kaya walang magpipilit sa akin para kumain.

Napabuntong hininga ako. Today is Saturday. The day I’m supposed to go to him. Yes, just supposed . Dahil hindi ko na iyon gagawin ngayon. Hell will freeze first bago ako magpakita sa kanya.

Bahala nang maangasan kami ng karibal kong kompanya, marami pa namang paraan para muli kaming makabawi. I just don’t wanna see him anymore.

Kumulo ang tyan ko kaya napagdesisyunan ko nang bumangon. May pagkain na sa mesang paniguradong hinanda ni Dark kanina kaya hindi ko na kailangang magluto pa. So I satisfied my hunger by eating all of the foods served on the table.

After this, I don’t know what to do anymore. It’s boring to be left here all alone, but I feel lazy going out, too.

My phone’s ringtone suddenly filled the silence of the whole dining room. Napatingin ako roon na nakalapag lamang sa mesa habang kumakain ako. It was Silvestre…

I bit my lower lip. I’m sure he’s calling just to remind me of his stupid condition. Pero nakapagdesisyon na ako, I will never go to his place.

Even though today is his birthday…

And was our anniversary.

Pinilig ko ang ulo ko. Hinayaan ko na lang na magring nang magring ang phone ko hanggang sa nagsawa rin ang tumatawag do’n.

Just as I thought there would be no disturbance anymore, someone knocked at the door. Napakunot ang noo ko. Siguradong hindi iyon si Dark dahil hindi na kumakatok iyon dahil may susi naman siya, of course, this is his condo after all.

Tumayo na ako para tignan kung sino iyon. Sumilip ako sa peephole. At nang makita ko kung sino ang naroon ay literal na namilog ang mga mata ko. I immediately opened the door.

“

Axle

!“ Surprise is evident in my voice.

He grinned. He opened his arms wide, like waiting for my big hug which I obliged. He hugged me tightly, showing me how much he missed me. I hugged him back though I am still confused on why he’s here and how he found me. We didn’t had that much communication when I came here in the Philippines. So I never had a chance to tell him my whereabouts. So how did he able to find me?

Lumayo na ako sa kanya para tignan siya. His hands are still on my waist. Malawak siyang nakangiti, kumikislap pa ang mata niya habang nakatingin sa akin, like he’s really happy he got to see me now.

“

Why

are

you

here

?“

His smile quickly faded. He slightly pouted his pinkish lips. “

Don’t

you

want

here

?“

“

That’s

not

what

mean

! I’m

just

…

don’t

know

what

possible

reason

that

brought

you

here

.“ I honestly stated.

He smiled warmly at me, ang kamay niya’y pumisil sa aking bewang. “

You

…

You’re

the

reason

You

brought

here

.“

Tumawa ako at hinampas ang kanyang dibdib. “

Sira

Kailan

dumating

?“ I changed the topic.

“

Kadarating

lang

.“

“

Paano

nalamang

nandito

ako

?“

“

Your

brother

told

here

.“

Kaagad napakunot ang noo ko.

My brother… what?

“

Dark

told

you

here

?“

He nodded. “

was

calling

you

all

the

time

but

you’re

always

out

reach

tried

asking

your

brother

instead,

but

when

was

just

about

call

him

naunahan

niya

ako

told

here,

don’t

know

the

reason

why

wanted

here

but

since

he stated that you’re

here

Manila,

pumunta

lang

din

ako

dito

Iyon

din

naman

ang

dahilan

kung

bakit

siya

dapat

tatawagan

naunahan

niya

lang

ako

.“

He once again pulled me for a tight hug right after he finished explaining. Nagpatianod lamang ako dahil lumipad na ang isip ko sa sinabi niya. Dark was the one who told him to go here? But why? For business purposes? Perhaps. Iyon lang ang naiisip kong dahilan.

Nang humiwalay na siya sa akin ay naroon pa rin ang kanyang sinserong ngiti sa labi.

“

Can

out? You know, let’s

catch

up?“

“

Hindi

pagod

byahe

? You

flew

all

the

way

from

Philippines. I think you

need

rest

first

Axle

.“

Tumagilid ang kanyang ulo. “

But

missed

you

.“ Mahinang sabi nito.

Napabuntong hininga ako. “

Rest

first

Then

we’ll

out

later

tonight

.“

Mukhang hindi pa rin siya sang-ayon sa sinabi ko pero napipilitan na lang siyang tumango.

“Fine,” pagsuko nito. “

What

time

I’ll

fetch

you

here

.“

“

Where

are

you

staying

Dito

lang

kaya

magpahinga

Babyahe

naman

.“

“

I’ll

fine

itaas

unit

lang

ako

magi-stay

your

brother

bought

for

stay

.“

Muli na namang kumunot ang noo ko. Why did Dark do that? Axle has his own wealth, he can pay even for the most expensive hotel. Bakit kailangan pang bumili ni Dark ng condo? As if Axle will stay here for so long.

Kailan pa naging mapagbigay ang kapatid ko?

Despite the confusion, I just shoved it away. I’ll ask Dark later when he come home.

“Okay,” iyon na lamang ang tinugon ko kay Axle.

“

I’ll

come

down

here

hmm

how

’

bout

nine

the

evening

Let’s

bar

What

you

think

?“

“

Sounds

fine

with

me.“

Yes, bar, liquors, noise, those are probably what I need right now to remove all unimportant things in my head.

“

It’s

settled

then

I’ll

see

you

later

.“

He kissed my forehead goodbye. Hinintay ko muna siyang tuluyang mawala sa paningin ko bago ako muling pumasok sa unit ni Dark.

Niligpit ko ang kaninang pinagkainan ko bago ako naupo sa sofa. Eventually, muli na namang bumalik sa utak ko ang sinabi ni Axle tungkol sa ginawa ng kapatid ko. Hindi ako nakatiis at kinuha ko ang cellphone ko para tawagan siya.

This is something I don’t see everyday from Dark. He might have a reasonable purpose.

It took few rings before he finally answered. Hindi pa siya nakakapagsalita ay nagsalita na kaagad ako.

“

Where

are

you

?“

[

Doing

something

important

Why

? Does

Light

has

something

request

“

Nothing

just

have

something

ask

.“

[

What

it?]

“I

heard

that

you

bought

condo

unit

for

Axle

that

true

?“

[

guess

already

arrived

“

Yes

Now

answer

me.“

[

did

bought

him

unit

“

And

that

because

?“ Naiinip kong tanong.

[I ordered him to go here, might as well give him a place to stay, right?]

“

And

why

did

you

ordered

him

here

the

first

place

?“

[

give

you

accompany,

and

know

Axle

will

the

best

accompany

for

you.

I’ve

noticed

you’re

getting

bored

each

day

That makes sense. But still…

“

That

doesn’t

mean

you

have

buy

him

condo

.“ Nagdududa kong pahayag. “

Umamin

nga

akin,

Dark

May

gusto

kay

Axle

?“

[WHAT

THE

FUCK

?!]

Nailayo ko ang cellphone sa aking tenga dahil sa nakakabinging sigaw niya. Pinigilan ko ang matawa.

“

Naisip

lang

naman

Wala

kang

nakakasamang

babae

tapos

malalaman

lang

may

lalake

kang

binilhan

condo

unit

Lahat

naman

siguro

iisipin

—-

“

[

Stop

the

crap,

Light

“

Huwag

kang

mag-

alala

Tanggap

rin

naman

kita

—-“

[

said

stop

“

lahat

lalake

Axle

talaga

Sige

pwede

namang

ibalato

lang

siya

sayo

sabihin

lang

akin—-“

[

FUCK

Iyon lang at narinig ko na ang pagkaputol ng linya. Napatawa na ako.

I was just teasing him. Syempre kampante ako na lalakeng-lalake naman talaga ang kapatid ko. Masarap lang talaga siyang asarin. My day will never be complete without teasing my dear, hot-headed brother.

Naiiling na binuksan ko ang tv gamit ang remote control. Nag-indian seat ako sa sofa nang bumungad sa akin ang balita sa telebisyon. It was a weather forecast, stating that there would be a storm soon. Oh, then that means hindi pa talaga kami makakauwi gayung may paparating na bagyo.

Nagpatuloy ako sa panunuod. Kumain ako nang mag-alas sais na bago ako muling nanuod ng pelikula. Ganoon lamang ang ginawa ko hanggang sa sumapit ang alas otso.

Pinatay ko na ang tv para makapaghanda sa usapan namin ni Axle. Dark isn’t home yet, pero may spare key naman siya kaya ayos lang na umalis ako.

I took a quick shower then blow dried my hair. Dahil sa bar kami pupunta ay nagsuot ako ng black fitted, spaghetti strap na top, paired with my high waisted skirt na umaabot lang hanggang sa gitna ng aking hita. I wore black high heeled boots na umaabot naman hanggang sa ibaba ng aking hita. Then I preferred to put smokey eyeshadow on me, and a dark red lipstick.

I kind of look like… A completely different person. But that’s what I want tonight. I don’t want to be myself. I don’t want to be that stupid, reckless Zafina who always fall for a certain man’s trap. Tonight, I want to get wasted, but I know my limitations.

I reached for the door when Axle texted me that he’s already here. His bright smile is what I noticed first, he was about to greet me but then his words stopped in midair, his lips slowly parted as his eyes roam all over my body, from my face, down to my feet, then slowly got back at my face again. But his expression never changed, he’s still shocked because of my appearance, only that I can now see amusement in his eyes.

“

Wow

Zarina

You

look

…

Different

.“ He bit his lip. “Damn,

you

look

wonderful

.“

I lightly smiled. “You think

this

is just

fine

Uhm

…

Isn’t

too

…“ Pinilig ko ang aking ulo. Here comes the conservative Zafina. No matter how much I want to be a different person right now, there’s still hesitance deep inside of me.

“

You

don’t

have

worry

you’re

with

me.“

He offered his hand for me to hold. I released a deep breath before reaching it. It’s now or never.

As Axle drive, I feel something different. Pamilyar ang tinatahak naming daan ngunit hindi ko matukoy kung saan ko nakita ang lugar na ito. Hindi ako mapakali sa kinauupuan ko. Parang hindi ko yata magugustuhan ang pupuntahan namin kahit na kanina ay desidido naman akong magtungo sa isang bar para makalimot panandalian.

The car stopped as Axle declared that we already arrived in our destination. Kaagad akong tumingin sa bintana at ganoon na lamang ang pagharumentado ng puso ko nang mapagtanto kung saang bar iyon.

Kaya pala… Kaya pala pamilyar sa akin ang daan na tinatahak namin kanina! This is the bar where I used to work before! And… And where I first met Tyler!

Napapikit ako ng mariin. Of course, Axle will lead us here. This is his brother’s bar! Maxwell Black’s bar!

Bumukas ang pinto sa tabi ko dahilan para muli akong mapadilat. Hindi ko namalayang bumaba na pala si Axle at pinagbuksan ako ng pinto.

With a heavy heart, I got out of the car.

A smokey, loud place welcomed us when we entered the high end bar. It’s so noisy just as I thought it would be, just like a usual bar, pero hindi maipagkakailang angat ang bar ni Maxwell kaysa sa iba. His are more classy and modern, since his bar is only meant for powerful people, exclusively for them. You need to have a membership first before having the privilege to enter. But since I’m with the owner’s brother, I was free to enter without a membership card.

We sat in the bar stool, tutal dalawa lang naman kami. He immediately ordered us a drink, then faced me afterwards.

“

you

have

further

plans

here

the

Philippines

What

happened

your

talk

with

the

well-known

author

they

are

saying

?“

Thanks to the DJ who turned the music into a sensual one, the noise subsided and I can freely hear what Axle is saying without difficulty.

“

haven’t

asked

Dark

yet

about

our

plans

And

about

that

author

…“ Tumingin ako sa kopita ng alak na kalalapag lang ng bartender sa harap namin. “

Well

let’s

just

say

our

meeting

didn’t

end

well

.“

Iyon na lamang ang sinabi ko. I can’t tell him what really happened. I don’t want to. I’m not looking back.

“

,“ he tilted his head on the other side before staring at me. “

Bad

for

him

doesn’t

know

what

company

he’s

missing

.“

I tiredly grinned. Sa inumin ko lamang ako nakatingin, pinapaikot-ikot ko ang baso sa counter.

“

Let’s

just

respect

his

decision

.“

“

Yeah

whatever

his

decision

is.

bet

his

reason

behind is so

important

that he

chose

over

big

opportunity

.“

I almost smirked bitterly. I can’t believe Kiv is willing to reject my offer just because of his boss. Na kapag hindi ako pumayag sa gusto niyang kondisyon, hindi rin siya papayag sa gusto ko. Maybe his boss pays him so much that he doesn’t need to accept other company’s offer.

Pero iba naman ang magiging trabaho niya sa akin kung nagkataon. It’s about him being a certified writer! It’s not just about a simple job anymore, we’re already talking about passion here.

Or maybe his current job is also his passion? What? Being a secretary? I almost rolled my eyes.

Axle opened another topic and I was able to get along with it. Lagi naman, wala naman kaming naging pag-uusap na hindi ko nasasabayan. Axle’s easy to be with. He has this light, jolly aura. Though he could be serious at times. But he’s comfortable to be with once you get to know him more. He’s sweet, loving, and undeniably caring. Probably every woman’s ideal guy.

“

Let’s

dance

?“ Aya niya nang muling lumakas ang musika. It turned into an electronic one making the crowd wild. Maghahataing gabi na rin kasi.

“

Sure

,“ I accepted his hand then we went to the dancefloor.

It’s been awhile since I went to a party. Hindi rin naman kasi ako mahilig sa mga ganito, pero ito ang kailangan ko ngayon. I need to divert my mind or it might explode.

I raised my hands and started dancing with the beat, swaying my hips with my eyes shut close. I can feel Axle in front of me, also dancing with the beat. Our bodies crashing with each other due to the wild crowd, but I don’t mind. What I mind is the feeling of…

Napatigil ako sa pagsayaw at napadilat.

The feeling of being stared at.

Inilibot ko ang paningin ko sa paligid ngunit wala naman akong nakitang mali. Everyone’s still dancing like crazy.

“Is

there

something

wrong

?“ Naramdaman ko ang mainit na hininga ni Axle sa aking tenga.

Masyadong maingay kaya kailangan niya pang lumapit sa akin ng ganito kalapit para magkarinigan kami. Tumingin ako sa kanya at pilit na ngumiti.

“

Yes

I’m

fine

.“

We continued dancing. I just shrugged what I thought of awhile ago, I’m probably just being paranoid.

We danced and danced until we got sick of it. Eventually we went back to our seats and ordered some drinks again. Nang nilapag ang inumin namin ay kaagad kong tinungga ang akin, I felt thirsty dancing.

“

fuck…“ Napatingin ako kay Axle nang bigla niyang sapuin ang kanyang ulo pagkatapos niya ring tunggain ang kanyang inumin.

“

What

happened

?“ Nagaalala kong hinawakan ang kanyang braso.

“

world’s

spinning

…“

Binaba ko ang baso ko.

“You’re

getting

drunk,

Axle

. I

think

we should go home

now

.“

Hindi siya sumagot. Tumayo na ako at aalalayan na sana siya paalis pero nakaramdam ako ng pangangailangang pumunta ng cr. I need to pee.

“

Uhm

… Wait for me here,

Axle

I’ll

just

the

powder

room

I’ll

quick

.“

Tumango lang ito nang hindi nakatingin sa akin at sapo-sapo pa rin ang ulo. Kaagad na akong nakipagsiksikan para marating ang toilet room. Good thing naaalala ko pa kung saan banda iyon.

Ginawa ko na ang dapat kong gawin. I am washing my hands when I felt my phone vibrated. Kaya nang matapos akong maghugas ay kinuha ko iyon para tignan.

I received a message from Dark. He told me that he won’t be going home tonight and he’ll be staying in a hotel near his office due to the raging storm. Nataranta kaagad ako, kailangan na talaga naming makauwi kung ganoon. Ngayon na pala ang paghasik ng bagyo na iyon na napanuod ko kanina.

I went out of the toilet room and rushed to Axle. Pero ilang hakbang mula sa pwesto namin ay napatigil ako.

I can’t believe what my eyes are seeing right now.

Axle… with a girl… hungrily kissing each other.

My lips literally parted… I had to blink several times just to confirm if I really am right with what I’m seeing. But no matter how long and hard I blink, the scenery isn’t changing.

Until their lips parted and the girl whispered something to Axle. May tinawag na isang bouncer iyong babae para alalayang tumayo at lumabas si Axle. And together… They got out of my sight.

I released a heavy breath that I didn’t know I’ve been holding since I saw them. I felt my chest contracted. Axle and I are not together. He’s just kind of courting me. And seeing him kissing another woman made me feel betrayed.

But no… Axle is not like that. He’s a good man. Sa tatlong taong pagsasama namin ay napatunayan niya iyon sa akin.

Then what is the meaning of what I just witnessed? The product of too much alcohol in his system? Was that even an enough reason to betray someone? Just because you’re drunk?

I flinched when someone held my arm… Tight.

Napatingin ako sa taong iyon at ganoon na lamang ang pagdagundong ng puso ko nang makita kung sino ang seryosong nakatingin sa akin ngayon. What is he…

“

We’re

going

home…“

Hindi pa lubusang pumapasok sa utak ko na narito nga talaga siya nang bigla niyang higitin ang braso ko palabas ng bar.

“Get in…”

Doon lang tuluyang pumasok sa utak ko ang lahat nang makita ko siyang hawak na ang pinto ng kanyang sasakyan para pumasok ako. Kaagad akong umatras.

“

Why

would

?“ Kunot-noo kong tanong.

Huminga siya nang malalim na tila tinitimpi ang galit na gustong kumawala.

“

I’ll

drive

you home.“

Mas lalong napakunot ang noo ko. Wala sa sarili akong napatingin sa paligid at nanlaki ang mata ko nang mapagtanto kung gaano kalakas ang ulan. May silong lang talaga sa pwesto namin kaya hindi kami nababasa.

“

Get

in now,

Zafina

…“ Madiing sabi nito ngunit hindi ko siya pinansin.

Nilibot ko ang paningin ko para makita ang pinagparadahan namin ni Axle nang sasakyan niya ngunit wala na iyon doon. Napakagat ako sa aking ibabang labi, ayoko nang isipin kung saan na sila nagpunta ng babaeng kasama niya. It mush have been to a motel or somewhere only two of them are present.

Tumingin ako kay Tyler na ngayon ay tila nauubusan na ng pasensya.

“

I’ll

just grab a

taxi

You

can go–“

“I

said

…

Get

Fucking

. In.“

Napatigil ako sa tindi ng galit na nakikita ko sa mga mata niya.

The last time I saw him he’s so vulnerable—- no… he isn’t. The last time I saw him, I witnessed how happy he is with his family.

Lihim na kumuyom ang mga kamao ko. Tila nagbabaga na ang kalooban ko sa galit. Ngunit pinanatili kong walang emosyon ang aking mukha.

“

And

also said,

I’ll

just

grab

taxi

.“ Nagmamatigas kong wika.

Bahala nang mabasa ng ulan, basta’t hindi pa rin ako sasama sa kanya kahit ano pa mang mangyari.

Tatalikod na sana ako nang maramdaman ko ang biglang pag-angat ko sa ere at sa isang iglap ay masa loob na ako ng sasakyan ni Tyler! What the heck!

Kaagad akong umambang lalabas pero naipit ako nang pumasok rin si Tyler sa sasakyan, take note, sa front seat! Sa front seat siya dumaan para pumunta sa driver seat! Halos maramdaman ko ang buong bigat niya!

Agaran niyang sinara ang pinto sa tabi ko nang makaupo na siya sa pwesto niya saka mabilis na pinaharurot ang sasakyan.

I groaned in irritation. How dare he?! Ni wala man lang akong nagawa sa bilis ng pangyayari!

“

Stop

the

car

!“

“

You

stop

defying

You’re

acting

I’m

gonna

hurt

when

won’t

For

Pete’s

sake

Zafina

I’m

just

gonna

drive

you

home

!“ Galit nitong sigaw bago niliko ang kotse palabas na ng parking lot. Naupos na talaga ang tinitimpi niyang inis.

Pwes! Mas naiinis ako! Hindi naman siya obligadong ihatid ako pauwi! Napabuga na lang ako ng hangin sa inis. Pinili ko na lang ang manahimik. Kaysa sa magmukhang apektadong-apektado ako. I’m not! Ayaw ko lang talaga siyang makasama! Worse, iyong kaming dalawa lang.

“

Where

are

you

staying

?“ Tanong niya.

“

Vergara

Condominiums

.“ Hindi nakatingin sa kanyang sagot ko. Pero kahit na ganoon ay nakita ko pa rin mula sa gilid ng mata ko ang pagtiim ng kanyang bagang. Hindi ko na lamang iyon pinansin.

Naging tahimik ang sunod na mga sandali sa amin. Nakatingin lang ako sa bintana, pinapanuod ang malakas na pagbuhos ng ulan.

Hanggang sa bigla siyang nagpreno dahilan ng pagtingin ko sa kanya. Kunot-noo siyang nakatingin sa harap kaya napatingin din ako. Nanlaki ang mga mata ko. May nakabagsak na puno! D*mn! Ganito na ba kalakas ang bagyo? Saan na kami dadaan ngayon? The tree is covering the entire road!

Napamura ako. “

Paano

’

yan

?“ Dismiyado kong tanong.

Iniatras niya ang sasakyan at nagmaniobra pabalik sa dinaanan namin kanina. “

have

option

we’ll

look

somewhere

else

stay

. Probably

hotel

.“

Halos bumagsak ang panga ko sa sinabi niya.

“

What

Seryoso

?!“

“

look

someone

who

joke

?“ Seryosong tanong nito habang diretso pa rin ang tingin.

“

You

just

said

that

’

we’ll

look somewhere

else

stay’!

Bakit

kasama

? Hindi

dapat

ako

lang

Dito

rin

ang

daan

papunta

tinutuluyan

hindi

rin

makakauwi

, ha?!“

“

Yes

,“ hindi nagbabagong ekspresyong sagot nito.

Inis akong napasandal sa inuupuan ko. Bakit kasi ngayon pa bumagyo?!

“

Calm

down

Zafina

we’ll

stay

the

same

room

.“ Nakahinga ako ng maluwag sa sinabi nito. He’s right. I shouldn’t worry too much. Pero bumagsak ang balikat ko sa idinugtong niya. “But

expect

that

happen

though

it’s

raining

hotel

rooms

are

all

probably

taken

.“

Magrereak pa lang ako nang inihinto niya na ang sasakyan dahil nakarating na kami sa isang motel. Yes, motel. Dahil ito ang pinakamalapit. Godd-mn it.

Malaya siyang lumabas ng sasakyan dahil nasa basement parking kami, hindi kami mababasa. Lumabas na rin ako at sinundan siya. Kinailangan pa naming sumakay ng elevator para makaakyat at marating ang lobby. Tahimik lang muli kami sa elevator hanggang sa maabot na namin ang reception desk.

Nakipag-usap siya sa lalakeng naroon habang ako ay naka-krus ang mga daliri. Lihim na nagdarasal na sana ay higit pa sa isa ang available na hotel rooms.

“Glad to say you’re

just

time,

sir

still

have

one

available

hotel

room

left

.“

Bumagsak ang balikat ko sa sinabi noong lalake. Hindi nadinig ang dasal ko.

Inabot na kay Tyler iyong susi at kinuha niya naman iyon. Naglakad na siya patungo uli sa elevator. Pero napahinto siya nang mapansing hindi ako sumunod. Nilingon niya ako ng may kunot sa noo.

“

What

else

are

you

waiting

for

?“

“

Dito

. I’ll

for

another

hotel

stay

.“ There’s no way I’m staying in the same room with you.

Mas lumalim ang kunot ng noo niya pero wala na akong pakialam doon. Tatalikod na ako nang mabilis siyang lumapit sa akin at hinigit ang braso ko para kaladkarin ako papasok ng elevator.

“

Ano

?!“

“

said

stop

defying

Zafina

We’ll

both

stay

here

and

you

have

nothing

about

anymore

!“

“

How

could

you

say

that

have

something

about

this

and

that

to—-

“

come

Zafina

Are

really

arguing

about

this

Don’t

worry

there’s

couch

then

I’m

sleeping

the

couch

Happy

now

?“

Humarap ako sa kanya. “

And

there’s

couch

?“

“

Then

I’m

sleeping

the

bed

.“ Sagot nito kasabay nang pagbukas ng pinto.

Sisigaw na naman sana ako nang nauna na siyang lumabas kaya sinundan ko siya. He opened the door of our motel room and walked in so did I.

Napaawang ang labi ko nang makita ang kwarto. This is the smallest room I’ve ever seen! Tanging isang maliit na kama lang ang gamit at ang telebisyon na nakadikit sa pader. No way. You’ve got to be kidding me.

Pero parang wala lang ito kay Tyler. Kaagad siyang naupo sa kama na tila para sa pang-dalawang tao lang talaga ang size. Tinatanggal niya ang kanyang sapatos habang ako ay hindi alam ang gagawin.

I don’t even have spare clothes for goodness sake! Nilibot ko ang tingin sa kwarto at nakitang may isang pinto sa tapat ng kama, paniguradong banyo iyon. Dumiretso ako doon, and as expected, maliit lang din ang espasyo sa loob. There’s two bathrobes inside but I won’t take the risk of wearing just a mere bathrobe the whole night with Tyler!

Okay nang matulog ako nang ganitong suot. Lumabas na ako ng banyo ngunit hindi ko nagustuhan ang nasaksihan ko pagkalabas na pagkalabas ko.

Tanging pantalon at sinturon na lang ang suot ni Tyler, at malalim siyang nakatitig sa akin. He already has no shirt on revealing his bare chest and pack of abs. He became more muscular compared before.

“

You

won’t

take

half

bath

?“ Malamig na tanong nito habang hindi pa rin naaalis ang titig sa akin. Ngunit pagkatapos niyang magtanong ay kitang-kita ko ang pagbaba niya ng tingin sa buo kong katawan.

I can’t help but to feel conscious. Nakaupo siya sa kama habang ako ay nasa tapat ng banyo kaya panigurado ay malaya niyang napagmamasdan ang kabuuan ko. Hindi pa naman pangkaraniwan ang suot ko ngayon. I’m still wearing my black fitted, spaghetti strap top, high waisted skirt and black high heeled boots.

I wonder what he’s thinking. But on the second thought, ano bang pakialam ko sa iniisip niya? Ito naman ang gusto ko, hindi ba? Ang isipin niya na hindi na ako ang dating Zafina. Right. The old Zafina doesn’t wear this kind of clothing. Siguro naman ngayon ay kumbinsado na siya na wala nang bakas ng dating Zafina sa akin.

I raised my chin a little to show him how I don’t feel any anxiety right now, even though that’s the complete opposite of what I’m feeling. “

don’t

have

spare

clothes

won’t

.“

“

your

husband

know

you’re

not

coming

home

?“ Sunod na tanong nito at bumalik na ang mga mata sa akin. Sasagot pa lang ako nang nasundan na kaagad ang tanong niya.

“Does your

husband

know

you’re

wearing

that

kind

clothes

?“ Kumunot ang noo ko. “

Does

your

husband

know

where

you’ve

been

shall

say

that

you’ve

been

flirting

with

someone

else

?“ Madiin na tanong nito.

Muntik nang malaglag ang aking panga. He’s probably referring to Axle dahil siya lang naman ang kasama ko magdamag.

“I

didn’t

know

you’re

into

cheating

now

.“ Muling wika nito habang nagtatagis ang mga bagang at nanlilisik ang mga mata.

Tila umakyat lahat ng dugo ko sa aking ulo dahil sa sinabi niya. Wala siyang alam! I’m not cheating because in the first place Dark is not my husband! But hell! I won’t tell him that! Mas mabuti nang isipin niyang asawa ko ang kapatid ko!

“

Ano

naman

sayo

?!“ Iritadong-iritado kong singhal sa kanya.

Mas lalong nagsalubong ang kanyang mga kilay.

“

And

you’re

not

gonna

deny

it?“ Hindi makapaniwala nitong tanong.

I smirked. “

Didn’t

tell

you

already

I’m

not

the

old

naïve

Zafina

anymore

I’m

Zarina

now

woman

who

just

wants to taste different

recipes

God

sleeping

with

different

men

not

new

anymore

.“ I answered rolling my eyes, na tila ba napaka-normal lang ng mga sinabi ko kahit na ang totoo ay walang katotohanan ang lahat ng iyon.

Pagbalik ko ng tingin sa kanya ay saktong pagtayo niya ng mabilis. Kitang-kita ko ang panginginig ng katawan niya sa galit lalo na’t wala siyang pang-itaas. Kuyom na kuyom ang namumuti niya nang kamao at halos magputukan na ang mga ugat niya sa braso. Nagtataas-baba ang dibdib niya dahil sa malalim na paghinga at halos maging itim na ang asul niyang mga mata sa dilim.

Hindi ko napigilan ang mapaatras ng isang beses. Kumabog ang dibdib ko sa takot at ramdam ko agad ang pagtulo ng malamig kong pawis kahit napakalamig sa loob ng silid.

Ngayon ko na lang siya ulit makitang magalit ng ganito kalala… ng ganito katindi. And God knows how I terrified I am whenever he’s mad like this. Dahil hindi maganda ang nagagawa niya. Hinding-hindi…

Nang makita ko ang paggalaw niya palapit sa akin ay kaagad akong tumakbo patungo sa pintuan palabas ng kwarto pero katulad ng laging nangyayari.. lagi niya akong naaabutan.

Marahas niya akong tinulak kaya napasubsob ako sa pinto. Ang kaliwang pisngi ko ay nakadikit doon. Naramdaman ko kaagad ang init ng kanyang katawan sa aking likod na iniipit ako para hindi ako makawala. Shit.

Dinig na dinig ko na ang malakas na tibok ng puso ko. Lalo na nang maramdaman ko ang mainit niyang hininga sa aking tenga.

“

You’re

not

the

old

Zafina

now

?“ Paos ang boses na bulong nito, pero sa bawat katagang binibitawan niya ay ramdam ko ang matinding panggigigil. Kung dahil sa galit o sa kasabikan, ay hindi ko alam. Basta’t ang alam ko ay nangangatog na ang tuhod ko sa takot at kaba. “Then I

will

prove

you

how

wrong

you

are.“

No not again!

Narinig ko ang pagkalas ng sinturon niya dahilan para manlaki ang mga mata ko.

“

!!!“

Kaagad akong nagtangkang umalis ngunit mabilis niya ring hinuli ang dalawang kamay ko at idinikit iyon sa pinto sa ibabaw ng ulo ko gamit lang ang isa niyang kamay! Hindi pa rin ako tumigil sa kakapiglas ngunit tuluyan niya nang inipit ang katawan ko sa pinto gamit ang katawan niya. I can already feel his hardness behind me goddamnit!

“

Baby

why

are

you

defying

again

?“ Tanong nito sa aking tenga. Malambing ang tono ng boses niya ngunit may halo iyong pang-aasar. “

thought

you

want

taste

different

recipes

God

?“

Naramdaman ko ang mainit at malaki niyang kamay na unti-unting humaplos sa hita ko, pataas at pababa. Nang maramdaman kong malapit na iyong pumasok sa skirt ko ay muli na naman akong nagpumiglas ngunit hindi ko man lang maigalaw ni isang hita ko!

“

Stop

this

shit

now

Tyler

!“

“Why

would

After

years

waiting

you

think I’ll stop? “ Nagngingitngit ang mga ngipin na sabi nito.

Bigla niyang binaba ang mga kamay ko at nilagay sa aking likod habang mahigpit pa rin ang pagkakahawak niya roon. Hinila niya ako palapit sa kanya kaya kung kanina ay sa pinto ako nakasandal, ngayon ay sa hubad niya nang dibdib ako nakasandal!

“

Let

!“ I protested. Ngunit kailan niya ba ako pinakinggan? He never did!

“

Shhh

baby

calm

down

won’t

hurt

you

.“ Malambing nitong bulong sa tenga ko habang ang kamay niya ay nagsisimula na namang gumalaw.

Napatingin ako roon, dahil nakasandal ako sa kanya ay kitang-kita ko ang pangahas niyang kamay na tuluyan nang pumasok sa skirt ko!

“

Tyler

Stop

Now

!“ Pinilit kong patapangin ang boses ko kahit nanginginig na iyon.

Ramdam ko ang daliri niyang naabot na ang opening ng underwear ko sa inner thigh. Pinaglalaruan niya ang garter na iyon at tuwing sumasagi ang daliri niya malapit sa pagkababae ko ay napapakislot ako. Mas lalo akong nanghihina.

“

T-

Tama

…“

“You’re still defying me?”

Binitawan niya na ang garter ng underwear ko. Makakahinga na sana ako nang maluwag pero napasinghap ako nang maramdaman ang makapal niyang daliri sa ibabaw ng underwear ko at sa tapat mismo ng pagkababae ko! Hayop siya!

Bumuka ang labi ko para muling sumigaw pero nanginig lang iyon nang humaplos ang isang daliri niya, mula sa itaas ng pagkababae ko, pababa, sinusundan ang linya ng hiwa ko. Tsaka niya iyon muling dahan-dahang hinaplos pataas, at pababa, pataas muli, ngunit nang inulit niya iyon pababa ay diniinan niya iyon! Tsaka niya pinanginig ang daliri niya dahilan para mariin kong itikom ang bibig ko para pigilan ang paglabas ng isang tunog sa akin.

Sh-t. This isn’t happening.

“Baby,

I’m

actually

giving

you

favor

.“ Naramdaman ko ang mukha niya sa pisngi ko, ang labi niya sa gilid ng leeg ko.

“

You

want

taste

different recipes of God,

right

?“ Nahaluan na ng pait ang boses niya. “Well, let me tell you what…” Kinilabutan ako nang unti-unting naging seryoso ang boses niya, na para bang unti-unti ring lumalabas ang pagka-demonyo sa kanya. Ang demonyo sa kanya na ayaw ko nang makaharap pa. Dahil alam kong pag nangyari iyon, wala na akong kawala.

“

I’m

willingly

offering

myself

you

And

fucking

assure

you

baby,

I’m

the

fucking

yummiest

recipe

you

would

ever

tasted

!“

“

Tyler

no!!!“

Kabanata XLVI

Inipon ko lahat ng lakas ko, saka ko buong lakas na inapakan ang paa niya. Sinakto ko talaga ang takong ng aking sapatos sa paa niya dahilan para mabitawan niya ako at mapasigaw sa sakit.

“

Shit

!“ He cursed.

Kinuha ko ang pagkakataon na iyon para abutin ang doorknob. Pero hindi ako nagtagumpay nang hilahin niya ang braso ko at tinulak sa kama. Dahil malapit lang iyon ay napasalampak ako sa malambot na kutson habang siya ay nakasandal sa pinto at ininiinda ang sakit ng paa.

Nanlilisik ang mga mata ko siyang tinignan. Pero natigilan ako nang makitang nasaktan talaga siya. Napaiwas ako ng tingin.

I shouldn’t feel guilty dahil kasalanan niya naman kung bakit ko ginawa iyon. Pero nang makita ko kung gaano namumula ang paa niya ay napakagat ako sa aking labi. Nakapikit na siya habang nakasandal pa rin sa pinto.

Alam kong dapat kinukuha ko na ang pagkakataon na ’to para labanan siya ngayong lubos siyang nasasaktan, pero hindi ko alam kung bakit tila ngayon pa ako naparalisa.

Lumunok ako at pinilit ang sariling tumayo. Dahan-dahan siyang napadilat at kaagad dumapo sa akin ang asul niyang mga mata. Wala nang galit na makikinita roon, tanging pagod na lamang.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Naalerto siya at kaagad umayos ng tayo pero hindi niya kinaya at muli siyang napasandal sa pinto. Nang tuluyan akong makalapit sa kanya ay imbis na itulak siya palayo ay lumuhod ako at marahang hinawakan ang talampakan ng paa niyang namumula.

Muli kong nakagat ang labi ko. The injury looks awful. Namumula na iyon ng sobra na parang nagpuntahan na doon ang lahat ng kanyang dugo.

Bumuntong hininga ako at muling tumayo. Kinuha ko ang kanang braso niya at iniakbay sa akin, bago ko siya inalalayan paupo sa kama. Ngayon ako nagpapasalamat na maliit lang ang kwarto kaya halos ilang hakbang lang ang pinto sa kama at hindi ako mahihirapan ng husto sa pag-alalay sa kanya.

Habang ginagawa iyon ay pinigilan ko ang sariling tumingin sa kanya dahil ramdam ko ang malalim niyang pagtitig sa akin, para bang hindi niya naiintindihan kung bakit ko ginagawa ito. Napabuga ako ng hangin. Kahit ako, hindi ko rin maintindihan.

Nang marating namin ang kama ay maingat ko siyang iniupo roon. Doon ko lang napagdesisyunang tumingin sa kanya na hanggang ngayon ay nakatitig pa rin sa akin.

“

I’ll

call

someone

help

you

.“ Iyon lang ang sinabi ko at tumalikod na.

Ngunit mabilis pa sa alas kwatrong hinuli niya ang braso ko.

“

Please

don’t

go…“

Marahas akong napabuga ng hangin bago siya hinarap.

“

Sila

ang

mag-

aasikaso

sayo

.“

Humigpit ang kapit niya sa akin. Tumingin siya sa akin ng nagsusumao. Huminga ako ng malalim. Eto na naman ang mga mata niyang nakikiusap. Eto na naman ang mga labi niyang makikiusap at pupunuin ang tenga ko ng mga kasinungalingan.

“

Baby

plea–

“

come

Tyler

!“ Napapitlag siya sa biglaan kong pagsinghal. “

Stop

with

the

fucking

drama,

will

you

Stop

with

the

fucking

begs

and

lies!

I’m

sick

you

acting

brokenhearted

man

when

fact,

you’re

actually the

happiest

man

Earth

!“

Nagsalubong ang dalawang kilay nito. Marahas kong binawi ang braso ko sa kanya na sa wakas ay napagtagumpayan kong gawin.

