Unferal With You

PLEASE NOTE: I was 14 years old when I wrote the story kaya hindi maiiwasang may mga bagay na hindi ko masyadong naipaliwanag nang maayos. Malaking

red flag

ang ilan sa mga karakter ng akda ko, at mayroon ding mga eksenang maaari makapag trigger sa ilan, kaya sana ay basahin ito nang may bukas at malawak na isipan. Alam kong may mga flaws, at hindi perpekto ang pagkakalahad ng ilang bahagi, pero bawat salita ay isinulat ko nang may puso at pagsisikap. Maraming salamat sa pag-intindi at sa patuloy na pagsuporta!

. . .

Former Title: How To Tame A Demon

Story Description:

Years have passed since Avery lost touch with his closest friend, Travis. Years filled with unanswered questions and lingering what-ifs. The void left by Travis’ sudden departure weighed heavily on Avery, and each passing day deepened his sense of loss and longing.

But what if… one day, muli itong bumalik na parang walang nangyari? The sudden collision of past and present threatens to unravel the fragile peace Avery has constructed around his heart.

In a world where their paths cross once again, old wounds are reopened and long-buried feelings resurface. Will he let Travis unferal the heart he carefully restrained? Or will he draw the line between what was lost… and what should remain untamed?

. . .

This is a work of fiction. Names, characters, some places and incidents are products of the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to actual events, places or persons, living or dead, is entirely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced in any form without permission in writing from the author of the book.

PLAGIARISM IS A CRIME.

The story is written in Tagl

ish

. I apologize for those who wanted to read my story but they can’t because they don’t understand the language.

If you are reading this story on any other platform other than Wattpad, you are very likely to be at risk of a malware attack. If you wish to read this story in it’s original, safe, form, please go to:

https://www.wattpad.com/user/

jseeyou

T

HIS IS A BL STORY. Kung hindi malawak ang iyong pananaw sa ganitong klase ng mga kwento, you are free to leave this story with peace.

. . .

Copyright © 2020 jseeyou

Prologue

Warning: explicit language.

. . .

“T-Travis… n-nasasaktan ako—”

“Shut up!” Pagalit niyang bulyaw sa akin.

Nagsimula nang mangilid ang aking mga luha at tahimik na nagpatianod sa kanyang paghila. Galit na galit itong nagmartsa sa daan at mabilis na naglakad patungo sa kanyang sasakyan.

After such a long time…

muli

akong

nakaramdam

ng

matinding

takot

sa

kanya

.

Nang makalapit ay hinila kaagad ako nito papasok sa loob, at halos mabingi ako sa pagsara ng kanyang kotse. Sinubukan ko pa itong buksan muli ngunit nanlumo nang mapagtantong naka-child lock ang pinto ng sasakyan.

Dahan-dahang tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan at bahagyang bumigat ang paghinga.

H-hindi

ko naman

sinasadya

…

Narinig kong bumukas ang pinto sa driver’s seat at nang makapasok siya ay padabog nitong sinara ang pinto at tumahimik. His movements was so tensed. And his hands gripped the steering wheel so tightly I thought it might break.

Ilang minutong namayani ang katahimikan sa loob ng kotse ngunit hindi rin nagtagal nang mabasag iyon dahil sa pagsalita niya.

“What the fuck was that?” aniya sa malalim at mababang boses.

“T-Travis… h-hindi ko alam—”

“TANG INA!” Halos mapatalon ako sa gulat nang malakas niyang hampasin ang manibela sa harapan. Sa sobrang lakas ay umalingawngaw sa bawat sulok ng kotse ang tunog ng kanyang paghampas, na siyang ikinatigil ko sa pagsalita.

Hindi ko na napigilan pa ang panginginig ng katawan ko at nagsimulang maluha sa matinding takot na nararamdaman.

“HINDI MO ALAM, HUH?! HINDI MO ALAM NA HINAHALIKAN KA NA PALA NIYA?!”

“H-hindi ko naman alam na gagawin iyon nung lalaki!” I finally said what I’ve been meaning to say, at nagsimulang humagulgol sa tabi niya.

Bahagyang natigilan naman ito sa kanyang pagwawala nang marinig akong umiyak. Napatingin siya sa aking gawi at nang makita ako ay agad na bumalik ang pagiging maamo nitong ekspresyon at naglaho na parang bula ang kaninang pag-aasal demonyo nito.

“Piper…”

“W-wala akong magawa… hindi ko naman… i-inakala na gagawin ni kuya ’yon-”

Bumagsak ang kanyang dalawang balikat at napabuntong hininga.

“Fuck!” he cursed under his breath.

Mahigit ilang minuto rin akong humagulgol sa loob ng kotse ni Travis. Hindi naman siya nagsalita. Bagkus ay hinayaan lamang niya akong ilabas ang lahat ng emosyong dinaramdam ko mula kanina. I could feel that he’s patiently waiting for me to calm down, pero kahit anong pilit ko namang pagpapakalma sa sarili ko ay mukhang hindi umeepekto.

Nanginginig akong napatakip ng kamay sa bibig at sumiksik sa sulok ng upuan. Mula sa gilid ng aking papanaw ay nakita ko siyang yumuko at tila malalim na napaisip.

Hanggang sa kalaunan, he slowly reached for my hand. His touch was hesitant and almost fragile at first.

“Piper Avery…” ngayon ay binigkas na niya ang pangalan ko sa malumanay na paraan.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong napaatras sa kanya. The fear that gripped me had already taken root… and my body reacted before my mind could catch up. Mukhang napansin naman iyon ni Travis dahil nakita ko ang pagbabago sa kanyang mukha.

He looked… hurt, as if he immediately regretted the things he had done earlier.

He leaned back against his seat and breathed heavily. Silence immediately filled the car once again.

Nanatili kami sa ganoong posisyon ng mahigit ilang minuto rin bago niya ako muling sinubukan hawakan.

I was about to panic when I saw his hands, but I stopped when his fingers cautiously wrapped around mine, gentler this time.

“Shhh… I’m sorry,” garagal niyang sambit habang mabagal at maingat akong hinihila palapit sa kanya. Mahigpit niya akong niyakap kaya saglit akong natigilan. Dumampi ang kanyang labi sa buhok ko at na marahang bumulong ng maraming sorry.

“I didn’t mean to hurt you, baby. Hindi ko na po uulitin, I promise.”

Dahil sa kalakihan ng kanyang katawan ay isinandal niya ang ulo ko sa kanyang dibdib at muling yumakap ng mahigpit.

“I just… I couldn’t stand seeing anyone else kiss you. It drove me crazy.”

Tahimik naman akong sumubsob sa kanya. I was too tired to argue, too exhausted to speak. Alam ko naman sa sarili ko na walang malisya sa nangyari kanina… pero alam kong nasaktan ko pa rin si Travis.

“S-sorry din…” namamaos kong tugon.

“No, baby.” His voice was softer now, almost tender as he pressed another kiss to my forehead. “Hindi mo kasalanan.”

His fingers slowly traced circles on my back, as if trying to calm himself as much as me.

“Just… just promise me.” He whispered. “Promise me that you’ll never talk to him again.”

Marahang tumango naman ako sa kanya.

“Pangako.”

“Good boy.” He smiled.

Chapter 01 : Travis

Warning: explicit language, mature scene, and violence.

. . .

01 : Travis

Piper Avery Chavez

“Travis…”

Mabilis akong umiwas ng tingin at napayuko sa papel kong hawak nang bahagya itong lumingon sa akin.

Nagkunwari akong abala sa pagsusulat at tagaktak ang pawis na tumutulo sa noo ko kahit naka aircon naman sa loob ng classroom.

Hindi ko man siya direktang tingnan ngunit ramdam ko ang presensya nito na animo’y matalim ang tingin sa akin.

Ilang saglit din ang tinagal ng kanyang pagtitig bago nito tuluyang ibinalik ang atensyon sa ginagawa. Pasimple kong pinunasan ang pawis na tumulo sa noo ko at bumuntong hininga.

Bakit

ko ba nasabi nang

malakas

ang

pangalan

niya?

Anak

ng

pugita

!

Umayos na ako ng upo at nagsimula nang magligpit ng mga gamit sa bag. Habang nagliligpit ay pasimple kong sinilip ulit ang pwesto ni Travis, na kasalukuyang may tina-type ngayon sa phone.

Nababaliw na ako. Bakit ko ba biglang nabanggit ang pangalan niya? Porket naglakad lang kanina sa harapan ko, kailangan banggitin na agad ang pangalan niya, Avery?

Hindi ko tuloy maiwasang maalala kung gaano kaseryoso ang tingin ni Travis kanina.

Siguro… hanggang ngayon, hindi niya pa rin ako napapatawad… o mapapatawad pa ba niya ako?

Parang wala na rin kasi talagang pag-asa. Masyado nang malabo.

Tumanaw ako sa labas ng bintana at tahimik na pinanood ang malawak na kalangitan.

Limang taon na rin pala ang lumipas?

Five years. Five long years since our friendship… was ruined .

Minsan, pumapasok pa rin sa isipan ko kung magkakaroon pa nga ba ng pag-asang bumalik kami sa dati. Pero syempre, imposible nang mangyari. Kaya lang siguro ako napapaisip dahil sa matagal naming pinagsamahan dati.

Because he was… my childhood bestfriend… na ngayon ay stranger na lang.

At kung tatanungin niyo ako kung paano humantong ang lahat sa ganito… hindi ko rin alam. Literal na hindi ko alam.

Yung tipong sa isang iglap lang, lahat ng mga bagay na dati naming pinanghahawakan ay naglaho na parang bula.

Ginawa ko naman ang lahat. Paulit-ulit kong sinubukang maghanap ng mga sagot sa katanungan ko kung bakit bigla na lamang siya nawala. Umasang maibabalik pa ang nakaraan, kahit mukhang kahibangan na ang lahat.

Pero sabi nga nila, not all wounds can be healed by medicine. Yung iba, kahit maghilom, nag-iiwan pa rin ng marka na hindi na mabubura.

Just like the scar on my wrist.

Inangat ko ang kaliwang kamay ko at pinagmasdan ang peklat na nagmistulang bunga ng huli naming pag-aaway. It was a small cut, almost unnoticeable from afar. But if you look closer, you’ll see it clearly. Matagal na mula noong makuha ko ito at kahit gumaling na, hindi na bumalik sa dati ang itsura dahil sa lalim ng hiwa.

Nang dahil lang sa

umamin

ako

bilang

bakla

.

Muli akong napabuntong hininga at mapait na ngumiti. I shouldn’t be reminiscing our past.

Muli akong nagpatuloy sa pagligpit. 10 minutes nalang din naman bago matapos ang klase. Umalis lang saglit ang teacher namin kaya naiwan ang classroom na magulo at maingay.

Nang matapos sa ginagawa ay napabaling ako sa pwesto ni Travis at saktong tumayo naman ito mula sa pagkakasandal sa teacher’s table. Nag inat ito ng katawan at naglakad pabalik sa tamang upuan. Tumungo ito sa table.

Hindi ko man nakikita ngayon ang kanyang mukha, gayunpaman ay kabisado ko pa rin sa memorya ang kanyang itsura.

Ang mapungay at malalim niyang mga mata na animo’y tumatagos hanggang sa kaluluwa ang nakikita. Ang makakapal niyang mga kilay na perpektong bumagay sa kanyang buhok na kasing itim ng gabi. Matangos na ilong at mapulang labi. Idagdag mo pa ang malalim at matigas niyang boses sa tuwing nagsasalita.

I sighed.

Mabuti na rin sigurong maaga palang ay natuldukan na agad ang kwento naming dalawa. Mas makabubuti na iyon sa akin dahil kung nagtagal pa ang lahat ay baka mas bumaba lang ang tingin niya sa akin. Mas mainam nang natapos ang lahat dati pa lang dahil kung hindi… baka hindi ko na rin mapigilang sabihin… ang nararamdaman ko para sa kanya.

Umamin pa nga lang ako sa aking pagkatao, hinusgahan na agad ako. Umamin pa kaya ng nararamdaman?

Muli akong bumuntong hininga at inilihis ang tingin sa kanya. Siguro nga ay hanggang doon na lang talaga ang lahat…

Minutes later, our advisor returned to the classroom.

“I’m sorry, class. Medyo natagalan natagalan kasi ang meeting namin,” he apologized. “Before I dismiss the class, I just want to announce that the upcoming campus trip is getting close to date. Kaya kung gusto ninyong sumama, pakisabihan na agad ang mga parents at humingi ang consent as soon as possible dahil one week na lang ang natitira para sa inyo.”

Oo nga pala, nawala rin sa isip kong malapit na ang campus trip. Balak ko pa namang sumama dahil plus points din iyon para sa grades.

“That’s all for today, class dismissed.”

Tumayo na ako at madaling isinukbit ang bag sa balikat. Wala naman na akong hihintayin pa at hindi ako ang naka-assign sa cleaners kaya dumiretso na ako palabas ng pintuan.

Habang naglalakad sa hallway ay hindi nakaligtas sa paningin ko ang mga pasulyap-sulyap ng mga boys. Although this scenario is not new to me, it still made me uncomfortable so I lowered my head and quickened my pace.

Ang totoo niyan ay hindi ko rin alam kung bakit sila madalas tumitingin sa akin, but all I know is that it started when my friendship with Travis fell apart.

Mahigit ilang taon na rin itong nagsimula pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakakagawian ang ganitong klase ng estado sa talam buhay ko. Wala akong nagawa kundi ang umiwas na lamang ng tingin at kumagat-labi.

Maybe they stare because most of the boys here are part of Travis’ circle.

Malamang ay aware sila sa kung anong nakaraan namin ni Travis. Pero yun nga lang, hindi ko pa rin alam ang rason kung bakit kailangan nila akong pagtinginan lagi-

“HOY BAKLA!”

“AY PECHAY KA!”

Nanlaki ang mga mata ko sa babaeng tumawag sa akin ng ’

bakla

’ na ngayon ay binibigyan lamang ako ng isang pilyong ngiti. Pinandilatan ko naman siya ng tingin at nagmamadaling hinila siya palayo. Alam kong narinig ng ibang mga estudyante sa hallway ang tinawag sa akin ng babae kaya naman hindi ko maiwasang pamutlaan ng mukha at yumuko habang patakbong naglalakad.

Anak ng pugita, nakakahiya! Napasigaw pa ako sa gulat nang dahil sa kasama ko!

“Bakit ka ba nanggugulat?!” I hissed at her, but she only laughed and followed me.

“Bakit ka ba kasi lutang?” she teased. Nang dahil sa inis ay kinurot ko siya sa tagiliran kaya naman napaungot siya.

“Aray ko naman! Sabi ko nga, sorry na!” nakangiwing saad niya. Napairap na lamang ako sa kanya at sinamaan siya ng tingin.

April Samson. My best friend.

“Sa dami ng pwede mo sa aking itawag, iyong salita pa! Tapos pasigaw pa!” nagmamaktol kong ani sa kanya. But she just laughed again and patted my head.

“Sorry na nga, baby ko! Ang cute mo lang talagang asarin kapag wala ka sa sarili mo. At isa pa, alam ko namang wala yun mga pakialam. I mean, feeling ko nga, good news pa iyon sa kanila na gay ka… alam mo na,” humagikhik siya. Napakunot naman ako ng noo.

“Huh?”

“Wala! H’wag mo nang pansinin yung sinabi ko,” she replied, acting silly. Napailing na lamang ako ng ulo at nagpatuloy sa paglalakad.

“Edi wow,” asar kong sabi.

Makalipas ang ilang minutong paglalakad ay nakarating din kami sa lobby ng campus. Ngunit bago pa man kami ni April tuluyang makalabas sa gate ay napahinto kami nang may marinig na namang tumawag sa pangalan ko.

“Avery!”

Sabay kaming napalingon ni April sa taong tumawag, at nakita ang isang student na hinihingal.

“Pinapatawag ka raw ni Sir Drake sa faculty,” aniya.

Sandali namang nagkatinginan muna kami ni April bago tumugon doon sa babaeng nagsalita.

“Ay, sige… thank you,” tumango sa akin ang babae at umalis na rin agad sa kanyang pwesto.

“Sige na, mauna na ako. Baka gabihin na naman kasi kayo sa pag-aayos e,” may bahid ng pagtatampo sa boses ni April at ngumuso. Natawa naman ako sa inakto niya.

“Hindi sayo bagay!” I teased.

She rolled her eyes and started walking away. “Whatever! Kailangan mo kaming ilibre ni Andrei ng pagkain bukas dahil hindi mo ako sasabayan! Bye!” tukoy niya sa isa pa naming kaibigan na hindi ngayon nakapasok dahil kakagaling pa lang sa lagnat. Akmang magpoprotesta pa sana ako sa sinabi ni April pero bago ko pa magawa iyon ay tuluyan na siyang nawala sa paningin ko. Napailing na lang tuloy ako.

Ang dami talagang alam no’ng bruhang iyon.

Pero speaking of Andrei, ilang araw na ring hindi iyon pumapasok sa school dahil sa sakit. Binisita ko naman siya kaninang umaga bago pumasok at nakitang magaling na ulit siya. Baka bukas ay makakapasok na rin iyong ugok na ’yon.

---

“I’m really sorry for taking your time,” nakangiting paumanhin ni Sir Drake habang inaayos na lang ang natitirang mga papers na nakakalat sa desk niya.

“Ayos lang po, wala rin naman po akong gagawin ngayong araw,” tugon ko.

Nagpatulong kasi si Sir Drake sa akin na ayusin ang lahat ng mga test papers na pinagsagutan namin last time sa subject niya. Hindi naman talaga mahirap ang ginawa namin pero natagalan lang dahil sa dami ng mga papers at mukhang nahalo sa ibang section ang papel ng iba kong kaklase. Kanina raw kasi ay may mga other sections na nagpasa rin ng mga papers at mukhang napaghalo-halo nila ang kanilang mga papel sa papel ng section namin. Wala namang kaso sa akin iyon dahil pogi-este, mabilis kumilos at mag-organize si Sir Drake ng mga gamit.

Ako rin pala ang pinatawag niya kanina dahil absent ngayong araw ang president namin, samantalang hindi naman mahanap kung nasaan ang aming vice president kaninang dismissal. Kaya ako na secretary ng section namin ang pumasan ngayon ng kanilang trabaho. Hindi ko nga alam kung bakit ako naatasang maging secretary ng section namin. Absent kasi ako dati noong time na nag-nomination for class officers kaya wala akong ideya sa mga nangyari. Basta nagulat na lang ako kinabukasan na ako na raw ang secretary ng section namin from that day. At kung tatanungin kung sino ang nag-nominate sa akin? Edi walang iba kundi ang kupal naming kaibigan ni April na si Andrei.

“Here,” binigay ni Sir Drake ang huling bunton ng mga papel. Inabot ko naman iyon sa kanya at ipinatong ng maayos shelf. After everything was organized, Sir Drake asked if I wanted a ride home since it was already dark, but I politely declined. Alam ko rin kasing magkaiba kami ng ruta na dadaanan at ayoko nang makaabala pa, kahit na sinabi niyang hindi naman daw ako abala. Nagpasalamat na lang ulit siya at nagpaumanhin ulit bago kami nagkalayo ng landas.

Paglabas ng school ay wala nang araw sa kalangitan dahil napalitan na ito ng mga bituin at ang buwan. Wala rin masyadong mga nakabukas na ilaw sa mga gusali kaya nabawasan ang mga ilaw na nagpapaliwanag sa daan.

Gayunpaman, it didn’t bother me to walk home alone. Pumara ako ng jeep sa sakayan at naghintay hanggang sa makarating ako ng baryo namin.

Makalipas ang ilang minutong biyahe ay bumaba na ako sa jeep at nagsimulang maglakad sa daan. Mula sa pinagbabaan ko ay hindi naman gaanong malayo ang kakailanganin kong lakarin para maka-uwi, ngunit hindi rin naman gaanong malapit. Kumbaga sakto lang para lakarin ng isang cute na mag-aaral na gaya ko.

Habang nasa kalagitnaan ng paglalakad, sandali akong napahinto nang makaramdam ng tila kakaibang tindig sa buong paligid. Nagtangka akong lumingon at saglit na ch-in-eck kung may tao bang sumusunod sa akin.

Wala naman ah?

Pinilig ko ang hindi mapakaling pakiramdam at nagpatuloy sa paglakad. Nagiging asyumero lang yata ako para isiping may sumusunod sa akin.

Pumasok ako sa isang masikip at masukal na kalsada dahil iyon ang shortcut patungo sa bahay namin. Medyo maputik pa ang lupa dahil umulan kaninang hapon pero hindi ko na rin pinansin dahil pauwi naman na ako.

Akala ko noong una ay ayos lang ang lahat. Just like any other ordinary day were everything is just fine. But before I even got close to home… something unexpected happened.

“Hik!… hoy… ganda,” Halos mapatalon ako sa gulat nang bigla na lamang may kamay na kumapit sa aking balikat. Dahil hindi ko inaasahang mangyayari iyon ay awtomatikong naitulak ko ito palayo.

Narinig ko naman ang isang matandang lalaki na napasigaw sa ginawa ko at aksidente siyang nahulog sa putikang lupa. Dagli akong napalingon sa kanyang pwesto at nanlaki ang mga mata habang pinagmamasdan itong makatayo sa sahig.

“Tangina!” nababanas nitong giit habang nagpapagpag ng kanyang maruming kamay na gawa ng putik.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig at nanigas nang makita ang galit na ekspresyon nito sa akin. Sinubukan niya akong hablutin sa kamay, pero bago pa man niya magawa iyon ay nagawa kong mapaatras ng lakad sa matandang lalaki.

“P-pasensya na po, nagulat lang…” nanginginig kong utal. Hindi na ako naghintay pang makasagot siya at nagmamadaling naglakad palayo sa pwesto niya sa abot ng bilis na makakaya ko.

I tried to pick up my pace, hoping to escape him. But unfortunately… he caught up to me.

“Putang ina mo ring babae ka ah! Tinulak mo na nga ako sa putik, hindi mo pa ako tinulungan!” malakas at nag-aalburuto niyang sigaw sa akin. Mula sa pwesto ko ay amoy na amoy ko ang singaw ng alak sa kanya.

“L-lalaki po ako… bitawan niyo po ako!” Sinubukan kong alisin ang hawak ng kamay niya sa braso ko pero mas lalo lang niyang hinigpitan ang hawak doon, dahilan para mapasigaw ako sa sakit.

“E gago ka pala, e! Hindi ako tanga para isipin kang lalaki! Hali ka nga!” hinila niya ako palapit sa kanya at marahas na suminghot sa leeg ko. “Hmm… napakabango mo.”

Sa puntong iyon, tuluyan na akong binalot ng takot dahil sa ginawa niya. Para akong nablanko at natuod sa aking pwesto. Walang ibang pumapasok sa isip ko kundi isa lang: ang makalayo at makatakas sa kanya.

Kaya naman dala ng desperasyon at takot ko sa matanda, nagawa kong tadyakan siya ng malakas sa gitna ng kanyang mga binti.

“ARAAAAAAY!” napaungol siya sa sakit at nagawa akong bitawan upang kapain ang kanyang hinaharap. At dahil doon, ginawa ko iyong oportunidad para tumakbo at makalayo sa kanya sa abot ng makakaya ko.

Sa kabila ng kadiliman ay patuloy lang ako sa pagkuripas ng takbo. I didn’t even bother wiping away the tears streaming down my face. Ang gusto ko lang talaga ay makalayo ngayon sa matanda.

I was so determined to get away from him… but fate was cruel. Habang tumatakbo palayo ay aksidenteng nadulas ako sa isang maputik na pwesto, at sa kasamaang palad, nadapa ako at nahulog sa kinatatayuan.

“Aaaaaarghh!” halos mapahiyaw ako sa sakit habang sinusubukang makatayo sa lupa. Pero nang maramdaman ang sugat sa tuhod ko ay wala na akong nagawa kundi maiharap na lamang ang katawan sa kalangitan.

I bit my lip as I examined my bleeding knees. Trying to stand, I winced from the pain.

“Bakit ngayon pa?!” I sobbed in frustration and fear. Ang sakit! Sobrang sakit at hapdi!

Huminga ako ng malalim at sinubukang pakalmahin ang sarili. Nilingon ko ang pwesto ng pinanggalingan ko kanina, pero halos bumagsak na lamang ang buong katawan ko nang makita ang lasinggero kanina na papalapit sa akin at nandidilim ang paningin.

“M-mama…” I whispered in despair.

Ramdam ko ang pangangatog ng tuhod ko sa takot. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko at walang tigil sa pagragasa ang luha ko sa mga mata. Dahil wala nang natitira pang lakas sa katawan ko ay napasigaw na lamang ako ng saklolo.

“T-tulong! Tulungan niyo po ako! T-tulo-mmmp!!!!” Tinakpan niya ang bibig ko at marahas akong nilapit sa kanya.

Tinulak niya ako pahiga at pinagdiinan ang katawan sa akin. I struggled. Sinubukan kong pumalag, pinagsusuntok at palo siya… but he was just too strong.

“Hmmm…” ungol nito habang hinahalikan ang leeg ko.

“K-Kuya…” Hanggang sa narinig ko na lang ang sariling tinig-basag, kasabay ng hapding bumalot sa aking dibdib. Biguan akong bumagsak sa malamig na lupa, hindi alintana ang dumi o ang sakit.

Sa

na… panaginip na lang ang lahat. Isang bangungot na sana,

paggising

ko ay

maglalaho

na para bang kailanman ay hindi nangyari.

Pero mukhang hindi iyon

magkakatotoo

dahil kahit

ipikit

ko pa ang mga mata ko… walang

magbabago

.

H-hanggang

dito na lang ba…?

Muling pumatak ang isang luha sa aking mata.

A-ayoko pa…

Pabigat nang pabigat ang aking mga talukap, subalit bago pa man tuluyang lumabo ang aking paningin… isang silweta ang sumalubong sa akin.

It was tall, unmoving, yet strangely familiar. Hindi ko maipaliwanag pero… there was something about this silhouette. Something that pressed against the edges of my memory, begging to be recognized.

Isang pakiramdam na dapat ay alam ko… pero hindi ko mahanapan ng salita.

“T-tulong…” mahina kong bulong sa huling pagkakataon bago ako tuluyang nilamon ng kadiliman.

Chapter 02 : Returned

02 : Returned

Piper Avery Chavez

“Hmm… ang bango mo…”

Mabilis akong bumalikwas ng bangon matapos paginipan ang nangyari noong gabing iyon. Tagaktak pa ang pawis ko nang magising at aligagang inikot ang tingin sa paligid.

Nasa kwarto ako.

Nang mapagtantong nasa bahay talaga ako ay unti-unti na akong kumalma. I glanced at the clock on my wall and saw it was only 5:30 AM. Saglit akong nablanko sa pag-iisip at napatulala sa kama.

A d

ream? Was everything… just a dream?

Matapos ang malalim na pag-iisip ay napagpasyahan kong bumangon na upang maligo ng maaga. I grabbed a towel before heading to the bathroom. Bago mag-shower ay nagsipilyo muna ako at habang ginagawa iyon ay aksidenteng napadako ang tingin ko sa salamin, partikular na sa bandang leeg. Bahagya naman akong natigilan nang mapansin ang isang parte ng leeg ko na ngayon ay kapansin-pansin ang kakaibang kulay.

So… hindi panaginip ang lahat.

Unti-unting bumagsak ang mga balikat ko at tulalang nagpatuloy na sa pagsisipilyo. Ramdam ko ang muling panunubig ng mga mata ko pero mabilis kong ipinilig ang aking ulo at malalim na huminga.

Pero kung totoo man ang lahat… paano ako nakauwi ng bahay? Bakit parang… wala naman akong maalalang nangyari na nakauwi ako?

I rinsed my mouth after brushing. Pagkatapos ay nagsimula na akong maghubad ng aking mga saplot sa katawan at lumapit na sa shower upang ito’y buksan. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at naligo na kahit malamig pa ang tubig na lumalabas sa shower.

Habang naliligo, sinimulan ko nang kuskusin ang aking katawan. Nang dumapo ang sabon sa aking leeg, talagang kinuskos ko ito ng mabuti upang mawala na. Subalit kahit anong kuskos ko ay hindi ito mawala-wala kaya tumigil na lamang ako at baka mas lumala pa ang itsura.

Hindi ko mapigilang maluha sa sinapit. Nakakainis. Kasalanan ko ang lahat ng ito. Kung nagpasabay na lang sana ako kay Sir Drake, edi sana… hindi iyon nangyari. Kung mabilis sana akong tumakbo at hindi nadapa, edi sana ay nakatakas pa ako at wala sugat sa tuhod ngayon.

Kung hindi lang sana ako mahina at lampa, edi sana… h-hindi mababaon sa isip ko ang alaalang iyon.

Nagbanlaw na ako ng katawan at pagkatapos ay nagsuot ng uniform ko sa school. Nilagyan ko rin muna ng band aid ang tuhod ko bago lumabas ng kwarto. Bago bumaba ay sinilip ko muna ang kwarto ni mama upang alamin kung tulog pa ba siya pero nang sumilip ako ay wala na siya sa kanyang kama. Akala ko ay nasa baba na siguro siya pero nang makarinig ng ilang mga wisik ng tubig sa banyo niya ay nagpasya na akong bumaba.

Gising na rin pala si mama. Ang aga naman niyang magising ngayon.

As soon as I walked downstairs, I immediately smelled the food coming from our kitchen. Nagtungo ako sa kusina upang alamin kung ano ang niluto ngayon ni mama, ngunit hindi pa man ako nakararating sa kusina ay agad akong napahinto sa paglalakad nang makalanghap ng isang pamilyar na amoy.

This faint scent…

Kumabog ng malakas ang puso ko habang patuloy na naglalakad patungo sa aming kusina. Subalit pagkarating ay ang adobong niluto lang ni mama ang tanging nadatnan ko sa loob. Bumagsak tuloy ang dalawang balikat ko.

Pero… alam kong hindi ako nagkakamali. Bakit… bakit nandito ang amoy niya? Bakit ko naaamoy ang pamilyar na halimuyak ng lalaking iyon sa loob ng bahay?

O baka naman

niloloko

lang ako ng isip ko?

Mariin akong napailing. Hindi maaari. Masyadong malabo ang iniisip ko. Kahit pa unti-unti akong kinakain ng pagkalito, pinili kong ipagsawalang-bahala iyon at tahimik na naghain ng plato.

Alam kong kay Travis ang amoy na iyon. Hinding-hindi ko iyon malilimutan, kahit pa lumipas na ang maraming taon.

Pero tulad nga ng sinabi ko kanina… masyadong imposibleng mangyari ito. Dahil bakit naman siya pupunta rito? After all those years…

Why now?

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko at bakit naisipan kong galing sa kanya talaga iyong amoy pero kasi… hindi sa nagiging asyumero ako, pero sa kanya talaga iyon e.

Napabuntong-hininga na lang ako at nanghihinang umupo sa isang upuan. Baka nga nagiging asyumero lang ako. Bakit naman pupunta sa bahay namin si Travis?

Tahimik ko na lamang kinain ang pagkain ko sa kusina. Kaslaukuyan akong nasa ganoong pwesto nang madatnan ako ni mama na nagsusuklay ng basa niyang buhok.

“Bakit hindi ka riyan sa lamesa kumakain? Doon ka na kumain, pinapahirapan mo lang sarili mo,” aniya. Umiling ako ng marahan kay mama at nagsalita.

“Hindi na po, ma. Okay lang po ako rito.” Na-miss ko rin kasi ang amoy niya.

“Uhm… oo nga pala ma,” pag-iiba ko sa aming usapan, “may… d-dumating po ba rito na ano… bisita?” nag-aalangan kong tanong. Bahagyang natigilan naman si mama sa kanyang ginagawa at napaismid.

“Huh? W-wala, anak. Bakit, may inaasahan ka bang bibisita ngayon dito?” balik-tanong niya. Hindi naman ako nakasagot kay mama at nagpeke ng ubo.

“Wala po… kalimutan niyo nalang.” Binilisan ko na ang aking pagkain at nang matapos ay hinugasan ang plato ko. Bumalik muna ako sa taas ng kwarto ko para magpalipas ng oras dahil maaga pa naman bago magsimula ang klase. At isa pa… ayokong umalis ng maaga dahil makulimlim pa sa labas ng bahay.

Baka… maulit pa ang nangyari.

Muling pumasok sa isip ko ang nangyari sa akin kagabi. Dapat ko bang sabihin iyon kay mama? Pero kung sasabihin ko iyon… ano na lang ire-react niya? Malamang ay malulungkot si mama… o baka maiyak pa. Huwag na lang kaya?

Pero kung hindi ko naman sasabihin, hindi ko malalaman kung paano ako nakauwi kagabi sa bahay. At hindi ko na rin malalaman kung kaninong pigura ng tao ang nakita ko bago ako mawalan ng malay.

O baka pwede ko namang itanong kay mama?

“Ma!” sigaw ko mula sa taas upang marinig niya ako hanggang sa kusina.

“Ano iyon, nak?” rinig kong sigaw nito pabalik sa galing sa baba.

“Paano po ako nakauwi?” puno ng kuryosidad kong tanong. Napansin kong medyo natagalan si mama magsalita bago tuluyang sinagot ang tanong ko.

“Kuya mo!”

Mabilis na nagpantig ang dalawang tenga ko sa narinig. Si Kuya…?

SI KUYA?!

“Si Kuya Kurt po?! Kailan pa siya nakauwi? Nasaan si kuya?!”

Nakauwi na si Kuya Kurt galing ibang bansa? Bakit wala man lang siyang sinabi na uuwi na siya?

Hindi kaya… si kuya ang nagligtas kagabi sa akin? Paano kung… siya nga?

Biglang naputol ang pag-iisip ko at napalingon sa pintuan nang biglang may pumasok na malaking tao sa kwarto ko.

“Good morning, bunso.” Ngumiti ang matangkad na lalaking bumati sa harapan ko. At dahil hindi pa masyadong nagsi-sink in ang lahat sa akin ay hindi agad ako nakagalaw mula sa kinauupuan.

Paano kung… siya nga ang lumigtas sa akin? E-edi nakita niya…

“Tutulala ka na lang ba d’yan?” nakangiti niyang usal.

Dali-daling nagsituluan ang mga luha ko sa mata at nagpipigil ng ngiting tumakbo palapit kay Kuya Kurt.

“Kuya!” naiiyak kong tawag sa kanya. Natawa naman si kuya nang agad akong sumubsob sa kanyang dibdib at yumakap ng mariin.

“Napaka iyakin mo pa rin talaga,” natatawa niyang sambit. Pinabayaan niya lang akong umiyak sa kanyang dibdib at mahigpit na yumakap din pabalik.

“I missed you, bunso.”

“N-na-miss… d-din po kita… k-kuya,” nahihirapan kong tugon marahil sa walang tigil kong pagluha at pagsinghot. Muli siyang humalakhak at pinagpagan ng magaan ang likod ko.

“Binasa mo naman ng luha itong damit ko, bunso! Ikaw talaga, dapat hindi ka na umiiyak. Paano ka magkakaroon ng boyfriend niyan? Kaming mga barako, ayaw namin ng iyakin,” natatawa niyang sambit. Hindi ko naman pinansin ang sinabi niya at mas humigpit lang ang pagyakap sa kanya.

Oo, alam nila. Alam ng buong pamilya ko na bading ako. Kaya sobrang laki rin ng pasasalamat ko at tinanggap nila ang buong pagkatao ko. Kahit kailan, hindi nila pinaramdam na kakaiba ako at hindi rin kailanman nagbago ng ang pagtrato nila sa akin. At mahal na mahal ko sila ni mama dahil doon.

“A-ayaw ko pa sa mga ganiyan,” humihikbi ko pa ring sabi kay kuya habang nakabusangot ang mukha. Totoo naman. Wala pa talaga akong oras para makipagrelasyon dahil balak ko pang makapagtapos muna ng pag-aaral.

“Hah! Dapat lang. Kapag nagpakilala ka talaga sa ’min ng boyfriend mo, baka matapon ko lang iyon sa kanal natin,” pagbabanta ni Kuya Kurt. Hindi ko naman maiwasang matawa sa sinabi niya at umiling.

Nang tuluyan na akong kumalma ay bumitaw na ako sa pagyakap kay kuya. Ginulo niya ang buhok ko kaya muli na naman akong bumusangot at sinuklay ang mga hibla ng buhok ko gamit ang daliri. Kahit na kinakabahan na baka ipasok ni kuya sa aming usapan ang mga nangyari kagabi, hindi ko na muna iyon binigyang-pansin at naging masaya na lang sa pagbabalik ni kuya galing abroad. Tatlo na lang kasi kami sa pamilya. Nauna nang magpaalam si papa dahil sa isang car accident.

Ngunit gayunpaman ay nagpatuloy pa rin kami sa pagbangon. At tingnan mo ngayon si Kuya Kurt, isa na siyang ganap na architect ngayon at nagtatrabaho sa ibang bansa.

At ako na ang susunod sa amin. Kaya rin siguro wala pa ngayon sa plano ko ang magkaroon ng jowa. I need to focus on my studies first.

Crush lang muna.

“Kumain ka na ba?” pag-iiba ni kuya ng usapan. Tumango naman ako sa kanya at kinuha na ang bag ko sa upuan.

“Aalis na ako, kuya.”

“Hatid na kita?” alok niya.

“Huwag na, dito na lang kayo ni mama. Kaya ko naman…” saglit akong napahinto nang maalala na naman ang nangyari kagabi. “… a-ang sarili ko.”

“No, ihahatid na kita. At isa pa, na-miss din kitang kwentuhan ’no. Ngayon lang naman,” nakangiting aniya.

Nagdalawang-isip pa talaga ako noong una kung magpapahatid pa ba ako kay kuya dahil sa takot na baka mapag-usapan namin ang sinapit ko kahapon, pero kalaunan ay wala na akong nagawa sa pagpupumilit niya.

“S-sige…” pagsuko ko. Mas lumaki naman ang ngiti sa labi ni kuya nang marinig ang ani ko at naunang lumabas ng kwarto.

“Halika na,” anyaya nito. Tumango naman ako bilang tugon at sumabay na sa paglakad.

---

“Kumusta ka kuya sa ibang bansa?” tanong ko kay kuya habang naglalakad kaming dalawa patungong eskwelahan.

“It was great! Napapa-English nga ako lagi. Mabuti na lang at isang pinoy ang ka-roommate ko kaya nakakapag Tagalog pa rin doon,” kamot-ulo niyang tugon.

“Pansin ko nga, kuya. Na-adapt mo na iyong accent nila. Parang nakakahiya na tuloy mag-English sa harapan mo,” ngiting saad ko.

“Sus! E ikaw nga yung English tutor ko dati. Kahit naman ilang taon na akong nakatira doon, alam kong mas magaling ka pa rin sa ’kin!”

“Bolero,” natatawa kong sabi. Natawa din siya sa sinabi ko at hindi na umangal pa.

Tahimik naming tinungo ang daan hanggang sa makarating na kami sa school kong pinapasukan.

“Nandito na tayo, kuya. Sige na, babye-” bago ko pa matuloy ang sasabihin ko ay bigla na lamang akong napahinto nang hinigit nito ang aking kamay.

“Kuya?” nagtataka kong tanong sa kanya. Medyo nailang pa nga ako sa paraan ng pagtingin ni Kuya Kurt dahil tinitigan lang niya ako ng matagal, halatang may bahid ng pagka-seryoso ang ekspresyon na nakapaskil sa kanyang mga mukha.

Hindi ko alam kung bakit siya ganito makatingin kaya naman hindi ko rin maiwasang nakaramdam ng kaba sa loob.

“A-ano, kuya… male-late na kasi ako-”

“About last night…”

Bahagyang nanigas naman ako sa kinatatayuan nang mabanggit ni Kuya Kurt ang mga salitang iyon.

“You know you can always talk to me, right? Ayos ka lang ba talaga, Avery? Wala bang masakit sa ’yo?” Bakas ang pag-aalala nito sa kanyang boses.

Hindi naman ako nakasagot sa kanya dahil sa pagkatuod. Ngunit nang medyo mahimasmasan na ay huminga ako ng malalim at umiwas ng tingin.

“L-late na ako, Kuya Kurt. Magkita na lang po tayo mamaya sa bahay.”

Hindi ko na siya hinintay pang makasagot at tinanggal ang kapit niya sa kamay ko. Nagmamadaling dumiretso ako sa gate at napaisip ng malalim habang naglalakad.

Nakakainis… nakakahiya. Ibig-sabihin, nakita talaga ako ni kuya sa ganoong sitwasyon. Malamang ay nasaksihan ni kuya na muntik na akong… m-magahasa sa isang sulok ng eskinita.

Para bang sa isang iglap, biglang nawalan ako ng mukhang maipapakita kay Kuya Kurt.

Bakit ba kasi ang hina-hina ko?

Hanggang sa makapasok ng classroom ay hindi ko pa rin maiwasang matulala sa kawalan. Akmang pupunta na sana ako sa pinakadulong bahagi ng silid-aralan pero bigla akong nabalik sa reyalidad nang mauntog ang ulo ko sa isang matigas na bagay.

“Aray!” pabulong kong ngiwi at tiningnan ng masama ang taong nakabunggo sa akin. Pero agad ding napawi iyon nang makita ko kung sino ang nakabangga kong tao.

“T-Travis…” nauutal kong bigkas.

Tiningnan niya ako ng mariin, na siyang ikinatakot naman bigla ng buong sistema ko. Matagal na nagtama ang aming mga mata bago niya tuluyang ibinaling sa iba ang tingin.

“Next time, look at your surroundings whenever you’re walking.”

Nagtaasan ang lahat ng balahibo ko sa katawan matapos marinig ang boses niyang malamig at malalim. Hindi naman ako nakatugon sa kanya at nanatiling nakatayo lamang sa pwesto ko.

For a moment… I didn’t know what to do or how to react on what he said. Ito ang… kauna-unahan naming pag-uusap sa isa’t isa sa loob ng mahigit limang taon.

Dahil wala pa rin ako sa tamang kaisipan ay huli na nang mapagtanto kong nilaktawan na niya ako ng lakad. Ngunit bago pa man makaalis si Travis ay napansin ko ang saglit niyang pagmasid sa bandang leeg ko.

Bahagyang napakurap naman ako sa kinatatayuan ko. Walang pagdadalawang isip kong tinakpan ang parte ng aking leeg na may marka at sinubukan pang lumingon sa pwesto niya, pero naabutan ko nalang siyang nakatalikod at naglakad palabas ng classroom. Para naman akong binuhusan ng isang malamig na timba ng tubig nang tuluyan siyang mawala sa paningin ko. Nangangatog akong napaupo sa upuan at napahilot ng sentido.

Anak ng pugita. Nakita niya iyong kissmark sa leeg ko!

“HOY BAKLA!”

“AY PECHAY KA-April naman! Kahapon ka pa talaga!” nababanas ko nang giit at lumingon sa kanya.

“Ikaw rin, kahapon ka pa nagsasabi ng pechay. Ano, inggit ka na ba dahil wala kang pechay tulad ko?” pangangasar niya. Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya at binigyan ito ng masamang tingin.

Kung hindi ko lang talaga kaibigan ’to, baka na-rasenggan ko na ’to sa mukha.

Inilingan ko na lang si April at hindi na ginantihan pa ang banter niya dahil alam kong siya lang din naman ang mananalo sa huli.

“Ewan ko sa ’yo.”

Chapter 03 : Camera

03 : Camera

Piper Avery Chavez

“Psssst!”

“…”

“Pssssssst!”

“Ano?” bulong ko sa kanina pang sumisitsit sa likuran ko. Pasimple akong sumulyap sa likod at tinaasan siya ng kilay.

“Penge sagot,” nakangiti nitong sambit nang palihim ko siyang lingunin. Sumimangot ako sa kanya dahil kanina pa talaga siya humihingi ng sagot. Kasalukuyan kasing nagpapa-test ngayon si ma’am kaya hindi kami pwedeng mag ingay sa klase.

Pumunit ako ng maliit na papel sa notebook ko at nagsulat doon ng kung ano.

“Pssss-!”

“Wait!” giit ko. Tumahimik naman ito gaya ng utos ko at hinintay akong matapos sa pagsusulat. Nilukot ko ang papel pagkatapos at hinintay munang tumalikod ang teacher namin para mabato ko sa likuran ang papel.

Mukhang nasobrahan naman sa tuwa ang mokong dahil habang binubuklat ang papel na binato ko ay rinig na rinig ko pa ang bilis nito sa pagbuklat. Sa sobrang kasabikan, nakalimutan na yata ang teacher na nagbabantay sa harapan.

Muli akong bumalik sa pagsusulat ng sarili kong test nang maya-maya lang, bigla na namang nagparamdam ang nasa likuran ko at talagang binato pa ang papel pabalik sakin. Napapikit na lang ako ng mariin upang pigilan ang inis ko at kunot-noo iyong pinulot. Pagbukat ay nakita kong may dinugtong ito na sulat.

’

lagay

mo lahat.’

Awtomatikong napataas naman ang kilay ko sa nabasa at napairap ng mata. Kung ipukpok ko kaya ang ulo niya para magkalaman? Siya na nga ang binigyan ng sagot, siya pa demanding!

Pinunit ko yung parte ng papel na sinulatan ko kanina ng sagot at nagsulat ng ’

neknek

mo’ doon sa natitirang part na walang sulat bago iyon binato pabalik kay Andrei. Nang mabasa naman niya iyon ay narinig kong umismid siya kaya napangisi ako.

At first, akala ko ay titigil na siya sa paghihingi, pero no’ng saktong matapos na ako sa pagsagot ng test ay nagbato na naman si Andrei ng panibagong papel sa akin.

‘bigay mo nalang ulet yung sagot mo kanina :(’

“Okay, class! Please pass your papers to the front,” anunsyo ni ma’am. Pinasa ko na sa harapan ang paper ko at inilahad ang kamay sa likod upang makuha ang papel ni Andrei. Paglingon ko naman ay naabutan ko siyang masama ang tingin sa akin kaya pinigilan ko na lang matawa.

“Kay Andrei?” tanong noong kaklase namin sa harapan ko. Umiling naman ako sa kanya at nang maintindihan niya ay tumalikod na ulit siya at umayos ng upo.

Pagkapasa ng lahat kay ma’am ay binilang niya muna ang mga papers kung kumpleto ang mga papel, at nang mapansing kulang iyon ng isa ay humarap siya sa klase.

“Is there any absentees for today?” tanong niya.

Umiling naman ang lahat kaya muli nitong binilang ang mga papers pero may kulang talagang isa. Yung kay Andrei.

“May hindi ba nagpasa ng kanilang paper dito? May isang hindi nagpasa, class.” Nang walang sumagot kay ma’am ay biglang kumulo ang dugo nito.

“Class! May kausap ba ako ngayon?” Halos pumutok na ang ugat sa leeg ni ma’am habang mataray na nagsasalita. Dali-dali namang nagtaas ng kamay si Andrei at tumayo. Noong makita siya ni ma’am ay tinaasan siya nito ng kilay at nagtanong.

“Is that yours who’s missing, Mr. Sandoval?”

“Uhh… y-yes po, ma’am. I got sick yesterday so I don’t have any idea about the topic,” kamot-ulong sagot ni Andrei sa kanya. Sandali naman siyang pinagmasdan ng tingin ni ma’am at kalaunan ay tumikhim.

“Fine, you’re exempted this time. But next time, you better answer the quiz because I won’t tolerate excuses anymore,” sambit ni ma’am.

Bumalik naman sa pagkakaupo si Andrei at hinintay na matapos ang lecture ni ma’am.

“Class dismissed.”

Nagsimula na akong mag-ayos ng gamit nang kalabitin ako ng katabi ko.

“Gala tayo!” masiglang usal ni April.

“Ayoko. Kita mo namang ang daming assignment na pinapagawa sa atin,” tanggi ko sa kanya.

“Dali na! 3:30 PM palang naman!” sabay nguso niya. Ngumiwi naman ako.

“Mas magandang sagutan na lang ng maaga ang mga assignments natin.”

“Pwede mo namang sagutan iyan mamaya pag-uwi!”

Napairap na lamang ako sa kanyang kaingayan at isinabit na ang lace ng bag sa balikat.

“Dali na kasi! Ngayon na nga lang ulit tayo gagala sa labas…” pamimilit pa rin ni April sa akin habang naglalakad sa gilid ng hallway.

“She’s right, you should treat us. You didn’t let me copy earlier,” biglang singit naman ni Andrei na kanina pa palang sumasabay sa likuran.

“Anong hindi? Binigay ko sa ’yo iyong sagot pero hindi mo naman sinulat kanina!”

“Tss. Mabuti na lang, pinagbigyan ako ni ma’am kanina.”

“S’yempre, pagbibigyan ka no’n. Crush ka ni ma’am e.”

“What do you mean crush? Pinagbigyan lang talaga niya ako dahil absent ako kahapon!” depensa pa niya.

“Ano naman kung absent ka kahapon, e last week pa natin pinag-aralan yung topic sa quiz kanina! At hindi lang ito ang first time na nangyari sa subject niya. FYI, pangatlong beses ka na niyang pinagbigyan! Ako pa talagang kaibigan mo ang lolokohin mo e kilalang-kilala na kita!” mahabang litanya ko kay Andrei. Bahagya naman siyang natawa sa sermon ko at ngumisi.

“Chill! Kasalanan ko bang pinanganak akong gwapo?” nakangisi niyang banat habang inaayos pa ang estilo ng kanyang buhok. Napairap na lang ako sa kanya at mas binilisan ang paglalakad.

“Hoy bakla, hindi mo na ako pinansin,” sabat naman ni April sa usapan namin.

“Ayoko nga sabi,” naiinis ko nang pagtanggi. Bakit ba ang kulit-kulit ng dalawang ito?

“Anong ayaw mo? Sinabi mo kaya kahapon na ililibre mo kami ni Andrei!” nagkukunwari pang tampo niya.

Napapikit na lamang ako ng mariin dahil sa pangungulit nilang dalawa. Pwede bang humingi ng break ngayong araw?

“Ayoko. At final na iyon,” bagot ko nang sabi. Sabay naman silang natigilan sa paggalaw at tumingin sa akin.

“Pansin ko lang, Avery. You’re a bit moody today… Meron ka ba?” Andrei teased. Sinamaan ko naman siya ng tingin, pero imbis na matinag ay ngumiting aso lang siya.

“Oo nga, kanina ka pa parang galit na ewan. I think we should really hangout right now. Para naman mahimasmasan ang init ng ulo mo ngayon,” dagdag namang sambit ni April. Napaiwas tuloy ako ng tingin sa kanila.

To be honest… ako rin naman mismo, napapansing wala ako lately sa sarili. Pero kasi… sino ba namang hindi maiinis sa pagmumukha ni Travis? Akala mo naman, sinadya ko siyang banggain kanina! Tapos kung makatingin pa ng mariin doon sa kissmark ko… akala mo kung sinong pogi na nakakita ng bagay na matagal na niyang inaasahan! Parang nakangisi pa nga siya kanina kung hindi ko lang nasilayan ng maayos yung mukha niya. As if namang ginusto ko magkaroon ng kissmark sa leeg ’no!

Anong isip niya sa akin, nagpapagalaw na lang sa kung sino-sino? Excuse me, hindi ako katulad niya na mahilig makipag-jingle bells sa iba! At least ako, inaalagaan ko pa rin ang virginity ko. E siya? Baka nga… siguro… ay ewan! Malay ko ba kung virgin pa rin siya, e sa itsura niya, mukhang may… n-naano na siya…

Bigla akong nakaramdam ng pagkatamlay at lungkot sa naisip.

I mean… hindi nga malabong mangyari iyon. May itsura si Travis. Pogi, matangkad, at basketball player pa kaya napaka imposibleng hindi siya kahumalingan ng mga kababaihan. Baka nga mas marami pa siyang kilala abroad.

“See? Ayan na naman siya. Hilain mo na nga ’yan, Andrei.” Mabilis naman akong nabalik sa ulirat nang hilain na ako ni Andrei sa kamay.

Mag-aambang pipiglas pa sana ako pero at the same time… napaisip din ako sa mga sinabi nila. Na baka nga… I really need this to relax my mind. Kaya ang ending, nagpatianod nalang ako sa kanila.

---

“Finally!” maligalig na sabi ni April nang makarating na kami sa labas ng mall at excited na naglakad papasok.

“April!” suway ko sa kanya. Tumigil naman siya at sinamaan ako ng tingin.

“Ang moody talaga,” nakabusangot niyang saad. Inirapan ko na lang siya at sumabay na sa paglalakad. “Saan ba tayo?”

“Kahit saan.”

“Punta muna tayong DQ,” sabi ni April at nauna nang tumakbo patungo sa stall ng DQ.

Napabuntong hininga na lang kaming dalawa ni Andrei at wala nang nagawa pa kundi sundan siya.

Nang makabili ay nagtungo kami sa isang fast food dahil nakaramdam na rin kami ng gutom.

“Anong gusto niyo?” tanong sa amin ni Andrei pagkapila.

“Boom tarat-tarat sa akin. Ano sa ’yo, April?” Binalingan ko si April at nakitang namimili siya sa screen sa taas.

“Yung spaghetting pababa na lang.” Tumango naman si Andrei at iniwan na namin siya sa counter upang makahanap kami ng mauupuan.

“Doon,” turo ni April sa isang pwesto sa sulok. Pumunta naman kami sa pwestong iyon at umupo na.

Habang naghihintay ay pinabayaan ko muna si April at kinuha ang cellphone ko upang libangin ang sarili. Siguro ay dahil na rin sa sobrang focus ko sa nilalaro ay saglit kong nakalimutan kung anong nangyayari sa palogid. Kaya naman laking dismaya ko nang bigla akong yugyugin ni April, na siyang dahilan kung bakit bigla kong namali ang pindot ko sa last move ko.

Bahagyang nag-init ang aking ulo at pinaningkitan si April ng tingin.

“Bakit na naman?” nag-aalburuto kong asik sa kanya. Pero sa halip na matakot ay hindi man lang niya ako binalingan at nanatiling nakatitig lang sa kanyang pinagmamasdan.

“A-ang…”

“Ang ano?”

“A-ang pogi niya!” medyo napalakas pa ang pagsabi niya habang tinuturo ang taong nasa kabilang restaurant sa tapat namin.

May ilan pa ngang napatingin sa aming direksyon dahil sa lakas ng boses ni April kaya napatakip na lang ako ng mukha.

“April naman…” mariin kong pagtawag sa kanya. Sandali naman siyang napatingin sa akin subalit napawi rin iyon at muling tinuro ang direksyon ng pwestong tinitingnan niya.

“Ang pogi niya kasi. Teka nga, nasaan ba iyong phone ko? Baka ma-search ko siya online,” patuloy lang niyang hinahalungkat ang kanyang bag hanggang sa mahanap niya ang cellphone niya. Napailing na lamang ako dahil sa kanyang kakulutan at muling napatakip ng mukha. Bakit ba ganito itong kaibigan ko?

“Hala! Lowbat,” halos mangiyak-ngiyak nitong ani habang pilit na binubuksan ang power button ng cellphone niya. Nanlumo naman ito nang mapagtantong low battery talaga ang kanyang cellphone kaya panandalian itong natahimik.

Noong una, akala ko ay titigil na si April sa kanyang ginagawa. Pero maling akala lang pala iyon dahil hindi pa nagtatapos ang lahat ng kalokohan nitong babaeng ’to.

E paano ba naman, magugulantang ka na lang talaga kay April dahil bigla niyang hinablot sa akin ang cellphone ko at tumayo.

Para talaga sa kalandian. Anak ng pugita.

“Pahiram muna,” aniya. Maglalakad na sana siya paalis pero bigla ko ring hinablot pabalik ang cellphone ko sa kanya.

“Anong pahiram? Umayos ka nga d’yan,” nakasimangot kong sermon sa kanya. Nag-puppy eyes naman ito sa akin at sinubukan pang kunin ang phone ko sa kamay pero nagmatigas ako.

“Hindi bagay sa ’yo. Mukha kang ketchup.”

“Ketchup?”

“Pangit lasa ng ketchup. Edi pangit ka rin.”

“Yawa ka talaga. Masarap kaya ang ketchup! Pangit lang talaga panlasa mo! Kung ayaw mo talaga akong pahiramin, edi ikaw na lang ang mag-picture sa kanya!” saka niya ako biglang pinatayo.

“Go baby ko! Gusto ko mga limang shots,” ang huling wika nito sa akin bago bumalik sa pagkakaupo. Sinubukan ko namang bumalik din sa pagkakaupo pero ang bruha, pinatungan ng paa niya ang upuan ko. Napabuntong-hininga na lang tuloy ako at inis na lumabas ng fast food.

Ang kulit talaga! Hindi mo aakalaing mas matanda pa sa akin iyan dahil sa kakulitan.

Pumunta ako sa tapat ng restaurant na pinagkakainan no’ng lalaking sinasabihan ni April na gwapo. Thankfully, nasa tapat lang naman ng glass wall yung lalaki kaya tumapat ako roon pero medyo malayo upang hindi nito mapansin. Binuksan ko na ang camera ng phone ko at hinanda na ang pagkuha ng mga pictures. Ang alam ko pa naman, bawal ang nangpi-picture ng tao hanggat walang pahintulot sa kanila.

Nang maayos ko na ang camera ko ay muli akong tumingin sa lalaki. Five pictures lang naman, ’di ba? Okay, fine.

Umayos ako ng tayo pagkatapos magpindot ng limang beses sa camera at tiningnan kung maayos ba result noong picture. Napangiti pa ako nang masama ko sa screen yung kasama no’ng lalaki na babae. May jowa na pala.

Ini-scroll ko pa ang photos ko para makita ang ibang pictures ngunit nagtaka ako nang mapansing nakatingin sila sa camera…

…wait, nakatingin?

T-in-ap ko ang cancel ng photos at ibinalik iyon sa camera ko. Muli kong ibinaling ang tingin sa kanila at nakita silang nakatingin ngayon sa akin.

…huh?

Wala sa sariling napindot ko ulit ang pang-take ng shot sa camera ko at biglang may umilaw na flash.

Yung… flash. N-nakabukas ang flash.

WHAT THE FUDGE?!

Tila nanigas naman ako sa kinatatayuan habang nakikipag titigan sa kanilang magjowa. Sa sobrang paninigas ko ay napa-360° ako ng ikot para lang makita si April na ngayon ay tumutulo ang ice cream sa bibig habang nakatulala sa pwesto ko.

Unti-unti kong binalik ang tingin sa kanila at ngumiti.

“E…heh…he…hehehe…”

Parang tuod akong umalis sa harapan nila at tulalang naglakad pabalik sa table namin ni April.

“Aver-”

“CR lang ako.” Hindi ko na hinintay pa ang sasabihin ni April at nagmamadaling pumasok ng CR sa loob lang ng fast food.

Binuksan ko ang gripo ng tubig at naghilamos ng mukha bago tulalang tumingin sa reflection ng salamin.

Kaya pa ba today, Avery?

Akala ko ba, makakapag-relax ako ngayon sa mall? Pero bakit parang mas lumala lang ang pago-overthink ko rito?

Habang nasa kalagitnaan ng pagmumuni ay biglang tumunog ang notification ng phone ko. Wala sa sariling binuksan ko ang screen ng phone ko at napakurap nang makita ko ang isang message unread galing kay Andrei.

Andrei:

huy! san ka?

Andrei:

di ko makausap ng maayos itong kasama mo.

Agad naman akong napa-reply sa kanyang text at nag-ayos ng sarili.

Avery:

CR lang. Wait lalabas na me.

Paglabas ng banyo ay agad akong naglakad patungo sa upuan namin. Hindi naman kalayuan sa pwesto namin ang CR ng fast food kaya agad ko ring nakita ang dalawa na ngayon ay nakaupo na sa table. I was about to go to our table but then, something just suddenly caught my attention… no.

Someone has caught my attention.

Is that…?

Bahagya akong natigilan nang makita siyang naglalakad sa labas ng kainan. With his chiseled jawline and messy hair that always seemed perfectly tousled, his dark and intense eyes scanned the surroundings with a calm demeanor.

He looked so… effortlessly handsome.

Habang sa tabi niya ay ang isang babae na nakahawak sa braso niya. She was also strikingly gorgeous, with long, wavy hair that cascaded down her back.

Maputi ang balat, parang porselana, at litaw na litaw ang kanyang mga mata sa matingkad na kulay asul. She had a slender figure, dressed in a fashionable outfit that accentuated her curves. Hindi ko alam kung bakit pero parang bigla akong… na-insecure.

Nakangiti siya habang kausap ang babae, at parang natutunaw ang mundo sa bawat ngiti niya.

The way she looked at him… with admiration and affection… somehow made my heart sink further. Parang sinasaksak ako sa dibdib habang pinagmamasdan ko silang dalawa na magkasamang naglalakad. They looked so perfect as if they belonged to another world.

It was Travis… walking alongside a girl.

Chapter 04 : Car

Warning: explicit language and mature scene.

. . .

04 : Car

Piper Avery Chavez

“Natulala ka na d’yan,” napaayos ako ng tayo at napakurap kay Andrei nang magsalita ito. Mabilis ko siyang inilingan at umupo sa tabi ni April. I looked at her for a second and she smiled at me awkwardly.

She mouthed ‘sorry’ after seeing what happened, so I just nodded at hindi na siya pinansin. Akala siguro niya ay tuliro ako ngayon dahil sa nangyari kanina. But it’s not because of that.

Kaya ako nawala sa pokus ay dahil… nakita ko siya.

Nang dumating ang aming order ay kumain na kami at inilihis na lamang ang usapan. Nawala rin naman kalaunan ang bigat ng pakiramdam ko. Yun nga lang, medyo nawalan na ako ng gana kumain.

After eating, gumala pa kami sa loob ng mall. Nag-arcade, bumili ng mga pagkain, at nagtingin-tingin na rin ng mga damit sa bawat botique na nadadaanan namin.

Muntikan pa ngang mabagot sa amin si Andrei dahil sa sobrang tagal naming mag-window shopping ni April. Mabuti na lang at nakapagtimpi dahil binilhan namin saglit ng shake sa nadaanan naming stall.

“Sige, ingat.” Kumaway ako kay April nang mauna na itong pumasok sa loob ng tricycle. Alas-sais na ng gabi nang magpasya kaming magsi-uwian. Although hindi pa ako uuwi dahil may nalimutan akong bilhin na materials para sa isang project namin.

“Ingat din kayo! Babush!” ani April at umandar na ang sinasakyan niyang tricycle.

Nang makaalis ay dumako naman ang tingin ko kay Andrei na ngayon ay pinapanood din ang tricycle ni April.

“Hindi ka pa uuwi?” tanong ko nang mapansing wala siyang balak kumilos. Lumingon naman siya sa akin at umiling.

“Ihahatid na kita.”

“H’wag na, Andrei. Gabi na at may pamasahe naman ako. At isa pa, baka hinahanap ka na rin ni tita sa inyo,” pagtanggi ko sa alok niya pero ngumiti lamang siya.

“Exactly kung bakit hindi kita iiwan, gabi na.”

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong nakaramdam ng kakaiba sa sinabi ni Andrei. Hindi naman nagtagal iyon dahil mabilis kong iwinaglit ang sinabi niya sa ang aking isip, pero hindi ko naman napigilan ang pamumula ng aking pisngi. Umiwas na lamang ako ng tingin sa kanya.

“Samahan na kit—”

“H-huwag na…” nauutal kong saad. He stared at me for a while before finally sighing in defeat.

“Sige… mag-text ka sa akin ’pag nakauwi ka na, Avery.” Tuluyan nitong pagsuko. Napangiti naman ako sa kanya at tumango. Pinanood ko siyang kumuha rin ng masasakyan bago kumaway.

“Ingat.”

---

“69 pesos po, miss,” sabi sa akin no’ng cashier.

Ico-correct ko pa sana si ate sa sinabi niya pero pinabayaan ko na lang dahil sanay naman na ako. Nilahad ko ang bayad at kinuha pagkatapos ang mga pinamili ko. Lumabas na ako ng bookstore at naglakad papuntang parking lot ng mall. May sakayan din kasi roon at mas makakatipid ako ng pamasahe kung doon ako sasakay ng jeep.

Pagkalabas ay agad akong sinalubong ng init na dala ng mga sasakyan. Nagpatuloy lamang ako sa paglalakad at dumiretso patungo sa labasan ng parking.

Hindi kalaunan, habang naglalakad ay nakita ko na ang labasan ng parking mula sa pwesto ko. I was about to walk towards it when suddenly, my eyes caught somebody.

Bahagya akong napahinto sa paglalakad nang makita ang dalawang pigura ng taong tila ba nag-aaway.

Are they…

Sakto namang dumapo ang tingin no’ng lalaki sa aking direksyon, at sa kasamaang palad ay huli na nang maibawi ko ang tingin ko dahil awtomatikong nagtama ang aming mga mata. Dagli akong napaiwas ng tingin at nagmamadaling naglakad palabas. Hanggang ngayon? Nandito pa rin sila?

I was about to leave the scene when I saw him started to walk towards me in my peripheral vision. Nanlaki naman ang mga mata ko at unti-unting tinamaan ng kaba at takot.

Bago pa man ako tuluyang makalabas, naramdaman ko na lang ang mabigat at magaspang niyang palad sa kaliwang braso ko. Napahinto ako sa paglalakad.

Dahan-dahan ko siyang nilingon at naguguluhang tiningnan ito sa mga mata.

“T-Travis…”

I was waiting for him to say something. To tell me what exactly is happening and why he’s grabbing me… and touching me after such a long time. Muling nagtama ang aming mga mata at napasinghap nang makita ang paraan ng pagtitig niya sa akin, animo’y tumatagos ang pagtingin nito hanggang sa kaluluwa ko.

We stared at each other for a second, tila nagtitimbangan ng mga tingin. I tried to look for some answers in him, subalit imbis na magsalita ay nagulantang na lamang ako nang higitin niya ako sa bewang at inakbayan.

“Hey! I’m not yet done talking to you—” Bahagyang nalipat ang aking tingin sa babae na natigilan sa pagsasalita at ngayon ay napalingon din sa akin. Siya iyong babaeng kasama ni Travis.

Saglit niya akong pinagmasdan mula ulo hanggang paa bago tinaasan ng kilay.

“Who are you?” mataray niyang tugon. Hindi ko naman maiwasang matakot sa kanya at mabilis na hinawi ang kamay ni Travis sa balikat ko. Pero kahit anong pilit kong tanggalin iyon ay mas binibigatan lang ni Travis ang pag-akbay sa akin.

“A-ano b—”

“He’s my boyfriend,” he casually said like it was a matter of fact. Awtomatikong nagpantig naman ang mga tenga ko at nanlaki ang mata sa sinabi niya.

A-ANONG SINABI NIYA?!

Paulit-ulit na nag-replay sa isipan ko ang sinabi niya at nang tuluyang matauhan ay nanlalaki ang mga matang tiningnan ko siya. He looked back at me and smirked.

“You’re late, baby. I’ve been texting you for so long.”

Huh…? Anong nangyayari?

A-anong pinagsasabi niya?

Nababaliw na ba siya?

Napagitla naman ako sa gulat nang maramdaman ko ang mahina niyang pagpisil sa braso ko kaya naman napalingon ako sa babae.

“A-ano…” pabulong kong sambit. Pagtingin ko sa babae ay halos patayin na niya ako sa kanyang mga tingin.

“You can’t be serious.” Umiling ng todo ang babae na wari’y hindi makapaniwala sa mga nangyayari.

“Yes, I am.”

“B-bitawan mo ako,” sinubukan kong kumawala sa akbay ni Travis pero mas hinigpitan lang nito ang pag-akbay sa akin at ngumiti.

“I don’t know him, baby. I promise. Don’t be jealous anymore, please?” He closed the remaining gap between us and cupped my cheeks with both hands. Muling nagtama ang aming mga mata, at ngumuso siya na para bang may nagawang masama sa nanay niya. Saglit akong natigilan at napakurap sa nakita.

A-anong nangyayari…?

Dahil sa sobrang lapit namin sa isa’t isa ay hindi ko maiwasang pagmasdan ang itsura niya. Kung pagbabasehan lang naman ang itsura ni Travis noon kumpara sa ngayon, masasabi kong mas nag-mature na ang kanyang pigura. His features are more refined now. Maski ang katawan niya—mas tumangkad at mas lumaki. Magulo ang estilo ng kanyang buhok na para bang kakagaling lang sa pagtulog, at gusot-gusot ang suot niyang polo, pero hindi iyon naging hadlang sa kagwapuhan niya.

Kung pogi na si Travis noon pa lang, mas lalo pa siyang gumwapo ngayon. How could someone be blessed with a huge face card? Para namang may favoritism si Lord at sobra-sobrang biyaya ang binuhos sa lalaking ’to. Nakakatampo.

Kung hindi lang nagkaroon ng lamat ang nakaraan naming dalawa, baka…

Baka sakaling mas

lumalim

pa ang

nararamdaman

ko sa—

“I’m sorry, I love you.”

Narinig ko na lang na saad niya, na muli namang nagpabalik sa ulirat ko. A-ano…?

Sobrang bilis ng pangyayari. Bago pa man ako makaangal sa kanya ay mabilis niya akong niyakap at… at… walang ano-anong hinalikan ako.

Nangatog ang tuhod ko at nanghihinang napakapit sa manggas ng kanyang polo. I could hear some whispers around us, pero hindi ko na maintindihan ng maayos dahil sa lalim ng mga halik ni Travis.

“It can’t be! I know you’re not a fag! You just literally took my virginity in the car awhile ago!” naghi-hysterical na sigaw ng babae, at doon ako tuluyang napatigil.

T-teka… tama ba ang narinig ko? Anong ginawa raw niya?

V-virg… virginity?

Did they just… jugjug in the car?!?

Parang biglang kumulo ang sikmura ko sa naisip—may ibang humawak sa kanya na kakalabas lang ng init sa katawan.

Anak ng pugita.

Mas mabilis pa sa cheetah akong napadilat at walang pagdadalawang isip na sinubukang kumawala sa mga halik ni Travis. Nagpumiglas ako, pero dahil mas malaki siya sa akin ay hindi ako nagtagumpay. Dumilat din siya at sandaling natigilan ulit ako nang muling magtagpo ang aming mga mata. He tilted his head and tried to deepen the kiss, then glanced at the girl now walking away from us in shame.

Muli akong napapapikit sa gulat.

Mas humigpit ang kapit ko sa manggas ni Travis habang pakiramdam ko’y dumaloy ang lahat ng dugo ko pataas sa mukha ko. Halos mawalan pa ako ng balanse nang gumalaw ang kanyang labi—at dahil doon, wala sa sarili akong napaungol.

Napatigil si Travis nang marinig iyon. Samantalang tila nabuhusan naman ako ng malamig na tubig sa pagkagulat at napadilat. I looked at his gaze, and he was already staring back at me.

Matagal kaming nagkatitigan hanggang sa bigla na lamang akong matauhan. Gamit ang lahat ng lakas ko, buong pwersa ko siyang itinulak palayo sa akin. Dahil hindi naman inaasahan ni Travis ang biglaan kong pag-atras ay nagtagumpay akong mapaghiwalay kami at kumawala mula sa kanyang mga halik.

Nanginginig akong napahawak sa mga labi ko at saka lang napansin ang pamamaga ng mga iyon dahil kay Travis. Tulala akong napatingin sa kawalan.

ANAK NG PUGITA. DID WE JUST… KISS?!

KINUHA NIYA ANG FIRST KISS KO! HINDI NA… V-VIRGIN ANG BIBIG KO!

Napakagat-labi ako sa nabuong ideya at nanginginig na lumingon sa kinatatayuan kanina ng babae, pero nabigo akong makita siya. Hindi pa man ako tuluyang nakaka-recover ay napasinghap na naman ako nang bigla akong hilahin ni Travis at mabilis akong dinala patungo sa kanyang mamahaling sasakyan. Aamba pa sana ako nang tangkaing ipasok niya ako roon, subalit bago pa ako makapalag ay naipasok na niya ako sa loob at agad na isinara ang pinto.

I tried to open the front door of his car, but  the moment I realized it was child-locked, a surge of fear shot through me.

There’s no way I’m going with him!

Bumukas ang kabilang pinto ng kotse at pumasok doon si Travis. Sinimulan niyang paandarin ang makina ng kanyang kotse at dali-daling nagmaneho palabas ng mall.

“H-huy… i-ibaba mo na ako…” nauutal kong pakiusap sa kanya. Saglit naman siyang bumaling sa akin kaya napaiwas ako ng tingin. Muling bumalik ang tingin niya sa harapan at nagsalita.

“I’m driving you home,” he declared.

Hindi naman ako nakatugon sa kanya at nanatiling tahimik na lamang. Gusto kong pakiusapan siya na ibaba ako pero tila nawala ng parang bula ang lahat ng enerhiya ko para magsalita.

Tulala akong napatingin sa harapan ng kotse ni Travis. Pwedeng ipaalala sa akin kung anong nangyari kanina?

Buong biyahe ay tahimik lang kaming dalawa at walang imikan sa isa’t isa. After having a thought for a moment, napag-isipan kong… sumabay na lang talaga sa kanya. Siguro nga ay mas mabuti na rin ito dahil gabi na. At isa pa, may malaking atraso sa aking ang isang ’to.

Habang nasa kalagitnaan ng biyahe, palihim akong sumulyap sa pwesto ni Travis. He looked so focused on driving me home that he didn’t even notice my gaze—at least, I think he didn’t.

Bagama’t ayos na rin naman sa akin na ihatid niya ako pauwi, hindi ko pa rin maiwasang makaramdam ng kaunting pagkailang. Dahil sa totoo lang… hindi pa rin talaga ako makapaniwala sa lahat ng mga nangyari. Especially to the fact that… I am with him. Tonight. In his own car, as if nothing ever changed. Para bang bumalik kami sa dati, kahit hindi naman na kami kasing lapit noon. Kaya siguro ganito ang nararamdaman ko.

One moment, he was gone… and now he’s here beside me like nothing ever happened.

Napabuntong-hininga na lang ako at kinuha ang cellphone mula sa bulsa upang maglaro ng Candy Crush.

Is he… really back?

O baka naman ginagawa lang niya ito out of guilt—dahil sa halik na iyon?

Hindi ko tuloy maiwasang malito at makaramdam ng lungkot sa naisip. Why did he do that thing earlier? Kahit wala siyang sabihin, alam ko namang hinalikan niya lang ako para makaiwas sa gulo… sa babae. Pero… I thought he was… homophobic?

Nataranta pa ako saglit nang mapagtantong naka-maximum volume pala ang phone ko, kaya umalingawngaw sa loob ng sasakyan ang sound effects ng laro. Mabilis ko naman iyong hininaan habang napakagat-labi sa hiya.

Mabuti na lang at gabi na dahil kung umaga ngayon, siguradong halata na ang pamumula ng mukha ko. Pasimple akong sumilip sa rearview mirror para makita ang reaksyon ni Travis, at doon ay nasilayan ko ang bahagyang pag-angat ng gilid ng labi niya. I was stunned.

It’s been a long time since I’ve seen his… real smile. Yung ngiti na walang halong ngisi. Yung ngiti na hindi mukhang peke.

Sa hindi malamang dahilan, hindi ko maiwasang malungkot. It’s just that…

Paano kaya kung hindi na lang ako

umamin

dati sa kanya? Palagi ko pa kayang… makikita ang mga ngiti sa labi niya?

“We’re here,” he said.

Napatingin naman ako sa bintana at nakitang nasa tapat na nga kami ng bahay ko. Sa sobrang lalim na naman ng pag-iisip ko, hindi ko namalayang naihatid na pala niya ako sa bahay.

Sandaling nagkaroon ng katahimikan sa aming dalawa. Pinaglauran ko ang mga daliri ko sa baba dahil sa kaba.

Hindi naman sa sinasabi kong ayaw ko pang umuwi… may parte lang kasi sa akin na gustong magpasalamat muna sa paghatid niya pero hindi ko naman iyon masabi dahil nahihiya akong magsalita.

Kaya naman in the end… I failed to thank him.

Napayuko na lamang ako at nahihiyang binuksan ang pinto sa gilid. Pagkalabas ay isinara ko ang pinto at nagmamadaling tumalikod. Hindi ko alam kung bakit pero ang bigat ngayon ng loob ko.

P

akiramdam ko kasi… ito na ang huling

magkakausap

kami.

Technically, I should be happy that I got another chance to talk to Travis again… to be with him again. But surprisingly, I feel more sad about it. Partly sad… or disappointed… I don’t know.

Hindi ko… alam. Bakit ba ako nagiging emosyonal?

Napakuyom ako ng kamao at yumuko. Ang sakit lang kasi sa pakiramdam na hindi na kami magkakausap pa. At pakiramdam ko, I wasted the opportunity to talk to him one last time.

Maybe a chance… if ever… to ask him… what really happened five years ago.

Napabuntong-hininga na lamang ako at umiling.

Well… kahit naman hindi kami nakapag-uusap ng maayos kanina, what matter the most is that nakapag-usap ulit kami, ’di ba?

“Avery…”

Bahagya akong natigilan sa kinatatayuan nang marinig itong tumikhim.

“Sorry for involving you… and the kiss.” Before I could say another word, his car already left the scene.

Chapter 05 : Departure

05 : Departure

Piper Avery Chavez

“Nak, gumising ka na riyan at baka ma-late ka pa!”

“Hmm…”

Dahan-dahan akong umupo mula sa pagkakahiga at nag inat ng katawan. Antok akong tumingin sa right side ng kama at doon nakita si mama na umiiling-iling pa.

“Ikaw talaga! Kung hindi pa ako magising sa lamig, baka hindi ka na makaabot sa field trip mo.” Hinimas-himas pa niya ang kanyang sentido habang nanenermon. Ngumiti na lang ako ng matamis sa kanya at tinatamad na tumayo.

Ang totoo kasi niyan ay hindi talaga ako nakatulog ng maayos kagabi. Maaga naman akong nakauwi dahil nga sinundo ako ni Travis. Pero siya rin naman ang tanging dahilan kung bakit magdamag akong gising hanggang madaling araw. Buong gabi ko kasing in-overthink kung anong nangyari sa amin kahapon. Ang biglaang pag-uusap namin, ang pagnakaw niya ng halik, pati na ang paghatid niya sa akin pauwi.

In a short amount of time, a lot of things have already happened.

“Good morning, ma.” Yumakap ako kay mama paglapit ko sa kanya. Tumango naman siya bago kumalas sa yakap ko.

“Maligo ka na. Isang oras na lang at aalis na iyong bus niyo,” huling paalala niya bago lumabas ng kwarto. Sumunod naman ako sa kanya at tinungo ang banyo.

---

“Mama, alis na po ako!” sigaw ko pagkababa ng sala.

“Teka lang… dalhin mo itong almusal mo.” Lumapit si mama sa akin habang dala-dala ang kanyang tinapay na may palaman at sinuksok sa loob ng bitbit kong bag.

Aangal pa sana ako dahil balak kong bumili na lang pagkain sa isang fast food pero sa huli ay hinayaan ko na lamang para hindi madismaya si mama. Kakainin ko na lang siguro iyon sa biyahe namin.

Bago pa ako tuluyang makalabas ng bahay ay narinig ko pang magsalita si mama.

“Hindi na ba talaga kita sasamahan? Apat na araw kayo roon, baka mapano ka—” hindi ko na si mama pinatapos magsalita at ngumuso.

“Mama naman, ang tanda ko na. 17 na po ako at isa pa, isang araw lang naman ang nadagdag sa field trip namin.”

“Alam ko naman iyon. Ang akin lang, kinakabahan ako dahil elementary ka po noong huli kang sumama sa field trip. S’yempre, baka maligaw ka ro’n dahil hindi ka pa naman mahilig gumala—”

“Ma, wala kang dapat ipag-alala dahil kasama namin ang buong faculty ng campus.” pagtigil ko sa kapraningan ni mama.

“Ang importante, nasasamahan kita,” nakapamewang niyang saad. Natawa naman ako sa inakto niya at umiling.

“Kasama ko po si Andrei. Hindi naman po ako iiwan no’n,” Bumusangot ang mukha niya sa sinabi ko.

“Bahala ka nga! Siguraduhin mo lang na kumpleto pa ’yang katawan mo pag-uwi!” giit niya at humalukipkip. Napangiti na lamang ako kay mama at tumango. Sobrang kulit!

“Opo, promise. Aalis na ako ma at baka maiwan pa ako. I-lock niyo po lagi ang gate at gisingin niyo na rin si kuya, paglinisin niyo iyon ng bahay.” Kumaway ako kay mama at lumabas ng bahay.

---

“Piper!” lumingon ako sa pinanggalingan ng pamilyar na boses at nakita ang isang taong papalapit sa pwesto ko.

“Andrei.”

“I thought you won’t make it. Nagpuyat ka na naman ba kagabi?” ang pamungad nito sa akin. Hindi naman ako nakasagot sa tanong niya at nahihiyang umiwas ng tingin. He chuckled.

“Hindi nakatulog dahil excited?” asar niya pa. Umismid ako. Hindi nakatulog dahil sa isang

kumag

kamo.

Nagtungo muna kami sa isang malapit na fast food dahil wala pa raw siyang umagahan. May sampung minuto pa naman bago umalis ang school bus namin kaya nagpasya kaming tumambay muna sa loob ng fast food.

Sinabihan ko si Andrei na pinagbaon ako ni mama ng pagkain at naghanap na ng mauupuan. Alam ko naman kasing hindi siya titigil na ayain akong ilibre kaya iniwan ko na agad siya.

Nang makahanap ay umupo ako sa upuan at saglit na inikot ang tingin sa paligid. Karamihan sa mga taong nandito ngayon ay mga estudyante rin ng school. Hindi naman na nakakagulat dahil malapit lang itong kainan sa campus.

Muli kong inilibot ang tingin sa paligid at halos mapatalon ako sa kinauupuan nang mahagip ng mata ko ang pamilyar na pigura ng isang tao.

Mula sa aking pwesto, nakita ko itong prenteng nakaupo habang pinaggigitnaan ng mga barkada niya. Nakasuot siya ng headphones at may nilalaro na kung ano sa kanyang phone. He looked so occupied at the moment, at hindi ko alam kung bakit pero biglang gumalaw ang kamay ko at inangat ang bag ko sa mesa—ang bag na kanina lang ay nakalapag sa upuang katabi ko. Tila gumana mag-isa ang katawan ko at dali-daling itinago ang mukha sa likod ng bag.

Anak ng pugita. Bakit siya nandito?! Akala ko ba hindi siya sumasama sa ganitong klase ng event?

Hindi ko maiwasang kumunot ang noo at mainis. Kung kailan napagdesisyunan kong sumama ngayon sa field trip, saka pa siya nagpakita!

Tahimik ko siyang pinagmasdan at inobserbahan ang bawat kilos niya. Hindi ko maintindihan kung bakit pero bigla akong napatingin sa mapupula niyang labi at napalunok. Bigla tuloy pumasok sa isip ko ang nangyari kagabi.

Iyong labi niya… a-ang

humalik

sa akin…

Mabilis kong ipinilig ang ulo ko at napatungo na lamang sa lamesa. Dagli kong pinakalma ang sarili upang hindi ako magwala sa harap ng maraming tao. Ano bang pumasok sa kokote ko at bigla kong inaalala ang ginawa niya kagabi? Erase, erase, erase!

Nang kumalma ay umayos na ulit ako ng upo tinanggal ang bag sa harapan. Bakit nga ba parang ako pa ang nahihiya sa aming dalawa? Dapat siya ang mahiya, hindi ako!

How could he stole my first kiss? Akala ko ba,

nandidiri

siya sa tulad kong bading?

“Piper!” mabilis naman akong napalingon kay Andrei nang marinig itong tawagin ang pangalan ko.

“W-what?”

“Ayos ka lang?” tanong niya bago umupo sa kabilang side ng lamesa.

Natigilan naman ako sa tanong nito at nahihiyang umiwas ng tingin. “S-sorry… napasama lang ang ihip ng hangin ko kanina.”

“Okay… anyway, kumusta na pala si tita, Piper?” pagbabago nito ng usapan.

Pinandilatan ko naman siya ng mata at tumikhim. “Hindi ka ba titigil sa pagtawag sa ’kin ng first name ko?”

Humagikhik naman si Andrei. “Why not? Ang cute mo kayang tawagin sa first name mo. It sounds like a cute girl’s name. Tapos ako ang magiging hot and handsome baby boy mo haha,” maangas pa niyang sabi at parang baliw na nag-flex bigla ng biceps sa magkabilang braso. Pinanlakihan ko naman siya ng mata at namumulang napailing na lang sa kalokohan ni Andrei bago dumampot ng french fries na binili niya.

“Ano ka, grade 2? Doon ka kay April, gusto mo palang maging baby boy e,” asar ko sa kanya.

“But seriously, bakit ayaw mong tawagin ka na Piper?” puno ng kuryosidad niyang tanong. Sandaling natahimik naman ako.

Iba kasi ang

naaalala

kong tao kapag

tinatawag

akong Piper.

And speaking of him, pasimple kong sinilip ulit ang pwesto niya at nakitang wala pa ring pinagpago sa pwesto niya. Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga nang maalala na naman ang nangyari kagabi.

Iyong halik kasi… it was really a big deal for me. Noong bata pa lang ako, nangako na ako sa sarili kong ibibigay ko lang ang first kiss ko sa taong mamahalin ko panghabambuhay.

Well technically… minahal ko naman talaga siya. Travis was… my first love.

But that was when I was a kid. Dahil ngayong mas matanda na kami, I realized that he isn’t the one for me.

And he will… never be.

Hinintay ko na lamang si Andrei na matapos kainin ang order niya at sumabay na sa pagkain. Ako na rin pagkatapos ang nagtapon ng laman sa tray at hinila na si Andrei papunta ng bus. As much as possible, ayokong malapit ngayon kay Travis for the entire trip.

I don’t want to overthink anymore. I’m here to enjoy our field trip.

Pagpasok sa loob ay naghanap agad kami ng mauupuan since wala namang seating plan na binigay. Gusto ko sanang umupo sa bandang unahan pero dahil kumain muna kami sa labas kanina ay napuno agad ang front seat. We have no other choice but to sit at the back.

As much as possible din sana, hindi kami uupo sa hulihan dahil may motion sickness ako. Pero mukhang hindi na yata matutupad ang plano ko.

We both sat on the second-to-the-last row chair and fixed pur things. Since we’re already at the back seats, Andrei suggested if we could just sit there pero naalala kong sinabi ni mama na ang dulong part ng bus ang pinaka nakakahilong pwesto sa loob. Wala nang nagawa tuloy si Andrei at napabuntong-hininga na lang.

“Bakit kasi may motion sickness ka pa…” mahinang bulong niya pero narinig pa rin ng pandinig ko.

“Ginusto ko ba?” taas-kilay kong tanong. Marahan naman itong umiling at nag-puppy eyes na lamang sa kanyang pwesto. I contained my laughter because of his cuteness and looked at the window.

“Hoy! Tabi kami ni baby boy!” sabay kaming napatingala ni Andrei nang biglang may nagsalita sa kanyang gilid. Kasalukuyang nakatayo doon si April at nakataas ang isang kilay kay Andrei.

“Eat your ass. Find another seat. Ako ang nauna dito e,” bagot na sagot ni Andrei sa kanya. Inirapan tuloy siya ni April.

“Anong eat your ass? E kung sapakin kaya kita? Tabi! Ang dami mo pang satsat d’yan!” naiinis na niyang sambit at pilit na hinihila patayo si Andrei, pero imbis na tumayo ay mas lalong hindi ito nagpatalo at nagmatigas pa sa kanyang pwesto.

“Isa. Hindi ka aalis?” unti-unti nang nauubusan ng pasensya si April.

“Hindi talaga! And why are you so mad? Meron ka ba ngayon? Noong isang araw, si Avery ang galit tapos ngayon, ikaw naman. Seriously, what’s wrong with you two?”

“Andrei… paupuin mo nalang muna si April dito. Baka mamaya, tuluyan nang sumabog ’yan,” paumanhin ko.

“But Avery, I want to… sit with…” ngumuso pa ito sa akin kaya napangiti na lang ako. Bakit ba lately nagiging cute ito sa paningin ko?

“Dali na… edi pagbalik na lang natin, ikaw naman ang katabi ko.”

Saglit namang napaisip si Andrei at tumingin sa akin ng matagal bago sumuko kalaunan.

“Fine.” Tumayo na ito sa tabi ko at lumipat sa likurang pwesto.

“Tingnan mo, lilipat din pala ng pwesto. Ang dami pang arte,” mataray na giit ni April habang paupo.

“Nobody cares. I’m sitting with him once we go home,” pinal niyang sabi.

“Edi ikaw! Four days pa naman e.”

“Oh, tapos?”

At hindi na sila natapos sa bangayan. Ang sarap talaga nilang pag-untugin sa ulo.

Sinuot ko na lamang ang earphones ko at nagpatugtog habang hindi pa nagsisimulang umandar ng sasakyan. While listening to the music, my eyes started to roam around the bus until suddenly, I stopped.

Bigla akong naestatwa sa aking pwesto habang pinapanood itong maglakad sa gitna ng sasakyan. Sa hindi malamang dahilan, biglang tumibok ng mabilis ang aking puso. When he was about to look at my direction, I removed my gaze at him and blinked.

Ano ba itong

nararamdaman

ko?

Pumikit na lamang ako at sinubukang libangin ang sarili. Even though I’m playing some music in my earphones, I could still hear the sounds of his footsteps, slowly walking closer to me. Hindi ko alam kung mahina lang ba talaga ang tunog sa phone ko o masyado lang akong naaapektuhan sa presensya niya kaya naririnig ko ang mga yapak nito.

Nang tumigil ito sa paglalakad ay dahan-dahan akong nag-angat ng tingin. And there I saw him, standing just a few meters away from me.

“Move.” Nagtaasan ang mga balahibo ko dahil sa lalim ng kanyang boses.

“Why would I?” I heard Andrei talking back to him.

“I’m not asking. Move.” He looked at him piercingly.

“And what if I don’t?” mapaghamong wika ni Andrei.

“Then you’re an idiot.”

Sasagot pa sana si Andrei pero nagulat na lang kami nang bigla siyang hinila ni Travis patayo at agad na umupo sa pinakadulong pwesto ng bus—sa bandang likuran ko.

“Aba’t—!” Nag-aambang kukuwelyuhan na sana ni Andrei si Travis, subalit natigilan ito nang mapadako ang tingin niya sa akin at nakita ang kinakabahan kong reaksyon. Napakuyom siya ng kamao, at kalaunan ay piniling hindi na lamang sumugod. Tila nakahinga naman ako nang maluwag.

I wasn’t just scared for Andrei. I was scared for both of them. Baka kung anong mangyari kapag nagkataong mag-away sila.

Naiinis na umupo si Andrei sa tabi ng binata habang hindi pa rin tinatanggal ang matalim niyang tingin. I sighed.

Bakit ba kasi siya nandito? Bakit naisipan niyang sumama ngayong field trip? As far as I’ve heard from other students, never daw itong sumasama sa mga school trips. Why now? And what’s his deal? Anong pumasok bigla sa utak niya at pumwesto pa sa mismong likuran ko?

Ano na namang trip niya?

Chapter 06 : Pool

06 :

Pool

Piper Avery Chavez

Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata bago ch-in-eck ang bintana kung nasaan kami. When I realized the bus stopped by, I roamed my gaze around and saw no one. Umalis ang lahat.

Muli akong sumilip sa bintana at tumikhim. Napagtanto kong nakaparke kami sa isang gasolinahan. May nakikita akong ilang mga estudyante na pakalat-kalat at may mga dalang take-out na pagkain. Siguro ay nagkainan muna ang lahat. Hindi manlang ako ginising ng mga kasama ko.

Sinubukan ko na lamang umayos ng upo pero bago pa man ako magtagumpay ay mabilis akong napabalik sa pagkakasandal nang makaramdam ng matinding hilo.

Tch. Motion sickness…

Kahit na sobrang nahihilo ay pinilit kong buksan ang zipper ng bag ko at naghanap ng plastic. Ilang beses ko pang hinalungkat ang loob nito hanggang sa nabanas na lang nang walang mahagilap na plastic kahit isa.

Sa lahat ng bagay na pwede kong makalimutan dalhin, yung plastic bag pa!

Napaungot na lamang ako sa inis at mariing inuntog ng mahina ang aking ulo sa bintana. Pumilig ako ng maraming beses, nagbabaka sakaling mawala kahit sandali ang hilo ko sa ulo pero wrong move lang pala.

Bakit ko nga ba pinilig at inuntog ang ulo ko? Edi mas nahilo ako ngayon. Anak ng pugita.

Maybe because of this motion sickness that I can’t think properly anymore. Tulad ngayon, kahit alam ko nang mas nahihilo ako sa ginagawa ko, I still kept on doing it to myself.

I continued doing it for a couple more times, not until my head suddenly landed on a hot, rough surface. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat.

Is this…

Mas nagulat pa ako nang biglang may tumapat na isang kamay sa harapan ko at may hawak na candy.

“Eat it,” malalim nitong wika mula sa likod. Noong mag-sink in naman ang lahat sa isip ko ay saglit akong napatikom ng bibig at sandaling napatitig sa hawak niyang candy.

“A-ayoko… baka may lason.”

Gusto kong pagsasampalin ng malakas ang pisngi ko matapos sabihin iyon. Talaga naman, Avery? Lason?

“Tss. Just eat it.” Awtomatikong pumintig naman ang dalawang tenga ko nang mahimigan ang inis sa kanyang boses.

Wow, so siya pa talaga ang nainis?

“Ayoko nga sabi. Pakialam mo ba kung ayaw ko?” medyo tumaas ang tono ng boses ko.

He pulled his hand back annoyingly and hissed.

“Alam mo kasi, hindi lahat ng bagay ay sasang-ayon sa gusto mo. At ’wag mo ring iisipin na kahit nahihilo ako ngayon ay hindi kita kayang pagsalitaan dahil bagay lang iyon sa mga unggoy na tulad mo para hindi lumaki ang ulo m—ummp!” hindi ko na natapos ang litanya ko nang bigla na lamang niyang ipinasok sa loob ng bibig ko ang daliri niya. Nanlaki ang mata ko

A-anong…?!

“Mmmmp!” nahihirapan kong ungol at pilit na sinubukang tanggalin ang mga daliri ni Travis gamit ang kamay ko.

“Can’t you just eat it already?” mas lalo pa niyang pinasok sa loob ng bibig ko ang kanyang mga daliri at doon ay marahang ipinasak ang candy na hawak niya.

Nang magtagumpay ay tinanggal na niya ang kanyang mga daliri sa loob ng bibig ko. I almost gagged at what he did and tried to spit the candy he put inside my mouth, but he used his other hand immediately to cover my mouth fast.

“Don’t spit it or I’ll give you another one,” he warned.

Bahagyang natigilan naman ako dahil sa narinig at wala nang nagawa pa kundi ang unti-unting nguyain ang candy nitong lasang mint.

I just… know he’s not joking on what he just said.

Mabuti na lang at nasa likod ko ito nakaupo dahil kung hindi ay siguradong makikita nito ang nangangamatis kong mukha ngayon dahil sa labis na kahihiyan.

Muli kong naalala kung paano niya lantarang ipinasok yung candy sa bibig ko at kung paano ko… n-nadilaan ang mga daliri niya.

Anak ng pugita. N-nakakahiya!

Pero bakit naman kasi kailangan pang ipasok ang daliri niya?!

Napapikit na lamang ako sa hiya at binaon ang mukha sa hawak kong bag. Napaungol pa ako kanina… ayoko na talaga.

Muling namayani ang katahimikan sa loob ng bus. Ayoko pa sanang magsalita dahil sa nangyari pero makalipas lang ang ilang segundo ay bigla na naman niya akong pinakialaman at kinuha ang yakap-yakap kong bag. Nainis naman ako sa ginawa niya at akmang gagatol na sana nang mabilis nitong pinalitan iyon ng kanyang itim na bag.

“Use it. It’s more comfortable to rest your head compared to this,” pabulong nitong sambit.

Hindi naman ako nakatugon sa sinabi niya at bahagyang napatitig sa hawak ko ngayon. Bakit… ang bag niya pa?

Saglit ko pang pinagmasdan ang bag niya dahil sa kalituhan pero kalaunan ay dahan-dahang ipinatong ko na lamang ang ulo sa bag nito. I sighed in defeat and closed my eyes. Sa isang iglap, tila kisap-matang nawala ang lahat ng lakas ko dahil sa mga kaganapang nangyari.

He was just annoying earlier, then suddenly he’s caring as if we were close ?

Ano ba talagang gusto niya?

---

“Avery… huy!” unti-unti akong naalimpungatan nang mahinang yugyugin ako ni April.

“Avery,” pabulong niyang gising sa akin. Napainat naman ako saglit ng katawan at pagkatapos ay bumaling ng tingin sa kanya.

“Ano?”

“Pahingi nitong chips mo?” hingi niya ng pahintulot sa ’kin. Tumango na lang ako sa kanya at umayos ng upo.

“Nasa’n na tayo?” namamaos kong tanong.

“Malapit na raw tayo sabi no’ng guide. Might be around 30 minutes or so, nando’n na tayo.” Kumuha ito ng ilang pirasong chips sa hawak niyang lalagyan at ngumuya ng maingay. Muli akong pumikit at nagpahinga. Nakatulog na naman pala ako.

Saglit kong pinakiramdaman ang sarili ko kung may nararamdaman pa ba akong hilo at nang mapagtantong wala na ay sikreto akong napangiti.

Mukhang… gumana nga ang candy niya.

Hinugot ko sa bulsa ng pants ko ang aking phone at pasimpleng binuksan ang camera upang silipin nang palihim kung ano ang estado no’ng dalawang binata sa likuran. They’re both asleep.

Dumungay na lamang ako sa bintana at nagpatugtog ng mga kanta sa earphones.

“Gusto mo?” napalingon ako kay April nang alukin niya akong kumuha sa pagkain niya.

“Okay lang,” nginitian ko siya. Nagkibit-balikat naman ito at muling nagpatuloy sa pagkain.

I hummed the song I was listening to because of boredom. Pero hindi pa man nagtatagal ay muli na naman akong napatigil nang kuhanin ni April ang isang piece ng earphones ko.

“April—!”

“Night drive? Luh, hindi ko alam na buddy ka pala.” Di makapaniwalang saad niya. Natawa naman ako sa kanyang reaksyon at umiling.

“Aba, malay ko. Bakit ko naman sasabihin sayo e hindi ka naman nagtatanong,” hindi naman ito sumagot, bagkus ay nakinig na lamang sa liriko ng kanta.

---

“Finally!” malakas na sigaw ni April pagkababa pa lang ng bus. Nagtawanan naman ang iba naming mga kasama dahil sa kanya pero tila wala siyang pakialam doon at hindi sila pinansin. Napailing na lamang ako sa kanyang kakulitan at bumaba na ng bus.

Saktong pagbaba ko ay mabilis akong lumanghap agad ng sariwang hangin at huminga nang malalim. Pinagmasdan ko ang lugar kung saan magpapalipas kami ng araw ngayon. Isang resort.

Technically, hindi pa talaga ito ang final destination spot namin. Tomorrow, we’ll continue the ride papunta sa mismong site na gaganapan ng aming field trip. Malayo kasi iyong place na pupuntahan namin. No wonder they extended the days of the trip because of the distance.

Pagpasok sa resort, may ilang mga nag-check in muna, just as what the admin instructed us to do. Samantala iyong iba namang mga estudyante ay naglibot na agad sa loob ng resort. At kasama na ro’n sina Andrei at April.

I told them I wanted to rest first dahil medyo hindi pa nakaka-recover ang katawan ko sa hilo at naintindihan naman agad nila ang sitwasyon ko. They told me to just text if I needed something before finally leaving me behind.

Pumasok na ako sa hotel at nag-check in doon sa lobby. Maya-maya ay itinuro sa akin noong staff na nagbabantay ang mga rooms na maaaring i-occupy at pinapili ako ng nais kong maging room number.

After picking a room number, dali-dali ko iyong pinuntahan at pumasok ng elevator. Pinindot ko ang pinakadulong floor ng hotel. Mabuti na lang at karamihan sa amin ay mga gumala muna. Nakapili agad ako ng room ko.

Pagtapak sa top floor ay mabilis kong tinungo ang magiging silid ko. Pagpasok ay agad kong sinara ang pinto at sumampa sa taas ng isang kama. I noticed there are two beds inside the room. Siguro ay dalawang tao ang magsasama sa isang kwarto.

Tatabi nalang siguro ako kay Andrei…

Magpapahinga na sana ako nang bigla kong maalala na hindi pa ako nagtatanghalian. I looked at the time in the wall clock and it’s already 5:00 PM. Nalipasan na pala ako ng gutom!

Umayos ako ng pagkakaupo sa kama at kinapa ang wallet sa aking bulsa. Subalit nang walang makapa ay kinuha ko ang bag ko sa tabi at… wait.

Hindi ko… bag ito.

Bigla namang sumingit sa alaala ko ang nangyari kaninang umaga noong pagkuha nito sa bag ko…

Tila nawala lahat ng pagod sa katawan ko at mabilis na napatayo sa gulat. Walang pagdadalawang-isip na iniwan ko ang kanyang bag sa kwarto bago tuluyang lumabas ng unit.

Anak ng pugita. Nagkapalit kami ng bag!

Marahil sa sobrang taranta ko siguro ay hindi ko na rin napansing may naglalakad pala sa hallway ng hotel. At huli na rin nang mapagtanto kong si Travis iyon at aksidente ko siyang nakabungguan, na siyang ikinatalsik ko naman ng malakas sa sahig.

Napadaing ako sa sakit at napahimas saglit sa nananakit kong pwet. Bakit ba gabakal sa tigas ang katawan ng lalaking ’to?!

“Are you okay?” napatingin naman ako kay Travis nang marinig itong magtanong. Inilahad niya ang kanyang kamay subalit hindi ko iyon tinanggap at bagkus ay nanatiling nakatitig lamang sa kanyang mukha na ngayon ay may bahid ng… pag-aalala.

Why… is he helping me?

Nakakapagtaka na talaga. These past few days, it feels like I’m always starting to feel his presence. I mean… hindi naman siya ganito noong mga nakaraang taon. Ni-anino ko nga ay tila hindi rin niya nakikita. Pero ngayon…

Is he planning something?

“I-I’m okay…” pabulong kong anas. Tumayo na ako at pinagpagan ang damit ko. Hinawi naman niya pabalik ang kanyang kamay at umubo ng peke.

Nang makakuha ng tyempo ay akmang aalis na sana ako nang bigla kong maalala ang bag ko sa kanya. Muli kong siyang nilingon at nakita itong pinapanood lamang ako sa pagkilos.

“Uhm… saan mo pala nilagay yung bag ko?” tanong ko ng hindi bumabaling sa kanya. I could him staring at me for a moment before finally answering my question.

“Bus… where’s mine?” he asked back. Sinabi ko naman ang number ng room na pinili ko at tumango siya. Hindi ko na pinatagal pa ang aming usapan at nagmamadaling lumabas ng hotel.

I… don’t know. Hindi ko alam. Nararamdan ko pa rin kasi yung vibe na nakakatakot sa kanya. It’s like every second that I’m talking to him feels like there’s something that’ll happen in so many ways.

Ayoko ng ganoong pakiramdam. Nalulunod ako sa kaba at takot.

Pagkalabas ng hotel ay bumalik ako sa pinagparadahan ng school bus namin at hinanap ang aming bus number.

“Ten,” banggit ko sa numero ng bus matapos iyong makita. Lumapit naman ako roon at pumunta sa pintuan ng kotse.

Locked.

Sinilip ko ang loob ng bus at nakitang wala nang tao. Wala na ring mga kagamitan sa loob at tanging ang backpack ko na lang ang nandoon sa upuang pwesto ni Travis. Napakagat-labi ako.

Bakit ba hindi na lang niya dinala yung bag ko kanina? Pahirapan pa tuloy. May papalit-palit pa kasing nalalaman!

Bumalik na ako sa loob ng resort at sinimulang hanapin yung driver namin. Wala naman nang magagawa pa ang paninisi ko kaya mas mabuting hanapin ko na lang iyong driver… Pero ano nga ulit itsura ni kuya?

“AVERY!”

Napaigtad naman ako sa gulat nang biglang may sumigaw sa bandang likuran ko. I was about to turn my gaze toward where the voice had come from, ngunit bago ko pa man magawa iyon ay nanlaki na lamang ang mga mata ko nang biglang dumulas ang paa ko at walang ano-anong nahulog sa swimming pool.

Chapter 07 : With Him

Warning: self-harm.

. . .

07 :

With Him

Piper Avery Chavez

“Avery!” I heard someone calling my name again after recovering from slipping my feet over the pool.

Napahawak ako sa gilid ng pool at saglit na kinolekta ang sarili mula sa pagkahulog. Tumingala naman ako kay Andrei nang makita niya ako at tinulungan akong makaahon sa pool.

“Are you alright?” nag-aalalang tanong niya habang ini-inspect ang buong katawan ko. Dahan-dahan naman akong tumango at nagulat pa nang yakapin niya ako, pero hinayaan ko na lang.

“O-oo…” ani ko. Nang kumalma siya ay kumalas na siya sa pagkakayakap. Tinulungan niya akong makaupo sa isang malaking bato at saglit na may pinuntahan sa isang tabi. Napayuko naman ako at pinagmasdan ang katawan ko na ngayon ay giniginaw at basang-basa. Kung minamalas ka nga naman ngayong araw.

Maya-maya’y bumalik sa kinauupuan ko si Andrei na ngayon ay may dalang towel. “Here, use my towel for now.”

Nahihiyang tinanggap ko naman iyon sa kanya at tumikhim.

“S-sorry…”

“Ayos lang, I have an extra towel with me. But are you really okay? Wala namang masakit sa katawan mo?” sinubukan niyang ngumiti sa akin pero bigo pa rin itong itago ang pag-aalala sa kanyang ekspresyon. Hindi ko tuloy mapigilang mapangiti at ngumuso sa kanya.

“Okay lang nga ako… wala namang masakit,” pagkaklaro ko upang maniwala siya.

Nagpunas ako ng katawan at pagkatapos ay binalot sa katawan ko ang kanyang towel. Habang nagpupunas ay saka ko lang napansin na basa rin ang buong katawan niya, doon ko napagtantong nagsi-swimming siya. Kaya pala dala nito ang towel niya.

“Pre!” sabay kaming napatingin sa mga taong nasa swimming pool ngayon. Lumingon naman sa ’kin si Andrei at nag-aambang magsalita ngunit tumango lang ako sa kanya at ngumiti.

“Sige na, kaya ko ang sarili ko.”

Saglit muna niya akong pinagmasdan bago ibinalik ang tingin sa mga tropa niya. He then smiled at me sheepishly.

“Sige… maya na lang ulit! Mag-ingat ka sa sahig, madulas.”

Tumango ako sa kanya at iniwan ko na silang bumalik pag-swimming doon. Nagsimula akong maglakad pabalik ng resort. Nahihiyang tinakpan ko pa ang pang-itaas ko at lakad-takbong pumasok ng hotel.

Nakakainis lang dahil manipis ang suot kong puti na shirt kaya bumabakat ang katawan ko roon. I could see other people staring at me but I chose to not mind them. Ayan na naman ang mga titig nila. Especially the boys… hindi lang talaga ako kumportable sa paraan ng pagtitig nila.

When I got inside the hotel, the crew tried to stop me from going in pero sinabi ko na lang na may kukunin lang ako saglit sa room ko at kumaripas na ng takbo.

Pumasok agad ako ng elevator at laking pasasalamat ko naman nang walang taong sumabay sa akin paakyat. Napabuntong-hininga ako.

Pahamak talaga kahit kailan itong paa ko. Noong nakaraan lang, muntikan na akong maabuso ng ibang tao dahil sa pagiging lampa ko. Tapos ngayon…

Paano na ako magpapalit nito? Hindi ko naman na kayang hanapin pa ang driver dahil pinagtitinginan ako ng mga tao roon. At isa pa, baka ginawin ako kakahanap kay kuya.

Lalo na ngayon at air conditioned pa ang buong hotel. Ang malas ko talaga! Mamaya magkasakit pa ako. Huwag naman sana at nakakahiya kung gano’n. Ngayon na nga lang ako sumama ng field trip, tapos wala rin naman pala akong magagawa sa team building.

Pagbukas ng elevator ay dumiretso agad ako sa isang bakanteng room at pumasok. Mabilis na ni-lock ko ang pinto at dali-daling pumasok sa loob ng banyo upang banlawan ang sarili. Mabuti na lang at wala pang tao rito kaya ayos lang.

Matapos kong magbanlaw ay muli kong piniga ang mga damit ko. Pati ang pantalon kong mabigat na dahil sa tubig ay pinigaan ko rin. Nakakahiya naman kasing maglakad sa gitna ng hotel na basang-basa, edi pinahirapan ko pa yung mga janitor na nagtatrabaho dito.

Nagpunas ako ng katawan at muling isinuot ang basa ko pa ring damit. Habang binabalot ang towel na binigay ni Andrei sa katawan ko ay bigla akong napaisip. What if… I can borrow his…

No, nevermind. Bakit nga ba iyon pumasok sa isip ko?

Saglit akong natigilan sa pagmumuni nang biglang may maalala. Kung balikan ko na lang kaya si Andrei at humiram muna sa kanya ng damit…? Or maybe not? Masyado na kasing nakakahiya sa kanya kung manghihiram pa ako ng pamalit na damit, at baka rin natatampisaw pa sa tubig iyon.

I was about to think of some other plans when suddenly, I remembered…  yung phone ko, nasa bag ni Travis. Naiwan ko.

Napapikit na lamang ako at humingang malalim. Kalma, Avery. Kalma.

Tahimik kong tinahak ang daan patungong kwarto ko. Nang makarating ay huminto ako sa tapat ng pintuan at muling huminga nang malalim.

All I have to say is ask him for my phone and then I’ll choose another room.

Mariin akong pumikit ng mata at pagtapos ay walang pasabi na binuksan ang pinto. Sa sobrang kaba ko ay hindi ko na napansing napalakas pala ang pagbukas ko kaya naman tumama ng malakas iyong pinto sa pader.

Kinakabahang iminulat ko naman ang mga mata ko at tiningnan ang pinto pero agad ding nawaglit ang tingin ko roon at napadako sa taong prenteng nakaupo ngayon sa kama habang may kinakalikot sa kanyang phone.

Napalingon ito sa akin at sandaling tumigil ang tingin nang mapadako sa katawan ko. His eyes widened in surprise.

Teka, namamalikmata ba ako? Na napalunok si Travis?

Bahagyang namayani ang katahimikan sa paligid. Subalit nang tuluyan akong makabalik sa huwisyo ay mabilis akong napatakbo sa loob ng CR.

“M-makikihiram lang ng banyo…”

Binuksan ko ang gripo ng banyo para kunwari ay gumagamit talaga ako ng banyo pero ang totoo ay sumasabog na ang buong kalamnan ko.

Napasabunot ako sa aking ulo at napakagat-labi. Ano ba ’tong ginagawa ko?! Bakit ba ako ang nahihiya sa aming dalawa? Hindi ba dapat siya? Siya ang biglang nagpapapansin d’yan, so bakit ako ang napapraning? Parang baliw!

Kinalma ko muna ulit ang sarili ko bago sinara ang gripong kanina pa umaagos, at inayos ang sarili sa tapat ng salamin.

Tama. Dapat cute at nonchalant lang ako. Bakit ba ako nagpapaapekto sa presensya niya? E ’di naman siya kagwapo-gwapo.

Papansin nga ’yan sa akin e. Bigla-biglang nampapasok ng candy sa bibig ko.

“Uhm… Travis?” I tried to call him outside. Napalunok ako nang walang sumagot pabalik.

“Pwede bang ano… p-pahiram muna ng isang damit mo? Wala kasi akong… ano, ibabalik ko rin agad yung damit mo, promise.” Naghintay ako ng ilang saglit upang hintayin ang kanyang tugon, subalit makalipas ang paghihintay ko ng ilang oras sa banyo ay wala akong nakuha na kahit anong sagot. Muli akong napalunok ng laway.

“T-Travis…”

Narinig ko naman ang ilang mga kaluskos mula sa labas at ang paglalakad nito sa loob ng kwarto. Maya-maya ay biglang bumukas nang mahina ang pinto ng banyo at may pumasok na isang kamay.

“Here,” maikling sambit nito habang inilalahad ang mga damit niya.

Kunislap naman ang mga mata ko at mabilis na kinuha ang kanyang mga binigay na damit.

“T-thank you…” hindi na siya sumagot at inilabas lamang ang kamay sa loob ng banyo.

Muli kong sinara ang pinto bago ko tiningnan ang mga binigay nito sa akin. Isang maroon na sweater at isang… wait.

B-BOXER NIYA?!

Tinampal ko nang mahina ang pisngi ko at inalis na lang ang ideya sa aking isipan. Dagli akong nagtanggal ng damit at muling nagpunas ng katawan bago magbihis.

Inuna kong suotin ang sweater na binigay niya. Pagkasuot ay napansin ko agad kung gaano kalaki ang damit ni Travis sa akin at mas lumabas ang kaputian ng balat ko. Hindi ko na lamang pinansin ang laki ng size at muling tiningnan sa huling pagkakataon ang kanyang itim na boxers.

Balak ko pa sanang tanungin si Travis kung may iba pa siyang shorts na maaari kong suotin pero hindi ko na tinuloy pa dahil grabeng kawalang-hiyaan na iyon kung gagawin ko pa.

Well, siya rin naman kasi ang may kasalanan kung bakit nangyari ang lahat ng ito sa akin so…

Hindi ko na sinuot ang underwear ko dahil baka mabasa lang ang binigay ni Travis sa akin. Boxer din naman itong binigay niya gaya ng suot ko. Medyo malaki nga lang kaya nagmukhang cycling ang datingan sa akin.

Bago ako lumabas ay tiningnan ko muna ang sarili ko sa salamin at humingang malalim. Pagkatapos ay nahihiyang binuksan ko ang pinto ng banyo at medyo namumula pa nang makita siyang kanina pa naghihintay sa paglabas ko.

Bahagyang tinitigan naman ako nito ng matagal pero hindi ko na lamang iyon pinansin at mariing pumikit. This is just for one night.

Just. One. Night.

Kinakabahan pa akong lumapit ng kama dahil nakatayo lamang siya sa kabilang kama at pinagmamasdan ang bawat kilos ko. Nang makatungtong sa kama ay agad akong umupo at nahihiyang nagtakip ng kumot. Sa sobrang laki kasi ng boxer nito ay tila naging short na sa akin. Para tuloy akong walang suot sa loob. I mean… wala naman talaga.

Mas lalo pa akong pinamulahan nang mapatingin ako sa gawi ni Travis at napansing nakatitig pa rin siya sa akin hanggang ngayon. That look…

Is how other people always tend look at me.

Yung tipong may nais silang sabihin pero hindi nila masabi. Napayuko na lamang ako at bumaba ng tingin sa kanya. Aksidenteng napatungo naman ang dako ko sa hawak ng kamay niya at nakita… yung phone ko.

“Y-yung phone ko pala…” halos pabulong kong sabi. Tila nabalik naman ito sa sarili nang magsalita ako at napatingin sa kanyang hawak na bagay.

He walked towards me and handed me my phone.

“I just saw it as I was getting you some clothes,” paliwanag nito. Tumango naman ako at tahimik na binuksan ang screen ng phone ko. 7 messages unread.

Mama:

Nak, kmsta kau jan? Kmain kna b? I-txt mo ako kpg nkapunta n kau jan ha?

Mama:

Nak, 12:30 na. Gising na pla e2ng kuya mo, galit n galit. Bkt dw ndi ka nagpaalm sa knya? Lol.

Napangiti ako nang makita ang word na ‘

lol’ sa text ni mama. Gumagamit pala siya ng term na gano’n?

Unknown Number:

Hoy, kuya kurt mo to. Bumili ako ng bagong sim.

Unknown Number:

Hindi mo ako ginising! Bakit di mo sinabi sakin na may field trip ka pala? Ni hindi pa tayo nakapagpaalam ng maayos sa isa’t isa! Nasaktan mo ng sobra si kuya. :(

Napairap na lamang ako sa nabasa at ngumiti sa kaartehan ni kuya. Ang daming alam!

Unknown Number:

Text mo daw si mama. Nag-aalala na yun sayo.

Mama:

Nak, hapon na. Bkt ndi ka nagttext? Kmain kna b?

Mama:

Sa susunod, ndi na kta pasasamahin pa sa khit anong lkad ng school nyu. Ndi ka man lng nagttext kng ok kna.

Agad ko namang ni-reply-an ang mga text ni mama dahil baka nga alalang-alala na siya sa akin ngayon.

Avery:

Sorry ma, nakatulog po kasi ako sa biyahe e. Ayos lang po kami. Dito na po sa isang hotel, stay po kami dito hanggang bukas. Huwag na po kayong magalit, kumpleto pa rin po katawan ko hehehe. :D

Pagkatapos kong mag-reply ay s-in-ave ko na rin ang new number ni Kuya Kurt sa phone ko. Medyo nakakapagtaka nga dahil noong binuksan ko ang history ng cellphone ko ay naka-open ang contacts doon. Wala naman akong maalala na binuksan ko yung contacts ko kanina bukod sa nagpatugtog ako ng mga kanta. Siguro napindot ko lang kaninang tulog ako.

Akmang tatayo na sana ako para lumabas sa loob ng kwarto nang bigla akong hinigit pabalik sa kama ni Travis. Nanlaki naman ang mga mata ko sa lakas ng kanyang paghila sa akin dahil talagang sumubsob ng diretso ang mukha ko sa mga hita niya.

Pero ang nakakahiya ay napasubsob ako doon mismo sa… g-gitna niya.

Tila natuod din naman si Travis sa paggalaw nang mapagtanto ang ginawa niya. Saktong nagtama ang aming mga tingin at maya-maya’y napatingin sa aking labi. Pero ang mas hindi ko inaasahan ay ang dahan-dahang paglapit ng mukha niya sa akin.

A-anong… gagawin niya…?

Chapter 08 : Embarrassment

08 :

Embarrassment

Piper Avery Chavez

Hindi ko alam kung bakit pero unti-unti akong nadadala sa mga titig niya. Hanggang sa namalayan ko na lang na tuluyan na akong napapikit at hinihintay ang kanyang susunod na gagawin.

Bakit… ang tagal?

“No.”

Napahinto ako sa narinig at dahan-dahang nagdilat ng mata.

“Ha?”

“You can’t go,” aniya.

Tila nabingi naman ako sa kanyang sinabi at napakurap ng maraming beses.

“You can’t go outside… not wearing that,” pagkaklaro niya habang tinitingnan pa rin nang mariin ang suot kong damit. Bigla namang nag-sink in ang lahat sa akin kaya namula ang buong mukha ko.

“A-ahh, oo… k-kaya nga e, hehe…” nauutal kong sabi at umayos ng upo na animo’y walang nangyari kanina, pero sa loob-loob ko ay pinagsasampal ko nang malakas ang sarili ko dahil sa inakto kanina.

Bakit ako pumikit kanina? Anak ng pugita.

“Kakain lang sana ako sa labas… n-nagugutom na kasi ako,” kahit ang totoo ay gusto ko lang talagang tumakbo palayo sa kinauupuan ko.

“There are lots of foods inside my bag. Go eat one.” He pointed where his bag is and lay on the bed. Napalunok naman ako sa tugon niya at nanunubig ang mga matang lumapit sa bag niya at naghalungkat ng pagkain.

Spell embarrassing? A-V-E-R-Y.

Kumuha ako ng isang chichirya sa loob ng bag niya at humilata sa kabilang kama. Akmang pupunitin ko na sana ang wrapper no’ng pagkain kong kinuha nang mabilis agawin ni Travis ang pagkain sa akin.

“Not this, eat my lunch right there,” aniya at siya ang kumain ng kinuha ko.

“It’s yours…” mahinang sambit ko.

“I ate already,” maikling sagot nito. Bahagyang napaisip naman ako sa sinabi niya at napag-isipang baka kumain na ito kanina sa isang fast food noong nag-stop by kami sa gas station.

Upang matahimik na ang lahat ay ginawa ko na lamang ang kanyang utos at tahimik na hinanap ang lunch niya.

When I found the food he was talking to, I opened it and saw a processed food inside. Binili niya siguro kanina. Hindi na rin naman ako nag-expect na lutong bahay ang pagkain niya dahil alam kong wala siya na alam lutuin bukod sa pag-init at pagsaing… at least from what I last know and heard about him.

Inubos ko ng tahimik ang kanyang pagkain at nanood na lamang ng mga video clips sa socmed. Mabuti nga at may Wi-Fi dito sa hotel na tinutuluyan namin. Dinaig pa ang bahay namin.

Minsan ay palihim kong sinusulyapan si Travis. Baka kasi naiingayan siya sa tunog ng pinapanood ko. Ayoko namang hinaan iyon dahil sa totoo lang ay ang awkward ng atmosphere ’pag nagkataon. Busy naman siya sa kanyang cellphone at mukhang wala itong pakialam sa ingay ng pinapanood ko.

Matapos kumain ay sinara ko na ang tupperware at ibinalik iyon ng maayos sa bag niya. Pagkatapos ay nagpagpag ako ng kama at dahan-dahang lumipat sa kama na hinihigaan niya ngayon. Lumingon siya sa akin.

“Ano… p-palit na tayo. Ikaw sa kabilang kama.”

“No, it’s fine. I know you wanna sleep near the window,” sagot nito nang hindi ako dinadapuan ng tingin at nagpatuloy lang sa pagtitipa sa kanyang phone. Hindi naman ako nakasagot at bumalik na lang sa kama ko kanina.

Humiga ako sa kama at nagtalukbong ng kumot.

“By any chance…” napatingin ako sa pwesto niya nang marinig siyang magsalita.

“Do you find it… awkward with me?”

Bahagyang napakurap naman ako ng maraming beses sa sinabi niya. Huh?

Bakit ngayon lang niya na-realize? Kumag ba siya?

Sino ba namang hindi maa-awkward sa sitwasyon namin? For years, we never talked to each other and then one day, he’ll just sneak up on me like nothing happened?

Tell me, why would I find it awkward to be with him?

Hindi ako nakasagot sa tanong niya kaya naman kalaunan ay nakarinig ako ng buntong-hininga sa kanya. I mean, what answer is he expecting me to say?

Yes

, I feel awkward, Travis.

Gano’n? And then what? He’ll take back his clothes that I’m wearing?

“Uhh…”

“Nagugutom ulit ako.”

Sandaling napahinto si Travis at nagtatakang napatingin sa pwesto ko. He looked very confused.

“You’re… what?”

“Sabi ko… n-nagugutom ulit ako. A-ano, gabi na rin kasi…” napakamot ako sa batok at umiwas ng tingin.

Although he realized I was trying to change the topic… he still stood up and searched for something in his bag. Maya-maya ay kinuha nito ang wallet sa loob at tiningnan ako ng matagal. I just smiled at him.

Matapos niyang ibilin sa ’kin na ’wag akong lalabas ng silid ay hindi na siya nagsalita pa sinara na ang pinto. Tila nakahinga naman ako nang maluwag at napapikit sa nangyari. Pakiramdam ko, naubos lahat ng enerhiya ko sa katawan dahil sa mga nangyayari.

Akmang magpapahinga na sana ako sa taas ng kama nang may kumatok sa pinto ng kwarto. Natigilan ako.

Nakabalik na agad siya?

Tumayo ako at tinungo ang nakasaradong pinto. Magsasalita palang sana ako nang bigla akong mapahinto sa nakita.

“Avery?”

“A-Andrei… ikaw pala,” gulat kong ani.

Saglit kong pinakalma ang sarili ko at muling nagsalita. “Yung… towel mo ba?” kalmado kong tanong sa kanya pero ang totoo talaga ay kumakabog na ng husto itong dibdib ko.

Imbis na sumagot ay napaling ang kanyang atensyon sa katawan ko. Napatingin din naman ako sa sarili ko at nang mapagtanto suot kong damit ay mabilis akong nagtakip ng katawan.

“Bakit gan’yan suot mo? At sino ang kasama mo sa room para magsuot ng gan’yan?” kunot-noong tanong ni Andrei habang nakatingin ng seryoso sa akin. Mabilis naman akong sumagot sa kanya at dumepensa.

“Wala akong kasama… a-at balak ko na kasing matulog kaya nagsuot ako ng ganito,” nahihiyang saad ko.

“Kahit na! What if somebody just entered here and saw you? Hindi mo ba narinig kanina na by partner daw sa isang kwarto?” pinaningkitan niya ako ng tingin. “Let me in, ako na lang ang sasama sayo–”

Akmang papasok na sana siya sa loob ng kwarto nang mabilis ko siyang pinigilan sa abot ng makakaya ko. Hindi naman siya natumba sa mahinang pagtulak ko pero napaatras siya sa ginawa ko.

“A-alam ko na by partner at… may ka-partner na ako dito. Si ano… s-si Sir Drake!” pagsisinungaling ko at binanggit pa nga ang homeroom teacher namin.

“What?! Anong gagawin niyo nung matandang ’yon? Magho-honeymoon kaya ka nakasuot ng gan’yan?! I know you had a crush on that old geezer, but I know you won’t step in a pedo-relationship? Avery, kilala kitang tao at alam kong hindi ka papatol sa matandang iyon kahit gwapo. Is there something wrong? Tell me, is there a problem that you don’t wanna ask–?”

“I-ito yung towel mo,” sabat ko sa mahabang litanya niya at ibinigay sa kanya ang towel niya. Bumagsak naman ang balikat nito at nanunubig ang mga matang tumingin sa akin. Nanlaki ang mata ko sa kanya.

Gusto ko lang naman siya patigilin sa pagdadrama! Mukhang mas lalala pa!

Tuliro akong napalingon sa magkabilang hallway at nagpasalamat nang makitang wala pang tao sa paligid.

“I-I thought… you’ll partner with me dahil gusto mong matulog kasama ako…” nabalik naman ang mga tingin ko kay Andrei nang makita siyang paluha na. Pinalo ko tuloy siya ng malakas.

“Aww!” daing nito habang hinihimas pa ang kanyang braso.

“Ang OA mo! Ano bang pinagsasabi mo d’yan?! Anong honeymoon? Nakihiram lang naman ako sa kanya ng damit dahil naiwan ko yung bag ko sa loob ng bus! Wala akong pamalit na damit kaya kay Tra—s-sir muna ako nanghiram!” nababanas ko nang saad sa kanya. Napakamot naman siya ng ulo at nagsalita.

“Malay ko bang nanghiram ka lang sa kanya. And why are you borrowing his clothes? Pwede naman sa akin! Ibibigay ko pa lahat ng damit ko sa ’yo.”

“A-ayoko nga…” napailing na lamang siya sa sinabi ko.

“How did you even forget your things? May dala-dala ka namang bag kanina, ’di ba?” nagtatakang tanong niya habang inaalala ang mga kanyang nakita kanina. Napatikhim naman ako sa kanyang sinabi at mabilis na nag-isip ng palusot.

“Kay April yung nadala ko… hindi ko na napansin dahil nahihilo ako,” pagsisinungaling ko. Napailing naman si Andrei at ginulo ang taas ng buhok ko.

“Ikaw talaga… But don’t wear that anymore. I have an extra shirt here, use it instead,” anunsyo niya.

“Huwag na, baka isipan pa ako ni sir ng masama. Kesyo bakit naghanap pa ng pamalit sa binigay niya,” pagsisinungaling ko ulit.

“Then much better? May rason na ako para bugbugin siy–”

“Andrei,” mariin kong tawag sa kanya. Natigilan naman ito sa sinabi ko. Puro nalang gulo ang iniisip.

“Tsk! Fine… pero suotin mo ito.” Binigay niya sa akin ng suot niyang jacket. Nakapagpalit na kasi siya ng damit at hindi ko alam kung paano siya nakapagbanlaw ng maayos. Nanghiram siguro siya ng tuwalya sa iba.

“Baka pagnasaan ka pa nung matandang ’yon,” nandidilim ang paningin niya. Napangiti naman ako sa kanya at malugod na tinanggap ang jacket. Nag-aalala talaga siya para sa ’kin. Ang cute niya talaga.

“Dito na lang ako sa tapat ng kwarto mo. Call me if he does something wrong, okay? Sumigaw ka lang ’pag may ginawa siya sa ’yo para masapak ko na–”

“Andrei, isa pa.”

“Joke lang, boss.”

“Sige na, pumasok ka na sa room mo. Kaya ko ang sarili ko. Baka mabugbog ko pa mukha no’n bago ako mag-text sayo,” biro ko sa kanya. Napailing naman siya sa sinabi ko.

“Sige, maniniwala ako kahit parang isang tulak lang sa katawan mo, K.O. na,” sarkastikong aniya. Napairap na lamang ako sa kanya.

“Whatever. I know some combat skills.”

“At anong combat skills mo? Skills ni Alisa ng Tekken? Sige, liparin mo yung matanda tapos ilagari mo na lang yung katawan ’pag hinawakan ka.” Pinalo ko siya sa kanyang sinabi at napaismid.

“Ang supportive mo talaga kahit kailan.”

“But really, joke aside. Kapag may ginawa iyon sa ’yo, magsabi ka lang at wawasakin ko ang pagmumukha niya gamit ’to.”

Bahagyang nagulat pa ako nang mag-flex siya ng biceps niya.

“O-oo na… alam ko ang gagawin ko. Gusto mo lang ipagmayabang ’yan e.” Ibinaba ko ang mga kamay niya pero nakahawak ako sa bandang muscles niya habang binababa iyon.

E bakit ba? Minsan lang ’to.

Tumango siya bago pumasok sa tapat ng kwarto. Akmang isasara na sana niya ang pinto nang bigla akong may naalala kaya tinawag ko siya.

“Wait!” pigil ko sa kanya. Napahinto naman si Andrei at ngumisi ng malawak.

“Bakit? Goodnight kiss?” nakangisi niyang saad. Umiling naman ako at umiwas ng tingin sa kanya.

“Pwede bang ano… makihiram muna ng ano mo… u-underwear?”

“Huh?”

Hindi na ako nakapagsalita pa at napakagat ng ibabang labi. Hindi ko na siya binalingan pa ulit dahil sa sobrang pamumula ng mukha ko. Bahagyang napayuko naman siya sa narinig at tumingin sa baba ko. Biglang namula ang dalawang tenga niya.

Chapter 09 : After

09 :

After

Piper Avery Chavez

Lumabas ako ng banyo habang suot ang hiniram kong underwear kay Andrei. Ilang minuto na ang nakalipas pero hanggang ngayon ay hiyang-hiya pa rin ako sa nangyari.

Sino ba’ng hindi? Kahit kakilala mo pa yung tao, malamang ay mahihiya ka talagang manghiram ng panloob na damit.

I sighed, glancing at the borrowed underwear. Kasya naman ito sa akin. Mabuti na lang at may extra rin si Andrei na brief sa bag niya dahil kung wala ay wala akong masusuot ngayon.

I grabbed the jacket he lent me and wrapped it around my waist. Pagkatali ay humiga na ako sa kama at nagtalukbong ng kumot.

Not long after, Travis entered the room. Pumasok siya na may dalang dalawa na tray ng pagkain. Inabot niya sa akin ang isa nang makita niya akong nakaupo na. Kinuha ko naman iyon at sandaling pinagmasdan ang mga pagkain. Saglit akong natigilan pero kalaunan ay lihim na umangat ang dalawang sulok ng labi ko.

Wala lang, masaya lang akong… naaalala

niya pa.

Nagsimula akong kumain samantalang si Travis ay nags-scroll lang sa kanyang phone. Maya-maya’y biglang tumunog ng malakas ang phone niya kaya dali-dali niya iyong hininaan at kinabit sa headphones.

Tinignan ko naman siya at nakitang tila kinakabahan ang kanyang ekspresyon. Kumunot ang noo ko. Ano bang pinapanood niya?

Tahimik niyang pinanood ang nasa screen ng kanyang phone habang patuloy akong kumakain. When I noticed his eyes occasionally darted toward me, I felt a strange tension in the air. Hanggang sa maya-maya lang ay nagbago na naman ang kanyang ekspresyon at naging seryoso. Biglang kumabog ang puso ko.

Tumayo siya at naglakad papunta sa akin. Bawat yapak niya ay parang may halong bigat na mas lalo ko namang ikinabahala.

Luh, anong ginawa ko?

When he reached me, he suddenly flipped the blanket off my lower half, na naging dahilan kung bakit natapon ang pagkaing nakapatong sa hita ko. Nanlaki ang mata ko sa gulat.

“Travis! Ano ba’ng problema mo?!” Inis kong giit, pero imbis na sagutin ako ay walang ano-anong tinanggal nito ang jacket sa bewang ko. Sinubukan ko pang agawin sa kanya iyon pero tumigil siya at binigyan ako ng isang nakakatakot na tingin. Nanigas ako sa kinatatayuan ko.

Those eyes… those were the eyes I saw that time.

When our friendship…

I shut my eyes tightly, trying to calm myself. Napaupo ako sa kama at napatingin sa basa kong damit. Ginamit ko ang sweater para takpan ang aking ibaba. Mabuti na lang at malaki ang suot kong sweater ni Travis at hindi rin nabasa ng sabaw.

Hinintay ko na lang siya sa loob ng CR at nang makita ko siyang lumabas, bumalik na ulit sa normal ang ekspresyon niya. His typical poker face.

“Uhm… yung jacket ko?” pabulong kong tanong nang mapansing hindi na niya hawak ang jacket. He glanced at me first and thought for a moment.

“Trash can,” he replied flatly. Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya.

TRASH CAN?!

Napatayo ako nang wala sa oras at nagmamadaling tumungo sa CR. Sinubukan pa niya akong pigilan noong una pero nagmatigas ako at pinilit ang sariling makapasok sa loob.

Hinahanap ko ang basurahan at nakita ko nga ang jacket ni Andrei doon. Sira-sira na at tinapunan pa ng conditioner at shampoo.

Anak ng…

Anong sasabihin ko nito kay Andrei?!

Ang takot kong nararamdaman kanina ay biglang napalitan ng galit. Kuyom ang kamao kong lumabas ng banyo at lumapit sa kinatatayuan pa rin niyang pwesto.

“Adik ka ba? Anong pumasok sa isip mo at sinira mo yung jacket?” Nanggagalaiti kong giit sa kanya. Ano ba’ng problema niya? Bigla-bigla na lang niyang sinira yung jacket! Akala mo naman, sa kanya nanggaling!

Imbis na magpaliwanag ay nagkibit-balikat lang si Travis at bumalik na sa pagkakahiga. Anak ng pugita.

Dahil sa sobrang inis, tinadyakan ko siya ng malakas sa binti. But instead of him feeling the pain, it came back to me.

“AWWW!” namimilipit sa sakit kong anas at napahawak sa aking binti. Nawalan ako ng balanse at natumba ng malakas sa sahig.

MOTHERFATHER! Ang sakit! Bakit ba sobrang tigas ng katawan niya?! Gawa ba siya sa semento?

Para siyang bakal na tinamaan ng stick pero imbis na mawarak, yung stick ang naputol. Gano’n katigas ang katawan niya. Palibhasa sanay ang katawan sa bugbugan e.

“Hey…” dinig ko ang pagtawag niya habang tinutulungan akong tumayo.

“H-huwag kang lalapit!” naiinis kong sigaw pero hindi niya ako pinakinggan. Sa halip na sumunod ay mas lalong nag-init lamang ang ulo ko nang buhatin niya ako nang pa-bridal style at maingat na binaba sa kama.

“You’re really an idiot.” At ako pa talaga ang idiot?

Aangal pa sana ako sa kanya pero bigla niyang hinawakan ang binti kong natamaan at hinimas iyon. Sa bawat haplos niya ay tila libo-libong boltahe naman ng kuryente ang naramdaman ko. Pagkatapos ay huminto rin siya nang maramdamang mag-react ang katawan ko sa ginawa niya.

Muling namula ang mga pisngi ko at napaiwas ng tingin sa kanya. Bakit ako biglang… n-nakiliti sa ginawa niya? Nababaliw na ako.

Hinila ko ang binti ko palayo kay Travis. Umiwas naman siya ng tingin sa akin at huminga ng malalim.

“Bakit mo sinira yung jacket?” tanong ko para mabawasan ang tensyon. He then looked at me with his eyes softened.

“I… needed to break something.”

Napasimangot ako sa sagot niya at umismid. Hindi na lang ako nagsalita pa at pinakalma na lang ang sarili. Wala na rin naman akong magagawa dahil nasira na niya. Bumuntong-hininga ako at marahang umayos ng upo.

“Bayaran mo o palitan mo na lang. Hiniram ko lang iyon kay… S-Sir Drake,” napakagat-labi pa ako nang muntikan ko nang sabihin ang pangalan ni Andrei.

“Tss… Sir Drake your face.” Hindi ko narinig nang maayos ang kanyang bulong kaya tinanong ko ulit siya.

“Ano yung sabi mo?”

“Nothing. I said, sleep now because it’s getting late.” Hindi na niya ako tinapunan pa ng tingin at lumapit sa light switch ng room.

“On or off?” tanong niya. Sinabi ko naman sa kanya na off bago nagtaklob ng kumot. Matutulog na sana ako pero bigla akong nakaramdam ng pagkabasa sa baba.

Tinanggal ko ang kumot at nakita ang basang boxer ko na suot. Natapunan nga pala ako ng sabaw.

Mukhang napansin naman ni Travis ang paghinto ko kaya napatingin siya sa akin.

Sandali siyang natigilan at may kinuha sa bag. Hinagis niya sa akin ang itim niyang boxer. Mabilis ko naman iyong sinalo at nagpunta sa CR para magpalit.

Mabilis kong sinarado ang pinto at nagpalit. Hindi ko na tinanggal ang brief ni Andrei dahil hindi naman nabasa. Pagkasuot ay humarap ako sa salamin at tiningnan ang sarili ko.

Mas maayos ito kumpara sa puting boxer. Mas kasya pero mas maiksi. Hindi ko na lamang binigyang-pansin dahil gabi na at magpapalit naman ako siguro bukas.

---

“Wake up, sleepyhead,” nagising ako sa isang pamilyar at malalim na boses habang tinatapik ang pisngi ko.

“Hmmm…” ungol ko habang pinipigilan ang tumatapik sa akin. I felt the person stop when I stretched my body.

“You still look like a cat whenever you stretch.”

Dahan-dahan akong napadilat ng mata at inaantok na umupo. Nagkamot ako ng mata at tinitigan ang malaking rebulto ng taong nakatayo ngayon sa harapan ko. When my eyes finally adjusted, I saw Travis smirked for a second.

“Get up, we’re leaving,” sabi niya. Antok na napatango naman ako at muling nag-inat ng katawan.