Mariin akong pumikit at huminga ng malalim. Nang dumilat ako ay sinigurado kong wala siyang mababasang kahit ano sa aking ekspresyon bago ako nagsalita.

“

have

.“ Determinado kong sabi bago ako tumalikod.

Hindi na ako pwedeng magtagal pa dito, dahil kung gagawin ko iyon, baka sumabog na lang ako bigla. Mas mabuting manahimik na lamang ako, I won’t give him the satisfaction by being frustrated with his actions. Some words are better left unsaid.

Pero ganon na lamang ang pagkainis ko nang muli niyang hulihin ang braso ko. Ngayon ay nakatayo na siya at nakakunot noong nakatingin sa akin, tila litong-lito.

“

Stop

with

the

fucking

lies

Really

Zafina

You

think

I’m

lying

the

whole

time

?“ Hindi makapaniwala nitong tanong. “

And

what’s

with

your

words

that

just

acting

brokenhearted

man

Seriously

Zafina

Why

would

even

that

?!“

“How would I know?! You

tell

!“ Muli kong binawi ang braso ko sa kanya para maharap siya. Damn. Ito na ang sinasabi ko, hindi ko na kayang pigilan. Parang bulkan ang puso kong kating-kati nang sumabog. “You

tell

why

you

have

beg

infront

and

tell

stay!

You

tell

why

you

have

feed

with

lies

and

deceit

You

tell

your

purpose

acting

all

devastated

even

though

you’re

eventually

not

!“

Namumula na ako sa galit. Halos manginig ako pagkatapos kong isatinig ang lahat ng iyon habang siya ay gulong-gulo ang ekspresyon. He’s still acting innocent, huh?

“

don’t

understand—-

“

course

you

would

say

you

don’t

understand

Because

you’d say

you

do,

then

you

will

caught

with

your

fucking

bullshits

Not

Tyler

I’ve

had

enough

!“

Nagtangka siyang lumapit sa akin ngunit kaagad akong umatras. Sari’t-saring emosyon ang nakikita sa mukha niya.

“

don’t

know

why

you’re

telling

that

I’m

the

happiest

man

alive.“ Pilit niyang pinapakalma ang kanyang boses. “

don’t

know

why

you’re

accusing

pretending

all

the

time

.“ Pumikit ito at huminga ng malalim. Nang dumilat siya ay halo-halong emosyon pa rin ang mababasa sa kanyang mga mata ngunit nangingibabaw doon ang pinagsamang kalituhan at pagmamakaawa. “So please

tell

would

understand

. Baby,

you

know

I’ll

always

try

best

understand

you

.“

I automatically smiled sarcastically. Here comes his sinful tongue again. Pinapaulan niya na naman ako ng kanyang mabulaklak na mga salita.

“

Fuck

shit,

Tyler

Fuck

shit

.“ I muttered while laughing bitterly. “

Hanga

ako

determinasyon

Pero

alam

Mas

hanga

ako

sarili

Dahil

alam

sarili

hinding

hindi

ako

magpapadala

mga

kasinungalingan

.“

I tried leaving for the nth time but he just captured me again! I groaned in frustration. Hawak niya ang magkabilang bewang ko para pumirmi ako sa kinatatayuan ko. Mahigpit iyon na tila nauubusan na siya ng pasensya. Samantalang nakatingin lang ako sa gilid, pilit pa ring tinitimpi ang poot.

“I won’t let you leave until

you

fucking tell me what you

are

fucking talking about! Just tell me,

Zafina

, please.

I’m

afraid

you’re

thinking

about

something

know

wouldn’t

please

tell—-

“

was

there

!“ I finally looked at him. “

was

there

you

welcome

your

family

!“

Kumunot ang noo nito, hindi makuha ang sinasabi ko. Tangina lang! Hanggang ngayon ay magmamaang-maangan pa rin ba siya?!

Sige, ipapaintindi ko sayo, Tyler!

“

was

there

you

hug

your

daughter

you

smile

her

mother

was

there

Watching

!“ Hurting… “

And worse, after

begging

After

fucking

begging

Tyler

You

fucking

celebrated

with

your

family

after

fucking

begging

for

come

back

!“

He was taken aback because of what I’ve confessed. His eyes are widening in surprise. His lips are slightly parted and I can tell that he caught his breath.

I smirked painfully. “

Ngayon , sana

naman

naiintindihan

?“

Hindi siya nakakibo. Moments later I heard him released his breath. Napatingin siya sa sahig at napangiti ng mapait. “My family… Oh,

yeah

course

it’s

about

that

was

always

about

that

.“ Bulong nito sa napakapait na tono.

Mas lalo pa akong nagbaga sa sinabi niya. “

Bakit

Ano

tingin

Wala

para

akin

iyon

Tingin

nakalimutan

lahat

Lahat

lahat

hirap

dinanas

dala

panloloko

?!“

Tumingin ito sa akin. Ngayon ay nagbabaga na rin ang mga mata nito.

“

That’s

not

point!

point

you

always

keep

telling

that

cheated

you

when

fucking

didn’t

!“

“

And

you

think

will

believe

you

?“

“

Because

you

never

believed

You

never

trusted

You

never

listened

!“

“

For

what

Hindi

sapat

ebidensya

ang

mga

nakita

?“

“

Oh baby, h

aven’t

told

you

before

?“ He closed his eyes tightly. Nagtagis ang mga bagang niya bago siya muling dumilat at tumingin sa akin. “

don’t

trust

what

you

see

? For

even

salt

looks

sugar

.“

Napangiti ako ng sarkastiko. “

Why

? Is

there

something

really

need

know

more? Huh?“

Napatitig siya sa akin. He’s breathing heavily. “

Everything

…

You

need

know

everything

Because

all

you

know

pure

lies

.“

Nagtitigan kami. His stares are so intense I almost couldn’t handle it. Walang gustong magpatalo hanggang sa tumunog ang cellphone ko. Kinuha ko ang pagkakataon na iyon para alisin sa wakas ang tingin ko sa kanya.

Nakita kong ang kapatid ko ang tumatawag doon. Binalik ko ang tingin ko kay Tyler na hanggang ngayon ay hindi pa rin ako nilulubayan ng titig. Napatiim bagang ako bago ko siya tinalikuran at sinagot ang tawag.

“

Hello

Dark

?“

Sinadya kong iparinig ang pangalangang iyon sa kanya para hindi niya na ako sundan sa paglabas ko ng kwartong iyon. Hindi nga ako nagkamali dahil wala akong naramdamang paggalaw niya. Nang tuluyan na akong makalayo sa kanya ay saka lang ako nakahinga ng maluwag. Damn, thank God.

[

Light

Are

you

home

already

Napakagat ako sa aking ibabang labi. I can’t lie to him.

“

T-The

truth

, I am also

stranded

Lumabas

kasi

kami

Axle

para

mag-bar

pero

naabutan

kami

bagyo

.“

Hindi siya nakaimik kaagad.

[

you’re

with

Axle

right

now

Napalunok ako.

“

N-No

Mag-

isa

lang

kasi

akong

uuwi

dapat

kaya

ako

lang

ang

-stranded

H-Hindi

lang

alam

kung

ano

ang

lagay

Axle

ngayon

.“

[

What

Then

where

are you

now

?!]

“

Uhm

…“ Nilibot ko ang paningin ko para makahanap ng tatak ng motel na kinaroroonan ko ngayon. “

Fairy

Motel

,“

Hindi ito ulit kaagad nakasagot. Nakarinig ako ng mumunting kaluskos sa kabilang linya bago siya muling nagsalita.

[

I’m

the same motel.]

“

What

Seriously

?!“

[Yes,

this

the

nearest

motel

from

office

What’s

your

room

number

I’ll

be there

“

H-Hindi

I-I

mean

…

Ako

lang

ang

pupunta

dyan

Malapit

ako

elevator

Ano

room

number

?“

[

Tsk

Lumabas

You’re

naughty

Anyway

room

number

is 0690.]

“

Sige

papunta

dyan

.“

I immediately ended the call before I started walking. Pero hindi ko napigilan ang mapalingon sa pintuan ng kwarto kung saan nakapaloob si Tyler. I can’t help but to purse my lips together then continued to walk. I shouldn’t look back. Bahala na siya sa buhay niya. I don’t need someone like him in my life. To hell with his explanations, hindi ko na kailangang marinig pa ang mga iyon.

So, basically, Dark and I spent the night together in a motel, hoping for the storm to leave, nang hindi na kami ma-stranded ng matagal pa. It’s actually a huge blessing na nasa iisang motel lang pala kami, I just hope na mas maaga ko iyong nalaman.

“

I’ll

gone

for

Tagaytay

, I

have

important

matter

handle

.“ Wika ni Dark habang isinusuot ang kanyang silver na relo.

It’s already 7am at nakauwi na kami sa condo niya. Kinuha namin ang pagkakataong umalis nang humina ang buhos ng ulan, hindi pa rin nakakaalis ang bagyo pero ibinalita na maya-maya ay mapapadpad na iyon sa karatig na bansa.

“

Can

I come?“ Napatigil si Dark sa ginagawa at napatingin sa akin dahil sa suhestiyon ko.

“

Why

would

you want

?“

“Come

Dark

It’s

boring

to be

stuck

alone

here.

I’d

rather

come

with

you

Please

?“

“It’s

mental

hospital

that

I’d

going

Light

.“

“

Really

Then

that’s

great

I’ve

never

been

into

mental

hospital

Gusto

kong

masubukang

pumunta

do’n

Sige

kuya

please

Hindi

ako

maglilikot

promise!“

“

Fine

Just

stop

calling

kuya

You’re

freaking

out

.“

“

Yes

!“

Kaagad akong napatayo sa pagkakasalampak ko sa sofa. Mabilis kong tinakbo ang kwarto para magbihis, mabuti na lamang at nakaligo na ako kaya mabilis lang akong nakapaghanda. Mainipin pa naman ang kapatid ko at hindi imposibleng iwan niya na lang ako bigla.

“

I’m

ready

Let’s

go!“

Ako na mismo ang naghila kay Dark palabas ng gusali at papasok sa kanyang sasakyan. I’m excited yet at the same time nervous. This is my first time going to a such place.

“

Excited

?“ Nakangising tanong ni Dark habang nagsisimula nang magmaneho.

“

Very

!“

“

That’s

good

But

think

you

should

rest

first

Mahaba

ang

byahe

natin

.“

At first, I refused to. Gising na gising naman kasi ang dugo ko. Pero maya-maya, habang patagal nang patagal ang byahe ay naurat din ako, at unti-unting nakatulog. It was just the ringing of my phone that got me awaken.

Napaupo ako nang maayos. Nakahinto na ang sasakyan at wala na si Dark sa driver’s seat, gayun pa man, nakabukas pa rin ang aircon kaya hindi mainit.

Napatingin ako sa labas ng bintana. I realized we’re currently in a gasoline station. Hindi kami nagpapa-gas at nakapark lang talaga ang sasakyan kasama ang iba pang kotse kaya I assume na nagbanyo lang si Dark.

Halos mapakislot ako nang muling tumunog ang phone ko. Kaagad kong hinalughog iyon sa bag ko pero napakunot ang noo ko nang makita ang tumatawag.

Unknown number. Should I answer this? Wala namang mawawala kung oo, hindi ba? Besides, the corresponding numbers seem familiar to me.

“

Hello

?“

But I heard nothing. Only deep breathings.

“

Hello

May

know

who’s—-

“

[

Zafina

…]

Natigilan ako nang marinig ko ang boses na iyon. Napakurap pa ako ng ilang beses.

I’m not sure if it’s really him… But there’s a fucking huge possibility.

[…

Zarina

Whichever

you

prefer

“

T-Tyron

?“

[

The

one

and

only

Napahinga ako ng malalim.

Shit.

“

W-Why

did

you

call

?“

Hindi na ako mag-aabala pang tanungin kung paano niya nakuha ang numero ko. He’s powerful. That explains it all.

[

have

tell

you

something

Iyon lamang ang sinabi niya pero bumilis na agad ang tibok ng puso ko. Hindi dahil sa gusto ko siya o ano. Kundi dahil sa kung ano man ang maaari niyang sabihin.

[

much

want

tell

you

this

personally

can’t

went

your

place

but

you’re

not

there

Napalunok ako. Ganoon ba talaga kaimportante ang dapat niyang sabihin at tinangka niya pa talaga akong puntahan kahit gaano pa man siya kaabala sa trabaho?

“

What

?“ Pilit kong pinatapang ang aking boses. Narinig ko naman siyang huminga ng malalim.

[

king

was

never

mighty

king if

knows

his

fault

yet

doesn’t

know

apologize

Kaagad nagsalubong ang aking mga kilay.

“

What

you

mea

?“

[

Vergib

mir

Ano raw? Napatiim bagang ako sa iritasyon.

“

Are

you

playing

with

Because

unfortunately,

don’t

have

all

the

time

the

world

listen—-

“

[

was

the

one

who pursued

you

see

the

truth

three

years

ago

wasn’t

Natahimik ako sa sinabi nito. Kahit hindi niya sabihin ay alam ko na ang tinutukoy niya. Alalang-alala ko pa. Siya ang nagbabala sa akin una pa lang na maaring magkasala ang kakambal niya, siya ang nagsabi sa akin noong nagloloko na talaga ang kakambal niya, at siya rin ang nagpapunta sa akin sa lugar para matuklasan ko ang kapangahasan ng kakambal niya. He was the one who opened my eyes to see the truth and pain and lies and shits.

Napahinga ako ng malalim.

“

Why

are

you

asking

this

?“

[

Are

you

with

Dark

Nainis ako sa pagsagot nito sa akin ng isa ring tanong.

“Yes,

why

?“ Napipika kong sagot.

Hindi sa kalayuan ay nakita kong naglalakad na si Dark pabalik rito.

see

…] He mumbled. [

well

gotta

have

fun

with

your

brother

“

Yeah

whatever

goodb

—

“

Natigilan ako nang may mapagtanto. Nanlaki ang mga mata ko at halos mahulog ang panga ko sa gulat kasabay din ng halos pagkahulog ng puso ko.

H-How did he…

“

W-What—-

“ I tried to react but it was already too late. The call already ended.

Oh, God.

How the fuck did he know that Dark is my brother and not my husband?!

My phone suddenly beeped from a message I got from the same number, from Tyron.

From

: 09*********

knows

better

than

you

Nanggigil ako sa nabasa. Anong mas may alam ang pinagsasasabi niya? Sinong tunutukoy niya?! Anong pinapahiwatig niya?! Tyron really loves mysteries and it’s annoying me big time!

Tinadtad ko siya ng text na puro tanong pero hindi niya na ako nireplayan pa! Sunod-sunod na mensahe ang pinadala ko sa kanya but I got zero fucks given!

Handa na akong ibato ang cellphone ko sa inis kung hindi lang bumukas ang pinto sa driver’s seat. Napaayos ako ng upo at kaagad inayos ang aking ekspresyon. Nang pumasok si Dark ay agaran niya namang pinaandar ang sasakyan.

“

You’re

awake.

Are

you

hungry

Malapit

tayo

.“

“

Hindi

naman

.“ Pilit kong pina-normal ang aking boses.

Nagtagumpay naman ako kaya naging tahimik na ang mga sumusunod na sandali.

Pero hindi ko mapigilan ang mapakagat sa aking labi at mapaisip.

I just realized it now. Noong nagpunta kami sa beach resort, I heard and even saw Tyron saying to Tyler to go and get me.

W-Why did he even do that? When in the first place, he was the one who told me everything? Siya mismo ang nagbigay sa akin ng rason para iwan si Tyler. Pero ano itong ginagawa niya ngayon?

My phone, once again beeped.

From

: 09*********

You

have

idea

what

had

been

through

Bago ko pa man maisa-isip ang pinadalang mensahe sa akin ni Tyron ay tumigil na ang sasakyan. Tumingin ako kay Dark saka sa labas bago ko napagtantong narito na kami sa destinasyon namin.

Lumabas na si Dark habang ako ay nanatili na nakatitig sa gusali. Wala kang ibang makikita na kulay doon kundi puti. Hindi ganoon kadami ang palapag ng gusali pero bawing-bawi sa haba ng estruktura. Napapalibutan iyon ng mga puno.

Bumukas ang pinto sa gilid ko kaya bumaba na rin ako. Nagsimula na kaming pumasok sa loob at halos mabingi ako sa tahimik ng paligid. Kahit nang makapasok kami sa loob ay tanging ang pagbukas lang ng sliding door ang nakalikha ng ingay. Ang tanging taong nakikita ko lang ngayon maliban kay Dark ay ang babaeng receptionist na sinalubong kami ng ngiti.

“

Good

afternoon

sir

ma’am

.“

Nginitian ko ito pabalik pero nang magsimula silang mag-usap ni Dark ay napunta ang buong atensyon ko sa pagmasid sa paligid. Puro hallway ang nakikita ko na hindi ko alam kung saan ang kahahantungan kapag pinasok mo. Wala rin akong makitang ibang tao kaya naman napakatahimik at halos mag-echo ang isang tunog kapag nakakalikha.

“

Light

,“ napabaling ako kay Dark nang tawagin ako nito. “

I’ll

checking

patients

okay

for

you

stay

here

for

awhile

Upo

lang

doon

babalik

ako

mamaya

para

ilibot

.“ Tinuro nito ang hilera ng mga metal na upuan sa gilid.

“

Hmm

it’s

definitely

fine

with

me . I’ll

wait

for

you

here

. “

“

Good

,“ he kissed my forehead first before leaving.

Imbis na magtungo sa mga sinabi niyang upuan ay hinarap ko ang receptionist para sana kausapin na lang siya pero napakunot ang noo ko nang mapansing hindi ito mapakali sa kinauupuan niya.

“

Ayos

lang

?“

“

Uhm

…

Wala

ito

ma’am

.“ Sagot nito pero halata naman ang pagkabahala sa kanya.

“

it’s

fine

tell

may

masakit

sayo

?“

“

A-

Ano

kasi

… T-

Tingin

sasabog

yung

pantog

! K-

Kanina

gustong

pakawalan

’

, p-

pero

wala

naman

hong

magbabantay

dito

.“ Nahihiya nitong sabi.

Napangiti ako. Namumula na siya sa kahihiyan at hindi na rin siya makatingin sa akin. Ang cute niya.

“

Ayos

lang

mag-

ako

nang

bahala

dito

Magbabantay

lang

naman

ako

dito

diba

?“

“

T-

Talaga

ma’am

Naku

salamat

Sige

ma’am

bibilisan

lang

ito

pangako

!“ Saka siya kumaripas ng takbo papasok sa isang hallway.

Napailing-iling akong pumasok sa front desk. Naupo ako sa stool na inuupuan niya kanina at nangalumbaba. Nasaan ba kasi yung ibang empleyado dito? Wala tuloy pwedeng mag-shift sa babae kung may kailangan siyang gawin.

Tumunog ulit bigla ang cellphone ko. Halos mapatalon pa ako dahil umalingangaw iyon sa tahimik na paligid.

Kinuha ko iyon at nanigas nang makita kung sino ang tumatawag. It’s Axle.

Nakagat ko ang labi ko. Hindi pa ako handang kausapin siya kaya tinanggihan ko ang tawag.

But I soon received a message from him.

From

Axle

Please

answer

calls!

Let

explain, please

Napahinga ako ng malalim. Alam kong hindi niya na ako titigalan kaya binlock ko ang number niya. Ibababa ko na sana ulit ang phone ko pero muling napadako ang tingin ko sa kaninang mensaheng pinadala sa akin ni Tyron.

Hindi ko maiwasang muling buksan iyon.

From

: 09*********

You

have

idea

what

had

been

through .

Napangisi ako ng mapait. Malamang ay ang kakambal niya ang tinutukoy niya.

I may have no idea what Tyler had been through, but I know that I suffered worse, much worse. Muntik na akong mabaliw. May mas lalala pa ba do’n? Hah.

Napatingin ako sa entrance nang bumukas ang sliding door. Napaayos kaagad ako ng upo nang pumasok ang isang matandang babae. Lumapit ito sa akin.

Oh great, of course, she might have thought that I’m the receptionist.

“

Magandang

umaga

iha

Maaari

bang

malaman

kung

nasaang

kwarto

ang

apo

Hans

Smookler

ang

pangalan

niya

.“ Mabini nitong pakiusap.

“Ah,

right

just

minute

ma’am

.“

Pinagulong ko ang upuan ko papunta sa computer na nasa gilid ko. Ang alam ko ay dito nakatalaga ang listahan ng mga taong naka-confine ngayon. Saan pa nga ba.

I typed the name the old woman gave me but there was no result. Napakunot ang noo ko.

“

Are

you

sure

dito

idinala

ang

apo

niyo

Wala

rito

ang

pangalan

niya

.“

Nagtaka ang mukha ng matanda.

“

iha

Baka

naman

inilabas

siya

Jusko

maaari

bang

pakitingin

listahan

mga

-confine

dito

ang

pangalan

niya

Baka

doon

naroon

siya

.“ Nag-aalala nitong tanong ngunit mababatid ang pag-asa sa mukha nito, pag-asang magaling na ang kanyang apo.

“

,“ inilibot ko ang tingin sa front desk, hinahanap ang maaaring listahan ng mga taong nabaliw at ipinunta rito. Hindi naman ako nabigo dahil nakita ko ang librong iyon sa may pinakadulo ng mesa.

Kinuha ko kaagad iyon at binuksan. Nakita kong naka-alphabetical letters ang last names ng mga pangalan. Good, hindi ako mahihirapang hanapin.

Kaagad kong ipinunta ang pahina sa apelyidong nagsisimula sa S.

Smookler. Where’s the Smookler here.

Itinapat ko ang hintuturo ko sa mga pangalan habang binabasa ko ang mga iyon para hindi ako malito.

NAME

DATE

CONFINEMENT

Salvador

Kristine

February

2004 -

March

2005

Santos

Gilbert

May

2013 -

December

2015

Sarmiento

Ace

June

2000 -

August

2004

Semego

, Lance

January

2009 -

December

2010

Smeaton

Lovely

Dae

August

2013 -

July

2014

Suddenly, napatigil ang paggalaw pababa ng hintuturo ko. Napigil ko ang hininga ko at tila huminto ang pag-ikot ng mundo ko maging ng buong sistema ko. Maliban sa tibok ng puso kong lumakas at bumilis ng sobra. Kailangan ko pang kumurap ng ilang beses para masiguro kong hindi ako tinatraydor ng sarili kong mga mata.

P-Papaanong…

Nagsimula akong manginig. H-Hindi pwede… A-Anong ibig sabihin nito? Paanong nangyari ’to?!

Smith, Tyler

Craig

September

2014 -

August

2016

Kabanata XLVII

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Hindi ako makakilos. Ang paghinga ko ay pabigat nang pabigat, nanginginig ang mga tuhod ko at pakiramdam ko ay babagsak na ako sa kahit anong oras dala ng panghihina.

“Naku ma’am! Ako na po dyan! Pasensya na po sa abala!”

Biglang dumating ang orihinal na receptionist at kaagad kinausap at inasikaso ang matandang babae. Pero hindi ko pa rin magawang maigalaw kahit isang daliri ko. Tila nablanko ang utak ko.

“Ma’am? Ayos lang po ba kayo?” Wala sa sarili akong napatingin sa receptionist nang hawakan nito ng marahan ang braso ko. Nag-aalala itong nakatingin sa akin. Pero para lang akong tangang nakatulala sa kanya. “Ma’am? Nakaalis na pa iyong matand–-”

“S-Si Tyler…” Napakunot ang noo nito sa bitin na sinabi ko. Hindi ko alam kung paano ko pa iyon dudugtungan dahil sa kablankuhan ng utak ko pero sinikap ko pa rin ang lahat ng makakaya ko para madugtungan ang tanong na gustong-gusto kong mabigyan ng kasagutan. “N-Nabaliw si Tyler?”

“Ma’am? Ano pong ibig niyong sabihin? Bakit po kayo kaagad nagkakaganyan? Umalis lang po ako saglit. May nangyari po ba habang wala ako?”

Napakapit ako sa mesa at mariing pumikit. Hindi ako dumilat hangga’t hindi pa pumapasok sa utak ko ang lahat.

Si Tyler… N-Nabaliw siya?

Tangina! Imposible! Napakaimposible!

Huminga ako ng malalim. Dumilat ako at bumungad muli sa akin ang pangalang malinaw na malinaw na nakasulat sa isang pahina ng libro.

Napatiim bagang kong hinarap ang receptionist na nakatingin lang sa akin. Tinuro ko ang pangalan sa kanya. Kaagad naman siyang napatingin doon.

“Tyler… T-Tyler Craig Smith… W-Why is his name’s here? I-I mean… W-Was he admitted here b-because… h-he was once insane?” I know, that was a stupid question. Imposible namang maadmit ang tao dito kung hindi baliw, kaya nga mental hospital. But I want to be sure! I need an assurance! Dahil fuck! Hindi ako makapaniwala!

“Ah!” Nakitaan ko ng realisasyon ang mukha ng babae. “Iyong lalake pong may asul na mga mata?” Bumilis ang tibok ng puso ko.

N-No… This can’t be.

“Ay opo! Hinding-hindi ko siya makakalimutan! Siya iyong baliw na banggit nang banggit sa pangalang ‘Zafina’.”

Muntik na akong matumba kung hindi lang ako nakakapit sa lamesang nasa tabi ko. No…

“Walang araw na hindi niya binanggit ang pangalang iyon kaya nga alalang-alala ko pa. Kapag umiiyak siya, Zafina ang binabanggit niya, kapag nagwawala siya, ay Zafina pa rin ang lumalabas sa bibig niya, kahit tuwing nakangiti siya ay Zafina. Zafina, Zafina, Zafina.” Bumigat ang dibdib ko. “Alam mo ma’am, hindi naman sa pagiging tsismosa, ha? Pero gusto kong malaman kung sino ang babaeng iyon. Napakaswerte niya kasi at baliw na baliw sa kanya ang isang mabuting lalake na humantong sa mismong pagkabaliw nito nang iwan siya. Hindi ko alam ang buong istorya nila, pero isa lang ang alam ko, mahal na mahal siya ng Tyler na iyon para umabot sa puntong mabaliw ito sa sarili nitong pagmamahal.”

Nag-init ang sulok ng aking mga mata. Parang paulit-ulit na pinipiga ang puso ko sa naririnig ko. Habang tumatagal, mas dumidiin, mas sumasakit.

Binabalik ng babae ang libro sa dati nitong lalagyan kaya’t nakatalikod ito sa akin ngayon at hindi nakikita ang wasak kong ekspresyon.

“

Noong buong isang taong pananatili niya rito, palagi niyang sinasabing babalikan siya ng Zafina’ng iyon, na hindi siya magagawang iwan ng taong iyon, na hindi siya nito magagawang abandonahin, kasi alam daw ni Zafina na hindi niya kakayanin kapag iiwan niya siya.“

Nag-unahan nang tumulo ang mga luha ko. Nanginginig ang labi ko at halos hindi na ako makahinga sa paninikip ng dibdib ko. Pero kahit nanlalabo ang paningin ko ay nakita kong naayos na ng babae ang libro sa dati nitong kinalalagyan. Narinig ko ang paghinga nito ng malalim.

“Isang taong ganon si Tyler, pero nang lumipas ang isang taon na iyon, lumala siya.” Tumigil ito sandali. Habang ako ay natigilan din. L-Lumala? M-May mas lalala pa ba sa nangyari sa kanya?

Muntik na akong mapahikbi pero pinigilan ko.

A-And here I was… thinking I suffered the most between Tyler and I, believing that there’s no more worse than what I’ve been through.

“Lumala siya nang–- ma’am?!”

Humarap na ito kaya hindi ko na natago ang basa sa luha kong mukha.

“Bakit—-”

“Tell me what happened next!” Nabigla ito nang lumapit ako sa kanya at hinawakan ng mahigpit ang magkabila niyang braso. “T-Tell me, p-papaanong mas lumala pa siya?!”

Hindi ito nakapagsalita sa pagkabigla.

Mas lalo akong naiyak. Pinakawalan ko na ang sunod-sunod kong mga hikbi na kanina pa gustong lumabas.

“P-Please tell me! P-Please…”

Bumaba ang hawak ko mula sa braso nito, papunta sa kamay nito.

“I-I need to know… I have to know. Please…”

I’m desperate. Dahan-dahan akong bumaba para dumikit ang tuhod ko sa sahig. Nanlaki ang mata nito nang mapagtanto ang nais kong gawin.

“Ma’am–-!”

“Light!”

Biglang may humablot sa akin patayo kaya hindi natuloy ang tangka kong pagluhod.

“What are you—-” natigilan ang kapatid ko nang makita ang hilam kong mukha. Nanlaki ang mga mata nito. “What happened?”

Tanging iyak ang naitugon ko sa kanya kaya humarap siya sa babaeng hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam ang pangalan para sa kanya humingi ng kasagutan.

“S-Sir… K-Kasi ano eh, i-ikinikwento ko lang naman si Mr. Tyler Smith sa kanya kasi mukhang kilala niya ito. H-Hindi ko naman po alam na m-magiging ganyan ang reaksyon niya. Pasensya na po.”

“Oh… That.”

Tila nagpantig ang tenga ko sa narinig ko mula kay Dark. Kaagad akong napatingin sa kanya dahil sa napagtanto. Hindi man lang siya nagulat na napunta rito si Tyler. Tangina, bakit ngayon ko lang napagtanto.

“You knew,” bulong ko pero sapat na para marinig nila. “You knew!”

Tinulak ko siya pero kinabig niya muli ako.

“No, Light—-”

“What ‘no’?! You’re a psychiatrist here, you even own this hospital, hindi malayo na alam mo ang nangyari kay Tyler! Don’t lie to me!”

“I’m not lying.” Huminga ito ng malalim. “Wala akong alam, nalaman ko lang nang bumalik ako dito sa Pilipinas.”

“At wala ka man lang balak sabihin sakin ang natuklasan mo?” Hindi makapaniwala kong tanong.

“Light please. I’ll explain everything, but not here.” Hinawakan nito ang kamay ko bago humarap sa receptionist na nanunuod lang sa amin. “We’ll go ahead.”

Hindi niya na pinagsalita pa ang kausap at hinila na ako nito palabas. Para naman akong nakalutang na nagpadala lamang sa kanya. Nanghihina ang buong pagkatao ko at pakiramdam ko ay iniwan ako ng buong lakas ko ngayon.

Pumasok na kami ng sasakyan pero hindi niya pa rin ito pinaandar. Instead, he faced me. Akmang pupunasan niya ang luha ko nang tabigin ko ang kamay niya.

“Drive,” walang emosyon kong sabi kahit namamalat ang boses ko dala ng pag-iyak.

Napabuntong hininga na lang siya bago nagsimulang magmaneho.

Okupado ang utak ko. Para iyong sasabog sa nalaman. Pero alam ko dapat ko pang ihanda ang sarili ko sa mga maaari ko pang malaman.

Napasandal ako sa kinauupuan at napapikit ng mariin.

I still can’t believe that Tyler became insane. Noon, muntik na akong mabaliw, hindi ko alam na si Tyler… S-Siya iyong nabaliw ng tuluyan.

I bit my lip hard. I want to cry again, so bad.

Iniisip ko pa lamang siyang nagwawala habang sinisigaw ang pangalan ko, habang umaasang babalik ako, habang umiiyak siya at nagmamakaawa sa kawalan na ibalik ako sa kanya, parang dinudurog na ang puso ko.

“

…

kasi alam daw ni Zafina na hindi niya kakayanin kapag iiwan niya siya.“

Umulit sa utak ko ang sinabi ng receptionist dahilan para dahan-dahang tumulo ang luha ko habang nanatili akong nakapikit.

I’m sorry, baby. I’m so sorry.

Iyon ang huli kong naibulong sa hangin bago ako hinila ng antok.

Nagising ako na tahimik ang mga sumusunod na sandali. Medyo malapit na kami sa Maynila. Deretso lang ang tingin ko sa daan. Akala ko tuluyan nang magiging walang imik ang buong byahe namin kung hindi lang muling nagsalita si Dark.

“All I did was for your own good.” Napatingin ako sa kanya ng nakakunot noo. “All I wish is the best for you, Light. I just… I want you to be happy again. I’m not telling that you’re not happy with your life now, I know you are. But I also know that even though you’re happy, you also feel empty.”

Napayuko ako, tinatago ang luhang nagbabadya na namang pumatak.

“May iba ka pang ginawa.” Wika ko. It was not a question, it was a statement. Dahil base sa mga sinabi niya, marami siyang ginawa para maging masaya muli ako.

I heard him sigh.

“I know that you were writing a story about your life.” Napaangat ako ng tingin sa kanya, nanlalaki ang mga mata. “I was the one who deleted the previous chapters of your story.”

Nahigit ko ang hininga ko. A-Alam niya ang tungkol doon?

“Nalaman ko noong gumaling si Tyler mula sa pagkabaliw,

nagawa niyang bumangon at maging matagumpay sa loob lang ng isang taon, at nang hindi humihingi ng tulong sa kahit kanino. He became too powerful he could do anything in just a snap of a finger. Kaya alam kong hindi imposibleng matuklasan niya ang storya mo. Lalo na’t pinapahanap ka niya. So to protect you,

I deleted the part wherein you stated that I am your brother, wherein you had a miscarriage, and so do the corresponding chapters. I wasn’t wrong, hindi nagtagal ay natuklasan niya ang storya mo. I was relieved nabura ko na ang mga hindi niya dapat malaman bago pa niya iyon mabasa. And then I tried my best for them not to decect where the writer is, where you are. I tried my best to block your location. But that is because… Hindi ko pa alam ang pinagdaanan niya nang mawala ka.“ He explained.

Samantalang ako ay nanatiling nakatulala. H-He was the one who protected me…

“

Pero nang bumalik tayo dito sa Pilipinas. Everything turned upside down. I figured out that he became insane. I was busy handling my hospital in US that’s why I had no idea that he was admitted in my own hospital here in Tagaytay. And it was Tyron, who told me everything. We talked after the party in Subic. He thought that we were really married so he wanted to talk to me, that’s why I told him the truth, that we’re siblings.“

I closed my eyes tight. I didn’t expect this all.

“

I want to tell you everything, Light, but I’m afraid you might not take it. You almost also became insane years ago, I’m afraid it might happen again, or worse, you’ll become totally insane. So I tried doing other ways, to make you come back to him without telling you his sufferings. I made people believe that we were married, because that might provoke Tyler to get you back. But when I see no progress, I also made Axle come here in the Philippines to trigger Tyler more.“

I was speechless. Umiikot sa utak ko ang kanyang mahabang eksplenasyon. I have no idea that my brother did those all.

“All the time, Light, I believed that Tyler really did cheat on you.

Remember when you told me to use my power to know what happened between you and Tyler? I contacted my private investigator to handle that thing.

He told me everything… which I all believed. Not realizing that most were lies.“

Marahas akong napatingin sa kanya.

“W-What do you mean?”

Humigpit ang hawak nito sa manibela. “He told me that

you were broken because of Tyler, because he cheated on you and he impregnated your cousin.“

Napaiwas ako ng tingin. So it’s really true? I don’t know what to feel.

Tyler really did cheat. But he regretted and suffered. That’s more than enough to forgive him, right?

“

And I

shouldn’t have believed him. That damn private investigator.“ Madiing sabi nito.

Sumikdo ang puso ko. Nablanko ang utak ko sandali sa sinabi ni Dark. Nang tuluyang pumasok sa utak ko iyon ay napaharap na ako ng tuluyan sa kanya. Nanginginig ang labi ko at nangungunot ang noo ko.

“W-What do you mean by that?”

Humugot ito ng malalim na hininga.

“I shouldn’t have questioned Tyler’s love for you. He loves you too much to betray you. He is willing to destroy himself just to give you everything.”

“Y-You mean…”

Huminto na ang sasakyan pero nanatili pa rin akong nakatitig sa kanya, umaasa ng sagot.

“Save your questions for now. I know someone who could answer them better.”

Napakunot ang noo ko. May iba pa bang makakasagot ng mga tanong ko? I was about to ask him pero naunahan niya na akong magsalita.

“Bumaba ka na. He’s waiting for you.”

Mas lalong kumunot ang noo ko. Napatingin ako sa labas ng bintana at halos tumalon ang puso ko nang makitang nasa labas kami ng bahay ni Tyler; the place where we used to live before.

“He’s always waiting for you, Light. “ Napalingon akong muli kay Dark. “Surprise him this time.”

Wala sa sarili akong napatango bago bumaba ng kanyang kotse. He beeped his car two times before leaving.

Napatingin ako sa kabuuan ng bahay. It’s been so long. And staring at this house makes me remember all the memories I shared with Tyler, all those happy memories.

Inabot ko ang gate. Bukas iyon kaya hindi na ako nahirapang pumasok. Deretso akong pumasok sa bahay. Nagulat pa ako nang bukas din pati ang main door, pero mas nagulat ako nang makita kung gaano kagulo ang loob no’n.

Parang dinaanan ng sampung bagyo sa gulo ang bahay. Ang daming mga basag na gamit, pati ang malaking tv ay nasa lapag at wasak. Maging ang mga naglalakihan at mamahaling mga vase. Ang mga paintings ay hindi rin pinalampas sa pagkasira.

Nakagat ko ang labi ko. N-Nagwala ba siya?

Lumunok ako at nagpatuloy sa paglalakad habang iniiwasang makatapak ng mga gamit. Habang inaakyat ko ang hagdan ay pumasok sa utak ko na baka nilooban ang bahay na ’to kaya bukas ang gate at pinto, at kaya dahil makalat ang mga kagamitan. Pero mas naniniwala ako sa posibilidad na kaya ganito ang bahay ay dahil pinapabayaan na ni Tyler ang sarili niya.

Napahugot ako ng hininga. Nasa tapat na ako ng dating kwarto namin. Pumikit ako at huminga ng malalim. Ito na.

Iaangat ko na sana ang kamay ko para kumatok nang matigilan ako.

I am more than willing to accept Tyler in my life once again… But is he?

Matinding pasakit ang dinala ko sa buhay niya. Nabaliw siya nang dahil sa akin, pero nagawa niya pa rin akong habulin para pakinggan ang paliwanag niya, pero kahit kailan hindi ako nakinig… H-Hindi ko siya pinakinggan.

Nag-init ang gilid ng mga mata ko.

Matatanggap niya pa ba ako gayung ilang beses ko siyang pinagtabuyan? Napapikit ako at tila agos ng tubig na nag-agusan sa akin ang mga salitang minsang binitawan sa akin ni Tyler.

“

Stop

with

the

fucking

lies

Really

Zafina

You

think

I’m

lying

the

whole

time

“

don’t

know

why

you’re

telling

that

I’m

the

happiest

man

alive.

don’t

know

why

you’re

accusing

pretending

all

the

time

So please

tell

would

understand

. Baby,

you

know

I’ll

always

try

best

understand

you

.“

“I won’t let you leave until

you

fucking tell me what you

are

fucking talking about! Just tell me,

Zafina

, please.

I’m

afraid

you’re

thinking

about

something

know

wouldn’t

“

“My family… Oh,

yeah

course

it’s

about

that

was

always

about

that

.“

“

That’s

not

point!

point

you

always

keep

telling

that

cheated

you

when

fucking

didn’t

!“

“Y

never

believed

You

never

trusted

You

never

listened

!“

Masaganang umaagos ang luha sa aking mga mata.

He tried his best to explain his side to me. Kahit na ang ibig sabihin no’n ay paulit-ulit siyang magmakaawa sa akin, pero wala akong ginawa kundi ang ipagtabuyan siya. Nagawa ko pang iparatang sa kanya na nagpapanggap lamang siya. Tangina. Pakiramdam ko ako na ang pinakamasamang tao sa mundo. Bakit ko hinayaang saktan ang tao’ng walang ibang ginawa kundi ang gawin ang lahat makasama lang ako?

Ilang beses ko na siyang nasaktan at napahirapan. Matatanggap niya pa kaya ako? M-Mamahalin niya pa rin ba ako?

Napatakip ako sa aking bibig nang kumawala ang malakas na hikbi doon. Hanggang sa maging sunod-sunod na iyon kaya napakapit ako sa pader malapit sa akin para hindi matumba. Nanghihina na naman ako. This pain is too much to take. Masyadong masakit.

Do I even deserve Tyler? He’s too good to be true. He’s too good for someone useless like me. Doesn’t he deserve someone better? Someone who could love him unconditionally like I do. And someone who wouldn’t hurt him like I did.

My sobs became louder. I started turning my back. I couldn’t face Tyler as of now. Wala na akong mukhang maihaharap pa sa kanya.

“Z-Zafina?”

Napatigil ako sa pag-alis nang marinig ko ang boses na iyon. Muling tumibok ng mabilis ang puso ko.

“B-Baby?”

My tears started falling once again when I heard his voice, his voice full of hope.

Pilit akong lumunok kahit parang may nakabara sa lalamunan ko, saka ako dahan-dahang humarap sa kanya. Nakita ko kung paano niya nahuli ang kanyang hininga nang makita ako, para bang nablanko ang utak niya.

Pero hindi ko na kaya pang hintaying magsink in sa kanya ang lahat. Kaagad ko nang tinakbo ang pagitan namin para yakapin siya ng napakahigpit.

I felt him stiffened. Pero hindi ko na inintindi iyon, isinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya at doon umiyak nang umiyak. Nakapaikot ang braso ko sa batok niya habang siya ay hindi pa rin makagalaw hanggang ngayon. Nang maramdaman kong gumalaw siya ay tumalon ang puso ko sa kaisipang yayakapin niya na ako pabalik, pero ganoon na lamang ang sakit na naramdaman ko nang maramdamang inaalis niya ang mga braso kong nakapalupot sa kanya. My chest tightened.

Pero hindi ako nagpatalo, mas hinigpitan ko pa ang kapit sa kanya at mas umiyak.

“N-No. Don’t leave me please.” I whisphered between my sobs. Naramdaman ko ang muli niyang pagkatigil dahil sa sinabi ko.

Funny how things changed. Kung dati ay siya ang nagmamakaawa, ngayon ay ako na. Pero handa akong pagdaanan ang mga ginawa niya, ang mga paghihirap niya dahil sa akin, kung ang kapalit naman no’n ay ang mapatawad niya ako.

I don’t want to lose him. Not anymore. Please not again.

And I hope I’m not yet too late. Hindi ko kakayanin.

“H-Hey, why are you crying? W-What happened?”

Naramdaman kong inaalis niya na naman ang braso ko sa kanya. Alam kong dahil iyon gusto niyang makita ang mukha ko. Pero ayaw kong humiwalay sa kanya!

“No!!! Just let me! Please!”

Tumigil siya dahil sa sigaw kong may kasama pang iyak. Sandali siyang hindi nakagalaw, hanggang sa naramdaman ko na lang ang pagpalupot din ng matipunong braso nito sa bewang ko habang ang isang kamay niya ay magaang humahaplos sa aking buhok, pinapatahan ako.

Mas nagsumiksik pa ako sa dibdib niya. Naramdaman ko naman ang paghalik nito sa tuktok ng ulo ko bago niya ako niyakap pa ng mas mahigpit.

“God, how I wished to hold you like this again.” Rinig kong bulong nito sa pagitan ng kanyang malalalim na hininga.

Dahil sa sinabi niya ay mas napaiyak na naman ako. Wala na yatang katapusan sa pag-agos ang luha ko.

Mas humigpit pa ang yakap ko sa kanya kahit yata wala nang mas ihihigpit pa iyon. I cried for moments until I felt the need to look at his face. Bahagya akong humiwalay sa kanya para masilayan ang mukha niya pero muntik na akong matumba dala ng panghihina, kaagad naman niya akong nasalo. Pero nanginginig pa rin ang tuhod ko kaya nang binuhat niya ako ay kaagad kong pinalupot ang mga binti ko sa bewang niya.

Isinubsob ko ang mukha ko sa leeg niya nang magsimula siyang maglakad. Patuloy pa rin ang paghikbi ko kahit medyo kumalma na ako.

Maya-maya pa ay naramdaman ko ang pag-upo niya kaya umalis na ako sa pagkakasubsob sa kanya habang pinupunasan ang mukha kong hilam pa sa luha. Naupo pala siya sa kama at ngayon ay narito kami sa kwarto namin dati. Napatingin ako sa kanya at halos mapigil ko ang hininga ko nang magsalubong ang tingin namin. Marahan niyang hinawi ang kamay ko para siya ang magpunas sa mga luha ko.

“Who made you cry? What do you want me to do with them?” Malumanay at malambing nitong tanong. “Tell me, I’ll do anything.”

“Y-You didn’t tell me…” napatigil ito sa paghaplos sa mukha ko. Napakunot ang noo nito. Nag-iwas ako ng tingin bago nagpatuloy. “Y-You… You were admitted t-to a mental hospital…”

Hindi ko siya kayang tignan pero dahil sa kagustuhan kong makita ang reaksyon niya ay sinikap kong tumingin sa kanya. Gulat na gulat ang reaksyon nito.

Doon ako naghinala sa isang bagay.

“W-Wala kang balak sabihin iyon sa akin?”

Napaiwas siya ng tingin.

“I-I’m just… afraid.” Halos walang boses na lumabas sa kanya sa huling sinabi niya pero dahil sa katahimikan ay narinig ko pa rin iyon. Tumingin siya sa akin at nakita ko roon ang takot na tinutukoy niya. “I’m afraid you might not accept me more if you find out. You can’t already accept me in the first place, I can’t just tell you the truth and worsen your anger towards me. W-Who would want a man who once became insane?”

Parang nilalatigo ang puso ko sa bawat salita niya… He loves me that much. But all I bring him is damage and pain.

What did I do to be loved by someone good like him?

“Tyler, a-actually I… I also became almost insane few years ago.” I uttered. I need to say this so he would feel that he’s not alone, that I’m here with him.

I looked at him to see his reaction and I was not disappointed to see a massive surprise in his face.

“Y-You…” hindi nito matuloy ang sasabihin kaya tumango ako. “B-But… why?”

Bumuka ang bibig ko para sabihin ang rason pero para akong binuhusan ng malamig na tubig nang may mapagtanto. Ang rason kaya ako muntik-muntikang nabaliw ay dahil nakunan ako.

M-Masasabi ko ba sa kanya iyon? Gayung alam kong ang hatid no’n sa kanya ay panibago na namang sakit.

Damn! He deserves to know! But fuck! Matinding sakit ang ihahatid no’n sa kanya!

“Why? Tell me why, Zafina!”

Napakislot ako, muli akong tumingin sa kanya na gulong-gulo. He is frustrated as I am.

“I-I…” napayuko ako.

Damn, this is fucking hard. “I… I was pregnant, Tyler.”

Mahina ang boses ko pero sigurado akong narinig niya pa rin iyon. Hindi ako makatingin sa kanya dahil sa kabang nararamdaman… at dahil na rin sa takot; takot sa magiging reaksyon niya.

“Y-You were what?” Napatingin ako sa kanya.

“I-I was pregnant.” Ulit ko. “B-But–-”

“Fuck!”

Nabigla ako nang inalis niya ako sa pagkakandong sa kanya, inilapag niya ako sa kama at agarang tumayo.

“Shit shit shit shit!” Paulit-ulit nitong mura habang pabalik-balik na naglalakad, hindi alam ang gagawin. Nakatanga lang ako sa kanya, gulat sa biglaang pagtayo niya.

“Fuck! I’m already a goddamn father and I doesn’t even know it! I’m such a fucking bad father! How could I let this happen?!” Frustrated nitong sabi sa sarili habang sabunot ang buhok.

No. H-He got it all wrong…

Humarap ito sa akin at mabilis na tinukod ang mga kamay sa kama, magkapantay ang mga mukha namin para matignan niya ako, mata sa mata.

“I-Is he a boy? O-Or a girl?”

Kumirot ang dibdib ko. H-He thinks o-our child is still alive.

“We should go to him or her. Introduce me to our child, Zafina. I should explain why I was away all the time. H-He shouldn’t hate me. I will do everything to make it up to our child.”

Nanubig ang mga mata ko. Umayos na ng tayo si Tyler at nagtungo sa may closet, kumuha siya ng mga damit na susuotin para sa pagpunta raw namin sa anak namin.

Mariin akong napapikit. H-How could I tell him the truth?

“Baby, let’s go.”

Dumilat ako at nakitang bihis na agad si Tyler. Nasa pintuan na siya at hinihintay na lamang ang pagtayo ko. May nerbyos ang mukha niya pero makikita mo rin doon ang pagkasabik. Paulit-ulit akong napailing habang panibagong luha na naman ang nagbabadyang bumagsak. Nanlaki ang mga mata niya at kaagad napapunta sa akin.

“W-Why? What’s wrong?” Sapo nito ang mukha kong nababasa na naman ng mga luha.

“T-Tyler,”

“Why? Tell me please! We’ll sort this thing out, trust me. I’ll–-”

“I-I had a miscarriage…” natigilan ito. “I-I was pregnant. B-But I had a miscarriage… That’s why I almost became insane.”

Hindi ako makatingin sa kanya, hindi ko kayang panuorin ang pagkawasak niya, hindi ko kaya, doble ang balik no’n sa akin.

Naalerto ako nang biglang bumagsak paupo si Tyler sa sahig.

“N-No…”

“Tyler!”

“No! Fuck! No! This is my fault! This is all my fvcking fault! Shit!”

“T-Tyler,” lumuhod ako para pantayan siya at sinakop ang mukha niya. Parang sinaksak ang dibdib ko nang makita ang pagkislap ng tubig sa mga mata niya. “H-Hindi mo kasalanan. Wala kang kasalanan. You get me? Walang may kasalanan.”

Umiling ito, at kasabay no’n ang pagbagsak ng luhang kanina niya pa pilit pinipigilan. “I-I’m sorry, I-I wasn’t there when you l-lost our child. I’m sorry I wasn’t there when you needed me the most. I’m sorry I was insane the whole time, I’m sorry I wasn’t able to find you immediately, I’m sorry I wasn’t able to be with you. I-If only I wasn’t weak and I wasn’t admitted to that fucking hospital, if only I remained strong, I-I’m sorry I wasn’t able to take all the pain, I’m sorry but… I am loving you dangerously. And I have nothing to do about it. I love you so much it hurts, it fucking hurts baby, and I can’t do anything about this pain, too. Fuck! I’m nothing but a weak human being!”

“Tyler, don’t say that please. You may be nothing to someone, but you’re everything for me. I’m here now, there’s no need to do something about your love for me anymore.

There’s no need for you to do something about the pain, let me handle it instead. Let me heal you, I’ll mend you, we’ll start over again… T-That is i-if you could still accept me despite the suffering I’ve caused you.“ Pinagdikit ko ang noo namin. “W-Would you still accept me? I’ll do everything, j-just please, accept me again. T-Take me back,Tyler please.”

Pikit-mata kong pinaglapat ang labi namin. Ipinalupot ko ang braso ko sa batok niya at sinimulang igalaw ang labi ko. Naramdaman ko ang pagkabigla niya pero isinawalang bahala ko lang iyon at nagpatuloy. I tilted my head to have more access on his soft lips. I missed this. And so I slightly bit his lower lip, I heard him groaned and I took that opportunity to let my tongue invade his mouth.

I kissed him deeper until I felt him kissing me back. I felt my heart jump. Damn how I miss his kisses! Humawak ang isang kamay ko sa gilid ng leeg niya habang ang isa ay nakapalupot pa rin sa batok niya. Hinanap ko ang dila niya gamit ang dila ko at malaya ang dalawang iyong nag-espadahan.

I was busy kissing him endlessly nang makaramdam ako ng basa sa aking pisngi. Napadilat ako at nakita ang patuloy na pagdaloy ng luha niya, pero hindi pa rin siya tumigil sa paghalik sa akin. Nakakunot din ang noo niya na parang may pilit siyang inaalis sa kanyang isipan sa pamamagitan ng paghalik sa akin. At alam kong ang pagkawala pa rin ng anak namin ang nasa isip niya ngayon.

Humiwalay ako sa kanya, sinubukan niyang hulihin muli ang labi ko pero umiwas ako dahilan para mapadilat siya. Pinunasan ko ang basa niyang pisngi at malambot na tumitig sa asul niyang mga mata.

“I love you…” I whispered sincerely.

Nanlaki ang mga mata nito. It’s because today was my first time saying those three magical words to him. I can’t help but to smiled bitterly, napakatanga ko para hindi iyon ipaalam sa kanya ng mas maaga.

Mabilis ko ulit siyang hinalikan at mabilis ding humiwalay para tumitig sa kanya. “I love you, Tyler. So much. I hate myself for not telling you this before, but now I am willing to tell you this repeatedly. I also love you, dangerously, forever, always.”

Bigla ako nitong niyakap. Niyakap ko rin siya ng mas mahigpit. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang pagtaas baba ng balikat nito. Damn he’s crying. My baby’s crying.

Humiwalay siya sa akin at hinaplos ang mukha ko. Nakangiti ito kahit nababakasan ng luha ang kanyang pisngi. Nangingislap din ang mga mata niya hindi lang dahil sa luha, kundi dahil din sa kasiyahang kumikislap doon.

“Thank you baby, thank you for loving me. Damn, you don’t know how happy you made me.”

“That’s not what I want to hear, Tyler.”

Marahan itong napatawa saka pinagdikit ang mga noo namin.

“I love you more baby, I love you so fucking damn much.”

Bigla niya akong hinila kaya napakandong ako paharap sa kanya sa sahig tsaka niya inatake ang labi ko. Walang pag-aalinlangan ko siyang hinalikan pabalik. Our kiss is sensual, full of longing. Dito namin ibinaling lahat ng pangungulila at pagkasabik.

Sinipsip ni Tyler ang ibabang labi ko dahilan para lumabas ang ungol sa akin, saka niya ipinasok ang kanyang dila sa loob ng bibig ko. Our tongue fought with each other once again, until I felt something hard poking between my thighs. Wala sa sariling mas diniin ko pa ang sarili sa kanya. Nagustuhan ko ang pakiramdam na iyon kaya mabagal ngunit napakadiin kong ikiniskis ang akin sa katigasan kanya. We both moaned as I felt a hot liquid dripping down my folds.

“Tyler,” I called his name when his kisses traveled down to my jaw, and down to my neck. Napakagat labi ako, lalo na nang maramdaman ko ang kamay niyang pumunta sa likod ko para abutin ang zipper ng dress ko. Unti-unti niya iyong binaba hanggang sa tuluyan nang malaglag ang dress sa bewang ko, wala akong suot na bra dahil may foam na ang mismong dress kaya naman kaagad na lumantad ang mga dibdib ko sa kanya.

Napaliyad ako nang maramdaman ang mainit niyang labi na sinakop ang isang tuktok ng dibdib ko, habang ang isa kong dibdib ay pinaglalaruan ng hinlalaki niya. Damn I miss this feeling, the feeling of being adored by the man I love.

Napasinghap ako bigla nang maramdaman ko ang isang kamay niyang gumapang sa loob ng dress ko, hindi pa kasi iyon tuluyang nakaalis sa katawan ko, nakapirmi pa iyon sa bewang ko.

“Ohh shit,” hindi ko napigilang mura nang maramdaman ang gitna niyang daliri na marahang humaplos sa aking pagkababae kahit na may tela pang nakaharang doon.

Napatukod ang aking dalawa kamay sa sahig sa magkabilang gilid ko, dahil doon ay naalis ang pagkakadikit ng bibig niya sa dibdib ko, pero wala akong pakialam dahil ang atensyon ko ay nasa gitnang daliri niyang pinaglalaruan ang gitna ko.

I probably look like a slut now, nakabukaka ako sa kandungan niya habang nakaliyad at nakatukod ang magkabilang kamay sa magkabilang gilid ko habang pinaglalaruan niya ang pagkababae ko. But the hell I care, I’m his slut, his only slut.

Humaplos ang daliri niya sa kahabaan ng hiwa ko, taas, baba, taas, baba, paulit-ulit, pabilis ng pabilis, pero muling babagal, at muling bibilis. Ugh, it feels so good, basang-basa na ako.

“Oh god,” Napaangat ang balakang ko nang dumiin pa ang daliri niya sa paghaplos. Pumirmi ang daliri niya sa pinakagitnang bahagi ng hiwa ko, saka iyon madiin na pumaikot-ikot doon, pinanginig niya pa ang daliri niya dahilan para kumuyom ang mga daliri ko sa paa.

“Tyler! Shit!” Hindi ko na napigilan, sinabayan na ng balakang ko ang paggalaw ng daliri niya. Ako na mismo ang nagkikiskis ng akin sa daliri niya, and the cloth between his finger and my womanhood is just making me anticipate for more.

“Beautiful,” kahit namumungay ang mga mata ko sa sarap ay pinilit ko pa ring dumilat dahil sa sinabi ni Tyler. I caught him staring intently at me while he’s still doing his sinful act.

Napakagat ako sa aking labi. Patuloy lang ako sa pakikipagtitigan sa kanya at sa pagungol nang inilayo niya na ang daliri sa akin. Parang gusto kong magprostesta pero hindi ko na natuloy nang buhatin niya ako. Mabilis niya akong iniupo sa dulo ng kama, ang dalawang paa ko ay nakasayad sa sahig. Habang siya ay lumuhod sa harapan ko.

Bumilis ang tibok ng puso ko sa kasabikan. Tumindi pa iyon nang alisin niya na ang dress ko at ang panloob ko. Pagkatapos ay iniangat niya ang kanan kong paa para halikan ang binti ko, paakyat ng paakyat, hanggang sa hita ko. Sa mga oras na iyon ay nakatitig lamang siya sa akin.

Napalunok ako nang ipinatong niya ang dalawang paa ko sa ibabaw ng kama habang nakaluhod pa rin siya sa sahig, dahilan para maging lantad na lantad ang pinakatatago ko sa kanya, bukang-buka na naman ako sa kanya, ang kinaibahan nga lang ngayon, magkapantay na ang mukha niya at ang pagkababae kong wala nang kahit anong harang. Fvck.

Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha sa pinakaiingatan ko. Naramdaman ko ang pagdikit ng dulo ng ilong niya sa hiwa ko. I automatically shivered.

“Hmm, I miss this,”

Halos mapakislot ako nang maramdaman ang mainit niyang hiningang tumatama sa ibaba ko. Hanggang sa labi niya na ang tumama doon. Pero hindi pa siya gumalaw, nakalapat lamang ang labi niya roon, at ramdam na ramdam ko ang init na dala no’n.

“I love the way your pussy throb, baby.”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. Kaya pala hindi pa siya gumagalaw ay dahil pinapakiramdaman niya ang pagtibok ng pagkababae ko sa antipasyon!

Babangon na sana ako pero tinulak niya ako kaya napahiga ako sa kama kasabay ng pagbuka ng labi niya para masuyong halikan ang labi ko sa ibaba. Nanigas ang katawan ko, lalo na nang pasadahan ng dulo ng dila niya ang biyak ko.

“Ohh,”

Tuluyan niya nang kinain ang nakabuyangyang kong laman. Ginagalugad ng dila ang bawat sulok, bago buong gigil na sinusungkal ang nakausling laman.

Hindi ko na nakayanan, pinatong ko ang dalawa kong hita sa balikat niya para mas mapalapit pa siya sa akin. Pero hinawakan niya ang kanan kong binti at ipinirmi iyon sa ere habang nagpatuloy siya sa ginagawa. Ang hita ko namang nakapatong sa balikat niya ay kanyang inakap, para pahalang na dilaan ang biyak ko paakyat sa gitna ng hita ko.

Bumuka ang isang pisngi ng aking pagkababae dahil sa pahalang na pagdila niya, nasungkit niya pa ang looban no’n na lubos kong kinabaliw. Paulit-ulit niyang ginawa ang paghimod na iyon kaya halos mamaos na ako kakaungol!

“Tyler! A-Ayan na— oh shit!” Halos mawalan ako ng ulirat ng madiin niyang sinipsip ang munting laman sa akin, kasabay ng pagkaabot ko sa ligayang matagal ko ng hindi nakakamtan.

Napalupasay ako sa kama na parang halamang nalanta. Naramdaman ko na lang ang bahagya kong pag-angat sa ere, binuhat ako ni Tyler para ilagay ako sa gitna ng kama.

Namimigat ang talukap ng mga mata ko pero sinikap ko pa ring dumilat. Napalunok ako nang makita na wala na siyang kahit anong suot na saplot, muli kong nakita iyon.

Hinihimas niya ang alaga niyang iyon habang tinututok na sa aking butas. Tumingin siya sa akin at nagsalubong ang mga mata namin.

“Do you want me to stop?” Namamaos nitong tanong habang namumungay ang mga matang nakatitig sa akin.

“Would you?”

“Hell fvcking no,”

Walang ano-anong pinasok niya na ang kanya sa akin. Napasinghap ako sa sakit. Damn it’s been so long. Dumapa sa akin si Tyler at hinaplos ang luhang kumawala sa akin. It feels like I’ve been devirginized again.

“I love you,” he whispered on my ear while caressing my cheek.

Kusa akong napangiti. Parang nanumbalik lahat ng lakas ko dahil sa tatlong salita lamang na iyon.

Kinawit ko ang dalawa kong binti sa bewang ni Tyler, at ako na mismo ang nagsimulang gumalaw. Malutong itong napamura. Hinawakan niya ang balakang ko at pinirmi iyon sa kama, saka siya nagpakawala ng madidiin at mabibilis na bayo!

“Ohh sh.t!” Dinig na dinig na sa buong silid ang maingay na pagtagpo ng mga balat namin, ang sarap sa tenga, mas nakakapagpainit ng pakiramdam.

Mas malalim pa na binaon ni Tyler ang kanya, saka siya gumiling, dahilan para humalukay ang kanya sa loob-looban ko, ginagalugad bawat sulok. Hinugot niya ang kanya, tinira lang ang ulo sa loob, saka niya pabalyang sinaksak lahat sa akin at nagpatuloy sa mabibilis na pagbayo.

“Oh my! Uhh!”

Pinunasan ni Tyler ang pawis na tumutulo sa aking sentido. Pilit muli akong dumilat at nakita ang malalim na pagtitig nito sa akin, namumula ang magkabilang pisngi nito pababa sa leeg dala ng sensasyon. Ngumiti ako at hinaplos din ang tumutulo nitong pawis sa mukha. He looks so hot. Lalo na ang nakaawang nitong labi, doon siya humihinga dahil sa tindi ng sarap na nararamdaman. Oh, my Tyler.

Hinablot ko ang batok nito para halikan siya. Kaagad siyang humalik pabalik habang hindi nagbabago ang ritmo ng paggalaw.

“I love you,” wika ko nang maghiwalay ang labi namin. I stared at him, halos hindi na siya makapagsalita sa tindi ng nararamdaman. “T-Tell me Tyler,” I stated between his deep thrusts. “H-Have you done this with o-other girls before? W-While I’m away?”

I don’t want to ruin our moment. But I want to know. I’ll still accept him no matter what anyway.

He tucked my hair behind my ear. Bumagal ang paggalaw niya.

“Even before I met you, I have never done this with other woman. And the moment I saw you, I promised that you will be the only woman I would be touching, I would be smiling, and I would be lending my heart to. Only you baby, only you.”

Bago pa ako makapagreak ay humawak na sa pang-upo ko si Tyler saka mabilis at madiin na bumayo! Walang kasing bilis! Para siyang hinahabol ng kung ano!

“Oh please! Tyler!”

“I-I told you before, baby. I-It was always been you, and will always be you.” Bulong nito sa tenga ko, halos hindi ko na siya maintindihan dahil sa sarap na pinapadama niya sa akin!

Habang hawak nito ang dalawang pisngi ng pang-upo ko, ay kumapit ako sa ilalim ng mga hita ko, dahilan para mas bumuka pa ako sa kanya, dahilan para mas maramdaman ko ang pulidong pagpasok niya sa akin, ang pagsayad ng kahabaan niya sa butas ko habang naglalabas masok siya.

“T-Tyler, I-I’m–-” almost there.

“I know baby, I know. Come with me.”

May tinamaan ang dulo ng pagkalalake niya sa loob ko dahilan para mamilipit ako sa sarap. Paulit-ulit niyang pinuntirya ang bagay na iyon. Oh fck!

“You like that, huh? Do you like me hitting your g-spot?”

“Fvck yes!”

“What do you want me to do?”

“H-Harder!”

“Tell me you love me.”

“I love you! I love you! I love you!”

That’s all what he wanted to hear, he gave all his best and the next thing I knew, I was already crying in pure pleasure.

“D-mn f-ck!”

Sumunod agad siya at naramdaman ko ang pagputok niya sa loob ko, isa, dalawa, tatlo, apat, limang putok. Ramdam ko ang pagragasa no’n sa sinapupunan ko, it feels so good.

“And I love you so damn more baby, I love you so deep I could drown. But I’d rather drown from my own love for you than living feeling completely nothing. I couldn’t imagine my life without you. I loved you then, I love you still, and I forever will. If I had to choose between breathing and loving you, I’d save my last breath to whisper I love you. You must think I’m such an idiot man by now, but this idiot man loves you with all his being, undoubtedly, eternally, unconditionally.”

Hinaplos nito ang pisngi ko. Nangilid muli ang luha sa akin. Masuyo siyang nakatitig sa akin habang isinasawalat ang nararamdaman. Para akong mahihimatay sa mga sinasabi niya. Pero mas tumindi pa ang karamdaman kong iyon nang magpakawala siya ng mga katagang hinding-hindi ko inaasahan.

“Be mine again, baby. But now, I don’t want to be just yours. I want to be yours… but for eternity. Marry me, Zafina.”

Kabanata XLVIII

I woke up feeling complete and contented, especially when I felt a strong arm resting in my waist. Kusang gumuhit ang ngiti sa mga labi ko.

Dahan-dahan akong dumilat at bumungad sa akin ang pagod na mukha ni Tyler. Mas lumaki ang ngiti ko. Paanong hindi mapapagod, eh hindi pa siya nakuntento sa ginawa niya sa akin kagabi?

Hindi ko na nabilang kung ilang beses naming ginawa iyon, I lost count. Grabe ang resistensya niya, alam ko na iyon noon pa, pero parang dumoble yata ngayon. Or maybe he just really misses me that much? Well, the feeling is mutual though. I also misses him, so much.

Ilang minuto kong pinagsawa ang mata ko sa mukha niya, pero hindi yata ako magsasawa sa kagwapuhang taglay niya. Nagpasya lang akong bumangon nang manlagkit ako. No doubt, natuyuan ako kagabi ng pawis sa buong katawan.

Maingat akong bumangon. Napaigik pa ko nang maramdaman ang pananakit ng gitna ko. I’m so sore down there, pero pinilit ko pa ring magtungo sa banyo, hindi na ko nag-abala pang takpan ng kumot ang hubad kong katawan dahil balak ko rin naman nang maligo.

Tinimpla ko muna ang temperatura ng tubig bago ko tuluyang nilaksan ang pagkakabukas ng shower. Nakaramdam agad ako ng ginhawa nang humalik sa katawan ko ang maligamgam na tubig. I gently closed my eyes and let the warm water covered the entirety of my body.

This feels better. But thinking what happened between Tyler and I feels much much better. I can’t believe it.

One moment, I was pushing him away, then the next moment, everything exploded like a bomb when I found out the truth. I thought he’s ruthless, I never thought I am the one who is. I was so selfish, so reckless, so worthless.

Napahinga ako ng malalim habang tumitingala. Dinama ko ang pagpatak ng mga tubig sa mukha ko habang nanatili akong nakapikit. Kahit yata patawarin ako ni Tyler, mananatili pa rin akong nakokonsensya sa lahat ng mga katangahang ginawa ko. I want to know how he could forgive me. Because damn, I’ll do everything for it to happen.

Suddenly, the words he uttered last night hit me like a truck. Narinig ko iyon bago ako nakatulog, kahit na antok na antok na ako narinig ko iyon, rinig na rinig.

“Be mine again, baby. But now, I don’t want to be just yours. I want to be yours… but for eternity. Marry me, Zafina.”

He–

Napasinghap ako nang makaramdam ng brasong pumalupot sa bewang ko. Kaagad akong napaayos ng tayo at napadilat.

“Damn, I thought I was just dreaming.”

Bumilis ang tibok ng puso ko nang maramdaman ang mainit niyang hininga sa tenga ko. He’s hugging me from behind. And I could clearly feel his hard body against mine.

“Tyler,”

Hinapit ako nito palapit sa kanya at binaon ang mukha sa leeg ko. Naramdaman ko agad ang kalambutan ng labi niya na dumikit sa balat ko.

“If this is just a dream, I don’t want to wake up anymore. Please let me just be in this dream. I’d rather sleep forever if that means staying with you for the rest of my life.”

Humarap ako sa kanya. Sinapo ng dalawang kamay ko ang pisngi niya para patinginin siya sa akin. His intense blue eyes immediately bore into mine. I smiled sweetly at him.

“Could you feel me touching you?” I asked before caressing his prominent jaw. “Could you feel me holding you?” Dinikit ko ang katawan ko sa kanya. Nakita ko ang pagtaas baba ng Adam’s apple nito. “Could you feel my body?” I encircled my arms on his nape before reaching his lips. I kissed him hard. “Could you feel me kissing you?” Tanong ko habang patuloy siyang hinahalikan.

He growled before kissing me back. Humawak ang dalawa niyang kamay sa bewang ko at mas hinila ako palapit.

“Answer me Tyler, could you feel me?” Humiwalay ako sa kanya at pinakatitigan siya. Dumilat ang mga mata niya.

“Yes,”

I smiled, “Then you’re not dreaming. I’m real Tyler, I really am. I’m here in front of you because I realized all my stupidities. I came back because I love you.”

“God,” kinulong ako nito sa kanyang bisig, ang tubig ay patuloy na umaagos sa aming katawan. “I… I thought…”

Mahina akong natawa bago ako kumalas sa kanya. “You already fucked me countless times yesterday, yet you still think that everything’s just a dream?”

“You can’t blame me, I dreamt this for a lot of time, now you’re here. I still feel like fucking dreaming. What should I? Shall I fuck you countless times again?”

Sapak ang nakuha nito sa akin. “Tyler!”

Natawa siya. Para iyong musika sa pandinig ko. After for so long years and all the sufferings, I am now able to hear his laugh once again.

“Baby would you let me?”

Napanguso ako. Paano, nang-aasar ang boses nito. Lalo na nang sinabi niyang ‘baby’.

“Why baby? Can’t get enough of my tight cunt wrapped around your length?”

Nanlaki ang mga mata nito. Hah, akala niya ba siya lang ang may kayang makipag-dirty talk?

“Cat got your tongue?”

Natawa ako nang hindi pa rin ito nakapagsalita. Natulala lang ito.

“Hoy! Napipi ka na dyan! Maligo na nga lang tayo, baka kung ano pang gawin mo sa akin.”

Natatawa kong pinagpatuloy ang pagligo. Ganoon din si Tyler na surprisingly, tahimik lang sa buong oras. Is he that affected because of what I’ve said?

“Hintayin kita sa baba, magluluto lang ako.”

Tapos na akong magbihis pero siya ay pinupunasan pa ang kanyang buhok gamit ang tuwalya. Gray sweatpants pa lamang ang suot niya and he looks devilishly hot on it. Lalo na’t lantad ang malapad niyang dibdib, namumutok na mga braso, at nakakaakit na mga abs.

Napalunok ako, bago pa ako tuluyang maakit ay umalis na ako ng kwarto at bumaba. Bahagya pa akong nagulat nang makitang malinis na ang paligid, hindi katulad kahapon na wasak-wasak ang lahat. Tyler probably already hired men to clean those mess.

“Malapit nang matapos ’tong niluluto ko. Gutom ka na ba?” Tanong ko nang bumaba na si Tyler. May suot na siyang puting sando, hapit na hapit iyon sa katawan niya kaya bumabakat ang bawat muscles niya. Pero ayos na iyon kesa sa wala siyang suot.

Tumango lang siya. Napakunot ang noo ko. Nakaupo na siya sa dining table, nakatukod ang magkabila niyang siko sa mesa habang magkasiklop ang mga kamay at doon ay nakapatong ang kanyang baba. Malalim ang kanyang iniisip, halata iyon dahil sa malayo niyang tingin.

Don’t tell me he’s still thinking what I’ve told him earlier? Napailing na lang ako. Nilapag ko na ang mga pagkain sa hapag at naupo na rin sa harap niya.

Pero ganon pa rin siya. Tulala pa rin.

Kung hindi ko pa nilakasan ang pagkakalapag ko nang plato sa harap niya ay hindi pa siya matatauhan.

“Brunch is ready. Kakain na, tulala ka pa rin.”

Napatikhim ito. “Sorry,”

Nagsimula na kaming kumain. Tahimik lang kami sa buong oras na iyon. Pero pasulyap-sulyap ako sa kanya, paano ba naman, minsan ay napapatulala ulit siya, tapos ay biglang marahas na iiling bago babalik muli sa pagkain.

“Ako nang magliligpit.” Presenta ko nang matapos kami.

“No, I’ll do it. You already cooked. It’s my turn now.”

“Hindi okay lang, ako na.”

“I’ll do it.”

“Ako na.”

“I’ll–”

“Sabing ako na! Paano ka makakakilos kung natutulala ka naman? Baka makabasag ka lang.”

Napatitig ito sa akin bago napabuntong hininga. Akmang aalis na ito nang hulihin ko ang braso niya.

“Tell me, bakit ba nagkaganyan ka bigla? Dahil pa rin ba dun sa sinabi ko?”

“Who taught you?”

“Huh?”

“I said who taught you? Is it Dark? Your husband? Because damn it Zafina! I don’t care if you talk dirty to me, but thinking that you learnt it from other man, that you did

with other man, I feel like– fuck!“

Natigilan ako at napatitig sa kanya. He looks frustrated.

“Is that the reason why you didn’t answer my proposal last night? Fuck I’m so stupid, I forgot you’re still married to another man.”

Bitterness is very evident in his voice.

“Tyron didn’t really tell you?” Napatingin ito sa akin sa tanong ko. Nakakunot ang kanyang noo. “He knows the truth about Dark and I. Dark told him.”

“What truth?”

Ngumiti ako at umakap sa bewang niya, it immediately made me feel how strong and hard his muscles are.

“I am Zarina Light Vergara.”

Mas sumama ang timpla ng mukha nito. Pinigilan kong matawa. Nakakatawa ang pagiging galit niya, he looks so dangerous yet so cute. Ni hindi ko nga alam na posible palang magsama ang dalawang katangian na iyon.

“You don’t need to remind me who you are. I know, you changed your name and so does your surname.”

“I didn’t. That was already my name from the first place.”

“What do you mean?”

“I don’t know. What do you think?”

“I am not playing games with you Zafina.”

Natawa ako. Umupo ako sa mesa dahilan para lumilis ang dulo ng bestidang suot ko. Kitang-kita ko ang pagsulyap niya sa nalantad kong hita. Yes, I did it for purpose. I smirked on my mind.

“

Yeah, you’re right. Dark and I are still married.

What would you do then?

Wouldn’t you kiss me anymore?“ I slightly pouted my lips. “Wouldn’t you feel me anymore?” I intentionally moved my shoulder to make the thin strap of my dress slide down my delicate skin. Bumigat ang hininga nito. “Wouldn’t you touch me anymore?” I parted my legs a little. Napatiim bagang ito.

Hindi na siya nakapagpigil, hinila niya ang bewang ko dahilan para dumulas ang pwetan ko sa mesa saka niya isinabit ang binti ko sa kanyang bewang. Napakapit ako agad sa kanyang matipunong balikat.

“You don’t have to do it.”

Tumagilid ang ulo ko. “Huh?”

“You don’t have to seduce me. Even just being yourself, I would still choose to be with you, under any circumstances, despite the hard challenges, no matter what happens, I’d still choose you, again and again, just you, only you.”