Tumayo ako mula sa kama pagkatapos ng ilang saglit at pumasok sa banyo. Naghilamos ako ng mukha at nagsipilyo. Mabuti na lang at mayaman ang resort kaya may stock sila ng mga gamit sa banyo. Pwedeng-pwede ka nang manirahan talaga basta’t may dala ka lang na damit.

Hindi na ako nagtagal sa loob at lumabas ng banyo. Naabutan ko na naman si Travis na may kinakalikot saglit sa kanyang phone. Nang makita niya akong lumabas ng pintuan ay nagsalita siya.

“Let’s go,” aniya.

Tumango naman ako at kinapa ang cellphone ko bago lumabas ng unit.

Just when we are about to go out of the door, he suddenly stopped in his tracks. Napahinto naman ako tulad niya at tumingala sa kanya.

He turned to me and looked at my body. Napayuko naman ako at ginaya ang ginawa nito. I blinked twice.

Nahihiyang hinila ko pababa ang laylayan ng suot kong sweater at namula. Hindi ko napansing napaka-iksi pala nitong pinasuot niyang boxer! Hindi ko naman kasi napansin kagabi dahil madilim na. Para pala akong naglalakad ng naka-boxer lang.

Well, boxer naman talaga siya…

Tinitigan ko nang mabuti ang pang-ibaba ko at pinagtuunan ng pansin iyong itsura. No, hindi pala ito boxer…

TEKA, BRIEF BA ’TO?!

Chapter 10 : Bus

Warning: explicit language.

. . .

10 :

Bus

Piper Avery Chavez

“Hayop…” Tumakbo ako pabalik ng kama at nagtalukbong ng kumot. Narinig ko ang mahinang pagsara nito ng pinto at lumapit sa higaan ko. Binuksan niya ang bag at saglit na may kinuha roon.

“Hey,” Travis called. Pero hindi ako tumingin sa kanya at nanatiling nakatakip pa rin ang mukha.

“Hey!” ulit niya. Dahan-dahan kong tinanggal ang kamay ko sa mukha at tumingala sa kanya. He was holding his basketball jersey.

Tinitigan ko naman iyon bago muling tinakpan ang mukha.

“Kasalanan mo ’to…” mahinang bulong ko.

“What?” He seemed to not hear it.

“Kung hindi tayo nagpalit… hindi ako naghihirap ngayon.” garagal kong tugon. I glared at him, but his eyes just softened.

“I know… I’m sorry, it truly is my fault.”

Umupo ito sa kama habang nakatingin sa akin. Muli akong nagtalukbong ng kumot sa mukha.

“Shorts…” bulong ko.

“No more shorts. I only brought two,” he replied. Napakagat-labi ako.

“Ikaw… i-ikaw kasi e! Kasalanan mo talaga ’to!” nagsimula na akong humikbi. Nakakainis kasi! Bakit ba hindi na lang siya kumuha ng bag ko? Hindi ko naman talaga kailangang sumama pa sa kanya, papahirapan lang ako!

“Hey, don’t cry! That’s why we’re leaving early,” pag-aalo niya.

Nang kumalma ay nagpunas ako ng mata at marahang tinanggal ang takip ng kumot sa aking mukha.

“…anong oras na?”

“4:25 in the morning,” he answered. Bumaling ako sa bintana, madilim pa.

“Ayoko, ikaw na lang,” I insisted.

“No. What if the staff comes in?” he countered. Tinaasan ko naman siya ng kilay.

“Edi magtatakip ako ng kumot,”

“I said, no. And that’s final,” he declared. Kunot-noo ko naman siyang tinignan.

“I’m not your slave. And I hate going back and forth,” he explained when he figured what I was thinking. Napairap naman ako sa mga dahilan niya at humalukipkip.

“Wow, ikaw pa talaga ang may option dito? Ang sabihin mo, tamad ka lang,”

“I never said I wasn’t,” he defended.

Muli ko siyang sinamaan ng tingin ngunit nginitian lang niya ako ng banayad. Natigilan ako.

Para hindi na tumagal pa ang usapan ay kinuha ko na lang ang jersey niyang nakasabit sa kanyang kamay.

Malaki naman ito pero hindi sapat para matakpan ako nang maayos. He looked me over and, satisfied, opened the door.

“Let’s make it fast,” he said. Naiinis na tumango naman ako at lumabas na ng kwarto. As if namang may magagawa pa ako.

Wala pang gising na tao paglabas namin. Dumiretso agad kami sa elevator at pumwesto ako sa likuran ni Travis para magtago. Napansin niya iyong kinilos ko pero hinayaan na lang niya. Hinintay naming bumaba ang elevator. Pagbukas ay naglakad agad si Travis kaya sumunod ako.

“Travis… bagalan mo lang,” I whispered, holding onto his shirt. Hindi siya nakinig kaya nag-init na naman ang ulo ko.

“Huy… bagalan mo lang maglakad!” I hissed.

He stopped walking.

“What?”

Hindi ko siya sinagot at bagkus ay tumingin lamang sa suot ko. Napatingin din naman siya doon at nang maintindihan ay mas binagalan na niya ang paglalakad. Nakahinga ako nang maluwag.

Sa haba ba naman kasi ng mga hita ni Travis, para na akong naglalakad takbo sa tabi niya.

’Di kalaunan, nakita ko na ang exit. Pero bago kami tuluyang makalabas ay biglang may nagsalita sa gilid namin.

“May I know where the two of you are going, sir?” tanong ng staff na babae sa counter.

Mabilis naman akong napatago sa likod ni Travis at napakapit sa braso niya. He turned at the counter and answered the staff.

“To our school bus, miss,” he said calmly.

Pinagmasdan kaming dalawa no’ng babae. Nang huminto ang tingin nito sa akin ay bahagya siyang natigilan.

“Sorry, sir… but only one of you is allowed to go out. Your bus leaves at 6:30 AM,” saad nito nang may halong paghihinala sa tono ng boses.

Kinabahan naman ako sa narinig kaya aksidente kong mas nahigpitan ang pagkapit kay Travis. He sensed my tension and spoke again.

“I’m sorry miss, but… I think you misunderstood. This person behind me is a boy, not a girl.” Umusog si Travis para makita ako nang mas malinaw.

Saglit naman kaming nagkatinginan ni ate. Noong una ay naguluhan din ako sa sinabi ni Travis. I mean, ano ba’ng ibig-sabihin ng sinabi niya? Pero nang mapagtanto ko kung ano ang tinutukoy ni Travis ay napahinto ako sa paggalaw.

Matapos akong kumpirmahin ni ate ay mabilis siyang humingi ng tawad at nagpaliwanag. Akala raw kasi niya ay may gagawin kaming dalawa dahil aalis kami ng madaling-araw. Naisip daw niya na mga minors pa kami.

Namula naman ako sa narinig at mabilis na nag-sorry din sa inconvenience.

Grabe naman si ate, mukha na ba talaga akong babae sa suot ko?

Tila nakahinga ako nang maluwag pagkalabas namin ng hotel. Walang umimik sa aming dalawa ni Travis, dahil siguro sa ideyang nabanggit no’ng staff. Hindi ko naman na isina-isip din dahil ang pokus ko ngayon ay mahanap ang school bus namin.

Inabot kami ng mahigit kalahating oras sa paghahanap at laking pasasalamat ko nang makita namin ang bus. Lumipat kasi ng pwesto ng parking iyong school bus kaya natagalan kami sa paghahanap. Akala ko nga ay wala na pero buti na lang at nakita namin sa wakas.

Hindi tulad kahapon ay hindi na naka-lock ngayon ang pinto ng bus. Siguro ay binuksan na ito no’ng driver kanina.

Pagpasok ay tinungo ko agad ang pinakadulong bahagi ng bus, kung saan nakapatong sa upuan ni Travis ang bag ko. Binuhat ko iyon at niyakap nang mahigpit dahil sa sobrang tuwa.

“Cut the drama. Wear some pants already before the driver gets back,” utos ng nasa likuran ko. Inirapan ko nalang siya at tumigil na rin sa pagdadrama tulad ng sabi niya.

Sabagay, baka maabutan pa nga ng iba na nakasuot lang ako ng brief. Pero wala naman akong nakikitang mga estudyante pa na nagkakalat sa labas kanina.

Binuksan ko ang bag ko at hinanap ang dala kong jogging pants. Nang makita ay kinuha ko iyon at ipinatong saglit sa upuan. Tinanggal ko ang jersey ni Travis sa aking bewang at ibinalik iyon sa kanya.

Awtomatikong napakunot naman ang noo ko nang mapansin natigilan siya habang nakatingin sa aking ibaba at mabilis na umiwas ng tingin.

“Shit,” bulong pa niya pero hindi ko masyadong narinig dahil sa sobrang hina. Ano raw?

Tumalikod ito sa akin at tila may ginawa sandali sa pantalon niyang suot-suot.

Hindi ko naman siya pinansin at kinuha na lamang ang jogging pants ko. Hindi na ako nag-abala pang pagpagin ito at mabilis na sinuot ang pants.

Medyo nahirapan pa nga ako sa pagsuot dahil medyo masikip ang loob no’n pero hindi ko na lang inalintana.

I was about to insert my other foot in the jogging pants when suddenly, bigla na lang sumayad ang isang daliri ng kaliwa kong paa kaya walang ano-ano’y napa-out of balance sa pagtayo.

Napatili ako at saktong patumba na sana sa sahig nang biglang lumingon sa direksyon ko si Travis at gulat na nasama sa pagtumba ko.

“Shit!”

“Aray!” napakapit ako sa magkabilang gilid ng pantalon niya dahil doon tumama ang mukha ko. Pero nang ma-realize ko kung saan sumubsob ang mukha ko ay tila huminto ng bahagya ang oras at nanigas ang buong katawan ko.

Sakto namang nasa ganoon kaming anggulo nang bigla na naman akong matigilan dahil sa pagpasok ng isang tao sa pintuan ng bus. Dahan-dahan akong napatingala at napakurap ng ilang beses.

“ANAK KA NG-!”

Mula sa aming pwesto, nakita ko ang driver ng bus na nakatulala at ang hawak nitong tinapay kanina ay nahulog sa sahig.

What if… ilibing niyo na lang ako?

“LUMAYAS KAYO SA BUS KO! ANG BABATA NIYO PA PERO GUMAGAWA NA KAYO NG MGA MILAGRO?! LAYAS! LAYAS!”

Mabilis naman akong napatingin sa katabi ko at napagtanto ang aming estado.

Si Travis, nakakapit sa magkabilang row ng mga upuan habang nakatingin sa akin, na ngayon ay nakakapit sa… n-nakabukas niyang zipper.

Idagdag mo pa na hindi ko pa naisusuot nang maayos ang jogging pants ko kaya naman kitang-kita na naka-brief lang ako…

ANAK. TALAGA. NG. PUGITA.

Dali-dali kaming napaayos ng tayo at tulirong nag-ayos ng mga sarili. Isinuot ko agad ang jogging pants habang isinasara naman ni Travis ang kanyang nakabukas na zipper.

Hindi na ako humarap pa sa dalawang lalaki pagkatapos at nanlulumong umupo na lang sa pwesto ng pinaglalagyan ng bag ko; sa upuan ni Travis kahapon.

Narinig ko pa sa gilid ko ang mahabang sermon ni manong driver kay Travis pero hindi ko na sila pinakinggan pa at nahihiyang nagtakip ng mukha sa sulok.

Akala ko tapos ang lahat ng kahihiyan ko kahapon. Hindi manlang ako na-informed na may mas malala pa palang magaganap ngayon.

Chapter 11 : Confused

11 :

Confus

ed

Piper Avery Chavez

“Mr. Chavez!”

Nabalik ako sa ulirat at gulat na napatayo nang sumigaw si ma’am sa harapan.

“P-po?”

“Are you with us? I’ve been calling you several times!” sermon ni ma’am.

Napalunok naman ako sa takot at yumuko. “Sorry po… kinulang lang sa tulog,”

“Kung hindi ka magpa-participate next time, just leave my class, do you understand?” inis na giit niya.

Tumango naman ako bago bumalik sa pag-upo. Muling bumalik na rin si ma’am sa pag-discuss.

Kasalanan talaga ni Travis ’to. Kahit kahapon pa talaga kami nakauwi, parang naiwan pa rin ang kaluluwa ko sa trip.

Paano ba naman kasi, simula first day palang ng field trip, may kaguluhan nang nangyari agad.

At hindi iyon dahil sa mga activities, kundi kay Travis!

Buong durasyon ng event ay wala itong ginawa kundi sumulpot at tumabi sa pwesto ko. Muntikan pa nga silang mag away ni Andrei sa bus dahil inagawan na naman ito ng pwesto. Pero dahil mabilis mapikon si Travis ay tumayo at akmang aambagan na sana si Andrei, kung hindi ko lang sila pinigilan. Mabuti nalang at nandoon din si April para tulungan akong awatin ang dalawa.

Sa huli ay bumalik sa pagkakaupo si Travis na mainit ang ulo, habang si Andrei ay napilitang umupo sa aming likuran. Sinenyasan ko na lamang ito para tumigil na at tumabi sa pwesto niya si April.

Akala ko nung una, hanggang doon lang iyon. Pero isang malaking akala lang pala dahil hindi pa doon natatapos ang lahat.

The following days, hindi na talaga lumayo sa tabi ko si Travis. May ilang pagkakataong nababanas na nga rin ako sa kanya dahil halos lahat nalang ng dapat kong gawin, siya na ang gumagawa.

Baka raw kasi masugatan ako o masaktan. E para saan pa ang pagpunta ko rito kung siya lang pala ang gagawa ng lahat? Kahit pagtayo manlang ng isang bakal ng tent, ayaw pa akong pagawin. Edi natulog nalang sana ako sa bahay kung ganito lang din ang kahihinatnan ko. Ang maging statue of liberty sa gilid niya.

Buti nga yung statue of liberty, may ginagawa pa rin kahit estatwa. E ako? Tulala? Team building ba talaga ’tong pinuntahan ko?

Kaya naman nang hindi na ako nakapagtimpi pa ay nilayasan ko na siya.

Yung guide kasi ang nagpares sa aming lahat nang magsimula ang team building at sa kasamaang palad, na-partner pa ako sa katabi ko. Now we’re stuck in one tent.

The whole trip, I was with him. Although he was… kind of caring for a little bit towards me so I thought everything was actually starting to be alright.

Pero noong matapos ang event at pagpasok ko kaninang umaga sa campus, hindi manlang ako tinapunan ni Travis ng kahit isang tingin. At ang mas malala pa, nilagpasan lang niya ako na parang isang hangin.

Muling nag-init ang ulo ko. Bahala siya! Hindi ko na talaga siya kakausapin! Ang hirap niyang intindihin.

Pagkatapos ng first class namin, mabilis akong nagligpit ng mga gamit at tumayo. Lumabas ako at sinabayan si April pababa. Lunch break namin at kasabay ko siyang kumain sa cafeteria.

Pagdating namin ay punuan sa loob ng cafeteria. Lunch break din kasi ng other sections kaya napakaraming tao ngayon. Umaalingawngaw ang magkakahalong boses ng mga estudyante.

Si April na ang naghanap ng mauupuan habang ako naman ay um-order na ng pagkain.

“Thank you po,” sabi ko sa babaeng nagbebenta ng pagkain.

Hinahanap ko agad si April pero dahil sa dami ng mga tao. Nahirapan pa akong hanapin siya pero kalaunan ay nakita ko itong nakatayo sa bandang dulo.

“Wala kang mahanap?” tanong ko pagkalapit. Tumango si April

“Wala, ang dami kasing tao… sa court kaya?” suhesyon niya. Tumango naman ako at sabay naming tinungo ang court.

Pagkarating doon ay marami kaming nakita na mga bakanteng upuan kaya madali naming in-occupy ang isang mahabang bench.

Nilapag ko sa gitna ang tray ng pagkain at sinimulan na naming lantakan. Hindi na namin pinansin ang mga nakapaligid habang kumakain. Inilibot ko naman ang aking mata nang mapansing medyo tumahimik sa aming pwesto. That’s when I realized they were all looking at us… or just me?

Nahihiyang napayuko naman ako at mabagal na sumubo sa kutsara. Bakit ba palagi nila akong binibigyan ng mapanghusgang tingin? Mukha ba talaga akong masamang tao?

“Pasa, pre!” narinig kong sigaw ng mga naglalaro sa gitna ng court.

Mula sa aking kinauupuan, nahagip ng mata ko ang taong nagdi-dribble ng bola ngayon at tila tutok sa kanyang paglalaro.

Travis.

Sobrang tutok niya sa paglalaro at sh-in-oot ang bola mula sa kanyang pwesto. Swabe naman iyong pumasok sa loob ng ring kaya nakakuha ang team niya ng tatlong puntos.

Lumakas ang tilian ng mga babae sa magkabilang side ng court. Habang pinapanood ko sila ay para akong bigla natauhan at nakaramdam ng paninikip sa dibdib.

I sighed.

That’s right.

Maybe he just… acted like he’s fine towards me upang ipaalam na hindi na ito… nandidiri sa ’kin. And I have to stay in my line because even though he finally accepted me, hindi pa rin magbabago ang kanyang pananaw sa akin.

Na kahit kailan… hindi nito masusuklian ang nararamdaman ko para sa kanya.

Bakit, ano pa nga ba ang papel ko sa kanya? At isa pa…

B

akla lang ako. At ang mga taong gusto niya ay babae lamang.

Natawa ako sa sarili ko at napailing. Why did I even assume about him? Na para bang may chance talaga ako sa kanya? Parang timang lang.

“Huy, okay ka lang?” tanong ni April nang marinig akong natawa bigla.

“Baliw… may naisip lang. By the way, may titingnan ako sa library mamaya. Gusto mong sumama?” pag-iiba ko ng usapan. Umiling naman siya.

“Ayoko, puro ka na lang basa ng libro. Hindi ka ba nagsasawa sa mga binabasa mo?” reklamo niya. Napangiti ako at kinaltukan siya sa ulo.

“Ang sabihin mo, tamad ka lang magbasa.”

---

Habang naglalakad sa hallway ay panay na naman ang tinginan ng mga tao sa akin. Kahit naman sanay na akong hindi sila pansinin, hindi ko pa rin mapigilang ma-insecure.

Ano ba kasing problema nila? May kailangan ba sila sa ’kin?

I ignored their gazes and continued walking. Pero habang tumatagal, mas dumadami ang mga nakatingin.

Napaismid ako.

Bakit ba kasi ayaw nalang nilang sabihin ang mga pakay nila? Nakakairita na.

Nang hindi pa rin sila tumigil ay huminto na ako at binalingan silang lahat.

“What?”

Nanlaki naman ang mga mata ng ilang estudyante at mabilis na umalis sa kanilang mga pwesto. But there are others that stayed in their ground.

“Uhh… sorry, it’s not what you think.” naglakas-loob na makipag-usap sa akin ang isang lalaki.

“So anong dapat kong isipin? May masama ba akong nagawa? Nadidisgusto ba kayo sa pagmumukha ko? Ano bang k-kasalanan…” Hindi ko alam kung bakit pero biglang bumigat ang nararamdaman ko. My voice even cracked while talking.

Muling nanikip ang dibdib ko at nagsimulang manubig ng mga mata. Mabilis ko namang kinusot iyon pero sa hindi malamang dahilan ay tuluyang rumagasa ang mga luha ko sa mata.

Napansin ko ang pagkabigla sa kanilang mga mukha nang magsimula akong umiyak. Maski ako ay nagulat sa bigla kong pag iyak.

What the hell… bakit bigla akong naluha?!

“Gago! Lagot tayo n’yan pre…” bulong nung isang lalaking kasamahan niya.

“Huy! Ano… ’wag kang umiyak! Hindi naman iyon ang dahilan kung bakit kami napapatingin… t-teka, hoy! Tulungan niyo nga ako–”

Hindi ko na pinakinggan pa ang sumunod na sinabi niya at mabilis na tumakbo palayo. Narinig ko pa ang pagtawag ng ilan habang tumatakbo ako pero hindi ko na sila nilingon.

Nagtungo ako sa washroom ng boys at doon nagpatuloy sa pag-iyak. Mabuti nalang at walang tao sa loob.

I can’t believe I just cried in front of some strangers. Pero hindi ko na rin kasi mapigilan dahil sa naramdaman ko kanina at pati na sa paraan ng pakikitungo nila sa akin. Maybe my emotions got built up and it finally resulted to burst my feelings out.

Ano ba kasing meron sa mga tingin nila? They could’ve just talked to me instead of staring at me. Kahit naman iba pa ang intensyon ng pagtingin nila sa akin ay ibig-sabihin no’n, kumportable na ako. It’s making me feel like an outcast. Like, no joke. Outcast talaga dahil palagi nalang akong may special treatment sa labas.

I’ve once mentioned this before to April but she just said that I shouldn’t mind it. Na kaya raw tinitignan nila ako ay dahil inaappreciate lang nila ang itsura ko. Yes, hindi naman ako bulag para mapansing may itsura ako. And I truly don’t mind if that’s the real case… pero yung palagi nalang ako titigan ng mga tao na parang may halong judgement pa? Were those really necessary?

Matagal din akong tumambay sa loob ng isang cubicle bago tuluyang kumalma ang sarili ko. Pagkatapos ay kinapa ko ang bulsa ng pants ko. Just then I realized, I don’t have a handkerchief.

Lumabas ako ng cubicle at binuksan ang tubig sa lababo upang basain ang mukha ko. Humarap ako sa salamin at pinatay ang tubig. Medyo halata pa ang pamumugto ng mata ko. I sighed heavily.

Pinapagod ko lang ang sarili kong umiyak.

Umayos ako ng tayo at pinagpagan ang uniform ko. I unbuttoned my vest so I could breath more air. Dadaan nalang muna ako sa locker para kumuha ng pamunas.

Pasimple akong lumabas ng washroom at tinungo ang locker area. Hindi naman iyon malayo sa banyong pinagtaguan ko kaya hindi rin ako natagalan. I peeked inside first and then entered when I didn’t see anyone.

Binuksan ko ang locker ko at kumuha ng panyo. Pinunasan ko ang mukha ko at mga pawis sa katawan. Nang makitang presentable na ulit, binalik ko na ang panyo at sinara ang locker.

Lumapit ako sa pintuan at akmang lalabas na sana nang bigla iyong magbukas, at isang bulto ng lalaki ang pumasok.

Wala sa sariling pinagmasdan ko ito mula ulo hanggang paa. Ganoon din ang ginawa nito nang saktong magtama ang aming mga tingin.

Bahagyang kumunot ang noo ko nang makita ang itsura niya.

He’s still holding the doorknob, breathing heavily while inspecting my body. Magulo ang buhok nito, basang-basa at gusot pa ang polo ng uniform habang walang suot na vest.

“Are you hurt?” he asked worriedly.

Hindi ko naman siya nasagot dahil agad na lumipat sa kanya ang atensyon ko.

Did he get into fight? Parang kanina lang, naglalaro siya ah?

Wala sa sarili kong itinaas ang isang kamay at hinaplos ang maliit na hiwa sa ibabang labi niya. I felt him shiver from what I did.

“Where did you get this?”

Imbis na sagutin ang tanong ko ay napalunok ito ng laway. I was about to ask something again when suddenly…

Bigla niyang kinagat ang hintuturo kong daliri.

Chapter 12 : Conclusion

Warning: explicit language and violence.

. . .

12 :

Conclusion

Piper

Aver

y

Chavez

“U-uhmm…” nauutal kong tugon habang mabilis na binawi sa kanya ang aking kamay. Bahagyang natauhan din naman ito sa kanyang ginawa at mabilis na napapunas ng bibig. Napansin niya sigurong namamawis ang kanyang bibig dahil sa pagtakbo.

Subalit tinigil din naman niya iyon nang biglang mangirot ang kanyang labi, dahilan para mapadaing siya ng malakas.

Hahawakan ko na sana ulit ang kanyang ibabang labi dahil sa awa ngunit napatigil nang maalala ang nangyari kanina. Nahihiyang binaba ko ang aking kamay at yumuko na lamang ng tingin.

Akmang aalis na sana ako sa aking pwesto nang mabilis niya akong pinigilan at humawak sa aking braso. Napatingin naman ako sa kanya at nakita itong malalim na nag-iisip.

“Wait for me,” sambit nito sa mababang wika.

Napagitla naman ako sa narinig at na-estatwa sa aking pwesto. Nang mapansin niya iyon ay ginawa niya itong hudyat upang hilain ako papasok.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako nakagalaw nung mga oras na iyon at pinabayaan lang siyang hilain ako.

I don’t know… it just felt very nostalgic to me.

The way

he always pulls me whenever there are things that grab his attention but he can’t just leave me behind

…

Hmm… memories.

Ipinilig ko na lamang ang aking ulo at nagpatianod sa kanya. Hayaan mo na nga.

Dinala ako nito sa dulong parte ng silid kungsaan naroon ang kanyang lalagyanan ng mga damit. Parang manika niya akong pinahinto sa tapat ng kanyang locker at tumalikod na upang maghanap ng maisusuot. Nakaharap ako ngayon sa likod niya.

Dahan-dahan nitong tinanggal ang pagkaka-butones ng kanyang polo at swabe itong inalis mula sa pagkakasuot. Dahil sa ginawa niyang iyon ay kitang-kita kong nag-flex ang kanyang mga muscles sa likuran at umarko na tila ba parang inaakit ako.

… or mas rumurupok lang siguro ako?

Nagsimula na itong maghanap ng damit habang nakahubad ang pang-itaas. Bawat pagkilos nito ay mas lumalabas ang kurba ng kanyang likod kaya naman hindi na nakakagulat pang makaramdam ako ng inggit sa kanya kahit saglit.

Mabuti pa siya, kahit ang bata-bata palang ay maayos na ang pangangatawan. Ako? Parang isang tulak palang ng tao, dapa na agad ako.

Tinry ko namang i-achieve ang ganyang katawan dati pero sadyang mahina lang talaga itong katawan ko. Palibhasa ay nakatuon lamang ako sa pag-aaral simula pagkabata.

Napahinto naman ako sa pagmumuni nang makahanap na ito ng panibagong polo na maisusuot.

Mabilis nitong isinara ang pinto ng locker niya at walang pag-aalinlangang lumingon sa akin.

Kasimbilis naman ng cheetah akong napaiwas ng tingin at tumalikod. Iiwasan ko sanang makita ang harapan niya subalit parang hindi na yata mangyayari pa iyon dahil pagtalikod ko ay hindi ko napansing may malaki palang salamin na nakadikit sa harap ng locker sa likuran ko. Bigla tuloy akong napatingin sa katawan ni Travis.

Napalunok naman ako habang nakatingin sa matipuno nitong katawan. Mula sa makapal nitong leeg, pababa sa kanyang matikas na dibdib, hanggang sa kanyang six-pack na abs.

At sa malaking umbok nito sa kanyang pants.

Nanlaki naman ang mga mata ko nang makitang bakat na bakat ang umbok nito sa kanyang pants kaya agad akong napataas ng tingin.

Pero imbis na mapakalma ang sistema ko ay mas nagrambulan lamang ito ng sobra nang makita ang arogante nitong mukha na ngayon ay may maliit na ngising nakapaskil sa kanyang labi. Namula ako.

Nanginginig akong umiwas ng tingin at napaharap na lamang sa aking kanan.

Bwisit. Inaasar ba ako ng lalaking ’to? Sabihin lang niya sa akin kung nang-aasar ba siya dahil kung oo ay talagang umeepekto ang pangangasar niya.

Mas lalo namang namula ang mga pisngi ko nang ihagis nito sa aking mukha ang kanyang pawisang polo. Natuod ako sa aking kinatatayuan at nakaramdam ng saglit na panginginig sa tuhod ko.

“Hold it first, I’m going to change.” Hindi ko man ito nakikita ngunit base palang sa boses nito ay halatang nagpipigil na ito ng tawa.

Nag-init naman ang mukha ko sa narinig at naiinis na tinanggal sa ulo ang kanyang polo.

Huminga ako ng malalim at pasimpleng kinalma ang sarili. Kalma, Avery. Masasampal din natin iyang hampas lupa na ’yan kapag nakakuha na tayo ng tamang tyempo.

Subalit nakalipas na ang isang napakahabang oras pero hindi pa rin ito tapos sa kanyang pananamit. Nagsisimula na akong mainip dito pero heto siya, hindi pa rin gumagalaw simula nang huli itong magsalita.

“Uhmm… hindi ka pa ba tapos?” naglakas-loob na akong magtanong makalipas ang ilang mga minuto subalit hindi naman niya ako sinagot.

“Huy!” pagtawag ko pa sa kanya nang hindi ako nito pakinggan.

Naghintay naman ako ng ilan pang mga segundo kung sasagot ba siya pero nang mapagtantong hindi ito magsasalita ay tuluyan na akong humarap sa salamin upang siya ay makita.

Saktong nagtama naman ang aming mga mata at maya-maya’y saka lamang ito nagsimulang ibutones ang kanyang polo.

Sa sobrang lalim ng kanyang pagtitig ay halos mahipnotismo ako nito habang patuloy nitong sinasara ang mga butones ng kanyang polo mula sa baba, pataas.

Dahil sa sobrang pungay ng kanyang tingin ay hindi ko na namalayang napalunok ako ng laway.

Nakita naman niya iyong ginawa ko kaya unti-unting lumabas ang kanyang ngisi sa labi. Doon lamang ako natauhan sa ginawa niya.

Sa mga ganitong klaseng sitwasyon, ito talaga yung oras kung kailan gusto ko na lamang maging halaman ng tuluyan.

Napailing na lamang ako sa iniisip at nanginginig na ibinigay sa kanya ang polo.

“D-dalian mo na… mal-late na tayo sa next class,” mahinang saad ko. Mukhang nahawigan naman nito ang bahagyang pagtamlay ko kaya naman naguguluhang inabot na lamang nito ang kanyang polo mula sa akin.

Nang makuha ay napabuntong-hininga na lamang ako at tahimik na lumabas ng silid.

Napakagat-labi ako.

Ano ba itong ginagawa namin? Ano ba ’tong nangyayari sa ’kin? Kanina ay umiiyak lang ako tapos nang makita ko siya, puro kilig at hiya na ang nararamdaman ako.

Isama mo pa siyang hindi namamansin sa akin mula kanina tapos ’di kalaunan ay bigla na lamang makikipag-usap sa akin na parang wala lang nangyari.

At ako naman itong sa marupok na sumunod naman sa kanyang mga trip. Napapikit ako ng mariin.

Balak niya nga sigurong baliwin itong isipan ko.

Malayo-layo na rin ang aking nalakad mula sa locker room nang makahabol si Travis sa aking pwesto.

“Hey,” tawag niya.

“Oh?”

“…”

Muli akong napabuntong-hininga nang hindi ito sumagot. Isa pa ’to, napakahirap kausapin.

Hanggang sa matungtong na namin ang classroom ay hindi pa rin ito nagsasalita. Huminto ako sa paglalakad kaya naman napahinto rin siya sa likuran ko.

“May sasabihin ka ba?” naisipan kong tanungin sa kanya habang pinakikiramdaman ang paligid. Ramdam ko ang bigla niyang pagiging tensyunado at paglunok ng maraming beses.

Matagal na namayani ang katahimikan sa aming pagitan hanggang sa tuluyan na itong magsalita.

“Sorry.”

Hindi naman ako naka-react kaagad sa sinabi nito at bahagyang natulala sa tapat ng pintuan. Hindi rin ito kumilos matapos sabihin ang salitang iyon.

Huminga ako ng malalim at pumikit.

“S-sorry? Ano bang pinagsasasabi mo jan e wala ka namang ginawang masama?” pinilit kong huwag ipahalata ang panginginig ng aking boses at kumurap upang mabilis matuyo ang nangingilid kong mga luha sa mata.

Napahawak ako sa aking dibdib dahil sa lakas ng pagtibok nito at tahimik na humagap ng malalim sa hangin.

Bago pa ito muling makapagsalitang ay binuksan ko na ang pinto ng silid at nagmamadaling pumunta sa aking upuan.

Muntikan pa nga akong madapa sa paglalakad pero humawak ako sa mga lamesa at tinungo ang aking pwesto ng hindi pinapansin ang ilang pares ng mga matang nakatingin sa akin ng may halong pagtataka.

Pagod akong napaupo nang matungtong ang aking table seat at nagtungo na lamang ng ulo sa mesa.

Sa sobrang dami ng mga ekspresyong gustong kumawala sa aking katawan ay hindi ko na nagawang kumilos pa sa tamang ulirat at waring nangatog na lamang ang mga tuhod sa paa.

Sari-saring ekspresyon ang aking nararamdaman ngayon. Kaba, saya, lungkot, pangamba, at kung ano-ano pa.

Pero higit sa lahat, ay pananabik.

Pananabik na muling magkaayos kaming dalawa.

Pananabik na bumalik kami sa dati naming mga ginawa.

Pero… hindi ko muna maibibigay iyon sa kanya dahil hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking isipan ang kanyang sinabi.

Nags-sorry ba talaga siya sa akin? O baka naman nags-sorry lang siya dahil sa inakto nito noong mga nakaraan? Hinilot ko ang aking sentido dahil parang sasabog na talaga ang aking utak.

Napansin kong pumasok na rin ito sa loob ng klase pero hindi ko siya tinapunan ng tingin. Batid ko ang mga pares ng kanyang matang nakatingin ng mariin sa akin, na mas lalong nagpapagulo lamang ng aking isip.

Teka, baka naman kasi nagpapasensya lang talaga siya dahil mga sa kinilos niya? Tama. Huwag ka nang mag-isip ng kung ano-ano pa, Avery. Binibigyan mo lang talaga ng lalim ang kanyang mga sinasabi kaya ka naguguluhan.

Hinintay ko na muna itong makaupo sa kanyang upuan bago ako umayos ng upo.

Tinanong naman ako ng katabi kong si April kung ayos lang daw ba ako at sinabi ko namang ‘oo.’ Narinig niya kasing umiyak daw ako kanina kaya naman nainis daw ito sa sarili niya dahil dapat ay sinamahan na lamang niya ako.

Napayuko naman ako sa kanyang sinabi at namula ang mga pisngi.

Ang bilis namang kumalat. Kalat na kalat na siguro iyon sa buong unibersidad. Nakakahiya.

Bakit nga ba kasi bigla nalang akong napaiyak sa harap ng maraming tao? Ni-hindi ko man lang naisip kung ano ang pwedeng kalalabasan pagkatapos ng lahat.

Imbis na magpakabaliw pa ay itinigil ko na lamang ang pag-iisip ng mga bagay tungkol doon at hinintay na lamang pumasok ang susunod naming teacher upang makapag-klase na.

Sa pag-uwi ko nalang poproblemahin ang mga kahihiyang pinaggagawa ko.

---

Nang matapos ang lahat ng klase ay hindi muna ako tumayo at hinintay na magsi-alisan ang mga estudyante sa loob ng silid.

Inaya na rin ako ni April na umuwi na pero mabilis naman akong tumanggi sa kanya.

Sinubukan pa niya akong pilitin ng maraming beses subalit sa huli ay hindi rin ito nagtagumpay dahil sa katigasan ng aking ulo. Mabuti na lamang at absent ngayon si Andrei dahil kung hindi, baka pagtulungan pa nila akong lumabas.

Ewan ko sa lalaking yun. Nagtatampo pa rin siguro sa akin dahil hindi kami nagkatabi noong isang araw.

Kapag siya talaga ay hindi pa pumasok bukas, susugurin ko na talaga yun sa bahay niya. Namimihasa na at palagi nalang umaabsent sa klase. Kung kailan g-graduate na kami, saka pa siya lumiliban.

“Hindi na ba talaga kita mapipilit?” muling tanong sa akin ni April, nagbabaka sakaling sumama pa ako sa kanya pero inilingan ko lamang ito at ngumiti.

“Mauna ka na nga, mamaya pa akong uuwi.”

“Ano pa ba kasing gagawin mo rito at hindi ka makauwi-uwi?”

Dahil

sigurado

akong

pagtitinginan

na naman ako ng mga tao

roon

at baka hindi ko na

masikmura

pa ang

kanilang

mga

pagtitig

.

“Kasi… p-pinatawag na naman ako ng dean.” Hindi naman ito sumagot sa halip ay tinitigan lamang ako ng mabuti. Umiwas naman ako ng tingin nang matinag sa kanyang mga mata.

“I knew it, you’re lying,” pagkukumpirma nito. Napabuntong-hininga naman ako dahil sa kanyang kakulitan at nagsalita.

“Oo na. E kasi naman, pagtitinginan lang ulit nila ako at idagdag mo pa kaninang umiyak ako sa harap ng maraming tao. Sino ba namang hindi mahihiya ro’n?” pag-aamin ko. Napansin ko naman ang bahagya nitong pagngiti marahil sa para akong isang batang nagsusumbong sa mga magulang.

“E ikaw naman kasi, bakit ka ba umiyak kanina?” natatawang tanong niya sa akin.

“Kasi naman, grabe na silang makatingin sa ’kin! Akala mo naman may nagawa akong kasalanan sa kanila pero wala naman,” naiinis kong pagsagot sa kanya. Pero sa halip na intindihin ako nito ay bigla naman siyang tumawa ng malakas.

“May nakakatawa ba sa sinabi ko?” naguguluhan kong tanong. Umiling naman siya ng marahan pero hindi pa rin naaalis ang kanyang ngiting nakapaskil sa labi.

“Wala naman talagang nakakatawa sa sinabi mo pero kasi… masanay ka nang pinagtitinginan ng mga tao! Hindi ka pa nasasanay e ilang taon nang nangyayari yan ’no,” natatawa niyang ani.

“E bakit ba kasi nila ako pinagtitinginan?” nababagot ko nang singhal sa kanya. Hindi naman ito sumagot at bagkus ay nginitian lamang ako ng matamis.

“It’s for you to figure it out, baby boy. Anyways, mukhang hindi na talaga kita mapipigilan pa sa desisyon mo kaya mauuna na ako. Ingat ka nalang bebe at wag kang magpapagabi ha?” paalam nito sa ’kin bago tumalikod at nagsimulang maglakad na papalayo.

Napasabunot na lamang ako sa sobrang pagkayamot at pumikit. Imbis na mailabas ko lahat ng dinaramdam ko ay mas sumakit lang yata ang ulo ko dahil sa mga pinagsasasabi niya.

Hindi na rin ako nagtagal pa sa campus at napagpasyahang umuwi na lamang ng bahay para matapos na. Hapon na rin naman kasi at ang mga varsities nalang ng school ang mga naririto kaya naman napag-isipan kong lumabas na ng eskwelahan.

Paglabas ay hindi muna ako umuwi at pumunta muna sa isang bookstore upang mamili ng mga materials para sa paparating na project namin. Nagtingin-tingin na rin ako ng mga librong maaaring basahin kaya medyo ginabi na ako sa labas.

Medyo madilim na ang eskinita nang mapagpasyahan kong umuwi. Dahil kaunti lamang ang mga streetlights na nakatayo sa aming baryo ay binagalan ko lamang ang paglalakad upang maka-iwas sa disgrasya.

Nasa kalagitnaan ako ng paglalakad nang bigla na lamang may sumulpot sa aking gilid at kumapit sa braso ko. Halos mapatalon naman ako sa sobrang gulat at nang lingunin kung sino ang taong humawak sa ’kin ay unti-unti akong nilukob ng takot at kaba dahil sa natatandaan ko ang itsura ito.

Siya yung lalaking lasinggero na muntik nang lapastangin ang katawan ko. Pero hindi ito kagaya noong nakaraan.

Dahil gising na ang diwa nito.

Sinubukan ko namang tanggalin ang pagkakahawak niya sa aking braso subalit mas humigpit lamang iyong pagkakahawak niya kaya naman napangiwi ako sa sakit.

“Ikaw yung babae dati, ’di ba?” asik niya.

Nanginig naman ang aking katawan dahil sa lalim ng boses nito.

“B-bitawan niyo po ako…” natatakot kong pakiusap habang pilit pa ring tinatanggal ang kanyang pagkaka-kapit.

Subalit mas humihigpit lang ito kaya hindi ko na napigilang mapasigaw sa sakit.

“Bitawan? E yung t*rantado mo ngang lalaki ang gumawa sa akin neto!” galit na galit nitong angil habang pinapakita ang gilid ng kanyang mata na may malaking hiwa.

Hindi ko ito nakita noong una dahil madilim na ang paligid kung kaya’t laking gulat ko na lamang nang makita ito. Pero… lalaki ko?

“K-kuya ko po iyon… s-sige po kayo, isusumbong ko po kayo sa kanya kapag hindi niyo ako binitawan!” sinubukan kong magboses na nagbabanta ngunit hindi ito nagtagumpay dahil sa sobrang takot ko.

“Ahh… isusumbong? Isusumbong mo ako sa kuya mo kahit wala siya? E paano kung kunin ko ’to sayo–” mabilis nitong kinuha ang bag kong dala-dala kaya naman mabilis kong sinubukang agawin iyon sa kanya pero mabilis niya akong inambagan ng suntok sa tiyan, na ikina-ubo ko naman sa sakit.

Sa sobrang lakas ng kanyang pagsuntok ay napaluhod na ako at namilipit sa sakit.

“Alam mo, kahit babae ka pa ay makikipag basag-ulo pa rin ako sayo!” akmang sasapakin na sana niya ulit ako pero hindi niya iyon natuloy nang bigla na lamang siyang tumilapon sa aking harapan.

Nanlaki ang mga mata ko.

Tila para bang tumigil ang mga oras habang nakatingin ako sa gawi ng lalaking nakatayo ngayon sa harapan ko. Sobrang nandidilim ang paningin nito habang nakatingin sa mamang namimilipit na rin ngayon sa sakit.

Nagngingitngit ang panga niya sa galit habang nakakuyom ang mga kamao.

“T-Travis…” nahihirapan kong sambit.

“I guess I need to teach you more lesson,” mariin nitong giit.

Nagtaasan naman ang aking mga balahibo sa katawan habang pinapanood siyang lumapit sa lalaking sumuntok sa akin.

“P*ta! Bakit nandito ka na nama–” hindi na natapos pa ni kuya ang kanyang balak sabihin nang pinaulanan siya ni Travis ng maraming suntok.

Dali-dali naman akong napatayo at tumakbo papalapit sa kanila upang pigilan sa pagwawala si Travis.

Kung kanina ay takot na takot ako sa mama, ngayon ay mas natatakot na ako sa kung anong maaaring gawin ni Travis.

Dahil alam ko kung gaano ito kadelikado kapag nasa ganitong estado.

Dahil itong-ito siya noong malaman nito kung ano ang sekswalidad ko.

“Fck you! Fck you! F*ck you!” tuloy-tuloy na pinagsusuntok ni Travis ang mamang duguan na ngayon ang mukha. Sinubukan ko naman siyang hilain palayo ngunit mabilis itong bumitaw sa akin at muling pumatong sa lalaki upang ambagan ito ng maraming suntok.

Subalit bago pa man lumanding ang kanyang kamao sa lalaki ay naunahan siya nito at siya naman ngayon ang natumba. Tatayo pa sana si Travis mula sa pagkaka-tumba subalit bigla siyang sinuntok ulit nung lalaki sa mukha at nagkapalit sila ng pwesto.

Sa sobrang kaba ko ay naghanap agad ako ng pwede kong magawa upang mapaghiwalay silang dalawa. Inilibot ko ang aking paningin at saktong nakita ang backpack ko sa isang tabi. Tumakbo ako upang makuha iyon at mabilis na bumalik sa kanilang mga pwesto.

“G*go ka! Kung hindi dahil sayo, wala sana akong malaking sugat sa–” hindi ko na siya pinatapos pa sa pagsasalita at malakas na hinampas ang bag ko sa pagmumukha niya.

“Hayop ka! Ang sama-sama mong manong ka! Napakasama mo kasi muntikan mo na akong ma-rape! Isinusumpa ko talagang sana kapag nagkaroon ka ng alagang kalapati ay tukain ka nalang niya hanggang sa maging buto ka! Atsaka hindi ka na naawa meron nga siyang sugat sa labi! Bwisit kaaaaa!” walang tigil kong pagsisigaw habang sunod-sunod itong pinagpapalo ng bag ko. Subalit parang wala lamang sa kanya iyon dahil tinulak lamang ako nito ng malakas gamit ang isang kamay.

Napahawak naman ako sa aking pwet nang matumba sa lupa. Ang sakit!

Tatayo pa sana ako at gaganti pero hindi pa man ako nakakatayo nang sapakin siya ni Travis ng malakas sa mukha dahilan kung bakit bumagsak siya.

Hinila ako ni Travis patayo at kumaripas ng takbo habang ako’y nagpahila na lamang dahil sa pagod. Hindi na ako nakalingon pa sa pwesto nung mama pero alam kong nakatayo na ito at patuloy kaming hinahabol kaya naman wala na akong nagawa pa kundi ang sumabay na rin sa pagtakbo palayo.

Chapter 13 : Penthouse

Warning: explicit language.

. . .

13 :

Penthouse

Piper

Avery

Chavez

“T-teka lang… haaahhh… magpahinga muna tayo… h-hindi ako makahinga,” napakapit ako sa laylayan ng kanyang polo upang mapatigil siya sa pagtakbo dahil baka maiwanan niya ako.

Huminto naman ito sa pagtakbo at bumaling sa aking gawi. Bumitaw naman ako sa kanya at kumapit na lamang sa aking mga tuhod.

“Are you alright?” tanong niya sa ’kin at inalo ang likod ko. Tumango naman ako pero hindi ko na siya tiningnan at nagfocus na lamang sa paghabol ng hininga.

Nang kumalma ang sarili ay tinulungan ako nitong tumayo at inalalayang makapasok sa isang convenience store. Malapit lamang kasi iyon sa pinaghintuan namin kaya naman doon na muna kami pumasok upang magpalamig.

Hinanapan niya ako ng mauupuan at pagtapos ay pinaupo ako roon. Tumapat ito sa aking harapan at tiningnan kung may mga galos o sugat ba sa ang aking katawan.

“Does it hurt?” tanong niya sa akin habang hinahawakan ang parte ng balikat kong tinulak kanina nung mama. Umiling naman ako sa kanya pero inismiran lamang ako nito dahil nakita niya ang namamakat na pasa roon.

Hindi pa ito tumigil at pinagpatuloy lamang na galugarin ang bawat parte ng katawan ko kung may iba pa bang gasgas o sugat. Nagulat na naman ako nang itaas niya ang aking suot na damit at tinignang maigi ang aking tiyan. Hinawakan niya ang parteng iyon at hinimas.

“What about here? Isn’t it painful in this part? I saw that motherf*cker punched you over here,” hindi naman ako nakasagot agad sa tanong niya marahil napatutok lamang ang aking diwa sa kamay niyang humahaplos ngayon sa tiyan ko.

Pulang-pula ang aking pisngi dahil sa ginagawa niya kaya mabilis kong tinanggal ang kanyang pagkakahawak sa akin at nagmamadaling ibinaba ang suot kong polo.

Bahagyang natigilan naman ito sa pagkilos matapos magsink-in sa kanya ang ginawa niya. Dagli itong napaubo ng wala sa oras at umiwas ng tingin.

“O-okay lang ako… ’wag kang mag-alala sa ’kin,” nahihiya kong saad. Tumango naman ito sa akin at sandaling umalis muna sa tabi ko upang maghanap ng kung-anong makakain.

Kinuha ko naman ang aking cellphone at doon na lamang itinuon ang pansin. Bumalik din naman siya pagkaraan ng ilang minuto at maya-maya’y inaya akong tumayo.

“Let’s go, we’re leaving,” anito at tumalikod na.

“B-baka nando’n pa yung lalaki kanina?” nauungot kong tanong. Umiling naman ito sa akin at nagsimula nang maglakad.

“I know. That’s why we’re not going to take that path.” Nanlaki naman ang mga mata ko nang lumabas na ito ng store kaya naman napilitan akong tumayo at nagmamadaling lumapit sa kanya.

“Path? May iba pa bang daanan papunta sa bahay namin? Bakit ngayon ko lang nalaman yun?” hindi naman ako nito sinagot at tahimik lamang na naglalakad kaya pinili ko na lamang manahimik.

Baka kasi naiingayan siya sa akin.

Tahimik ko siyang sinunod sa paglalakad at pinanood na lamang ang gumagalaw nitong matikas na likod.

Lukot-lukot ang kanyang polo at tila parang naglaro sa putik dahil may mga dumi pang nakasabit sa kanyang damit. Tumaas naman ang aking tingin papunta sa kanyang ulo at nakitang gulo-gulo ang mga buhok nito ngunit gayunpaman ay mababatid mo pa ring malakas ang tindig nitong dinadala. Hindi ko tuloy mapigilang mapaisip kung ano ngayon ang umiikot sa ulo niya.

Ano nga bang

pumapasok

sa

isip

mo, Travis?

Halos tumagal kami ng mahigit isang oras sa paglalakad. Ilang beses ko na siyang tinatanong kung malayo pa ba ang dadaanan naming ruta pero ang tanging isinasagot lamang niya ay ‘almost.’ O kung hindi man iyon ay hindi na ito nagsasalita pa. Napabuntong-hininga na lamang ako.

“Malapit na ba tayo?” bagot na bagot ko nang tanong sa kanya. Hindi ko naman namalayang huminto na pala ito sa paglalakad kaya naman bigla akong nauntog sa kanyang likuran.

“Aray!” ungot ko habang hinihimas ang aking noo.

“We’re here.” Nanggigil naman ako nang hindi manlang nito ako tinapunan ng tingin. Lumingon ako sa gawing tinitingnan niya at kaagad na nanlaki ang mga mata sa nakita.

Isang condominium.

“T-teka… akala ko ba–” kinakabahang sambit ko nang maglakad na ito papasok sa isang mamahaling condo.

Hindi ko alam kung sasama ba ako sa kanya o hindi kaya naman tuluyan akong naestatwa sa kinatatayuan ko. Mukhang napansin naman niya akong hindi na sumusunod nang wala na itong maramdaman sa kanyang likod kaya naman binalikan niya ako sa aking pwesto at marahan akong hinila.

“I-iuwi mo ako…” mahinang tugon ko. Tumingin sa amin ang receptionist pagpasok namin. Akmang lalapitan na sana niya kami sapagkat nakilala niya siguro ang mukha ni Travis kaya naman tumigil siya at pinanood lamang kaming maglakad papalayo.

Pumasok kami sa isang elevator at pagkaraa’y pinindot ang top-most floor nito.

“You’re not going anywhere,” mariin niyang sambit.

“Especially since the man is still looking for you.”

“S-sasamahan mo naman ako pauwi… at saka nasa bahay naman si kuya–”

“So what are you implying to? Go back there and I’ll go back here again? Then what’s the purpose of going here then?”

Natameme naman ako sa kanyang sinabi at napaismid sa narinig.

“E KUNG SINABI MO NAMAN KASI SANA SA AKING BABALIK KA NA RITO SA CONDO MO, EDI SANA HINDI NA AKO SUMABAY PA SAYO AT MAKIKIPAG TAYA-TAYAAN NALANG AKO KAY MANONG! PASALAMAT KA TALAGA AT NATITIIS PA KITA DAHIL KUNG HINDI, TALAGANG IHUHULOG NA KITA RITO SA NAPAKAGARA NIYONG ELEVATOR!”

Pero syempre sa isip ko lang ’yon huehue.

Kung kaya ko lang naman sa kanyang sabihin yun ay sasabihin ko talaga. Pero pinipigilan lang talaga ako nitong konsensya ko dahil siya naman ang lumigtas sa akin mula sa nangyari kanina.

But speaking of ligtas…

“I guess I need to teach you more lesson.”

“P*ta! Bakit nandito ka na

nama

–“

“F*

ck

you! F*

ck

you! F*

ck

you!“

“G*go ka! Kung hindi

dahil

sayo, wala sana akong

malaking

sugat

sa–“

Hindi kaya…

“Are you… the one who saved me?” seryoso kong tanong. Kumunot naman ang noo nito sa tanong ko subalit nang maintindihan nito kung ano ang aking tinutukoy ay nanlaki ang mga kanyang mga mata at tila nabigla sa narinig.

Hindi naman ito nakasagot sa tanong ko kaya ako na ang naunang umiwas ng tingin.

So siya nga talaga… pero bakit naman kailangan pang magsinungaling nina mama at kuya?

“I told them not to tell you,” anito nang mabasa siguro ang iniisip ko. Dahan-dahan naman akong tumango sa sinabi niya at napakagat-labi.

“B-bakit…?” medyo nag-aalangan ko pang tanong.

“Cause you might think the other way.”

“Like what?”

Hindi na niya nasagot pa ang tanong ko dahil bumukas ang aming sinasakyang elevator. Nauna itong lumabas sa aming dalawa at sumunod lamang ako sa kanyang likuran.

Ipinilig ko naman ang aking ulo upang mapawi ang nasa isip kanina. Bad timing siguro ang tanong kong iyon.

Isang mahabang hallway lamang ang itsura nitong palapag na binabaan namin. Sa kabilang dulo nito ay may isang hagdan pataas at nang maka-akyat kami roon ay talagang sobra akong nasorpresa sa nakita.

Isang penthouse!

Ibinaba na nito ang kanyang dalang bag at pumasok sa isang pintuan. Sumilip naman ako at nakita itong isa palang cr.

Nang ako’y maiwan ay dahan-dahan akong nangtungo sa sofang pinagbabaan niya ng kanyang bag. Binaba ko rin doon ang aking bag at nahihiyang umupo sa kanyang sofa.

Pinagpagan ko muna ang pants ko bago umupo. Sobrang linis kasi. Natatakot akong baka madumihan. Baka pagbayaran ko pa kung sakali.

Inilibot ko ang aking tingin sa buong paligid. Sa sobrang laki ng penthouse niya ay halos malula na ako sa kaka-ikot ng tingin. Kung ganito ba naman kasi kalaki ang sakop nitong condominium niyang tinitirahan, hindi na rin kabigla-biglang malaman na malaki itong penthouse niya.

Batid ko ay sakop ng sampung kwarto ang kanyang penthouse. Mula sa aking kaliwa ay isang flat screen TV lamang na nakapaskil sa pader ang iyong makikita at ang hagdang inakyatan namin kanina.

Sa aking harapan naman ay makikita mo ang malaki nilang kusina. Puting-puti ang pader nito na tinernuhan naman ng kanyang mga dark gray na appliances kaya bumagay ang combination nito.

Dark gray din ang mga sofa nito sa living room pati na rin ang lamesa pero glass table ang style nito. Wood tiles ang theme ng kanyang silid kaya naman tinakluban ng puting carpet itong baba niya sa sala. Para siguro tumugma sa kulay ng mga kagamitan nito sa bahay.

Pagtingin sa aking kanan ay makikita mo ang isang pintuan kungsaan pumasok kanina si Travis. Doon nakapalagay ang kanyang comfort room. At sa gilid nito ay may mga paintings at isang hagdan pataas. May second floor kasi itong penthouse niya. Naroon siguro ang kanyang kwarto at iba pang mga extrang silid. At sa aking likuran naman ay isa na itong purong glasswall hanggang dulo.

Grabe naman ang penthouse na ito.

Napabalik ang aking tingin sa cr nang lumabas ito mula roon at medyo malinis na rin ang kanyang mukha. Naghilamos siguro siya.

“I’ll just change my clothes,” paalam nito habang paakyat ng second floor. Subalit bago pa man ito tuluyang maka-akyat ay bigla itong huminto at tumingin sa aking direksyon.

Napataas ako ng dalawang kilay.

“Just feel at home. I’m the only one living this house.” Tumango naman ako at pinagmasdan itong umakyat sa taas. Pinakinggan ko na lamang ang pagsarado ng kanyang pinto dahil hindi ko na siya naaaninag pa.

Napabuntong-hininga naman ako pagkatapos nitong magsara. Pang-ilang beses ko na ba ito ngayong araw?

Dahil sinabi naman nitong magfeel at home ako ay tumayo na ako at pumasok sa kanyang cr. Pero bago ang lahat ay tinanggal ko muna ang mga sapatos ko at medyas bago maglakad dahil baka madumihan ko pa ang sahig niya.

Mahina kong pinihit ang doorknob ng pinto at tahimik na pumasok. Sunod ay ni-lock ko ito bago lumapit sa isang salamin.

Binuksan ko ang hugasan ng lababo at sinimulang maghilamos ng mukha. Hinugasan ko na rin ang aking mga kamay at pinunasan ang leeg. Kasalukuyan ko itong ginagawa nang kumatok sa labas ng pinto si Travis.

“Can you open it for a second?” wika niya.

Pinatay ko naman ang rumaragasang tubig bago tuluyang lumapit sa pinto. Pagbukas ay may ibinigay ito sa aking dalawang pares ng damit at isang tuwalya.

“You can take a bath here. Just borrow my clothes for the meantime,” suhesyon nito. Mabilis naman akong umiling at ngumiti.

“Okay lang, hindi na ako maliligo. Pag-uwi ko nalang mamaya,” sagot ko sa kanya. Kumunot naman ang noo nito dahil sa narinig.

“Who said you’re going back? Just sleep here for tonight,” malalim nitong sambit.

Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ba ako kanina pero nakita ko kasing may lumabas na kung anong kislap sa kanyang mga mata ngunit mabilis din iyong naglaho na parang bula.

Ano yun?

“M-matulog? Pero akala ko ba, magpapalipas lang ako ng oras dito hanggang sa mawala na yung lalaki?”

“And then what? How will you know if he’s not around already? So your plan is to wait until midnight and then go home? Is that what you want?” biglang tumaas ang kanyang boses. Napaatras naman ako nang makitang nandidilim na naman ang kanyang mga paningin.

Hindi na lamang ako sumagot pa dahil sa takot at napayuko.

Napatuod naman siya nang makita ang reaksyon ko kaya bigla itong lumambot at napaiwas ng tingin.

“I’m sorry, I just… can’t help it,” mahina nitong wika.

Napatingin naman ako sa hawak kong mga gamit at sandaling tinitigan ang mga iyon. ’Di kalauna’y tiningalaan ko siya ng tingin sa mukha at ngumiti.

“Sige na, maliligo na ’ko, sandali lang.”

Chapter 14 : Sigh

14 :

Sigh

Piper

Aver

y Chavez

Hindi na ako natagalan pa sa pagligo dahil kumpleto ang mga kagamitan rito sa kanyang cr. May mga shampoo, iba’t ibang sabon, conditioners at marami pang mga panlinis ng katawan.

Medyo nagstruggle pa nga ako sa pagpili ng shampoo niyang gagamitin ko dahil halos lahat ng mga shampoo niya ay hindi ako pamilyar.

Puro naman kasi mga branded na shampoo ang nakapalagay sa lalagyan niya. E ako simpleng head ’n shoulders lang, sapat na.

Nagsipilyo na rin ako gamit ang isa sa mga bago niyang bili. Sampu naman kasi ang mga toothbrush niya rito kaya hindi naman sigurong masama kung manghingi ng isa ano? Bayaran ko nalang siya ng bente pesos.

Nang matapos ay sinuot ko na ang mga damit na binigay ni Travis sa akin.

Isa itong kulay lime na oversized shirt at isang puting boxers. Bigla ko tuloy naalala ang pinahiram niya sa aking sweater at… b-brief niya. Hindi ko pa nga pala naisasauli sa kanya yun, ilang araw nang nasa cabinet ko. Ibabalik ko nalang siguro bukas pag-uwi ko.

Nang masuot ang mga damit ay chineck ko muna ang aking sarili sa salamin bago lumabas.

Kumpara sa dati ay hindi na ito kasing liit ng brief niyang binigay sa ’kin. Pero hindi rin naman ito kasing laki ng iniisip niyo. Well, ano nga bang ma-eexpect niyo sa isang boxers?

Dinampot ko ang kanina kong suot na uniform at inilagay ito sa isang supot ng plastic bago tuluyang lumabas.

Saktong pagbukas ko naman ng pinto ay may sumalubong sa aking isang aso na talaga namang nakaupo pa sa harapan ng pinto na tila hinihintay ang nasa loob nito.

Agad kong nakilala ang itsura nito dahil sa makakapal niyang gray and white na balahibo. Walang ano-anong kumaripas ako ng takbo papalapit sa kanya at niyakap.

“Toby!” tawag ko sa pangalan niya habang hinaplos ang kanyang ulo. Mukha natuwa naman ito sa narinig dahil bigla na lamang itong dumamba sa akin. Kahit malaki na ito ay parang wala siyang pakialam at patuloy lamang na nakikipaglambingan sa akin. Natawa naman ako dahil sa kakulitan nito at maluha-luhang napayakap.

Grabe, ang tagal na rin pala simula noong huli ko siyang makita. 3 months palang kasi itong siberian husky noong iwan ko siya kay Travis pero ngayon, limang taon na siya! Napakabilis namang lumipas ng panahon. Parehas na siguro kaming teenager nitong si Toby.

Umayos ako ng upo sa sahig at masayang nakipaglaro kay Toby. Hindi pa nga siguro ako titigil kung hindi pa siya tawagin ni Travis.

“Toby! Leave Avery alone!” saway ni Travis sa kanyang aso nang ito’y makalapit. Tumigil naman ito sa paglilikot at umalis nga sa tabi ko. Lihim naman akong napanguso sa pag-alis niya at dismayadong nagpagpag ng katawan.

“Pake mo ba kung maglaro kami?” mataray kong anas kay Travis nang lingunin ko ito. Bahagyang nagulat naman ito saglit sa aking inakto subalit mabilis din itong nakabalik sa tamang huwisyo at sumagot.

“The floor is dirty. If you want to play with him, go play on the carpet,” saway din nito sa akin. Iniwasan ko na lamang siya ng tingin at umirap ng palihim.

Dami niyang arte e mukha pa ngang mas malinis itong lapag niya kesa sa bag ko.

Lumapit na lamang ako kungsaan nakaupo si Toby at binuhat ito ng pa-baby. Hindi naman ito umangal sa ’kin at pinabayaan lamang akong i-hele siya.

Mabuti nalang at nakilala pa niya ako. Mabuti pa ito, kahit ilang taon nang iniwan, hindi pa rin nangangalimot.

Dinala ko na lamang siya sa sofa at doon nilambing. Tinignan naman ako ni Travis na tira para bang nakakita ng baliw at napailing na lamang bago nagtungo sa kanyang kusina. Inirapan ko naman siya at muling pinagpatuloy ang pag-baby kay Toby. Pakialam ba niya? Lahat nalang.

Dahil wala namang magawa ay itinuon ko na lamang ang lahat ng aking pansin kay Toby. Nahihiya naman kasi akong magsabi kung pwede bang buksan ang TV niya kaya nagtiis nalang ako kay Toby.

Cute naman siya eh, kaya pwede na. Charot.

Habang nilalaro siya ay kinuha ko muna ang aking phone sa loob ng bag ko. Tiningnan ko muna kung may basag ba ito sa screen o camera at naginhawaan nang makitang wala itong sira. Ni-hindi ko man lang naalalang may cellphone pala ako sa loob ng bag ko tapos pinagpapalo ko pa ng ilang beses kay manong kanina. Hay nako.

Kinuhanan ko ng maraming pictures si Toby at nagselfie na rin ako paminsan-minsan. Instagramable kasi itong theme ng bahay ni Travis at sayang lang din ang interior design kung hindi mapapakinabangan.

Nag-iba’t ibang posing ako habang sige lang sa kaka-picture sa sarili. Tumayo na ako at nagpicture sa bawat-sulok nitong bahay niya hanggang sa mapadpad ako sa parte ng mga paintings na nakapaskil sa kanyang pader.

Isa-isa ko itong pinagmasdan dahil talagang magaganda ang mga paintings nito.

Parang realistic talaga. May mga nature, paintings ng isang beach, mukha ng matandang hindi ko kilala at kung ano-ano pa. Pero ang pinakatumatak talaga sa aking isip ay ang mukha niya.

Charot lang ulit hehe.

Ang painting ko. Ito ang tumatak sa aking isipan. Ito yung dati kong ipininta noong mga bata pa lamang kami sa pagkakatanda ko. At naaalala ko pa kung bakit ko ito binigay sa kanya.

Parehas kasi kaming nagpa-painting noon. Mas maganda ang kanyang gawa kumpara sa akin subalit sa kasamaang-palad ay bigla kasi niyang natabig ang tubig nitong iniinom kaya natapunan yung painting kanya.

Iyak siya ng iyak dahil nasira yung artwork niya kaya naman para tumigil na siya sa kaka-iyak ay binigay ko nalang sa kanya yung ginawa ko. Buti na lamang at tumahan siya noong time na ’yon dahil ang ingay talaga niya kapag umiiyak. Yung tipong halos masira na ang eardrums ko tuwing nilalapitan siya.

Hindi naman sa inaasar ko talaga ang pag-iyak niya pero… parang gano’n na nga.

Nang magsawa sa kaka-selfie ay tumigil na ako at muling bumalik sa sofa. Habang inililibang ang sarili ay aksidenteng napalingon ako sa kanyang direksyon at napakunot ang noo nang pagmasdan ko ang nakatalikod niyang katawan.

He’s… he’s not moving.

“Travis…” pag-agaw ko sa atensyon niya. Napatalon naman ito nang marinig ang aking boses at humarap sa akin.

“Uhh… what?” pansin ko ang hindi nito pagpakali sa kanyang pwesto. Tinitigan ko naman siyang mabuti at nang mapagtanto ang postura nito ay palihim akong napangiti.

I just remembered, he doesn’t know how to cook.

Pinigilan kong huwag matawa ng malakas at habang naglalakad patungo sa kanya. Napansin naman nito akong naglalakad palapit kaya namutla ang kanyang mukha. I silently laughed in my mind.

Bakit ba siya kinakabahan e wala naman siyang dapat ikakaba at ikamutla?

Tuluyan na akong nakalapit sa tabi niya at huminto. Tumingala ako upang makita siya at nakitang nakatingin din ito sa akin at pinapanood kung-anong susunod kong gagawin.

Ngumiti ako.

“Umupo ka nalang doon, ako na ang bahala magluluto.” Hindi pa yata niya narinig ng klaro ang mga sinabi ko kaya naman tinulak ko na lamang ito mula sa kanyang likuran patungong sala.

Bumalik naman ako sa kusina pagkatapos at nilibot ang paningin, kinakabisado ang paligid.

“Anong gusto mong kainin?” tanong ko.

“A-anything you want to eat,” sagot nito. Tumango naman ako bilang pagsang-ayon at nag-isip ng pwedeng madalian lamang na lutuin. Nakakaramdam na rin kasi ako ng kaunting gutom.

Sa huli ay napagpasyahan kong magluto na lamang ng piniritong isda. Pumayag naman ito sa lulutin ko kaya naman hindi na ako nagtagal pa at sinimulan ko nang ihanda ang mga isda.

Noong una ay gusto ko sanang magluto ng caldereta or something na masabaw kaso baka kulang-kulang pa ang mga sangkap nila rito at isa pa, hindi ko pa naman alam kung nasaan ang mga pinaglalagyan ng ibang mga kagamitan. Siguradong matatagalan pa kami kung ganoon.

Inumpisahan ko na ang pagprito ng mga isda. Syempre ay ibinabad ko muna iyon sa tubig bago ko sinimulan ang lahat.

Mahigit 40 minutes din ang aking tinagal sa pagluluto. Natagalan dahil sa paglilinis ng mga isda at nagsaing pa ako ng kanin. Lumingon naman ako sa sala kung nasaan siya at nakitang kumakain lamang ito ng mga pinamili niyang chichirya kanina sa store, habang nanonood ng netfish sa nakabukas niyang TV.

Tinawag ko na siya at sinabihang tapos na ako sa pagluluto. Tumalima naman ito sa sinabi ko at tumigil na sa panonood upang makapagsimula na sa paghain.

Pinatay nito ang telebisyon at pagkaraa’y mabilis na dumungaw sa kusina.

“Hmm… smells good,” saad nito habang sinisinghot pa ang amoy na nanggagaling sa piniritong isda. Natawa naman ako sa kanyang inakto at napailing na lamang.

“Edi wow.”

Pagkatapos nitong makapaghain ay inilatag ko na ang mga kakainin namin at nagsandok ng kanin sa aming mga plato. Sinalinan ko na rin siya ng kanin sa kanyang plato at hinayaan niya naman ako habang nakaupo sa kanyang upuan.

Tila para itong isang batang naghihintay lamang na matapos ang nanay niya sa ginagawa dahil tutok na tutok itong nanonood sa kanyang plato at tahimik na nakaupo. Ang cute tuloy niyang pagmasdan.

Ay joke. Inaway nga pala ako nito.

Umupo na ako sa kabilang pwesto ng upuan upang magkaharap kami. Nakita ko namang nga-nganga na sana siya para kainin ang pagkaing nasa kutsara niya kaya naman mabilis ko itong pinigilan. Kunot-noo naman ako nitong tiningnan.

“What?”

“Let’s pray.”

Nagtataka naman ako nitong tinignan kaya pinaningkitan ko siya ng mga mata. Hindi siguro ito palaging nagp-pray, tuwing naiisipan lamang. Kaya pala ang pangit ng ugali.

Mabilis kong binaba ang kanyang hawak na kutsara’t tinidor at pinagsalikop ang kanyang dalawang kamay. Aangal pa sana ito pero mas hinigpitan ko ang aking paghawak sa kanyang mga kamay na siya namang ikinangiwi niya. Saka ko lamang siya binitawan nang ito’y huminto na sa pag-iinarte.

“God isn’t even real. Why bother do this when they don’t even grant the things you always say in every prayers? You’re just wasting your time praying,” nakabusangot nitong sambit. Tiningnan ko siya ng masama at napasinghal.

“Alam mo kasi, hindi naman porket nagpray ka na makuha ang isang bagay ay makukuha mo na agad yun bukas na bukas din. And it doesn’t mean that if He didn’t gave you all the things you wanted to have in your life by praying, then He isn’t real. Sometimes, they just give it to you on a right and specific time.”

“And when would that ‘right’ time be?”

“I don’t know. No one knows. Why, are we God?” hindi na lamang ito sumagot pagkatapos kong magsalita at bagot na tumango-tango nalang. Napairap ako sa kanya.

“Atsaka baka naman kasi puro nalang hiling iyang sinasabi mo sa prayer mo? Tandaan mo, kaya tayo nagp-pray ay para pasalamatan Siyang ligtas tayo araw-araw at dahil pinatawad niya tayo sa lahat ng mga nagawa nating kasalanan. Hindi para lang humiling ng isang bagay.

“Kaya siguro hindi Niya pa rin tinutupad hanggang ngayon ang mga hiling mo ay dahil puro ka nalang hiling. Kung puro hiling lang naman daw kasi ’yang sinasabi mo sa kanya e doon ka nalang sa wishing well.” Napa-tss naman ito sa akin at umiwas ng tingin.

“Whatever. Just pray,” walang gana nitong sambit. Tinadyakan ko naman ang tuhod niya gamit ang kanang paa ko kaya bigla itong napatayo sa sakit.

“Fine! I’m sorry, I’ll pray now starting today!” napahimas pa siya dahil sa lakas ng pagsipa ko sa kanyang tuhod. Napahagikhik ako.

“Ikaw kasi, learn to respect other people’s religion. Kung sa ibang relihiyon ka man nakapanig o kung wala kang relihiyon, dapat irespeto mo nalang yung paniniwala ng ibang mga tao,” naaaliw kong sambit. Tumango na lamang ito sa sinabi ko at nakasimangot na bumalik sa pagkakaupo.

Para matapos na ang aming pagd-debate ay nagsimula na akong magdasal. Hindi naman na ako nakarinig pa ng angal pero napansin ko itong nakatitig lamang sa akin habang nagdadasal. Hindi ko na lamang siya pinansin.

Nang matapos ay nagsimula na agad kaming kumain. Napag-alaman ko ring kanina pa pala ito gutom dahil sa bilis nitong pagkain. E kung nagdasal nalang kasi kami kanina, edi sana ay nakakain na agad siya. Dami talagang alam sa pakikipag-talo.

Nagulat pa nga ako nang bigla nalang itong mapadaing sa sakit. Akala ko noong una ay napaso siya dahil sa init ng kanin. Pero yun pala ay dahil sa kanyang hiwa sa labi. Tahimik ko lamang itong pinagmasdan habang kumakain.

Hindi ito makakain ng maayos dahil sa kanyang sugat pero pilit lamang nitong hindi pinapahalata sa akin ang sakit na nararamdaman niya.

Should I treat his wounds?

Mabilis kaming natapos sa pagkain. Tahimik na pagsasalo-salo ang nangyari sa hapag subalit hindi naman ito nakakailang sa aming pagitan. Pero hindi ko pa rin maiwasang mapatitig sa kanyang mga sugat.

Sobrang hapdi na siguro no’n. Kanina pa kasi nadidikit sa pagkain eh. Kasalukuyan kami ngayong nanonood sa TV niya nang maglakas-loob na akong tawagin ito sa kanyang pangalan.

“Ano… Travis,” hindi na ako masyadong nauutal dahil nasasanay na ako sa presensya niya. Tumingin naman ito sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa palabas.

“What?” tanong nito ng hindi nakatingin sa akin.

“Ano kasi…”

“H-hindi na ba… nananakit yung labi mo?” sandaling napahinto naman ito sa panonood at muling napabaling sa akin. Hindi naman ako makatingin ng diretso sa kanya dahil sa paraan ng pagtitig nito sa ’kin.

“Why… will you treat it for me?” nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig at biglang napalingon sa kanya.

“H-ha?”

“Please treat me,” punong-puno ng emosyon nitong giit. Natameme naman ako sa kanyang sinabi at namula ang mga pisngi.

“Anong sinasabi mo jan… k-kaya mo naman ’yang gamutin,” mahinang tugon ko sa kanya pero hindi na ito sumagot pa at bigla na lamang akong hinila paakyat ng kanyang kwarto, iwan-iwan ang nakabukas na telebisyon.

Pag-akyat ay may tatlo akong nakitang mga pinto. Nakabukas ang nasa gitnang pintuan kaya naman hindi ko sinasadyang masilip iyon. Isang gym room.

Nagtungo kami sa pinakadulong pinto nitong second floor at pagpasok ay saka ko lamang napagtanto kung nasaan kaming dalawa.

Ang kwarto niya.

Pinaupo ako nito sa kanyang dark gray na kama bago ito lumapit sa isang cabinet. Habang siya ay naghahalungkat ay ginawa ko naman itong tyansa upang mapagmasdan ang istraktura ng kwarto niya.

Kung kanina ay puti ang kulay ng pader niya, dito naman ay dark gray na ang kulay nito.

Hindi naman napaghahalataan kung ano ang favorite color niya ano?

Pati ang kumot ng kama niya ay dark gray din. Mabuti na lamang at puti ang mga aparador nito pati na ang kanyang punda sa kama dahil kung hindi ay siguradong sobrang dilim na nitong tulugan niya. 

Sa dulo ng kanyang kwarto ay purong glasswall din ito gaya sa baba pero tinatakpan ito ngayon ng isang puting kurtina. Jusko, wala na bang iba pang kulay na makikita rito?

“Here,” muli namang naagaw ang pansin ko sa kanya na ngayon ay nakaupo na sa aking tabi. Ibinigay nito sa akin ang hawak niyang mga kit at nag-indian sit sa kama. Wala naman na akong nagawa pa kundi ang gawin na lamang ang pinapagawa nito sa akin.

Binuksan ko na ang kanyang first-aid kit at hinanap ang betadine, band-aid, at alcohol. Dahil wala naman akong karanasan sa mga paggagamot ay itong mga basic na lamang ang aking kinuha.

Pumunit din ako sa lalagyanan ng bulak niya at pinaikot ng ilang beses hanggang sa ito’y maghugis-bilog na. Pinatakan ko ito ng betadine at pagkatapos ay nilapit ko na ito sa kanyang sugat.

Hindi naman ako nito tinanggihan nang masuyo ko na itong ilapat sa ibabang labi niya. Napapangiwi pa siya sa una subalit nang tumagal na ay hindi na ito nasasaktan pa at nanatiling nakatitig na lamang sa aking mga mata.

Medyo nailang naman ako sa pagtitig niya kaya napayuko ako.

“H-huwag kang tumingin sa ’kin,” nahihiyang bulong ko pero hindi naman ito natinag. Bagkus ay mas tinitigan pa talaga ako sa mukha.

“Then how can you treat me properly?” malalim nitong wika. Napalunok naman ako ng at sandaling napaisip ng mha paraan upang hindi na ito makatingin pa sa akin.

“P-pumikit ka…” tiningnan ko siya sa mata at muli na naman itong nagtama sa kanya. Hanggang sa hindi ko na namalayan kung ilang minuto na ba ang nakalipas bago ito tuluyang pumikit.

Muli ko nang pinagpatuloy ang paglilinis sa kanyang hiwa. Mas mabilis ko na itong natapos at linagyan na agad ng maliit na band-aid.

Inangat ko ang kanyang baba upang mas makita ko ito ng mabuti sapagkat nang akmang ididikit ko na sana ito sa kanya ay bigla na lamang nagtaasan ang aking mga balahibo sa katawan dahil sa hanging nanggagaling sa kanyang bibig.

Sobrang lapit ng aming mga mukha kaya naman hindi ko sinasadyang maamoy ang mala-mint nitong hininga. Pero kahit mentol ang amoy nito ay kabaligtaran naman ang pakiramdam na binibigay nito sa akin.

Init.

Tila napapaso ako sa mainit nitong hiningang kinadahilan kung bakit nagsi-taasan ang aking mga balahibo sa katawan.

Hindi ko alam kung bakit pero unti-unti ko na lamang nailapit ang mga labi ko sa kanya.

Hanggang sa tuluyan nang maglapat ang aming mga labi.

WAIT… LABI???!?!?

Wala pa mang sampung segundo bago ako makabalik sa aking ulirat ay napadilat na agad ako ng wala sa oras.

Namula ng sobra ang aking mukha nang makitang nakadilat na rin ito at nakangisi pa. Bigla nitong ginalaw ang kanyang labi kaya naman bigla na lamang kumawala sa aking bibig ang isang ungol.

Teka… ano ulit nangyayari?

Kami? Naghahalikan?

Bigla naman akong napabalikwas ng sobrang bilis at wala sa sariling malakas na inilapat ang aking palad sa kanyang pisngi.

Sa sobrang lakas ng pagsampal ko ay halos tumilapon si Travis papunta sa kabilang dulo ng kama dahil naka-indian sit lamang ito at walang kahit anong pangsuporta sa katawan.

Nanlaki naman ang mga mata ko habang pinapanood siyang magteleport papunta sa kabila.

Anak ng pugita.

Chapter 15 : Reason

15 : Reason

Piper

Avery

Chavez

“Arrrghhh!” malakas nitong pagdaing.

“Kasalanan mo yan dahil hinalikan mo ako,” galit kong anas habang mas dinidiinan pa ang paghawak ko sa kanya.

“But I’m not the one who started. You are. I just continued what you were doing,” pagdepensa pa nito sa sarili. Dahil sa inis ay mas nilakasan ko ang pagkakadikit ng bulak sa kanyang labi.

“Aww!” hindi na siya nakatiis pa at mabilis na inilayo sa akin ang kanyang mukha pero hindi bago man nito malayo ng tuluyan ay mahigpit kong hinawakan ang kanyang panga at muling nilapit sa ’kin. Minsan ay sinusubukan pa nitong pumiglas kaya mas nilalakasan ko pa ang pagkapit ko sa panga nito upang hindi ito makalayo.

Hindi na ako nagsalita pa at tinapos na lamang ang ginagawa. Dapat kasi ay kanina pa ito natapos kaso dahil nga sa nasampal ko siya ng wala sa oras ay muli na naman itong nagdugo kaya naman kinailangan ko na namang linisin.

Pinunasan ko muna ng alcohol ang gilid-gilid nito bago takpan ng band-aid at pagkatapos ay kinuha na ang mga gamit upang mailigpit sa kit.

“Ayos na.”

Sa huling pagkakataon ay muli kong tiningnan kung maayos ba ang pagkakadikit ng ginupit kong band-aid sa labi niya subalit hindi ko maiwasang ibaling na naman ang tingin sa kanyang mga matang kanina pa nakatitig sa akin.

Napaungot na lamang ako ng palihim dahil sa kanyang matiim na pagtingin.

Bwisit naman kasing mga tingin ’yan. Kaya nakakagawa ako ng mga bagay na hindi naman dapat gawin eh.

Binuhat ko na ang lalagyan ng mga panlunas sa sugat at ako na rin ang nagbalik nito sa tamang pinaglalagyan.

Matapos ibalik sa cabinet niya ang mga kagamitan ay akmang bababa na sana ako nang bigla na lamang siyang sumulpot sa aking harapan at hinablot ang aking mga kamay.

“Where are you going?” natataranta niyang tanong. Kumunot naman ang noo ko dahil sa biglaang inakto nito at naguguluhan itong sinagot.

“Kukunin ko yung bag ko. May assignments tayo, remember?” nagtatakang paalala ko.

Nang magsink-in naman sa kanya ang sinabi ko ay bumitaw na ito sa akin at hinayaan akong makalabas ng kanyang kwarto. Lumabas naman ako sa kanyang pintuan at pagsara ko ng pinto ay tahimik akong tumakbo pababa at mabigat na bumuntong-hininga.

Pinagsasampal-sampal ko ng maraming beses ang aking mga pisngi bago umiling. Ano bang pumasok sa isipan ko at bigla ko nalang siyang hinalikan? Takte naman, nakakahiya!

Tinungo ko ang sofa na pinaglalagyan ng aking bag at ito’y kinuha. Tama, itutuon ko nalang muna ang lahat ng aking pansin sa pag-aaral. Kalimutan na natin ang mga nangyari.

Umakyat na ako ulit at muling bumalik sa kanyang kwarto. Pagpasok ay nadatnan ko itong nakatayo pa rin mula sa kanina niyang pwesto at nakayuko. Umangat naman ang tingin nito nang makita akong pumasok at muling nagtama ang aming mga mata.

Hindi naman ito nagsalita at sa halip ay napatulala lamang sa kanyang harapan.

I silently frowned.

Bakit ba ito nagkakaganito? Hindi naman siya matulalain dati?

Ako na ang naunang umiwas ng tingin sa ’ming dalawa at naiilang na nagtungo sa kanyang kama. Ibinaba ko ang aking bag sa lapag lamang ng kama at binuksan ang zipper pagkatapos. Napatingin naman ako sa kanya nang hindi pa rin ito gumagalaw mula sa kanyang kinatatayuan kanina.

“May problema ba?” tuluyan ko nang naitanong sa kanya ang kanina pang bumabagabag sa isip ko. Hindi naman ito sumagot sa akin subalit umiling lamang ng marahan bilang pagtugon at lumapit sa tabi ko.

Ewan ko sa kanya. Bahala na nga siya, ang hirap naman niyang kausapin.

Kinuha ko ang dalawa kong librong may kailangan sagutan at isang notebook. Kumuha na rin ako ng isang papel para gawing scratch paper at binuksan ang tatakpan ng ballpen.

Binuklat ko ang mga pahina ng libro at magsisimula na sanang magsagot nang kumilos ito sa aking tabi at binigyan ako ng isang maliit na table. Tumingala naman ako sa kanya.

“Use it…” mahinang wika nito.

“Magsagot ka na rin. Nasagutan mo na ba yung extension activity mo?” tanong ko sa kanya habang inaayos ang pagkaka-pwesto ng table nitong binigay palapit sa hita ko.

Nanatili naman itong tahimik matapos ang ilang segundo bago ito tuluyang sumagot sa aking tanong.

“No.”

“Then answer it.”

“I didn’t brought it at home.”

“Ha?”

“I left it at school.”

“Ano?! Bakit mo naman iniwan? Akala ko ba hindi mo pa ginagawa?” tiningnan ko ito ng masama subalit umiwas lamang ito ng tingin sa akin.

“I don’t care. They won’t expel me anyway,” may halong tunog ng pagmamagaling pa nitong saad. Pero imbis na sumang-ayon ay kinurot ko ito sa kanyang bewang na siyang kinadaing naman nito ng malakas at bahagyang lumayo sa akin.

Eto talaga yung isa sa mga pinaka-ayaw ko sa kanyang pag-uugali. Yung palagi nalang dinadahilang hindi na nito kailangan pang magsagot dahil hindi naman ito kayang ma-expel ng university.

Paano nalang kapag tumungtong na kaming dalawa sa college? Makaka-survive kaya itong unggoy na ’to roon?

Syempre oo. Tinatanong pa ba iyon? E ang daming pera nito eh.

Pero kahit na. Napakatamad talaga nitong lalaking ’to.

“Next time, huwag mo nang gagawin ulit ’yon ha?” mariin kong bilin sa kanya. Napatango na lamang ito upang hindi na madagdagan pa ang init ng aking ulo. Tch, siguraduhin lang talaga niya.

Hindi na ako umimik pa pagkatapos at nagsagot na lamang ng mga assignments. Umayos naman ito ng higa sa kanyang kama at inayos ang mga unan bago muling humarap sa aking pinagpupwestuhan.

Naiilang man sa kanyang mga titig pero pinabayaan ko na lamang upang matahimik na. Hindi kasi ako sanay na maingay kapag nag-aaral dahil nad-distract lang ako pag may nagsasalita sa paligid.

Nang matapos ay naginat-inat ako ng katawan dahil sa sobrang ngalay. Pasimple ko naman siyang dinungaw sa aking tabi at nakitang nakahilata pa rin ito at hanggang ngayon ay hindi tinatanggal ang pagkakatingin sa akin. Hindi ba siya nangangalay sa ginagawa niya?

Sinimulan ko nang ligpitin ang aking mga kalat na siya namang kina-alerto nito. Tinanong niya ako kung nagawa ko na raw ba ang lahat ng EA ko kaya naman tumango ako.

Narinig ko ang mahina nitong pag-hiss kaya napailing na lamang ako.

Parang sira talaga.

“I should’ve brought my bag with me, d*mn it,” bulong pa nito pero hindi ko masyadong nadinig dahil sobrang hina lamang nito.

Ipinatong ko na ang bedside table sa taas ng shelf nito at nagtungo sa sofa ng kanyang kwarto. Pahiga na sana ako roon sapagkat muli na naman itong nagsalita kaya binalingan ko ito.

“Sleep in the bed… with me,” garagal nitong sambit. Saglit naman akong natigilan sa kanyang sinabi at napaisip.

Sleep in the bed with him? Akala ko ba, ayaw niya sa mga bakla? Bakit niya ako gustong patulugin sa tabi niya?

Hindi ako tumugon sa kanyang sinambit at tinitigan lamang siya ng taimtim. Hindi naman ito nagpatinag at nakipag-talasan din sa akin ng tingin pero kahit hindi niya sabihin ay nababakas ko ang nerbyos at kaba sa kanyang ekspresyon.

Hindi naman niya ito talagang pinapakita pero dahil sa kilalang-kilala ko siya ay nakabisado ko na ang lahat ng bawat timpla sa kanyang mukha.

Napayuko naman ito at nag-isip ng malalim nang mapagtantong wala akong balak gumalaw sa aking pwesto.

“Look, I’m sorry for all the things that I have done to you. And I know I’m such a jerk but please… can you just… sleep… with m-me…” nahihirapan nitong pakiusap habang hindi mapakali sa kanyang pwesto.

Halos magmaka-awa ang kanyang mga mata sa akin kaya naman medyo tinamaan ako sa sinabi nito.

Dapat talaga ay tutol akong tumabi sa kanya pero siguradong hindi naman ito titigil at isa pa… naguguluhan talaga ako sa kanyang itinutuon ngayong pansin sa akin.

Why is he pleading? Anong meron at nagkakaganito siya bigla-bigla?

Napabuntong-hininga na lamang ako ng malakas dahil sa pagkalito.

Lumakad ako pabalik sa kanyang kama. Mukhang naintindihan naman nito ang aking pagkilos kaya naman para itong isang batang tumabi sa pinakagilid at pinanood akong sumampa sa kanyang kama.

Hindi ko na lamang iyon pinagtuunang pansin at tumingin sa orasan upang malaman kung anong oras na.

Alas-onse na pala ng gabi. Kaya pala pagod na pagod na ang mga mata ko at gusto nang tumalukap.

Umayos na ako ng higa sa kama at nagtaklob ng kumot. Dahil isa lamang ang kumot ng kanyang kama ay nakihati ako sa kanya. Malaki naman ito at kasya para sa aming dalawa kaya wala naman sigurong problema kung hihiramin ko ang kalahating parte ng kumot nito. Tutal ay siya rin naman ang nagsabing magtabi kami.

Noong una ay nakaharap ako sa kisame niy pero dahil naiilang ako sa kanyang pagtingin ay tumagilid na lamang ako patalikod ng higa sa kanya.

Nahuli ko kasi itong tinititigan lamang ako sa aking peripheral view kaya naman hindi ko na talaga napigilang talikuran siya.

Makalipas ang ilang mga minuto ay unti-unting nakaramdam na ako ng antok. Nasa aktong papatulog na sana ako pero sa hindi kina-aasahan ay bigla na lamang naglikot itong katabi ko sa kama.

Hindi ko ito pinansin noong una pero nang tumagal ay hindi na ako nakapagpigil pa at walang ano-ano’y sinitahan siya.

“Matulog ka na kaya, Travis. Kung hindi ka makatulog, magpatulog ka nalang ng tao,” mahina kong anas pero sapat na upang marinig niya ang inis sa tono ng pananalita ko. Pagkatapos kong sabihin iyon ay hindi na ito muli pang gumalaw kaya naman sinubukan ko nang matulog.

… pero hindi talaga. Hindi ko kayang makatulog. Lalo na’t may bumabagabag na naman sa loob ng isipan ko.

At siya iyon.

Bakit ba kasi ako humantong pa sa ganitong sitwasyon?

Sa huli ay napagpasyahan kong tapusin na lamang itong kanina pa gumugulo sa aking utak. Dahan-dahan akong lumingon sa kanya at tiningnan ito ng direkta sa mata. Rumehistro naman ang gulat sa kanyang mga mata nang makita akong humarap sa kanya.

Siguro ay nakatingin ito sa likod ko kanina at hindi nito in-eexpect ang aking paglingon sa kanya. Huminga ako ng malalim.

“I… I’m sorry too,” ang tanging nasabi ko.

Walang nagsalita sa aming dalawa. Nakita ko lamang ang unti-unting pagsilay ng ngiti sa kanyang mga labi pero hindi ko na iyon pinatagal pa at sinabi ang lahat ng nasa isip ko.

“T-then can we go back the way we used to–”

“I’m sorry… but we can’t be the same as we are before.” Inunahan ko na siya. Natahimik naman siya sa aking sinabi at tumikhim.

“Gusto ko… Gusto ko pang mabalik yung dati. Pero sa lahat ng mga bagay na nangyari sa pagitan natin, ngayon ko lang narealize na mahirap pala eh. Hindi lang mahirap, kundi sobrang hirap. At ang lahat ng paghihirap kong dinanas, ayokong mawalan na lamang iyon ng saysay sa isang iglap… nang dahil lang nagsorry ka.

“Payag ako, Travis. I’ve always wanted to. Ang maibalik pa natin ang lahat… pero mahirap na eh. Dahil matagal nang nasira. Dahil sa loob ng apat na taong paghahanap ng pagkakataong humingi sa ’yo ng kapatawaran… nasaan ka? Iniwan mo lang ako sa ere. Naiintindihan mo ba ako?” masinsinan kong lintanya sa kanya.

Batid ko namang nasaktan ito sa mga sinabi ko pero wala na akong pakialam pa sa kanyang nararamdaman. I have to. Kung hindi ko iyon sasabihin sa kanya, baka matungo pa ang lahat sa isang maling pagkaka-intindihan at sa huli ay mapaasa ko lamang siya ng tuluyan.

For the past five years, pinangarap kong sana ay magkabalikan pa kami sa dati. Yung dating wala kaming pinoproblema sa isa’t isa. Yung dating nandyan lang kami para saluhin ang bawat problema.

Pero tao rin kasi ako eh. Napapagod din ang isang tulad ko.

Five years of waiting is enough reason for me to stop daydreaming. I’m happy that he’s back again with me…

But I’m tired.

“And please, stop apologizing to me dahil sa una palang, wala ka naman talagang kasalanan. At kung meron man, matagal na iyon at wala na akong balak pang balikan ang mga nakaraan.

“Yes, we can still be friends… pero hanggang friends nalang iyon. Wala nang best. Dahil wala namang best sa mundo… kaya I’m sorry.” Napayuko na lamang ako pagtapos kong magsalita.

I once thought of the same thing as him. Na baka pwede pa sigurong maibalik ang dati naming relationship.

Pero habang tumatagal ay mas lalong kumaklaro na ang lahat sa aking pananaw. Na hindi sa lahat ng bagay, matutupad at mangyayari sa tamang panahon. Dahil hindi lamang ang panahon ang lumilipas.

Pati rin ang mga tao. At matagal ko nang natutunan iyon sa loob ng maraming taon.

Kaya nga siguro naniniwala ako sa kasabihang, ‘E

xperience is the best teacher.

’

Dahil mas maiintindihan mo ang isang bagay kapag napagdaanan o naranasan mo na.

Chapter 16 : Flashback

Warning: explicit language.

. . .

16 : Flashback

Travis Arthur Dixon

I

silently watched his movements as I quietly lay down on my bed. Soon, he also lay down on my bed but he moved a little bit farther away from me. He turned around and covered himself with a blanket as he started to sleep modestly.

“G-good… night.” I nervously said.

“… goodnight.” He answered after a second.

I stared at his back for the last minute before I removed my gaze at him and make a heavy sigh.

If only… I didn’t.

..

~ ~ ~

FLASHBACK

[ FOUR YEARS   AGO

 ]

~ ~ ~

“Hi, I’m Andrei Sandoval. Nice to meet you all.” The boy said standing in front of the class.

But my eyes isn’t interested on looking at him, instead my gaze is more focused on Avery.

I saw him smiled as the new transferee looked at him. I triggeredly gritted my teeth.

Why is he smiling at him?

My seat was two chairs away from him but I can clearly see the things around him thanks to my good eye-sight.

But I’m not glad. Seeing him smiling to that stranger just gives me bad signals. I don’t know why.

“Uhh… Ma’am… can I please sit with him? Wala naman pong nakaupo sa tabi niya.” Rinig kong sabi nung Andrei at tinuro pa ang upuang nasa kaliwang pwesto ni Avery. I frowned.

No.

“Hmm… pero absent kasi ang totoong nakaupo jan.” Paliwanag ng teacher.

“Please?” Pagkukumbinsi pa niya para mapapayag yung gurang. Nang tumagal ay nag-sigh na lamang si Ma’am sa kanya at nagsalita.

“Fine. You may seat beside Mr. Chavez. Sasabihan ko nalang si April na lumipat pagpasok niya bukas.” Ani ng teacher.

Tuwang-tuwa naman itong nagpasalamat at nagmamadaling pumunta sa tabi ni Avery. Ngunit kalakip ng kanyang tuwa ay sakit at galit naman ang nararamdaman ko.

I mean, who would be happy if some man just suddenly sat beside your bestfriend? Who the even fuck is he?

I hissed. Kasalanan ’to ng marupok naming guro eh.

“Hi! I’m Andrei.” he enthusiastically introduced himself to Avery and extended his hand after he sat down. Avery was a bit hesitating at first but at the end, he still accepted the hand shake of him. I promptly felt a pain in my chest as I was watching that scene.

I suddenly feel like I’m about to break. What if they get close to each other? What if Avery won’t talk to me anymore? What if he got attached too much to that guy? What if he starts to avoid me?

What if… if… h-he leaves—

“Are you alright Mr. Dixon?” I came back to my senses when ma’am asked me with full of concern. I quickly nodded to her as my response and bowed my head at the table.

Did I just fucking spaced out? No. No. Why am I even thinking of him? Tsk. I guess I need to make some time and rest for myself too.

I accidentally moved my gaze at Avery’s side and saw him looking at me worriedly. I unconsciously swallowed the water on my mouth and stared at him for a long time.

What… is happening to me?

---

Break time. As soon as the class dismissed for lunch, I quickly packed my things up and search for Avery’s silhouette. But it’s gone. Even his seatmate is gone. I frowned.

Did they leave together?

Nagmamadali akong lumabas ng silid at patakbong hinanap sila. Hanggang sa makarating ako ng cafeteria ay saka ko lamang sila nakitang magkasama. Masayang nagk-kwentuhan at bitbit pa nung Andrei na ’yon ang tray ni Avery. Nandilim ang paningin ko.

Galit akong naglakad patungo sa kanila. I don’t care if the others around me are getting affected by my dark vibe or what ’cause all I care about was the person I’m looking at right now.

As soon as I get close to them, I immediately grabbed Avery’s arm, the reason why he suddenly shifted his gaze to me and was surprised because of my sudden appearance. Tila kinabahan naman ito nang makita akong masama ang ekspresyon.

“T-travis…” I can presence the fear in his voice but I don’t mind. I looked intently at the man who was now looking at me with astonishment and raised an eyebrow at him. As I was looking at him with mixed threats, I suddenly came up with an idea that made me smirk.

I pulled Avery closer to me and I rested my arm on his shoulder. Batid kong nagulantang siya sa aking ginawa at pilit sanang tinatanggal ang pagkaka-akbay ko sa kanya ngunit mas diniinan ko pa lalo ang braso ko para hindi siya magtagumpay.

“Who are you?” I asked seriously.

Hindi naman ito nagpatinag sa akin, bagkus ay tinaasan din ako ng tingin. I clenched my fist.

“Who are you?” Balik-tanong niya.

“I was the first one to ask. So answer me first!”

“But who are you to talk to me like that? Tsaka bakit mo ba tinatanong kung sino ako? Pakialam mo ba?” Nagmamaang-maangan pa siya. Sasabat pa sana ako pero naramdaman ko ang paghigpit ng kapit ni Avery sa aking polo shirt.

“Travis… t-tama na…” He trembles as he pronounced those words. Scared of the possibilities that might happen if this conversation takes longer. Naalarma naman ako sa kanya kaya hindi na lamang ako sumagot pa at inikot siya palapit sa aking dibdib. Resulting him for embracing me.

Just watching this scene makes my body so crazy. If only I can do this with him forever, then I’ll gladly exchange my wealth for this moment. I know it sounded so corny but who cares? I’m just stating what I am feeling right now.

Binalik ko ang aking tingin kay Andrei na ngayon ay nakatitig lamang sa likod ni Avery. I smirked even more.

That’s right dumbshit. Mamatay ka sana sa inggit.

Since he was not in his right thinking yet, I took this chance to grab Avery’s tray in his hand and started to walk away. Kumalas sa pagkakayakap si Avery at sakaling lilingon pa sana pero mabilis kong tinakpan ang kanyang mga mata gamit ang aking palad at umalis na.

“Uhm… Travis?” Hindi nagtagal ay nagsalita na siya habang kami’y naglalakad sa walang katao-taong hallway.

“What?” Tugon ko.

“Ano kasi… g-galit ka pa ba?” Nag-aalangan pa ang boses niya habang sinasabi ang katagang ’yon. Kumunot naman ang noo ko sa kanya at sandaling yumuko para makita siya. Bahagyang nakatingala naman ito sa akin habang naghihintay sa aking isasagot. Lumambot naman kaagad ang ekspresyon ko sa nakita at marahang umiling.

“No, I’m not mad.” Sagot ko.

“Pero kanina…” May sasabihin pa sana siya pero hindi ko na siya pinatuloy pa at muling nagsalita.

“I’m just pissed… a little bit. Kasi naman, wala pa ngang isang araw na nakilala mo iyong ugok na ’yon, pero sumasama ka na sa kanya.” Pag-amin ko.

“Wag ka nga magsabi ng masama! Tsaka mukha naman siyang mabait at pogi ri—”

“POGI?! WHAT THE FUCK ARE YOU TALKING ABOUT? SAANG BAHAGI NG KATAWAN NIYA ANG POGI DOON?!?” Hindi ko na napigilang pagtaasan siya ng boses. Noong una ay akala ko matatakot siya sa biglang pagsasalita. Ngunit imbis na matakot siya ay bigla akong sinamaan nito ng tingin at tinampal ng mahina ang aking bibig na talagang ikinagulat ng sistema ko.

Did he just slap my mouth?

“Diba ang sabi ko wag ka nang magsasabi pa ng mga mura? Tsaka wag mo ngang pagsalitaan ng masama si Andrei! Wala naman siyang ginagawa sayo pero bigla ka nalang nagagalit sa kanya!” Inis na giit sa’kin ni Avery. Nag-init naman ng sobra ang aking ulo dahil sa narinig.

“So now what? You’re siding him now? Bakit? Because he’s HANDSOME to you? Sinasabi ko na nga ba’t masama lang ang idudulot ng lalaking ’yon sayo!”

“Ano bang pinagsasasabi mo? Wala naman akong pinapanigan sa inyong dalawa! Ang saakin lang, wag mo siyang pagsalitaan ng masama!” Hindi na niya napigilan pang sigawan ako sa mukha.

Tuluyan akong napatigil sa sinabi niya. Maski siya ay tumigil din sa paglalakad sapagkat hindi parin nawawala ang galit sa kanyang mukha. Tinitigan ko siya ng matalim.

“That’s it. You’re not going with him anymore.” Maautoridad kong pagdiklera.

“No! I won’t listen to you. Bakit ka ba kasi nagkakaganyan? Ano bang nangyari sayo? Ano bang nagawa ko? Parang kani-kanina lang maayos pa tayo ah?” Nagsusumamo niyang sambit. Pero di ko siya pinakinggan at dumiretso lamang ng tingin sa daanan.

“Just shut up and follow my instructions so this will be over already.” Nagsimula na akong maglakad.

“That’s not even an instruction. You’re ordering me—”

“AVERY. ISA.” Binalingan ko siya ng tingin at binigyan ng masamang tingin. Napaatras naman siya sa kinatatayuan niya ngunit hindi parin iyon sapat para siya’y tumigil. Kahit nangangatog ang mga tuhod niya sa kaba ay hindi parin siya huminto at mangiyak-ngiyak na tumitig sakin.

“H-hindi na kita maintindihan…” Mababa niyang boses at umiling ng ilang beses. Tila nabalik naman ako sa reyalidad nang makita siyang magsimulang umiyak. Muli na naman akong nakaramdam ng kirot sa dibdib nang makita siyang hindi sumusunod sa aking sinabi.

Bakit ba ayaw na niya akong sundin? Is it because of that guy? Or…

…am I going too far?

Matagal kaming nagtitigan sa isa’t isa. Hanggang sa tumalikod na siya at dahan-dahang naglakad papalayo. I started to panic.

Shit. This is all my fault.

“A-avery….” I tried to call him by his name but he won’t turn around. A watched him went back to the place where we left that boy minutes ago until his figure totally disappeared from my sight. That’s where I found myself panthing heavily because of what’s happening.

Did I… messed up?

---

As days and weeks went by, I tried to ask for forgiveness to Avery. But everytime I talk to him, he just never respond to me. I also called and text him everynight. But he does not answer any of my calls.

I thought it was just a small misunderstanding between the two of us. But when I decided to go to his house, his parents did not let me in either. That’s when I realized that I’ve done something really big to him. I really messed up this time. Big time.

Idagdag mo pa na araw-araw ay sa Andrei niyang pogi siya laging nakasabay, na talaga namang mas ikinakulo pa ng ulo ko. Pati narin ’yang April niyang kaibigan. Hindi manlang gumawa ng paraan para mapagbati kami ng kaibigan niya. Wala talagang kwenta.

Because of how frustrating this scene I am looking at was, I stormed out of the classroom. Linakasan ko talaga ang pagsara sa pinto para mapansin nila ang dinaramdam ng loob ko. Tss. Edi magpakasaya silang lahat. Why the hell would he care about my feelings anyway? Kasi nga may Andrei na siyang pumalit sakin.

Nagmartsa ako palabas ng paaralan kahit hindi pa oras ng dismissal time. The guards tried to stop me but I just shouted at them and continued walking out of campus.

Seeing him smile widely just feels good to see but with the company of other man is just too painful for me to handle.

I used to love that smile of him. But after time passes by, I never got to see it again to him, which I don’t know the reason why. That’s why it hurts so much right now that I got the chance to see it again but with someone else.

His smile… it’s supposed to be me who’s making him smile.

I paused for a second as I felt my eyes getting wet and wet. I slowly touched my face using both of my hands and discovered that I’m already crying.

I’m crying? But why? And why does my chest hurts so much whenever I see him with someone else?

Is this… what it feels if you love someone? But why does it hurt so much?

Am I… in love with him?

Chapter 17 : Flashback (PT. 2)

Warning: explicit language and violence.

. . .

1

7

: Flashback

(PT. 2)

Travis Arthur Dixon

FLASHBACK

[ FOUR YEARS AGO ]

~ ~ ~

“So… the result is…?” I played with my hands to minimize the nervousness of my body while waiting for my private doctor’s announcement.

“There are no signs of symptoms found inside your body, young master,” ang sagot ng doctor ko habang nakatingin sa aking x-ray result.

Kunot-noo ko naman itong tiningnan at mabilis na inagaw sa kanya ang papel nitong hawak. Inilibot ko ang aking tingin sa buong papel at napakagat-labi lamang nang walang maintindihan dahil walang nakasulat na kahit isang letra sa papel.

“I’ve told you many times, young master. The reason of your sudden palpitations was caused by your ‘special’ someone. Ang dami na nating pinagawang test at pati na rin ang pag x-ray kahit wala namang kinalaman iyon bukod sa buto mo pero wala pa ring signs of any negative conditions inside your body,” pagpapaliwanag nito sa akin ng maigi. Umiling naman ako at nanatiling nakatingin lamang sa aking hawak na test results.

“Bakit ba kasi ayaw mo nalang i-accept na may nararamdaman ka para sa taong tinutukoy mo? Is there some problem with her physical appearance? Well if that’s the case then, I’m gonna tell this to you as an adult and not as your doctor now, okay?

“It will never be based on appearance when it comes to liking someone because you are not the one to choose who you will be with for the rest of your life. It just comes at the right specific time,” paglilinaw sa akin ng doctor.

“I never based on appearance. At ang hinahanap kong sagot sa iyo, kung bakit nakakaramdam ako ng mga ganitong klaseng sintomas sa katawan. Not that corny love you are talking about!” I frowned. But he just laughed at me.

“Exactly. Just as what I’ve said before, I already found out the answer to your question. And that is you, being in love to someone out there. Young master, normal lamang na magkaroon ng ganitong karamdaman. Lalo na’t ikaw ay kasalukuyang nasa stage na ng pagbibinata. You’re already fifteen! Kaya masanay ka na,” naaaliw nitong litanya. Napabuntong-hininga na lamang ako sa sinabi nito at muling tumingin sa hawak kong papel.

So… this is love? Hindi ko pa nga nasisigurado kung pagmamahal ba itong nararamdaman ko, nakakabaliw na ng sobra.

---

“Avery!” I turned to Avery’s seat when Andrei suddenly called him.

“Hmm?”

I can’t hear what they are talking about since they are a bit far from me but I still continued staring at the two of them.

It’s been a month already ever since Avery and I have last talked. And until now, I’m still hoping for him to give me another chance.

But I’m starting to lose my hope now as he is always with that jerk which made it seems like he’s forgotten about me already. I emotionally and mentally got hurt by this scene. May pumalit na ba talaga sa akin?

Can’t we just go back to the way we used to be like the old times? Siguro naman ay sapat na ang isang buwan para matapos na ako sa paghihirap at kinikimkim ko, ’di ba?

I just badly wanna hug him and stay beside him for the rest of the time. Hindi ko na kakayaning umabot pa itong walang pagbibigay-pansin nito sa akin hanggang bukas o sa makalawa.

Nang matapos ang aming unang klase ay tumayo na agad ako at mabilis na tinungo ang pwesto niya. Kasalukuyan pa itong naglilipit ng kanyang mga gamit habang hinihintay naman siya sa kanyang gilid ni Andrei.

Walang pasabi akong kumapit sa kanyang braso na siyang ikinagulat naman niya. Nakita iyon ni Andrei kaya naman sinubukan nitong tanggalin ang pagkakahawak ko kay Avery pero mas hinigpitan ko ang aking pagkapit sa kanyang braso.

“Can we talk for a moment…? Please,” may halong pagmamaka-awa na sa aking boses.

“Pwede bang lubayan mo nalang si Aver–”

“Okay lang… Andrei,” pigil sa kanya ni Avery. Muling nagtama ang aming mga mata at tumagal iyon ng ilang minuto.

Hanggang sa maya-maya’y tuluyan na siyang nagsalita.

“Sige,” aniya.

---

Our classes ended very quickly and now is time for us to talk. We should’ve talked already earlier but he said after the class will do so I have no more excuse than to follow what he said. It is better to just wait for the time than for the both of us to not talk with each other anymore.

Ang importante ay magkabati na kami.

Isinukbit ko sa aking balikat ang bag kong dala at hinintay na matapos si Avery sa kanyang pagliligpit.

Habang nag-aayos ng mga gamit ay mukhang napansin niya akong naghihintay kaya naman binilisan niya ang paghahakot ng mga libro. Subalit habang hinihintay siya ay hindi ko maiwasang kumunot ang noo nang makitang hinihintay din nung Andrei si Avery na matapos.

Wasn’t he told that we were the only two that is going to talk? Not including him? Bakit pa niya hinihintay na matapos si Avery?

Nang mailigpit na ang lahat ay sabay-sabay kaming tatlong lumabas ng pintuan. Susuwayin ko na sana si Andrei nang bigla nitong tawagin si Avery na siyang ikinahinto naman nito.

Inilapit ni Andrei ang kanyang bibig malapit sa tenga ni Avery at may binulong. Gamit ang kanyang kamay ay tinakpan nito ang bibig niya upang hindi ko mabasa ang kanyang sinasabi at tinignan ako ng matatalim hanggang sa huminto siya.

Nang matapos itong bumulong ay sobrang lawak na ng ngiti nito habang si Avery naman ay tumango-tango. What are they whispering about?

“Ahh… oo nga pala. Sorry pala, Travis. Nakalimutan ko kasing may napagkasunduan pala kaming dalawa ni Andrei na pag-uusapan. Mabilis lang ito, promise. May sasabihin lang siya sa akin.” Sandali ko namang binigyan ng tingin itong si Andrei bago ibalik ang tingin kay Avery.

They’re going to talk about what? More important than what we’re going to discuss about?

“Can’t that talk wait for at least a minute? I’m pretty sure what I’m going to say is more urgent than yours–”

“Pero nangako ka diba, Avery?” biglang pagsabat sa akin ni Andrei at tumingin kay Avery ng nakangiti. Muli kong naramdaman ang unti-unting pagkulo ng aking dugo pero pinipigilan ko lamang na huwag manapak dahil kasama namin ngayon si Avery.

Kaunting tulak nalang talaga at mabubugbog ko na itong g*gong ’to.

When Avery noticed my restraint, he quickly intervened with us and quickly grabbed all of our attention.

“Uhm… a-ano kasi Travis, mabilis lang naman siguro itong sasabihin niya atsaka hindi naman kami magtatagal. Pangako, babalikan kita… hehehe…” hinila niya si Andrei sa kamay at nagmamadaling umalis sa pwesto namin.

Bigla na naman akong nakaramdam ng pagkirot dahil sa kanyang ginawa. Why didn’t he prioritized me first? Ang sakit lang talaga sa pakiramdam.

Bago pa man sila mawala sa aking paningin ay mabilis ko na silang sinundan. Wala naman silang sinabing hindi ako pwedeng sumama diba? Then it’s not my fault if they saw me following where they are, I guess?

At isa pa, baka may gawin pang masama yung lalaki sa kanya. That creature’s face is not trustworthy anyway.

Hindi naman malayo ang kanilang pinuntahan dahil umakyat lamang sila patungong rooftop. Ano namang gagawin nila roon?

When they arrived, they opened the door of the school. I waited for a few seconds before following them up and there, I saw the both of them standing in the middle of the rooftop.

Lihim akong nagtago sa isang naka-usling poste at nakinig sa kanilang pag-uusap. I don’t care if I look like a creepy stalker here. All my intention is to hear what they are going to talk about.

“Ano ba yung sasabihin mo?” pagtatanong sa kanya ni Avery. Hindi naman sumagot kaagad si Andrei sa kanya at marahang huminga muna ng malalim.

“Thank you… for being my friend,” tipid na wika ni Andrei at ngumiti.

I thought he had something more to say besides of what he said but after a few minutes of waiting, not a single word comes out from his mouth.

“Ayun lang?” nagtatakang tanong ni Avery sa kanya. Hindi naman ito sumagot at nanatiling hindi pa rin gumagalaw sa kanyang kinatatayuan. Napabuntong-hininga na lamang si Avery. Maski ako ay naguluhan din sa ikinilos nung lalaki.

That’s all he was gonna say? Then why the hell do they still have to talk with each other? Nasasayang lang ang oras namin dahil sa kanya.

Avery was about to turn his back on him when Andrei suddenly grabbed his hand and pulled Avery back to him. Before I could even got the chance to react at what he just did, I saw them that their lips were almost about to touch and their foreheads were resting on each other.

My body reacted quickly and started to approach the two of them, but soon I stopped as I heard the words Andrei is going to say to him.

“I know that we’ve only met last month but there really is something that just suddenly made me feel weird about you. I really don’t know how to say this but… I…

“I think I like you.”

He likes him?

He… likes Avery?

Punong-puno ng kaba kong hinarap si Avery at hinintay ang isasagot niya kay Andrei. Another minute went by… and then he smiled. I clenched my fist tightly.

Why did he smile?

“I…” before he could even finish his words, I partook in their conversation.

I filled my right hand with a strong force and with all my might, I hit the man hard on his cheek.

Dahil hindi nila in-eexpect ang aking presensya ay hindi agad sila mabilis na nakahabol sa mga nangyayari. Mabilis na bumagsak si Andrei sa sahig samantalang si Avery naman ay napatakip ba lamang ng kamay sa kanyang bibig at napatili.

Akmang aaluhin pa sana niya si Andrei na ngayon ay nagdudugo ang ilong subalit mabilis ko itong hinigit patayo at nilayo sa katawan ng lalaking ’yon.

“Andrei! T-Travis… anong ginawa mo?! Bitawan mo nga ako!” pilit nitong kumakalas sa aking pagkakahawak at nais pa sanang bumalik sa pwesto nung g*gong iyon subalit pinisat ko ng mahigpit ang kanyang pala-pulsuhan na siya namang kinadaing niya.

“B-bitawan mo ako…” pabulong niyang tugon.

“Go back to him and I’ll give him another punch on his face again. You’ll see,” seryosong pagbabanta ko sa kanya. Mukhang umepekto naman ang mga sinabi ko pagkatapos dahil unti-unti na itong kumalma sa aking tabi.

Muli ko siyang hinila papalayo at mabilis na tinawag sa parking lot ng aming school ang driver ko.

“S-saan tayo pupunta?” natatakot niyang tanong. Hindi naman ako sumagot.

“Ayoko na please, T-Travis… l-lumayo ka s-sa aki–”

“MANAHIMIK KA!” malakas kong bulyaw sa kanya. Tumahimik naman na ito pagkatapos at maluha-luhang nagpahila sa akin. I wanted to apologize to him bady, pero wala akong pwesto ngayon para kaawaan siya dahil masyado akong nilalamon ng galit ko.

Nang makita kami ng aking butler ay magtatanong pa sana ito subalit mabilis niyang naintindihan ang aking kalagayan at tahimik na lamang kaming hinintay na makapasok.

Binuksan ko ang pinto sa backseat at pinasok doon ang nanginginig sa takot na si Avery. Pumasok din naman ako at tumabi sa kanya at sinimulan na ng butler paandarin ang makina ng kotse.

“S-saan tayo… pupunta?” halos mabulol na sa kakasalita si Avery habang tinatanong ang aking butler.

“Mansion, sir.”

“I-iuwi niyo na po ako please!” nagmamaka-awang sambit ni Avery. Tumingin naman sa akin ang butler mula sa rearview mirror kaya naman binigyan ko ito ng isang nanlilisik na tingin. Wala naman itong nagawa kundi ang yumuko na lamang at magpatuloy sa pagmamaneho.

He knows it already. That once he tries disobey me, he will never be able to enter our house again.

Pagkarating sa mansion ay hinila ko siya papasok at tinungo ang aking kwarto. Halos makaladkad pa nga ito dahil sa pagkakahila ko subalit wala na akong pakialam pa.

I was about to close the door of my room when he suddenly got out of my grasp. Tiningnan ko naman siya ng matalim at muling ipapasok na sana ito subalit humakbang ito ng isa palayo. I growled.

“Can’t you just listen to me for at least one time?!” naiinis ko nang ungot sa kanya subalit umiling lamang siya ng maraming beses sa akin habang patuloy parin sa pag-iyak. Napasabunot na lamang ako sa aking buhok.

“Then please, answer this… honestly.” I calmed my voice down for a bit. Dahan-dahan naman itong tumango sa akin at sinubukang magsalita.

“B-bakit ka ba nagkakaganit–”

“Ako ang magtatanong diba?” mabilis naman siyang napatango at muling tumahimik.

“Are you… are you g-gay?” I nervously asked.

Tila nanigas naman ito sa kanyang kinatatayuan at sandaling nanahimik. I closed my eyes.

When that thought first came out on my mind, I was half happy and half sad.

Happy because if he’s gay, then I might have a chance to him. But also sad because I’m scared to know if he already loves someone else that is better than me… and I think you know who I am pertaining to.

So please, say no…

So I can be the reason to make you different.

Please, say no…

To reassure me that

I have no other rival with you.

Please, say no…

So you can be mine. And I will be yours.

Just… please… say no.

“O-oo.” F*ck.

“B-bakla ako… a-at dahil nasabi ko na…”

Please don’t say anything.

“I… I like–” I didn’t let him finish his words. Without uttering any words, I threw the vase beside him, causing it to break into pieces.

Tila isang nakakabing katahimikan ang namayani sa buong paligid matapos kong ibato ang malaking vase sa kanyang tabi.

I looked down at the floor and spoke at him reluctantly.

“Get out of my house,” I said coldly. He didn’t move immediately so before he could move another step, I already entered my room and locked myself up.

I changed my mind.

Kung kanina ay gusto ko itong kausapin ng masinsinan, ngayon ay ayaw ko nang makita pa ang pagmumukha nito.

I know what he is about to say a while ago. It’s pretty obvious, you know.

‘

I like you, Andrei.

’

That’s what he was about to say right?

He liked a boy who he just met months ago. What did he even liked about him? Because he’s handsome? Because he looks like he has more money? He’s kind? Bullsh*t.

I have all of them. I even have more money than him. Then why can’t he just like me?

And then it hit me.

I guess that’s what all gays are.

Untrustworthy. Selfish. Repulsive.

---

I spent hours of locking myself up in my room. Ilang beses na rin akong kinakatok ng aking mga magulang mula sa labas ng kwarto ko ngunit tila nagbibingi-bingihan lamang ako sa kanilang lahat at tulalang humarap sa salamin.

Kitang-kita sa mula roon ang buong kaayusan ng aking kwarto ngayon. Magulo ito at maraming bubog na nakakalat sa baba ng aming puting sahig. Marahil ito ang sanhi ng aking pagwawala kanina.

Tinitigan ko ng mariin ang aking sarili sa salamin. Kahit madungis at kusot-kusot ang polo ay hindi ko naman maipapagkaitang sabihin sa sarili ang taglay na pagkakaroon ng lakas ng dating kahit magulo ang mukha. Pero wala na akong pakialam doon.

May itsura rin naman ako ah? Matangkad. Maskulado. May pera. May magandang katawan. May maipagmamalaki.

But why can’t he just pick me?

I knew it from the very start. Kung paano ito ngumiti ng sobrang laki sa lalaking iyon. Kung paano siya makipag-usap ng kumportable sa lalaking iyon kahit na isang buwan pa lamang silang magkakilala.

Kung paano niya ngitian si Andrei nang umamin ito sa kanya.

Kung paano niya ako nakalimutan na tila ba parang isang bula lamang sa tuwing nasa harapan nito ang Andrei na iyon.

That time, I knew what was the answer already. Na si Andrei ang pipiliin niya. Kilala ko yun eh. Nararamdaman ko siya kapag may sasabihin siyang nakakagalak. And I can’t bear to hear it in front of my face.

Bakit ba kasi sinundan ko pa silang dalawa kanina? Hindi sana ako nagkakaganito ngayon.

Pero kung hindi ako pumunta… baka may mangyari na palang hindi ko manlang natuklasan.

Umayos ako ng upo sa sahig at tinungga ang hawak kong alak na nakuha mula sa refrigerator ng kwarto ko. Hirap man uminom dahil sa unang beses ko pa lamang ay pinagpatuloy ko pa ring tunggain ang natitirang laman ng alak sa loob ng boteng pinaglalagyan nito.

I subconsciously sighed.

F*cking idiot. Ang tagal niyo nang magkakilala pero ngayon mo lang nakumpira ang tunay mong nararamdaman para sa kanya.

I just kept drinking the alcohol until my cellphone suddenly rang. I took it out of my pocket absent-mindedly and answered the call tiredly.

“What do you want–”

[GGO! NASAAN KANG TRANTADO KA?!]

My spirit seemed to return on my body when I suddenly heard the voice of Avery’s older brother.

“K-Kurt?” pagkukumpirma ko sa taong nasa kabilang linya.

[T*ngina, nasaan ka ba?! Bakit hindi mo sinamahang umuwi si Avery? Kung hindi sana dahil sayo, hindi sana siya nasa kritikal na kundisyon ngayon!] ang boses nito mula sa kabilang linya.

Nabitawan ko naman ang aking hawak na bote dahil sa narinig at wala pang isang segundo ay napaayos na ng tayo.

“A-ano?”

[You need to come here right now. Ang kapatid ko… n-nag aagaw buhay.]

Chapter 18 : Flashback (PT. 3)

Warning: explicit language and suicidal attempt.

. . .

1

8

:

Flashback

(PT. 3)

Travis Arthur Dixon

It was already nighttime when I arrived at the hospital where Avery was admitted. I hadn’t even changed my clothes in my rush to get there. I bumped into my parents as I left my room, and they looked at me with concern, but I couldn’t explain. I just ran out of the villa.

I regretted not using the car, but getting to the hospital quickly was more important.

“What’s your relation to the patient, sir?” tanong sa akin ng nurse.

“A friend…” Umayos ako ng tayo at saglit na pinakalma muna ang sarili.

“Room 314 po, sir,” basa ng nurse habang nakatingin sa records ng mga pasyente sa logbook. Without wasting another second, I headed to the elevator and pressed the button for the third floor.

Inside, the silence was overwhelming. I was alone, and the only sound was my own breathing. Glancing at my reflection, I saw how disheveled I looked.

I smoothed out my wrinkled shirt, dusted off my pants, and fixed my hair. I wiped the sweat from my face, knowing I still wasn’t presentable but hoping to at least look less chaotic.

When the elevator doors opened on the third floor, I walked quietly to Avery’s room. I took a deep breath before knocking three times. After a few seconds, the door opened, and Avery’s mother, Tita Mandy, stood before me with red, swollen eyes.

Her initial surprise turned to tears, and she hugged me. Inalo ko naman si tita at hindi nagtagal ay pinapasok na niya ako.

Pagpasok ay una kong nakita ang kuya ni Avery. Nakaupo lamang ito ng tuwid sa pang-isahang sofa at malalim na nag-iisip. Nang magtama naman ang aming mga mata ay napatigil ito sa pagmumuni at umayos ng upo.

Matalim ako nitong tinitigan at dahil hindi ko kayang makipagbalikan ng tingin sa kanya ay umiwas na lamang ako ng tingin. But as my eyes wandered, I froze when I saw the hospital bed. Avery lay there.

Seeing him asleep made my chest tighten painfully. I approached slowly, feeling each step heavy with emotion. He looked peaceful, almost angelic, but the bandage on his right hand was a stark reminder of his fragility.

I sat beside him, gently holding his uninjured left hand, and kissed it softly. His face, even in sleep, looked so serene, yet there was a hint of exhaustion.

“The doctor said it was a cut,” Kurt’s voice broke the silence. “It was just a cut, but it was big. They said his wrist was slashed by something sharp. During surgery, they found shards of glass embedded in the wound.

“They were relieved he was brought in early; otherwise, the cut might have worsened.” Tahimik akong nakikinig sa paliwanag ng kuya ni Avery habang nakatingin lamang sa harapan.

“They said we should be thankful because the cut wasn’t deep enough to sever the veins. But how can we be thankful kung hindi nga malalim, pero nanganib naman ang kanyang buhay dahil halos maubusan na siya ng dugo?” Kurt’s explanation was like a needle piercing my heart with each word. I felt my body grow heavier with the weight of his words.

Ang sakit lang marinig sa kanya ang mga salitang ako naman talaga ang dahilan kung bakit may nangyari.

Each word felt like an accusation, and though he was simply explaining, it felt like he was blaming someone for this mess.

And we both knew that someone was me.

“Tell me, Travis Arthur… do you know something about this?” tuluyan na akong dineretsuhan ni Kurt.

Hindi naman ako makasagot sa kanya dahil bigla na lamang nagtago ang aking dila sa dulo ng lalamunan ko. I felt my throat went dry as he’s still waiting for my response. Instead, I rested my head on Avery’s hand, feeling utterly exhausted. The tension was unbearable.

I wanted to say that it was all my fault. Na ako ang dahilan kung bakit muntikan nang bumigay si Avery sa bingit ng kamatayan.

Binato ko ng pagkalakas-lakas ang flower vase sa harapan niya kaya naman nagtalsikan ang lahat ng bubog sa buong hallway.

I wanted to tell him everything that happened earlier, hoping that sharing might ease the pain in my chest. Pero habang mas tumatagal ang oras, unti-unti akong pinapangunahan ng takot.

What if I tell him the truth? Would he still let me stay with his brother? Paghihiwalayin niya ba kaming dalawa? Paano kung… paghiwalayin niya talaga kami dahil sa nangyari? I’m scared to tell the truth. We’ve never been friends with each other before. Kung kami ng kapatid niya ay maayos ang pakikitungo, kabaligtaran naman kami ng nararamdaman sa isa’t isa.

Hindi lang talaga kayang mag-match ng ugali namin kahit pilitin pa but despite that, hindi nawala ang respeto ko sa kanya bilang kapatid ng kaibigan ko.

But now, everything has changed. Wala na iyon sa akin at tanging kapatid nalang ng kaibigan ko ang tingin ko sa kanya. And I’m fucking scared to tell him the truth. Kung dati ay kaya ko pa siyang angasan, ngayon ay parang isang tapakan na lamang ako nito.

Ano bang magagawa ko? He needs to know the truth. He’s his brother.

Kung hindi ko sasabihin ang mga kagaguhan kong ginawa kanina, then wala akong pinagkaiba sa mga taong kinamumuhian ko sa mundo.

Sa loob ng ilang oras kong pagkakaupo roon ay wala akong ginawa kundi ang maghanda para sa aking sasabihin. Kahit na malakas ang hanging dala ng air condition ay tagaktak pa rin ang pawis ko sa katawan. Hindi mapakali ang aking katawan dahil gusto kong sabihin ang totoo. But my pride just keeps on consuming me.

Pinagmasdan kong mabuti ang mukha ni Avery. I memorized every bit of his face. His brown hair, brown eyes that I can’t see right now, pointed nose, soft-light skin tonse, and his kissable lips. I breathed heavily.

Kahit para sa kanya nalang.

Huminga ako ng malalim bago tumayo. Tiningnan ko ang kamay niyang hawak ko at pinisil muna iyon ng mabilis bago tuluyang binitawan. Not knowing that that will be the last time I’m holding him.

Ibinaling ko ang aking tingin sa gawi ni Kurt. He silently watched me while maintaining his serious face.

“Let’s talk.”

I sighed after suddenly remembering the past. I raised my hands and used it as my pillow while staring at the ceiling. I smiled bitterly.

To tell the story short, his big brother and I had a talk. It took me a lot of courage to tell him what really happened and even ate my pride just to tell him the reason why his brother almost died.

He just punched me in the face immediately after telling the truth. Syempre hindi ako pumatol… no. Hindi ko kayang pumatol. Because I know that I deserved that punch. Kulang pa nga iyong isang suntok niya eh. I even asked him to punch me more, but he declined.

At iyon ay dahil may mas sasakit pa pala akong matatanggap kaysa sa mga suntok niya. And I can still clearly see that scene right on my mind. Those hurtful words he dictated in front of me.

“I can’t forgive you.”

“Then… what can I do to your family and Avery just to forgive me?” I said in a very low tone. He stopped for a minute before he said what I have to do. “Stay away from my brother. That’s how I can forgive you.”

And that’s what I did. Ang magpakalayo.

I cut my connections to Avery… to all of them. It was really hard for me to do that at that time. Especially when he kept bugging me, not just physically and mentally, but emotionally. Avery tried to call and text me so many times, just to tell me that it wasn’t my fault.

Pero bakit ko naman paniniwalaan ’yon? Sa simula’t sapul palang, alam ko namang ako talaga ang may kasalanan.

The last dawn before the time I moved to the States, we talked about our relationship. And it was the most painful day of my life. Seeing him crying and asking for some goddamn reason why we will end our friendship, and knowing that I gave him no answer was just too painful for me to handle.

I left him hanging around and crying in the middle of nowhere. Sobrang bigat ng bawat hakbang ko mula no’n. Every time I took another step, his painful cries made me want to go back there and hug him, and apologize for what I have done. But I gave my promise already to his brother. Na lalayuan ko na siya. At ayoko nang sumira pa ng kahit anong pangako.

That’s why I was determined to fly abroad. Wishing that this mess would heal with time. And to help ourselves heal too. But years have passed, yet nothing has happened. Masakit pa rin pagkatapos ng ilang taon. At itong nararamdaman ko, hindi mapawi-pawi. Bagkus ay mas lumakas pa.

I’ve waited for so many years. Pero kahit ilang taon pa ang lumilipas ay wala pa ring nagbabago. How much more time do I have to wait?

Apat na taon ang nagdaan, at ako’y muling nagbabalik sa Pilipinas. Dahil sa lawak ng Maynila, inakala kong baka hindi na kami muling magkita pa. And then later on, I just thought it was for the best. But there is still a part of me that is hoping we will meet again someday.

And because destiny is just playing with us, we met again fortunately… or not? Hindi ko naman kasi inaakalang sa university kong pinapasukan siya mag-aaral.

I was so happy that time, thinking that maybe this is the sign for us to reconcile at baka sakaling… maibalik ang nakaraan namin.

But could this really be the chance?

Chapter 19 : Flashback (PT. 4)

Warning: explicit language and mature scene.

. . .

1

9

:

Flashback

(PT. 4)

Travis Arthur Dixon

One time, I followed him discreetly as he went about his day. Hindi ko ipinapahalata na sinusundan ko siya kaya wala siyang kamalay-malay na may nagmamasid sa kanya. I had no intention of frightening him. My only intention was to see and watch him from a distance.

Pumasok siya ng library. I slipped in shortly after and quietly took a seat at a study table. I grabbed a few books and opened them to avoid suspicion.

Tahimik ko siyang pinanood mula sa aking pwesto. He was pacing around and occasionally typing on his phone, his expression troubled. What’s bothering him?

Bigla namang sumigla ang kanyang mukha habang may binabasa sa phone niya. Papanoorin ko pa sana siya ng mas matagal ngunit mabilis akong naalerto nang bigla niyang ikutin ang kanyang paningin. Dali-dali kong kinuha ang isang libro at binuklat ito ng pagkalaki-laki upang matakpan ang aking mukha. I was sweating profusely when his eyes stopped in my direction.

Shit, did he notice me?

I swallowed hard several times before he finally looked away. Dahan-dahan akong sumilip at nakita siyang nakatalikod na, pilit na inaabot ang isang libro sa mataas na shelf. I paused for a moment.

Is… is this the time?

Huminga ako ng malalim habang pinapanood siyang kuhanin ang aklat sa mataas na shelf. I can’t just waste this moment.

Kinakabahan akong tumayo at dahan-dahang lumapit sa kanya. Halos umagos na sa buong mukha ko ang pawis ko habang papalapit sa pwesto niya. I got right behind him and reached for the book he was struggling to get.

“Do you need my–?”

“Andrei?” mabilis siyang humarap sa akin at nagtama ang aming mga tingin. Mabilis napawi ang aking kaba at kalaunan ay napalitan iyon ng inis at galit.

The… fuck?

“What?” hindi ko maiwasang mairita habang tinatanong siya. Tila binalutan naman ng kaba at takot ang kanyang mukhang kanina lamang ay may bakas pa ng saya. Hindi agad siya nakapagsalita at sandaling na-estatwa sa kanyang kinatatayuan.

Pagkaraan ng ilang minuto ay saka lamang siya nakapagsalita.

“S-sorry… akala ko ikaw si…” ang sambit niya sa pabulong na tono.

“Andrei?” nagsalubong ang aking mga kilay sa narinig. Andrei? Hanggang ngayon, kasama pa rin niya yung ugok na ‘yon?

“O-oo…” nauutal niyang sagot. Bigla naman akong nakaramdam ng kirot sa dibdib habang nakatitig ng mariin sa kanya. Was he waiting for that dumbshit?

“Ano palang… ginagawa mo rito?” nabalik naman ako sa ulirat dahil sa kanyang sinabi.

“Why the hell do you care?” I grabbed the book he was reaching for and handed it to him irritably. Without waiting for his response, I turned and walked away from the spot.

Fuck.

I missed the chance.

I slammed myself down at the table and opened the book I had grabbed. I wasn’t mad at Avery’s words. I was mad at myself.

I’m a stupid idiot. I let my anger get the best of me instead of trying to make amends. And now that I’ve blown it, what do I do next?!

I glanced surreptitiously at the mirror across from me, catching sight of Avery standing there, looking towards my direction. My eyes did not escape the gradual dripping of his tears in his lovely eyes. I cursed myself.

I just made him cry. Again. And I will never forgive myself because of that.

A year passed, and I continued to watch him from a distance. After that scene a year ago, I never tried to speak to him again. I was too afraid of what he might say. That’s why I told myself I should be content with this method, rather than screwing things up more.

Kahit lagi pa niyang kasama ang gagong Andrei na ’yon, magtitiis na lang ako para sa kanya. I rebuilt my gang, primarily to keep an eye on Avery and the people around him, including his fucking Andrei. Nothing has happened between them so far.

Subukan lang talaga niya at

sisiguraduhin

kong

pagbabaliin

ko ang lahat ng mga buto niya sa katawan hanggang sa walang matira.

Everything was completely fine until that drunk tried to assault Avery.

Mabuti na lamang at binabantayan ko siya noong gabing ’yon kaya hindi natuloy ang paghalay no’ng lalaki sa kanya. But even so, he still tried to do something bad to Avery.

And I won’t tolerate any of those actions that he made.

Pagkatapos kong bugbugin ang lasinggerong ’yon, mabilis kong dinaluhan ang walang malay na si Avery. Alalang-alala ako noong gabing ’yon dahil hindi siya gumigising ngunit laking pasasalamat ko nalang nang marinig ang paghilik niya. He’s just asleep.

Busy ako kakamasid sa kanyang maliit na katawan hanggang sa napatigil ako sa parte ng leeg niya. There is a faint kissmark.

Dagli kong pinunasan ang parte ng leeg niyang iyon upang mawala ang marka. Subalit kahit anong kuskos ko ay hindi ito mawala-wala. Hindi ko naman nilakasan ang pagkusot dahil baka masaktan siya.

But damn this shit. Dapat pala ay tinuluyan ko na lang yung lasinggerong ’yon!

Naiinis kong pinagmasdan ang markang nakapaskil sa kanyang leeg. I should be the only one leaving marks on him!

Only me…

I stared intently at the kissmark on his neck and smirked. Right. I should be the only one leaving him some kissmarks on his body.

I lifted his light body slightly and brought his neck close to my face. Hindi naman ako nahirapang gawin iyon dahil magaan lang siya at pa-bridal ko itong bitbit.

Later on, I kissed the part of his neck with the mark and sucked it hard. When I was not satisfied, I bit his neck, causing his little moans to come out of his mouth. It made me hardened that’s why it took me a while, claiming his tempting body.

I even looked like a vampire because of what I was doing with his neck. Masyado kasi itong nakakagigil kaya naman hindi ko mapigilang hindi mabitawan ang kanyang katawan.

Habang siya naman ay walang kaalam-alam sa mga nangyayari, para itong kiti-kiti at hindi mapakali sa kanyang sarili. Mabuti na lamang at walang mga tao sa paligid dahil panigurado ay magmumukha talaga kaming mga baliw.

Para kaming mga tanga rito habang nasa gitna ng madilim na kalsada. Makakagawa pa nga sana kami ng magandang alaala kung hindi lang talaga sa paepal na tumawag sa ’ming dalawa.

“Avery?” boses ng isang lalaki mula sa aming likuran. Natigilan naman ako at napalingon sa pinanggalingan no’ng boses.

“Travis? Is that you?” pagkukumpirma sa akin no’ng lalaking kasing-tangkad at laki ko lang.

“Kurt?” I was shocked to see him up close. He looked older, a bit different from how I remembered him.

Mas bumatak ang katawan nito at tumangkad din ng ilang pulgada. Hindi ko naman maipagkait na mas lumabas ang itsura nito pero mas pogi pa rin ako sa kanya at matibay din ang kalamnan sa katawan.

Well, what did I expect anyway. Nasa edad kong ito palang siya noong huli kaming nagkita. But why is he here? From what I last heard, he left the country for work?

“It really is you, Travis.” His gaze turned serious. “Bakit kasama mo ang kapatid ko? I thought we had a clear deal many years ago.”

I avoided his gaze and looked down at the sleeping Avery in my arms.

“We… are not the same anymore,” I tried to explain. Mukhang hindi naman niya naintindihan ang ibig kong sabihin kaya napabuntong-hininga ako.

Nagsimula akong maglakad patungo sa kanilang bahay at sinundan lamang ako ni Kurt sa paglalakad. Binawi rin niya si Avery sa akin at siya ngayon ang nagbubuhat. Aangal pa sana ako sa kanya pero dahil sa talim ng kanyang mga tingin ay wala na akong nagawa pa kundi ibigay sa kanya ang natutulog na si Avery.

Sinimulan ko ring ikwento ang lahat ng mga nangyari sa aming dalawa. Mula sa pagbalik ko ng Pilipinas hanggang sa ngayong pagkikita naming dalawa.

Halos magwala pa nga ito sa gitna ng kalsada nang malamang muntikan na palang magahasa ang kanyang kapatid.

Sinuri nito kung may mga sugat o galos ba sa katawan ni Avery. Wala naman siyang nakitang kakaiba… bukod sa namumulang leeg nito na tila bagong-bago pa lamang ang pagkakalagay dahil halos mamaga pa.

His glare felt like a dagger, and I couldn’t meet his eyes. Para niya kasi akong pinapatay sa mga mata niya.