My lips parted. I was expecting him to be hard, maybe by kissing me deep and telling me that he would still do what he wants, by still touching me despite the false thought that I’m married. But instead, he answered me with the sweetest words.

“So baby please, please choose me too.”

Lumamlam ang mga mata nito.

Oh, Tyler.

Humawak ako sa batok nito at pinagdikit ang aming mga noo. Nakatitig ako sa kanyang asul na mga matang nagsusumao.

“I never had a relationship with anyone else before you, Tyler… And even after you. Dark and I are not married. Because I am Zarina Light Vergara, not his wife, but his long lost sister.”

I saw how his eyes widened and how his lips parted.

“I’m not marrying any man unless it’s you, because I only want you, Tyler. I, too, would only choose you. So my answer to your proposal last night is, yes, I’m gonna marry you. Mahal na mahal kita, Tyler. Hindi ko na kakayanin pang mawala ka sa akin. Hindi-hindi ko na kakayanin. Mamamatay ako.”

“Fuck.”

His lips invaded mine like a wild beast. He kissed me so deep I almost couldn’t catch up, pero kalaunan ay bumagal ang kanyang halik, pinaparamdam sa akin kung gaano ako kamahal. So I did the same.

Pumasok ang malaki niyang kamay sa bestida kong suot kasabay ng pagbaba ng halik niya sa aking leeg. Kusa akong napatingala habang pinapasadahan na ng mga daliri niya ang aking hita, marahan iyong dumadampi sa aking balat paakyat sa garter ng aking panloob.

Napasinghap ako nang walang babala niyang hinila ang aking panloob paalis sa akin.

“T-Tyler wait–” Wala na akong nagawa kundi ang muling mapasinghap nang pumasok na sa akin ang kalakihan niya. Ni hindi ko man lang napansin na inilabas na pala niya ang kanya.

Mahigpit akong napakapit sa kanya nang nagpakawala na kaagad siya ng mararahas at mabibilis na bayo. Ramdam na ramdam ko siya sa loob ko. He’s so big and long, and hard too.

“A-Ang daya mo,” bigkas ko sa pagitan ng pagbayo niya.

Narinig ko ang pagtawa niya ng mahina. Iniakap niya ang binti ko sa balakang niya at binagalan ang paggalaw. Hindi siya naglabas masok, sensuwal niya lamang na iginigiling ang kanyang balakang na halos ikabaliw ko.

“What did I do?” Mapaglarong tanong nito habang hindi tumitigil sa ginagawa.

Napakapit ako sa kanyang likod. Hindi ko makita ang mukha niya dahil nakayakap ako sa kanya, magkadikit na magkadikit ang mga balat namin.

“N-Nakailang angkin ka na s-sakin.”

“Why? Do you want me to stop?”

Halos magprotesta ako nang tumigil siya sa paggalaw. “No… please.”

Ako na ang naggalaw ng balakang ko para muli siyang maramdaman. Kaagad niya namang hinuli ang bewang ko para matigil ako sa paggalaw.

“Shh, then stay still baby, I’ll be the one to move.”

Iniangat niya ang dalawang paa ko para ipatong sa mesa. Bahagya akong napalayo sa kanya at napatukod ang mga kamay sa magkabilang gilid. Ngayon ay kitang-kita ko na siya. He’s still fully clothed. Nakababa lamang ng bahagya ang kanyang pangibaba nang sa gayun ay maangkin niya ako. Just like me, panloob ko lamang din ang nakaalis sa akin at hindi ang bestida ko, nakataas lamang iyon hanggang sa bewang ko.

“Look at it,” sinundan ko ang tingin niya dahilan para mapakagat ako sa aking labi. Nakatingin siya sa magkatagpo naming ari. At kitang-kita ko din iyon ngayon dala ng posisyon namin.

Marahan siyang gumalaw. Malinaw na malinaw sa akin ang mabagal na paglabas ng pagkalalake niya sa akin at muling pagpasok. Hanggang sa bumilis siya nang bumilis. Napunta ang kapit ng mga kamay niya sa bewang ko para hilahin ang katawan ko at salubungin ang pagpasok niya. Impit akong napadaing bago napatingala.

“Y-You pretty little l-liar,”

Pinilit kong dumilat at tumingin sa kanya nang marinig ko siyang magsalita. May tumutulo ng pawis sa sentido nito pababa sa kanyang leeg.

“Y-You once mentioned that y-you’re into tasting different recipes of God. B-But fuck it, y-your tightness is defying that shit.” Hinihingal nitong wika.

Napapikit akong muli at dinama ang paglabas masok niya sa akin. “Y-You think I’m gonna let other man to touch me? Ikaw lang ang maaaring makasamba sa katawan ko, Tyler. I-I won’t let them.”

“And I won’t fucking let them either. You’re mine, Zafina, just fucking mine. Mind, body, soul, even your heart is mine!”

“Ohh my!”

Halos himatayin ako sa sarap nang gigil na gigil niyang pinaghahampas ang ibabang katawan niya sa akin. He’s getting bigger and bigger every second, kaya alam kong lalabasan na siya, maging ako.

“Shit!”

I can’t help but curse when his right hand flew unto my womanhood to roughly rub my clitoris as he fuck me hard, deep, and fast!

“I-I’m near, Tyler.”

“Fuck! Come with me, baby!”

“Ahhh Tyler!”

“Fuck it! Zafina!”

And the next thing I knew, I saw stars and ecstasies.

Akala ko nga tapos na rin siya kasi naramdaman ko ang mainit niyang likido sa loob ko kanina, pero nang buhatin niya ako at iakyat sa kwarto, alam kong matinding laban na naman ang kahaharapin ko.

“Uy Tyler, pagod na ko.” Nakangusong sabi ko nang ilapag niya ako sa kama at sinimulang hubarin ang bestida ko sa akin.

“You didn’t even move,” sinimulan niya na rin akong halikan sa leeg.

“Nakakapagod pa rin kaya! Hindi ka ba napapagod?”

“No, I want more of you. I can’t get enough.”

“Pero–”

Natigil kami pareho nang tumunog ang kanyang phone. Lihim akong nagpasalamat sa tumawag, I’m saved by his ringtone.

Napamura siya bago bumangon. Inis niyang kinuha ang kanyang phone at tinapat ito sa kanyang tenga.

“What?!”

Napahagikgik ako sa naging reaksyon nito. Pinagmasdan ko siya, nawala ang ngiti ko nang makitang tila nabigla ito. Umawang ang kanyang mga labi at parang napigil pa niya ang kanyang paghinga.

“W-What?” Nawala ang kaninang bagsik niya.

Napatayo kaagad ako at nilapitan siya.

“A-Alright, I’ll be going.”

“Anong nangyari?”

“Jamaica was rushed into the hospital.”

Natigilan ako nang banggitin niya ang pangalan na iyon. Hindi ko alam ang mararamdaman ko, lalo na ngayong nakikita ko ang pag-aalala sa mukha niya. The cold, intense expression he used to have is nowhere to be found right now, pag-aalala ang nakikita ko sa mukha niya.

“Get dressed, you’ll come with me.” Iyon lang at nagmadali na siyang nagtungo sa closet upang magbihis.

Tahimik na lang din akong naghanap ng masusuot, hindi ako umiimik hanggang sa makasakay na kami sa kotse niya. Mabilis siyang nagmaneho, may pagmamadali sa galaw niya. Sa kamay ko lamang ako nakatingin.

Upto this day, I still don’t know the real score between my cousin and Tyler. Pero alam kong walang namamagitan sa kanila, Tyler had just proven how much he loves me, he told me he had never touched any woman but me. Pero hindi imposibleng hindi sila naging malapit nang umalis ako. Posibleng si Jamaica ang sumalo sa kanya noong mga panahong nanhungulila siya sa akin. Posibleng dinamayan siya ni Jamaica noong mga panahong walang ibang dumadamay sa kanya.

Judging Tyler’s reaction right now, naging malapit nga sila.

“We’re here now, come on.”

Mabilis na bumaba si Tyler ng sasakyan. Hindi ko napansing nandito na pala kami sa ospital. Bumaba na rin ako at sumabay kay Tyler na pinagbuksan pa ako ng pinto. Good thing he did that. Dahil hindi ko alam ang mararamdaman ko kapag kinalimutan niya ako para sa ibang babae.

“What happened?” Iyon agad ang tanong niya sa isang lalake nang pumasok kami sa kwarto kung saan nakaratay ang pinsan ko.

Pero hindi ko pinagtuunan ng pansin ang lalake. Sa pinsan ko ako ngayon nakatingin na payapang natutulog, pansin ang pagiging putla ng balat nito. Halos mawalan na siya ng kulay.

“

Hindi ko alam. Pagdating ko na lang sa bahay niya, wala na siyang malay na nakahandusay sa sahig habang iyak ng iyak itong si Jasmine.“ Napatingin ako sa lalake, pababa sa sinabi nitong anak ni Jamaica. Nakahiga ang natutulog na batang babae sa sofa, parehong batang nakita kong binuhat noon ni Tyler.

“How is she?” Lumapit si Tyler kay Jamaica para tignan ito ng mas malapitan.

Napabuntong hininga ang lalake. “Hindi ko pa alam ang sakto niyang estado, basta’t ang alam ko ay palala na ng palala ang kondisyon niya.”

“What was the doctor’s statement?”

“Hindi ko pa siya nakakausap ng maayos. Walang maiiwan kay Jasmine kanina kaya hindi ako makapunta sa opisina ng doctor, kaunting detalye pa lang ang nasabi niya sa akin kanina at marami pa siyang dapat ipaliwanag. Mabuti na lang at narito ka na, pupuntahan ko na ang doctor.”

Tumayo na ang lalake. Tinanguan naman siya ni Tyler, nasalubong ako ng lalake dahil narito ako sa may bandang pinto, bahagya lang niya ako nginitian bago siya tuluyang umalis.

Bumalik ang tingin ko kay Tyler. Akmang magsasalita pa lang ako nang biglang umiyak ang bata. Kaagad naman iyong dinaluhan ni Tyler at binuhat. Hinele niya iyon sandali dahilan para tumigil ito.

I admit, it kinda hurts seeing Tyler carry other child, especially Jamaica’s.

Nakatitig lang ako sa kanila. Tila ba naging invisible na ako sa kinatatayuan ko ngayon, nakalimutan na yata ni Tyler na nandito pa ako.

“A-Anak?” Si Jamaica naman ang nagising ngayon.

Kaagad siyang nilapitan ni Tyler na buhat-buhat si Jasmine.

“She’s here, how are you feeling?”

“Tyler?”

“Yes, I’m here.”

Inunat ni Jamaica ang kamay niya. Walang pag-aalinlangan na inabot iyon ni Tyler at marahang pinisil.

“Everything’s going to be alright,”

“B-Buti nandito ka. Akala ko hindi na tayo magkikita pa. D-Dito ka lang, huh? Dito ka lang palagi, w-wag kang aalis.”

Napahinga ako ng malalim.

I am not loving what I am seeing, Tyler holding Jamaica’s hand while the child is on his other hand, carrying her. They look like a happy family.

Kinalma ko ang sarili. May sakit ang pinsan mo, Zafina. Tyler is just trying to ease her pain… By showing that he cares? But no… It looks like he really do care, he’s not acting. He cares for my cousin.

Biglang may kumatok sa pinto. Maya-maya ay pumasok ang isang nurse. Doon sila napatingin sa pinto para malaman kung sino ang pumasok, pero sa akin mas napadpad ang mga mata nila.

Hindi ko na hinintay pa ang reaksyon nila, naninikip na ang dibdib ko sa nasasaksihan kaya tumalikod na ako at lumabas ng silid na iyon. Mabilis kong nilakad ang daan palabas ng ospital. Nagdidilim na rin.

Nasa may parking lot pa lang ako nang may pumigil na sa braso ko.

Sa totoo lang ay inaasahan ko na iyon. Pero hindi ako lumingon, hindi ko siya nilingon. Nagsalita ako nang hindi tumitingin sa kanya.

“Bakit ka umalis? Walang maiiwan sa bata.”

Bumuga ito ng hangin. “I left her to the nurse.”

“Dapat hindi ka pa rin umalis.”

“Why shouldn’t I?”

“Ayaw ka niyang umalis.”

“Just because she doesn’t want me gone, means I should stay with her.”

“May sakit siya.”

“So what?”

Kunot-noo akong napatingin sa kanya. “So what? Really, Tyler? You’ll ask me that?”

Binawi ko ang braso ko sa kanya para harapin siya.

“May sakit siya Tyler! Hindi ko man alam kung ano iyon, pero base sa lalake kanina ay malala na ang sakit niya. And she wants you to stay, you should’ve–”

“Stop…” Pumikit ito at sandaling hindi nakapagsalita. “You really want hurting me, huh, Zafina?”

Natigilan ako. Dumilat siya at bumungad ang hinanakit sa mga mata niya.

“Stay with her? Do as she says and stay with her? Really, Zafina? Then what? Leave you?”

“Y-You could come back to me after–”

“Bullshit…” tumingin ito sa akin ng hindi makapaniwala. “Fucking bullshit! What do you think of me? You think I’m a fucking toy, Zafina? A toy that you could easily give to others then have it back whenever you want?!”

“T-Tyler… T-That’s not what I mean–”

“Then what?! What do you mean by that, huh?”

Hindi ako nakasagot. He’s raging mad. He clenched his jaw before speaking, his voice weakened.

“When will you ever trust me? When will you ever believe me?”

“T-Tyler–”

“Do you really even love me?”

Napaawang ang bibig ko sa tinanong nito. “Of course–”

“No you don’t!” I almost flinched when he shouted. “No you don’t…” he breathlessly whispered.

Tila piniga ang puso ko nang makitang nag-unahan nang pumatak ang mga luha sa kanyang mata. Tinangka kong lumapit sa kanya pero umatras ito. Umiiling siya habang tila nadudurog na nakatingin sa akin.

“You don’t love me, Zafina. All you did was to destroy me.” Nanginig ang boses nito. “And we’re not supposed to destroy the person we love.”

Parang binundol ng tren ang puso ko sa sinabi niya. Hindi ako nakapagsalita. Tanging mata ko lamang ang nakapagbigay ng reaksyon na ngayon ay nanunubig na.

“

We’re supposed to fight for them as much as I am fighting for you, for us to be together. We’re supposed to cherish them and do our best as much as I am doing everything just to be with you, just not to lose you.

We’re not supposed to destroy them… We’re not…“ Napayuko ito, hindi niya na napigilan ang mapaiyak nang tuluyan. Parang paulit-ulit na sinasaksak ang puso ko habang nakatingin sa kanya umiiyak na sa aking harapan. “But if that is really your way of loving someone, by destroying them, then fuck, I could already feel your love. Because I’m already too destroyed.”

“Tyler…”

“You hurt me, you break me, you ruin me, and you’re telling me you love me?” Napapikit ako sa sakit. Ang sakit, napakasakit kasi totoo ang sinasabi niya. “But you know what’s worse? I let you. I let you, Zafina. I did…” parang nadurog ang buong pagkatao ko nang marinig ko na ang tuluyan niyang pag-iyak. Pero alam ko, wala ang sakit na nararamdaman ko sa sakit na nararamdaman niya. His cries prove how hurt he is. “

I let you because I love you that much. I love you that

I won’t mind being devastated if that means being with you. But I also want to give you the best of me Zafina, but how can I do it if you’re destroying every single best in me? How can I do it? How?! If I’m already empty?!

How can I still give you my world? When you already made my world crumbling down?!

What more can I offer you? Baby, what more can I give you?“

Napahikbi na rin ako nang hindi ko na makayanan ang pag-iyak niya sa harap ko.

My baby is crying… crying so hard because of me.

Nakita ko na siyang lumuha, pero kahit kailan, hindi ko pa siya nakitang umiyak ng ganito. Iyong klase ng iyak na parang matagal nang pinigilan, parang matagal nang kinimkim, kaya nang hindi na kayanin ay doon lumabas lahat ng sakit, lahat ng hinanakit, lahat ng pilit itinago.

“T-Tyler–”

“No, please don’t call me that way.” Tumingin ito sa akin nang nagmamakaawa. His eyes were already red. “It was wonderful hearing you call my name before, but now… it hurts, it hurts so much. Yes, I love you with every piece of me, but this love I have for you is also breaking every piece of me.

“

Huminga ito ng malalim, tila kinakalma ang sarili bago siya tumingin sa akin. Matagal bago siya nakapagsalita. Malakas ang kabog ng dibdib ko sa susunod niyang sasabihin. Pakiramdam ko ay hindi ko iyon magugustuhan.

“

So I-I think… We’ll just see each other again if I’m complete once again, if I already gathered my pieces altogether,“

Parang huminto ang mundo ko sa sinabi niya. Pati paghinga ko ay natigil, at tila huminto rin sa pagtibok ang puso ko.

D-Does he mean…

“I-If I already have myself to offer you…”

Paulit-ulit akong napailing, tears streaming down my face continuously.

“W-What do you mean?”

Please don’t tell me it’s not what I think…

He closed his eyes tightly and gasped for air. “B-But I don’t think I can make myself whole once again. I-I don’t think I can make it, especially if I would live my life without you.”

“Tyler what do you mean?!”

He opened his eyes and looked at me full of pain and misery. “You’re my life, Zafina. You’re my everything, my hope, my light, my love, the reason why I still choose to live, I think I’d die without you. It hurts to let go, that’s why I hold on, for such long years I held on, even though I don’t have a confirmation that it would still be us in the end, I held on because it hurts letting you go. But now I realize, it’s really painful to let go, but it’s more painful holding on to someone that never held on with you in the first place. I realized I was the only one gripping tight, I was the only one hoping, fighting, loving.”

Mabilis akong lumapit sa kanya at kumapit sa mga kamay niya. Humahagulgol na ako habang nagmamakaawang nakatingin sa kanya.

“T-Tyler, d-don’t do this please…”

“I have to, baby, I have to… I don’t want to be selfish anymore, I don’t want to encage you with a man you do not love. You deserve the best, I wish you all the best, y-you know that right? And I think that someone who could give you the best is someone you love truly, just like how I love you. I-it hurts doing this, damn it feels like hell! I feel like my heart is ripping apart! But I’m doing this for you. I want you to be happy, e-even if that happiness doesn’t include me anymore.”

“No… No please…” humigpit pa ang hawak ko sa kanya. Pero parang unti-unting gumuho ang mundo ko nang dahan-dahan niya nang inalis ang kamay ko sa kanya… na kahit kailan ay ni hindi niya ginawa. “T-Tyler…” I was stunned.

But he looked at me, and smiled. But not that kind of smile full of happiness, his was full of pain, misery, tragedy. His tears keep on flowing as he smiled and tried to look happy infront of me. But he’s not! He’s obviously not!

“I-I’m putting an end to us…”

I felt like my world exploded, again.

“We’re over…”

Napatulala ako. Kahit nang lumapit siya sa akin at hinawakan ang magkabilang pisngi ko ay hindi ako nakapag-react. He wiped my tears, before planting a kiss on my forehead. Nanatili roon ang labi niya, hanggang sa unti-unting nagtaas-baba ang balikat niya, hanggang sa naging sunod-sunod iyon.

He’s crying while his lips were on my forehead. I can’t see his face, but just hearing his cries breaks my heart.

Until he pulled me into a tight hug. Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng buong katawan niya, ang malakas na pagtibok ng puso niya kagaya ng sa akin. I could feel how scared he is to lose me, but today, he will let me go, he will hurt himself, because he thinks that is what will make me happy.

He kissed my head repeatedly while still crying, at ang nagagawa ko lang din ay ang lumuha nang lumuha.

Ramdam ko, ramdam na ramdam, na kahit anong oras ay mawawala na siya sa akin.

Pakiramdam ko ay may kumulang sa akin nang humiwalay na siya, muli na naman niyang pinunasan ang mga luha ko, pero hindi ko magawang punasan ang kanya. Masyado akong nanginginig.

He looked at me full of love and pain. Ilang distanya lang ang layo ng mukha namin kaya kitang-kita ko ang masaganang pag-agos ng luha sa kanyang asul na mga mata.

“Baby…” ngumiti siya, ang ngiti na namang iyon, ang ngiting pilit niyang pinapakita para ipaalam sa akin na okay lang siya, na okay lang na matapos na ang lahat sa akin para hindi na ako mahirapan pa, pero taliwas do’n ang sinasabi ng mga mata niya, I know he do not want any of this to happen. He don’t. But still, he whispered, “You’re free now.”

Ilang beses pang guguho ang mundo ko? Ilang beses pang madudurog ang puso ko?

I don’t want to be free! I want to be in his arms forever! I don’t mind being encaged if Tyler is my abductor!

But how could I still tell those, if he already removed his hands from my face? If he already turned his back on me? If he already started walking away? Away from me, away from my life…

Tuluyan nang bumagsak ang katawan ko. Napaluhod ako habang pinapanuod siyang naglalakad na palayo sa akin.

N-Never did he walk away from me. Pero ngayon…

Napahagulgol ako. Napahawak ako sa aking dibdib na naninikip ng sobra.

What have I done? I just pushed away the person who did nothing but love me! Again…

At alam ko, araw-araw ko itong pagsisisihan. Araw-araw kong sisisihin ang sarili ko. Araw-araw akong magdudusa sa ginawa kong pagpapahirap sa taong walang ibang hinangad kundi ang makasama ako.

At hindi ko alam kung sasaya pa ako…

Because he already gave up.

Tyler already gave up on me.

A/N: Everyone’s free to leave a hurtful comments about the characters, but not on the story, not on the author.

Please lang po, nawawalan ako ng gana kapag nakakakita ako ng masasakit na comments. Tiwala lang kayo sakin, two chapters na lang epilogue na. Sana suportahan niyo pa rin ’to hanggang dulo. I love you all!

Kabanata XLIX

“My heart lied,

While you cried,

Rivers of tears,

but I was too blind to see.”

[MYMP // Only Reminds Me of You]

I closed my eyes as I gasp for air. Pilit kong pinapakalma ang nanginginig kong katawan. Pilit binubuhay ang puso kong tila tuluyan nang namamatay.

I opened my eyes to look around.

Mag-isa na lamang ako rito.

Iniwan niya na talaga ako.

Wala na talaga.

Pinigil ko ang nagbabadya na namang mga luha. Huminga ako ng malalim bago pinilit tumayo. Nanginginig ang mga binti ko pero sinikap kong maglakad, maglakad pabalik sa nilabasan kong ospital.

Dire-diretso ang lakad ko patungo sa silid na inookupa niya. Hindi na ako nag-abala pang kumatok at binuksan na lamang ang pinto. Kaagad siyang napatingin sa akin maging ang kasama niyang lalake.

Napalunok ako.

“P-Pwede ba tayong mag-usap?” Walang paligoy-ligoy kong tanong.

Sinubukang bumangon ni Jamaica kaya inalalayan siya agad ng lalake kanina. Namataan ko pa ang anak niya na natutulog na ulit sa may sofa.

“H-Halika,” napakamalumanay ng boses niya, hindi katulad ng dati. Malamang dulot ito ng sakit niyang hindi ko pa alam kung ano.

Marahan kong isinara ang pinto bago lumapit sa kanya. Napatingin naman ako sa lalake nang halikan nito sa noo si Jamaica bago siya lumabas. Wala sa sarili ko iyong sinundan ng tingin hanggang sa makalabas siya.

“Larry ang pangalan niya, boyfriend ko.”

Bumalik ang tingin ko kay Jamaica. Nakangiti siya sa akin.

“H-Ha?”

“Iyong lalake dito kanina, boyfriend ko.” Ulit niya.

Napaawang ang labi ko. Nakangiti pa rin siya sa akin habang may kakaibang kislap sa mga mata. Doon ko nakita ang malinaw na pagmamahal niya para sa lalake.

Muli na namang nanikip ang dibdib ko. May boyfriend na pala siya, at halata namang mahal niya iyon, pero nagawa ko pang pag-isipan nang masama ang sinabi niya kanina kay Tyler. Iba ang naging tingin ko sa hiniling niyang wag siya nitong iwan.

Napakagat ako sa aking labi. Lagi na lang akong nahuhulog sa maling akala, at dahil doon si Tyler ang nasasaktan ko ng lubos.

“Wuy,” nabalik ang tingin ko sa pinsan ko. “Mas mukha ka pang hindi okay kaysa sa akin.”

Malungkot akong napangiti sa sinabi niya.

“Sabagay, masakit talaga ang masaktan ng pisikal, pero mas masakit kapag sa loob ka na nasaktan, kapag puso mo na ang nasugatan. Kasi walang saktong panahon kung kailan maghihilom ang sugat na iyon, o kung gagaling pa ba talaga.”

Napatitig ako sa kanya. Sumeryoso ang kanyang mukha.

“Nasaktan na naman ba siya?”

Napaiwas ako ng tingin sa tinanong nito, showing how guilty I am. Narinig ko ang pagkawala niya ng malalim na hininga.

“Zafina,” tumingin ako sa kanya. Punong-puno ng kalungkutan ang ekspresyon nito. “Patawad… Patawad sa lahat ng nagawa ko. Marahil ngayon ay kinakarma na ako sa lahat ng kasamaang ginawa ko sa inyo. Heto nga’t nagdudusa na ako sa sakit na ’to at anumang oras ay pwede na akong mawala. Sa totoo lang ay matagal na kitang gustong makausap, gusto ko kasi bago ako mawala, nakuha ko na ang kapatawaran mo.” Napahinga ito ng malalim. “At alam ko, nararapat lang sa akin ang sakit na ’to, nararapat lang sa akin na magdusa ng lubusan. Tanggap ko na. Pero alam mo ang hindi ko matanggap? Iyon ay yung pati si Tyler patuloy na nasasaktan gayung wala naman siyang ginawang kasalanan. Iyon ay yung pati siya nagdurusa gayung wala naman siyang ibang ginawa kundi ang mahalin ka.”

Napayuko ako. Another batch of tears are about to fall.

“G-Gusto ko siyang ipaglaban, Jamaica, gustong-gusto. P-Pero tama siya, all I did was to destroy and hurt him. And that’s not love, love isn’t supposed to destroy nor hurt, t-that’s what he said.”

“Kung gano’n ay mali siya…”

Napatingin ako sa kanya. Tumigil ang akmang pagtulo ng luha ko.

“A-Anong ibig mong sabihin?”

“You know Zafina, there are two ways to know if you’re really in love. Either it’s because you’re happy because of them, or you’re hurting because of them. Because sometimes it’s not the happiness that tells you you’re inlove, but the pain.”

My lips trembled. Nginitian niya ako at kinuha ang isa kong kamay para pisilin iyon.

“Do you love him?”

“I do, of course I do, I always do. P-Pero sabi niya hindi–-”

“Mas alam niya pa ba ang nararamdam mo kaysa sa sarili mo?” Natigilan ako. “Hay naku! Magkaiba kasi ang persepsyon niyo pagdating sa pagmamahal. Doon kayo nagkakatalo. Para sayo, love is sacrificing. Para naman sa kanya, if you love someone, fight for them. Kaya ayan.” Napailing-iling siya. “So sinong mag-aadjust?”

Napabuntong hininga naman ako. She’s right.

“

Thank you, Jamaica.“

Nakita ko ang pagkatigil niya sa sinabi ko. Marahil ay hindi niya inaasahan ang pagpapasalamat ko.

But she made me realize something…

“I pray for your recovery. I better go.”

Hindi na siya nakapagsalita nang magtungo ako sa pinto. Pero bago pa ako tuluyang makalabas ay nilingon ko muna siya na nakatingin lang sa kawalan.

“By the way, Jamaica,” napunta sa akin ang tingin niya. I smiled at her. “You’re forgiven.”

Tuluyan na akong lumabas. Nagmamadali kong tinahak ang daan palabas ng ospital saka ako mabilis na pumara ng taxi. I immediately told the driver our destination.

Huminga ako ng malalim. Sumandal ako sa aking kinauupuan at pumikit ng mariin. Pinakalma ko ang puso ko’t utak hanggang sa marinig ko ang boses ng driver na sinasabing nandito na kami.

Kaagad akong nagbayad at lumabas. Naglakad ako papasok sa madilim na lugar, kada apak ko ay lumilikha ng ingay sa tahimik na paligid dahil sa nga tuyong dahong aking natatapakan. Napakadilim na ng lugar pero hindi ako nakaramdam ni katiting na takot habang binabagtas ko ang kahabaan ng daan dito sa sementeryo.

I’ll never be afraid especially if I know that my angel’s here.

It took me almost five minutes before I reached my late child’s tomb. Sa ’di kalayuan ay may nakatirik na poste na may dilaw na ilaw kaya kahit papaano ay naaninag ko ang puntod ng anak ko.

Lumuhod ako para alisin ang mga nakatabing na tuyong dahon sa lapida niya. Napakatagal na simula nang una at huli kong punta rito. I feel so guilty.

“Hi my little angel, it’s been a while.” Hinaplos ko ang lapida, ni hindi ko ininda ang kadumihan no’n.

“Sorry kung ngayon lang bumisita si mommy, huh? It’s just that… ang daming nangyayari.”

I heaved a sigh. Patuloy kong kinausap ang anak ko, nangingibabaw ang boses ko sa tahimik na paligid.

Sa kanya ko inilabas lahat ng mga salitang hindi ko naisatinig. Sa kanya ko sinabi lahat ng frustrations ko, lahat ng katangahan ko. Sinabi ko sa kanya lahat-lahat kahit alam kong wala akong makukuhang sagot. Mas mabuti na ito, dahil alam kong wala rin akong makukuhang panghuhusga mula sa kanya.

“I love your father, I really do. Pero lagi na lang hindi tugma sa amin ang tadhana, ang panahon, ang pagkakataon. Lagi na lang may humahadlang. Pero alam mo, anak? Kahit kailan hindi napagod ang tatay mo sa akin.” Napapikit ako. “Ngayon lang…” humina ang boses ko. “Kahit kailan hindi siya sumuko… Ngayon lang…” I felt a cold wind embraced me. My lips formed a painful smile. “Kahit kailan hindi niya ako iniwan… Ngayon lang…”

Lumanghap ako ng hangin upang maibsan ang paninikip ng dibdib ko.

Dinilat ko ang mga mata ko at pilit na ngumiti.

“Pero sa ngayong din ito… Ipaglalaban ko na siya, na kahit kailan ay hindi ko nagawa. I’ll fight for Tyler, I’ll fight for our relationship. Hinding-hindi ko na siya isusuko pa.”

Determinado akong tumayo. I made up my mind. Bahala na kung ipagtabuyan niya ako, basta’t gagawin ko ang lahat bumalik lang siya sa akin. Kahit pahirapan niya pa ako, hindi ako susuko… Katulad nang hindi niya pagsuko sa akin noon. It’s time for me to return the favor.

Mahal ko siya, mahal na mahal. At alam kong mahal niya rin ako. Hindi na namin kailangan pang pahirapan ang sarili namin. Napaka-ipokrita ko dahil ngayon ko lang ito napagtanto, ngayon pang pinakawalan ko na siya. Pero hindi ko patatapusin ang gabing ito na hindi kami nagkakaayos.

I need to see him, right now.

Aalis na sana ako nang makarinig ako ng kaluskos. Nangunot ang noo ko. May naligaw bang hayop dito?

Nilibot ko ang tingin ko sa paligid.

“Sino ’yan?”

I saw a silhouette approaching me. Bumilis ang tibok ng puso ko sa takot. I could already tell based from his built that he’s a man, and he’s familiar.

Hindi ako nakagalaw hanggang sa makalapit na siya sa akin. Nang maaninag ng ilaw mula sa poste ang kalahati ng kanyang mukha ay nabigla ako.

“Tyron?”

Hindi nga ako nagkakamali! It’s Tyron!

But why is he here? How did he know I’m here?

“What are you doing here?” Gulat kong tanong.

“Searching for you,”

His expression was so cold.

“Why?”

He didn’t answer. Naasar ako dahil para lang siyang timang na nakatitig sa akin, tila tinatantsya ako.

Hinanap niya pa ako kung tititigan niya lang naman pala ako?

“Kung wala kang sasabihin, mauuna na ako. I still need to see Tyler.”

Nakatalikod na ako nang magsalita siya.

“Do you know where to find him?”

“No, pero hahanapin ko siya.”

“What for? Do you have anything to tell him?”

Humarap ako sa kanya. His expression remained static. He was just staring at me, waiting for my answer.

“

I’ll tell him I love him.“ I answered. “I’ll tell him how sorry I am. I’ll tell him that I can’t live without him, that I’ll do everything for him to forgive me, and that I want him to marry me.”

May gumuhit na mapait na ngiti sa kanyang mga labi.

“You should’ve told him that earlier, Zafina.”

Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. Tumalikod na siya sa akin. Akmang aalis na siya nang pigilan ko siya sa braso. Kumakabog ang dibdib ko sa kaba.

B-Bakit dapat kanina ko pa iyon sinabi sa kanya?

“B-Bakit? U-Umalis na ba siya? Saan siya nagpunta?! I’ll follow him!”

“Hah,” I heard him smirked. “You can’t follow him. Believe me, you can’t.”

Inalis niya ang pagkakahawak ko sa kanyang braso. Wala akong nagawa kundi bitawan siya. Nagsimula na siyang maglakad paalis.

Inis na inis ako. Ano ba talagang dahilan niya para puntahan ako kung wala naman pala siyang importanteng sasabihin?! He just made me curious!

And nervous, too… Umalis si Tyler? Bakit hindi ko siya kayang sundan? Napakalayo ba ng pinuntahan niya? Hindi na ba siya magpapakita sa akin?

Oh God, please tell me I’m wrong.

Akmang aalis na ako para simulan ang paghahanap sa kanya nang mamataan kong tumigil si Tyron sa paglalakad. Hindi ko tinuloy ang balak na pag-alis lalo na nang hinarap ng isa ang mukha niya sa gilid para masulyapan ako.

“

Did he, somehow, tell you something about living without you?“

Biglaan ang tanong niya. Napahinga ako ng malalim. I could clearly remember every word Tyler had stated about that matter.

“H-He said he couldn’t make it i-if he would live his life without me. H-He said that I’m his life, his everything, the reason why he still choose to live. He think he’d die without me.” Mapait akong napatawa at pinunasan ang luhang pumatak saking mga mata.

Kada salita na binitawan ni Tyler, nakatatak sa puso’t isipan ko. There’s no way I would forget those lines.

“He’s telling the truth.” Napatingin ako kay Tyron.

Nakaharap na siya sa akin ngunit nanatili siya sa kanyang kinatatayuan.

“He would really die without you.”

Tumalikod na siya muli sa akin.

Nanlamig ang buong katawan ko sa sinabi niya.

“A-Anong ibig mong sabihin?”

Bumilis ang tibok ng puso ko. Nagsimulang manginig ang labi ko sa ideyang pumasok sa isipan ko.

Pero ayokong isiping tama ang hinala ko. Sana nagkakamali lamang ako. Hindi ko kakayanin kapag tama ang nasa isipan ko ngayon.

Pero ang sunod na mga katagang binitawan ni Tyron ay kinumpirma ang nasa isip ko na siyang nagpagunaw ng aking mundo.

“He committed suicide, Zafina. Tyler committed suicide.”

Kabanata L.1

F L A S H B A C K

TYLER CRAIG SMITH’s

point of view

August 17, 2002

“

How dare you?! You really have the guts to bring your other woman here in our house?! Matatanggap ko pang ako lang ang nakakakita ng mga panloloko mo, pero utang na loob naman! Huwag naman sa harap ng mga anak natin! Ipapakita mo pa sa kanila ang mga kahayupang ginagawa mo!“

“Will you shut up, woman?! You’re fucking too loud!”

“Not as loud as you and your mistress’ moans last night! Hindi mo man lang naisip na naririnig iyon ng mga anak natin!”

“The hell I care! Then go get a man of yours who could make you scream, too, the way I could make my other woman scream.”

I covered my ears and pushed myself more in the corner of my room.

I don’t want to hear their voice anymore. I’m sick of hearing them fight. My nine year old mind could no longer handle their screams and arguments.

I’m too young for this kind of matter. Though I already get used to this, means it doesn’t hurt anymore. I’m tired of feeling this pain, but I can’t do anything about it, that makes the situation more painful. I have no power to change anything. I have no ability to take the pain away.

“… and they lived happily ever after.”

I stared at my mom. Tonight is one of those nights wherein I could peacefully sleep, for my loving mother would come into my room to tell me stories until I sleep.

This kind of night is what I’m always looking for, I don’t want those nights wherein pain is what urge me to sleep.

“Sleep now, my dear.”

She kissed my forehead. But before she could go, I caught her attention.

“Mom?”

“Yes, sweetie?”

“Do happy endings really exist?”

She smiled at my question, and while stroking my hair, she answered.

“It does, if two person are willing to conquer all the obstacle. If the two of them are willing to fight, kasi anak, it takes two person to make a relationship work. Hindi pwedeng isa lang ang lumalaban.”

“You’re saying that, when in fact you’re the only one fighting to make your relationship work with dad.”

She was caught off guard. But she still managed to smile at me. That warm smile only your mother could give you.

“In my case, i-it’s different. Someday, you’ll understand.”

“What case, mom?”

She heaved a deep sigh before sitting beside my bed.

“You see, son. In some cases, one person is willing to do anything for the other person; for the other person to also fight for her, and to love her. I love your father so much I just can’t easily give him up.”

“Easily? You have already suffered too much, mom. How much more should you suffer for you to say that giving up is okay?”

“One is willing to sacrifice for the love of the other, remember that son.”

She stood up after covering my body a blanket. But I still didn’t drop the topic.

“I agree, mom. It’s okay to fight for someone you love.” I stated at my mother. She sweetly smiled at me, like she completely understand. But then I continued, “But it’s not okay to fight for someone to love you.”

Her smile faded. She looked on the other direction before clearing her throat. When she looked at me, her eyes were full of emotion I couldn’t determine.

She caressed my cheek lovingly.

“Someday, you will meet someone with an ability to break that principle of yours. She will make you understand how love could easily make a person break their rules. She will make you understand that if you love someone, you will do whatever it takes for both of you to be together. Even if that means dying again and again in a battle only you are fighting just to be with her.”

I carried my mother’s words upto now, I am already sixteen but never did her words leave my mind.

I still haven’t met the woman she is referring. But for me, that’s good. Because I’m afraid. It may sound so gay but I really am afraid; afraid that my mother is right. That a woman could make me break my rules, to the extent that I’m willing to kill myself for her. Just like what my mother is doing for my father.

All my life, I witnessed how my mother is suffering because of my heartless father, because of her love for him.

That’s terrifying, I don’t want to be just as my mom who’s blinding herself just to be with my womanizer father. I don’t want to be like that, I don’t want to suffer like that. I don’t want to feel that much pain.

I’m never gonna be my mother.

“Mom? I’m home!”

I threw my school bag at the couch before rushing my way to the kitchen. But I found no one.

Where is she? She’s supposed to be cooking our dinner, that’s what she usually does when I get home from school.

“Mom?”

I walked my way up to their room. I opened the door but all the light were shut… except for one.

The lights in the comfort room.

“Mom? Are you there?”

Everything’s quite suspicious because the door of the comfort room isn’t totally shut. Also, I couldn’t hear even a single splash of water.

If she’s in there, how could there be no sign of noise?

I slowly walked towards that door. My heart is beating so loud and fast for an unknown reason. Why am I feeling this way?

The moment I opened the door, I realized why.

My body became numb. It even seems like the rotation of my world stopped.

My knees are trembling as I approach the tub full of blood, my mother’s blood who’s now lying lifelessly.

“M-Mom…” I ran out of words. I don’t know what to do. My mind seems to stop functioning as of the moment. All I could feel is the heavy feeling in my chest.

“M-Mom… y-you can’t leave me.”

I reached for her face, but she didn’t respond. I tried tapping her cheek to wake her up, but there was no sign of life from her.

My eyes started to water.

“C-C’mon, mom. Wake up, please. D-Don’t do this to me. You’re killing me. Mom! Wake up! Wake up, please!”

I tried everything to wake her up, but nothing happened. My mother didn’t came back. She already gave up.

That night is nothing but a nightmare for me. A nightmare that I couldn’t wake up from.

I blamed myself for not coming home early. I blamed my father for being such a douchebag, he’s the main root of all this! But still, I also can’t help but to blame the world. Out of 7 billion, why did it has to be my mom?! She doesn’t deserve to suffer like this! Yet she did!

My sweet, loving mother… She doesn’t deserve any of this.

Life is so fucking unfair!

March

30, 2009

The past week is hell for me. Hell due to anger, and hell due to sufferings.

I can’t believe that on the same day my mother was proclaimed dead, was also the same day my fucking father ordered to place her six feet under the ground! There were no wake ceremony at all! They just immediately buried my mother! My father didn’t gave us the time to cope and to be with her even just for the mean time and for the last time!

I hadn’t even got to tell her how much I love her. I regret every single day I wasted not telling her how much she mean to me. If I could just bring back time.

That’s why I’ve been spending all my days here in the cemetery. My mother never had a proper burial, so I’m trying my best to visit her everyday, here on her tomb. Because I still can’t believe that she’s gone now, forever.

I clenched my fist as I am sitting here in this grassy ground beside my mom’s tomb.

I will never forgive my father. Mark my words. Someday, I will be more successful than him, and I will push him down, until he crash. Break by break, I will destroy him. I’ll make him pay, more than what he deserves.

“Tay, bakit ka naman nang-iiwan bigla? Ang daya mo… Saan na ako pupulutin nito? Sino nang kakampi ko? Mag-isa na lang ako tay… Mag-isa na lang ako. Iniwan mo na ko.”

My forehead creased when I heard hurtful cries. My head faced the other direction and I was astonished with what I’ve witnessed.

There’s a young girl crying over someone’s tomb, whom I believe just died recently, for I never seen that there’s a tomb over that spot before. Perhaps that is why that little girl is mourning, a loved one was recently taken away from her.

I didn’t notice that I already forgot what I am thinking awhile ago. I was taken aback because of this girl. Despite the tears on her face, I could still see how lovely she is… How pure, how innocent, how angelic.

Her cries have different effect on me. It’s making my chest clench. Oh, how I badly want to wipe those tears away.

She sobbed and wiped her face as a strong wind blew her hair away from her face, making me realize how beautiful she is. God, she’s just so… wonderful. I never knew someone could be this beautiful even when crying.

“Tay, b-balik ka na please?”

I felt her pain when she said that.

We’re in the same situation. Suffering from the same pain, same loss.

I want to approach her and hug her tight. But I might creep her out.

So I just stared at her as she beg for her father to come back, just like how I begged my mother to come back before. I could see myself on her.

And I don’t want her to feel the same pain I am suffering. I want to take away all her pain. I want to make her smile. I want to make her happy. I want to make her feel that she’s not alone. But most importantly, I want her… I want her mine.

But this is not the right time. I have to wait. I will wait.

Based from her features, I could determine that she’s still young, so young. I shouldn’t take away her innocence this fast. I’ll let her grow first, until she’s ready to be mine.

That day, I promised to set my eyes on her. And my first move was to know everything about her.

I was right, when I checked her profile, she was just twelve years old. And I’m sixteen. We have a four-year gap, not bad.

Zafina Caliente

That’s her real name. How lovely, just like her. I can’t wait to finally be with her.

Days passed, I am still always visiting my mother, and so do Zafina, my baby. She still mourn everyday, oh God, how I always wanted to comfort her.

“Iniwan na nga ako ni nanay, pati ba naman ikaw tay? Hindi ka pa rin ba babalik? Kumpletong pamilya lang naman ang gusto ko, mahirap ba ’yon tay?”

My heart twitched.

I’m willing to give everything for her, but not that… I can’t… because I also do not have a family. My family is fucked up.

And I think I will be fucked up too, all she wanted was a family. That is what she always say to her father, a complete family. But I’m afraid I can’t give her that.

But there’s still a solution… I can make her a family.

I could be the father of his children, we’ll make a family of our own. A complete and happy one.

I almost kicked myself. Get a grip of yourself, Tyler! She’s just fucking twelve years old for Pete’s sake!

But it’s not like she will be twelve years old forever, she will be eighteen after six years.

I grinned at that thought. I can’t wait. I badly want to be with her already.

If I can’t give her a family, I’ll make a family of ours.

That set-up continued. I’ll go to the cemetery, I’ll stare at her, then if she goes home, I’ll follow her until she reached her house, that’s when I go home too.

Yes, I follow her, because fuck it! She was just twelve yet she manage to go on the cemetery alone everyday? That’s dangerous! Don’t she know that?

That’s why starting from that day onwards, I decided to always be with her without her knowing, to make sure she’s safe all the time.

I can’t bear losing her, too. I won’t let that happen.

Until reality kicked in. I realized that the main reason why I go to the cemetry was no longer because I wanted to mourn for my mom’s death, but because I wanted to see her. My day will never be complete without seeing her angelic face. I will do everything to witness that beauty everyday.

That’s why when she stopped visiting her father, I did everything to look for her whereabouts. But I didn’t neglect my studies. I shouldn’t forsake my education because I still need to soar to surpass my father and also to give my girl everything she wish for.

Five years later, I found out that Zafina is about to apply in a bar.

I was so furious! Why would she even do that?!

My hand turned into a fist as I watch her waiting for her turn to be interviewed. I am observing her here from the second floor, it’s just three in the afternoon that is why the only people inside this bar are the applicants, the interviewer, and of course, me. I didn’t had a hard time entering here since this bar is owned by my friend, Maxwell.

I sip from my wine glass before fishing out my phone from my pocket to call Maxwell.

I have an idea.

[Hey, dude–-]

“Zafina is about to apply on your bar. Tell the interviewer to hire her immediately.”

I didn’t wait for his response anymore and just ended the call. I know he’s probably cussing right now but I know he’ll do as I say. He knows how much my Zafina mean to me, he wouldn’t disappoint me.

I was suddenly alerted when my baby stood up, her turn was called so she entered the room for the interview. Good thing the interviewer is a woman so I have nothing to worry about that.

What amuses me right now is the fact that my baby is about to lie. The designated age for the job is eighteen, and I clearly know she’s just seventeen.

The side of my lips raised. My baby has a naughty side, huh?

Anyway, the reason why I asked Max to hire Zafina, despite my differing earlier, is because I realize that I could watch her every action more if she would be here every night. I could see her more, unlike before that I’m just staring at her room’s window in the middle of the darkness, hoping that I could see her innocent beauty one more time.

Yes, even on the middle of the night, I would still follow her, I would still go to her house although there’s no assurance that I could see her once again. I’m just taking my chances, it would be a real luck for me if she stays at her window to look at the stars, I am given the chance to stare at her, too. You can’t blame me, I can’t get enough of her. I don’t want her to lose out of my sight. I think I’d do crazy if I didn’t see her even just for a few minutes!

“Maraming salamat po talaga! Sisiguraduhin ko pong hindi kayo magsisisi sa pagtanggap sa akin.”

My eyes diverted to my girl.

Oh just hearing her lovely voice can already complete my day, what more if you would include her wonderful smile. Damn, I think I’m already in heaven, though I know I will never be accepted there. Who cares anyway, I already have my own angel here.

I quickly placed the wine glass I’m holding somewhere when I saw Zafina exiting the bar.

What do you expect me to do next? Of course, nothing but follow her all day.

The next few days, I did what I planned to, watch her as she work. I don’t really have the time to watch her in the morning due to my studies but I hired someone to watch her for me. It’s really difficult for me not to skip my classes since Zafina is the one and only thing that occupies my mind every time. That’s why when I can finally see her at her work, all my exhaustion vanishes. She’s undoubtedly my stress reliever.

That continued again for week, or months, I lost count. Until this day happened, wherein I lost my temper.

I know that their uniform is kind of revealing, but this night, Zafina made it more revealing! She had exposed her cleavage too much! My eyes darkened as I saw a lot of men staring at her body! Fuck it! They shouldn’t be staring at her body! They shouldn’t be staring at what’s mine!

My breathing became heavy as I try to calm myself. But I can’t! I fucking can’t! I just can’t stand here and watch these bastards fiest their eyes with my woman’s body!

The shot glass I’m holding almost broke due to my grip.

My plan is to wait until Zafina turned eighteen before I claim her. But fuck that plan! Five years is enough! I’m claiming what’s mine now!

That night, I blackmailed one of the waitress. I told her to make my Zafina bring a drink to one of the VIP rooms. And since that waitress knows what I’m capable of, she followed me without a second thought.

That night also, was when my first conversation with Zafina occurred.

Damn, that was the best night of my life. And since that night, I craved for the wonderful feeling of talking to her, which I never felt before. That’s why I wasn’t able to stop myself, I just found myself doing everything to be with her everyday, even if it means blackmailing her.

Once, we made a deal. She wanted to know the reason why I am cold and mysterious and elusive, I told her that I’ll only tell her the reason if she were to become my girlfriend. That time, I am willing to do everything just to make her say yes.

And when she did, I never knew I would feel such happiness again. I’ve never been that happy before, only her could make me that happy, only her could make me feel things I’ve never felt before. God I don’t want to lose someone as wonderful as her, I want her for myself forever.

I’m willing to lose anything, everything, just not her. Oh God, just not her.

Our relationship lasted for two years, and those years are probably the best years of my life.

I thought we’ll stay like that forever, but she broke up with me and chose her dream over me. I was furious… and hurt. And those two strong emotions collided inside me that’s why I was able to make something horrible to her. I forced myself to her. But what’s more horrible is I didn’t regret it. Damn I know I’m being selfish, I’m the bad guy, I’m her barrier against her dreams, but I love her too much I would die if I will lose her.

So I took her several times, I badly want to impregnate her. Just the thought of us finally having our own family fills my heart with tons of happiness.

But then, another problem came up…

It happened when my so-called father wanted to talk to me. I don’t actually give a shit but he was persuasive, he told me it’s important and it’s not business related. So just to shut him up, I agreed to see him. Zafina and I went to his mansion, that was the moment Zafina had a physical fight with her cousin, Jamaica. (Reference: from Kabanata XXIII)

I regret bringing Zafina to that hell, she was wounded, but what I think I regret more is talking to my father. Our conversation is bugging my head big time! Zafina and I even went to my mother’s tomb so I could tell my mom about my problem and ask for her guidance. I couldn’t tell this to Zafina, she shouldn’t know. (Reference: from Kabanata XXIV)

I sighed as I remember the talk I had with my father.

“What do you need?” I asked him once and for all the moment I entered his office.

His eyes bored into mine. He placed the papers he’s reading earlier on his desk before leaning unto his swivel chair.

“Glad you came,”

“What do you need?” I repeated, harder this time.

He cleared his throat. “I have a proposal for you–-”

“You said this is not business related.”

“It’s not. Let me finish. This is not about business. It’s about your woman.”

I was suddenly alarmed upon hearing him say my woman.

“What about her?”

“Do you want her happy?”

My eyes squinted with his question. “What are you up to?”

“You know son, I heard that she’s always been yearning for a family, poor girl

. Ah, I’m thinking

what would she feel if she realized that she will be marrying a man whose family doesn’t accept you and of course, her?

Oh how painful that is.“

My fist clencled. His smirk makes me want to punch his face countless times.

“The fuck you’re talking about? You’re not my family asshole, you never were.”

His smirk faded as his brows knotted.

“Whatever you do, I’m still your father. You have my last name, and you have nothing to do about it.

She would still regret marrying someone as useless as you.“

I tried to control my temper. He’s getting into my nerves. If I lose control I might fucking beat him up.

“Are you done?” I asked, trying to look bored as possible. But I doubt if I succeeded, rage is probably visible in my eyes right now.

Ugh, why am I even asking him if he’s done anyway? I’m still leaving no matter what. But as soon as I turned my back on him, he stopped me.

“Hold up! I’m not yet done! You see, I’m willing to accept her,”

I faced him again, brows knotted in confusion.

“What do you mean?”

“I’ll accept her, like my real daughter, she’ll be happy, no doubt. But in one condition,”

My brows knotted even more. “Take good care of Jamaica for two months while I’m away.”

“Hell no!”

“Why not? That’s easy as pie!”

“I’m busy with my girl and you’re going to ask me to take care of another girl? Dream on.”

“But isn’t your girl worth it? Isn’t her happiness worth it?”

“Hah. She will never want a father like you. It’s a nightmare to have a father like you. Asshole.”

I turned my back on him and reached for the door.

He really thought I’d agree with him? What a fucking stupid condition. Such an irritation I wasted my time going here.

I’ll never let my baby have a competition with my time, even just for two months. She is the only one who deserves all my entire time.

“I know you wouldn’t agree with me. I know what you’re thinking, who would want a father like me? Yeah, no one, I already know that. But I forgot, I have something bigger to offer, just stay with Jamaica for two months.”

I twisted the doorknob. I’ve got no time for this bullshit.

“Zafina Caliente’s family is alive, Tyler. Completely alive.”

I was taken aback.

“Yes, that’s true. And I know them, each and one of them. She even have an older brother.”

I faced him once again.

“You’re lying,”

“You know me, Tyler. I may be a jerk, but I’m not a liar. Because if I am, I should’ve told your mother I love her so she won’t just kill herself, but I didn’t, because I’m not a liar–-”

In one swift move, I am already holding his collar and pushing him against the wall. My breath is uncontrollably fast due to anger! How could he?!

“Woah, calm down,” he smirked. “The only thing I’m trying to point out is I only say the truth and nothing but the truth. Zafina’s family is alive, her true family to be exact. She didn’t know she was just adopted and the deceased parents she know is not her real parents.”

My grip on his collar tightened.

“Who are her family? Where are they?” I asked in a threatening voice.

But he just grinned at me. “Take good care of Jamaica and I’ll tell you.”

I gritted my teeth. I let him go forcefully and threw daggers at him. But his smirk didn’t fade.

“Think about it, son. All you gotta do is take care of someone in exhange for that information.”

“Why don’t you just hire her a freaking babysitter?”

“I’m just checking how much you’ll go for love.”

“Damn you.”

“You’re welcome. You may go now, contact me if you already made up your mind.”

I gave him one last glare before fastly walking away. I already opened the door when he called my attention once again.

“Oh, I forgot.”

I looked back at him annoyingly.

“Jamaica is pregnant. You’re having a younger sibling, just so you know.”

I heaved a sigh after remembering that convo.

I’m still confused on what I should do. I tried my best to hire the best investigator to search for Zafina’s family but my fucking father blocked all my sources!

However, with that investigator, it was confirmed that Zafina’s true family is really alive.

Fuck! I can’t tell her this now! She will just be sad and frustrated for we can’t do anything to find her real family, and I don’t want her lonely, I want her fucking happy! I have to know who her family is first before telling her the truth.

From: J

Tyler please! Pumayag ka na!

I hissed when I read Jamaica’s text. She’s really not giving up on this.

My father told her about the possibility that I might be with her for two months, and now she’s bugging me all day!

From: J

You need to take responsibility of this!

I almost rolled my eyes. She’s talking like I was the one who impregnated her.

From: J

TYLER! Answer my calls!

From: J

Kung hindi ka papayag, kokomprontahin ko si Zafina!

That’s what made me furious.

To: J

Don’t you fucking dare!

From: J

Now that’s better 😏 . Meet me, you know where to find me 💋

And that time, I had no choice, I have to take care a goddamn bitch to know the truth. On the other words, I accepted my father’s offer. For my Zafina, I’ll do anything and everything, I’m doing this for her happiness and for her to finally have a family she always wanted.

From: J

Madali ka naman palang kausap, see you soon, love 😘

I sighed before looking at my side. There, Zafina is peacefully sleeping in my arms. I kissed her forehead before hugging her tighter.

I’m sorry, baby. I have to this first, don’t worry, it’ll be just for two months. After that, I promise you will be the happiest woman alive. You’ll have the family you always yearned for. I’ll give you everything, I’ll do everything for your love. Just please don’t leave me… just please stay with me forever.

I love you, baby, so damn much I think I’d go insane if I’ll lose you.

to be continued…

Kabanata L.2

One week after I agreed… I opened the main door of the house, where Jamaica is staying. This is the third time I went to this place which my father has bought for Jamaica, this is where I take care of her and the baby.

I am guilty for I could sense that Zafina is hurting because I am already lacking time for her. I never wanted that, but I have to. But I kept in mind that this is just for two months, and after that, my baby will achieve the unconditional happiness she deserves.

I went to the living room and I saw the bitch sitting there, while giving me a stare full of lust.

“Come on Tyler, I know you want me.”

Jamaica was wearing a red lingerie, she’s sitting on the couch with legs wide open while she’s moving her fingers like motioning me to come close to her.

I frowned. She always try to seduce me whenever we’re together but today? I think this is her worst move so far.

Really? Wearing a lingerie? She really think that would get me?

No one could ever tame me but my Zafina. She doesn’t even need to wear this kind of clothes to make me hard for her. Just by looking at her innocent eyes, I could already get a boner.

“Oh, Tyler, what’s holding you from touching me?”

When she realized I have no plans on going near her, she stood up while swaying her hips. I frowned more. She looks like an orangutan wearing a lingerie and doing a cat walk.

Before she could even reach me, I spoke. “Don’t you have remaining delicacy in you? You’re already carrying your own child, Jamaica. Can’t you grow up and change even for the sake of your child?”

She stopped and threw me a death glare.

“No! I want you, Tyler! I’ll do anything to have you!”

I shook my head, I went to the kitchen and placed the paper bag I’m carrying on the table. I felt Jamaica followed me.

“I just dropped by to hand you this foods you asked me to bought you. I’m going.”

I rushed out of the house without waiting for her response. Tsk, it’s still in the middle of the midnight and my fucking sleep was disturbed because of her.

Until another days passed again…

From: J

2 weeks ago

Tyler! Hindi ka na naman sumasagot sa mga tawag ko!

From: J

2 weeks ago

Kasama mo si Zafina ano?! That bitch!

From: J

2 weeks ago

Pupunta ka dito o ipapalaglag ko ang bata?!

Fuck! How could she do such a thing?! Can’t she have mercy even just for her child?! For fuck’s sake!

I breathed deeply.

She shouldn’t kill her child, it’s also my younger sibling! And if my father find out about that, I’d lose hope upon knowing who Zafina’s parents are.

To: J

2 weeks ago

Damn you, Jamaica! I’m going!

That day, I spent time granting her every wish, but not her wish upon getting me, just her cravings for foods and such. It’s tiring, but I can still manage. Whenever I’m losing my temper on Jamaica, I would just think about the reason why I’m doing this; for my Zafina. And soon after remembering that, I’m already good.

I threw myself on the couch. I massaged my temples with my eyes closed. I’m already damn tired.

“Tyler,”

I sighed before looking at Jamaica.

She was staring at me, but those stares were not her usual lustful stares. There are different emotions in her eyes I couldn’t determine.

“What?” exhaustion was evident in my voice.

She looked away, “U-Umuwi ka na. Pagod ka na eh.”

My brows knotted, not because I didn’t like what she said, but because today’s the first time she asked me to go home. Most of the time, I would just leave without her consent since she doesn’t want me gone. But today… It’s different.

But instead of asking, I just plainly nodded and stood up to leave.

She didn’t stop me when I walked out the door, and even until I went inside my car, and finally leave.

I can’t help but to feel confused…

She’s slowly changing, isn’t she?

One day, I was suddenly alerted by the text Jamaica had sent me.

From: J

Tyler! Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko??! My tummy hurts! Come here please!

To: J

1 week ago

Damn! Wait for me!

“Jamaica?!”

I opened the door forcefully. I roamed me eyes around and saw her groaning in pain on the couch. I rushed towards her, she’s sweating and pain is very visible on her face, that’s why I know this is not part of her plan, she’s obviously hurting real bad.

I rushed her to the hospital. The baby is fine but it has a weak grip. No one is going to take care of her besides me so I stayed with her the whole day.

I think this is the time where she’s most sane, for she didn’t do anything to catch my attention, she’s just pure silent. I hope she already realized the importance of her baby to her.

From:

Thank you for staying with me, late ka na tuloy nakauwi.

To: J

1 week ago

It’s my responsibility. Sleep now, it’s not good for a pregnant person to sleep late.

She is my responsibility since I made my word to my father, I am to take care of her for two months.

I have witnessed awhile ago that she’s starting to realize things, I wish that would go on. I really miss Zafina, we’re having less time together.

The next day, I went at the hospital to fetch Jamaica and bring her home. As usual, I brought us food. I never cook for her, I can’t find my will to do it so it’s either I’ll just buy her food on the road or I’ll order through delivery.

“Tyler,” I heard Jamaica called me. She’s on the dining room eating while I’m here on the living room watching television.

I also never join her whenever she eats, I always join Zafina, no matter how hungry I am, I’ll wait ’til I get home before eating with my love.

I glanced at Jamaica. She’s looking at me from her spot.

“Pwede bang sabayan mo ako kahit ngayon lang?”

I stared at her for a moment. I contemplated at first before deciding to stand up and sit beside her. She’s about to get me a plate but I stopped her.

“I’m not really hungry. I’ll just stay here until you finish eating.”

I leaned on my chair and crossed my arms. Jamaica just nodded before starting to eat.

Only the sound of clashing utensils and the sound of television are envading the house. I was just looking at the table when suddenly my phone rang. I reached for it from my pocket and my face automatically lit up when I saw my baby calling.

“Baby,” I excitedly called her.

[Tyler, dito ka ba kakain? I cooked for you.]

My lips formed a smile. Just hearing her voice makes me yearn for her more and also makes me happy at the same time.

“Really? You cooked for me? Don’t worry I’ll be there, wait for me, okay?”

[Tapos na ba ang ginagawa mo? Baka importante yan.]

“Fuck important things, there’s nothing more important than you.”

I pictured her biting her lips because of what I said. I can’t help but to chuckle. I’m already dying to kiss her right now.

[O-Oh sige, hihintayin kita.]

“Alright, baby. I’ll be back soon.”

She hung up. I placed my phone back on my pocket with a wide smile in my face. Ah, my day is already complete.

“You really love her, huh?”

I looked at someone beside me. I almost forgot I’m with Jamaica. My cold expression returned. She’s looking at me with undetermined emotion in her eyes again.

“More than myself,” I answered.

She nodded slowly, she then looked down and sighed.

“She’s lucky to have you,” she murmured.

“No, I’m more lucky to have her.”

She looked at me and smiled sadly.

“She’s lucky having a man who thinks he’s more lucky for having his girl.”

“Could you blame me for thinking I’m way more lucky? She’s always whom I needed, she’s always whom I wanted. And

thinking that she’s mine, damn, I couldn’t ask for more.“

She didn’t speak after that. I looked at her plate and noticed she’s not done eating yet.

“Finish your food, your child needs it.”

“Tyler… Salamat ha? Salamat kasi inaalagan mo kami ng anak ko, nagagawa mo pang lumisan sa tabi ni Zafina para puntahan kami.”

“I’m not doing this for you, Jamaica. You know the real reason behind all these.”

“A-Alam ko… Pero kahit na, hindi ako nagagawang alagaan ng tatay mo, ng tunay na ama ng anak ko, pero ikaw, ikaw ang nandito. Gayung hindi ka naman dapat narito.”

I smiled lightly.

“I may not be doing this for you, but I’m doing this for my younger sibling inside your womb.”

I looked at her stomach. A slight baby bump is already visible.

I almost twitched when she reached for my hand and placed it above her stomach.

I was uncomfortable at first, but later on, I felt at ease. I’m having a younger sibling, I promise that he or she will never suffer the way I did with my father. I’ll protect him from any harm, mark my words.

“

N-Nakapagdesisyon na ako,“

My eyes went back at Jamaica. Her eyes were teary and it’s obvious how she’s trying her best not to burst in tears. Yet I remained staring at her so she continued.

“Y-You could go now, Tyler. I’m letting you go. Yes, you were not mine, but I encaged you, keeping you away from Zafina. Pero ngayon, alam ko na, napagtanto ko na, we shouldn’t beg for someone’s love. Dahil hindi nalilimos ang pag-ibig, hindi iyon bagay na basta-basta lang nabibigay. Dahil kung oo, edi sana walang nasasaktan ngayon diba?” She laughed despite the tears flowing down her cheeks. “Ayoko nang maging kontrabida, kahit para na lang sa anak ko, magpapaka-ina ako. I’ll do my responsibility as a mother.”

“And I’ll do my responsibility as a brother, too. So don’t worry, you’re not alone, don’t think you’ll be alone. I’ll still try my best to take good care of my sibling.”

She smiled, “Kakausapin ko na lang papa mo, alam kong hindi siya papayag dito sa desisyon ko, kaya kapag nagtanong siya, sasabihin ko na lang sa kanya na hawak pa rin kita, kahit malaya ka na. Nang sa gayun, malaman mo pa rin kung sino ang tunay na pamilya ni Zafina. I got your back this time, Tyler.”

My lips formed into a smile, a sincere smile. Well, everybody deserves a last chance, yeah, last chance not second chance, for there would be no third chance anymore.

“Sige na, umalis ka na, hinihintay ka na ng baby mo.” She said chuckling.

I can’t help but to smile, I felt relieved, so damn relieved. Finally, this day came.

“Sige na! Layas na! Sige ka magbago pa isip ko!”

She pulled me to stood up then pushed me towards the door.

“Alright, alright, no need to push me woman.” I shook my head before heading to the door.

I bit my lip as I start the engine.

Wait for me baby, I’m coming home.

When I reached the house, I’m still happy as I am. I can’t help but to reach out for my phone to text Jamaica before rushing inside Zafina and I’s house.

11:00 a.m.

Thank you, about awhile ago. I really am, you don’t know how happy you made me. :)

I was happy, truly happy, but damn, they’re right, if you have felt unmeasurable happiness, expect that exceptional sadness and grieve will follow. For the next thing I knew, Zafina had already read all my text conversations with Jamaica.

I turned pale as I look at her, she was crying with her eyes full of pain. “Z-Zafina,”

My chest immediately tightened as I watch her tears flow. I rushed unto her and cupped her cheeks to brush her tears away.

“L-Listen to me baby. I-I am not the father, you hear me? I am not the father.” I assured her, she quickly hugged me and cried in my arms. I comfort her with all my might.

Right there, I already want to tell her the truth, but I don’t know how to start. So I didn’t, besides, I haven’t seen her parents yet. My original plan is to tell her the truth if I already saw her parents, so she won’t have to worry anymore if ever I’d tell her the truth without a fucking single information about her parents. So I’ll stick to my original plan.

But no, that was the biggest mistake I had ever made.

She found out everything, doubted me, cried because of me, disbelieved me, hated me, loathed me… then she left me.

And it’s my fault, it’s my fucking fault! I chose to rush Jamaica to the hospital because I know that’s the righteous thing to do!

It hurts seeing her beg but I can’t just ignore Jamaica’s situation! She’s bleeding and my sibling’s life is at stake!

I had to act quick, and I chose to choose my mind first rather than my heart. I rushed Jamaica to the hospital.

What I didn’t know is, that is the start of my devastation.

“Zafina?” I called out her name once I entered our house. I just came from the hospital.

But I was greeted by silence. There’s no trace of Zafina anywhere.

I started to panic. Why isn’t she home yet? S-She’s not leaving me, right? No! She will never do that!

“Zafina!”

I walked upstairs but still, no sign of her. I looked at her closet. My heart pounded as I reach for its handle. I sighed in relief when her clothes are still here.

I knew it, she didn’t leave me, she’s just not home yet. My baby will never leave me. I know she will hear my side first. She trusts me.

But when I remembered how she asked me to stay, and how extreme pain registered on her face when I rejected her is bugging my mind. Oh baby, I didn’t mean to. It’s just a matter of life and death, I have to save my brother inside Jamaica’s womb. I hope you understand.

I sighed and threw my exhausted body on the bed.

I then closed my eyes and silently hoped. Baby, c

ome back home please. Losing you will be the end of me.

I never noticed that I fell asleep due to exhaustion.

The moment I woke up, I quickily got out of bed and looked at my side. But I was greeted by an empty space. S-She’s still not here.

My heartbeat raced as I stood up and went downstairs.

“Zafina?!”

My voice just echoed in every corner of the house. My breathing started to become fast and heavy. Why is she still not home yet?! Why?!

I looked for her everywhere around the house while shouting her name repeatedly. But I got no response.

My body became cold, my whole body was already trembling. I could literally hear my heart beating so loud and so fast. I’m so fucking scared of the possibilities entering my mind.

But one question raised above them all. D-Did she leave me already?

My lips started to quiver. N-No. She will never do such a thing. She loves me… Even though she never mentioned those three words to me. I know she does. The way she responds to my kisses, the way she submits herself to me, the way she stares at me, holds me, hugs me, touches me, everything, it all tells me how much she loves me with all her being. So I know, she will never leave me. And I will wait for her, no matter how long, I will.

And so I did. All the time, I was just sitting at the couch, just in front of the main door. So that I will know easily if she’s already home. And no, I never left my spot, even just for a second, nor even a millisecond.

I don’t know how many hours had already passed, until it turned to days, and nights. I sleep at the couch sitting, but as much as I can, I don’t sleep. I can’t even feel hunger, nor thirst. But I can feel my lips are dried since I have not been drinking for days. I don’t even feel like urinating. I can’t feel anything except hope for Zafina coming back. That’s all I’m asking for.

“What the fuck?! Tyler!”

I heard a man’s voice called my name. Just by its voice, I already knew it was Tyron. But for a goddamn unknown reason, I can’t barely open my eyes. My eyelids are so heavy and I can’t lift a finger.

I heard footsteps approaching me. Someone held me and tapped my cheek repeatedly. I groaned, I can clearly hear Tyron but I can’t respond. My body feels so heavy.

“Bullshit!”

I felt like something is pulling me from my insides. My hearing became weaker and weaker until I can no longer hear my brother. I passed out.

The beeping of a heart rate machine is what I heard first the moment I woke up. I slowly opened my eyes, I am still spacing out but when I slowly looked around, I realized that I’m not on our house.

Holy shit! How the fuck did I end up here?! I need to go home! Zafina is probably home by now! She might be searching for me already! Fuck it!

I quickly got up, I ignored the pain all over my body and removed the dextrose on my hand.

“Tyler! What the hell are you doing?!”

I glared at my brother who’s looking at me unbelievably.

“I need to go home. Now.”

“No you will not! You’re still not well fucktard!”

“I don’t give a damn! I’m going home whether you like it or not!”

“Oh come on! Is this still about your Zafina? Forget about her, I heard she already left the country.”

“W-What?”

“Yes she did—”

“No! You’re lying! She will never leave me you bastard!” I gripped his collar tightly, my eyes are burning in rage. But he just looked at me then sighed.

“She already did, just forget about her and move on—”

“How could you say that like that’s the easiest thing to do in the world?! You just fucking proved to me that you know nothing about forgetting someone whom you loved your whole life!”

I let go of him and rushed for the door but he quickly caught my shirt then threw me on the ground. Due to weakness, I was easily stumbled.

I am about to fight back but suddenly, the room was filled with male nurses. They forced me to get back to the hospital bed but I fought back, I was already shouting in pure madness.

All I am thinking is coming back home, my baby is already waiting for me. Fuck!

I fought and fought with all my might until a pang of pain appeared on my neck. I was taken aback and suddenly, my eyes want to shut so bad. I fought the urge to pass out but I lost.

I whispered Zafina’s name before I lost it, I passed out once again.

The next time I woke up, I feel so numb. I was just lying, staring unto the white ceiling.

Zafina left. She left me. She gave up on me. She doesn’t want me anymore. But why? Am I really not worth fighting for? Am I not worth staying for?

My mom left me, she committed suicide without thinking I will be left alone in this world, hurting, afraid, devastated. And now, Zafina did the same. She left me. They left me.

I closed my eyes. My heart felt empty, yet it also felt heavy. How that became possible, I don’t know. How can feeling empty be so heavy is I don’t know.

I saw someone from my peripheral vision. But I remained still. It was Jamaica, she was crying but my expression remained static, I didn’t even threw her a glance.

And that happened all the time, I know some of my friends are talking to me, but I can’t hear anything, I don’t want to hear anything. Someone forced me to eat, by opening my mouth and placing food inside. Yet I still can’t taste anything.

Will I live this way my whole life? If yes, then I don’t want to live anymore.

My eyes drifted to the needle buried on my wrist, and without hesitant, I pulled it out. I stared at its sharp tip first before pointing it on my visible veins.

If I cut these veins lying on my wrist, will I die instantly? I know it will hurt, but I also know I can manage. The pain will never last, for my life will never last as well.

I pushed the needle and I saw how it slowly penetrate my skin. Blood started dripping, but as soon as I was about to move the needle to create a cut, someone had already grabbed the sharp object from my hand harshly.

I looked up and saw my brother fuming in anger. He was shouting at me, maybe even cursing, but I still couldn’t hear anything. All I could hear is echoes of his voice, but I couldn’t understand a word.

My mind is that blank, all I could think is bad intentions.

Nurses filled the room once again, and I was injected once again, driving me to sleep I wish would last a lifetime.

The next moment I woke up, I was already in a different place. Although everything is still white, I know I’m not in the same place where I last lost my consciousness. Where the fuck am I again?

I stood up, there was already no dextrose on mine so I could already freely move around. But I remained still. I looked around and noticed that the walls were covered with foam. The only furniture in the room is this bed I’m currently sitting on.

My eyes drifted unto the door when someone came in. A man in his lab gown approached me, he has two nurses behind him and I already knew why.

He started talking to me while all I did is to stare at him. The fuck is this douchébag saying?

“… Zafina…”

It felt like all my senses came back when I heard him say that name. All the thing he said, yet all I heard was that name, my baby’s name.

“W-What about my Zafina?” I asked him.

He nodded before writing something on his clipboard. I unknowingly saw the writing on the left part of his chest, Vergilio Manalastas, PhD.

“Your brother said you haven’t been talking for a week now, not until now that I mentioned her name.”

He looked at me, and I hated the way he stares at me, it’s like he’s reading my fucking soul. But poor him, I have no soul.

“So, tell me Mr. Smith, do you know where you are right now?”

“In hell,” I answered without blinking, “everywhere without my Zafina is hell.”

He, again, nodded before aiming to write on his clipboard. But before he could even do so, I grabbed his arm.

“T-That’s why you need to tell me, w-where is Zafina?”

The nurses were about to push me down but this man stopped them. He looked at me so I continued.

“I… I don’t want to burn in this hell anymore. Please tell me where she is… please. It already hurts too much. I can’t take this pain anymore…”

He didn’t answer, it seems like he’s just studying my actions so I felt an intense rage inside of me. I started attacking him but the nurses were quick to stop me. I shouted and fought. I tried to reach for the damn man but he already left the room. Until I was left alone.

I lost my temper. I started punching the walls but I felt no pain due to the fucking foam. I started kicking the soft walls in uncontrolled anger, I even tried hitting my head unto it. Until moments later, I am already crying.

That became my everyday routine, someone’s gonna check on me, I’ll ask where my Zafina is, they never answer me, so I beg, but still get nothing in return, that’s when I start attacking, but will later cry in despair.

I’m becoming tired, but not of her, I will never be tired waiting for her.

I looked at the male nurse who’s currently tying my hands together. There’s two more nurse stopping me from moving though I have no intention to move.

They forced me to stand up before pushing me to walk. I silently followed as my mind is not with me, I’m thinking how my Zafina might be doing right now. Is she doing fine?

Because I’m not. I miss her so bad.

“T-Tyler,” a woman called my name after the nurses made me sit down on a monoblock chair.

I looked in front of me and there, I saw Zafina’s cousin, Jamaica.

“A-Anong nangyari sayo? N-Nag-iba ka na. P-Pumayat ka na ng sobra, w-wala ng laman ang mga mata mo.”

Droplets of water are coming out of her eyes. But what really caught my attention is what she told me.

“W-Will Zafina stop loving me if she saw me like this?” I asked full of worry.

She looked away.