When we arrived at their house, I initially planned to leave, but Kurt insisted I stay the night. Tutal ay gabi na raw at bilang pagbibigay-salamat na lamang niya sa ginawa kong pagprotekta sa nakababata nitong kapatid.

Syempre dahil ako itong si mabait niyang bayaw, ay hindi na ako umangal pa at pumasok na sa kanilang bahay.

Five years have passed already, yet I still know where they live. Kahit wala ako sa Pilipinas, may mga mata naman ako rito upang bantayan si Avery. I knew the way back to their new home earlier.

Pagpasok namin sa kanilang bahay, I offered to carry Avery to his room. Pero wala pang isang segundo, umangal na agad itong epal niyang kapatid kaya wala akong nagawa kundi magpaiwan sa kanilang sala.

Saktong pagkaupo ko, nakita ako ng mama ni Avery, at ikinagulat niya ito. Napangiti ako sa kanyang reaksyon at lumapit kay Tita.

“Hello po, Tita Mandy.” Kinuha ko ang kamay niya at nagmano. She couldn’t believe I was standing before her, but she quickly adjusted and smiled.

“H-hello rin, Travis. Ang tagal na rin pala ah,” she greeted warmly. I bowed my head shyly and nodded.

“Yes po,” I replied, scratching my head.

“Ikaw talagang bata ka, na-miss kita ng sobra! Halika, sumama ka muna rito sa kusina at nang makapag-usap din tayo saglit,” she invited, and I quickly followed.

In the kitchen, she seated me on a stool while she tended to the food she was cooking. Base sa aking pang-amoy, afritada ang niluluto ni Tita.

We shared a lengthy conversation. She asked why I left so abruptly and went abroad without saying goodbye. Humingi ako ng pasensya at sinabing may biglaan lang na nangyari sa aming pamilya… kahit wala naman talaga.

She also told me how deeply my absence affected Avery. Iyak daw ito ng iyak at muntikan pang bawiin ang sarili nitong… which terrified me. Mabuti nalang at hindi nila iniwanang mag isa si Avery.

I felt guilty. I almost killed him. Not just once, but twice.

Nag-sorry ako ng lubos kay Tita, but she quickly dismissed it, saying it was in the past and what mattered was we all got through it.

But still. It was my fault.

When Tita finished cooking, she called Kurt. Tinulungan ko si Tita buhatin ang mga niluto niya while Kurt set the table.

He was about to wake Avery, but I stopped him. Tinaasan pa niya ako ng kilay, but I didn’t mind.

“Can we just let him rest for the day?”

“What? Gusto mong palipasin ng gabihan ang kapatid ko? Gago ka ba? Akala ko ba kaibigan mo kapatid ko?” he snapped.

“Hoy, Kurt. Huwag ka ngang magmura sa hapag-kainan,” Tita scolded him, but Kurt seemed to ignore her.

“I know, I don’t want him to miss a meal, but I don’t want him to see me right now. It’s gonna be… awkward for the both of us,” I was referring to what I told him earlier.

Napangisi siya.

“I never knew you could be this small, Travis Arthur,” he remarked, holding back a laugh. Naiinis na umiwas na lamang ako ng tingin at bumuntong-hininga.

He’s talking about me, pleading for him. Who would’ve thought I’d beg for something from my once enemy? Kung hindi lang dahil sa kapatid niya, I would never do this.

But if it is for Avery, I’ll gladly eat my pride for him.

After some persuasion, Kurt finally agreed to my request. Nagpasalamat ako and we began to eat. While sharing the meal, I found myself lost in thought.

Kung ginising kaya namin si Avery, what would his reaction be? Magagalit ba siya sa biglaan kong pagsulpot? O matutuwa dahil sa pagpunta ko?

Bigla ring pumasok sa isipan ko na if we woke him up, maybe it could be my chance to make amends.

But I’m scared. I’m always… scared because of him. Lagi akong pinapangunahan ng takot pagdating sa kanya. Kaya it’s better this way, for now.

Nang matapos kami kumain, I volunteered to wash the dishes. Akmang aaangal pa si Tita but Kurt stopped her and led her to the bedroom.

Before they slept, I asked a favor: huwag nilang sasabihin kay Avery na pumunta ako. They didn’t understand but agreed anyway.

Ayoko kasing isipin niyang ako ang lumigtas sa kanya. Baka… mas mahiya lang siya sa ’kin at tuluyan na niya akong layuan.

I finished washing and headed upstairs.

Nasa aktong papasok na sana ako sa kwarto ni Avery when Kurt suddenly appeared and dragged me to his room.

I told him many times that I won’t do anything wrong to Avery just to let me sleep with him tonight. Pero makulit itong kuya niya at sinabing doon daw ako matutulog sa kwarto niya.

Sinubukan ko pang magpumiglas, but he threatened to tell Avery that I was the one who saved him. Kaya kahit labag sa kalooban ko, I had no choice but to follow him.

We both showered before bed. Ako na ang pinauna niyang maligo because I looked disheveled. I didn’t argue and complied.

Now, hours later, I lay on the floor of his room. The jerk didn’t even offer a proper bed. I pity his future partner if he ever has one.

I’ve tried several times to escape his sight. Pero itong si ugok ay wala yatang balak na matulog and watched over me the entire night. Whenever I tried to sit up, he pushed me back down. I gritted my teeth.

Just what the fuck is wrong with him?!

Nang hindi na ako makatiis, I stood and ran out. He chased me, almost grabbing my hand, but I managed to slam the door shut and ran to Avery’s room. Laking-tuwa ko nang makitang bukas ito. I shut the door and locked it upon entering.

I heard Kurt cursing himself for not locking Avery’s room. I ignored him.

I approached Avery’s bed, smiling as I crawled under the blanket. Pagtaas, I wrapped my arms around him and buried my face in his fragrant neck.

I smirked upon seeing the kiss mark I made earlier. It suited him perfectly. Pagkatapos noon, I fell asleep holding him close.

I sighed, recalling those precious moments. The way I slept with his small body…

The way I held his perfectly shaped waist…

Would that be the last time?

Tahimik kong pinagmasdan ang nakahigang katawan ni Avery sa tabi ko. Would that really be the last time?

No, I don’t think so. I don’t want it to be.

Wala pang ilang segundo bago ako lumapit sa kanyang katawan. Batid ko na mukhang nagulat siya sa aking paglapit kaya sinubukan nitong lumingon. Mabilis kong ginalaw ang mga kamay ko at ipinulupot iyon sa kanyang bewang.

He gasped when he felt my breath, touching his nape.

Magaan lamang ang katawan niya kaya walang kahirap-hirap ko siyang nilapit sa akin. Isinandal ko ang mukha ko sa kanyang likod. I sniffed the scent of his neck before gently kissing his nape. He shivered.

I don’t want it to stop. I want more of him.

I badly fucking want him. But to make that scene come true…

I need to clean this damn mess I’ve made.

Chapter 20 : Last

20

:

Last

Piper

Avery

Chavez

Anak ng pugita.

Hindi ako mapakali sa aking pwesto dahil sa mga kamay na nakapalibot sa aking bewang. Paminsan-minsa’y pilit ko itong tinatanggal sapagkat tuwing ginagawa ko naman iyon ay mas humihigpit lamang ang kapit nito sakin, dahilan para mas magdikit ang katawan namin.

Ramdam ko pa ang kanyang hininga na kumikiliti sa aking batok.

“No… please.” Animo’y nahihipnotismo naman ako sa kanyang pananalita kaya pinabayaan ko na lamang siya.

Namula pa ako nang himasin niya ang aking tiyan… hanggang sa ipinasok na nito ang kanyang mga palad sa loob ng aking suot na damit. Tila napaso naman ang aking tiyan nang direktang magdikit ang aming mga balat. Napapikit ako.

“T-travis… y-yung kamay mo…” Hindi na ako mapakali sa aking pwesto at nagmamadaling tinatanggal ang kanyang paghawak sakin ngunit umuungot lamang ito at mas hinihigpitan pa ang hawak sa aking katawan.

His hand suddenly moved upwards, and his palm landed on my nipples. I gasped.

Bakit… b-biglang nag-iinit ang katawan ko?

Mas namula ako nang sinimulan niya itong paikutin ng kanyang daliri at pinaglaruan. Pilit ko mang pinipigilang magreact sa ginagawa niya ngunit habang tumatagal ay hindi ko na napigilan pang maglabas ng mumunting ungol.

Bigla na lamang akong pinanghinaan ng enerhiya at dahan-dahang napasandal sa kanyang matipunong katawan. Hindi naman ito tumigil sa kanyang ginagawa at dahil nakasandal na ako sa katawan niya, rinig na rinig ko ang kanyang mabibigat na hininga sa aking likuran.

Pero ang hindi ko talaga inaasahan ay ang biglang may tumusok na kung ano sa pang-upo ko. Ano yun? B-bakit ang laki?

Nang makaramdam akong rumarahas na siya ay bigla akong naalerto at mabilis na gumawa ng paraan upang matigil na itong nangyayari sa amin.

Buong lakas kong inikot ang aking katawan at walang ano-ano’y humarap sa kanya. Dahil sa aking ginawa ay tuluyan kaming napatigil sa mga ginagawa. Saka ko lamang napagtanto ang aming mga pwesto.

Shet. Sobrang lapit pala namin sa isa’t isa!

Hindi ko maiwasang pamulahan na naman ng mukha nang magkatinginan kami ng mata sa mata. Ano bang nangyayari sa kanya?

Ano ’tong nangyayari sakin?

Marahan kong pinakalma ang aking sarili. Stop making things complicated, Avery. Don’t put things under conclusion. Tandaan mo, may galit yan sa mga bakla.

Wag na mag-isip pa ng kung ano-ano.

Ilang minuto kaming nagkatitigan hanggang sa unti-unti na niyang nilapit ang kanyang mukha. Dahil sa kaba ay mabilis akong napatikim at nauutal na nagsalita.

“G-gusto mong kantahan kita?” Pabulong kong sabi. Saglit naman itong natigilan sa sinabi ko at kunot-noong tumugon.

“What?” Mababa niyang sambit.

Tila nanuyo naman ang aking lalamunan dahil binibigay niyang tingin kaya napalunok ako ng laway.

“A-akala ko kasi hindi ka makatulog kaya k-kakantahan nalang sana kita…” Pinagsasampal ko ng malakas aking sarili sa isipan habang sinasabi ang ini-rason ko. Napakababaw talaga ng pagdadahilan mong bakla ka!

Dahil sa pangit kong pag-arte ay nagbigay ito ng isang tingin na nagsasabing hindi ito naniwala sa akin at maya-maya’y ngumisi ng malaki. May sasabihin pa sana ito sa aking kung ano ngunit hindi na niya ito nasabi dahil may isang nangyaring tuluyang nagpawala ng kanyang ngisi.

Y-yung ano niya… yung s-si baby Travis niya sa baba… b-bumundol sakin!

Nag-initan naman ang aking mga pisngi sa nangyari at natuod sa aking pwesto.

“Y-yung—!”

“I-it’s because I haven’t p-pee… yet,” Hindi ko na natuloy pa ang sasabihin nang agad siyang sumabat. Taranta siyang napalayo sa akin at wala pang isang segundo’y nakatayo na siya sa aking harapan.

Nahihiyang tumalikod siya saakin upang ayusin ang pwesto ni junior. Napaiwas naman ako ng tingin sa kanya at napakapit sa kumot ng mariin.

“T-that’s why it gets… bigger.” Mahina niyang saad. Nagmamadali itong dumiretso sa cr ng kanyang kwarto at malakas na sinara ang pinto. Tila nabunutan naman ako ng hininga nang tuluyan siyang mawala sa aking paningin.

Hindi daw kasi siya nakawiwi, Avery. Yun lang yon.

Hinintay ko na lamang siyang matapos umihi sapagkat thirty minutes na akong naghihintay pero hindi parin siya lumalabas. Ang tagal naman yata niyang umihi?

I waited for what felt like an eternity—thirty minutes—before he finally emerged. He looked slightly sweaty and out of breath as he climbed back onto the bed.

Umusog ako ng konti upang magkaroon siya ng espasyo subalit mabilis niya akong hinigit sa bewang at nilapit sa kanyang katawan ang sarili kong katawan. Muli niyang pinulupot ang kanyang mabibigat na mga kamay sa akin at ipinasok sa pagitan ng dalawang hita ko ang kanyang kaliwang paa.

Gusto ko sanang magwala ngayon dahil sa mga pinaggagawa niya pero tila natuod lamang ang aking katawan at pinabayaan siya sa kung anong gusto niyang mangyari sa aking katawan. Anak ng punyita. Bakit ba ayaw sumunod nitong katawan ko?!

Napagtanto ko na lamang ang ulo niyang sumisiksik sa aking leeg. Pinipigilan kong ’wag lang makiliti dahil sa hininga niyang dumadapo sa balat ko. Mabuti at siya lang ang nakatira dito dahil kung hindi ay baka magkaroon pa sila ng maling pag-aakala. Kung titignan kasi ay para talaga kaming magsyota sa ganitong pwesto.

“T-travis… can you not cling on me? I am pretty sure you can sleep without cuddli—” Hindi ko na natuloy pa ang sasabihin ko ng bigla na lamang niyang pinalo ang aking pwet. Hindi naman ako nakapagreact at namumulang napatigil sa pagsasalita.

“Can we rest now? You’re so noisy. I can’t sleep.” May halong irita na sa boses niya. Mas siniksik pa niya ang sarili sa leeg ko kaya hindi ko siya makita. Hindi nalang ako sumagot pa at nahihiyang pinatong na lamang ang aking baba sa kanyang ulo.

Hayaan

mo na siya, Avery. Just for one night lang naman. One night.

Nagpakawala na lamang ako ng buntong at sinubukang matulog na. Sapagkat magsasara na sana ang mga talikop ng aking mata nang bigla ko na naman siyang nararamdamang gumagalaw.

Pinabayaan ko lamang ito nung una dahil akala ko’y titigil din ito pag napagod na, subalit pagkaraan ng ilang mga minuto ay hindi parin ito tumitigil sa kanyang gawain.

…hanggang sa pumasok na naman ang mga kamay nito sa loob ng aking suot na kamiseta. Jusko. Hindi ba siya titigil sa ginagawa niya?!

Bawat hagod niya sa aking likod ay tila nagbibigay na naman ng kakaibang init sa aking sistema. Minsan ay sinasabihan ko na siyang itigil ang kanyang ginagawang paghaplos sa akin ngunit nagbibingi-bingihan na naman ito at kung’di naman ay nirarason lang niya na pinapatulog daw niya ako.

HELLO? Pinapatulog? Kailangan talaga ipasok ang kamay sa loob ng damit para magpatulog?

Nang tumagal ay mas rumahas na ang mga hawak niya sa akin. Nagmumukhang kiti-kiti na ang mga kamay niya sa sobrang likot to the point na tumaas na ang likod ng damit kong suot-suot.

Nang tumungtong sa puntong iyon ay desidido na talaga akong pagalitan siya ngunit hindi ko pa man siya nasasaway nang may gawin na naman siyang panibagong nagpawindang talaga saakin.

Napasinghap na lamang ako nang walang kahirap-hirap niyang ipinasok sa loob ng aking suot na boxers ang kaliwa niyang kamay. At dahil wala akong suot na brief ay direktang dumikit ito saaking matambok na pang-upo.

Y-yung kamay niya… nakadikit sa pwet ko.

Napaigtad pa ako ng tatlong beses niya itong lamasin at biglang pinisat. Nag-umapaw naman sa inis at hiya ang aking loob dahil sa kanya.

“So soft…” Rinig ko pang bulong niya na talaga namang nagpapantig sa aking mga tenga. Bastos!

Kaya bago pa man mailipat sa aking gitna ang mga daliri niya’y malakas kong hinigit ang kanyang mga kamay at inilabas sa aking damit. Pinalo ko siya ng malakas sa kanyang likuran ngunit imbis na masaktan ay tila wala lamang ito naramdaman sa aking palo.

“Ang manyak mo talaga!” Naiinis kong giit sa kanya. Napansin ko namang napangiti siya sa sinabi ko at muling yumakap na lamang sakin.

“No, I’m not. I often do this with my pillow. But since you are using it right now, then you will be its replacement for the time being.” He nodded his head while saying those words.

Napaisip naman ako sa kanyang sinabi at maya-maya’y inangat ang ulo upang makuha ang aking ginagamit na unan.

“Oh! Ayan na unan mo. Dyan ka na sumampa.” Pinatong ko sa kanya ang unan kong ginagamit kanina at tinitigan naman niya iyon. Hindi pa man tumatagal ang tingin niya nang muli siyang sumagot sa sinabi ko.

“Don’t want. You’re more comfy.” Nakanguso niyang sagot. Literal na napanganga naman ako sa kanyang ginawa.

Am I hallucinating? Or am I just out of my mind? Hindi makapaniwalang tinignan ko siya. He just pouted! At nag-akto pa itong pa-cute na baby!

Hindi parin ako makaget-over kaya siya na mismo ang nagtawag sa akin upang mabalik ako sa katinuan. Natalima naman ako sa kanya at nahihiyang tumingala na lamang.

Tinaas ko ang dalawa kong mga braso at walang sabi-sabing inikot din ito sa kanya. Ang isang kamay ay nakadantay sa braso niya habang ang kaliwa naman ay ipinasok ko sa baba ng kanyang leeg. Bale hinihigaan niya ngayon ang kamay ko.

Tila nagulantang naman ito sa aking ginawa pero hindi ko na pinansin iyon at niyakap ang kanyang ulo palapit pa sa aking leeg.

Ginawa ko ’yun upang hindi na niya ako muli pang makita. Masyado kasing nakaka-intimidate ang mga tingin niya eh.

Ayun talaga ang dahilan kung bakit ko siya yakap-yakap ngayon pero iba ang umiikot sa isipan niya. I can feel it. Akala niya siguro’y pumapayag na akong magpayakap sa kanya, kahit ang totoo’y hindi naman.

Hello? Pinagdadasal ko na nga lang na sana, hindi niya mapansin ang lakas ng tibok ng puso ko.

Bago pa ako sumabog dito ay pinikit ko na lamang ang aking paningin at pinilit na matulog. Pero papaantok na sana ako nang muli na naman niya akong tawagin. Ano pa bang gusto niya?!

“Averyyyy!” Malambing niyang tawag.

“Ano na naman?! Pwede bang magpatulog ka nalang ng tao?” Iritable ko na talagang saad. Tumahimik naman ito sandali at nang wala akong makuhang tugon ay hihimbing na sana ako nang marinig siyang magsalita.

“You… will you sing me a song?” Mahina niyang bulong. Napadilat naman ako sa narinig at napatingin sa kanyang ulo.

Bumuntong-hininga na lamang ako at dahan-dahang sinuklay ang kanyang mga buhok. Pagbigyan mo nalang, Avery. Para matapos na itong araw ngayon.

I began to sing softly. I don’t really know what to sing first, but suddenly the old song ‘12:51’ came in my mind so I sang it for him.

I looked at Travis who was now sound asleep beside me. Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang nagsi-tuluan ang mga luha sa aking mata.

How I wish we can stay like this forever. Yung nagkukulitan… naglalambingan… without thinking of anything else.

Mangyayari pa ba ulit ng ito?

I hope so.

Dahil kung ito lang din naman ang makukuha ko kung muling bumalik ang dati naming pagsasama…

Then I’m willing to do anything just to get back the way we used to be together.

Chapter 21 : Later

Warning: explicit language.

. . .

21

:

Later

Piper

Avery

Chavez

“Hmmm…” ungol ko nang ako’y magising dahil sa sinag ng araw. Dahil antok pa ay dahan-dahan muna akong nag-inat subalit nagtaka ako nang hindi ko ma-inat ng mabuti ang aking mga kamay.

Pasikat pa lamang ang araw at medyo naninibago pa ako sa silid na aking pinagtulugan. Napapikit ako. Hindi ko nga pala ito kwarto dahil nasa penthouse ako ngayon ni Travis.

Travis… magkatabi kaming natulog.

Nang magising ang buong diwa ko ay dahan-dahan akong nagmulat ng mata. Malabo-labo pa sa una ang paningin ko pero nang luminaw na ay saka ko lamang napansin ang posisyon naming dalawa na labis kong ikinagulat.

Nakapatong ako sa katawan niyang walang suot pang-itaas at naka-ikot pa ang dalawang kamay ko sa kanyang leeg. Habang siya ay tulog na tulog at… at…

Yung kamay na naman niya. Nasa loob ng pambaba ko at prenteng nakapatong sa aking pang-upo.

“KYAAAAAAAAHHHH!” napatili ako ng malakas sa sobrang gulat. Napatayo ako mula sa pagkakadapa at siya’y nagising din dahil sa biglaang pagsigaw ko.

Akmang lalayo na sana ako sa kanya nang bigla na lamang sumabit ang paa ko sa kanyang kumot kaya naman walang ano-ano’y nahulog ako sa kanyang kama.

YUNG PWET KO!!!

“Awww!” napahimas ako sa aking pwet dahil ito ang unang dumapo sa sahig. Shemay, parang may nabaling hindi ko maintindihan.

“Are you okay?!” puno ng pag-aalala niyang sambit nang tuluyan siyang makalapit sa akin.

“Mukha ba akong okay? Anak ng ponytail. Feeling ko may nadiscolate sa baba ko.”

“It’s dislocate, baby. Not discolate,” natatawang banggit niya. Sinamaan ko naman ito ng tingin at mahinang pinalo sa braso.

“Ewan ko sayo! Wala akong pake. At ’wag na ’wag mo akong matawag-tawag na ‘baby’ dahil kung hindi ay sasapakin talaga kita,” irita kong anas sa kanya. Napahalakhak naman ito sa aking sinabi at ngumisi.

“Okay… baby.” Nilapit niya sa akin ang kanyang pisngi at naghintay ng suntok.

SMAAAACKKK!

“AWWW! WHAT THE F*CK?!?” galit na galit nitong usal habang nakahawak sa kanyang pisngi. Napairap ako at ngumisi.

Anong akala niya sa ’kin? Nagbibiro?

Asarin na niya ako sa lahat ng oras, huwag lang sa paggising. Subukan lang niya akong inisin sa umaga at papatulan ko talaga siya ng mas higit pa.

Pero agad ding napawi ang ngisi ko nang muli na namang kumirot ang aking bandang pwet. Oo nga pala, may problema pa ako rito.

Ayoko mang aminin sa kanyang kailangan ko ng tulong pero hindi ko talaga kayang makatayo kaya naman wala akong nagawa kundi ang humingi muna sa kanya ng tulong. Naiiling na tinulungan na lamang niya akong makatayo at nagparinig.

“You have the guts to punch me in the face yet you can’t even stand up on your own. You really are an idiot.”

“Idiot your face. E kung hindi ka ba naman kasi tumigil kakatawag sa ’kin ng ‘baby’, edi sana hindi ka nakatanggap ng sapa–”

“Yeah yeah yeah. You can shut your mouth now… baby.” Muli ko siyang tiningnan ng masama pero parang wala lang ito sa kanya at nagawa pang ngumiti ng loko. Napairap na lamang ako at hindi na pumatol pa.

Alam ko namang hindi kami matatapos dito kung hindi pa ako titigil. Wala kasi sa bokabularyo nito ang magpatalo sa kahit sino.

---

Nasa tapat na ako ngayon ng aming bahay. Kakasundo lang sa ’kin ni Travis kanina dahil ayaw ako nitong ipag-commute.

Pinilit ko naman siyang huwag na ako sunduin pero hindi ito nakinig at dire-diretsong tinungo lamang ang kanyang kotse sa parking lot. Kahit naman daw kasi may sinag na ng araw ay wala pa ring mapapag-katiwalaang kahit sino at baka magkita pa kaming muli nung masamang lalaki.

Sa huli ay pumayag na lamang ako sa alok niya. Tutal ay nasa loob na rin naman siya ng kanyang kotse at baka nga magkita na naman kami nung mama sa daan. Takot ko nalang na mangyari pa iyon.

Bago kami bumiyahe ay pinakain muna namin ng marami si Toby. Nakakaawa lang at nakalimutan na namin siyang pakainin pa ng gabihan kagabi. Gutom na gutom siguro iyon.

At ngayong nandito na ako sa bahay, hindi ko alam kung tutuloy pa ba ako o huwag nalang muna dahil natatakot talaga ako sa magiging reaksyon nila mama sa oras na magkita kami. Ni-hindi ko man lang sila nasabihang hindi ako makakauwi. Patay talaga ako nito.

Tumingin ako sa taas at pinanood ang papasikat pa lamang na araw bago huminga ng malalim. Pasok na, Avery. Ngayong araw lang naman nangyari ito sa buong buhay mo.

Kabado akong pumasok sa loob ng aming bahay. Kinakabahang makagawa ng kahit anong tunog ang mga paa ko kaya naman punong-puno ng pag-iingat ang aking bawat paghakbang.

Sakto namang papataas na sana ako sa aking kwarto nang bigla na lamang may sumulpot sa aking gilid. Napalingon naman ako at mapait akong napangiti.

Si mama.

“Care to explain WHY didn’t you come home last night?” taas-kilay niyang tanong. Halata sa boses nito ang halo-halong lito at inis na talaga namang ikinakaba ng sistema ko.

“He… hehe…” awkward kong tawa.

Kabadong-kabado ako habang nag-iisip ng mairarason para kay mama. Ayoko namang sabihin sa kanyang muntikan na akong ma-rape kagabi dahil baka ma-high blood pa ito kaya naman sa huli ay napayuko na lamang ako at humingi ng tawad.

“S-sorry po.”

Naghintay ako ng ilang segundo at nang mapansing hindi pa rin sumasagot si mama ay nagtatakang tumingin ako sa kanya. Kumunot naman ang noo ko nang makitang nakapaskil sa kanyang mukha ang isang ngisi.

Okay? Anong meron?

“Hindi mo talaga aaminin?” biglang pagbabago ng ekspresyon nito sa isang iglap at nabalutan ng may pagka-excited ang tono ng kanyang pananalita. Ano raw?

“Nahiya ka pa talaga sa sarili mong ina? Hihihi, ikaw ha!” pinalo pa niya ako ng may halong pabebeng galaw. Anong nangyayari kay mama?

Nang mapagtanto niyang hindi ko siya masabayan ay napairap na lamang siya at nagmamadaling ipinakita sa akin ang screen ng kanyang cellphone.

“Ikaw talaga, ang hina mong maka-gets ng mga nangyayari sa paligid mo. Oh! Ayan, tingnan mo itong sinend sa ’kin ni Travis.” Ibinigay ni mama sa akin ang kanyang phone at itinuro pa ang isang litrato. Tiningnan ko naman iyong tinuturo niya at literal na nalaglag ang panga ko sa nakita.

Nanlaki ang aking mga mata.

Akmang it-tap ko palang sana yung picture upang magzoom-in kaso bigla kong na-swipe yung messages nila mama kaya naman hindi ko sinasadyang makita at mabasa ang kanilang mga messages.

Mandy:

Travis,

anak

. may

alm

kb

kng

nasan

c Avery?

Hnd

prin kasi

umuuwi

hnggng

ngyon

eh.

5am

na ng umaga.

Kinakbahan

na ko.’

Manugang

:

Don’t worry,

tita

. I’m with him. He must have forgotten to text you. He slept with me po.

M

andy

:

Jusko.

Awa

ng

Diyos

at

nsa

maayos n

lgay

ang

batang

yn

. Akala ko

kng

ano ng

ngyari

.

Pinakba

ako ng

husto

!

Manugang

:

I was really surprised nga po when he suddenly approached me and ask if he can stay with my house for awhile. He told me Andrei and him fought a little and made a misunderstanding. He was really crying so hard that time and I can’t think of anything else but to bring him home. He even thanked me when we were about to sleep in one bed and said that without me daw, baka

nagsuicide

na lamang daw sana siya because Andrei is a pain in the neck. You should be aware of Andrei,

tita

. He must be a really bad guy.

Mandy:

So ayn

pla

ang

dhilan

kung bakit

hnd

umuwi

ngyon

c Avery. Ano

kyng

pinag-awyan

nlang

dlawa

.. Pero mukha

nmang

mabait

si Andrei.

Hnd

nmn

siguro

2tuo

yng

sinasabi mu.

Manugang

:

It’s true

tita

. Andrei’s a bad guy. A very very bad guy. You should be careful with him too. Because Andrei’s specialty is to manipulate other people’s mind. Don’t trust him too much

tita

. Trust me only. And my words. Trust me.

Mandy:

Oh, siya.

Npagod

nko

pabalik-balik

sa google

transltr

.

Ma2ya

ko na

basahin

yng

txt mo.

Pwde

mo bang

picturan

c

Avry

,

anak

?

Napuyat

kc

aku

kaka-hnap

sa kanya

pti

ng kuya mo.

Gsto

ko

lng

mkta

kung

ayus

b

sya

.

Manugang

:

Alright,

tita

.

At pagkatapos no’n ay nagsend si Travis ng isang picture kay mama.

Picture naming naka-side view na kungsaan ay mahimbing akong nakatulog at nakapatong sa kanya habang ito naman ay nakahubad ang pang-itaas at seryosong nakatutok lamang sa camera nito.

Umakyat naman ang lahat ng dugo ko sa mukha at nanggigigil na zinoom-in ang picture naming dalawa.

Ang sarap pa ng tulog ko roon habang nakakapit ng mahigpit sa kanyang leeg. Nakataas pa hanggang sa tiyan ang aking hiniram na damit at nakabukaka ang dalawang paa sa kanya.

PUTRAVIS TALAGANG LALAKI ’YON. MUKHANG PLANADO PA NIYA ANG LAHAT!

Nanginginig kong ibinalik kay mama ang telepono nito. Hangga’t maaga pa ay sinasauli ko na iyon sa kanya at baka mahagis ko pa sa kung saan.

“Ikaw ha! Hindi ka naman nagsasabi sakin. Ako pa naman ang number one supporter ninyong dalawa simula pagkabata niyo palang,” kinikilig pang banat sa akin ni mama. Nginitian ko na lamang ito ng malamya at nagkunwaring natatawa.

“Ha-ha-ha… o-oo nga po.” Napangiti ako sa kawalan.

Kapag talaga nagkita kami ulit ng gunggong na yun, papasabugan ko talaga siya ng isang daang bomba sa bibig niya. Hindi ako nagbibiro.

Ano ba itong mga pinagsasabi niya kay mama?! Wala namang totoo kahit isa! Dinamay pa si Andrei sa mga kalokohan niya. At anong masama si Andrei? Sinisiraan pa talaga ni kupal ang imahe ni Andrei sa nanay ko!

AT BAKIT MAY PICTURE SIYA NUNG NAKAHIGA AKO SA KANYA?! SO ALL THIS TIME, ALAM NIYA PALA ANG LAHAT?!?

Nang hindi pa tumitigil si mama sa kakasundot ay sinamaan ko na siya ng tingin at lumayo.

“Mama naman! Bakit ka ba nakikipag-usap sa lalaking yun? Paano mo ba nakuha yung number niya? Atsaka bakit naman ‘manugang’ ang pangalan no’n sayo?!” naiinis kong wika kay mama. Tinaasan naman niya ako ng kilay at napapailing na tumawa.

“Anak, nakuha ko ang number niya sa kuya mo. At isa pa, kailangan pa bang tanungin iyong ‘manugang’ e kahit patagalin pa kayo ng tadhana, alam ko namang jan na rin ang bagsak ninyong dalawa!” natatawa nitong ani. Napanganga na lamang ako at napailing dahil hindi makapaniwala sa kanyang sinabi.

They’re crazy. They’re all crazy.

Chapter 22 : Start

22 : Start

Piper Avery Chavez

“Oh, anyare sa face mo bes?” napatingin naman ako sa aking tabi nang makitang sumulpot si April sa gilid ko.

Kasaluluyan akong naglalakad ngayon papuntang school at hindi sinasadyang magkasalubong kami sa iisang daan ni April. Nakasuot din ito ngayon ng uniporme sa campus at tila bloomy ang mood nito ngayon. Napakagat ako ng labi. Buti pa siya, walang kaproble-problema.

Kapag talaga nagkita kami nung Travis na ’yon, magtutuos talaga kaming dalawa. Pampam siya.

“Wala. Huwag mo nalang akong pansinin dito,” sagot ko sa tanong niya. Inirapan na lamang niya ako at inunahan sa paglalakad.

“Bahala ka. Ang aga-aga, lumbay agad ang pinapakalat mo,” ngiting sambit nito at masayang gumiri-giri sa daanan. Napabuntong-hininga ako.

Hindi naman kasi ako magkakaganito kung hindi lang dahil sa Travis na ’yon!

Pagkarating sa loob ng campus ay muli na naman nila akong pinagtitinginan. Napayuko na lamang ako sa kanila at tahimik na lumakad sa hallway.

Eto na naman tayo.

Hindi ko na lamang sila pinansin at nagmamadaling tinungo ang daan papunta sa aming silid. Ginawa ko na ang lahat ng makakaya ko upang hindi sila bigyan ng tingin ngunit hindi ko parin naman maiwasang mapansin ang mga mapanuri nilang mga mata. Nakakainsecure lang talaga ng sarili.

Pag-akyat sa aming building ay natanaw ko na agad ang aming klase. Medyo maingay pa sa loob kaya napanatag ng konti ang aking loob. Medyo tinanghali narin kasi ako dahil nga bumalik pa akong bahay para magsuot ng uniform namin.

Pagpasok ay hindi naman nabawasan ang ingay sa silid. Masaya naman ako roon dahil ang klase lang talaga namin ang nag-iisang klaseng walang bigayan ng special treatment. Lahat kasi kami dito ay nagtuturingang magkakapamilya.

Well… halos lang pala.

I scanned the room as I took my seat. Our eyes met. Si Travis, nakahalumbaba lamang at nakatitig sa akin. My cheeks burned.

But that was quickly replaced with anger as I recalled what he had told my mother.

Tch. Bahala siya, ’di ko na siya kakausapin.

I turned my attention to Andrei and April for the rest of the session. Occasionally, I glanced at him, but all he did was nothing but stare at me. Eventually, I stopped looking and sighed.

Akala ko ba hindi ko na siya papansinin?

I waited for time to pass until it was finally lunch break.

When break time arrived, the three of us headed to the cafeteria. Andrei volunteered to get the food while April and I searched for a table.

We found a spot, but I remembered I needed to grab something from my locker. I excused myself and hurried to get what I needed. Luckily, the lockers were nearby.

Pagpasok sa locker room, I quickly grabbed my books and supplies. I carried them in my arms since I didn’t have my bag and closed the locker.

As I was leaving, I passed by the dressing area. I stopped, staring at the door. It was frosted glass, obscuring the view inside.

Hindi ko alam kung bakit pero may nagtutulak sa akin na buksan ang pinto. Curiosity got the better of me, and I walked over, slowly opening the door.

I stepped inside, and my breath caught in my throat.

Mula sa aking kinatatayuan, ay kitang-kita ko sa dulong parte ng kwarto ang nagbibihis na si Travis. He was changing, his shirt off, revealing his perfectly sculpted body. Every muscle flexed as he moved. I swallowed hard.

Ilang beses ko nang nakita ang kanyang katawan subalit hanggang ngayon ay nanghihina pa rin ako tuwing nakikita siya sa ganitong sitwasyon. Mabuti nalang at hindi niya napapansin ang presensya ko dahil wala na talaga akong maipapakitang mukha kung mahuli man niya akong nakamasid sa kanya. Why am I doing this? Am I becoming a pervert now?

I stood frozen, unable to tear my eyes away from him. But then, I noticed something that made my chest tighten.

We weren’t alone.

Another guy was there, standing behind Travis. He was facing the mirror, watching Travis intently. My heart… felt heavy.

Hindi ko alam kung bakit pero unti-unti akong nakaramdam ng paninikip sa dibdib. Bago pa man iyon lumala ay umalis na agad ako sa pwestong ko at nagmamadaling lumayo sa kanilang kinaroroonan.

Huminga ako ng malalim. Why am I feeling this? Ano bang pakialam ko kung may tumingin man ng ganoon kay Travis? Wala naman akong karapatang masaktan dahil walang kami. Napapadyak ako sa sahig.

Bakit ba kasi siya pa ang nagustuhan ko sa dinami-rami ng mga lalaki? Nakakainis lang. Feeling ko ang sama-sama ko dahil nakakaramdam ako ng kakaiba sa mga lalaki.

At mas malala pa, sa kaibigan ko.

This is exactly the reason why our friendship ended. And yet, I didn’t learn a lesson.

I shook off the thoughts and headed back to the cafeteria. Five years have already passed but I still have these feelings for him. I tried so many times to forget him but it just won’t happen. Gaano ba kalalim ’tong nararamdaman ko? Hindi na rin ako sigurado.

I must stop this worthless feeling before it gets deeper. It’s futile. Wala rin naman itong patutunguhan.

Ako lang ang

masasaktan

sa huli.

Nagdaan ang mga oras at dumating na ang dismissal. April had plans for us to hang out, but I had to decline. I still owed my family. Kahit wala na sa kanila ang issue ko, I still felt I had to make up for it.

I asked the two to let it slide for today, and thankfully, they understood. Talagang napaka maintindihin ng mga kaibigan ko. I started walking home, taking only a few steps when Travis appeared beside me, casually throwing an arm over my shoulder.

“Travis!”

I tried to shake off his arm, but he only tightened his grip. Binigyan ko siya ng masamang tingin ngunit sinuklian lamang niya ako ng isang ngisi.

“Anong kailangan mo?” masungit kong tanong. He chuckled softly before answering.

“Nothing. Why so grumpy? You have period?” he teased. I rolled my eyes at his words and crossed my arms.

“Ano iyong mga pinagsasabi mo sa messages mo kay mama? Puro kasinungalingan!” pagpaparinig ko sa kanya. Sumilay naman sa gilid ng kanyang mga labi ang isang ngiti bago magsalita.

“There’s no lie in there. It’s true that you slept with me… except for the reason tho. Moreover, I have told no more lies.”

“Eh ano yung tungkol kay Andrei? Dinamay mo pa yung tao! Wala namang ginagawa sayo na masama,” I snapped. His expression suddenly darkened at the mention of Andrei’s name. It was like he wanted to tear the guy apart.

“What I told to your mother was true. That loathsome creature is a pure evil so don’t you ever approach him again,” he said, his voice menacing. Pero hindi ako natinag sa kanya at binigyan lamang siya ng isang kunot-noo.

“Ikaw nga demonyo eh,” bulong ko sa sarili ko. But he heard me.

“What did you say?!” he fumed, nearly smoking with anger. Nakaramdam naman ako ng kaunting takot sa kanya pero mabilis ko rin iyong pinawi at tinaasan siya ng kilay.

“Bingi. Hindi ko na ’yon kasalanan kung hindi mo ako narinig ng maayos.” Iniwanan ko na siya sa kanyang pwesto at nagpatuloy na sa paglakad. Subalit dahil malaki siyang tao ay ilang hakbang lang niya at muli niya akong naabutan.

“Don’t turn your back on me whenever I’m talking to you, shorty.” His words made my blood boil.

Huminto ako sa paglalakad at muli siyang sinamaan ng tingin. He seemed amused rather than scared, which only fueled my frustration.

“What?” he taunted.

“You’re a jerk,” I whispered, my voice trembling with anger and hurt. Without another word, I turned and continued walking.

“Hey,” narinig ko pang tawag niya sa ’kin pero di ko siya nilingon.

“Avery, wait!”

Travis called after me, but I still ignored him, quickening my pace.

“Please… let’s talk!” His voice sounded more desperate all of a sudden. I refused to respond.

“Bitawan mo ’ko,” I demanded when I felt his hand on my arm again.

“Look… sorry, I didn’t mean to offend you. I just didn’t know you’ll be sensitive with what I said–”

“Sabi nang bitawan mo ako eh!” I struggled more, but his grip was too strong.

“Avery…” His voice softened, and I stopped struggling, looking up to see genuine remorse in his eyes. I turned away but he lifted my chin gently, forcing me to meet his gaze.

“I’m really sorry,” he said sincerely. My anger… wavered, replaced by a mix of confusion and vulnerability.

Napakagat-labi ako at muling umiwas ng tingin.

“I’m… sorry too,” I mumbled, feeling a pang of guilt for my harsh words earlier. His grip on my arm loosened, and as I tried to move away, he pulled me into a tight embrace. I stumbled into his chest, feeling the steady beat of his heart.

“Are we good now?” Travis asked, his voice hopeful. We had walked far enough from the school, thankfully, sparing us from prying eyes and gossip.

His arms wrapped around me tightly, his warmth giving me a strange comfort. Nanghihinang tumango ako sa kanya at sandali itong hinayaan sa ginawa.

I know I should be stopping him any further now… pero… bakit ba sobrang hirap?

Chapter 23 : Neighbors

Warning: explicit language.

. . .

23

:

Neighbors

Piper

Ave

ry Chavez

“Bakit ba nandito ka pa ha? Umuwi ka na nga sa inyo!” giit ko ng may halong pagkairita na.

“Why do you want me to leave that much? Bakit? Dahil ba may lalaki kang tinatago sa ’kin huh? Sino ba yang lalaki mo? Yung Andrei mo bang panot at ubod ng kapangitang ang lalaki mo?” he said with full of exaggeration. Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang ako nakaramdam ng kaligkig sa sinabi niya.

It’s his first time talking to me with his tagalog words after a very long time. Wala namang accent o kakaiba sa pagtatagalog niya pero may kung ano lang akong nararamdaman sa pagbigkas niya. Ewan ko, ang lalim lang sa pandinig.

“Hindi ko lalaki si Andrei at hindi rin siya panot. Ano bang nagawa niya sayo at grabe ka kung makababa sa kanya?” I stated like it was a matter of fact. Ano ba kasing ikinapuputok ng butsi nito?

“You’re even defending that monkey?” may halong pagkadisgusto sa boses niya habang sinasabi ang pariralang ’yon. Hindi na lamang ako pumatol pa at napairap sa ere. Ayoko nang makipagtalo sa kanya. Alam ko namang hindi ito magpapatalo hanggang sa siya na ang maging angat sa ’ming dalawa.

“Ewan ko sayo, Travis. Mas unggoy ka pa nga umasta kaysa sa kanya.” pagpaparinig ko. Tila nagpantig naman ang kanyang mga tenga sa nairinig at nagsimula na namang mag-alburuto ang kanyang lumalaking ulo.

“Well, he looks like one,” depensa pa niya.

“You act like one,” ganti ko naman. Lalaban pa sana siya sa sinabi ko pero mabilis ko nang tinakpan ang kanyang bibig gamit ang aking palad.

Ayoko nang patagalin pa ito. Habang maaga pa ay pinipigilan ko na siya hindi dahil gusto kong manalo sa alitan naming dalawa, kundi para hindi na ako mapikon pa. Mahirap na, baka maiyak na naman ako sa kanya. Masyadong nakakahiya ’yon.

Napabuntong-hininga na lamang ako ng malakas at pumikit. Ang lakas-lakas kong makipag-sabatan sa iba pero ang pikunin naman.

Akmang aalisin ko na sana ang pagkakatakip ko sa kaniyang bibig pero bahagyang nanigas ang aking katawan nang bigla nalang niyang dinilaan ang palad ko. Napatingin naman ako sa kanya ng nanlalaki ang mga mata samantalang nginisihan lamang ako ng kumag.

Binawi ko ang aking kamay sa kanya na tila napapaso at dali-daling pinunas ito sa damit ko.

“Hayop ka talagang lalaki ka!”

---

Lantang-gulay ako pagkauwi sa bahay. Medyo pagabi na rin nang makauwi na ako kasama ang isang makulit na bubuyog. Kanina pa akong bagot na bagot na iwanan siya sa gitna ng daanan pero dahil siya nga si dakilang putravis-the-great, hindi ako nito nilubayan at wala nang ibang ginawa kundi ang guluhin ako buong magdamag. Pinagsisisihan ko na tuloy na hindi ako sumakay ng tricycle.

Pero masisisi niyo ba ako? Nakakapang-hinayang naman kasi dahil ang isang sakay papunta samin ay parang bumili ka na rin ng isang plato sa isang kainan. Ganun siya kamahal. Palibhasa’y mga kuripot ang mga driver dito. Akala kasi tumatae lang ang kami ng pera.

Hindi ko rin naman sila masisi dahil malayo talaga ang bahay namin mula sa unibersidad. Pero hello? 75 pesos papunta palang ng school yun! Pauwi pa kaya?

“You seemed to be pretty occupied.” Nalihis naman ako sa pag-iisip nang bigla nalang sumabat sa tabi ko si Travis. Tinaasan ko naman siya ng kilay at iniwasan ng tingin.

“Pake mo?” mataray kong anas. Sandali tuloy akong napaisip sa kanya at umismid. Kung siya siguro ang nasa kinatatayuan ko ngayon, ang sarap lang ng buhay niya dahil kahit panghabang-buhay pa siyang bumiyahe, hindi ito kailanman mauubusan ng pera.

Sana all nalang sa kanya. Kapag naka-graduate talaga ako ng pag-aaral, mag-iipon ako ng maraming pera at hindi na aasa pa sa mga binibigay nila kuya.

Hanggang ngayon kasi ay nahihiya pa rin akong humingi sa kanila ng pera. Sa totoo kasi ay normal lang naman talaga na humingi kila mama ng pera dahil pamilya naman kaming lahat. Pero pera kasi nila yun. Pinag-trabahuhan nila yung pera nila para sa kanya-kanya nilang mga pangangailangan at ayoko nang maging pabigat pa sa kanila. Kaya nga kadalasan ay tuwing binibigyan nila ako ng pera, tinatago ko nalang at iniipon iyon imbis na ipambili. Ayoko kasing laging umaasa sa pera nila.

Pagkalapit sa pintuan ay tumigil na ako sa pagmumuni-muni. Sa susunod ko nalang iisipin ang perang ’yan. Wala naman akong problema riyan.

Tinanggal ko ang aking mga sapatos at ganoon din ang ginawa ni Travis. Itinabi namin ito sa lalagyanan ng mga sapatos at nagpunas ng paa sa basahan.

“Nakauwi na ako, ma!” sigaw ko upang marinig niya. Hindi pa man kami nakakatapak ng ilang hakbang ay sinalubong na agad kami ni mama. Ngumiti naman ako sa kanya at yayakap na sana dahil lumapit siya nang bigla niya akong lagpasan at ang taong nasa likod ko ang niyakap niya.

“Andito na pala ang gwapo kong inaanak! Oh, siya! Umupo ka muna ro’n sa gilid at hindi pa luto yung niluluto kong pinakbet,” masayang wika ni mama at iniwan na nila akong dalawa na tila hindi ako nag-eexist sa mundo.

AY WOW. ANG GALING. So ano ako rito, hangin?

Hindi makapaniwalang pinanood ko silang dalawa na masayang nagkukwentuhan sa sala. Tila kinalimutan na nila akong dalawa rito at nagtatawanan pa habang naglalakad.

Binabawi ko na mga sinabi ko kanina. Joke lang pala iyon. Wawaldasin ko talaga ang mga pera ni mama at wala akong ititirang papel sa wallet niya so oras na makita ko talaga ang bag niya.

Sino ba rito ang anak? Nakalimutan ko yata?

Padabog akong umakyat ng hagdanan. Linakasan ko talaga ang bawat tapak ko para marinig nilang dalawa ako. Nakakabanas. Edi sila na magnanay! Pagdikitin ko pa mga ulo nila eh.

Pagpasok sa kama ay hindi na ako nag-atubiling magsara pa ng pinto at hindi na rin nagpalit ng mga damit. Pagod akong sumampa sa kama at pinakiramdaman ang paligid. Napapansin ko lang at ang bilis kong pagurin nitong mga nakaraang araw.

“Sigla mo ngayon ah?” dinig ko mula sa direksyon ng aking pintuan ng kwarto. Hindi naman ako kumilos at hinawi na lamang ang ulo para makita ang taong nasa pintuan.

“Kuya Kurt,” tawag ko. Ngumiti naman ito sa akin at umupo sa tabi ko nang makalapit.

“Anong nangyari at parang nad-detect ng aking radar na nagtatampo yata ang pinaka-cute naming bunso?” nakangiti niyang bati habang tinutulungan akong tanggalin ang suot na bag sa likod. Hindi ko na kasi tinanggal dahil tinatamad ako.

“Si mama kasi, kuya! Kung umasta saming dalawa ni Travis, parang siya pa yung tunay na anak.” Hindi ko maiwasang mapanguso habang nagsusumbong kay kuya. Simula pagkabata kasi namin ay ganito na lagi ang nagiging scenario tuwing nagsusumbong ako kay Kuya Kurt.

Nagsimula lang itong pagsusumbong ko nang maging magkaibigan kami ni Travis noong mga bata pa lamang. Lagi niya kasi akong inaasar at dahil hindi ako makaganti sa kanya ay si kuya ang ginagawa kong pambalato para makabawi sa kanya. Pero dahil malaki ang ulo nito ay lumalaban pa rin siya kay kuya kahit ilang taon ang agwat nilang dalawa. Sira kasi ang ulo no’n dati. Naiinis tuwing may umaangat sa kanya kaya ayaw magpatalo.

Well… hanggang ngayon pa rin naman. Pero hindi nga lang kasing-sira tulad ng dati. Marahil ay dahil sa paglipas ng mga panahon.

Mahinang bumuntong na lamang ako at umayos ng higa. Nakita ko namang tumayo na si kuya at nagsimula nang maglakad paalis.

“Tayo ka na jan, bunso. Kain na tayo. Bawal magpalipas ng gutom,” aniya at nauna nang bumaba. Wala naman akong nagawa kundi ang tumayo at nagpalit na ng pambahay na damit.

Pagkatapos magbihis ay bumaba na ako ng kwarto. Pagbaba ay nadatnan ko silang tatlong nag-aayos na ng mga kakainin. Naningkit ang aking mga mata.

“Akala ko ba ihahatid mo lang ako? Pwede ka nang umuwi sa inyo. Bukas na bukas ang pintuan para sayo,” sarkastikong buod ko habang nakangiti.

Nginitian naman niya ako pabalik at muling nagsalita.

“I’m staying here for tonight,” abot-tenga pa ang mga ngiti niya habang sinasabi iyon. Biglang napawi ang mga ngiti sa labi ko. Anong sinabi niya?!

“A-anong sabi mo?” gulat kong tanong. Napangisi naman ito sa akin at prenteng umupo sa isang upuan.

“You heard me right. I’m going to sleep here in your house for tonight.” Itinaas pa nito ang kanyang dalawang kamay at ipinatong sa likod ng kanyang ulo. Medyo na-distract pa ako sa mga muscles niyang nag-flex pero binawi ko rin agad ang tingin ko at binigyan ito ng pamatay kong tingin. Pero wala ring kwenta dahil nakapikit nga pala siya habang nakangiti pa. Ang sarap sigurong balatan ng mukha niya.

“W-wala kang pamalit dito. Umuwi ka na.”

“I can borrow your brother’s clothes.”

“You can’t. My clothes are too precious for you to wear it,” biglang singit ni kuya. Napangiwi naman ito sa sinabi ng matanda at pumanhik.

“I bought some of my shirts,” mariing sambit nito.

“Kahit na. Hindi ka pwedeng makitulog sa amin ng ganun-ganun lang! Ano yun, kapag naisipan mong makitulog sa amin, matutulog ka na talaga sa amin ng walang sabi-sabi? Mama oh!” tiningnan ko naman si mama na ngayon ay walang pakialam sa pag-aaway namin.

“Hay nako, Avery. Umupo ka nalang jan at kakain na tayo,” saway sa ’kin ni mama. Napabusangot naman ako sa kanyang sinabi.

“I’m sorry baby, but I already asked for my permission in staying here when we were still on class.” Kinindatan pa ako nito at ngumisi. Bigla tuloy akong namula sa kanyang sinabi.

Ay ambot ka! Huwag kang magpapadala sa bulok na patibong ng lalaking yan, Avery.

Tumahimik na lamang ako at busangot na umupo sa tapat niya. Tumabi naman sa akin si kuya at sa pagitan ng side namin ni Travis ay doon umupo si mama. Bale dalawa kaming magkatabi ni kuya habang solo naman sina mama at Travis sa side nila.

Pagkatapos magsandok ng mga pagkain ay nagdasal muna kaming lahat bago kumain. Pasimpleng sinilip ko naman si Travis kung nakikitang nagp-pray din ba siya pero nakita ko lamang itong nakatitig sa ’kin habang nakangiti. Magkadikit man ang dalawang palad nito ay halata namang hindi ito nagdadasal kaya mahina ko siyang sinipa sa baba.

Hindi naman ito nasaktan sa ginawa ko ngunit pumikit na siya at nagdasal na rin sa kanyang isipan. ’Di kalauna’y nagsimula na rin kaming kumain.

Maayos na dumaloy ang aming kainan. Puro kwentuhan lang sila mama at minsan ay tinatanong-tanong din si Travis ng kung ano-anong bagay.

Tahimik lamang akong nakikinig sa kanila at minsan ay nakikisabay din sa kanilang tawanan. Tayutay lamang akong kumakain sa tabi nila nang bigla na lamang akong makaramdam ng isang bagay sa pagitan ng aking mga hita.

Yumuko naman ako upang makita kung ano iyon at nagulat nang makita ang isang rebulto ng paa. Sinundan ko naman ang pinatutunguhan nito at napagtantong si Travis pala ang nagmamay-ari ng paa. Tinaasan ko naman siya ng kilay at nginuso ang kaniyang paang nasa baba ko sapagkat ay imbis na tanggalin niyo ito ay nagmaang-maangan lamang siya at walang pasabing bigla na lamang tinusok ang gitna ko.

Bigla naman akong napaigtad dahil sa gulat. Naramdaman ko pang sinusundot-sundot nito ang gitna ko kaya pinamulahan ako ng mukha at napakagat ng labi.

“Okay ka lang?” tanong sa akin ni kuya nang mapansing hindi ako mapakali. Dali-dali naman akong napatango sa kanya at sumagot.

“O-okay lang ako kuya.” Binalingan ko ng masama si Travis nang makita ang nakangisi nitong mga mukha. Tila nagugustuhan ang nangyayari sa akin. Ano bang ginagawa niya?!

“U-uhmm…” mahinang mga halinhin ko nang biglang makiliti sa kanyang mga haplos… o hipo?

Mabilis naman akong napatakip ng bibig at nahihiyang tumikhim.

“Avery?” ngayon ay nilingon na ako ni kuya ng may litong nakapaskil sa kanyang mukha. Kinabahan naman ako dahil baka nakakahalata na siya sa akin kaya agad akong tumalima.

“N-nangingilo po kasi k-kuya yung ngipin ko…” nagkunyaring napahawak ako sa aking pisngi at gumawa ng maliliit na ungol. Habang ginagawa yon ay palihim kong binaba ang isa ko pang kamay at nagmamadaling kinapa ang kanyang paa. Nang mahawakan ang kanyang paa ay walang pagdadalawang-isip ko itong kinurot ng pagkalakas-lakas.

Dahil sa sobrang lakas ay halos tumaob ang aming lamesa kasabay ng kanyang paghiyaw. Tumama kasi yung paa niya sa taas ng lamesa pagkapingot ko. Tch, buti nga sa kanya.

Hindi naman in-eexpect nila mama ang pagkalabog ng lamesa kaya parehas silang nagulat sa nangyari.

“S-sorry tita… I-it’s beacuse a big mosquito suddenly bit my foot,” pagpapaumanhin niya. Panandaliang nagkaroon naman ng katahimikan sa silid at nakapukaw lamang ang atensyon naming lahat sa kanya.

Yumuko lamang ito at marahang hinimas ang kaniyang kinurutan kong paa. Malamang ay sobra na ang pagkamula nito sa ngayon. Kung ikaw ba naman kurutin ng taong may matibay na kuko, sino bang hindi masasaktan doon?

Saglit akong napaisip sa ginawa. Dapat pala, ito ang pinanglaban ko kay mamang rapist. At least, nakaganti pa ako.

Sobrang lito ng mga oras na iyon sila kuya. Pero gayunpaman, tinuloy na lamang namin ang pagsasalo-salo at tinapos na ang kainan.

Si mama na ang nagboluntiryang maghugas ng mga pinggan. Akmang papaakyat na sana ako ng kwarto nang biglang sumabay sa akin si Travis. At dahil sumabay nga siya sa ’kin, ay sumabay na rin sa aming dalawa si kuya. Kaya ang ending, sabay-sabay kaming umakyat sa itaas.

Dahil sa hindi maipaliwanag na tensyong namamagitan sa kanila ay nauna na akong humakbang kaya nasa likuran ko na sila. Pagtungtong sa pangalawang baitang ay nilakad ko agad ang daan papuntang kwarto ko. Napansin kong sasama pa sana sa akin si Travis nang bigla siyang pigilan ni kuya at hinila palayo sa akin.

“Fuck! Get off me!” Travis protested, struggling against kuya’s grip.

“No, idiot. You’re staying with me,” Kuya Kurt said firmly. He effortlessly dragged Travis away, despite his resistance. I couldn’t help but smile at the scene. Kuya’s protective instincts were kicking in, just like always.

Naligo na muna ako bago matulog. Nakakaramdam na kasi ako ng panlalagkit kaya pinaliguan ko na ang buong katawan ko imbis na half-bath lang. Pagkatapos ay doon na rin ako sa loob ng cr nagbihis. Dinala ko na kasi ang pamalit ko kanina kaya hindi na ako nag-abala pang lumabas ng banyo.

Nang matapos ay lumisan na ako ng paliguan. Halos mapatalon pa ako sa gulat at kaba nang makita si Travis na nakasandal sa headboard ng kama at tahimik akong minamanmanan. Akala ko ba sa kwarto ni kuya siya matutulog?

Nabakas ko pa sa mukha niya ang pagkadismaya nang makita akong lumabas ng cr. Tila may hinihintay sanang makita ngunit hindi nagwagi sa nakitang resulta. Kumunot naman ang noo ko. Anong meron?

Hindi ko na lamang siya pinansin at lumapit sa tabi ng salamin ko upang makapag-ayos ng buhok.

“Akala ko kay kuya ka matutulog?” tanong ko sa kanya ng hindi siya tinitingnan. I heard him chortle.

“Akala mo lang ’yon.” Biglang nagtaasan ang aking mga balahibo nang magtagalog na naman siya.

Hindi na ako tumuloy pa sa usapan at nagpokus na lamang sa pagpapatuyo ng buhok. Nakatalikod man ako sa direksyon niya pero palihim ko siyang tinatanaw sa salamin at napag-alamang nakatitig siya ng mariin sa likod ko. Nanginig ako.

Hindi tuloy ako makakilos ng maayos dahil sa kanya. Nagdadala kasi ang mga titig niya ng kakaibang kilabot sa aking sistema kaya hindi ko maiwasang matuod sa kinatatayuan. Hindi ko naman alam kung bakit ako kinakabahan tuwing tumititig siya pero tuwing tinitignan niya kasi ako ay tila nakokontrol niya ng buo ang aking katawan. Huminga ako ng malalim.

Kalma

, Avery.

Kalma

.

Patapos na ako sa pagpapatuyo nang tawagin ako ni mama sa baba.

“Avery! Buhatin mo nga itong mga basura at itapon mo na sa labas! Kumakalat na yung amoy sa bahay!” sigaw niya mula sa baba. Hindi na ako nagdalawang-isip pa at halos matalisod pa sa pagtakbo palabas ng aking silid.

“O-opo ma!” sigaw ko pabalik at bumaba na.

Tila nabunutan naman ako ng hininga pagkalabas ng kwarto. Grabe, hindi na pala ako makahinga ng maayos.

Pagbaba ay hinanap ko na agad ang pinapatapon ni mamang basura at binitbit na ito palabas. Naniniwala man ako sa mga sabi-sabing bawal magtapon ng basura sa gabi dahil ito ay malas, pero para sa akin ay hindi.

Hindi ito kamalasan ngayon, kundi isang biyaya. Isang malaking biyayang hinulog ng Diyos mula sa langit! BWAHAHA!

Ay charot. Baka kunin pa ako ng maaga ni Lord.

Medyo madilim sa kalsada namin pero naaaninag ko pa rin naman ng maayos ang direksyon patungong basurahan. Nang makalapit ay bubuhatin ko na sana ang dala-dala kong sako nang may pamilyar na boses ang tumawag sa akin.

“Avery!” boses ito ng isang lalaki.

Natigilan naman ako sa pagbubuhat at sandaling nilingon ang pinanggalingan nitong barakong boses. Mula sa aking likuran ay nahagip ng aking mga mata ang isang malaking lalaking may buhat-buhat ding sako ng basura at nakasuot ngayon ng pantulog na damit.

Nang tuluyan siyang makalapit ay saka ko lamang siya nakilala at nanlaki ang mga mata.

“A-andrei?!” hindi makapaniwala kong banggit. Ngumiti naman ito ng malawak sa akin at napakamot sa ulo.

Sandali namang pumasok sa isipan ko ang scenario kaninang papasok pa lamang ako sa campus. May malaking truck sa tapat ng bahay namin at may mga taong nagbubuhat din ng mga gamit. Batid ko’y may bago na sigurong titira sa tapat namin. Bahagya akong natigilan. Hindi kaya…?

Naagaw naman nito ang atensyon ko nang guluhin nito ang aking buhok. He smiled widely.

“Hello, neighbor.”

Chapter 24 : Night

24 : Night

Piper

Avery

Chavez

“H… ha?” hindi pa rin ako makapaniwala sa nalaman. Totoo ba ito? Baka naman nakatulog na talaga ako kanina at panaginip lang ’to?

Kinurot-kurot ko pa ang aking sarili upang malaman kung nananaginip nga ba ako subalit nasaktan ako.

“Avery?”

Hindi ito panaginip. Nandito talaga siya.

“Huy!” nabalik naman ako sa ulirat nang paluin nito ang braso ko.

“Ay! A-ano ulit yon?” binaba ko muna ang bitbit kong basura at tumingin sa kanya. Natawa naman ito ng marahan dahil sa saglit kong pagkawala sa sarili. Inunahan na muna niya akong ilagay sa loob ng basurahan ang kanyang sako at nagsalita.

“Parang masyado ka namang hindi makapaniwalang nandito ako. Bakit? Masyado ka bang nahihiwagaan sa mukha ko at iniisip mong parang nasa panaginip ka lang?” naaaliw nitong paghula. Medyo namula naman ako sa sinabi niya pero mabilis ding umiling.

“H-hindi kasi! Masyadong nagulat lang. Anong nahihiwagaan ka jan? Mukha bang ikaw lagi ang laman ng mga panaginip ko?” mabilis kong angal. Hindi naman nito sinagot ang tanong ko at nagkibit-balikat lang habang nakangiti.

“Wala akong sinasabi. Ikaw lang ang nag-iisip niyan,” mapang-uyam niyang sambit. Napakagat-labi ako sa sinabi niya.

Hingang malalim, Avery. Huwag laging napipikon. Sa susunod talaga, magpapaturo na ako kung paano magmeditate ng matagal.

“Alam mo Andre–”

“Baby,” hindi ko na natapos pa ang dapat kong sasabihin dahil may bigla na lamang sumabat sa akin. Sabay namang nabaling ang atensyon namin ni Andrei sa likod upang maharap yung kaninang nagsalita.

“T-Travis…” nanigas naman ako sa aking kinatatayuan nang maramdaman ang bigat ng tindig na dinadala niya. Napatingin ako sa kanyang mukha at nakitang magkasalubong ang kanyang mga kilay.

Tila nag-uumapaw ito ngayon sa inis at galit. Bawat hakbang nito papalapit sa amin ay siyang pagbigat naman ng kung ano sa aking kaloob-looban. Halos mangatog ang aking mga tuhod nang makita ang blankong ekspresyon sa kanyang mga mata kaya hindi ko maiwasang manginig dahil sa takot na nararamdaman.

Nang tuluyan itong makalapit sa amin ay mabilis niya akong hinigit papunta sa kanyang pwesto at kumapit ng mariin sa aking maliit na bewang. Napaigtad pa ako ng kaunti dahil sa init na sinisingaw ng kanyang katawan nang magdikit ang aming mga balat. Nakakapaso ang mga haplos niya.

“Travis?” nalipat naman ang tingin ko kay Andrei na ngayon ay naguguluhan ang mukha dahil sa biglaang pagsulpot ni Travis.

“Yes, Barney?” Tugon naman ni Travis.

Mukhang hindi nagustuhan ni Andrei ang tinawag sa kanya ni Travis pero hindi na muna niya ito binigyang-pansin.

“Why are you here? Nakatira ka rin ba dito?” takang tanong ni Andrei. Tamad naman itong sinagot ni Travis.

“No… not yet, Barney. But soon, I will move here too.”

“Pwede bang tigil-tigilan mo ako sa pagtawag sa’kin ng Barney?” medyo naiiritang sambit na ni Andrei. Nahahawigan ko na ang inis nito sa kanyang boses. Napangisi naman si Travis.

“Why? Did I offend you? Sorry, I just thought you’re really him. You do look like him,” sarkastikong gantal niya.

“No, I’m not really offended to you. I just can’t believe I’m talking to one of Dora’s assistant.” Ngayon ay si Andrei naman ang ngumisi sa kanilang dalawa.

Bigla namang humigpit ang kapit sa akin ni Travis. Mukhang hindi na rin nagugustuhan ang sinasabi ni Andrei sa kanya.

Mabilis na lumaki ang tensyon sa pagitan nilang dalawa. Maski ang kanilang titigan sa mata ay bumibigat at tila nagpapaligsahan na kung sino ang unang pumikit, siya ang talo. Kaya naman bago pa mas lumala ang pagpaparinigan nilang dalawa ay pumagitna na agad ako at mabilis silang inawat.

“Pwede bang ’wag muna kayong mag-away? Kahit ngayong gabi lang.” Tinulak ko silang dalawa palayo sa isa’t isa at napaghiwalay ko naman ang dalawa sa ginawa ko. Gayunpaman ay ni-hindi manlang nila ako dinapuan ng tingin at nagbibigayan pa rin ng masasamang tingin sa bawat isa. Napabuntong-hininga na lamang ako.

“Andrei, umuwi ka na muna sa inyo. Tapos ka naman nang magtapon diba? At ikaw naman Travis, bakit ka pa bumaba?! Bumalik ka na nga roon! Wala ka namang naitutulong. Nagsisimula ka pa ng away,” panenermon ko sa kanilang dalawa. Napaiwas naman ng tingin si Andrei sa ’kin samantalang si Travis ay binigyan naman ako ng isang masamang tingin.

“And then what? Leave you with this idiot? Never in hell will I do that.” Biglang hinablot nito ang kamay ko at walang pakundangang hinila ako pabalik ng bahay. Mabilis ko naman siyang pinigilan pero sadyang napakalas talaga ng katawan nito kumpara sa akin.

“Yung basura, Travis! Hindi ko pa nalalagay sa basurahan!” anas ko sa kanya nang ayaw pa rin nito akong pakawalan. Dahil binitawan ko yung basura kanina ay naiwan ko tuloy iyon sa tabi ni Andrei.

“Let him do the task, bagay naman sa kanya ’yon.” Hindi na ako nakapiglas pa dahil sa higpit ng kapit nito sa akin. Pero bago pa man kami tuluyang makaalis ay muli kaming napahinto sa paglalakad nang magsalita si Andrei.

“Saan mo siya dadalhin?” naguguluhang tanong ni Andrei. Nilingon naman siya ni Travis at ngumisi.

“To HIS house.” in-emphasize pa talaga niya ang word na ‘his’ habang sumasagot.

“Y-you’re… living with him?” biglang bumalot ang kaba sa boses ni Andrei. Aangal pa sana ako nang maunahan akong magsalita ni Travis.

“Why? Are you jealous now because we’re sleeping together in one bed?” mapang-uyam nitong sambit. Kaagad naman akong tumalima sa sinabi niya at umiling kay Andrei.

“N-ngayon lang iyon… a-atsaka sa lapag siya matutulog,” pagkaklaro ko naman sa pahayag ni Travis.

“Who said I’ll sleep on the floor? You know that we both can fit on your bed. You’re acting like we haven’t even slept together yet pero kahapon nga lang, magkatabi pa tayong matulog sa kama ko,” bigla na lamang nitong inilathala. Halos matulala naman si Andrei dahil sa narinig, maski ako ay napatunganga rin dahil sa sinabi ni Travis.

Bakit bigla nalang niyang pinagkakalat ’yon?!

Hindi pa man ako nakakasabay sa kanya nang may binulong siya sa aking tenga na talaga namang nagpamula ng aking buong mukha. Anak ng pugita.

“Kandong-kandong pa nga kita eh… do you want to do that again?” he said with huskiness in his voice.

Teka… b-bakit ako nakakaramdam ng init sa katawan?

Dahil hindi pa ako nakakabalik sa aking ulirat ay kinuha na niya itong pagkakataon upang hilain ako palayo sa tabi ng nakatulala pa ring si Andrei. Hindi naman nakaligtas sa aking paningin ang malaking ngisi sa mukha ni Travis, marahil ay nagtagumpay ito sa kanyang gustong makita.

Nasa aktong papasok na sana kami sa loob ng pintuan nang muli akong may maalala.

“S-sandali… yung basura ko,” mahinang usal ko sa sarili. Nagawa kong makabitaw sa kanyang pagkakahawak at aligagang babalik na sana pero mabilis niya ako hinarangan sa daan.

“I told you, he can do the thing.” Muli niya akong hinila papasok. Wala na akong nagawa pa kundi ang magpatianod na lamang sa kanya.

Pagkasara ng pinto ay tahimik naming nilakad ang daanan paakyat. Wala na kasing tao sa baba at mukhang tulog sila mama kanina pa.

Si Travis na ang naunang maglakad sa aming dalawa at umastang kabisadong-kabisado na ang mga daan habang hinihila ako. Pinabayaan ko na lamang siya sa ginagawa.

Habang ako’y hinihila nito ay sandali akong napatitig sa kanyang katawan. Nakapagpalit na pala siya ng pambahay na suot. Isang hapit na black t-shirt at preskong khaki shorts.

Pagpasok sa aking kwarto ay siya na rin mismo ang nag-lock ng pinto. Ako naman ay nagtungo muna sa cr upang makapaghugas ng kamay dahil sa paghawak ng basura.

Habang nagwawasik ng tubig ay biglang nadako ang aking paningin sa suot kong damit.

Damit… oo nga pala.

Lumabas ako ng cr at nadatnan ko naman itong nakaupo ngayon sa kama. Tila hinihintay akong makalabas ng banyo. Nang magtama ang aming paningin ay biglang nagkaroon ng liwanag sa kanyang balintataw ng mata. Hindi ko naman pinansin iyon dahil baka kumislap lamang dahil sa liwanag ng ilaw.

Sinundan ako nito ng tingin habang ako’y tinutungo ang direksyon ng aparador. Kanina pa ako rito naghahanap sa loob ng aparador ko kung saan ko ba naitago ang kanyang mga damitan nang biglang makaramdam na naman ako ng panginginig dahil sa ihip ng hangin.

Nakamasid na naman siya sa akin.

Dahil hindi talaga ako sanay sa ganitong pakiramdam ay nagmadali na ako sa aking paghahanap. ’Di kalauna’y nahanap ko rin naman ang kanyang mga damit sa pinakababang parte ng aking aparador.

Ngayon ko lamang naalalang pinagsama-sama ko nga pala iyon kaninang umaga para hindi na ako maghalungkat pa. Pero mukhang nawalan din pala ng saysay dahil hinanap ko pa. Natagalan pa tuloy.

Kinuha ko ang isang paper bag na nasa tabi ng desk ko. Doon ko sinalin ng maayos ang kanyang mga damit bago lumapit sa kinaroroonan niya. Katulad kanina ay ganoon pa rin ang pwesto nito at tila walang pinagbago bukod sa pagpwesto lamang ng ulo niya.

Pagkalapit ay inilahad ko sa kanya ang paper bag kong hawak.

“Yung mga damit mo ’yan, pinalabhan ko na lahat. Except nga lang sa kanina kong sinuot,” pagpapaliwanag ko nang makita ang pagtataka nito sa kanyang mukha. Hindi niya kasi nakita ang laman ng nasa loob nung paper bag.

Tinitigan muna niya ito sandali bago dahan-dahang tinanggap. Pagkakuha niya sa paper bag ay gumapang na ako sa kama at humiga.

Saglit akong napatingin sa kanya at nakita itong sinisilip ang laman ng bag. Siguro ay tinitingnan nito kung kumpleto ba yung mga nakalagay sa loob.

Hindi ko alam kung bakit medyo natagalan itong tumitig sa loob pero maya-maya lang ay bigla na lamang itong napaayos ng upo sa kama na wari’y biglang may naalala at naisip.

Kinuha nito ang isang piraso ng kanyang damit at mapanuri iyong ay inamoy-amoy. Hindi ko naman sana siya papakialaman dahil kampante naman akong nalabhan ang kanyang sweater pero nang maaninag ko ang kanyang hawak ay hindi pala iyon yung sweater niya kundi ang sinuot ko kaninang t-shirt.

T-teka, bakit niya inaamoy?! May bahid pa nga siguro yun ng pawis ko!

“S-sabi ko sayo hindi pa yan nalalabhan! Huwag mo munang amuyin dahil m-mabaho yan… kapag nalabhan mo na saka mo nalang ’yan amuyin.” Nilapitan ko siya at sinubukang ilayo ang kanyang hawak subalit umangal ito sa ginawa ko at hindi tinigilan ang pag-amoy. Nagtatakang pinanood ko naman ito sa kanyang ginagawa. Ano bang trip niya?

Tumigil din naman ito sa pag-amoy at ibinaba na ang damit kalaunan. Naguguluhang tiningnan ko naman siya na ngayon ay may bahid na ng ngiti ang kanyang mga labi.

Kahit kailan talaga ay hinding-hindi ko maiintindihan ang umiiral sa isipan nitong lalaking ’to.

Ibinalik na niya sa lalagyan yung damit at tumingin doon sa huling pagkakataon. Tumayo ito mula sa pagkakaupo at tila muli niyang hinalughog ang loob ng paper bag. Biglang kumunot ang noo niya.

“My brief isn’t here,” aniya.

Magsasalita pa sana ako sa kanya nang bigla siyang tumingin sa pwesto ko at ngumisi. Bigla akong kinabahan sa kanya. Bakit ganun siya makatingin? Iniisip ba niyang tinago ko yung brief niya?!

“H-hindi ko tinago yun! B-baka hindi ko lang nasama jan. M-mali naman ’yang iniisip mo!” natataranta kong wika sa kanya. Tinaasan naman ako nito ng isang kilay at binigyan ako ng isang nakakabaliw na tingin. Tila amuse na amuse sa nakikitang pagkabahala ko.

“And what am I thinking?” mas lumaki pa ang ngisi nito sa kanyang labi habang sinasabi ang katagang iyon. Bigla naman akong namutla sa tinugon nito at pekeng napaubo. Hindi ko naman kasi talaga tinatago yung brief niya!

Hindi ko alam ang dapat kong sabihin noong mga oras na iyon sa kanya. Nag-iisip naman ng magandang mairarason ang aking utak para sa kanya subalit paulit-ulit lamang na umiiral sa isipan ko ang katagang, ‘hindi ko iyon tinatago.’

Totoo naman kasing hindi ko tinatago. Sadyang ayaw lang talaga akong paniwalaan ni Travis sa mga sinasabi ko.

Pero habang nasa kalagitnaan ng pag-iisip ay sandali akong natigilan. Bakit nga ba ako kinakabahan sa kanya? Kung ayaw niyang maniwala sa ’kin, edi ’wag niya akong paniwalaan!

Akmang sasagot na sana ako sa kanya nang bigla na lamang itong nagpakawala ng isang baritonong tawa. Bahagya akong nanginig.

“You look like a lost puppy. I’m sorry, I’m just kidding. Sorry for making fun of you, nandito talaga yung brief ko…” pinupunasan pa nito ang nangingilid na mga luha niya dahil sa labis na pagtawa. Bigla naman akong natameme sa aking pagkakaupo.

Nando’n talaga yung underwear niya?

So all this time… pinagt-trip-an lang pala ako nito?

Napasapo na lamang ako sa aking noo at napapikit. Napakagurang mo, Avery. Paanong nauto ka ng walang kautak-utak na taong ’yan?

Kinabahan pa ako ng wala sa oras. Kitilan ko na kaya siya ng buhay?

Bumalik na ako sa pagkakahiga at pinikit na lamang ang mga mata upang ipagpahinga ang aking utak. Masyado na niya akong pinagod sa kaba. Pakiramdam ko tuloy ay anumang oras, tuluyan akong hihimatayin dahil sa sobra ko nang stress.

Nakita ko namang naglakad muna saglit si Travis sa loob ng aking kwarto bago ko tuluyang ipikit ang aking mga mata. May narinig akong ilang mga bukas ng cabinet pero pagkaraan lamang ng ilang mga segundo ay nagsara na ito. Kumunot na naman ang aking noo sa mga narinig. Anong ginagawa niya?

Muling tumahimik ang buong paligid. Dahil nakapikit ang mga mata ko ay pinakiramdaman ko na lamang ang paligid. Ramdam ko ang paglando ng kama sa aking kanan kaya napag-alaman kong naroon siya ngayon sa pwestong iyon.

“Can we switch places? Mas sanay akong sa kaliwa,” rinig kong pakiusap niya. Napadilat naman ako ng mata at muli itong dinapuan ng tingin.

Ang dami niyang arte. Baka gusto niyang totohanin ko talaga yung paghiga nito sa lapag?

Kahit na tinatamad sinunod ko na lamang ito at nagkipag-palit ng pwesto. Ako na ngayon ang nasa kanan habang siya naman ang nasa kabila. Umayos na rin ito ng higa gaya ko at sinubukan nang matulog.

Paidlip na sana ako noong mga oras na iyon nang bigla niyang hapitin ang aking bewang at mabilis akong hinarap sa kaniya. Napadilat naman ako dahil sa ginawa niya at akmang bibitaw sana sa kanyang pagkakahawak nang bigla niya akong yakapin ng mahigpit.

Ipinasok niya sa gitna ng hita ko ang kanyang isang paa niya at isiniksik ang aking ulo sa kanyang matigas na katawan.

“T-Travis…” pagtawag ko sa kanya. Gusto ko mang bumitaw sa mga yakap niya pero mas humihigpit lang ang mga yapos nito sa akin. Eto yung eksaktong pwesto rin namin kahapon sa penthouse niya.

“Shh… let’s just sleep peacefully…” garagal nitong bulong. Siguro ay inaantok na rin ito. Pero kailangan ba talagang lagi nalang akong yakap?

“Edi matulog na tayo. Pwede ka naman sigurong matulog ng hindi ako yakap-yakap diba?”

“I told you, I can’t sleep without my pillow.”

“Che, dalawa yung unan mo sa ulo. Bakit hindi mo i-try kunin yung isa?” sarkastikong banat ko sa kanya pero umungot lamang siya.

“You’re really very noisy, you know that?” wika nito. Napairap na lamang ako kahit na hindi niya ako nakikita dahil nakasubsob ang mukha ko sa kanyang matipunong dibdib.

“Ang lagkit mo, Travis.” Totoo naman kasi, ang lagkit talaga ng katawan niya. Hindi kasi ito nakapag-buhos ng katawan ngayong gabi kaya siguro siya malagkit.

Pero tila wala itong pakialam sa sinabi ko at mas dinikit pa ang sarili niyang katawan sa akin.

“Gusto mo pa rin naman,” bulong niya.

“A-anong gusto ka jan? Hoy, pakinggan mo nga iyang sari–”

“One more word from your mouth, and I will kiss you. Torridly,” puno ng pagbabanta nitong saad. Mabilis naman akong napatikom ng bibig dahil sa sinabi niya. Tsk! Pabayaan mo na nga lang siya, Avery.

“By the way…” halos magtatatlong minuto pa lamang ang lumilipas nang muli na naman itong magsalita. Hindi naman ako sumagot sa kanya pero alam nitong nakikinig ako sa susunod nitong sasabihin.

“I won’t take my clothes here anymore.” Dagli naman akong napatingala sa kanya at nagtatakang napaisip.

“Bakit?” tanong ko. Yumuko naman ito upang makita ako subalit muling nagpantig sa aking mga tenga ang kanina nitong mga sinambit sa akin.

Hindi ko alam kung hahalikan ba niya ako o hindi pero basta ang alam ko lang ay kailangan kong yumuko. Takot na baka tuparin nga nito ang paghalik sa akin.

Narinig ko naman ang mahina nitong halakhak dahil sa ikinilos ko at hinalikan na lamang ang aking ulo.

“Because it looks like I’m going to come back here over and over again to your house.”

Chapter 25 : Harry

25 :

Harry

Piper

Aver

y Chavez

“Hmmm…” ungol ko mula sa pagkatulog. Dahan-dahan akong nag-inat ng katawan nang maalimpungatan dahil sa sinag ng araw. Marahil antok pa ay hindi muna ako tumayo at saglit na pinakiramdaman muna ang paligid.

Tahimik at mainit. Iyon ang kasalukuyan kong nararamdaman. Tahamik ang paligid at mainit ang hinihigaan ko… teka, mainit?

Antok na antok man ay sinubukan ko pa ring idilat ang aking mga mata at doon ay nagulantang ako sa nakita.

“WAAAAAAAHHH!” napabalikwas ako sa ng bangon saktong pagkadilat ko ng mata. Sinundan naman ako ng mga tingin ni Travis na ngayon ay nakadilat at nakangiti rin habang pinagmamasdan ako. Nag-inat muna ito bago tuluyang umupo gaya ko.

Tumayo ako.

“B-bakit ako nakakandong sayo? Sinong nagsabi sayong pwede mo akong kandungin kapag natutulog?! Alam mo nakakasira ka talaga ng araw!” galit kong anas habang dinuduro pa ang kanyang mukha. Hindi naman ako nito pinansin at nakatangang ngumingiti lamang sakin.

“How can you say that I ruined your day? You slept so well all night because of me. Ginawa mo pa ngang pampainit ang katawan ko,” nakangisi niyang ani. Namula naman ako sa kanyang sinabi at muling naalala ang pwesto namin.

Prenteng nakahiga lamang ito sa kama habang nakataas pa ang dalawang kamay na tila ginagawang unan habang tahimik akong pinapanood na matulog. Samantalang ako naman ay mahimbing na natutulog sa kanyang katawan at may paungol-ungol pang nalalaman dahil sa sarap ng tulog. Napaisip tuloy ako sa mga pinaggagawa ko tuwing natutulog.

Ang likot-likot ko pa naman sa ibabaw nito at paminsan-minsan ay niyayakap siya ng mahigpit. Naluluha akong napangiti.

Wala na talagang magmamahal pa sa ’kin.

Muling napabaling ang tingin ko sa kanya nang muli itong nagsalita.

“You even rubbed what you had on me. Hindi tuloy ako nakatulog ng maayos kagabi. So you should’ve thanked me because at least, mas iinisip ko ang kapakanan mong makatulog ng matiwasay kaysa sa akin,” dagdag pa nito at nag-aktong malungkot habang nakatingin sa… sa a-ano niya.

Pero hindi naman ako nagpauto sa mga sinabi nito at sinimangutan siya ng tingin.

“E bakit? Sino bang nagsabing matulog ako sa taas mo?” mataray kong usal.

“You,” tipid nitong sagot.

“Ha? Anong ako? Wala kaya akong sinabi sayo!”

“Exactly why I laid you on top of me. Tinanong kita kung gusto mo bang maulit yung kahapon. Hindi ka naman sumagot. And as far as I can remember, silence means yes,” casual nitong pagdadahilan. Sandali naman akong natigilan at nang mapagtanto ang kanyang tinutukoy ay bigla ko siyang sinipa sa paa.

“Paano ako makakasagot sayo e lumilipad pa yung ulo ko nung time na yun?” yung tinutukoy niya kasi ay noong oras na tinanong niya ako kagabi habang kasama si Andrei sa labas. Paano ba naman ako makakasagot sa kanya e bigla na lamang niyang ibinalandra sa ibang tao na natulog kaming magkatabi at magkasama rin noong isang gabi?

“Well, it’s not my problem anymore if you’re absent-minded that time. Utak ko ba ’yan?” sarkastiko nitong sambit. Napaawang naman ang bibig ko sa kanya.

Gawin kong

isaw

yung

utak

niya eh.

Napairap na lamang ako sa pagiging pilosopo niya. Ang hirap niyang sabayan, promise.

Hindi na lamang ako sumagot pa at pumasok na ng banyo upang gawin ang mga morning routines ko. Bahala siya sa buhay niya, bakit ba hindi nalang siya umuwi? Tutal wala naman siyang matinong nagagawa rito.

Naligo na ako pagkatapos dahil maaraw na rin kasi at baka abutin pa ako ng tanghali kung mamaya pa ako maliligo. Nang matapos ay lumabas na ako ng cr at wala naman akong natagpuang Travis pagkalabas. Panigurado’y nakiligo na rin siguro sa banyo ni kuya.

Makalipas ang ilang minuto ay natapos na rin ako sa pag-aayos ng sarili. Nagsuot ako ng uniform at isinukbit na sa aking balikat ang backpack ko.

Pagbaba ay nadatnan ko sila kuya at Travis na nakaupo ngayon sa hapag-kainan. Si mama naman ay nakatalikod at may sinasalin na kung ano sa isang mangkok. Itlog ’ata yun.

Nang makalapit sa kanilang pwesto ay nabaling naman ang mga tingin nila sa akin. Hindi sinasadyang magtama ang aming mga tingin ni Travis kaya panandaliang napahinto ako sa paglalakad. Mariin ako nitong sinuri at ganoon din ang ginawa ko sa kanya.

Nakasuot na ito ng uniform at mahahalata mo ring bagong-ligo pa lamang ito. Basa pa kasi ang kanyang buhok.

Bahagyang kumunot ang noo ko nang sandaling mapatigil ang aking gawi sa kanyang suot na damit. Iyon din ba yung sinuot nito kahapon?

Mukhang napansin naman niya ang bahagyang pagtitig ko sa kanyang kasuotan kaya naman nagpaliwanag siya.

“It’s your brother’s. I just borrowed it.”

Tumango na lamang ako at umupo na rin sa isang upuan. Akala ko ba, hindi siya papahiramin ni kuya ng damit? Hay nako, pasalamat nalang siya at hindi pa rin nagbabago ang design ng uniform sa school namin sa loob ng ilang taon dahil kung nagkataon man ay kakailanganin pa nitong bumalik sa kanyang penthouse na tinitirahan.

But speaking of penthouse…

“Oo nga pala, pinapakain mo ba si Toby ng gabihan? Diba hindi ka umuwi kagabi? Paano siya nakakain? Baka naman hindi mo siya pinapakain ng mabuti,” tanong ko kay Travis. Bigla nalang kasing pumasok sa isipan ko si Toby. Kawawa naman yung aso, hindi na nakakakain ng maayos.

“I called my butler to feed him last night so don’t worry. At kahit hindi naman kumain yung aso, I’m sure he won’t die ng basta-basta lang. Malakas naman ang kalamnan no’n, mana sa akin.”

“Che. Anong mana sayo? Matalino yun, ikaw hindi.”

“I am smart. Just lazy.”

“Toby?” natigilan naman kaming dalawa sa pagbabangayan nang biglang sumingit si Kuya Kurt sa usapan. Tumingin naman ako sa kanya at tumango.

“Opo kuya, yung puppy na inaalagaan ko dati.” Napa-ohh naman si kuya sa sinabi ko at marahang tumango.

“I remembered now. Matagal na rin pala simula noong huli ko iyong makita. Gaano na kaya siya kalaki?” tanong nito sa sarili habang napapaisip. Agad ko namang sinagot ang tanong ni kuya sa kanyang isipan at ngumiti.

“Ang laki-laki na niya kuya, mas tatay na siya sayo ngayon kung titingnan. Dati, ganito lang siya kaliit pero ngayon, ganito na,” pagkukwento ko kay kuya habang dine-demo pa sa harapan nito kung gaano na kalaki ngayon si Toby noong huli ko siyang makita.

Natawa naman ito sa akin ng marahan at napailing.

“Sana makita ko pa yung tutang ’yon sa huling pagkakataon,” nakangiti niyang anas. Napatigil naman ako sa pagsasalita dahil sa narinig.

“Ano yun, kuya?” naguguluhan kong ani.

Huling pagkakataon? Bakit, may pupuntahan ba si kuya?

Mukhang nagulat naman ito sa kanyang nasabi pero napangiti na lamang ng malungkot pagkaraan ng oras.

“Pasensya ka na bunso… pero babalik na kasi si kuya sa ibang bansa eh. Alam mo namang lumuwas lang ako rito para makapag-bakasyon.” Tuluyang nawala ang bakas ng ngiti sa mga labi ko nang marinig sinabi niya.

Babalik na si kuya? Bakit… ang bilis naman yata?

Malungkot akong tumingin sa kanya at napayuko.

“K-kelan ka ba kuya aalis?” mahina kong tugon.

“After three days, bunso,” sagot naman ni kuya. Tila nanuyo ang aking lalamunan sa narinig.

Three days? Three days nalang si kuya sa amin at babalik na rin ulit siya pagkatapos? Hindi ba pwedeng ipa-delay nalang muna niya ng kahit ilang mga araw lang yung flight? Kahit isang araw lang.

Nagsimula nang manubig ang aking mga mata dahil sa naisip. Hindi naman nakaligtas sa kanilang dalawa ang pagluluha ng aking mga mata kaya bigla silang kinabahan. Sinubukan naman akong patahanin ni kuya pero hindi ito nagtagumpay.

“Bunso… okay lang yan. Isang taon nalang naman ako roon sa ibang bansa eh. Tatapusin ko lang yung trabaho ko tapos, tapos na! Dito na ulit ako maninirahan ng permanente sa Pinas. Kaya sige na bunso, tahan na.” Hinaplos ni kuya ang likuran ko upang mapatahan na ang aking loob. Pinilit ko namang patahanin ang sarili ko at ngayon ay pahikbi-hikbi na lamang.

“U-umuwi ka na pagkatapos ng isang t-taon ha?” nahihirapan kong paalala sa kanya. Ngumiti naman ito sa akin ng matamis at marahang tumango.

“Promise, kaya ’wag ka nang malungkot. Saka babantayan ka naman nitong si Travis habang wala pa ako. Hindi ka na mag-iisa,” dagdag pa niya pero imbis na mapagaan ang loob ko dahil doon ay parang mas bumigat pa yata.

Si Travis? Babantayan ako? Neknek niya. Ayoko ngang magpabantay sa ugok na ’yan. Atsaka may dalawa pa naman akong kaibigang pwede magbantay sa akin. Sigurado pa akong mas magkakasundo kaming tatlo kaysa rito kay Travis.

Yes, masaya ako dahil sa wakas at nagkabati na rin kaming dalawa at wala ng masikip

pa sa dibdib kong nakatarak… pero ang magkasama kami ulit? As if. Hindi nalang sana kami nagkabati. Takot ko nalang sa kanya na baka maulit pa yung nangyari dati.

I mean, you can’t blame me. It’s true that hindi na ako takot sa nangyari noong nakaraan. Pero kung maulit man iyon, baka hindi ko na kayanin pa. Masyadong nakaka-trauma lang kasi yung nangyari.

Tahimik kaming nagsalo-salo sa hapag-kainan. Hindi naman nakakailang yung atmosphere kaya hindi na ako nahirapan pang kumain. Pero nagmadali na ako dahil ilang minuto nalang kasi at mac-considered as late na kami. Babiyahe pa naman kami bago tuluyang makarating ng campus.

Tulad ng aking inaasahan ay mabilis naming natapos ang pagkain. Nagpaalam na kaming dalawa sa kanila at matiwasay na nilisan ang bahay.

Habang papalabas kami ng gate ni Travis ay hindi sinasadyang makasabay naman sa paglabas si Andrei. Sabay-sabay kaming nagka-gulatan.

Kinawayan ako nito kaya kumaway din ako sa kanya pabalik. Siya na ang naunang lumapit sa amin at bumati.

“Good morning, Avery,” masaya niyang bati.

“Good morning din, Andrei,” bati ko naman pabalik.

“Mabuti nalang pala at dito kami lumipat ’no? Ang sarap lang sa pakiramdam at maganda agad ang makikita ko sa umaga,” natutuwa nitong panimula. Napangiti naman ako sinabi niya at akmang sasagot na sana nang bigla akong unahang magsalita ni Travis sa likuran ko.

“Of course, it is. Just too bad, you won’t be able to see it while waking up,” pagsabat naman ni Travis. Kumunot ang noo ko sa kanyang sinabi. Anong tinutukoy niya? Yung sunrise?

Napansin ko naman ang pagkagat ng labi ni Andrei. Tila may kinikimkim. Ngunit mabilis din iyong napawi nang sumagot siya pabalik kay Travis.

“Well, okay lang. Araw-araw naman kaming magkakasabay na sa pagpasok,” pagpaparinig ni Andrei. Doon ako tuluyang natigilan.

Ako lang ba yung tao ritong hindi nakakasabay sa kanilang usapan?

Nagpatuloy pa sila sa pagpaparinigan at dahil wala naman akong maintindihan ay iniwanan ko na lamang silang dalawa. Ni-hindi nga nila ako napansing nakalayo na dahil sa sobrang intense ng kanilang pagsasambatan.

Noong una ay binalak ko pa sanang awatin silang dalawa kaso grabe lang yung tensyon na pumapaligid sa kanila. Nagpapa-taasan pa kasi ng mga pride. Napailing na lamang ako.

Palagi nalang silang gan’yan sa tuwing nagkikita. Sarap pag-untugin ng mga ulo. Para kasing mga bata.

Malapit nang magstart ang unang klase namin ng makatungtong ako sa gate ng university. Nakaramdam naman ako ng kaba at nagmamadaling tinungo na ang daan.

Limang minuto nalang kasi ang natitira nang makarating ako rito kaya halos takbuhin ko na ang hallway ng school kahit mahigpit iyong pinagbabawal. Wala na akong pakialam sa rules ng school. Ang importante ay hindi ako ma-late.

Dahil sa pagkataranta ay halos hindi ko na napansin pa ang ibang mga taong dumadaan sa tabi ko. Nagulat na lamang ako nang bigla akong may makabanggang lalaki kaya halos tumilapon ako sa pagkaka-bagsak.

“Aww!” daing ko habang nakasapo sa aking pwetan. Ang sakit!

Hindi pa man ako nakakatayo ng maayos nang kuhanin ng lalaking nakabangga ko ang aking bag at inilahad ang kanyang kamay upang tulungan akong makatayo.

“I’m sorry, are you okay?” may bahid ng pag-aalala sa boses nito habang nakatuon sa aking pwesto. Nahihirapan man ay pinilit ko pa ring tumingala upang makita ang lalaking nabangga ko kanina. Bigla akong natigilan.

Shet. Ang gwapo.

Ayy! Ano ka ba naman, Avery. Ang landi talaga ng utak mo.

Nahihiyang tinanggap ko naman ang kanyang mainit na palad at tinulungan akong makatayo. Ang lapad ng kamay niya.

“O-okay lang ako… ako talaga dapat ang magsorry sayo kaya I’m sorry,” medyo nauutal kong sagot dito. Kinuha ko na mula sa kanyang braso ang bag ko at tumungo.

“It’s alright. Mukhang nagmamadali ka yata ah?” aniya. Pasimple ko namang inilibot ang aking paningin sa katawan nito habang siya’y nagsasalita. Nakasuot ito ng isang dark green na jersey ng pang-basketball.

Varsity kaya siya sa ibang university? Never ko pa siyang nakikita rito sa loob ng campus. At isa pa, dark blue ang kulay ng mga varsity players namin.

Sandali akong napaisip. Hmm… baka nga.

“Uhmm…” nabalik naman ako sa tamang huwisyo nang tumikhim siya. Namula tuloy ang aking pisngi at nahihiyang umiwas ng tingin.

Nakakahiya ka talaga, Avery.

“A-ano… ano ulit yon?” nahihiya kong tugon sa kanya. Bumaling naman ang tingin nito sa akin at mahinang natawa.

“I said, mukhang nagmamadali ka?” pag-uulit nito sa kanyang sinabi kanina. Bigla namang nanlaki ang mga mata ko nang may maalala sa sinabi niya.

Shoot. Late na ako!

Tatakbo na sana ulit ako papalayo nang muli ko siyang maalala. Lumingon naman ako sa kanyang gawi at nakitang nakatingin pa rin ang lalaki sa akin.

Kumaway ako.

“Sorry talaga, late na kasi ako sa klase eh. I hope we can meet again…?” ano bang pangalan niya?

Nang makuha naman nito ang aking pinapahiwatig ay nakangiti itong tumugon sa akin.

“The name’s Harry.”

Chapter 26 : Worried

Warning: explicit language and homophobic remarks.

. . .

26 :

Worried

Piper

Avery

Chavez

“Correct,” wika ng teacher namin bago pinaupo na ang babae sa kanyang seat. Bumalik naman ito sa pagkakaupo at muling nagpatuloy na sa pagdidiscuss si ma’am.

Kasalukuyan kaming nagl-lecture sa aming first subject at halos kalahating oras na ang nakalipas mula ng huli kong makita sina Travis at Andrei sa labas ng kalsada. Hanggang ngayon ay hindi pa rin sila nakakapasok ng classroom. Napakagat ako ng labi.

Hindi ko tuloy maiwasang kabahan. Dapat pala ay hindi ko nalang sila iniwan. Baka napano na pala yung dalawang ’yon. Nasaan na kaya sila?

Dahil sa pagiging lutang ay kinalabit ako ni April sa aking tabi. Napalingon naman ako rito at nagtaas ng dalawang kilay.

“Ayos ka lang bebe? Huwag ka ngang kabahan, para ka naman sira jan. Ilang beses ko pa bang sasabihin sayo na walang mangyayaring masama sa dalawang ’yon? At kung meron man, sila pa ba? E mas malakas pa nga sa mga kalabaw yung dalawang yun,” pagpapagaan sa akin ni April ng loob.

Kahit papaano’y gumaan naman ng kaunti ang pakiramdam ko sa kanyang mga sinabi pero hindi ko pa rin maiwasang matakot sa maaaring mga mangyari. Napabuntong-hininga nalang ako.

Oo nga, maniwala ka nalang kay April. Para namang hindi sila nagiging ganito dati. Masyado lang akong nag-iisip ng masama.

Ipinilig ko na lamang ang aking ulo at muling nagfocus sa discussion. Tama, mamaya ko nalang sila intindihin dahil malalaki naman na silang dalawa. Ang kailangan kong gawin ngayon ay ang makinig ng mabuti para sa nalalapit na exam.

Mabilis na dumaloy ang mga oras at natapos ang mga klaseng wala pa ring pumapasok na Travis at Andrei. Nakikinig naman ako sa lecture ng mga sir namin ngunit hindi ko pa rin maiwasang mag-alala para sa dalawa.

Kaya naman nang mag-lunch time ang ay napag-desisyunan ko nang hanapin silang dalawa upang maalis na itong kaba ko sa dibdib.

“April, tara na,” tawag ko sa kanya nang makitang hindi pa rin ito tapos mag-ayos ng mga gamit. Tumingin naman ito sa akin bago sumimangot.

“Ang atat mo talaga. Hindi ba pwedeng pakalmahin mo muna ’yang butsi mo? Jusko, nag-aalala ka lang para sa wala,” nayayamot na niyang saad. Kanina ko pa kasi siya sinasabihang hanapin na namin yung dalawa kaya hindi ko rin ito masisisi.

Pero hindi niyo rin naman ako masisisi. Ako yung huling kasama nung dalawa at… kaibigan ko rin naman sila.

Nang matapos si April ay lumabas na agad kami ng classroom. Bawat silid na aming nadadaanan ay sinisilipan namin upang matingnan kung naroon ba yung dalawang lalaki.

Nang walang makita ay bumaba na kami ng palapag. Pagbaba ay una naming pinuntahan ang gymnasium dahil ito ang pinakaunang madadaanan sa direksyon namin. Pagkatapos ay saka na kami tumungo sa court.

Hindi pa man kami nakakapasok ay kapansin-pansin na ang pagkukumpulan ng maraming tao sa loob.

Pagtungtong sa aming court ay nakipagsisikan pa kami sa lahat ng mga tao. Hindi pa sana kami tutuloy ni April dahil sa rami ng mga estudyante pero dahil isa akong dakilang matigas ang ulo ay pinilit ko pa ring makapasok sa loob ng court. Napairap na lamang sa ’kin si April at sumunod.

May ibang mga nainis at nagagalit sa amin dahil sa pagsiksik pero wala na akong pakialam. Ang importante ay makita ko kung ano bang pinagkaka-guluhan ng mga tao ngayon sa court.

’Di kalaunan ay nagtagumpay naman kaming makalapit sa wakas. Dahil maraming taong nagkukumpulan dito sa loob ay nag-adjust muna ng kaunti ang aking mga mata sa nakikita. At nang luminaw na ay saka ko lamang nakita ng tuluyan ang mga nangyayari sa loob.

Nandito… yung dalawa.

Inis akong bumaba sa audience view upang makalapit sa kanilang dalawa. Kasabay ng aming pagbaba sa hagdanan ay ang pag-alingawngaw din ng malalakas na siren sa taas. Hindi ko alam kung tama ba ang pagtawag ko roon dahil wala naman akong alam sa mga sports. Ang tanging alam ko lang ay iyon ang nagsisilbing hudyat para malaman ng lahat na tapos na ang paglalaro ng mga manlalaro.

Nang tuluyan kaming makababa ay nakita naming dalawa ang dahan-dahang pagkalat ng mga tao sa ibaba. Pero dahil mga manlalaro lamang at mga opisyal ang nandito sa baba ay hindi na kami nahirapan pa sa paghahagilap.

Nang matamaan ng aking mga mata ang kanilang mga pwesto ay nakita ko na agad silang dalawa. Si Andrei ay kasalukuyang umiinom sa bote ng kaniyang tubigan, habang si Travis naman ay kinakausap ngayon ng isang babae.

Sa pagkakatanda ko ay isang cheerleader yata iyon. Palagi ko kasi siyang nakikita tuwing may mga labanang nagaganap sa school namin. Nakasuot din siya palagi ng cheerleader na suit. Bigla tuloy nag-init ang ulo ko.

Hindi pa nakalagpas sa akin ang pagkuha nung babae sa leeg niya ng pamunas at marahang pinunasan siya ng dahan-dahan sa dibdib habang nakikipag-usap. At eto namang si kupal ay hinahayaan lamang ito habang patuloy lang sa pag-inom ng kanyang tubig.

Dahil busy pa sa pakikipag-landian si Travis ay si Andrei ang unang nakapansin sa amin ni April. Nanlaki naman ang mga mata nito nang makita kami at nakangiting kakaway na sana nang bigla niyang makita ang itsura ko. Napaatras pa ito ng bahagya sa kanyang kinatatayuan at tila nakikita ng isang multo pero nakabalik din naman ito agad sa tamang huwisyo bago pa namin siya tuluyang malapitan.

“A-Avery… nandito pala kayo. Pinanood niyo rin ba kaming magla–”

“Ba’t hindi kayo nagsasabi?” diretso kong tanong kay Andrei. Nang maintindihan naman nito ang aking gustong pinupunto ay natigilan ito sa pagsasalita at napalunok pa ng laway dahil sa panunuyo ng kanyang lalamunan. Ilang segundo kaming nagkatitigan bago siya makasagot ng tuluyan.

“B-biglaan lang din naman kasi itong laro. Inaya kasi kami nung g*gong yun sa isang practice match bago raw kami maglaro para sa nalalapit naming laban sa sabado. Konting pakitaan lang ng daw mga abilidad.

“Hindi naman kami makaangal dahil ang lakas makapagsalita sa school natin ng masama. Ang arogante pa. Sarap ngang bugbugin nung mukha eh,” mahabang paliwanag nito habang tinuturo pa sa bandang kaliwa nito ang kanyang tinutukoy at nakita ko naman kung sino ang tinutukoy nito.

Yung lalaking nakabangga ko kanina. Si Harry.

Sandaling napatigil naman ang tingin ko roon bago ibinalik ang tingin kay Andrei ng blanko. Tila namutla naman ang mukha nito dahil sa nakitang reaksyon ko.

“Avery…” mahinang tugon niya.

“Avery?” sabay-sabay namang nabaling ang aming mga tingin sa nagsalita. Mas lalo pang nag-init ang ulo ko nang makitang kasunod sa kanyang likuran ang babaeng cheerleader na hindi ko kilala.

“I didn’t know you’ll watch us–” nang tuluyan siyang makalapit sa amin ay hindi na ako nagdalawang-isip pang tinadyakan siya sa paa.

“Fuck!”

“Bakit hindi kayo nagsasabi kahit text manlang?! So ano, wala na kayong mga paalam? Ganun nalang ’yon?!” halos lumabas na ang lalamunan ko sa sobrang galit. Hindi ko na pinansin pa ang paghawak ni Travis sa kanyang tuhod at pamimilipit sa sakit.

“Hey faggot! How dare you kick Travis on his knee?! Sino ka ba para tadyakan nalang siya ng ganun-ganon lang?!” maarteng gantal nung babae sa akin habang nag-aalalang nakatingin kay Travis. Nagpintig naman ang mga tenga ko sa narinig at halos manginig ang mga kamay sa sobrang pagkakuyom.

Pugutan ko ito ng ulo eh.

Kahit gustong-gusto ko siyang iprito sa kubeta ng bahay namin ay pinigilan ko na lamang ang aking sarili sa pagwawala at tiningnan ito ng mariin mula ulo hanggang paa. Tinaasan ko siya ng kilay.

“Faggot? E ikaw? Sino ka naman para sumabat sa usapan namin? E mukhang parausan ka lang naman?” mataray kong anas sa kanya. Lahat naman ng mga kasamahan ko ay napasinghap sa aking sinabi. Maski ang ibang mga taong malapit sa direksyon namin ay mukhang nagulat din sa narinig.

“What did you say?!” halos lumabas na ang mga ugat nito sa sobrang galit. Sasagutin ko pa sana siya pero bigla naman akong inunahan ni April.

“Alam mo kasi girl, magtutuli ka rin paminsan-minsan para hindi mo na kami pauulit-ulitin pa sa sinasabi. Or kung nagbibingi-bingihan ka lang naman, edi ’wag mo na ipaulit pa dahil alam mo namang masasaktan ka lang sa sasabihin. Bobo lang?” sarkastikong saad ni April. Halos sumabog naman sa galit ang ulo nung babae dahil sa narinig.

Akmang sasampalin pa sana nito si April pero umabante rin ito palapit sa kanya para patulan siya kung sakaling may maganap mang masama. Nagngitngit naman ito sa sobrang pagkainis kaya napatadyak na lamang siya sa sahig at nagdadabog na lumayas sa aming pwesto. Gusto ko pa sanang magdagdag ng sasabihin kaso hindi na ako nakapatol pa nang kumapit naman sa braso ko si Travis.

Sinamaan ko siya ng tingin at balak sanang tanggalin ang pagkaka-hawak nito sa akin subalit mas dinidiinan lamang niya ang pagkaka-kapit mula roon. Napadaing ako sa sakit.

“Bitawan mo ako,” mariin kong utos sa kanya pero binalewala lamang nito ang mga sinabi ko at bahagyang tinitigan ako ng diretso sa mga mata.

Medyo nailang naman ako sa paraan ng kanyang pagtitig kaya nagpumilit akong kumawala sa kanya pero sadyang napakalakas talaga nito kaya hindi ako makawala.

“Travis…” muli kong pagtawag sa kanya nang tumagal na at hindi pa rin ako nito tinitigilan sa pagtitig sa mukha. Naiilang na ako ng sobra.

“Are you… are you worried about us?” pagkukumpirma nito. Bahagyang nakaramdam naman ako ng pagkainis dahil sa kanyang tanong. Bakit parang hindi pa siya makapaniwala? Tadyakan ko ulit paa nito eh.

“Oo! Nag-aalala ako. Ano ngayon?” diretso kong tugon. Tinalikuran ko silang tatlo at nagsimulang maglakad palayo.

Bwisit. Bakit, sila lang ba ang pwedeng mag-alala? Parang never ko namang nagagawa pa sa kanila yung ganoong bagay. Ngayon lang ba nila nakita?

Dahil sa sobrang lutang ko sa kakaisip ay hindi ko namalayang nakalabas na pala ako ng campus. Hindi ko nga alam kung paano ko nalagpasan yung mga gwardya namin dahil wala naman akong nakasalubong kahit na isa sa kanila. Marahil ay hindi pa naman nag-aannounce ng dismissal sa lahat ng mga klase.

Itutuloy ko na lang sana ang pag-uwi sa amin pero hindi pa man nagtatagal nang muling may humablot sa maliit kong braso.

Akmang lilingunin ko palang sana ang taong humawak sa akin nang bigla na lamang niya akong hinila papalapit sa kanyang katawan at ako’y inakbayan. Nanlaki ang mga mata ko sa kanyang ginawa.

“T-Travis…! Anong ginagawa mo–”

“Taking you outside the campus… we’re leaving,” pagak nitong pagsagot.

“S-saan?” hindi ko alam kung bakit bigla na lamang nasabi iyon ng aking bibig. Babawiin ko pa sana ang sinabi ko pero huli na dahil sumilay ang isang maliit na ngiti sa kanyang mga labi.

“Somewhere we can be together, alone. Just you and me.”

Chapter 27 : Permission

27 :

Permission

Piper

Avery

Chavez

“Akala ko ba tayong dalawa lang?” tanong ko kay Travis habang tamad na nilalagay sa cart ang hawak kong gatas.

Kanina pa kasi siya nananahimik sa likuran ko pero hindi naman mawala-wala ang ngiting nakapaskil sa kanyang mga labi. Napabuntong-hininga nalang ako.

Kasalukuyan kaming namimili ngayon ng mga pagkain sa isang supermarket sa loob ng mall. Sa katunayan kasi niyan ay uuwi na talaga dapat ako at hindi na sasama pa sa kanya pero ang kaso nga lang ay naalala kong baka pagalitan lamang ako ni mama at pabalikin sa university sa oras na malaman niyang nag-ditch ako sa klase namin.

Ayoko naman talagang sumama kay Travis dahil nag-iinit pa rin ang ulo ko at hindi ko kayang maiwang kaming dalawa lang pero dahil no choice ako ngayon ay wala na akong nagawa pa kundi ang sumama nalang sa kanya.

Masaya naman talaga ako nang malamang dito niya ako dinala sa mall. Sadyang napakatahimik lang talaga ng paligid namin kaya kung ano-ano na ang mga pinagtatanong ko para lang hindi maging awkward ang atmosphere.

Gustuhin ko mang lumayo sa kanya pero hindi ko naman magawa dahil wala akong dalang kahit katiting na pera at tanging siya lamang ang pag-asa ko. Malas ko nalang talaga at wala akong kakilalang mga kamag-anak sa aming baryo.

Kung may kakilala man ako ay sa kanila nalang sana ako magpapalipas ng oras pero wala eh, kahit isang tao man lang.

“Why? Do you really want to be with me alone? I can send you to my house anytime you want. Just say the words,” nakangiting alok ni Travis habang nakatuon lamang ang tingin sa mga nakalagay sa cart na pinagkukuha ko. Siya kasi ang nagtutulak ng cart habang ako naman ay panay kuha lamang ng mga chichirya at biscuits.

Bigla niya kasing naisipang ipag-grocery nalang ako ng kahit ano at dahil ako naman itong si mabait ay sinulit ko lang naman ang kanyang alok sa ’kin.

Huwag niyo akong sisihin, ngayon lang naman ito. Turn ko na kasi ngayong week sa bahay at sarili kong pera ang gagamiting pambili ng mga pagkain kaya tinake ko lang yung chance na ’to para mabawasan yung mga bibilhin para bukas. Wala namang makakaalam nito bukod sa aming dalawa hehe.

“Hindi, tinatanong lang naman. Gusto na agad?” taas-kilay kong tanong sa kanya. Nagkibit-balikat naman ito sa akin at pinabayaan na lamang ulit ako sa pagkuha ng mga pagkain sa bawat stall.

Nang ma-satisfy na sa aking mga kinuha ay nagtungo na kami sa cashier upang mabayaran na ang lahat ng nasa cart.

Habang pinapanood ang babaeng mag-scan ng mga item sa cash register ay medyo nakaramdam ako ng hiya nang mapatingin sa patuloy na pagtaas ng mga presyo. Mukhang napasarap yata ang pagkuha ko ng mga pagkain kanina at hindi ko na nagawang kuwentahin pa ang mga presyo.

Jusko, nasa halagang 4K ba namang mga chichirya? E yung mga grocery nga naming binibili every week, hindi pa umaabot ng mahigit 2K man lang. Hindi sa pagmamayabang pero tinuruan kasi kami ni mama kung paano mag-budget ng mga pinamili kaya napag-kakasya naming mag-grocery ng hindi aabot sa 2K pesos pataas.

Tapos heto ako, bumibili ng mga chichiryang nasa halagang 4K pesos at hanggang ngayon ay hindi pa rin natatapos sa pags-scan ni ate. Nakaramdam tuloy ako ng panlulumo sa nakita. Parang nagwaldas na kami ng perang  pwede ng ipambili para sa dalawang linggo naming pamilya. Hindi ko pa naman pera ang gagamitin naming pambayad. Nakakahiya.

Akmang ilalayo ko na sana sa cashier yung cart namin pero bigla akong pigilan ni Travis. Napatingin naman ako sa kanya at pinanlakihan siya ng mga mata bago nagsalita.

“Okay na ’to, Travis. Masyado nang mataas, sayang yung pera.”

“No, just let it be. I have money, alright?”

“Hindi, kahit na. Umayos ka nga! Yung iba kong mga kinuha rito, hindi rin naman mga kailangan. Kung tutuusin nga ay wala naman talaga ditong mga kailangan ko para sa sarili. Hindi ka ba nasasayangan sa pera?” panunuway ko sa kanya pero hindi ako nito pinakinggan at sa halip ay pinagpatuloy lamang ang paglalagay ng mga chichirya sa counter. Napayuko na lamang ako at muling napabuntong-hininga.

Alam kong hindi na siya nakikinig sa akin at wala nang makakapigil pa sa kanya. Kilala ko siya eh. Napakamot ako ng ulo. Ngayon pa talaga gumana itong side niya kung kailan tungkol na sa pagsasayang ng pera. Isumbong ko siya kay tita eh.

“Travis,” pabulong kong tawag sa kanya. Nagbabaka sakaling tumigil na ito sa paglalagay ng mga pagkain.

Pero gaya nga ng sinabi ko ay hindi na talaga ito nakikinig pa. Napapikit na lamang ako ng mariin.

Kasalanan mo talaga ’to, Avery.

Lumipat na lamang ako ng ibang pwesto at umupo sa isang bench malapit sa kanila. Pinanood ko itong kuhanin ang lahat ng mga natitirang pagkain sa loob cart dahil wala naman akong ginagawa roon at tila nagmumukhang harang lamang sa tabi.

Hinintay ko na lamang silang matapos sa ginagawa hanggang sa mahakot na ang lahat ng aming mga pinamili.

“4,669.75 po, sir,” dinig ko pang sabi nung cashier kay Travis. Bigla tuloy akong pinanghinaan sa narinig. Nakakapang-hinayang yung pera. Kung alam ko lang sanang ganito pala ang magiging kalalabasan ay sana, namili nalang talaga ako para sa bahay namin.

Tumayo na ako nang makitang ilahad ni Travis ang kanyang card upang bayarin na ang aking mga pinamili. Pagkatapos nitong magbayad ay binuhat na nito ang dalawang kahon at pinabitbit sa akin ang isang maliit na plastic. Aayaw pa sana ako at sinubukang kunin sa kanya yung isang kahon sapagkat hindi ako nito pinayagan at sinabihang kaya naman daw niya.

Tumango na lamang ako sa kanyang sinabi at sumunod sa paglalakad. Noong una ay nagtaka pa ako nang mapansing patungo kami sa direksyon ng parking lot imbis na sa lobby ng mall kaya naman mabilis ko siyang tinanong.

“Travis, wala tayong dalang kotse,” paalala ko sa kanya. Napalingon naman ito sa akin saglit bago muling binalik ang tingin sa harapan.

“I called my butler,” he whispered. Napatango na lamang ako sa sinabi nito at nagtikom ng bibig. Pagkarating sa parking lot ay nakita namin ang kotse nitong mamahalin na nakaparada sa isang pwesto.

Hindi na ako naka-angal pa nang kuhanin ni Travis sa mga kamay ko ang bitbit na plastic bag upang mailagay na sa likod ng kotse niya. Tinulungan ko naman siyang buhatin ang mga iyon bago pumasok sa kanyang kotse.

Baka masabihan pa ako nitong señyorito. Mas okay na ang sigurado.

Nang mailagay na ang lahat ng mga pinamili ay pumasok na kami ng sasakyan. Sa passenger’s seat ako nito pinasakay dahil ayaw naman niyang magmukhang driver ko. Kinabit ko ang aking seatbelt sa katawan at pagkatapos ay sinimulan na nitong paandarin ang makina ng kanyang kotse.

---

Tila kisapmatang lumipas ang mga oras. Kasalukuyang nakahinto na ang sinasakyan namin ni Travis at nasa tapat na kami ngayon ng bahay. Napahinga ako ng malalim bago tuluyang in-unbuckle ang seatbelt ko sa katawan.

Kung kanina ay kinakabahan akong umuwi ng bahay dahil maaga pa, ngayon naman ay kinakabahan na akong pumasok sa loob ng bahay dahil gabing-gabi na.

Sa totoo lang kasi ay maaga naman talaga dapat ang uwi namin sa bahay pero dahil sa walang hiyang motion sickness ko ay mas napatagal ang aming pagb-biyahe sa labas.

Hindi naman kasi talaga ako nahihilo noong una sa amoy ng aircon ni Travis pero nang tumagal na ay unti-unti na akong nakaramdam ng pagkahilo dahil sa pahinto-hinto naming usad sa gitna ng kalsada.

Hindi kasi namin inaasahang ma-traffic pala ngayong araw kaya naman sobrang bagal kanina ang daloy ng mga sasakyan.

Nang mapansin ako ni Travis na naghihinalo sa kanyang tabi ay binigyan niya ulit ako nung candy na pinapakain niya sa akin dati. Iyon yung dating kinain ko noong field trip namin at umepekto naman ito dati kaya hindi na ako nagdalawang-isip pang kainin ito ng buo.

Pagkaraan ang ilang minuto ay muling umepekto ito sa akin na siyang kinaginhawa naman ng aking kalooban. Tinanong ko pa siya kung anong candy ba ang tawag doon at ng masubukan kong bilhin para naman maging handa na ako palagi kapag mag-commute man ako sa may mga aircon na sasakyan.

Pero syempre, dahil isa itong dakilang pakipot ay hindi nito sinabi sa akin ang totoong tawag at panay lamang sa pagkibit-balikat. Napasimangot tuloy ako.

Ang pabebe pa nga. Sasabihin lang naman yung brand ng candy.

Blanko kasi yung wrapper ng candy kaya wala naman akong matingnan. Napaismid na lamang ako sa gilid at pinanood ang pag-andar ng ibang mga kotse sa bintana. Pakadamot.

Bago kami makarating ng bahay ay nag-stop by muna kami sa isang fastfood restaurant upang hindi malipasan ng gutom. At nang matapos ay saka lamang kami umuwi ng bahay.

Pagabi pa lamang no’n pero dahil sobrang traffic talaga ay ito ang kinalabasan ngayon ng aming binyahe. Inabot na kami ng gabi.

Pagkalabas ko ng kotse ay nagpaalam na agad ako kay Travis at akmang papasok na sana sa aming pintuan nang bigla niya akong tawagin sa pangalan.

“Uhh… Avery,” pagtawag niya sa akin. Naagaw naman nito ang aking atensyon at muli siyang nilingon.

“Hmm?”

“O-our play in basketball will be held in just three days… will you come?” mahinang tugon nito. Hindi ko alam kung bakit ang hina ng boses niya dahil hindi pa naman malayo ng sobra ang aking kinatatayuan sa pwesto niya.

Teka, nahihiya ba siya?

“Ano?” wika ko nang hindi klarong marinig ang sinasabi niya. Napakamot naman ito sa ulo at sumandal sa gilid ng kanyang mamahaling kotse.

“I said, my basketball game will be held in three days. Will you watch for me?” bakas sa boses nito ang pagiging kabado habang ako ay kanyang inaaya na tila para bang humugot muna ng lakas ng loob upang ulitin ang balak sabihin sa akin. Sandaling natulala ako.

“I said, my basketball game will be held in just three days. Will you watch for me?”

“I said, my basketball game will be held in just three days. Will you watch for me?”

“I said, my basketball game will be held in just three days. Will you watch for me?”

Is he… asking me to come over and watch him play?

Panandaliang natigilan naman ako sa kanyang sinabi pero maya-maya lang ay mabilis ding tumalima nang maliwanagan na ang sarili.

“A-ano… sige, kailan ulit?” nauutal kong tugon. Tila kumislap naman ang mga mata nito at bahagyang nakahinga ng maluwag sa narinig. Nakangiti itong sumagot ang aking tanong at napaayos ng tayo.

“Saturday, 6 PM until 12 midnight. I’ll hold on to your words, alright?” masigla nitong pagpapaalala at nagsimula nang kumaway sa akin. Napangiti naman ako at kumaway din pabalik sa kanya bago muling pinagpatuloy ang paglalakad.

Bago ako pumasok sa loob ng bahay ay nilingon ko muna siya sa huling pagkakataon kung pumasok na rin ba ito sa loob ng kotse niya pero nakita ko lamang itong pinapanood ang aking likuran kaya pinamulahan ako ng mukha.

“Pasok na,” medyo nilakasan ko ang boses ko para marinig niya. Mas lalo namang lumawak ang ngiti nito sa labi at sumagot din pabalik.

“You first,” natatawang sagot niya. Maski ako ay napatawa na rin bigla dahil nakakahawa ang kanyang mga halakhak.

Parang… timang.

Hindi na lamang ako pumatol pa at sumunod sa utos niya. Pero bago ko tuluyang sinara ang pinto ng aming bahay ay muli akong nagsalita na siyang mas ikinatawa niya.

“Goodnight,” I said. He shook his head, biting his lip before replying.

“Goodnight.”

Chapter 28 : Meet

28 :

Meet

Piper

Avery

Chavez

PAKKK!

“ARAYYY!” napahawak ako sa aking pwet na dinapuan ng hanger ni mama.

“Hoy lalake! Gumising ka na nga jan at kanina pa kitang tinatawag sa baba! Nandito na yung sundo mo,” walang hintong panenermon ni mama sa akin. Hindi ko naman maintindihang masyado ang kanyang mga sinasabi dahil antok na antok pa ang diwa ko.

Dahan-dahan akong sumandal sa headboard ng kama at nag-inat ng katawan. Nagpahinga muna ako sandali at maya-maya’y napagpasyahang tumayo na ng kama.

Bago lumabas ay nagtungo muna ako ng cr upang gawin ang aking mga morning routines tuwing umaga.

Malamang

, morning nga eh. Ano ka ba naman, Avery.

Makalipas ang ilang oras ay natapos din ako sa paliligo at iba pang panlilinis ng katawan kaya naman dumiretso na ako pababa ng bahay. Kinuha ko muna ang aking bag bago tuluyang nilisan ang kwarto.

Pagbaba ay bigla akong nagulantang sa nakita.

“Oh, ayan na pala ang aking prinsesa—ay! Hindi ko na pala prinsesa, may bago na kasing magmamay-ari sa kanya,” narinig ko pang kantyaw sa ’kin ni mama pero hindi sa kanya ngayon naka-focus ang presensya ko kundi sa kanyang katabi sa sofa.

Pansin kong mukhang natuwa naman siya sa aking reaksyon at nakangising sumandal sa sandalan ng kanyang inuupuang sofa.

“Morning,” matikas nitong pagbati sa akin. Hindi naman ako nakasagot kaagad dahil sa halo-halong nararamdaman ko sa aking loob.

“A-ahh… goodmorning, T-Travis…” napaiwas ako ng tingin sa kanya at tumalikod. Bakit nandito siya? Kaninang umaga pa ba ’to? Bakit ang aga naman?

Ipinilig ko nalang muna ang aking ulo at nagtungo sa kusina upang makakuha ng tubig na maiinom. Binuksan ko ang aming ref sa kusina at kumuha ng pitsel na naglalaman ng malamig na tubig. Nagsahod kaagad ako sa isang baso at walang ano-anong diretso itong tinungga sa lalamunan.

Habang lumulunok ay saglit akong napaisip.

Ano na namang ginagawa niya rito? Ang aga-aga palang. Hindi naman porket sinabi ni kuya na siya ang magbabantay sa akin e pati ba naman sa bahay, andito siya?

Sakto namang pagkaubos ko ng iniinom ay biglang may sumulpot sa aking likuran. Si Kuya Kurt.

“Good morning, bunso!” masiglang bati nito sa akin. Ngumiti naman ako pabalik kay kuya at yumakap, “good morning din, kuya!”

“Hmm, bango mo ngayon ah. Aga mo namang maligo! E sa pagkaka-alam ko, wala naman daw kayo ngayong pasok.” Kumunot naman ang aking noo dahil sa sinabi ni kuya.

Walang pasok?

“Huh? Kanino niyo naman po nalaman na wala kaming pasok?” nagtatakang tanong ko. Nginuso naman ni kuya ang taong nakaupo sa aming sala kaya agad ko nang naintindihan kung sino ang kanyang tinutukoy.

Akmang magsasalita na sana ako sa kanya nang bigla na namang may sumulpot sa aking likuran. Ano bang meron at puro nalang sila sulpot ng sulpot sa likuran ko?

“Avery! Why are you wearing your uniform? Haven’t you saw the announcement yesterday? It says that there’ll be no any classes for today. Didn’t your fake friends told you?” pagsabat ni Travis sa aming usapan ni kuya. Sinamaan ko naman siya ng tingin nang sabihin niyang ‘fake friends’ ang mga kaibigan ko.

Anong fake friends? Sina April at Andrei? Kelan pa sila naging peke? Baka siya kamo. Mang-iiwan ng wala manlang dahilan.

“Hindi ko sila fake friends. Atsaka saan mo naman nakuha iyang fake news mo? Ako yung secretary ng klase natin tapos ako pa yung walang alam na wala palang pasok? Lahat nalang talaga ng mga pinagsasabi mo sa mga magulang ko, puro kasinungali–”

“Look! This jumbo hotdog looks delicious. You should try it.” Hindi ko na natapos pa ang dapat kong sasabihin nang bigla na lamang nitong isinalpak sa bibig ko ang isang malaki at mahabang hotdog na kanyang napulot lamang sa isang plato ng lamesa. Ito siguro yung niluto ni mama pang-umagahan.

Nanlaki naman ang mga mata ko sa ginawa niya at namumulang tinanggal ang pagkaka-pasok ng hotdog sa bibig ko. Nahuli ko pa ang dahan-dahang paglunok niya ng laway pero agad din naman niyang tinanggal iyon sa kanyang mukha at pasimpleng bumulong.

“F*ck, so hot.” Hindi naman nakalagpas sa pandinig ko ang bulong niyang iyon. Mas lalong nanlaki tuloy ang aking mga mata sa narinig kaya naman hindi ko maiwasang paluin ito sa kanyang matipunong dibdib.

“Ang manyak-manyak mo talaga! Manyak!” nanggagalaiti kong bulyaw kay Travis habang pinagpapalo ito sa kanyang dibdib subalit pagak na tumawa lamang ito habang inaako ang aking mga palo na parang wala lang sa kanya.

“Hoy, mamaya na kayong dalawa maglandian. Ang aga-aga pa pero puro kalandian na ang pinapairal niyo. Sa harapan ko pa talaga.” Bigla naman kaming dalawa napatigil sa ginagawa at gulat na napatingin sa gawi ni kuya. Umiiling-iling pa ito sa aming dalawa habang kumakagat sa kanyang hawak na tinapay. Mabilis akong pinamulahan ng mukha.

Hindi ko alam ang tamang isasagot para kay kuya pero bago pa man ako makasagot na mali iyong iniisip niya ay inunahan na ako ni Travis sa pagsasalita.

“Why? Jealous? Wala kang kalandian? Hanap ka sa mga bar. Tutal nasa tamang edad ka naman na,” tinatamad na suhesyon ni Travis sa kanya. Mabilis namang nadako ang paningin ko sa kanya dahil sa gulat samantalang si kuya ay nasamid naman sa kanyang kinakain.

“Anong sabi mo?!” nag-uusok sa galit na sambit ni Kuya Kurt.

“Bingi ka? Lonely boy?” pangangasar pa ni Travis sa kanya.

“Baka gusto mong hindi ko na kayo pagsamahin pa ni Avery?”

“Parang ako lang, bingi rin kaya wala akong narinig na sinabi mo.”

Umalis na ito sa kanyang pwesto at kumuha na lamang ng tinapay sa lapag ng lamesa. Samantalang ako naman ay nananatili pa ring naninigas sa aking kinatatayuan dahil sa hindi makapaniwalang sinabi nito kay Kuya Kurt.

Nahihiyang lumipat na lamang din ako ng pwesto at umupo sa isang tabi. Hanggang ngayon ay lumulutang pa rin ang aking isipan dahil sa binaggit ni Travis.

Hindi sa nangingialam ako ng buhay ni kuya pero parang napapansin ko nga. Hanggang ngayon kasi ay wala pa rin siyang pinapakilala sa amin ni mama na babae. O kahit noong mga bata pa ito dati.

Wala itong naikwento kahit isang crush manlang. Wala ba siyang nagugustuhan na kahit sino? Bakit kaya?

Nakakailang kagat pa lamang ako sa hawak kong hotdog nang bigla na naman akong guluhin ni Travis.

Hinablot nito ang aking kamay dahilan upang ako’y mapatayo. Inagaw nito sa akin ang hotdog kong kinagatan at siya na ang umubos no’n hanggang sa matapos ito.

Hindi pa man ako nakaka-react sa kanyang mga ginawa ay hinila na agad ako nito sa aking kinauupuan at nagsimulang maglakad papalayo sa kusina.

“Let’s leave, magtatanghali na. Baka ma-traffic na naman tayo sa biyahe,” mariing saad niya. Napahinto naman ako sa kanyang sinabi at saglit na pinatigil ito sa paglalakad.

Tinaasan ako nito ng kilay kaya naman tinaasan ko rin siya ng kilay pabalik. Umungot siya.

“What?” nababagot nitong tanong. Sinamaan ko naman siya ng tingin at sumagot.

“Anong what-what ka jan? Saan mo ’ko dadalhin?” direkta kong tanong sa kanya. Alam kong hindi niya ako dadalhin sa unibersidad dahil nga sinabihan niya sila mama na wala ngayong pasok.

Hindi naman nito sinagot ang aking tanong at sa halip ay nagpatuloy lamang sa paglalakad. Nagpumilit naman akong kalasin ang pagkaka-kapit niya sa akin pero sobrang higpit talaga ng hawak nito kaya hindi ako nagtagumpay sa aking gustong gawin.

“Hoy! Sagutin mo nga ak–”

“You know what? I really f*cking hate it whenever you’re talking back to me like that,” puno ng awtoridad nitong sambit. Muli naman akong nanigas sa aking kinatatayuan nang harapin ako nito at mas hinigpitan pa lalo ang kanyang pagkaka-kapit sa akin.

Halos manginig naman ako sa sobrang takot nang makitang nagtitimpi na lamang siya at kaunting tulak nalang ay paniguradong maaabot na nito ang kanyang limitasyon sa sarili. Bigla akong pinanghinaan ng katawan.

Nakakatakot. Para siyang makakapatay ng tao. Hindi naman ito ang huli noong makita ko siya sa ganitong estado dahil palagi niya itong pinapakita tuwing nagkikita sila ni Andrei pero nang gamitin na niya ito mismo sa akin ay halos hindi na ako makahinga pa ng maayos dahil sa bigat ng tindig na kanyang dinadala.

Pero agad din namang lumambot ang ekspresyon nito nang makita ang itsura ko. Hinila na lamang niya ako ng marahan at hininaan na rin ang higpit ng pagkaka-kapit sa akin. Hindi naman ako nakasagot sa kanya at nagpahila na lamang dahil sa hindi pa rin pagkupas ng takot kong nararamdaman.

Tahimik naming nilakad ang daan palabas ng bahay. Nakita ko naman kaagad ang kotse  nitong nakaparada sa tapat ng aming bahay at nang tuluyang makalapit ay saka lamang ako muling nakapagsalita.

“T-Travis… s-saan ba kasi tayo pupunta?” garagal ko ng tanong. Huminahon naman na ito mula sa pagtitimpi at naglabas ng maliit na ngiti sa kanyang labi.

Hinarap niya ako.

“Mom wants to see you.”

---

Halos mahigit dalawang oras na ang nakakalipas simula noong sabihin nito sa akin kung saan niya ako dadalhin. At hanggang ngayon ay hindi pa rin mapanatag ang aking kalooban dahil sa sobrang kaba at nerbyos na nararamdaman.

“Bumalik nalang kaya tayo, Travis? Ikaw naman kasi, bigla-bigla nalang nagdedesisyon ng kung ano-ano tapos hindi mo man lang sasabihin sa mga isasama mo,” pangungumbinsi ko sa kanya. Nabaling naman ang tingin niya sa akin nang marinig akong magsalita at bahagyang humalakhak nang makita akong kinakabahan sa aking ayos.

“Don’t worry too much, it’s not that she has a grudge on you. Namiss ka lang talaga no’n ng sobra. Hindi naman nagbago kahit kailan ang pananaw niya sayo,” nakangiting pag-aalo niya. Pag-aalo nga ba talaga?

“Kahit na, hindi mo naman ako masisisi kung bakit kinakabahan ako ’no. Ang tagal na kaya mula noong huli naming pagkikita ni tita. Mamaya, marami na palang nagbago sa kanya tapos wala akong kaalam-alam, tapos iba na pala ang mga gusto niya pero—arrghhh! Bumili kaya muna tayo ng bulaklak? Alam mo na, parang ano… pagbibigay entrance?” nag-aaligagang tanong ko. Sandali pa akong natigilan sa sinabi at palihim na tinampal ang aking labi.

Ano raw, pagbibigay entrance? Saan mo naman nakuha yung salitang ’yon?

Napansin ko naman ang pagkunot ng noo ni Travis sa aking sinabi at napailing.

“Why would you give her flowers? Is she dead?” naguguluhang tanong niya. Sinimangutan ko naman siya dahil sa kanyang sinabi at humalukipkip.

Magbibigay lang ng bulaklak, para sa patay na agad? Hindi ba pwedeng small gift lang para sa isang taong matagal mo ng hindi nakikita? Hiwain ko ulo neto eh. Edi bakit pa nagbibigay ng bulaklak yung mga lalaki tuwing may nililigawan? Para advance bigay na kung sakaling mamatay yung nililigawan nila? Gano’n ba ’yon?

Napasabunot na lamang ako sa aking buhok at mariing pumikit. Hindi niya naman talaga ako masisisi. Wala akong alam sa mga ganitong bagay at never ko pa itong nagawa sa kahit sino. Bakit ba kasi ang unsociable kong tao?

Narinig ko naman ang pagbuntong-hininga ng katabi ko at saglit akong sinulyapan ng tingin.

“Relax, Avery. Gusto ka lang naman ni mama kamustahin. Namiss ka lang talaga niya ng sobra kaya ka niya gustong makita. You don’t have to bring anything for her dahil ang makita ka lang niya at muling makausap sa personal, it’s already a big relief for her. Just think of yourself as a gift itself for mom,” mahabang litanya ni Travis. Medyo kumalma naman ako dahil sa kanyang sinabi at pilit itong inintindi ng aking utak.

Tama, makinig ka nalang muna sa kanya, Avery. Gusto lang naman daw ni tita akong makita at makausap dahil namimiss na niya ako ng sobra. Namimiss ko rin naman talaga si tita kaya nga may part sa aking ayaw talagang umalis ng sasakyan kanina. Sadyang pinangungunahan lang ako ng kaba kaya ako nagkakaganito.

Kalma

lang, Avery.

Kalma

.

Pero habang pinapakalma ang sarili ko ay hindi ko maiwasang balingan ng tingin si Travis na ngayon ay tutok lamang sa pagmamaneho.

As much as I don’t want to admit it, but I just can’t deny the fact that marunong pa rin pala itong magpagaan ng loob. Hindi lang talaga halata sa itsura niya dahil kabaligtaran ang mararamdaman mo kapag binibigyan ka niya ng tingin. Para kang matatae na ewan.

Napangiti na lamang tuloy ako nang muling maalala ang isang memorya naming magkasama noong mga bata palang kami.

One time, bigla niya kasi akong pinasok sa isang singing competition ng pinapasukan naming eskwelahan. Wala naman akong kaalam-alam noong mga oras na ’yon na isinali niya pala ako sa listahan ng mga kakanta kaya naman para akong tinurukan ng libo-libong mga karayom dahil sa sobrang paninigas ng katawan at nerbyos nang sabihing malapit na ang aking numero para mag-perform sa gitna ng entablado.

Pero itong si Travis ay sige lang sa pagpapalakas ng loob ko at sinasabing kaya ko raw iyan dahil ang boses ko raw ang pinakamagandang boses na narinig niya sa kanyang talambuhay. Pero syempre, panay ko lamang siyang binibigyan ng isang masamang tingin sa kanyang mga sinasabi.

Kung alam ko lang talagang nandoon siya sa kwarto ko nung time na ako’y naliligo at pakanta-kanta, edi ssana ay hindi na kami aabot pa sa ganitong scenario. Hindi nalang pala sana ako kumanta habang naliligo.

Pero kahit gayunpaman, hindi ko lang maiwasang mapangiti tuwing tinitingnan si Travis na pinipilit i-boost ang confidence ko para kumanta. Hindi ko alam kung bakit pero tila para akong hinaplos ng isang anghel matapos pakinggan ang kanyang mga munting pag-aalo sa akin.

“You can do this, Piper. I know that you can do this because I already heard you singing. And I know that your voice is the most angelic voice I’ve heard in my entire life so you can beat this contest with ease.

Siguradong-sigurado

ako

roon

. That’s why I joined you to sing for this contest.

“I want the world to know that your voice is the most beautiful thing they could hear enough for the rest of their lives. I know you can do this, Piper. Believe me.”

I believe you. Kaya nga simula noong araw na iyon, unti-unti na akong… nagkagusto

sa ’yo.

Chapter 29 : Popcorn

29 :

Popcorn

Piper

Avery

Chavez

“We’re here,” anunsyo niya.

Dahan-dahan naman akong sumilip sa bintana ng kanyang kotse at napalunok ng laway.

It’s been five long years since the last day I’ve stepped inside the teritorry of the Dixon’s mansion. Kahit nasa labas palang kami ng kanilang bahay ay dumadagundong na ang aking kaba mula ulo hanggang talampakan.