“

Nasabi ko na sa ama mo na nanatili ka sa tabi ko sa loob ng dalawang buwan.“ She looked at me once again. “A-At nalaman namin na ang tunay na pamilya ni Zafina ay matagal na pala siyang hinahanap. Kaya ang ginawa ng daddy mo ay

binigyan niya ng lead ang investigator ng pamilya nila patungkol sa kung saan mahahanap si Zafina. And it was a success, iyong kapatid ni Zafina ang nakatunton kung nasaan siya.“

I immediately held her hand resting on the table. Her eyes focused on the rope around my wrist.

“W-What happened next? I-Is she happy now?” My mood lit up just by imagining how Zafina could be so happy now. “I wish I was there when she finally reunited with them. I want to see her smiling face.” I smiled upon that thought. My baby is happy, she’s now with her family, that’s more than enough for me to be contented.

“O-Oo, magkakasama na sila ngayon.”

“So when is she going to visit me? I want to meet her family, I’ll tell them that I will never hurt their princess so they don’t need to worry about that matter. I’ll tell them how much I love her.”

“Tyler—”

“And I’ll ask her parents for her hands, I badly want to marry her. I’m dying to be with her in every chapter of my life, I can’t wait for her to be the mother of my children. I’ll make sure that she will be happy every second, every minute—”

“Tyler! Hindi niya alam na ikaw ang dahilan kung bakit kapiling niya na ang mga magulang niya ngayon!”

My forehead knotted. So what? “She don’t need to know, it’s completely fine with me,

as long as I made her happy, I’m already happy. As long as she stays with me, that’s already enough.“

“P-Pero Tyler, totoong umalis na siya, kasama ang pamilya niya.”

“You’re lying,”

“No I’m not! You have to accept the truth! She. Already. Left. You!”

A nurse approached Jamaica and told her something as my mind start to form thoughts whirling like a tornado inside my head.

“T-Tyler, s-sorry, hindi ko dapat sinabi yun—”

“B-But why?

W-Where did I go wrong? A-are my efforts not enough? Isn’t she happy with me anymore?“

“Tyler—” I slammed the table between us before throwing it upside down. I was able to do it despite the rope strangling my hands due to my frustration!

“How could I live with this?!

How could I live without her?! Fucking tell me!“

As I fucking expected, nurses rushed unto me. But my anger right now is unbearable. And so does the pain… It’s so fucking unbearable.

How could she do this to me? H-How could she leave me this easily? Especially now that I need her… I fucking need her.

“T-Tyler, k-kinausap niya naman ako, eh. S-Sabi niya babalik siya.”

I was suddenly taken aback. “R-Really?”

“O-Oo,” she looked away, “sabi niya babalikan ka niya. Mahal ka niya kaya babalik siya para sayo. K-Kaya dapat magpagaling ka, huh? D-Dapat pagbalik niya

wala ka na dito, dapat nakauwi ka na. Naiintindihan mo ba ako?“

“Yes! I will make sure of that. Did she say anything else?”

“W-Wala na, ayun lang.”

I wide smile appeared on my face. I can’t help but to laugh wholeheartedly as well.

I was happy, so damn happy, thinking that she’d go back for me, it makes my heart wanna explode in pure excitement and bliss.

And so I did what I have to. I waited for her— days, weeks, months, for all those times all I did was follow the orders of my psychiatrist as I wait for her comeback. Until those times turned into a year, that’s when I realized she won’t be coming back anymore. She lied. She probably found someone better already. That thought made my blood boil in rage, making me mad all the time, making me always cry in agony.

I suffered… so many fucking times. But none of those sufferings lessened my love for Zafina. Call me stupid, but I already lent my heart to her, I can no longer have it back.

That’s why when I was finally cured, after two damn years in a mental hospital, I immediately worked to be successful. In that case, finding Zafina will be easier. And I succeeded, in becoming a well-known monster in business industry, and in finding the woman behind the reason why I worked real hard.

But everything didn’t turn the way I want it to be, for she never wanted me back the way I want her back. She hates me, despises me, loathes me, and that hurts. It hurts that I am longing for her hugs and kisses while she’s disgusted of it. But I didn’t give up, heck! I never give up! I did my best to have her back, even though all her accuses hurts, even though all her words are like daggers burying in my chest everytime she pushes me away, it hurts! But I’m willing to take it all, take it all for her.

I will never mind the pain, for my Zafina, I will never mind begging again and again. Just like that day…

“… if ever I’ll give in to you again, it will not be because of love, it’d be because of lust! Hear me? Just pure lust, Tyler, not love. You know why? Because I don’t love y–”

“You’re just blinded by anger! But you still love me! I know you still love me, Zafina!”

“Oh, c’mon, Tyler! Don’t act as if you know my feelings more than I do! Because I’m sure, I clearly don’t love yo–”

“No! Please don’t say it!”

I quickly rushed towards her direction to hug her. I buried my face on her neck as I feel the fast beating of my heart. I was so afraid. “It’ll break me more if you’ll say those words. I’m tired of breaking again and again. Please don’t crash me more. It hurts. It fucking hurts so much.” I tightened my hands around her.

My lips are already trembling in fear. I want to cry so bad but I tried my best not to. Only Zafina can make me feel like this, like a weak and vulnerable man.

“Tyler–”

“Baby please no. Please baby don’t say it. Have mercy on me.”

I have never imagined myself begging for someone, I have never imagined that my mother’s words upon me breaking my principle for someone I love will come true. I thought fighting for someone to love you is just a pure absurdity, but now, here I am, doing that fucking absurdity.

I can no longer count how many times I did this, begging and pleading. And I don’t think I will ever get tired of begging, or so do I think.

Because the moment she pushed me away to Jamaica, I broke down. We were already fine, we already fixed things up, but fuck it! She was sorry for leaving me behind, but I think that’s just it. She was just sorry, but she doesn’t love me. Or maybe she did, but I guess that love already faded. How can she push me away several times without even thinking what I might going to feel? Can’t she realize that it breaks me apart whenever she doesn’t choose me? When in my case, I’ll choose her, over and over again.

“Do you really even love me?” I asked her despite my shaking voice.

“Of course–”

“No you don’t!” I broke down. “No you don’t…”

I can no longer stop my tears from falling. My chest is clenching, so bad. I need to let this shit out or I might just explode anytime.

“You don’t love me, Zafina. All you did was to destroy me.” My lips trembled. “And we’re not supposed to destroy the person we love.”

I told her. I told her everything I wanted to, every pain, every heartache, every tear, I let it all out.

And I did what I believe is the best for the both us, I let her go.

“T-Tyler, d-don’t do this please…”

“I-I’m putting an end to us…”

“We’re over…”

“Baby… You’re free now.”

I turned my back on her. Yes, I did. But I know, the moment I let her go…

I still love her, I will never stop loving her.

I just don’t want her to be with me if she’s just guilty. I love her this much that I’m now willing to let her go.

P R E S E N T T I M E

Tyler Craig Smith’s

Point of View

She can go on without me, while I can’t. I fucking can’t.

I stared at the gun I’m holding.

Bad intentions are howling in my mind. I don’t want them to win. But I can’t think of an answer why I shouldn’t do this. All I could think is why I should do this.

I closed my eyes. Images of memories came rushing unto me. But none of those could stop me.

I raised my hand, pointing the gun towards my temple. I felt the cold tip touching my skin.

I think this is the end?

I don’t want to end my life. No one wished to end their life. They just wish to end the pain.

My finger twitched to pull the trigger.

Before I heard a loud bang enveloped the room. I felt a strong impact.

I closed my eyes tightly. But no pain entered my system. I sighed, I think I know why.

“Am I too late?”

I opened my eyes to glare at Smoke. He was leaning at the door as he blow the tip of his gun.

I frowned. I was damn right. He was the one who caused the loud bang. He shoot my weapon before I could even shoot myself. That’s why I felt a strong impact on my hand earlier, he fired my gun causing me to drop it. I groaned.

“Guess I’m not, you’re still alive.”

I glared at him more. This fucktard.

He ignored me, instead, he fished his phone out from his pocket before dialing someone which I am sure of that it’s none other than my twin brother.

“Hey Tyron, your twin brother just attempted suicide again.” He casually said as I throw daggers at him.

“Oh that would be a good idea.” My forehead knotted with what he said. “Yes, tell her, see how she reacts.” Fuck. What are they planning?

Smoke looked at me before smirking. Fuck, his wicked expression irritates the hell out of me.

He brought his phone back into his pocket before walking towards me to pick my gun.

“Suicide can eliminate the pain alright, but it also eliminates your chances to be happy once again.”

“I will never be happy again.”

“Give me one day. Just one day, and if you still want to die after that, I would even volunteer to bury a bullet on that stupid head of yours.”

Confusion ate me more. What is his purpose for asking that?

“What made you think I have plans of prolonging my agony?”

“Because according to Romans chapter 8, verse 18, the pain that you’ve been feeling can’t compare to the joy that’s coming.”

“What the actual fuck?! Since when have you been reading Bible?!”

“Tss. Just fucking agree! It’s just for a day.”

I sighed. “Yeah whatever,” whatever his purpose may be, I still believe that I will never be happy anymore.

Maybe I still will, but not the kind of happines I’m feeling whenever I’m with her .

Smoke threw himself on the bed, and I know he’s staying to watch for me just in case I attempted again.

Sighing, I stood up and sat on the couch. Now my suffering will have an extension for one day. Great, just great.

I closed my eyes before leaning on the couch. I just forced myself to sleep. This is my way of being temporarily dead, where there’s no heartaches, no sign of agony.

I slept for I don’t know how many hours. When I woke up, Smoke already left. Finally.

But I have no intention of killing myself again within this day, I know how to keep my word.

I went out of my room and went to the kitchen but I was suddenly alarmed when I heard a rustle nearby. I stopped to look around. I’m all alone in this house so there’s no way someone else would create a sound, unless I’m not alone.

My eyes landed on the backdoor located here in the kitchen. My eyes dropped on the doorknob and saw how it move continuously. Goddamn, someone’s trying to get in, huh?

Well, I don’t mind being killed.

I stayed at my place, waiting for the door to open. And when it did, my eyes widened when a sac quickly covered my head. What the fuck!

Various of hands stopped me from moving, fuck, will this really be the cause of my death? Well, that’s fucked up.

I stopped struggling. “If you’re gonna kill me, just do it now.” I declared despite the sac covering my head.

I felt a cold sharp object on my neck. I took a deep breath.

“Don’t worry young man, this won’t hurt. It will just send you to a deep sleep.”

Deep sleep… I guess he’s referring to death— wait up.

That voice is familiar.

“Maxwell?” I know I am not mistaken. That voice is from Maxwell!

“Fuck you, dude! I told you to change your fucking voice! You fucking idiot!”

What the…

“Chase?” I asked.

“Gago! Isa ka ring tanga, Chase Grant! Hindi mo rin iniba boses mo bobo!”

Wait what the fuck?! “Dark?!”

Why is Dark in here? And what the hell are they all doing?!

I started struggling again but their grip on me tightened. Fuck! I am totally not enjoying this shit they are doing!

“Enough!” Everyone stopped when Smoke’s voice echoed, even I.

“What the hell is happening, Ashford?!” I asked in rage. And this sac covering my head is not helping!

“Let’s just say, I won’t be burying a bullet on your head. Tsk. Sayang.”

“What the fuck are you talking about?”

“

Unfortunately,

hindi mo na gugustuhing mamatay pa pagkadinala ka namin sa ninanais mong lugar, that’s what I’m talking about.“

“Quit beating around the bush! Where are you taking me?!”

“Oh, right, you want to know where we will take you.” I felt the sharp object on my neck once again. Damn! Are they serious upon injecting that syringe on me?!

Hell yeah they are, they buried it on my neck. I groaned.

“Well then, since you have the right to know, we’re taking you to your road to infinity and beyond.”

My eyes started to become blurry. Fuck these assholes.

“Anong road to infinity and beyond?! Road to forever ’yun tanga!”

“Magkaparehas lang iyon!”

I can no longer absorb what they’re saying. I’m starting to lose my ability to hear. The sac that used to cover my head was removed, but I can no longer see clearly as well.

I felt myself being lifted, I was placed into a soft space.

But before being taken by entire darkness, I heard someone whispered.

“Forgive me brother,

just

your queen’s order.“

Wakas

ZARINA

LIGHT

VERGARA’s

Point of View

“He committed suicide, Zafina. Tyler committed suicide. “

Pakiramdam ko ay bumagsak sa akin ang kalangitan sa rebelasyong sinabi niya.

Paulit-ulit akong napailing.

“H-Hindi totoo iyan,”

“It is, he did. You shouldn’t have let him go when you had him.”

Hindi ko napigilan ang mapaupo. Nanghina ang buo kong katawan. Tila ayaw pa magproseso ng utak ko sa natuklasan.

“But unfortunately, he didn’t succeed.”

Agaran akong napatingala kay Tyron. He had his hands on his pocket while staring cockily at me.

“Y-You mean—”

“Yeah, the bastard lived,”

Mabilis akong tumayo at kumapit sa mga braso niya. My tears blurred my vision.

“T-Take me to him,”

“Then what? You’ll beg for him to come back? Is that it?”

“If I have to then I will!”

“Ah seriously, idiot people, idiot people everywhere.”

Tumalim ang tingin ko sa kanya.

“Pwede bang dalhin mo na lang ako sa kanya?!”

I know I shouldn’t be rude dahil ako lang din naman ang humihingi ng pabor pero nakakainis kasi siya! Sinasagad niya ang pasensya ko!

“You know Zafina, if you’re going to make a way, make sure it will be successful. You think begging at Tyler will make you have him a hundred percent?”

“N-No, but I will take risk—”

“Nonsense, conduct a plan that you’ll win, without a doubt.”

“Are you telling me to use force?”

“If that’s the only way to make sure, then yes.”

Naningkit ang mga mata ko. “Huwag mo kong idamay sa pagiging psycho niyong magbabarkada.”

He smirked. “Love can make you a psycho. Why don’t you try being one? Just this once.”

Napaisip ako. He’s good at persuading.

I bit my lower lip. I looked at him and spoke with so much determination, “I have an idea.”

He grinned.

TYLER CRAIG SMITH’s

Point of View

“Ah fuck,” I cupped my head when it throbbed. Damn, my head hurts so bad.

I let my eyes adjusted with the brightness first before looking around. My forehead immediately creased, where the hell am I?

I tried remembering what last happened before I passed out.

And when I did, my eyes widened.

Those fucktards!

I quickly got up from the bed I was lying, I rushed for the door and left the room.

The house isn’t familiar to me. I don’t have an idea where this place is located. Am I still even in the Philippines? Fuck, I hate frustrations.

“Oh, you’re awake,”

My head shifted to look at my right side when I heard a familiar voice. And my jaw was quick to tighten when I saw my father. He’s on the dining room, he isn’t looking at me as he is sipping from his brewed coffee while reading a newspaper.

“

Are you the one behind this?“

“What do you think?” He asked still without looking at me.

I clenched my fist. I remember Tyron saying something before I pass out but I didn’t hear it clearly. Tsk.

“What do you want?”

If he’s the only one here, then probably, he’s the one behind all this shit.

He dropped his newspaper at the table before looking at me dead straight into the eye.

“I heard you attempted—” he stopped when I groaned.

“Is that it? Your reason for abducting me? And you even made my friends agree with your madness, huh?”

I don’t know how he convinced my friends. Now I’m really confused, how was he able to convince them? Considering that my friends were hard as rock, they would never follow someone’s order.

“

Are you still willing to spend your life with her?“ My eyes squinted upon his question. “She had hurt you so bad—”

“Because I love her so bad. And too bad, I cannot stop.” I stated without even blinking.

“Let’s end your suffering then,” he stood up and fixed his coat. I almost groaned.

“Now you want to kill me?”

He just smirked before walking pass me.

“Follow me,”

“Why would I?”

“I will end your woman’s suffering, too.”

My fist clenched as my breathing became heavy.

“What do you want this time?” I gathered all my strength not to shout at him. He really wants to make me mad! And he’s so damn good at it!

“Just follow me, you’ll find out.”

With a clenched fist and jaw, I forced my feet to walk and follow him. He got out of the house and that’s when I realized we’re in a beach resort.

The sun is setting and its ray creates a wonderful orangey reflection on the blue ocean. Just staring at that scenery could give me a peace of mind.

Nevertheless, I kept my track following the old man. He stopped in front of a pathway before facing me.

My forehead creased when I saw his eyes glistened… in tears?

He suddenly placed his right hand on my shoulder to pat me, then he looked at me, and smiled. I was taken aback. That smile, it’s the kind of smile he never showed me nor gave me, even once, not until now— a glorious smile.

“I’m proud of you son,”

My lips almost parted. It was confirmed that he was really crying when I heard him sniffed. He tried hiding his tears by bowing down his head before wiping all the tears away.

As for me, I was starstruck. I cannot believe what I am witnessing.

He looked at me then laughed a little. He fixed my coat and that’s when I realized I was wearing a gray suit. What the heck…

“I’m sorry for everything, and this time, I am wishing all the best for you. You deserve all the best thing, son.”

He patted my shoulder once again.

“Now I want you to follow this pathway. I’ll leave you here.”

“Wait—”

He never gave me the chance to speak. He already walked away, I was left staring at his back— dumbfounded.

Was that really my father? Everything felt so… unreal, yet wonderful. It’s like a burden was lift on my chest which I was carrying my whole life.

I breathed heavily. My eyes fixed on the pathway my father was referring. Even though I don’t understand a thing, I just did what he told me to.

The pathway has little lanterns on its side, adding more peaceful vibe to the place. The lanterns were the only source of light all over the place. It’s a big help since it’s getting darker and darker.

How long will I have to walk? Darkness is starting to cover the entire place.

I sighed. I was just looking down the whole time, until I sensed a new source of light in front of me. I raised my head only to be struck by the breathtaking place infront of me.

I looked around. There were no other people. I am all alone. What am I suppose to do here?

I decided to keep walking, I followed the remaining pathway and I ended being in front of all the well designed chairs and everything. It’s like I’m walking down the aisle.

The moment my foot stepped on the very front tile of the area, a mellow music started to beam out of nowhere.

I turned around in an instant and was shocked to see Zafina’s mother, her real mother, Mrs. Vergara.

She is walking on the aisle with a face void of any emotion. Speechless, I just stared at her until she turned and stood on the first row of the chairs. I thought she was gonna ignore me but then she looked at me, and gave me a warm smile.

I was still in awe, when another individual came walking down the aisle. It was Tyron. My forehead knotted as he just look at me without any single emotion, but as his twin, I could clearly see the wickedness on his eyes.

He stopped next to me and stood formally.

“Of course, your twin should be your bestman.”

My forehead knotted even more. I wanted to ask him but another group of men entered. First Smoke, and then Chase, then Maxwell, then Dark. They all occupied the chair in front.

Now I’m really confused. I’m damn clueless here! Especially when women are the next to occupy the seats.

Afterwards, a little girl, wearing a gown, walked down the aisle, while throwing roses on the ground. It was Jamaica’s daughter. After her is a little boy, carrying a pillow.

And then… the music changed. As the most wonderful woman I know, wearing a beautiful white gown, appeared right before my eyes.

Now Playing:

BEAUTIFUL

by Crush (Goblin OST)

English Version by Daryl Ong

(

Play the song on the media)

Everything seemed to stop, including my surrounding and my whole system.

All I could see, is the girl in white, carrying a bunch of flower, while walking slowly, towards me, with a smile so… pure, and so lovely. Same with her eyes that speak a lot of emotion, while she stare at me, so sweet and so lovingly.

I tried breathing, fuck, she took my breath away. She always does.

Earlier, my whole system shut down, but now, it started to run wild. My heart is beating so abnormally fast, my hands started to tremble, my breathing became heavy, and my eyes… started to become blurry, in tears.

I am seeing… the woman whom I had always dreamt of, the most wonderful masterpiece of God, and I hope He made her just for me. Because even until now—even after all the pain, even after all the suffering—she’s still all that I ask for.

My breath hitched. Did God finally answered my prayer this time? Because now, my greatest wish is right infront of me… with eyes glistening in tears like mine.

Is this really happening? Or am I just in one of my dreams again?

I flinched when she touched my cheek to brush my tears away.

“B-Baby,” she uttered.

My lips parted. I can feel her. God, I can feel her.

I closed my eyes to feel her soft hand.

Did You finally hear me now, God? Are You answering my prayer now? Did You finally hear my cries and pleads this time? Because if yes, I don’t want to curse but fuck! Thank you so much!

“T-Tyler baby,”

I slowly opened my eyes and saw the angel smiling at me as tears roll down her cheek. But this time, I know her tears are not out of pain, but happiness, just like mine.

“I-I know what you’re thinking,” she laughed lightly before caressing my cheek. “You’re not dreaming. I am here. This time, not just to love you, but to marry you, and to spend the rest of my life with you. I want to be encaged with you forever, Tyler.” She bit her lower lip. “Do you want to be encaged with me, too? Forever?”

My arms automatically moved in a lightning to grip her waist and push her close to me.

“

I have already been encaged to you since the moment I met you. So how can I say no?“

Her lips let out a wonderful smile, before she hugged me, tight— just as I want it to be. And I felt home. Finally, I am home. She’s my home.

I hugged her the same way and that’s when I noticed the man standing behind my Zafina. It was her father, I didn’t even notice him escorting her daughter down the aisle since my eyes are all on my bride. Yet, he smiled warmly at me and gave me the look like stating me to take care of his princess, before walking to his wife.

The ceremony started, and throughout the time, I was just staring at her.

I still can’t believe that this is happening. I never knew this is possible. Finally, I am where my dream and reality collided.

“Pay attention,” she whispered without looking at me when she noticed I was just staring at her.

I just smiled. “I love you,”

She let out a giddy laugh. And damn, she’s just so wonderful. I can’t take my eyes off her.

“Tyler,” she gave me a warning look though she can’t erase the smile on her lips.

I raised my brow. “What?”

“Makinig ka nga,”

“I love you,”

She bit her lip, trying to suppress a wider smile, but just like me, she can’t help it.

“Tama na, kinikilig na ’ko masyado. Gusto mo bang mahimatay ang bride mo sa mismong kasal niyo?”

I laughed lightly before kissing her temple.

“Don’t faint now baby, maybe later I’ll allow you.”

She looked at me with curiosity on her eyes.

“Allow na ano? Mahimatay?” I grinned.

“Yeah, because you’ll surely faint in pleasure later. You know, on our honeymoon.”

Her face reddened and I laughed wholeheartedly.

“Nasa ceremony pa lang tayo, honeymoon na agad iniisip mo.” She blurted.

We were just interrupted when the priest cleared his throat. He handed the microphone to Zafina, I guess it’s time to exchange vows.

She accepted the mic before looking at me. My heartbeat raced as she clears her throat.

“First of all, I want to say sorry for kidnapping you but I’m not. I’m not sorry at all. Isipin mo na lang na karma mo ’to sa pagkikidnap mo sa akin noon. Ngayon kailangan mong mabuhay kasama ako araw-araw, wala ka nang kawala.” She grinned and I can’t help but to shake my head. I have no intention to escape from her anyway.

“Second, I want to say thank you. Dahil kahit paulit-ulit kitang pinagtatabuyan, paulit-ulit mo pa rin akong tinatanggap.

K-Katulad ngayon, hindi ka man lang nagdalawang-isip na tanggapin ako pagkatapos na naman kitang saktan ng sobra.“ Her eyes started to be covered in tears.

“Salamat sa paulit-ulit

na pagpili sa akin sa likod ng paulit-ulit na hindi ko p-pagpili sayo.“ I can’t help but to tear up as well. Damn.

“Salamat sa walang sawa mong paghihintay, sa pagtitiis, sa pag-uunawa, sa pagmamahal.” She smiled and I felt my heart melting under her lovely watering eyes.

“S-Salamat dahil sa kabila ng milyon-milyong rason para bitawan mo ako, mas pinili mong kumapit.” Her voice cracked. “… Kumapit ng napakahigpit, kahit nasasaktan ka na nang sobra, hindi ka bumitaw. You still loved me more than I deserve.”

She filled her lungs with air before continuing.

“Third, gusto kong malaman mo na ipaglalaban na kita. Kahit ano pang mangyari. I will now choose you the way you always choose me under any circumstances. Dahil ngayon, kahit gaano pa katinding sakit ang makakaharap natin sa pang-araw-araw, sayo na ko uuwi. Sayo ko gusto umuwi.”

I let my tears fall. I can’t help it. She’s crying as well but no one dared to wipe our tears. We just let it out.

“Hindi mo na ko kailangang sundan pauwi, dahil mahal, sayo na ko uuwi. Hindi mo na ko kailangan ihatid, dahil ikaw na ang tahanan ko. Hindi mo na ko kailangan pang dakpin, dahil sayo na palagi ang bagsak ko. At hindi mo na ko kailangang pakiusapan, dahil mahal, bukal sa loob kitang pinipili na makasama ko habang buhay, at kahit pa sa kabilang buhay. Ikaw lang ang pipiliin ko… Ikaw at ikaw lang, asawa ko.”

She sobbed. I bowed my head to wipe my tears because damn it, my heart is so much filling with happiness that it’s expressing itself with my tears.

Zafina handed me the mic, my hand is even shaking when I accepted it.

“Fuck. I am not prepared for this.” I admitted. I heard laughter from the guests but I didn’t mind them. I breathed before looking at my soon-to-be-wife who’s just staring at me like I’m her world.

I’d die just to see her looking at me like this everyday.

“Alright. First of all,” I mimicked her voice like how she said those words earlier. I heard a lot of laughter once again as she playfully hit my arm. I chuckled before bringing back my seriousness.

“But no baby, I’m serious,” I looked at her straight into the eyes. “first of all…

You’re my first of all.

My first priority over anything else..

I have already told you before, haven’t I? You’re not just important in my life for you’re precisely my life, and no matter how hard the situation is, I will stay, I will fight, you’re worth every fight, you’re worth every battle I’ve been through.“

I caressed her jaw, her eyes sparkling in unmeasurable happiness.

“So don’t apologize for hurting me, after all, everyone is going to hurt us, we just gotta find the person worth hurting for. And you’re that person for me whom I’m willing to suffer for, fight for, and even die for. You’re worth all the pain and suffering. Damn, the tragedies and miseries I’ve been through is nothing compared to the blissful joy I’m feeling right now. Baby, now that you’re being tied to me, I can undeniably say that all the pain is worth it. You’re all worth it…”

I kissed her forehead as she bite her lips to muffle her sobs. I looked at her with eyes telling like she’s my universe before I told her, “I love you, upto the hell and heaven.”

“Mahal na mahal din kita, Tyler.”

We exchanged rings and later on, it felt like the gates of heaven opened when the priest finally announced, “You may now kiss your Bride.”

I stared at my wife , down to her luscious lips. My grip on her waist suddenly tightened as I slowly lower down my head, claiming her sweet, soft lips.

And so I kissed her with so much love, tender, and passion. It was the most romantic kiss I shared with her, our first kiss as husband and wife.

“It is now my privilege to introduce to you for the first time, Mr. and Mrs. Smith!”

I pulled out from our kiss and I saw how she slowly open her eyes and how her lips slowly raise to form a smile. There were cheers everywhere but she ignored it all, instead, she placed her lips right before my ears and whispered.

“I have something to show you.”

She tugged my arm before walking so fast! I just let her drag me but I am so intrigued.

“Where are we going? What about the reception?”

“That could wait, baby. This is a lot important.”

I looked back at the guests, they are still cheering as they watch us leave.

My wife made me hop into a car’s backseat before she sat beside me. There was already a driver infront.

“Alam mo na kung saan, manong.”

The old man just slightly nodded before starting the engine.

“Wife, where are we really—”

“Ah, that feels so good to hear.” She closed her eyes as if like what she just heard is music to her ears. When she looked at me, there was a mischievous smile on her lips. “I really don’t regret kidnapping you. Ngayon ay natatawag mo na akong

wife.

Anong pakiramdam? Ang maging biktima ng kidnap imbis na ang maging kidnapper?“

I grinned before pushing her closer to me. “I never knew being kidnapped will feel this good. So this is what you felt when I kidnapped you before, huh?”

“Hmm, kinda.”

I laughed. “Pah-ti-pot,” I said with a twisted tongue. I can’t pronounce it clearly since it’s a Filipino word.

She gave me a confused look. “Anong patipot?”

“I heard a guy said it to his girlfriend when she didn’t accept his gift, when in fact she seems to like it though, he called her pah-ti-pot.”

I was mesmerized when she laughed out loud. “Pakipot iyon, baby! Baluktot pa rin pala dila mo hanggang ngayon?”

“Hey! Don’t underestimate my tongue!

It might be twisted when speaking in Filipino but it’s fluent at speaking French between your legs.“

“Oh my gosh, Tyler!”

She quickly covered my mouth and looked at the driver who doesn’t seem to mind us. “Nakakahiya!”

She covered her face onto my shoulder. I just shrugged grinning form ear to ear. I’m right, though.

“Nandito na po tayo, ma’am at sir.”

“Salamat, manong. Pahintay na lang kami, ha? Tara na, baby.”

She dragged me out of the car. My eyebrows furrowed when I saw we’re in a… cemetery.

She lead the way. I am just holding her waist, completely clueless. Are we visiting her father? I mean, her nonbiological father.

We stopped on an unfamiliar tomb.

She looked at me before lightly squeezing my hand.

“

Tyler, this is where our late child was buried.“

My mind went blank for a second. I was just staring at her, trying to process what she just said.

“You mean… this tomb…”

“Yes,” she faced the tomb. But I could still see how much she’s trying to be strong in front of me. “Baby, I want you to meet your daddy.”

If she’s just staring at me, I would have thought that she’s talking to me. But no, she’s talking to our baby… to our angel.

She faced me once again. She took a deep breath before talking. “I brought you here not to mourn. Ayoko nang umiyak, at mas lalong ayaw na kitang makitang umiyak. Dinala kita rito para sabay nating bitawan ang lahat ng sakit ng nakaraan. Oo, kinasal na tayo, pero alam kong hindi no’n basta-basta mabubura ang lahat ng sakit, lahat ng bangungot. Kaya ngayon, I want us to let all the tragedies go. Dahil ayokong mabuksan ang mga iyon sa hinaharap at sirain pa tayo. Ayokong habulin pa tayo ng mga iyon, Tyler. So can we drop all the pain to continue our next chapter in life? Dahil hindi tayo makakapagpatuloy sa susunod na pahina if we keep on re-reading the last one. Mahal na mahal kita at ayoko nang magkasakitan pa tayo dahil sa pait ng kahapon. Are you with me?”

Her words are like medicine that healed all my wounds. I didn’t even know I was still carrying a burden on my chest until she said those magical words.

I encircles my hands on her waist. I still can’t believe this girl is mine now, may it be in the eyes of law or God.

“I am always with you, baby. Thank you for this. I love you so much.”

I faced the tomb and so did she. I muttered my prayer for our child. We didn’t last long on that place though, we also left minutes later.

“Where are we heading this time?” I asked when I noticed that we’re still not going back to the car.

We’re in a place with trees and lamps everywhere. It’s already dark.

“Ihh, gusto pa kitang masolo,” I laughed at her pouting face. She’s so cute.

She stopped from walking and that forced me to stop, too. She’s looking at me dead serious this time.

“Huwag mo nang gagawin ulit iyon, ah?”

“What are you talking about?”

“About you taking your own life. Huwag mo nang uuliting magpakamatay. Dahil pati ako muntik na ring mamatay nang mabalitaan ko iyon.”

I became serious, too. I went near her to cup her beautiful face.

“Baby, take that as a realization; a realization that states you’re not just worth fighting for, you’re worth dying for.”

She tried to push me away but I didn’t nudge, making her to stamp her foot as her eyes become to water again.

“Kahit na! You shouldn’t take your own life! Mangako ka sa aking hindi mo na ulit gagawin iyon!”

I smiled at her before caressing her cheek.

“Baby, you don’t have to worry, for there’s also one thing I realized as I watch you walk down the aisle awhile ago. I realized how dying is easy, and living is hard. Because in dying, I will only get to suffer once, but in living, I could receive all the possible ways of pain and suffering. And now, I would live for you, to prove you that you’re not just worth fighting for, nor worth dying for. Baby, you’re also worth living for.”

She bit her lip.

“Tyler naman! Will you stop making me under your spell more? Sumosobra ka na ah!”

I laughed, “You make me bad yet you also make me good. You make me insane yet you also make me recover. You make me weak yet you also make me strong. You make me destroy myself yet you also make me heal myself. And now you’re telling me that you’re the one who’s under my spell? Oh baby, I think it’s the other way around.

I’m

the one under your spell. And I don’t even have an intention to get rid of the spell you casted upon me.“

“Kung ganito kaganda sa pakiramdam ang mapasailalim ng iyong gayuma, hindi ko na rin gugustuhing kumawala pa habangbuhay. I am willing to be under your spell forever.”

“Forever?” I whispered.

“And always.” She answered.

Without a warning, I crashed her lips with mine. I poured all my heart out with our kiss, I made sure she’s feeling how much I love her and how much I don’t want to let her go.

Well, this time, I am now sure no one’s going to let go of one another.

Because we’re both stuck in this wonderful spell called love.

WAKAS -

Mensahe ng Manunulat

PASASALAMAT

After almost two years, natapos ko rin!

Salamat sa mga walang sawang pagsuporta sa akin, lalo na sa mga nakaabot dito, salamat sa paghihintay sa mga napakatagal kong update! Saludo ako sa pasensya niyo!

Ngayon ay opisyal ko nang dinideklara ang pagtatapos ng storya nina Tyler at Zafina. Salamat sa pagsubaybay sa kanila!

Sana subaybayin niyo rin ang mga kasunod na storya nito— ang mga storya ng mga kaibigan ni Tyler. Oo, lahat sila ay may storya! Ang Men from Hell series.

Ito ang tentative na title (maliban kina Chase at Tyron dahil published na iyong kanila) ng mga stories nila:

Twins With Benefits

Prince Chase Grant

Ignited Desire

Tyron Claid Smith

The Psychiatrist’s Insanity

Dark Aris Vergara

Possession Prevails

Smoke Ashford

Unleashed Beast

Maxwell Black

MGA KASAGUTAN

Kayninong story ang susunod?

→ Una syempre kay Chase, ang tagal ng naka-pending ng storya niya sa profile ko, oras na para dugtungan ko ang kabanata ng buhay nila ni Enayis.

Nasan si Enayis?

→ Kung napansin niyo, may kabanata na hindi na muling sumulpot pa ang baliw na si Enayis. Well, hindi ko rin alam kung nasan siya 😂 Abangan niyo na lang sa storya nila ni Chase.

Ilang taon ka na ngayon?

→ Sixteen :P

Bakit hindi ka na nagre-reply sa mga comments?

→ Ito talaga eh. Kung dati kayong nagco-comment sa story ko, malalaman niyong nagre-reply ako sa LAHAT ng comments. Kahit minsan emoji lang ang comment, magre-reply din ako ng emoji! Malaman niyo lang na nababasa ko ang comments niyo. Pero may one time na tumigil ako sa pagre-reply sa comments, dahil may one time din na tumigil ako sa mismong pagbabasa ng comments.

It happened nang magsimulang magkaron ng negative feedbacks ang story ko. Oo, alam kong normal lang iyon, lalo na kapag may parteng naiinis na kayo at siguro ay nadadala ng bugso ng damdamin. Okay lang kung sa characters or story lang eh, walang problema, pero kung ako na ang tinitira niyo, ang mismong manunulat na, ibang storya na yan. I have anxiety, isang masamang comment lang ay talagang nasasaktan at naba-bother ako. Hindi ako no’n patutulugin dahil hindi na iyon mawawala sa utak ko, mapapaisip na rin ako kung dapat ko bang ibahin yung plot kasi masyado ng ganito, masyado ng ganyan. Pero ayoko ng ganon, ayokong iba ang mag-decide kung ano ang plot ng story, ako ang author kaya ako dapat ang gumawa, stick lang dapat ako sa plot. At para hindi lumuwis ang daan ng plot ko, hindi na ako nagbasa ng comments para hindi na ako ma-bother pa. Dahil I swear, tuwing nasosobrahan ang pagka-bother ko, nagkakaron ako ng panic attack, nawawalan ako ng hininga.

Pero huwag kayong mag-alala, susubukan ko ang makakaya ko na sa susunod kong storya ay makabalik ako sa pagbabasa at pagrereply sa comments. Sana kasama ko pa rin kayo sa panahon na iyon 😢🤗😚

Kung may karagdagan pang katanungan, magtanong kayo rito at rereplayan ko ng sagot :)

MGA KATANUNGAN

Dahil nagsagot ako ng mga tanong, kayo naman ang sumagot ngayon! 😂

Ano ang natutunan mo sa storyang ito? (Siguro naman kahit papaano ay mayroon diba? 😂)

May kabanata ka bang paulit-ulit na binalikan? Ano ang kaganapan doon? (Tatanggapin ko kahit iyong unang yugyugan scene nila ang sagot mo. Uy! Aminin! 😏)

May kabanata ka bang ayaw mo nang balikan? Ano ang kaganapan doon? (Wag naman lahat, ha? 🙁)

Sino ang paborito mong karakter?

Sino ang paborito mong ka-barkada ni Tyler?

Gagawa pa ba ako ng special chapters?

Iyon lang! Sana sagutin niyo, kaunting tanong lang naman iyan 😂 Mapapasaya niyo ako ng sobra kapag sumagot kayo hihi! Magrereply ako sa mga comments pero siguraduhin niyo namang kasagot-sagot, ha? Char! 😂

Mahal ko kayoooooooo! (Oh, wag mawawala, ha? Wag kayo tumulad sa kanya, umamin lang ako nawala na 😒 charot!)

Bye, mga mahal! Until next time!

— thatpaintedmind, Faye Andres.

Special Chapter

It’s been exactly three months since Tyler and I got married. At ngayon nga ay wala na akong mahihiling pa. He’s the perfect husband every woman would die to have. Walang araw na hindi niya pinaramdam sa akin kung gaano niya ako kamahal, at sinusuklian ko naman ang lahat ng iyon. Ayokong maramdaman niya na siya lang ang nagmamahal, kaya naman ay pinaparamdam ko rin sa kanya sa pang-araw-araw kung gaano ko siya minamahal at pinapahalagan.

I don’t want him to feel worthless, instead, I want him to feel priceless. Because he is one, and I want him to realize that not just by my words but also by my actions.

Marahas akong napadilat nang marinig ko ang marahang pag-click ng pinto senyales na nagbukas ito. Nakababad ako sa bathtub at kasalukuyang dinadama ang kaalwanan na hatid ng maligamgam na tubig nang pumasok ang pangahas kong asawa.

Bahagyang nangunot ang aking noo.

“Nakauwi ka na pala, hindi ko napansin.”

Kagagaling nito sa trabaho, hindi naman kasi maiiwasang kailangan siya roon gayung siya ang namumuno no’n. Ngayon nga ay alas syete na siya nakauwi. Wala naman iyong kaso sa akin.

Tatayo na sana ako to get the towel when he spoke. “Stay there,”

Natigilan ako. Nakaalis na ako sa pagkakasandal kaya ngayon ay tuwid na akong nakaupo at nilalabanan ang kanyang kakaibang titig. Napalunok ako, alam ko ang klaseng titig niya na iyon.

Nakumpirma ko na tama nga ang hinala ko sa kung ano ang binabalak niya nang sinimulan niyang kalasin ang pagkakabutones ng puti niyang long sleeves polo. Sunod-sunod akong napalunok. Mariin itong nakatitig sa akin habang tila tinutukso ako dahil binabagalan niya pa ang pagkalas sa bawat butones, his veins from his mighty hands showing and his muscles flexing. Shit. What a turn on.

Lumantad ang kanyang malapad na dibdib nang tuluyan niya nang maalis ang kanyang pang-itaas. Hindi ko napigilan ang sarili at bumaba na rin ang tingin ko patungo sa kanyang six pack abs. Parang nanubig yata ang aking bagang sa kasabikang ipadaan ang dila ko sa linya ng kanyang abs.

He started to unbuckle his belt, and the sound of metal its producing is increasing my anticipation.

Nang ibaba niya na iyon ay sinabay niya na ang kanyang boxer at brief kaya halos mapasinghap ako nang sumaludo bigla ang nangagalit niyang pagkalalake sa akin.

“Look what have you done.” Anito at pumameywang habang naiiling sa akin.

Napalunok akong muli. I know what he’s implying. Kanina kasi ay dinalaw ako ng kapilyahan ko at habang nasa trabaho siya ay sinendan ko siya nang litrato kong naka-lingerie. Inaasar ko lamang siya, pero mukhang isang matinding parusa ang makukuha ko mula roon. Isang parusang alam ko namang magugustuhan ko rin.

“You should take responsibility of this, wife.”

Nagsimula na itong maglakad papalapit sa akin. Ako naman ay parang timang lang na nakatitig sa… ehem, sa kung ano ang kalebel ng mata ko at iyon ay walang iba kundi ang kanyang ari. Shit. Normal pa ba ang laki no’n?

Lumusong na siya sa bathtub na kasya ang tatlong katao sa laki. Pumwesto siya sa aking likod para pakandungin ako sa kanya. Naramdaman ko kaagad ang alaga niya sa ilalim ko na nakapagpabigat ng hininga ko.

“Ahh, much better,” tumama ang mainit niyang hininga sa batok ko dahil pinusod ko ang aking buhok kanina para hindi mabasa.

“H-How’s work?” Sinikap kong magsimula ng usapan sa kabila ng pamamaos ng boses ko.

“Tiring without you,”

Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko para marahang ipasandal ang likod ko sa kanyang dibdib. Nagpaubaya naman ako at ngayon ay umikot ang isang braso niya sa aking tyan. Pilit ko na lang na inignora ang kanya sa may pang-upo ko kahit napakahirap.

“How about you, my baby? What did you do while I’m gone aside from wearing a lingerie to tease your husband?”

Nakagat ko ang loob ng pisngi ko. His voice is so damn husky. At dahil nakasandal na ang likod ko sa kanya ay sa tenga ko na nararamdaman ang kanyang mainit na hininga.

“N-Nanuod lang. Kumain ka na ba?”

I felt his big hand massaging my stomach in a circular motion.

“Hmm, I’m just about to.

And that would be you.

“ Nagparte bigla ang mga labi ko nang marahan niyang sipsipin ang ibaba ng tenga ko. Ramdam na ramdam ko ang init ng bibig niya sa parteng iyon at tila ipinasa no’n ang init sa buong katawan ko.

Bumaba ang halik nito patungo sa gilid ng aking leeg, kissing and sucking my skin. I tilted my head to give him more access as his hand started to move the way down to my womanhood.

“Tyler,” naisinghap ko ang pangalan niya nang kinalabit ng kanyang daliri ang aking hiwa.

“Hush baby, this will make you feel good.”

Pinaghiwalay niya bigla ang aking mga hita bago nagsimulang humagod ng masuyo ang kanyang isang daliri sa aking hiwa, pataas baba, paulit-ulit ng napakalambing. Shit, it’s making my pû.ssy throb!

Sa isang iglap ay hinawakan ng libreng kamay niya ang ilalim ng kanang hita ko para iangat iyon saka niya mabilisang pinasok sa akin ang kanina lang ay pinanghahagod niya!

“Hmp!” I tried to suppress my moans when he started moving his finger inside me. Pinapapak niya pa rin ang gilid ng leeg ko habang pumapaikot sa loob ko ang kanyang mahabang daliri. Nakaangat ang isang hita ko kaya naman damang-dama ko ang bawat kalikot niya sa loob ko.

Napamura ako nang dinagdagan niya pa ang daliri niya ng isa saka niya iyon sinimulang ilabas pasok sa akin. My toes are curling in pleasure as he fasten his pace. Hindi ko na napigilan at ako na mismo ang humawak sa ilalim ng isa ko pang hita para iangat na rin iyon. Now I can really feel his longs fingers deep inside me and it feels so good!

“Shit. Shit. Shit. Shit!” Ang sunod-sunod kong mura ay napalakas nang magdagdag pa siya ng isa. Now his three fingers are ramming me and it’s freaking stretching my pû.ssy walls so bad, so good!

Hindi biro ang kapal at haba ng mga daliri niya kaya halos mangisay na ako sa sarap na nadarama. Sinimulan ko na ring salubungin ang mga daliri niya sa pamamagitan ng paggalaw ng balakang ko. I can feel it. I’m almost there.

“T-Tyler, I’m cumming. O-Oh my gosh! I’m cumming— fuck! Bakit ka tumigil?!”

Halos tumigil ang mundo ko nang alisin niya ang daliri sa akin. Nang lingunin ko siya nang nagsasalubong ang kilay ay nakangisi lamang siya sa akin. Aba’t!

“I want you to cum in my mouth.”

Bigla nito akong pinatayo at halos matumba pa ako sa panginginig ng tuhod ko pero nagawa niya naman akong alalayan. Pinaharap niya ako sa kanya kaya kaharap niya na ang pagkababae ko, nanatili kasi siyang nakaupo.

Hinila niya ang binti ko papalapit sa kanya bago niya ipinatong ang isang paa ko sa gilid ng bathtub. Mas pinaghiwalay niya pa ang mga hita ko bago niya nilusob ang aking yungib.

Malakas akong napaungol nang gamit ang kanyang dila ay pilit niyang pinaghiwalay ang aking labi doon para sungkutin ang aking nakatagong laman. Paulit-ulit niya iyong sinungkal hanggang sa sipsipin niya na. Mayroon pang pagkakataon na habang sipsip-sipsip niya iyon ay paglalaruan niya ito ng kanyang malikot na dila.

Napakapit ako sa kanyang buhok at ako na mismo ang kumiskis ng akin sa kanyang makasalanang labi. Napakahusay nga talaga ng asawa ko at sa loob lamang ng ilang segundo ay naabot ko na ang aking makayanig-mundo na orgasmo.

“Oh my! Fuck!”

“Hmm,” ungol nito habang sinisimot lahat ng inilabas ko.

Halos bumagsak ako sa tindi ng aking orgasmo pero bago pa man mangyari iyon ay binuhat niya na ako at nilabas ng banyo. Maingat niya akong hiniga sa kama bago pinunasan ang basa kong katawan gamit ang kumot. Pinunasan niya na rin ang kanyang katawan bago pumwesto sa pagitan ng aking mga hita.

“Be gentle,” Marahan itong dumapa sa akin nang hindi binibigay sa akin ang kanyang bigat.

“Don’t you want it rough, baby?” He naughtily asked as he wipe the sweat off my forehead.

“I want to. But you see,

there’s already an angel inside my womb we need to consider and take care of.“

Natigilan ito sa naging pahayag ko. Ako naman ay napangiti sa kanyang reaksyon. He didn’t know.

“Y-You mean… You’re…”

“Yes, I am. Yes, I am, Tyler.”

Napatitig ito sa akin. Para lamang siyang napatanga na halos ikatawa ko.

“I’m pregnant. Six weeks.”

Doon lang tuluyang nanlaki ang mga mata niya. Inatake niya ako bigla ng halik sa aking labi na kaagad ko namang tinugon ng buong puso.

“

God! I love you so much, baby!“

Napanguso ako, “Ako pa rin ang baby mo kahit magkaka-baby na tayo?”

He cupped my face and looked at me with so much happiness on his eyes it’s twinkling. “You will always be my baby, remember that.”

I smiled and we, once again, shared a sweet, passionate kiss. Huminto lamang siya para pakatitigan ako sandali. May pag-aalala sa mukha nito na bahagyang nagpakaba sa akin.

“But can we still do it? I mean, I love making love with you but if this is not allowed to do while you’re pregnant, I would endure.”

Natawa ako. Akala ko naman kung ano.

“Actually, sabi ng doctor kanina ay okay lang naman daw. Mas nakabubuti pa nga raw kung gagawin iyon habang nagbubuntis ako basta siguraduhing hindi maiipit ang bata.” Nangunot ang noo nito.

“You consult a doctor without me?”

“Pinakumpirma ko lang naman muna kasi kung buntis ba talaga ako. At huwag kang mag-alala, sa susunod ay kasama ka na syempre.”

“Is the doctor a man or a woman?” Nadadama ko na ang paparating na selos nito sa maaaring maging sagot ko.

Napatawa ako bago kinurot ang kanyang pisngi. Napakaseloso pa rin talaga ng asawa ko kahit kailan.

“Babae po, sinugarado ko iyon para hindi magselos ang napakapogi kong asawa.”

The side of his lips moved upward. “Good. Now where were we? I believe we’re not yet done.”

Napakislot ako nang maramdaman ko ang ari niyang ginagabayan niya upang ikiskis sa aking yungib.

Nanumbalik ang init sa aking katawan. Muli na naman akong namasa ng husto. Umawang ang mga labi ko nang marahan niya na akong pasukin. I can feel every inch of him trying to invade my wetness.

My breathing became ragged. Ipinatong niya ang dalawang braso sa aking magkabilang gilid upang hindi niya ako madaganan habang nagsisimula na siyang gumalaw.

Me on the other hand, encircled my legs onto his hips as I grip his ass to push him deeper inside me.

“F-Fuck, that’s it, Tyler.”

He hit a certain spot inside me making me moan louder than ever. And with my scream, he knew he hit the right spot. So he kept on hitting and hitting that same spot until I can no longer take it.

Kumapit na rin ang kanyang mga kamay sa pang-upo ko upang itulak ako papalapit sa kanyang bawat ulos. Bumilis pa siya nang bumilis hanggang sa hindi ko na siya masabayan pa.

“Holy shit. You’re still so tight. So tight for me. F-Fuck.” Ang kanyang mukha ay nakabaon sa gilid ng aking leeg, tila nais niya talagang iparinig sa akin ang kanyang bawat ungol. He always does that. Gusto niyang malaman ko how much he worships me. “Hmm, baby you feel so good. So. Damn. Good. Ah fuck!”

Faster and faster.

I can feel it again. Maaabot ko na naman ang rurok ng kaligayahan.

Deeper and deeper.

Para akong paunti-unting umaakyat sa ikapitong langit. Para na naman akong sasabog.

Harder and harder.

Ang apat na sulok ng silid ay nababalutan ng mga tunog ng bawat pagsasalpukan ng aming katawan. Palakas iyon nang palakas. Pabilis din nang pabilis, nang pabilis, nang pabilis!

His grunts and my screams filled the entire room as Tyler and I both reached our delightful climax. My body shook in delight as Tyler’s seed filled me. Hawak-hawak niya ang aking pang-upo upang itulak ako papalapit habang inilalabas niya lahat sa loob ko. The feeling of his warm liquid and his throbbing manhood inside me is just pure heaven.

“I want our baby to be twins,” biglang bulong niya sa akin habang hinahabol niya pa ang kanyang hininga.

Napadilat ako. “What should we do then?”

“Hmm, I don’t know. Round two?”

Halos mapailing ako. Nagpanggap pa itong hindi alam ang gagawin, gusto lang pala umiskor ulit.

Nevertheless, I smirked at his suggestion. Kunwari pa ako, gusto ko rin naman. “Bring it on, Mister.”

…

“Tyler!”

“Yes, baby?”

Tumingin siya sa akin mula sa panunuod ng tv. We’re watching a movie right now pero tinatamad na ako sa palabas.

“Gusto ko nang tinapay na may palaman na peanut butter at ketchup.”

“What else?”

“At milo na may toyo for a drink.”

“Nothing more?”

“Gusto ko rin ng ice cream na may suka as a dessert. Iyon lang.”

“Alright,”

Naglakad na ito patungong kusina habang ako naman ay pinagpatuloy na lang ang panunuod.

I admit that my cravings these past few weeks are really, really weird. Aminado naman akong hindi talaga maganda ang combination ng mga pagkaing kinakain ko pero anong magagawa ko kung iyon ang hinahanap ng dila ko? Mabuti na nga lang at naiintindihan ako ni Tyler at kahit kailan hindi niya pinandirian ang mga hinihiling ko sa kanya. Sumusunod lang siya lagi.

“Here comes your requests, my lady.”

Nilapag nito ang mga pagkain sa mesang nasa harap namin bago siya muling naupo sa tabi ko. Pero imbis na pansinin ang mga iyon ay ang mukha niya ang mas napansin ko.

Halata ang pagod sa mukha niya at pagiging kulang sa tulog. Alam kong ako ang rason no’n dahil kadalasan ay ginigising ko siya ng alas tres ng madaling araw para lang ipaghanda ako ng ninanais ng panlasa ko.

Minsan pa nga kapag wala ang nais kong pagkain ay bumibili pa siya sa labas kahit madaling araw pa iyan. Pero kahit kailan ay wala akong narinig na reklamo sa kanya. Kahit tuwing ginigising ko siya ay hindi niya ako pinakitaan ng pagiging iritado, sa totoo nga ay nginingitian niya pa ako kahit ginising ko na siya ng dis oras ng gabi. At naa-appreciate ko iyon ng sobra. Dahil malamang kapag ibang tao, kapag ginising mo ng madaling araw ay baka masapak ka pa, pero siya, nginingitian at nilalambing pa ako sa pamamagitan ng pagtatanong kung anong gusto ko.

“What does my baby want this time, hmm? Tell me, I’ll give it to you.”

Iyan ang madalas niyang linya kapag ginigising ko siya. Napakasuyo pa ng boses niya na tila hindi ako naging abala sa tulog niya na lagi na lang kulang nang dahil sa akin.

“Hey baby, are you alright? Why aren’t you eating yet? Have you changed your mind? Do you want another food?”

Napanguso ako sa sunod-sunod na tanong ni Tyler nang mapansin niyang hindi ko ginalaw ang pinakuha kong mga pagkain.

Dinikit niya ang sarili sa akin bago sinapo ang aking magkabilang pisngi.

“Hey, is everything alright?” Nag-aalala nitong tanong. Umiling lang ako at ngumuso.

“Kiss mo ’ko,” nagpout pa ako lalo. Nangingisi naman itong sumunod sa akin. Alam kong smack lang ang balak niya kaya bago pa siya makalayo ay kinabig ko na agad ang batok niya tsaka ko nilantakan ang labi niya na tila gutom na gutom.

Napadaing siya nang ipasok ko ang dila ko sa kanyang bibig para hulihin ang kanyang dila at sipsipin. Napakapit siya sa bewang ko, hinayaan niya lang na halikan ko siya sa paraang gusto ko hanggang sa ako na rin mismo ang humiwalay. Parehas kaming kinakapos ng hininga.

“Sorry, mas natakam kasi ako sa labi mo kaysa sa pagkain.”

His lips were swollen and his hair was messy, sabunutan ko ba naman siya kanina. Still, he just tilted his head before smiling warmly at me na halos ikatunaw ko. He’s just so precious.

“It’s fine baby, you can eat my lips everytime you want. But as of now, I think we need to get ready, you have an appointment with your doctor right?”

“Ay oo nga pala!”

Kaagad naman na akong napatayo. Tumayo na rin siya para alalayan ako paakyat ng hagdan. Kung makaalalay akala mo naman ang laki-laki na ng tyan ko, hindi pa naman. Paano pa kaya pag malaki na talaga? Baka mamaya buhatin niya na lang ako palagi. Napailing na lamang ako sa pagiging maalalahanin niya.

…

“Good afternoon, Mr. and Mrs. Smith. Iniinom mo ba lahat ng vitamins na nirereseta ko sayo?”

“Yes naman, doc. Lalo na at mayron akong asawa rito na hindi pumapalya sa pagpapaalala sa akin.”

“Great. Now I want you to lay down here. Simulan na natin ang pag-uultrasound kay baby.”

Iginiya ako ni doc pahiga sa may kama dito sa loob ng clinic niya. Si Tyler naman ay tahimik lang na nasa gilid ko at nakahawak sa kamay ko pero halata ang kasabikan sa kanyang mukha, so do I.

Pinaangat ni doc ang pang-itaas ko para lagyan ng isang malamig na jelly ang may kaumbukan ko nang tyan. Pagkatapos ay may itinutok siyang kung ano sa aking tyan habang ang mga mata niya ay nasa black and white na monitor.

“Oh my goodness,” kumabog ang dibdib ko sa gulat na bulalas ng doktora.

“B-Bakit doc? M-May problema ba?”

Hindi ito umimik, parang may inaanalisa pa ito sa monitor dahil sa bahagyang kunot na noo nito. Nagkatinginan kami ni Tyler at pati siya ay hindi na maitago ang pagkabahala sa mukha. Pero kahit gano’n ay nagawa niya pa ring halikan ang gilid ng ulo ko para pakalmahin ako kahit parang siya ay hindi rin kayang kumalma.

“D-Doc?”

“Congratulations! There would be eight feet living inside your womb, Mrs. Smith!”

Napaawang ang bibig ko. W-What the… Walong mga paa? I-Ibig sabihin…

“What the fuck, doc? Are you telling us that we made a fucking octopus as our child?!” Galit na bulalas ni Tyler sa aking tabi.

Hindi ako makapaniwalang napatingin sa kanya habang siya ay tila mananapak na kung hindi ko lang hawak ang kanyang kamay.

Tumawa naman ang doktora.

“Oh no, no, no. What I’m saying is, you guys made a quadruplets! Congrats!”

Doon natahimik si Tyler. Ako naman ay ngali-ngali siyang binatukan.

Nakakakinis kasi! Parang nawawala lahat ng katalinuhan niya tuwing nasasabik siya o kaya nama’y natataranta. Napansin ko iyon noong minsang nanakit ang tyan ko. Akalain mong muntik na siyang sumugod ng ospital nang hindi ako kasama! Ang tanga lang, diba? Susugod ng ospital nang hindi kasama ang magiging pasyente? Pero tanggap ko pa rin naman siya kahit ganyan ’yan.

At iyong tungkol naman sa pananakit ng tyan ko no’n, pregnancy cramp lang pala ang tawag do’n na common daw talaga tuwing first trimester ng pagbubuntis.

“Ouch! That hurts, baby! What was that for?” Reklamo ni Tyler sa pambabatok ko. Inirapan ko lang siya.

“Para bumalik ang katinuan mo at para rin sa pagbuntis mo sa akin ng apat na anak! Twins lang ang usapan natin hindi quadruplets! Paano ako manganganak nito? Makakaya ko ba? Baka maubusan ako ng dugo!” Natataranta ko nang sabi habang naiisip ang mga posibilidad na mangyari.

“Don’t worry baby, I’ll always be by your side. There’s nothing to be scared of.”

Dahil sa sinabi niya ay kumalma rin ako. Tama, as long as nasa tabi ko siya wala akong dapat ikatakot.

O wala nga ba? Dahil ngayon pa lang habang inisiip ko ang due date ko, paniguradong matataranta ’to kapag manganganak na ’ko! Diyos ko, huwag naman sana siyang atakihin ng katangahan sa araw na iyon. Pakiusap. Dinggin niyo nawa ang panalangin ko.

Araw ng Panganganak…

“Your tummy is really, really big. It seems like you swallowed two whole watermelon.” Tila name-mesmerize na komento ni Maxwell habang nakatitig sa aking tyan.

Alam kong kating-kati siyang hawakan ang tyan ko para damhin iyon pero may katabi akong napaka-possessive na ayaw akong ipahawak sa iba.

“What’s their gender again?” Usisa naman ni Tyron na taka ring nakatingin sa tyan ko.

Ngayon lang kasi ako binisita ng mga kaibigan ni Tyler (maliban syempre sa kapatid kong si Dark) pagkatapos ng kasal kayo ganoon na lamang ang pagkakagulat nila nang makita kung gaano kalaki ang aking tyan. Alam naman nila na buntis ako at apat ang lama ng tyan ko pero syempre, hindi talaga maiiwasan ang pagkagulat kapag harapan mo nang makita. Ani nga ni Maxwell, para akong nakalunok ng dalawang pakwan sa laki ng aking tyan.

“Three boys and one girl,” si Tyler na ang sumagot. Himas-himas nito ang tyan ko habang nakaupo ako sa sofa. Ang bigat kasi ng tyan ko kaya madalang akong tumayo. Kabuwanan ko na rin kasi.

“Looks like— wait, what’s that?” Nangunot ang noo ni Tyron. Nakatingin siya sa may sahig sa bandang baba ko kaya napatingin din ako. Ganoon na lamang ang panlalaki ng mata ko nang makitang pumutok na ang panubigan ko!

“Naihi ka ba—”

“Oh my gosh, Tyler. M-Manganganak na ’ko.”

“ W-What?“

Lahat sila ay tila natigilan, lahat nakatingin lang sa tubig na tumutulo sa sahig.

Napadaing ako bigla. Nararamdaman ko na ang sakit.

“T-Tyler! Manganganak na ko sabi!” Doon lang siya tila nabalik sa katinuan.

Mabilis siyang tumayo at pumwesto sa harapan ko. Akala ko bubuhatin niya na ako pero nangunot ang noo ko nang niluhod niya ang isa niyang paa saka itinaas ang kamay na tila umaaktong sasaluhin ang batang ilalabas ko! Pucha!

“Anong ginagawa mo?!”

“Y-You told me you’re about to give birth?”

“Oo nga pero gago! Hindi ikaw ang magpapaanak sa akin! Hindi ka doctor! Isugod mo ko sa ospital!”

“O-Oh, right!”

Sabi ko na nga ba mabobobo na naman ’to ngayong manganganak na ’ko!

“Dark! Come here! You’re a doctor right? Handle my wife, God, please!”

Yumanig yata ang mundo ko sa narinig.

“Tarantado! Doctor ako ng mga baliw! Hindi ng mga nanganganak!”

“But—”

“Maxwell! Get the car keys!

And you, Tyler, carry your wife! We gotta go now!“ Utos ni Dark. Mabuti na lamang at nandito sila!

“Tyler!” Hinampas ko kaagad ang likod niya para hindi niya ako tuluyang mabuhat. Napakagago talaga! “Ano na naman bang ginagawa mo?!”

“Carrying you!”

“Oo buhatin mo ’ko pero pa-bridal style! Saan ka nakakita ng manganganak na binubuhat na parang sako?! Ginagago mo ba talaga ako?!”

“Oh, yes! Of course! Bridal style!”

Sinunod niya ang utos kong pa-bridal style na sa totoo lang ay hindi ko naman na dapat ipoint out! Hindi ba obvious na miipit ang tyan ko pag binuhat niya ako sa kanyang balikat? Iba talaga ang asawa ko pag natataranta! Nawawalan ng common sense!

“My car is this way, let’s go!” Nagpatiuna na si Max sa paglabas at mabilis naman kaming sumunod sa kanya kasabay sina Dark.

“Sa backseat tayo, Tyler,” ani ko dahil baka mamaya ay sa compartment niya pa ako ilagay.

Sinunod niya ako, maingat niya akong pinasok sa backseat ng kotse ni Maxwell bago siya tumabi sa akin habang kapit-kapit ang kamay kong nanginginig. Pilit akong humihinga ng malalim para maibsan kahit papaano ang sakit na paunti-unting sumasakop sa akin.

“

You better call her obstetrician now, Tyler.“ Paalala ni Dark nang makapasok siya sa passenger seat. Si Max naman ay naupo na sa driver’s seat habang ang iba pa nilang kasama ay hindi ko na alam. Wala na akong balak alamin pa dahil ang tumatakbo lang ngayon sa utak ko ay kung paano ko maiindi itong sakit!

“T-Tyler, a-ang sakit,”

“Shh, you’ll be fine, I’m just right here.” Nagsimula na siyang magtipa sa kanyang cellphone gaya ng utos ni Dark habang ang isa niyang kamay ay nakaalalay sa likod ko.

Wala akong magawa kundi ang mapapikit. Natatakot ako baka hindi ko kayanin ang paglabas ng apat na bata pero mas natatakot ako sa posibilidad na walang makalakihang ina ang mga anak ko pag hindi ko kakayanin. Kaya dapat ay kayanin ko, hindi lang para sa akin at para kay Tyler, kundi para na rin sa apat na anghel na aking iluluwal.

Huwag kayong mag-alala mga anak, palaban na ang nanay niyo. Kakayanin natin ’to.

…

“Zephyrus,

Zekairo,

Zeandrex, and

Zethaniah Smith? Damn, I’ll have a hard time memorizing these names. Who came up with these names and why?“

“Shut up, Chase. I think the names are wonderful, it’s very unique.”

“What? Wala naman akong sinasabi, ah.”

Napakunot ang noo ko sa ingay na naririnig. Gusto kong gumalaw pero masyadong masakit ang katawan ko. Sobra. Mas masakit pa nung kinuha ni Tyler ang kabirhenan ko.

“I think your wife’s awake,”

Nakaramdam ako ng paggalaw sa gilid ko kasabay ng paghaplos sa buhok ko.

“B-Baby?”

Unti-unti kong minulat ang mga mata ko at ang mukha agad ng aking asawa ang tumambad sa akin.

“Thank God you’re finally awake!”

I felt him kissed me several times on my temple. Marahan akong napakurap.

“A-Ang mga bata?”

Nilibot ko ang paningin ko para hanapin sila pero ang nakita ko lang ay ang mga kaibigan ni Tyler kasama ang pamilya ko. Kaagad lumapit sa akin si mama at hinaplos ang pisngi ko. Siya na rin ang sumagot sa tanong ko.

“They’re under supervision but they’re completely healthy. Sabi ng nurse ay pwede na raw sila ipakuha once na nagising ka. Gusto mo na ba silang makita, anak?”

Walang pag-aalinlangan akong tumango. “Please, ma.”

“No need to plead, honey.” Humarap siya sa kapatid kong papalapit na rin sana sa amin. “Call the nurse, sabihin mo pakidala na ang mga apo ko rito.”

Wala itong nagawa kundi ang sumunod. Tahimik lang akong nag-antay habang si Tyler ay panaka-nakang hinahalikan ang kamay ko.

Nang muling bumukas ang pinto ay kaagad akong naalarma. Lalo na nang makita ko ang apat na nurse na may tulak-tulak na tig-iisang— hindi ko alam ang tawag doon. Basta para iyong maliit na crib na gawa sa metal at na ang kakasya lamang ay isang bata. Kaya naman apat na crib ang papalapit sa akin.

Tinangka kong umupo kaya kaagad akong inalalayan ni Tyler. Iniangat niya ang ulunan ng kama atsaka doon ako pinasandal.

“Ito ho ang panganay niyo, mrs. Si Zephyrus Smith.”

Binuhat ng nurse ang bata at inilapit sa akin para makita ko. Nanubig ang mga mata ko nang makita ang mahimbing nitong pagtulog. He’s so purely wonderful.

“Ito naman po ang pangalawa niyo, si Zekairo Smith.”

Lumapit pa ang isang nurse para ipakita rin sa akin ang pangalawa ko. Napangiti ako nang makita ko ito nang malapitan. God, he’s wonderful as well.

“Ito naman po si Zeandrex Smith, ang pangatlo niyo.”

Ngayong tatlo na silang nasa harap ko ay hindi ko na mapigilan ang mapaluha. Halos magkakaparehas sila ng mga mukha pero kapansin-pansin pa rin ang pagkakaiba nila sa isa’t-isa.

“At ang pinakahuli, ang kaisa-isa niyo pong prinsesa na siya ring bunso niyo, si Zethaniah Smith.”

I smiled seeing her lovely innocent face, kamukha ko siya pero mas inosente siyang tignan sa akin. Ang tatlo ko namang prinsipe ay tila kinopya ang mukha ng kanilang ama, I wonder kung ano ang kulay ng mga mata nila. Tulog pa kasi silang lahat kaya hindi ko masilayan.

Napakurap ako nang makitang pinapabuhat sa akin ng isang nurse si Zethaniah. Nang makita niya ang pag-aalinlangan sa mukha ko ay tinuruan niya ako kung paano magbuhat ng tama. Umalalay din si mama na tuwang-tuwa sa apat na anghel.

Kumabog ng malakas ang dibdib ko nang sa wakas ay nabuhat ko na ang bunso ko. Nasa mga bisig ko na siya.

“Here, carry your son, too.” Pinabuhat ni mama kay Tyler si Zephyrus, kahit medyo may pag-alinlangan ay tinanggap din iyon ni Tyler. Now what I can see on his face is pure excitement and happiness as he stare at our first born.

“They’re beautiful,” bulong ni Tyler sa aking tabi. He looked at me and smiled. His eyes are glistening in tears. “Thank you for bringing them to life. Baby, thank you for completing me.”

Buong-puso niya akong hinalikan sa noo. I feel so contented, with Tyler beside me, my daughter on my arms, and my sons around me, I finally have my own family now.

Napatingin ako kay mama na buhat naman si Zekairo habang katabi niya si papa na pinagmamasdan lang din ang anak ko habang may nakaukit na ngiti sa mga labi. Si Zeandrex naman ay buhat-buhat ng tito nitong si Dark.

I know, I know, the names are quite complicated, but that’s the way to make it unique. At isa pa, hindi na mahihirapang gumawa ng username ang mga anak ko sa social media dahil one of a kind ang pangalan nila. Oh diba, witty.

Wala sa sariling dumapo ang mga mata ko kay Chase.

Tahimik lang itong nakatitig sa amin pero sa loob ng mga matang iyon ay may emosyon akong hindi ko matukoy ng mabuti.

“Chase?” Tawag ko sa atensyon niya. Para naman itong lutang na napatingin sa akin.

“Gusto mo siyang buhatin?” Alok ko sa anak kong buhat ko.

Bumaba ang tingin nito sa bata. Ayun na naman ang ekspresyon sa mga mata niyang hindi ko mapangalanan.Napakakomplikado no’n tulad ng mga pangalan ng anak ko.

“No, thanks. I remembered I still have some business to handle. I have to go.” Tumayo na ito mula sa kinauupuan saka tumingin kay Tyler. “Congrats, bastard. Same to you too, Zafina.” Iyon lang at labas na ito ng kwarto.

Taka ko lang siyang sinundan ng tingin nang magsalita si Tyron.

“Don’t mind him, he’s just probably envious of what he’s witnessing.”

Envious? Bakit naman?

Gusto ko sanang magtanong pero nagitla ako nang biglang umiyak si Zethaniah.

“Naku Mrs., mukhang gutom na po siya.” ani nung nurse.

Right, my daughter needs my breastmilk.

Akmang iaangat ko pa lang ang damit na suot ko nang kumapit agad ang kamay ni Tyler sa braso ko para pigilan ang binabalak ko. Pagtingin ko sa kanya ay malalim ang pagkakakunot ng noo nito. Tumingin siya sa mga kaibigan niya at tinaasan sila isa-isa ng kilay.

Mukhang alam ko na kung bakit. Magtatanong pa ba ako?

“Get the hell out, my wife will be breastfeeding.”

Kibit-balikat na lamang silang umalis. Pero nanatili si Dark kaya sinamaan siya ng tingin ng asawa ko. Sinubukan ko namang alu-aluin ang anak ko baka sakaling tumigil sa kakaiyak. Mamaya magising din ang tatlo, naku, hindi ko alam ang gagawin ko kapag sabay-sabay silang umiyak.

“What? I’m her brother. Huwag mo sabihing pati ako palalabasin mo?”

“I’ll count up to three Vergara,”

Inis na napakamot sa batok ang kapatid ko. Napatawa naman ang nanay at tatay ko.

“Sige na, tara na anak, iwan na muna natin sila dito.” Ibinaba na nila mama’t papa ang mga bata sa kanilang crib saka nila hinatak si Dark na nakasimangot pa rin. Pinakyuhan niya pa si Tyler na ikinahalakhak ko.

Sa aking pagtawa ay siya ring pagtigil sa iyak ng aking anak. Kumalma ito na tila nakikiramdam sa paligid.

“Tawagin niyo na lang po kami kapag kailangan niyo kami, sir. Mauuna na rin po kami.” Lumabas na ang mga nurse pero ang mga mata ko ay nakadikit pa rin sa mukha ng anak ko. She’s making these baby sounds na tila naghahanap ng gatas.

Kaya naman inangat ko na ang damit ko at itinapat sa kanya ang isa kong dibdib. Kaagad niya naman iyong hinuli at tila gutom na gutom na sumipsip.

Napangiti ako habang pinagmamasdan ang maliit nitong mukha. Napakaganda niya.

“Damn, baby. Can I have your other nipple, too?”

Muntik ko nang masapak si Tyler sa request niya.

“Heh! Magtigil ka dyan!”

“But—”

“No buts! Tignan mo, naalimungatan na si baby Zephyrus. Ang ingay mo kasi.”

Napatingin naman ito kay Phyrus na naalimpungatan na. Hindi ito umiyak pero unti-unti nang dumilat ang mga mata nito.

Yep, we will call Zephyrus ’ Phyrus ’, Zekairo as ’ Kairo ’, Zeandrex as ’ Andrex or Drex ’, and Zethaniah as ’ Aniah ’. Tyler and I already talked about it months ago.

“O-Oh my God, Tyler.”

Napasinghap ako bigla nang masilayan ko ang mga mata ni Phyrus. Oh my gosh, what is this…

“I know, baby. I know… isn’t it incredible? I saw their eyes earlier when they were being taken care of the nurses. Our baby girl, Zethaniah, got hazel brown, Zeandrex got blue, Zekairo got black, but Zephyrus’ had a different case. He has a central heterochromia.”

Mataman akong nakinig kay Tyler habang pinagmamasdan ang mga mata ng anak ko. Sa kawalan lang ito nakatingin dahil malamang ay hindi pa ito nakakakita, sipsip-sipsip niya ang kanyang maliit na kamay.

Umusog pa ako papalapit kay Tyler para makita ng mas malapitan ang mga mata ng anak ko. His eyes… It was the most beautiful pair of eyes I have ever seen.

Ang pupil niyang itim ay napapalibutan ng kulay brown, at ang brown na kulay na iyon ay napapaikutan naman ng kulay blue, at pagkatapos ng blue ay itim naman uli na kulay na siyang nage-enclose ng kanyang iris.

Wow… Just… Wow.

“H-Hindi ba delikado ang ganoong kondisyon?”

“No, wife. It’s completely safe. Central heterochromia doesn’t cause serious consequences.”

Tumingin ako sa kanya para pagtaasan siya ng kilay.

“Talino natin ah, parang kanina lang nawalan ka ng common sense.”

Napasimangot ito sa pahayag ko. “I freaked out!”

“So? Required bang mabobo kapag natataranta?”

“Baby, you’re so mean.” He pouted his kissable lips. Pero kaagad din siyang napangisi. “But you better get ready, I got three alliance with me.” Tukoy nito sa lalaking mga anak. I groaned.

“Gosh, hindi naman sana kayo maging sakit sa ulo ko.”

“Hmm, I won’t promise but we’ll try.”

“Tyler naman eh!”

He laughed, “What? I can’t really promise that. What I can promise is that we will protect you together with our only princess with the best that we can. Because now? I got three Tyler with me, that means you got three additional protective minions, that will love you and protect you from any harm, no matter what.”

My lips formed into a smile. “Yeah, three minions. Hanggang three na lang ah? Ayaw ko nang manganak.”

Bumaliktad ang ngiti nito sa sinabi ko. Pinigilan ko ang matawa.

“Hey, that’s a totally different story! We’re still aiming for a twins remember?”

“Anong twins?! Mamaya maging quadruplets na naman ’yan! Wag na uy! Tindi pa naman ng sperm cells mo! Mga ayaw magpatalo! Apat tuloy silang nakapasok sa egg cell ko!”

“What can I do? I got mighty soldiers as my sperm cells. They’re a fighter like their mother.” Kusa akong napangiti sa sinabi nito. “And guess what? They would also live for you like I would.”

“Oh Tyler, you’re my real angel. I love you.”

“And you’re my real baby,” he captured my lips to give me a sweet, chaste kiss. “I love you more,” he have me a peck. “and more…” peck again. “and more…” again. “and more and more and more.”

I can’t help but to laugh in his every kisses. Indeed, I’m lucky to have him, together with our babies, I’m already contented.

Alam ko marami pa kaming makakaharap na mga suliranin, pero ipinapangako kong hindi na iyon haharapin ni Tyler nang mag-isa. Kasama niya na ako, at ng mga anak namin.