Sobrang tagal na pala mula noong huli akong makapunta sa kanilang teritoryo. It’s a nostalgic feeling.

Parang noong huli lang, noong araw na muntikan pa akong umamin sa kanya.

Nanginginig akong lumabas ng kanyang kotse. Ramdam ko ang pangangatog ng aking mga tuhod pero nilakasan ko pa rin ang aking loob na makatayo ng maayos.

Lumabas na rin ng kotse si Travis at iniwan iyong nakaparke sa gitna ng daan. Parte pa rin naman kasi iyon ng kanilang pamamahay at nasa loob na kami ng gate nila kaya naman ayos lang na iparada iyon sa kahit saan dahil wala namang maiistorbo.

Lumapit si Travis sa aking pwesto at inalalayan akong maglakad papasok ng bahay. Nabatid niya sigurong hindi ako makakapaglakad ng maayos dahil pinanghihinaan pa ako ng loob kaya inalalayan na ako nito sa paglalakad.

Pero bago pa man kami makatungtong sa loob ay sandaling huminto muna kami sa paglalakad.

“It’s fine if we won’t proceed to get inside, naiintindihan naman kita kaya okay lang kung bumalik nalang tayo–”

“No,” mabilis kong pagtutol sa kanya. “Pumasok na tayo, kaya ko naman… m-medyo nakaramdam lang ng kaunting takot,” nakangiti kong tugon sa kanya. Tinignan naman ako nito ng taimtim hanggang sa ’di kalaunan ay sumang-ayon nalang sa aking desisyon.

“Alright, just tell me kung hindi mo na nakakayanan at ilalabas din kaagad kita. Don’t worry, I won’t leave you inside,” paghuhumimok niya. Tumango naman ako rito at nagpatuloy na sa paglalakad.

We can’t leave already. Sayang lang din ang pinunta namin kung hindi naman pala kami papasok sa loob ng mansyon. Huminga ako ng malalim.

Para kay tita nalang.

I sighed. Hindi naman kasi sa masasama silang mga tao.

It’s not them who I’m afraid of, it is the place itself that I am afraid of.

Siguro dahil sa trauma? I don’t know. Or maybe dahil sa vibe ng mansion nila? That must be it. Masyado kasi akong nasanay sa mga normal na gusali lang at yung walang mga 40 maids na nag-iikot sa loob ng bahay.

Idagdag mo pang may mga armadong tao na nagbabantay sa bawat sulok ng mga daan sa kanilang bahay.

Siguro naman ay alam niyo na ngayon kung bakit ako natatakot sa bahay nila diba? Jusko, hindi ko nga alam kung matatawag pa ba itong bahay. Nadaig pa ang security ng isang shopping mall.

Pagpasok ay bumalot kaagad sa aking katawan ang dinadalang maginaw na vibe ng atmosphere. Malamig na mahangin na hindi ko ma-explain kung ano ba ang tamang itatawag para ro’n. Binalot din ng tila isang mamahaling perfume ang aking pang-amoy. Maski ang aking mga damit ay kinapitan na rin yata ng perfume dahil sa sobrang tapang ng aroma nito.

Nagpatuloy lamang kaming dalawa sa paglalakad at umakyat sa kanilang mahabang hagdan.

Bawat mga tauhang nadadaanan namin ay parati silang bumabati kaya naman binabati ko rin sila pabalik pero tila hangin lamang silang lahat sa kasama ko at dire-diretsong naglalakad lamang paakyat. Napaismid tuloy ako.

Wala talagang modo.

Sumunod na lamang ako sa kanyang likuran pagkatapos at paminsan-minsa’y iniikot din ang paningin sa paligid. Wala namang pinagbago. Nothing has changed. Ganun na ganun pa rin ang istraktura ng kanilang bahay. Pero may isang nakakaagaw lang ng aking pansin sa bawat palapag na nararaanan namin.

Walang mga vase. Kahit isa. Bawat cabinets na nakalabas sa hallway ay walang mga nakalagay na flower vase, hindi kagaya noon na marami kang makikita sa bawat cabinets na makikita mo. May iilan pa rin namang mga flower vase dito pero hindi na nga lang mga babasagin ang kanilang lalagyan. Puro mga reycled papers and woods.

Marami pa kaming dinaanang mga pasikot-sikot bago tuluyang huminto sa aming paglalakad. Sumilip naman ako sa kanyang harapan at nakitang doon na nagtatapos ang hallway naming sinusundan pero sa dulo nito ay may isang pinto. Mula sa pagkakatanda ko ay iyon ang pinto na nagkokonekta sa kwarto ng mga magulang ni Travis. Muling napalunok ako ng maraming beses.

Nandito na kami.

Bago kumatok si Travis ay sinulyapan niya muna ako ng tingin at sinenyasang nandito na kami kaya naman tumango lang ako. Tumango ito sa akin bago tuluyang kinatok ang pinto sa aming harapan.

“Mom, we’re here,” pagtawag ni Travis mula sa kabilang pinto. Dumaan ang ilang mga segundo at nang wala pa ring sumasagot sa amin ay muli itong kumatok ng tatlong beses.

“Mom!” medyo nilakasan na ni Travis ang pagkakatawag but still, no response.

Nang wala na talagang nagbukas pa ng pinto ay napagpasyahan na naming kami na mismo ang pumasok sa loob ng kanyang silid. Noong una ay akala ko, may ginagawa si tita na kung anong importante kaya walang nagbubukas ng pinto para sa ’min pero nang pagpasok namin ay nagulantang na lamang kami sa nakita.

“AWANNA KNOW KNOW KNOW KNOW~ WHAT IS LOVE!” Malakas na pagsigaw ni tita habang ginagaya pang sayawin ang nasa pinapanood niyang Twice MV sa kanilang TV. Nakasuot pa ito ngayon ng pang-kpop din na damit na hindi naman tumugma sa kanyang edad at halos magmukha nang toy kingdom itong kwarto niya. Napasapo ako sa aking noo.

Hindi pa rin pala nagbabago si tita. Mas baliw pa rin kumpara kay mama.

Nang makaramdam siya ng ibang presensya sa kanyang likuran ay pinause muna nito ang pinapanood sa telebisyon at pagkatapos ay lumingon sa gawi naming dalawa. Sakto namang nagtama ang aming mga mata nang makita akong kasama ni Travis kaya nanlaki bigla ang kanyang mga mata.

“AVERY BABY KOOO!” hindi na ako nakasagot pa ng maayos dahil bigla na lamang akong dinambahan ni tita ng isang mahigpit na yakap.

“T-teka tita… hindi ako m-makahinga…” nahihirapang sambit ko sa pagitan ng kanyang mga yakap.

“Mom! He can’t breathe!” natatarantang wika naman ni Travis pero tila nagbingi-bingihan lamang si tita sa aming mga sinabi at patuloy lamang akong niyakap ng mahigpit.

Nang magsawa ito sa pagyakap sa ’kin ay tuluyan na itong kumalas bago pa ako mawalan ng hangin sa katawan. Naghabol kaagad ako ng hininga.

Ngayon ay alam niyo na kung kanino pinagmanahan ni Travis ang pagkakaroon ng mahinang pandinig nito sa kanyang mga kausap.

Nakangiting yumakap na lamang ulit ako kay tita dahil hindi ako nakayakap kanina ng maayos.

“Namiss ko po kayo ng sobra, tita!” halos maluha ko nang sabi. Kung kanina ay para akong takot na takot pumasok sa kanilang mansyon, ngayon ay tila nabaliktad na dahil sa pagkikita namin ni tita.

“Sobrang namiss din kita, baby ko!” sagot naman pabalik ni tita at muling yumakap ng mahigpit sa akin. Tila nakalimutan nang kasama pala namin ang kanyang anak sa tabi.

Ganoon kasi talaga ang estado namin. Kung si mama ay close sila ni Travis, kami naman ni tita ang mas close pa kaysa sa kanya. Kaya nga halos sumabog na ako sa sobrang kaba kanina dahil sa pag-aalalang baka nagbago na si tita. Baka nabawas-bawasan na rin ang pagiging close nito sa akin.

“Oh, kumain ka na ba? Kumakain ka ba ng mabuti? Bakit parang nangangayayat ka?!” nag-aalburutong tanong sa ’kin ni tita. Natawa naman ako dahil sa kanyang sunod-sunod na pagtatanong kaya sinagot ko ang lahat ng mga katanungan niya.

“Kumakain po ako ng mabuti, tita. Saka hindi po ako nangayayat, nagpa-sexy lang po,” pagbibiro ko sa kanya pero sa halip na matawa ay hindi nito nagustuhan ang sinabi ko at pinalo ako ng malakas sa aking likod.

“Anong nagpa-sexy ka jan?! Hindi ka naman sumexy dahil mas sexy ako sayo at hindi ka pa pwede magpa-sexy! Meron ka na bang nagugustuhan kaya naisipan mong magpapayat huh?!” panenermon sa akin ni tita.

Yung anak niyo po gusto ko.

Gusto ko sanang sabihin iyon kay tita kaso huwag nalang pala. Baka masira pa ang pagkakaibigan namin ng kanyang ugok na anak.

“Grabe ka naman sa akin tita, hindi naman ako sobrang taba dati!” pagtatanggol ko sa sarili.

“Hindi ka naman talaga mataba eh. Hyperbole ang tawag don, ’nak. Pagiging exaggerated,” natatawang paliwanag niya sa akin. Natawa na lamang din ako sa kanyang kakulitan at hinayaan itong hilain ako papasok ng kanyang kwarto.

---

“I told you.” Napatingin ako sa gawi ni Travis nang bigla itong magsalita. Napangiti naman ako rito at muling binalik ang tingin sa harapan.

Nasa loob kami ngayon ng kanilang mini-theatre ng mansion at kasalukuyang kinukuha ni tita ang mga snacks na aming kakainin para mamaya kaya wala siya ngayon sa tabi namin. Kaming dalawa lang ngayon ang nandito sa theater.

“Thank you,” nahihiyang pagpapasalamat ko.

“For what?”

“For not leaving me alone.” Pinaglaruan ko ang laylayan ng aking shirt habang sinasabi iyon. Mula naman sa peripheral view ko ay nakita ko ang bahagyang pagsilay ng maliit na ngiti nito sa kanyang mga labi.

“Welcome,” tipid nitong sagot at lumapit ng bahagya sa akin. Hindi naman ako umangal at pinabayaan lamang siya sa aking tumabi. Inakbay nito sa akin ang kanyang mabigat na kaliwang braso at sumandal na sa sandalan ng kanyang inuupuang seat.

Hindi katagalan ay pumasok na rin si tita sa loob ng mini-theatre dala-dala ang iilang mga pagkain.

May popcorn, chips, at marami pang iba. Kinuha ko sa cart ni tita yung chips habang kay Travis naman yung popcorn. Kay tita naman yung ice cream at maya-maya rin ay pinaandar na ni tita yung movie.

Paupo na sana si tita sa pagitan namin nang wala sa sariling bigla ko na lamang siyang nasabihan.

“Huwag!” pagpigil ko kay tita.

Tumigil din naman ito gaya nga ng sinabi ko at nagtaas ng dalawang kilay na tila naghihintay ng rason.

“Bakit baby ko?” nagtatakang tanong nito. Bigla naman akong namutla nang maalala ang sinabi ko at namumulang napatingin kay Travis. Ngayon ay nakangisi ito ng malaki sa akin na tila naintindihan din kaagad kung bakit ako umangal kanina.

“A-ano po… k-kasi…” napayuko ako bigla at napaisip ng sasabihin.

“A-ano po… uhm… a-ako nalang po yung lilipat ng p-pwest–”

“No. I want him to sit with me.” Sabay naman kaming napabaling kay Travis nang bigla itong sumabat sa akin.

“At bakit?” taas-kilay na tanong ni tita.

“Because I want to. Just sit beside him, mom. Makakatabi mo pa rin naman siya,” nababagot na sabi ni Travis at mas binigatan pa ang pagkaka-akbay sa ’kin upang hindi ako tuluyang makatayo.

Napairap na lamang si tita sa kanya at nagdadabog na umupo sa aking kaliwa.

“Ang daming arte,” narinig ko pang bulong ni tita habang nakabusangot na tumutok sa screen. Hindi pa man ako nakakabaling ng tingin kay Travis nang bigla na lamang niya akong bulungan sa aking tenga.

“Ayaw mo palang malayo sa ’kin, huh?” mapang-uyam nitong giit. Namula naman ako sa kanyang binulong at tila natuop ang dila sa pananalita. Gusto ko pa sanang pagsalitaan siya ng masama pero hindi ko na nagawa pa dahil hindi ko alam kung bakit bigla na lamang umayaw ng aking bibig na magsalita.

Itinuon ko na lamang ang aking paningin sa harapan. Ipinag-palipas ko nalang ang mga sinabi ni Travis at nanood ng mabuti sa palabas. Maya-maya rin naman ay tumigil na ito sa kaka-asar at pinanood na lamang ang palabas.

Hindi ko alam kung ano yung title ng pelikulang pinapalabas namin pero basta ay mala-action ito na adventure na may halong science fiction na ewan. Nakakamangha ang mga animation.

Dahil sa sobrang pagkalibang sa nakikita ay hindi ko na napansing napanganga na pala ako sa aming pinapanood. Akmang ititikom ko na sana ang aking bibig pero bigla na lamang ipinasok ni Travis ang kanyang kamay na hindi naka-akbay sa ’kin papasok sa loob ng aking bibig.

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa pagkagulantang.

Ilalayo ko na sana ang kanyang nakapasok na dalawang daliri nang may maramdamang iniwan ito sa loob ng aking bunganga kaya ako natigilan. Inalis nito ng dahan-dahan ang kanyang mga daliring nakapasak sa akin at nakita ko pang sumabit ang laway ko mula sa daliri niya. Halos sumabog ang aking mukha sa hiya.

Pinalo ko siya ng malakas sa kanyang braso at sinubukang agawin ang kanang kamay nito upang mapunasan ko ang laway mula roon subalit inilayo lamang niya ito sa akin habang pinapakitaan ako ng natatawang tingin. Halos manlumo ako sa hiya.

Hayop ka talaga, Travis.

Napaayos na lamang ng upo at naiinis na nginuya ang ipinasok ni Travis sa aking bibig. Isang popcorn pala.

Nginuya ko iyon ng ilang beses bago sinubukang tikman kung anong lasa subalit wala naman akong malasahan at hindi ko rin alam kung makunat ba iyon o hindi dahil kanina pa iyong nakababad sa aking bibig.

Naguguluhan man ay nilunok ko pa rin ito at bumaling sa gawi ni Travis.

Nakita ko naman itong napalunok habang nakatitig ng mariin sa aking mga labi na tila uhaw na uhaw.

Wala sa sariling naibuka niya rin ang kanyang bibig at doon ay may nakita akong bagay na talaga namang nagpagimbal ng sobra sa aking isipan.

Cheese.

Sinubukan kung kumuha ng isa sa kanyang popcorn ngunit mabilis niya itong hinawi papalayo sa akin kaya kinunutan ko siya ng noo.

“Wala bang cheese yung popcorn?” seryosong tanong ko sa kanya.

“… wala.” Inilayo na niya ito sa aking pwesto at ipinatong sa isang upuang malayo mula sa amin. Umiwas na lamang ako ng tingin sa kanya at ibinaling na ang atensyon sa pelikula.

~ ~ ~

Third Person

Muling namayani ang katahimikan buong sulok ng silid at si Avery ay tumutok na lamang sa malapad na screen kungsaan pinapalabas ang pelikula

nilang

pinapanood.

Ngunit

sa

kabilang

dako

ay wala

itong

kaalam-alam

na kanina pa

sinisipsip

ng

binata

ang mga

daliring

nakapasak

lamang

kanina sa

inosente

nitong bibig.

“Hmm… delicious.”

Chapter 30 : Amusement Park

Warning: explicit language and violence.

. . .

30

:

Amusement Park

Piper

Avery

Chavez

“Bunso!” napalingon ako sa aking likuran at nakita ang taong sumigaw ng bunso kanina.

Paglingon ay napangiti ako at kumaway sa kanya habang papalapit. Nginitian din naman ako nito at kumaway.

“Kuya Kurt,” tawag ko kay kuya.

“Ano, ready na ba ang pinakamamahal kong bunso?” nakangiti nitong tanong sa akin. Tumango naman ako sa kanya at umangkas na sa motor nito. Muli nitong sinuot ang kanyang hawak na helmet at binigyan din ako ng helmet na masusuot. Pinaandar na ni kuya ang makina ng kanyang motor at ito’y pinaharurot sa daan.

Isang araw na ang nakalipas mula noong huling pumunta kami ni Travis sa kanilang mansyon. And today is the day where this will be the last time na makakasama ko ulit si kuya bago lumipad ng ibang bansa.

Kakatapos lamang ng klase namin ngayong friday at imbis na pauwi na ay napag-isipan namin ni kuyang gumala na lamang upang maipasyal ako sa kung saan.

And here we are.

Nakakapit lamang ako sa kanyang bewang habang iniikot ang aking paningin sa mga nadaraanan. Kagabi palang ay sinabihan na niya akong gagamit kami ng motor paalis. Noong una ay hindi pa sana ako papayag dahil takot ako sa mga motor at pangalawa ay never pa akong naka-angkas doon pero dahil mapilit si kuya ay napapayag na niya ako sa huli.

May tiwala naman ako kay kuyang magpaandar ng motorsiklo, sadyang takot lang talaga akong sumakay sa mga motorsiklo.

Hindi ko alam kung saan niya talaga ako dadalhin kaya naman buong biyahe namin ay hindi ako umangal at pinabayaan lamang siyang magmaneho ng matiwasay.

Dapit-hapon na pero nagb-biyahe pa rin kami sa gitna ng kalsada. Kanina ay nagkukwentuhan naman kaming dalawa ni kuya pero nang mapagod kakasalita ay tumahimik na lamang ako at sumandal nalang sa kanyang likuran. Napabuntong-hininga ako.

I will always miss this scene… this moment.

“Kuya…” mahina kong bulong sa kanya.

“Hmm?”

“Pwedeng… huwag ka nalang bumalik doon?” hindi ko mapigilang maluha habang tinatanong ito dahil sa bigat na nararamdaman.

Bahagyang naramdaman naman nito ang pamamasa ng kanyang suot na jacket sa likod kaya napagtanto nitong umiiyak ako sa kanyang likuran. Bumaba ang kanyang mga balikat.

“Bunso… alam mo namang hindi ko magagawa iyon,” malungkot nitong ani. Mas humigpit na lamang ang pagkakayap ko sa kanya at huminga ng malalim. Hindi na ako nagsalita pa ng kahit ano at dinamdam na lamang ang bawat saglit sa pamamagitan ng pananahimik buong biyahe.

Kung matagal pa bago ito muling maulit, mas mabuting sulitin ko nalang ang oras na nakalaan para sa amin.

---

“Andito na tayo, bunso.” Naramdaman ko si kuyang yumuyugyog sa ’kin upang magising ako kaya naman dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata.

Dahil kakagising pa lamang ay hinayaan muna ako ni kuyang makapag-adjust sa nakikita at hinintay akong makababa ng kanyang motorsiklo.

Nagkusot naman ako ng mga mata bago bumaba sa pagkaka-angkas ng kanyang motorsiklo. Inalalayan ako nitong makababa upang hindi mahulog sa lupa. Nag-stretching muna ako saglit at habang nag-iinat ng katawan ay inikot ko ang aking paningin sa paligid.

May mga batang naghahabulan at nagsisigawan. May mga matatandang nagkukwentuhan sa mga tabi-tabi, at meron ding mga stalls and booths na nakakalat sa buong paligid.

Amusement park. Tama, kami ay nasa amusement park.

Nabalik naman ang tingin ko kay kuya nang ilahad nito ang kanyang kamay sa akin. Ngumiti siya.

“Let’s go?” pag-aaya ni kuya. Ngumiti naman ako pabalik at masayang inabot ang kanyang malapad na mga kamay.

Marami kaming pinasukang iba’t ibang mga scary rides at mga booths. Paminsan-minsan ay nagpapahinga naman kami pero halos buong durasyon ng aming pagpunta rito ay dinaan namin sa mga rides.

Na-try na nga rin naming maglaro sa isang matubig na lugar kaya naman ang kinalabasan ay nabasa kami ng sobra sa kalat ba naman ng tubig. Mabuti na lamang at nakapag-dala si kuya ng mga extrang damit para sa ’ming dalawa.

Makalipas ang ilan pang mga oras ay tuluyan na rin kaming naubusan ng enerhiya. Pagod na pagod man kaming dalawa pero sulit naman ang lahat ng pagod dahil nag-enjoy kami sa paglalaro ng kung ano-ano.

Naghanap muna kami ng mapupwestuhan at nang may makitang isang bakanteng lamesa ay nagtungo agad kaming dalawa roon upang makapagpahinga.

Ilang minuto rin kaming nagpalipas-oras doon at nag-picture sa bawat anggulo ng table para manlang magkaroon kami ng mga remembrance sa huling araw niya rito sa Pinas.

Habang nagpapahinga ay napapansin kong minsan ay may tumitingin pa sa aming gawi dahil ba naman halos magmukha na kaming magjowa sa pinaggagawa namin pero hindi na lamang namin sila iniintindi at pinabayaan lang.

Wala naman kasi kaming pakialam sa mga iisipin nila. Hindi naman namin obligasyon pang iklaro sa kanilang lahat ang nangyayari at alam naman namin sa sarili naming wala itong malisya. Hello? Isang brotherly-thing lang naman itong ginagawa namin. Medyo nag-step up nga lang pero wala namang halong sexual desire ’no. Maawa nalang ako sa mga mag-iisip sa amin ng gano’n.

Dito na rin kami kumain sa loob ng amusement park. Hindi na namin kinailangan pang lumabas dahil marami namang mga stalls ng pagkaing mabibilhan dito at meron na rin kaming pwesto para kumain. Pagkain nalang talaga ang kulang.

Hindi naman nagtagal bago kami matapos sa pagkain at pinagpahinga muna ang aming mga katawan. Pagkatapos ay muling tumayo at naglibot-libot na lamang sa paligid. Naka-ilang beses pa kaming mag-selfie sa bawat tabi pero nang sumapit ang gabi ay doon namin napag-isipang umuwi na ng bahay.

Habang nilalakad ang daan patungo sa labas ng parke ay hindi ko maiwasang ikutin ang aking paningin sa paligid. Marami nang mga nakabukas na ilaw at mas lumitaw ang mga kulay ng liwanag na bumabalot sa buong sakop ng parke. Napangiti ako.

Napakaganda nitong lugar. Sana ay makabalik pa ulit ako rito kung magkaroon man ng pagkakataon.

Ibabalik ko na sana ang aking tingin sa harapan namin nang bigla na lamang akong may makitang isang anino ng isang tao, hindi malayo sa aming kinatatayuan. Sandaling natigilan ako.

Muli kong inikot ang aking tingin sa paligid subalit wala na akong nakita pang pigura ng tao mula sa aming likuran ni kuya. Medyo malayo-layo na kasi ang pwesto namin mula sa mga nagkukumpulang tao kaya naman medyo nakaramdam ako ng kaunting pagkabahala.

Lumapit ako kay kuya at kumapit sa kanyang suot-suot na leather-jacket. Mukhang naagaw ko naman ang tingin nito sa ’kin at sandaling nagtanong kung anong meron pero umiling lamang ako at muling nagpatuloy sa paglalakad.

Hindi katagalan ay nakalapit na rin kami sa pinag-paradahan ng motorsiklo ni kuya at inabot na sa akin ang helmet ko.

Isinuot ko naman ito sa aking ulo at hinintay muna siyang suotin din ang kanyang helmet at sumakay bago umangkas ng kanyang motor.

Ngunit bago pa man ako maka-angas ay pinigilan muna niya ako gamit ang kanyang dalawang kamay at pinaharap sa kanya.

Nakangiti itong nakaharap sa akin kaya ngumiti rin ako pabalik.

“Bakit, kuya?”

“Mamimiss kita ng sobra, bunso. Maraming salamat at pinayagan mo akong gamitin ang ilang oras mo para makasama at mapasyal ka sa parke… mag-ingat ka palagi ha? Kapag bumalik na ako ng abroad bukas, siguraduhin mong susundin mo ang lahat ng mga payo ko sayo,” maalalahaning sabi niya sa akin. Hindi ko naman mapigilang malungkot dahil sa kanyang sinabi pero mabilis ko rin iyong winaglit sa aking mukha at ngumiti.

Ayokong mahaluan ng malungkot na memorya itong araw namin. Ang gusto ko, puro masasayang alaala lamang.

Tumingala ako kay kuya at ngumiti ng matamis.

“Opo, lahat susundin ko. Hindi rin po ako magiging pasaway,” nakangiting pangako ko sa kanya. Tumango naman ito sa akin habang pinapakinggan ang mga sinasabi ko at muli na namang nagsalita pagkatapos kong sumagot.

“At…?” may halong pagtatanong sa boses niya na tila may hinihintay sa aking marinig. Kumunot ang noo ko.

“At?” balik-tanong ko rin.

“Magpapa-bantay kay Travis tuwing may pupuntahang hindi ako kasama.” Siya na ang sumagot sa kanyang tanong. Bigla naman akong napasimangot sa narinig.

“Kuya naman, itanggal mo na yan sa mga gusto mong pagawin sa ’kin! Kaya ko naman ang sarili ko. Wala ngang nangyari sa ’king masama sa loob ng limang taon kong pag-iisa,” nangingiwi kong pakiusap. Tinaasan naman ako nito ng kilay at humalukipkip sa kanyang dibdib.

“Oo nga naman. Kaya nga muntikan ka nang magahasa noong nakaraan dahil kaya mo naman ang sarili mo,” pagpaparinig nito sa akin at nang maalala ko naman ang tinutukoy nito ay pinamutlaan ako ng mukha.

“E-e kasi, nangyari naman iyon noong oras na nagpaparamdam na sa akin si Travis. Kaya siguro ako ang pinuntirya no’n ay dahil nakita niya akong kakilala ko si Travis,” nauutal kong dahilan at nagmamadaling umiwas ng tingin. Narinig ko siyang humagikhik.

“Sus! E sa pagkakaalam ko, hindi pa kayo bati nung time na ’yon ni Travis,” nakangisi nitong sambit. Bigla akong napahinto sa paglalakad.

“Po? Paano niyo nalaman? Kinuwento po ba iyon sa inyo ni Travis?” naguguluhang pagkukumpirma ko sa sinabi niya. Mukha namang natigilan din si kuya sa kanyang nasabi at nanlaki ang mga matang napatingin sa akin.

“A-ahh, ehh… o-oo! Naikwento nga niya sa ’kin,” aaligagang sabi nito at tila hindi pa mapakali sa kanyang kinatatayuan kaya naman mabilis akong nanghinala. Pero bago pa man ako makapag-isip ng kung ano-ano ay mabilis na nitong iniba ang aming usapan at ako’y pinagsabihan.

“Basta. Sundin mo nalang ang mga utos ko sayo, okay? Huwag ka nang marami pang mga tanong at makinig ka nalang sa lahat ng mga bilin ko sayo. Mag-iingat ka palagi. Huwag mong iiwanang nakabukas ang gate tuwing gabi at lagi kang magpapa-bantay kay Travis, maliwanag ba?” mahabang utos nito. Marahang tumango naman ako kay kuya kahit na hindi ko nagustuhan ang huli nitong sinabi.

Ngumiti ito sa akin at niyakap akong mahigpit.

“Mahal na mahal ka ng Kuya Kurt mo. Huwag mong papabayaan sarili mo ha? Kumain ka ng marami at pumapayatot ka na,” may halong panenermon pa sa boses nito habang sinasabi iyon kaya naman hindi ko maiwasang matawa.

“Opo, kamahalan. Nadaig mo pa si mama sa sobrang dami mong paalala’t mga bilin,” natatawang ani ko at maging siya ay nahawa na rin sa aking pagtawa.

“Mag-iingat ka palagi, bunso. Huwag na sana tumigas pa ulo mo,” nakangiti pang usal niya at dinampian ako ng halik sa noo. Napangiti naman ako sa kanyang ginawa at hinayaan lamang siyang gawin ang kanyang gusto.

Akmang ilalayo na sana ni kuya ang dampi ng kanyang mga labi sa aking noo subalit bigla na lamang may isang kaganapang nangyari na siyang nagpagising naman ng aking buong kalamnan at kaluluwa.

BOGGGSSHHHH!

“KUYA–!”

“F*CK YOU.” Mabilis akong hinila palayo ni Travis kay kuya at muli itong dinambahan ng isang panibagong suntok sa mukha.

Halos masiraan ako ng ulo noong mga oras na iyon at tila nablanko ang aking isipan sa nakita. Saka lamang ako tuluyang nakabalik sa tamang huwisyo ko nang makarinig ako ng tuloy-tuloy na pagsusuntok.

Mabilis silang nagpapalitan ng mga kamao. Bawat pagtama ng kanilang mga suntok sa isa’t isa ay ramdam ko ang bawat lakas nito dahil sa kakaibang mga tunog na kumakawala mula rito. Halos mabingi na rin ako sa sarili kong pagtibok ng puso dahil sa sobrang ingay ng pagkabog nito. Mabilis akong pinagsakluban ng takot at kaba.

“KUYA! TRAVIS! TUMIGIL NA KAYO!” halos maubusan ako ng hininga habang bumubulyaw sa kanilang dalawa at nangingiyak-ngiyak silang tinitigan.

Bakit nandito si Travis? Bakit bigla nalang niyang sinuntok si kuya? Bakit ba siya nagagalit?

Ano bang meron sa kanya?

Noong una ay hindi pa nila narinig ng maayos ang paghiyaw ko ngunit makalipas ang ilang oras ay unti-unti silang natigilan at gulat na napatingin sa isa’t isa.

“K-Kurt…?”

“Travis?”

Walang sumagot sa kanilang dalawa matapos tawagin ang isa’t isa at sandaling inintindi ang mga nangyayari.

Maya-maya ay si kuya na ang naunang nagsalita sa kanilang dalawa.

“Anong meron? Bakit ka namumuro?” nandidilim na tanong ni kuya. Hindi naman nakaligtas sa aming paningan ang pamumutla ni Travis nang siya ay seryosong tanungin ni kuya.

“I-I…”

“I thought you’re just a s-stranger,” natutulirong bigkas ni Travis sa kanya.

“Kaya ano, kailangang sapakin iyong tao? Travis, g*go ka ba?!” mas tumaas na ang boses ni kuya kaya naman hindi na ako nakasingit pa sa panenermon nito at napahimas na lamang sa mga balahibo kong nagtaasan sa braso.

Anak ng pugita. Sa oras na dumating man sa buhay ni kuya ang magiging kabiyak nito, ipagdadasal ko nalang na sana’y maging ligtas siya habang-buhay.

“U-uhh… because I thought… y-you’re kissing?” halos hindi na maibigkas pa ng maayos ni Travis ang kanyang gustong sabihin samantalang ako naman ay tila nabingi sa sinabi niya.

Ano… daw?

Chapter 31 : Hoodie

Warning: explicit language

. . .

31

: Hoodie

Piper

Avery

Chavez

“OUCH! Be careful!”

“Anong careful-careful ka jan?! Nababagay lang ’to sayo dahil nagpapadalos-dalos ka palagi!” galit kong sermon sa kanya at muli na namang pinisil sa kanyang sugat ang hawak kong bulak na may patak ng alcohol. Muli na naman itong napadaing pero wala akong pakialam.

Kasalanan naman niya kung bakit siya nagkasugat! Kung nasa matino lang sana siyang pag-iisip, edi sana wala siya ngayong kasugat-sugat.

“Hah! Buti nga sa kanya,” rinig ko namang bulong ng nasa kabilang banda ng pwesto ko. Walang ano-anong binatukan ko naman ng malakas si kuya dahilan kung bakit napahawak ito sa kanyang ulo.

“Aray! Bunso naman!” naiinis niyang angal habang hinihimas ang ulo nitong kinaltukan ko. Tinaasan ko siya ng kilay.

“Anong buti nga sa kanya? Baka gusto mong ako rin ang gumamot niyang mga galos mo?” mataray kong pagbabanta kay kuya kaya mabilis naman itong umiling.

“Hindi, kaya ko naman,” sagot nito sa alok ko at lumayo pa ng ilang metro sa akin. Napairap na lamang ako sa kanya.

Ewan ko sa kanilang dalawa. Parang mga isip-bata.

Hindi ko alam kung ilang oras na ba kaming nakatambay dito sa isang convenience store pero sigurado akong gabi na dahil wala nang sumisilay pang araw at isang buwan na ang nakalitaw sa taas ng langit. Dapat ay kanina pa talaga kami nakauwi pero dahil nga sa dalawang basagulerong ito ay hindi na tuloy kami nakauwi ng bahay.

Paano ba naman kasi, pagkatapos nilang mag-usap ng masinsinan, bigla pang gumanti si kuya ng suntok kay Travis dahil daw sinapak nalang niya siya ng bigla-biglaan. Syempre, eto namang si Travis ay hindi natinag sa ginawa ni kuya at binigyan din siya ng isa pang suntok dahil masyadong malakas daw yung binigay niya.

Kaya ang nangyari, muli na namang nagpatuloy ang kanilang pagsusuntukan sa gitna.

Napapa-isip na nga ako kanina kung iiwan ko nalang ba silang dalawa dahil masyado silang nakakapagod pakisamahan at pagod na rin ang buong katawan ko pero pasalamat nalang sila at hindi ko alam kung nasaan kaming lugar kaya hindi ako makakapag-commute ng mag-isa.

Kung alam ko lang talaga ay iiwanan ko nalang silang magbugugan doon hanggang sa lumipas ang buong gabi.

Tumigil muna ako sa pagmumuni-muni at sandaling nilingon si Travis na ngayon ay takot na takot idikit ang hawak niyang bulak sa kanyang sugat at gasgas. May sugat kasi siya sa kanyang bandang kilay dahil nga sa lakas ng suntok na ibinigay ni kuya.

Napabuntong-hininga na lamang ako at muling inagaw sa kanya ang hawak nitong bulak at tahimik na nilinisan ang kanyang mga dugo sa sugat.

Natakot pa ito noong una at nagdalawang-isip kung ilalapit pa ba sa akin ang ulo o hindi pero wala na siyang nagawa nang hilain ko ang ulo niya at inilapit mismo sa akin. Napapadaing pa siya noong una sa ginagawa ko pero kalaunan ay tumahimik na ito at pinabayaan na lamang akong gawin ang aking ginagawa habang nakatitig sa akin ng mariin.

Hindi ko man gusto ang paraan ng pagtitig na binibigay niya sa akin pero hinayaan ko na lamang at kaysa hindi pa kami matapos kung pakikiramdaman lang nito ang kanyang mga sugat sa mukha.

“Tapos na,” anunsyo ko matapos takpan ng maayos ang kanyang sugat sa kilay gamit ang isang band-aid. Nabalik naman siya sa kaniyang ulirat nang marinig akong magsalita at napahawak sa kanyang sugat. Napangiti siya.

“It doesn’t hurt anymore,” mahinang tugon niya. Kinunutan ko naman siya ng noo.

“Malamang, kaya ko nga ginamot diba?”

“You are really good at healing things. Are you starting to practice now once you’ve become a doctor? I didn’t even felt any pain awhile ago,” may halong pambobola pa sa sinabi niya. Inirapan ko nalang siya.

“Pinagsasasabi mo jan? Sinunod ko lang yung turo ng teacher natin kung paano maglinis ng sugat noong elementary tayo. Kahit sino naman ’atang tao, kayang gawin iyon sa sarili. Ikaw lang naman ang kilala kong taong hindi kaya ’yon gawin, tamad mo kasing makinig.”

Napasimangot naman ito sa akin samantalang umalingawngaw naman sa buong paligid ang malakas na tawa ni Kuya Kurt.

“Is there something funny?” may halong pagbabanta sa boses ni Travis. Nginisihan naman siya ni kuya dahil sa tanong nito at sumagot.

“Oo. Kawawa ka naman, hindi marunong gamutin ang sarili,” mapang-uyam na wika ni kuya sa kanya. Agad namang nagpintig ang mga tenga ni Travis dahil sa narinig at nag-uusok ang ulong lumapit sa kinauupuan niya.

“What did you say, lonely bo–”

“Isa pang salitang lalabas sa mga bibig ninyong dalawa, ipapa-inom ko na talaga sa inyo itong hawak kong alcohol.” Saglit naman silang natigilan sa mga balak nilang gawin at parehong napatingin sa akin.

Tinaasan ko naman sila ng kilay at pinukulan ang mga ito ng nagtatanong na tingin kaya sabay silang napailing. Tumalikod na ako sa kanila.

Ayaw naman pala eh.

Hindi na kami nagtagal pa sa loob ng convenience store dahil nga inabot na kami ng dilim at baka ma-traffic pa kami pauwi. Nag-text naman na si kuya kay mama na papauwi na kami dahil baka nag-aalala na iyon para sa aming dalawa. Nag-reply naman kaagad si mama at sinabihang mag-ingat kami sa pag-uwi kaya napagpasyahan naming umuwi na ng bahay.

Inalukan akong sumakay sa loob ng kotse ni Travis nang akmang aangkas na sana ako sa motorsiklo ni kuya subalit si kuya na rin mismo ang tumanggi sa alok ni Travis at mabilis akong pinasakay sa kanyang likuran.

Mabilis naman akong tumalima rito at sinunod ang kanyang mga utos. Pinanood lamang akong makasakay ni Travis sa likod ni kuya at nagparinig pa ng kung ano-anong mga bagay, nagbabaka sakaling magbago man ang isip ko.

“Avery’s more safe if he’s inside the car,” suhesyon ni Travis. Inismiran naman siya ni kuya at hinanap na sa bulsa nito ang susi ng kanyang motor.

“Well, he’s not safe inside YOUR car,” sagot naman ni kuya kay Travis. Kumunot ang noo ko.

Huh? Bakit, iniisip ba ni kuyang bubugbugin din ako ni Travis?

“I promise, I won’t do anything to him.” May halong pagmamaka-awa pa ni Travis pero hindi talaga siya pinayagan ni kuya.

“No. Kahit pa motor itong gamit namin, mas sigurado naman akong ligtas siya sa gamay ko. Kaya pumasok ka nalang sa kotse mo,” pinal na sambit ni kuya at tuluyang pinagana na ang makina ng kanyang motorsitko.

Naiinis na pumasok na lamang si Travis sa kanyang kotse at pinaandar na rin ito.

---

Dahil normal lamang ang usad ng kalsada ay hindi na kami masyadong natagalan sa pagbabyahe ng sasakyan. Batid kong nakasunod naman sa likuran namin ang kotse ni Travis na wari’y sinusundan lamang kami sa pagmamaneho. Hanggang sa maka-uwi na kami ay sumusunod pa rin ito kahit na dapat ay kumabila na ito ng kurso ng daan.

Ipinatay na ni kuya ang makina ng kaniyang motor at binaba ang pangtukod nito upang makatayo ito at hindi matumba sa pagkakaparada. Nauna itong bumaba at pagkatapos ay tinulungan akong makababa mula sa inuupuan.

Lumabas na rin ng sariling kotse si Travis at lumapit sa aming direksyon. Kinausap ko siya.

“Bakit hindi ka pa umuwi sa penthouse mo?” nagtatakang tanong ko sa kanya. Hindi naman nito sinagot ang aking tanong at bagkus ay nagkibit-balikat lamang bilang pagsagot.

Napalingon naman kaming lahat sa gate ng bahay namin nang iniluwa roon si mama na may hawak-hawak na itim na plastic. Basura na naman siguro. Hindi ko alam kung bakit nakasanayan na naming magtapon ng basura sa gabi kahit na dapat ay sa umaga namin ito ginagawa. May mga nagsasabi kasing malas daw ang magtapon ng basura sa gabi pero hindi naman kami naniniwala sa mga ganoon kaya siguro hindi kami tinatablan ng malas sa buhay.

Nang madako naman ang paningin ni mama sa aming pwesto ay nanlaki ang mga mata nito at mabilis na lumapit sa aming kinatatayuan bago ibinigay sa kamay ni kuya ang kanyang hawak na basura.

“Nandito na pala kayo. Oh, ikaw na magtapon niyan, Kurt. At ikaw naman Travis, umuwi ka na sa inyo! Gabing-gabi na at baka gabihin ka pa sa daan,” sunod-sunod na pagsasalita ni mama. Napailing na lamang ako sa kanyang mga pinagsasabi at pinanood itong maunang pumasok sa loob ng bahay.

Umalis na pagkatapos sa aming pwesto si kuya matapos niyang itapon yung basurang hawak nito kanina. Pati ang backpack kong suot ay dinala na rin ni kuya sa loob para siya na ang magbitbit nito pagpasok sa bahay.

Muli kong binalingan si Travis at nakitang nakatingin din pala siya sa akin. Tipid akong ngumiti.

“Umuwi ka na raw, si mama na ang nagsabi. Pagbalik mo sa penthouse, lagyan mo yung mga sugat mo ng betadine. Tapos linisin mo rin yung gilid-gilid ng alcohol. Hindi naman talaga dapat yan nilalagyan ng alcohol sa mismong sugat. Nainis lang talaga ako ng sobra kanina dahil nakikipag-basagan ka ng ulo sa kahit sino kaya nilagyan ko yan. Tapos palitan mo na rin ng bagong band-aid para malinis ulit,” mahabang utos ko sa kanya. Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang itong napangiti ng malawak sa mga sinabi ko.

“Are you worried about me?” tila naging interesado bigla ang diwa nito habang tinatanong sa akin iyon.

“Syempre. Mamaya, mamaga at mas manakit pa iyang sugat mo sa kilay. May laban pa naman kayo bukas ng gabi para sa basketball niyo at baka matalo pa yung school natin kapag hindi ka pumunta,” sagot ko na tila isang bagay ng katotohanan. Natawa na lamang siya sa aking sinabi.

“You remembered.”

“Malamang. Anong tingin mo sa ’kin, ignorante sa mga event na nangyayari sa school? Hindi ko naman kayo makakalimutan ’no,” naniningkit kong wika sa kanya. Bigla namang napawi ang kanyang mga ngiti sa labi.

“Kayo?” naguguluhang tanong nito.

“Oo, kayo ni Andrei. Pati na rin ang buong team natin. Bakit? Meron bang problema ro’n?” balik-tanong ko rin sa kanya. Tumango naman siya.

“Yes, there is. It should only be me. Not that stupid donkey and the whole team.” Magkasalubong pa ang mga kilay nito habang binibigkas ang mga katagang ’yon. Binatukan ko tuloy siya sa ulo.

“Awww!”

“Anong ikaw lang? Gusto mong masabunutan? Ikaw lang ba yung maglalaro bukas? Malamang kailangan kong suportahan ang lahat ng taong mga kasama mo dahil hindi lang naman ikaw ang dapat sinusuportahan doon. Yung buong team ng school,” naiiling kong anas sa kanya at napairap. Nahihibang na talaga siya.

Napakamot na lamang si Travis sa kanyang ulo at hindi na sumagot pa. Nang hindi naman ito umimik ay akmang papa-alisin ko na sana ito nang may biglang pumasok sa aking isipan kaya naman bigla ko itong natanong ukol doon.

“Oo nga pala… bakit ka nga pala nando’n kanina?” mahinang tanong ko sa kanya pero sapat naman na upang marinig nito ng klaro. Napatingin ito sa akin.

“I saw you at dismissal time. You seem to be extremely happy and a bit restless that’s why I followed you. And then I saw you meeting up with someone. Hindi ko naman makita ang mukha dahil sobrang layo ko sa inyo. Kaya sinundan ko agad kayo kung saan man kayo pupunta. Malay ko bang kuya mo pala yung kasama mo,” pagkukwento nito sa mga nangyari kanina. Napaawang naman ang bibig ko sa sinabi niya at napatango.

Kaya naman pala.

“Pero hindi ba dapat makikilala mo rin agad yung mukha ni kuya? I mean, kaninang hapon pa ’yon magdamag tapos hindi mo manlang nakilala si kuya,” nagtatakang tanong ko sa kanya. Humalukipkip naman ito sa harapan ko.

“I got lost because of a godd*mn crying kid who kept on following me. He was lost too at ako lang daw ang mukhang matinong tao roon kaya naman wala na akong nagawa pa nung sumabay siya. But after talking to the child, ako naman yung nawala. Parehas tuloy kaming nawala.” Tila may halong pagdadabog pa sa boses nito habang pinagpapatuloy ang kanyang kwento. Hindi ko tuloy maiwasang mapatawa.

“Oh, tapos? Anong nangyari sa batang yun?” amused kong pagtatanong. Ayaw pa sana nitong ituloy yung kwento dahil parang tuwang-tuwa pa ako sa mga nangyari pero pinagpatuloy na lamang niya para matapos na ang lahat.

“Habang hinahanap kita, hinahanap din niya yung mga magulang niya. Iiwanan ko nalang dapat yung bulilit pero mukhang paiyak na kaya tinulungan ko nalang muna mahanap yung mga magulang. Mabuti nalang at nahanap namin sila bago maggabi kaya umalis na agad ako sa kanila at mabilis kang hinanap.

“At first, I thought you leave already but then I saw you getting kissed in the forehead kaya hindi na ako nagdalawang-isip pang bangasan yung kuya mo sa ulo. Now, happy? Siguro naman wala ka nang itatanong pa,” mahaba nitong litanya at nababagot na sumandal sa kanyang kotse. Napangiti na lamang ako.

So ayun naman pala ang dahilan kung bakit siya naroon kanina. Akala ko coincidence lamang ang lahat… pero bakit kailangan pa niyang sapakin si kuya?

Siguro ay baka dahil sa bilin ni kuyang huwag ako ipapasama sa kahit sinong tao ng wala silang dalawa. Akala niya siguro ay ka-secret affair ko si kuya or ewan.

Napatango na lamang ako sa kanyang kwento at nakangiting nagsalita, “Optional lang naman talaga yung next question ko. Gusto ko lang malaman kung paano ka nakapunta kanina ro’n,” naaliw kong giit sa kanya. Napaungot naman ito sa narinig.

“Sige na, salamat sa pagkwento. Umuwi ka na sa inyo at gabing-gabi na nga, babye na–” hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang bigla nitong hinablot ang isang kamay ko. Marahang tumaas naman ang dalawang kilay ko dahil sa kanyang ginawa.

“Bakit?”

“I just… remembered the reason why I did follow you,” makahulugang sambit nito at inilapit ako sa kanyang pwesto.

Kinabahan ako noong una dahil baka kung anong gawin ni Travis sa akin. But as I drew closer, he suddenly lifted his hoodie and wiped my forehead with it. Na-out of balance ako at napakapit sa balakang niya.

“Your ugly brother kissed you here, right? Let me just wipe it first so that the germs will never spread on your body,” he said seriously, continuing to rub his hoodie on my forehead.

I rolled my eyes at his reasoning and was about to stop him when something caught my attention. Natuod ako sa aking kinatatayuan.

W-wala siyang damit panloob.

“Wala kang… s-suot na damit?” nauutal kong tanong habang nakatitig pa rin ng taimtim sa kanyang pawisang katawan.

“Ahh… yeah. We were practicing when I saw you walking at the hallway that’s why I never got the chance to wear something inside. Nagsuot nalang ako ng hoodie,” kaswal na pagsagot nito sa tanong ko habang patuloy lamang sa pagpunas ng aking noo.

“O-oo…” napalunok ako.

“Why do you ask? Do you feel hot because of my body?” dinig ko pang pangangasar niya sa akin pero hindi agad ako nakasagot. Masyado akong natulala sa aking nasaksihan.

Sobrang hulmado ng kanyang six-pack at medyo namamawis pa ito dala siguro ng klima ngayong gabi… or kami lang ba ang nakakaramdam ng init? Bigla akong namula sa naisip.

Ang hot nitong panooring humihinga.

Wait… what?

“Sh*t,” dinig kong pagmura ni Travis nang hindi ako makasagot sa kanyang tanong.

I snapped out of my daze and tried to back away, but he suddenly pulled me against his chest and tucked me inside his hoodie. Bahagyang nanigas ang aking katawan.

Anak ng pugita.

“T-Travis–!” nauutal kong tawag sa kanya at nagmamadaling lumayo sa katawan nito subalit hindi ako nagtagumpay dahil bigla na lamang nito akong niyakap ng mahigpit dahilan para mas madikit ako ng tuluyan sa kanyang pawisan na katawan.

Napamura ako ng walang sa oras sa loob ng aking isipan.

Puny*ta… kumapit sa damit ko yung pawis niya! Maski sa nakasubsob kong mukha sa leeg nito ay dumikit din doon ang nag-uumapaw nitong pawis. Pinamulaan ako ng mukha.

Tumigil ka nga muna sa kalandian mo, Avery! Baka makita pa kayo ng kuya mo at mabugbog kayo sa ulo ng wala rin sa oras!

Halos ginawa ko na ang lahat ng aking makakaya, makaalis lamang sa mainit nitong katawan subalit dahil sa peste nitong mga kamay ay hindi ako makawala sa kanya.

Tinulak ko na ito. Sinubukang umupo, naglikot sa loob ng kanyang katawan, at kinurot-kurot na rin ang ilang parte ng katawan nito pero sadyang napakatigas talaga ng pagkapit nito sa aking likuran. Nanlumo na lamang ako sa mga nangyayari.

Tumigil ako sa aking ginagawa at sinubukang hintayin na lamang si kuya sapagkat mukhang naintindihan naman kaagad ni Travis ang mga kinikilos ko kaya siya’y nagsalita.

“Your brother already went inside the house. Nakalimutan na yatang ipasok ang kanyang motor sa loob ng bahay niyo. So… what’s your plan now, baby?” mapang-asar nitong tugon mula sa labas ng kanyang damit at tila hinehele pa ang aking katawan at pinasuray-suray. Napapadyak na lamang ako sa aking kinatatayuan.

“T-Travis… dali na kasi…” halos mangiyak-ngiyak ko nang pakiusap sa kanya at sinubukan pa siyang tulakin ng ilang beses pero hindi niya ako pinayagan at pinabayaang nakababad lamang ang aking buong katawan sa kanyang mainit at pawisang katawan. Mariin akong napapikit.

Isa nalang talaga ang option kong nasa isipan.

Hiyang-hiya man at tutol na tutol sa aking gagawin ay wala na akong nagawa pa kundi ang gawin ito sa kanyang sarili. Wala nang kwenta pa kung hindi ko ito lulubusin.

Alam kong sa oras na may binalak si Travis na kabaliwan ay hindi talaga ito titigil sa kanyang ginagawa hangga’t walang pumipigil sa kanya. Napabuntong-hininga ako.

Kasalanan niya ito eh.

Naghintay muna ako ng ilang segundo bago bumuwelo upang gawin ang walang-hiya kong balak sa kanya. Muli akong naglikot sa kanyang loob at sinusubukang makapasok sa butas na nasa taas ko. Ang butas patungo sa kanyang mukha.

Naramdaman ko ang bahagyang pagkagulat nito subalit mabilis din iyong naglaho sa kanyang mukha.

“What are you doing?” naguguluhan nitong tanong sa akin at pilit akong ibinababa sa kanyang loob pero hindi ako pumapayag at bahagyang tumingkayad pa upang mas maipasok ang ulo ko sa butas ng kanyang pang-itaas. Sigurado kasi akong kapag bumaba nga ako ay muli na naman niya akong iipitin sa kanyang katawan at masasayang lamang itong tyansa ko. Kailangan ko pa ng mas nakakapanindig-balahibong pangyayari.

Dahil ang pinaka-goal talaga ng aking plano ay… tsk.

Gusto ko nalang mamahinga sa langit.

Kung tinatanong niyo kung ano ba yung ginawa ko?

Dinakma ko lang naman ang pototoy niya.

Chapter 32 : Curious

Warning: explicit language.

. . .

32

:

Curious

Piper

Aver

y Chavez

“F*CK,” malutong nitong mura matapos kong dakmain ang kanyang pototoy.

Akmang tatanggalin ko na sana ang pagkakahawak ko sa kanya pero bigla na lamang akong nanigas sa aking kinatatayuan nang bigla itong gumalaw ng sarili.

K-kumislot yung junior niya.

Halos manginig pa ang kamay ko nang maramdaman ang unti-unting paglaki ng ano niya kahit na hindi ko ito hawak ng direkta. Namula ang mga pisngi ko.

Anak ng pugita. Hindi nga pala ’to pototoy gaya nung akin. Anaconda pala ’to.

Naramdaman kong humina ang pagkakagapos niya sa aking katawan. Ginawa ko naman itong pagkakataon para makaalis sa loob niya pero bigla na lamang kumilos ang katawan nito na siyang nagpatigil naman sa paggalaw ng aking buong katawan.

Hindi pa man ako nakakababa ng maayos ay bigla na lamang siyang kumilos at mas mabilis na sinandal ako sa kanyang mamahaling sasakyan.

Dahil nakatingkayad ako ay wala akong magawa kundi ang mapakapit sa baywang niya at iyakap ang dalawang mga kamay sa kanyang likuran.

Ang kinalabasan tuloy ay para akong isang koala na nakasabit sa kanyang katawan.

Namutla ng sobra ang aking mukha habang nakatulala lamang sa aming pwesto. Sinubukan ko namang ibaba ang aking mga paa sa lupa ngunit mas tumaas ang lebel ko dahil sa pagkaka-buhat niya. Wala akong nagawa kundi ibalik ang pagkaka-pulupot nito sa kanyang balakang.

Hindi ko naman maitakip ang dalawang kamay ko sa mukha dahil ipit na ipit ang katawan ko sa katawan niya at hindi pa nakakatulong ang makapal nitong hoodie na tila mas tinutulungan pa akong madikit sa kanyang mga balat. Napasandal na lamang ako sa gilid ng kanyang leeg.

Ramdam ko ang pagbasa ng aking damit dahil sa kanyang mas lumala pang pawis at ang mainit nitong katawan na mas lalong bumabaon sa aking sarili. Maski ang kanyang likuran ay namamasa na sa pawis at init na nararamdaman kaya hindi maiwasang mamasa rin ng aking mga kamay na nakakapit sa kanya.

Nararamdaman ko pa ang ilang paglunok ni Travis ng laway sa aking gilid kaya mas lalo akong ping-initan ng mukha.

Imbis na makatakas na ako kanina, mas pinalala ko lang ang mga nangyayari.

“T-Travis…” hindi ko na napigilan pang mapaluha. Isinubsob ko na lamang ang buong mukha ko sa katawan niya at doon inilabas ang aking mga nararamdaman.

Dahil doon ay bahagyang napatigil naman ito sa kanyang ginagawa.

Ilang sandali ay dahan-dahang binaba na ako nito at inilabas sa loob ng damit niya. Pero pagkalabas ay muli akong sumubsob sa kanya at muling iniyak ang lahat ng aking nararamdaman.

Hindi ko alam kung anong nangyayari sa’kin. Basta ang alam ko lang, may gustong lumabas na kung anong mainit sa tiyan ko at hindi ko alam kung paano iyon tanggalin doon.

Niyakap naman ako pabalik nito at hinimas ang aking likuran. Tila pinapatahan ako sa paghikbi. ’Di kalaunan ay napatahan naman ako nito at napayakap na lamang ng mahigpit sa kanyang katawan. Pakiramdam ko kasi anumang oras ay mahuhulog ako sa lapag kapag wala akong kakapitan.

Nang tuluyan akong tumahan mula sa pag-iyak ay pinunasan ko na lamang ang aking mukha at walang ano-ano’y tumalikod na agad sa kanya. Narinig ko pa itong tinawag ako sa pangalan subalit hindi ko na siya hinarap pa dahil hindi ko kakayaning makita nito ang nakakahiyang estado ko ngayon. Ang gulo-gulo ko kaya.

Hindi pa man ako tuluyang nakakapasok sa loob ng bahay nang lumabas mula roon si Kuya Kurt. Pasipol-sipol pa itong naglalakad habang iniikot ang mga susi sa kanyang isang daliri.

“Hay, nakalimutan ko pa palang iparada sa loob si baby ko—oh, andito ka pa pala sa labas buns–”

“Huwag mo kong kakausapin. Papasok na ’ko,” diretsa kong sagot at iniwanan siya sa kanyang kinatatayuan. Narinig ko pa itong tinawag ako sa pangalan ngunit hindi na ako lumingon pa at nagmamadaling pumasok ng loob.

Umakyat agad ako sa itaas at tinungo ang direksyon ng aking kwarto. Paglapit ay pumasok kaagad ako sa pintuan at nagmamadali iyong isinara at ni-lock ang doorknob. Hindi na ako nag-abala pang magpalit ng damit at sumampa na agad ng kama upang makapagpahinga. Pinakiramdaman ko ang aking sarili.

Sobrang init ng singaw na inilalabas ng katawan ko ngayon. Namamawis din ang aking buong katawan kaya naman pinaypayan ko ang aking sarili gamit ang mga kamay. Nilakasan ko rin ang hangin na nilalabas ng aking aircon sa kwarto at umayos ng higa sa kama.

Pero kahit anong gawin ko ay wala pa ring kwenta. Sobrang init. Tila may apoy na sumusunog sa tiyan ko at gustong kumawala. Gusto ko itong ilabas. Pero hindi ko alam kung pa’no gawin.

At higit sa lahat… ang junior ko rin, nangangati! Ano bang nangyayari sa akin?!

Huminga ako ng malalim at sandaling napatitig sa pwesto ng aking baba. Hindi ko talaga alam kung ano ang nangyayari sakin. First time lang itong maramdaman ng katawan ko. Ito ba yung kaninang nararamdaman ni Travis kaya niya ako isinandal sa kotse niya? Kaya naman pala gano’n nalang siya maka-react. Mags-sorry nalang siguro ako bukas.

Muli akong napatitig sa baba ko at napalunok ng ilang beses. Bigla ko tuloy naalala ang tinuro sa amin ng science proctor namin tungkol sa mga ganitong case.

It’s called masturbation daw. Ginagawa raw ito ng mga kalalakihan at normal lang naman daw iyong gawin upang mai-erect ang isang bagay na lumalabas sa aming mga reproductive system bukod sa pag-iihi. Yung apoy sigurong nararamdaman ko ngayon ay yung bagay na tinutukoy ni sir. Yung sperm daw yata tawag dun? Hindi ko na maalala. Nung grade 6 pa yun eh.

Hindi ko alam kung paano iyon gawin sa sarili pero paulit-ulit iyong pumapasok sa isipan ko kaya naman hindi ko maiwasang alalahanin kung paano nga ba iyon gawin sa sarili. But on the other hand, natatakot naman akong gawin ’yon. Malay ko ba kung kailangan mo ng isang veteran or specialist bago iyon gawin sa sarili mo. Bigla tuloy akong nalungkot sa naisip.

Pasensya na, never ko pa kasing nagagawa yun sa buong buhay ko.

Naalala ko pa kasi yung sinabi ni sir sa aming nakaka-adik daw iyon gawin kaya kailangan daw ay hinay-hinay lamang sa pagmamariang-palad.

Syempre ay natatakot lang akong gawin yun dahil hindi ko naman alam ang ibig-sabihin nung term na tinutukoy niya sa word na ’

adik

’ . Baka kagaya siya nung mga naririnig ko sa droga like, marij*ana or something. Nakaka-addict daw kasi yun. Baka illegal din yung pagm-masturbate?

Ilang saglit pa akong nag isip-isip habang inaalala ang mga pinag-aralan namin nung elementary pa lamang ako nang bigla akong may maalalang bagay na baka makatulong sa akin.

Tama. Si goggle.

Mabilis kong kinuha sa aking bulsa ang cellphone ko at nagmamadaling in-open ang goggle app para makapag-search tungkol sa masturbation na sinasabi nila. Tinype ko naman iyon sa aking keyboard at hindi na nagdalawang-isip pang i-tap ang search button.

“UWAAAAAAAKKK–!” bigla kong nabato sa lapag ang cp ko nang biglang lumabas ang search results sa aking hinahanap na sagot.

E kasi ba naman, pagka-search ko ay bumungad kaagad sa akin ang ilang pictures ng mga lalaking nakahawak sa mga a-ano nila… yung sa baba!

“Aray!” bigla akong napakapit sa isang unan at mabilis iyong niyakap ng mahigpit nang bigla na namang nanigas yung sa baba ko. Tae naman, bakit ba kasi ito nangyayari pa sa ’kin?! Bakit hindi nalang sa iba?

Dahil ba ito sa pagpaparusa ko kanina sa dalawa at pinagkakaltukan sila ng ilang beses? Napasobra ba ako? Kaya ba nagalit si God at nangyayari ito ngayon sakin?

Umay. Sorry po, Lord. Hindi ko na po uulitin. Babawas-bawasan ko na po ang pagiging sadista ko kahit hindi naman ako sadistang tao.

Nahihirapan mang kumilos ay kinuha ko pa rin sa baba ng kama ko ang aking cellphone at muli itong binuksan. Chineck ko naman kung may mga basag ba ito subalit wala naman at maayos pa itong gumagana kaya naman nakahinga ako ng maluwag.

Pagbukas ay muling naka-home ang cellphone ko kaya naman hindi na ako nahirapan pang i-delete ang history ng aking phone at ito’y pinatay na.

Hays. Idadaan ko na nga lang muna ito sa pagtulog.

---

Paggising sa umaga ay nagmamadali akong nagtungo ng banyo upang gawin na ang lahat ng kailangan kong gawin doon. Habang naglilinis ng aking katawan ay napansin kong hindi na nananakit pa ang sikmura ko kaya naman ipinagpasalamat ko iyon at tinapos na ang pagligo.

Paglabas ng paliguan ay nagbihis na rin agad ako ng casual na damit pang-alis dahil ngayong araw na ang huling pagpaparito ni kuya sa Pilipinas. Muli akong nakaramdam ng lungkot nang maalala iyon kaya naman binuksan ko na lamang ang aking cellphone. Mula roon ay may isang notification namang lumabas mula sa messages ko. Pagbukas ay nalaman kong isa pala iyong message ni Travis.

Travis:

wear your PE uniform tomorrow night, baby. I forgot to tell you. have a SWEAT dreams, baby. ;)

Nag-text pala siya sa akin kagabi. Hindi ko na nakita dahil sa antok ko. Namula pa ako nang mabasa ang salitang ‘sweat’ sa kanyang mensahe. Dahil nga hindi na ako nag-abala pang magpalit ng damit ay nakatulog na akong nakakapit sa katawan ko ang mga pawis nito. Namula na naman tuloy ang aking mga pisngi.

Pati na rin sa pagtawag nito sa ’kin ng ‘baby.’ Alam kong isang pangangasar lamang iyon sa kanya pero hindi ko pa rin mapigilang makaramdam ng kakaiba sa pagsabi niya no’n sa akin.

Tsk. May galit yan sa mga bakla, Avery. Huwag lumaki ang ulo, masasaktan ka lang sa mga iniisip mo.

Dahil sabado ngayon ay walang kaming pasok sa campus. Masaya naman ako roon dahil makakasama ako sa paghatid kila kuya sa airport at makakasama ko pa siya kahit sa mabilis na oras lang.

Pagbaba ko ng 1st floor ay nakita ko agad sila ni mama na ngayon ay matiwasay na kumakain. Nakapang-alis na rin silang dalawa ng suot at naka-ayos na ang mga bagahe ni kuya sa kanyang tabi. Lumapit naman ako sa kanila at bumati kila mama.

“Good morning, mama at kuya,” nakangiti kong pamungad. Bumati naman sila pabalik sa akin at pinagpatuloy na ang pagkain.

“Good morning, anak/Good morning din, bunso,” sabay nilang bati at nagsimula na rin akong kumain sa hapag-kainan.

---

“Mag-ingat ka doon, kuya. Mamimiss ka namin ng sobra,” naluluha kong paalala at muling yumakap kay Kuya Kurt. Yumakap naman ito pabalik sa akin at hinimas ang likod ko upang pagaanin ang aking loob.

“Kayo rin bunso, mama. Mag-iingat kayo at mamimiss ka rin ng sobra ni kuya!” nakangiti ni kuyang sabi at niyakap ako ng mahigpit. Tumagal muna kami sa ganoong pwesto ng ilang oras bago kami kumalas sa pagkakayakap.

“O, kumpleto na ba talaga iyong mga dala mo? Baka wala kang dalang mga jacket jan o pantampal ng lamig,” nag-aaligagang paalala ni mama. Natawa naman si kuya sa kanya at marahang tumango.

“Kumpleto na nga mama. Kanina ka pang umaga,” natatawang aniya. Tumango naman si mama sa kanya at nagbigay na lamang ng isang malungkot na ngiti.

“Oo na, pinapa-alalahanan lang naman kita. Mag-ingat ka ro’n at mahal na mahal kita, panganay ko,” malungkot na saad ni mama habang nakatingin sa kanya. Napangiti na lamang si kuya dahil sa inasal ni mama at binigyan din ito ng isang mahigpit na yakap.

“Kayo rin naman po, ma. Mahal na mahal ko rin po kayo.” Nagyakapan pa kami ng ilang beses bago tinulungan si kuyang magdala ng kanyang mga bagaheng dadalhin papalipad abroad.

“Oo nga pala, nagkausap ba kayo ni Travis ng huli?” naalalang sambit ni mama kaya naman saglit na napalingon si kuya sa amin. Tumango naman siya.

“Opo, nagkausap naman na kami kagabi no’n bago siya umalis. Tsaka napagalitan ko na rin dahil sa ginawa niya kagabi kay Avery.” Bigla nitong binaling ang kanyang tingin sa ’kin samantalang nanlaki ang mga mata ko sa kanyang sinabi. Nakahinga ako ng maluwag.

Hindi ko alam pero biglang gumaan ang loob ko nang malamang alam ni kuya ang nangyari kahapon. At least, may alam siya sa mga pwedeng mangyari sa ’kin kagabi.

Napangiti na lamang ako ng malawak sa kanya at tumango. “Sige na kuya, baka maiwan ka pa sa flight mo.”

Tumango naman ito sa aming dalawa at nagtungo na sa escalator paakyat.

Grabe. Parang dati, nakikita ko lamang itong scenario sa mga palabas pero ang hirap din palang makitang papalayo na sayo yung mga mahal mo sa buhay.

Hindi kasi ako dati nakasama sa paghatid kay kuya dahil examination day namin nung araw na iyon kaya hindi na ako nakapagpaalam pa sa kanya bago siya makaluwas ng Pilipinas. Pero ngayon, kasama na ako sa pagnood sa kanyang makaluwas ng ibang bansa. Tae. Parang mas masakit pa yata ’to sa isang heartbreak.

Ay charot. Never ko pa palang naranasan yun.

Kumaway ako kay kuya habang siya’y papaakyat sa taas na bahagi ng escalator. Kumaway din naman ito pabalik sa akin at ngumiti bago tuluyang mawala na ito sa aming paningin. Bigla na naman akong nalungkot.

Kahit naman kasi nagkakausap pa kami sa mga skype ay iba pa rin kapag nakakasama mo sa personal ang kausap mo. Pero syempre, para rin naman ito sa kapakanan naming lahat. Kaya mas mabuting huwag na lamang gumawa pa ng kahit anong magdudulot ng gulo sa mga desisyon nila.

Pagkatapos lumipad ng eroplanong sinasakyan ni kuya ay umwi na rin kami ni mama kalaunan. Habang nasa biyahe ay muli kong binuksan ang aking cellphone at doon ay muli kong nakita ang text message sa akin ni Travis.

Manonood pa nga ba ako sa laban nila? Bahala na nga si batman mamaya.

Chapter 33 : Basketball

Warning: explicit language.

. . .

33

:

Basketball

Piper

Avery

Chavez

Time check. 6:09 pm.

Pinatay ko na ang hawak kong phone at ibinalik ito sa aking bulsa. Huminga muna ako ng malalim bago tuluyang lumabas ng kwarto.

I wasn’t really supposed to go out there pero napakakulit talaga ng utak ko so in the end, napagpasyahan kong pumunta na lamang sa kanilang laro.

Don’t get me wrong, wala naman talaga sa akin ang pumunta roon. Sobrang nahihiya lang talaga akong makaharap ngayon si Travis dahil sa mga nangyari sa ’ming dalawa kahapon.

Umalis ngayon si mama at pumunta sa kanyang mga kaibigan kaya naman hindi ko na kinailangan pang magpaalam. Nagcommute na lamang ako papunta sa lugar kungsaan ginaganap ang laro nila Travis.

Kaninang tanghali ay susunduin talaga dapat ako ni Travis sa bahay namin pero nag-insist akong mag-isa nalang na pumunta dahil sigurado akong hindi ko talaga siya kakayaning makasabay pumunta sa lugar ng kanilang laban. Hindi pa sana niya ako papayagang papuntahin mag-isa pero dahil mapilit ako ay ni-reply-an niya na lamang akong pumunta ng maaga.

Pero dahil nga ngayon ko lang naisipang pumunta ay malamang sa malamang, kanina pa nagsisimula ang laro sa oras na makarating ako roon.

Halos kalahating oras din ang tinagal ng biyahe papunta sa university na pinaglulugaran ng kanilang laro kaya naman nang makarating ako sa lugar na iyon ay nagbayad na agad ako kay manong at nagmamadaling pumasok sa loob ng university.

Kagaya ng pinayo sa akin ni Travis ay nagsuot nga ako ng aming pe uniform kaya hindi na ako pinahinto pa nung mga gwardya sa pagpasok ng lobby. Dahil hindi naman ako pamilyar sa istraktura nitong school ay tinungo ko muna ang bulletin board nilang nakapaskil sa isang poste at mabilis na naghanap ng school map.

Hindi naman ako nagkamali dahil nakakita nga ako ng isang map doon. Hinanap ko agad sa mapa ang pwesto ng kanilang basketball court at nang mahanap ay hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at tinungo na ang daan papunta roon.

Habang naglalakad sa kanilang hallway ay hindi ko maiwasang ikutin ang aking paningin sa bawat rooms na nadaraanan ko.

Hindi naman ito nalalayo sa laki ng aming mga classrooms sa campus pero mapapansin mo pa rin namang mas malaki ang amin kumpara sa kanila. Syempre, kaya nga tinaguriang best university ang eskwelahan namin sa buong bansa.

Pero kahit na number one pa iyon ay hindi ko naman maipapagkait na mas malinis ang bawat mga classrooms dito kaysa sa amin. Kung gaano kalaki ang agwat ng school namin sa kanila ay ganoon din ang agwat ng ikinalinis naman nila sa amin. Halos wala na nga akong makitang kahit isang dumi man lang sa paligid ng mga silid nila eh. Mapapa-sana all ka nalang talaga.

Habang papalapit sa aking destinasyon ay mas nadidinig ko ang lakas ng naghihiyawang mga tao sa loob ng kanilang court. Kapansin-pansin din ang ilang mga ilaw na kanina pang nakabukas at may mga nakakasalubong na rin akong mga tao sa daan. Mukhang malapit na ako.

Matapos ang ilan pang mga lakad ay tuluyan na akong nakapasok sa loob ng kanilang basketball court. Kaagad namang umalingawngaw sa aking pwesto ang mga sigawan at cheer ng mga tao sa buong paligid para suportahan ang kanilang mga pambato.

Dahil hindi pa masyadong nakakapag-adjust ang paningin ko ay napatakip ako ng isang palad sa aking mga mata dahil sa sinag na nanggagaling mula sa mga ilaw. Nang makapag-adjust na ako ay saka ko lamang nakita ng malinaw ang aking nasa harapan.

Maraming tao ang mga nagkukumpulan ngayon sa loob ng court. Karamihan ay puro mga estudyante pero may iba rin namang mga magulang. Saglit ko pang inikot ang aking paningin sa paligid bago yumuko sa aming ibaba.

Hindi ito kasing baba ng nasa school namin kaya madali kong nakita kung ano ang nagaganap ngayon sa gitna ng court.

Kasalukuyang naglalaro ang bawat team ng magkabilang school at kapansin-pansin din sa ibaba ang ilang mga cheerleaders at staffs na nagkakalat sa tabi-tabi. Ang mga audience ay sa taas habang ang mga admins, officials, and staffs naman ay nasa ibaba. May iba rin namang mga manonood na students sa baba pero karamihan ay puro mga players lamang at mga kilalang staffs.

Mula sa aking pwesto ay malinaw kong nakikita ang bawat manlalarong nakatayo ngayon sa kanilang mga pwesto. Dahil kanina pa nagsisimula ang laban ay mga pawisan na ang ilan kakatakbo sa loob ng court. Mabilis namang hinanap ng aking mga mata ang lalaking kanina pa nagpapagulo sa aking sistema at nang tumama ang tingin ko sa kanya ay bigla akong napahinto.

Kahit na pawisan ito at nakakunot ang mga noo ay ubod pa rin ng kagwapuhan sa kanyang itsura. Nakasuot ito ngayon ng kanilang dark blue na basketball attire kaya naman mas lumabas ang kapogian nito dahil bagay na bagay sa kanya ang ganoong klase ng mga kulay. Sapagkat kahit na ang pogi nito sa kanyang postura ay bakas na bakas naman sa mukha nito ang sama ng loob.

Bahagyang magkadikit kasi ang dalawang kilay nito at wari’y kanina pa iniikot ang paningin sa buong paligid ng court, tila may hinahanap sa kasuluk-sulukan ng crowd. Kumunot naman ang noo ko nang makita itong paulit-ulit iyong gawin sa tuwing may nakakapuntos at pagkatapos ay muli na namang mangungunot ang noo bago inis na ipapagpatuloy ang laro sa kanyang harapan. Anong nangyayari sa kanya?

Saglit akong napatingala sa aming taas kungsaan makikita ang mga score ng bawat panig at nakitang dehado kami sa numero.

17 ang score ng eskwelahan namin samantalang 24 na ang score ng mula sa kabila. Hindi ko tuloy maiwasang malungkot. Noon ay hindi naman ganito ang bilang ng mga laro namin. Dati nga ay halos hindi na maka-score pa ng kahit isang puntos manlang ang mga kalaban namin dahil sa husay nilang maglaro. Masyado bang malalakas ang mga kalaban?

Dahil sa kuryosidad ay sinubukan kong bumaba ng kanilang court. Habang bumababa sa kanilang hagdan ay napapansin ko ang mga panaka-nakang tingin ng mga tao sa aking pwesto. Marahil naguguluhan sa kanilang inaakto ay sinalubungan ko naman sila ng tingin at doon ay saka ko lamang napagtanto kung bakit kanina pa sila patingin-tingin sa ’kin.

Nasa kabilang panig ako ng university. Puro kasi mga naka-dark green ang mga suot nila. Bigla tuloy akong pinamulahan ng mukha.

Nakakahiya. Ako lang ang taga ibang school dito. Tumingin naman ako sa kabilang dako at doon nakita ang mga estudyanteng nakasuot ng aming uniforms. Kaya naman pala.

Dahil sa pagkailang ay nagmamadaling bumaba na lamang ako upang makalipat na ng pwesto. Noong una ay naisipan ko namang dumaan nalang sa gilid pero dahil maraming mga tao at siksikan ay hindi na lamang ako tumuloy pa at sinunod na lamang ang tunay kong pakay. Ang makababa ng basketball court.

Pinahinto naman ako ng isang gwardya nang makatungtong ako sa baba pero mabuti nalang at dala ko ang ID ko kaya pinakita ko ito sa kanya. Mukhang naintindihan naman nito ang nakasulat sa ID ko at muli na akong pinapagpatuloy sa paglalakad. Nakahinga ako ng maluwag.

Mabuti na lamang at pinayagan akong makababa.

“Huwag kang dadaan sa gitna,” paalala sa akin ni kuya. Tumango naman ako rito at pasimpleng tumabi sa daanan.

Paglingon ko sa aking mga katabi ay nakita ko ang ibang mga players ng kabila na nakatingin sa akin. Marahil siguro ay katabi ko sila at naramdaman nila ang presensya ko kaya saglit ang mga itong napatingin sa akin. Subalit kalaunan ay ang saglit nilang mga pagtingin kanina ay hindi na naging panandalian kundi naging matagal na.

“G*

gi

, ang ganda niya, pre.“

“Oo nga eh, nakikita ko.

Kausapin

ko kaya?“

“T*

ngina

.

Tignan

mo oh, ang

puti-puti

!“

“Hoy mga g*go. Taga ibang school yan.”

“E ano naman? Wala kaming

pakialam

.“

“Dali pre, try mo lang

kausapin

…“

Dinig kong bulung-bulungan ng mga katabi ko pero kahit naman ibulong pa nila ay naririnig ko pa rin. Bigla tuloy akong natigilan.

Grabe naman mga bibig nito. Parang ang mamanyak. May mga itsura nga, marurumi naman ang mga utak.

Dahil hindi na ako kumportable pa sa aking kinatatayuan ay medyo lumayo ako ng ilang hakbang sa kanilang pwesto. Sinubukan ko namang dumaan sa kabilang parte ng court pero nalaman kong doon pala nakapwesto ang mga nagch-cheerleading. Na-stuck tuloy ako ngayon sa pagitan ng dalawa.

Labag man sa aking kalooban ay hinintay ko na lamang na matapos ang first game. Pagtingin ko sa orasan ay dalawang minuto nalang naman kaya tiniis ko na lamang hanggang sa tuluyang matapos ang laban.

Pero habang pabalik sila sa kanilang team ay saka ko lamang napagtantong wala palang kwenta ang paghihintay ko.

Hello? Alangan namang dumaan ako sa gitna ng court nila ’no.

Napabuntong-hininga na lamang ako at nagsimulang maglakad pabalik sa aking pwesto kanina. Doon nalang siguro ako dadaan sa side nung mga players patungo sa kabila. Sapagkat akmang dadaan palang sana ako sa kanilang harapan nang biglang may tumawag sa akin na nagpahagip naman sa mga mata ko.

“Avery?” dinig kong pagtawag sa aking pangalan ng isang lalaki mula sa kaliwa ko. Napalingon naman ako kungsaan nakaupo ang buong team ng kalaban na ngayon ay nakatingin na rin sa akin. Saglit akong natigilan at nahiya pero agad din namang napawi iyon nang makita ko ang kaninang tumawag sa aking pangalan.

Siya! Si kuyang nakabunggo ko sa hallway ng university namin.

“Cherry?”

Bigla namang nagtawanan ang mga ka-teammates nito sa sinabi ko. Maski siya rin ay natawa sa sinabi ko.

“It’s Harry,” nakangiti niyang pagklaro. Napakagat-labi naman ako at dahan-dahang tumango sa kanya.

Harry nga pala ang name niya. Cherry tuloy amputek. Nakakahiya ka talaga, Avery.

“H-Harry pala… sorry hindi ko na kasi matandaan dahil nagmamadali ako nung time na ’yon,” nahihiya kong pag-amin. Napakamot naman ito sa kanyang ulo at muling ngumiti.

“It’s fine.” Pagkatapos nitong sabihin iyon ay panandaliang namayani ang katahimikan sa paligid. Hindi ko na kasi alam ang susunod ko pang sasabihin sa kanya pero sa huli ay naisipan kong magpaalam na lamang at nagpatuloy na sa paglalakad.

Pero paalis na sana ako sa aking pwesto nang bigla akong may naalala.

“O-oo nga pala,” pagbasag ko ng katahimikan. Muli naman itong napatingin sa akin at nagtaas ng dalawang kilay.

“Yes?”

“Ano… p-paano mo nalaman ang pangalan ko?” medyo nahihiya kong tanong sa kanya. Noong una kasi ay nagdadalawang-isip pa talaga ako kung itatanong ko ba iyon sa kanya pero naisipan kong bahala na. Curious lang talaga ako dahil sa pagkakatanda ko kasi ay never ko namang nabanggit sa kanya ang pangalan ko?

Dahil sa aking tinanong ay bigla namang nanlaki ang kanyang mga mata at bahagyang napaisip. Pero maya-maya rin ay napangiti na lamang.

“I searched you on facebook,” nahihiya nitong pagsagot sa tanong ko. Bigla naman akong natigilan.

Ako? Sinearch niya?

Bakit naman?

“Anyway, bakit ka nga pala narito sa side ng school namin? Para ba i-cheer ako, huh?” pag-iiba nito ng usapan at binigyan ako ng isang malokong tingin. Napailing namang ako sa kanyang sinabi at tinuro ang kabilang side ng court.

“Na-late kasi ako ng dating, pupunta palang sana ako… d-doon,” hindi ko na nasambit pa ng maayos ang aking sinasabi nang aksidenteng mapatingin ako sa gawi ng aking tinuturo.

Mula sa aking pwesto ay klaro kong nakikita ang nakatayong si Travis na ngayon ay umiinom kanyang sa tumbler…

Habang pinupunasan siya sa kanyang katawan ng hindi ko kilalang cheerleader na babae. Bigla tuloy akong nakaramdam ng paninikip sa aking dibdib.

Pinanood ko lamang silang dalawa sa kanilang mga ginagawa. Tila wala itong pakialam sa ginagawa nung babae at patuloy lamang na iniinom ang laman ng kanyang tubig habang maswerte namang pinapahid ng babae ang kanyang pamunas sa katawan ni Travis.

Napapansin ko pa ang ilang mga panakaw na himas nung babae sa kanyang mga biceps pero ang pinaka-umagaw talaga sa atensyon ko ay ang ginagawa nitong paglalantad ng kanyang dibdib sa harapan ni Travis. Biglang nag-init ang ulo ko.

ASDFGHJKL!!! ANAK NG PUGITANG BABAE YAN. SARAP IPAKATAY SA LOOB NG ISANG KABAONG.

Gusto ko mang alisin ang paningin ko sa kanilang dalawa ay tila natuod lamang ako sa aking kinatatayuan at hinayaan lamang sila sa kanilang mga ginagawa.

Todo kung kumapit naman si ateng malandi at pasimpleng kinukuskos pa sa balat ni Travis ang malalaki at panget nitong dibdib. Ipalechon ko kaya ’to sa choose to grow? Ewan ko nalang kung may kumain pa sa kanya.

“Hey, Avery,” tawag sa akin ni Harry na siyang nagpabawi naman ng aking tingin mula sa dalawa. Napatingin ako sa kanyang gawi  at napataas ng kilay.

“Yes?” tugon ko sa kanya. Inilahad naman nito ang hawak nitong isang bimpo at binigay iyon sa akin.

“Can you place this on my back?” tumalikod ito sa akin at tinuro ang kanyang likuran. Napatingin naman ako roon at nakita ang namamawis nitong likuran. Tumango ako.

“Sure.”

Lumapit ako sa kanya at ipinasok sa loob ng damit nito ang aking kamay na may hawak ng isang mahabang bimpo. Agad namang dumikit sa akin ang ilang mga pawis nito dahil sa pagpasok ko pero pinabayaan ko na lamang. Magpupunas nalang din siguro ako.

Dahil sa angking tangkad nito ay mas itinaas ko pa ang aking kamay, dahilan upang mas lalo pa iyong pumasok sa loob. Tumingkayad naman ako ng kaunti upang maabot ang bandang leeg nito at doon ipinuwesto ang kabilang kamay ko upang makuha ang dulo ng hawak kong bimpo.

Nasa aktong makukuha ko na sana ang bimpo nito mula sa loob nang bigla na lamang may isang pangyayaring nagpahinto sa buong diwa ko.

Sa sobrang bilis ng mga pangyayari ay napagtanto kong wala na pala ako sa likuran ni Harry at walang ano-ano’y pumalit sa aking pwesto si Travis. Malakas nitong inambagan bigla ng isang sapak si Harry sa likuran ng kanyang ulo. Napasinghap ako sa ginawa ni Travis.

“Don’t you fucking touch what’s mine.”

Chapter 34 : Jersey Number

Warning: explicit language.

. . .

34 : Jersey Number

Piper

Avery

Chavez

“Don’t you fucking touch what’s mine.”

“What the hell, bro.” Nagpunas ng dugo sa labi si Harry at akmang susuntok na sana pabalik nang mabilis itong inawat ng kanyang mga kasamahan at pinaglayo silang dalawa.

Bagama’t tutol din si Travis sa kanila kaya siya na mismo ang lumapit kay Harry. Agad naman akong naalerto sa kanyang mga ikinilos kaya mabilis kong hinablot ang kanyang isang kamay upang patigilin.

Napatingin ito sa akin.

“P-please… huwag…” nauutal at kinakabahan kong pakiusap. Bahagya naman itong natigilan dahil sa aking sinabi at hindi kalaunan ay lumambot ang ekspresyon nito sa mukha.

Tila nahimasmasan naman ako sa mga nangyari at nakahinga ng maluwag. Hindi silang dalawa pwedeng mag-away ngayon. Lalo na’t nasa loob pa naman sila ng isang laro.

Muling binalingan ni Travis ng tingin si Harry pero hindi na siya lumapit pa at binigyan na lamang ito ng masamang tingin. Hindi naman nagpatinag si Harry at kumawala sa kanyang mga kasama para lapitan si Travis sa kinatatayuan nito.

Noong una’y akala ko, gaganti pabalik sa Harry sa kanya subalit maling akala ko lang pala iyon dahil nang makalapit si Harry ay tumigil din ito sa kanyang harapan at nakipagtalasan ng masamang tingin. Kapansin-pansin din ang bahagyang pananahimik ng mga taong kanina ay namamayani pa sa bawat sulok ng court.

Muli kong ibinaling ang aking tingin sa dalawa at sila’y pinagmasdan.

Pantay lamang ang tangkad nilang dalawa. Parehong nagtatapunan ng mga tingin at walang may balak na kumurap sa dalawang lalaki. Tila para bang kungsino man ang maunang pumikit sa kanilang dalawa ay siya ang talo.

… hindi ba’t parang dati ay nangyari na ito?

Ipinilig ko na lamang ang aking ulo at marahang pinisil ang hawak kong kamay ni Travis.

“Travis… tara na,” mahina kong bulong sa kanya. Pero kahit alam kong naririnig niya ang sinabi ko ay hindi pa rin ito sumunod at patuloy lamang sa pakikipagtalasan ng tingin kay Harry. Napabuntong-hininga na lamang ako at napayuko.

Hinintay ko silang matapos dahil ang akala ko’y binibigyan lamang niya ito ng huling tingin bago bumalik sa kabilang parte ng kanilang court. Pero hindi naman pala. Dahil patuloy pa rin ang paligsahan nila sa kanilang mga mata at walang may gustong magpatalo sa dalawa.

Pero maya-maya rin ay may mauuna ng pumikit sa kanilang dalawa. Si Harry.

Nabatid ko rin ang bahagyang pagngisi ni Travis dahil sa biglaang pagpikit ng mga mata ni Harry. Tiningnan naman siya ng masama ni Harry at mabilis itong pagalit na sinumbatan.

“F*ck! You cheat! Hinipan mo mata ko–”

“Why? Is there are rule that you can’t blow the eyes of your enemy in a staring contest?” Travis smirked.

“Oo! Ang dungis mong maglaro.”

“Oh? So this is a game? Well, I don’t play fair in my game that’s why,” mapang-uyam na sumbat ni Travis sa kanya.

May sasabihin pa sana itong karugtong pagkatapos no’n pero hinapit ko na siya palapit sa akin kaya naman tumigil na siya.

“Tama na… please,” pagpipigil ko sa kanya. Muling bumaling naman ito sa akin at ngumiti bago tumango.

Aktong pabalik na sana kami sa kabilang pwesto ni Travis nang bigla na lamang kaming pinahinto ng coach at ng referee. Maski ang coach din ng basketball team namin ay lumapit upang kausapin si Travis. Bigla akong kinabahan.

Nakita ba nila ang mga nangyari?

“Hey, kid. May I know the reason why did you punch my student?” matalim na wika nung basketball coach mula sa kabila. Sinagot naman kaagad ito ni Travis sa walang kagana-ganang boses at humalukipkip.

“He touched what’s mine,” tamad na pagsagot dito ni Travis.

“Referee, hindi ba’t violation ito?” ang tanong naman nung coach sa referee. Pero bigla namang sumabat ang coach namin upang depensahan ang aming player.

“Pero referee, hindi naman iyon naganap habang nasa kalagitnaan ng paglalaro.”

“But he still punched a player,” ani naman nung referee.

“Yes, I know. I’m sorry for him punching your player. Pero hindi naman iyon tungkol sa laro kundi sa ibang bagay. I apologize for the punch awhile ago… but this doesn’t mean na mad-disqualify na ang player ko, ’di ba?” mahabang pagpapaliwanag ng aming coach.

Sasagot na sana sa sinabi nito ang kabilang coach pero bigla na lamang sumabat sa kanilang usapan si Harry.

“It’s okay, coach. Kasalanan ko rin naman dahil hinawakan ko ang PAGMAMAY-ARI niya. And besides, hindi naman masakit ang suntok niya kahit na dumugo ng kaunti ang labi ko. It is my fault too. So let’s just have fun and continue the game, okay?” ang litanya ni Harry. Muli na namang namayani ang katahimikan sa aming paligid bago muling nagsalita ang referee.

“Alright. I’ll let it pass for now. Sang-ayon naman ang kabila but still, I’ll consider this as a warning and a violation. Always remember to have a sportsmanship in your head. We’re here to play and enjoy the game. Not to fight and reproach each other. Okay? Now, get back to your teams and go so we can continue the game!” saad ng referee sa bawat panig at lumayo na sa aming direksyon.

Hindi naman na kami nagpatagal pa at gaya nga ng sinabi nung referee ay bumalik na kami sa kanya-kanya naming mga pwesto.

Sasabihan ko pa sanang sa gilid kami dumaan ni Travis ngunit nagulat na lamang ako nang bigla niya akong hilain sa tabi niya at naglakad.

“T-travis…! Ang sabi ko sa gilid…” napayuko na lamang ako nang sinimulan na ako nitong hatakin palakad sa gitna ng court. Sa pangatlong pagkakataon ay muli na namang tumahimik ang buong paligid kasabay ng ilang mga pares ng mga matang nakatingin ngayon sa direksyon namin. Namutla ang mukha ko.

Anak ka talaga ng pugita, Travis. Inampon ka lang siguro nila tita dahil hindi naman sila gan’yan kabingi at kasing-tigas ng bungo mo.

Dahil nahihiya pa akong maglakad sa gitna ay nagpatianod na lamang ako sa kanya at sumunod hanggang sa makarating kami sa kabilang parte ng court. Narinig ko naman ang ilang mga kantyawan ng mga teammates ni Travis habang si Andrei naman ay nakasimangot lamang sa aming pwesto. Mas napayuko tuloy ako.

“Ikaw captain ha, may pasuntok-suntok ka pang nalalaman.”

“Nakakakilig namang magselos ang isang Dixon. Hahaha.”

“Sino ba iyang babae mo, captain? Pakilala mo naman kami jan, haha.”

“What the f*ck did you just say?” nag-uusok sa galit na anas ni Travis sa huling lalaking nagsalita. Mukhang hindi nito nagustuhan ang kanyang narinig.

Mabilis namang umiling si kuyang nagsalita na tila nanigas sa kinatatayuan at umiwas ng tingin.

“J-joke lang, captain… ’di ka naman m-mabiro,” nauutal na sambit nung lalaki. Hindi naman na siya tinapunan pa ng tingin ni Travis at dinala nalang ako sa isang mahabang bench. Pinaupo niya ako roon at ibinigay sa akin ang kaninang pinag-inuman nito ng tumbler.

“Hold it until the game ends. Dito ka lang sa pwesto na ’to at huwag kang makikipag-usap sa kungsino man,” mariin niyang utos sa akin. Mabilis naman akong tumango sa mga bilin nito at bumuntong-hininga. Lumayo ito sa aking pwesto at saglit na may pinuntahan pagkatapos niya akong bilinan.

Maya-maya ay bumalik din naman ito sa aking pwesto dala-dala ang kanyang itim na bag.

Pagkalapit ay ibinaba niya ito sa aking tabi at pinagpagan.

“Pakibantayan. Nand’yan lang sa loob ng bag yung phone ko kaya kapag tinamad ka ng panoorin ang kagalingan ko sa paglalaro, just use it anytime you want.” Kumunot naman ang noo ko dahil sa kahibangan nito at napailing.

“May sarili akong cellphone,” banggit ko sa nauna nitong sinabi pero tila nagbingi-bingihan na naman ito at tumango-tango nalang habang may hinahalungkat sa loob ng kanyang bag.

Nang mahanap ni Travis ang kanyang hinahanap ay kinuha niya ito at nakita ang kanina pa nitong hinahalungkat na gamit sa loob ng bag.

Isang bimpo.

“And lastly…” humarap ito sa akin at ipinatong sa kamay ko ang hawak nitong itim na bimpo.

“Dry me,” makahulugang utos nito. Bigla naman akong nasamid sa sarili kong laway at marahang napahawak sa aking dibdib. Bakit gano’n? P-parang… may ibang meaning yung sinasabi niya?

Napailing na lamang ako sa aking naisip at tumingala sa kanya. “O-okay, tumalikod ka na.”

Pero sa halip na tumalikod ay nanatili lamang itong nakatayo sa aking harapan. Tumaas ang noo ko.

“B-bakit?”

“Punasan mo muna ako sa harapan,” malalim nitong tugon habang nakatingin ng direkta sa aking mga mata. Bigla akong natigilan.

“H-ha…?”

A-ano raw? P-pupunasan ko siya sa harapan niya?

“Why? Can’t do it but you can if it’s that stupid frog you’re going to wipe?” bigla na lamang tumaas ang tono ng kanyang boses. Mabilis naman akong umiling at tumutol sa kanyang pagbabanta.

“H-hindi kasi iyon…”

“Then what?”

Dahil

wala naman akong

nararamdaman

sa

kanya

.

“Do it to me. Now. The time is ticking,” may halong pagbabanta nito sa akin. Wala na akong nagawa pa sa kanyang sinabi at dahan-dahang napatango na lamang.

“O-okay…” nanginginig ang mga kamay kong ipinasok ito sa loob ng kanyang shirt. Hindi naman ito gumalaw pagkapasok ko at nanatili lamang sa aking nakatitig ng mariin. Namula tuloy ako dahil sa paraan ng kanyang pagtingin sa ’kin.

Sinimulan kong punasan ang loob ng kanyang sleeveless na damit. Dahil sa init ng loob ng damit nito ay hindi na ako nagtaka pa kung bakit maraming pawis na nagkakalat sa buong damit niya na patuloy lamang sa pagragasa. May ilan pa ngang nadidikit sa kamay ko pero hinayaan ko na lamang.

Dahil pababa ang aking pagpunas ay una kong naramdaman ang hubog ng matipuno niyang dibdib. Sobrang tikas nito at halatang batak na batak dahil sa pag-gym niya.

Naikwento niya ito sa akin na dati ay nagg-gym ito sa kanilang bahay nang mabanggit ko sa kanyang susubukan kong mag-gym upang lumakas ang aking katawan. Subalit mabilis naman ako nitong pinagbawalan at sinabihang huwag daw ako magpapabatak ng katawan kahit kaunti lang. Medyo nainis tuloy ako sa sinabi niya.

I mean, ano bang pakialam niya sa katawan ko? It’s not that pagmamay-ari naman niya ito. Tingnan mo tuloy, napakahina ng katawan ko. Nadaig na nga ’ata ako ni April kung magbabasehan kami sa lakas ng katawan.

Pinagpatuloy ko ang pagpupunas sa kanya pababa at sumunod na dumapo sa aking palad ang kanyang six-pack abs. Sobrang perpekto ng pagkakahulma nito kahit na hindi ko naman ito direktang hinahawakan. Wala sa sariling napakapit tuloy ang aking kaliwang kamay sa laylayan ng kanyang basketball shirt.

Eto na naman. Parang nananakit yung gitna ko.

Upang maiwas ang aking atensyon sa kanyang katawan ay tumingala na lamang ako sa taas. Subalit imbis na kumalma ang aking kalooban ay mukhang mas nahirapan lang yata ako dahil sa aking ginawa.

Nahuli ko kasing nakatingin si Travis sa akin habang may kakaibang ipinapahiwatig ang kanyang mga mata. Mas lalo akong nag-init.

Hala, mangyayari na naman ba ulit itong nararamdaman ko?

Biglang nanginig ang aking kamay sa loob at sigurado akong naramdaman niya iyon. Biglang gumuhit ang isang ngisi sa kanyang mga labi na mas lalong nagpamula sa aking mukha. Napatikom ako ng bibig.

Kalma, Avery. Kalma.

Subalit hindi na kumalma pa ang kalooban ko dahil napatutok naman ang aking paningin sa pagitan ng kanyang shorts.

M-may… m-malaking naka-umbok.

Ano ba nangyayari sa ’kin? Nababaliw na talaga ako.

Dahil sa hindi maipaliwanag na pakiramdam ay binilisan ko na lamang ang pagpunas sa kanya at inalis na ang aking mga kamay sa loob ng suot nito. Hindi naman ito tumutol sa aking ginawa at pagkatapos ay tumalikod naman sa aking pwesto at itinuro ang kanyang likuran.

“Do what you did to Harry,” muling utos nito. Pero kasabay naman ng pag-utos nito ay ang malakas na pagtunog naman ng isang siren kaya ako’y dagling tumalima. Magsisimula na ang second match nila.

Hindi na ako nag-isip pa ng kahit anong magpapatagal na naman sa akin at mabilis na ipinasok ang bimpo nito para maipatong ko sa kanyang pawisang likod. Tumayo ako saglit upang hindi na mahirapan sa ginagawa at hindi rin naman nagtagal bago ko iyon maayos sa kanyang likod.

Nang maisampay iyon sa likod ng kanyang damit ay pinagpagan ko ang likod nito at bumulong.

“Galingan mo. Huwag kang magpapatalo ha?” pag-eencourage ko sa kanya. Sandali akong napangiti sa sinabi ko. Encourage nga ba talaga ’yon?

Tumango naman ito sa akin at lumingon bago ngumiti. “Yes, master. Gagalingan ko po. Panoorin mo akong wasakin at durugin ang kumpiyansa sa sarili nung Harryparot na yun,” pagmamayabang pa nitong tugon. Napailing na lamang ako sa kanya at pinanood itong makatungtong sa loob ng court.

Kasabay naman ng kanyang pagpasok sa gitna ng court ay ang pagsakop din ng mga ilaw sa kanyang mala-diyos na katawan. Bigla akong natigilan.

I read the number written on his shirt. 28.

It’s… my birthday.

Chapter 35 : Revelation

Warning: explicit language and homophobic remarks.

. . .

35 :

Revelation

Piper

Avery

Chavez

“Hey, faggot.” Hindi naman nakalagpas sa aking pandinig ang nagtawag sa ’kin gamit ang salitang ’yon kaya binalingan ko siya ng tingin.

Kumunot ang noo ko. Siya yung cheerleader kanina. Yung babaeng malandi rin.

Grabe, lahat nalang ba ng cheerleaders namin sa campus mga ganun ang ugali? Sana naman may matira pang matino kahit isa lang. Ako na ang nahihiya sa mga ugali nila eh. Mga naubusan na yata ng kahihiyan at pag-uugali.

“Anong kailangan mo?” kahit naiinis ako sa taong ’to ay sinubukan ko paring huwag samahan ng katarayan ang aking pananalita. Tinaasan niya ako ng kilay.

“May gusto ka ba kay Travis, faggot?” maarte niyang tanong. Napakagat-labi ako.

Kaunti nalang talaga at masasabunutan ko na ito kakatawag sa ’kin ng salitang ‘faggot.’

“Sino ka ba?” hindi ko na natakpan pa ang pagtataray ng boses ko. Nanlaki ang kanyang mga mata pero maya-maya’y natawa ito sa aking inasta.

“Wow, so ikaw na ngayon ang nagtataray sa’ting dalawa?” hindi makapaniwalang tanong niya. Dahil sa lakas ng matinis nitong boses ay may iilang napapatingin na sa amin kaya naman umiwas nalang ako ng tingin.

Ano ba kasing problema niya? Nananahimik yung tao rito tapos bigla nalang manunumbat ng masasamang salita.

“Hey, f*ggot,” muli nitong pagtawag sa akin pero hindi ko na lamang siya binigyang-pansin at muling tumutok sa aming harapan.

“F*g! Hoy! Kinakausap kitang bakla ka–”

“Ano bang problema mo, huh?!” hindi na ako nakapagtimpi pa at pinagtaasan siya ng boses. Saglit naman itong natigilan sa biglaang pagsigaw ko. Pati ang ibang mga matatandang malapit sa ’min ay napatingin na sa aming gawi. Napairap ako ng mata.

Nakakairita. Ano ba kasing pakay ng babaeng ’to sa ’kin? Ipamukha sa sarili kong bakla ako? E ano naman ngayon? Yayaman ba siya kapag pinamukha niyang bading ako?

Nakakainis. Bakit ba kailangan pang sabihan yung tao ng masama? Ganito nalang ba talaga ang mga mindset ng tao ngayon? Wala namang ginagawa yung tao sa kanya pero kung makapagsalita, akala mo naman ay sinabihan siya ng masasakit na mga salita.

“You’re lucky we are in a public place,” narinig ko pang anas nito pero hindi na ito humarap pa sa akin at nanatiling nakatutok na lamang sa aming harapan. Napatikom ako ng bibig.

“You know what? I don’t even need to know if you have feelings for him. It doesn’t even matter. Sigurado rin naman akong mawawala iyan,” dagdag pa nito. Saglit akong naguluhan sa kanyang sinabi.

“I’m saying this to you even though hindi pa naman nangyayari. Pero dahil mabait akong tao at iniisip ko pa rin naman ang mangyayari sa’yo ay binabantaan na kita habang maaga palang,” seryoso niyang saad. Hindi naman ako sumagot at hinintay lamang ang susunod nitong sasabihin.

“Travis will never be into guys like you. In the first place, Travis isn’t even gay. And he will never be. If you’re thinking that maybe he’s starting to feel the same way as you? Well then, stop being delusional and please look at the reality. Lalaki siya. At babae ang gusto niya.

“Kung naiisip mong siguro ay nagkakaroon na siya ng pagkaramdam sayo? Puwes, malamang ay pampalipas-oras ka lang niya at sa oras na magsawa na siya sayo ay maghahanap na ulit ito ng ibang taong may mapapasukan ng alaga niya at hindi na magtitiis pa sa pakikipag-espadahan ng alaga,” puno ng pandidiri nitong litanya.

“Can you even imagine what you gays are doing? Just… eww! Nakakadiri kahit iisipin mo palang. You’re all a disgust to this world. Mga salot sa lipunan.” Bigla naman akong nakaramdam ng pamimigat sa lalamunan at nagsimulang mamuo ang mga luha sa aking mata dahil sa masasakit at makatotohanang sinabi nito. Napayuko ako.

Payak akong napangiti ng mapait at muling napakagat-labi. Bigla akong natauhan sa sarili at tila nagising sa mahaba’t mahimbing kong panaginip.

Totoo naman eh, lalaki siya. Isang lalaking may tanim ng galit sa mga katulad ko at kailanman ay hinding-hindi magbabago ang pananaw nito sa amin. Ayoko mang isipin ngunit paulit-ulit namang umiiral sa isipan ko ang mga pangyayaring naganap noong ako’y umamin bilang bakla sa kanya.

Umamin pa nga lang ako eh, paano kapag sinabi ko nang may nararamdaman pala ako sa kanya? Ang tnga-tnga mo talaga, Avery. Ilang beses na kitang pinagsabihang itigil na itong kahibangan mo pero hindi mo pa rin pinigilan at hinayaan mo pang mas lumalim ito habang tumatagal.

Pero bakit ba kasi kung kailan pa kami nagsisimulang magkalapit muli?

Bigla tuloy akong napaisip. Lahat ba ng mga ginagawa nito sa akin… isang pagpapanggap lamang?

“At isa pa… kahit kailan, hinding-hindi mo siya mabibigyan ng isang pamilya,” ang huling kataga pa nito bago tuluyang umalis sa aking pwesto. Walang ano-anong nagsimulang magpatakan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan sa pagbagsak.

Alam ko naman. Alam na alam ko… pero bakit ang sakit paring marinig lalo na’t sa iba pa nanggaling?

Can’t we just be happy?

Nabaling ang aking tingin sa gitna nang muling tumunog ng malakas ang siren. Napadako ang aking paningin sa gawi ni Travis at nakitang nakatingin din pala ito sa akin. Mabilis akong yumuko at pinunasan ang mga luha sa aking mata. Pagkatapos ay nginitian ko siya at kumaway sa malayo.

Nabatid kong nakaramdam siya ng kakaiba sa aking pagtingin kaya naman napagpasyahan nitong lumapit sa akin. Nagsimulang tumibok ng eratiko ang aking puso sa sobrang bilis nito.

“What’s wrong?” kunot-noong tanong ni Travis nang tuluyan itong makalapit sa ’kin. Umiling naman ako ng mariin sa kanyang tinanong at pagak na ngumiti.

“W-wala… tapos na ba yung game?” pag-iiba ko agad ng usapan. Sigurado akong alam nito ang dahilan kung bakit mabilis kong inililihis ang kanyang tanong subalit hindi na lamang siya umimik pa at malugod akong sinagot.

“No, not yet. But the second match is… are you not watching?” inilahad nito ang kanyang kamay sa tapat ng hawak kong tumbler kaya naman ibinigay ko ito sa kanya at siya’y uminom. Napaismid ako.

Tapos na pala ang pangalawang match. Hindi ko na namalayan ang oras dahil sa lalim ng aking pag-iisip.

Pagtapos nitong uminom sa kanyang tumbler ay ibinalik niya ito sa akin at panandaliang nanahimik. Hindi rin naman ako nagsalita at pasimpleng pinakiramdaman ang paligid.

“I saw you talking to that woman a while ago… what did she say to you?” pagbabasag ni Travis sa katahimikan habang hindi nakatingin ng direkta sa akin. Napayuko na ako sa kanyang tanong. Bakit kailangan pa niyang malaman?

“W-wala naman… sinabihan lang niya na l-lumayo ako sayo.” Tila bigla na lamang may bumara sa aking lalamunan at hindi na natuloy ang dapat kong sasabihin. Hindi naman nakaligtas sa aking paningin pag-igting ng kanyang mga panga.

“Don’t you ever talk to her. I told you to not talk to anyone, right?” mariin nitong sambit. Tumango ako.

“O-oo… sorry.”

“You don’t have to say sorry to me. Wala ka naman ginawang mali.” Lumipat ang tingin nito sa akin kaya naman napatingin din ako sa kanya pabalik.

“Just wait and watch me until I finish the game, alright?” tumango ako sa kanya nang iyo’y sabihin niya at pinanood itong bumalik sa gitna ng court. Bigla akong nakahinga ng maluwag. Ngayon ko lang napansing hindi na pala ako makahinga ng maayos kanina.

Muling nagpatuloy ang kanilang laban. Gaya ng kanyang ibilin ay pinanood ko lamang siyang maglaro at paminsan-minsa’y ngumingiti sa tuwing nakakapasok siya ng mga points. Bawat pagshoot naman ng kanyang mga bola ay lumilingon ito sa akin at ngumingiti. Halos siya na nga lang nakakadagdag ng kanilang points sa team. Ngumiti na lamang ako pabalik.

Ngumiti ng hindi abot sa mga mata.

Tahimik ko lamang siyang pinanood sa buong durasyon ng kanilang laro. Sobrang perpekto nitong pagmasdan habang naglalaro at sa tuwing nakaka-shoot ito ng bola ay panay ang malakas na sigawan ng mga kababaihan at kalalakihan. Hindi ko alam pero bigla akong napalunok ng laway.

Ang galing niya.

At ang… ang layo niya. Napakalayo.

Napakalayo sa kaya kong abutin.

Nandoon na ang lahat sa kanya eh. Perpekto. Mayaman. May itsura. Magaling sa laro. Matalino ngunit hindi lamang klarong nailalabas.

Nasa kanya na ang lahat ng katangiang pwede mong makita sa isang prince charming.

At ako? Hah, huwag niyo nang isipin. Ano bang iniisip ko sa buhay ko? Maging mala-Cinderella?

Habang siya’y pinagmamasdan ay paulit-ulit na pumapasok ang isang tanong sa aking isipan.

Maaari pa nga bang maging kami? No…

Maaari nga bang maging kami?

Kasimbilis ng kisapmatang natapos ang kanilang laban. Hindi ko na nasubaybayan pa ng maayos ang kanilang laro dahil sa malalim kong pag-iisip subalit ang alam ko ay sila Travis ang nanalo sa larong iyon.

Agad kong pinilig ang aking ulo at umayos ng tayo. Ang dapat kong gawin ngayon ay malugod silang batiin ng congratulations.

Sandali akong tumalikod at huminga ng malalim. Tigil na muna sa pagd-drama, Avery. Mamayang pag-uwi mo na lamang ’yan.

Muli akong lumingon sa kanilang mga pwesto. Sinubukan kong ngumiti ng malawak habang papalapit sa kanila subalit mabalis ding napawi ang ngiti sa aking mga labi matapos masaksihan ang isang kaganapan sa aking harapan.

Anong nakikita ko?

Si Travis, hinahalikan yung kaninang babae.

Wala pang isang segundo bago tuluyang umalingawngaw sa bawat sulok ng court ang hiyawan at tilian ng mga tao sa nasaksihan.

Labis ang tuwa at galak ng mga tao sa kanilang natatanaw samantalang kabaligtaran naman ang aking nadarama sa nakikita ko ngayon. Para akong tinuturukan ng isang milyong karayom sa puso habang pinapanood silang maghalikan sa tapat ko. Nanghihinang napahawak ako sa dibdib.

Bakit ang sakit? Kahit wala naman kaming relasyon ay sobrang sakit pa rin?

Everyone is happy seeing this. But I’m not.

… but what if I was the one kissing him in front of everybody? Will they be happy?

Natawa ako sa aking iniisip. Of course not.

Pinunasan ko na ang mga luhang kanina pa nag-uunahan sa pagtulo at nagsimulang maglakad na palayo sa kanila.

Every step I take is already a hundred times pain in my soul. Bakit gano’n? Kahit wala namang kami, parang nadaig ko pa ang magjowang nag-break up?

But on the other hand, I guess it’s also better this way. Masakit man ngunit okay lang. Kikimkimin ko na lamang ito sa aking sarili kaysa siya pa ang makaranas nitong nararamdaman ko.

He already has everything. And I’m too afraid to make him lose everything just because of me. Hindi ko kakayanin. Sobrang sakit isipin.

Muling gumuhit ang isang mapait na ngiti sa aking mga labi. Para akong sirang bigla na lamang tumatawa sa aking naiisip.

Why am I even thinking like this? Para namang mamahalin niya ako pabalik.

Hindi na ako lumingon pa dahil alam kong masasaktan lamang ako sa makikita. Mabilis akong lumisan sa loob ng kanilang campus at blanko ang mukhang tinungo ang daan.

Makakalayo na sana ako ng tuluyan sa kanilang kinaroroonan nang bigla na lamang may isang kamay na humablot sa akin, dahilan para ako’y mapalingon sa taong nagpahinto sa aking paglalakad.

Pagod akong tumingala sa kanya.

“Travis,” mahinang tawag ko sa pangalan nito. Tumitig ako sa kanyang mga mata at nakita ang takot at kaba sa mga mata nito. Hindi ako nagsalita.

“Why did you leave earlier?” diretsong tanong nito sa akin. Hindi ko alam kung bakit bigla na lamang akong natawa sa tanong nito kahit wala namang nakakatawa sa kanyang mga sinabi. Natigilan ito sa aking inakto.

Tumigil ako sa pagtawa pagtapos ay binigyan ito ng isang blankong tingin.

“Tapos na, ’di ba?” pagod kong pag-uusisa. Muli kong nadama ang muli na naman nitong pag-udlot.

“W-what…?”

“Yung laro. Tapos na, hindi ba?” paglilinaw ko rito. Saglit naman itong natigilan sa aking tinugon pero nang maintindihan nito ang tanong ay matulin itong tumango at sumagot.

“Yes, it is.”

“Then, can I go now? I’m tired… really tired.”

“But why? We can still eat for the dinner, tonight. Let’s go, I’ll take you to some plac–”

“Can you please–!” I took my hand away from him and looked at him emphatically. He stopped. He was stunned at the sudden raise of my voice.

“Please… leave me alone?” pagpapatuloy ko sa garagal na tono. Bigla akong nanghina. Tila naubos ang lahat ng enerhiya ko matapos sabihin ang mga salitang ’yon. Mabilis akong napayuko nang maramdaman ang nagsisimula na namang pamumuo ng aking mga luha.

“N-no. Tell me what’s wrong… I don’t get you,” pagmamatigas nito sa akin. Napapikit ako.

“You don’t get me?” tanong ko sa kanya ng hindi nakatingin at nakapikit pa rin ang mga mata. Ramdam ko ang panandalian nitong paninigas ng katawan.

“Yes,” tipid ngunit malalim nitong sambit. Huminga ako ng malalim. Umayos ako ng pagkakatayo at tumingala upang tapatin ang kanyang mga matang nakatitig ngayon pabalik sa akin.

Should I say it? or not.

Mapakla akong ngumiti.

“You don’t need to know.” No, I guess not.

Kumawala ako sa kanyang pagkakahawak at nagsimulang maglakad papalayo. Pero dahil mapaglaro ang tadhana ay hindi ako nito tinigilan at muling hinablot ang mga kamay ko upang hindi makapagpatuloy sa paglalakad. Mahina akong napaungot.

“Travis naman… bitawan mo ako,” mariin kong wila habang pilit na tinatanggal ang pagkapit nito sa akin.

“No. I won’t. What’s happening to you all of a sudden–”

“TRAVIS PWEDE BA!” hindi ko na ito napigilan pang sigawan sa kanyang mukha na siyang ikinatigil niya. Nagsimula nang magsi-tuluan ang mga luhang kanina pa nagbabadyang umagos sa mga mata ko.

“Bakit ba hindi mo sinusunod ang mga utos ko sa ’yo? Bakit hindi mo nalang ako pabayaan sa mga gusto kong gawin?! Hindi naman ako umaangal sayo hindi ba?!” buong pwersa kong tinanggal ang kanyang pagkaka-kapit sa aking mga kamay at hinarap siya. Mabilis kong pinunasan ang mga luha kong kanina pang nag-uunahan sa pagtulo subalit patuloy lamang ito sa pagragasa kaya pinabayaan ko na lamang.

“Bakit ka ba ganito, Travis? Halos lahat nalang ng mga sinasabi ko sayo, tutol ka? Halos lahat nalang ng mga gusto ko, kailangan hingan ka pa ng permiso? Sino ka ba sa buhay ko? HA?!” napahagulgol na lamang ako sa kanyang harapan at nanghihinang napaluhod sa lapag ng daanan. Hindi naman ako nito tinulungang makatayo at pinanood lamang akong umiyak sa kanyang harapan.

Right. Bakit nga ba niya ako tutulungan?

“B-bakit ka ba kasi bumalik pa?” mahina at paos kong bulong sa lupa ngunit hindi ko namalayang narinig pala nito.

“Why…? Do you want me to leave?” nagulat ako nang biglang mag-crack ang boses nito habang nagsasalits. Muli akong tumingala upang makita ang kanyang mukha at biglang napahinto sa nakita.

He’s… crying. Crying in front of me.

“P-please stop crying,” humihikbi kong pakiusap subalit hindi na naman ito nakinig sa akin kahit sa huling pagkakataon. Napapikit na lamang ako. Why can’t he just follow me? Kahit isang beses lang?

“Bakit mo ba ’ko pinapahirapan ng ganito?” bigla na lamang kumawala sa bibig ko ang mga salitang iyon. Hindi ito nakasagot.

“Bakit ka ba umiiyak? Hindi ba dapat ako lang? Bakit ang kulit-kulit mo? Bakit hindi mo nalang ako sundin? Bakit… bakit ang lapit-lapit mo pero sobrang layo mo rin sa ’kin?” pagod kong wika habang walang tigil pa rin sa paghikbi. Mariin akong napapikit.

“B-bakit… hindi nalang mawala ’tong nararamdaman ko sayo?”

“W-what…” hindi ko man nakikita ngunit naramdaman ko ang bahagya nitong pag-urong sa aking kinatatayuan. Pagak akong natawa.

Umatras siya. He… just step backwards on me.

Alam ko namang ito ang magiging kalalabasan sa oras na umamin ako sa kanya.

Pero bakit ang sakit pa rin?

“Tell me, Travis Arthur,” tumingin ako sa kanya ng nagmumugto ang mga mata at tahimik na lumuha.

“How can I stop this feelings for you?”

Chapter 36 : His Side

Warning: explicit language.

. . .

36

:

His Side

Travis Arthur Dixon

“Just wait and watch me until I finish the game, alright?” I turned to him for a moment, catching the slow, hesitant nod of his head. There was something in the way he moved, something unsure, but I couldn’t put my finger on it. Hindi man niya direktang sinabi, naramdaman kong hindi siya sang-ayon sa mga nangyayari. Ngunit nagtungo na ako sa gitna ng court, hoping he’d understand.

My gaze lingered on him, just for a second more, before the third match began.

He looked… tired.

But why? What made him suddenly look so worn out? Was it something that happened while I was playing? I caught sight of a girl talking to him earlier-was that the reason behind it?

The game started, but my focus was elsewhere, not on the court or the ball in my hands, but on Avery. All I could think about was what might be running through his mind. Buong oras ng laro ay hindi ko maiwasang baling-balikan ang mga mata niya, hoping to catch something other than the painful look he wore.

But every time I looked at him, the same thing greeted me.

Pain.

I don’t know how long the game lasted before I finally snapped out of it, realizing the match was over. I looked up at the scoreboard, the numbers flashing in front of me-49-62. We won.

A victorious smile tugged at my lips as I turned to Avery, expecting to see even a small smile from him, but he was still looking at me with that same, heartbreaking expression. Natahimik ako. What’s going on with him? Is he sick? That would explain why he arrived late earlier.

I was about to head toward Avery, determined to clear whatever was bothering him, when suddenly something unexpected happened-something that made my blood run cold.

“Hmmm…” A girl’s soft voice moaned, her arms wrapping around my neck. My brows furrowed instantly.

Who the hell?

I was just about to push her away when my gaze darted to where Avery was. My chest tightened, my breath catching.

Avery… he was crying.

His hands wiped away the tears from his face, and then he started to walk away. My heart pounded in my chest, panic rising like a wave about to crash down on me.

The roar of the crowd filled my ears, their cheers blending into the background as if they didn’t matter anymore. Without thinking, I shoved the girl away and rushed toward Avery, but before I could reach him, people started to surround me, congratulating me on the win. I growled under my breath, feeling trapped.

“Can you fucking stop?” galit na galit kong sigaw, making the crowd fall silent. Everyone stared, stunned by my outburst, but I didn’t care. I forced my way through, ignoring their questions, desperate to catch up with Avery. My heart raced as I scanned the area, hoping to see even a glimpse of him.

But he was gone.

He… he can’t just leave me like this, right?

I sprinted out of the school, my thoughts spiraling as I tried to piece everything together.

Did he cry because of what happened earlier? Was he jealous, or…

Is he finally starting to feel something for me?

My heart raced at the thought, pounding wildly against my ribcage. I know it sounds ridiculous, but part of me clung to that hope, desperate for any sign that he might be seeing me differently now.

And if that’s true… I’d be willing to gamble everything just to prove it.

Nagmamadali kong hinanap si Avery, my eyes scanning every corner as if my life depended on it. Every second felt like an eternity, and my chest tightened with every step. He couldn’t have gone far, right?

Should I just let this pass? But I didn’t want to. I couldn’t.

Then, in the dim light of the street, I saw him.

My hope. He was still there, walking silently along the road. I found him.

Without wasting another second, I ran toward him, grabbing his forearm the moment I got close enough. He turned to face me, and I froze.

His face was blank.

“Travis,” he called my name, his voice so distant it felt like he wasn’t even addressing me. My chest tightened.

“Why did you leave?” I asked, trying to keep my voice steady, but he just laughed-a tired, empty sound that made my heart sink.

“Tapos na, ’di ba?” he asked, his voice devoid of emotion. His words cut through me, but I nodded, unable to say anything else.

“Then, can I go now? I’m really tired…” he pleaded, his tone soft, almost begging. But I shook my head.

He can’t go. Not yet. Not when I’m starting to feel like something is finally changing between us.

“But why? We can still eat dinner tonight. Let’s go, I’ll take you to some plac–” My words were cut off when he suddenly raised his voice.

“Can you please–!” he stopped, loosening my grip on his arm.

I was stunned.

“Please… leave me alone?” His voice cracked, and he bowed his head, avoiding my gaze. I shook my head again, refusing to let go.

“No. Tell me what’s wrong… I don’t get you,” pagmamatigas ko, my heart pounding in my chest, afraid of what might come next.

“You don’t get me?” he echoed, his voice heavy with something I couldn’t quite grasp. I swallowed hard, nodding slowly.

“Yes,” I replied, trying to sound firm despite the lump in my throat. My heart was racing, but I needed to hear what he had to say. He straightened up, his eyes locking onto mine, and for a moment, we just stood there, staring at each other.

“You don’t need to know,” he finally said, his voice soft but laced with finality. It felt like a punch to the gut.

What?

He turned away from me and started walking again. Frustration bubbled up inside me, and without thinking, I grabbed his wrist, pulling him back toward me. He let out a small gasp.

“Travis naman… bitawan mo ako,” he pleaded, his voice shaking as he tried to pry my hand off him, but I didn’t let go.

“No. I won’t. What’s happening to you all of a sudden–”

“TRAVIS PWEDE BA!” he yelled, cutting me off. My eyes widened in shock as he turned to face me, his tears falling freely now.

“B-bakit kasi bumalik ka pa?” His voice was barely a whisper, but it hit me like a truck. I felt my own tears welling up as his words sunk in.

Is… is that it? He doesn’t want me anymore? Is there someone else? Am I the reason… he’s like this?

The thoughts swirled in my head, too many to process all at once, and before I knew it, tears started to fall from my own eyes.

“… do you want me to leave?” I asked, my voice cracking despite my efforts to stay strong. There was a lump in my throat that I couldn’t seem to swallow down.

It hurt to say it, but if that’s what he wanted… if that’s what would make him happy, then I’d do it. For him.

He looked up at me then, his eyes widening as he saw me crying. He froze.

“Stop crying,” he whispered, his own tears mixing with mine. But I couldn’t stop. Not now. He closed his eyes tightly, as if trying to block out the sight of me breaking in front of him.

“Bakit mo ba ’ko pinapahirapan ng ganito?” he trembled, his voice breaking. He squeezed his eyes shut and took a shaky breath.

“B-bakit… hindi nalang mawala ’tong nararamdaman ko sayo?” His confession left me speechless, the words echoing in my ears like a deafening crash.

“W-what…” I couldn’t even finish my sentence, my heart racing so fast it felt like it might burst out of my chest. My feet stumbled backward, the realization hitting me like a tidal wave.

He… has feelings for me. He fucking has feelings for me.

For a brief moment, it felt like I was floating-like everything I had hoped for, everything I had silently wished for, was finally within reach.

But I couldn’t say anything. Not now. Not after everything that just happened.

I watched as he stood up, wiping the tears from his face. He didn’t look back at me as he turned and walked away, his steps slow and heavy.

I wanted to go after him. I wanted to hold him, to tell him everything would be okay. But I knew… I knew that tonight wasn’t the right time. He needed space, and I had to respect that.

So I stood there, watching him walk away, my heart aching with every step he took.

Not tonight. But soon… I’ll make things right.

Chapter 37 : Expect

37 :

Expect

Piper

Avery

Chavez

Nagmumugto ang mga mata kong umupo ng kama mula sa pagkakahiga. Hindi ako gumalaw sa pwestong iyon ng ilang mga minuto dahil sa pagod ng aking katawan marahil sa sobrang pag-iiyak ko buong magdamag.

Pumikit na lamang ako at hinayaang pakalmahin ang sarili habang nakaupo sa kama.

Nakakapagod. Ngayon ko lang naranasang mapagod dahil sa pag-iyak. I’ve never been in this kind of pain for so much. Maski kahit sa pagkagising mo, nararamdaman mo pa rin yung sakit mula sa pamumugto. Nakakapagod din pala.

Matamlay akong naglakad patungong banyo upang makapaglinis ng katawan. Mabigat man ang pakiramdam ay pinilit ko pa ring kumilos dahil nakakasama sa aking kalusugan kung hihiga nalang ako buong mag-araw.

Gumamit ako ng shower at hindi na nagbuhos ng katawan dahil masyado akong pagod para magwasik ng tubig. Nagpatagal ako ng ilang minuto sa pagliligo dahil kahit papaano ay nababawasan nito ang init ng aking pakiramdam. Pagkatapos ay nagbihis na ng uniporme at umalis na ng kwarto.

Pagbaba ng sala ay tutungo pa lamang sana ako papuntang kusina nang may mahawigan akong taong nakaupo sa aming sofa. Kasalukuyan itong nakatalikod ngayon sa aking kinatatayuan habang nagbabasa sa isang dyaro at may iniinom na kapeng hawak nito sa kabilang kamay. Nanigas ako sa kinatatayuan.

Bakit nandito siya? Bakit ba ginugulo nalang niya palagi ang sistema ko?

Pinagmasdan ko ang kanyang likuran at muling inalala ang lahat mga nangyari sa amin kagabi.

Nasaktan ako. Umiyak. Nag-walk-out. Hinabol ako nito. Umiyak din siya.

Umamin ako.

Teka… umamin ako sa kanya?

Tila nabuhusan naman ako ng isang malaking balde ng malamig na tubig dahil sa naisip. Biglang nawala ang pananakit ng dibdib ko at mabilis na napalitan ng pagkahiya at kaba.

Napaamin ako. At alam na niya ngayong may kakaiba akong pagtingin sa kanya.

Masisira na ba ulit ang pagkakaibigan namin?

Ipinilig ko ang aking ulo. Hindi. Hindi maaari. Nandito pa siya sa amin hanggang ngayon. Kung ayaw na niya sa akin, edi sana ay hindi na siya babalik pa rito sa bahay namin.

Panandaliang nakaramdam ako ng kapanatagan sa sarili pero agad din iyong napalitan ng lungkot at takot para sa sarili.

Siguro… ginagawa lang niya ang lahat ng ito dahil sa mga bilin ni kuya. And even if I already confessed my feelings for him, kahit kailan ay hindi naman nito mabibigyan ng kapalit ang nadarama ko dahil hinding-hindi siya magkakagusto sa akin.

Sa mga kagaya ko.

Ayoko nang mag-expect pa dahil napakababang posibilidad lang naman ang meron ako para mahalin niya ako pabalik. Parang wala na nga eh, dahil straight siya. At baliko ako.

Napatawa tuloy ako sa naisip. Why am I even thinking that he might love me? Bakit ba ako nanghihingi ng kapalit sa pagmamahal ko para sa kanya? Hindi naman kami magkaano-ano. Magkaibigan

lang naman kami. In the first place, hindi naman kami matatanggap ng mga tao kung sakali mang maging ‘kami.’ And I told myself already that I can’t bear to be the reason why his image might get destroyed to other people’s sight. Okay na akong magmahal nalang ng pasikreto sa kanya.

Palihim na pagtingin na nga lang, pumalpak pa.

Bakit ba kasi kailangan pa niyang bumalik?

“Anak, gising ka na pala!” kagyat naman akong napatigil sa pag-iisip dahil sa pagtawag sa ’kin ni mama mula sa gilid ng kusina. Napansin niya sigurong nakatayo ako sa aking pwesto.

Dahil sa pagtawag ni mama ay hindi naman nakalagpas sa aking paningin ang paglingon ni Travis sa akin. Aksidenteng nagtama ang aming mga mata.

Hindi ako nakapagsalita sa aking kinatatayuan. Hindi rin naman ito nagsalita at bahagyang tinignan lamang ang kalagayan ko.

Hindi ito nagbibigay ng kahit anong masamang tindig sa akin pero nakakunot-noo itong nakatingin sa akin lalo na sa itsura ko. Napansin yata nito ang pamamaga ng aking mga mata dahil sa pagluha.

Dahil sa pagka-ilang sa binibigay niyang mga tingin ay ako na ang naunang umiwas ng tingin. Dali-dali akong nagtungo sa kusina namin para kumuha ng tubig. Nakatalikod akong uminom sa kanya at walang ano-anong nilagok ang lahat ng tubig na maiinom ko mula sa baso.

Habang tahimik na umiinom ay pasimple kong binalingan si mama na ngayon ay nakangiti lamang sa amin. Binigyan ko naman siya ng tingin na nagsasabing ‘bakit nandito si Travis?’, pero nagkibit-balikat lamang ito sa akin kaya sinamaan ko siya ng tingin.

Saktong paglagay ko palang ng basong ininuman ko sa lababo ay tumalikod na ako at nagulat nang makitang kaharap ko na si Travis. Biglang nagrambulan ang kalooban ko.

Dahil sa gulat ay hindi ko napansing napaatras pala ako ng tayo. Napansin din niya iyon kaya napaiwas siya ng tingin. Umupo ito sa isang upuan at kumuha ng isang tinapay sa lamesa.

“Ikaw din anak, kumain ka na,” pag-aaya ni mama na ngayon ay nakaupo na sa palagi nitong pwesto at sumisimsim ng kape. Muli ko tuloy naalala ang kapeng pinag-inuman kanina ni Travis. Naubos na ba niya iyon?

Hindi muna ako umupo sa hapag-kainan at bumalik ng sala. Pagkarating ay kinuha ko ang kaninang basong pinag-inuman ni Travis at ako na ang naglagay no’n sa lababo. Ako naman kasi ang maghuhugas ng mga pinagkainan kaya nilagay ko na at baka makalimutan pa.

Tahimik akong umupo sa kabilang parte ng inuupuan ni Travis at matiwasay na sinimulan ang pagkain. Hindi naman ako nito binigyang pansin ngunit ramdam ko pa rin ang matatalim nitong pagtitig sa akin. Hindi na lamang ako umimik at pinilit na itutok ang paningin sa pagkain ko magdamag.

Nang matapos ang aming kainan ay muling bumalik si Travis sa sala habang si mama naman ay bumalik sa paglilinis ng bahay. Hindi ko nga alam kung may maililinis pa ba rito sa bahay namin e wala naman kaming madalas na mga bisita at wala na akong makita pang mga dumi kahit isang katiting sa lapag ng aming baldosa.

Pinabayaan ko na lamang sila sa kanilang mga ginagawa at naghugas na ng mga pinagkainan. Hindi naman ako natagalan sa paghuhugas dahil ilang mga plato at kutsara lang naman ang aming ginamit pangkain.

Nang matapos ay kinuha ko na ang backpack ko at isinukbit iyon sa aking balikat. Nagpaalam muna ako kay mama bago umalis at hindi na nagdalawang-isip pang lumabas ng gusali.

Bago ako makalabas ay narinig ko rin ang pamamaalam ni Travis kay mama.

Nasa aktong palakad na sana ako sa daanan papuntang unibersidad nang may mainit na palad ng kamay ang humablot sa aking palapulsuhan. Napahinto ako sa paglalakad.

Hindi pa man ako nakaka-react ng tuluyan sa ikinilos ni Travis ay hinila na agad ako nito papasok sa loob ng kanyang kotse at mabilis na isinara ang pintuan.

Habang naglalakad naman ito sa patungo sa direksyon ng driver’s seat ay sinubukan kong buksan ang pintuan sa gilid ko ngunit naka-child’s lock pala ang pinto ni kupal. Napamura tuloy ako sa aking isip.

Nakakag*go talaga itong Travis na ’to. Parang hindi marunong makiramdam ng ibang tao. Halatang planado pa ang lahat ano?

Hinintay ko na lamang siyang makapasok sa loob ng driver’s side. Swabe itong umupo sa upuan ng kanyang mamahaling kotse at isinara na ang pintuan. Sinimulan na nitong paandarin ang makina ng kanyang sasakyan at pagkatapos ay hindi na gumalaw sa kanyang pwesto.

Oh? Ano ’to? Panibagong trip na naman? Anong hinihintay niya?

Hinintay kong umandar ang kotse ni Travis subalit makaraan ang ilang mga oras ay hindi pa rin ito umuusad sa daan kaya naman madaling nag-init ang aking ulo.

Akmang pagsasabihan ko na sana siyang paandarin na ang kotse nito dahil baka ma-late pa kami sa klase ngunit saktong paglingon ko ay napaigtad na lamang ako sa aking pwesto nang mapagtantong sobrang lapit ng kanyang mukha sa akin.

“A-anong ginagawa mo…” nauutal kong tanong habang paatras ng paatras sa kanya dahil siya ang patuloy lang sa paglapit. Dahil sa kaba ay napapikit na lamang ako ng mga mata at hinintay ang kanyang mga susunod na gagawin.

Hanggang sa narinig ko na lamang ang tunog ng parang zipper na inaayos niya at may isang mahabang bagay ang dumikit sa akin.

A-ano yun?

Dahan-dahan kong idinilat ang dalawang mata ko at sinilip ang kanyang ginawa. Nakabalik na ito sa kanyang pagkakaupo at may seatbelt na rin ngayong nakapasak sa aking katawan.

Seatbelt. Seatbelt lang pala.

Hindi ko alam kung bakit ako nagkakaganito pero ang alam ko lamang ay samu’t saring emosyon ang aking nararamdaman ngayon.

Yamot. Galit. Siphayo. Ano bang ginagawa niya?

Hindi ko tuloy maiwasang mawalan ng gana dahil sa kanyang pinaggagawa. Nakakainis. Parang ibinaon na niya agad sa limot ang mga sinabi ko sa kanya kahapon. Napakagat ako sa labi.

I hate him.

Buong durasyon ng aming pagb-biyahe ay walang nagsalita sa aming dalawa. Hindi ito nagsasalita dahil wala naman itong dapat sabihin sa akin habang ako naman ay wala sa tamang kalagayan para umimik ng kahit ano.

Bago pa man kami makarating ng unibersidad ay mukhang nakaramdam ito ng kakaiba sa akin kaya naman siya na ang nagpasimulang magsalita.

“Is… there something wrong?” pagbasag nito sa katahimikan habang hinihintay na muling dumaloy ang daan dahil sa stoplight. Kahit alam kong nakatingin ito sa akin ngayon ay hindi ko siya binalingan ng tingin at tumulala lamang sa gilid ng kanyang bintana.

“Hey…” muli niyang pagtawag pero hindi pa rin ako sumagot.

“Can you tell what’s your pro–”

“What’s my problem? You. Ikaw ang problema ko.” Tumahimik siya.

“Bakit ka ba ganito kumilos? Bakit parang wala lang sayo yung mga sinabi ko kahapon? Hindi ba’t nagka-liwanagan na tayo? Yes, alam mo nang may nararamdaman ako sayo pero bakit parang kinalimutan mo na agad ’yon at ibinaon na lamang sa lupa? Why? Is it not worth your time to understand what I’ve said to you last night?” prangka kong tanong sa kanya. Dagli naman itong tumalima sa aking winika at sumagot.

“No, I never forget what you sai–”

“Then at least keep it in your mind,” muli kong pagsabat sa kanya.

“Alam mo naman, diba? May nararamdaman ako sa ’yo. Kakaibang pagtingin na dapat ay hindi naman maramdaman sayo pero nangyari pa rin. Kaya naman please lang, stop this already. Pagod na ako. Pagod na ang utak ko. Don’t give me any more actions that gives me the wrong signal to you. Umaasa ako eh. Kahit alam ko namang wala lang iyon para sayo. Kaya please,” lumingon ako sa kanyang nanunubig ang mga mata.

“Please… tulungan mo nalang akong mawala ’to. Isipin mo nalang bilang isang kaibigan mo.” Wala na akong pakialam pa kung magmukha man akong exaggerated sa paningin niya basta ang mahalaga ay matigil na itong mga paasa niyang pagkilos.

Ayokong umasam. Wala pa akong karanasan sa mga ganitong klaseng bagay kaya naman habang maaga pa, ayoko nang mas lumalim itong nararamdaman ko. I am already contented with what he is giving to me as a friend. Pero hindi ko pa kayang maibalik ang dati niyang pagtrato sa akin dahil nagiging iba ang mga senyales nito sa akin ngayon.

When I was a kid, I thought that when you love someone and he loves you back, that will be the greatest feeling you could ever have to be happy for the rest of your life. Pero ngayong tumanda na ako, ngayon ko lang na-realize na masyadong mahirap pala.

Dahil kabaligtaran ang nangyayari ngayon ang mga imahinasyon ko noon.

I love someone. But he canno—doesn’t love me back. Hindi ko pa nga nakakamit ang pangarap kong mahalin din niya ako pabalik pero bawal na.

That’s why I’m contented already with what we are having right now.

Because I learned that you don’t need someone to love you back. And if you truly love and cherish that person, then you’re willing to be contented on what he’s already giving even though there’s no feelings attached between the two of you. At iyon ang gusto kong mangyari para sa amin.

I know I may sound too overreacting with what I have thought. But it’s all true. Kuntento na ako sa kung anong meron kaming dalawa ng taong mahal ko . At ayoko nang umusad pa ito dahil isa akong duwag at mahinang tao para humakbang pa sa susunod na palapag ng batayan sa aming relasyon.

Dito pa nga lang, nababaliw na ang pag-iisip ko. Paano pa kaya kung ipagpatuloy niya ito? Ayokong umasa. Ayokong umasa para lang sa wala.

At takot akong masaktan. Takot akong masaktan nang dahil lang umasa ako para sa wala.

Chapter 38 : Thought

38 : Thought

Piper

Avery

Chavez

“Ano na bebe? Buhay ka pa ba?” pag-agaw sa akin ng atensyon ni April na siyang nagpabalik naman sa ulirat ko.

“Ha? ano ulit ’yon?” umayos ako ng upo at tumingin sa kanya. Sumimangot ito at humalukipkip.

“Alam mo, kung hindi lang talaga kita kaibigan baka nabalatan ko na iyang mukha mo. Kanina pa ako rito kwento ng kwento tapos wala ka palang naiintindihan?!” nanggigigil niyang saad sabay lukot nito sa kanyang hawak na papel. Napayuko ako.

“Pasensya na, hindi lang talaga ako makapag-concentrate.”

“Dahil ba kay Travis?” dinig kong hula niya na kinalingon ko naman nang mabanggit nito ang pangalan ni Travis. Hindi naman nakaligtas kay April ang saglit kong paglingon kaya napabugha na lamang siya ng hangin.

“Oh, ano bang problema niyo at hindi ka makinig-kinig sa ’kin? Kanina ko pa kayong napapansin ha, hindi nag-iimikan pero nagnanakawan naman ng mga tingin,” bagot niyang sambit habang may kinukutkot sa kanyang mga kuko. Nanlaki naman ang mga mata ko.

Nahuli niya pala akong palihim na sinisilipan si Travis. Nakakahiya.

Napabuntong-hininga na lamang ako at nahihiyang inamin ang mga nangyari noong nakaraan.

Ikinuwento ko sa kanya ang lahat ng mga nangyari sa aming dalawa sa simula. Mula noong mga nagdaang araw hanggang sa rebelasyong nangyari kahapon.

Nang matapos ko ang pagkwento sa kanya ay halos hindi naman ito mapirmi sa kanyang kinauupuan dahil hindi ito makapaniwalang nasabi ko kay Travis ang lihim kong nararamdaman para sa kanya.

Hindi naman sikreto kay April ang tungkol sa nararamdaman ko kay Travis dahil nakwento ko na iyon sa kanya noong mga high school pa lamang kami. Alam ko naman kasing mapapag-katiwalaan ko siya dahil mabait na tao si April at may alam din akong mga sikretong tinatago nito upang maging patas kami.

Maski rin si Andrei ay alam nitong may feelings ako para kay Travis. Kaya nga nung mabanggit ko iyon sa kanya ay nagulat ako nang labis itong masaktan sa sinabi ko dahil malay ko bang malalim talaga ang pagtingin nito sa akin.

Naiwento ko kasi iyon noong oras na palagi kaming magkasama dati nung high school. Hindi ko nga alam kung bakit ko iyon bigla nalang nasabi sa kanya e hindi pa naman kami lubos na magkakilala. Basta’y kutob ko lamang na dapat kong sabihin iyon kay Andrei.

“OMG. Legit ’to ha? Mamaya pala nag-iimbento ka lang ng mga chismis,” taas-kilay pa niyang tanong sa akin kaya naman tinanguan ko siya.

“Kaya naman pala grabe magdaydream iyang utak mo! Umabot na sa planetang jupiter at hindi na naririnig yung mga kwento ko,” naiiling nitong wika kaya naman napakamot ako sa ulo.

“Sorry, hindi ko lang kasi maiwasan,” nahihiya kong paumanhin sa kanya.

“Alam mo, gayahin mo nalang ako. Magtiktok ka rin para naman lumamig ’yang ulo mo,” suhesyon nito at may hinalungkat sa loob ng kanyang bag. Kumunot naman ang noo ko.

“Ano yun?” takang tanong ko. Binigyan niya ako ng isang bagot na tingin at napairap na lamang bago binuksan ang hawak nitong cellphone.

“Ang outdated mo na talaga sis… eto oh!” may ipinakita siya sa aking isang application at ang nakasulat na name ay Tiktok .

“Ano bang ginagawa jan? Baka masayang lang storage ko. Punong-puno na nga ng thesis eh,” tanong ko pa kay April na mas lalo niyang kinainis.

“Ayan ka na naman, puro ka aral! Try mo kayang lumabas ng bahay at gumala-gala? Hindi ka ba nagsasawa sa mga thesis mo? Wala ka na nga yatang games jan sa cellphone mo! Akin na ’yan, patingin nga!” at dahil saktong nakalapag lamang ang phone ko sa lamesa ng aming table ay mabilis niya iyong hinablot at nagmamadaling binuksan. Napailing na lamang ako sa kanya at sumandal sa upuan.

Para namang maaagaw ko pa sa kanya ang cellphone ko.

Ilang minuto rin itong naghalungkat ng kung ano-ano sa phone ko. Madalas ay ngumingiwi pa siya sa tuwing may nakikitang folder ng iba’t ibang mga thesis namin kaya naman tinatawanan ko nalang siya.

Hinintay ko na lamang itong matapos sa paggamit ng cellphone ko pero maya-maya’y bigla na lamang itong may nakita na siyang nagpakaba naman ng buong sistema ko.

“Search ko na nga lang sa goggle mo kung meron ka bang game—ha?” matagal itong napatitig sa screen ng cellphone ko na tila hindi makapaniwala sa kanyang nakikita. Kinunutan ko na naman siya ng noo.

“Bakit, anong problema?” sinubukan kong agawin sa kanya ang phone ko ngunit mabilis niya itong inilag sa akin. Bumalik ako sa pagkakaupo.

“Tama ba itong nakikita ko?!” naluluwang usal niya. Dahil sa lakas ng kanyang boses ay may ilang mga napatingin sa aming direksyon kaya naman kinabahan ako.

Ano bang nakita niya?

“NAG-SEARCH KA NUNG WORD NA MASTURBATION?!” laglag ang panga niyang wika.

Tila nabingi naman ako dahil sa kanyang mga sinabi. Hindi pa man nags-sink-in ang lahat sa akin nang bigla na lamang may nagsalita sa bandang likuran ko kaya naman nagpagitla ako sa aking pwesto.

“What did he searched?” malakas at baritono nitong boses kaya naman napalingon ako sa nagsalita. Inagaw nito ang hawak ni April na cellphone at binasa rin ang nasa history ng goggle search ko. Pagkatapos ay binalingan ako ng isang masamang tingin na siyang ikinamutla ko.

“A-ano kasi…” nauutal kong tugon.

“Stand up,” maikli nitong sambit pero sapat na upang makaramdam ako ng libo-libong bultahe sa aking katawan. Hindi pa man ako tuluyang nakakatugon sa utos niya nang siya na mismo ang nagpatayo sa akin at walang-pakundangang hinila ako palabas ng classroom.

“T-Travis…” nanginginig kong tawag sa kanya ngunit tila hindi ako nito narinig at patuloy lamang na tinatahak ang daanan. Natatakot man ako sa kanyang inaasta ngayon ay pinilit kong maging matatag at nangangatog na nagpatianod sa kanya.

Dinala ako ni Travis sa isang abandonadong classroom at marahas akong ipinasok sa loob. Ni-lock nito ang pintuan ng silid at pagtapos ay galit itong lumapit sa aking kinatatayuan.

“Why did you search the word masturbation?!” matigas nitong angil na nagpatayo naman ng mga balahibo ko sa buong katawan. Walang pagdadalawang-isip itong lumapit sa aking pwesto at dahil sa takot ay napaatras nalang ako sa aking likuran hanggang sa mapaupo na lamang ako sa lamesang nasanggi ng aking likod.

Muntikan pa akong mahulog sa kinasasandalan nang tuluyan itong makalapit sa akin. Napayuko ako.

“A-ano bang… p-pakialam mo?” nauutal kong bulong na siyang mas ikinasama naman ng ekspresyon nito sa kanyang mukha. Napatili na lamang ako sa gulat at takot na nararamdaman nang bigla nitong sipain ang katabi kong upuan.

“Hindi mo sasabihin?!” nag-iigting ang panga nitong pagbabanta sa akin kaya nagsimulang manubig ng mga mata ko.

“K-kasi nanakit yung tiyan ko nung in… i-inano mo a-ako…” nanginginig kong usal sa kanya kaya naman pinipilit nitong intindihin ang mga sinasabi ko.

“What? Answer me properly.” Medyo kumalma na ang kanyang boses ngayon nang mapansin nito ang panginginig ko sa takot. Napaluha na lamang ako.

Bakit

ba siya

nagagalit

dahil

lang

nagsearch

ako ng

salitang

’yon?

“K-kasi nakaramdam ako ng pananakit sa baba nung i-inipit mo ’ko sa k-kotse mo…” pinilit ko namang magsalita ng maayos pero dahil sa takot ay hindi ko na napigilang maiyak sa kanyang harapan.

Nakakainis. Hindi naman dapat ako umiiyak sa harapan niya. Tinatanong lang naman ako nito kung bakit ko sinearch iyon pero umiiyak na ako. Napakahina ko talagang tao.

Hindi naman ito nagsalita matapos kong sabihin sa kanya ang dahilan. Sinubukan ko namang pakalmahin ang sarili ko habang iniisip pa rin nito ang sinabi ko at pilit na inaalala ang araw kung kailan naganap ang aking mga binanggit.

Nang tuluyan naman nitong maalala ang tinutukoy ko ay bahagyang bumagsak na lamang ang kanyang mga balikat at muling bumalik sa pagiging maamo ang kanyang mukha. Napapuntong-hininga ito at tila nakahinga ng maluwag.

Lumapit ito ng dahan-dahan sa akin at tinulungan akong magpunas ng mga luha. Noong una ay natakot ako dahil hindi ko sigurado kung ano ang gagawin nito kaya naman napaatras ako pero hindi na lamang niya iyon binigyang-pansin at pagkaraa’y niyakap ako ng mahigpit.

“Sorry. I’m sorry for making you feel scared. I just really cannot believe you searched for that kind of thing kaya nawala ako sa tamang pag-iisip. You scared me to death… akala ko may iba ka nang

pinagnanasahan .“ Hindi ko na narinig pa ang huli nitong sinabi dahil pabulong na lamang iyon.

Pinagpagan nito ang likod ko at sinandal ang aking mukha sa kanyang balikat. Napasubsob na lamang ako sa kanya at tahimik na pinatahan ang sarili.

Nang ako’y tumahan na sa pag-iyak ay ako na ang naunang kumalas sa aming yakapan at nahihiyang tumalikod upang linisin ang sariling mukha. Pasimple kong sinampal ang aking pisngi.

Anak ng pugita ka, Avery. Umiyak ka pa talaga sa dibdib niya. Edi parang pinagmukha mo na ring ayos na agad kayo mula sa mga ginawa niya.

Napayuko na lamang ako at kagat-labing lumingon sa kanyang direksyon. Ngumiti naman ito sa akin at hinila na ako palabas ng abandonadong silid. Pagkalabas ay umakbay ito sa akin kaya naman wala na akong nagawa pa kundi ang pabayaan itong idantay ang kanyang braso sa aking katawan.

Marami kaming naagaw na atensyon ng mga naglalakad na estudyante subalit tila wala lamang pakialam itong kasama ko kaya naman napayuko na lamang ako sa hiya at pamumula.

Bago kami makabalik sa loob ng aming classroom ay may binulong pa ito sa akin na mas ikinamula pa ng ubod ng kamatis kong mukha.

“So you felt hot because of me. Hmm… okay,” nakangising bulong nito habang tumatango-tango pa sa paglalakad. Bahagyang natuod tuloy ako sa paglalakad.

Wala ba ritong may posporo? Susunugin ko lang itong katabi ko para naman mainitan din dahil sa akin.

Pagpasok sa ’ming classroom ay muling umalingawngaw ang ingay sa bawat sulok ng silid-aralan. Bumalik na si Travis sa kanyang upuan habang ako naman ay muling umupo sa tabi ni April at piningot ang tenga nito.

“Arayyy!” naluluhang angil nito habang hinihimas ang kanyang namumula tenga ngayon. Inirapan ko siya.

“Sa susunod na hindi mo pa mapigilan ang pagdadaldal mo, pupugutan na talaga kita ng ulo.”

---

Tila kisapmatang natapos ang lahat ng aming mga klase ngayong araw. Matiwasay naman itong natapos dahil hindi na kami nagkausap pa ulit ni Travis hanggang sa mag-dismissal time.

Habang naglalakad pauwi ay muli kong inalala ang huling pag-uusap namin ni Travis bago ako umuwi. Malaki ang pasasalamat ko nang malamang hindi ako nito ngayon masusundo pauwi pero syempre ay hindi ko naman pinakita sa kanyang masaya akong uuwi ng mag-isa.

Hindi kasi natuloy ang balak nilang kainan dahil sa biglaang pag-alis ni Travis noong gabing matapos ang kanilang laban kaya hindi na natuloy ang pagdiriwang.

Ang panget naman daw kasi kung magc-celebrate silang lahat na wala ang kanilang mvp sa laro kaya napag-isipan na lamang ng kanilang team na ngayong araw nila ic-celebrate ang kanilang panalo sa basketball. Sa isang restaurant lang naman sila magkakainan at kaunting inuman na rin dahil pinayagan naman daw sila ng kanilang basketball coach.

Inalok pa nga nila ako noong una kung gusto ko raw bang sumama pero mabilis naman akong tumanggi sa pag-imbita nila. Celebration nila ’yon bilang isang team. Ayoko namang makisingit pa at wala rin naman akong makakahalubilo roon bukod kay Travis at Andrei. Wala naman itong nagawa nung tumanggi ako at sumunod na lamang sa kanyang mga ka-teammates.

Si April naman ay hindi ko rin makakasabay sa pag-uwi dahil kabilang ruta ang daan patungo sa kanilang bahay.

Tahimik lamang akong naglalakad sa gilid ng daanan. Pero bago ako makauwi sa aming bahay ay may lakaking tumawag sa aking pangalan na nagpalaki naman ng aking mga mata.

“Avery?” pagkaklaro pa nito ng tawag sa akin. Tumango naman ako.

“Harry?”

Chapter 39 : Paper

Warning: explicit language.

. . .

39 : Paper

Piper

Avery

Chavez

“I’m sorry, by the way. Naabala pa yata kita.”

“No, okay lang. Hindi naman,” tipid akong ngumiti rito at sumipsip na lamang sa in-order kong milktea.

Nasa loob kami ngayon ng isang milktea shop dahil inaya ako nitong sumama sa kanya upang makapag-libang.

Hindi naman talaga dapat ako sasama sa kanya dahil kahit na kilala ko siya at mukha itong mabait na tao ay hindi ko pa rin siya lubos na kilala. Pero laking gulat ko na lamang nang malamang ako pala ang pakay nito kaya ito pumunta ngayon sa aming unibersidad. Hindi naman daw kami lalayo at magpapalipas-oras lang.

Napakibit-balikat na lamang ako at sumunod sa kanya dahil nakakahiya naman kung hindi ko pa siya pagbibigyan. Ngayong araw lang naman.

“Ano… ano nga pala yung dahilan kung bakit gusto mo ’kong makausap?” paglalakas-loob kong tanong kay Harry. Bahagya naman itong napatingin sa akin at sumipsip muna sa kanyang in-order na milktea.

“Hmm… nothing in particular. Just wanna say hello to you, maybe?” sagot nito sabay alog sa kanyang hawak na milktea. Kumunot ang noo ko.

Huh? Bakit?

Nang mapansin naman nito ang pagkalito ko ay napangiti ito at ipinaliwanag ang sarili.

“I mean… I just wanna chit-chat with you and hang around since you know, we’re… friends… right? or not?” nakangiti nitong paglilinaw. Ramdam ko ang medyo pag-aalinlangan nito sa kanyang sinabi kaya naman dagli akong tumango at muling sumipsip sa aking milktea.

“Oo naman, magkaibigan na tayo.” Tumingin ako sa kanya at nakitang pinapanood nito akong sumipsip sa straw ng aking iniinumang milktea. Napakagat-labi siya.

“By the way, why aren’t you holding your drink while you’re sipping?” naaaliw nitong pag-iiba sa usapan. Napatingin ako sa aking pwesto at namula nang mapagtanto ang aking ginagawa.

Gusto ko lang naman gayahin yung mga nasa kdrama kong napapanood eh. Hindi ba ako mukhang kaaya-ayang tingnan gaya nila?

Nahihiyang ilalayo ko na sana ang aking ulo mula sa pagkakadantay nito sa nakapatong na milktea ko nang bigla na lamang niya akong hawakan sa likod ng ulo upang mapahinto sa paglayo. Nanlaki naman ang mga mata ko nang bigla nitong mas idiniin pa ang aking bibig papasok sa matabang straw ng milktea ko kaya naman halos mabilaukan ako sa gulat nang maramdamang sumagad yung straw sa aking lalamunan. Napaubo ako.

Tumingala ako upang mapatingin sa reaksyon nito at nakitang nanigas ito sa kanyang kinauupuan at napalunok pa ng laway.

Nang maintindihan naman nito ang mga tinging ipinapakita ko ay dali-dali nitong tinanggal ang kanyang nakapatong na malalaking kamay sa likod ng aking ulo at nagpaumanhin.

“Sorry! I’m so sorry, I just… find it cute a while ago. Pipigilan lang sana kita but I didn’t noticed na makakain mo na pala pati yung straw.” Napaiwas ito ng tingin sa akin at malakas na napabuntong-hininga.

Napatango na lamang ako sa kanya at nahihiyang iniluwa ang straw sa aking bibig. Binitbit ko na rin ang inumin ko at hindi naman nakalagpas sa aking paningin ang pasimple nitong pagngiwi. Ipinagsawalang-bahala ko na lamang iyon.

“O-okay lang…” gusto pa sanang magsalita ng bibig ko ngunit wala nang lumabas pa dahil sa hindi ko na alam ang susunod pang sasabihin.

Panandaliang namayani ang katahimikan sa aming pagitan. Walang nagtangkang magsalita sa aming dalawa kaya naman napayuko nalang ako at tumutok sa iniinom kong milktea.

Maya-maya lang ay nagsalita na rin ulit si Harry kaya naman muling nabaling ang paningin ko sa gawi niya.

“I never knew you could be this fun to be with,” nakangiti niyang sambit. Tumingin din ito sa akin pabalik at ngumiti ng malawak. Saglit akong natigilan.

Ang gwapo niya.

Ay charot. Ano ba, Avery.

“H-ha?” ang tanging nasabi ko na lamang nang hindi maintindihan ang kanyang pinaparating. Humalakhak siya.

“You really don’t remember me, do you?” amused na amused nitong tanong sa akin. Tuluyan akong napahinto sa pag-inom nang marinig ang tinugon nito.

Nagkita na ba kami dati? o magkakilala?

Nang wala talaga akong maalala ukol sa kanya ay napailing na lamang ako at pumikit.

“I was the one you pictured last time,” kusa nitong pagsagot sa akin. Muling napakunot na naman ang aking noo.

“Picture?”

“At the mall? Together with my girlfriend. You pictured us without us knowing. Hindi ka pa nga namin mahuhuli kung hindi lang nag-flash yung camera mo.” Muli itong napakagat-labi upang mapigilan ang kumakawala nitong tawa samantalang ako naman ay pilit na inalala ang pangyayaring iyon at nang maalala ay doon na ako namutla sa aking kinauupuan.

Siya nga iyon. Yung lalaking pina-picture-an ni April sa ’kin at hindi ko sinasadyang ma-picture-an silang magkasintahan habang nakabukas ang flash ng camera ko.

Anak ng pugita.

“A-ahh… ehh… s-sorry, ano kasi yun…” sinubukan kong mag-isip ng mairarason sa kanya subalit dahil sa pagkataranta ko ay bahagyang natuliro lamang ako sa aking pwesto. Pagak naman itong napatawa dahil sa aking inakto.

“It’s okay! You don’t have to think for an explanation or apologize to me. It’s not a big deal,” pagkukumporta nito sa akin pero umiling ako.

“Kahit na, sorry pa rin. Nakakahiya masyado para sa inyong dalawa, jowa mo pa naman…” napayuko na lamang ako at kinakabahang napatitig sa aking hawak na milktea.

“It really is fine to me… but if you really can’t help it, then, apology accepted,” nakangiti nitong ani. Nakahinga naman ako ng maluwag.

“Pasensya na talaga, hehe. Trip ka lang kasi talagang picture-an ng kaibigan ko kaya ako ang pinag-picture niya. Hindi ko naman napansing nakabukas pala yung flash nung phone. We’re really sorry for taking pics of you without any permission,” sinsero kong pagpapaliwanag kay Harry. Napatango na lamang ito sa akin at muling inalog na naman ang hawak nitong milktea.

“I told you, it’s fine. No need to reason out,” pagpapagaan niya pa ng loob. Tumango na lamang din ako at nahihiyang ngumiti.

“So… kumusta na nga pala kayo ng girlfriend mo? Pa-send regards nalang siguro sa kanya,” pag-iiba ko ng usapan.

“Ahh… her? We broke up.”

“WHAT?! BAKET?!” hindi ko maiwasang mapanganga sa rebelasyong isinambit nito habang pilit na sini-sink-in sa aking ulo ang sinabi niya. Bakit naman sila nag-break up?

“Because of you.”

Hindi ko masyadong narinig ang sinabi nito dahil sobrang hina lamang nitong binulong iyon.

“Sorry, ano ulit ’yon? Hindi ko narinig ng malinaw eh,” pag-uulit ko sa kanya. Tipid naman itong ngumiti sa akin at umiling.

“I said, because of misunderstanding,” paglilinaw nito. Dahan-dahang napatango naman ako at muling uminom na lamang ng milktea. Bakit ganun? Parang iba naman yung galaw ng labi niya kaninang binigkas yun.

Tumahimik na lamang ako pagkaraan ng ilang minuto. Pero dahil baka mabalik na naman kami sa isang awkward situation ay ako na ang nag-initiate na maglipat ng usapan at dinala siya sa nakakatawang kwentuhan. ’Di kalauna’y nawala rin naman kaagad ang kaninang bumabalot sa aming awkward na atmosphere.

---

Dahil napasarap masyado ang aming pag-uusap ay hindi na namin napansing inabot na pala kami ng gabi sa aming kwentuhan. Sa tinagal nga ng aming pag-uusap ay halos makilala ko na ang buong pagkatao nito pati na rin ako sa kanya.

Nalaman ko rin kung saan siya nakatira—which is hindi ko naman inakalang sasabihin niya sa akin. Pero syempre, hindi ko naman sinabi yung akin. Hindi porket magkausap na kami ay maglalabas nalang din agad ako ng personal information ko ’no.

Nang mapagtantong ginabi na kami ay saka lamang namin naisipang umuwi na sa aming mga bahay. Binigay nito sa akin ang kanyang phone no. at hiningi rin ang aking number. Hindi ko sana ibibigay sa kanya pero dahil parang nakakahiya naman kung hindi ko sa kanya ibibigay ay sinave ko na lamang sa phone ko ang kanyang number at ito’y tinawagan.

Tumunog naman kaagad ang cellphone nito at lumabas doon ang aking numero. Sinave niya agad ito at pagkatapos ay ngumiti sa akin.

“Thank you for this. And thank you for lending me your time,” malugod nitong pagpapasalamat sa ’kin. Ngumiti naman ako pabalik at tumango.

“Salamat din, nag-enjoy ako sobra–” hindi ko na natapos pa ang aking sinasabi nang aksidenteng mapatingin ako sa kabilang gawi ng kalsada, kungsaan may mga taong naglalakad sa tabi ng daanan. Sakto namang pagtingin ko sa isang lalaking naglalakad ay napatingin din ito sa akin na siyang kinahinto nito sa paglalakad.

“Are you okay?” dinig ko pang tanong sa akin ni Harry ngunit nawala na sa kanya ang aking atensyon at napunta na ngayon sa lalaking matatalim ang mga matang nakatingin sa amin.

Nagsimula itong maglakad papalapit sa aming direksyon subalit nagulat na lamang ako nang biglang may sumulpot na truck at dumiretso sa nilalakaran ni Travis.

Dumagundong ang kaba sa aking kalooban nang pumreno ng malakas ang driver ng truck sapagkat hindi pa rin tumitigil sa paglalakad itong si Travis. Mabuti na lamang at ang mga kasamahan nitong teammates ang pumigil sa kanyang makapaglakad hanggang sa tuluyan silang malagpasan nung truck kanina. Tila nahugutan naman ako ng hininga sa nakita.

Muntikan na yun.

Pero kahit na muntikan na itong mapahamak ay tila waring wala pa rin itong nakikitang mga sasakyan na dumaraan at galit lamang na iwinasik ang pagkakahawak ng mga kasamahan nito sa kanya. Napabitaw naman ang dalawang lalaking pumipigil kay Travis at muli itong nagpatuloy sa paglalakad hanggang palapit sa aming kinatatayuan.

Muli akong binalot ng takot at kaba habang pinapanood siyang maglakad patungo sa gawi naming dalawa ni Harry. Nang tuluyan itong makalapit sa amin ay mabilis niya akong hinigit papalapit at itinago mula sa kanyang likuran. Mariin nitong tinignan si Harry ng masama.

“What do you want?” sobrang lalim ng boses nito na sapat lamang para magsi-taasan ang lahat ng aking mga balahibo sa katawan. Gulat namang napatingin sa kanya si Harry subalit mabilis ding nakatuon matapos makatalima sa mga nangyayari.

“What DO YOU want? Tahimik lang naman kaming nagd-date dito tapos bigla ka nalang sumusulpot,” nakangising anas ni Harry. Nanlaki naman bigla ang mga mata ko.

“What?!” nanlilisik na bumaling pabalik sa akin si Travis na siyang mas ikinatakot ko naman. Muling bumalik ang kanyang tingin kay Harry na ngayon ay may nakakalokong ngiti na nakapaskil sa kanyang mga labi.

DATE?! Hindi ko naman alam na date pala ang tawag do’n sa ginawa namin!

“Bakit, sino ka ba? Sino ka ba sa buhay ni Avery, mister basketball player?” nanghahamong tanong ni Harry. Akmang pagtitigilin ko na sana silang dalawa sa kanilang away pero bigla na lamang sumagot pabalik si Travis na siyang ikinatigil ng buong sistema ko.

“Who am I? I’m his boyfriend. Why the f*ck do you care?”

A-ano?

Bago pa man ako makabalik sa reyalidad ay hinila na ako ni Travis palayo sa aming pwesto nila Harry at nagpakalayo-layo sa kanyang kinaroroonan.

Pero dahil masyado akong natulala sa mga narinig ay nagulat na lamang ako nang bigla niya akong buhatin na parang isang sako ng bigas kaya naman nagmamadaling pumiglas ako sa kanya.

“T-travis! Teka nga, ibaba mo ako! Isa!” natatarantang bulyaw ko mula sa likuran niya habang nagpupumilit na kumawala mula sa pagkaka-buhat nito subalit dahil sa kalikutan ko ay bigla na lamang ako nitong pinalo ng malakas sa pwetan na muli ko na namang ikinatigil sa pagwawala.

“Stay on your fucking position! You stupid baby.” Hindi na ako nakaimik pa ulit dahil sa mga pinagsasabi niya at muli itong nagpatuloy sa paglalakad.

Tahimik ako nitong idinala sa parking lot ng university. Habang naglalakad ay halos malula ako sa pag-ikot ng aking mga paningin dahil sa angking tangkad niya at nahihiyang sumisilip kung may mga tao bang nakakakita sa kanyang ginagawa. Mabuti na lamang at gabi na talaga kaya wala nang mga taong dumadaan sa kalsada.

Dahil malalaki ang mga hakbang nito ay mabilis din kaming nakarating sa pwesto ng kotse nitong pinagparadahan. Pero bago pa man kami tuluyang makarating sa kanyang sasakyan ay bigla na lamang natuklap ang tuck-in ng aking polo sa pantalon. Marahil siguro ay dahil sa pagkabanat nito habang binubuhat ni Travis.

Dali-dali ko naman itong itinataas pero ang yung sa likod kong parte ay hindi ko maayos ng mabuti dahil sa kamay nitong nakakapit sa aking bewang. Namula tuloy ang aking mga pisngi nang maramdaman ang lumapat nitong mainit na balat sa aking malambot na likuran.

“W-wait lang, Travis. I-isusuot ko lang…” sinubukan kong abutin ang polo kong nakalawlaw at pilit itong isinusuksok sa pagitan ng balat namin ni Travis subalit tila gabakal sa tigas ang pagkakadikit nito sa akin kaya naman hindi ako magtagumpay sa ginagawa.

“H-huy… Travis…”

“Hush, we’re almost there,” ang tanging sinabi lamang nito. Nag-iinit man ang pakiramdam ay nakinig na lamang ako sa kanya at hinintay itong makalapit sa kanyang sasakyan.

Nang makarating ay pinatunog na nito ang kanyang kotse at pagtapos ay saka ako pinapasok ng maingat nito sa loob ng passenger’s seat.

Pumasok din siya pagkatapos sa driver’s seat at maya-maya’y isinara na ang pintuan. Sandaling may hinalungkat ito sa kanyang dalang bag kaya naman umiwas nalang muna ako ng tingin at pinanood ang mga punong nagsasayawan sa labas ng kanyang kotse.

“Why are you two dating?” napalingon naman ako sa gawi niya nang marinig ang boses nitong umalingawngaw sa loob ng kanyang kotse.

Kasalukuyan itong nakatalikod ngayon sa akin habang may sinusulat sa papel nitong hawak na kung ano. Ginawa nitong sandalan ng papel ang baba ng kanyang bintana. Mabilis naman akong tumutol matapos marinig ang kanyang sinabi at nagpaliwanag.

“H-hindi kami nagdate, nagyaya lang naman siyang samahan ko siya kanina dahil daw gusto lang niya akong makausap.”

“At sumama ka naman?” bahagyang tumaas ang tono ng boses nito kaya naman napayuko ako.

“O-oo–”

“Tsk,” inis nitong giit. Nakaramdam tuloy ako ng panlumo.

“How long have you been together?” tanong pa nito. Natatakot man akong sagutin ang kanyang tanong ay sinagot ko pa rin dahil sa wala akong pagpipilian.

“Kaninang d-dismissal pa…” hindi ito sumagot pagtapos kong sabihin ang mga katagang ’yon at tinapos na lamang ang kanyang pagsusulat. Nang matapos si Travis ay muli itong bumalik sa ayos ng upo at finold ang kanyang bitbit na papel.

“Huwag ka nang sasama pa ro’n,” hindi na ito gaanong galit sa paraan ng pagsabi niya pero may halong pagbabanta pa rin sa kanyang boses. Tumango na lamang ako at takot na sumunod sa kanyang mga bilin.

Pinag-seatbelt muna niya ako bago nito pinaandar ang makina ng kanyang kotse. Bago kami umusad sa daan ay ibinigay nito sa akin ang kaninang pinagsulatan nito ng papel na ikinanuot naman ng aking noo. Dahan-dahan ko itong binuklat at binasa ang mga nakasulat sa papel nitong ibinigay sa ’kin.

“Your brother sent that to me,” aniya habang nakatutok lamang sa gitna ng daan. Sandaling iprinoseso ko naman ang kanyang sinabi sa aking utak hanggang sa ito’y tuluyan ko nang maintindihan.

Ano raw?

“E kakasulat mo palang nito sa harapan ko. Paanong magiging kay kuya ’to?” naguguluhang tugon ko.

“Hmm? What are you talking about? He sent that letter to me through BDO,” tila nagmamaang-maangan pa nitong sambit at pasipol-sipol pa habang iniikot ang manibela. Walang ano-anong sinamaan ko siya ng tingin.

Anong BDO? Sapakin ko itong lalaking ’to eh. Anong akala niya sa kausap niya, kinder? Ako pa talaga ang lolokohin niya e sinulat ba naman yung letter sa tabi ko lang.

Paano ba naman kasi, ang isinulat lang naman nito sa papel ay pinayagan daw siya ni kuyang matulog na sa bahay simula ngayong araw.

Isumbong ko kaya siya kay Kuya Kurt? Hmm… hindi naman masamang ideya.

Chapter 40 : Unknown Number

Warning: explicit language.

. . .

40

:

Unknown Number

Piper

Avery

Chavez

“Oh, Travis anak. Anong ganap at naparito ka? Naku, hindi pa naman ako nakapagluto ng marami!” aligagang pamungad ni mama nang makita kaming pumasok ng sala.

Ibinaba ko muna ang aking bitbit na bag bago yumakap kay mama samantalang si Travis naman ay nagmano rito at umupo sa sofa.

“It’s fine, tita. No need to cook for more basta… dito po ako makikitulog muna?” biglang pagsingit nito sa usapan. Bahagyang natawa naman si mama sa kanya at pinalo pa ang braso bago tumingin sa akin ng nakangisi.

“Ano ka ba! Ayos na ayos lang, anak. Kahit dito ka na matulog araw-araw, hindi ka naman pabigat sa akin hindi tulad nitong kasama mo,” abot-tengang ngiti niya na ikinangiti rin naman nung isa. Napairap na lamang ako sa kanilang dalawa.

Ano ’to, buhatan lang ng isa’t isa?

Iniwan ko na lamang silang dalawa at umakyat na sa aking kwarto.

Pagkarating ay mabilis kong ikinandado ang pintuan at nagsimulang hubarin ang aking mga kasuotan.

Dumiretso ako sa loob ng banyo pagkatapos at naglinis na agad ng katawan. Hindi naman katagalan bago ako matapos sa pagligo at nagbihis na ng mga panibagong damit bago bumalik sa sala.

Pagkababa ay sakto namang nakita kong nanonood ng telebisyon si Travis habang si mama ay naghahain ng mga pagkain.

Tinulungan ko naman si mama na mag-ayos ng mga pinagkainan at maya-maya ay inutusan ako nitong tawagin na sa sala si Travis. Sinunod ko naman ang utos ni mama at tinawag nga sa sala si Travis.

“Travis, kakain na,” tawag ko rito nang makalapit sa pwesto niya. Mabilis naman itong tumalima nang marinig ang sinabi ko at nagmamadaling pumunta sa kusina. Napailing na lamang ako sa kanya at ako na mismo ang nagpatay ng TV bago bumalik ng kusina.

---

Payapang natapos ang aming kainan. Kahit na tatlo lamang kaming kumakain sa hapag-kainan ay hindi naman malungkot dahil ka-video call namin kanina si kuya na kasalukuyan din palang kumakain ng kanyang umagahan.

Kinamusta lang naman namin siya kung nakarating ba ito ng maayos kahit na alam na namin ang kanyang isasagot. Mas nakakagaan lang kasi talaga sa pakiramdam kapag siya mismo ang magkukumpirma no’n sa amin.

Marami kaming pinag-usapan bukod lamang sa kanyang paglipad ng ibang bansa. Kahit na ilang araw pa lamang mula noong huli ko siyang makasama ay marami na agad akong mga kwento sa kanya. Siya rin naman ay nagkwento rin ng kung ano-ano tungkol sa kanyang pagbabalik ng abroad.

Habang nasa kalagitnaan kami ng kwentuhan kanina ay bigla kong nabanggit sa usapan ang biglaang pagpaparito ni Travis sa bahay.

Halos masamid naman ito sa kanyang iniinom na tubig dahil sa pag-bring up ko ng topic at namumutlang ibinalik ang tingin sa screen. Napansin ko ang sandaling pananahimik ni kuya at ang mga masasama nitong tingin kay Travis na siya namang ikinangisi ko.

Pero mabilis din iyong nawala nang biglang sinabi ni kuyang okay lang naman daw itong manirahan basta raw ay wala itong gagawing masama at wala ring gagalawin na kahit anong bagay sa loob ng kanyang kwarto. Nanlumo tuloy ako sa narinig.

Akala ko pa naman, papagalitan ni Kuya Kurt si Travis at hindi papayagang makitulog dito sa ’min. Hindi naman pala.

Batid ko naman ang labis na saya nitong katabi ko habang kumakain. Tuwang-tuwa siguro at pinayagan itong makitulog sa aming bahay. Pero agad din namang nawala iyon nang binilinan siya ni kuyang bawal matulog sa tabi ko. Walang nagawa si Travis kundi ang umungot at pilit na tumango na lamang.

Medyo napatagal pa ng ilang minuto ang aming pag-uusap nila kuya pero kalaunan din ay pinutol na namin ang tawag kahit na labag sa aming kalooban. Hindi naman kasi maaaring habambuhay nalang kaming mag-uusap nila kuya dahil marami pa itong mga ginagawa at balik-trabaho na ito sa ibang bansa. Hindi ko tuloy maiwasang malungkot.

Miss ko na agad si Kuya Kurt.

Tinapos na namin ang aming mga pagkain at ako na ang nagprisintang maghugas ng mga pinagkainan pagkatapos. Si mama naman ay nagtungo na agad sa kanyang kwarto dahil napagod daw ito sa pagluluto, habang si Travis naman ay nakihiram muna ng banyo ni kuya upang makapag-basa ng katawan. Tuluyan ako naiwan sa baba ng kusina.

Mabilis kong tinapos ang paghuhugas ng mga pinagkainan. Naglinis pa ako ng kaunti sa aming kusina bago napagpasyahang umakyat na sa aking kwarto.

Pagpasok ay muli kong ni-lock ang pinto ng aking silid at pumunta muna ng study table upang gawin ang ilan kong mga assignments at mag-review ng ilang mga lessons dahil bukas na ang start ng aming examination week. Hindi pwedeng bumaba ang aking grade ngayon since graduating na kaya kailangan ko talagang mag-aral ng mabuti.

Tahimik lamang akong nagr-review sa upuan ng aking desk nang bigla na lamang tumunog ang pinto sa likuran ko at iniluwa mula roon ang isang bulto ng malaking tao. Nanlaki ang mga mata ko.

“Travis? Bakit ka nandito? Atsaka paano mo nabuksan yung pinto?” gulat kong tanong nang makita itong pumasok sa loob ng pintuan at sinara ulit ang pinto bago lumapit sa aking pwesto.

Banayad itong naglakad patungo sa higaan ko at walang ano-ano’y sumampa sa aking kama. Mabilis naman akong umiwas ng tingin sa kanya at muling tumutok sa hawak kong mga reviewers.

E kasi naman… nakahiga ngayon si Travis sa kama ko at wala pang suot na kahit anong pang-itaas!

“Your mom gave me a duplicate key to your room so that I could enter it as long as I want… and I’m sleepy. What are you doing?” nag-angat ito ng tingin sa akin at hindi ko alam kung bakit pero bahagyang namula ang mga pisngi ko dahil sa kanyang pagtitig kaya naman huminga ako ng malalim.

“N-nagr-review ako para sa exam bukas… atsaka ’di ba, malinaw namang sinabi sa ’yo ni kuyang hindi ka pwedeng matulog sa tabi ko?” sinubukan kong huwag ipahalata ang panginginig ng aking boses at laking pasasalamat ko naman nang magtagumpay ako.

Nagkibit-balikat lamang ito sa akin at umayos ng higa sa gitna ng aking kama. “Well, it’s not that he’ll really see me right now, so what can he do?”

Binitawan ko ang aking hawak na reviewer at tinungo ang pwesto ng cabinet ko. Pinanood naman niya akong maglakad sa kanyang harapan at kunot-noong nagtanong.

“Where are you going?” nagtatakang tanong niya. Umismid ako.

“Sa cabinet, malamang. Kukunin cellphone ko at para masumbong na kita kay kuy—hoy! Bitawan mo nga ako!” nagulat ako nang bigla na lamang nitong hinablot ang aking kanang braso.

Nagpumiglas naman ako sa kanyang pagkakahawak subalit mahigpit lamang ako nitong hinawakan sa aking braso at walang pag-aalinlangang itinulak ng marahas pahiga sa aking kama.

Muling namula naman ang aking mukha habang pinagmamasdan itong maglakad papalapit sa aking pwesto.

“A-anong g-ginagawa mo…” kinakabahan kong tugon sa kanya. Hindi naman ito sumagot at nang tuluyang makalapit sa akin ay bigla nalang itong dumagan ng walang pasabi. Nanlaki ang mga mata ko sa ginawa niya.

“T-tumayo ka nga muna! Dinadaganan mo ako!” natataranta kong sambit at pilit itong tinutulak palayo sa akin pero dahil sa sobrang bigat niya ay para lamang akong nagtutulak ng isang malaking bakal na nakadikit sa isang lupa. Hindi ako makakilos ng maayos dahil sa kanya.

Hindi ko alam kung baka pag-isipan niya akong OA pero kasi naman! Wala kaya siyang damit pang-itaas! Tanging ang manipis na t-shirt ko lamang ang naghahadlang sa pagdikit ng aming mga balat. Ramdam na ramdam ko tuloy ang init na sinisingaw ng kanyang katawan. Mas lalo akong namula.

Ano ba talagang nangyayari sa ’kin?

Tila wala naman itong pakialam sa pagpupumiglas ko at mas pinulupot pa ang kanyang mabibigat na mga kamay sa aking bewang. Pinilit nitong ipagdikit ang kanyang dalawang paa kaya naman wala akong nagawa kundi ang mapabukaka.

“Let’s sleep,” may halong pamamalat nitong bulong sa akin habang inginungudngod pa ang mukha nito leeg ko. Napaigik tuloy ako sa ginawa nito.

“I-isa, Travis… hindi ka tatayo?” seryoso kong pagbabanta sa kanya. Panandalian namang natigilan ito dahil sa pagbabago ng boses ko pero imbis na tumigil ay iba ang ginawa nitong pagtugon sa akin na mabilis namang nagpabago ng aking reaksyon.

Mariing pinisil ni Travis ang aking mga pwet.

Mabilis akong napagitla sa ginawa niya habang nanlalaki ang mga mata. Dagli akong nagwala sa kanyang ibaba upang makawala sa aking pwesto at pinagsisigawan siya sa kanyang pagmumukha.

“M-manyak ka! Bitawan mo nga yung pwet ko!” pinagpapalo’t pinagkukurot ko ang kanyang katawan, maalis lamang ang pagkakahwak nito sa akin subalit mas lalo lamang ni Travis itong dinakma ng madiin sa puntong halos magmistulang pisat na ang kanyang pagpisil sa akin. Para tuloy akong nawawalan ng lakas sa mga nangyayari.

Hindi na ito tumigil pa sa ginagawa matapos niya akong simulang lamasin. Walang lumalabas na boses mula sa bibig nito at tila tutok na tutok sa kanyang pinaggagawa kaya naman napatigil ako.

Nanghihinang pinabayaan ko na lamang ito at mangiyak-ngiyak na pinipigilan ang pakiramdam na gustong kumawala sa loob ng aking katawan.

Nakakainis. Bakit parang madalas na itong nangyayari sa akin. Masama na ba ito?

Nang mapagtanto nitong tumahimik na ako ay saka lamang siya huminto sa kanyang ginagawa. Muling tumaas ang kanyang mga kamay at ipinasok sa loob ng aking damit ang kanyang mga palad. Ngayon ay naka-ipit sa aking likod ang mga kamay niya.

“So that’s the only way of how to keep you quiet besides kissing, hmm? Should I start doing it to you now?” garagal nitong sambit habang nakabaon pa rin ang mukha sa aking pawis na pawis nang leeg. Marahan akong umiling sa kanya.

“N-nahihibang ka na…” nanunubig kong wika. Ayokong gawin niya ulit iyon sa akin. Ayokong nangyayari ito sa akin.

Ayokong makaramdam pa ulit ng ganito sa kanya. Masakit sa tiyan. Parang kinakain nito ang buong lakas ko.

“Then let’s sleep now,” malambing nitong ani at tumingala sa akin. Nilapit nito ang kanyang mukha sa aking kaliwang pisngi at doon ay dinampihan ako ng isang banayad na halik. Nangamatis na naman tuloy ang buong mukha ko sa sobrang pagkapula.

“Goodnight, baby,” bulong nito sa aking tenga at pumikit na. Napakagat tuloy ako sa labi.

Paano ako

makakatulog

nito sa

kabila

ng mga ginawa mo sa ’kin?

Dahil sa pagod kong kaka-isip ay ipinikit ko na lamang ang talukap ng aking mga mata at hinayaang lamunin ng kadiliman ang aking sistema.

Sana… sana matapos na ang gabing ito.

~ ~ ~

Third Person

In the midst of their peaceful slumber, the sudden ringing of Avery’s phone shattered the silence that enveloped the room.

Nagising si Travis mula sa kanyang mahimbing na tulog at hinanap ang pinagmulan ng tunog. Groggy and disoriented, he rubbed his eyes and scanned the room, his gaze landing on Avery’s phone.

Still half-asleep, he reached out for the phone on the bedside table without moving from his spot. Nang maabot niya ito, binuksan niya ang screen at nakita ang isang numerong walang pangalan.

Curious, he opened the message and read its contents.

Unknown Number:

You’re the reason why he broke up with me

Unknown Number:

What a bitch.

Travis read the messages in silence. As the words sank in, a deep frown etched on his face. Kinuha niya ang kanyang sariling telepono mula sa bulsa at itinipa ang numero no’ng nagpadala ng mensahe kay Avery.

He dialed the number without hesitation, even in the dead of night. After several rings, the call was finally answered by a woman’s voice on the other end.

[ Who’s this? ] The woman’s voice carried an undertone of sorrow and exhaustion. Though Travis couldn’t see her, he could sense her mourning through her words.

Crying , he thought.

“Fuck you,” he uttered curtly before ending the call. He turned off his phone and slipped it back into his pocket. Binuksan niya ulit ang cellphone ni Avery at d-in-elete ang mga mensahe bago ito patayin. He placed Avery’s phone back on the bedside table and settled down to sleep again.

Chapter 41 : Cafeteria

41

: Cafeteria

Piper Avery Chavez

[ DAY OF EXAM ]

“Hays.”

Sinara ko na ang pinagsulatan kong test booklet at pagod na sumandal sa aking upuan. Tumingala ako sa kisame ng aming silid-aralan at mariing pumikit. Bumuntong-hininga ako.

Finally, natapos din ang paghihirap ko sa buong linggo.

Kasalukuyan kasing nagaganap ngayon ang aming last day of examination tests. At dahil huling araw na ngayon ng aming examination week ay maaaring ipahinga ko na ngayon ang utak ko dahil sa sobrang stress.

Dumako ako sa kaliwang bahagi ng aming classroom kungsaan may isang malaking bintanang gawa sa salamin at pinanood na lamang ang mga batang naghahabulan sa labas ng aming unibersidad.

Tatlong araw na ang nakalilipas mula noong huling naganap ang mga pangyayari ngunit gayunpaman, hindi pa rin nagbabago ang pagtrato ni Travis sa akin hanggang ngayon.

Sa loob ng tatlong araw na nagdaan ay purong stress at pagod lamang ang nararamdaman ko at wala nang iba. Stress hindi lamang sa pagsasagot ng mga exam, kundi stress din dahil sa kakulitan at panggugulo ni Travis sa aking isipan.

Hindi ko alam kung nananaginip lang ba ako o nahihibang na pero habang tumatagal kasi ay parang mas napapalapit na sa akin si Travis. I mean, wala naman talaga iyong problema sakin pero kasi…

Parang ano… nagiging mas clingy siya?

Like, kahit saan nalang ako pumunta ay doon din siya pumupunta. Maski kahit sa pag-ihi ko ay lagi rin itong sumasabay kaya naman halos hindi na ako mapakali sa sitwasyon ko dahil sabay nalang ito ng sabay palagi sa akin.

Parang halos lahat na nga ’ata ng mga ginagawa ko buong araw ay alam na niya eh.

Idagdag mo pang palagi na rin itong nakikitulog sa bahay namin. Tapos ito namang si mama, hindi manlang pinapangaralan o umaangal kahit isang sita.

Mabuti nalang at tapos na ang paghihirap ko sa exam. Ang poproblemahin ko nalang ngayon ay kung paano ko paaalisin sa aking utak ang adik na si Travis.

Marahil dumaan sa isip ko si Travis ay pasimple ko itong sinilip sa aking kanan. Hindi naman ako nahirapang masilayan ito dahil isang upuan lang naman ang pumapagitan sa aming dalawa kaya malaya ko itong napagmamasdan ng klaro.

Dahil busy ito sa paglalaro ng kanyang cellphone ay hindi na nito napapansin ang mga nakapaligid sa kanya. Naningkit ang mga mata ko nang makitang wala itong pakialam kahit na ibalandra pa niya sa harapan ng klase ang paglalaro nito sa kanyang phone.

Parang walang nag-iinspect na proctor ah.

Masyado itong tutok ngayon sa kanyang hawak-hawak at paminsan-minsa’y bumubulong pa sa hangin habang napapailing. Pati nga ako ay nahahawa na sa kanya kaya naman napapailing narin ako minsan. Naglalaro kasi ito ngayon ng monay legends kaya bakas sa mukha nito ang pagka-seryoso. Mabuti na lamang at busy ang lahat sa pagsagot kaya hindi na nila masyadong napapansin ang binibigay ngayong aura ni Travis. Napaismid na lamang ako.

Bantayan

niyo ho sana

itong

ugok

na ’to hanggang sa

tumanda

.

Hindi pa man ako tapos sa pagmumuni-muni ko nang bigla nalang may nagbato sa akin ng isang maliit na papel na nanggaling mula sa likuran ng upuan ko. Sandali naman akong napalingon sa gawing iyon at ’di maiwasang mapairap nang makita ang mukha ng taong nagbato sa akin.

Pinulot ko sa baba ang papel nitong binato at palihim iyong binuklat.

’

Beke

nemen

. 1-59 lang. :3’

Napailing na lamang ako sa nabasa at pagtapos ay sinulatan ang papel nito.

’

Naglagay

ka pa ng “lang” e

hanggang

60 items naman talaga yung exam.’

Palihim kong binato ang papel pabalik sa kanya at mabilis naman niya itong binuklat pagkaraan. Naghintay ako ng ilang mga segundo upang malaman kung ano ang magiging reaksyon nito at maya-maya rin ay nakarinig na lamang ako ng mahinang pagtadyak ng paa. Nagpigil ako ng tawa.

Isa pa

itong

lalaking

’to. Sana naman hindi sila

pabayaan

ni Lord.

Kahit na ayaw kong bigyan ng sagot si Andrei ay nagsulat na lamang ako ng ilang mga tamang sagot sa isang papel. Ayaw ko naman kasing mablanko ang grades nito pagdating ng kuhaan ng card kaya naman kahit papaano ay dapat may laman ang kanyang test paper.

Pero syempre, hindi ko sinulat lahat ’no. Alangan namang ibigay ko lahat edi easy grade lang siya. Ano yun, instant high grade? Neknek niya.

Atsaka kawawa naman kasi kung sakaling paulitin pa si Andrei magsagot. Binigyan ko nalang mga 15 items. Pwede na siguro yun. Eksperto naman siya sa paghula eh.

Ibinigay ko na ang papel sa kanya at tuwang-tuwa naman nitong tinanggap iyon bago nagsimulang magsulat. Sa susunod nga, isasama ko na talaga siya sa pagr-review ko para naman hindi nalang puro basketball ang laman ng utak niya.

Hinintay ko na lamang na matapos ang oras ng aming klase. Pagtapos kasi nitong test subject ay wala na kaming mga susunod pang test at malaya na kaming makakauwi ng bahay pero bago iyon ay may lunch break muna kami.

Nang maanunsyong tapos na ang aming klase ay ipinasa muna naming lahat ang mga test papers and booklets bago lumabas ng silid. Hinintay ko namang makapagpasa si April at nang matapos ay mabilis naming nilisan ang daan palabas.

Pagkababa ay aming nadatnan ang nagdadagsaang mga tao sa loob ng cafeteria. Magkasabay kasi ngayon ang lunch ng mga juniors at mga seniors dahil half day lang kami because of exam.

Si April na ang nagpasyang um-order ng aming makakain habang ako naman ay naghanap na ng mapagpupwestuhan naming dalawa. Kabisado naman na nito ang palagi kong ino-order tuwing wala akong dalang baon kaya hindi na ito nagtanong pa at dali-daling sumingit na sa mahabang pila.

Nang makahanap ako ng aming mauupuan ay pinatong ko na agad ang bag kong bitbit sa lamesa upang makita ng ibang mga estudyante na may nakapwesto na rito at tahimik akong umupo.

Dahil mahaba-haba pa ang pila ay sigurado akong medyo matatagalan pa si April sa pag-order kaya naman kinuha ko nalang ang cellphone ko sa aking bulsa at doon nilibang ang sarili.

Habang nags-scroll sa fb ay muling pumasok sa aking isipan ang dating sina-suggest ni April na ang tawag daw sa app ay Tiktok . Dahil naman sa kuryosidad ay binuksan ko ang playstore ko at sinearch ang application nitong minungkahi. Pagkakita ay in-install ko iyon out of boredom at habang naghihintay ay muli kong inikot ang aking tingin sa paligid.

Umaalingawngaw sa buong paligid ang mga boses ng mga tao ngayon sa canteen. May ilang mga naglalakad na estudyante at may ilan ding mga nakaupo lamang sa lamesa.

Saglit ko namang nilingon ang pwesto ni April upang matukoy kung tapos na ba ito sa kanyang pag-order at nakita ko itong naglalakad na habang dala-dala ang mga pagkaing binili nito sa tindera.

Nang makita ni April ang table namin ay tumungo ito sa aking pwesto habang bitbit ang mga pagkain nakalagay sa tray. Tinulungan ko naman itong ibaba ang mga pagkain nang siya’y makalapit at ipinatong ang mga ito sa table.

“Grabe! Ang haba ng pila kanina. Tabi nalang tayo, bebe Ave—WAAAAAAH!” hindi na niya natuloy pa ang kanyang dapat sanang sasabihin dahil bigla na lamang siyang tumilapon sa aking gilid. Nanlaki naman bigla ang aking mga mata sa nasaksihan at gulat na napasigaw.

“April!” nag-aaligagang tawag ko sa kanya at sinilip ito sa baba kung ayos lang ba ang kalagayan nito ngayon. Nakita ko naman itong nakaupo sa lapag habang hinihimas ang kanyang nananakit na pwetan.

“Aray kooo! Huhuhu!” mangiyak-ngiyak nitong ungot sa lapag. Dahil medyo napalakas ang hiyaw ni April sa kanyang paghulog ay may ilang napalingon sa aming direksyon.

Samantalang ito namang si unggoy na tumulak sa kanya ay parang walang nadinig at tila patay-malisya lamang na umupo sa aking tabi.

“I’ve been looking for you the whole time. Andito ka lang pala,” panimulang tugon nito habang abot-tengang nakangiti sa akin. Galit namang napatayo mula sa pagkakadapa si April at dinuruan si Travis ng daliri sa mukha.

“Hoy lalakeng walang modo! Umalis ka nga jan sa upuan kong animal ka! Nanunulak ka na nga ng tao tapos mang-aagaw ka pa ng pwesto? Itapon ko sayo ’tong gravy ko eh, gusto mo?!” nag-aalburutong angil nito kay Travis. Subalit tinaasan lamang siya nito ng kilay at hindi na tinapunan pa ng pansin.

“Shut up, ugly woman.” Sinimulan nang lantakan ni Travis ang in-order kong fries nang hindi manlang nagpapaalam sa ’kin pero hinayaan ko na lamang. Ayos lang naman kahit sa kanya na iyon.

“Anong ugly woman?! Ikaw, anak ka ng kalabaw na nagmana sa ugali ng kalapangit!”

“I told you to shut your d*mn mouth, woman.”

“Ewan ko sayo! Puro ka ingles. L*che!” at hindi na natapos ang kanilang pagpaparinigan. Napayuko na lamang ako sa aming lamesa at napatakip ng mukha.

Eto na nga ba ang sinasabi ko eh. Parang mga isip-bata kung umasta. Inilibot ko ang aking tingin sa paligid kung may nakakapansin ba sa kanila at napagtanto kong hindi lang pala kakaunti ang nakapansin, kundi halos lahat ng mga taong nandirito sa loob ng cafeteria.

Pansin kong maraming mga nagulat si inasal ni Travis habang ang iba naman ay hindi makapaniwalang sinasagot ni April si Travis. Marahil siguro’y ngayon lamang nila nakitang may sumasabat sa pananalita ni Travis. Pero hindi naman na nakakagulat sa akin ’to. Sa totoo lang kasi ay sanay na ako tuwing magkasama silang dalawa, dati pa. Ni-hindi nga mapagsundo ng maayos.

Ayaw kasi akong palapitin dati ni April kay Travis dahil daw mukhang may masamang balak lang ito sa akin, samantalang ayaw naman ako ni Travis palapitin dito kay April dahil daw nawawalan na ako ng oras para sa kanya.

At hindi lang nagtatapos ang dahilan ni Travis, dahil parang baliw din daw kumilos si April at baka mahawa lang ako sa kanya. Pero hindi naman iyon nakalagpas sa pandinig ni April kaya naman simula noong araw na ’yon ay hindi na sila nagkasundo pa at nagkabati. Napangiti na lamang ako nang muling maalala ang dati naming mga nakaraan.

Ang babaw ng mga dahilan nila ’no? Dahil lang sa isang maliit na bagay, nagkanda giyera na sa pagitan nilang dalawa.

Hindi na lamang ako umimik pa at hinayaan nalang silang magsagutan sa isa’t isa. Alam ko naman kasing hindi titigil ang mga iyan hangga’t walang napapagod sa kanila sa kaka-dada. Nakakaumay na silang pagbatiin eh.

“Hoy, tumigil nga kayong dalawa. Ang iingay, parang mga daga,” biglang pagsabat ng isang taong nasa bandang likuran sa kanilang dalawa. Napalingon naman ako sa gawing iyon.

“Andrei,” tawag ko sa pangalan niya.

“Usog ka bespren,” nakangiting pasuyo ni Andrei sa akin. Akmang uusog naman sana ako upang makaupo ito sa tabi ko subalit bigla na lamang akong inakbayan ni Travis at pinigilan ako sa pagkilos

“You can sit with that lizard, you know,” tukoy ni Travis kay April habang minamataan si Andrei ng masamang tingin. Subalit imbis na matinag ito sa kanyang mga tingin ay binalikan lamang siya nito ng isang masamang tingin.

“Well, you can sit there too. You know?” sagot nito kay Travis.

Pagkatapos nilang magpatamaan sa kanilang mga salita ay nagsuklian na lamang ang mga ito ng masasamang tingin. Tuluyan na ring natigil ang kaninang pagbabangayan nila ni April dahil nalipat na ngayon ang atensyon nito sa taong nasa harapan niya ngayon.

Napabuntong-hininga na lamang ulit ako. Hindi na ba talaga sila titigil sa pag-aaway?

Chapter 42 : Exchange Student

Warning: explicit language.

. . .

42

:

Exchange Student

Piper

Avery

Chavez

“This is all your damn fault.”

“Anong ako? E kung umusog ka nalang sana kanina, edi sana hindi na tayo hahantong pa sa ganito!”

“So it’s my fault now? If only you’re not a d*ck and just sat beside that witch, then Avery and I would still be sitting next to each othe–”

“Hindi ba talaga kayo titigil?” pagsabat ko sa kanilang mga angilan. Napatigil naman ang dalawang lalaki dahil sa sinabi ko at nagbigayan nalang ulit ng masasamang tingin sa isa’t isa. Napatakip na lamang ako ng kamay sa aking mukha.

Kanina pa kasi silang dada nang dada kaya naman pinatigil ko na. Noong una ay akala ko naman kasi, titigil din sina Travis at Andrei sa pag-aaway kaya hinintay ko na lamang ang dalawa subalit nakalipas na ang ilang mga oras pero hindi pa rin tumitigil ang mga ito at patuloy lamang sa pagpaparinigan ng bawat isa.

Kaya naman bago pa magkaroon ng panibagong away sa kanilang dalawa ay ako na mismo ang tumayo at nagkusang umupo sa tabi ni April. Parehas namang tumutol ang mga ugok sa ginawa ko pero inismiran ko lamang sila.

Ang dami kasing mga arte. Sila nalang magsama sa upuan.

Dahil hindi rin naman nila ako mapapayag na umupo sa kanilang mga tabi ay wala na silang nagawa kundi ang tumabi sa isa’t isa. Labag man sa kanilang mga kalooban pero wala naman silang pagpipilian kaya sumunod na lamang ang dalawa sa utos ko.

Samantalang ito namang katabi ko ngayon ay hindi mapawi ang ngiti sa mga labi habang pasubo-subo pa sa kanyang kinakain at paminsan-minsa’y lumilingkis sa braso ko. Inaasar pa yata ang dalawang lalaki sa aming harapan. Napailing na lamang ako.

Ang dami nilang kalokohan.

Hindi na nagsagutan pa ang dalawa matapos ko silang sawayin at tahimik na kinain na lamang ang mga nakapatong sa aming lamesa. Pero itong si Travis ay panaka-nakang kumukuha lang ng pagkain sa tray ko dahil wala itong biniling pagkain. Pinabayaan ko nalang at baka malipasan pa ito ng gutom. Bakit ba kasi hindi nalang siya mag-order ng pagkain?

Habang kumakain ay kami na lamang ni April ang nagkwentuhan ng mga bagay-bagay marahil sa pananahimik ng dalawa. Maski na rin ang tungkol doon sa

app nitong tinutukoy ay muli kong naikwento sa kanya kaya naman mabilis nitong hiniram sa akin ang cellphone ko.

Binigay ko naman iyon kay April at hinayaan itong halungkatin ang loob ng tiktok ko. May gagawin lang daw siya saglit.

Kalaunan ay ibinalik naman na ulit nito sa akin ang phone ko at pinatay na ang screen. Akmang ibabalik ko palang sana iyon sa aking bulsa pero bigla na lamang iyon nag-vibrate kaya naman napatigil ako.

Muli kong binuksan ang screen ng aking phone at doon ay may nakitang isang new text message galing kay Harry.

Kunot-noo ko namang inalala kung paano nga pala ulit no’n nakuha ang number ko hanggang sa bigla na lamang pumasok sa isipan ko ang paglabas namin noong isang araw kaya napatango ako.

Nagpalitan nga pala kami ng mga contact numbers.

Saglit kong in-open ang aking cellphone at binuksan ang chat box nito. Nasa aktong babasahin ko na sana ang nakasulat sa text nito nang bigla na lamang may umagaw ng hawak kong phone at tinignan ang pangalan nung sender.

“Travis! Akin na ’yan!” naiinis kong saway sa kanya habang pilit na inaabot sa kamay nito ang phone ko pero dahil magkabilaan kami ng table ay hindi ko iyon maabot kaya malaya nitong nabasa ang mga nakasulat sa loob ng aking screen.

“Why the hell do you have this garbage’s number?” tiim-baga nitong tanong sa akin kaya naman natahimik ako. Napaiwas na lamang ako ng tingin sa kanya at napakagat-labi.

Oo nga pala, magkagalit ang dalawa sa isa’t isa. Bakit ba kasi ang daming kaaway nitong si Travis?

Dahil sa takot na baka mapagsalitaan ako nito ng masama ay hinayaan ko na lamang itong basahin ang itinext ni Harry sa akin. Halos hindi na nga matigil sa pag-agos ang mga butil ng pawis ko sa mukha dahil wala naman akong kaalam-alam sa mga minessage ni Harry sa akin at baka kung ano pang maging reaksyon doon ni Travis.

Kinakabahang tumingala naman ako sa kanya at nakita itong nakakunot-noo habang nakatitig ng mariin sa cellphone ko. Maya-maya ay tumingala ito sa akin at binigyan ako ng isang masamang tingin. Mas lalo akong kinabahan.

Ano bang nakasulat do’n sa text ni Harry?

Nanlaki naman ang mga mata ko nang makita itong magsimulang mag-type sa screen ng aking cellphone. Hindi na ako nagdalawang-isip pang tumayo at hinablot sa kanya ang phone ko. Nagtagumpay naman akong makuha iyon mula sa kanya sapagkat dahil masyadong mabilis ang kanyang mga reflexes ay madali din niya iyong naagaw muli sa akin.

Muli nitong pinagpatuloy ang kanyang tina-type sa screen.

“Travis, isa!” pagbabanta ko at lumapit na sa kanyang pwesto pero wala pa rin itong pakialam sa ginagawa ko. Nang makalapit naman ako sa kanyang kinauupuan ay saktong tumigil na rin ito sa pagt-type sabay sinend sa numero ni Harry.

Dali-dali ko naman iyong hinablot mula sa mga kamay niya at hindi naman siya umangal sa pag-agaw ko. Dagli kong binasa ang mga nakalagay sa text namin.

Harry:

Hi, Avery. I’m sorry kung ngayon lang pala ako nakapag-text, by the way. I was just thinking kung pwedeng ano… hehehe. Kung pwedeng

lumabas

ulit

tayong

dalawa

? May

importante

lang talaga akong sasabihin sa iyo.’

Harry:

Please, Avery? I just really wanna talk to you right now. Or kahit hindi nalang

ngayong

araw. Basta anytime you want. :)’

Me:

Hey, idiot. Go f*

ck

yourself. This is his boyfriend.

Sinabihan

na

kitang

lumayo

sa

kanya

diba? Wag ka nang

lumandi

. Avery’s mine. Only mine. So shut the f*

ck

up and leave him alone. Wala kang

mapapala

sa

kanya

.

Pakagat

kita sa aso ko gusto mo?’

“Hayop ka talaga, Travis,” nanginginig kong dinelete ang message nitong sinend kay Harry at nanghihinang napakapit sa aming lamesa.

Anak ng pugita. Nakakahiya sa tao! Baka kung ano pang isipin ni Harry sa akin. Sa amin! Tapos ito namang si gunggong e parang wala lang sa kanya. Ipakatay ko ’to kay mama eh.

Dahil sa inis ay sinuntok ko ito sa kanyang balikat kahit na parang wala lamang iyon sa kanya. Kinuha pa nito ang gulaman ko sa tabi at walang paalam iyong nilagukan. Napairap na lamang ako.

Sarap niyang itapon sa bangin.

Padabog na bumalik na lamang ako sa pagkakaupo at tinanggal ang history ng aking phone. Habang nag-eerase ay hindi ko naman maiwasang mapaisip sa tinype nito kanina.

Boyfriend.

Napayuko ako at pinindot na lamang ang power button. Ayoko mang aminin pero may parte talaga sa aking kinilig sa mga tinipa nito kahit na alam ko namang nagloloko lamang itong si Travis doon.

Kahit na hindi pa

totoo

’yon…

Magpapatuloy nalang sana ako sa pagkain ko nang muli na namang mag-vibrate ang aking cellphone. Napayuko naman ako upang silipin iyon at tila nabunutan ng tinik nang makitang hindi na iyon galing sa number ni Harry kundi sa isang unknown number. Nakahinga ako ng maluwag.

Mabuti nalang talaga. Hindi ko pa kasi alam kung ano ang isasagot ko if ever si Harry man iyon.

Hindi ko nalang itinaas ang cellphone ko sa pagbabasa at baka agawin na naman ito ni Travis sa akin. Tahimik kong binasa ang text message at maya-maya’y napaisip.

U

nknown Number:

Wait for me, b*tch. Malapit na.

Napakunot naman ang noo ko dahil sa nabasa. Sino ba ’to?

Ipinilig ko na lamang ang aking ulo at mabilis itong dinelete. Baka nant-trip lang iyon or na-wrong send ng number.

---

Dahil sa natanggap kong text kahapon ay hindi pa rin mapanatag ang aking kalooban hanggang ngayon. Ayaw kasing mawaglit sa isipan ko, palagi nalang bumabagabag.

Marahil doon ay hindi na rin ako nakatulog pa ng maayos. Hindi kasi ako sanay na nasasabihan ng mga masasamang salita kaya nga sa tuwing may nagmumura sa ’king tao ay lagi nalang akong natutuliro pag-uwi at hindi makakilos ng maayos. Takot ko lang talaga na nadidiskrimina ako marahil siguro noong umamin ako sa pagiging kakaiba.

Lumipas ang mga oras ng aking pagtulog hanggang sa inabutan na ako ng sikat ng araw. Sobrang pagod na ng katawan ko pero wala akong magawa kundi ang tumayo mula sa aking pagkakahiga at tumungo sa banyo upang makapaglinis na ng katawan.

Pagkatapos ay nagbihis na rin ako ng uniporme at inayos ang mga dadalhing kagamitan bago tuluyang bumaba ng bahay.

Saktong pagbaba ko naman ay nakita kong nakahilata si Travis sa aming sofa habang nagbabasa na naman ng dyaryo. Hindi naman na nakakagulat, nasasanay na nga akong gan’yan nalang lagi ang pwesto nito sa tuwing bumababa ako.

Hindi ako dumiretso sa kanya, bagkus ay nagtungo munang kusina upang tulungan si mama sa pagluluto ng mga pagkain. Mabilis naman kaming natapos dahil simpleng prito lang naman ang aming mga ulam at nakapagsimula na ring kumain kalaunan.

Nang matapos ay nagpaalam na kami kay mama papuntang university. Tumango naman ito at niyakap muna ako bago kami pinanood na pumasok sa kotse ni Travis.

Noong una ay tutol naman kasi talaga ako sa suhesyon ni mama na huwag na mag-commute at sumabay nalang kay Travis pero nang tumagal na at patuloy pa rin nila akong pinipilit ay napatango na lamang ako upang matigil na silang dalawa.

It’s not that I really don’t wanna be with him, it’s just that… alam niyo naman itong nararamdaman ko. Paano ito mawawala kung palagi nalang sa lahat ng ginagawa ko ay nandoon siya? Hindi ko pa nga alam kung paano ito mawawala, hirap na hirap na ako.

Pagdating sa university ay nagmamadali akong bumaba sa kanyang kotse dahil ayokong may makakita sa aking sumasabay ako kay Travis. Alam niyo naman kasi itong si mister panget, sa sobrang sikat ay parang nakagawa na yata ng isang fanbase dito sa school namin. Baka magawan pa kami ng kakaibang mga sabi-sabi dahil lang sa mga haka-haka nila.

Hindi naman sa nagiging OA ako. Talagang ayoko lang na binibigyan ako ng special treatment dahil umay na umay na ako.

Habang paakyat ng aming palapag ay walang tigil ang pangungulit ni Travis sa akin. Nandoon yung paminsan-minsan nitong paghablot sa kamay ko, paggulo sa buhok ko, at minsan ay bigla nalang hinihipan ang likod ng leeg ko. Sinusuway ko naman siya tuwing ginagawa nito iyon subalit nagbibingi-bingihan na naman kaya pinabayaan ko nalang.

Ang akala ko kasi ay titigil din ito sa oras na magsawa siya pero hindi pa pala roon nagtatapos ang lahat.

Dahil habang nilalakad namin ang daan papasok ng classroom ay bigla na lamang niya akong hinapit sa aking bewang at panaka-nakang nililipat ang mga tingin sa bawat gilid at sinasamaan pa ng tingin ang mga estudyanteng tumitingin sa akin. Napabuntong-hininga na lamang ako.

Ano bang problema nito? Para siyang praning.

Nang makatungtong sa aming silid ay papasok na sana kami nang bigla na lamang may tumawag sa pangalan ko, dahilan para sabay kaming mapatigil sa paglalakad ni Travis.

“Mr. Chavez!” tawag sa akin nung isang babae mula sa aming kanan. Napalingon naman ako sa gawing iyon upang makita kung sino ang taong iyon at napagtantong yung personal assistant pala ng dean ang tumawag sa akin.

Hinintay ko naman itong makalapit sa akin at bahagyang humarap sa kanyang pwesto nang maabot nito ang aming pwesto.

“Ano po ang kailangan niyo?” tanong ko kay ate habang pinapanood itong huminga ng malalim.

“Pinapatawag kayo ng dean, Mis—Mr. Chavez,” sagot nito at hinintay akong sumagot pabalik sa kanya. Bumaling naman ako sa tabi kong naka-akbay ngayon sa akin at inutusang tanggalin na muna ang pagkaka-akbay nito.

Walang pag-aalinlangan nitong tinanggal ang mga braso nitong nakapulupot sa akin at muling humarap sa babaeng nakatayo ngayon sa amin. Napansin ko namang napatingin din si ate sa tabi ko at nanlalaki ang mga matang tumungo.

“G-good morning po, Mr. Dixon,” nauutal nitong pagbati na siya namang ikinakunot ng noo ko.

Bakit bumabati pa siya ng pormal? Kailangan ba talaga yun kapag anak ka ng isa sa mga pamilyang may malaking shares dito sa campus? Kailangan tinutunguan pa?

Nang mapansin ko namang walang balak sumagot itong si unggoy ay siniko ko ito sa kanyang tagiliran at pinagtaasan ito ng kilay. Binigyan naman niya ako ng tinging nagsasabi na ‘what?’, na siya namang kina-init ng ulo ko. Anong klaseng tingin ’yan?

Sinenyasan ko siyang batiin din pabalik yung babaeng bumati sa kanya na ikinailing naman nito at nagmatigas. Sinamaan ko ito ng tingin.

“Hindi ka babati?” mahinang anas ko sa kanya, sapat na upang hindi kami marinig nung babaeng nasa harapan namin. Tinignan naman ako nito na tila hindi makapaniwala sa kanyang nadinig at kagat-labing tumugon na lamang.

“G-good morning…” iwas-tingin nitong bati kay ate na mas ikinalaki naman ng mga mata nito. Mabilis itong tumango at ibinaling na ang tingin sa akin. Batid ko’y natatakot pa rin ito sa katabi ko kaya naman pinapasok ko nalang si Travis.

“Mauna ka nang pumasok, pupunta lang ako saglit sa dean’s office.” Hindi na ako nagdalawang-isip pang binigay kay Travis ang dala kong bag at sumama na paalis sa assistant ng dean papuntang office.

Pagkarating ay pinapasok naman ako nito at naiwan sa labas ng room yung babae. Tumango naman ito sa aming dalawa bago lumabas ng opisina at pagkatapos ay nagsimula nang magsalita ang dean.

“Kumusta ka na, Mr. Chavez?” nakangiti nitong sambit habang nakaupo sa kanyang swivel chair. Lumapit naman ako sa kanya at mahinhing umupo sa tapat ng kanyang inuupuan.

“Okay lang po… ano po ba yung gusto ninyong sabihin sa ’kin?” pagdidiretso ko nang tanong sa dean. Nang maintindihan naman nito ang aking pinaparating ay straight-to-the-point na rin nitong inanunsyo ang kanyang pakay sa akin.

“We have an exchange student on monday, Mr. Chavez.

“And I want you to be the one touring that person.”

Chapter 43 : Fast

43

:

Fast

Piper

Avery

Chavez

“Exchange student?” pag-uulit ko sa sinabi ng dean. Tumango naman ito.

“Yes, exchange student.”

“During this semester? Sure po kayo? May lilipat habang nasa kalagitnaan ng sem?” nagtatakang tanong ko. Bakit naman sila nag-aaccept pa ng mga exchange student kung patapos na nga yung 3rd quarter? Mags-second semester na nga eh.

“I know, but the president agreed on letting the student exchange dahil para rin naman ito sa university natin, to know if our education system is still up to date. And also to know what the other universities are in for this year,” pagpapaliwanag nito. Tumango na lamang ako sa kanya at sandaling napaisip.

Exchange student huh?

“Sige po,” medyo alanganin ko pang sambit pero hindi na lamang isina-isip.

Nang wala na itong sumunod pang sasabihin ay tumayo na ako.

“Uhm… may iba pa po ba kayong ibibilin sa ’kin?” pagsira ko sa katahimikan at tumayo na. Mabilis naman itong tumalima sa akin at umiling.

“Wala na, Mr. Chavez. Thank you again for considering my favor to you.”

Tumango na lamang ako pagkatapos nitong sumagot at nagsimula nang maglakad palabas sapagkat bago ko tuluyang isinara ang pinto ng kanyang opisina ay muli akong napahinto nang bigla akong may naalala. Napalingon ako sa pwesto niya.

“Dean?” pagtawag ko rito. Napabaling naman ang tingin nito sa akin at nagtaas ng dalawang kilay. “Yes?”

“Sino po pala yung student na sasamahan ko?”

“Emma. Her name’s Emma Castro.”

---

“Class dismissed,” anunsyo ng professor namin kasabay ng saktong pag-ring ng bell. Nagsi-tayuan naman na ang mga kaklase ko at ang iba ay nag-unahang lumabas ng aming classroom.

Niligpit ko muna ang aking mga gamit bago tuluyang lumisan ng silid. Habang naglalakad sa gitna ng hallway ay napatingin ako sa orasan ng aking cellphone upang malaman kung anong oras na.

Hindi naman kasi pwedeng hindi ako sumama sa aming lakad ni Harry dahil masyado nang makapal ang mukha ko kung hindi ko pa siya sasamahan sa kabila ng lahat ng mga pinaggagawa ni Travis sa kanya.

Utang na loob ko na lamang ito kay Harry at hindi maaaring hindi ko siya pagbigyan.

Nang makalabas sa aming campus ay agad kong tinext si Harry kung nasaan na ito ngayon. Pagka-send ko naman ng text message sa kanya ay nag-reply na rin agad ito maya-maya lang sa akin.

Harry:

I’m already here at the shop. Btw, may naghihintay sayo rito ngayon… should we let him come along?

Pagkabasa ko sa kanyang reply ay mabilis akong napakunot ng noo. May naghihintay sa ’kin?

Me:

Sino?

Harry:

Travis.

Bigla akong napahinto sa paglalakad matapos basahin ang ni-reply nitong text sa akin.

Si Travis? Bakit nando’n siya?

Dahil sa nalamang balita ay hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at pumunta na sa milktea shop na aming pagkikitaan ngayon ni Harry malapit sa unibersidad. Hindi naman ako natagalan bago tuluyang makarating sa shop na iyon dahil ilang lakad lamang ito mula sa aming eskwelahan.

Pagpasok ay mabilis akong binalot ng isang malamig na hanging nagmumula sa air condition. Agad ko namang inikot ang aking mga mata hanggang sa dumako iyon sa isang pwesto kungsaan may nakaupong dalawang lalaki na pamilyar ang mga mukha.

Tahimik akong naglakad papunta sa kanilang lamesa. Hindi pa nila ako siguro napapansin dahil hindi sila lumilingon sa aking gawi at patuloy lamang ang dalawa sa pagbibigayan ng masasamang tingin. Nang tuluyang makalapit ay agad ko namang inagaw ang kanilang mga atensyon sa pamamagitan ng pagkatok sa mesang pinamamagitnaan nila.

“You’re here,” ang pamungad sa akin ni Harry nang maagaw ko ang kanilang atensyon. Bahagyang ngumiti naman ako sa kanya at tumango upang tugunin ang kanyang pagbati.

Akmang uupo palang sana ako sa kanyang tabi nang bigla na lamang may humigit sa kaliwang braso ko at walang kaano-anong hinila ako papaupo sa tabi niya. Napa-ungot naman ako dahil sa mahigpit nitong paghawak at nagsalita.

“Travis…” tawag ko sa kanya. Ibinaling naman nito ang kanyang tingin sa akin at sandaling pinukulan ako ng masamang tingin kaya naman napayuko nalang ako. Tinanggal din naman nito kalaunan ang pagkaka-hawak sa aking braso ngunit napalitan kaagad iyon ng isang akbay sa aking likod. Bumulong ito.

“You’re really don’t listen to me, huh?” mahina ngunit maawtoridad nitong bulong sa akin. Napakagat-labi ako.

Umiwas na lamang ako ng tingin at pasimpleng umusog ng upo palayo, pero bigla na lamang niyang mas hinigit pa ni Travis sa kanyang katawan kaya naman wala akong nagawa kundi ang magpatangay. Ngayon ay ramdam ko na ang mainit na sinisingaw ng kanyang katawan.

Napabuntong-hininga na lamang ako sa mga nangyayari at pumikit. Bakit

ba kasi sa lahat nalang ng mga gagawin ko, kailangan

sangkot

pa siya?

Marahil sa tagal ng katahimikang namamayani sa pagitan naming tatlo ay naisipan kong ako na lamang ang magsimula ng usapan naming lahat upang masira na ang namumuong atmospera sa paligid.

“A-ano… bakit ka pala nandito, Travis?” basag ko sa katahimikan. Tumingala naman ako upang makita ang mukha nito at nakitang hindi ako nito tinatapunan ng tingin habang patuloy lamang na sumisipsip sa kanyang hawak na inumin.

“Because I know you won’t listen to me so I decided to just go with you.” Yumuko ito sa akin at mariing tinitigan ang aking mga mata. Bigla naman akong nabalisa.

“And I’m right… you really are here,” bagot nitong anas at muling bumalik sa pagsipsip ng kanyang milktea.

Dahil sa mga sinabi nito ay nag-init ang aking mga pisngi at napaiwas na lamang ng tingin. Huminga akong malalim.

Wala na ba talaga akong kawala sa kanyang paningin?

Hindi na ito kumibo pa pagkatapos sagutin ang tanong na iyon samantalang si Harry naman ay madaling nilihis na lamang ang paksa upang hindi na pag-usapan pa.

Kasimbilis ng kisapmatang natapos ang aming pag-uusap. Hindi naman gaanong kabilis talaga ang nangyaring usapan dahil matagal din naman ang aming inabot sa loob ng milktea shop pero ang problema nga lang ay kung iisa-isahin ko pang banggitin ang kanilang mga pinag-usapan ay baka mabagot lang kayo sa pagbabasa.

Paano ba naman kasi, sa buong durasyon ng aming pag-uusap ay purong maliliit na mga bagay lamang ang mga tinatanong sa akin ni Harry. Sa sobrang liit ay halos hindi mo na matukoy kung walang kwenta na ba iyong pinag-uusapan naming dalawa.

Tanungin ka ba naman kung anong grade level ko na, anong paborito kong kulay, nasaan na ang mga magulang ko, at marami pang iba na wala namang maeaning. Ano ba talaga ang pinunta ko rito, interview? Akala ko ba ay may importante siyang sasabihin sa ’kin?

Gustuhin ko mang i-point out iyon sa kanya pero hindi ko naman magawa -gawa dahil alam kong baka masira pa ang namumuo nang atmosphere sa pagitan namin.

Ang awkward na nga nung paligid, tapos mas sisirain ko pa.

Kaya ang kinalabasan tuloy sa huli, parang nag-aksaya lamang kami ng aming mga oras.

But well… to tell you the truth, nag-enjoy din naman ako kaya hindi talaga nasayang ang mga oras. Dahil sa pagtatanong kasi nito at pagtatanong ko sa kanya ay mas marami akong nalaman at natutunan tungkol kay Harry. Kumbaga parang nag-get to know each other lang kami sa isa’t isa.

At mabuti nalang din doon dahil bahagyang gumaan ang atmosphere sa table namin. Kaya naman umabot pa kami sa puntong hindi na namin napansin ang pagsapit ng gabi.

…although palagi nga lang sumasatsat itong unggoy kong katabi.

Like, hello? Minu-minuto ba naman, tinatanong kayo kung anong oras na para lamang masira yung pagkukwentuhan namin ni Harry. Ang sama talaga ng ugali.

Dahil sa lalim ng aking pagmumuni-muni ay hindi ko na namalayang kanina pa pala ako nakatitig sa mukha ni Travis. Mukhang napansin naman nito ang lalim ng mga pagtitig ko sa kanya kaya naman bigla itong nagtanong sa akin, dahilan kung bakit muli naman akong nabalik sa aking ulirat.

“Why? Can’t resist my handsome face?” mayabang nitong tanong. Napairap tuloy ako.

“Hindi. Yung kahanginan mo, hindi ko ma-resist,” banas kong sagot sa kanya at inunahan na lamang itong maglakad sa madilim na daanan.

Nasa labas na kasi kaming tatlo ngayon ng milktea shop. Gabi na kasi at kahit gustuhin pa man naming ipagpatuloy ang aming usapan ni Harry ay bawal na at baka malagot pa kami sa mama ko kapag inabutan kami ng madaling araw.

Pinagpapasalamat ko na nga lang na walang curfew sa baryo namin dahil kung meron man ay baka mas malala pa ang aabutin ko kay mama.

“So, this is it,” batid ni Harry bago lumingon sa amin. Saglit naman kaming nagkatinginan at pagkatapos ay ngumiti sa isa’t isa. Ngunit hindi ko alam kung ako lang ba ang nakakaramdam ng kakaiba sa likod ng kanyang mga ngiti dahil parang may bahid iyon ng lungkot. Naguluhan tuloy ako.

“Oo–”

“Yes, idiot. Now, go back to your nest and never come back again,” bigla na lamang pagsabat ni Travis sa usapan namin kaya binigyan ko siya ng isang masamang tingin.

“Yung bibig mo, Travis.” Tumahimik naman ito sa babala ko pero naroon pa rin yung masamang tinging ipinupukol nito kay Harry na ngayon ay gano’n din ang pinupukol pabalik sa kanya.

Napabuntong-hininga na lamang ako sa kanilang dalawa at napahilot sa aking sentido.

“Pagpasensyahan mo na siya, Harry. May tagas lang ulo niyan pero mabait naman talaga siya at gan’yan lang talaga sa mga hindi niya kakilala,” pagpapaumanhin ko sa kanya at mukhang naintindihan naman nito ang sinabi ko.

“What?! I am not–”

“It’s fine, no need to apologize for him. Thank you for giving me your time. Sobrang natuwa ako at tinupad mo itong request ko sayo kahit na may balahid. Nag-enjoy naman ako sa kwentuhan natin,” nakangiti niyang sambit. Napangiti rin ako.

“Ako rin,” balik-sagot ko.

“Hey, I’m still here–”

“Oh siya, hanggang dito nalang siguro. Should I send you back to your home or kaya mo na?” tanong ni Harry sa akin na mabilis ko namang inilingan.

“No! You don’t have to. Kasama ko naman itong si Travis sa pag-uwi eh. ’Di ba, Travis?” sandaling lumingon naman ako sa pwesto ni Travis upang makita ito sapagkat binigyan lamang ako nito ng isang busangot na tingin kaya naman napangiti ako.

“Of course, we’re living together inside your house. How can I leave you alone?” biglang bumalik ang malaking ngisi nito na siya namang kinalaho ng aking mga ngiti sa labi.

Anak ka talaga ng pugita, Travis. Bakit mo naman binanggit iyon?!

Mabilis akong napaharap kay Harry upang ipaalam sa kanyang nagkamali lamang ito ng pagkakadinig subalit tila pinagsakluban ako ng langit at lupa nang makita itong naestatwa sa kanyang kinatatayuan at malalim na napaisip.

“Y-you… living together…?”

“A-ano kasi, ang ibig-sabihin no’n–”

“Yes. Can we leave now? Her mother is waiting for us at home,” muling pagsabat naman ni Travis sa aming pag-uusap at hindi na hinintay pa ang isasagot nito dahil hindi pa man ako tuluyang nakaka-imik nang bigla na lamang akong hinila ni Travis papalayo sa aming pwesto.

Saka lamang ako nakabalik sa tamang huwisyo nang makitang papasok na kaming dalawa sa loob ng bus na nakahinto ngayon sa aming harapan.

“H-ha? T-teka, bakit tayo sasakay ng bus?” kinakabahan kong tanong sa kanya.

“We’re going home obviously,” bagot naman nitong pagsagot sa akin.

“Pero… h-hindi mo ba dala yung sasakyan mo?” mahinang wika ko. Makapal na kung makapal ang mukha pero ayoko talagang sumakay ng bus! Baka masuka ako.

“Nope. Haven’t. Pinauwi ko na sa butler ko kanina dahil gagabihin tayo.”

“Ano… b-baka mahilo ako…” pilit ko itong pinapatigil sa paglalakad dahil alam ko namang hindi ako makakapumiglas sa kanya ngunit wala rin namang kwenta dahil hindi ko ito mapatigil.

“Don’t worry, I brought some plastic.”

“W-wala ka nung candy? Teka lang kasi, Travis naman!” nangingiyak kong tanong nang tuluyan na kaming makalapit sa nakabukas na pintuan ng bus.

Marahil siguro sa pagkairita nito ay papadyak na lamang siyang huminto at inis na tumingin sa akin.

“Do I have to count on you, Avery? Hindi ka ba titigil?” puno na ng pagbabanta nitong sambit. Natahimik naman ako sa sinabi nito at napakagat-labi upang pigilan ang mga luha kong magsi-tuluan sa aking mga mata.

Sa sobrang bilis ng mga pangyayari ay tila nakalimutan ko na ang lahat ng mga nangyari kanina. Para na ngang mababaliw ang utak ko dahil sa pabago-bago ng aking nararamdaman. Kanina ay ang masaya pa ako pero ngayon, parang maiiyak na ako sa kaba.

Nang makita naman ni Travis ang aking ekspresyon ay dagling bumalik sa maamo nitong itsura ang kanyang mukha at napabuntong-hininga.

“Look, baby. Wala nang dumadaan pang mga jeepneys and tricycles dito sa labas at itong bus nalang ang huling dumadaan tuwing gabi sa kalsada, alright?” pagpapaliwanag nito. Hindi naman ako makasagot sa kanyang sinabi at sandaling napaisip.

Kung lalakarin pa naming dalawa ang daan ay baka abutin nga kami ng madaling araw dahil sa layo. Hindi naman sobrang kalayuan pero natatansya ko namang baka abutan nga kami ng madaling araw.

Idagdag mo pang alas-onse na ng gabi at baka may makasalubong na naman kaming mga lasinggero gaya na lamang dati.

Napalunok ako ng laway.

“The bus is waiting for us,” dagdag pa ni Travis. Huminga ako ng malalim.

“O-okay,” kahit labag talaga sa kalooban ko.

Mariing napapikit na lamang ako at hinayaan itong hilain ang mga braso ko papasok ng bus.

Chapter 44 : Sneak

44

:

Sneak

Piper

Avery

Chavez

“Here.” Umupo si Travis sa isang bakanteng upuan malapit sa dulo ng bus. Sumunod naman ako sa kanya at umupo sa kanyang gilid kungsaan katabi ko ang bintana.

Hindi pa man umuusad ang sasakyan ay parang nakakaramdam na agad ako ng pagkahilo kaya naman nagtakip ako ng kamay sa aking ilong at bibig, marahil ay wala akong panyo na dala ngayon.

Kinuha ni Travis sa aking likod ang suot kong bag upang maayos akong makaupo at pinatong iyon sa kanyang mga hita.

“You okay? Hold this.” Inilahad nito sa akin ang hawak nitong plastic. Hindi naman ako umangal sa kanya at sumunod na lamang sa utos nito.

Binaba niya rin ang kanyang bitbit na bag sa likuran at itinabi iyon sa bag ko. Binuksan ni Travis ang zipper nito at sandaling may hinalungkat sa loob.

Nang makita ang kanyang hinahanap ay mabilis niya iyong kinuha mula sa pinakababang parte at hinugot palabas ng kanyang bag. Napatingin naman ako roon at nakita ang hawak nitong face mask.

Umusog siya ng kaunti sa akin at may kinapa sa kanyang bulsa. Inilabas nito ang isang tissue na batid ko’y galing sa milktea shop na pinuntahan namin kanina. Inilagay niya iyon sa loob ng face mask at maya-maya’y humarap sa akin upang isuot ang hawak nitong mask.

Sinubukan ko namang kunin iyon sa kanya para ako nalang ang magkabit pero ayaw nitong ibigay sa akin at siya na raw ang maglalagay. Hinayaan ko na lamang ito at inayos ang pagkakasuot ng face mask pagkatapos.

Wala nang nagtangka pang magsalita sa aming dalawa matapos ang pangyayaring iyon at nagpakiramdaman na lamang ng paligid. Hindi naman kasi ako makapagsalita ng maayos habang nasa loob ng isang sasakyan kaya tahimik lang ako habang siya naman ay tahimik lang na minamatyagan ang pagdaloy ng mga kotse sa bintana kong katabi.

“Don’t worry, we’ll get there before you know it.”

---

“Kasalanan mo ito eh,” naluluha kong paninisi sa kanya.

“Hey! A-alright… it’s my fault, I’m sorry but don’t cry!” natataranta nitong pagpapatahan sa ’kin habang pinupunasan ang mga luhang nagbabadyang tumulo sa aking mga mata. Napapikit ako.

Dapat talaga naglakad nalang kami!

Paano ba naman kasi, mag-iisang oras na kaming nakaupo rito pero nangangalahati palang kami sa daan. Malay ko ba naman kasing traffic pala ngayon kahit gabing-gabi na. Edi sana ay nilakad nalang talaga namin ang kalsada dahil baka naroon na kami ngayon sa bahay at nagpapahinga pa kung hindi lang sana kami sumakay ng bus.

Kahit hilong-hilo na ako sa aking naaamoy ay umayos pa rin ako ng upo at marahang pinakalma ang sarili. Inalalayan naman ako ni Travis upang makaupo ng maayos subalit sinamaan ko ito ng tingin at pumikit.

Hindi ko kasi kayang irapan siya ngayon dahil baka umikot lang din ang ulo at sikmura ko sa hilo. Takot ko nalang na baka masuka ako rito sa loob ng bus. Nakakahiya naman at marami pa namang mga pasahero.

Bakit ba kasi ang daming mga tao ngayon at sobrang traffic pa?!

Napasandal na lamang ako ng ulo sa bintana at sinubukang ayusin ang ritmo ng aking paghinga pero maya-maya rin ay muling gumalaw ang ulo ko dahil hinapo ito ni Travis at kalauna’y isinandal sa kanyang balikat.

“Don’t lean on the window. Mas mahihilo ka lang kapag ginawa mo ’yon,” wika niya. Dahil naman sa panghihina ng aking katawan ay napatango na lamang ako bilang tugon at sinubukang makatulog.

Parang bigla kasi akong naubusan ng enerhiya dahil sa mga nangyayari kaya pinabayaan ko na lamang na lamunin ako ng antok upang makatulog.

Nakakainis. Kung bakit ba kasi ako nakakaranas ng mga ganito? Bakit hindi naman yung iba nahihilo sa pagsakay? Bigla tuloy akong nakaramdam ng inggit sa naisip.

Malakas naman akong kumain. Pero bakit ang hina ng resistensya ko pagdating sa mga kotse? Sana ay katulad nalang din ako ng iba. Ang hirap kayang makaranas ng ganito. Isa rin ’to sa mga dahilan kung bakit hindi ako isang pala-galang tao. Dahil hindi kaya ng resistensya kong makapunta sa iba’t ibang lupalop na lugar.

Ibinaon ko na lamang ang aking ulo sa balikat ni Travis at bumuntong-hininga. Pero bago pa man ako makatulog ay narinig ko pa ang huling mga kataga nito bago ako tuluyang mawalan ng malay.

“Sleep well, baby.”

---

Hindi ko alam kung ilang oras na ba ang nakalipas matapos ang eksenang iyon. Basta’t ang huling natatandaan ko lamang ay ginising na ako ni Travis pagkaraan at sinabing nakarating na kami sa labas ng aming baryo.

Matapos madinig ang kanyang mga sinabi ay mabilis naman akong kumilos at ako na mismo ang naunang bumaba ng bus sa amin. Sumunod naman ito sa aking likuran bitbit ang mga bag naming dala. Hindi na ako nag-aya pang kunin iyon sa kanya dahil alam ko namang aangal lang ito at sigurado naman akong hindi rin siya mabibigatan sa aking bag.

Pagbaba ng bus ay lakad-takbo akong pumunta sa tabing-pwesto ng kanal at lumuhod upang ihanda ang aking sarili sa pagsuka.

Habang hinihintay ang aking katawan sa pagsuka ay narinig ko ang muling pag-andar ng bus palayo sa amin. Lumapit sa pwesto ko si Travis at marahang hinimas ang aking likuran.

“You alright?” tanong nito habang pinapanood akong nakatutok lamang sa kanal. Mahinang umiling naman ako rito at dumura na lamang ng napunong laway sa aking bibig dahil hindi ko mailabas ang suka ko sa loob ng sikmura.

Umayos ako ng tayo makalipas ang ilang minuto at saglit na pinikit ang mga mata upang mas makalanghap ng sariwang hangin.

“Sorry… don’t worry, ilang lakad nalang–”

“Shhh. Huwag ka ngang mag-sorry, wala ka namang kasalanan. Ang totoong may kasalanan ay ang katawan ko,” pagputol ko sa sinasabi niya. Saglit naman itong natigilan.

“What?” naguguhang tanong niya. Umiling na lamang ako.

“’Wag mo nang intindihin, mali naman sinabi ko.” Muli akong napapikit ng mariin at malakas na pinagsasampal ang sarili sa aking isip.

Baliw

ka talaga, Avery.

Sinisi

mo pa yung sarili mong

katawan

.

Gustuhin man naming magmadali sa paglalakad ay wala kaming magawa kundi ang magdahan-dahan lang sa paglalakad. Medyo nakakaramdam pa rin kasi ako ng hilo at alam kong aabutin pa ito hanggang bukas kaya naman mas maayos nang gabihin kami sa gitna ng daan kaysa naman mas lumala pa ang aking pakiramdam.

Makalipas ang ilang oras ng paglalakad ay narating na rin namin sa wakas ang gate ng bahay. Kinuha ko muna ang susi sa bulsa ng aking bag at mahinang binuksan ang pinto.

Tahimik at walang ingay kaming dumaan papasok ng bahay. Bawat pagtapak ng aming mga paa ay punong-puno ng pag-iingat, huwag lamang makagawa ng kahit isang ingay na magiging dahilan ng pagsira sa katahimikang bumabalot sa kapaligiran.

Hindi na kami nagtangka pang buksan ang mga ilaw at diretsong dumaan lamang patungong hagdan dahil na rin siguro sa takot na baka magising si mama sa mahimbing nitong pagtulog.

Habang naglalakad ay mabilis akong napa-ungot nang marinig ang ginawang ingay ni Travis dahil sa pagsara nito ng pinto. Bagama’t dahil sa sobrang dilim ay hindi na nito ako napansin at dire-direrso lamang na tumungo sa aking pwesto.

“Why are we sneaking?” bulong nito habang ginagaya pa ako sa pagpasok.

“Dahil baka magising si mama. Malalagot tayo,” bulong ko pabalik sa kanya.

Napabuntong-hininga na lamang ako nang mapansing wala itong pakialam sa mga sinabi ko at prenteng nagpatuloy sa paglalakad.

Kahit na wala akong makitang kahit anong bagay ay hindi naman ako nahirapang makarating sa aming hagdanan. Laking pasalamat ko nalang at wala akong takot sa dilim dahil kung meron man ay baka maging hadlang pa iyon sa aking plano.

Hindi ko na inintindi pa si Travis dahil alam ko namang nakasunod lamang ito sa aking likuran. Akmang itatapak ko palang sana ang isang paa ko sa unang baitang ng hagdanan namin ay bigla na lamang bumukas ang ilaw ng aming sala. Hindi ko pa man naiikot ang mga paningin ko sa buong paligid ay umalingawngaw na agad sa bawat sulok ng aming silid ang isang malakas na palakpak.

Nanigas ako sa aking kinatatayuan.

“Oh, ang galing mo talagang kumilos-pusa, anak. Walang kalatis, walang ingay! Kaya proud na proud ako sayo eh,” natutuwang pamungad ni mama sa amin habang pumapalakpak pa sa tuwa.

“Hi, tita,” bati ni Travis kay mama.

Kinakabahang lumingon naman ako sa pwesto ni mama na ngayon ay nakaupo sa isang maliit na sofa at ngiting demonyong nakaharap ngayon sa amin.

“G-gising ka pa pala, mama,” nauutal kong ani sa kanya. Tumayo naman ito mula sa kanyang kinauupuan at hindi tinatanggal ang ngiti nitong lumapit sa amin.

“Nakakatuwa lang at matalino ka pa naman pero hindi mo naisipang gumamit ng kahit isang flashlight lang,” aniya kasabay ng isang matinis na tawa.

“Oo nga po… hehehe. Naaantok na po ako, ma. Goodnight!” tatakbo na sana ako paakyat ng aking kwarto nang bigla na lamang tinaas ni mama ang kanyang kamay na may hawak ng pangkamot nito sa kanyang likod at ginamit itong pantigil sa aking ulo.

“Masyado pang maaga anak. Bakit hindi ka muna kumain sa kusina bago matulog?”

---

“Hayop ka, Travis.”

“Why me again?” nababagot nitong tanong sa akin. Tumingala naman ako sa kanya at binigyan ito ng isang masamang tingin subalit nginitian lamang ako nito ng malawak at nagmaang-maangan.

Napailing na lamang ako sa kanyang inasta at padabog na nagtalukbong ng kumot.

“Madugas ka,” ani ko sa kanya. Narinig ko naman ang mahina nitong pagtawa kahit na nakatalukbong pa ako ng kumot.

Tatagilid na sana ako ng pagkakahiga sa kama pero magulat nalang ako nang biglang dumagan si Travis sa aking katawan. Nanlaki ang mga mata ko.

“How come I was cheating? It wasn’t my fault that tita grounded you. Remember? Ikaw ang may lakad. I just accompanied you,” nakangiti nitong wika habang mas dinidiinan pa ang pagkakadagan sa akin. Mabilis ko namang tinanggal ang taklob ng aking kumot sa mukha ko upang makahinga ng malalim at pinagpapalo siya ng malakas.

“Tumayo ka nga, Travis! Hindi ako makahinga ng maayos,” pagsusuway ko sa kanya. Gaya ng sinabi ko ay sumunod naman ito sa akin at tumayo mula sa pagkakadagan.

Subalit nang saktong pagtanggal ko pa lamang ng aking kumot sa katawan ay bigla na naman itong dumamba sa akin sabay pulupot pa ng mga kamay at paa nito sa aking katawan. Napairap na lamang ako.

“Hindi ka talaga titigil ano? Sukahan kita jan eh,” maarte ko pang giit sa kanya subalit hindi na nito binigyang-pansin ang mga sinabi ko.

“I’m sorry… I won’t do it again.” Natahimik naman ako nang marinig ang sinsero nitong patawad. Hindi man nito sabihin ng direkta ngunit alam ko namang ang tinutukoy nito ay ukol doon sa pagsakay namin sa bus. Saglit akong napaisip.

“Papatawarin kita… pero peram muna ng cellphone,” ngiting-aso kong sambit sa kanya habang nakataas ang dalawang kamay at hinihintay itong ilagay doon ang phone niya.

Bahagyang natigilan naman ito sa aking itinugon at nang maunawaan nito ang ibig-sabihin ko ay napayuko ito ng tingin sa akin at pinaningkitan lamang ako ng mata.

“You’re just taking advantage of me,” nakasimangot nitong pahayag pero hindi naman ako tumigil at hinanda ang sarili para sa susunod kong gagawin. Pumikit ako ng mariin.

Isang

beses

lang ’to, Avery. Para sa cellphone.

Nang mahanda ang sarili ay muli akong tumingin sa kanya at nakitang nakasimangot pa rin ito sa akin. Ngumiti naman ako sa kanya at dinikit ang aking mga palad sa baba ng aking mukha.

Tingnan

natin kung hanggang saan ang aabutin ng charm mo ngayon, Avery.

Tumingin ako sa kanya na ngayon ay nakabusangot at nakakunot lamang ang noo sa mukha. Tinitigan ko ito ng direkta sa mga mata at nginuso ang aking mga labi.

Halos lahat ng mga kaalaman ko pagdating sa pagpapa-cute ay ginawa ko na para lamang sa kanya… no.

Para lang sa cellphone nito.

Palihim naman akong napangisi nang maramdaman ang paninigas ng katawan nito at bahagyang napalunok ng laway. Natuod ito sa kanyang pwesto.

“Please?”

Chapter 45 : Quarrel

45 :

Quarrel

Piper

Avery

Chavez

“Damn.”

Agad kong inagaw sa mga kamay nito ang kanyang hawak na cellphone at ito’y binuksan. Napasimangot naman ito sa aking inasta at tahimik akong pinanood sa pagkalikot ng phone nito sa kanyang ibaba.

Hindi naman na ako umangal pa at pinabayaan na lamang siyang sumampa sa akin dahil ang importante ay pinahiram na ako nito ng kanyang cellphone.

Hindi ko na kinailangan pang tanungin siya kung anong password ng cellphone nito dahil naka swipe-to-unlock lang naman ang lock screen niya.

Pagbukas ay agad kong hinanap ang kanyang Facebook app at mabilis na ni-log in doon ang aking account.

Pero bago ko iyon gawin ay naisipan kong tingnan muna ang search button nito sa fb upang i-type ang full name ko. Hindi ko alam kung bakit naisip kong i-search sa account nito ang pangalan ko pero bigla nalang kasi pumasok sa isipan kong lagyan ng likes lahat ng mga posts ko sa aking account.

Sayang din naman kasi itong pagkakataon at baka hindi na mangyari ulit.

Subalit pagkabukas ko pa lamang ng search button nito ay nagulat na ako nang makitang nasa recent history ni Travis ang profile ko. Saglit naman akong natigilan pero maya-maya rin ay lihim akong napangiti at napaubo na lamang ng peke.

Bukod sa aking profile ay wala nang sumunod pang naka-search sa history nito. Pinindot ko ang aking username upang ma-open ang loob ng fb account ko.

Nang mabuksan ay mabilis ko naman itong ini-scroll pababa upang makita ang mga shared posts ko.

Mabilis kong pinagt-tap ang mga reaction buttons sa bawat posts ko upang mas dumami ang mga likes nito. Mabuti na lamang at friends na kami ni Travis sa facebook dati pa dahil kung hindi ay baka masayang lamang itong pagkakataon at hindi ko malalagyan ng mga reacts itong mga pino-post ko.

Inisa-isa ko ang aking mga post sa fb at pinaglalagyan iyon ng mga likes. Pati na rin sa aking profile picture ay hineart ko na dahil sayang naman kung hindi ko pa iyon gagawin ’no.

Nang makuntento sa pagl-like ay umalis na ako roon at ni-log out na ang kanyang fb account. Ni-log in ko rin naman ang akin pagkatapos at tinype doon ang aking password.

Nang ma-open ay sunod-sunod na nagsi-labasan ang mga numero sa aking notifications na siya namang nagpangiti sa akin.

Binuksan ko iyon isa-isa kahit na alam ko naman na ang nilalaman no’n at palihim na napangisi nang makita ang pangalan nitong nakasulat sa baba ng mga posts ko. Napangiti na lamang ako sa aking mga pinaggagawa at muling bumalik ng home bar.

Wala naman talaga akong balak na gawin sa fb at gusto ko lang talagang libangin ang aking sarili kaya naman tumingin nalang ako sa mga posts ng iba.

Habang nags-scroll sa newsfeed ko ay panay naman ang pagtawag sa akin ni Travis pero hindi ko nalang siya pinapansin at nagpatuloy sa pagbabasa ng mga post.

Hanggang sa maya-maya’y napatigil na lamang ako nang bigla nalang may nag notify sa aking account.

‘Harry Thompson sent you a friend request.’

Harry Thompson? Si Harry?

Dahil sa kuryosidad ay pinindot ko naman ang pop-up notification na iyon at pagtapos ay lumabas doon ang fb account nito.

Pinindot ko ang picture ng profile pic nito at doon ay napagtanto kong kay Harry nga talaga ang account na iyon. In-accept ko naman siya kalaunan at mabilis na napalitan ang button na respond at naging friends .

Akmang babalik na sana ako sa home nang muli na namang may lumabas na notification sa taas ng status bar.

‘Harry Thompson: Hey,’

Panandalian akong natigilan sa nabasa at pasimpleng tumingin kay Travis. Nakita kong nakasubsob pa rin ito sa aking kaliwang leeg at mukhang mahimbing na ang pagkakatulog. Bahagya tuloy akong napangiti sa nakita at banayad na sinuklay ang buhok nito gamit ang aking kaliwang kamay.

Wala naman itong naging responsa kaya naman napag-alaman kong tulog na talaga ito sa aking ibabaw. Napailing na lamang ako at muling dumungo sa screen ng kanyang cellphone.

In-open ko ang message ni Harry sa messenger ko kaya naman kinailangan ko ring i-log in ang aking account sa messenger. Pagkabukas ay sineen ko agad ang chat nito at nireplyan ang kanyang message.

Harry:

hey

Me:

Hey

Wala pang limang segundo pagkatapos kong mag-reply ay nag-seen na rin agad si Harry at nag-type. Hinintay ko naman siyang matapos at pagkaraan ng ilang segundo ay nag-send na ito sa aming chat box.

Harry:

so this is your account… cool.

Pagbasa sa kanyang sinabi ay muli na naman akong natigilan at saglit na napaisip.

Dahil sa hirap dagdagan ng message nito ay nagreply na lamang ako ng ‘hehe’ sa kanya at kasabay no’n ang mahinang pagtampal ko sa aking noo.

Pakiramdam ko tuloy ay para akong nauubusan ng vocabulary dahil sa kanya. Bakit ba kasi ganito makipag-chat si Harry? Ang hirap naman dagdagan ng convo niya.

Paalis na sana ako sa chat namin nang may hinabol pa itong i-chat sa akin. Binasa ko naman iyon at napangiti na lamang bago ito ni-reply-an pabalik.

Harry:

thank you for accepting my friend request btw.

You:

No probb! Para namang hindi tayo magkakilala haha!

Harry:

haha, but really thank you. it means a lot for me.

Harry:

you see

Me:

Hmm?

Harry:

can I ask you a favor? just for one last time. then after this, it will be all done.

Hindi naman ako nakapag-reply agad sa kanya matapos basahin ang huling minessage nito sa akin.

It will be all done? Anong ibig-sabihin niya?

Naguguluhan man sa tinext nito ay sumagot pa rin ako ng ‘ano’

bilang pantugon sa kanya.

Harry:

can we… go out?

Harry:

just the two of us this time.

Teka… go out?

Is he… asking me for a date?!

Dahil sa pagkatuliro ay wala sa sariling nai-type ko ang isang bagay na hindi ko naman dapat talaga sasabihin sa kanya.

Me:

Bakit?

Napatampal na lamang ulit ako ng palad sa aking mukha at napabuntong-hininga. Ang shunga-shunga mo talaga, Avery. Pinapahamak mo nalang palagi ang sarili mo.

Dumagundong naman ang kabog sa dibdib ko nang mag-seen si Harry sa reply ko. Hindi rin ito nakapag-message kaagad na siya namang mas nagpakaba ng aking loob.

Mali bang tinanong ko iyon sa kanya?

Naghintay ako ng ilang mga minuto bago ito tuluyang nakapag-reply sa message ko. Muling napabalik naman ang aking tingin sa screen at binasa ang kanyang tinugon.

Harry:

because I want to go out with you for solo, this time.

Harry:

I promise, this will be our last meeting if you’re not really that comfortable with me.

Napakurap naman ako ng maraming beses sa ni-reply nito at dagling napasagot.

Me:

No! It’s fine. Sorry kung natanong ko yun sayo. Okay lang naman sakin eh.

Me:

Kailan ba?

Nag-reply naman ito pagkatapos kong tanungin kung kailan kami aalis.

Harry:

great! i’ll just text or call you once I set the date. :D

Matapos basahin ang kanyang message ay nagpaalam na ako sa kanya dahil nakakaramdam na ako ng antok.

Naiintindihan naman daw niya ako kaya nagpaalam na rin siya at pagkatapos ay nakatulog na ako nang mahimbing.

---

“How many times do I have to tell you not to talk to that man?! Is it really hard to follow that order?”

“E ikaw? Ano ba kasing meron at ayaw na ayaw mo sa kanya? Wala naman siyang ginagawang masama sayo ah?!” galit ko nang angil sa kanya. Nakakainis na kasi. Ano bang kina-iinit ng ulo nito at galit na galit siya sa lalaking ’yon?

AKSIDENTE raw kasi nitong nakita yung convo namin ni Harry sa messenger niya kaya naman hindi nito maiwasang basahin ang chat namin. Nakakainis man pero hindi ko naman si Travis masisi dahil kasalanan ko rin at nakalimutan kong i-log out ang account ko sa cellphone niya.

Pero masisisi niyo ba akong magalit sa kanya kung makita ko na lamang biglang chinat na naman pala nito ng walang paalam si Harry gamit ang messenger ko at bigla nalang niyang pinagch-chat ng mga masasamang salita?

At higit sa lahat, in-unfriend pa niya talaga at blinock yung tao!

Sino ba namang hindi magagalit ng sobra sa ginawa niya?! E kung siya kaya, buksan ko rin lahat ng mga messages niya at sabihan nalang bigla yung tao ng masasama?

“Atsaka bakit ba palagi mo nalang akong pinakikialaman sa lahat ng mga ginagawa ko? Sino ka ba para pigilan ako sa mga ginagawa ko?!” dagdag ko pang saad marahil sa labis na pagkasiphayo.

Bahagyang natigilan naman ito matapos marinig ang mga sinabi ko. Maski ako rin naman ay bahagyang natigilan din dahil sa biglaan kong nasambit sa kanya. Pero mabilis lamang iyon dahil ’di kalaunan ay muling bumalik na rin ulit sa masamang tingin.

I know it sounds a bit rude for me to say that to him… but my instincts are also saying otherwise.

Siguro ay mas mabuti naring sinabi ko iyon sa kanya. In the first place, kasalanan din naman niya at lumalagpas na ito sa linya. I know it’s a bad thing to say something like that to someone. Pero anong gusto niyang gawin ko? Ang sundin ang lahat ng mga utos niya sa ’kin para lang sa ikakapanatag niya?

I don’t even know the reason why I have to stop talking to someone like Harry just because he also hated that person. Kung ayaw niya ro’n sa tao, edi ayaw niya! Huwag niyang idamay yung ibang taong wala namang kinalaman sa away nilang dalawa.

And how could he get mad at me for not following his orders when in the first place, he’s also the reason why my trust on him was now gone?

Anong ine-expect niya? Ang sundin ko siya sa kabila ng mga ginawa nito sa nakaraan namin? Ni-hindi nga niya masabi sa akin ang totoong dahilan kung bakit bigla na lamang nawala ng parang bula ang pagkakaibigan namin. Iniwanan lang niya ako sa ere. And then just one day, bigla na lamang siyang lilitaw na para bang walang nangyari sa pagitan namin?

Now, tell me the reason why I can’t follow him anymore?

Masama ang tinging pinupukol nito ngayon sa akin subalit hindi ako nagpatinag at binawian din ito ng masamang tingin. Matagal kaming nagsukatan at nagpakiramdaman ng mga sarili bago tuluyang tumigil.

Ako na ang naunang umiwas ng tingin dahil alam ko namang hindi ito magpapatalo sa ’kin. Gano’n naman palagi eh. Kailan ba nagbago?

Kinuha ko na ang aking bag sa aming sofa at tumalikod sa kanya. Isinukbit ko iyon sa aking balikat at pagkatapos ay nagsimula nang maglakad papalayo. Narinig ko pa itong tinawag ako sa aking pangalan subalit hindi ko siya pinansin at dire-diretsong naglakad palabas ng bahay.

Lakad-takbo akong dumaan sa gilid ng kalsada namin dahil ayaw ko siyang makasama ngayong araw. Masyado pang nag-iinit ang ulo ko sa kanya. Nakakasira lang masyado ng araw. Ikaw ba naman kagyat na ginising sa gitna ng madaling araw at bigla na lamang pagsisigawan yung tao dahil lang masama iyong loob niya. Ano bang akala niya sa tao, robot?

Atsaka hindi ba siya nagbabasa ng mabuti? Ang linaw-linaw naman ng chinat sa ’kin ni Harry na iyon na ang huli naming pagkikita kung sakaling hindi man mag-work ang aming pag-uusap. Hindi ko na talaga maintindihan kung ano bang umiiral sa utak nung lalaking ’yon.

Hindi pa man ako tuluyang nakakalayo sa aming baryo nang biglang sumulpot ang kotse ni Travis sa gilid ko at sunod-sunod na bumusina. Sinamaan ko naman ito ng tingin dahil sa ingay nitong nililikha kahit na hindi ko ito nakikita sa loob ng kanyang kotse. Marahil ay tinted iyong sasakyan.

Pero kahit ano talagang hindi ko pagpapansin dito ay wala yata itong balak na tumigil sa kanyang pagbusina. Napapadyak na lamang ako sa sobrang inis at kampag na naglakad papasok sa likurang bahagi ng kanyang kotse.

Ayokong pumwesto ngayon sa tabi niya. Bahala siyang magmukhang driver jan, nagpapahiwatig na nga akong ayaw sumama sa kanya eh.

Chapter 46 : Decision

46 : Decision

Piper Avery Chavez

Pagdating sa university ay pinarking na ni Travis sa isang tabi ang kanyang kotse. Bumaba naman agad ako pagtapos nitong patayin ang makina at nagmamadaling pumasok sa loob ng gate.

“Thank you,” mahinang tugon ko bago tuluyang umalis sa kanyang tabi. Gustuhin ko mang huwag nalang itong pansinin at kausapin ay ayoko namang magmukha akong disrespectful sa tao kaya naman nagpasalamat nalang ako kahit na labag sa aking kalooban.

Dumiretso ako sa aming school building at maya-maya’y pumasok sa loob ng classroom namin. Dahil maaga pa naman at mamaya pa ang first subject namin ay hindi ko na kinailangan pang magpaliwanag sa klase at tumungo na lamang sa aking upuan bago humalukipkip.

Pag-upo ay doon ko lamang pinakalma ang aking sarili dahil pakiramdam ko anumang oras ay baka sumabog na itong ulo ko sa inis na kinikimkim.

Nakakasama lang kasi ng loob ang mga nangyayari. Parang lahat nalang yata ng ginagawa ko ay hindi sinasang-ayunan ni kapalaran. Wala na ba talagang kahit isang beses lang na sumunod sa kagustuhan ko ang tadhana? Isang beses lang naman ang hinihingi ko eh. Isang beses lang.

Hindi ko alam kung bakit pero batid ko’y marahil iyon sa labis kong galit kaya ako sandaling nahilo sa aking kinauupuan. Napakurap naman ako ng ilang beses at mariing pumikit upang pakalmahin muli ang aking sarili. Ramdam ko rin ang bahagyang pagtulo ng aking pawis sa noo kaya naman pinunasan ko iyon.

Pawis? Pero malakas naman ang ac dito.

Ipinagsawalang-bahala ko na lamang iyon at sinubukang patulugin ang sarili. Pero saktong kakaisip ko pa lamang no’n nang biglang mag-vibrate ang cellphone ko. Panandaliang natigilan naman ako bago naisipang kapain ito mula sa aking bulsa.

Pagkakuha ay binuksan ko iyon at kunot-noong binasa ang teksto.

09999999990:

Can you please come at the dean’s office? The dean wants to talk to you.

Mabilis ko naman iyong naintindihan at dagling nireplyan ang text message. Hindi ko alam kung kaninong phone number iyon pero sa tingin ko ay sa assistant ito ng dean dahil siya lang naman ang napag-uutusan nito.

Nag-reply akong hindi ako makakapunta sa office ng dean dahil medyo masama ang pakiramdam ko. Well… totoo naman talaga. Hindi ko nga alam kung bakit pero basta parang bigla nalang akong naubusan ng enerhiya dahil sa nangyari kanina. Nakaka-stress naman kasi masyado yung demonyong yun.

Hindi ko na lamang nilibang pa ang aking saloobin at muling tinuloy ang pakay na umidlip saglit. Feeling ko kasi ay tinuturnilyo ng malakas ang utak ko kung ipagpapatuloy ko pa ang aking pagmumuni-muni.

---

“You okay?” dinig kong tanong sa akin ng katabi ko. Yinugyog ako nito ng marahan upang subukan akong gisingin kaya naman dahan-dahan akong nag-unat ng katawan.

“Hmmm…” mahinang ungol ko habang inuunat ang aking mga kamay. Hindi muna ako kumilos pagkatapos at sandaling pinakiramdaman ang sarili habang nakapikit.

Makalipas ang ilang segundong pakikiramdaman ay nakahinga ako ng maluwag nang mapansing medyo maayos na ang pakiramdam ko kaysa kanina.

Mabuti naman.

Lumingon ako sa taong gumising sa akin at napagtantong si Andrei pala ang yumugyog sa ’kin kanina. Ngumiti naman ako rito ng matamis at marahang kinusot ang aking mga mata.

“Good morning,” mahinang wika ko dahil medyo napapahikab pa. Subalit imbis na isang ‘good morning’ din ang matanggap ko sa kanya ay ibang salita ang lumabas sa bibig nito.

“You’re sick,” seryoso nitong ani habang may bahid ng pag-aalala sa kanyang tono. Inilapat nito ang likod ng kanyang palad sa aking noo upang kumpirmahin kung may sakit nga ba akong nararamdaman at matapos gawin iyon ay doon lamang nito nakumpirma kanyang sinambit.

“It’s true. You’re really sick. Bakit ka may sakit? Ano bang pinaggagawa mo sa buhay mo? Ayos ka lang ba? Masakit ba ang ulo mo? Umiinom ka ba ng mga gamot?” punong-puno ng pag-aalala ang boses nito habang binibigyan ako ng sandamakmak na mga tanong.

Hindi naman ako nakasagot sa kanyang mga tanong at marahang sinalat din ang aking noo gaya ng ginawa nito.

Mainit nga. Kaya pala masakit ang ulo ko.

Dahil ’to kay Travis eh. Pinasakit ang ulo ko ng sobra. Ang dami kasing alam. Aalis lang naman kami nung tao pero kung maka-react, parang daig pa ang isang nagseselos na boyfriend.

Teka… boyfriend?

Bigla tuloy akong natawa sa aking naisip. Boyfriend? Isang malaking suntok sa buwan naman kung magiging boyfriend ko yun.

At asa naman akong maging boyfriend ko siya.

Nakakainis. Isa ito sa mga dahilan kung bakit hindi mawala-wala itong nararamdaman ko sa kanya eh. Bakit ba kasi ako nag-iisip ng mga bagay na hindi naman makatotohanan? Ako lang din naman ang masasaktan sa huli.

Ay mali. Dahil hindi pa nga nagiging kami pero nasasaktan na ako.

“You’re spacing out.” Muling nanumbalik ang diwa ko kay Andrei nang bigla itong magsalita. Napangiti na lamang ako rito at umiwas ng tingin.

“Sorry.”

“You don’t have to say sorry. Wala ka namang kasalanan.” Napayuko na lamang ako ng ulo pagkatapos ng mga sinabi niya.

“Are you taking meds?” tanong nito. Umiling naman ako.

“Kanina ko lang ’to naramdaman.”

“Have you eaten your breakfast?” muling pagtatanong nito at tinugunan ko naman ng oo. Pagkatapos nitong tanungin iyon ay hindi na ito muling umimik pa at nanahimik na lamang gaya ko.

Noong una, akala ko ay hanggang doon na lamang ang mga itatanong nito sa akin pero hindi pala dahil may isa pa itong tinanong na siya namang nagpatigil ng sistema ko.

“Is it because of him?”

Hindi ko na nasagot pa ang huling tanong nito dahil bigla na lamang bumukas ang pinto ng classroom at mula roon ay pumasok ang aming homeroom teacher at isang babaeng ka-edaran naming naka-school uniform. Hindi pamilyar ang mukha nito sa akin pero kapansin-pansin ang maputi nitong balat at ang itim nitong wavy hair.

“Good morning, class. No need for the greetings. But before we start anything, I want you all to please seatdown first,” nakangiting ani sa amin ni Sir Drake at hinintay kaming lahat na makaupo.

Saglit naman akong napatingin kay Andrei nang umupo ito sa tabi kong seat na dapat ay para kay April. Wala kasi siya ngayon dahil may family reunion daw sila ng mga relatives niya.

Palihim ko naman siyang kinalabit sa baba ng desk at binulungang umalis siya sa upuan ni April subalit nagbingi-bingihan lamang ito sa akin at umakto pang kunwari ay hindi ako naririnig. Napailing na lamang ako.

“So as you can see, this new girl right here beside me is our new transferee.” Tumingin si sir sa kanya at nang maintindihan naman nung babae ang mga tingin nito ay saka lamang siya nagpakilala.

“Hi, I’m Emma Castro. 18 years old. I hope we can all be friends,” nakangiting panimula niya.

“Please be nice to her, class. Bago pa lamang siya rito kaya naman sana’y tulungan niyo siyang mag-cope up sa university, okay? Now… where will I want you to put your seat?” tanong ni sir.

Bigla naman akong nabalik sa ulirat matapos sabihin ni sir ang mga katagang iyon. Bahagya kong nilingon si Andrei at mabilis itong pinagtatampal ng mahina dahil baka mawalan pa siya ng pwesto. At isa pa ay baka mawalan din si April ng upuan kaya naman pinapa-alis ko na si Andrei.

“Huy, ano ba! Alis na rito!” mahinang anas ko sa kanya habang tinutulak pa ito paalis.

“What? Huwag kang magulo!” pagpipigil nito sa akin.

“Oh, why don’t you sit over there?” bigla na lamang tanong ni sir sa transferee at itinuro ang upuan ni Andrei. Nanlaki naman ang mga mata ko.

Mas mabilis pa sa cheetah akong napataas ng kamay at tumayo.

“Sir, sorry po pero table na po iyan ni… A-April,” pagdadahilan ko. Saglit namang natigilan si sir at napaisip.

“Is that so? Hmm…”

“Uhm… sir, why can’t I just sit over there po?” bigla na lamang pagsingit ni Emma sa amin. Tinuro nito ang isang direksyon at sabay naman kaming napatingin doon sa pwestong itinuro niya.

Nanigas ang katawan ko.

Sa tabi ni Travis? Kung tutuusin nga, wala pala talaga siyang katabi dahil wala namang may balak na tumabi sa kanya.

Parang bigla na namang nanakip ang dibdib ko habang nakatingin sa tabi ng upuan niya. Wala sa sariling napatingin ako kay Travis at nakitang nakatingin din ito sa akin. Saglit kaming nagkatitigan.

“No,” Travis’ voice rang out, loud and clear, breaking the silence. His gaze never wavered from mine.

“If you want to occupy this chair beside me, then it’s better if you just let Avery sit on this chair,” walang pagdadalawang-isip nitong sabi. Bigla namang natahimik ang buong klase sa kanyang sinabi. Maski ako ay tila natuod din sa narinig.

A-ano?

“Well then, would you please switch your seat with her, Mr. Chavez?” muli naman akong napalingon kay sir nang tanungin ako nito sa harapan. Tila nanuyo bigla ang aking lalamunan.

Doon? Doon ako uupo? Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang naghalo-halo ngayon ang aking mga emosyon.

Ang… ang hirap lang kasing isiping tatabi ako sa lalaking wala namang ginawa kundi diktahan nalang ang lahat ng mga ginagawa ko. Sa sobrang gulo ay tila nahahati ngayon ang isipan ko. Ang isa ay nagsasabing gusto kong tumabi sa kanya… samantalang ang isa naman ay nagsasabing hindi ako maaaring tumabi sa kanya.

Ayaw ko nga ba?

Nakakatawa mang isipin dahil ang lalim ng iniisip ko pero tinatanong lang naman nila kung gusto ko bang tumabi kay Travis.

Pero ang hirap kasing sagutin ng tanong para sa ’kin. Dahil parang sa isang iglap lang ay biglang nanumbalik ang lahat ng mga iniisip ko kanina. Para akong binigyan ng pagkakataong papiliin ni tadhana kung susundin ko na naman ba si Travis o hindi.

Eto na yun eh. Eto na yung tyansa kong mamili.

Pero bakit mahirap?

Palihim akong humugot ng malalim at umiwas ng tingin.

“Hindi po. I’ll stay on my seat,” mariin kong anunsyo. Muli akong bumalik sa pagkakaupo at tumingin kay Travis na ngayon ay abot ng pananaw ko.

Nakatingin ito sa akin na tila naguguluhan at nakakunot ang noo ngayon. Na para bang naghahanap ng rason ko kung bakit ayaw kong tumabi sa kanya ngunit hindi nito makita.

Isipin na nito kung ano ang gusto nitong isipin. Kung iniisip man nitong dahil ba iyon sa pag-aaway namin, wala na akong pakialam. Mababaw na kung mababaw. Pero nakapag-desisyon na ako.

Na hindi sa lahat ng bagay, dapat

sumasailalim

sa

kagustuhan niya.

Taking a deep breath, I turned my attention back to the front of the classroom, willing myself to ignore the knot tightening in my chest. Travis could keep staring all he wanted, but I wasn’t going to let him control every aspect of my life. Not anymore.

Chapter 47 : Small

47 : Small

Piper

Avery

Chavez

“Hey… we need to go now to the clinic if that thing keeps up,” pinal na saad ni Andrei sa akin habang pinapanood ako sa aking estado.

Mabilis naman akong napailing sa sinabi niya at napabuntong-hininga.

“Ayoko. Kaunting pahinga lang naman ’to at mawawala na.” Hindi pwede. Ayokong lumiban sa klase dahil lang dito. Masasayang lamang ang pagpasok ko at natatakot din akong baka wala nang pumapasok pa sa aking utak dahil sa palagi nalang lumilipad ang isipan ko tuwing may klase kami.

“No. Bakit ba ang tigas ng ulo mo? I’m calling our teacher,” mariing pagkukumpronta niya. Akmang tatayo na sana si Andrei upang tawagin ang aming guro nang bigla ko itong pigilan at umiling.

“Please? Bespren naman eh…” nagmamaka-awa kong pakiusap sa kanya. Dahil sa ginawa ko’y saglit naman itong natigilan at matapos ay napabuntong-hininga na lamang bago muling bumalik sa pagkakaupo.

“I really don’t get you. Bakit ba ayaw mong magpa-clinic nalang? Para namang ikakamatay mo ang pagpunta lang sa clinic,” naiiling nitong tanong. Napangiti na lamang ako rito ng tipid at pumikit.

Bakit nga ba? Hindi ko rin maintindihan itong sarili ko eh.

Akala ko naman kasi noong una, maayos na itong pakiramdam ko. Pero akala ko lang pala iyon dahil makalipas ang ilang minuto ay bigla na namang nilusob ang aking sistema ng karamdaman, na siyang nagpahilo ng sobra sa ulo ko. Para tuloy akong naparalisa ngayon at nakasubsob lamang ang mukha sa desk habang tulalang nakatapat sa bandang kanan.

At ang mas nakakairita pa, ay buong magdamag akong nakatitig sa garapatang Travis na kanina pa kinakausap ang baguhan naming classmate na si Emma. Parang mas nanakit lang tuloy ang ulo ko sa nakikita.

Nakakasama lang kasi ng loob. Bakit ba parang bigla nalang naiba ang ihip ng hangin? Ang pagkakatanda ko naman ay hindi palakausap na tao itong si Travis at lalong-lalo na sa mga taong kakakilala pa lamang nito.

Pero tingnan niyo naman ngayon, aba’t parang wala pa yata akong nakikita kahit isang beses na hindi ito umiwas ng tingin kay Emma.

At eto namang si magaling na Emmalandi, feeling close pa sa Putravis na ’yan. Potek na babae ’to. May patawa-tawa pang nalalaman at pasimpleng himas sa mga braso ni Travis habang tinatampal ito ng mahina. Parang walang klaseng nagaganap ah?

At ako naman itong si monggoloid, parang sira at pinapanood silang dalawang maglandian kahit na nasasaktan na ang sariling kalooban. Nananakit na nga yung ulo ng tao, gusto pang pasakitin din yung puso.

Pagak tuloy akong natawa sa sarili. Nababaliw na nga siguro ako.

Mabuti na nga lang at kung hindi pa magsasalita itong si Andrei ay baka sa buong durasyon ng klase ay nakatutok lamang ako sa dalawang taong wala nang ginawa kundi ang magharutan.

Napailing na lamang ako at itinungo ang ulo habang hinihintay na matapos ang klase. Hindi ko na sila kayang panoorin. Mas lalo lang akong nas-stress. Bakit nga ba ako nasasaktan kahit na alam kong hahantong naman talaga ang lahat sa ganito? Dapat siguro ay masanay na ako.

Tila kisapmatang natapos ang oras ng aming mga klase. Medyo nakakadismaya nga lang dahil lahat ng mga tinuturo sa ’min ay pasok lang sa kaliwang tenga, labas naman sa kanang tenga ko.

Nawalan lang din ng saysay ang pananatili ko rito. Sana nga talaga ay sumunod na lamang ako sa payo ni Andrei. Kung kanina pa ako naroon sa clinic, baka nabawas-bawasan pa kahit papaano itong nararamdaman ko.

Pagdating ng aming lunch break ay nag-unahang maglabasan sa pintuan ang ilang mga estudyante.

Hindi na rin ako nagulat pa nang makitang umalis na si Travis kasama ang bagong seatmate nito. Ayoko nang banggitin. Hindi ko alam kung bakit ang init na agad ng ulo ko.

Dapat nga ay sa ’kin yun sumasama dahil ako ang tour guide niya sa pagkakatanda ko. Hindi ba siya nasabihan nung dean?

Dahil wala ngayon si April ay tila si Andrei ngayon ang umaktong pamalit ngayon sa kanyang posisyon. Bukod naman kasi sa aming dalawa ni April ay may iba pang mga kaibigan itong si Andrei kaya paminsan-minsan ay doon ito sumasabay sa mga kabarkada niya.

Pero dahil nga meron akong sakit ngayon ay naisipan ako nitong samahan siguro upang hindi mapag-isa. Well… hindi naman sa sinasabi kong kailangan niya akong samahan, sinasabi ko lamang na baka iyon ang umiiral ngayon sa kanyang isipan.

Dahan-dahan akong inalalayan ni Andrei sa pagtayo at siya na rin mismo ang nag-ayos ng aking mga gamit.

“Can you walk?” tanong nito. Natawa naman ako sa kanyang tanong.

“Oo, kaya ko. Ano bang akala mo sa ’kin, hindi na makakapaglakad dahil lang may sinat?” hindi makapaniwalang tugon ko sa tanong nito subalit sa halip na guminhawa ang kanyang loob ay nanatili lamang itong nakatitig ng mariin sa ’kin.

“It doesn’t look like a slight fever to me,” seryosong pahayag nito. Napabuntong-hininga na lamang ako.

“Seriously, ayos lang talaga ako. Medyo nahihilo lang naman pakiramdam ko pero all in all, maayos naman,” pagpapagaan ko sa kanya ng loob. Ngayon ay siya naman ang napabuntong-hininga sa aming dalawa.

“Let’s go. Punta muna tayong clinic bago kumain para humingi ng panggamot mo jan sa sakit mo,” suhesyon nito. Gustuhin ko mang umangal sa kanya pero ramdam ko talaga ang pagiging masugid nito kaya naman sumang-ayon na lamang ako sa kanyang gusto.

Paglabas ng classroom ay tahimik naming nilakbay ang daan patungong clinic. Medyo may kalayuan din iyon sa aming classroom pero kaya naman naming lakarin mula rito.

Nang makarating ay pumasok kaming dalawa sa loob at wala nang paligoy-ligoy pang humingi ng paracetamol para sa sinat ko… or lagnat? Bahala na.

Matapos humingi ay nagpasalamat muna kami bago tuluyang lumabas ng school clinic. Pero bago pa man kami tuluyang makalabas ay binilinan muna ako nung school nurse na kumain muna ng tanghalian bago inumin ang ibinigay nito sa aking gamot.

Tumango naman ako pagkatapos at inaya na palabas si Andrei.

Hindi kalauna’y dumiretso na kami patungong cafeteria dahil abot pa naman ang natitirang mga oras upang kami’y makakain.

Pagtungtong sa cafeteria ay muling umalingawngaw sa aking mga tenga ang malalakas na ingayan ng mga tao. Hindi naman na kami nahirapang makahanap ng pwesto dahil kumpara noon ay hindi ngayon gaanong crowded ang mga kumakain sa loob ng cafeteria.

Tinanong ako ni Andrei kung ano raw ang i-oorder nito para sa akin at sinabi ko naman sa kanyang ang mga gusto kong kainin.

Nasa aktong kukunin ko pa lang sana ang pitaka ko sa loob ng aking pantalon nang magulat na lamang ako paglingon sa direksyon nito at nakaalis na pala. Napailing na lamang ako.

Babayaran ko na nga lang siya pagbalik.

Habang hinihintay si Andrei na makapag-order ay sandali kong nilibot muna ang aking paningin sa buong paligid. Hindi ko alam kung bakit naka-ilang beses pa akong umulit sa pag-ikot ng tingin dahil tila may hinahanap ang pares ng mga mata ko sa dami ng mga taong nagdadagsaan ngayon.

Ano nga bang hinahanap ko sa dinami-rami ng mga taong nagkakalat ngayon?

Or should I say… sino?

Napayuko na lamang ako makalipas ang ilang minuto at bagsak ang balikat na pumikit.

Wala siya rito ngayon

.

Mabilis kong pinilig ang aking ulo at pilit na tinatanggal sa isipan ko ang kanyang imahe. Ano ba, Avery? Bakit mo ba hinahanap yung unggoy na ’yon? Hindi ko na rin tuloy maintindihan kung anong umiiral sa utak ko.

Kahit na hindi ko naman siya gustong isipin, pero itong katawan ko mismo ay hinahanap at hinahanap siya. Kahit na ayaw ko man itong makatabi at makasama, pero para akong baliw na hinahanap ang kalinga niya.

Ano ba talaga, Avery?

Pagod ang katawang napasandal ako sa pader sa aking likuran. Mabuti na lamang ang nasa isang sulok itong pinagpupwestuhan ko kaya meron akong mapapag-sandalan ngayon ng likod. Tila nauubusan na naman kasi ako ng enerhiya dahil sa hilong nararamdaman.

Muling tumungo na lamang ako at pinakalma ang aking sarili. Hindi pwedeng pabayaan ko na lamang na umikot ang lalaking iyon sa isipan ko dahil maaaring mas ikasama lamang ito ng aking karamdaman.

Ipinilig ko ang aking ulo at hinintay na lamang na makabalik si Andrei sa aming pwesto. Kahit na kaunti nalang kasi ang mga tao rito ay hindi pa rin mawawala ang kahabaan ng pila sa mga bilihan kaya naman tiniis ko na lamang ang hilong nararamdaman ko.

Hanggang sa maya-maya’y nakaramdam ako ng marahang pag-alog sa kabilang pwesto ng upuan, senyales na kakaupo pa lamang nito sa harapan ko.

“Hindi mo na hinintay ang baya–” hindi ko na natuloy pa ang dapat kong sasabihin kay Andrei nang mapatingala at ibang tao pala ang nasa harapan ko ngayon.

“Travis…”

“Don’t go near him anymore,” bigla na lamang nitong sinaad. Marahil naman sa sinabi nito ay dagliang nag-init ang aking ulo at inis itong tinugunan.

“Hindi ka na ba talaga titigil?” naiinis ko nang anas sa kanya subalit nagmatigas lamang ito sa aking harapan at muling nagsalita.

“Why didn’t you agree with what I said to the teacher earlier? Ayaw mo ba talaga akong makatabi?” pranka nitong pagtatanong sa akin. Bahagya namang nanuyo ang aking lalamunan dahil sa kanyang sinabi.

“O-oo.”

“Then why did you gave me that look in your eyes earlier?!” gulong-gulo na nitong tanong. Wala sa sariling napalunok ako ng laway.

Pinagmasdan ko siyang mabuti at napagtantong para itong isang taong nababaliw na sa sarili habang nakasabunot pa ang dalawang palad sa kanyang mga buhok.

Bakit… bakit parang ikaw pa ang naguguluhan ngayon?

“Bakit hindi mo nalang ako pabayaan?” bigla na lamang lumabas ang mga katagang iyon sa bibig ko. Dahil sa sinabi kong iyon ay tila natuod naman ito sa kanyang kinauupuan. Maski ako rin ay nanigas sa sarili kong nasabi. Ngunit pagkaraan ay pagod na lamang akong tumingin dito at napakagat-labi.

Ayokong bawiin ang sinabi ko… dahil may parte rin sa aking nagtatanong kung bakit ginagawa niya ang lahat ng ito.

Bakit nga ba?

Nang mapansing wala itong balak na umalis sa aking tapat ay ako na lamang ang nagkusang tumayo at umalis sa aming table. Sakto namang pagkatayo ko ay namataan ko si Andrei na nakatayo rin at tila pinapanood kaming dalawa na mag-usap ng masinsinan.

Batid ko’y kanina pa yata ito nakatayo at nakikinig sa kanyang pwesto subalit iwinaglit ko na lamang iyon at hindi na nagdalawang-isip pang hinila ito papalayo sa aming pwesto at naghanap ng panibagong mauupuan.

“Huwag na tayo ro’n… hindi ko gusto yung vibe,” walang kwenta kong dahilan kahit na alam ko namang nakita na nito ang mga nangyari. Hindi na lamang ito sumagot pa at sumunod na lamang sa aking mga sinabi.

Chapter 48 : Mad

48 :

Mad

Piper

Avery

Chavez

Mabilis na dumaloy ang mga oras pero hanggang ngayon ay hindi pa rin lumilipas ang aking karamdaman.

Kakatapos lamang lahat ng mga klase ngunit hindi pa rin matapos-tapos itong hilo ko sa ulo. Napatampal na lamang ako sa aking noo at napayuko.

Kainis namang lagnat ’to. Bakit ngayon pa nangyari?

Bahagyang napalingon naman ako nang makaramdam ng dalawang palad na kumapit sa aking magkabilang balikat mula sa likuran.

“Do you know what you look like right now? You look like you’re about to faint,” walang halong biro na sambit ni Andrei. Muli akong napayuko.

“Sumabay ka na sa ’kin,” narinig ko pang dagdag nito na aking ikinahinto sa paglalakad.

Sa totoo lang ay hindi ko kasi alam kung sasabay ba talaga ako sa kanya. Ayaw ko mang aminin pero ayaw ko talagang sumabay sa kanya. Hindi dahil ayaw ko kay Andrei, kundi dahil sa motor nitong sinasakyan at takot talaga akong sumakay sa mga ganoong klase ng sasakyan.

Subalit marahil sa matinding pagkahilo ko ay may parte rin sa aking gusto nalang sumabay sa kanya. Parang feeling ko kasi ay anytime, mahuhulog na ako bigla sa lapag.

Imbis na sumagot sa kanyang tugon ay nanatiling tahimik na lamang ako at hinayaan siyang gabayan ako sa paglalakad. Halos pikit-mata na nga akong palakad-lakad sa gitna ng daanan. Mabuti nalang at sinusuportahan ako ni Andrei mula sa likod. Sandali akong napangiti sa naisip.

Naalala ko tuloy dati ay parang ginagawa lang namin ito ni Tra…

Tsk! Bakit ba bigla-bigla nalang pumapasok yun sa isipan ko?

Ipinilig ko na lamang ang aking ulo at mabilis na iniba ang paksa sa aking imahinasyon. Sapagkat kahit ilang beses ko pang piliting alisin sa isipan ko ang lalaking ’yon ay paulit-ulit pa ring bumabalik ang kanyang imahe sa utak ko. Napasinghal tuloy ako.

Nasaan na nga ba yung gunggong na ’yon? Parang hindi ko na nakita pa simula kanina. Ang huling pagkakakita ko sa kanya ay noong magpasama pa si Emma sa kanyang magtungo ng cr habang nasa kalagitnaan kami ng diskusyon. Pagkatapos noo’y hindi ko na siya⏤sila nakita pang bumalik. Bigla na namang nag-init ang ulo ko.

Ayoko mang isipin ngunit samu’t saring mga pangyayari ang talaga ang umiiral sa isipan ko habang iniisip kung nasaan ba silang dalawa. Napakuyom ako ng kamao.

Ano ba itong iniisip ko? Nasisiraan na yata ako ng pag-iisip.

Muli kong ipinilig ang aking ulo at mariing pumikit.

Hanggang dito nalang iyon. Kailangan ko nang tumigil sa kaka-isip ng kung ano-ano dahil masyado na akong sumosobra sa pag-iimahe ng mga masasamang bagay sa bagong kaklase namin. Hindi ko naman siya lubos na kilala kaya hindi ko dapat ito binibigyan ng masasamang senyales.

Hinayaan ko na lamang na tulakin ako ni Andrei hanggang makarating kami sa parking lot ng campus. Habang naglalakad sa gitna ng daanan ay madali kong namataan agad ang pinagpupwestuhan ng kanyang magarang motorsiklo.

Akmang makakalapit pa lamang sana kaming dalawa sa pinagparadahan nito nang bigla na lamang hinablot ng isang mainit na palad ang aking braso na siyang ikinagulat ko.

Hinigit ng kamay nito ang aking buong katawan at dahil konti na lamang ang enerhiyang natitira sa akin ay dumiretso akong napasubsob sa matigas na dibdib ng kanyang katawan.

“Avery!”

Saglit akong natigilan sa mga nangyari at nang rumehistro ang lahat sa aking utak ay dahan-dahan akong napatingala upang matingnan kung sino ang humigit sa akin.

“Travis…”

“You’re coming with me,” malalim nitong saad habang matalim namang nakatingin kay Andrei. Hindi pa man ako nakakasagot sa kanya nang bigla akong inunahan ni Andrei sa pagsasalita.

“No, he’s coming with me,” sambit naman ni Andrei at hinablot ang isa kong kamay papalapit sa kanya. Pero hindi ito nagtagumpay dahil mas mahigpit ang pagkakahawak ni Travis sa akin.

“Who the hell said he’s coming with you? Let him go.” Muli akong hinigit ni Travis papalapit sa kanya subalit hindi naman pumayag itong si Andrei at hinila rin ako palapit ulit sa kanya.

“Bakit, sino rin bang nagsabi na sasama siya sayo? Ikaw ang bumitaw sa kanya!”

“What the f*ck did you say?”

“Bingi! Ang sabi ko bitawan mo si Avery!”

“Bingi ka rin! Ako ang unang nagsabi kaya ikaw ang bumitaw!”

“Wala akong pake. Bitawan mo nga siya sabi!”

At hindi na tumigil pa sa pagbabangayan ang dalawa habang patuloy lamang akong pinag-aagawan na tila ginawang isang lubid. Nahihiyang napadungay naman ako sa aming paligid at nandilim ang mukha nang makitang marami nang mga estudyante ang naagawan namin ng atensyon.

Hindi ba sila nahihiya sa mga pinaggagawa nila? Nasaan ba ako, kdrama? Anak ng pugita.

Gamit ang natitira ko pang lakas ay buong pwersa kong inagaw sa kanilang dalawa ang aking dalawang kamay at napasinghal ng malakas dahil sa pagkarindi.

“Hindi ba kayo titigil?! Para kayong mga bata! Kayo magsamang umuwi! P*nyeta!” galit na galit kong sigaw sa kanilang mga pagmumukha. Dahil sa aking pagbulyaw ay sabay namang natigilan ang dalawa sa kanilang mga ginagawa at nanlaki ang mga mata. Tinalikuran ko naman sila pagkatapos ng eksenang iyon at nagsimula nang magmartsa palayo.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla na lamang nawala sa isang iglap ang sakit ng ulo ko matapos silang masigawan. Tila para bang lumabas ang lahat ng sakit na dinaramdam ko at biglang napalitan ng kaginhawaan sa isang iglap.

Pinagpatuloy ko ang paglalakad palayo sa kanilang mga kinatatayuan pero hindi pa man ako tuluyang nakakalayo nang muli na namang may humablot sa aking kamay at inikot ako paharap sa pwesto niya.

Hindi naman ako naka-react kaagad nang bigla na lamang may dumapong palad sa aking walang kamuwang-muwang na bibig. Nanigas ang buong katawan ko sa nasaksihan.

“When did you f*cking learn to swear?!” nagngangalit na pahayag ni Travis sa akin. Hindi naman ako nakapagsalita agad at napatakip lamang sa aking bibig na kanina ay tinampal niya. Maluha-luha akong napatingala sa kanya at humikbi.

Tila nabuhusan naman ito ng malamig na tubig matapos akong makitang umiyak sa sakit. Mabilis na lumambot ang kanyang ekspresyon sa mukha at walang ano-ano akong niyakap ng mahigpit.

“Sh*t,” mahinang bulong nito sa sarili.

“I’m sorry.” Bakas ang taranta at takot nito sa kanyang pagsambit. Hindi naman ako nakatalima sa kanya dahil sa pagkakasubsob ng aking mukha at sa hapdi ng aking mga labi.

Pumikit na lamang ako ng mariin at nanatiling nakatayo sa aking pwesto. Hindi ako gumanti sa kanyang mga yakap kahit na may nagsasabi sa aking yumakap pabalik sa matikas nitong katawan.

Ayokong gawin pabalik ang lahat ng mga gusto nitong mangyari. Kahit sa ngayong pagkakataon lang. Alam kong naghihintay itong yumakap ako pabalik dahil iyon ang palagi kong ginagawa sa tuwing umiiyak ako habang nakayakap sa kanya noong mga bata pa kami.

Pero hindi ngayon. Pagkatapos ng lahat ng mga nangyari ngayon, hindi maaari.

Ramdam ko ang pagsikip ng kanyang dibdib dahil sa ginawa kong hindi pagtugon sa kanyang mga yakap.

Gusto kong matuwa sa mga nangyayari. Pero hindi ko rin magawa dahil itong walang kwenta at mahina kong kalooban ay naaapektuhan din sa kanya.

Bwisit na puso ’to.

Malungkot itong kumalas sa kanyang pagkakayakap. Hindi man nito pinapakita sa kanyang panlabas na anyo pero ramdam kong malungkot ito ngayon. Muli itong tumitig sa aking mga mata at napabuntong-hininga.

“Let’s go home,” anito at nagsimulang maglakad ng mabagal. Hindi naman ako sumagot pabalik at tahimik lamang na sumabay sa kanya.

“Avery…” napahinto ako sa paglalakad nang marinig ang boses ni Andre sa aming likuran. Pati si Travis ay napahinto rin sa paglalakad marahil sa pagtigil ko.

Lumingon ako kay Andrei at binigyan ito ng isang malungkot na ngiti. Natigilan siya.

“Sorry, Andrei… kay Travis na muna ako sasabay,” mahinang usal ko. Hindi ko maunawaan ang aking sarili kung bakit parang napakabigat nitong mga salita kong binibitawan sa kanya. Napakagat ako sa labi.

I’m sorry, Andrei.

Pero hindi ito dahil sa ayaw kitang makasama.

Ayoko lamang na baka isipin mo itong pagkakataon na baka may pag-asa na ikaw sa akin, oras na piliin kita sa pagitan ninyong dalawa.

Alam ko namang may nararamdaman ito sa akin… at alam ko ring alam niya na may nararamdaman ako para kay Travis dahil nasabi ko na iyon dati pa sa kanya.

Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit hindi ko ito sasamahan sa pag-uwi.

Dahil ayoko lang na mahulog siya sa isang walang kwentang tulad ko. At ayokong umabot pa kami sa punto na maaaring ikasira lamang ng aming pagkakaibigan.

Nakakatawa mang isipin na binibigyan ko ng malalim na dahilan itong desisyon ko sa kanya. Pero hindi ko naman dapat kalimutan nalang ang nararamdaman nito pagkatapos ng lahat ng mga nangyari sa amin.

Bakit? Dahil kapag pinili ko siya, alam kong may isang parteng magsasabi sa kanyang siya ang pinili ko at hindi si Travis na mahal ko. Alam ko namang dati palang, simula noong magkakilala pa lamang silang dalawa ay ramdam ko na agad ang kumpetensyahan nila sa isa’t isa. Hindi naman ako isang manhid at lalong hindi ako isang ignorante para hindi mapansin ang bagay na ’yon sa kanilang dalawa.

I just… I just hate the feeling of losing a friend over someone dahil naranasan ko na eh. At hindi ko na kayang maulit pa.

Isa na rin siguro iyon sa mga dahilan kung bakit ganito na ako mag-isip ngayon, na masyadong binibigyan ng lalim ang lahat ng mga pangyayari.

Tahimik naming tinungo ni Travis ang daan patungo sa kabilang dako, kungsaan nakaparada ang kanyang sasakyan.

Pagkalapit ay binuksan nito ang pinto ng passenger’s seat at inalukan akong pumasok. Hindi naman ako umangal sa kanya at pumasok na lamang gaya ng gusto nito.

Isinara ni Travis ang pinto pagkatapos at dali-daling tumakbo papunta sa kabilang bahagi ng kanyang kotse. Pumasok ito sa driver’s seat at maya-maya lang ay sinimulan na rin nitong paandarin ang makina ng sasakyan.

“Hey…” dinig kong imik ni Travis habang nasa kalagitnaan ng biyahe. Hindi naman ako sumagot dito at nanatiling nakaharap lamang sa bintana ng kanyang kotse.

Nang mapagtanto nitong wala akong balak na sumagot ay muli itong nagsalita.

“Are… are you mad?” may halong pagdadalawang-isip pa nitong tanong sa akin. Nagsalubong naman ang aking mga kilay sa narinig.

May tulo ba ’to sa ulo?

Imbis na sagutin ang kanyang walang saysay na tanong ay nanahimik na lamang ako at hindi ito binigyang-pansin.

“Look… I’m sorry for spatting your mouth so suddenly. I know it’s a wrong thing for me to do that to you, alright? It’s just that… I was too shock when I heard you said some bad word to us without any hesitation,” buntong-hininga nitong pagpapaliwanag.

“Saan mo ba kasi natutunang magmura?” dagdag pa nitong tanong sa kanyang mga sinabi. Nanatili naman akong walang imik sa kanya.

Ano bang akala niya sa ’kin, mababaw? Dahil lang doon kaya ako nagkaka-ganito? Ano bang isip niya sa akin, bata? Kaya lang naman ako naiyak kanina dahil sa lakas ng pagpalo nito sa bibig ko.

“Are you still not going to answer me?” rinig ko pang tanong nito habang nakaharap na ngayon sa akin. Nahahawigan ko kasi ang mga kilos nito sa sulok ng aking mga mata kaya ko ito nakikita. Mabuti na nga lang at medyo mabagal ang usad ng kalsada dahil baka masagasaan pa kami sa mga pinaggagawa nito.

“Avery, please… not like this, baby. Don’t do this to me, humarap ka sa ’kin…” hinaplos ng isang kamay nito ang aking pisngi at banayad akong iniharap sa kanya.

“I’m sorry, okay? Please don’t give me this silent treatment. I… I hate it. I hate it so much. Please… Avery…” parang bigla na lamang nanikip ang dibdib ko nang makita itong magmaka-awa sa akin. Kumabog ng husto ang puso ko sa aking nakikita ngunit pinilit ko pa ring huwag magpahalata sa kanya.

Kahit na gustong-gusto ko itong sagutin ngayon at sabihing tumigil na ito sa paghingi ng tawad dahil naiintindihan ko naman ang kanyang pakiramdam ay mas pinili ko na lamang na huwag itong kausapin.

Malungkot itong bumalik sa ayos ng kanyang pagkakaupo at walang ganang pinaandar ang makina ng kanyang kotse. Sumandal naman ako sa kanyang bintana at pumikit.

Let’s just end this day, quietly.

Chapter 49 : Sick

49 :

Sick

Piper

Aver

y Chavez

Nang makarating sa bahay ay hindi na kami nag-imikan pa at tahimik lamang na lumabas ng kanyang kotse. Ako ang naunang lumabas dahil sinara pa nito ang makina ng sasakyan. Ako na rin ang naunang pumasok sa loob ng bahay at hindi na ito hinintay pang matapos sa pagsara ng kanyang sasakyan.

Hindi naman sa walang galang akong tao pero sa oras kasi ngayon ay ayoko muna siyang makasabay sa paglalakad. Nararamdaman ko namang nakasunod lang siya sa likuran ko kaya mas mabuting hanggang doon lang muna siya.

Pagpasok ng bahay ay unang nadatnan ko sa sala si mamang nagwawalis ng lapag. Hindi ko alam kung maw-weird-uhan na ba ako kay mama dahil wala na nga siyang malinis-linis kahit isang katiting na alikabok sa lapag ng bahay namin pero wala siyang pakialam at patuloy pa rin sa pagwawalis ng baba namin.

Nang makita niya kami ay lumapit naman ako rito at yumakap.

“Hi, mama.” garagal kong bati sa kanya. Akmang babati pa lamang sana si mama pabalik sa ’kin nang mapansin nito ang paglamlam ng lalamunan ko.

“Anak…? May saki–” hindi ko na pinatapos pa si mama at dire-diretsong tumungo ng kusina. Hindi dahil may galit ako kay mama, kundi dahil papalapit na sa aming pwesto si Travis.

At ayokong malaman nitong may lagnat ako.

Mula sa kalayuan ay narinig ko naman ang pagbati ni Travis kay mama at ang pagkamusta nito sa kanya. Natawa naman si mama dahil sa pagtanong nito at magiliw itong sinagot.

“Aba’y syempre naman! Para namang hindi tayo nagkikita araw-araw, HAHAHA! Teka, kumain na ba kayong dalawa? At ikaw naman Avery, bakit ang init ng–”

“Ma!” mabilis kong tawag sa kanya. Gaya naman ng aking inaasahan ay napatigil nga ito dahil sa biglaan kong pagsabat at tinaasan ako ng kilay.

“Ano yun, anak?” tanong nito sa akin. Saglit naman akong natigilan.

“T-tawagin niyo nalang po ako ’pag kakain na ng gabihan.” Hindi ko na hinintay pa ang sumunod na sasabihin ni mama at naglakad na paakyat sa aming ikalawang-palapag.

Matamlay akong pumasok sa aking kwarto at ni-lock ang pinto ng marahan. Sumampa ako sa aking kama at pagod na bumuntong-hininga sa mga nangyayari.

Bakit

ba ayaw kong sabihin sa kanya na may

lagnat

ako? Hindi naman

magtatagal

dahil

malalaman

at

malalaman

din niya ’tong

lagnat

ko sa

katawan

. Wala ring

saysay

itong

paglilihim

ko ng

nararamdaman

.

Kung bakit kasi nagkaroon pa ako nito kung kailan hindi kami ngayon magka-intindihan.

Umayos na lamang ako ng pagkakahiga sa kama at pinikit ang mga mata bago sinubukang makatulog.

Sana matapos na ang araw na ’to.

---

“Avery…” dinig kong tawag sa ’kin ng isang tao mula sa labas ng kwarto ko.

Naalimpungatan naman ako dahil sa kasabay nitong sunod-sunod na pagkatok sa pinto. Nang mahimasmasan ang aking sarili ay sinubukan kong umupo sa kama subalit isang taas pa lamang ng ulo ko ay mabilis din akong napabalik sa pagkakahiga dahil sa biglaang pagkirot ng aking ulo.

Napahawak ako rito ng sobrang higpit at nanghihinang pinakalma ang sarili. Bagama’t sinusubukan ko mang pakalmahin ang aking sarili ay hindi ko iyon magawa dahil sa patuloy na pagkatok nung tao sa labas ng aking kwarto. Napaungol ako.

Tigil

!

Napabuntong-hininga na lamang ako at namamasa ang mga matang hinintay na matapos sa pagkatok ang taong nasa tapat ng aking pintuan.

Matapos ang ilang minutong pagkatok nito at walang tigil sa pagtawag ay sa wakas at napagod din ito sa kakatawag. Dahil sa kanyang pagtigil ay sandaling natigilan naman ako at napaisip kung ano ang dapat kong gawin.

Subalit dahil sa lalim ng aking pag-iisip ay tila nakaramdam naman ako ng antok sa katawan kaya nama’y hinintay ko nalang na magsara ang talukap ng aking mga mata. Siguro ay matutulog nalang ulit ako.

Hindi naman katagalan bago ako muling nakabalik sa pagtulog. Ngunit hindi pa man tumatagal ang himbing ng tulog ko nang marinig ang saglit na pagbukas ng aking pinto sa kwarto.

Narinig ko ang dahan-dahang naglakad ang taong bumukas ng pinto dahil sa tunog ng kanyang mga pagtapak na umaalingawngaw sa bawat hakbang na kanyang ginagawa.

Gusto ko mang buksan ang aking mga mata upang makita kung sino ang taong iyon ngunit hindi ko magawa dahil sa bigat ng pakiramdam ko. Hinintay ko na lamang itong makalapit sa aking hinihigaan at tumahimik.

Nang maramdaman ang kanyang presensyang malapit na sa akin ay hinayaan ko lamang itong umupo sa aking tabi ng kama. Hinawi nito ang kumot na nakatalukbong sa akin at maya-maya’y nagsimulang magsalita.

“Why did you not changed your clothes?” baritono nitong tugon. Hindi naman ako nakasagot kaagad sa kanya, bagkus ay inalala muna kung kaninong boses ang nagmamay-ari no’n.

Travis.

Pumunta ito sa aking paanan at siya na ang nagtanggal ng mga medyas ko. Gusto ko mang pigilan ito sa kanyang ginagawa ay hindi ko magawa dahil sa bigat ng aking mga kalamnan. Pakiramdam ko nga ay hindi ko rin maigalaw ang kahit isang daliri ko manlang.

Sandali itong tumayo mula sa pagkakaupo at dumiretso ng banyo kungsaan nakaroon ang lalagyanan ng aking mga labahin. Bumalik din naman ito pagkatapos at muling umupo sa tabi ng aking pwesto.

Sinimulan nitong tanggalin ang aking mga kasuotan sa katawan. Tinanggal nito ang suot kong vest at tanging polo ko na lamang ang natira sa aking pantaas. Sinunod naman nitong tanggalin ang aking suot na student ID sapagkat habang tinatanggal niya ito sa aking leeg ng buong pag-iinat ay aksidenteng tumatama ang palad nito sa aking mga pisngi. Napahinto ito sa kanyang paggalaw.

Mabilis nitong tinanggal ang pagkakasuot ng aking ID sa katawan at wala pang isang segundo’y lumapat ang kamay nito sa aking noo. Napaungot siya.

“Sh*t, you have fever? Why didn’t you tell me? Kailan ka pa nakakaramdam nito?! Kaninang nasa university pa ba?” nag-aalala nitong saway sa akin. Dahil sa kanyang sunod-sunod na mga tanong ay nangunot naman ang aking noo at napaungol dahil hindi ako makasagot sa kanyang mga tanong.

Dahil sa aking pag-ungol ay mukhang naintidihan naman nito ang pinapahiwatig ko. Alam kong marami itong gustong itanong sa akin ngayon dahil sa lalim ng pagtitig nito sa ’kin kahit na nakapikit pa ako pero mas pinili na lamang nitong tumahimik muna at napabuntong-hininga.

“Tsk. I thought tita was just kidding around… I should have known,” dinig ko pang bulong nito sa kanyang sarili. Hindi naman ako naka-imik sa sinabi nito at nanatiling nakapikit.

Binanggit pala ni mama sa kanya… teka, anong oras na ba?

Dahil sa pagkasabik na buksan ang talukap ng aking mga mata ay buong pwersa ko itong binuksan upang makadilat.

Sandaling nakaramdam naman ako ng kaunting hilo dahil sa ginawa ko pero nang makapag-adjust na ang aking paningin ay saka ko lamang tuluyang nakita kung anong oras na.

Tumingin ako sa wall clock ng aking kwarto at napag-alamang alas-onse na pala ng gabi. Sinubukan ko ikutin ng malumanay ang aking paningin sa paligid at nagtagumpay naman ako sa aking ginawa.

Nakita ko mula sa banda ng aking mga binti ang pigura ng isang malaking bulto ng nakaupo ngayon malapit sa aking pwesto. Hindi ko pa man tuluyang nakikita ang kanyang itsura sa taas nang bigla na lamang itong lumapit sa akin at hinawi ang ilang mga hibla ng aking buhok na nagtatakip sa mukha ko.

“Hey,” napatingin ako sa mukha nitong nag-aalala ngayon sa akin.

“T-Travis…” halos mamaos ang boses ko mabigkas lamang ang pangalan nito.

Bahagya namang bumagsak ang dalawang balikat nito at huminga ng maluwag na tila ba parang ngayon lamang napanatag ang kalooban makalipas ang ilang oras na pag-aalala sa akin.

Muling nabaling ang tingin ko sa kanya nang gumalaw ang isa pang kamay nito at inilapit sa akin. Gamit ang laylayan ng kanyang suot na damit ay pinunasan nito ang aking pawisang mukha at pati na rin sa aking bandang leeg. Pagkatapos ay sinimulan na nitong tanggalin ang aking suot na polong pang eskwelahan.

Nang matanggal ang panghuling butones nito sa ibaba ay sandaling napatigil ito sa kanyang ginagawa. Hindi ko mawari kung bakit ito biglang napatigil sa pagkilos subalit bago ko pa man makita kung ano ang dahilan no’n ay muli na naman nitong pinagpatuloy ang pagtanggal sa aking suot na basang polo.

Hindi na ako tumutol pa sa lahat ng kanyang mga ginagawa. Alam ko naman kasing wala lang saysay kung aangal pa ako sa kanya at kailangan ko na rin namang hubarin ang suot kong polo dahil sa basang-basa na ito gawa ng aking mga pawis.

Muli itong tumayo mula sa pagkakaupo at pumunta sa banyo upang ilagay ang aking polo sa lalagyanan ng mga labahin habang ako naman ay muling ipinikit ang mga mata upang pahingahin ang aking paningin.

Maya-maya ay bumalik na ito sa kaninang inuupuang pwesto habang may dala-dalang isang lalagyang may nakasaling tubig at dalawang tuyong bimpo.

Nakita ko rin ang isang pares ng aking pajama at damit na nakasampay lamang sa kanyang kanang balikat.

Balak niyang linisan ako.

Hindi naman ako nakapalag sa kanya nang simulan na nitong punasan ang aking katawan gamit ang isang bimpong binasa nito sa tubig. Ibinabad muna nito sa lalagyan ng maligamgam nitong tubig ang bimpo at piniga pagkatapos bago idinampi sa aking pawisang katawan.

Hindi ko alam kung ilang minuto na ang nakakalipas mula noong sinimulan ako nitong linisan. Hindi ko rin alam kung bakit ang tagal-tagal nito sa pagpunas ng aking basang katawan. Gusto ko pa sana siyang tanungin kung may problema ba ito at bakit ang bagal nitong magpunas ngunit pinabayaan ko na lamang.

Nang matapos ito sa kanyang pagpupunas sa aking pantaas ay sinunod naman nitong gawin ang pagtanggal ng aking suot na pantalon. Nang matanggal ay muli nitong pinagpatuloy ang paglinis sa aking katawan at matagal na namang paghihintay ang aking tiniis, matapos lamang siya sa pagpupunas.

Hindi naman sa nag-iinarte pa ako at dapat ay magpasalamat na nga lang dahil may nag-aasikaso pa sa akin gayong may sakit ako. Kaya nga hindi na lamang ako nagsasalita upang pabayaan si Travis na makapag-focus sa kanyang ginagawa.

Pero kasi naman… mahigit kalahating oras na rin kasi yung tinagal niya eh. KALAHATING ORAS. Tapos sa pang-itaas ko pa lamang yun, hindi pa kasama yung sa baba ko. Ayos na nga ako sa sampu hanggang labing-limang minuto eh.

Pero mga kuya, tatlumpung minuto yun! Ganun ba talaga ako kahirap punasan at aabutin pa ng kalahating oras?

Idagdag mo pa ang madalas nitong panginginig ng mga kamay sa bawat pagdampi ng hawak nitong bimpo sa akin at ang paminsan-minsang paghinga ng malalim. Hindi ko tuloy maiwasang makaramdam ng pamimigat sa katawan.

Nakakadiri ba ako?

Hindi na lamang ako umimik pa at hinayaan itong matapos sa kanyang ginagawa. Masakit man sa aking kalooban pero kimkimin ko nalang sa aking sarili at tumikhim.

“Hey, are you alright? Your breathing is speeding up… may nararamdaman ka pa bang iba bukod sa lagnat mo?” tuluyang naputol naman ako sa malalim na pag-iisip nang bigla akong tanungin ni Travis na puno ng pag-aalala.

Marahan naman akong umiling sa kanya at bumuntong-hininga. “W-wala,” mahinang tugon ko. Saglit naman siyang natigilan.

Hindi na ito nagpatagal pa at mabilis nang tinapos ang pagpunas sa aking katawan. Nang matapos ay muli ako nitong pinunasan gamit naman ang isa pa nitong tuyong bimpong dala upang mapunasan ang basa ng tubig sa aking katawan.

Kinuha nito mula sa kanyang balikat ang nakasukbit kong pamalit na damit. Tinulungan naman ako nito sa pagsusuot at ginabayang makaupo muna sa aking kama bago ito sinimulan.

Dahil maluwang ang damit na kinuha nito ay hindi na ako nahirapan pang isuot iyon sa aking katawan. Subalit nang akmang isusuot ko pa lamang sa aking katawan ang pajama ko ay muli na naman itong natuod sa kanyang kinatatayuan.

Dahil mulat na ngayon ang aking mga mata ay kunot-noong pinanood ko naman itong matuod sa aking harapan. Nakita ko pa ang bahagyang paglunok nito sa kanyang laway at ilang sandali pa’y bigla na lamang umayos ng pagkakatayo. Tumingala ako sa kanya.

“Bakit?” nagtatakang tanong ko sa kanya. Umiling naman siya.

“I-it’s nothing…” tumalikod na ito sa akin at nagsimulang maglakad papalayo. Nanlaki ang mga mata ko.

“T-teka… yung pajama ko!” paalala ko sa kanya at sinubukang agawin ang hawak nitong pajama ko subalit hindi na ito lumingon pa sa akin at ipinatong na lamang sa bandang dulo ng isang lamesa ang pajamang dapat na susuotin ko.

“I… I need to get you something to eat,” pilit nitong pag-iiba ng usapan.

“Pero yung–”

“I…” natahimik naman ako nang biglang sumabat ito sa sinasabi ko.

“I brought someone for you,” anunsyo nito. Hindi naman ako tumugon at nanatiling tahimik lamang habnag hinihintay kung ano ang susunod nitong sasabihin.

Pero bago ko pa man maiintindihan kung ano ang kanyang pinupunto ay bigla na lamang may sumulpot sa nakabukas na pintuan ng aking kwarto.

“Toby!”

Chapter 50 : Care

50 :

Care

Piper Avery Chavez

“Arf! Arf!”

“Hayy… mabuti ka pa Toby, nakakausap ng matino,” nakanguso kong saad sa kanya habang pinapat ang kanyang ulo. Mukhang nagustuhan naman nito ang aking ginagawa dahil mas sumiksik pa ito sa harapan ko. Napangiti na lamang ako sa kanya at hinayaan siyang matulog sa taas ng katawan ko.

Simula kasi kaninang bumaba si Travis upang kuhanan ako ng pagkain ay si Toby nalang ang naglibang sa akin. Dahil hindi ako makatayo at makakilos ng maayos ay si Toby na ang kumuha ng pajama kong hindi isinuot sa akin ni Travis. Ang cute nga niyang panoorin at hirap na hirap itong umakyat sa table dahil mataas ito pero nakuha rin naman niya matapos ang ilang subok at bumaba na.

Siya na rin mismo ang tumalon at lumapit sa aking pwesto. Pinat ko naman ang ulo nito bago isinuot ang dala nitong pajama ko. Napahalakhak pa nga ako nang bigla itong pumatong sa itaas ko at pagkatapos ay doon natulog. Napakalambing niya talaga.

Dahil wala na rin naman akong magawa ay naisipan kong kwentuhan na lamang ito ng kung ano-ano. Kahit naman alam kong wala itong maintindihan sa akin ay nakinig pa rin ito at nanatili lamang sa kanyang hinihigaang pwesto.

Malaki man siya at mabigat para sumampa sa akin ay wala naman akong problema ro’n dahil siya lang naman ang makakausap ko sa ngayon atsaka namiss ko rin kasi itong aso na ’to dati pa. Akala ko nga talaga ay hindi ko na siya makikita pa.

Pero tingnan mo nga naman, ang laki-laki na niya. Pwede nang maging tatay! Hehehe.

Habang ako’y nakikipag-kwentuhan kay Toby ay bumalik na rin si Travis na may dala-dalang isang tray na puno ng pagkain. Nagulat naman ako nang biglang napatayo sa taas ko si Toby at galit na humarap kay Travis habang pinapakita pa ang kumpletong matatalim nitong mga ngipin. Wala naman pakialam si Travis sa kanya at tila binalewala lamang ang kanyang presensya sa taas ko.

Pagkalapit ay saglit na ibinaba nito sa tabi ko ang kanyang dalang tray ng pagkain. Akala ko ay sa gilid ko lang nito talaga ilalagay iyon kaya naman aabutin ko palang sana ang kutsara’t tinidor nang bigla na lamang ni Travis binuhat palayo sa akin si Toby.

Halos lumuwa naman ang mga mata ko nang bigla na lamang niyang binato si Toby na parang isang duming dumapo lang sa katawan ko at itinapon sa isang sulok. Nalaglag ang panga ko sa nasaksihan.

“Travis! Si Toby! Hayop ka talaga!” galit na galit kong asik sa kanya habang nakatingin sa kawawang aso. Tila nagbingi-bingihan naman ito sa akin at pinalit na sa pwesto ni Toby ang tray kong katabi sa gilid.

“Malamang, hayop talaga si Toby,” bagot nitong pagsagot at sumiksik na sa tabi ko. “Eat well.”

Napailing na lamang ako dahil sa kanyang kahayupan at sinamaan ito ng tingin. Pinanood ko munang umakyat pabalik ng kama si Toby at tumabi sa kaliwang pwesto ko kungsaan wala si Travis.

“Dapat pala ako nalang nag-alaga sayo. Baka gan’yan ka niya pinalaki noong iniwan kita kay Travis,” malungkot kong sambit at muling hinimas ang malaking ulo ni Toby. Idinantay na lamang nito sa aking braso ang kanyang ulo at pinagmasdan akong magsimulang kumain.

“What?! I raised that dog very well. Look at him, Avery. Ang lusog-lusog niya but you’re saying that I didn’t raise him properly? C’mon, baby. Never ko naman yan ginano’n dati. Ngayon lang because he went too overboard. Hinihigaan ka na niya. He was just getting taught a lesson by his master,” mahabang litanya nito. Napairap naman ako sa paliwanag niya.

“Isip-bata mo talaga ano? Ang dami mong alam. Atsaka ’wag mo nga akong matawag-tawag na baby. Sapakin kita jan eh,” naiinis kong anas sa kanya ngunit imbis na matakot ito ay mas lumaki lamang ang ngisi sa kanyang mga mukha.

“Why, you don’t like it? Because I’m starting to love calling you that by now… baby,” nakangising sambit nito. Hindi ko alam kung bakit pero namula ako.

Anak ng pugita. Huwag kang magpauto, Avery. Inaasar ka lang niyan dahil alam na nitong may gusto ka sa kanya. Kaunting rupok nalang talaga at masasampal na kitang hinayupak ka.

Padabog kong sinimulan na lamang ang aking pagkain. Wala na yatang balak ito kundi asarin nalang ako buong magdamag.

Nakakainis, bakit parang bigla nalang nawala sa isang iglap ang lahat ng galit na nararamdaman ko sa lalaking ’to? Nilinisan lang naman ako at pinaghainan ng pagkain nito tapos nawala na agad lahat ng kinikimkim ko. Napaka-unfair.

Nawalan lang lahat ng saysay itong pinaggagawa ko. Bwisit.

Kaya naman sa huli ay nagmukha lang akong isang pakipot na tao. Ang galing mo talaga, Avery. Nakaka-proud.

Napailing na lamang ako sa aking pagmumuni at sumubo ng isang kutsarang sabaw.

“Salamat sa pagkain… oo nga pala, tulog na ba si mama?” pag-iiba ko ng usapan. Sumagot naman ito sa akin.

“Mmm… she told me to check on you every hour because you look like you have a fever. But I thought that maybe she’s just sensing the vibe between us so I guess she’s just trying to help us finish the quarrel… but I also thought that maybe you need more space that’s why I didn’t get to see you for a while. If only I followed tita a while ago, then…” nagkuyom ito ng kamao na siyang hindi naman nakaligtas sa mga mata ko. Hinarap ko siya.

“It’s not your fault. Wala ka namang kasalanan kung bakit ako nagkaganito,” batid ko sa kanya. Hindi naman ito umungal sa sinabi ko at sandaling natahimik sa kanyang pwesto. Umiwas ako ng tingin.

Mali. Siya nga pala ang dahilan nitong lagnat ko.

Hindi na lamang din ako umimik pa at tinapos na ang pagkain. Gaya ni Toby ang pinanood lamang ako nitong ngumuya at lumunok ng pagkain.

Medyo naiilang pa nga ako sa paraan ng pagtitig nito sa bawat subo ko ng kutsara pero hindi ko na lamang pinakialaman at mabilis na tinapos itong nasa plato ko. Pagkatapos ay ininom ang isang baso ng gatas at sumipsip ng tubig.

Muli itong tumayo nang matapos ako sa pagkain. Inabot nito mula sa akin ang tray ng mga pagkain ngunit bago pa man umalis ay itinabi muna nito sa taas ng table na malapit sa akin ang mga prutas na hindi ko kinain.

“Just eat some fruits if you’re still hungry,” wika nito habang bitbit na palabas ang tray. Tumango naman ako rito bilang pagtugon kahit na hindi ako nito nakikita at inayos ng kaunti ang talukbong ng aking kumot.

Hindi muna ako bumalik mula sa pagkakahiga at pinagpahinga muna ang sarili sa pagkakaupo. Medyo nakakaramdam na kasi ulit ako ng kaunting hilo dahil sa mga ginawa ko at kailangan ko ring patunawin muna ang mga kinain ko sa tiyan kahit saglit lang.

Nang makapagpahinga ang aking katawan ay muli na akong bumalik mula sa pagkakahiga. Subalit habang pababa sa aking kama ay kasabay naman nito ang muling pagsampa rin sa ’kin ni Toby. Mahinang natawa na lamang ulit ako. Mukhang gusto niya yatang pumatong lagi sa katawan ko. Ang init-init ko pa naman. Baka mahawaan siya.

Sa halip na paalisin ito sa aking itaas ay pinabayaan ko na lamang itong humiga at naging mistulan kong teddy bear na yakap-yakap.

Kahit na mabigat ito para sa akin ay bawi naman ako sa malalambot nitong mga balahibo kaya ayos lamang na sumampa ito sa ’kin. Mabuti na nga lang at mabait itong si Toby kaya wala itong pakialam kahit yakap-yakapin ko siya ng mahigpit.

Muli kong hinintay na daluyan ako ng antok upang matapos na ang mahabang gabi na ito. Sapagkat noong saktong magtatalukap pa lang ang mga mata ko ay nagulat na lamang ako nang magbukas ang pinto ng aking kwarto.

“Y-you forgot to drink your medicine,” mahinang anito habang nakaiwas ng tingin sa akin. Napatingin naman ako sa kanyang gawi na ngayon ay may hawak na isang baso ng tubig at isang tableta ng gamot. Sa pagkakatanda ko ay iyon yung hiningi naming gamot ni Andrei para sa sakit ko galing school clinic.

Pinakialaman ba niya ang bag ko?

Mariin kong pinilig ang aking ulo at tumikhim. Hayaan mo na, wala naman akong dapat ikagalit dahil wala naman akong tinatago sa loob ng bag ko. At isa pa, hindi naman na bago pa sa akin ang pangingialam ni Travis ng mga gamit.

Pinagmasdan ko itong isara ang pinto at dahan-dahang lumapit sa akin. Ako naman ay medyo bumalik muna sa pagkakaupo dahil baka umalis sa taas ko si Toby ’pag umupo ako ng maayos.

Nang makalapit ay kukunin ko pa lamang sana sa kanyang mga kamay ang tubig at gamot ko nang bigla nitong nilayo iyon sa akin. Kumunot naman ang noo ko at nagtatakang tumingala sa kanya.

Magkasalubong ang kilay nitong ibinaba sa tabi ng mga prutas ang gamot ko at maya-maya’y inis na binuhat si Toby palayo sa akin. Dahil sa panik na baka ibato niya muli ito ay dali-dali naman akong napaupo ng maayos at niyakap ang kalahating dulo ng katawan ni Toby.

“Huwag!” ani ko sabay yakap ng mahigpit kay Toby.

“What? Let go of him,” matigas nitong utos. Akmang sasagot pa lang ako sa kanya pero bigla na naman akong tinamaan ng hilo dahil sa biglaang pagkilos ko.

Kaya naman imbis na sagutin at sundin ito ay napanguso na lamang ako at nagpaawa sa kanya.

Wala na akong pake kung sabihin niyo na akong paarteng tao. Desperado ako. Ayokong matulog ng mag-isa ngayon sa kama, tapos ilalayo pa nito si Toby sa ’kin?

Tuwing may sakit kasi ako ay palaging kasama ko sa pagtulog si mama o kung wala naman siya ay si kuya. Hindi ko alam kung bakit hindi lang talaga ako sanay na walang kasama sa pagtulog tuwing may sakit ako pero siguro ay dahil nakasanayan na namin ito dati pa simula pagkabata.

Ewan ko, may parte lang talaga sa aking bigla nalang natatakot tuwing iniisip kong mag-isang natutulog ng may sakit. Alam niyo yung mga oras na bigla nalang kayong magigising ng madaling araw dahil bigla nalang mananakit yung ulo niyo? Tapos walang nakakaalam ng nararamdaman mo ngayon dahil wala kang kasama sa pagtulog? Doon ko siguro nakuha yung feeling noong bata pa ako.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o hindi dahil sa paninigas nito sa ginawa ko. Napansin ko ang pag-iiba ng ekspresyon nito at ang paglunok ng ilang beses dahil sa ginawa ko ngunit mabilis lamang iyon at pinalitan niya ng masamang tingin. Napabuntong-hininga siya.

“Don’t do that, you look… s-stupid,” iwas-tingin nitong sambit pero ibinaba rin nito pabalik si Toby sa itaas ko. Napangiti ako.

Binalik niya.

So… umepekto.

Hindi ko na lamang pinansin ang pangangasar nitong sinabi sa ’kin at hinayaang kunin na lamang nito ang baso ng tubig sa lamesa.

Inabot niya sa akin ang isang tableta at ipinasok ko naman ito sa aking bibig. Kinuha ko naman mula sa kanya ang baso ng tubig pagkatapos pero nagulat ako nang iiwas niya iyon sa mga kamay ko. Bagkus, ay siya ang lumapit sa akin at nagpainom mismo sa kanyang hawak na tubig.

Naguguluhan man sa kanyang inaakto ay sinunod ko na lamang ito marahil nalalasahan ko na yung pait ng gamot.

Habang ako’y umiinom ay para akong baliw na nagtataka sa paraan ng paghawak ni Travis ng baso sa akin. Sa pwesto kasi namin ngayon ay nakatayo ito sa aking harapan habang hawak-hawak ng kanyang dalawang palad ang basong iniinuman ko ng mahigpit. Tila para bang nagpipigil ito na hindi sa kanyang ginagawa habang nakatitig ng malalim sa akin.

Problema neto?

Marahil naguguluhan sa kanyang inaakto ay tumigil na lamang ako sa pag-inom, tutal ay nalunok ko naman na ang tableta sa bibig ko. Hindi naman ito umayos ng tayo at sandaling nanatili muna sa kanyang pwesto.

Kunot-noo ko itong pinanood na umayos ng pagkakatayo at inilayo mula sa bandang tiyan niya ang baso paitaas. Ipinatong niya ito sa lamesang pinaglalagyan ng mga prutas at pagod na humiga ng kama. Nanlaki ang mga mata ko.

“Ha? Bakit ka rito matutulog? Doon ka sa kwarto ni kuya!”

“Can’t you just keep quiet? Pagod na akong bumalik doon sa kwarto. Kung gusto mo edi ikaw ang pumunta ro’n,” tamad nitong usal habang nakasubsob sa kaliwang parte ng kama ko. Napailing na lamang ako dahil sa kanyang katamaran at pumikit ng mariin.

Hayaan mo na, Avery. May lagnat ka. Iyon nalang ang intindihin mo.

At dahil alam ko namang wala ring saysay kung pagsabihan ko pa ito kaya naman hinayaan ko nalang siyang humiga sa aking tabi at bumalik na lamang mula sa pagkaka-yakap kay Toby.

Tumagilid kami ng pwesto patalikod kay Travis at doon ko hiniga sa kama si Toby. Ang bigat na kasi talaga niya. Parang hindi ko kinakayang buhatin. Kung wala lang sana akong sakit ngayon, baka buong tulog ko pa e nakadapa lang ito sa ’kin.

Marahil na rin sa hilo kong nararamdaman ay unti-unti na ring muli akong dinadaluyan ng antok. Subalit nang akmang makakatulog na sana ako ay bahagya kong naramdaman mula sa aking likuran ang paggalaw ni Travis papalapit sa akin at walang ano-ano’y yumakap ng mahigpit.

Muli akong napadilat ng mga mata at sinilip siya sa aking likuran.

“Anong ginagawa mo?” garagal kong tanong sa kanya. Subalit imbis na sagutin nito ang aking tanong ay hindi ito tumugon, bagkus ay nagbigay din ng tanong sa akin na talaga namang nagpagulo sa isipan ko.

Ipinasok muna nito sa kumot kong gamit ang kalahati ng kanyang katawan bago magsalita.

“Are… are you still not wearing clothes below?” tila ba may pagbabaka sakali nitong tanong habang hindi diretsong nakatingin sa akin.

Dahil sa kanyang tinanong ay bahagya namang natuod ako sa narinig at sandaling natigilan. Lumingon ako sa aking likuran upang makita ang pagmumukha nito at binigyan siya ng isang tingin na tila ba nagtatanong kung nahihibang na ba ito.

Hindi ako makapaniwalang tinanong niya sa akin ang bagay na iyon.

“May tama ka ba, Travis? Naguguluhan na talaga ako sa mga kinikilos mo. Kanina ka pang sa paggising ko palang,” pagdidiretsa ko sa kanya pero hindi naman ako nito sinagot at muling nanahimik lamang sa kanyang pwesto. Bumuntong-hininga na lamang ako.

“Matulog na nga lang tayo. Good night na.” Hindi ko na ito hinintay pang magsalita at pinikit na ang aking mga mata.

Mahigit ilang oras na ang nagdaan pero hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makatulog dahil sa kanya. Alam ko rin namang hindi ito makatulog ng maayos dahil kanina pa ito naglilikot sa aking likuran habang mahigpit na nakayakap sa akin. Habang tumatagal ay mas naiinip na ako.

Paano ako makakatulog niyan? E bawat minuto ba namang lumilipas ay mas humihigpit ang mga yakap nito sa akin. Mahigpit na nga yung kapit, aba’t mas hinihigpitan pa nito hanggang sa hindi na ’ata ako makahinga. Balak ba ako nitong patayin sa pagtulog?

Nang hindi ko na matiis pa ang kanyang kalikutan ay tuluyan ko na itong sinita sa pagkakayakap. Bahagyang natigilan naman ito sa kanyang ginagawa at bumalik na sa mahinang pagyakap ang dalawang kamay nito sa aking katawan.

Ang akala ko, hanggang doon na lamang iyon pagkatapos. Pero hindi pa pala nagtatapos ang lahat dahil maya-maya lang ay panibagong posisyon na naman ang ipinaramdam nito sa akin.

Ngayon naman, hindi na ito magkamayaw sa pagdidikit ng katawan niya sa likod ko.

Paulit-ulit niya iyong ginawa hanggang sa patagal ng patagal ay mas naglilikot na ang bawat parte ng kanyang katawan sa bawat sulok ng katawan ko.

Ang isang paa nito ay hindi na matanggal-tanggal sa pagitan ng aking mga binti habang ang dalawang kamay naman nito ay tila ba naglalakbay na sa bawat sulok ng pang-itaas ko.

Hindi ko alam kung bakit pero ngayon ko lamang nalamang may mas ikakainit pa pala itong balat ko. Kung kanina ay akala ko sobrang init ko na, ngayon ay mas malakas pa ang init na nararamdaman ko.

“T-Travis… tigil,” nahihirapan kong tugon sa kanya at pilit na tinatanggal ang pagkakahawak ng malalaking mga kamay nito sa akin. Maski si Toby ay umalis na rin sa taas ng kama dahil sa likot ng katawan ni Travis, to the point na halos umalog na ang hinihigaan naming kama.

Subalit gayunmang ilang beses ko na itong pinapatigil sa paggalaw ay patuloy pa rin ito sa paglilikot hanggang sa ang mga haplos at hawak nito ay mas lumala na.

Hanggang sa bigla na lamang nitong ipinasok ang kanyang kanang kamay sa loob ng aking suot na pajama at underwear.

OO. Sa pinakaloob talaga ng suot kong kamiseta. Ramdam na ramdam ko ang init na sinisingaw ng malaki nitong kamay at nagulat na lamang ako nang bigla nitong pisilin at pinatalbog-talbog sa kanyang mainit na palad ang isang pisngi ng aking pwet. Dahil sa kanyang mga pinaggagawa ay namula naman ng sobra ang aking pagmumukha.

“A-anong–!”

“F*ck it. You’re so hot.” Nagsi-tayuan ang lahat ng balahibo ko sa katawan nang tumama ang mainit nitong hininga sa aking batok.

“A-ANO?!”

Dahil sa biglaang pagsalita nito ay mabilis itong nakabalik sa katinuan at bahagyang natigilan sa ginagawa. Nang tuluyang maka-recover sa kanyang ginagawa ay tila nabuhusan naman ito ng isang malamig na tubig dahil sa kanyang inakto at dali-daling inalis mula sa loob ng aking kamiseta ang mga kamay niya.

Ang kaninang nakalamas nitong kamay sa aking pwetan ay tinanggal na nito sa pagkakahawak, pati na rin ang kanyang kaliwang kamay na kanina pang nakakapit sa dibdib ko ay inilayo rin nito.

Mabilis itong napatayo mula sa kanyang hinihigaan at hinihingal na tinungo ang cr.

“W-what I mean is… y-you are hot because you’re sick,” nauutal nitong pahayag.

“I-I’ll just go to the bathroom.” Hindi na nito hinintay pa ang aking sasabihin at mabilis na isinara ang pinto ng aking banyo.

Chapter 51 : Changed

Warning: mature scene .

. . .

51

: Changed

Third Person

Travis returned to the bedroom, the quiet hum of the night settling around him. He carefully lay down beside Avery, noting that he was already asleep. It didn’t surprise him; he had taken his time in the bathroom, letting the tension in his body ebb away, and nearly half an hour had slipped by.

Nakasanayan na niyang may kasama sa mga ganitong sandali, but this was different. He had chosen to be better, to rise above his old habits. Hindi na siya naninigarilyo, iniwan na ang mga bisyong dati ay bahagi ng kanyang araw-araw, all for the sake of someone who mattered.

There was a time when he never would have imagined making these changes, yet here he was. It was a testament to how much things had shifted for him. Parang ang dami-daming bagay na nag-iba sa kanya, at sa totoo lang, hindi na siya ang dating Travis na kilala ng lahat.

He eased into bed, gently wrapping his arm around Avery’s waist. The urge to disturb his sleep, to indulge in something more, had dissipated earlier. It wasn’t the right time, and he knew that.

Hindi pa ngayon.

Mahirap ang magpigil, pero alam niyang tama lang ito. There are things you cannot rush, and this is one of them. Some lines shouldn’t be crossed hastily.

Huminga siya nang malalim, hinayaan ang sarili na magpahinga sa katahimikan ng gabi. He wasn’t the same reckless man he used to be. Kailangan niyang maging maingat ngayon, lalo na sa mga bagay na masyadong mahalaga para basta-bastang paglaruan.

Nang maramdaman niyang sumandal na siya sa kanya, Travis closed his eyes, ready to drift off. But the sudden notification bell cut through the silence, drawing his attention. He frowned, glancing toward the source of the sound. Avery’s backpack sat in the corner, and the repeated ding was becoming hard to ignore.

Napilitang bumangon si Travis at bumuntong-hininga habang papalapit sa bag. Wala naman talaga siyang balak na mangialam, ngunit ang paulit-ulit na tunog ay nag-udyok sa kanya.

He opened the bag, retrieving Avery’s phone, and quickly scanned the message.

Harry:

hey

Harry:

are you still up?

The words immediately sparked something within him, a quiet irritation that built as he read further.

He scanned the rest of the messages, and each one only fanned the flames of his annoyance.

As he read through Harry’s messages, he couldn’t help but feel a sense of unease. He knew where this was going, and he wasn’t about to let it slide. Bakit kailangang mag-usap pa ng ganito, at bakit sa mga oras na tulad nito?

Travis took a deep breath, allowing the anger to settle before he responded. His words were measured, his tone firm as he crafted his reply, each word a warning.

Me:

Stop disturbing him. Leave him alone.

He sent the message and waited. It didn’t take long before Harry responded, his reply carrying an edge of defiance.

Harry:

travis? bakit ikaw ang gumagamit ng acc niya? what is he doing?

Harry:

where is he?

Travis paused, considering how to respond. There was no need for unnecessary confrontation, but he also wasn’t about to let this slide. His reply was simple, but it carried weight.

Me:

He’s resting. And he’s not going anywhere.

He didn’t wait for another reply. Instead, he closed the phone, shutting down any further conversation for the night. With a quiet sigh, he returned to the bed, his mind still lingering on the exchange.

Matagal na niyang alam na darating sa puntong ito. He knew that Harry wasn’t going to back down easily, but neither was he. Travis had his reasons, and those reasons were non-negotiable.

He slipped back under the covers, his arm finding its place around Avery once more. He let out a long breath, trying to find the calm that had been disturbed by the earlier interruption.

---

The past few days seemed like a moon that passed quickly.

Tatlong araw na ang nakalipas mula noong araw na nilagnat si Avery sa kanilang bahay. At sa loob din ng tatlong araw na iyon ay nakaratay lamang sa isang higaan si Avery.

Dahil nakahiga lamang ito buong magdamag ay si Travis ang gumawa ng lahat at nag-asikaso sa kanya. Gustuhin man nitong ang mama na lamang niya ang mag-alaga sa kanya ay ayaw naman ni Travis dahil gusto nitong siya mismo ang mag-alaga kay Avery.

Kahit na sinabihan na rin ito ng ilang beses ng kanyang Tita Mandy na siya na ang bahala sa kanyang anak at pumasok na ito sa eskwelahan dahil dalawang araw na rin siyang absent kakabantay sa binata ay nagmatigas lamang ito ng ulo at hindi nakinig sa mga sinambit ng mama ni Avery.

Matapos ang ilang pamimilit sa kanyang pumasok na ay napasuko na lamang si Avery at ang kanyang mama dahil hindi talaga mapipigilan ang katigasan ng ulo ni Travis.

Pinabayaan na lamang nila itong mag-asikaso sa mga kakainin ni Avery at pati narin ang paglilinis nito ng katawan gamit ang isang basang bimpo at twalya.

May isang pagkakataon pa ngang nagulat na lamang si Avery nang biglang mag-utos si Travis na dumapa raw ito upang mapunasan na rin nito ang kanyang pwetan at ang iba pa nitong mga bahagi sa katawan subalit mariing umangal si Avery sa kanyang inutos kahit na nagpupumilit pa ito. Bagsak ang balikat namang sumunod na lamang si Travis at muling pinagpatuloy ang pagpupunas.

Sa tuwing gabi naman ay palagi rin silang magkatabi sa pagtulog.

Hindi naman umangal doon si Avery dahil kasya naman silang dalawa sa itaas ng kama at nakakahiya naman kung pahigain pa nito si Travis sa baba gayong ito na nga ang nag-aasikaso sa kanya hanggang sa ito’y gumaling.

Ang tanging problema nga lang ay sa tuwing paggising nito ay nahuhuli niyang nakayapos na ito sa kanya habang ang mga malilikot nitong mga kamay ay kung saan-saan na dumadapo sa kanyang katawan.

Minsan ay nahuhuli nitong nakahawak na ito sa dibdib niya. Minsan naman ay nakapasok na ito sa loob ng shorts niya habang nakalamas sa kanyang bilugang pwet kaya madalas ay nauuwi ito sa mahabang panenermon kay Travis.

Subalit kahit ano mang ibulyaw ni Avery sa lalaki ay nagbibingi-bingihan lamang ito at patuloy lamang na ginagawa ang mga nakasanayan nitong gawin.

Napapabuntong-hininga na lamang siya dahil sa kakulitan nito.

Sa loob ng tatlong araw ay ganoon lamang ang kanilang naging routine sa kwarto. Laking pasasalamat na lamang ni Avery at mabilis na nawala ang kanyang lagnat dahil kung matagal pa itong mawawala ay baka tuluyan na itong mabaliw sa mga pinaggagawa ni Travis sa kanya.

Maagang nakapasok ngayon ang dalawa sa university. Mahigit tatlong araw din silang hindi nakapasok kaya naman siguradong maghahabol si Avery sa mga kaganapan ngayon sa campus at pati na rin sa mga nalaktawan nitong ilang discussions.

Pagkapasok ng classroom ay halos nandoon na ang lahat ng kanilang mga kaklase. Hindi naman sila nakaagaw ng pansin dahil sa likod sila ng pinto pumasok.

Tahimik ang dalawang dumiretso sa kanilang mga upuan subalit noong akmang hihiwalay na sana si Avery ay bigla siyang hinigit ni Travis pabalik sa kanyang tabi. Dahil doo’y aksidente namang napasubsob ito sa matikas nitong dibdib.

Napasimangot si Avery.

“Bakit?” mahinang bulong nito kay Travis. Hindi naman siya nito sinagot, bagkus ay diretsong hinila lamang ito papunta sa pwesto ng inuupuan ni Travis. Sandaling na naguluhan siya.

Pinaupo siya nito sa kanyang kanang tabi at pagkatapos ay isinukbit ang mga gamit sa gilid ng kanilang lamesa. Aangal pa sana si Avery at sinubukang tumayo nang muli siyang pinigilan ni Travis at pabagsak na pinabalik sa pagkaka-upo.

“You’re going to sit beside me whether you like it or not,” pinal nitong saad. Marahang umiling lamang ito sa kanya at pilit na tinatanggal ang pagkakakapit nito sa katawan niya.

Subalit habang nasa kalagitnaan ng pagpupumilit niya ay bigla itong tinawag sa pangalan ni Travis at may nginuso patungo sa isang direksyon.

Napahinto naman sa pagkilos si Avery at sinundan ang direksyong minamataan ni Travis. Natigilan ito sa nasaksihan.

Palihim na nagkuyom ang kanyang mga kamao.

Pinagmasdan nito kung paano pumulupot sa braso ni Andrei si Emma na ngayon ay nakaupo sa tabi nito. Kapansin-pansin din ang bag nitong nakasabit sa gilid ng lamesa nilang nasa harapan.

Pinalipat

na ba siya ng

pwesto

? o

sadyang

gusto lang talaga

niyang

tumabi

sa

kaibigan

ko?

Iyon ang kasalukuyang umiiral ngayon sa isipan ni Avery. Napairap na lamang ito sa suminghal.

Emmalandi

nga.

Chapter 52 : Pants

52 :

Pants

Piper

Ave

ry

Chavez

Bago magsimula ang pang-unang klase ay tumungo sa aming kinauupuan si Emma. Akmang tatayo naman sana ako upang lumipat ng upuan ngunit pinigilan na naman ako ni Travis sa pagtayo.

“Umm… excuse me?” ang unang pamungad sa akin ni Emma nang ito’y makarating sa aming pwesto. Sasagutin ko palang sana ito nang bigla akong inunahan ni Travis sa pagsagot.

“It’s his seat now. Mind if you leave us alone?” ang wika nito habang mariing nakatingin kay Emma. Bahagyang nanigas naman ito dahil sa biglaang panlalamig na pakikitungo nito sa kanya. Pati rin ako ay bahagyang naguluhan dahil sa biglaang inasta ni Travis.

“A-ahh… p-pero kasi–”

“Are you deaf?” muling pagsabat na naman ni Travis na tuluyang ikinahinto ni Emma. Nahihiyang yumuko ito at tila nakaramdam ng pagkapahiya sa kanyang ginawa. Nanatili lamang itong nakayuko dahil may ilan na rin kasing mga kaklase naming napapatingin sa aming direksyon kaya naman siguradong nahiya ito sa inakto niya.

Napakagat ako ng labi. Kahit na hindi ko magustuhan ang babaeng ito ay responsibilidad ko pa rin bilang president na ipagpalagay ang bawat estudyante, in order for them to feel rest assured while inside the campus.

Lumingon ako kay Emma at sandaling ngumiti.

“It’s okay, Galemma. You don’t need to feel embarrassed, normal lang yan kapag tinotopak si Travis,” pagpapagaan ko sa kanyang loob. Ngunit sa halip na gumaan ang loob nito ay parang mas nag-init lang yata ang kanyang ulo at kunot-noong napatingin sa akin. Tiningnan ko naman ito ng inosente at mas pinalawak pa ang aking ngiti.

Ilang saglit pa’y hindi rin nakaligtas sa aking paningin ang palihim nitong pag-irap sa akin. Napailing ako.

Confirmed. May hindi yata nagkakagusto sa akin.

But who cares? The feeling is mutual. Ayaw ko rin naman sa kanya. Mabuti nalang at naunahan ko itong banatan. Hindi naman kasi porket sinabi kong kailangan ko siyang pagaanin ng loob, ay kakalimutan ko nalang na ayaw ko pa rin dito. Sinamahan ko lang naman ng konting twist para hindi niya mahalata. At kasalanan na niya kung maapektuhan man siya sa sinabi ko.

In the first place, bagay naman ah? Galemma. Anak ni Zuma. Parehas pa silang ahas, hehe.

“It’s Emma,” medyo may pagkairita nitong giit. Yumuko naman ako upang hindi nito mapansin ang pagngisi ko.

“Sorry, akala ko kasi Galemma.” Hindi na lamang ito sumagot pa at muling nilingon si Travis.

“U-uhm… sorry, pero may ibibigay nga pala ako sayo, T-Travis,” nahihiyang pagtawag nito sa katabi ko. Saglit namang binalingan ng tingin ni Travis ito bago muling inilihis ang tingin.

Ibibigay?

Kunot-noong pinagmasdan ko itong bumalik sa kanilang upuan ni Andrei at may hinalungkat na kung ano sa loob ng kanyang bag. Habang hinihintay na makuha ang kanyang hinahanap ay sandaling nabaling naman ang tingin ko sa pwesto ni Andrei.

Nahuli ko itong nakatingin ngayon sa akin na tila naguguluhan sa kanyang nakikita.

Dahil sa nakita kong reaksyon ay agad ko namang naintindihan ang pinapahiwatig nito kaya ngumiti na lamang ako ng mababaw sa kanya.

Malamang sa malamang ay naguguluhan ito ngayon kung bakit nakaupo ako ngayon sa tabi ni Travis.

Ibinaling ko naman ang aking tingin kay April na ngayon ay naguguluhan din sa kasalukuyang nakikita. Alam kong parehas lamang ang umiiral sa kanilang mga isip kaya naman bumigkas na lamang ako sa hangin at sinabing, ‘mamaya.’

Naguguluhan man ang dalawa sa mga nangyayari ngunit pinili na lamang nilang manahimik at sumunod sa sinabi ko. Habang nakatutok sa kanilang dalawa ay saka ko lamang napansin ang pagbabago ng mga seating arrangements namin.

Bale parang nagpalit-palit kami ng mga pwesto. Ako, natabi kay Travis. Si Emma, natabi kay Andrei, at ang dating katabi naman ni Andrei na lalaki, napwesto na ngayon sa tabi ni April. Mabuti na lamang at hindi naka-base sa gender ang seating arrangements ng aming klase kaya pwedeng magtabi-tabi ang mga lalaki at babae.

Matapos ang ilang sandaling pag-oobserba sa buong paligid ay mabilis ko nang iwinaglit iyon sa aking isipan nang mapansing nakita na ni Emma ang kanyang ibibigay para kay Travis.

Napansin kong nakabalot ito sa isang plastic bag na puti kaya naman hindi ko lubusang makita kung ano ang nasa loob nito. Hinugot niya ito mula sa kanyang bag at pagtapos ay muling lumapit sa aming direksyon. Inilahad niya iyon pagkalapit kay Travis at nagsalita.

“Y-yung jogging pants mo nga pala,” medyo pabulong nitong tugon. Dahil sa sinambit nito ay muling bumalik naman ang tingin ni Travis sa kanya at pagkatapos ay bumaba ang tingin sa hawak nitong plastic bag.

Samantalang ako ay tila nagulantang naman sa narinig.

Jogging pants… ni Travis?

Hindi ko alam kung paano ko pa rin nagawang pakinggan ang kanilang pag-uusap kahit na gulong-gulo ngayon ang aking isipan dahil sa narinig.

“Jogging pants?” tumango naman si Emma kay Travis at nagpaliwanag.

“Oo, yung pinahiram mo sa ’kin kahapon. Thank you talaga ha? Kung wala ka siguro nung oras na ’yon, hindi ko na alam ang gagawin ko,” aniya kay Travis. Nang maalala naman nito ang tinutukoy sa kanya ni Emma ay napatango na lamang siya at umiwas ng tingin.

“I remembered it now. It’s fine, no need to give it back. Welcome,” tipid nitong sagot dito at hindi na binigyang-pansin pa ang taong nasa kanyang harapan. Saglit namang natigilan si Emma sa kanyang narinig at maski ako ay bahagyang natigilan din sa sinabi ni Travis.

No need to give it back?

Bakit

,

dahil

ba may spare naman

siyang

jogging pants ng school? o ’di kaya…

Ayaw niya iyong

tanggapin

dahil

gusto nitong

ibigay

na lamang kay Emma?

Nang mapansin kong masyado nang lumalalim ang aking pag-iisip ay mabilis akong napailing. Ano ba itong iniisip ko? Nahihibang na ako. Atsaka ano bang magagawa ko kung gustuhin man nitong ibigay kay Emma ang jogging pants niya? Wala naman ako sa tamang posisyon para pigilan o masaktan sa bawat desisyon niya.

Ganito

na ba talaga

kalalim

ang

nararamdaman

ko para sa

kanya

?

Napawi naman ang aking pag-iisip nang muling magsalita si Emma.

“H-ha? No, it’s yours so I need to–”

“I told you, it’s fine. Just keep it or if you don’t want to, just throw it somewhere,” pinal na pagsabat nito kay Emma na muling nagpatigil sa kanya. Tumingala ito sa kanya at pagkatapos ay marahang ngumiti.

Bahagyang natuwa ang babae sa kanyang nakita samantalang kabaligtaran naman nito ang aking naramdaman ngayon dahil sa nasaksihan.

Hindi ko alam kung bakit pero nakaramdam ako ng labis na lungkot. Dapat nga ay matuwa ako dahil siguro’y nagsisimula nang makipag-komunika sa ibang tao si Travis. Pero may parte lang talaga sa aking nalulungkot dahil parang dati, sa akin lang nito ginagawa yun eh.

Ang hirap palang makita iyon sa ibang tao.

Napatungo na lamang ako sa lamesa at humalukipkip. Parang kanina lang, ang lakas-lakas ko pang mang-asar. Tapos ngumiti lang naman siya sa ibang tao, bigla na akong tumiklop.

Napakahina ko talaga.

Hindi na ako nakinig pa sa kanilang pag-uusap at hinintay na lamang na umalis sa aming harapan si Emma. Hindi rin naman nagtagal bago ito umalis sa aming inuupuan kaya naghintay muna ako ng ilang segundo bago muling umangat ng ulo.

Pasimpleng sinilip ko ang mukha ni Travis ngunit mabilis ko rin iyong iniwas nang mapansing nakatitig pala ito sa akin.

“Are you okay? You look pale,” nag-aalalang tanong nito sa akin. Hindi ako sumagot sa tanong nito pero tumango na lamang bilang pagtugon.

Hindi na ito umimik pa pagkatapos at tumutok na lamang sa kanyang hawak na cellphone.

Matagal na namayani sa aming pagitan ang walang hangganang katahimikan. Tahimik lamang itong may kinakalikot sa kanyang cellphone habang ako nama’y nakatulala lamang sa tapat ng aming whiteboard.

Ayoko mang aminin sa sarili pero may malaking parte talaga sa aking gustong malaman kung bakit na kay Emma ang palagi nitong sinusuot na jogging pants at bakit hindi na ito nag-abala pang kunin iyon pabalik sa kanya.

Oo na, sabihin niyo nang nagseselos ako… pero kahit yun lang. Gusto ko lang talagang malaman ang dahilan kung bakit dala ni Emma ang jogging pants nito.

Hanggang sa lumipas ang ilang oras at hindi na nga ako nakatiis pa.

“A-ano…” mahina kong wika ngunit sapat naman na upang ito’y marinig ni Travis sa kanyang pwesto.

“Yes?”

“Y-yung sa a-ano… b-bakit nasa… ano… k-kanya…” nauutal kong sabi.

“What? I can’t understand you,” anito. Napapikit naman ako ng mariin at humingang malalim.

“A-ano… yung about sa j-jogging pants mo… b-bakit na kay Emma?” nahihirapan kong tanong sa kanya. Dahil naman sa aking tinanong ay walang ano-ano’y bigla na lamang nabaling sa akin ang tingin ni Travis.

Mabilis naman akong umiwas ng tingin nang sinubukan nitong makipagtitigan sa aking mga mata. Namula ang mga pisngi ko.

Umayos

ka, Avery.

Nagtatanong

ka lang naman

dahil

nauusisa

ka. Wala kang dapat

ikabahala

.

Ikakalma ko palang sana ang aking sarili sa sobrang kaba nang makarinig ako sa pwesto ni Travis ng isang mahinang halakhak. Nagpintig naman ang aking mga tenga.

Tumatawa siya? Anong nakakatawa sa sinabi ko? Natatawa ba siya dahil sa akin? Pinagtatawanan ba niya ako?

Magkasalubong ang kilay kong hinarap ito at tinaasan siya ng isang kilay. Dagli namang bumalik ang seryoso nitong ekspresyon sa mukha nang mapalingon ako sa kanya.

“May nakakatawa ba?” mataray kong tanong sa kanya. Umiling naman siya.

“No, you’re just hearing things… but about your question,” waring napaayos naman ako ng upo nang matukoy nito ang tungkol sa tanong ko. Napansin ko pa ang sandali nitong paghagikhik dahil sa mga ikinilos ko ngunit tumigil din kaagad.

“It’s because she peed on her skirt. Wala siyang dalang extra na pamalit kaya I let her wore my jogging pants,” pag-eexplain nito. Saglit naman akong natahimik upang i-proseso ang lahat ng kanyang mga sinabi sa aking utak.

So… naihi siya sa skirt niya? Yun lang?

Hindi ko alam kung bakit pero tila nabunutan ako ng tinik sa katawan at tuluyang nakahinga ng maluwag. Bumagsak ang aking mga balikat at dahan-dahang napayuko.

Akala ko’y kung ano na. You’re just overreacting too much, Avery. Masyado ka kasing malalim mag-isip kaya umaabot na sa ibang eksena ang imahinasyon mo.

“And did some things that you might not wanna know.”

Natuod ako sa aking upuan matapos marinig ang sumunod nitong sinabi at bahagyang natigilan sa pagkilos.

A-ano?

Nanginginig akong napatingin sa kanyang gawi at nakita ang malaking bakas sa mukha nitong ngiti habang masayang nakatutok sa screen ng kanyang cellphone. Bigla na lamang nanubig ang aking mga mata.

Mabilis kong pinunasan ang namamasa kong mukha at dagling napaiwas ng tingin. Mabuti na lamang at sakto ang pag-iwas ko dahil kasabay lamang din no’n ang marahang paglingon nito sa aking pwesto.

“Hey… are you crying? Look at me,” sinubukan nitong ipalingon sa kanya ang aking mukha sa pamamagitan ng paghawak nito sa aking baba subalit mabilis ko itong inalis at kinuha ang aking bag.

“H-hey, baby… stop crying! I was just–!” hindi ko na ito hinintay pang makatapos sa pagsasalita at walang ano-ano’y tumayo sa aking pwesto.

Dahil sa lakas ng impact ng pagtayo ko ay halos kumalabog papalayo ang ginagamit kong upuan kanina. Bahagyang natahimik naman ang buong paligid dahil sa malakas na ingay kong nagawa at lahat ay napalingon sa aming direksyon. Nagsimula akong maglakad papalayo.

“Hey, Avery!” dinig ko pang sabay na pagtawag sa akin ni Travis at Andrei pero hindi ko sila parehas nilingon at tuluyang umalis na lamang ng silid.

Habang nagmamartsa ay sinubukan kong pakalmahin ang aking sarili sa paghinga. Nang umayos ay sakto namang tumunog bigla ang aking cellphone. Hinugot ko ito mula sa aking bulsa at pagtingin ko sa screen ay nakita ko ang pangalan ng numerong tumatawag sa akin.

“Harry.”

Chapter 53 : Confession

53

:

Confession

Piper

Avery

Chavez

“Hey,” lumingon ako sa direksyon na pinagmulan ng isang pamilyar na boses. Nang magtama ang aming mga paningin ay ngumiti ito sa akin kaya naman ngumiti rin ako pabalik.

“Hey,” bati ko pabalik kay Harry.

“Sorry I’m late,” nahihiyang aniya nang tuluyan itong makalapit sa akin at nagkamot ng ulo. Mabilis naman akong umiling sa kanya at ngumiti.

“Ano ka ba, okay lang. Kung tutuusin nga, ako dapat ang mag-sorry dahil biglaan lang itong alis natin.”

Totoo naman kasi. Masyadong biglaan ang pag-alis namin ni Harry. Parang kanina lang ay tumatawag lang siya sa ’kin tapos ngayon, aalis na agad kami. Hindi ko kasi alam kung anong nakain ko at bigla ko na lamang nasabi sa kanyang umalis kami ngayong araw mismo.

Basta’y pumasok nalang bigla sa aking isipan kailangan ko munang magpakalayo-layo kahit saglit.

Siguro ay dahil sa mga nangyari kanina habang kasama ko si Travis.

Masyado lang talaga akong nasaktan sa ko natuklasan ngayong araw. Hindi niyo naman siguro ako masisisi dahil kung ikaw ba naman, sinabihan mismo ng taong mahal mo na may ginawa ito sa iba, sino bang hindi masasaktan doon?

Idagdag mo pang alam nito na may nararamdaman ka para sa kanya, pero sinabi niya pa rin iyon sayo. Napakasakit lang marinig mula sa bibig niya. Parang pinapalabas kasi nitong wala lang iyon sa kanya. Paano naman ako? Hindi ba niya naisip kung anong mararamdaman ko?

O sadyang wala lang talaga siyang pakialam sa ’kin?

Hindi ko kinausap si Travis sa buong durasyon ng aming klase. Pagkatapos kong kausapin si Harry mula sa telepono ay medyo gumaan ng kahit kaunti ang loob ko kaya naman bumalik nalang ulit ako ng silid-aralan.

Nang makita niyang bumalik ako sa loob ay mabilis itong humingi ng tawad sa kanyang sinabi pero hindi ko na lamang siya binigyang-pansin dahil mas lalong umiinit lamang ang ulo ko.

Mabuti nalang at nanuyo rin kaagad ang mga luha sa mata ko at hindi na ito muling naluha pa.

He’s not even worth it to be cried anyway. Masasayang lang itong luha ko kung ilalabas ko lang sa taong wala namang pakikiramdam sa iba.

Kahit noong dumating ang lunch time ay kay April ako tumabi at hindi kay Travis. Alam ko naman kasing tatabi at tatabi ito sa akin dahil gusto nitong humingi ng tawad sa mga sinabi nito kaya naman idinikit ko talaga ang sarili ko kay April para lang mawala ito sa tabi ko.

Nagtagumpay din naman ako matapos ang ilang beses na pangungulit nito sa akin. Hindi rin ito nakaupo sa lamesa namin dahil pang-apatan lamang ang upuan sa isang table. At kung tatanungin niyo kung sino ang pumalit sa kanya? Aba’y syempre, walang iba kundi si Emma na kanina pa tabi ng tabi kay Andrei.

Hindi na kami nagpatagal pa at nagsimula na ring kainin ang aming mga pagkain. Habang kumakain ay naisipan kong sabihin na sa kanila ang dahilan kung bakit nagkapalit-palit kami ng mga pwesto.

Paminsan-minsan ay nakikisingit din at nakikitawa sa kwentuhan namin si Emma pero madalas ay nahuhuli ko itong lihim na napapairap sa ’kin sa tuwing ako na ang nagsasalita sa aming tatlo nila Andrei na nagkukwentuhan. Palihim na umuungot na lamang ako.

Fc nitong babaeng ’to. Wala na ngang unggoy na kanina pang nanggugulo sa isipan ko, ito namang epal ang pumalit sa kanya. Nakakairita lang.

May ilang beses pa ngang nagtatanong ito sa kila Andrei kung nakita ba nila kung nasaan ngayon si Travis, pero nagkikibit-balikat lamang ang dalawa sa mga tanong nito at mabilis na iniiba ang usapan. Napapairap tuloy ako.

Ang galing talaga nitong si Emma, hindi nakukuntento sa isa.

Mabilis na dumaloy ang mga oras hanggang sa tuluyan nang natapos ang lahat ng mga klase sa aming paaralan. Wala pa rin namang nagbago sa mga dumaang oras at patuloy pa rin akong sinusubukang kausapin ni Travis.

Hindi sa gusto kong magpakipot sa kanya, okay? Ang akin lamang ay gusto kong iparating sa kanya na dapat ay sa susunod, matutunan nitong isipin muna ang kanyang mga sasabihin bago iyon ibukal ng kanyang bibig dahil may mga bagay na maaaring wala lamang sa kanya pero maaaring ikasama naman ito ng loob ng ibang tao.

Hindi sa lahat ng oras ay dapat salita ka lang nang salita. Minsan, pinag-iisipan din ito ng mabuti.

Baka kasi sabihin ninyong nag-iinarte lang ako at bakit kailangan pa nito akong suyuin e wala naman na siya kung masaktan pa ako sa sinabi niya. Hindi ko rin naman ito pinilit na mag-sorry sa mga sinabi niya. Siya mismo ang nagkusang gumalaw upang humingi ng tawad sa akin. Binibigyan ko lang naman ng mas malalim na dahilan upang hindi ito magmukhang walang saysay.

Bakit ba kasi kinailangan pa nitong sabihin iyon sa akin mismo? Alam naman na niyang may nararamdaman ako para sa kanya. Pinaglalaruan lang ba niya ang feelings ko para sa kanya?

“Hey, Avery!” mabilis naman akong nabalik sa aking ulirat nang bigla na lamang akong tawagin ng pasigaw nitong katabi ko. Tumingin naman ako sa gawi niya at napataas ng dalawang kilay.

“Ha? Ano ulit yung sinasabi mo?”

“I told you, it’s fine. Are you spacing out?” nagtatakang tanong nito sa ’kin. Napayuko na naman ako.

Gising, Avery.

Lumilipad

na naman

isip

mo.

Kalimutan

mo nalang ang lahat at

intindihin

ang nasa harap mo.

“S-sorry, hindi ko lang mapigilan hehe,” nahihiyang pagrarason ko kay Harry at ngumiti. Napailing naman ito sa akin at ngumiti na lamang pabalik.

“Let’s go.”

---

“W-wow.” Hindi ko maiwasang mamangha sa aking nakikita. Natawa naman si Harry dahil sa aking reaksyon at tumango-tango.

“Wow, isn’t it?” abot-tengang ngiti nito sa akin. Napatango naman ako.

Nandito kami ngayon sa loob ng isang napakalaking mall na kahit kailan ay never ko pang napuntahan. Sobrang lawak nito sa loob at dahil sa sobrang taas din ng kisame nito ay halos malula ka na sa sobrang pagkatingala mo ng ulo.

Medyo may kalayuan din ito sa aming lugar pero sigurado namang worth it ang pagdayo namin dito dahil hindi ko maipagkakailang maganda sa loob ng mall at paniguradong marami ka ring mabibilhan at maaaring libangan.

“Let’s go!” bakas ang kagalakan sa boses nito habang inilalahad ang kanyang palad sa akin. Marahil ay wala naman akong kaalam-alam sa mga pasikot-sikot ng mga daan dito ay napailing na lamang ako at nakangiting tinanggap ang nakalahad nitong kamay.

As if I had a choice.

Sobrang dami naming napuntahan dahil sa rami ng maaari mong pasukan dito. Naglaro kami sa iba’t ibang mga arcades, inisa-isang kainin ang mga nakahilerang stalls sa gitna, maski ang pagm-massage chair ay nagawa na rin namin dito sa loob ng mall. Sa sobrang dami ng aming mga pinuntahan ay halos hindi na namin napansin pa ang pagdaloy ng mga oras.

Tumingala ako sa kalangitan at pinagmasdan ang malawak na himpapawid. Wala na ang araw na kanina lang ay nakikita pa namin sa langit at napalitan na ngayon ng buwan at papasilaw na mga bituin.

Kasalukuyang nasa labas kami ngayon ng mall at nakapwesto ang mga katawan sa damuhan habang matiwasay na kinakain ang mga binili naming shawarma.

Inilibot ko ang aking paningin sa buong paligid at napansing iilang tao na lamang ang mga nakapwesto rin sa lapag gaya namin habang nagpapahinga ng mga katawan. Kanina kasi ay marami kaming mga kasama pero malamang sa malamang ay nagsi-uwian na ang iba dahil pagabi na.

Bumaling ako sa aking kanan kungsaan nakaupo roon ang kasama kong si Harry. Nang madama nito ang pagtitig ko sa kanya ay humarap din ito sa aking gawi at ngumiti.

“Did you have fun?” nakangiti nitong tanong sa akin at binalik na ang tingin sa ibang gawi. Muli naman akong tumingala sa kalangitan at dahan-dahang tumango bilang pagtugon.

“Sobra,” bukal sa loob kong pagsagot sa tanong niya.

“You should be,” narinig kong mahina nitong sambit at pagkatapos ay kumagat sa kanyang hawak na shawarma. Saglit akong natahimik.

“Uhm… can I ask you a question?” halos pabulong na nitong hiling sa akin pero kahit na mahinang bulong lamang iyon ay sapat na upang ito’y maabot ng aking pandinig.

“What question?” balik-tanong ko sa kanya ng hindi iwinawaglit ang tingin sa himpapawid. Sandaling namayani ang katahimikan sa aming pagitan.

“Have you…”

“Have what?”

“D-did you really… l-lost your… v-virg… v…” pahinto-hinto nitong usal sa akin. Kumunot naman ang noo ko.

I can’t understand him.

“Lost my…?” naguguluhan kong tanong sa kanya. Huminga ito ng malalim.

“D-did you… lost your virginity?” tuluyan na nitong naibigkas ng maayos at napabugha ng malakas sa ere. Saglit namang lumipad ang isipan ko dahil sa kanyang tinanong at nang kumalma ang aking isip ay tiningnan ko ito na para bang mahihibang na sa sarili.

“Ano? Nawala yung virginity ko?” pagkaklaro ko sa sinabi niya. Tumango-tango naman ito sa akin at napalunok pa ng laway habang tahimik na hinihintay ang aking isasagot sa kanya.

Nahihibang na ba ang lalaking ’to?

“Hindi, Harry. At bakit mo naman naisipang wala na ang virginity ko? Ayos ka lang ba?” nalilito kong pag-aalala sa kanya. Hindi naman ito nakapagsalita matapos kong sagutin ang kanyang tanong hanggang sa nang tuluyan nang prumoseso sa utak nito ang mga sinabi ko ay tila nabunutan ito ng malaking tinik.

“B-but… in the picture…” naguguluhan din nitong tanong habang napayuko at pilit na may inaalala. Maski ako ay naguguluhan na rin sa mga tinatanong niya. Picture? Anong picture?

“I thought… he did something to you… that’s why you got sick

, “ bulong nito habang nakahawak pa ng mariin sa kanyang sentido. Kunot-noo ko naman itong tinitigan dahil hindi ko masyadong nadinig ng maayos ang huling katagang sinabi nito.

“You thought what? Ayos ka lang ba talaga, Harry?” nag-aalala ko nang tanong dito subalit tila wala pa rin ito sa tamang pag-iisip at parang naguguluhan pa sa aking sinabi. Teka, ano bang nangyayari? Anong picture ba yung tinutukoy niya?

“If… if that’s true then, w-why did you got sick?” muling pagtatanong nito sa akin pero ngayon ay natigilan na rin ako dahil sa kanyang sinabi.

“Dahil biglaang uminit ang ulo ko? Teka, paano mo nalamang nagkasakit ako? Harry… may dapat ba akong malaman?” seryoso kong tanong sa kanya.

Bakit alam niya ang mga bagay na iyon? May nagsabi ba sa kanya? How did he know that I got sick? When? Why?

Marahil sa aking tinanong ay tila natauhan naman ito sa kanyang mga sinabi at natuod sa kanyang kinapupwestuhan. Pero makalipas ang ilang segundo ay bahagyang nakahinga ito ng maluwag at tumango-tango pa sa kawalan na wari napagkunekta na ang lahat ng mga katanungang umiikot sa kanyang isip.

Mukhang nasagot na nito ang lahat ng mga katanungang kanina pa umiiral sa kanyang isipan.

Pero ako, hindi pa.

“Tell me, Harry. Ano bang tinutukoy mo kanina? Naguguluhan na ako sayo, bigla ka nalang magtatanong ng kung ano-anong out of topic naman sa ginagawa natin. Tapos ano bang picture ang sinasabi mo? May hindi ka ba sinasabi sa akin?” naguguluhang tanong ko sa kanya.

Kasi naman, bigla-bigla nalang itong magtatanong ng kung ano tapos ’pag nasagot na yung mga gumugulo sa isipan niya, bigla nalang iiwan sa ere yung taong pinagtanungan niya. Parang nalipat lang tuloy sa akin yung mga iniisip nito. Ibabato ko na talaga sa kanya itong sapatos ko eh.

Bagama’t imbis na sagutin ang aking mga tanong ay marahang umiling lamang ito sa akin at napakamot ng ulo.

“I’m sorry. You don’t have to worry about it, it’s not really important anyway. Pasensya ka na, naguluhan lang yata kita. Kakagaling mo pa naman sa lagnat,” nahihiyang paumanhin nito at umiwas ng tingin. Napairap na lamang ako.

“Alam mo, ang sarap mong ikaladkad sa loob ng mall. Ginulo mo ng sobra itong utak ko tapos bigla mo nalang sasabihing hindi naman importante. Baliw ka talaga,” hindi makapaniwalang sambit ko rito. Napangiti naman ito sa aking inakto at bumuntong-hininga.

“That’s why I am sorry… mabuti

nalang at

nagkamali

ako ng

pagkakaisip

, “ anito at muli na namang hininaan ang boses. Napailing na lamang ako at isinubo ang huling piraso ng shawarma ko sa aking kamay.

Nang makain ang huling piraso ay akmang tatayo na sana ako upang magpagpag ng aking katawan nang bigla itong kumapit sa kanang kamay ko na siyang ikinahinto ng aking paggalaw. Muling nabaling ang aking paningin kay Harry at muling nagtanong.

“Bakit?”

“Can I… can I ask one more thing?” napagitla naman ako nang maging seryoso ang boses nito.

Gustuhin ko mang umayaw sa kanya dahil sa kabang nararamdaman subalit ramdam ko ang pagiging seryoso nito ngayon kaya naman tahimik akong bumalik mula sa pagkakaupo.

“A-ano na naman iyon? Basta’t siguraduhin mo lang na hindi na nakakahilo itong susunod mo.” Sinubukan kong medyo pagaanin ang bigat ng atmospera sa aming pagitan sapagkat hindi ito umepekto.

“I know, this is a little too fast for me to ask you about this but…” lumunok ito ng laway at tumingin ng direkta sa aking mga mata.

“Is… is there still a chance… for me?”

Chapter 54 : Confession (PT. 2)

54

:

Confession (PT. 2)

Piper

Avery

Chavez

“Is… is there still a chance… for me?”

Saglit akong natigilan dahil sa sinabi ni Harry at nanlalaki ang mga matang napalingon sa kanya.

“H-ha?”

“I said… is there still a chance for me to be in part of here?” muling pag-uulit nito habang nakatingin ng diretso sa aking mga mata. Bahagya naman akong napahinto sa paggalaw nang itutok nito sa tapat ng aking puso ang kanyang hintuturo.

Muli kong ibinalik ang tingin ko sa mga mata niya at tiningnan kung may halong pagbibiro ba ang sinasabi nito ngunit wala.

Hindi agad ako nakasagot sa tanong nito at napatikom ng bibig. Umiwas ako ng tingin dito at tumingala sa kalangitan.

He’s not kidding anymore.

He is serious.

Tanging ang malakas na kabog lamang ng aking puso ang nadidinig ko sa oras na iyon. Kabog na hindi dahil sa saya… kundi dahil sa takot.

Takot na baka sakaling sa oras na sabihin ko sa kanya ang nararamdaman ko, tuluyan na itong lumayo sa akin. Takot na baka sa oras na hindi nito magustuhan ang sasabihin ko, baka tuluyan na akong iwan nito.

I’m already scared with a lot of things in this world.

But I’m more scared if I lose another friend again by my side.

Hindi ko na kayang mawalan pa ng bagong kaibigan. I already learned from my experience that having a friend is the most precious thing you could ever had especially if you’re that kind of a person who never experienced or felt the love of a family.

I admit that I’m happy from what I have already in my life. An incomplete but happy family, not that rich but have enough resources for our own needs.

And then my friends.

I remembered when I was a kid, I heard from a stranger that you don’t need to have friends or someone to be with you because there’s a big possibility that you won’t get to see them anyway as you grow older.

But what’s wrong with having those while you’re still living as a kid?

Napaka-importante sa akin ng lahat ng mga naging kaibigan ko. Knowing that I was opened and known to everyone as a gay, napakasakit makitang nilalayuan ka ng mga tao dahil ikaw ay kakaiba.

But everything changed until I met my first ever friend, Travis.

Hindi niyo naman siguro ako masisisi kung bakit ang sama na lamang ng loob ko sa kanya nung bigla na lamang niya akong iwan sa kawalan ano?

And now, Harry’s here.

This is the first time a man confessed his feelings for me. And I’m afraid to consider that this will also be the first time I’m going to reject someone.

Harry is a very nice friend. And I can’t bear to hurt him because I can’t stand to be the one who might become the reason why he would suddenly change his life.

I… I can’t answer him.

Pero kakalimutan ko nalang ba ang nararamdaman ko para kay Travis?

Tila nanuyo ang lalamunan ko at nanginginig na dinama ang malamig na simoy ng hangin.

“I…”

“… I’m sorry.”

Binalot ng katahimikan ang buong paligid matapos kong bigkasin ang katagang iyon. Naghintay ako ng ilang segundo upang pakinggan ang kanyang sasabihin sa akin subalit nang wala akong makuhang kahit isang tugon ay napadilat ako ng mga mata.

Malungkot akong napangiti nang makita itong bahagyang nakatulala sa kawalan. Napabugha ako ng malakas na hangin.

“Harry…” malungkot kong tawag dito. Umiling ito sa akin.

“It’s fine… it’s fine,” hindi ito makatingin ng maayos habang nahihirapang sinasabi ang mga katagang iyon. Napabuntong-hininga na lamang ako at saglit na nag-isip ng mga paraan upang mas maunawaan nito ang aking pahayag.

“Harry… have you ever heard of the question, ‘What would you choose? The one who you love or the one who loves you?’” makabuluhan kong tanong sa kanya. Habang hinihintay kanyang pagsagot ay pinanood ko muna itong magpunas ng kanyang mga mata at banayad na sumagot.

“Y-yeah? What about it?” pakikisama pa rin nito kahit na alam kong nahihirapan siyang makapagsalita. Napayuko ako.

“If I were to ask you that question, what would you choose?” iwas-tingin kong tanong dito. Saglit naman itong napaisip.

“The one I love,” sinsero nitong pagsagot. Napalingon ako rito.

“Why?”

“Because what’s the point of loving the one who loves you when you can’t love him back? I… I can’t just risk my feelings for choosing someone who I think I can’t love them back because life has never been like in fairytales,” halos mamaos nitong sagot sa akin. Napangiti naman ako sa kanyang tinugon at umiwas ng tingin.

“I’m selfish, isn’t it? Haha,” pagak itong tumawa at palihim na suminghot sa kabilang gawi bago muling nagpunas ng mukha. Umiling ako sa sinabi niya.

“No you weren’t,” angal ko. You never were.

“So many people are saying that choosing that path makes you become a very selfish person. But it’s not. Because they’re just thinking in the other way,” ani ko.

“—Just like you.” Muli akong bumaling sa kanya na ngayon ay bahagyang natigilan at napaharap sa akin. Huminga ako ng malalim.

“I would also choose the one who I truly love. Even if it takes for the other people to hate you for looking like a selfish person. You know why? Because what they didn’t know is that they were also just being selfish for their own personal ways.” Tumingala ako sa langit. Hindi naman sumagot itong katabi ko at taimtim akong hinintay na tapusin ang aking sasabihin.

“Did they even know that they are being selfish too for picking the one who they think that loves them?” nakangiti kong tanong sa sarili.

“It’s just like you’re choosing someone who loves you back and just wait for it until you gain your feelings for them. Edi parang hindi na rin nila binigyan ng tyansa ang taong iyon na pag-isipang mabuti ang kanilang mga nararamdaman dahil malay mo, darating din pala sa tamang panahon ang totoong magmamahal para sa kanila,” mahaba kong litanya habang nakatingala pa rin sa kalangitan.

“What a smart guy you are,” pangangasar ni Harry na ikinatawa ko naman.

“But it’s true, right? It’s just like the other way around. Yung taong nagmamahal sayo ay ang taong parang yung gusto mong mahalin pero sa iba ito nakatingin.” Humarap ako kay Harry at humingang malalim.

“And that’s why I can’t give you the answer that you want,” garagal kong wika na ikinahalo naman ng kanyang mga ngiti sa mukha.

“Because… I also love someone and I can’t risk my feelings for loving you back, just like what you have said before,” malungkot kong saad dito. Napayuko naman siya.

“B-but… I can make you. I promise, I–”

“I’m really sorry, Harry. But there is no more room for you in my heart.”

B

ecause this heart is currently obtained by another person.

… but that person will never be mine though.

Dahil

hindi nito gusto ang isang

tulad

ko.

“It’s fine.” Pilit itong ngumiti sa akin kahit na may bakas pa rin ng sakit ang kanyang ekspresyon. Malungkot akong napangiti pabalik.

“Marami ka pang makikilalang tao bukod sa akin, Harry. Kaya ’wag ka nang malungkot. Kakakilala pa lamang natin sa isa’t isa pero nasaktan na agad kita. Hayaan mo, tutulungan kitang hanapin yung t

he right one para sa ’yo. Yung hindi katulad ng isang abnormal na gaya ko,“ may halong pagbibiro pero tagos sa pusong kong saad sa kanya.

Mahinang pinalo naman nito ang aking braso dahil sa aking kalokohan at sabay na tinawanan ang aking biro.

“Ikaw talaga. Kaya ako nagkagusto sayo eh. Walang oras na hindi ako nalulungkot sa tuwing kasama ka… kahit na may epal nga lang,” pagpaparinig ni Harry sa isang tao na kinatawa ko naman ng malakas.

Matapos ang seryosong usapan naming dalawa ay mabilis naming inilihis ang paksa hanggang sa malipat iyon sa isang kwentuhan.

Marami kaming natuklasan sa buhay ng bawat isa at batid kong mas naging malapit talaga ako sa kanya dahil marami kaming nalaman sa kanya-kanya naming mga buhay.

Makalipas ang ilang oras na pakikipag-kwentuhan ay bumalik na kami sa loob ng mall kungsaan marami pa ring nagdadagsaang mga tao at namasyal sa loob ng mga pamilihan.

Marami kaming ginawa ni Harry bukod sa patitingin at bumili rin ng ilang mga kagamitan para sa eskwelahan.

May ilang mga pagkakataong nahahawigan ko ang sandaling paglungkot nito kaya naman mabilis akong nag-iisip ng mga paraan upang bumalik ang ngiti nito sa kanyang mga labi. Malungkot akong napangiti.

At least, I owe him this one for hurting his feelings earlie—till now. Alam kong matatagalan pang maghilom ang sarili nito kaya gagawin ko ang lahat para lamang matulungan siyang bumalik ang dati nitong sarili sa abot ng makakaya ko.

As his friend.

Naglibot-libot pa kami ng ilang sandali sa loob ng mall hanggang sa tuluyan na naming naisipang umuwi upang makapagpahinga na.

Tumingin ako sa orasan ng aking cellphone at nakitang alas-nuebe na pala ng gabi. Akmang papalabas palang sana kami sa loob ng mall nang bigla na lamang may nahagip ang paningin kong pigura ng isang taong kilalang-kilala ko simula pagkabata pa lamang. Napahinto ako sa paglalakad.

Mukhang napansin naman ni Harry ang paghinto ko sa paglalakad kaya napatingin ito sa aking gawi at tinawag ang aking pangalan.

“Avery? Ayos ka lang?” nag-aalalang tanong nito sa akin. Hindi naman ako nakasagot sa tanong niya at nang mapagtanto nitong may tinitingnan ako ay nilingon din nito ang direksyong iyon at natigilan.

“Travis,” tawag ko sa taong nakaharap sa amin ngayon.

Halos magsi-taasan ang lahat ng mga balahibo ko sa aking katawan nang magsimula itong maglakad patungo sa aming kinatatayuan. Wala namang nagtangkang gumalaw sa aming dalawa ni Harry at patuloy lamang itong pinapanood na maglakad patungo sa aming pwesto.

Nang tuluyan itong makalapit sa aming dalawa ay napatingala ako marahil sa taglay nitong katangkaran. Napakurap ako ng maraming beses.

“Done with your date?” sobrang lalim at madiin nitong boses na siyang ikina-atras ko naman dahil sa kilabot.

Nang mapansin nito ang hindi ko sinasadyang pag-atras ay hindi na ito nagdalawang-isip pang hablutin ako palayo sa tabi ni Harry.

“Hey, just go easy on him bro,” wika ni Harry habang seryosong nakatingin ngayon kay Travis. Hindi naman nagpatalo itong katabi ko at nakipagtalasan din ng tingin kay Harry. Nakaramdam ako ng kaba dahil sa mga susunod na maaaring mangyari.

“T-Travis… tigil na, k-kumalma ka lang,” nauutal kong bulong dito at sinubukang ilayo ng kaunti kay Harry subalit mistulang nakadikit lamang ang mga paa nito sa sahig at mas hinigpitan pa ang hawak sa akin.

Hindi man ito sumunod sa gusto kong gawin pero nakinig ito sa aking sinabi at binigyan muna ng matatalim na tingin si Harry bago umiwas ng tingin.

“I’ll take him from here,” malalim nitong sambit habang nakatitig na ngayon ng direkta sa akin. Tila natuod naman ako sa paraan ng kanyang pagtingin sa ’kin at napayuko.

“Alright,” bigla na lamang tinugon ni Harry na siya namang ikinalaki ng aking mga mata. Sandaling tumingin muna ito sa akin at ngumiti bago muling humarap kay Travis at ibinalik ang seryosong tingin.

“Take him home safely.”

“You don’t have to tell me.”

Hindi pa man ako nakakapagsalita sa dalawa nang magsimula na akong hilain palayo ni Travis kay Harry.

Dahil hindi naman ako makapiglas sa kanyang mga hawak ay lumingon na lamang ako kay Harry at mabilis na nagkaway ng kamay.

Napangiti naman si Harry nang makita ang ginawa ko at kumaway ng banayad habang may ibinigkas na salita sa hangin na siyang ikinatigil ko.

So… it’s him?

Sigurado akong iyon ang binigkas nito sa hangin. Napangiti ako ng maliit at umiwas na ng tingin.

You’re right, Harry.

Dahil nasa dulong parte kami ng mall nang maabutan kami ni Travis ay medyo natagalan kami sa paglabas dahil sa sobrang lawak ng mall.

Habang hila-hila ni Travis ay pasimple kong nilibot ang aking paningin sa paligid at napansing marami nang napapalingon sa aming gawi at halos ang karamihan ay mga kababaihan pa.

Napatingin naman ako kay Travis at saglit na ininspeksyunan ang kanyang suot sa katawan.

Nakasuot ito ngayon ng puting polo na napagtanto kong uniporme pala ng aming unibersidad at isang denim shorts na kulay itim. Nakasuot din ito ng isang puting rubber shoes at magulo-gulo ang ayos ng dark brown nitong buhok.

Dahil sa kasalukyang ayos nito ay napagtanto kong siya mismo siguro ang dahilan kung bakit maraming napapatingin sa aming gawi. Sa suot pa lamang kasi niyang polo ay halos bumatak na ang kanyang machong katawan at dumagdag pa ang kaakit-akit nitong pagmumukha.

Malamang ay kaya halos lahat ng mga kababaihang nadadaanan namin ay napapatingin tuloy sa aming direksyon. Saglit akong nakaramdam ng pagkainis dahil sa nasaksihan.

Muling bumalik ang tingin ko kay Travis na hanggang ngayon ay patuloy pa ring hinihila ang aking kamay. Hindi pa ba ito nakakauwi simula kanina? Kanina pa ba siya narito sa mall? At bakit nandito siya?

Isang malaking coincidence lang ba ang lahat ng naiisip ko?

“A-ano… Travis?” nag-aalangan pang tawag ko rito. Saglit naman itong napalingon sa akin bago muling binalik ang tingin sa daan.

“What?” ngayon ay kalmado na itong nagsasalita.

“B-bakit ka nga pala nandito? Anong ginagawa mo rito?” medyo kinakabahan kong tanong sa kanya. Hindi naman ito sumagot sa aking mga tanong at sa halip ay napaisip.

Pagkaraan naman ng ilang minuto ay sa wakas at tuluyan na itong napahinto sa paglalakad, at humarap sa akin.

“I followed you.”

“What?” naguguluhan kong tanong. Napabuntong-hininga naman ito sa akin at muling nagsalita.

“I’ve been following you since the dismissal time.” Natigilan naman ako sa pagsasalita nang pranka nitong ulitin ang kanyang sinagot.

“Dismissal? Edi… k-kanina mo pa ako—este mo pa kaming sinusundan?!” nanlaki ang mga mata ko sa kanya. Umiwas naman ito ng tingin.

“Ibig-sabihin… n-narinig mo ang lahat ng mga pinag-usapan n-namin… kanina?” natutulirong tanong ko sa pero subalit hindi nito sinagot ang aking tanong at muling humarap lamang sa ’king pwesto.

“It should’ve been me…” bulong nito sa kanyang sarili. Kunot-noo ko naman siyang tiningnan.

“It should’ve been me who will make you feel first all the things you’ll experience in your entire life…” pagtuloy nito sa kanyang sinasabi. Natigilan naman ako sa aking pwesto.

“It should’ve been me who will be your first date in your entire life. It should’ve been me to be the first one to confess something from you. It should’ve been me who will make you feel those things first before anyone else… but now, my chance was already gone because someone did it to you instead of me.

“It should’ve been me…” nagtama ang aming mga mata habang binibigkas nito ang mga katagang iyon. Nanlalamig ang katawan kong napaharap sa kanya.

“D-did you just–” hindi ko na naituloy pa ang susunod kong sasabihin nang muli itong magsalita na siyang ikinablanko ng isipan ko.

“I will never be the first one again to do those things for you. But… I can still be the first man to say this in your entire life, am I right?” umayos ito ng pagkakatayo at kumapit sa aking magkabilang bewang. Wala sa sariling napakapit naman ako sa laylayan ng kanyang mga manggas bilang pangsuporta sa nangangatog kong mga tuhod.

Maluha-luhang tumingala ako sa kanya at napasinghap.

“I love you, Avery.” He finally said as he sealed the scene with a gentle but passionate kiss.

Chapter 55 : Reminisce

55 :

Reminisce

Piper

Aver

y Chavez

“Here, eat this,” aniya habang inilalahad sa akin ang hawak niya sa kanyang isang palad. Napatingin naman ako rito at nakita ang isang pirasong candy na puti.

Yung candy na pangkotse niya.

Kahit na nahihiya pa rin akong kausapin siya ay kinuha ko na lamang ito sa kanyang kamay at tumugon.

“T-thank you…” yumuko ako at mabilis na nginuya ang candy sa loob ng bibig ko.

Kasalukuyan kasi kaming nakasakay ngayon sa isang bus matapos ang mga kaganapang nangyari kanina sa loob ng mall. Walang naka-imik sa aming dalawa pagkatapos ng ginawa niyang ’yon at ang tanging naaalala ko lamang ay halos sumabog na sa sobrang kapulahan ang mukha ko nang mapagtantong maraming tao pala ang mga nakatingin sa amin at may ilang nagpalakpakan pa. Mabuti na lamang at kapit-kapit ako kanina ni Travis sa aking mga bewang dahil hindi ko talaga napigilang mangatog ang aking mga tuhod sa sobrang panghihina.

Dahil sa nagawa naming eksena ay hindi na kami nagtagal pa roon at nagmamadaling umalis sa loob ng mall. Hindi ko alam kung saan kami pupunta ng mga oras na iyon at hindi na ako naka-angal pa nang mapansin kong nakasakay na pala kami sa loob ng isang bus.

Nahihiyang umiwas na lamang ako ng tingin at humarap sa katabi kong bintana. Makalipas ang ilang mga oras na kami’y magkasama ay ngayon lang ulit kami nakapag-usap sa isa’t isa. Hanggang ngayon pa rin naman ay nagkakaroon ng ilangan sa pagitan naming dalawa ngunit hindi ko alam pero may parte sa aking tila ba parang sasabog na sa sobrang tuwa ngunit ’di ko lang mailabas sa aking ekspresyon. Malakas din ang pagtibok ng aking puso na halos mabingi ka na sa sobrang bilis nito.

Napahinga ako ng malalim.

Why… did he do that? Why did he said those words earlier? Why did he looked at me seriously? Why does it felt like he wasn’t bluffing?

Why… why did he kissed me?

Hindi ko alam pero parang mas lumakas ang pagtambol ng puso ko nang maisip ang katagang iyon.

May… may nararamdaman ba siya sa ’kin? o baka lumilipad lang ang utak ko kanina?

So… ano na kami?

Bahagya akong natigilan matapos isipin ang huling tanong ko sa sarili. Napayuko ako.

Marami akong gusto tanungin mula sa kanya. Pero nahihiya ako at… natatakot.

Hindi ba’t… ayaw niya sa mga bakla? Akala ko ba, galit na galit siya sa mga tulad kong may kakaibang kasarian? Hindi kaya… gusto lamang niyang pagtripan ulit ang nararamdaman ko?

Tila nanikip ang dibdib ko dahil sa naisip.

Ano bang nararamdaman mo talaga para sa akin, Travis?

Habang nasa kalagitnaan ng malalim na pag-iisip ay nagulat na lamang ako nang biglang may isinabit sa aking ulo si Travis. Dahil sa kuryosidad ay napatingala naman ako upang makita ito.

Isang headphones.

Saglit itong may kinalikot sa loob ng kanyang cellphone at maya-maya lang ay nagsimula nang magpatugtog ang pinasuot nito sa akin. Dahil wireless ang headphones nito ay binalik na niya ang kanyang cellphone sa loob ng bitbit niyang backpack at muling umayos ng upo.

“Stop thinking too much, you’re spacing out,” saad nito habang nakadiretso lamang ang tingin sa harapan. Muli akong napaiwas ng tingin.

“S-sorry… hindi ko lang mapigilan,” halos pabulong ko nang tugon dito at tumingin na lamang sa aking magkadikit na paa.

“You don’t have to, alright? I meant all the things I’ve said to you before… including the kiss.” Hanggang ngayon ay hindi pa rin ito lumilingon sa akin habang binibigkas ang mga iyon. Hindi ko naman alam kung ano ang dapat kong isasagot sa kanya kaya naman dahan-dahang tumango na lamang ako.

He said he meant it.

Pati rin kaya yung huling sinabi niya bago ako tuluyang hinalikan?

Totoo ba talagang mahal niya ako? Bilang ano?

Mabilis kong iwinaglit ang katanungang iyon sa aking kaisipan at mariing napailing. Siya na mismo ang nagsabing totoo ang nararamdaman nito para sa akin. Ang tanging magagawa ko lamang ay panghawakan ang mga katagang iyon.

Palihim na lamang akong napangiti ng maliit dahil sa kanyang sinabi at pumikit. Hindi ko alam kung bakit pero parang napakagaan sa pakiramdam na sabihin mismo ni Travis sa akin ang pagpapakatotoo nito. Hindi ko pa man nasasabi ng direkta sapagkat mukhang naramdaman nito ang lito sa isipan ko.

Gusto ko mang ngumiti ng malawak ngayon ay kailangan ko munang pigilan ito dahil masyadong nakakahiya na kay Travis kung mahuli pa ako nitong nagwawala sa sobrang kilig.

Kalma

lang, Avery.

Kalma

. Alam kong first time po palang na

makaramdam

ng

ganito

pero kailangan mo

munang

ikalma

’yang

pechay

mo…

Ay charot. Wala ka nga palang pechay.

Palihim na natawa na lamang ako dahil sa aking kalokohan at sumandal sa sandalan ng aking upuan. Mukhang hindi naman napansin ni Travis ang bahagyang paggalaw ko kaya nakahinga ako ng maluwag.

Makalipas ang ilang minutong pagpapakalma sa sarili ko ay napag-isipan kong umidlip muna kahit sandali pero kahit anong subok kong makatulog ay hindi naman ako magtagumpay dahil sa kakaibang tunog na pinapakantang musika ni Travis.

Hindi ko alam kung baka ma-offend siya sa sasabihin ko pero… bakit kasi parang wala itong taste pagdating sa musika? o baka ganito lang talaga ang mga klase ng gustong niyang tugtugin?

Bahagyang tumikhim muna ako bago lumingon sa kanyang pwesto. Mukhang naagaw ko naman ang atensyon nito dahil sa biglaan kong paglingon sa kanya kaya naman tumingin din ito pabalik at binigyan ako ng may pagtatakang tingin sa mga mata. Humugot ako ng hininga.

“Ano… meron ka bang ibang tugtugin naman? Yung hindi masyadong rock, calm lang na music… hehehe,”

Nang maintindihan naman nito ang tinutukoy ko ay muli nitong kinuha mula sa bulsa ng kanyang backpack ang nakapatay nitong telepono at marahang binuksan ang screen.

Naghintay ako ng ilang minuto at hinayaan itong maghanap ng hindi na gaanong malakas na kanta. Sa sobrang lakas kasi ng mga kanta ay parang pumapasok na sa pinakaloob-looban ng ulo ko yung boses ng sumisigaw na mang-aawit.

Hindi naman sa sinasabi kong hindi maganda yung kanta niya, sadyang napakalakas lang talaga nito sa aking pandinig. Idagdag niyo pang gumagamit ako ngayon ng headphones.

Nang mapansing hindi pa rin nagbabago ang kanta nito ay hindi ko na napigilang lingunin muli ito sa tabi ko. Nabatid ko naman ang pagiging alerto nito sa paligid nang mapansin akong nakatingin sa kanya at pinagmamasdan itong maghanap sa kanyang playlist.

Hindi ko alam kung namamalik-mata lang ba ako pero may nakita akong tumulong butil ng pawis sa noo ni Travis. Mabilis naman nitong pinunasan iyon at muling nagpatuloy sa paghahanap ng panibagong kanta. Kumunot tuloy ang noo ko.

May mali ba sa sinabi ko kanina?

“Okay ka lang, Travis?” nagtatakang tanong ko at hinawakan ang kaliwa nitong balikat. Nagulat naman ako nang bigla rin itong mapatalon sa kanyang kinatatayuan matapos ko itong hawakan. Sandali akong natigilan.

Hindi kaya…

“Ahh… ehh… okay lang naman kung wala kang medyo tahimik na kanta. Hindi naman kita pinipilit ’no, suhesyon ko lang nama–” hindi ko na natuloy pa ang dapat kong susunod na sasabihin nang bigla na lamang itong sumabat sa akin.

“No! I… I have one,” mariin nitong pag-angal at muling tumutok ng mabuti sa harap ng kanyang cellphone. Kumurap-kurap pa ito ng ilang beses at pinagpatuloy ang pags-scroll sa kanyang screen. Hindi ko tuloy alam kung matatawa ba ako o mac-cute-an sa inaasal niya.

Para hindi na siya mahirapan pa ay mabilis kong inagaw sa kanyang mga kamay ang hawak nitong cellphone. Bagama’t imbis na gumaan ang loob nito ay parang mas nadagdagan pa yata ang bigat sa kanyang katawan dahil sa ginawa ko.

Sinubukan pa nitong hablutin sa aking kamay ang cellphone nito subalit daglian ko itong inilayo sa kanyang pwesto.

“Let me,” anito habang nakatingin sa hawak kong cellphone. Ibinaba ko naman ito at ipinatong sandali sa aking hita.

“Ako na.”

Hindi na ito naka-angal pa nang magsimula na akong mag-scroll ng kanyang mga playlist. Wala naman itong nagawa kundi ang hayaan na lamang akong halughugin ang mga kanta nito habang nakatutok lamang sa aking mga kamay.

Habang naghahanap ng maayos na kanta ay halos magpigil na ako ng sarili upang hindi lang matawa dahil halos—lahat nga ng kanyang mga kanta ay purong rock lang at walang kahit isang medyo calm na mood lang ng song. Mukhang taste talaga nito ang mga ganitong klase ng kanta. Hindi ba siya nabibingi sa mga playlist niya?

Nang dumako sa pinakadulo ng kanyang playlist ay mag-aaktong magpipindot na lamang sana ako ng kahit-anong kanta para kunwari ay may napili nang kanta nang may mapansin akong isang title na ang nakasulat ay, ‘Recording_09080706_073…’

Dahil sa kuryosidad ay pinindot ko iyon at mula roo’y tumugtog ang isang taong parang pamilyar ang boses sa mga pandinig ko.

Ako. Ako ang may-ari ng boses na ito. Bakit may recorded akong kanta sa music playlist niya?

Tantya kong medyo mabata-bata pa ako nito nang i-record ang payak kong boses. Dinig ko pa ang paminsan-minsan kong pag-crack dahil sa kabang nararamdaman na baka magkamali o mahusgahan ng mga tao pero hindi ko lang maalala ng maayos kung kailan ko talaga ito kinanta.

Hanggang sa may bigla na lamang pumasok sa aking isipan at napagtanto kung kailan ko ito inawit.

Iyon ang pinaka-unang beses kong kinantahan si Travis. Kung tama ang pagkakatanda ko ay mga nasa 8 years old pa lamang ako habang siya ay nasa 10 years old na nung mga araw na iyon. Kami lamang dalawa ang magkasama noon dahil umalis yata ang buong pamilya ko para umattend sa isang kasal.

Gusto ko sanang sumama talaga sa kanila pero isang malaking van kasi ang sasakyan namin papunta roon kaya naman hindi na lamang ako sumama dahil takot ko nalang na baka masuka pa ako sa loob ng kanilang van.

Iyon din ang araw noong unang matuklasan ni Travis ang motion sickness ko pagdating sa mga kotseng may ac dahil sa kanya ako binilin ni mama upang bantayan.

Dati kasi ay magkapit-bahay lang talaga kami ni Travis pero napagpasyahan na lamang naming lumipat ng bahay nang maganap ang insidenteng sumira sa pagkakaibigan naming dalawa at nagpakalayo-layo sa kanilang tirahan.

Napangiti na lamang ako matapos alalahanin ang lahat ng mga nangyari sa aming nakaraan at taimtim na pinakinggan ang aking boses.

Ang tagal na rin pala. Marami nang nangyari simula noong unang magkakilala kami.

Nag-angat ako ng ulo at nakangiting pinanood sa labas ng bintana ang dumaraang mga sasakyan sa aming tabi. I remembered it now. Very clearly.

Madalas kasi akong kumakanta noong mga kabataan ko sa tuwing naiiwan akong mag-isa sa aming bahay. Ginagawa ko iyon palagi upang hindi matakot at isiping nag-iisa lamang ako sa loob ng bahay namin. Ganoon din si Travis at palaging naiiwan sa loob ng kanilang mansyon. Isa na rin siguro sa mga dahilan kung bakit kaya kami nagkasundong dalawa ay dahil parehas kaming naiiwang mag-isa.

Palagi kasing umaalis sina mama at papa upang magtrabaho sa kanilang mga pinagtatrabahuhan. Habang si kuya naman ay hapon pa ang uwian kaya madalas na mag-isa lamang akong umuuwi sa aming bahay. Mabuti na nga lang at malapit lang sa bahay namin ang school na pinapasukan ko.

Habang sa kabilang banda nama’y palaging umaalis din ang mga magulang ni Travis sa kanilang bahay. Malamang ay dahil sa busy ng mga magulang ni Travis at dahil only child lamang ito ay palagi ko itong nahuhuling tumatakas sa kanilang mansyon kahit na pinagbabawal itong lumabas ng mansyon.

Noong mga panahong iyo’y magkaklase na talaga kami ni Travis. Noong una palang, nakikita ko na ito dahil simula pagpasok ko pa lamang ng 1st grading ay naging kaklase ko na ito pero ang totoo ay nahihiya lamang akong makipag-usap sa kanya. Pakiramdam ko kasi ay out of my league ko na ito dahil sa sobrang intimidating ng presensya niya.

Sa simula palang noong nagtama ang aming mga landas, kilala ko na siya. At sa simula palang na makilala ko siya, nagkagusto na ako sa kanya.

Oo, dati pa akong may nararamdaman para sa kanya. Siya ang unang taong nagmulat sa akin sa buhay ng pagmamahal. At siya rin ang taong nagpa-realize sa aking may kakaiba pala sa kasarian ko. Na naaakit ako sa kapwa ko lalaki.

Napakatagal

na. Sobrang tagal.

Noon ay pasimpleng sinusulyapan ko lamang ito sa malayo dahil sa takot na baka awayin ako nito. Dati palang kasi ay napakabasagulero na nito sa mga tao. Wala itong kahit isang araw na hindi nagagalusan ng sugat ang kanyang mga mukha. Ito rin siguro ang dahilan kung bakit walang may gustong lumapit sa kanya. Kahit na may itsura ito, wala pa ring may nagbabalak na samahan siya.

Dahil lahat sila ay natatakot na makipag-kaibigan sa kanya. Natatakot na baka saktan din sila gaya ng mga ginagawa nito sa ibang tao.

Pero iba ang pananaw ko sa kanya.

Dahil alam kong gusto lang din naman ni Travis na magkaroon ng mga kaibigan tulad ng iba. Na gusto rin nitong maranasan kung paanong makipagsamahan sa iba pa naming mga kaklase.

Buong kabataan namin ay ako lamang ang nakakaintindi sa nararamdaman niya. At alam kong ginagawa lang naman nito ang lahat ng mga paraang naiisip niya para lang mabigyan ito ng pansin sa mata ng mga iba.

To the point na halos mapunta na sa puntong nasasaktan na ito sa kanyang mga ginagawa.

Araw-araw, pinapanood ko itong tumakas tuwing alas-onse ng madaling araw sa labas ng aming bintana. Tila naging isang hudyat ko na rin ang eksaktong oras na iyon para tumingin sa aming bintana kung lalabas na ba ito sa kanilang malaking gate o hindi dahil palagi itong lumalabas ng ganoong oras.

Gustong-gusto ko siyang samahan at puntahan tuwing sumasapit na ang oras na iyon. Subalit palagi rin akong pinapangunahan ng takot.

Paano kung hindi ako nito magustuhan? Paano kung magalit ito sa isang tulad ko? Paano kung tanggihan ako nito?

Hanggang sa dumating iyong araw kungsaan aksidenteng nagtama ang aming mga paningin.

Mabilis akong umiwas ng tingin sa kanya at muling tumutok sa hawak kong papel. Examination day namin noong araw na iyon.

Kung kanina ay kinakabahan lang ako sa kung anong magiging resulta ng aking mga sagot, ngayon ay nagtriple-triple na ang kabang nararamdaman ko dahil sa nahuli ako nitong nakatitig sa kanyang gawi.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko noong mga oras na iyon. Hindi ko magalaw ng maayos ang kamay kong may hawak ng ballpen habang ang isang kamay ko naman ay tila nanigas at nanatiling nakakapit lamang sa aking binabasang papel.

Nakatitig ito sa akin. Nararamdaman ko iyon.

Naghintay ako ng ilang mga minuto bago muling naisipang bumaling sa gawi niya. Gusto ko lamang kumpirmahin kung hindi na ba ito nakatingin sa akin upang makahinga ako ng maluwag.

Subalit nang saktong paglingon ko sa kanya ay nanlaki na lamang ang mga mata ko nang makitang nakatitig pa rin ito ng mariin sa akin.

Mukhang nagulat din ito sa aking pagtingin. Nanlaki ang mga mata nito at habang nasa kalagitnaan ng pagkakagulat nito, ay may kung anong bigla na lamang kumislap sa kanyang mga mata.

Unti-unti akong binalot ng kaba sa aking dibdib nang marahan itong tumayo. Tila nanigas naman ang buong katawan ko at nanatiling nakatitig lamang sa mga susunod na gagawin nito.

Umiwas

ka.

Umiwas

ka.

Umiwas

ka!

Paulit-ulit iyong sinasabi ng isipan ko subalit hindi ko magawa-gawa dahil sa lalim ng pagtitigan namin sa isa’t isa.

Dahan-dahan itong naglakad ng mabagal patungo sa akin sapagkat hindi pa man si Travis tuluyang nakakalapit sa akin nang bigla na lamang magsalita ang guro sa loob ng aming klase at tinawag siya.

Tila nabuhusan naman ako ng malamig na tubig dahil doon at mabilis na umiwas ng tingin sa kanya. Nagmamadali akong bumalik ng tingin sa aking mga papel at napahinga ng malalim.

Lagot. Nahuli niya ako… nahuli niya ako! Ano nang gagawin ko ngayon?!

Saglit ko munang pinakalma ang aking sarili at huminga ng malalim. Kailangan kong kumalma. Hindi makakatulong sa akin ang pagpapalabas ng kaba.

Marahil sa pagtawag kay Travis ng aming guro ay hindi natuloy ang pagpunta nito sa akin, bagkus ay muli itong bumalik sa kanyang kinauupuan at muling kinuha ang kanyang pinagsagutang papel sa lamesa.

Ipinasa niya iyon sa aming guro at pagkatapos ay lumabas. Subalit bago pa man ito tuluyang lumabas ay muling nagtama ang aming mga paningin at tila nagbigay ito ng mensahe sa pamamagitan ng pagtingin sa aking mga mata. Natigilan ako.

Let’s talk

outside.

Iyon ang ipinaparating ng kanyang mga tingin sa akin. Muli akong huminga ng malalim. Nahuli ako nito. Sa pangatlong beses.

Dahil sa nawalan na rin ako ng focus sa pagsasagot ay mabilis ko na lamang tinapos ang aking mga kulang sa test paper at pagkatapos ay ipinasa na iyon sa aming guro.

Binigyan muna ako nito ng mabilis na tingin bago tinanggap ang aking inilalahad na papel sa kanya. Hindi naman na ako naghintay pa sa sasabihin ng aming guro at nagmamadaling lumabas na ng pinto.

Noong una ay akala ko, magkikita na agad kami paglabas ko pa lamang ng aming pintuan subalit paglabas ko ay wala akong nakitang Travis na naghihintay sa tapat ng pinto. Hinanap ko pa ito sa aming buong paaralan at halos mahalukay ko na ang bawat silid-aralan, mahanap lamang kung saan ito nagtungo.

Hanggang sa marating ko ang rooftop ng aming eskwehalan.

Mula sa pinakadulo ng rooftop ay nahawigan ko ang pigura nitong nakatalikod sa akin at nakaharap ngayon sa railings ng bawat sulok. Napalunok ako ng laway.

B-balak ba niya akong ihulog sa baba?

Kinakabahang lumapit naman ako sa kanyang kinatatayuan habang nakayuko at nakatitig lamang sa aking magkahawak na kamay. Huminto ako sa paglalakad nang makalapit sa likuran nito at napabuntong-hininga.

Kasalanan mo ito, Avery. Kung hindi mo nalang sana siya binalingan pa ng tingin, edi sana ay hindi na hahantong pa rito.

“You…” mabilis naman akong nabalik sa tamang ulirat nang bigla itong magsalita sa aking harapan.

“You’re staring at me, a while ago… back at the classroom,” pagsisimula nito ng pag-uusap. Mas lalo naman akong napayuko nang humarap ito sa akin at tumingin sa aking mga mata.

“Ahh… ehh… o-oo,” medyo nauutal ko pang sabi dahil sa labis na nararamdaman.

“Don’t look at your feet. Look at me in the eyes,” malalim nitong tugon sa akin. Bigla naman akong kinabahan sa paraan ng pagsasalita nito kaya nanginginig kong tiningala ang aking ulo sa kanya. Dahil doo’y muling nagtama ang aming mga mata.

Panandaliang nagkaroon ng katahimikan sa aming mga pagitan. Medyo nangangalay na rin ako ng kaunti kakatingala sa kanya dahil sa sobrang tangkad nito sa akin pero hindi ako umangal dahil sa takot na baka magalit ito sa oras na hindi ko ito sundin.

Habang hinihintay ang mga susunod nitong sasabihin ay napansin ko ang banayad na pagtulo ng mga pawis nito sa gilid ng kanyang noo. Huminga muna ito ng malalim bago muling magsalita.

“Can… c-can I be your friend…?”

“You’re more than that,” bigla ko na lamang nabigkas ng wala sa sarili. Napatingin naman ngayon sa akin si Travis dahil sa biglaan kong pag-imik at binigyan ako ng isang nagtatakang tingin.

“What? Are you talking to me?” naguguluhang tanong nito na siyang kinahinto ko naman sa pagmumuni.

“H-ha? A-ano… hindi, may iniisip lang ako,” nauutal kong sagot dito at nahihiyang umiwas ng tingin upang hindi nito mahuli ang pamumula ng aking mga pisngi.

Lumilipad na naman ang isip ko.

Napadungay na lamang ako sa labas ng bintana at nakitang patuloy pa rin ang usad ng mga sasakyan. Napansin ko ring tapos na pala ang kong pinapakinggan kong recording kanina at ngayon ay bumalik na naman sa isang rock music ang naririnig ko.

Muli kong binuksan ang namatay na screen ng kanyang cellphone at muling pinatugtog ang kanyang recording. Ginawa kong paulit-ulit ang record na iyon upang hindi na malipat sa panibagong musika. Palihim akong tumikhim at umayos ng pagkakasandal sa upuan.

Balik

na sa sarili, Avery.

Muling pinanood ko na lamang ang mga dumaraang kotse sa tabi at hinintay na lamang kaming makarating sa baryo ng aming bahay.

Hindi pa man kami tuluyang nakakauwi nang makaramdam ako na parang may malaking gumalaw sa aking likuran. Kunot-noong tiningnan ko naman kung ano iyon at napagtantong kamay pala ’yon ni Travis na ngayon ay naka-akbay na sa akin.

Nagulat na lamang ako ng bigla nitong isinandal sa kanyang matipunong balikat ang aking ulo at marahang tinapik-tapik ang aking kaliwang braso.

“Sleep for now, it’s gonna be a long ride,” mahinang bulong nito na kalaunan ay nagpakalma sa aking sarili. Napangiti na lamang ako at pumikit.

That’s right. This is going to be a very long ride.

Chapter 56 : Cap

56 : Cap

Piper

Ave

ry

Chavez

“Avery… wake up. We’re almost there.”

Naalimpungatan ako mula sa aking mahimbing na tulog nang bigla na lamang may tumapik sa balikat ko. Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata at ang unang bumati sa aking paningin ay ang nakatitig na mukha ni Travis.

Napakurap ako ng mga mata.

“Andito na tayo…?” umayos ako ng pagkakaupo at saglit na nag-inat ng katawan. Habang ginagawa iyon ay aksidenteng nahuli ko si Travis na nakangiti habang ako’y pinapanood.

“Really looks like a kitten,” halos pabulong na lamang nitong wika kaya naman hindi ko ito masyadong naintindihan. Ipinagsawalang-bahala ko na lamang ’yon at ibinaling ang tingin sa labas ng bintana.

Gabing-gabi na pala. Ang layo ba naman kasi ng pinuntahan namin. No wonder inabot kami kanina papunta roon ng halos mga tatlong oras mahigit. Anong oras na kaya ngayon?

Lumingon ako kay Travis upang itanong sana kung anong oras na ba subalit nanlaki na lamang ang mga mata ko nang biglang may nahagip ang aking mga paningin na isang hindi kaaya-ayang bagay sa kanya.

Shems. Tumulo ba ang laway ko kanina habang natutulog sa braso niya?!

Wala pang ilang segundo ay dagling kumilos na ako at binuksan ang bag upang makapaghanap ng kahit anong panyo o tissue. Dahil sa biglaang pagkilos ko ay mukhang napansin naman iyon ni Travis kaya tinanong ako nito.

“What’s wrong? You forgot something?” nagtatakang tanong nito habang pinapanood akong halungkatin ang lahat ng aking mga gamit. Hindi ko naman ito sinagot sa kanyang mga tanong, bagkus ay pinagpatuloy lamang ang paghahanap ng panyo o tissue.

Nang makahanap ay mas mabilis ko iyong kinuha sa aking bag. Muli akong humarap kay Travis at doon ay nagmamadaling pinunasan ang kanyang namamasang parte ng braso.

“S-sorry… hindi ko napansing tumutulo pala ang laway ko,” nahihiyang paumanhin ko habang marahang pinupunasan ang basang parte ng kanyang braso. Narinig ko naman ang marahang paghalakhak nito sa sinabi ko.

“It’s fine. As long as it’s yours,” casual lamang nitong sabi habang may nakapaskil pang ngiti sa kanyang mga labi. Nanigas ang aking katawan.

A-ano raw?

Kahit na lumulutang pa rin ang aking isipan dahil sa kanyang sinabi ay pinagpatuloy ko lamang ang aking pagpupunas sa kanyang puting polo. Pulang-pula ang buong mukha ko habang ginagawa iyon kaya naman yumuko nalang ako upang hindi niya ako makita.

Nang matapos ay hindi na ako nag-alinlangan pang tumigil at binalik ang panyo sa backpack kong dala. Umiwas na lamang ako ng tingin sa kanya dahil hindi ko kayang makaharap ito at makita ng direkta sa mata. Nilibang ko na lamang ang aking paningin sa mga kotseng dumadaan sa kalsada.

Makalipas ang ilang minutong pagb-biyahe sa loob ng bus ay sa wakas at nakarating na rin kami sa aming baryo.

Dahil medyo nawawala na ang epekto ng pinakain nitong candy sa akin ay hindi ko na siya hinintay pa at nauna nang bumaba ng bus. Wala naman itong angal sa aking mga ikinilos dahil alam naman nito ang kundisyon ko pagdating sa mga sasakyan.

Pagbaba naming dalawa ay mabilis kaming binalot ng malamig at sariwang hangin. Kahit na dapat ay kailangan pa naming sumakay ng tricycle bago tuluyang makarating sa aming bahay ay mas pinili ko na lamang na lakarin ang daan dahil walking-distance lang naman ang layo ng pinagbabaan ng bus sa bahay.

At isa pa, masasayang lang ang pamasahe kung sasakay pa.

Katulad kanina ay hindi rin ito umangal sa aking gusto at banayad na sinunod lamang ang aking plano. Sinubukan nitong sumabay sa aking paglalakad pero kalaunan ay tumigil din nang mapansing binibilisan ko ang aking paglalakad sa tuwing malapit na itong makasabay.

Wala na itong nagawa pa kundi ang magpahuli na lamang at sumunod sa aking likuran.

Habang tahimik na naglalakad sa gitna ng madilim na daan ay napabuntong-hininga na lamang ako at pumikit.

Sana’y maintindihan nito ang mga pinapakita kong senyales sa kanya. Kahit na matapos ang ilang pag-uusap namin at normal na pagkilos ay hindi ko pa rin naman maiwasang mailang sa mga nangyari kanina.

Like, hello? Parang kaninang umaga lang, ang sama-sama pa ng loob ko sa lalaking ’to. Tapos ngayon, bigla nalang niyang sasabihin sa ’king mahal niya ako at hinalikan pa mismo sa harap ng maraming tao.

Tapos ngayon, nakakahiya na at nalawayan ko pa ang kanyang braso.

Napabugha na lamang ako ng malakas at tumingala. Palagi nalang ba nitong guguluhin ang sistema ko?

Idagdag mo pang kanina lang ay may ni-reject na naman akong isang tao. Kanina ko lang kasi naalalang pangalawang lalaki na palang nag-confess sa akin si Harry at hindi pang-una dahil si Andrei nga pala ang nauna.

Subalit ni-reject ko rin dahil wala naman talaga akong espesyal na nararamdaman para sa kanya bukod sa pagiging isang kaibigan lamang. Hindi sa pagmamayabang pero totoo naman kasi ang lahat ng mga sinasabi ko at ayoko pang sumabak sa mga ganitong sitwasyon lalo na’t wala pa akong sapat na kaalaman ukol doon.

At isa pa, baka mapagalitan lang ako ni kuya.

Oo, may nararamdaman ako para sa iba. Pero siguro’y hindi lang ako handa pa para simulan ang mga hakbang patungo roon. Napakabata ko pa. At mas mabuting magpokus muna sa pag-aaral upang hindi ako maging pabigat kila mama.

So in short, sa sobrang lalim lang talaga ng pag-iisip ko ay inakala kong si Harry ang unang taong umamin pa lamang sa akin ng nararamdaman.

Ayun kasi ang problema sa ’kin eh. Kung gaano kalalim ang pag-iisip ko, ganoon din kalalim ang nililipad ng aking isip. Dapat siguro ay libangin ko rin paminsan-minsan ang sarili ko sa labas para naman maibsan ng kahit kaunti itong malalim kong pag-iisip. Habang tumatagal kasi ay mas lumalala na. Baka dumating pa sa puntong mabaliw na talaga ako kung magpapatuloy pa.

But speaking of Harry… ayos lang kaya siya? Nakauwi ba siya ng maayos?

Hindi ko tuloy maiwasang malungkot dahil sa naisip. He may safely go back home all by his own… but I know that he’s still broken because of me. Napakagat-labi ako.

I really hope our friendship would last forever. Ayokong masayang ang pagkakaibigan namin dahil lang sa ni-reject ko ito dahil alam ko namang hindi pa roon nagtatapos ang lahat ng kanyang mga hamon sa buhay.

At gusto kong maging isa mga taong gagabay at sasamahan siya hanggang sa pagtanda. Na hindi lang maging isang instrumento niya sa kanyang paghihirap.

Sana ay malagpasan nito ang lahat ng mga hamon sa kanyang buhay… I hope so.

I just hope he really does.

TOK!

“Aray!” napahinto ako sa paglakakad at napahimas sa ulo ko nang bigla na lamang may mahulog sa aking isang matigas na bagay.

“Avery!” gulat na asik ni Travis habang mabilis na lumapit sa akin. Hindi naman ako naka-imik sa kanya at sandaling yumuko muna upang makita kung ano yung bagay na nahulog sa ’kin.

Mangga.

Tumingala ako sa aming itaas at doon ay napagtantong nakasilong pala kami ngayon sa isang malaking puno ng mangga. Napigtas siguro ang manggang nahulog at aksidenteng tumama mismo sa aking kinatatayuan.

Nang mapansin ko ang tuluyang paglapit ni Travis ay sandaling kinuha ko muna ang manggang medyo mahinog-hinog na at lumingon sa kanya bago pinakita ang hawak kong mangga.

“Okay lang ako, mangga lang naman,” pagpapagaan ko sa kanya ng loob ngunit hindi niya ako pinakinggan at saglit na may kinuha sa gilid ng kanyang bag. Nang makuha nito ang kanyang hinahalungkat ay hinugot niya iyon at walang pagdadalawang-isip na isinuot sa aking ulo. Bahagya naman akong natigilan sa pagkilos.

Isang sumbrero.

Wala sa sariling napahawak ako rito at bahagyang natulala sa kawalan.

It’s his cap. His one and only cap.

Base sa aking pagkakatanda ay ito lamang ang nag-iisa nitong sumbrerong ginagamit dahil siya yung tipo ng taong ayaw ng maraming bagay na nakalagay sa kanyang katawan.

Marahil ayaw nitong may nakasabit palagi sa kanyang katawan ay madalang lamang itong magsuot ng kanyang sumbrero o kung ano mang mga alahas at karaniwa’y sinusuot niya lamang tuwing nagkakataong umuulan. Pero kahit na hindi man niya ito suot-suotin araw-araw ay malakas pa rin ang kapit ng kanyang amoy dahil nakasuksok lamang ito sa kanyang bag buong magdamag.

Hinaplos ko ng marahan ang kanyang sumbrero gamit ang dulo ng aking mga daliri hanggang sa napahinto nang maramdaman ang kakaibang hugis ng tela nito sa isang parte ng kanyang sumbrero. Palihim akong napangiti.

His surname.

Umayos ako ng pagkakatayo at nagsimulang maglakad habang may nakapaskil na ngiti sa aking mga labi. Hindi naman ito napansin ni Travis kaya walang kaalam-alam itong sumunod sa aking likuran. Mas lalong lumawak ang ngiti ko sa mga labi.

Just right at this moment, I felt like I was owned by him.

It was a weird feeling. But something’s just making me feel like that. Siguro ay dahil pinahiram nito sa akin ang nag-iisang cap na pina-customize pa nito para sa kanyang sarili. I’m pretty sure that it was really made for him. I know because just by the use of its fabric, it’s the same fabric used by his father’s company.

Binigyan kasi ako dati ni Travis ng isang damit na katulad lamang ng ganitong klase ng tela. Tanda ko pang meron ding apelyido niyang nakatahi ro’n, nagpaparating na ito ay pagmamay-ari niya. Ang sabi ni Travis ay hindi na raw nito masusuot pa ang damit na iyon dahil napag-liitan na at baka masayang lamang.

That was back then, when we were still kids. Isa ’yon sa mga pinaka-unang bagay na ibinigay nito sa akin dahil ako raw ang pinaka-unang naging kaibigan nito sa kanyang talambuhay. Well, parehas lang din naman ako sa kanya. Siya rin ang pinaka-una kong naging kaibigan sa buong buhay ko pero ang kaibahan nga lang ay wala akong maibigay sa kanyang kapalit. But he really doesn’t mind it, anyway.

Kaya nga noong araw na nasira ang friendship namin, I gave him at least, my first and obviously the last gift I might have given to him. Si Toby. Simula kasi noong malaman kong inaabot pala ang presyo ng kanyang mga binibigay na damit sa mahigit 30K pesos ay doon na nagsimula ang pagiging mahiyain ko pagdating sa pagbibigay sa kanya ng mga regalo bilang kapalit.

I know it’s a bad thing to do for not giving your bestfriend at least one simple gift. Take note mo pa na sa halos buong eight years naming pagkakaibigan ay hindi ko manlang siya nabigyan ng kahit isang maliit na bagay. Even on his birthdays and christmas eve. Siya lang talaga ang nagbibigay sa aming dalawa.

Kahit na siya pa mismo ang nagsasabing hindi ko kailangang bigyan siya ng regalo, nahihiya pa rin ako.

Gusto ko naman talaga siyang bigyan. I’ve always wanted to give him a gift… pero ano namang maibibigay kong kapalit para sa lahat ng mga binibigay niya? Damit sa ukay-ukay? E wala nga akong pambili ng damit kahit isang piraso manlang.

Ano bang maaasahan niyo sa isang musmos na batang katulad ko noong mga kabataan? Hindi pa nga ako sanay na nanghihingi ng pera kila mama at papa.

That’s why, I have thought of something more important and valuable than giving him a cheap clothes or some small toys.

Time. A time only for him.

Back then, I promised myself to give him a present that is very memorable so he could cherish it till the rest of his life. Knowing that I also have a thing for him, I’ve thought of making so much memories and time with him, it would make him remember me at least for a glimpse of time when he gets older, right?

His parents usually can’t always make some time for him since they have a very big company to dealt with. And that’s what opened my mind.

That I must be the one filling the gap that his parents couldn’t give it to him. Kung hindi mabigay ng kanyang mga magulang ang buong oras na pag-aalaga sa kanya, hindi ba’t ang kaibigan mo dapat ang susunod na tumulong sa ’yo upang hindi ka mapunta sa maling landas?

All those years, walang kahit isang araw na hindi ko ito iniwan. Kahit na sa mga araw din ng kanyang paglalagnat ay hindi ko siya pinabayaan. Even though there’s his butler and other maids that are guarding him. Ganoon din naman siya sa ’kin. Knowing that mas sakitin pa nga ako kaysa sa kanya.

But I have never left him. Not even once.

Kaya naman para akong sinaksak ng libo-libong kutsilyo nang bigla na lamang niya akong iwan.

That’s when I’ve thought of Toby.

Halos kinain ko na ang lahat ng pride ko para lamang humingi ng pera kila mama upang makabili ng isang may magandang lahi ng tuta.

Because I thought, that maybe he’ll at least remember me for once with that cute little dog. Not knowing na all those moments we’ve been together was already enough.

Still, I wanted to give him at least one thing that will make him see me once he saw that thing.

That’s the reason why I’m always happy for giving him my only gift.

It may not be the biggest gift he may have received, but instead, gave him the greatest gift he could have ever received in his entire life.

And in that way, he will never forget me and our precious memories.

Chapter 57 : Gift

Warning: explicit language and mature scene.

. . .

57 :

Gift

Author’s Note:

The following continuation of this chapter will be marked as a restricted scene because of its mature content. If you are still 17 and below, please DO NOT read this chapter because it is not suitable for very young audiences. Parental guidance is advised. Char! But legit, skip niyo nalang muna if you’re still a minor. It won’t affect the story naman.

Sinasabihan

ko na kayo

dahil

baka sabihin niyo pang hindi ako nag-warning at i-report niyo pa yung story ko. Yun lamang! Enjoy reading. :)

. . .

Piper

Aver

y Chavez

“Avery!”

“Huh?” mabilis akong napakurap ng ilang beses at napatingin sa gawi ni Travis.

“You’re spacing out again. Ano ba kasing iniisip mo?” prangka nitong tanong sa akin. Napayuko na lamang ako at nagkamot ng ulo.

“W-wala… hehehe. Lumilipad na kasi ang isip ko dahil pagod na,” pagdadahilan ko at napabuntong-hininga. Tigil na nga sa pag-iisip, kanina ka pa.

Hindi na lamang din nagsalita si Travis at humugot ng hininga.

Tahimik naming tinungo ang daan papuntang bahay. Pagdating ay wala na kaming naabutan pang naglilinis dahil alas-nuebe na ng gabi. Pagpasok ay nagtungo agad ako sa kusina upang ilagay sa lamesa ang hawak kong mangga at uminom ng maraming tubig.

Habang umiinom ay pinakiramdaman ko ang buong paligid at kung nasaan ngayon si Travis. Mula sa gilid ng aking mga mata ay nakikita kong binababa ni Travis ang suot na bag sa sofa at pagtapos ay lumapit sa pwesto ko.

Naalarma naman ako dahil doon kaya minadali ko na ang pag-inom ng tubig at mabilis na pinatong sa lababo ang ginamit na baso.

Akmang paalis na sana ako sa kusina nang bigla na lamang akong hinigit ni Travis sa aking bewang at inilapit sa kanya. Nanlaki ang mga mata ko nang tuluyang magdikit ang aming mga katawan.

“A-ano ba, Travis… aakyat na ako–”

“Wait,” pagsabat nito sa aking pagsasalita at binuksan ang nasa harapan naming refrigerator.

Dahil ayaw ako nitong bitawan sa pagkakahawak ay wala na akong nagawa pa kundi ang panoorin na lamang ito sa kung anong susunod nitong gagawin.

Kumuha ito ng isang box milk sa loob ng refrigerator at ito’y binuksan ng dahan-dahan. Hindi ko naman alam kung bakit o nahihibang na ba ako pero habang tumatagal ay para akong nahihipnotismo sa paraan ng mga pagkilos nito.

Wala sa sariling pinanood ko itong banayad na inumin ang hawak nitong gatas sa kanyang kaliwang kamay. Dahil nakatingala ito ay kitang-kita ko ang bawat paglunok na ginagawa niya sa kanyang leeg. Tila nanuyo bigla ang aking lalamunan sa nakita.

A… anong ginagawa niya?

Pinilit kong ayusin ang aking pagkakatayo habang nakatitig pa rin kay Travis ng mariin. Subalit nagulat na lamang ako nang biglang may tumulong maliit na butil ng gatas sa gilid ng kanyang mga labi. Nagsi-taasan ang mga buhok ko sa katawan.

“Hmm…” biglang kumawalang ungol sa bibig nito na siyang ikinasinghap ko.

Itutuloy ko pa sana ang aking panonood sa kanyang ginagawa nang bigla na lamang may sumilay na isang maliit na ngiti sa kanyang mga labi. Sandaling nagproseso naman ang lahat ng mga nakita ko sa aking utak at nang maintindihan ang kanyang mga pinaggagawa ay saka lamang akong natauhan.

Inaasar niya ako.

At nagpahuli naman ako.

Hinayupak.

“Anak ka ng pugita, Travis!” mabilis kong tinadyakan ang kanang hita nito na siya namang ikinagulat nito at aksidenteng naitapon sa lapag ang kanyang iniinumang gatas. Marahil sa ginawa ko ay bigla itong nasamid sa kanyang iniinom at mabilis na napadungo sa lababo.

Halos magkanda-ubo ito ng napakarami dahil sa kanyang pagkasamid at binuksan ang gripo upang lumabas ang mga tubig. Lumapit ako sa kanyang kinatatayuan habang ito’y naghuhugas ng kanyang makalat na bibig. Pinalo ko ng mahina ang kanyang kanang braso dahil hindi ko kayang lakasan ito at baka mahirapan pa siya sa paghuhugas ng bibig.

“Ang lakas talaga ng trip mo ano? Akala ko ba naman may sasabihin kang importante sa ’kin, tapos eto lang pala ang pakay mo. Baliw ka na nga talaga,” nagtitimpi kong panenermon sa kanya. Hindi naman ito agad nakasagot at nagpakawala lamang ng isang mahinang tawa sa aking sinabi.

“I guess so,” nakangisi nitong ani at pinatay na ang gripo ng lababo habang nagpupunas ng bibig gamit ang kanyang suot na polo. Napairap na lamang ako sa kanya at tumalikod.

“Linisin mo itong kalat mo, matutulog na ako. Good night.”

Hindi ko na siya hinintay pang magsalita at dumiretso na paakyat ng hagdanan. Napatampal na lamang ako sa aking mukha.

Nakakahiya. Nahuli ako nitong naaakit sa kanya.

Saktong pagtungtong ko naman sa tapat ng aking pintuan ay akmang bubuksan ko na sana ang pinto ng kwarto ko nang bigla na lamang may humablot sa kaliwang kamay ko at walang kahirap-hirap na iinikot ako paharap sa kanyang pwesto.

Sisinghalan ko naman sana si Travis dahil sa kanyang ginawa subalit bigla na lamang akong natuod sa pagkakatayo nang mapansing napakalapit ng aming mga mukha sa isa’t isa.

Napalunok ako ng malalim.

“Good night, baby,” mahinang bulong ni Travis sa ’kin at walang-pasabing ninakawan ako ng isang masuyong halik sa labi. Bahagyang nanigas ang buong katawan ko.

H-hinalikan niya ako sa labi. Ulit.

Ramdam ko ang marahang pagngiti nito habang magkadikit ang aming mga labi. Napaigtad ako nang mas diinan pa nito ang pagkakadikit ng aming mga labi kaya naman wala akong nagawa kundi ang mapapikit at mapakapit sa laylayan ng kanyang suot na damit.

Ipinulupot nito ang kanyang mabibigat at makisig na mga braso sa aking bewang at mas lalong diniinan pa ang pagkakadikit ng aming mga katawan. Bigla na lamang akong nagpakawala ng isang mahinang ungol matapos nitong nitong pwersahin bigla ang pagpasok ng kanyang dila sa loob ng aking bibig. Nagulantang ako.

Mabilis akong napakapit sa kanyang batok nang maramdaman ang pamamanhid ng ibabang bahagi ng aking katawan. Hindi naman niya iyon inalintana at walang tigil lamang na nakipaglalaro ng aking dila. Tila sarap na sarap pa ito sa kanyang nalalasahan at tuluyang lumipad na ang isip dahil sa kanyang ginagawa. Mariin akong napapikit.

Hindi ako

makahinga

!

Ganito

ba talaga kapag

hinahalikan

ka?

Gustuhin ko man siyang patigilin sa kanyang ginagawa ay hindi ko ito mailayo-layo sa ’kin dahil sa higpit ng kanyang pagkakayakap. Maluha-luha akong hinayaan ito sa kanyang ginagawa.

Hindi ko na mabilang kung ilang minuto na ang nakalipas. Habang tumatagal ay mas lumalalim ang aming paghahalikan at habang tumatagal ay mas naglilikot na rin ang kanyang mainit na dila sa aking bibig.

Kasabay ng kanyang paghahalukay sa loob ng aking bibig ay ang pagpasok din ng malalaking mga kamay nito sa loob ng aking kamiseta.

Umakyat ang isa nitong kamay sa kaliwang utong ko, habang ang kabila naman ay nagtungo sa aking gitna. Halos manginig ako sa sensasyong dinadala ng kanyang mga ginagawa sa aking katawan.

Marahil sa kakaibang karamdamang dulot nito sa akin ay wala akong nagawa kundi ang mapasandal na lamang sa kanyang matipunong katawan. At dahil sa inakto kong iyon ay mabilis namang sumilay ang isang ngisi sa kanyang mapula’t manipis na mga labi.

Walang kahirap-hirap nitong binuhat ang aking katawan sa kanyang mga bisig habang patuloy lamang na pinapaligaya ang aking inosenteng katawan.

Saglit muna nitong tinanggal ang kanyang kamay na  humihimas sa aking mga utong upang mabuksan ang pinto ng aking kwarto. Mabilis nitong sinara iyon pagkapasok at madaling ni-lock ang pinto. Pagtapos dinala ako sa itaas ng aking kama.

Nanlaki naman ang mga mata ko nang bigla niya akong ibinato sa kama ko. Dahil hindi naman ako nakapag-handa ay napatukod na lamang ang dalawang siko ko sa aking hinihigaang punda at habol-hiningang pinagmasdan itong maghubad ng pang-itaas na damit sa aking harapan.

Pagkatapos ay dali-daling itong dumagan sa aking katawan.

“This was just supposed to be a good night kiss but… sh*t,” mapang-akit nitong bulong sa akin bago muling pinagsalikop ang aming mga labi.

[ WARNING:

KALANDIAN

TO THE NEXT LEVEL OVERLOAD. ]

Mainit ang isinisingaw ng kanyang hubad-barong katawan. Hindi ko pa man tuluyang natatanggal ang aking mga damit subalit nararamdaman ko na agad ang inilalabas nitong kainitan sa kanyang mga balat.

Panandaliang natigil ang aming paghahalikan nang pwersahan nitong tanggalin ang aking mga suot na kamiseta hanggang sa ang natirang suot ko na lamang ay ang aking underwear sa baba. Nang tumama ang paningin nito sa aking ibaba ay saglit itong natigilan.

Dahan-dahan nitong tinanggal ang pagkakasuot ng aking natitirang saplot sa katawan. Tila napaso naman ang aking tiyan nang tumama ang mga daliri nito sa aking maporselanang balat.

Saglit itong napatingin sa akin na siya namang kinamula ng mga pisngi ko at napaiwas ng tingin. Napakagat ako ng labi.

Wala pa nga itong ginagawa sa ’kin pero grabe na ang reaksyon ng katawan ko.

Saglit nitong pinagmasdan ang aking kaselanan at maya-maya’y bigla na lamang napangiti.

“Cute.” Namula ang buong mukha ko sa kanyang sinabi. Dali-dali kong tinakpan ang aking sarili subalit mabilis din naman nitong tinanggal ang aking pagkakatakip at malakas na humalakhak. Mas lalong namula ang aking mukha.

“Why are you hiding it? Nakita ko naman na ’yan, dati pa. Noong mga bata pa tayo… wala ngang pinagbago eh,” natatawang kantyaw nito sa ’kin. Doon na ako tuluyang nasiraan ng bait at malakas siyang pinalo sa kanyang mga braso.

“Aww!” daing nito pero hindi pa rin naaalis ang kanyang ngiti sa mga labi. Napaiwas ako ng tingin.

Dati kasi ay sabay pa kaming maligo sa loob ng aming banyo paminsan-minsan. Oo na, ako na ang nag-aalok dati sa kanya na sumabay na ito sa pagligo ko. Huwag niyo nang tanungin pa kung bakit. Mga bata palang naman kami noon!

“B-bakit? N-nakita ko na rin naman yung s-sayo…” nauutal kong depensa kahit na namumula pa rin ang aking mga pisngi. Mas lumakas naman ang tawa nito dahil sa sinabi ko.

Sinamaan ko ito ng tingin dahil sa kanyang paghalakhak ngunit parang wala lamang ito sa kanya at bagkus ay napangisi.

“That was before, when we are still kids. But have you seen how my little buddy is big now?” nakangisi nitong sabi habang may pang-aakit na tingin sa kanyang mga mata. Bigla naman akong napalunok ng laway sa sinabi niya.

“Oh, right. It’s not little buddy now… because it’s already big,” dagdag pa nito at biglang bumwelo sa aking harapan. Nanlaki ang mga mata ko.

Did… d-did he just–!

Hindi ko na natuloy pa ang aking pagmumuni nang bigla na lamang may kumislot sa aking gitna. Dahan-dahan naman akong napatingin sa aming baba at doon ay nakita ang kanyang mapaglarong mga daliri na wari-wari’y may tinutusok na parte sa aking katawan.

Pagak akong natuod sa nasaksihan.

A-ang aking butas.

Dahil nakapagitan sa aking magkabilang hita ang bulto ng kanyang malaking katawan ay hindi ko tuloy mapagdikit ang aking mga paa upang ito’y matakpan.

Sinubukan ko namang hawiin ang kanyang kamay na sumusundot ngayon sa aking gitna subalit gamit lamang ang kanyang nakabakanteng kamay ay mabilis nitong pinigilan ang aking mga palad at tila ipinosas sa taas ng aking ulo sa pamamagitan ng kanyang kaliwang kamay. Doon ako tuluyang nakaramdam ng kaba.

Gagawin ba niya

iyon

sa akin?

Hindi ba’t

masakit

iyon

?

Paano kung hindi ko

kayanin

?

Handa

na ba ako?

Dahil sa mga katanungang bumabagabag sa aking isipan ay mas lalong lumaki lamang ang kaba ko sa dibdib.

Mukhang mapansin naman ni Travis ang pagiging tuliro ko kaya mas lumapit ito sa akin at masuyong hinalikan ang aking noo. Napapikit ako.

“Don’t worry. I won’t do it to you… for now. I know you’re still not ready for it. That’s why we won’t do it tonight,” pagpapagaan nito sa aking loob. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa narinig.

Muli kong idinilat ang aking mga mata at nakita ang nakangiti nito ngayong mukha. Ngumiti rin naman ako pabalik sa kanya at akmang tatayo na sana nang bigla ako nitong pigilan at mas hinigpitan pa ang pagkakahawak sa aking mga kamay. Naguguluhang tiningala ko naman ito.

“But that doesn’t mean we’re not going to do something about this.” Nginuso nito ang kanyang ibaba na siyang sinabayan naman ng aking mga mata upang makita ang kanyang tinutukoy. Nagulantang ako sa nakita.

Yung… y-yung junior niya… n-nakabukol sa ilalim ng kanyang shorts.

B-bakit… bakit parang hindi kagaya nung dati? P-parang pang tatay na…

Bago pa man lumipad ng tuluyan ang aking imahinasyon ay dagli itong napawi sa aking isipan nang muli na naman nitong pagalawin ang kanyang mga daliri sa aking katawan.

“A-aahhh…” kinakabahang utal ko habang pinapanood itong dahan-dahang ipasok ang kanyang gitnang daliri sa aking katawan. Nang mahawigan nito ang aking pagiging kabado ay muli niya akong hinalikan sa noo at labi bago pinakalma.

“Shhhh… it’s alright. I’m with you. Hindi kita pababayaan, okay?” malambing nitong bulong sa aking mga tenga. Kumalma naman ako pagkaraan ng ilang mga minuto at nang mapansin na nitong ako’y kalmado na ay muli itong nagpatuloy sa paggalaw.

“This might hurt a little, but this would make you feel at ease when that time comes,” wika nito sa akin habang unti-unting pinapasok sa loob ko ang kanyang isang daliri.

“T-teka Travis… m-masakit–! Tanggalin mo!” natatarantang utos ko sa kanya subalit hindi ito sumunod sa akin at pinagpatuloy lamang ang pagpasok ng kanyang gitnang daliri sa butas ko.

Hanggang sa iyon ay bumaon na.

Matagal nitong ibinabad ang kanyang daliri sa loob ng aking butas. Tila ninanamnam ang init at sikip nitong dinadala habang sinasanay ang aking butas sa haba at laki ng kanyang isang daliri.

Pagtapos ng ilang mga minuto ay sinimulan na nitong maglabas-pasok sa aking kaselanan. Hindi kalaunan ay dinagdagan pa niya ito ng isa pa hanggang sa tumagal nang tumagal at naging tatlong daliri na.

“Travis! Arrrrgghhh! T-tigil… m-masakit, Travi–!” mabilis nitong pinigilan ang aking pagsisigaw sa pamamagitan ng paghalik sa aking mga labi. Sinubukan ko namang magwala sa kanyang ibaba subalit tila wala itong nagawang saysay dahil sa laki at bigat ng kanyang katawan na nakadagan sa akin.

Pagod akong nagpaubaya na lamang sa kanya dahil sa sakit na nararamdaman.

Habang mas tumatagal ay hindi na masyadong masakit ang kanyang ginagawa simula kanina ngunit hindi ko pa rin maipapagkailang masakit ang kanyang ginagawa sa gitna ko.

Manginig-nginig akong tumingin sa baba namin at pinanood ang mga daliri nitong maglabas-masok sa aking katawan. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagkatulala ko o dahil sa pagod kaya ko naisipang panooring mabuti ang ginagawa nito sa ’kin.

Nang mapansin nito ang pananahimik ko ag pagmamatyag ay bigla na lamang bumilis ang kanyang paggalaw na siya namang ikinabigla ko.

Napakapit ako sa kanyang mga braso at tiningnan ito sa mga mata kung bakit ito bumibilis subalit ang tanging nakikita ko lamang sa kanyang mga mata ay ang malalim at kakaiba nitong mga titig sa akin.

“F*ck.”

Nagulat na lamang ako nang biglang rumapido ang kanyang paglabas-masok sa aking loob.

“T-Tr… Travi…” napayakap ako ng mahigpit sa kanyang katawan matapos nitong bilisan ang kanyang pagkilos.

Halos tumalbog na ang aking buong katawan. Marahil sa lakas at bilis nito ay mas lumalalim pa ang nararating ng kanyang mga daliri sa aking kaloob-looban.

Bawat pasok na kanyang daliri sa akin ay tila isang kiliti sa aking kalamnan. Tila panibagong sensasyon na naman ang aking nararamdaman sa paraan ng kanyang paggalaw ng aking ibaba.

Habang tumatagal ay mas kumakalat ang init na aking nararamdaman sa katawan. Hanggang sa nagulat na lamang ako nang hawakan ni Travis ang aking ari.

Dahil doo’y tuluyan kong naabot ang rurok ng aking limitasyon.

“T-Travis! B-bitaw!” natatarantang bigkas ko nang maramdaman ang aking ihing papalabas na sa ari ko. Bagama’t imbis na bitawan ng kanyang mga kamay ang kanyang hawak ay mas hinigpitan pa nito at pinasikip ng sobra ang pagkaka-hawak sa akin.

[ FOR THE READERS THAT SKIPPED FOR THIS PART, YOU MAY CONTINUE READING HERE. ]

“Haaahh…” kapos-hiningang hingal ko matapos lumabas ang aking ihi mula sa mamula-mula kong ari.

Hindi ako nakagalaw matapos ang lahat ng mga nangyari. Gustuhin ko mang tumayo mula sa pagkakahiga ay hindi ko magawa dahil sa hapdi ng aking katawan.

Dahan-dahang tumayo sa aking harapan si Travis. Kinabahan ako dahil ang akala ko’y iiwan na ako nito kaya naman mabilis akong napakapit sa kanyang mga braso. Bahagyang napahinto naman ito sa pagtayo at napatingin sa gawi ko.

Umiling ako ng maraming beses upang iparating sa kanyang huwag akong iwan, dahil masyadong napagod ang aking katawan at hindi na makapagsalita pa ng maayos.

Nang maintindihan naman nito ang aking ibig-sabihin ay binigyan niya lamang ako ng isang matamis na ngiti sa labi at muling lumapit sa akin upang halikan ang tuktok ng aking noo. Napapikit ako.

“I told you. I won’t leave you, right?” maamo nitong tugon na mabilis ko namang kinatango. Muli itong bumalik sa pagkakatayo.

“I’m just going to get some tissues. I’ll make you clean,” pagpapagaan nito ng loob sa akin.

Pinanood ko itong hubad-barong maglakad sa bawat sulok ng aking silid upang makapaghanap ng panlinis sa aking katawan. Gusto ko man siyang sabihan na wala akong tissue sa loob ng kwarto ay hindi ko magawa dahil sa pagod ng aking katawan. Wala tuloy akong nagawa kundi ang mapayuko na lamang at tingnan kung ano bang nangyari sa aking ibaba.

Mula sa aking pwesto ay may nakita akong parang puting likido na wari ko’y lumabas sa aking pototoy. Pinagmasdan ko lamang iyong mabuti at inalala ang aming pinag-aralan batay doon.

Iyon ba ang tinatawag nilang sperm? At yun din ba ang dahilan kung bakit nananakit nalang palagi ang tiyan ko sa tuwing nakakaramdam ako ng kakaiba kay Travis?

Kung papansinsin nga ay parang hindi na ulit mabigat ang pakiramdam ko. Tanggalin niyo lang yung pagiging mahapdi sa aking ibaba. Pakiramdam ko’y para akong natanggalan ng isang mabigat na bato sa aking sikmura. Pakiramdam ko rin ay parang guminhawa ang aking isipan. Para bang nahimasmasan ng kahit kaunti.

Napangiti na lamang ako sa aking naisip at babalik na sana ulit sa pagkakahiga nang bigla na lamang akong natuod matapos mahagip ng aking mga mata ang isang nakakatakot na bagay.

B-bakit… m-may dugo?! Hindi b-ba dapat kapag ipinasok lang yung ano, saka ka lang duduguin?!

Masakit man ang katawan ngunit hindi ko na iyon ininda pa at pwersahang inayos ang aking pagkakaupo. Gusto kong makita ng mabuti kung ano ang nangyari sa aking butas.

Bakit… bakit parang may nakita akong bahid ng dugo sa aking punda?

Dahil sa aking paggalaw ay naalerto naman bigla si Travis at nagmamadali akong nilapitan upang pabalikin sa pagkakahiga.

“Lay down, you’re still not fi–”

“Travis… m-may dugo ba sa baba ko?” nauutal kong tanong habang kinakabahang nakatitig lamang sa ibaba ko. Marahan naman itong umiling sa akin at muli akong pinahiga sa kama.

“No, no… It’s… it’s fine. Gano’n lang talaga sa simula, duduguin ka. You don’t need to worry about that. It’s normal, okay? Now, go back from laying down on your bed. I know what to do about this, baby,” mahinahong sambit nito sa akin at binigyan muli ako ng isang maliit na ngiti sa labi. Huminga ako ng malalim.

Normal lang daw yan, Avery. Normal.

“O-oo nga pala… Travis,” muli kong pag-agaw sa kanyang atensyon. Bumalik naman ang tingin nito sa aking gawi at nagtaas ng dalawang kilay.

“What is it?”

“W-wala akong tissue sa kwarto,” ani ko sa kanya. Saglit naman siyang natigilan sa sinabi ko.

“But we have one just at the front of my door. Doon sa isang cabinet,” tukoy ko sa nag-iisang cabinet namin sa labas ng aming hallway. Tumango naman ito sa akin at saglit na nagtungo sa labas.

Hindi naman katagalan bago ito muling bumalik na may dala nang tissue sa kanyang mga kamay. Lumapit ito sa akin at ’di rin kalaunan bago nito sinimulang linisin ang aking namumulang gitna.

Inuna nitong punasan ang dumudugo kong parte ng katawan. May kaunting kirot pa akong nararamdaman noong una pero kaya ko namang tiisin kaya hindi nalang ako nagsalita at hinayaan siya sa kanyang ginagawa.

Pagkatapos ay kumuha ito ng isang panyo sa drawer ko at saglit na nagtungo sa cr upang basain ito ng maligamgam na tubig. Ginamit niya iyon bilang pamunas sa aking ibaba at nang matapos ay niligpit na nito ang lahat ng kanyang mga ginamit.

“U-uhmm… Travis?” medyo nahihiyang pagtawag ko sa kanya.

“Y-yung a-ano ko pa…”

“Your what?” lumingon ito sa akin at binigyan ako ng isang nagtatanong tingin. Nagtama naman ang aming mga mata pero kahit anong pagpaparating ko sa kanya ng aking tingin ay nanatiling tuwid lamang ang ekspresyon nito sa kanyang mukha.

Dahan-dahan akong napayuko sa kanya.

“Ahh… w-wala… ako na pala ang maglilinis,” namumulang bulong ko.

Mag-aayos na sana ako ng aking upo sapagkat muling napatigil na naman ako nang siya’y lumapit sa ’kin at pinaayos ako ng higa.

“Wait for a minute, I’m getting you some clothes.”

“P-pero hindi yun–”

“Shhh,” pagpapatigil nito sa ’kin. Tumigil naman ako.

Bumaba ang tingin nito sa akin kaya sinabayan ko rin ito ng tingin. Itinaas nito ang kanyang kaliwang kamay at unti-unting nilapit iyon sa pwesto ng medyo namumula ko pang ari.

Bigla naman akong napaigtad nang banayad nitong himasin iyon hanggang sa tuluyan nang nawala ang puting likidong bumabalot sa aking ari. Ang lahat ng iyon ay napahid sa kanyang mga daliri.

Tatanungin ko pa lamang sana ito kung bakit niya iyon hinawakan at imbis na pinunasan na lamang. Subalit nanigas na lamang ako sa aking kinahihigaan nang bigla niya iyong dinilaan at mariing sinipsip ng mapang-akit sa aking harapan. Natulala ako sa nakita.

B-bakit…

“Do you still remember when is my birthday?” tumalikod ito sa akin at nagsimula nang maglakad palayo.

“It’s coming in five days, from now. So thank you, Avery. For giving me the best gift I could ever had, tonight.”

Chapter 58 : Sanity

Warning: explicit language and

mature scene.

. . .

58 :

Sanity

Piper

Avery

Chavez

“Hmmm…”

Naalimpungatan ako mula sa aking mahimbing na tulog nang masinagan ako sa mukha ng araw.

Marahan kong iminulat ang aking mga mata at maya-maya ay sandaling nag-inat ng katawan. Dahan-dahan akong umupo mula sa pagkakahiga at pagkatapos ay sinubukang tumayo nang bigla na lamang akong napangiwi dahil sa biglaang paghapdi ng aking ibabang bahagi.

Wala akong nagawa kundi ang mapabalik sa pagkakaupo at malumanay na hinimas ang aking gitna na ngayon ay natatakpan ng suot kong pajama. Kunot-noo kong inalala ang mga nangyari kagabi at kung bakit nananakit ngayon ang aking harapan.

Pinag-trip-an

ako ni Travis.

Nag-good night ito sa akin.

Nag-kiss kaming

dalawa

…

H-hanggang sa

nauwi

iyon

sa isang

milagro

.

Nilinisan

ako nito.

Pumasok

ito sa

banyo

ko at doon

nagpalipas

ng

ilang

oras.

Sa sobrang tagal nito ay

tuluyan

na akong

dinaluyan

ng

antok

.

OMG.

Nanlaki ang mga mata ko at napatakip ng mga kamay sa bibig matapos maalala ang lahat ng mga nangyari.

Akala ko nananaginip lang ako… totoo pala.

Anak ng pugita.

Kahit na kumikirot pa ng kaunti ang aking ibaba ay sinubukan ko pa ring makatayo at dahan-dahang nagtungo sa banyo. Pagpasok ay mabilis akong naghilamos ng mukha upang mahimasmasan ang aking sarili. Pagtapos ay naligo na lamang ako at hindi na ininda pa ang lamig na dala ng tubig.

Hindi naman ako nagtagal sa pagligo dahil hirap na hirap talaga akong tumayo ng maayos. Minadali ko na lamang ang paglilinis sa aking katawan at nang matapos ay nagpunas na ng katawan at nagbihis ng aking uniporme pang-eskwelahan.

Hindi kalaunan ay napagpasyahan ko na ring lumabas ng aking kwarto nang maayos ang lahat ng aking kailangang dalhin. Hindi na ako nagtangka pang linisin ang aking silid dahil maayos naman na iyon at batid ko’y inayos muna siguro ni Travis ang mga kagamitan ko bago ito tuluyang lumisan sa aking kwarto.

Tahimik akong bumaba sa hagdan ng hindi maitanggal sa mukha ang nakapaskil na ngiti sa aking mga labi.

Wala lang, kinikilig lang akong isipin na may nangyari talaga sa pagitan namin ni Travis… na parang hindi rin? Kasi wala naman talagang eksenang nangyari sa pagitan namin ni Travis dahil hindi naman niya…

Whatever. Basta may nangyari sa amin kahit na hindi naman talagang totally may nangyari. Yun na ’yon.

At isa pa, sobrang gaan kasi ng pakiramdam ko ngayon at tila wala akong maramdaman na kahit anong bigat sa katawan. Grabe, totoo pala talagang kapag ginawa niyo yun, gagaan ang mga pakiramdam niyo. Mauulit pa kaya ’yon?

Wait, what?

Bago pa man ako makapag-isip ng iba ay napahinto ako sa aking paglalakad nang bigla na lamang mahagip ng mga mata ko ang isang pangyayaring gumulantang ng sobra sa aking sistema.

Si Travis… nakaluhod sa isang palangganang may laman ng punong-punong monggo habang sinesermonan ito mama na may hawak ngayon ng isang walis-tingting.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng mga oras at dali-daling napatakbo patungo sa kanilang direksyon.

“Travis!” nag-aalalang tugon ko rito habang tumatakbo palapit sa kanila. Marahil naman sa aking biglaang pagsigaw ay mabilis kong naagaw ang mga atensyon nilang dalawa at sandaling napatigil sa kanilang mga ginagawa.

“Travis, tumayo ka jan! Ano na naman ba ito, ma? Ano na naman pong trip mo at naisipan mo pang paluhurin sa palangga si Travis?!” naguguluhang giit ko kay mama. Pilit ko namang pinatatayo si Travis mula sa kanyang pagkakaluhod subalit nagmatigas lamang ito at mariing umiling sa akin.

“Anong trip ko? E kayo, anong trip niyo at naisipan niyong gawin iyong dalawa?!” nagh-hysterical na saad ni mama. Kumunot naman ang noo ko dahil sa sinabi ni mama.

Anong ginawa naming dalawa?

“It’s fine, baby. It is my fault for not following tita’s orders. I’ve crossed the lines.” Napabaling naman ang tingin ko kay Travis nang bigla itong magsalita at ngumiti ng banayad sa akin. Mas lalong kumunot ang noo ko.

Anong pinagsasabi nitong crossed the lines?

Ano bang tinutukoy nila?

“BABY?!? Ayun na ba ang tawagan niyo sa isa’t isa?!” napagitla naman ako nang bigla na lamang sumigaw si mama.

“No po, tita. It’s just m–” hindi na natuloy pa ni Travis ang dapat nitong sasabihin nang muli na namang bumulyaw si mama.

“Huwag mo akong matita-tita ngayon, Travis! Ma’am ang itawag mo sa ’kin ngayon!” punong-puno ng pagbabantang anas ni mama. Hindi naman nakalagpas sa mga paningin ko ang pasimpleng paglunok ni Travis sa kanyang laway bago sumagot.

“Y-yes… ma’am,” nauutal nitong sambit kay mama.

Dahil sa kalituhan ko ay napatampal na lamang ako ng palad sa mukha at napasinghal ng malakas.

Ano bang nangyayari ngayong araw? Bakit wala akong maintindihan sa mga nangyayari?

“Mama, pakilinaw nga po ang lahat. Ano po bang nagawang kasalanan namin ni Travis sa inyo?” pagkaklaro kong tanong kay mama. Dahil naman sa aking pagtatanong ay bahagyang napahinto sa panenermon si mama at taas-kilay akong binalingan.

“Huwag mo akong pagmukhaing sira, Piper Avery. Kitang-kita ko ang lahat ng mga pruweba sa mga pinaggagawa ninyong dalawa kahapon,” mataray nitong sambit sa akin. Naguguluhan ko naman siyang tiningnan dahil sa kanyang sinabi.

“Pruweba?”

“Oo! Isang pruwebang nagpapatunay na may nangyari talaga sa inyong dalawa!” mariing giit nito habang duro-duro pa ang aking pagmumukha. Dahil sa narinig ay bahagyang natuod naman ako sa aking kinatatayuan.

P-paanong…!

“A-ahh… ehh…” kinakabahan kong utal.

“Grabe ka, Avery! Sinabi ko lang naman sayong ’wag nang patagalin pa ang pagsagot kay Travis pero hindi ko naman sinabing madaliin niyo na ang bagay na iyon!” naiiling wika ni mama sa akin. Nanlaki naman ang mga mata ko.

“Mama!” suway ko sa kanya at palihim na sinilip ang reaksyon ni Travis. Nakita ko naman itong nakatingin ngayon sa akin marahil sa narinig mula kay mama. Napakagat ako ng labi.

“Hindi naman ako nagkulang sa pag-aaruga sayo kaya saan mo naman natutunang gawin iyong bagay na ’yon?” dagdag pa nitong sabi habang nakahawak ng mahigpit sa kanyang walis-tingting.

“Tatawagan ko ang kuya mo,” pinal nitong tugon. Akmang isusuksok palang sana ni mama ang kanyang isang kamay sa bulsa nito upang kuhanin ang cellphone niya nang mabilis akong sumigaw upang pinigilan si mama.

“Huwa–”

“NO!” napaigtad naman ako nang bigla na lamang sumigaw si Travis at inunahan pa akong hablutin sa kamay ni mama ang phone nito upang mapigilan ito sa paggalaw. Pati rin si mama ay mukhang nagulat dahil sa biglaang pagtayo nito at pagsigaw ng napakalakas.

“Travis! Bumalik ka r’yan sa baba o baka gusto mong makarating din ito kay Lillian?” ang tinutukoy ni mamang si ‘Lillian’ ay ang mama ni Travis. Si Tita Lian.

Dahil kasi magkaibigan kaming dalawa ni Travis ay hindi rin naman maiiwasang maging magkaibigan ng aming mga magulang. Hindi ko nga lang alam kung anong nangyari sa kanila matapos ng pagpapakalayo naming pamilya. But it’s good to hear na may connections pa rin pala sila hanggang ngayon sa isa’t isa.

“I will, tita. Just! Just… don’t tell Kurt about this… please po?” ani Travis habang nakanguso pa ng husto kay mama. Dahil doo’y natigilan naman si mama at sandaling binigyan muna ito ng tingin bago nagisip-isip hanggang sa ’di kalauna’y nagpaubaya na lamang.

“Hay nako, nakakainis kang bata ka. Kung hindi ka lang talaga cute sa paningin ko…” napangiti naman si Travis dahil sa sinabi ni mama at hindi na nag-aksaya pang yakapin si mama ng mahigpit.

“Thank you, tita. You’re the best!”

“Wushuu! Alam ko naman yun. Para sa bebe boy ko,” nakangiti ring sagot pabalik ni mama habang pinipisil pa ang magkabilang mga pisngi ni Travis. Napairap na lamang ako sa nakikita.

Nauto ka namang nanay ka. Sa kanya ko siguro namana itong karupukan ko pagdating kay Travis.

… or maybe parehas lang talaga kaming nahulog sa mga bitag ni Travis?

“We can go now, right?” nakangiti pang tanong ni Travis kay mama. Ngumiti naman pabalik si mama sa kanya bago sumagot.

“Hindi. Bumalik ka roon sa palanggana mo. Anong akala mo sa ’kin, malilinlang dahil lang sa ka-cute-an mo? Balik! Balik!!! Iisahan mo pa akong lalaki ka ah,” singhal ni mama kay Travis sabay palo pa sa kanyang likuran. Marahang umiling na lamang si Travis.

“Tita…” boses pa-cute pa nito kay mama. Napayuko na lamang ako at napailing sa kanilang dalawa.

Grabeng eksena ’to. Hindi ko kinakaya.

“Pshhh… pasalamat ka talaga at ang cute-cute mo…” bulong ni mama sa kanyang sarili pero sapat naman na upang marinig ng aking mga tenga.

“Linisin niyo nalang ang mga kalat ninyo sa kusina,” suko ni mama at pagod na naglakad patungong ikalawang palapag.

Pinanood namin itong umakyat ng hagdanan hanggang sa tuluyan nang mawala sa aming paningin si mama.

“Anong kalat yung tinutukoy ni mama?” tanong ko kay Travis habang nakatingin pa rin sa direksyong pinagtunguhan ni mama.

“No idea,” tipid nitong sagot sa akin. Napabuntong-hininga na lamang ako at hindi na nagsalita pa. Masasayang lang ang boses ko kung sesermonan ko pa siya dahil hindi rin naman ito nakikinig sa ’kin.

Pagtungo sa kusina ay hinanap ko agad ang kalat na tinutukoy ni mama ngunit matapos kong inspeksyunan ang buong paligid ay wala naman akong nahawigang dumi o kahit anong kalat. Kumunot ang noo ko.

Anong kalat ba ang tinutukoy ni mama?

Habang pinagmamasdan ang kapaligiran ay nakaramdam ako ng isang mabigat na presensya mula sa aking likuran. Hindi naman na ako lumingon pa dahil alam kong si Travis lamang iyon.

Tumalikod na ako at maglalakad na sana palayo nang biglang magsalita si Travis na siyang ikinahinto ko.

“Did tita thought we did something because of… this?” dinig kong sabi ni Travis mula sa aking likuran. Napalingon naman ako sa kanya at pinagmasdan itong lumapit sa isang dakong malapit lamang sa pwesto ng aming refrigerator at saglit na lumuhod upang makita ng mabuti ang kanyang tinutukoy.

Marahil sa kuryosidad ay nagtatakang lumapit naman ako roon sa kanyang direksyon at nang mapayuko ay doon ako tuluyang nagulantang sa nasaksihan.

Yung natapong gatas na pinag-inuman ni Travis… nagkalat at nanuyo na.

Teka… so… eto yung sinasabi ni mamang pruweba?

Edi wala talaga si mamang… nakita?

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o hindi dahil sa aking napag-isipan. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nagmamadaling lumuhod upang hanapin ang kahong pinaglalagyan ng gatas na natapon sa aming sahig kagabi.

Nang makita ko iyon sa baba ng aming lamesa ay dali-dali ko iyong inabot gamit ang aking isang kamay at nang makuha ay tumayo na ako at mabilis na tumakbo pabalik ng sala.

“Mama, nagkakamali po kayo, wala po talagang nangyari sa—mmmpp!” hindi ko na natuloy pa ang pagsigaw ko dahil bigla na lamang tinakpan ni Travis ang aking bibig gamit ang kanyang dakawang palad.

“Hush, baby. Let’s clean those mess first before we tell this to tita,” mahinahong bulong nito at dahan-dahan akong hinila pabalik ng kusina. Subalit bago pa man kami makabalik sa loob ng kusina ay buong pwersa kong tinanggal ang pagkakatakip ng kanyang mga kamay sa aking bibig at binigyan ito ng masamang tingin.

“Kalat mo kaya ’yan. Sinabihan na kitang linisin iyon pero hindi mo naman pal–!”

“Say one more word again and I’m gonna kiss your lips until you lost your sanity on me again. I’m telling you, Avery.”

Hinapit nito ang bewang ko at walang pakundangang inilapit sa kanyang matikas na katawan ang aking katawan. Nanigas naman ako sa aking kinatatyuan dahil sa biglang paglalim ng boses nito at wala sa sariling napalunok ng laway. Napatikom ako ng bibig.

Nang mapansin nitong hindi na ako maka-imik pa ay muling bumalik ang pag-amo ng kanyang ekspresyon sa mukha at ngumiti na para bang walang nangyari kanina lamang.

“Good boy. Now, help me clean this up so we could go now to school,” aniya habang nakangiti at pinagpatuloy ang paghila sa aking katawan papasok ng kusina.

Pagbalik ay kumuha ito ng isang basahan sa isang lalagyanan at binasa ito sa aming lababo. Pinanood ko lamang itong pigain ang binasa niyang basahan at pagtapos ay lumapit ito sa akin habang dala-dala ang kanyang hawak.

Inilahad nito sa akin ang basahan.

“Please wipe it baby,” may halong pang-aakit pa nitong pakiusap habang nakatingin ng pilyo sa akin. Mas lalong sinamaan ko siya ng tingin.

Putravis na ’to. Kung kaya ko lang talaga siyang patulan ngayon, edi sana ay hindi ko na susundin pa ang mga utos niya.

Nagdadabog kong inagaw sa kamay nito ang kanyang hawak na pamunas at inirapan na lamang siya bago lumuhod sa pinagtapunan ng kanyang gatas.

Pumunta naman ito sa aking harapan at sumandal sa lamesa habang nakangiti akong pinagmamasdan. Nagngitngit ako sa ginagawa.

Painom

ko sayo ’tong

pinapapunas

mo eh.

Kung hindi mo lang talaga ako

dinaraan

sa mga

pananakot

mo, baka ikaw pa ang

takutin

ko.

Marahil ilang oras na ring natapon sa aming lapag ang gatas ay hindi ko agad natapos ang paglilinis dahil tuluyan nang dumikit ang iba sa aming sahig at idagdag mo pang malagkit na ito kaya hindi na nakakatulong ang pagbasa ni Travis sa basahan.

Dahil sa paghihirap kong magkuskos ng dumi ay nakarinig ako ng mahinang halakhak mula kay Travis. Nagpantig naman ang aking mga tenga sa narinig at muli itong binigyan ng isang nakakatakot na tingin. Bagama’t imbis na tumigil ito sa pagtawa ay mukhang mas natuwa pa ito sa aking naging reaksyon.

“What?” nakangisi nitong tanong habang nakatingin sa aking nanginginig na mga labi. Umigting naman ang aking panga at napabuntong-hininga na lamang bago muling pinagpatuloy ang pagpupunas kahit na labag iyon sa aking kalooban.

Nakalipas na ang ilang minuto bago ko tuluyang makalahati sa pagpupunas ng mga gatas sa sahig. Hindi naman ako nito ginulo sa aking ginagawa subalit habang nasa kalagitnaan ako ng paglilinis ay natigilan ako nang bigla na lamang naglakad si Travis at huminto sa aking harapan.

Naguguluhang tumingala naman ako sa kanya at binigyan ito ng isang nagtatakang tingin subalit tahimik lamang nito akong tinitigan sa mga mata at pinagmasdan.

Hanggang sa bigla na lamang itong ngumiti sa akin.

“Ano na nama–” nanlaki na lamang ang mga mata ko nang bigla itong bumwelo sa aking harapan dahilan para bigla na lamang tumama sa aking bibig ang kanyang… a-ano…

Yung ano niya.

Namula ang mga pisngi ko sa ginawa niya.

“Ooops… not intentionally,” nakangisi nitong uyam sa akin. Napakuyom naman ako ng mga kamao.

Bago pa man ito tuluyang makalayo sa aking pinagluluhuran ay mabilis akong kumilos at buong lakas na kinurot ang kanyang harapan.

Akala ko noong una ay mapapahiyaw ito dahil sa sobrang sakit ng aking pagkakakurot sa kanya pero sa kasamaang palad ay kabaligtaran pala ng inaasahan ko ang mga nangyari.

Dahil napaungol ito ng malakas sa aking ginawa.

Muling nanlaki ang mga mata ko.

B-bakit… bakit ang tigas ng…

Bakit ang tigas ng ano niya?! Kaya ba siya hindi nasaktan dahil matigas yung junior niya?!

Halos mangamatis naman ang buong mukha ko dahil sa natuklasan. Nabitawan ko ang aking hawak na basahan at kinakabahang tumukod palayo sa kanya.

Akmang tatakbo na sana ako palayo pero natuod na lamang ako sa pagkakatayo nang bigla ako nitong pinaharap sa kanya at…

… at hinalikan ako ng mariin.

Ilang beses ko pang sinubukang kumawala sa mga bisig nito ngunit hindi ako nagtagumpay. Nagpumiglas ako sa kanyang mga halik at pati na rin sa paghawak ng kanyang mga palad sa aking katawan. Pero nagmamatigas ito. Bawat subok kong lumayo sa kanya ay mas lalong humihigpit ang mga yakap at halik nito sa akin.

Hanggang sa napagod na lamang ang aking katawan at nagpaubaya na sa kanya.

Hindi ko alam kung ilang oras na ang nakalipas. Kanina pa ako sumuko sa kanyang mga gamay subalit wala yata itong balak na pakawalan ako at tigilan sa paghalik. Kapos ang hininga kong hinintay itong tumigil sa paghalik.

Pero mukhang hindi ’ata sasang-ayon sa akin ang pagpapaubaya ko sa tadhana dahil napagtanto ko na lamang ang aking sarili na unti-unting tinatamaan sa kanyang nakakalasong mga halik.

Sa huling pagkakataon ay sinubukan ko pa ring lumaban sa kanya pero hindi rin nagtagal nang ipasok na nito sa aking bibig ang kanyang mainit at marahas na dila.

Napakapit na lamang ako sa laylayan ng kanyang suot na damit upang humingi ng suporta sa pagtayo. Mukhang nakuha naman nito ang pinaparating niyon kaya mas hinigpitan nito ang kanyang hawak sa aking maliit at magaang bewang.

Akala ko ay tutulungan lamang ako nitong makatayo sa aking pwesto subalit nagulat na lamang ako nang bigla niya akong buhatin at maya-maya’y pinaupo sa taas ng lamesa.

Kinuha nito ang aking mga kamay na nakahawak sa kanyang damit at inilipat ang pagkakakapit sa kanyang batok ng hindi tinatanggal ang aming mga labing konektado sa isa’t isa.

Dumapo ang mga palad nito sa aking matatambok na mga pwet at mariing nilamas iyon habang kinikiskis nito ang kanyang naninigas na harapan sa aking katawan. Dahil sa aming posisyon ay hindi ko maiwasang pagtaasan ng mga buhok sa buong katawan.

Ang

kanyang

mga

halik

…

Ang

bawat

haplos

nito…

Ang

kanyang

mga

barakong

ungol

…

Nakakabaliw

…

Nakaka-init ng loob…

P-parang… parang gusto ko p–

“ANAK NG TIPAKLONG KAYONG MGA BATA! ANG SABI KO MAGLINIS LANG NG KALAT HINDI GUMAWA NG PANIBAGONG KALAT! MGA HINAYUPAK!”

Chapter 59 : Crazy

59 :

Crazy

Piper

Avery

Chavez

Dahil sa sobrang gulat ay hindi ko sinasadyang naitulak palayo si Travis sa akin.

Dahil sa biglaan kong pagtulak sa kanya ay bahagyang natigil ang kasalukuyan naming ginagawa.

Kapos-hininga akong napahagap ng hangin samantalang si Travis naman ay hindi naiwasan ang pagtama ng kanyang balakang sa nakasarang refrigerator.

“Arrrggghhhh!” malakas nitong daing habang nakangiwing hinihimas ng marahan ang kanyang balakang. Nanlaki naman ang mga mata ko dahil sa nakita at akmang hihingi na sana ng tawad sa kanya nang makita ko si mama na pasugod na pala sa aming dalawa.

Nagmamadaling bumaba naman ako mula sa pagkakaupo ng lamesa at hindi na nagdalawang-isip pang hinila si Travis papalayo sa aming kinatatayuan.

Habang tumatakbo palabas ay nadidinig ko pa ang paminsan-minsang pagngiwi nito sa sakit subalit hindi ko na muna inintindi ang bagay na iyon dahil mas kailangan naming intindihin ang makatakas sa puder ni mama.

Pagkalabas ng bahay ay si Travis na mismo ang naunang tumakbo sa aming dalawa at hinila ako papunta sa kanyang sasakyan. Hindi na kami nagtangka pang lumingon dahil dinig na dinig naman namin ang malalakas na pagtawag ni mama sa aming dalawa.

“Hoyyy! Huwag niyo akong takbuhang dalawa!”

Paglapit namin sa kotse nito ay pinagbuksan niya agad ako ng pinto papasok sa loob. Pumasok din naman ito pagkatapos at nagmamadaling binuksan ang makina ng kanyang kotse.

Habang hinihintay itong paganahin ang makina ay saglit akong napasulyap sa gilid ng kanyang bintana at doon ay nakita si mamang tumatakbo papalapit sa amin. Napatapik ako ng mabilis kay Travis.

“D-dalian mo…” pagpapaalala ko sa kanya. Tumango naman ito sa akin bago tuluyang napatakbo ang kanyang sasakyan. Pagkaandar ay hindi na ito nagsayang pa ng oras at dali-dali itong pinatakbo sa gitna ng kalsada palayo.

Nang makalayo na kami ay saka lamang ako nakahinga ng maluwag.

Anak

ng

pugita

.

Lagot

na ako nito kay mama! Ano nalang ang

ipapaliwanag

ko sa

kanya

mamayang

gabi?!

Ayos na sana eh. Maidadahilan ko pa sana yung gatas na natapon ni Travis kagabi. Pero wala na! Wala na yung pagkakataon ko dahil nahuli na talaga kami ni mama sa mismong akto. Patay talaga ako mamaya.

Dahil sa stress ay napapunas na lamang ako ng pawis sa noo. Kinapa ko ang aking likuran upang kuhanin ang panyo sa loob ng bag ko pero natigilan na lamang ako nang walang makapang bagay na dala-dala. Napahilot na lamang ako sa aking sentido matapos mag-sync-in ang lahat sa aking isipan.

Naiwan ko pa nga ang bag ko. Ang galing mo talaga, Avery. Ano bang klaseng araw ito?

“Hey, chill yourself, baby. Don’t stress yourself so mu–”

“Don’t stress?! E paano ako hindi mas-stress kung napagkamalan tayong may ginawa ni mama na wala na rin namang saysay kung magpaliwanag pa dahil nahuli na tayong dalawa sa kusina kung nagpigil ka lang sana kanina?!” habol-hininga kong singhal sa kanya.

Napatikom naman ito at napaiwas ng tingin sa akin.

“Look, I’m sorry okay? I just… can’t control myself when it comes to you,” pag-aamin nito habang nakatingin pa rin ng diretso sa aming harapan. Napalingon naman ako sa kanya matapos nitong sabihin ang katagang iyon pero mas umiwas lamang siya ng tingin sa akin. Napabuntong-hininga na lamang ako at umiwas din ng tingin sa kanya.

“S-sorry din… kung napagsigawan kita,” nakayuko kong bulong pero sapat na upang madinig ng kanyang mga tenga.

Totoo naman kasi, kasalanan ko rin. Kung hindi lang sana ako nagpaubaya at nagpadala sa kanyang mga halik, edi sana ay hindi na kami aabot pa sa sitwasyong iyon.

“You don’t have to be sorry, baby. It doesn’t matter,” pagpapagaan nito ng loob ko.

“Isa pang baby mo sa ’kin, ipapakagat na talaga kita kay Toby,” banta ko sa kanya subalit napahalakhak lamang ito.

“If only he can,” nakangising sambit nito bago humarap na ulit sa daan. Binalingan ko naman ito at binigyan ng isang masamang tingin. Pero dahil sa inakto ko ay tumigil din naman ito sa pagngiti at napakamot ng ulo.

“Alright, I won’t,” pagsuko nito sa ’kin. Hindi naman ako sumagot sa kanya at bumaling na lamang ng tingin sa bintana.

“…baby.” Napairap na lamang ako dahil sa kanyang kakulitan at hindi na nagsalita pa.

“But seriously, I’m sorry for kissing you,” sinsero nitong ani at bumalik na sa pagkaseryoso ang kanyang itsura. Hindi naman ako umimik at nanatiling nakasulyap lamang sa gilid ng kalsada.

“It was just supposed to be a smack on the lips but… I just can’t put all of my senses back together everytime my lips touches yours,” malalim nitong tugon.

“Am I crazy now? Because I think I am.” Napahalakhak pa ito ng mahina dahil sa kanyang sinabi. Napalingon naman ako sa kanyang gawi at nakitang nakatingin na rin ito sa akin.

“And you’re the one who’s driving me crazy, Avery. You’re making me crazy.”

Hindi kami nagka-imikan matapos nitong sabihin iyon sa akin. Nagtitigan lamang kami buong magdamag at walang nagtangkang sumira ng katahimikang bumabalot sa aming dalawa.

Subalit nang tumagal ay nakaramdam na rin ako ng kaunting pagka-ilang dahil sa binibigay nitong mabibigat na mga tingin sa akin. Tila ba nalulunod ako sa paraan ng kanyang pagtitig kaya naman kahit sa simpleng paglihis lamang ng tingin ko sa kanya ay hindi ko magawa dahil sa bigat nitong pinaparamdam.

Napansin din naman kaagad nito ang aking pagka-ilang kaya naman mabilis nitong iniwas ang kanyang tingin at muling pinaandar ng mabilis ang makina ng kotse. Samantalang palihim naman akong nagpunas ng pawis na bigla na lamang tumulo sa gilid ng aking noo.

Pinaypayan ko ang aking sarili gamit ang isang palad at huminga ng malalim.

“U-uhm… h-hindi ko na mapapaliwanag kay mama ang tungkol doon sa gatas…” pilit kong pag-iiba sa aming usapan. Bagama’t kahit ilang beses ko pang palitan ang aming pinag-uusapan ay walang kahirap-hirap nitong nababalik lamang sa mabigat na atmospera ang paligid.

“It’s fine. At least, it will no longer be difficult for me to explain it to tita, once we finally did it,” nakangising lantad nito. Namula naman ang mga pisngi ko sa sinabi niya.

Baliw na nga talaga siya.

---

Pagdating namin sa loob ng university ay nagtungo na agad kaming dalawa sa klase upang makapagpahinga at para hindi na rin ma-late pa mamayang pagdating ng aming guro.

Kapansin-pansin ang tinginan ng ilang mga tao sa amin kaya naman napayuko na lamang ako at nagkunwaring walang nakikita sa paligid. Halos lahat ng mga estudyanteng nakakasalubong namin ay hindi maiwasang mapalingon sa aming direksyon marahil siguro ay kasama ko si Travis sa paglalakad.

Sa sobrang sikat ba naman kasi nito sa pagiging basagulero at sa hindi mapagkakaila nitong nilalabas na tindig ay hindi mo maiiwasang hindi mapatingin sa kanya. Hindi lang mga babae at binabae, kundi pati na rin mga lalaki ay naaagaw na nito ng pansin.

Pero habang tumatagal ay may nahahawigan na rin akong mga ilang lalaking napapatingin sa akin. Bigla tuloy akong nakaramdam ng pananakit sa tiyan ko.

Ano na namang problema nila sa ’kin? Bakit ba kasi hindi nalang sila tumigil sa kakatingin? It’s not that we’re some special people here. What’s with the special treatment?

Nagpatuloy lamang ako sa paglalakad ng nakabusangot ang mukha at inunahang maglakad si Travis papasok ng aming silid-aralan.

Lumapit kaagad ako sa aming upuan pagpasok ko pa lamang ng silid. Umupo na ako at pagtapos ay tumungo sa lamesa upang pahingahin saglit ang aking nararamdaman.

Kailangan kong kumalma. Ang aga-aga palang pero nas-stress na agad ang utak ko.

Hindi naman katagalan bago ko naramdaman ang presensya ng aking katabi sa upuan. Hindi na ako nag-angat pa ng tingin dahil kilala ko naman kung sino iyon at hinayaan na lamang itong umupo sa kanyang upuan.

Umupo na ito sa aking tabi at kahit na hindi ko man ito nakikita ay nararamdaman ko naman ang bahagyang pag-iinat nito ng katawan.

Halos mag-vibrate ang buong katawan ko nang bigla nitong pinatong sa aking likod ang kanyang kanang kamay at marahang hinimas ang aking likuran. Nanigas ako sa kinauupuan.

“I-itigil mo yan,” mahinang bulong ko sa kanya.

“What’s the matter? I’m just comforting you. Napansin ko kasing nawala ka bigla sa mood ngayon,” sagot naman nito sa sinabi ko. Napa-ungot ako.

“Well, it’s not helping.” Medyo naiinis kong tugon. Hindi ko man ito nakikita pero alam kong nagkibit-balikat lamang ito sa sinabi ko at tinigil na ang paghimas ng kanyang kamay sa aking likod pero hindi na nito tinanggal iyon sa pagkakapatong.

“Tsk, Travis,” may halong pagbabantang anas ko na naman sa kanya. Hindi ko na kinailangan pang sabihin kung ano ang tinutukoy ko dahil alam ko namang alam nito ang aking tinutukoy. Subalit nagbingi-bingihan lamang ito. Napairap na lamang ako.

Umayos na ako ng upo upang matanggal ang kanyang pagkakahawak sa aking likod. Nagtagumpay naman ako sa aking pakay pero hindi pa man tuluyang tumatagal ay inakbay naman nito ang kanyang braso sa magkabilang balikat ko.

Naglikot ako sa aking pwesto upang matanggal ang pagkakadantay ng kanyang mabigat na kamay pero mas dinadagdagan lamang niya ang bigat nito kaya naman halos kumuba na ako sa aking upuan. Nagulat na lamang ako nang mas higpitan nito ang pagkaka-akbay sa akin at walang sabi-sabing isinubsob ako sa kanyang kilikili.

“Waaa—T-Travis!” buong lakas ko siyang tinulak papalayo sa akin ngunit ang tanging nagawa lamang no’n ay ang konting paglayo ng kanyang akbay sa akin. Hirap akong tumingala sa kanya at muling binigyan ito ng may pagbabantang tingin ngunit imbis na maalarma sa akin ay isang na-eengganyong tingin lamang ang ibinalik nito sa akin.

Dahil sa pagkainis ay kinurot ko ng malakas ang kanyang tagiliran pero nanlaki na lamang ang mga mata ko nang magpakawala ito ng isang malakas na ungol.

Ang kaninang maingay na atmospera ay bigla na lamang tumahimik sa isang iglap. Lahat ng mga mata ay nalipat sa aming direksyon, pati ang mga estudyanteng kaninang may mga pinagkaka-abalahan ay napahinto sa kanilang mga ginagawa at napalingon sa aming pwesto.

Tila naubusan naman ako ng dugo sa aking mukha marahil sa kanilang mga pinupukol na tingin sa aming dalawa.

Nahihiya kong ibinalik ang aking tingin kay Travis na ngayon ay nakangiti lamang ng malawak sa akin.

Gusto kong magwala noong mga oras na iyon pero hindi ko magawa dahil sa pagblanko ng utak ko. Dahan-dahan akong bumalik sa kanina naming pwesto at natutuod na nagtago sa gilid ng kanyang malaking katawan.

“Papatayin talaga kita mamaya, Travis,” nanginginig kong anas sa kanya. Nakatanggap naman ako ng isang mahinang tawa mula sa kanya.

“Sure then. I’ll be waiting, baby.”

Chapter 60 : Request

60

:

Request

Piper

Avery

Chavez

Tila isang kisap-matang lumipas ang mga oras ngayong araw. Kasalukuyan naming lunch break ngayon sa klase kaya naman heto ako ngayon at nakapila sa gitna ng cafeteria upang bumili ng aming makakain.

Hindi ko ngayon kasama sila April dahil sila ang nakabantay ngayon sa mga upuan namin. Ayoko naman kasing palagi nalang ako ang nag-uutos sa kanilang um-order dahil parang ang pangit namang tingnan kung gano’n ang asal ko sa kanila kaya ako na ang nagpresintang tumayo sa pila habang sila Andrei naman ang naghihintay ngayon sa aming lamesa.

Noong una ay nag-insist si Andrei na samahan ako at tulungan sa pagbubuhat pero mabilis akong umangal at sinabing kaya ko namang dalhin ang lahat ng mga oorder-in namin.

Hindi pa nga sana ito sasang-ayon sa akin kung hindi lang biglang sumulpot sa aming tabi si Travis at sinabihan si Andrei na siya na ang bahalang tumulong sa akin sa pagbubuhat.

Noong una ay nag-aalinlangan din akong sumabay sa kanya pero hinayaan ko na lamang itong sumama dahil kung pipigilan ko lang siya ay baka si Andrei naman ang pumalit at ayaw ko namang mangyari ’yon.

It’s not that I don’t want to be with Andrei. It’s just that I’m doing this small thing to at least, repay him for all the things he has done to me. Eto na nga lang na pagbili ng mga pagkain namin ang magagawa ko para sa kanya, tapos magbibigay-tulong pa ito sa ’kin.

“Your turn’s next, baby.” Bigla na lamang may nagsalita sa aking gilid na siyang ikinadahilan ng paghinto ko sa pagmumuni-muni. Napairap na lamang ako at bagot na umabante sa pila.

Unfortunately, may isang pangit na resulta nga lang sa pinili kong desisyon.

At itong katabi ko iyon.

“Hey… are you mad at me? Why aren’t you talki–”

“Dalawang kreng kreng, isang boom tarat-tarat, atsaka tatlong chuchu eklavu nga po, ate.” Pagsabat ko sa pananalita ni Travis habang nakangiti ng payak kay ateng nagbabantay ng mga pagkain. Mabilis naman itong tumalima sa aking mga idinikta at tahimik na ipinaghain ang aking mga sinabing putahe.

“Hey… Avery,” dinig kong pagtawag sa akin ni Travis pero hindi ko siya binigyang-pansin at diretsong nakatingin lamang sa ginagawa ni ate.

“Look, I’m sorry from what I did earlier. I was just trying to tease you and I didn’t mea–” muli na namang naputol ang kanyang sinasabi nang bigla na lamang magsalita si ateng tindera.

“Eto na po ma’am,” nakangiti nitong ani sa ’kin habang inilalapag ang dalawang tray ng pagkain sa aming harapan. Napangiti naman ako dahil sa inakto ni ate at hindi na pinansin pa ang kanyang pagtawag sa akin.

Mukhang naramdaman niya yata ang hanging pumapalibot sa aming dalawa kaya naman naisipan nitong patigilin sa pagsasalita itong kasama ko.

“Salamat po,” tipid kong sagot dito at binuhat na ang isang tray ng pagkain. Wala namang nagawa si Travis kundi buhatin yung isa pang tray na kailangan kong dalhin at sumunod sa likuran ko.

“C’mon, Avery. You know that my birthday’s about to come, right? Please just forgive me from what I did earlier. I’m really sorry about it. I don’t want us to have an argument at least, until my birthday comes… can we make it happen?” pakiusap nito sa akin. Napahinto naman ako sa paglalakad marahil sa kanyang sinabi na siyang ikinahinto rin naman niya.

Nilingon ko siya.

“Then can you lessen the teasing part on me? Can you do that? Hmm?” taas-kilay kong tanong. Hindi naman ito nakasagot kaagad sa aking pakiusap pero nang tuluyan na nitong maintindihan ang ibig-sabihin ng aking tanong ay dali-dali siyang napatango.

“Of course I can! I’m very sorry about what I did back at the classroom. Nasasanay lang talaga akong inaasar ka. I don’t know why but… I just love seeing you… you know,” sumilay ang isang maliit na ngiti sa kanyang mga labi habang tinutukoy kung ano ang pinaparating nito.

Naiintindihan ko naman kung ano ang pinapahiwatig ng kanyang mga sinasabi at napailing na lamang bago muling nagpatuloy sa paglalakad.

“Hilig mo na talagang paglaruin ang nararamdaman ko ’no?” buntong-hininga ko pero wala pa mang ilang segundo ay biglang umangal na agad ito sa akin.

“No! That’s not what I meant, okay?” pag-atungal nito sa aking sinabi. Nagkibit-balikat na lamang ako at hindi na siya binalingan pa.

“Whatever it is.”

Nang makarating sa aming pagkakainan ay inilapag ko sa gitna ng aming lamesa ang bitbit kong tray ng pagkain. Gano’n din naman ang ginawa ni Travis paglapit nito sa table at umupo rin gaya ko.

Gusto pa sana nitong tumabi sa akin pero wala na itong nagawa pa nang bigla akong tumabi kay April. Balak pa nga niya sanang paalisin si April tabi ko kaya naman sinamaan ko siya ng tingin. Hindi naman siya nakapalag at umupo na lamang sa tabi ni Andrei kahit labag sa kanyang kalooban.

Four-chairs lang kasi ang table na kinuha namin at dalawang upuan ito sa magkabilaan kaya wala na itong choice kundi ang umupo sa tabi ni Andrei or lumipat nalang ng table na pag-uupuan.

Kumain na rin kami agad pagkatapos at hindi na pinansin pa ang pagtatalasan ng mga tingin nina Travis at Andrei sa isa’t isa. Nakakapagod na silang suwayin. Wala rin namang magbabago eh.

Matapos kumain ay sandaling nagpaalam muna ako sa kanilang pupunta lang ako sa library upang magbasa-basa. Maaga pa naman kasi at sayang lang ang oras kung babalik na agad kami sa classroom kaya naman naisipan kong magpalipas nalang muna sa loob ng silid-aklatan.

Akmang paalis na sana ako sa aming pwesto nung saktong magpaalam ako sa kanila pero bago pa man ako tuluyang makalayo ay huli na nang mapansin kong nakasunod na pala silang lahat sa aking likuran. Napabugha na lamang ako sa ere at yumuko.

Siguradong wala lang akong maiintindihan sa mga babasahin ko kung sasama sila sa akin. Kaya ayaw ko itong dalawa makasabay eh. Bang-daldal ba naman kasi. Idagdag mo pa itong hayop na kanina pa sabay ng sabay sa akin. Dapat pala ay nagpaalam nalang akong magc-cr lang saglit.

Dahil nasa taas pa ang aming library ay umakyat muna kami gamit ang hagdanan bago makarating sa silid.

Habang umaakyat ay tinanong ko sila kung niligpit ba nila kanina ang kanilang mga pinagkainan sa baba at sinagot naman nila ito ng sabay-sabay na tango. Nagkibit-balikat na lamang ako at muling nagpatuloy sa paglalakad.

Nang makarating sa library ay nagtungo agad ako sa dulong parte ng silid. Doon kasi nakahilera ang mga librong nagpapatungkol about sa mga space and time journals ng mundo.

Noong una ay balak ko sanang basahin ang mga librong about biology pero since wala rin naman akong maiintindihan dahil may mga taong gugulo sa akin ay naisipan kong magtingin-tingin na lamang ng mga pictures about sa solar system.

Nang makarating sa bandang dulo ng aisle ay kumuha agad ako ng isang libro sa aking harapan. Hindi na ako namili pa at basta nalang kumuha ng isa.

Babalik na sana ako upang makapaghanap ng pwesto subalit nang akmang tatalikod na sana ako ay nagulat na lamang ako nang may lumapat na isang kamay sa aking gilid at isang kamay din sa taas ng aking ulo.

Tila nagslow-mo naman ang lahat nang mapatingala ako sa kamay na kumukuha nung isang libro sa aking itaas. Sapagkat imbis na sa kamay ng taong nasa likuran ko ang aking tiningnan ay sa mukha nitong nakadungaw ako napatingin.

Hindi ko alam kung bakit bigla na lamang may nagrambulan sa loob ng tiyan ko. Ramdam ko ang unti-unting pag-init ng aking katawan paakyat sa mukha ko kasabay ng direktang pagtama ng aming mga mata sa isa’t isa.

Napasinghap ako sa nadarama.

I feel like… I’m on clo–

“WAAAAAACCCKKKK!!!” dagling nawala ang kakaiba kong nararamdaman at napangiwi nang bigla na lamang sumubsob ang mukha ko sa bookshelf na pinaglalagyan ng kinuha kong libro.

Halos ngumanig pa ang pinaglalagyan nito sa sobrang lakas ng aking pagkakasubsob at mabuti na lamang dahil nakasandal ito sa pader ng aming silid-aklatan dahil kung hindi ay baka nagkagulo na ang lahat ng mga shelves sa aming kapaligiran.

Saglit akong natameme sa nangyari.

Natutuod na lumayo sa aking likuran si Travis at nagpakawala ng isang pekeng ubo bagong umatras. Dahan-dahan naman akong umayos mula sa pagkakatayo at napatikhim bago tumatango-tango.

“Y-you really need to watch more movies on how to properly do that thing huh…” mahina kong wika habang hindi nakatingin sa kanya ng diretso. Hindi naman ito umangal sa aking sinabi pero ito’y sumagot.

“Ahem… I-I’m not doing anything.” Lumayo ito sa akin at inayos ang pagkakagusot ng kanyang polo. Yumuko naman ako upang tingnan ang hawak kong libro at nilagpasan siya.

“But you did felt something, right?” salubong nito nang makasabay ito sa aking paglalakad. Mariin naman akong umiling sa kanyang tanong kahit na meron talaga akong naramdaman kanina.

“E-ewan ko sayo. You said you didn’t do anything but you’re asking me if I felt something. Pinaglolo-loko mo ba ako, Travis?” masungit kong giit dito pero imbis na sagutin din ako nito ay hindi niya ako pinakinggan at muling binalik lamang ang usapan kanina.

“But you also told me that I should watch more movies so I could properly do it next time. You definitely did felt something then, and you’re changing the subject here, Avery,” pagpapaliwanag nito sa akin. Napairap na lamang ako at hindi siya inimikan.

Then why bother asking me if he already knew the answer?

Sapakin

ko

itong

lalaking

’to eh.

“And in the first place, you should be the one watching more romantic movies because you don’t know how that thing properly works too. You’re supposed to lean your back on me but you didn’t. Edi ako na ang gumawa ng paraan. It’s obviously your fault.” Dagdag pa nito habang tumatango-tango. Napahinto naman ako sa paglalakad at hindi makapaniwalang nilingon siya.

Seriously?

So ako pa ang mali kung bakit nag-epic fail ang plano niya? Ano bang trip neto? Scripted? Lakas ng tagas sa utak. Hulog ko siya sa Han river eh. Ang daming alam. May palean-lean pang nalalaman.

Napailing na lamang ako dahil sa kanyang kalokohan at muling nagpatuloy sa paglalakad. Hindi ko na siya sinulyapan pa dahil ramdam ko naman ang presensya nito sa aking likuran at halatang balak lamang nito akong sundan sa paglalakad. Nagkibit-balikat na lamang ako.

Nang makahanap ng bakanteng pwesto ay umupo agad ako sa isang upuan at ibinaba sa lamesa ang hawak kong libro. Dahan-dahan kong binuklat ang front-page nito at kasabay naman no’n ay ang pag-upo naman ni Travis sa tabi ng aking upuan.

Dahil wala naman akong balak magbasa tungkol sa mga planeta ay nilibang ko na lamang ang aking paningin sa mga larawan ng outer space.

Matagal-tagal din ang inabot ko sa pagtingin ng mga larawan sa libro. Kanina pa ako nakaupo sa aking pwesto at hanggang ngayon ay hindi naman nangialam at nangulit itong kasama ko.

Si April ay napapansin kong nagiikot-ikot lamang sa mga shelves at habang si Andrei naman ay naroon sa isang sulok at binabato-bato pataas ang isang malaking libro na tila ba ginawang bola. Napailing na lamang ako sa kanyang ginagawa at naisipan pa talagang magtago sa dulo upang hindi makita ng librarian.

Ang pasaway talaga.

“About my birthday…” bahagya naman akong natigilan sa pagmamasid nang marinig na magsalita itong katabi ko. Sobrang hina lamang ng pagkakasabi niya pero sapat naman na upang madinig ng dalawang tenga ko.

Taas ang dalawang kilay ko naman itong binalingan at nakita itong nakatutok lamang ng taimtim sa kanyang hawak na libro. Panandaliang namayani ang katahimikan sa buong paligid.

“It’s only a few days away from now,” pagpapatuloy nito sa kanyang sinasabi. Tumango naman ako.

“Mmmm,” mahinang tugon ko.

“Can I… can I ask you something?” mabagal itong nag-angat ng ulo sa ’kin at direktang tumingin sa aking mga mata. Bahagyang natigilan naman ako sa paraan ng kanyang pagtingin.

“Can… we… g-go on a date?”

Chapter 61 : Convenience Store

Warning: explicit language.

. . .

61

:

Convenience Store

Piper

Avery

Chavez

“D-date…?”

“Uhh… yeah,” mahina nitong tugon.

“Kasama sila April?”

“Ye—what?! No! They’re not–”

“Anong pinag-uusapan niyo?” sabay naman kaming napalingon kay Andrei nang bigla itong sumulpot sa aming harapan.

“A-ano, tinatanong lang niya ako kung pwede raw ba tayong magdate. Alam mo yun? Yung ano… group date gano’n… na friendly… na date. Pero g-group siya…” halos manigas ang mga labi ko sa sobrang kaba habang nagsasalita.

“Group date?” pag-uulit ni Andrei sa sinabi ko. Napansin kong aangal na sana si Travis pero mabilis akong tumango.

“It isn’t–”

“O-oo… ayos lang ba?” daglian kong pagsabat kay Travis.

Saglit namang namayani ang katahimikan sa buong paligid. Matagal kaming nagkatitigan ni Andrei kaya pilit kong pinatigas ang aking ekspresyon upang hindi nito mapansin ang pagsisinungaling ko.

Matapos ang ilang segundo ay binigyan muna ako nito ng isa pang sulyap bago unti-unting tumango.

“Sure… not a big deal,” nakangiti nitong sagot sa akin. Nakahinga naman ako ng maluwag.

Umupo na ito sa aming tabi habang ako nama’y palihim na pinunasan ang pawis na muntikan nang tumulo sa gilid ng noo ko.

Hindi na ako nagtangka pang sumulyap kay Travis upang alamin kung anong naging reaksyon nito dahil ramdam ko naman hanggang ngayon ang malalim pa rin nitong pagtitig sa akin.

Kinakabahan man sa paraan ng kanyang mga tingin pero hindi ko iyon pinahalata sa kanya. Huminga akong malalim.

Date?! As in, lalabas kasama siya? Bakit niya naman naisipang magdate kaming dalawa?! Nababaliw na ba siya?

Hindi ako makapaniwala sa mga nangyari. It feels like it’s taking too fast. Parang kahapon lang ay kaka-confess pa lamang nito sa ’kin tapos bigla nalang nauwi sa isang kababalaghan and then now–

He is asking me for a date. Just what is happening right now? Si Travis ba talaga itong kausap ko?

Mabuti na lamang at biglang kumawala sa bibig ko kung kasama ba sila April kanina. I mean, I don’t even know what to respond next to him after that.

Hinayaan ko na lamang na dumaloy ang mga oras ng hindi binibigyang-pansin si Travis at hinintay na lamang na matapos ang natitirang minuto ng break time namin.

---

Time goes by and now, it is dismissal time. Dahil naglecture lang naman ang aming proctor sa last naming subject kanina ay hindi na ako nag-abala pang ilabas ang mga libro ko at nakinig na lamang sa nagsasalita.

At dahil hindi nga ako nagkalat ng mga gamit ay mabilis ko nang sinukbit sa aking balikat ang dala-dala kong bag at nagmamadaling tumayo papalabas ng silid-aralan.

Habang naglalakad sa gitna ng hallway ay namalayan kong sumasabay pala sa aking paglalakad sina April at Andrei. Ngunit nung saktong makaabot na kami sa gate ay nagpaalam na rin kalaunan si April dahil sa kabilang ruta ang daan ng kanyang tinitirhan.

Kinawayan ko na lamang siya at nagpaalam habang pinagmamasdan itong maglakad papalayo.

Nang hindi ko na maaninag pa ang kanyang pigura ay saka lamang ako nagpatuloy sa paglalakad at muling sumabay naman sa akin si Andrei. Kung kanina’y nakasabay lamang ito sa aming likuran ni April, ngayon ay tumabi na ito sa aking gilid na wari’y pinalitan si April ng pwesto.

“So, what’s with the ‘date’ thing, a while ago?” pagsisimula nito ng usapan.

Saglit naman akong natigilan dahil sa kanyang tinanong pero maya-maya rin ay muling nagpatuloy sa paglalakad nang makahuma sa kanyang mga sinabi.

“A-ahem… Wala. T-tinanatong lang niya kung pwede bang lumabas tayong lahat.” pagdadahilan ko. Napataas naman ito ng kilay sa akin.

“Really? Travis?” nagdududa nitong tanong.

“O-oo,” sinubukan kong huwag mautal sa sinabi ngunit sumablay pa rin. Namutla ang mukha ko.

“And why?” muli na namang tanong nito sa ’kin habang pinapakitaan ako ng isang tingin sa kanyang mukha. Naiilang naman akong napaiwas ng tingin.

“M-malay ko ba! Bakit ba ako yung tinatanong mo e dapat siya?!” na-uungot kong bulyaw at inunahan ito sa paglalakad. Narinig ko naman ang bahagyang pagtawa nito sa aking pangalan bago tumakbo upang muling makalapit sa akin.

“Bakit ka ba galit? Tinatanong lang naman kita ah?” mapang-asar nitong saad sa ’kin. Napairap na lamang ako.

“Ewan ko sayo. Isa nalang talaga Andrei at ibabato na kita jan sa katabi mong kanal,” punong-puno ng pagbabanta kong ani sa kanya habang tinuturo pa ang malalalim na kanal nitong katabi.

Marahil nahawigan nito ang paraan ng aking pagsasalita ay mabilis naman itong nagtaas ng dalawang kamay at natatawang nagsalita.

“Sorry boss,” nakangiti nitong sabi. Hindi na lamang ako umimik pa at tumahimik na rin.

Hindi pa man kami tuluyang nakakarating sa aming baryo pero unti-unti ko nang nararamdaman ang pagkabasa ng polo kong suot. Marahil sa pagtataka ay dahan-dahan akong nag-angat ng aking tingin sa himpapawid, at doon ay nakumpirma kung umaambon nga talaga.

Habang patagal ng patagal ay mas lumalakas ang pagtulo ng mga tubig sa kalangitan kaya naman napagpasyahan muna naming tumigil sa paglalakad. Naghanap kaagad kami ng maaaring pagsilungan at saktong nakakita naman ako ng isang convenience store sa tawid kaya mabilis kaming nagtungo roon.

Pagpasok ay nagpagpag muna kami ng mga damit at sandaling naghagilap ng mauupuan. Medyo giniginaw man dahil sa air conditioning nitong convenience store pero ipinasawalang-bahala ko nalang muna iyon dahil ang importante ay nakasilong kami ngayon sa ulan.

“Here, wear it.” Napatingin naman ako sa gawi ni Andrei nang bigla ito magsalita. Inilahad nito sa akin ang kanyang dilaw na hoodie pero mabilis naman akong umiling.

“Ha? No, okay lang ako. Hindi naman masyadong malamig. Ikaw ang magsuot niyan dahil sayo ’yan,” pagtanggi ko sa alok niya subalit umiling lang din siya.

“No, ikaw na ang magsuot nito dahil halata namang nilalamig ka. At hindi naman ako nabasa ng sobra since suot ko ito kanina. So take it,” pagpapaliwanag nito sabay lahad muli nito sa kanyang hawak na hoodie. Napatitig lamang ako roon.

“Go on. Tingnan mo, nanginginig ka na. Kung hindi ka lang sana payat, baka mapaniwala mo pa ako sa rason mo,” dagdag pa nito sa kanyang sinabi. Pinaningkitan ko naman siya ng mga mata dahil sa kanyang sinabi pero sinunod ko na lamang ang kanyang bilin para matigil na.

Tutal, binibigay na rin naman nito sa akin eh. Edi suotin.

Kinuha ko mula sa kanyang kamay ang hawak nitong hoodie at pagkatapos ay isinuot. Dahil medyo kalakihan din itong katawan niya ay halos lumawlaw na ito sa aking katawan pero okay lang naman. Mas malaki pa rin yung kay Tra–

Ayy jusko! Anuba, Avery. Bakit na naman ba siya napasok sa isip mo?! Tsk!

Naghintay muna kami ng ilang mga minuto upang patilain ang pag-ulan sapagkat nang mapansin kong aabutin na kami rito ng mahigit isang oras ay napagpasyahan kong mag-ikot na lamang sa loob ng convenience store.

Malamang sa malamang ay masasayang lang ang oras sa paghihintay ng pagtila nito kung halata namang aabutin pa ito ng gabi.

Okay lang naman kasi sa akin kung abutin kami ng gabi. At least, mas matatagalan pa ang inaasam ni mama na panenermon sa ’kin. Ewan ko nga lang kay Andrei kung pwede ba itong magpagabi.

Marahil siguro’y nabagot din ito sa paghihintay ay sumunod na lamang ito sa akin at nagtingin-tingin din sa mga produkto at pagkain. Minsan ay may kinukuha ito pero binabalik din naman kaagad.

Minsan naman ay ilalapit lang ang ulo sa isang stall at maya-maya’y babalik na rin ulit sa tamang pagkakatayo. Lihim na lamang akong napapangiti tuwing nahuhuli siya sa ganoong akto.

Wala lang. Ang cute lang niya tuwing ginagawa ’yun. Although mas maraming cute na habits nga lang si Tra—

“Aaaargghhh! Ano ba Travis!” naiinis kong bulong sa sarili.

“What did I do again?”

Mabilis naman akong napaangat ng tingin sa taong nasa harapan ko ngayon at natutuod na napaatras ng lakad dahil sa sobrang gulat. Wala sa sariling napatakip ako ng bibig gamit ang aking dalawang palad at napasinghap.

“T-Travis?!” hindi makapaniwalang tawag ko sa kanya. Nakita ko naman ang marahang pag-angat ng labi nito sa isang sulok at dahan-dahang humalukipkip sa kanyang dibdib.

“So… am I bothering you inside your mind?” nakangisi nitong tanong sa akin. Namula naman ang mga pisngi ko dahil sa kanyang mapang-uyam na tanong at napalunok.

“W-what?! No! Ang feelingero mo pa nga!” hindi ko sinasadyang mapataas ang aking tono kaya naman may ilang mga taong napatingin sa aming direksyon. Mas lalo tuloy akong namula dahil sa nasabi.

“Travis?” napalingon naman ako sa aking likuran kungsaan nakatayo ngayon ang nakakunot-noong si Andrei habang nakapaskil ang pinaghalong inis at lito nito sa kanyang mukha.

Hindi pa man ako tuluyang nakaka-react sa mga nangyayari nang bigla na lamang akong hilahin ni Travis papunta sa kanyang likod.

“Why the f*ck are you here?” galit na tanong ni Travis kay Andrei. Halos magtaasan naman ang lahat ng aking balahibo sa katawan nang makita ang biglaang pagbabago ng ekspresyon nito sa kanyang mukha. Maski si Andrei ay biglang nagbago rin ang aura na kanina lamang ay masiyahin pero ngayon ay napakaseryoso na. Napalunok ako ng laway.

“Why the f*ck are YOU here?” balik-tanong naman ni Andrei sa kanya. Ramdam ko ang bahagyang pagkainis ni Travis dahil mas humigpit ang kapit nito sa aking kamay. Napa-impit ako sa sakit.

“T-Travis… kumalma ka,” sinubukan kong himasin ng banayad ang kanyang kamay na nakakapit sa akin upang kumalma ito at maya-maya lang ay medyo tumahan naman ito sa ginawa ko.

“Why is this dog with you?” seryosong tanong ngayon sa akin ni Travis. Dahan-dahan naman akong napatingala sa kanya nang biglaan ako nitong tanungin. Halos mangatog ang aking mga tuhod matapos makita ang napakalalim nitong ekspresyon sa kanyang mga mata.

“D-dahil… s-sabay sana kaming… u-uuwi…” hindi ko mabigkas ng maayos ang aking sinasabi dahil sa bigat ng pagtitig nito sa aking mukha.

Dahil sa pagkaka-utal ko ay mukhang napansin naman niya iyon kaya sa isang iglap lang ay mabilis na napawi ang sama ng kanyang itsura at biglang napalitan ng isang maamong tingin.

“Mmm… and this?” nginuso nito ang hoodie na suot ko at binigyan ako ng isang nagtatanong tingin. Pasimpleng sumulyap naman ako kay Andrei at nakitang nakatingin din ito ngayon sa akin. Napakagat ako sa labi.

“K-kay Andrei…” sobrang hina kong bulong. Tumango-tango naman siya sa akin.

“Take it off,” nakangiti nitong utos pero may halong lamig ang kanyang boses.

“P-pero–”

“What did I say, Avery?” muling tumingin ito ng direkta sa ’king mga mata, na siya namang nagpaigtad sa aking katawan. Nanginginig akong napatango rito bago unti-unting tinanggal ang hoodie sa pagkakasuot.

Pero ang ganda ng hoodie

ihhh

! ヽ(’д´；)/

Matapos kong hubarin ang hoodie ni Andrei ay wala pang isang segundong inagaw ni Travis iyon sa akin at walang-pakundangang ibinato kay Andrei. Nakahinga naman ako ng maluwag nang masalo nito ang hoodie kay Travis at tahimik na isinampay sa kanyang kanang balikat.

Gusto ko mang magsalita sa kanilang dalawa pero hindi na ako nakakuha pa ng tyempo dahil hinila na ako ni Travis papalabas ng convenience store.

Bago pa man kami tuluyang makaalis ay mabilis ko namang binalingan si Andrei at binigyan ito ng isang apologetic na tingin. Napangiti naman ito sa akin at wala nang nagawa pa kundi ang kumaway na lamang.

Chapter 62 : Punishment

Warning: explicit language and mature scene.

. . .

62

:

Punishment

Author’s Note:

The following continuation of this chapter will be marked as a restricted scene because of its mature content. If you are still 17 and below, please DO NOT read this chapter because it is not suitable for very young audiences.

Skip nalang ulit kayo sa part na ’yon (para sa mga bata). I’m telling you, it’s your choice kung

babasahin

mo pa ba o hindi. Wala na ako

roon

. I’m warning you na

habang

maaga pa.

Enjoy reading!

. . .

Piper

Avery

Chavez

Matapos ang mabigat na eksenang naganap kanina sa loob ng convenience store ay hinila ako ni Travis palapit sa kanyang kotse. Malakas man ang buhos ng malamig na ulan ay hindi niya ito inalintana dahil pauwi na rin naman ang punta naming dalawa.

Ilang beses kong sinubukang kumawala sa kanyang mga gamay subalit sobrang higpit talaga ng kanyang pagkakahawak kaya naman wala akong nagawa kundi ang muling magpatianod sa kanya.

Paglapit sa kotse ay mabilis nitong binuksan ang pinto at inalalayan akong makapasok ng maayos. Pumwesto naman kaagad ako ng upo bago nito tuluyang sinara ang pinto ng kotse at tumakbo patungo sa kabilang parte ng sasakyan.

Pagpasok ay walang-pasabing pinaharurot na nito ang makina ng kanyang sasakyan.

“…”

Marahil sa sobrang katahimikan ng kanyang buong kotse ay napalunok na lamang ako ng laway at pinigilang huwag iparamdam sa kasama ko ang namumuong tensyon at kaba sa aking kalooban.

“U-uhm–”

“Sh*t,” pagputol nito sa aking sasabihin.

“H-ha?” napalingon naman ako sa kanya at nakita ang magkasalubong nitong mga kilay ngayon.

“I forgot to tell him that your mother told me to fetch you so that she could punish us already from of what she saw this morning,” mahinang bulong nito sa sarili ngunit hindi naman ito nakaligtas sa pandinig ko.

“D*mn. I should’ve told him that we kissed,” dagdag pa nito kasabay ng mahina niyang pagpalo sa manibela dahil sa nararamdamang inis. Nanlaki naman ang mga mata ko.

“A-ano? Nasisiraan ka na ba ng ulo? Bakit mo naman sasabihin kay Andrei yun?! M-manyak ka talaga!” nauutal kong suway sa kanya.

“Isn’t it obvious? Para lumayo na yun sayo ng tuluyan. And why the hell are you still going out with that idiot anyway? Hindi ba’t ilang beses na kitang pinagsasabihang layuan iyong g*gong ’yon?” saglit itong tumingin sa ’kin at binigyan ako ng isang masamang tingin. Hindi naman ako nagpatalo sa kanya at sinuklian din ito ng isang masamang tingin.

“Bakit mo ba ako pinapakialaman sa mga gusto kong makasama? Atsaka para namang hindi mo kami nakikitang magkasama sa loob ng campus! Parang kanina lang, nakikita mo namang magkasama kami sa loob ah? Pero hindi mo naman siya pinapalayo. Hindi na talaga kita maintindihang lalaki ka,” inis kong litanya habang iniilingan pa siya ng ulo.

Nakakabanas na kasi. Ano ba talagang problema niya kay Andrei? Bakit ba kasi hindi nalang mapawi iyong galit niya? If he hates him just because he is jealous of that person, then he’s becoming unreasonable.

Ano bang akala nito sa nararamdaman ko para sa kanya? Infatuation? Na dahil lang sa mga simpleng pagsama sa ’kin ni Andrei, mawawala nalang bigla sa isang iglap?

Napahimas na lamang ako sa aking sentido at pagod na pumikit.

Why am I even explaining to him? I shouldn’t have done that.

“Don’t you give me that tone again, Avery,” seryoso nitong gantal. Saglit ako nitong binalingan habang nagmamaneho at muling bumalik sa harapan. Napataas naman ang dalawang kilay ko.

“Oh, really? Then what’s your problem with Andrei? Why is it that all the things I do with other people, you always think of another reason?”

“No, I’m not. It’s not what you’re thinking about,” mariin nitong pagtanggi sa sinabi ko. Napairap na lamang ako.

“But you’re upset because you didn’t told Andrei about our kiss? Wow! Unbelievable. Why can’t you just trust me from what I’m doing instead of giving it another meani–”

“I told you, it’s not like that!”

“Then why are you acting like a jealous boyfriend?!”

“BECAUSE I AM!” galit nitong pinalo ang manibela sa kanyang harapan na siyang nagpatigil naman sa aking pagsasalita.

Pinahinto nito ang kotse sa gitna ng kalsada at laking pasasalamat ko nang walang mga kotseng dumadaan sa aming likuran.

Dagli naman akong napayuko sa kanya nang tingnan ako nito sa masamang paraan subalit makalipas lang ang ilang segundo ay mabilis itong huminahon ng sarili.

“D*mn… you’re pushing me to my limits.” Napansin kong hinilot ng isang kamay nito ang kanyang dalawang sentido upang mas pakalmahin ang kanyang isip. Umiwas naman ako ng tingin sa kanya at kagat-labing pinanood ang walang tigil na pagbuhos ng ulan sa bintana kong katabi.

“… but you’re not my boyfriend,” hindi ko maiwasang ibulong sa sarili. Sandali akong natigilan at napalunok ako ng malalim.

I am right. He was never my boyfriend. So why is he acting like one? I get the point where he’s just being overprotective to me when it comes to other people, but not to the point where he’s feeling jealous whenever I’m with other person.

Yes, because he is my bestfriend. But not my boyfriend.

Hindi na nakasagot pa si Travis matapos ang matagal na katahimikang namayani sa aming dalawa. I guess that maybe he heard me? But who cares? It doesn’t matter. Siguro’y mas mabuting sinabi ko na iyon upang malinawan na kami sa isa’t isa. We can’t stay like this forever. Nothing’s going to happen if we just kept on doing this nonsense.

Buong durasyon ng aming biyahe ay nakatulala lamang ako sa tabi ng aking bintana habang pinagmasdan ang pagpatak ng mga tubig na tila nagkakarera sa pagbaba. Wala nang nagtangka pang umimik sa aming dalawa hanggang sa tuluyan na kaming makarating ng bahay.

Nang makapagparada ng maayos sa isang tabi ay hindi ko na siya hinintay pang lumabas ng kotse at nauna nang pumunta sa tapat ng bahay. Mahina nalang naman kasi ang pagbuhos ng ulan at batid ko’y ambon na lamang ito.

Paglapit ko sa pintuan ay sinubukan kong buksan ang aming pinto subalit kumunot ang aking noo nang mapagtantong nakakandado pala iyon.

Umalis ba si mama? Akala ko ba,

pinapasundo

niya akong

makauwi

?

Muli ko itong sinubukan ngunit ayaw talaga nitong magbukas. Nasa gano’n akong akto nang saktong makarating sa tabi ko si Travis na may hawak na isang bagay. Nabaling ang tingin ko sa kanya.

“Your mother left the house before I come to fetch you. She said she will visit my mother and spend the night over there. Matagal na raw silang hindi nagkikita at nagkakausap lang daw sila through chats so they came up with an idea to stay overnight at the mansion,” pagk-kwento nito habang binubuksan ang pinto ng aming bahay gamit ang isang susi. Naningkit naman ang mga mata ko sa sinabi niya.

“I thought she told you to come and fetch me so she could beat us?” nagtatakang tanong ko sa kanya sapagkat hindi naman ako nito binalingan at bagkus ay tuluyang tinapos muna ang pagbukas ng nakasaradong pinto ng bahay.

“She said that to me, too. So get ready once she return home. Marami raw kayong pag-uusapan.” Lumingon ito sa akin at tinignan ako sa mga mata. Bahagya naman akong natigilan dahil sa paraan ng mga pagtitig nito.

Dahil sa ilang ay napilitan akong maunang pumasok at sumunod naman ito sa aking likuran.

Hindi na ako tumungo pa sa sala at dumiretso na papaakyat ng aking kwarto. Habang naglalakad sa gitna ng daanan ay hindi ko maiwasang alalahanin ang kanyang pagtingin kanina sa akin.

What’s with that look? Parang sinasabi niyang may mali yata akong sinabi. Tch! Ang hirap naman kasing hulaan ng iniisip niya.

Naguguluhan man sa mga nangyayari ay ipinagsawalang-bahala ko na lamang iyon.

Nang makaakyat sa ikalawang palapag ay akmang papasok na sana ako sa aking silid nang bigla na lamang akong mapatalon sa gulat matapos makatanggap ng isang malakas na palo sa aking pwet.

“Fwaaahh–!” mabilis akong napatikom ng bibig at nanlalaki ang mga matang napalingon sa likuran ko. Mula sa aking pwesto ay nakita ko ang malaking pigura ni Travis na ngayon ay nakatingin ngayon ng seryoso sa akin.

“That’s for not following my orders,” mariing sambit nito sa akin.

Nang ma-gets ko naman ang pinaparating ng kanyang mga salita ay dagling nag-init ang aking ulo dahil sa kanyang mga giniit.

Subalit bago pa man ako makapagsalita ng mga masasamang bagay sa kanya ay nagulat na lamang ako nang tanggalin nito sa aking balikat ang bitbit kong bag at mabilis akong isinandal paharap sa pader ng aking kwarto.

Napasinghap na lamang ako nang maramdaman ang kanyang mga daliring sumasalat sa pinakasensitibo kong bahagi ng katawan.

Nangatog ang aking mga tuhod sa kanyang ginawa.

“And this is for always getting ahead of me.”

[ WARNING:

KALANDIAN

NA NAMAN

EHEHE

. ]

Hindi na ako nakapalag pa sa kanyang mga sumunod na gagawin nang iharap niya ako sa gawi niya at mabilis na sinunggaban ang aking mga labi.

“Mmmmppp–!” sa sobrang gulat ko ay hindi ko napigilan ang aking pag-ungol at wala sa sariling napakapit sa kanyang damit.

Isinandal ako nito sa pader na malapit sa pintuan ng aking kwarto at mas pinapalalim pa ang aming halikan. Sinubukan ko naman itong tulakin palayo ngunit hindi ako magtagumpay dahil sa lakas at bigat ng kanyang katawan.

Matagal kaming nanatili sa ganoong pwesto. Hindi man nito pinapasok sa loob ng aking bibig ang kanyang dila pero sadyang nakakadala pa rin ang kanyang mga halik dahil sa paraan ng malalalim nitong paghalik.

Bawat marahang galaw ng mga labi nito ay kabaligtaran naman ng labis kong pagpipigil na mapa-ungol sa kanya.

Habang tumatagal ay unti-unti na akong nadadala sa kanyang mga halik subalit paulit-ulit na umiiral sa aking isipang hindi ako maaaring sumuko sa init kong nadarama.

Mabilis kong kinapa ang doorknob ng aking pinto at hindi naman katagalan bago ko iyon mahawakan. Laking pasasalamat ko na lamang at malapit lamang kami sa pwesto ng aking kwarto kaya naman walang kahirap-hirap kong naabot ang hawakan ng aking pinto.

Saktong kakapit pa lamang sana ako sa maliit na espasyo ng aking pintuan pero natuod na lamang ako sa aking pwesto nang bigla ako nitong buhatin papatayo. Kumapit ang naglalakihan nitong mga braso sa baba ng aking mga hita upang hindi ako makatapak sa sahig ng aming palapag at ipinatong ang dalawa kong hita sa kanyang balakang.

Dahil dito’y wala akong nagawa kundi ang mapabitaw sa tabi ng pintuan at mapakapit ng mahigpit sa kanyang batok.

Muli ko namang sinubukang itulak ang mukha nito palayo sa akin subalit inunahan niya akong umaksyon at mabilis na hinilig paharap ang kanyang katawan. Mas lalo tuloy akong napakapit ngayon sa kanyang malapad na batok upang hindi mahulog.

Hindi na ito gumalaw pa pagkatapos nito akong buhatin at muling pinagtuunan ng pansin ang aming halikan. Dahil mas malapit ang aming mga katawan ngayon ay mas madaling napalalim ang pagkakadikit ng aming mga labi.

Sa sobrang takot na baka mawala ako sa aking sarili ay mabilis ko itong naitulak ng buong pwersa sa aking sarili. Dahil sa takot na mahulog ang aking ulo sa lapag ay hindi ko tinanggal ang aking mga kamay sa kanyang batok at buong lakas na ikinontrol ang bigat ng aking katawan. Huminga akong malalim.

“I-ibaba mo ’ko!” nangangalay at hingal na hingal kong pakiusap sa kanya. Bagama’t imbis na makinig sa aking mga sinasabi ay ngumisi lamang ito sa ’kin at muling ginalaw ang kanyang isang kamay.

Halos mamutla naman ang buong mukha ko nang maramdaman ang kanang kamay nitong binababa ang aking suot na pantalon. Mas lalo pa akong kinabahan nang isama nito ang aking underwear kaya naman mabilis akong naglikot sa aking pwesto.

“T-Travis! Bitawan mo yan!” mangiyak-ngiyak kong atungal sa kanya at pinagkukurot ang leeg nito subalit kahit anong lakas pa yata ng pagkalmot at kurot ko sa kanya ay wala itong pakialam at marahang pinagpatuloy lamang ang balak nito sa kanyang utak.

Ginawa ko na ang lahat ng makakaya ko para lang makababa sa kanyang katawan ngunit tila nawala sa isang iglap ang lahat ng enerhiya ko matapos maramdaman ang kanyang isang daliri sa kanyang kaliwang kamay na pumapasok sa aking kaselanan. Nanlaki ang mga mata ko.

“T-Travis… ’w-wag, pleas—mmmmpp,” hindi ko na natuloy pa ang pagmamakaawa ko sa kanya nang muli nitong hulihin ang aking libreng bibig.

Umayos ito sa pagkakatayo pagkatapos dahilan upang mas bumaon ang kanyang nakapasak na daliri sa akin.

“Uhmmm…” ungol kong may pinaghalong hilo at sakit.

Nagsimula na itong maglakad papasok ng aking silid. Pagpasok sa loob ay agad nitong sinarado ang pinto at kasabay no’n ang pagtunog ng aking doorknob na tila pinaparating na ito’y nakakandado.

Muli itong nagpatuloy sa paglalakad ng hindi pinuputol ang aming malalim na halikan at wari ko’y hindi manlang nakaka-abala sa kanyang paglalakad ang bigat ng aking katawan dahil sa paraan ng pagkilos nito.

Habang nasa gitna kami ng paglalakad ay sinubukan nitong ipasok ang kanyang dila sa loob ng aking bibig. Mabilis naman akong naalarma dahil doon kaya buong lakas kong tinikom ang aking bibig at kumalas sa aming halikan.

Nang mailayo ang aking mukha sa kanya ay pinanood ko itong dahan-dahang magdilat ng mga mata at doon ay saglit kaming nagkatitigan sa isa’t isa.

Kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang ekspresyong tila pinaghalong init at pagnanasa. Saglit naman akong natigilan dahil sa nakita at hindi maiwasang mamula ng mga pisngi.

Akmang iiwas na sana ako ng tingin sa kanya subalit nagulat na lamang ako nang ilapit nito sa aking labi ang kanyang labi rin kaya naman mabilis akong umilag. Natigilan ito sa kanyang ginawa.

“I-itigil na natin ’to…” mahina kong bulong sa kanya.

Hindi na namin ito maaaring ipagpatuloy pa. Hindi maaari dahil wala namang namamagitan sa aming dalawa at baka malaman pa ito ni mama.

Habang sinasabi iyon ay hindi ako makatingin ng diretso sa kanyang mga mata kaya itinutok ko na lamang ang aking paningin sa tapat ng cabinet ko.

Naghintay ako ng ilang mga segundo upang ito’y tumugon pabalik ngunit habang tumatagal ay napakunot na lamang ang aking noo dahil hindi ito nagsasalita.

Hanggang sa bigla na lamang siyang mapang-akit na umungol.

“Ohhhh…” namamaos nitong ungol sa akin. Nanlaki naman ang mga mata ko at mabilis na napabaling ng tingin sa kanya.

Nakita kong nakabuka ngayon ang bibig nito habang nakatingin sa akin ng purong pang-aakit. Bigla na lamang nangatog ang aking mga tuhod dahil sa nasaksihan.

Nanginginig akong umiwas ng tingin sa kanya sapagkat wala pang isang segundo ay napahinto na ako sa paggalaw nang may bigla na lamang may hindi inaasahang nangyari sa akin.

G-gumalaw yung junior ko.

Halos matulala naman ako sa aking kinapupwestuhan habang inaalala ang mga nangyari. Gumalaw ng kusa ang junior ko. Alam kong naramdaman iyon ni Travis dahil nakapwesto iyon sa bandang tiyan niya.

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya at nahuli itong nakangiti ng malapad sa akin. Napahagikgik siya.

“You’re turned on,” nakangisi nitong banggit sa akin. Namula naman ang buong mukha ko.

“H-ha–” hindi ko na natuloy pa ang aking sasabihin nang bigla ako nitong hinalikan sa labi. Mabilis naman akong nagsara ng bibig bago pa nito maipasok ang kanyang malikot at mainit na dila sa akin.

Ayoko man siyang payagan sa kanyang mga gusto pero sobrang tinutukso ako nito sa paraan ng kanyang pagdila ngayon sa aking mga labi. Mariin akong napapikit.

Huwag

kang

papatol

.

Huwag

kang

papatol

.

Huwag

kang

papatol

.

Subalit masyado talagang makitid ang kanyang utak. Sinimulan na nitong pagalawin ang kanyang daliri sa loob ng aking butas na siyang mas nagpahilo sa aking pag-iisip.

Hindi ko ito pwedeng pabayaan sa kanyang gusto ngunit habang tumatagal ay mas bumibilis ang kanyang pagkilos sa aking ibabang bahagi.

Hanggang sa tuluyan na nitong napasuko ang aking katawan.

Wala na akong nagawa pa nang makapasok sa aking bibig ang kanyang basang-basang dila. Ginalugad nito ang buong bibig ko at tila nakipaglaro rin sa aking dila. Ayaw kong ipakita sa kanyang nasasarapan ako ng sobra subalit masyado itong eksperto pagdating sa mga ganitong bagay kaya naman hindi ko na napigilan pang mapa-ungol sa sarap.

Inilapag ako nito sa aking kama ng buong pag-iingat at muling pinagpatuloy ang ginagawa sa aking walang kamuwang-muwang na katawan.

Paulit-ulit na sinasabi ng isipan kong kailangan kong lumayo sa kanya subalit tila may sariling isip itong katawan ko at hindi na tumanggal pa mula sa pagkakakapit sa katawan ni Travis.

I don’t want this. I don’t want any of this. And I don’t want to admit it but… it just feels good. And I’m afraid that I might lose it anytime. I don’t wan to. I can’t continue this.

But I can’t stop.

Please tell me how to stop this.

Please tell me… because I’m still not ready for it.

Hindi ko na namalayang may pumapatak na palang mga luha sa aking mga mata. Dahil magkadikit lamang ang aming mga katawan ay mukhang naramdaman naman ni Travis ang pamamasa ng aking mga pisngi kaya ito’y natigilan.

Dahan-dahan itong kumalas sa aming halikan at tumigil sa kanyang ginagawa. Tumingin naman ako ng diretso sa kanyang mga mata at nagsimula nang humagulgol.

“L-let’s… let’s stop…” naluluha ko nang pakiusap sa kanya.

Muli kaming nagkatitigan sa mga mata. Hindi ko alam kung ilang oras kaming nagkatitigan pero ang alam ko lang ay litong-lito na talaga ako at kailangan ko nang tumigil upang makabalik ako sa tamang pag-iisip.

Muli kong hinintay kung ano ang sasabihin nito sa akin bago kami tumigil sapagkat matapos ang malalim naming pagtititigan ay saka lamang ito nagsalita, subalit ito’y ikinatigil naman ng buong sistema ko.

“I want to stop, Avery,” seryoso nitong tugon sa akin. Sasagot na sana ako sa kanya pero napahinto na lamang ako nang muli itong nagpatuloy sa pagsasalita.

“But you know that I can’t stop now because of the way you’re looking at me.”

“W-what…?” nauutal kong wika.

Hindi pa man ako nakakasabay sa kanya nang muli ako nitong hinalikan ng buong diin. Dahil doo’y napilitan akong itulak ito papalayo sa akin subalit halos manigas na lamang ako nang mas bigatan nito ang pagkakadagan sa ’kin.

You gotta be kidding me.

We can’t do it…

We can’t.

“U-ummpphhh… T-Tra-ullkk… wvis…” buong lakas ko siyang pinagtutulak palayo sa aking katawan pero ayaw nitong makinig sa akin.

Napakapit ako ng mahigpit sa kanyang damit pero hindi rin iyon nagtagal dahil mabilis itong naghubad habang nakapatong sa aking katawan.

Napatitig ako sa mala-diyos nitong katawan pero mabilis ko rin iyong inalis sa aking isipan. Nagsimula na akong kabahan nang pilit nitong pinapatanggal sa akin ang suot kong mga damit pero pilit ko rin itong pinipigilan.

“W-why are you doing t-this, Travis–!” kinakabahan kong wika sa kanya.

Subalit mukhang hindi na yata ito makatiis pa dahil namilog na lamang ang aking mga mata nang buong lakas nitong punitin ang aking suot na polo uniform.

“Travis!” natatakot ko nang pagtawag sa kanya. Napatingin naman ako sa kanya pero ang nag-iisang ekspresyon lamang na nakikita ko sa kanya ay tila para bang isang mabangis na leon.

Like a wild animal…

Like a beast… no…

Like a demon.

Mabilis nitong inilapit ang kanyang bibig sa aking kaliwang utong at walang pakundangan itong sinipsip.

“Aaaaawww! T-Travis!” masakit na daing ko nang kagat-kagatin nito ang aking utong. Ganoon din ang ginawa nito sa kabila habang nilalaro naman ng kanyang isang kamay yung isa.

“Tigil! Tumigil ka-aaaarrrggghhh! TAMA NA!” malakas kong bulyaw sa kanya.

Mukhang narinig ako nito kaya naman tumigil din ito sa wakas. Akala ko ay matatapos na ang lahat subalit napaiyak na lamang ako nang ikutin niya ako at pinadapa sa kanyang harapan.

Tinanggal nito sa pagkakasuot ang aking mga natitirang salawal sa ibaba at ngayon ay hubot-hubad na talaga ako sa kanyang harapan. Sinubukan kong gumapang palayo sa kanya subalit isinubsob nito ang aking mukha sa unan at malakas na pinalo ang aking pwetan.

Napasigaw ako kahit na natatakpan ang aking ulo ng unan dahil sa matinding sakit. Mas inangat pa nito ang aking balakang at mas sinubsob sa unan ang ulo ko bago ako pinalasap ng isa na namang panibagong palo sa pwet.

“P-please… s-stop, Travis…” ani ko kahit na hindi masyadong naririnig ng maayos dahil sa pagkaka-subsob ko sa unan.

“Huh? You’ll stay away from Andrei, now on?” muli na naman ako nitong pinalo na siyang nagpanginig ng aking mga tuhod.

“No! A-ayoko na!” halos mabasa ko na ang aking unan dahil sa labis na takot at sakit na nadarama. Tinanggal nito ang kanyang kamay na nagbabaon sa aking ulo kaya naman mabilis akong umahon at napahinga ng malalim.

“Haahh… haaahhh…” hingal na hingal akong napasinghap sa hangin.

“P-please stop already, T-Travis, p-please… why are yo-ummppp!” tinakpan nito ang aking bibig upang hindi ko na matuloy pa ang aking dapat na sasabihin. Napaiyak na lamang ako sa sobrang kaba at takot na nadarama.

“Why am I doing this? I told you, baby. This is for your punishment,” mala-demonyo nitong sagot sa aking tanong bago ipinasok ang apat na daliri ng kanyang kaliwang kamay sa aking bunganga.

Tila hinalukay ng mga daliri nito ang loob ng aking bibig. Kasabay nito ang muling pagpasok ng kamay ni Travis sa aking ibabang parte subalit natigilan na lamang ako nang maramdamang dalawang daliri na ang sumusundot sa akin. Pagod akong napakagat sa kanyang mga daliri.

“Nghhh… humnnn…!!!” ungol ko nang sinimulan na nitong ipasok ang kanyang dalawang daliri sa loob ng aking kaselanan. Mabagal itong naglabas-pasok sa aking katawan hanggang sa patagal ng patagal ay mas bumibilis na ito sa paglabas-masok.

Hindi rin nagpatalo ang kanyang mga daliri sa aking bibig at muling naglikot sa aking loob. Napakapit na lamang ako sa kanyang isang braso habang ang isa ay sa tabi kong unan bilang pangsuporta.

Ngunit nang dagdagan na naman nito ng isa pang daliri ang naglalabas-masok sa aking loob ay doon na ako tuluyang nagparaya.

Napahiga na lamang ang aking ulo sa higaan pero ang aking bewang ay nakaangat pa rin dahil sa kanyang ginagawa. Hinintay ko na lamang itong magsawa sa kanyang ginagawa at pinabayaan siyang paglaruan ang aking musmos na katawan.

Halos hindi ko na maidilat pa ng maayos ang aking mga mata dahil sa sakit ng kanyang ginagawa sa aking katawan.

Ngunit habang lumilipas ang mga oras ay tila parang napapalitan na rin ng kakaibang sarap ang kanyang ginagawa sa aking katawan.

Hindi ko maintindihan ang aking nararamdaman pero parang may isang parte sa aking natatamaan nito na nagpapakiliti sa aking kaloob-looban. Unti-unti kong ipinahinga ang sarili ko upang mas maramdaman iyong pakiramdam.

“Hmmm… hmmnnn….” tila mumunti kong mga ungol. Bahagyang narinig naman iyon ni Travis kaya naman mas bumilis ang kanyang paggalaw sa akin.

“Uhhh… You like that? Huh? Hmmm…” nagulat na lamang ako nang biglang rumapido ang kanyang paglilikot sa aking katawan. Muli akong napakapit ng mabuti sa kanyang mga braso at dinamdam ang kakaibang natatamasa sa kabila ng hilo kong nararamdaman.

“Hmmm… hmmmmm!!!” naluluha kong ungol nang maramdamang parang may papalabas na naman sa aking katawan.

Sa pangatlong pagkakataon ay muli na namang nanakit ang aking ari dahil sa tila mainit at nakakapasong bagay sa loob nitong papalabas. Hinayaan ko na lamang na si Travis na ang bahala sa mga susunod na mangyayari sa aking katawan.

“Hmmm… uhhmmm… a-aaaaaahhhhh!” ang mahaba’t nababaliw kong ungol nang tuluyang lumabas na ang kanina pang gustong kumawala sa aking katawan.

[ FOR THOSE READERS THAT SKIPPED FOR THIS PART, YOU MAY CONTINUE HERE. ]

“M-murrhhm… humm—waaahhh!” mabilis akong napahagap ng hangin sa ere nang tuluyan nitong tanggalin sa pagkakasaksak ang kanyang mga daliri sa aking bibig. Naramdaman kong tinanggal na rin nito sa aking butas ang kanyang mga daliri at bumalik sa pagkakaluhod.

Hindi kami nakapagsalita pagkatapos ng lahat ng mga nangyari. Ramdam ko man ang taimtim nitong pagtitig sa aking likod pero hindi ko na muna iyon binigyang-pansin at mas inintindi ang paghinga ng malalim.

Nahihirapan man sa aking paghinga ay sinubukan kong tumayo mula sa pagkakadapa, sapagkat pag-angat ko pa lamang sa paunang beses ay natumba na agad ako at muling nasubsob ang aking mukha sa unan. Narinig ko naman ang marahang pagbuntong-hininga ni Travis bago ito dahan-dahang tumayo papalayo sa aking likod.

Nang siya’y makatayo mula sa kama ko ay nagtungo ito sa aking gilid at dahan-dahan akong tinulungang makahiga ng maayos.

Kumapit ito sa magkabila kong mga braso at buong pag-iingat na inikot ang aking katawan paharap ng kisame. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil doon at sandaling isinara ang talukap ng aking mga mata.

“Get some sleep. Don’t worry, I’ll clean your room later,” sabi nito habang binabalutan ang aking nakahubad na katawan ng makapal na kumot. Hindi naman na ako naka-angal pa at pinabayaan nalang ito sa kanyang ginagawa. Masyado akong naubusan ng lakas dahil sa aming ginawa. Napahinga ako ng malalim.

What the hell is wrong with me? Bakit ba lagi nalang sa tuwing lumalagpas ito sa limitasyon niya, hindi ko ito mapigilan? Now, something happened between us again. Yes, we both know that I have a feelings for him, and he does to me too… but isn’t he getting too far?

Paano niya nagagawa sa ’kin ang lahat ng ito? Ginagawa namin ang isang bagay na hindi naman dapat namin ginagawa para lang gawing parusa sa ’kin? What is wrong with him?

But on the other side… it is still my fault.

It is my fault that I never stopped him from doing it. Yeah? I tried to push him away and told him many times to stop… but does that even helped me to stop him from what he’s doing? No.

But you know what’s more frustrating about it?

I gave in.

Dahil mas pinangunahan ko itong nararamdaman ko.

Dahil marupok ako.

T*ng ina.

Hindi ko namalayang unti-unti na palang nagsi-tuluan ang mga luha sa aking pisngi at tenga.

Dahan-dahan kong inangat ang aking kaliwang braso upang ipantakip sa aking mga mata at tahimik na humikbi sa kama ko.

Hindi ko man nakikita sa aking paningin si Travis ngunit sigurado naman akong nakatingin ito ngayon sa akin at tahimik na nagmamasid.

Naghintay ako ng ilang minuto bago ako tuluyang tumahan at sandaling pinakiramdaman ang presensya ng buong paligid bago napagpasyang magsalita.

“Travis…” garagal kong pagtawag sa kanya.

“Yeah,”

“Can I ask you, one last time?” tinanggal ko ang pagkakatakip ng aking braso sa mga mata ko at tumingin ng diretso sa kanya.

Nahuli ko itong nakatingin din sa akin kaya naman tiningnan ko ito sa mga mata. Hindi naman ito umilag at sa halip ay pinantayan ng saktong kasidhian ang aking binibigay na tingin sa kanya.

“Why are you doing these things to me?”

Hindi ito nakasagot sa aking tanong. Saglit akong tinitigan nito sa mukha na wari ba’y kinakabisa ang bawat parte ng aking mukha at maya-maya lang ay nagsimula nang maglakad papalayo sa akin.

Pero bago pa man ito tuluyang lumabas ng aking kwarto ay lumingon ito sa aking direksyon at nagbigay ng isang banayad na ngiti.

“To make you remember whom you truly belong to.”

“B-but I don’t… belong to you.” Hindi ito umimik pagtapos ko iyong sabihin sa kanya. Hinintay ko itong sumagot sa aking sinabi subalit bumagsak na lamang ang aking mga balikat at muling napapikit nang walang matanggap na kahit isang salita sa kanya. Napahinga ako ng malalim.

Akala ko, noong mga oras na iyon ay tuluyan na itong lumabas… pero hindi pala. Dahil pagkaraan pa lamang ng ilang segundo ay naramdaman ko ang kamay nitong humawi sa aking buhok at binigyan ako ng isang magaang halik sa noo.

“Then I will make you mine. I’m sorry for what I did tonight. Go and rest now, so that you can be ready for our date tomorrow.”

Lumabas na ito sa aking kwarto matapos sabihin ang mga katagang iyon. Marami pa sana akong gustong sabihin at tanungin sa kanya dahil sa mga sinabi nito ngunit hindi na ako sinusunod pa ng aking katawan dahil sa labis na pagod at hilong nararamdaman.

Hindi pa man tuluyang nakakalipas ng ilang segundo ay hindi ko na napigilan pa ang itong antok na unti-unting bumabalot sa aking katawan.

Chapter 63 : Date

63

:

Date

Piper

Avery

Chavez

“Shall we?” Napalingon ako sa lalaking nagsalita mula sa aking likuran at sandaling pinagmasdan muna ang ayos nito.

Ibang-iba ang damit nito ngayon kumpara sa kanyang mga kasuotan kanina. Ang kaninang uniporme nitong suot ay napalitan na ngayon ng isang magarang kamiseta.

Hindi ko maaninag ng maayos ang kanyang suot sa pang-ibaba dahil natatakpan ito ng pintuan ng kanyang kotse pero kaya ko namang ilarawan ang kanyang itsura ngayon base sa aking nakikita.

Suot-suot nito ang dark blue fitted sweater nito na tinernuhan ng isang gray blazer. Maayos ang pagkaka-estilo ng kanyang buhok na kanina lamang ay magulo pa dahil sa paglalaro ng basketball at suot din nito sa kanyang kaliwang kamay ang kanyang mamahaling relo.

Hindi ko man nakikita ng maayos ang kanyang pananamit sa katawan pero kahit doon pa lamang sa kanyang pang-itaas na itsura ay masasabi ko nang napakagwapo nito sa aking paningin.

Ano bang ginawa ko para maka

bingwit

ng isang

lalaking

mala-adonis ang

ka-gwapuhan

?

“Get in. Just continue staring at me inside the car,” dinig kong sambit nito habang nakatingin sa kanyang harapan at tila may kinakalikot na kung ano.

Mabilis naman akong napakurap sa simabi niya at mabilis na ipinilig ang ulo upang mabalik sa tamang huwisyo. Nahihiyang binuksan ko ng dahan-dahan ang pintuan ng passenger’s seat at umupo.

Joke lang.

Pogi

nga,

mahangin

naman.

Hindi na lamang ako sumagot pa sa sinabi niya at tumingin na lamang sa bintana. Kahit naman i-deny ko pa, totoo naman kasi. Sadyang malakas nga lang talaga ang ihip nito sa utak kaya nasobrahan sa kahanginan.

Hindi ko alam kung bakit nakapasok na ako sa loob ng kanyang kotse pero hindi pa rin ito nagsisimulang paandarin ang sasakyan. Sinubukan ko naman bumaling sa kanya subalit bago ko pa man magawa iyon ay napasinghap na lamang ako nang maramdaman ang isang palad nitong kumapit sa aking bewang.

Pagtingin ko sa kanya ay halos mangamatis ang mga pisngi ko nang mapagtantong sobrang lapit na pala ng kanyang mukha sa aking mukha.

Hindi agad ako nakakilos sa aking pwesto at sandaling nakipagtitigan sa kanyang malalim na mga mata. Napakurap naman ako ng ilang beses nang bigla itong lumayo sa akin na tila kakatapos lamang sa pinaggagawa.

Napayuko ako sa baba matapos makaramdam ng paninikip sa aking bibib. Muling namula ako.

Seat belt.

“K-kaya ko naman… dapat sinabi mo nalang,” mahinang bulong ko habang nahihiyang nakatungay sa bintana.

“I wanted to,” tipid nitong tugon sa ’kin.

Pinaandar na nito ang makina ng sasakyan at dahan-dahang pumaharurot na sa gitna ng kalsada. Hindi na kami muli pang nakapag-usap matapos no’n at tahimik lamang na bumiyahe papunta sa kungsaan man nito ako balak na dalhin.

Habang nasa biyahe ay hindi ko maiwasang alalahanin ang mga kaganapang nangyari kanina.

Nang sumapit kasi ang lunch break namin kanina ay sinabi sa ’kin ni April na makakasama pala namin sa outing si Emma. Nagulat pa nga ako at tinanong ito kung paano iyon nangyari pero ang sabi lang niya, sinama—or more like, nasama siya ni Andrei. Bigla tuloy akong nakaramdam ng inis dahil sa nalaman.

Ano yun, nilandi na naman niya si Andrei? At eto namang si Andrei, nagpatukso ro’n? Parang nawalan tuloy ako ng ganang sumama nalang sa outing naming pupuntahan.

Edi sana, kung hindi ko nalang pala

sinabi

sa

kanilang

dalawang

aalis

kami ni Travis, edi kami nalang pala sana ang…

Mabilis kong ipiniling ang aking ulo. No, mali itong iniisip ko. Kung pinagsisisihan kong sinama ko silang dalawa sa aming pag-alis, edi parang sinasabi ko na ring naging panira lamang silang dalawa sa magiging date namin. Napakasama ko namang kaibigan kung gano’n ang iniisip ko.

At isa pa, ako rin naman talaga ang nagyaya sa kanilang sumama. That’s why I never should have any other reason to complain about beside my decisions.

Well, who cares about it anyway? Bahala na muna itong inis na nararamdaman ko. Wala namang patutunguhan sa huli. I don’t want to ruin our… d-date with Travis just because of these feelings. So let’s just forget about it.

---

Makalipas ang ilang oras ay nakarating na rin kami sa aming destinasyon. Ang mall.

Medyo may kalayuan itong mall na pinuntahan namin ngunit hindi naman ako inantok sa biyahe. Tinanggal ko ang pagkakaayos ng aking seatbelt at ganoon din ang ginawa ni Travis sa kanya. Sabay kaming lumabas ng kotse at pagtapos ay pinatunog muna nito iyon bago lumapit sa akin.

“So… what did the two of you do when you both go out?” ang panimula nitong usal nang makalapit sa ’kin. Napatingala naman ako sa kanya at kunot-noong napaisip.

“Umalis nino?” naguguluhan kong tanong. Tumingin ito sa akin pabalik.

“Andrei,” hindi galit subalit malalim nitong pagbigkas sa pangalan ni Andrei. Agad namang nagtaasan ang mga balahibo ko sa katawan.

Andrei? Anong umalis?

“You don’t remember? We even kissed that night,” casual nitong ani habang kasabay akong naglalakad sa tabi niya. Namula naman ang mga pisngi ko dahil sa sinabi niya.

Iyon bang tinutukoy niya is nung time na nagconfess sa akin ng feelings si Harry?

“N-naaalala ko na… pero hindi naman yun si Andrei! Si Harry naman yung tinutukoy mo eh,” naiiling kong pagtama sa kany. Napa-ungot naman ito.

“Tss… whoever that guy is. Bakit ba kasi andaming umaaligid sa ’yong mga lalaki?” nakasimangot nitong anas habang binubuksan ang glass door ng mall papasok. Sumunod naman ako sa likuran nito at pagtapos ay mabilis ding sumabay sa kanyang tabi.

“Hindi ko rin alam. Baka dahil maganda ako?” hindi ko alam kung bakit ko na lamang nasabi ’yon pero bigla nalang kasing kumawala iyon sa aking bunganga. Napatikom ako ng bibig.

Sandali naman itong bumaling sa akin at tinignan ako na tila ba hindi makapaniwala sa kanyang narinig. Napailing na lamang ito sa pahayag ko at nagsaad.

“You should stay away from Andrei, from now on. Nahahawaan ka na ng kahanginan nun. Sinasabi ko na nga bang bad influence sayo yung lalaking yun eh,” ma-awtoridad nitong utos sa akin. Napaangat naman ako ng tingin sa kanya matapos marinig ang kanyang sinabi ukol kay Andrei.

“Anong bad–”

“Come on, let’s go. We’re going to buy you some clothes to wear first. Mamaya isipin pa ng mga tao ritong tagabantay mo ako rito dahil sa suot mong uniform,” mabilis nitong pag-iiba sa aming usapan.

“Pero yung sinabi mo kay–” hindi ko na tuluyan pang natapos ang dapat kong sasabihin para kay Andrei nang muli na naman ako nitong sinabatan sa pagsasalita.

“Let’s not talk about the other guys on our date,” tipid nitong saad na siya namang nagpatahimik sa akin. Halos mag-init ang buong mukha ko sa sinabi nito at mariing napapikit.

Let’s not talk about other guys daw pero siya naman yung nagbring-up nung question! Atsaka anong sinasabi nitong baka magmukha lang siyang tagabantay ko rito?! E sa suot pa nga lang niya, parang mahihirapan ka nang tukuyin kung saang klaseng store nito nabili ang ganoong klase ng mga damit!

Napairap na lamang ako ng palihim sa kanya. Kaunti nalang talaga at masasapak ko na ang bayag nitong unggoy na ’to. Mabuti nalang at tinuruan ako ni mama kung paano magkimkim ng galit.

Expert kasi si mama ro’n eh. Mga plastic daw kasi ang mga naging kaibigan niya nung mga nasa ka-edaran ko pa lamang siya. Tanging si Tita Lian lang talaga ang nag-iisang naging tapat sa kanya hanggang sa pagtanda. Kaya nga magbesties yung dalawang yun eh, pati na rin sila papa at ang papa ni Travis.

Imbis na makipagsagutan pa ay sumabay na lamang ako sa kanyang paglalakad. Alam ko namang hindi ito magpapatalo sa bangayan kaya pinagpalipas ko na lamang.

Nagtungo kaming dalawa sa isang male botique. Nang makapasok ay hinayaan niya lamang akong mamili ng mga gusto kong isuot ngayong hapon. Naghanap lamang ito ng mauupuan sa loob at pinanood akong magtingin-tingin ng mga damit.

Hindi naman ako umatungal sa kanyang mga ikinilos. I mean, as far as I could remember, wala talagang alam pagdating sa mga damit si Travis kaya naman hindi na nakakapagtakang hindi ito tutulong sa aking pamimili. Well, it’s not a big deal anyway. Hindi ko naman na kailangan pa ng tulong para lang mamili ng mga damit ’no.

At isa pa, siya rin naman ang magbabayad kaya ako nang bahala para sa damit ko hehehe.

Nang makapili na sa wakas ay sinukat ko na ang mga iyon sa loob ng fitting room at doon ay napagtantong kasya naman ang mga pinili ko kanina. Isa itong pink polo na tinernuhan ko ng isang gray jeans pang-ibaba.

Noong una talaga ay dapat mag s-short pants lang ako na itim pero nang saktong papasok pa lamang ako sa loob ng fitting room ay bigla akong hinarangan ni Travis at pinagalitan ba naman ako sa balak kong suotin sa pang-ibaba at maghanap daw ng mahaba.

Pinilit ko pa talaga siya kanina pero wala itong balak na baguhin ang desisyon nito kaya naman wala na akong nagawa pa kundi sundin na lamang ang kanyang mga utos. Hindi ko tuloy maiwasang magngitngit sa mga sinabi niya.

Tch. Siya ba ang magsusuot? Para namang ang ganda-ganda ko talaga at lahat ng mga tao e mapapatingin sa ’kin. Napakapraning talaga nung unggoy na yun.

Pero syempre, hindi nalang ako sumagot pa. Baka ako pa pagbayaran niya eh. Ang mahal pa naman nung jeans. Sinabi na nga kasing yung short pants nalang, ang dami pang kaartehan. Tch!

Paglabas ng fitting room ay sinalubong kaagad ako ng mukha ni Travis. Napansin naman nito akong lumabas na kaya naman ininspeksyunan ako nito mula ulo hanggang baba. Medyo nailang pa ako noong una dahil sa lalim ng binibigay nitong pagtingin subalit muling ipinilig ko na lamang ang aking ulo.

Maya-maya’y tumango na rin ito na para bang sumasang-ayon sa kanyang nakikita.

“Better than your shorts,” tipid nitong saad at nagtungo na sa cashier. Napairap na lamang ako sa kanya at sumunod.

“Edi wow. OA ka lang talaga,” bulong kong pagpaparinig sa kanya sapagkat hindi naman ito kumagat doon. Nagkibit-balikat na lamang ako.

Dahil suot ko naman na ang aming bibilhing damit ay tinanggal ko na lamang sa suot ko ang price tag at iyon ang binigay sa cashier.  Yung uniform ko na lamang ang pinalagay namin sa paper bag at pagkatapos ay umalis na sa male botique.

Naglakad kaming dalawa sa gilid ng daanan. Habang naglalakad ay kinuha nito sa akin ang bitbit kong paperbag na may laman ng aking uniform.

Dahil nasa kanan ako nito ngayon ay nilipat nito ang kanyang pagkakahawak ng paperbag sa kaliwang kamay at ’di kalaunan ay kaswal na mas lumapit sa aking tabi. Hindi man ako nagsasalita ng direkta sa paraang mga kinikilos niya pero pinapakiramdaman ko namang mabuti ang bawat paggalaw nitong ginagawa kada minuto.

Diretso lamang ang aming paglalakad sa tabi. Maraming nagkakalat na mga tao sa aming paligid at kapansin-pansin din ang mga nagsisilawang stalls at shops sa magkabilang gilid naming dalawa. Huminga ako ng malalim at pasimpleng sumilip na lamang sa mga nagdaraanang stores.

Katahimikan. Isang nakakabinging katahimikan ang namayani sa aming pagitan. Kahit na malakas ang mga tunog at ingay sa buong paligid ay tila wala akong marinig bukod lamang sa kumakabog kong dibdib.

Ang kaninang kaingayan ko sa loob ng botique ay tila bigla na lamang napawi sa aking katawan. Palihim akong tumingala upang silipin kung anong ekspresyon ngayon ni Travis subalit isang blankong tingin lamang ang nakuha ko mula sa kanyang gwapong mukha. Napabuntong-hininga na lamang ako at napayuko.

Ano bang

ginagawa

sa isang date?

Mali ba ang

ginagawa

naming hindi

pagkakausap

sa isa’t isa?

Dapat ba ay

nag-uusap

kami?

Kailangan bang kumain na kami gaya

noong

sa mga

palabas

kong

napapanood

?

Bakit

hindi naman kami

ganito

ni Harry

noong

lumabas

kami?

Hindi ba date ang

tawag

dito?

Ano ba ang dapat naming susunod na gagawin?

Dahil sa sobrang lalim ng aking pag-iisip ay hindi ko na namalayan pa kung ano ang nangyayari sa kapaligiram. Tila nanuyo ang aking utak dahil sa takot na baka mapansin nitong wala akong alam pagdating sa mga ganitong pangyayari.

Bigla akong nakaramdam ng kaba dahil sa naisip. Paano kung… paano kung pumalpak ako sa date na ito? Dapat ba ay nililibang ko siya habang kami ay naglalakad?

Mawawala na sana ako sa aking ulirat nang bigla ko na lamang naramdaman ang isang kamay nitong kumapit sa aking kaliwang balikat. Bahagyang natigilan naman ako sa paglalakad.

Wala sa sariling napatitig lamang ako sa kamay na nakadantay ngayon sa akin. Dahan-dahan itong bumaba hanggang sa tuluyang maabot nito ang aking nanlalamig na kamay.

Tila bumagal ang pagdaloy ng mga oras habang pinapanood ko ang unti-unting pagsalikop ng aming mga daliri. Ramdam ko ang bigat nitong dinadala na siyang nagpakalma naman ng aking panginginig sa buong sistema.

“Piper Avery,” banayad na humaplos sa kanang pisngi ko ang kanyang mainit na palad habang binibigkas ang aking pangalan. Inangat nito ang aking ulo upang mapatingin sa kanya at doon ay tuluyan akong na-estatwa nang makita ang kanyang mukhang nakatingin ngayon sa akin ng malumanay.

Napasinghap ako sa nakita.

“Don’t stress yourself out from thinking about the things that we are going to do next. You don’t have to worry about that,” may halong lambing nitong pananalita. Hindi naman kaagad ako nakasagot sa kanya at nanatiling nakatitig lamang sa kanyang itim na mga mata.

Tila nakaramdam ako ng kiliti sa loob ng aking tiyan nang itinaas nito ang aming magkahawak na kamay at ito’y pinisil. Namula ang aking mukha.

“You’re not alone in this date.” He smiled, his lips curving ever so slightly, “you have me by your side.”

Chapter 64 : Date (PT. 2)

64

:

Date (PT. 2)

Piper

Avery

Chavez

Hindi na kami nakapag-usap pang muli matapos nitong sabihin ang mga katagang iyon.

Kanina pa kaming dalawa paikot-ikot dito sa loob ng mall at pinagpapasalamat ko na lamang na napakalaki nitong pinuntahan namin dahil hindi pa rin kami natatapos sa paglalakad.

Habang naglilibot ay palihim kong sinilip kung ano ang kanyang iniisip ngayon at ganoon pa rin naman ito tulad nung kanina. Blanko ang mukha.

Pero kahit hindi man nito ipakita ang kanyang totoong nararamdaman sa panlabas ay sigurado akong masaya ito ngayon sa aming ginagawa. Hindi ko alam kung paano pero basta’y nakikita kong may bahid ng saya ang kanyang mga mata.

I don’t know. It may sounds funny but… I just… I just felt and seemed like it really does to him. Ayokong mag-assume ng mga bagay-bagay kaya naman pinipilit kong pakalmahin muna ang aking sistema habang kami’y naglalakad.

I don’t want to jump into conclusions that might lead me to confusions. Ayokong mag-overthink dahil iyon ang unang dapat kong gawin, sabi niya.

Hindi naman sa nahihirapan ako sa aking sitwasyon. It’s just that, literal na wala lang talaga akong alam pagdating sa mga ganito. And everytime that whenever these things happens to me, I always tend to mess things up.

But just like what he said before. I’m not alone in this date. Kasama ko ito ngayon at alam kong hindi niya ako iiwanan. So what’s the point if I mess things up, you know? Hindi naman kailangan, lahat ng gagawin ko ay successful at perpekto. I guess that’s what he’s trying to imply earlier?

That I don’t need to do some things in order for our date to work. I don’t need to do anything just to make this thing successful. All I have to do is just be myself for the rest of the day.

Nakakatawa lang isiping dati, everytime na tinatanong kami ng mga proctors namin about this certain type of situations, ako pa talaga ang nangungunang sumagot sa kanilang lahat.

I admit, I’m a hopeless romantic person. Kahit naman hindi ko na sabihin pa sa mga kaklase ko ay paniguradong nahahalata na nila sa ’kin dahil ako pa talaga ang pinaka-attentive sa ’ming lahat na sumagot ng mga tanong pagdating sa ganoong mga bagay.

Hindi ko alam. Siguro ay dahil sa sobrang dami ko nang mga nababasang love stories kaya tumatak na iyon sa aking pag-iisip? To the point na pati ako mismo, naniniwalang mahahanap ko rin sa future ang magiging ‘the one’ ko at tatanggapin ako bilang ako hanggang sa aming pagtanda.

Parang gusto ko tuloy pagtawanan ang sarili ko sa ngayon.

Imagine myself, answering those ‘easy’ love-involving questions without experiencing how to be in part of one. I don’t even know what and how does it really feels.

Napailing na lamang ako sa sarili at napangiti. Grabeng napaka-hopeless romantic ko naman palang tao.

But anyway, if you’re going to ask me why I am still finding that ‘one’ person kung totoong mahal ko na talaga si Travis simula pagkabata palang? Well… that’s because I became a hopeless romantic after what Travis did to me in the past.

Ang gulo ko ba? Dahil sobrang gulo ko talaga. Kung kailan pa talaga iniwanan ako nung tao sa ere, saka pa ako naniwalang makakahanap din ng taong tunay na magmamahal sa ’kin.

Ano nga bang dahilan kung bakit ako naging ganito?

“Avery,” mabilis naman akong napabalikwas kay Travis nang marinig itong tawagin ako.

“A-ano yun?”

“You’re lost on your thoughts again.” Tumingin ito sa akin at sinuklian ang aking pagtitig. Napaiwas naman ako ng tingin.

“S-sorry… hehe,” nahihiyang paumanhin ko at napayuko.

Sabi ko nga. Nang dahil sa paulit-ulit kong pagsasabi sa aking sariling ’wag mag-isip ng mga bagay ay iyon naman ang naging dahilan kung bakit ako nagiging lutang ngayon.

“Don’t apologize to me. You didn’t do anything wrong.” Huminto sa paglalakad. Napatigil din naman ako sa paggalaw nang makita itong huminto sa kanyang kinatatayuan.

“Do you want to eat?” tanong nito sa ’kin. Saglit naman akong natigilan sa kanyang tanong at sandaling napaisip.

“E-eat?” pagkaklaro ko sa sinabi niya. Tinanguan naman ako nito. Hinintay pa nitong sumagot ako subalit nang mapagtantong hindi ako makasagot ng maayos ay napabuntong-hininga na lamang ito at umayos ng tayo.

“Napapansin ko kasing nawawala ka ngayon sa sarili mo. I told you, you don’t need to think of anything else. Just let the time pass and you—no, we’ll be okay,” pagpapagaan nito sa aking loob. Napakagat naman ako sa aking labi at napabuntong-hininga nalang din sa sinabi niya.

Kalma

lang, Avery. Tama siya, kung mas

palalaliman

mo pa

itong

iniisip mo, baka mas

mawala

ka lamang sa sarili mo.

Ano ba kasing

nangyayari

sa ’yo? Never ka

namang

naging

ganito

dati. Not even when you were gone with Harry.

Huminga akong malalim. Mariin akong pumikit at panandaliang kinalimutan muna ang mga nangyayari sa aking paligid.

Huwag

nang

mag-isip

ng

malalim

at

huwag

munang

pairalin

ng

sobra

ang

kaisipan

. Just enjoy this date, Avery. And everything will be fine.

Nang masigurado kong maayos na ulit ang aking sarili ay ngumiti ako at dinilat na ang aking mga mata. Nahuli ko namang pinapanood ako ni Travis kaya biglang namula ang mga pisngi ko at mabilis na nag-iwas sa kanyang pagtingin.

“T-tinitingin-tingin mo jan?” nauutal kong tanong at mabilis na nilibot ang paningin sa tabi-tabi. Nakita ko naman ito sa aking peripheral view na umiiling-iling at napangiti.

“Nothing, let’s eat.” Muli nitong hinablot ang aking kaliwang kamay at ito’y pinagsalikop sa kanyang mga daliri. Nanlaki naman ang mga mata ko.

“Where do you wanna eat?”

---

“Seriously?”

“Oh? E bakit ka nagrereklamo? Akala ko ba, tinatanong mo ako kung saan ko gustong kumain?” taas-kilay kong tanong dito habang kumukuha sa aming tray ng french fries. Napailing naman ito sa aking tinugon at sumagot.

“Yes, I did… but why…” nilibot nito ang kanyang tingin sa buong paligid.

“Why Jollibug?”

Muli kong tiningnan ang kanyang ekspresyon at nakita itong pinapanood akong kumain na tila nahihibang na yata ako sa sarili. Palihim naman akong natawa sa kanya at napailing.

“Anong Jollibug ka jan? Nasa Jollibee tayo. Ang dami mo talagang arte! ’Wag mo nalang kasi akong pagtanungan at alam mo namang hindi ako makapag-isip ng maayos,” natatawang sabi ko sa kanya at binuksan ang supot ng aking kanin. Muli naman itong napabuntong-hininga at inilingan na lamang din ang sarili.

“Whatever.”

Nagsimula na itong magbukas ng kanyang balot at hindi kalauna’y kinain na rin ang chickenjoy nito. Napangisi naman ako sa kanya.

“Tch, kakain din pala eh,” mahinang uyam ko sa sarili.

“I can hear you,” wika nito habang kinakagatan ang kanyang chickenjoy ng hindi ako tinitingnan. Nagkibit-balikat nalang ako.

“Edi congrats.” Binuhos ko ang gravy sa kanin at nagsimula nang maglamutak.

Tahimik lamang kami sa pagkain. Hindi naman ito naging hadlang para magkaroon ng ilangan sa aming dalawa. Wala naman kasi sa akin yun at batid kong ganoon din naman ito.

At isa pa, sapat na ang ingay na umaalingawngaw sa bawat sulok ng aming kinakainan kaya naman hindi na namin kinailangan pang mag-usap. Kumportable naman kaming dalawa sa isa’t isa.

…yun ang akala ko.

Ayos naman talaga kaming dalawa… kung hindi nga lang mapang-asar itong unggoy na ’to.

Paano ba naman kasi, hindi nga ito magulong kumain, pero daig naman nito yung tutubi kung maglikot ang mga paa.

Minsan ay magugulat na lamang ako dahil sa biglaang pagtapak nito sa aking sapatos. Minsan nama’y pinipilit nitong isuksok sa gitna ng mga hita ko ang kanyang isang tuhod.

Sinusuway ko naman ang kalikutan nito dahil hindi ako makakain ng maayos subalit nagbibingi-bingihan na naman ito at patuloy lamang sa kanyang ginagawa.

Hinayaan ko na lamang ito nang hindi na talaga nakinig pa at inagaw na lamang sa kanya ang in-order nitong french fries para sa sarili.

Hindi naman ito umangal sa aking ginawa kaya sinalin ko na rin iyon sa lalagyan ko at sinawsaw sa sundae.

Akmang isusubo ko palang sana ang sinawsaw kong fries sa sundae nang bigla na lamang akong makaramdam ng kung anong bagay sa pagitan ng aking ibaba. Bahagyang napatigil naman ako sa pagkain at dahan-dahang napatingin sa baba ko.

Nanlaki ang aking mga mata nang makitang nakasiksik na sa gitna ng aking mga hita ang kanyang isang paa.

Ano na naman ba ito, Travis?

Pinamulahan ako ng mukha dahil sa kanyang ginawa at binigyan ito ng isang masamang tingin. Subalit dahil ito nga’y isang dakilang demonyo ay imbis na tanggalin ang kanyang mahabang paa ay tinaasan lamang ako nito ng dalawang kilay at nag-aktong walang kaalam-alam sa mga nangyayari.

Hindi ko tuloy ito maiwasang irapan.

“Tanggalin mo iyang paa mo o baka gusto mong tuluyan ko na yan? Sabihin mo lang,” mahina ngunit matigas kong giit sa kanya. Subalit sinuklian lamang ako nito ng isang inosenteng tingin at nagkibit-balikat.

“I don’t know what you’re talking about.” Mas diniinan pa nito ang pagpasok ng kanyang isang paa sa gitna ng aking mga hita hanggang sa magulat na lamang ako nang mataan ng tuhod nito ang aking dulo. Nagulantang ako sa naramdaman.

Dagli kong binitawan ang aking mga hawak sa kamay at akmang hahawakan na sana ang kanyang malikot na paa pero mabilis ako nitong nabasa kaya naman kaagad nitong tinanggal ang kanyang paa sa aking gitna. Binalingan ko ito ng tingin.

“Tatanggalin din pala,” mahinang anas ko sa sarili habang tinitingnan ang nakabusangot nitong mukha.

“Tsk. You really don’t have any experience about flirting,” bagot nitong pagpranka sa akin kaya naman napasimangot ako.

“Edi ikaw na may alam. Dami mo na sigurong mga nilandi ’no? Kaya pala expert ka pagdating dito eh. Well, sorry ka nalang pero expert na rin ako sa pagkilatis ng mga kilos mo,” sabay belat ko sa kanya.

“Really? But you still can’t do anything inspite of knowing what’s happening,” ngisi nito sa akin. Napaatras naman bigla ang dila ko sa sinabi niya.

“A-anong wala akong magawa… ewan ko sayo!” umiwas ako ng tingin sa kanya at isinubo ng buo ang aking french fries na may sundae.

“Cannot deny it, can’t you? Kahit alam mo na yung ginagawa ko sayo, you still can’t stop me… or rather just WON’T stop me,” pangangasar nito sa akin. Napayukom ako ng kamao.

Ayoko mang patulan ang kanyang mga sinasabi dahil alam kong mas mapapatunayan lamang nito ang kanyang mga sinasabi pero hindi ko talaga maiwasang mainis sa kanyang mga dinidikta.

“Alam mo, nakakabanas ka talaga! Tapos sobrang feelingero mo pa! Malamang, paano kita mapipigilan e kahit ano namang gawin ko sayo, hindi ka nagpapatinag? Kung tusukin kaya kita jan, gusto mo?” gigil kong itinutok sa kanyang tapat ang tinidor ko pero imbis na tumigil ay mas lalo naman nito iyong ikinangisi. Nagngitngit ng tuluyan ang aking mga ngipin sa nakita.

“Go on, tusukin mo ’ko. Tusukin din kita mamaya,” maloko nitong sagot sa ’kin. Hindi ko naman naintindihan ang kanyang ibig-sabihin noong una subalit nang tumagal ay saka ko lamang napagtantong may halo palang kapilyuhan ang mga salitang binanggit nito sa akin. Mas lalo tuloy nag-init ang aking ulo.

“H-hey! Calm down. Eto naman, hindi mabiro,” natatawang wika nito at nagtaas pa ng dalawa kamay nang mapansin nitong wala talaga akong balak na ibaba ang tinidor sa kanya.

Matagal kaming nakipag-talastasan ng tingin sa isa’t isa. Sinubukan ko namang takutin ito gamit ang aking mga tingin pero tila wala lamang iyong epekto sa kanya at wari ba’y natutuwa pa sa kanyang nakikita.

Nang hindi sumang-ayon ang lahat sa aking plano ay inis na binaba ko na lamang ang aking hawak at nagdadabog na nagpatuloy sa pagkain. Tumungo naman ito sa kanyang lamesa at dahil tapos na itong kumain ay pinanood lamang ako nitong sumubo ng pagkain.

Minsan ay nahuhuli ko pa itong napapalunok ng laway habang pinagmamasdan ako pero hindi ko na lamang siya binibigyang-pansin.

Nang matapos kainin ang lahat ng mga natirang pagkain ay pinatong ko na ang lahat ng mga kalat sa loob ng aking tray. Habang naglilinis ng mga kalat ay napansin ko naman itong tumingin muna sa kanyang relo bago magsalita.

“It’s still early. Wash your hands first before we go. We’re going to watch some movie,” bilin nito sa ’kin. Napatingin naman ako sa kanya ng ilang sandali at nang guminhawa ang aking pakiramdam ay dahan-dahang tumango. Tumingin din ito sa akin pabalik at sumandal sa kanyang upuan.

“You might think that our date is a little bit cliche. But even if it was, I still want you to experience this.” Ngumiti ito sa akin ng malumanay bago bumuntong-hininga.

“I want you to know how it really feels to be in a date. I know that you’ve been reading a lot of books that have this similarly-typical romantic date scenes. But now, you’re not just going to read it,” tumayo ito sa kanyang inuupuan at unti-unting inilahad pataas ang kanyang palad. Nanatili naman akong nakatitig lamang sa kanyang mga mata.

“Because you’re going to experience it yourself. And I’m going to be the first and the last man to make you live out this fantasy you’ve been dreaming of.”

Chapter 65 : Date (PT. 3)

Warning: explicit language.

. . .

65 : Date (PT. 3)

Piper

Aver

y

Chavez

“460 pesos po, mamsir,” tukoy ng cashier sa presyo ng binili naming ticket para sa aming papanooring pelikula.

Hinugot ni Travis ang kanyang pitaka upang kumuha ng pambayad sa cashier. Habang nagbabayad ng pera ay namili naman ako ng aming mauupuan sa loob ng cinema. Hindi naman ako nahirapang mamili dahil kakaunti palang naman ang mga taong manonood kasama namin sa loob. Pinili ko ang pinaka-gitnang seat.

Matapos magbayad sa cashier ay inabot nito sa amin ang mga ticket. Ako na ang nag-abot nung papel at tinago iyon sa loob ng aking bulsa pero bago ko iyon tuluyang tinabi ay binasa ko muna ang pamagat ng pinili nitong palabas.

Spider-Man: Home Quarantine.

Dahil maaga-aga pa bago magshow ang pelikula ay napagpasyahan muna naming dalawa na mag ikot-ikot ulit sa loob ng mall.

Sinabi ko kay Travis kung pwede bang pumunta muna kami sa NBS upang magtingin-tingin ng mga panibagong libro. Hindi naman ito tumutol at pumunta nga kami roon.

Bumaba kami gamit ang escalator at pagkatapos ay tinungo ang daan papuntang national book store. Habang naglalakad sa gitna ng daanan ay hindi ko maiwasang mahiya pero at the same time, may kung anong nagwawala ngayon sa loob ng aking sikmura dahil sa paraan ng aming paglalakad ni Travis.

Simula pa lamang kasi noong pag-alis namin sa loob ng Jollibee ay hindi na nito binitawan pa ang aking kaliwang kamay at sa buong durasyon, nanatili lamang itong nakasalikop sa kanyang mainit at magaspang na palad.

May ilang nakakapansin sa aming ginagawa kaya naman yumuyuko na lamang ako at mariing pinagmamasdan ang aming magkahawak na mga kamay upang kumalma.

Dahil sa aking inasal ay mukhang napansin naman iyon ni Travis kaya nagulat na lamang ako nang bigla nitong tinanggal ang pagkakahawak sa aking kamay.

Parang binuhusan naman ako ng isang malamig na tubig marahil sa kanyang ginawa. Kinakabahan akong tumingala upang tingnan kung nagagalit ba ito ngayon sa ’kin subalit napakurap na lamang ako nang mapagtanto ang mga sumunod nitong gagawin.

Inakbay ni Travis ang kanyang mabigat na braso sa aking mga balikat at hinuli ang nanlalamig kong kanang palad bago ito pinagsalikop sa kanyang nakaakbay na kamay.

Napasinghap ako sa ginawa niya.

Gamit ang libre nitong kaliwang kamay ay hinawakan nito ang aking baba upang ibaling ang aking tingin sa kanyang mukha.

Ngumiti siya.

“Don’t mind the people around us. This is our day… and it’s just us,” malumanay nitong tugon at pagkatapos ay humalik sa aking noo.

Hindi ko alam kung paano o bakit pero tila nawala ang lahat ng aking pag-aalala at ang tanging umiiral lamang sa aking isipan ay ang kanyang ginawa at ang init na aking nararamdaman ngayon mula sa dibdib.

Ano itong… nararamdaman ko?

Sa sobra kong pagkalutang ay hindi ko na namalayang nasa loob na pala kami ng book store. Napakurap naman ako ng maraming beses bago tuluyang bumalik ang sarili sa tamang huwisyo.

“So, what do you wanna see here?” tanong nito sa akin.

Nang mapagtanto ko namang kanina pa pala ako nakatitig sa kanya ay dagli akong pinamulahan ng mukha at nahihiyang umiwas ng tingin.

“L-libro syempre…” nauutal kong pagsagot dito. Dinala ko ang aming mga katawan sa section ng mga libro at palihim na pinakalma ang aking sarili.

Grabe… hindi ko alam kung paano i-explain ng maayos ang nararamdaman ko pero para bang may humaplos sa aking puso matapos nitong gawin ang mga bagay na iyon sa harap ng maraming tao.

Alam kong naramdaman ko na iyon dati.

Noong araw na hinalikan din ako nito sa gitna ng maraming tao.

Hindi ko alam kung paano pero bigla na lamang nawala ang lahat ng hiya ko sa sarili. Ewan ko. Basta ang sigurado lang ako ngayon ay sobrang gaan at init ng aking puso.

Sobrang saya ko. Sobrang saya.

Pero syempre ay hindi ko iyon pinahalata sa kanya at sinarili na lamang. Ayokong sabihin sa kanya lalo na’t naninibago pa talaga ako sa aking nararamdaman.

Ang akala ko dati, alam ko na kung ano ang pakiramdam ng maging masaya, masilayan lamang o makausap ang mga mahal mo sa buhay.

Pero may mas ikasasaya pa pala ang dati kong nararamdaman para sa kanya.

Ito na ba ang totoong ibig-sabihin nilang habang mas tumatagal, mas napapamahal ka sa isang tao?

Bakit ngayon ko lamang naramdaman? Bakit hindi noong dati palang?

Bakit… bakit nga ba ngayon lang?

… o baka dahil ngayon ko lang napansin?

Tila ngayon lamang pumasok sa aking isipan ang lahat ng mga nangyari at pinaggagawa naming dalawa.

Simula noong umamin ako sa kanya… at noong sinabi ko sa sarili kong simula ngayon ay kakalimutan ko na ito… hanggang sa umamin na rin si Travis ng kanyang nararamdaman para sa akin.

At ngayon?

Ngayon ko lamang na-realize na all this time, hindi ko namalayang mas napalapit lang pala ang aking sarili sa kanya.

At ang mas malala pa ay hindi nawala itong nararamdaman ko para sa kanya at mas lumalim pa.

Yes. Paulit-ulit kong sinasabihan ang sarili kong huwag magpapa-apekto sa mga ginagawa nito. Pero never din naman akong gumawa ng mga paraan upang mapalayo ako sa kanya.

I let my guard down. And I let him get closer to me. Sumuko ako sa mga pangako ko.

And now, I fell into his traps.

But despite all the things and promises that I’ve said to myself, why am I still with him? Bakit hanggang ngayon, parang gusto ko pa rin siyang makapiling at makasama habambuhay?

Have I finally given up and fallen for him?

But I’m still scared. I’m still scared that he might leave me someday. Will he really stay by my side forever?

What if all the things he has been doing was all a lie? What if he’s just toying on me? Kaya ko ba talagang kapitan ang mga salita nito?

Kumuha ako sa aking harapan ng kahit anong libro at nagkunwaring binabasa ang description sa likod. Habang umaakto ay pasimple kong sinilayan ang kanyang gwapong mukha sa aking tabi.

I caught him also looking at the book that I just picked up randomly and was quietly looking at the back of it. Marahil sa tagal ko sigurong pagtitig sa kanyang mukha ay nahuli ako nito sa akto at kalauna’y binigyan ako ng isang malapad na ngiti.

Unti-unti akong napangiti sa kanya.

Hindi iyon isang klase ng ngiting makikita mo sa kanya. It was a simple but very sincere smile. I’ve seen him with this smile already. I’ve seen him doing it so many times whenever he’s with me.

And it was the smile that I’ve also once seen of him after we become friends.

I love him. I know to myself that I love him from the bottom of my heart.

But can I really trust him?

“Is this it?”

“Ha?”

“Is this the book that you’re looking for?” paglilinaw nito sa kanyang tinanong kanina. Napabalik naman ako sa tamang ulirat nang maintindihan ang tinutukoy nito.

“A-ahh… o-oo, eto yun.” Muli kong binalik ang tingin sa hawak kong libro at tinapat sa akin ang front page.

Fifty Shades of Grey.

“What the?! You’re not gonna read that,” natigas nitong pagtutol sa akin nang mabasa nito ang pamagat nung libro. Kumunot naman agad ang noo ko.

“Ano? Bakit?” naguguluhang tanong ko sa kanya. Sinubukan ko namang buklatin ang mga pahina upang mabasa kung ano ang laman nung akda subalit mabilis nito iyong inagaw sa akin at parang naiinis pang tinabi iyon sa kabilang parte ng bookshelf.

“How the f*ck did you know that book? Bakit gusto mong mabasa ’yon? Si Andrei ba ang nagturo sayong magbasa ng mga gano’n?!” sunod-sunod nitong pagbubulyaw sa akin na siya namang ikinatakot ko.

“A-ano bang masama ro’n sa libro? Babasahin ko lang naman ah!” kinakabahang atungal ko subalit imbis na umaktong magmaang-maangan ay mas binalutan lamang ako ng natakot nang bigatan nito ang pagkakaakbay sa aking katawan.

“Y-yung braso mo… T-Travis!” mabilis naman itong natauhan sa kanyang ginagawa at tinanggal ang pagkaka- akbay sa akin. Nagmadali naman akong umayos ng tayo at saglit na lumayo ng kaunti sa kanyang tabi.

Ano bang meron doon sa librong nakuha ko?! Grabe naman maka-react itong lalaking ’to, kala mo naman may nagawa akong malaking kasalanan sa kanya!

“D*mn. Hindi na talaga kita papalapitin pa sa ugok na yun.” Nakapikit ito ng mariin at pilit na pinapakalma ang sarili.

“H-hindi naman si Andrei ang nagsabi sa ’kin no’n,” pagtatama ko pa sana sa sinabi niya.

“Edi sino?!” inis itong tumingin sa akin. Nanlaki naman ang mga mata ko sa kanya.

“H-ha? Wala!” tumalikod na ako sa kanya at napabugha na lamang ng hangin. “Tara na nga.”

Hindi pa sana nito balak na sumama pero nang medyo makalayo-layo na ako ay wala naman na itong nagawa pa kundi ang sumunod sa akin.

Nang makahabol ay muli nitong hinuli ang aking maliit na kamay at pinisil ito ng mariin.

“Alright, whoever that person is. Basta, ilalayo ko na ikaw sa kanila. Sa kahit sinuman,” pinal at desidido nitong asik sa kanyang sarili habang sumasabay sa aking lakad. Napabuntong-hininga na lamang ako.

Wala naman talaga kasing nagsabi sa ’kin! Pahamak naman ng librong yun.

Dahil hindi ko alam kung saan ang susunod naming pupuntahan ni Travis ay sinundan ko na lamang ang kanyang mga yapak hanggang sa kungsaan ako nito tuluyang dalhin.

Makalipas ang ilang oras ng paglalakad ay huminto na rin kami sa tapat ng isang shoe store. Kumunot naman ang noo ko habang naglalakad kami papasok sa loob nitong store. Bibili siya ng sapatos?

Pagkapasok ay nagtungo kami sa male section ng mga sapatos. Lumapit kami sa part ng mga rubber shoes at doon ay tuluyan kaming huminto sa paglalakad. Sandali itong bumitaw sa akin upang maghanap ng mga sapatos kaya naman naghanap muna ako ng mauupuan malapit sa kanyang tabi.

Hindi naman ito nagtagal sa pamimili ng mga sapatos. Matapos makapili ng tatlo ay lumapit na ito sa akin at lumuhod sa harapan ko. Dahil sa kuryosidad ay nanatiling nakaupo lamang ako sa kanyang harapan at pinanood itong kumilos sa aking ibaba.

Kununot ang noo ko nang itabi nito ang tatlo sa aking mga paa.

“Anong ginagawa mo?” nagtatakang tanong ko sa kanya. Hindi naman ito sumagot sa akin at pinagpatuloy lamang ang sunod-sunod na paglipat ng mga sapatos sa aking paa.

Magtatanong pa sana ako ng ilang bagay pero natigilan na lamang ako at nagulat nang sinimulan na nitong tanggalin ang aking mga sapatos.

“H-hoy! Baliw, bitawan mo nga yan!” sinubukan kong agawin sa kanya ang kanina kong mga suot na black shoes subalit itinago niya iyon sa kanyang likuran at sinimulan nang isukat sa akin ang kanyang mga napiling sapatos.

“I’m getting you a rubber shoes. You don’t want to look so stupid while wearing that kind of outfit, am I right?” pagpapaliwanag nito habang nakatutok lamang sa kanyang ginagawa. Umiling naman ako.

“Kahit na, masyado nang nakakahiya sa ’yo. Alam ko namang kahit anong bilhin nating mga mamahaling bagay e hindi ka mauubusan ng pera pero ayoko. So please, akin na–” sinubukan kong tumayo upang kunin ang aking mga sapatos sa kanyang likuran subalit mabilis itong kumilos at buong pwersa akong pinabalik sa pagkakaupo. Natigilan naman ako.

“I. Insist.” Mariin nitong bigkas at bumaling sa akin. Wala sa sariling napalunok ako ng laway.

Muli nitong pinagpatuloy ang pagsusukat sa aking paa kaya naman tumahimik nalang ako. Naka-ilang beses itong sukat ng sapatos sa akin pero hindi ako sumasang-ayon sa kanyang mga pinapasuot. Sinamaan niya ako ng tingin.

“You’re saying it on purpose,” giit nito sa akin. Hindi naman ako sumagot sa kanya. Bagkus ay tumingin lamang sa isang pares ng sapatos na kanina pang umaagaw ng pansin sa aking paningin.

Itinuro ko ang light gray na sneakers sa kanyang kaliwa bago magsalita.

“That one,” turo ko roon sa sapatos. Lumingon naman ito sa direksyon no’n at panandaliang nag-isip muna bago iyon tuluyang kinuha.

Bumalik ito sa pagkakaluhod nang makuha nito ang tinuro kong sneakers. Tinanggal muna nito ang rubber shoes na nakasuot sa akin bago dahan-dahang isinuot ang sapatos.

Habang pinapanood itong isuot ang sneakers sa aking mga paa ay wala sa sariling napatitig ako sa kanyang itsura.

Tila bumagal na naman ang pagdaloy ng oras habang pinapanood ko itong isuot sa akin ang mga sapatos.

Because just for a brief moment of time, I suddenly remembered a scene that I watched when I was a child.

That scene where the glass slipper was getting put on Cinderella. Suddenly, I also felt the same feeling where I am the main protagonist of the story.

I smiled out of nowhere.

Am I exaggerating things? Well, I don’t know anymore. This is the first time someone, other than my parents and my brother, helped me put some shoes on my feet. And there’s nothing wrong with dreaming for something small.

Is it?

Matapos nitong isuot ang isang pares ng sapatos ay tumingala ito sa akin. Napalipat naman ako agad ng tingin sa mga sapatos at mabuti nalang ay hindi niya ako nahuling nakatingin sa kanya.

Tumayo ako sa pagkakaupo at sinubukang maglakad-lakad. Tumango naman ako ng mahina sa kanya na siyang ikinatango rin nito pabalik.

Tinanggal ko sa pagkakasuot ang mga sapatos at ibinigay iyon sa kanya. Inabot naman niya ito sa isang salesman at tinanong kung meron pa bang bagong pair no’n at umoo naman ang sa kanya yung lalaki.

Saglit kami nitong iniwan at maya-maya’y bumalik din, dala-dala ang isang shoe box ng kanilang store.

Iniwan muna ako ni Travis upang bayaran ang sneakers habang ako naman ay naisipang ibalik nalang ang pinagsukatang mga sapatos sa dati nitong mga pwesto.

Makalipas ang ilang minutong paghihintay ay bumalik na ito sa aking kinauupuan at binaba sa aking tabi ang box ng sneakers. Akmang luluhod na sana ito upang maisuot sa ’kin ang pinamili nitong sapatos nang umangal ako sa kanya at sinabihang ako nalang ang magsusuot sa akin.

Ayoko namang magpasuot pa sa kanya ng sapatos ’no. Kahit naman ganoon yung naramdaman ko kanina, ayoko namang isipin nitong siya pa ang kailangang magsuot sa akin ng mga sapatos. Ang feeling ko naman masyado kung gano’n.

Nang maisuot ay pinalit ko sa loob ng shoe box ang aking black shoes at ito’y binitbit na. Tumingin naman ito sa kanyang relo at napansing malapit na ang oras ng aming papanoorin sa sinehan kaya naman nagtanong siya.

“Let’s go?” aya nito. Tumango naman ako.

Sabay kaming lumabas ng shoe store. Bago bumalik sa taas ay nagtungo muna kami sa counter kungsaan maaaring ipalagay muna ang mga gamit.

Binigay ko kay kuya ang hawak kong shoe box at nilagay naman niya ito sa isang lalagyanan. Kumuha ito ng card at inilahad ito sa aking harapan.

Kukunin ko na sana sa kanyang kamay ang card nitong hawak pero nagulat na lamang ako nang iiwas niya ito sa akin. Ngumiti ito.

“Heto miss,” muli nitong inilapit ang kanyang hawak na card. Nalilito man sa mga nangyayari pero kinuha ko pa rin iyon sa kanyang kamay. Pero nung saktong pagkuha ko naman ng card sa kanya ay muli na namang naglikot ang mga kamay nito at mabilis na nakipagshake hands sa ’kin.

“I’m Jeremy,” pagpapakilala nito sa akin. Nahihiyang ngumiti naman ako rito at tumango.

Anong… meron?

“Hi then, Jeremy. Can you f*cking give the card to him now?” isang mabigat at malalim na tugon ng taong nasa likuran ko ang sumagot sa kanya.

Naramdaman ko naman ang panginginig ni kuya at mabilis na bumitaw sa aking palad. Napaubo naman ako ng peke.

“T-tara na, Travis…” hindi ko na siya hinintay pang makasagot at hinila na ito palayo sa aming pwesto. Nakita ko pa itong pinanlilisikan ng tingin si kuyang nasa counter kaya naman mas binilisan ko ang paghila sa kanya upang mailayo ito roon sa binata.

---

“Wait for me here, I’ll just get some popcorns. And DON’T you ever talk to other people again,” seryosong bilin nito sa ’kin bago bumalik sa labas ng cinema. Tumango na lamang ako sa kanya kahit na hindi ako nito nakikita at napairap.

Tch. Kung makapagbilin naman, akala mo bata yung kasama.

Inikot ko ang aking paningin sa buong paligid. Patuloy ang pagpasok ng mga tao mula sa pintuan ng sinehan. Mabuti nalang pala at maaga kaming nakakuha ng ticket at baka maubusan pa kami ng pwesto.

Iba’t ibang klase ng mga tao ang naririto ngayon sa loob ng sine. May ilang mga pamilya, estudyante, magbabarkada, at may ilan ding mga magkasintahan. Hindi naman na nakakagulat pa kung bakit masyadong marami ang mga manonood nitong palabas. E sa kagwapuhan ba naman kasi ni Tom Holland, malamang ay maraming manonood dito. Charot.

Hinintay ko na lamang na muling makabalik si Travis sa aming pwesto.

’Di kalaunan ay nakita ko rin naman itong pumasok na muli habang may dala-dalang isang malaking lalagyanan ng popcorns at dalawang soft drinks. Umakyat ito patungo sa bandang gitna at pagkaraa’y tumabi sa aking gilid.

May ilan pa ngang napapatingin kay Travis pero pinabayaan ko na lamang. Hindi naman ako isang selosong tao.

Ay ano yun?

“It’s starting,” bulong nito sa akin nang magsimulang patayin ang mga ilaw sa taas. Ipinilig ko na lamang ang aking ulo sa naisip at kinuha sa kanya ang isang soft drink. Ililibang ko na lamang ang aking sarili sa palabas.

Hindi pa man tuluyang nagsisimula pero naramdaman ko sa aking ibaba ang muling pagsalikop ng aming mga kamay ni Travis. Muli na namang nagtambol ang aking puso dahil sa kanyang ginawa pero pinilit kong itago iyong nararamdaman ko sa kanya.

“B-bitaw ka nalang, Travis… n-napapasma talaga ako,” mahina kong bulong sa kanya subalit umiling lamang ito sa ’kin.

“I don’t care,” pranka nitong sagot habang nakatingin lamang ng diretso sa aming harapan. Umiwas naman ako ng tingin sa kanya at napakagat-labi.

This weird feeling… it’s… it’s coming again.

Para itong nakakapaso pero at the same time, parang nilalamig ka rin. Pero kahit mainit itong nararamdaman ko ay mas mainit pa rin ang kanyang palad na nakahawak ngayon sa akin.

It feels like he’s passing his heat on me. Sobrang nakakabuhay ng presenya, pero nakakapanghina rin sa katawan. Para akong na-eexcite pero kinakabahan.

Dahil sa kakaibang pakiramdam ay hindi ko na naunawaan pa ng maayos ang movie sa aming harapan. Tila ba umiiral na lamang sa isipan ko ang aming magkahawak na mga kamay at ang kakaibang init kong nadarama.

Habang nakatulala sa kawalan ay muli na namang pumasok ang lahat ng aming mga pinaggagawa kanina.

Tinulungan ako nitong pagaanin ang loob ko habang punong-puno ng pag-alala ang aking isip. He tried to make me feel like I am who I really am today. Yes, it’s quite confusing.

But I… I don’t know. I just… can tell it by myself.

He makes me feel like I am the person he always wanted to be with.

He makes me feel that there’s more than just being happy to be with him everyday.

He makes me feel like I am a princess… and I want to feel the same way again.

I want to see him smile for me again.

I want to experience those weird feelings I am getting everytime he does something to me again.

But is that all enough?

Nagbabaka sakaling tumingin ako sa kanya at nakita itong nakatingin din ngayon sa akin.

Matagal kaming nagkatitigan. I don’t even know how much hours did already passed by. All we did was stared at each other until the rest of the movie.

Napatingin ako sa aming magkahawak na kamay at nakita itong mahigpit na nakakapit sa akin. I squeezed his hands tightly before I spoke.

“You… won’t leave me, right?” I whispered.

Tumingin ito sa aking mga mata ng masinsinan at humingang malalim bago tumugon sa aking sinambit.

“I won’t leave you anymore. I promise.”

Hindi ko na siya hinintay pang kumilos at ako na mismo ang lumapit sa kanya. Kumapit ako sa kanyang kaliwang pisngi bilang pangsuporta at pagkatapos ay binigyan ito ng isang marahang halik.

Hindi agad ito nakakilos sa aking ginawa marahil sa labis na gulat. Ngunit nang maka-recover sa aking paghalik ay tumugon din ito ng malalim at mas diniinan pa ang kanyang sarili.

Samu’t saring mga emosyon ang kumakawala ngayon sa aking katawan. Labis na kaba, takot, pero higit sa lahat ay ang saya.

I’m nervous because he promised to me once again. And scared that he might broke it after all the things that we’ve been through all this years.

But I am happy. I am very happy that I’m finally letting him go deeper again, inside my heart.

Wala akong pakialam sa mga taong nakakakita ngayon sa amin. Wala na akong pakialam pa kung ano man ang mangyari sa aming dalawa sa huli.

I trust him. I have to trust him in order for this relationship to work.

Maganda man o masakit ang aming kahihinatnan sa huli, wala na akong pakialam pa. Alam kong magkaka-sakit at magkaka-sakitan talaga kaming dalawa sa aming paglalakbay.

Pero kung hindi kami masasaktan, ay wala rin kaming mararatingan.

My dream is not a fantasy anymore. It is now a reality.

I love this man so much. And even if I have to bet my life in order to be with him forever…

Then I’m willing to gamble my life once again.

Chapter 66 : Lollipop

Warning: explicit language and violence.

. . .

66 : Lollipop

Third Person

“Saan tayo pupunta?” tanong ni Avery kay Travis matapos silang bumalik ng kotse sa parking lot.

“To the park,” sagot naman ni Travis bago pinaandar ang makina ng kotse. Tumango na lamang si Avery at tahimik na pinanood itong magmaneho ng kotse.

Habang nasa kalagitnaan ng pagb-biyahe ay hindi maiwasang isipin ni Avery kung bakit napapadalas na ang kanyang pagpunta sa mga parke.

Ano bang meron at hilig ng mga kasama nitong ipunta siya sa mga parke? Dahil ba mukhang stress na siya masyado? or sadyang coincidence lamang ang lahat?

Marahang ipinilig na lamang ni Avery ang kanyang ulo sa naisip. Bahala na. Ang

importante

ay ang

magpakasaya

kami

ngayong

gabi.

Hindi naman kalayuan ang parkeng tinutukoy ni Travis dahil mabilis lamang silang nakarating doon. Sabay silang bumaba ng sasakyan at noong una ay nainis pa si Travis nang makitang sumabay ito sa pagbaba.

Pero para kay Avery ay mabuti na lamang at ganoon ang nangyari dahil masyadong nakakahiya na kung magpapabukas pa siya ng pintuan.

Wala ng nagawa pa si Travis at hinablot na lamang ang kanyang kaliwang kamay. Namula naman ang mga pisngi ni Avery nang ipagsalikop nito ang kanilang mga daliri at nagpatuloy na sa paglalakad.

Balak

siguro ako nitong

baliwin

sa

kilig

. Iyon ang umiiral ngayon sa isipan ni Avery. Napailing na lamang siya at nagpatangay sa binata.

Marami silang mga ginawa sa loob ng amusement park. Sumakay sa mga nakakabigla at nakakatakot na rides, pero sadyang walang ka-emo-emosyon itong si Travis dahil hindi man lang natakot kahit isang beses.

Kumain din sila ng maraming street foods at hotdogs na sa tingin ni Avery ay iyon ang pinaka-nagustuhang parte ni Travis sa buong durasyon ng kanilang pamamalagi sa loob. Ang panoorin siyang sumubo ng hotdog.

Namasyal din sila pagkatapos upang pahingahin muna ang mga katawan. Pero ang pinaka-tumatak talaga sa kanyang isipan ay ang bawat pagkuha ng kanilang mga litrato.

Sa tuwing naiisipan kasi ni Avery na kumuha ng mga litrato ay palaging yumayakap sa kanya si Travis, o kung ’di naman ay umaakbay ito sa kanya habang nakasalikop ang kanilang mga kamay.

Hindi niya tuloy mapigilang kiligin sa mga nangyayari.

Kung hindi lang sana niya kilala itong si Travis ay malamang sa malamang, magwawala na ito sa sobrang kilig.

Nang sila’y magsawa sa pagp-picture ay saka lamang nila napagpasyang magpatuloy sa paglalaro. Dahil marami namang nagkakalat na mga booths ay hindi na sila nahirapan pang mamili ng mga lalaruin upang libangin ang bawat isa.

Hinila ni Avery si Travis patungo sa isang pambatang laro at itinuro ang isang malaking stuff toy sa mga papremyo.

Tinanong naman siya ni Travis.

“You want that one?” sabay turo nito sa life-sized na monkey stuff toy. Tumango naman ito sa kanya at ngumiti.

“Mmmm, kamukha mo kasi eh… hehehe.” Mabilis namang bumusangot ang mukha ni Travis dahil sa narinig at nagsimula nang maglakad palayo.

“Bahala ka jan. Kuhanin mo mag-isa,” nakasimangot na giit nito kay Avery. Napanguso naman ito sa kanya at muli itong hinila pabalik.

“Eeeeehhh! Dali na kasi, Travis. Isa lang naman eh!” pamimilit ni Avery. Napabuntong-hininga na lamang si Travis sa kanya at masamang tumingin sa nakasabit na stuff toy.

“Fine. If that’s what makes you happy, then.” Muli itong lumapit sa booth at hindi inalintana ang mga nakapilang bata sa gilid. Napakamot na lamang sa ulo si Avery.

Kahit

kailan

talaga.

Tinanong ni Travis ang lalaking nagbabantay sa loob ng booth kung paano nga ba makukuha iyong stuff toy na nakasabit sa taas. Ipinaliwanag naman ni kuya kung paano iyon makuha at sinabing kailangan daw nitong matamaan ang lahat ng mga puting lobo sa pinakadulong bahagi ng laro at walang matatamaang kahit anong kulay ng lobo sa harapan gamit lamang ang isang laruang baril.

Tumango naman si Travis nang ito’y maintindihan at bigla na lamang inagaw ang baril na hawak nung batang lalaki sa kanyang tabi.

Parehas namang nanlaki ang mga mata ni Avery at nung lalaki sa natuklasan, samantalang yung bata naman ay nagwala at pinagsusuntok ang mga hita ni Travis.

Subalit imbis na mapangiwi sa sakit ay tinakpan lamang ni Travis ng kanyang palad ang mukha nung bata at nilayo ito sa katawan niya. Saglit itong kumapa sa kanyang bulsa at pagkaraan ng ilang segundo ay may hinugot itong isang lollipop. Sa pagkakatanda naman ni Avery ay iyon ang kanilang napanalunan mula sa isang palaro kanina.

Binigay iyon ni Travis sa bata upang manahimik sa kakaiyak. At gaya naman ng kanyang inaasahan ay tumahimik nga ito at pilit na sinubukang buksan ang balot ng lollipop.

Napangiti naman si Avery dahil sa nakita at bahagyang dinaluhan ang bata. Nang makalapit ito ay tumingala ang batang lalaki sa kanya at inosenteng itinaas ang hawak na lollipop. Napakagat-labi naman siya at kinuha ang lollipop.

Binuksan ni Avery ang balot ng candy at pagkatapos ay muling inilahad sa bata. Tila kumislap naman ang mga mata nito sa nakita at masayang sinupsop ang lollipop. Hinimas niya ang ulo ng bata.

“Ang cute mo naman, anong pangalan mo, baby?” nakangiting usal ni Avery sa batang lalaki. Sumimangot ito sa kanya.

“Damien T. King. DK, for short. Hindi na po ako baby, big boy na po ako,” ang nakasimangot na sagot ng bata sa kanya. Napangiti naman ito sa pagsagot ni DK at marahang tinapik ang ulo nito.

“Hala, edi big boy ka na pala. Bakit kumakain ka pa rin ng lollipop?” panunukso ni Avery kay DK. Bahagyang namula naman ang mukha nung bata sa narinig at naiinis na tinuro si Travis na kasalukuyang inaayos ngayon ang mga bala ng baril.

“Siya po kasi! Inagaw niya po yung baril ko! Dapat ako yung gumagamit niyan eh!” malakas na pagsusumbong ni DK kay Avery.

Bahagyang narinig naman ni Travis ang pagsigaw nito kaya saglit itong lumingon sa kanilang dalawa at binigyan ng masamang tingin yung bata. Mukhang natakot naman si DK sa paraan ng pagtingin nito kaya napakapit ito sa laylayan ng damit ni Avery.

Hinimas naman ni Avery ang mga balikat ni DK upang ito’y pakalmahin at pagtapos ay sinamaan din ng tingin si Travis. Napaiwas naman ito ng tingin sa kanya at napa-tss na lamang.

“Crybaby,” mahinang bulong ni Travis sa sarili.

Napailing na lamang si Avery at pinatahan ang bata. “Huwag mo nalang siya pansinin, DK. Ganiyan talaga ’yan, pinaglihi kasi sa demonyo. Kahit bata pinapatulan.”

“Ano po yung demonyo?”

“Ahh… wala, huwag mo nalang isipin yun hehe.” Tumango na lamang ang bata sa kanya at muling sumupsop sa kanyang hawak na lollipop. Muli siyang umayos ng tayo at inayos ang nagusot na damit ng bata.

“Nasaan pala ang mga magulang mo? Halika, baka hinahanap ka na nung mga iyon.” Inilibot ni Avery ang kanyang paningin sa buong paligid at sinubukang hanapin ang mga magulang ni DK subalit wala naman itong makitang kamukha ng bata.

“A-ano po kasi… t-tumakas lang po ako,” nahihiyang wika nung bata. Mabilis namang napabalik ang tingin nito kay DK at nanlaki ang mga mata.

“Ano?! Tumakas ka? Bakit? Paano yan ngayon? Naaalala mo pa ba kung nasaan ang house niyo?” sunod-sunod na pagtatanong ni Avery sa bata. Dagliang tumango naman ito sa kanya bago nagsalita.

“Don’t worry po, lapit lang naman ang bahay namin dito.” Nagcross-my-heart pa ito sa kanya sabay ngiti ng wagas kay Avery. Napahimas na lamang ito sa kanyang noo at tumango.

“Oh, sige. Pero umuwi ka na ha? Tara, sasamahan nalang kitang makauwi sa inyo. Huwag mo na ulit yun gagawin DK ah? Masama iyon,” pangangaral ni Avery sa bata at hinawakan ang maliit nitong kamay.

“Ang suntukin po yung lalaki?”

“A-ano, parehas. Masamang manuntok ng tao at ang maglayas ng bahay. Paano nalang kung mapahamak ka? or ma-kidnap? Gusto mo bang magpagala-gala nalang sa gitna ng kalsada?”

“Ayaw ko po.”

“Oh, ayaw naman pala eh. Kaya ’wag mo nang uulitin ha?” yumuko si Avery upang makita ang mukha ni DK habang sila ay naglalakad palabas ng parke. Tumingin naman pabalik si DK at ngumiti.

“Okay po. Salamat ate!” nakangiting anito kay Avery na siyang kinabigla na naman nito.

“Ahh, ehh… ano kasi, DK… hindi ako babae, kuya mo rin ako,” nag-aalangang sambit ni Avery sa bata. Dahil sa sinabi nito ay bahagya namang kumunot ang noo nito at muling tumingala sa kanya.

“Kuya? Jino-joke mo naman po ako eh!”

“Pero hindi ako nagbibiro, DK. Teka, ilang taon ka na ba?” saglit namang bumitaw kay Avery si DK at bahagyang itinaas ang dalawa kamay sa kanya.

“Seven po.” Ipinakita nito ang kanyang mga daliring naka-pito ang bilang kaya naman napangiti si Avery sa kanya.

“Pagtanda mo, maiintindihan mo rin ang lahat.” Muling hinawakan ni Avery ang isang kamay ni DK at nagpatuloy sa paglalakad.

“Big boy na nga po kasi ako!” pagrereklamo pa ni DK sa kanya kaya naman napatango na lamang siya.

“Okay po.” Binuhat niya si DK at mabuti na lamang dahil kaya pa ng katawan nito ang bigat nung bata dahil tatawid sila sa tawiran.

Itinuro naman ni DK ang daan patungo sa kanyang bahay. Gaya ng sinabi ni DK kanina ay malapit lamang ang kanilang bahay at nang sila’y makarating na sa tapat ay nag-doorbell ito sa gate.

Kapansin-pansin ang laki ng mansion na tinitirahan ni DK. Nakakapagtaka lang na kung bakit sa laki ng kanilang bahay ay wala man lang nakakitang naglayas itong bata. Habang naghihintay ay palihim na lamang itong napangiti nang may maalala.

Parang si Travis lang.

Maya-maya ay may dumating na ring isang kasambahay mula sa loob ng bahay. Nang makita nung yaya ang buhat-buhat ni Avery na bata ay tila naaligaga naman ito bigla at dali-daling pinagbuksan sila ng gate.

“Ay susmariyosep kang bata ka! Kanina pa kita hinahanap at mabuti nalang, hindi pa nakakauwi ang papa mo,” kinakabahang pamungad nung ale pagkabukas ng malaking pinto sa kanilang harapan.

Ibinaba naman ni Avery ang bata at kusa itong pumasok sa loob ng gate.

“Sorry po, may binili lang,” pagsisinungaling ng bata sa yaya. Saglit na lumingon muna ito kay Avery at nakitang iniilingan lamang siya nito.

Umupo si Avery upang makapantay ang tangkad ni DK at pinitik ang noo nito. Bahagyang napangiwi naman sa sakit ang bata at napahimas sa kanyang noo.

“Aray!”

“Huwag ka nang magsinungaling. Bad din ang mag-lie sa ibang tao,” panunuway ni Avery kay DK. Napayuko na lamang ito sa kanya at tumango. Napangiti siya.

“Good boy. Lagi mong tatandaan na don’t talk to strangers ha? Okay lang sa ’kin dahil mabait naman ako, pero ’wag mo nang uulitin yun, maliwanag ba?” muli namang tumango ang bata sa kanya kaya hinaplos nito ang kanyang ulo.

Umayos ito sa pagkakatayo at ngumiti sa matanda. Ngumiti rin naman ito sa kanya at nagpasalamat sa pagsundo sa bata.

Bago tuluyang bumalik si Avery ay tinanong muna nung bata kung ano ang kanyang pangalan. Nginitian naman niya ito at kumaway sa kanya.

“Avery. Kuya Avery ang itawag mo sa ’kin, okay? Para hindi na ate sa susunod,” biro pa nito kay DK at umalis na.

~ ~ ~

Piper

Avery

Chavez

Nang makabalik ako sa loob ng parke ay dagli kong hinanap si Travis.

Medyo kinabahan pa ako noong una nang makitang wala na ito sa kaninang pinaglalaruan niya ng booth kaya naman mabilis kong inikot ang aking paningin sa paligid.

Travis… nasaan ka na?

Sa totoo lang, kahit na mukhang ayos naman ako kanina ay totoong kinakabahan talaga ako sa aming pinuntahan dahil hindi ako pamilyar sa mga lugar. Hindi ko lamang pinapahalata sa bata para hindi ito matakot o kabahan.

Akmang maglalakad na sana ako upang simulan ang paghahanap kay Travis nang bigla na lamang may humablot sa aking mga braso.

Napalingon naman ako sa aking likuran at nagsimulang kabahan nang makitang hindi iyon si Travis kundi isang lalaking hindi ko kakilala.

“S-sino ka?” kinakabahang tanong ko sa kanya. Bagama’t imbis na sagutin nito ang aking tanong ay inilapit lamang niya sa leeg ko ang kanyang mukha at bahagyang sininghot ang aking amoy. Kinilabutan ako sa kanyang ginawa.

“Ang bango mo naman, miss,” manyak nitong pagkakasabi at bigla na lamang kumapit sa aking mga bewang. Natuod naman ako sa aking kinatatayuan at nanginginig na umatras sa kanya.

“B-bitawan mo ako…” tila nanuyo bigla ang aking lalamunan at ramdam ko ang pagkaubos ng aking mga enerhiya sa katawan.

Palagi na lamang itong nangyayari sa akin. Na sa tuwing inaakala kong handa na ako sa kahit anong pangyayari ay bigla na lamang akong pinanghihinaan ng katawan.

Bakit

gano’n

? Parang kanina lang, ang

tapang-tapang

ko pa–

Napatigil naman ako sa pag-iisip nang bigla na lamang may nangyaring hindi ko lubos na inaasahan.

Masyadong mabilis ang mga pangyayari. Hindi pa man ako tuluyang nakakakilos nang bigla na lamang inangkin ng lalaking hindi ko naman kilala ang aking mga labi.

“Mmmmp!” sinubukan kong pagkalasin ang aming halikan subalit napakahigpit ng pagkakayakap nito sa akin at mas lalong idinidiin pa ang kanyang mga labi.

Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko nung mga oras na iyon. Tila ba nawala na lamang ako sa tamang pag-iisip at natulala sa kawalan.

Bakit

ito

nangyayari

sa ’kin?

bakit

?

Subalit mabilis ding natapos ang aking malalim na pag-iisip nang bigla na lamang bumulagta sa aking harapan ang lalaking humalik sa akin kanina.

Napakurap naman ako ng maraming beses at tuluyang nabalik lamang sa reyalidad nang makita si Travis na walang tigil kaka-suntok sa mukha nung lalaki habang ito ay dinadaganan upang hindi makatayo at makatakas.

Nagulantang ako sa aking nakita.

“T-Travis!” gulat na gulat kong sigaw sa kanya at mabilis itong pinigilan sa kanyang ginagawa.

Dahil sa sobrang bigat nito at labis na pagmamatigas ay napilitan na ring makitulong ng ilang mga matatanda sa amin upang mailayo si Travis doon sa estranghero.

Napatayo naman ito dahil sa aming paghila at kitang-kita ang malakas na paghingal ng kanyang katawan habang matalas pa ring nakatitig sa lalaking duguan na ngayon ang mukha.

Nahihirapang inikot ko naman ang aking tingin sa buong paligid at nakita ang ilang mga tao at mga bata ngayong nakatingin sa aming direksyon. Napalunok naman ako ng laway at mabilis na niyakap ang likod ni Travis.

“S-sorry… kumalma ka na, please…” nauutal kong pagpapatigil sa kanya pero tila wala itong nadidinig at bahagyang hinila lamang ako palayo sa lahat ng mga tao.

“T-Travis… n-nasasaktan ako—”

“Shut up!” Pagalit niyang bulyaw sa akin.

Nagsimula nang mangilid ang aking mga luha at tahimik na nagpatianod sa kanyang paghila. Galit na galit itong nagmartsa sa daan at mabilis na naglakad patungo sa kanyang sasakyan.

After such a long time…

muli

akong

nakaramdam

ng

matinding

takot

sa

kanya

.

Nang makalapit ay hinila kaagad ako nito papasok sa loob, at halos mabingi ako sa pagsara ng kanyang kotse. Sinubukan ko pa itong buksan muli ngunit nanlumo nang mapagtantong naka-child lock ang pinto ng sasakyan.

Dahan-dahang tumulo ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan at bahagyang bumigat ang paghinga.

H-hindi

ko naman

sinasadya

…

Narinig kong bumukas ang pinto sa driver’s seat at nang makapasok siya ay padabog nitong sinara ang pinto at tumahimik. His movements was so tensed. And his hands gripped the steering wheel so tightly I thought it might break.

Ilang minutong namayani ang katahimikan sa loob ng kotse ngunit hindi rin nagtagal nang mabasag iyon dahil sa pagsalita niya.

“What the fuck was that?” aniya sa malalim at mababang boses.

“T-Travis… h-hindi ko alam—”

“TANG INA!” Halos mapatalon ako sa gulat nang malakas niyang hampasin ang manibela sa harapan. Sa sobrang lakas ay umalingawngaw sa bawat sulok ng kotse ang tunog ng kanyang paghampas, na siyang ikinatigil ko sa pagsalita.

Hindi ko na napigilan pa ang panginginig ng katawan ko at nagsimulang maluha sa matinding takot na nararamdaman.

“HINDI MO ALAM, HUH?! HINDI MO ALAM NA HINAHALIKAN KA NA PALA NIYA?!”

“H-hindi ko naman alam na gagawin iyon nung lalaki!” I finally said what I’ve been meaning to say, at nagsimulang humagulgol sa tabi niya.

Bahagyang natigilan naman ito sa kanyang pagwawala nang marinig akong umiyak. Napatingin siya sa aking gawi at nang makita ako ay agad na bumalik ang pagiging maamo nitong ekspresyon at naglaho na parang bula ang kaninang pag-aasal demonyo nito.

“Piper…”

“W-wala akong magawa… hindi ko naman… i-inakala na gagawin ni kuya ’yon-”

Bumagsak ang kanyang dalawang balikat at napabuntong hininga.

“Fuck!” he cursed under his breath.

Mahigit ilang minuto rin akong humagulgol sa loob ng kotse ni Travis. Hindi naman siya nagsalita. Bagkus ay hinayaan lamang niya akong ilabas ang lahat ng emosyong dinaramdam ko mula kanina. I could feel that he’s patiently waiting for me to calm down, pero kahit anong pilit ko namang pagpapakalma sa sarili ko ay mukhang hindi umeepekto.

Nanginginig akong napatakip ng kamay sa bibig at sumiksik sa sulok ng upuan. Mula sa gilid ng aking papanaw ay nakita ko siyang yumuko at tila malalim na napaisip.

Hanggang sa kalaunan, he slowly reached for my hand. His touch was hesitant and almost fragile at first.

“Piper Avery…” ngayon ay binigkas na niya ang pangalan ko sa malumanay na paraan.

Hindi ko alam kung bakit pero bigla akong napaatras sa kanya. The fear that gripped me had already taken root… and my body reacted before my mind could catch up. Mukhang napansin naman iyon ni Travis dahil nakita ko ang pagbabago sa kanyang mukha.

He looked… hurt, as if he immediately regretted the things he had done earlier.

He leaned back against his seat and breathed heavily. Silence immediately filled the car once again.

Nanatili kami sa ganoong posisyon ng mahigit ilang minuto rin bago niya ako muling sinubukan hawakan.

I was about to panic when I saw his hands, but I stopped when his fingers cautiously wrapped around mine, gentler this time.

“Shhh… I’m sorry,” garagal niyang sambit habang mabagal at maingat akong hinihila palapit sa kanya. Mahigpit niya akong niyakap kaya saglit akong natigilan. Dumampi ang kanyang labi sa buhok ko at na marahang bumulong ng maraming sorry.

“I didn’t mean to hurt you, baby. Hindi ko na po uulitin, I promise.”

Dahil sa kalakihan ng kanyang katawan ay isinandal niya ang ulo ko sa kanyang dibdib at muling yumakap ng mahigpit.

“I just… I couldn’t stand seeing anyone else kiss you. It drove me crazy.”

Tahimik naman akong sumubsob sa kanya. I was too tired to argue, too exhausted to speak. Alam ko naman sa sarili ko na walang malisya sa nangyari kanina… pero alam kong nasaktan ko pa rin si Travis.

“S-sorry din…” namamaos kong tugon.

“No, baby.” His voice was softer now, almost tender as he pressed another kiss to my forehead. “Hindi mo kasalanan.”

His fingers slowly traced circles on my back, as if trying to calm himself as much as me.

“Just… just promise me.” He whispered. “Promise me that you’ll never talk to him again.”

Marahang tumango naman ako sa kanya.

“Pangako.”

“Good boy.” He smiled.

Chapter 67 : Preparation

67 : Preparation

Piper Avery Chavez

[ TWO DAYS LATER ]

“Hey… baby,”

“Hmmm…”

“Wake up, goodmorning.” Ramdam ko ang mahinang paghimas nito sa mga aking braso at maya-maya’y tinapik ako ng malumanay. Dahan-dahan akong napainat dahil doon.

Hindi agad ako bumangon matapos gisingin ni Travis sa aking malambot na kama. Kahit naman hindi ko na tingnan pa ng malinaw kung sino ang gumising sa ’kin ay kilalang-kilala ko naman ang malalim nitong boses.

Muli akong nakabalik sa aking mahimbing na pagtulog.

“Avery…” muli akong ginising ni Travis nang mapansin nitong nakaidlip na naman ako. Ramdam kong pumwesto ito sa aking likuran at kumapit sa aking magkabilang balikat. Nakatagilid kasi ako ng higa ngayon sa kama kaya naman nagawa nitong mahiga sa aking likuran.

Hindi pa rin sana ako makikinig sa kanya nang bigla na lamang akong makaramdam ng tila isang basang bagay sa kanang parte ng aking leeg. Mabilis naman akong napadilat nang maramdaman itong dumila sa aking balat at natutulirong napaupo ng wala sa oras.

Napahawak ako sa parte ng kanyang hinalikan at nag-init ang mga pisngi nang maramdaman ang basa nitong iniwan. Namumulang sinipat ko siya.

“B-baliw!” mahinang anas ko sa kanya bago tumakbo patungong banyo. Narinig ko naman itong natawa pa sa aking inakto ngunit hindi ko na lamang siya binigyang-pansin.

Napakabastos talaga ng lalaking ’yon. Gigising na nga lang ng tao, idadaan pa talaga sa kamanyakan.

Naiiling na naghilamos na lamang ako ng aking mukha at nagsipilyo. Habang naglilinis ng ngipin ay muli kong naalala ang mga kaganapang nangyari noong nakaraan.

Dalawang araw pa lamang ang nakakalipas mula noong mangyari ang aming first date. Matapos naming manood ng pelikula sa loob ng mall ay para bang isang kisap-matang natapos ang lahat ng mga nangyari.

Pagtapos naming manood ay nagtungo pa kami sa isang amusement park upang sulitin ang natitirang mga oras hanggang sa maggabi. Nagpicture-picture sa kung saan-saan at sumali sa mga rides na talaga namang nakakatakot pero mukhang mas manhid lang talaga itong ka-date ko sa matigas na poste at nakalimutan na yata kung paano matakot.

May ilang mga bagay ding naganap sa pagitan naming dalawa pero nalutasan naman kaagad bago kami umuwi ng bahay. Ayoko mang alalahanin nalang pero pabalik-balik kasing umiiral talaga sa aking isipan.

I mean, can you imagine? Bigla na lamang may sumulpot sa harapan mong lalaki at hinalikan ka ng walang ano-ano sa gitna ng parke? At ang mas malala pa ay isang estranghero yung humalik sayo?

Sobrang natakot talaga ako noong mga oras na ’yon. Hindi lamang dahil sa hindi ko kakilala yung tao, pero dahil na rin sa labis na kabang nararamdaman nang bigla na lamang sumugod si Travis sa lalaki.

Kilalang-kilala ko si Travis. Kamao ang unang pinapagana nito bago gamitin ang utak. Mabuti na lamang at may ilan ding mga matatanda roon at tinulungan akong paawatin si Travis sa pagbugbog doon sa lalaki. Hindi naman kabataan yung humalik sa akin. Batid ko ay mga nasa ka-edaran ko lamang.

Matapos ang araw na iyon ay napansin kong mas naging malapit pa ito sa akin. Yung inaakala kong pagiging clingy nito dati ay may mas ilalala pa pala.

To the point na kahit sa pagligo ko, gusto na rin nitong sumama.

Sobrang tumutol talaga ako nang alukin ako nitong sabay na lamang ako sa kanya. Tinanong ko naman ito kung bakit ba siya nagkakaganito pero imbis na sagutin ang tanong ko ay sinabihan lamang ako nitong wala na akong dapat pang malaman at huwag na raw akong mahiya sa kanya dahil nakita naman na niya ang bawat parte ng katawan ko. Hindi lamang bawat sulok kundi buong parte talaga ng aking katawan.

Akala pa nga niya noong mga oras na iyon ay papayagan ko siya pero nagulat na lamang ito nang pagsaraduhan ko ito ng pinto. Bakit, ano bang akala niya? Papapasukin ko pa siya? Sa kabila ng lahat ng mga pinagsasabi nito sa ’kin?

Napailing na lamang ako sa aking sarili matapos maalala ang mga nangyari sa loob ng dalawang araw na lumipas.

Ngayon ang araw ng pag-alis namin sa beach. Kungsaan makakasama namin sila April sa outing. At bukas na rin ang pinakahihintay na kaarawan ni Travis.

I don’t know why but I just can’t imagine that this will be the last day of Travis’ teenage years. Napakabilis ng pagdaloy ng mga oras. Simula mamayang madaling araw ay ito’y nasa karampatang gulang na. And we are still studying in high school. Although college na talaga dapat kami kung wala lang K-12 program.

But still, I just really can’t believe that this childish human is now to be considered as an adult. Nakaka-mind blowing.

I wonder if I were to be him right now. Naging masaya ba ako sa buong teenage years ko? Nilubos ko ba ang lahat ng makakaya ko? May mga bagay pa ba akong hindi nagawa habang nasa kabataan ko pa?

Did I enjoyed my life?

Nagkibit-balikat ako. I don’t know. Maybe there are still some more things that will come to be.But one thing is for sure.

I am enjoying my life right now.

And that’s what matters.

---

“Have you packed your things already?” tanong ni Travis pagkababa ko. Tumango naman ako.

“Yes.”

Tumingin ako sa orasang nakasabit sa dingding at ito’y binasa.

5:28 am.

Maaga pa naman pala. Pero kung gugustuhin naming makarating ng maaga sa beach ay kailangan na naming bumiyahe ngayong umaga.

Inayos ko na ang nakasukbit sa likod kong bag at nagtungo sa kusina. Habang naglalakad ay ramdam ko ang panginginig ng aking kalamnan dahil siguro sa kabang kanina ko pa nararamdaman.

Hindi ko alam kung bakit lagi nalang akong ganito tuwing may bagong pinupuntahan. Parating kinakabahan. Hindi ko naman mapigilan dahil kusa na lamang itong lumalabas sa aking katawan. Kung titingnan nga ako ay mukhang wala naman sa akin ang mga nangyayari at tila sanay na sa mga ganitong bagay pero ang totoo talaga niyan ay hindi pa.

Maybe because I just don’t wanna let other people know that I’m scared for traveling? Kilala naman kasi nila ako bilang isang introvert na tao at hindi palabas-labas ng bahay. Pero lately ay napapadalas na ang pag-alis ko kaya naman palagi ko nalang nararamdaman itong pangangatog ng aking katawan.

But maybe this is also the reason why I’m always going out whenever they’re asking me to go outside. May part din kasi sa ’kin syempreng gusto na mawala itong kaba kong nararamdaman. Pero sadyang napakahirap lang talaga nitong makasanayan.

Kung sa totoo lang talaga, if I were to pick whether I want to go out or not, then I would definitely not go out and just stay in my room with my books.

But I also wanna help myself to get rid of this nervous feelings deep inside of me. Ayokong dalhin itong kaba ko sa lahat nalang ng mga bagong lugar na mapupuntahan ko sa pagtanda. That’s why I’m trying my best to keep up with everyone.

Kahit alam pa nila itong side ko at tinutulungan akong mawala ito. I am happy to have this circle of friends by my side. Kaya naman pursigido rin akong lumabas para naman maging worth it itong pagtulong nila sa akin, kahit na hindi nila literal na binabanggit.

Sabihin niyo nang masyado akong malalim mag-isip para lang sa mga ganitong bagay. It’s okay. Hindi naman ako na-ooffend. Maybe you just don’t know the feeling of being afraid to socialize with so many people, especially if you’re the type of person who just want to stay on your bed and let your imagination explore this big, wide and scary world. That’s why hindi ko kayo pagsasabihan, or kung meron man.

And who cares about it? Wala namang nanghihingi ng mga point nila. As long as I’m doing this for my friends and loved ones, then it’s fine.

And besides, nandito naman sila Travis upang tulungan ako sa lahat ng mga problema. Kaya nga para saan pa ang pagkakaibigan kung wala naman sila tuwing ikaw ay nangangailangan ng pagsisilungan?

That’s why we should always cherish our friendship with other people. Sobrang hirap nang maghanap ng mga kaibigan ngayon lalo na’t ang ating mundo ay punong-puno ng mga mapanglinlang na tao.

Nang makarating sa kusina ay napahinto ako sa paglalakad at napailing na lamang sa sarili. Eto na naman ako, lumilipad ang isip. Dapat talaga ay ilabas ko na itong mga kinikimkim ko at baka tuluyan pa akong mabaliw kakaisip.

Umupo na lamang ako sa isang upuan at pinanood ang si mama na maghain ngayon ng mga pagkain.

Alam kasi nitong aalis kami ngayon sa beach upang i-celebrate ang birthday ni Travis kaya naman gumising din ito ng maaga upang maipagluto kami ng almusal. Well, kahit naman hindi na namin si mama sabihan pa ay talagang gumigising na ito ng maaga.

Nang maihanda ang mga pagkain ay nilatag na niya ang mga plato sa aming hapag-kainan. Hindi naman ito marami, sakto lamang para sa aming tatlo. Tig-iisa kaming mga hotdog, patty, tinapay, kanin, at mga tubig. Ang sabi ni mama ay hindi dapat ako kumain ng mga itlog tuwing aalis at baka magdumi lamang ako habang nasa biyahe kaya wala kami ngayong lutong itlog na almusal.

Nagsandok na ako ng kanin sa aming mga plato pagkatapos ay kumuha na ng mga ulam sa lalagyan. Saktong ginagawa ko naman ang mga iyon nang pumasok nasa loob ng kusina si Travis upang makakain ng almusal.

Lumapit si mama at niyakap ng mahigpit si Travis. Mabilis naman itong tumalima kay mama at yumakap din pabalik.

“Advance happy birthday nalang, anak! Tingnan mo, hindi talaga ako makapaniwalang hindi ka na bata mamaya nalang. Para tuloy akong naiiyak,” pasinghot-singhot na usal ni mama pagkatapos nilang magkalas ng yakapan. Natawa naman si Travis sa kanya samantalang ako ay parang nasusuka sa inaakto ni mama. Hindi bagay eh, sorry naman.

“Thank you po, tita. Huwag ka na pong umiyak, hindi naman po ako mamamatay. Tatanda lang,” nakangiti nitong ani kay mama at pinunasan ang mga luhang nangingilid sa mga mata ni mama. Umiwas na lamang ako ng tingin sa kanilang dalawa at inatupag ang pagnguya ng kanin sa aking bibig.

Nakakarindi. Eww! Bakit kami naman ng mama ni Travis ay hindi ganyan? Ang OA naman nilang dalawa. Mabuti nalang si tita, masaya kasama. Hindi kagaya nilang dalawa, nag-iiyakan pa.

“Hay nako, ewan ko sayong bata ka. Hindi ko naman sinasabing mamamalagi ka na! Naiiyak lang ako dahil parang dati, binubuhat ka pa naming dalawa ni Richard sa mga bisig namin. Pero tingnan mo nga naman ngayon, gumagawa na kayo ngayon ng milagro nitong malandi kong anak at dito pa mismo sa kusina ko,” naluluhang wika ni mama habang tinutukoy si papa kanina.

Dagli naman akong nabululunan sa kinakain matapos marinig ang huling sinabi ni mama kay Travis. Mabilis akong nagsalin ng tubig at lumagok ng napakaraming beses. Habang umiinom ay narinig ko naman ang pag-asik ni mama.

“Oh? Ba’t ka pa nabululunan e totoo naman? Nilandi mo siguro itong si Travis ano? Ang sabi ko naman kasi sayo susuportahan ko kayong dalawa at wag nang patagalin pa ang lahat, pero wala naman akong sinabing ilabas mo na agad ’yang landi mo sa kanya,” taas-kilay na anas ni mama habang patuloy akong tinatarayan. Malakas namang natawa si Travis.

“You’re right, tita. Sineduce po ako nitong anak mo,” malokong sambit ni Travis at bahagyang hinimas-himas pa ang mga balikat ko. Sinamaan ko naman siya ng tingin at inis na tinanggal ang kanyang pagkakahawak sa akin.

“Ang feelingero mo namang gunggong ka. Kumain ka na nga lang jan at nang makaalis na tayo, susunduin pa natin sila April. Ang dami mo talagang dada!” nababanas kong utos sabay irap sa kanya.

Nakangiting itinaas naman nito ang kanyang dalawang kamay at umupo na rin sa aking tabi upang kumain.

“Yes boss.”

---

“Sure kang may dala ka nung candy mo ha?” paninigurado ko kay Travis habang naglalakad kami palabas ng bahay.

“Yes, baby. Calm down, pang-ilang beses mo na akong tinatanong tungkol jan,” pagpapagaan nito sa aking kalooban subalit hindi ko pa rin maiwasang mag-alala para mamaya.

Napakalayo ba naman kasi ng biyahe namin! Ang akala ko naman kasing klase ng layo ay yung mga aabutin lamang kami ng mahigit isa o dalawang oras ng biyahe. Pero hindi pala!

Jusko pagsearch ko ba naman nung pupuntahan namin sa goggle, lagpas ng mahigit apat na oras pa pala ang biyahe namin! Iniisip ko palang na mula rito hanggang doon at babalik pa pauwi, parang gusto ko na tuloy magback-out sa group date namin.

Mapapaisip pa sana ako ng malalim subalit inakbayan ako ni Travis at hinila na papalapit ng kanyang kotse. Kahit naman bigatan ko pa ang katawan ko habang naglalakad ay parang wala lamang iyon sa kanya at walang kahirap-hirap akong hinihila paupo sa passenger’s seat.

Nang makalapit ay akmang papapasukin na sana ako nito sa loob nang bigla na lamang akong may naalala.

“Sandali,” pagtigil ko sa kanya habang pinapapasok ako sa kotse. Huminto naman ito sa pagkilos at tumingin sa ’kin.

“Why? You forgot something?” tanong nito. Marahang umiling naman ako.

“No. Si Andrei, kasama siya. Isasabay natin, nakalimutan mo na ba?” pagpapa-alala ko sa kanya. Nang marinig naman nito ang pangalan ni Andrei ay mas mabilis pa sa pagtakbo ng cheetah ang pagpalit ng ekspresyon nito sa kanyang mukha.

Napaismid ito sa kanyang narinig at ungot na nagsalita.

“Can’t he just commute all by himself? Matanda naman na siya.” Bakas sa tono nito ang inis at pagkairita habang tinutukoy si Andrei. Sasagot naman sana ako sa kanya pero muli itong nagpatuloy sa pagsasalita.

“I was hoping that you would forget about him,” nakanguso nitong bulong, tila ginagamit pa ang kanyang ka-cute-an para mapasunod ako pero tinaasan ko lamang ito ng kilay.

“Anong makakalimutan ko siya? Baliw ka ba? Grabe naman iyang galit mo kay Andrei, tatanda ka nalang na may tanim ng galit sa kanya. Masama iyon,” atungal ko sa sinabi nito. Bumusangot naman ang kanyang mukha.

“Well, if it’s him then it’s fine,” pagmamatigas nito pero inilingan ko na lamang.

“Ewan ko sayo, tara na’t samahan mo ako, kakatukin ko lang si Andrei.” Tumalikod na ako sa kanya at nagsimula nang maglakad sa tapat ng kanilang bahay. Narinig ko pa sa aking likuran ang pagbuntong-hininga ni Travis pero hindi ko na lamang pinansin.

Hindi pwedeng iwanan na lamang namin si Andrei mag-isa. Wala naman iyon sa usapan at lalong baka maligaw pa yun doon sa daanan.

“Whatever. If he’s still not ready, then let’s leave that insect,” dinig ko pang sinabi nito pero ipinagsawalang-bahala ko na lamang.

Nang makalapit sa kanilang bahay ay kumatok muna ako ng tatlong beses bago tumawag.

“Tao po? Tao po,” ang aking sambit kasabay ng pagkatok ko sa gate ng kanilang bahay. Wala namang sumagot sa una kong pagkatok kaya naman muli akong kumatok ng tatlong beses.

“Tao p–” napatigil ako sa pagsasalita nang bigla nalang tumabi sa gilid ko si Travis at pinindot ang doorbell ng bahay nila Andrei. Bahagya naman akong napahinto sa ginagawa.

Mabilis na nagsi-akyatan ang mga dugo ko sa pisngi at panandaliang natahimik. Nakakahiya. May palang doorbell sa gilid ko. Bakit ba hindi ko yun nakita kanina?

Maya-maya lang pagkatapos nitong mag-doorbell ay bumukas na rin sa wakas ang pinto ng kanilang bahay at iniluwa mula roon ang nakapag-ayos at bihis nang katawan ni Andrei.

Mabilis namang nabalot ng saya ang kanyang mukha nang makita kami—mali, ako lang pala. Dahil nang dumako ang kanyang paningin kay Travis ay mabilis na napawi ang ngiti nito sa kanyang labi. Napabuntong-hininga na lamang ako.

Wala na ba talagang pag-asa para magbatian silang dalawa?

Chapter 68 : Weird

Warning: explicit language.

. . .

68 :

Weird

Piper

Avery

Chavez

“Gusto mo ng candy, Avery?”

“Avery doesn’t like candies.”

“Hindi ikaw kinakausap ko bugok. Si Avery.”

“Who cares? Ayaw nga niya. Bakit ba ang tigas niyang bungo mo?”

“E bakit ba ang pakialamero mo? May sinabi ba si Avery na ayaw niya sa candy? Wala diba? Bakit ’di ka nalang magmaneho ng tahimik jan?”

“Can you just fucking shut up? Napakadaldal mong impakto, Andrei.”

“Hindi ako magdadaldal kung hindi ka sana sumabat! Avery oh!” kinalabit ako ni Andrei sa likod ko habang nakatingin pa rin ng masama kay Travis.

Dahil hindi na talaga ako makapagtimpi pa sa kanilang bangayan ay napahinga na lamang ako ng malalim bago tuluyang nilingon si andrei mula sa backseat.

“Akin na ’yang candy mo, dali!” naiinis kong utos kay Andrei. Bahagya naman itong nagulat dahil sa inasal ko at maya-maya’y kinuha mula sa bulsa ang dalawang pirasong candy.

Pag-abot ko sa kanyang mga hawak ay mabilis ko itong tinanggal sa pagkakabalot at pagkatapos ay walang pag-aalinlangang ipinasok ito ng diretso sa loob ng mga bibig nitong kasama ko.

Mukhang hindi naman iyon napaghandaan ni Travis kaya halos mabululunan ito sa ginawa ko samantalang si Andrei naman ay dagling napaatras nang ipasak ko sa kanya ang kanyang dalang candy.

“Oh, ayan! Kainin ninyong dalawa at baka sakaling tumikom na iyang mga bibig niyo. Hindi ba kayo titigil kakasagutan sa isa’t isa? Para kayong mga aso’t pusa! Daig niyo pa ang mag-asawa kung mag-away.” Tiningnan ko silang dalawa ng masama at napairap.

Saglit kong nilingon si Andrei at nakitang nakasilip na lamang sa gilid ng bintana.

“Ikaw Andrei, candy lang yan pero ba’t pinatulan mo pa si Travis?” hindi naman ito sumagot sa akin, bagkus ay dahan-dahang nilunok na lamang ang kanyang candy na nginunguya. Bumaling naman ako kay Travis na tumahimik na rin ngayon mula nang ipakain ko sa kanya ang isa pang candy.

“At ikaw naman, bakit ka ba sumasabat sa usapan namin? Ikaw ba yung kinakausap? Isang beses pang makarinig ako ng isang salita sa inyong dalawa hanggang makarating tayo sa campus, magc-commute na talaga ako papuntang beach,” pinal kong saad sa kanila.

Nakakainis na kasi. Simula nang magkita itong dalawang lalaking ’to, hindi na sila tumigil pa sa pagbabangayan. And take note, hindi pa kami nagsisimulang bumyahe papunta sa outing namin! Susunduin palang namin sina April at Emma sa university dahil mas matatagalan pa kung sa iisa-isahin namin sila sa kanilang mga bahay.

Sa kabilang direksyon pa kasi ang daan ng kanilang mga bahay kaya naman napag-isipan naming sunduin na lamang ang mga ito sa gate ng school.

But speaking of the two, aaminin kong medyo na-ooff pa rin ako dahil makakasama namin ngayon si Emma.

Hindi ko lang talaga ma-feel na lalabas kaming kasama siya. It’s not that ayaw ko talaga sa kanya, okay? I just really feel a bit uncomfortable everytime na may nakakasalamuha akong hindi ko pa lubos na kilala.

Though may konting kaalaman naman na ako sa kanya. Pero iba pa rin talaga kapag kilala mo na yung tao. Lalo na’t sa mga pinapakita pa naman niyang ugali noong nakaraan ay wala na akong iba pang nakita bukod sa maglandi ito or ngumiti ng plastic.

Napabuntong-hininga na lamang ako at pinaypayan ang aking sarili gamit ang kamay ko. Masyado na akong nas-stress dahil sa dalawang kumag na ’to. Kailangan kong kumalma at baka sumabog na talaga ako rito.

---

“Morning bebe!” unang pamungad sa ’kin ni April nang mabukas nito ang pinto sa backseat. Lumingon naman ako kay April at ngumiti.

“Good morning, bakit naman andami mong dala?” bati ko pabalik sa kanya habang sinisilip ang bilang ng mga bag nitong dala.

“Hay nako gurl, kahit na isa o dalawang araw lang yan ay kailangan ready pa rin ako sa lahat ng mga ganap ’no!” sagot nito habang inaayos ang kanyang mga dala sa upuan.

“Ilagay mo nalang yan sa likod ng kotse. Baka hindi kayo magkasya niyan sa loob,” suhesyon ko sa kanya. Saglit naman itong napahinto sa kanyang paghihilera at sandaling napaisip.

“Hmmm… okay. Andrei, pakibuhat.” Muli itong lumabas ng kotse at hindi na hinintay pang makaangal ang katabi nito. Napailing na lamang si Andrei dahil sa kanyang inasta at wala nang nagawa pa kundi sundin nalang ang mga utos nito.

“Ang dami kasing dala-dala akala mo naman artista,” narinig ko pang anas ni Andrei bago lumabas sa loob ng kotse. Napailing na lamang ako.

Habang ang dalawa ay nag-aayos sa likuran, nagulat na lamang ako nang biglang bumukas ang pinto sa gilid ko. Natigilan naman ako nang makita kung sino ang taong nagbukas ng pinto.

“Emma.”

“Avery?” tumingin din ito sa akin at saglit na nakipagsukatan ng tingin sa aking mga mata.

“Emma, you’re here,” biglang usal ni Travis na siyang nagpatigil naman sa aming tinginan. Nalipat ang tingin ni Emma kay Travis at sa isang iglap lang ay biglang nagbago na ang ekspresyon nito.

“Hi, Travis! Good morning,” abot-tengang ngiti nito sa kausap. Hindi naman sumagot si Travis sa kanya pero makalipas ang ilang segundo ay tumugon ito.

“… morning.” Muli itong humarap sa kanyang tapat at tumahimik.

“Can I seat with you here?” nakangiti pa rin nitong alok kay Travis. Awtomatikong napataas naman ang aking kilay dahil sa narinig ng aking mga tenga.

Hello? Wala bang tao rito? Mukha ba akong hangin para tanungin nalang si Travis kung pwede bang umupo siya sa pwesto ko?

Saglit akong nakaramdam ng kaunting kaba habang hinihintay ang isasagot ni Travis sa kanya. Paano kung payagan nitong pumalit sa pwesto ko si Emma? Knowing what Travis currently see her as.

I’m not saying Emma is a really bad person. Ayos lang naman sa ’kin kung sabihan ninyo akong praning, totoo naman. Hindi ko lang kasi talaga alam ang tumatakbo ngayon sa isipan ni Travis. Kahit ilang beses ko pang tingnan itong mabuti ay nananatiling blanko lamang ang ekspresyon nito sa mukha.

Will… he let her sit beside him?

“No,” tipid nitong sagot kay Emma at pasimpleng tumingin sa rearview mirror. Aksidenteng napatingin naman ako roon at saktong nakita ko itong nakatingin sa akin. Natigilan naman ako sa aking kinauupuan.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin at bumaling na lamang sa aking harapan. Ramdam ko ang pamumula ng aking mga pisngi dahil sa panandalian kong naramdaman nang mapatingin ako sa kanyang mga mata.

Did he just… read my mind?

“P-pero–” magsasalita pa sana si Emma pero mabilis itong sinabatan ni Travis.

“I said, no. Just sit at the back,” pag-uulit nito sa kanyang sinabi habang hindi pa rin pinuputol ang pagmamasid sa akin sa salamin. Hindi ko man siya direktang tingnan pero ramdam ko pa rin ang mariing pagtitig nito sa akin.

Napabuntong-hininga ako.

Wala nang nagawa pa si Emma kundi muling isara ang pinto sa aking gilid. Umikot sa kabilang parte ng kotse at pumasok doon sa loob, kungsaan nasa harapan nito si Travis.

Hindi ko na nakita pa kung ano ang naging reaksyon nito matapos siyang pagsabihan ni Travis ng ganoon. Nagkibit-balikat nalang ako.

Hindi rin nagtagal bago muling pumasok sa loob sina Andrei at April. Sa gitna nilang dalawa pumwesto si Andrei habang nasa likuran ko naman si April. Mabuti nalang at ang upuan sa likod ay panglahatan at hindi lamang para sa dalawa kaya nagkasya silang lahat sa backseat.

Muli nang pinaandar ni Travis ang makina nung kotse at pagkatapos ay pinaharurot na sa gitna ng kalsada.

Naging matiwasay naman ang daloy ng aming biyahe. Laking pasasalamat na lamang namin sa mabilis na pag-andar ng mga kotse at swerteng hindi ma-traffic ngayon sa kalsada.

Tanging si April lamang din ang nagsasalita sa buong durasyon ng aming road trip. Sige lang ito sa pagkukwento ng kung ano-anong mga chismis niyang nasasagap sapagkat makalipas din ang ilang oras ay tumigil na ito sa pagsasalita nang makaramdam ng pagod ang kanyang lalamunan.

Dahil halos nakikinig lamang ang tatlo sa aming pag-uusap ay naisipan kong buksan na lamang ang radyo at naghanap ng kanta upang magpatuloy ang ingay sa buong paligid.

Hindi ko lang alam kung bakit ang tahimik ng dalawang lalaki naming kasama mula kanina pa. Siguro ay hindi pa rin nalilimutan ng mga ito hanggang ngayon ang mga sinabi ko sa kanila. Ipinagsawalang-bahala ko na lamang.

Sino ba naman kasing hindi maiinis kung puro nalang away ang madidinig mo sa paligid? Akala mo naman kasi kung magsumbatan, parang nakataya na ang mga buhay nila sa mga nangyayari. Mga isip-bata talaga.

Sumandal ako sa aking pwesto at medyo sumiksik sa bandang sulok ng upuan. Humarap ako ng kaunti sa pwesto ni Travis at tahimik na lamang itong pinanood sa pagmamaneho ng aming sinasakyan.

Hindi ko maiwasang mamangha sa paraan ng pagmamaneho ni Travis sa kanyang kotse. Hindi ko alam kung nahihibang na ba talaga ako o sadyang tinamaan lang ako ng sobra sa kanya at tila nakakamanghang panoorin siya habang pinapagalaw ang manibela.

Bakit… bakit ang pogi niyang magmaneho? Pwede ba yun?

Ang kaliwa nitong kamay na kumokontrol sa pag-ikot ng manibela, habang ang kanang kamay naman nito ay nasa baba lamang at paminsan-minsa’y ginagalaw ang brake handle sa gitna.

Maski ang pagtaas-baba ng dibdib nito habang nakasandal sa kanyang upuan.

Why do I find him very attractive just by simply driving the car? Nababaliw na ba ako?

Hindi ko maiwasang matawa dahil sa naisip.

Siguro nga,

b

aliw

na

baliw

ako sa

kanya

.

Tahimik ko itong pinagmasdan hanggang sa unti-unti akong dinapuan ng antok. Bago pa man matapos ang kanta ay nakaramdam na ako ng antok kaya naman dahan-dahan kong ipinikit ang mga mata ko at ginawang oyayi ang musikang tumutugtog sa radyo.

---

Naalimpungatan ako sa aking mahimbing na pagkatulog nang maramdaman ang pagtigil ng kotseng sinasakyan namin. Napakamot naman ako sa aking mga mata at saglit na nag-inat ng katawan pababa.

“Let’s stop by here first. We’re close but we have to eat now. Mahirap na at baka malipasan tayo ng gutom,” dinig kong sabi ni Travis habang pinapatay ang makina ng kotse.

“Trudat. Nagugutom na rin ako,” pagsang-ayon naman ni April.

Saglit akong nagpunas ng aking mukha bago tuluyang inikot ang paningin sa buong paligid.

Napagtanto kong naka-parking pala kami ngayon sa isang gilid at makikita sa aming tabi ang mga nakahilerang fast food restaurant na maaari naming pagbilhan ng mga pagkain. Kaya pala kami tumigil dito, para makapamili muna ng makakain.

Tumingin ako sa gawi ni Travis upang tingnan kung ano ang kanyang ginagawa ngayon. Kasalukuyan naman nitong tinatanggal ang pagkakasabit ng kanyang seatbelt sa katawan nang mapansin ako nitong nakatingin sa kanya. Ngumiti siya.

“You’re awake. Hungry? Want to eat something?” tanong nito sa akin na para bang kami lamang dalawa ang magkasama ngayon sa loob ng kotse. Nakaramdam naman ako ng kaunting hiya sa kanya.

“N-no… okay lang. Hindi pa naman ako gutom,” medyo nauutal ko pang tanggi sa kanya. Tumango-tango naman ito sa akin bilang pagtugon at kalauna’y tuluyan nang pinatay ang kotse.

“Just take out your foods and eat inside the car. We can’t just leave this car aside since it is restricted to park here. Mabuti sana kung may mga parking lot sila pero wala. Baka mapabayad pa ako ng wala sa oras,” ang bilin sa kanila ni Travis na sinang-ayunan naman ng lahat habang papalabas.

“Saan mo gustong kumain, Emma?” rinig ko pang tanong ni Andrei kay Emma at mabilis naman siya nitong sinagot.

“Uhmm… kahit saan nalang.”

Lumabas na silang lahat except sa aming dalawa ni Travis. Pero bago makalabas si Andrei ay sinabihan muna ito ni Travis na siya ang pumalit sa pagdrive pagtapos bumili ng mga pagkain.

Tamad na umoo nalang si Andrei sa kanya at tuluyang lumabas na sa pintuan ng kotse.

Habang pinagmamasdan silang maglakad palayo ay hindi ko maiwasang mapaisip sa dalawa naming kasama.

Kailan pa kaya sila natutong magdrive ng kotse? I mean, nakakainggit lang dahil marunong na silang magpaandar kahit na ambabata pa nila. Nung bata kasi ako ay pangarap ko ring magpatakbo ng isang kotse, pero mukhang hindi na rin iyon matutupad pa dahil sa motion sickness ko.

Muli akong napalingon kay Travis nang makita itong binuksan ang kanyang pinto sa gilid. Agad ko naman siyang tinanong kung bakit.

“Saan ka pupunta?”

“I’m switching seats with that idiot,” casual nitong wika habang papatayo na sa kanyang inuupuan. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isipan ko pero bigla ko na lamang hinawakan ang kanyang kamay ng mahigpit upang patigilin ito sa pagtayo. Napatigil naman ito gaya ng aking gusto at napalingon sa akin.

“Why? Are you okay?” nagtatakang tanong nito sa ’kin pero hindi ko ito pinansin at sa halip ay napaisip ng malalim.

If Travis will switch places with Andrei, then…

“D-dito ka nalang.” Bigla na lamang iyon lumabas sa aking bibig. Bahagyang nanlaki naman ang aking mga mata habang siya ay mukhang nagulat din sa narinig. Magsasalita pa sana ito dahil sa sinabi ko subalit mabilis ko itong inunahan upang hindi siya makasagot.

“I mean… a-ako nalang ang lilipat ng pwesto,” pagpapatuloy ko sa aking sinabi kanina.

Panaglit naman itong natahimik dahil sa aking sinabi pero maya-maya ay napakibit-balikat na lamang. Nakahinga naman ako ng maluwag.

“Alright,” anito at lumabas na ng kanyang kotse. Binuksan ko rin naman kaagad ang pinto sa aking gilid at lumabas din upang lumipat ng pwesto sa bandang likod.

Nang parehas na kaming makapagpalit ng pwesto ay nakita ko itong sumandal sa kanyang inuupuan. Kinuha ko naman mula sa aking bulsa ang cellphone ko at tiningnan kung anong oras na.

“12:25pm. Maaga pa pala,” banggit ko sa bilang ng oras bago binalik sa bulsa ang aking cp. Batid ko namang tumango ang kanyang ulo dahil napansin kong gumalaw ng kaunti ang pigura ng ulo nitong medyo natatakpan ng sandalan sa harapan ko.

“It’s still early. Do you want to swim already when we get there?” may halong lambing nitong tanong sa akin. Umiling naman ako at sumagot.

“Kahit hindi na muna. Bukas nalang ako maliligo at baka hindi ko pa ma-enjoy dahil sa hilo ko,” wika ko sa kanya. Napalingon naman ito sa akin.

“Nahihilo ka?” may halong pag-aalala sa boses nito. Mabilis naman akong umiling.

“Hindi. Pero baka makaramdam na ako mamaya.”

“Hmm… okay. Just tell me once you feel anything,” bilin nito sa akin. Tumango naman ako kahit na hindi nito nakikita.

“Okay.”

“Open the windows if you want,” tugon pa nito bago tuluyang tumahimik. Sinunod ko naman ang suhesyon nito at pinindot ang power window ng sasakyan.

Hindi na kami nagka-imikan pa matapos buksan ang bintana. Tuwid lamang akong umupo habang nakadungay ng malalim sa labas ng bintana. Nakapatong ang dalawang kamay ko sa aking inuupuan at tahimik na pinapakiramdaman ang kapaligiran.

Lumanghap ako ng hangin mula sa labas at malalim na huminga. Habang nililibang ang tingin sa labas ng kotse ay hindi ko sinasadyang mapatingin sa side mirror ng sasakyan at saktong nagtama na naman ang aming mga mata ni Travis.

Nanlaki ang mga mata ko.

Dahil sa labis na gulat ay natatarantang iniwas ko ang aking tingin at tumutok sa kanyang likuran. Why is he always looking at me? Binabantayan ba niya ako? Kaya rin ba siya nagpaiwan?

“H-hindi ka ba nagugutom?” nagbabaka sakali kong tanong sa kanya upang malimutan at malihis ang nararamdaman subalit imbis na sagutin nito ang aking tanong ay tinaas lamang nito ang kanyang dalawang kamay sa ere na tila inilalahad ang mga kamay.

“Give me your hands,” utos nito sa ’kin. Napakunot naman ang noo ko.

“Ha? Bakit?”

“Just give it to me,” muli nitong sambit at ginalaw ang dalawang kamay. Naguguluhan man dahil sa kanyang inuutos ay sinunod ko na lamang dahil sa kuryosidad.

Nang maglapat ng aming mga palad ay nagulantang na lamang ako sa nang bigla niya akong hinila at mabilis na pinaghalukipkip ang kanyang dalawang kamay.

Dahil sa kanyang ginawa ay mahigpit tuloy akong napayakap sa kanya at hindi ko iyon makalas-kalas dahil sa tigas ng pagkulong nito sa aking mga kamay. Wala akong nagawa kundi ang mapasubsob sa likod ng kanyang upuan.

“T-Travis! Anuba–!” natataranta kong pag-angal habang pilit na pumipiglas sa kanyang pagkakahawak.

Umayos ako ng upo at isiniksik ang ulo sa gilid ng kanyang sandalan sa ulo. Mula sa aking pwesto ay nakita ko naman ang gilid ng mukha nitong ngayon ay nakatingin lamang ng diretso sa harapan.

Bahagyang napahinto naman ako sa pagkilos nang bigla nitong sinandal patagilid ang kanyang ulo at idinantay ito sa aking ulo. Marahil sa kanyang ginawa ay hindi ko sinasadyang malanghap ang binibigay nitong matapang na panlalaking amoy.

“Sing for me, Avery,” mahinang bulong nito habang mas dinidiinan pa ang pagkakasandal ng kanyang ulo sa akin. Hindi naman ako agad nakakilos sa kanyang ginawa.

Sandaling namayani ang katahimikan sa loob ng sasakyan matapos nitong hilingin sa aking ako’y kumanta. Pinanood ko muna itong magtalukap ng mga mata sa rearview mirror bago napabuntong-hininga.

Ramdam ko ang lakas ng pagtibok ng puso nito dahil sa mga braso kong nakadantay sa kanya, pati na rin ang mainit nitong hininga na tumatama sa aking balat. Napakagat-labi ako.

Pagkaraan ng ilang segundo ay kumalma na ang aking mga kalamnan at unti-unting napasandal na lamang paharap sa kanyang upuan.

I don’t know what or how did it happen but somehow, my feelings calmed down after listening to his heartbeat.

Muli akong napabuntong-hininga at inayos na lamang ang pwesto ng aking ulo upang makakanta ng maayos.

I will never understand what’s happening inside your head, Travis. Ever.

After singing Halley’s Comet by Billie Eilish, lihim akong napasinghap nang pisilin nito ang aking mga kamay sa kanyang mga bisig. Napalunok ako ng malalim kasabay din ng aking paghigpit ng kapit sa kanyang mga kamay, tila hindi inaalintana kung may pumasok man sa loob ng kotse anumang oras.

I felt the released presence of his palms as I tightened my grip on him.

It’s just… strangely warm.

Chapter 69 : Behind

69 :

Behind

Piper

Avery

Chavez

Binuksan ko ang pinto ng kotse at bumaba ng sasakyan. Sumabay naman sa likuran ko si April at gaya ng aking ginawa ay inikot din nito ang kanyang paningin sa kapaligiran.

We’re here. At the beach.

Bumba na sa loob ng sasakyan sila Travis at isinara na rin ang mga pinto. Nagtungo ang lahat sa likod upang kunin ang kanilang mga gamit habang ako naman ay nanatiling nakatayo lamang sa pwesto ko. Medyo nakakaramdam na kasi ako ng kaunting hilo.

Saka lamang ako kumilos ulit nang makuha na nila ang kani-kanilang mga gamit at nagsimula nang maglakad patungong entrance nitong beach resort.

Habang naglalakad ay napatingin ako sa aming kanan kungsaan makikita sa baba ang dahilan ng aming pinunta dito. Ang dalampasigan.

Maraming mga tao ang nagkakalat sa daan. May mga bata, matatanda, magulang, pati na rin ang ilang mga tourista. Sikat kasi ang lugar na ito kaya naman hindi na nakakapagtakang makita na puno ng tao ang labas at loob ng resort.

Hindi ko tuloy maiwasang mapaisip kung paano ni Travis nagawan ng paraang makapag-register dito ng maaga at nabanggit pa niyang may sari-sarili kaming mga kwarto. Siguro ay dahil sa lawak ng kanyang mga koneksyon sa tao.

Pagkarating sa entrance ng beach ay isa-isa kaming humilera sa pila ng mga tao. Kung gaano kabilis ang aming biniyahe papunta rito ay siya namang gano’n katagal ang aming pinila para lamang makapasok sa loob ng dalampasigan.

Makalipas ang ilang minuto sa pila ay sa wakas at naging turn na rin namin. Tinanong kaagad nung babaeng nagbabantay si Travis kung ilan kaming magkakasama at kung walk-in lang ba or naka-scheduled kaming lahat.

Hindi naman sumagot si Travis sa kanya, bagkus ay pinakita lamang nito ang kanyang hawak at mabilis na kinuha naman ito ng babae.

Saglit niya iyong ini-scan sa isang machine na hindi ko naman maintindihan o maalala kung para saan pero nang matapos itong gawin ’yon ay pinaraan na kami agad sa loob ng babae. Napakurap naman ako ng mga mata.

Ayun na ’yon? Ang tagal naming pumila tapos ayun lang ang gagawin doon?

Gustuhin ko mang magreklamo ay ipinilig ko na lamang ang aking ulo at nagpatuloy na sa paglalakad.

Medyo nakakainis lang kasi. Akala ko ba naman ay parang may ich-check pa na kung ano or ewan. Hindi man lang kami sinabihan ni Travis na yun lang pala ang gagawin, edi sana siya nalang ang pumila at umupo nalang kami sa isang tabi. Nagpahaba lang kami sa pila.

Pero syempre ay hindi na ako umangal pa. Nandito ako para magsaya at hindi para magreklamo. Pasalamat nalang siya dahil libre niya at mamaya’y birthday na rin nito kaya naman hindi ko nalang bubungangaan.

Unang tapak ko pa lamang sa malambot na buhanginan ay mabilis na sinalubong kaagad ako ng isang malakas na hangin. Isinukbit ko ng maayos ang backpack na dala ko bago sumabay sa kanilang paglalakad.

Nasa unahan kasi si Travis para ituro ang daan sa aming pags-stay-an. Ang sumunod sa kanya ay si Emma, Andrei, April, and then ako. Binabalingan naman ako madalas ni April upang bantayan habang si Andrei ay paminsan-minsan akong tinatanong kung kaya ko pa ba.

Tumatango na lamang ako sa kanila at hindi na umiimik pa. Feeling ko kasi ay kapag nagpatuloy pa ako sa pagsasalita, baka tuluyan na akong mapasuka sa buhangin. Mabuti na lamang at nakakatulong ang nalalanghap kong sariwang hangin.

Maraming mga kubo ang nagkakalat sa tapat ng tabing-dagat. Ilang metro naman ang layo nito mula sa kinaroroonan ng tubig kaya masasabi kong ligtas at tama lang ang pagkakapwesto ng mga pinagtayuan nito kahit magkaroon man ng malakas na ulan.

Dumiretso kami sa direksyon ng mga nagdidikitang kubo at hinanap ang aming kubong pamamalagian pansamantala.

Makalipas ang ilang minutong paglalakad ay natagpuan din namin ang aming kubong tutuluyan.

Kapansin-pansin ang iilang mga kubong na lamang naming kapit-bahay at ang aming kubo lamang ang namumukod-tanging merong ikalawang palapag.

Kubo pa nga ba ’to?

Habang kami’y papasok sa loob ay saglit kong nilibot ang aking tingin sa istraktura ng bahay. Gawa ito sa makakapal na kahoy at kawayan pero kung titingnang mabuti sa malapitan ay parang semento na ito dahil sa itsura.

Siguro ay inspired talaga itong bahay namin sa mga kubo at talagang gawa ito sa semento. Magkano kaya ang pagrenta sa mga ganitong klase ng bahay?

Pagpasok sa loob ay agad na bumungad sa aking paningin ang maaliwalas at mistulang sala ng bahay. Malawak ang loob nito at halos walang kagamit-gamit bukod sa lamesa at mga upuang gawa rin sa kahoy.

Umakyat kaming lahat sa second floor at mula roo’y nakita ang magkakatabing mga silid. Batid ko ay iyon ang sari-sarili naming mga kwarto.

Dagli namang nagpilian ang mga kasamahan ko para sa kanilang magiging kwarto. Sakto lang ang bilang mga kwarto para sa aming lima dahil saktong lima rin ang mga silid.

Dalawang kwarto sa kaliwang bahagi samantalang tatlong kwarto naman sa kanang bahagi ng bahay. Isa lamang ang banyo ng bahay at nakapwesto ito sa side nung dalawang kwarto.

Si Travis ang kumuha nung pang-unang silid sa bandang kanan, kungsaan katapat ang banyo ng bahay. Katabi naman nito ang kwartong kinuha ni Andrei at kinuha na rin ni April ang kwartong katabi ng kay Andrei.

Pinili ni Emma ang kwartong katapat ni April sa dulo kaya naman wala na akong nagawa pa kundi kunin ang kwarto sa tapat ni Andrei. Wala naman sa akin ’yon. Kahit saan ay ayos lang naman ako.

Pumasok kami sa kanya-kanya naming mga kwarto upang makapag-ayos na ng mga gamit at makapagpahinga. Pagpasok ko sa aking kwarto ay hindi na muna ako nag-atubiling mag-ayos ng aking mga gamit at basta na lamang nilapag sa kung saan ang dala kong backpack.

Hindi na ako nagdalawang-isip pang dumapa sa higaan ng kama. Talagang umiikot ng sobra ang paningin ko dahil sa sobrang haba ng aming biniyahe. Pakiramdam ko nga, parang anumang oras ay mapapasuka na ako sa aking harapan.

Mabuti nalang at may foam ang kama nitong hinihigaan ko dahil paniguradong magrereklamo talaga ako sa may-ari nitong beach resort kung wala iyong punda.

Pero ano bang in-eexpect ko? Malamang ay mga punda ang bawat higaan at malamang sa malamang ay pipili ng maayos itong si Travis para sa aming lahat.

Bago pa ako tuluyang masuka sa kakaisip ng malalim ay tumigil na ako at sinubukang patulugin na lamang ang aking sarili. Hindi naman ako nahirapang gawin iyon dahil nakakatulong ang mapreskong ihip ng hanging nagmumula sa maliit na siwang ng bintana.

---

Nagising ako nang may tumapik sa aking mga pisngi.

“Gising na, bebe,” gising sa akin ni April habang mahinang tinatapik ang pisngi ko. Napamulat naman ako ng mga mata at kunot-noong napadungay sa bintana. Madilim na.

“Anong oras na?” napahikab ako ng wala sa oras at saglit na nag-inat ng katawan. Napatingin ako sa kanyang kasuotan nang mapansing kakaiba ang pananamit nito kumpara sa kanina.

Nakasuot siya ng isang itim na rash guard na basa at isang tuwalyang nakapatong sa kanyang mga balikat. Mukhang kakagaling lamang niya sa pag-swimming.

“Alas-otso na ng gabi kaya tumayo ka na jan! Nalipasan ka na ng tanghalian. Pinapagising ka na ng Travis mo sa baba.” Tumalikod na ito at diretsong lumabas ng aking kwarto. Nanlaki naman ang mga mata ko sa narinig.

“Baliw!” sigaw ko upang marinig niya pero hindi ko na siya narinig pang sumagot. Napailing na lamang ako.

Inayos ko ang aking magulong buhok bago lumabas ng kwarto. Nagtungo ako sa cr pagkatapos at nag-ayos muna ng sarili.

Pagkarating sa baba ay wala akong nadatnang mga tao sa sala. Siguro ay nags-swimming na silang lahat.

Lumabas ako ng bahay at hinanap ang iba ko pang mga kasamahan. Mula sa aking pwesto ay hindi naman ako nahirapang matangay ang direksyon ng pinagpupunan nilang lahat.

Lumapit ako sa kanilang pwesto at pinagmasdan ang mga ginagawa nila. Si Travis ay kasalukyang nagpapaypay ng mga inihaw samantalang si Andrei naman ay nakatayo lang sa kanyang gilid at kumakain sa kanyang hawak na plato.

Si Emma naman ay nakita kong lumalangoy pa sa tubig pero hindi naman nalalayo sa dalawang lalaki.

Habang naglalakad ay mukhang naramdaman nila ang presensya kong papalapit kaya naman napalingon ang mga kalalakihan sa akin. Ngumiti naman ako sa kanilang dalawa nang makalapit at nagsalita.

“Pasensya na, nakatulog ako.” Tumingin ako sa ihawan ni Travis at pinanood itong magpaypay ng mga pagkain.

“It’s fine, you look really dizzy earlier. You should’ve told me,” sagot naman ni Travis. Lumapit sa akin si Andrei at binigay ang kanyang hawak na barbeque stick.

“Oh, kain ka na bespren. Masarap yan, para bumalik na lakas mo,” nakangiti nitong alok sa ’kin. Akmang aangal pa sana si Travis kay Andrei pero mabilis ko nang kinuha ang pagkain nito at kinagatan.

“Salamat.” Hindi ko na binigyang-pansin pa ang saglit na masamang pagtingin ni Travis sa akin at baka kungsaan pa matungo ang usapan. Kumuha ako ng isang disposable na plato sa isang tabi at pinatong doon ang aking barbeque. Kumuha ako ng iilan pang mga pagkain sa lalagyan ng ihawan ni Travis bago umupo sa nakahigang kahoy malapit lang sa kanila.

Habang kumakain ay umahon na sa tubig si Emma at nagtungo sa aming direksyon. Nang makalapit ito ay saka ko lamang nakita ang kanyang suot na two-piece bikini.

Awtomatikong napataas naman ang isang kilay ko nang ito’y dumiretso kay Travis at wari-waring kumuha ng isang hotdog stick sa ihawan. Napatingin naman sa kanya si Travis at sandaling pinanood itong kainin ang kanyang hawak na hotdog.

Okay?

Bigla na lamang kumalam ang aking sikmura sa nasaksihan. Wala sa sariling kinuha ko rin ang dalawang hotdog sa plato ko at walang pag-aalinlangang kinain iyon ng buo.

Gusto mong

magpapansin

kay Travis na

kumakain

ka ng hotdog diba? Oh, ayan! Kaya kong kumain ng

dalawang

hotdog! Wala ka pala sa ’kin eh. Gusto mo

tatluhin

ko pa.

Panget

mo

namang

kumain! Sexy mong

katawan

lang naman yung

nagdadala

sayo!

“A-Avery…?” bahagyang natigilan naman ako sa pagkain ng dalawang hotdog ko nang ako’y tawagin ni Andrei. Ngayon ko lamang napansing nakanganga na pala ito ngayon at napagtantong nakatingin na rin ang dalawa sa inuupuan ko.

Dagli namang nagsi-akyatan ang aking dugo sa mukha at nahihiyang pinagpatuloy na lamang ang pagnguya sa bibig ko.

Ano bang iniisip mo Avery at bigla mong nagawa ang bagay na ’yon?!

Nahihibang

ka na talaga!

“Sige, magbabanlaw lang ako ng katawan,” dinig kong paalam ni Emma sa amin. Hindi na lamang ako tumingin pa sa kanyang direksyon at hinintay na lamang itong maglaho sa kanyang pwesto.

Huminga akong malalim at inubos na lamang ang natitira pang mga pagkain sa aking plato.

Nang matapos ay saglit na bumalik muna ako sa tapat ng bahay para itapon ang mga pinagkainan. Sinabihan ko sila Travis na mag-iikot lang muna ako sa beach dahil gusto kong makalanghap ng sariwang hangin.

Sasamahan pa sana ako ni Andrei pero mabilis ko itong tinanggihan dahil gusto kong maglakad-lakad ng mag-isa. Hindi naman ako lalayo sa kanila at sinabing saglit lamang ako.

Nagpumilit pa ito ng ilang beses sa akin pero sa huli ay wala na itong nagawa pa at tinapos na lamang ang kanyang kinakain. Hindi ko na nga alam kung ilang oras na ba itong kumakain. Simula kanina palang kasi ay kumakain na ito pero hanggang ngayon, hindi pa rin ito tumitigil sa pagkain.

Nagpaalam na ako sa kanilang dalawa at nagsimulang maglakad papalayo. Sa gilid lamang ako ng tabing-dagat naglakad dahil gusto kong madaplisan ng kaunti ang mga paa ko ng tubig. May tsinelas naman akong suot kaya hindi masyadong malagkit tuwing tumatapak ako sa buhangin.

Makaraan ang ilang oras ng paglalakad ay lumanghap ako sa hangin at mariing pumikit.

Presko.

“Meow.” Napahinto ako sa paglalakad nang makarinig ng isang tunog ng hayop. Pusa? Pusa ba ’yon?

“Meow.” Napayuko ako sa aking paanan upang makita kung saan nanggagaling ang pinagmulan ng tunog na ’yon. Isa ngang pusa.

Ang cute!

Umupo ako sa pagkakatayo upang makapantay ang tangkad ng pusa. Kulay orange ito at hindi gaanong mataba ang katawan. Pinat ko ang ulo nito at batid ko’y nagustuhan naman niya dahil mabilis itong lumapit sa akin at dinikit pa ang gilid ng kanyang katawan sa tuhod ko.

“Ang lambing mo naman… gusto mong dalhin kita pabalik para makakain ka ng hotdog?” patuloy ko itong hinihimas sa ulo habang siya’y kinakausap.

“Mas maganda ngang ikaw nalang ang kumain ng mga hotdog namin kaysa si Emma pa,” dagdag kong sambit dito.

Akmang bubuhatin ko na sana ito para ibalik sa pinagkakainan namin nang magulat na lamang ako dahil sa mabilis nitong paglayo at umungol na parang galit sa ’kin bago tumakbo ng tuluyan papalayo.

“Hala! Sorry mingming! Huwag mo akong iwan! Natakot ba siya sa ’kin? Maganda naman ako ah?” naaawang ani ko habang pinapanood itong tumakbo palayo sa aking pwesto. Ang payat-payat pa naman nung pusa. Kailangan niyang kumain ng madami.

Susundan ko pa sana ito sa direksyong tinakbuhan niya pero hindi ko na ito nahabol pa dahil sa sobrang gulat nang mapalingon ako sa aking likuran.

“Ay anak ka ng pugita–! Travis?!” napahawak ako sa aking dibdib dahil sa matinding takot at kabang nararamdaman.

E pa’no ba naman kasi, ngayon ko lang ito napansing kanina pa pala nakatayo sa likuran ko! Akala ko ba naman kung sinong tao yun. Hindi pa nagsasalita!

Tumingin ito sa akin na para bang hindi makapaniwala at inirapan ako bago magsalita. Napanganga naman ako sa kanya.

“What, are you d*mb? Masyado ka na bang lutang para hindi mapansin ang presensya ko sa likod mo?” may halong sarkastiko sa boses nito habang umiiling-iling pa. Hindi naman ako nagpatalo rito at inirapan din siya pabalik.

“Wow, d*mb talaga? Malay ko bang nasa likuran kita e ang linaw-linaw naman ng pagkakasabi ko kaninang maglalakad akong mag-isa? Hello? Ilang oras na kaya akong naglalakad dito tapos ngayon ko lang malalamang may nakasunod pala sa ’king tao. Malamang magugulat ako!

“At isa pa, bakit mo ba ako sinundan? Ikaw siguro yung dahilan kung bakit bigla nalang nagalit yung pusa! Kaya pala lumayo siya sa ’kin!”

“Oh? I thought you said you’re pretty? Bakit nilayuan ka pa rin?” pangangasar nito sa akin. Mabilis naman akong pinamulahan ng mukha sa sinabi nito.

“E-ewan ko sayo! Bakit ka ba nakikinig sa usapan namin? Kaya siguro ako tinakbuhan dahil nakita niya yung dalawang sungay mo! Nakakatakot kasi ’yang mukha mo at parang mukha ng demonyo!” nanginginig kong bulyaw sa kanya pero inilingan lamang ulit ako nito at naaaliw na napangisi.

“Whatever. Baliw na baliw ka naman sa mukha ng demonyong ’to.” Hindi na ako nito pinaghintay pang makasagot at dagling hinablot ang dalawang kamay ko bago hinila papalapit sa tabing-dagat.

“H-hoy! Anong binabalak mo?!” Kinakabahang ani ko habang pilit na kumakalas sa kanyang mga hawak. Naramdaman ko ang basa ng mga tubig na unti-unting tumataas sa paanan ko. Patuloy lamang akong hinihila ni Travis kahit na parehas pa kaming may suot na mga damit panloob.

“Taking us to the water. Masyadong nag-iinit na naman kasi iyang ulo mo,” natatawang wika nito.

Huminto kami sa paglalakad nang umabot na sa taas ng aming mga tiyan ang tubig. Binitawan niya ako sa parteng iyon kaya naman sinubukan kong magbalak na bumalik sa buhanginan subalit hindi ako nagtagumpay dahil mabilis akong winasikan ni Travis ng tubig.

“T-Travis!” sige lang ito sa pagtatalsik sa ’kin ng mga tubig kaya naman gumanti na rin ako sa kanya upang tumigil siya.

Hanggang sa hindi ko na namalayang nagtatawanan na lamang kami rito sa gitna ng tabing-dagat. Mabuti na lamang at walang katao-tao kaming kasama rito at baka ma-weird-uhan pa sila sa aming pinaggagawa. Maglaro ba naman ng tubig sa kalagitnaan ng gabi habang may mga damit na suot-suot.

Nag-init ang mga pisngi ko nang mapanood itong maghubad ng pang-itaas na katawan sa aking harapan. Laking pasasalamat ko na lamang at madilim na sa aming parte kaya hindi nito nahalatang pinamumulahan ako ng mukha. Pero hindi naman makatulong ang mala-diyos nitong katawan na kumikinang-kinang pa dahil sa tubig.

Napaiwas ako ng tingin.

Lumayo muna ako ng kaunti sa kanya at saglit na sumisid sa ilalim ng tubig. Abot ko pa naman ang buhangin sa baba kaya kayang-kaya kong tumayo mag-isa.

Nang maikalma ang nadarama ay umahon na ako sa tubig at nagpunas ng mukha. Muli akong lumingon sa pwesto ni Travis at nahuli itong nakatulala na lamang sa akin. Dahan-dahan itong lumapit na tila hinihipnotismo nito ang aking katawan na lumapit din sa kanya.

Napalunok ako ng laway nang ito’y tuluyang makalapit sa akin.

Hindi ko alam kung bakit hindi ako gumalaw nang subukan nitong tanggalin ang aking suot na pang-itaas. Wala sa sariling napakapit ako sa kanyang matipunong mga balikat habang siya nama’y kumapit sa aking mga bewang.

Unti-unting naglapit ang aming mga mukha at saka lamang kami tumigil nang magtama na ang aming mga noo at ilong. Pumikit ako upang namnamin ang bawat segundong nagaganap ngayon sa pagitan naming dalawa. Tila nakaramdam ako ng ibayong kiliti sa aking tiyan nang marahan nitong himasin ang aking bewang sa ibaba ng tubig.

Walang salitang kumawala sa aming dalawa. Tanging mga alon lamang at ang aming mga hininga ang tangi kong naririnig sa buong paligid.

Dumaplis sa aking balat ang malalim at mainit nitong hininga na siyang nagpatayo ng aking balahibo kahit na nakababad pa ako sa tubig. Tumikhim ito bago nagsalita.

“You’re making me crazy, Avery.” Napadilat ako ng mga mata at napatingin sa kanya na ngayon ay nakatitig din ng mariin sa akin. Napasinghap naman ako nang magtama ang aming mga mata at hindi ko na napigilan pang mahulog sa kanyang mga tingin.

Kumabog ng sobra ang aking puso at umakyat ang mga kamay patungo sa kanyang pisngi. Ang corny mang pakinggan pero hindi ko talaga mapigilan ang sarili kong i-akto pa ang mga kilos na iyon.

Because even if I keep on telling this to myself, I still can’t believe that all the things I’ve just been reading on a book before, is now happening exactly to me.

All the experiences, memories, situations,

And even those weird emotions that are very new to me.

He let me feel and experience all of that. He helped me introduce myself to this ugly, scary, and terrifying but wonderful world.

It feels surreal because I’ve never really thought in my life that I will ever gonna experience this precious moment until now.

To the point that even if he keeps on making me experience all of these weird feelings, over and over again, I still don’t know if all of these are happening to me in reality.

But he did it. And Travis will always succeed on making me feel that.

And it feels like déjà vu… but I guess this feeling will never end anymore.

“Travis… I love you.”

~ ~ ~

Third Person

Tahimik na pinagsaluhan ng dalawang lalaki ang isang banayad ngunit nakakabaliw na halik ng bawat isa. Tila sumasabay pa sa ritmo ng alon ang kanilang mga labi at umaktong para bang wala na silang pakialam sa mundo kung meron mang makakita.

Subalit habang nilalasap ng dalawang tao ang matamis na halik ng isa’t isa ay hindi nila napapansing may isang tao palang nanonood sa kanilang dalawa mula sa malayo.

Tila nanikip ng sobra ang dibdib ng binata habang pinapanood ang kanyang mahal na masaya at kuntento na sa piling ng iba.

“A-Avery…” nadudurong ang puso nitong binigkas ang pangalan ng kanyang minamahal.

Chapter 70 : Shattered

70

:

Shattered

Piper

Avery

Chavez

Kinabukasan ay tanghali na akong nagising sa aking tulog. Hindi naman ako nagmadaling kumilos dahil alam ko namang lahat kami ay tinanghali ng gising.

Pagtayo ay tumungo muna ako ng banyo upang maglinis ng buong katawan. Dahil ako naman ang huling gumamit ng cr ay hindi ko na kinailangan pang madaliin ang sarili.

Nang makababa ay nadatnan ko si Andrei na may hinahagilap sa kanyang dalang bag. Napalingon naman ito sa akin nang maramdaman ang presensya ko at doon ay pinanood akong bumaba ng hagdanan.

Tiningnan ko naman siya pabalik at hindi maiwasang mapatingin sa kanyang katawan.

Nakasuot lang kasi ito ng isang blue green na swimming trunks at wala nang iba pa. Napaiwas naman ako ng tingin matapos masilayan ang kanyang pang-itaas pero masasabi kong hindi talaga nagpapahuli sa katawan itong si Andrei. Halatang batak din ito sa gym marahil sa hulmado nitong six-pack na abs.

“M-morning,” nauutal kong pagbati sa kanya. Subalit makalipas ang ilang segundo ay hindi pa rin ito nagsasalita at muling nagpatuloy lamang sa paghahalungkat ng mga kagamitan. Napatigil naman ako sa paglalakad.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya at muli ko itong tinawag.

“Huy, Andrei… morning.” Napagitla naman ito sa akin nang hawakan ko ang kanyang balikat at dagling napalingon sa pwesto ko.

“Ahh… g-good morning,” tugon nito habang hindi makatingin ng diretso sa aking mga mata. Kumunot naman ang noo ko.

“Okay ka lang? May problema ba?” naguguluhang tanong ko sa kanya. Umiling naman ito ng mariin sa akin at umayos na ng tayo.

“H-ha? Wala. Nagulat lang ako sayo.” Itinaas nito ang kanyang hawak na sunglasses at nagsimula nang maglakad palayo. “Nakita ko na yung hinahanap ko. Bye.”

Pinagmasdang ko itong lumabas ng bahay at pagkaraa’y humalukipkip. Anong nangyari dun?

Nakakapagtaka man sa kanyang mga kilos ay nagkibit-balikat na lamang ako at nagsuot na ng tsinelas bago sumunod sa paglabas ng bahay.

Paglabas ay napatakip ako ng kamay sa mata dahil sa sinag ng araw. Tirik na tirik kasi ito ngayon kaya siguro kinuha ni Andrei kanina ang sunglasses niyang dinala.

Inikot ko ang aking paningin sa buong paligid at nakita ang ilang mga taong lumulusong na sa tubig. Mula sa aking kinatatayuan ay natanaw ko si April na nags-swimming na rin sa gilid ng tabing-dagat. Lalapit palang sana ako sa kanya pero mabilis akong napahinto nang mahagip ng aking mga mata ang isang pigura ng taong naglalakad papalapit sa direksyon ko.

“Avery,” tawag nito sa pangalan ko. Napatulala naman ako rito nang huminto ito sa aking harapan.

Gaya ng kasuotan ni Andrei ay nakasuot din ito ng isang swimming trunks ngunit ang kaibahan nga lang ay kulay itim naman ang kanya. May suot din itong isang orange na beach polo pero nakabukas ang mga butones nito kaya litaw na litaw ang kanyang mala-adonis na katawan.

Napakurap ako ng maraming beses.

“T-Travis…”

Habang nakatulala sa aking nakikita ay ininspeksyunan naman niya ang suot ko mula ulo hanggang paa. Nagsalubong ang kanyang mga kilay.

“Aren’t you gonna swim today?” kunot-noong tanong nito sa ’kin. Mabilis naman akong natauhan sa kanyang sinabi at napapilig ng ulo.

“A-ahhh, ehhh…” napalingon naman ako sa aming gilid at saktong nahagip ng aking mga mata ang isang babaeng naglalakad, hindi kalayuan sa aming kinatatayuan. Dahil sa paglingon ko ay napabaling din ang tingin ni Travis doon.

Nakita naming naglalakad si Emma habang nakabalandra ang kanyang magandang katawan.

Nakasuot ito ng maroon na cross straps bikini swimsuit at dahil sa kaputian nito ay mas naging klaro ang hubog ng kanyang katawan. Ayaw ko mang aminin pero masasabi kong siya’y isamg head-turner talaga dahil halos lahat na ng kanyang mga kalalakihang nadadaanan nito ay napapatingin sa nilalakaran niya.

Hindi ko alam pero bigla na lamang akong nakaramdam ng pagkahiya sa aking katawan.

Hindi naman sa sinasabi kong pangit ang pigura ng katawan ko… pero bakit ba kasi biniyayaan ng magagandang mga katawan itong mga kasama ko? Parang nakakababa tuloy ng confidence sa sarili tuwing napapatingin ako sa kanila.

Napayuko na lamang ako at sasagutin na sana ang tanong ni Travis nang unahan niya ako sa pagsasalita.

“Are you feeling… insecured?” mas lalong nagsalubong ang kanyang dalawang kilay matapos bigkasin ang mga katagang ’yon. Nanigas naman ako sa aking pwesto nang biglaang magbago ang ekspresyon nito sa kanyang mukha at tumingin pa sa akin ng masama.

“Get back to the house. You’re going to change your clothes,” seryoso at ma-awtoridad nitong utos. Saglit namang nagtaasan ang aking mga balahibo at mabilis na nilukob ng kaba. Nabasa ba nito ang iniisip ko?

“P-pero–” hindi ko na natapos pa ang nais kong sasabihin nang hilain na ako nito sa kamay at buong-pwersang pinabalik ng bahay.

“Huy… t-teka lang!” sinubukan ko naman siyang patigilin sa paglalakad subalit parang wala lang sa kanya ang pagpupumiglas ko sa kanyang hawak. Napabuntong-hininga na lamang ako.

Umakyat kami ng second floor at dumiretso sa aking kwarto. Pagpasok naming dalawa ay saka lamang niya ako binitawan at mabilis na isinarado ang pinto.

Isinandal nito ang kanyang likod sa tapat ng pintuan at humalukipkip sa aking harapan. Hindi naman ako nakakilos agad pagkatapos pero nang mapansin nitong nakatingin lamang ako sa kanya ng masama ay napa-ungot ito.

“What are you waiting for? Change,” mariin nitong utos sa akin. Napapadyak na lamang ako sa inis. Ano bang problema niya? Pwede naman na itong suot ko ah? Isang white na plain shirt lang naman at isang shorts. Bakit, may sinabi na bang required magsuot ng swimsuit kapag mags-swimming sa beach?

Nagdadabog na lumapit na lamang ako sa pinagsasandalan ng aking backpack at naghanap ng maayos na masusuot. Bahala nga siya jan, magsusuot ako ng kung anong gusto ko!

Sa huli ay napili kong suotin na lamang ang isang maikling navy blue na shorts. Yung talagang maiksing-maiksi ang pinili ko para naman tumigil na sa kakangutya itong unggoy na kasama ko. Ang dami kasing alam damit na nga lang.

Narinig ko pa itong napasinghap nang bigla akong maghubad ng damit sa tapat niya. Sinubukan niya akong tawagin sa pangalan ko pero hindi ko ito pinansin at nagpatuloy lamang sa pagtanggal ng natitira kong saplot sa katawan.

“W-wha–! H-hey! What are yo–” natahimik naman ito nang tanggalin ko na rin ang aking mga saplot sa pang-ibaba. Nakatalikod man ako sa kanyang pwesto pero hindi nakaligtas sa aking paningin ang sandali nitong paglunok nang pasimple akong lumingon sa kanya.

Mas itutuwad ko pa sana ang aking likuran upang mas dumulas ang pagkakahulog ng shorts ko nang ma-realize ko ang aking pinaggagawa. Mabilis akong binalot ng hiya sa katawan at namumulang pinagpatuloy na lamang ang pagbihis ng katawan.

Ano ba ’tong ginagawa ko? Saan napunta ang kahihiyan ko at bigla ko nalang nagawa ang bagay na iyon sa harapan niya?

Gusto ko mang paluin ng malakas ang aking sarili dahil sa ginawa ay mas pinili ko na lamang na pumikit ng mariin.

Hindi, huwag ngayon. Huwag ngayon lalo na’t nasa likod ko pa si Travis at paniguradong nakatitig pa rin ito sa likod ko.

Nang maayos ko ang pagkakasuot ng aking shorts ay dahan-dahan akong umikot paharap sa kanya. Saglit naman itong napatitig sa aking katawan bago tuluyang lumipat sa aking namumulang mukha. Napaiwas ito ng tingin.

Nagitla na lamang ako nang bigla itong lumabas ng kwarto.

B-bakit… bakit siya lumabas?

Akmang paluha na sana ako dahil sa labis na kahihiyan nang bigla na lamang ulit bumukas ang pinto ng aking kwarto. Nagulat naman ako nang may ibato si Travis sa aking ulo kaya napapikit ako ng wala sa oras.

Dinampot ko ang bagay na inihagis nito sa akin at napagtantong isa pala iyong kulay kahel na sando. Napatingin naman ako sa kanya ng may pagtataka. Sa pangalawang pagkakataon ay muli itong umiwas ng tingin sa akin at napabuntong-hininga.

“Wear it,” tipid nitong sambit at nauna nang lumabas ng bahay. Binalik ko naman ang aking tingin sa hawak kong sando at napakagat-labi.

Sinuot ko iyon at halos matakpan na nito ang aking suot na shorts. Hindi naman ito oversized pero dahil sa laki ng katawan ni Travis ay nagmukha itong malaki sa akin. Humingang malalim muna ako bago napagpasyang lumabas na ng kwarto.

Pag-alis ng bahay ay nakayuko akong lumapit kay Travis na hinihintay akong dumating. Habang naglalakad ay malalim akong napaisip. Parang pinagsisisihan ko na tuloy ang pagsuot ko ng maikling shorts.

Anak ng pugita naman kasi! Parang naka-boxer lang ako dahil sa sobrang ikli. May nahahawigan pa man akong ibang mga taong napapatingin sa aking gawi. Parang gusto ko nalang magpatunaw sa sikat ng araw.

Nang makalapit kay Travis ay sandaling sumulyap muna ito sa akin bago kalauna’y umakbay sa aking balikat. Nagsimula kaming maglakad palapit sa dagat at habang nasa kalagitnaan ng paglalakad ay saka ko lamang napansing parehas pala kaming nakasuot ng kulay orange na damit. Kung titingnan tuloy kami ay malamang sa malamang, iisipin nilang magjowa kaming dalawa.

Napayuko na lamang ulit ako dahil sa pamumula ng aking mukha.

Kalma, Avery. Kalma.

---

Kasimbilis ng kisapmatang dumaloy ang mga oras. Bandang alas-siyete na ng gabi noong huling binasa ko ang orasan sa aking cellphone at ngayon ay nakatambay nalang kami sa labas.

Gumawa kanina sila Andrei ng bonfire bago tumila ang araw samantalang kami namang tatlo nila April ay ang nag-asikaso sa mga kakainin.

Dahil sawa na kami sa mga isaw at barbeque ay nag-ihaw na lamang kami ng mga isda. Kaninang tanghali kasi ay habang namamasyal sa tabi-tabi ay may nakita kaming bilihan ng mga kanin. May mga nakalagay namang disposable na utensils sa loob ng bahay kaya napagpasyahan naming mag-ihaw na lamang ng mga isda.

Dinala namin ang mga upuan ng bahay sa labas at pinaikot ito malapit sa pwesto ng bonfire. Kanya-kanya kaming kuha ng mga pagkain at hindi na rin naghintayan pa kung sino ang mauunang kumain.

Kumpleto kaming lahat na nakaupo’t pinapalibutan ang apoy. Si Emma ay nandito rin at kasalukuyang nginunguya ang kanyang pagkain. Si April naman ay hindi na tumigil pa sa kakadaldal simula kaninang hapon. Minsan ay nakikitawa ako at nagkukwento rin ng kung ano-ano pero madalas ay tahimik lang na nakikinig sa kanyang mga chika.

Parang lahat na nga yata ng mga nangyayari sa mundo ay alam ni April eh. Kulang nalang ay magdala na siya ng listahan niya sa mga gustong sabihin.

Habang kumakain ay napalingon ako sa aking likuran nang may maramdamang dumapo sa dalawang binti ko. Wala naman akong nakitang tao subalit nang yumuko ako ay saka ko lamang nakita kung sino yung humahaplos sa aking paanan.

Yung pusang tumakbo palayo kahapon.

Lihim naman akong napangiti nang tumingala ito sa akin na para bang nanghihingi ng kinakain ko. Tumiris ako ng maliit sa isda ko bago iyon binigay sa kanya. Kinain naman niya agad iyon at pagkatapos ay muling tumingin sa akin.

Bibigyan ko pa sana ulit siya ng isda ko nang madako ang aking tingin sa kinauupuan ni Travis. Nakapwesto kasi ito sa tapat ko kaya naman kitang-kita nito ang lahat ng mga pinaggagawa ko.

Pinaningkitan ko naman siya ng mga mata nang mahuli itong sinasamaan ng tingin yung pusa. Hindi ko na lamang siya pinansin at binigay sa pusa ang hawak kong laman ng isda.

Pagkatapos nitong kainin ang huling piraso ng isda ay muli nitong pinadikit ang kanyang katawan sa mga binti ko at nagsimula nang maglakad papalayo. Sinundan ko naman ito ng tingin hanggang sa mapahinto iyon sa pwesto ng katabi kong si Andrei.

Dahil sandali akong napatitig sa kanya ay mukhang napansin naman nito ang presensya ko kaya napalingon ito sa akin.

Sabay naman kaming nagulat nang magtama ang aming mga mata. Siya na rin ang naunang umiwas ng tingin sa ’ming dalawa at habang siya’y pinagmamasdan ay muli ko na namang nakita ang saglit nitong reaksyon sa mukha.

Lungkot. Malungkot siya.

Kahit na ngumiti pa siya, halata pa rin ang lungkot nito sa mga mata. Hindi ko alam kung kailan ko ba ito unang nahawigan pero mula sa pagkakatanda ko ay simula kanina pang umaga, nakapaskil na ito sa kanyang mukha.

Kanina rin habang naliligo pa kami sa dalampasigan at nang maglaro kami ng beach volleyball ay napansin kong parang iniiwasan ako nito at laging lutang pa ang isip.

Noong matapos ang laro ay sinubukan ko naman siyang kausapin pero nang tanungin ko ito kung may problema ba siya ay sinagot lamang ako nito ng “

wala“ gamit ang malamig nitong boses at iniwan na akong nakatulala roon sa gitna ng kawalan.

Hindi ko tuloy maiwasang malungkot dahil sa kanina.

May nagawa ba akong masama? May nasabi ba akong hindi kaaya-aya kaninang umaga? O baka naman may nakalimutan akong gawin na siyang ikinarason kung bakit bigla nalang ito naging malamig sa akin?

Anong dapat kong gawin?

Makalipas ang ilang minuto ay tumigil na rin si April sa pagsasalita nang makaramdam ito ng pagkaantok. Nagpaalam na ito sa amin at tumango na lamang ako sa kanya bago ito pinanood na pumasok sa loob ng bahay.

Muling nagkaroon ng katahimikan sa buong paligid. Tanging ang tunog lamang ng sumisilab na apoy at mga kubyertos ang naririnig namin at ang malakas na alon ng mga tubig.

Wala ng tao sa labas bukod sa amin marahil sa high tide. Napayuko naman ako at mabilis na lamang ininom ang natitira kong tubig sa baso. Kasabay ng aking pagtungga ay ang isahang paglagok naman ni Andrei sa kanyang hawak na lata ng beer. May dala kasing mga can beers si Travis kaya iyon ang ginawa ngayong pambasa sa lalamunan ng dalawang lalaki.

Pinisat niya ang lata nang maubos nito ang laman at walang pag-aalinlangang humarap sa akin. Nagulat naman ako sa kanyang ikinilos at napakurap.

“Avery… mag-usap tayo,” seryoso nitong sambit habang tinitingnan ako ng taimtim. Napakapit naman ako ng mariin sa kinakapitan kong baso at humingang malalim.

“No you’re not. You are dru–” hindi ko na pinatapos pa si Travis at sinabatan ito sa pagsasalita.

“Travis.” Napatingin naman ito sa akin at binigyan ako ng isang naguguluhang tingin. Napabuntong-hininga na lamang ako at bumaling kay Andrei na ngayon ay nakatingin sa akin ng may halong pagsamo’t pagmamakaawa.

“It’s fine. Let’s go,” pinal kong wika. Nakuha naman nito ang nais kong iparating sa sinabi kaya tumayo na ito at nagsimulang maglakad papasok ng bahay. Medyo pasuray-suray pa itong maglakad kaya naman inakay ko ang isang kamay nito sa aking balikat at tinulungang makapaglakad ng maayos papasok ng bahay.

Umakyat kami at mabagal na tinungo ang kanyang silid. Pagpasok namin sa kanyang silid ay hindi ko pa man tuluyang naisasara ang kanyang pinto nang magulantang na lamang ako dahil sa paghapit niya sa aking katawan at mabilis akong siniil ng halik.

Nanlaki naman ang  mga mata ko at sandaling nanigas sa aking kinatatayuan. Naramdaman ko ang pagkapit ng dalawang palad nito sa aking mga pisngi at sinubukan pang mas palaliman ang aming paghahalikan subalit nakabalik din ako agad sa aking kamalayan at mabilis itong pinigilan.

Gamit ang buong lakas ko ay naitulak ko ito ng malakas palayo sa akin. Natumba naman ito sa baba ng kanyang kama habang ako ay bahagyang napasandal sa likod ng kanyang pinto. Bakas ang gulat sa ekspresyon nito dahil sa pagtulak ko palayo sa kanya.

Napasinghap naman ako dahil sa aking nagawa at napasapo sa aking mga labi.

“S-sorry… h-hindi ko sinasad–”

“Is it because… I’m not h-him?” nanginginig nitong bulong sa sarili.

Tuluyan akong napahinto nang marinig ang tugon nito sa kanyang sarili. Nagsimulang manubig ang gilid kanyang mga mata hanggang sa hindi katagalan ay nagsituluan na ang mga patak ng kanyang luha. Dahil sa nasaksihan ay hindi ko na rin napigilan pang maiyak sa kanyang sinabi at mapatakip sa aking bibig.

Mabilis akong lumapit sa kanya at walang paligoy-ligoy na niyakap siya ng sobrang higpit. Hindi na ito nakapagsalita pa at napahagulgol na lamang sa aking dibdib. Nanghihina itong napakapit ng mariin sa laylayan ng aking damit.

“Hindi iyon totoo… h-hindi iyon totoo.” Mas niyakap ko ito ng mahigpit upang pakalmahin ang kanyang sistema. Lumuhod ako sa kanyang harapan at hinaplos ang dalawang pisngi niya.

Ngayon ay nakikita ko na ng masinsinan ang kanyang totoong estado.

Sobra akong nasasaktan habang pinapanood itong umiyak sa aking harapan. Pinunasan ko ang kanyang mga luha subalit walang tigil ang pag-agos nito sa kanyang mukha.

“Tumingin ka sa ’kin, Andrei. Tumingin ka sa ’kin.” Pinatingin ko ito sa mga mata ko gamit ang aking dalawang kamay.

“Hindi iyon at lalong hindi ikaw ang dahilan kung bakit hindi ko maibigay sa ’yo pabalik ang mga pinapadama mo sa akin, Andrei.” Muli kong pinunasan ang mga luha sa kanyang mata at suminghot.

“Ako… a-ako ang dahilan. Ako ang may kasalanan kung bakit hindi kita kayang mahalin pabalik.” Niyakap ko ulit siya at hinayaang idantay ang kanyang ulo sa aking leeg.

Bakit kailangang ganito nalang palagi? Bakit kailangang may nasasaktan sa pag-ibig? Bakit palagi nalang ako may nasasaktang damdamin ng ibang tao? Bakit kasi ako ang pinipili nila?

Bakit ako pa?

“Wala kang kasalanan dito, A-avery,” nahihirapan nitong atungal. “No one is to be blame, there’s nothing wrong with all of us.”

“I-I’m sorry,” naluluha kong bulong sa kanya. Humigpit naman ang mga yakap niya.

“B-but I tried… I tried so hard, didn’t I?” paos nitong tanong sa akin.

Hinila ako nito paharap sa kanya at nakita ang malungkot nitong ngiti habang umiiyak. Napakagat-labi naman ako at dahan-dahang tumango sa kanya. Muli kaming nagyakapan at marahan kong hinimas ang kanyang likuran.

“I know… I know,” mahinang usal ko at hinintay itong kumalma sa aking mga yakap.

Alam ko, Andrei. Alam na alam. Kahit hindi mo man sabihin ng direkta ay alam kong sinubukan mo. At halos ginawa mo na ang lahat para sa ’kin, makuha lang kahit sandali ang loob ko.

Pero makulit kasi itong puso ko eh. At dahil sa sobrang tigas ay umabot na sa tipong kahit may iba namang handang magmahal na para sa kanya ay nananatili pa rin itong tumitibok para sa isang tao.

Limang taon. Sa loob ng limang taon ay nakita ko itong naghirap para lamang mapunta sa kanya ang atensyon ko. Lahat ng ginagawa naming dalawa ni Travis ay ginawa rin namin, nagbabaka sakaling maramdaman ko rin kay Andrei saglit ang dating nararamdam ko para kay Travis.

Maski ang linggo-linggo naming pag-alis ng mall na hindi kalaunan ay sinamahan na rin ni April, ginawa na rin namin ang bagay na iyon.

Tuwing may sakit ako, siya ang nagbabantay sa akin kahit na nand’yan naman sa tabi ko si mama. At sa tuwing may lagnat din ito ay ayos lang sa kanya kahit na hindi ko siya palaging mabantayan, basta ay magpatuloy lamang ako sa mga ginagawa ko at huwag siyang alalahanin.

Pero alam naman niyang hindi ko kayang gawin iyon kaya at the end of the day, nauuwi nalang kami lagi sa pag-aabsent. O kung hindi talaga kakayanin ng oras ko ay bumabawi nalang ako sa paglibre ng pagkain niya tuwing kami ay namamasyal sa mall.

Halos lahat-lahat na ay nasubukan at sinubukan namin… pero sadyang ang hina-hina ko kasi eh. Masyado akong natakot magmahal muli.

Dahil iniisip kong baka mangyari rin sa kanya ang nangyari sa dati kong nakaraan.

Hanggang sa makabalik na ng bansa si Travis ay pilit pa rin itong gumagawa ng paraan. Pero talagang mapaglaro ang tadhana at ngayon ay mas higit na ang ginagawa naming dalawa ni Travis.

I know that Andrei really did his best to get me. And that’s why I’m hurting too, seeing him getting hurt. But what’s worse is that I’m the reason why he is hurting.

He doesn’t deserve getting hurt. He doesn’t deserve all the pain and sacrifices he’s giving for me just to be happy.

He doesn’t deserve someone like me. He deserves someone better.

“Pagkatapos ng lahat ng ito… m-mag bespren pa rin tayo… d-diba?” nagpipigil-hiningang tanong ko.

Huminga ito ng malalim at hinawakan ang ulo ko bago ginulo ang aking buhok.

“Syempre naman… b-best friends forever tayo eh,” nanginginig nitong tugon sa akin.

“P-pero bigyan mo muna ako ng oras ah? Kailangan ko kasing buuin ulit ang sarili ko.” Tumango naman ako sa kanya bilang pag-unawa at saglit na nilasap muna ang aming yakapan bago tuluyang kumalas.

Dahan-dahan itong tumayo at matamlay na umupo sa kanyang kama. Mabibigat na pagtapak ang aking ginawa pabalik sa tapat ng pintuan ngunit bago ko siya tuluyang iwan ay nilingon ko pa ito sa huling pagkakataon at malungkot na ngumiti.

“Good night.” Hindi ko na ito hinintay pang sumagot at sinara na ang pinto ng kwarto. Napabuntong-hininga na lamang ako at napakapit ng mahigpit sa pader.

I have to take a break. I need