At alam ko rin, na hindi pa ito ang tapos. Dahil ang tunay na kasiyahan ay hindi natatapos. Simula pa lang ito ng aming panibagong yugto, at basta kasama si Tyler, handa akong isulat ang mga susunod na pahina.

Basta’t kasama ko siya siya sa storya…

magpapatuloy ako.

A/N: Hanggang dito na lang muna. Hindi ko alam kung ipapakita ko pa ang mangyayari after 7 years or 10 or 18 years para malaman niyo ang naging buhay ng mga anak nila. Or baka gawan ko na lang din sila ng storya as 2nd generation. Pero ewan, bahala na, lol. Stay tuned na lang, mga mahal. Hugs and kisses here~

P.S.: Lipat na tayo sa storya nina Chase at Tyron 💖

1 Million Special

A/N: Since we have reached 1 million reads, here’s another special chapter! Cheers! 🍻

Pronunciation of their names:

Zephyrus (Ze • fay • rus)

Zekairo (Ze • kay • ro)

Zeandrex (Ze • yan • drex)

Zethaniah (Ze • than • yah)

“

Manang, tapos na po ba iyong menudo?“

“Oo, kaunti na lang, anak.”

Napatango ako. Malapit na kasing dumating ang asawa ko.

Tumingin ako sa wall clock. Sa tingin ko’y mga sampung minuto na lang darating na siya, ala sais pa lang kasi ay nakakauwi na iyon galing trabaho.

“

Ba ba ba ba!“

Napatingin ako sa mga anak ko. Nakaupo sila sa kani-kanilang high chair kasama ang mga nannies nila.Kinuhanan sila no’n ni Tyler, hindi naman kasi biro ang magkaroon ng apat na sanggol. Napakahirap, pero sa abot naman ng makakaya ko ay sinusubukan kong ako lagi ang tumututok sa kanila. Parang naging tagabantay lang iyong mga nannies nila, syempre hindi naman apat ang mata ko para lahat sila ay matutukan ko.

Nga pala, nakakaupo na sila at nakakagapang na rin. Minsan ay tumatayo na rin sila, pero hindi pa nakakalakad.

“Pauwi na si daddy, babies. Hintay lang tayo, ha?”

Sinagot lang nila ako ng kani-kanilang lengguwahe. Well, except for Phyrus, nakatingin lang kasi siya sa hawak niyang kutsara na tila ba iyon na ang pinakainteresadong bagay sa mundo.

As time goes by, napapansin kong siya ang pinakatahimik sa apat. Siya rin ang hindi hilig ngumiti, kami lang yata ni Tyler ang nakakapagpangiti sa kanya. Ang hilig niya lang ay ang pagmasdan ang paligid. He’s observant and too quiet. Bihira nga lang din siyang umiyak kaya minsan ay hindi ko pa nalalaman kung gutom na ba siya kasi wala kang maririnig mula sa kanya. Minsan ay nag-aalala na ako, pero sabi naman ni Tyler I have nothing to worry about. Lumalabas na kasi talaga ang kaunti sa pag-uugali ng isang bata kapag mag-iisang taon na. And it seems like Zephyrus will grow as a mysterious and eerie man.

As for Zekairo, medyo maloko ito. Katulad na lang ngayon.

“Kairo baby, huwag mong isubo iyan, baka umabot sa lalamunan mo.” Sinusubo nito ang kutsara.

Akmang aabutin ko ang kutsara nang itinago niya iyon sa kanyang likod at ngumisi sa akin ng nakakaloko. Ang mga mata nito ay nagsusumigaw ng kapilyuhan.

Napailing ako. Minsan ay may sinusubo siyang maliliit na bagay at kapag hinihingi ko iyon pabalik ay ganito talaga ang ginagawa niya, itatago niya ang dalawang kamay sa likod saka ngingisi ng nakakaloko. Kuhang-kuha niya ang ngisi ng ama.

“Kairo, isa,” pagbabanta ko.

Mas lumaki lang ang ngisi nito.

“Sa!” Panggagaya nito sa sinabi ko.

“Kairo…” Ngayon ay mas diniinan ko ang boses.

Nilabas niya naman uli ang kanyang mga kamay, pero wala na roon ang kutsura.

Inaasahan ko na iyon, alam kong itinago niya ang kutsara. Naalala ko noon, dalawang holen ang tinago niya mula sa akin. Tinago niya ang mga kamay sa likod pero nang ipakita niya uli sa akin ang mga kamay ay wala na ang dalawang holen. Akala ko ay palihim niyang tinapon kaya hindi ko na inalala. Pero nang pinapalitan ko na siya ng diaper ay doon ko nakita ang hinahanap ko. Sinuksok niya ang dalawang holen sa diaper niya! Napakaloko, hindi ba? Nang matuklasan ko iyon ay gulat akong napatingin sa kanya, pero nginisian niya lang ako ulit.

Bumuga ako ng hangin bago lumapit kay Kairo. Kinuha ko ang kutsara mula sa likod niya na sinuksok niya sa kanyang diaper.

Pagbalik ko sa kinauupuan ay tatawa-tawa lang ito. Napapailing na lang ako.

“Ahhh!” Napatingin ako kay Thaniah. Sumisigaw na naman ito. Hindi dahil nahulog o ano, kundi dahil kay Zeandrex na nang-aasar na naman.

Si Zeandrex kasi ay mahilig mang-asar kay Zethaniah. Lagi nitong kinukuha ang mga nilalaro ng bunsong kapatid kaya lagi namang umiiyak ang huli. Hindi naman nilalaro ni Andrex ang mga kinukuha niya, nang-aasar lang talaga, at tumatawa pa ito kapag sumisigaw na si Thaniah sa inis. Pero kapag umiiyak naman na si Thaniah ay nakokonsensya na ito at ibabalik ang kinuha. Yayakapin niya pa ang kambal at hindi siya bibitaw hangga’t hindi ito tumigil kakaiyak.

“Ano na naman iyan, Andrex, ha?” Kompranta ko rito.

Lalapitan ko na sana uli sila nang marinig namin ang pagbukas-sara ng main door. Kaagad nagkakakawag ang mga bata. Alam na nila agad na si Tyler iyon.

Kaagad naman akong dumiretso sa pinto. Nakita ko roon si Tyler na inaalis ang kanyang gray na coat at necktie.

“Hi daddy,” ngingisi-ngisi kong bati rito.

Napatingin ito sa akin. Ang kaninang pagod niyang mga mata ay kaagad nagliwanag. Nilapag niya ang coat sa couch.

“Hi mommy,” pilyo nitong sambit bago ako

hinapit sa bewang at mabilis na hinuli ang aking labi.

Kusa namang pumaikot ang mga braso ko sa kanyang batok para suklian ang kanyang halik. Ito lang naman at mawawala na kaagad ang pagod niya.

“Hmm, I missed you,” napangiti ako sa pagitan ng halik namin kaya bahagya akong lumayo sa kanya. I can’t kiss him properly if I’m smiling like an idiot.

“

Miss ka na rin ng babies natin. Nasa dining na sila, tara na?“

He nodded and planted a chaste kiss on my lips before we headed to the dining.

“Dada! Dada!” Sabay-sabay na sambit ng mga bata habang kinakawag ang mga kamay. Si Phyrus ay tahimik lang pero kita ang pagkasabik sa mga mata nito.

“Hi my babies, daddy’s home.”

He kissed them one by one. I smiled.

Oh, my wonderful family…

“Hi again my baby,” biglang balik nito sa akin at akmang hahalikan ulit ako. Aba! Aba! Kaagad na itinulak ko palayo ang mukha niya.

“Nakaisa ka na, uulit ka pa.”

His pink lips pouted. “Maupo ka na riyan, kakain na tayo.”

Bagsak ang balikat na naupo siya sa pwesto niya. Bahagya pa siyang nagdabog nang hilahin niya ang kanyang plato papalapit sa kanya.

“Galit ka?” Nakataas ang isang kilay kong tanong. Ang mga nannies ng mga anak ko ay nagsimula na silang asikasuhin, hindi pa sila kumakain ng talagang ulam, hanggang soft foods pa lang sila.

“Tss,” iyon lang ang sagot niya na kunwari’y abala sa paglalagay ng kanin sa plato.

“No?” Pangungulit ko.

Hindi siya sumagot. Sa halip ay nilagyan niya na rin ng kanin ang plato ko, siya na rin ang naglagay ng ulam.

Lihim akong napangisi. Ganito si Tyler, kahit nagtatampo ay aasikasuhin at uunahin niya pa rin ako.

“Eat up.” Walang emosyong sabi nito.

Nangingiti na lang akong sumubo. Mamaya… Mamaya ko siya papaamuhin… sa kama. Pinigilan ko ang mapahagikgik sa naisip.

Nang matapos kaming kumain ay nakipaglaro muna si Tyler sa mga anak namin sa sala. Hindi niya pa rin talaga ako pinapansin.

Matigas siya, ha? Puwes, mas patitigasin ko pa siya. If you know what I mean.

Nauna na akong umakyat sa kwarto namin habang abala siya sa pakikipaglaro sa mga bata. Naramdaman ko pa ang pagsunod ng tingin niya sa akin habang naglalakad ako paakyat. Napapailing na lang ako. Ano na kaya ang tumatakbo sa utak ng lalakeng iyon?

Nang marating ko ang kwarto ay dali-dali akong nagtungo sa kama namin. Nilabas ko mula sa ilalim no’n ang isang Victoria’s Secret paper bag bago ako nagtungo sa banyo. Naligo ako at siniguradong ang lahat sa akin ay malinis, saka ko sinuot ang binili ko.

Yes, if you’re thinking that what I bought is a lingerie then you’re absolutely right. A beautiful and seductive white and nude lingerie to be exact.

Nang maisuot ko na iyon ay nagwisik ako ng pabango sa aking leeg, iyong mild lang sa pang-amoy ang pinili ko ngunit kaakit-akit. Naglotion din ako para mas lumambot at mas dumulas ang aking balat.

Tumingin ako sa salamin. Kahit na naglabas ako ng apat na sanggol ay minabuti kong pangalagaan ang aking katawan. Ayoko namang maagang malosyang, ano. May gym dito sa bahay kaya kung may libreng oras ay ginugugol ko ang oras doon. Kaya heto at masasabi kong fit na fit pa rin ang aking katawan.

Pinatungan ko ng silk robe ang aking katawan para hindi muna makita ang lingerie, bago ako sumilip sa labas mula rito sa banyo at laking pasasalamat ko nang wala pa si Tyler. Mabuti naman.

Lumabas na ako at nagtungo sa aking desk na may malaking vanity mirror. Naupo ako roon at sinimulang patuyuin ang aking buhok gamit ang blower.

Saktong malapit na akong matapos nang bumukas ang pinto. Pumasok si Tyler. Napatingin siya sa akin pero kaagad din siyang umiwas. Instead, he started unbuttoning his long sleeves polo. Maliligo na siya.

Sinara ko na ang blower kaya nawala ang ingay. Nanatili akong nakatingin sa kanya mula sa salamin.

“Galit ka pa rin?” Naalis niya na lahat ng pagkakabutones ng pang-itaas niya pero hindi niya pa iyon tuluyang inaalis sa kanyang katawan. Ngayon ay kumukuha na siya ng damit na ipapangtulog sa closet.

“Tyler—-”

hindi ko na natapos ang sasabihin nang pumasok na ito ng banyo at binagsak pa ang pinto! Aba’t!

Humanda sa akin iyan mamaya! Papahirapan ko siya!

Tinapos ko na lang ang pagpapatuyo ng buhok ko. At nang matapos ako ay sakto namang paglabas muli ni Tyler. Nakapajama na siya ngunit wala pang pang-itaas. Hindi niya pa rin talaga ako pinapansin. Nagmistula lang akong hangin dito.

Alam ko naman ang gusto niya. Lambing… Iyon lang panigurado ang hinihintay niya. But I have better things in mind.

“Ayaw mo talaga akong pansinin?”

Still no response. Nagtungo lang siya sa closet para kumuha roon ng susuoting sando.

Sa huli ay nakasuot na siya ng hapit na sandong kulay abo ay hindi niya pa rin ako pinapansin.

Napailing na lamang ako.

“S

ayang… May hinanda pa naman sana ako para sa’yo.“ Palihim kong kinalas ang tali ng aking roba. “Huwag na nga lang.” Tumayo na ako at hinayaang dumulas ang silk robe pababa, hanggang sa malantad ang kabuoan ko.

Mula sa gilid ng aking mga mata ay nakita ko kung paano siya napatingin sa akin at natigilan. Lihim akong napangisi.

“Oh well…”

Tumalikod na ako at nagtungo sa kama. I even swayed my hips while walking, giving him a perfect view of how firm my ass is.

Nahiga na ako sa kama at kinumutan ang aking katawan. I closed my eyes, pero syempre, nakikiramdam pa rin ako sa paligid, hinihintay ang magiging hakbang ni Tyler.

Halos isang minuto rin bago ko naramdaman ang paglundo ng kama. I stayed still, nakatalikod ako sa kanya kaya hindi ko nakikita ang ginagawa niya. Basta’t ramdam kong nahiga na rin siya. Pero ang loko, hindi mapakali. Ramdam ko ang maya’t maya niyang paglikot. Ewan ko kung dahil sinusulyapan niya ako o ano. Pinigilan ko ang matawa. Sino nang nagsisisi ngayon?

Naghintay pa ako ng ilang sandali. Hanggang sa hindi na nga siya nakatiis, naramdaman ko na lang na marahang humawak ang mainit niyang palad sa aking braso.

“Baby…” hindi ako sumagot. Hah, hindi ka pa namamansin kanina, ha? Tignan natin.

“Baby…” ulit niya pa. Ramdam kong bahagya niyang inangat ang katawan para siguro’y silipin ako. Nanatili naman akong nakapikit.

“Pst…” Pinigilan ko ang matawa ng paswitan niya ako. Seriously, Tyler?

“Pst… Baby…”

I bit my tongue, I wanted to burst in laughter.

As for him, he buried his face on my neck.

Ngayon ang pagngiti naman ang pilit kong pinipigilan. “Sorry…” he softly mumbled like a kid.

Napakagat ako sa aking ibabang labi. Dumilat na ako at bahagyang gumalaw. Napaangat naman siya ng ulo nang tumihaya ako. Our eyes met, he looks like a lost puppy that just got abandoned.

“Sorry…” he mumbled once again.

Hindi ko na napigilan ang mahinang mapatawa. Pinaikot ko ang mga braso ko sa batok niya para akapin siya papalapit sa akin. Niyakap niya naman ako at muling binaon ang ulo sa aking leeg.

“Hay, ang baby damulag ko…” I sighed, smiling.

Tiningala niya ako, bahagya siyang nakasimangot.

“What does that mean?”

Bahagyang tumaas ang isang kilay ko habang nakangiti pa rin.

“Hmm? Ang alin do’n?”

“That… da-mow-lag shit.”

Malakas akong napatawa. Mas lalo naman siyang napasimangot.

“Wala, huwag mo nang intindihin.”

Ayaw ko nang patagalin pa kaya tinulak ko na siya pahiga saka ako bumangon. I removed the blanket off my body before straddling above him.

His adam’s apple went moving up and down as his eyes scan my whole body. A playful grin appeared on my face, lalo na nang nadama ko na kaagad ang unti-unting paggising ng kanya sa ilalim ko.

Damn he get hard for me that fast?

My heart fluttered in joy. Oh, my Tyler.

Bumaba ako ng pwesto, walang sabi-sabi kong hinila pababa ang kanyang pajama kasama na ang kanyang panloob. I immediately gripped his semi-hard member causing him to gasp.

Mas lumaki ang ngisi ko. Sinimulan ko siyang himasin hanggang sa tuluyan iyong magalit sa palad ko. His veins around are already popping.

“Fuck, baby,” tumingin ako sa kanya.

Pleasure is very visible on his face, his eyes shut close and his lips slightly parted. Mas lalo tuloy akong ginanahan. Pinaikot ko ang dulo ng kanyang pagkalalake sa aking labi na tila ba naglalagay lamang ako ng lipstick. He groaned, and it got louder when I slowly take him inside my mouth.

No doubt… This is going to be a looong night.

…

Sa sumunod na araw ay nauna pa akong nagising kay Tyler, pero tanghali na rin naman na kaya wala rin. Mabuti na lang at linggo kung kaya’t wala siyang pasok.

I looked at Tyler. Hindi ko alam kung paano ko ilalagay sa pangungusap kung gaano ako kasaya gayong sa bawat paggising ko ay ang mukha niya ang unang bubungad sa akin, maging sa bawat pagtulog ko ay siya ang huli kong makikita. I smiled. Nakadapa siya habang nakayakap sa akin, ang mukha niya ay nakaharap din sa akin kaya kitang-kita ko ang kagwapuhan niya. Idagdag pa ang messy hair niya, damn, napakaswerte ko at ganitong kagwapong nilalang ang laging sumasalubong sa akin sa pagdilat ng mga mata ko sa umaga.

Kaya bago pa ako maadik kakatitig sa kanya ay bumangon na ako at umalis ng kama. Paglingon ko kay Tyler ay nakadapa pa rin siya’t mahimbing ang tulog. Bahagya pa siyang humihilik. Ang kumot ay nakatakip sa pang-ibaba niyang katawan kaya lantad na lantad ang matipuno niyang likod.

Napapailing na lang akong nagtungo ng banyo. Masyado ko yatang pinagod ang asawa ko. Paano’y halos lahat na yata ng posisyon ay nagawa na namin. Patayo, pahiga, padapa, patuwad, pabisekleta, pa-aso, pa-palaka, jusmiyo lahat na! Kaya ayan, ang ending ay bagsak sa pagod.

Kahit nang lumabas na ako ng kwarto ay tulog pa rin siya. Hinayaan ko na lang, he needs rest.

Sa ganitong oras ay alam kong nasa sala ang mga anak ko’t naglalaro kaya doon na ako nagtungo. Pero laking gulat ko nang hindi lang ang mga anak ko ang bumungad sa akin, may mga impakto rin!

“Anong ginagawa niyo rito?”

Lahat sila ay napatingin sa akin. Ang magaling kong kapatid ay kalong-kalong si Thaniah. Si Smoke ay buhat sa braso si Phyrus, nagtititigan ang dalawa. Habang sina Maxwell, at Tyron naman ay nakaupo lang at pinapanuod ang dalawa ko pang anak na naglalaro.

Walang sumagot sa kanila. Tumingin lang sa akin sandali at bumalik na sa pagpapanuod sa mga anak ko. Kahit si Dark ay parang walang narinig at nilaro-laro lang si Thaniah. At si Smoke at Phyrus? Ayun, hindi man lang natinag sa pagtititigan. Ano bang ginagawa ng dalawang ’to?

Dahil mukhang wala namang may balak sumagot sa akin kaya naupo na lang ako sa pang-isahang upuan. Nakita ako ni Thaniah kaya nagkakakawag siya sa kandungan ni Dark, agad naman siyang binaba ng huli, bago siya mabilis na gumapang palapit sa akin. Sinalubong ko naman siya ng yapos. Dahil doon ay nakita na rin ako ng tatlo ko pang nag-gagwapuhan mga anak, nagsigapangan na rin sila papalapit sa akin na akala mo’y mga nag-uunahan. Sinalubong ko rin sila ng yapos isa-isa.

They’re so sweet, manang-mana sa ama.

Kakabitaw lang sa akin ni Thaniah nang magsalita si Dark.

“Thaniah! Come here baby!” Napatingin ako sa magaling kong kapatid. Pumapalakpak pa siya habang nakatingin sa anak ko at tinatawag ito.

Papagapang na sana ulit sa kanya si Thaniah nang may sumingit.

“Hey baby Thaniah! Dito ka!” Paanyaya rin ni Maxwell.

Napatingin sa kanya si Thaniah na ngayon ay nalilito na kung kanino sasama.

“No baby girl, come here…” pati si Tyron nagtawag na rin.

“No baby, here.” at si Smoke.

Palingon-lingon naman sa kanila si Thaniah, ’di na alam kung sino ang susundin.

“Ako nauna, kaya sakin siya pupunta.” Ani Dark.

“Ikaw lang nauna, pero sakin niya gusto.” Ani Maxwell.

“And who told you that? Sakin ang gusto niya.” Ani Tyron.

“Dream on, fvckers. Ako pipiliin niya.” Ani Smoke.

Napailing na lang ako sa pagtatalo nila. “Huwag niyo ngang lituhin ang anak ko. At ikaw Smoke, huwag kang nagmumura! Naririnig ka ng mga bata!”

Natahimik naman sila sa sinabi ko. Pero hindi rin nagtagal ay may binulalas si Max.

“Ah, I have an idea!”

Bigla ay tumayo ito at kinuha si Thaniah. Pinaupo niya ito sa sahig, tahimik lang namang sumunod ang anak ko. Napataas ang isang kilay ko nang sinunod niya namang kinuha si Phyrus, nilapag niya rin ito sa tabi ni Thaniah. Sunod si Kairo na nilapag niya sa tabi ni Phyrus, at si Andrex sa tabi ni Kairo.

Ngayon ay magkahile-hilera na nakaupo ang mga anak ko.

“Let’s have a race! Dark, since you want Thaniah, siya manok mo. Sa’yo Smoke si Phyrus, sayo Tyron si Kairo, at sakin si Andrex. I’ll bet one of my islands. Game?”

Napaawang ang labi ko. Anong manok ang pinagsasasabi nito?

“Game. I’ll hand five of my Ferrari.”

“Alright, I’ll bet five of my Lamborghini as well.”

“I’ll bet my biggest property in Tagaytay, 5,000 hectares.”

Napanganga na ako ng tuluyan. Pinagpupustahan nila ang mga anak ko? Seryoso ba sila?

At mukhang oo nga, dahil nagsimula na silang tawagin ang pangalan ng mga anak ko! Mga gago talaga!

Nagmistulang palengke tuloy ang sala dahil sa ingay nila. Para lang silang nagtatawag ng suki kung tawagin ang mga anak ko!

Maang na lang akong napatingin sa kanila. Lalo na nang lumala pa ang paraan ng kanilang pagtawag.

“Thaniah baby! Come here! Tu! Tch tch tch tch tch!” Kung nagtataka kayo kung anong ginagawa ni Dark, ginawa niya lang namang aso ang anak ko! Tama bang tawagin na tila tuta ang isang bata?!

Hindi ako makapaniwalang tumingin kay Dark, hanggang sa marinig ko si Tyron kaya napatingin ako sa kanya. Damn, mas matindi pa pala ’to.

“Hey baby Kairo! Dito! Ming ming ming ming ming!” Ano ang anak ko? Pusa lang?

Napatakip na lang ako sa aking mukha. Ang lalala na nila. Pati si Smoke kasi ay naririnig ko na rin na sumisipol na wari’y nagtatawag ng ibon. God! Paano kaya pag ang mga ito naman ang nagkaanak?

“

That’s it, baby! Lapit pa! You’re doing it right!“

Inalis ko ang mga palad sa mukha nang mas lumakas ang ingay nila. Iyon pala ay nagsisimula nang gumapang ang apat. Noong una ay patigil-tigil pa, hanggang sa bumilis ang paggapang ng apat na tila nag-uunahan na talaga. Mas umingay na naman sila, si Kairo ang nangunguna.

“Good! You’re doing great, baby! Ming ming ming ming ming!”

Nakapunta na sa harap ni Tyron si baby Kairo. Magdidiwang na sana si Tyron kaso nilampasan siya nito. Maging ang tatlo ko pang anak ay nilampasan din ang ibang ugok, sa halip ay nagtungo sila sa kararating lamang na tao sa kanilang likod.

“Dada!” They all shouted.

Napalingon ang mga kupal at nakita kung bakit sila nilampasan ng mga ‘manok’ nila. Kanina nang mag-unahan ang aking mga anak sa paggapang, iyon ay dahil nakita na nila si Tyler na pababa ng hagdan, hindi dahil nagpapauto sila sa mga ugok na ito. My kids are really smart.

“Oh, that’s fucked up.” Komentaryo ni Smoke habang nakatingin kay Tyler na isa-isang hinahalikan ang mga bata. Malamang ay nagising ang asawa ko, sa ingay ba naman ng apat na ’to, halos daigin pa ang busina ng tren.

“Whatever. I won. Naunang nakarating si Kairo.” Litanya ni Tyron. Napatingin ang mga kaibigan niya sa kanya.

“No you didn’t, dumating lang talaga si Tyler kaya kumilos si Kairo. If it wasn’t for him, hindi makakarating si Kairo sayo.”

“Kairo moved because I called him!” Depensa ni Tyron na kinaingos ng tatlong lalake.

“Tarantado! Paano lalapit sayo iyong bata, samantalang ginawa mong kuting!”

“No cussing inside my house.” Mariing singit bigla ni Tyler.

Napatingin ako sa kanya. Lumapit ito sa akin matapos isa-isang nilapag ang mga anak namin sa carpet kung saan naroon ang kani-kanilang mga laruan.

“Good morning, baby.” He kissed my forehead before sitting beside me. He looked at his friends, more like, glared. “What brought you all here?”

“We wanted to see the kids.” Dark answered.

“Well, you already saw them. You can all go now.”

“Don’t be so rude, bro. Didn’t you miss us?”

Tyler ignored Maxwell’s question. “Where’s Chase?”

“Oh, you know him, hindi iyon pumupunta kung saan may mga bata.”

Napatango si Tyler. Nagtataka namang pumilig ang aking ulo.

“Bakit naman?” singit ko. Napatingin silang lahat sa akin.

“Well…” Napakibit-balikat si Tyron. “Shit happens, and it happened to him, big time.”

Hindi na lang ako nagsalita. That topic seems confidential.

“Baby,” napatingin ako kay Tyler. Pinatong niya ang baba sa aking balikat habang malamlam na nakatingin sa akin. Tuloy ay ang lapit ng mukha namin sa isa’t-isa.

“Ano iyon?”

“I have a business trip in Paris.”

“Hmm? When’s your flight?”

“Later two in the morning.”

Napatango ako. Hindi naman na bago ang business trip niya sa akin.

“Okay, I’ll pack your things.”

“Pack your things as well.”

Nangunot ang noo ko. “Pack my things?”

“You’re coming with me.”

True to his words, we went to Paris, France together. Gusto niya raw muli akong masolo kaya pinagbigyan ko na. Totoo namang medyo nahahati ang oras namin dahil syempre, hindi na lang kaming dalawa ang narito, mayroon na kaming mga anak na kailangang alagaan. That’s why we decided that after managing his business in Paris, we will spend the rest of the week with just the two of us. No paper works, no worries, no distractions, just merely the two of us. It’s like we will have our honeymoon for the second time.

“Do I really have to do this?” Tila nagmamaktol na tanong ni Tyler habang hawak-hawak ang isang libro na English-Filipino. Napairap ako. Narito na kami ngayon at nakaupo sa kanyang private plane papuntang Europe.

“Basahin mo ’yan, para pag-uwi natin ay Filipino na ang gamit mong wika. Ayokong iniingles mo ang mga anak natin. Gusto ko purong Filipino ang pananalita nila.”

Trivia first, Filipino ang tamang tawag sa wikang pambansa ng Filipinas at hindi Tagalog, dahil ang Tagalog ay isang katutubong wika na pinagbatayan lamang ng Filipino. At ayon sa KWF Kapasiyahan Blg. 13-19 s. ng 2013, “Filipinas” ang mas tamang ipantawag sa bansa kaysa “Pilipinas”. I have read this in a reliable source and I thought that it’s a very good knowledge every Filipino should know.

Napakamot si Tyler sa ulo, pero sa huli ay pinagpatuloy pa rin ang pagbabasa kahit tila yamot na yamot na.

Pinigilan ko ang matawa. Here’s his little cute actions again.

“Dapat paglapag ng eroplanong ’to ay mayroon ka nang nabuong pangungusap sa Filipino.” kunwari ay matigas kong pahayag, kahit ang totoo ay gusto kong mapangiti.

“And my reward is?”

Tumaas ang isang kilay ko rito. “Hindi ka makaka-iskor sa akin sa Paris kapag hindi mo nagawa ’yan.”

Nanlaki ang mga mata nito.

“What?! But–-!”

“No buts! Do it or

mag-

mariang palad ka na lang doon.“

He groaned, pero wala ring nagawa kundi ibalik ang tingin sa libro. Kunot ang kanyang noo habang nagbabasa, kapag lilipat pa siya ng pahina ay halos mapunit iyon sa rahas ng kanyang paglipat.

Napailing na lamang ako bago inabot ang kanyang palad. Pinagsiklop ko ang aming mga kamay bago ako humilig sa kanyang balikat. I closed my eyes to rest, mahaba-haba ang byaheng ’to.

I am already drifting off to sleep when I felt Tyler kissed my head. Isang maliit na ngiti ang gumuhit sa aking labi. I know, kahit naiinis siya, he still has his ways to show how much he loves me.

“Sleep tight, baby.”

…

Madaling araw nang bumyahe kami, at nang dumating kami ay madaling araw din. Pero kahit na ganoon ay hindi na ako inaantok, wala naman kasi akong ibang ginawa sa eroplano kundi ang kumain at matulog. Kaya naman nagtungo muna ako sa balkonahe ng hotel na kinatutuluyan namin.

Hindi ko maiwasan ang mamangha nang masilayan ang napakagandang Eiffel Tower mula rito sa aking pwesto. It’s so outstanding, so majestic…

“Baby?” Tyler approached me but I was too mesmerized to even face him. “

Aren’t you going to sleep yet?“

Umiling lamang ako habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa Eiffel Tower.

Napakaganda talaga no’n. Hindi ko inaasahang masisilayan ko ito sa personal. Akala ko sa litrato ko lang ito makikita…

Naramdaman ko ang pagpalupot ng braso ni Tyler sa aking bewang mula sa likod. Bahagyang tumagilid ang aking ulo nang may maalala.

“May nabuo ka na bang pangungusap?”

Bahagya ko siyang nilingon. Napaiwas naman ito ng tingin. Doon pa lang ay alam ko na ang sagot.

Napapailing na lang na binalik ko ang tingin sa harap.

“

Bahala ka kung hindi ka gagawa. Kawawa naman iyang alaga mo.“

Hindi siya nagsalita kaya binalik ko na lamang ang tingin sa Eiffel Tower. Pinagmamasdan ko uli iyon nang pinaikot ako bigla ni Tyler paharap sa kanya.

“Baby, look up.” Aniya bago tumingala, nangunot ang aking noo pero sinunod din ang kanyang sinabi. Tumingala ako.

Mas lalo lang nangunot ang aking noo. Ano namang meron–-

Namilog ang aking mga mata kasabay ng muling pag-awang ng aking mga labi nang umilaw ang madilim na kalangitan dahil sa naglitawan na mga paputok. Kulay ginto ang mga iyon at talagang napakagandang pagmasdan. Nakakamangha!

“Wow, ang ganda, Tyler. Hindi mo man lang nabanggit na may fireworks display pala ang hotel na ’to ngayon—-”

Natigil ako sa pagsasalita nang may isang natatanging paputok ang kakaiba ang ginawa. I-It formed words!

And it says, hear me out, Zafina.

Napakurap ako. Bago takang napabalik ang tingin kay Tyler. How did that…

Napahinga ito ng malalim. Kinuha niya ang aking dalawang kamay at magaan iyong hinawakan, bago siya tumitig sa akin nang napakalalim gamit ang kanyang asul na mga mata. Mas lumala ang pagtataka ko dahil sa paninitig niya.

“Paanong may pangalan ko roon sa–-”

“

Mahal kita. Ikaw lang, wala nang iba. Na kahit ilan pang problema ang makaharap natin, kahit ilan pang bagyo ang ating sapitin, ikaw at ikaw pa rin ang aking pipiliing makapiling.“

Umawang ang aking labi. Pakiramdam ko ay sa puso ko naman ngayon nagkaroon ng napakaraming paputok.

“T-Tyler…”

“Mula noon, magpahanggang ngayon, ikaw ang nagligtas sa akin mula sa kinaluluklukan kong impyerno. Hindi ka doktor ngunit nagawa mong wakasan, ang sakit na aking dinaramdam. Hindi ka rin naman albularyo, ngunit ang epekto mo sa akin ay puno ng misteryo. Pero mas lalong hindi ka abogado, pero nagawa mong pakawalan ang puso ko, mula sa noong akala ko’y walang hanggang delubyo.”

Nanubig ang aking mga mata. He held my right cheek with so much tender as his pair of deep blue orbs stare at me with so much love.

“Mahal kita. Je t’aime. Te amo. Wo ain ni. Aishiteru. No matter what language it is, it only means one thing… I love you… So damn fucking much that it can reach different parts of the world, but still, our world is too small to be the total measurement of how much I love you. Because baby, I don’t just love you to the moon and back. I love you more than all the stars and planets combined.”

Hindi ko na napigilan, bumagsak na ang luha kong kanina pa nagbabadya. Nanlaki ang mata niya ng dahil doon. Kaagad siyang natataranta at sinapo ang aking mukha.

“H-Hey, what’s wrong? Why are you crying?”

Umiling ako sa kanya at ngumiti kahit patuloy pa rin ang pagtulo ng mga luha ko.

“

Bwisit ka.“

Sa dinami-dami ng sinabi niya ay iyon lang ang naging sagot ko. Bahagya ko pa siyang hinampas sa dibdib habang ako ay napapahikbi na.

“What, I don’t understand–-”

Umiling ako at pinatong ang hintuturo sa kanyang labi para patigilin siya sa pananalita.

“This is what it means.” aking wika bago walang sabi-sabing pinaikot ang dalawang braso sa kanyang batok saka siya hinalikan.

Natigilan ito sandali pero maya-maya lang ay kaagad ding gumanti. Ang matitipuno nitong braso ay pumaikot sa aking bewang bago niya buong pusong tinugon ang aking halik. Bawat hagod ng kanyang labi ay tila tinatatak sa aking isipan kung gaano niya ako kamahal.

“Mahal na mahal din kita, Tyler.” Wika ko pagkatapos sandaling humiwalay saka ko siya muling hinalikan.

Our kiss was getting deeper nang siya naman ang humiwalay. Hingal na hingal kaming napatitig sa isa’t-isa.

“You want another quadruplets?”

Natawa ako sa tinanong nito.

“Kahit decaplets pa ’yan, decaplets as in ten babies, let’s go!”

Napangisi ito bago ako binuhat. Kaagad kong kinapit ang aking mga hita sa kanyang bewang. I grinned too before crashing my lips to his. As for him, he’s already walking towards our room– our room that will witness how great our love is for one another.

A/N: Thank you for the 1 million reads, lovelies! I won’t reach this far without you all! ❤

Anyway, I wanna ask,

would you buy this book if it got published as a physical book?

Please, I’m begging for an answer! Thank you all in advance!

I love you all so much!

2/22/22

Hello, everyone! How are you all doing?

I know, I owe you guys an explanation. I posted one on my message board, pero mukhang natabunan na ’yon. So, I’ll just post it here, along with other updates.

Let’s start with frequently asked questions.

Q: Babalik ka pa po ba?

I’ve been receiving this question everywhere, from wattpad, even up to my emails. And I’m so sorry for not responding, kahit kasi ako, hindi alam ang sagot, maging ako, hindi sigurado kung babalik pa ba ako.

For the past years, I’ve been facing a lot of problems, so bad I needed to see mental health professionals for help. I’ve had numerous psychologists, therapists, and even psychiatrists, because of my condition. It heavily affected my being, especially my passion in writing. Believe me, I tried going back, but it’s hard being in a battle where your contender is yourself. That’s the reason why I was hiatus for almost 2 years.

Q2: Itutuloy niyo pa po ba ’yong Twins With Benefits?

This one’s hard, because there’s no definite answer. I’m sorry to keep you guys waiting, but as you can see, I wrote Under His Spell when I was 14, I started writing Twins With Benefits when I was, I think, 16. I’m 20 years old now. And a lot of my beliefs were changed. I grew, so did my principles in life.

Matagal nang planado ang plot ng TWB, pero nang lumaki ako—mas nagmature—hindi na umaayon sa prinsipyo ko ang plot ng TWB. I’ve thought of changing the toxic parts of the plot, pero iyong part pa nga lang na kambal sila, napaka-toxic na lol. Paano ko iyon marerevise? Paano pa magiging Twins with Benefits kung hindi na sila kambal, diba?

Sa totoo nga lang, ilang beses ko na ring pinagplanuhang i-delete ang Under His Spell. Aminin na natin, may pagka-toxic naman kasi talaga itong librong ’to. Saka ko lang iyon napagtanto nang unti-unti na akong tumanda.

Again, I was 14 when I wrote UHS, I was immature, uneducated. Disclaimer, I’m not using my age as an excuse, what I’m trying point out is, nung panahon namin, hindi laganap ang mga platforms na nag-eeducate (like Tiktok). I wasn’t educated well, I just write what I want. Pero ngayon, marami nang nag-iba. Na-educate ako sa mga bagay-bagay. That was one of my dilemmas why I’m contemplating to continue TWB.

Also, cancel culture. I’m scared of being cancelled because of these stories of mine. Kaya gusto ko nang burahin ang UHS, pero dalawang taon ko rin itong sinulat. Hindi iyon madali para sa akin. Kaya I’m keeping this story. Kahit ito na lang.

Q: Hindi niyo na po ba itutuloy ang Men from Hell series?

I’ve been thinking about this. And as a person with anxiety, I’ve already thought of all the reasons why I shouldn’t continue Men from Hell series… but I will. Dark Aris Vergara’s story will be posted this week—The Psychiatrist’s Insanity.

It wouldn’t be as toxic as TWB, kaya I guess it’s manageable. I hope you guys support that as well ^^

I also have an on-going story, which is in the genre of fantasy. 18 chapters pa lang ang posted, pero tapos ko na ang drafts no’n. Ine-edit ko na lang kaya hindi naman makakasagabal sa pagsulat ko sa story ni Dark.

Ayun lang naman, if you guys have more questions, just comment it down and I’ll try my best to answer it all.

Thank you my loves. May we all heal from things we don’t talk about. I love you all <3

P.S.: I don’t have any social media accounts. Anyone claiming to be me is not legitimate.

Share this story: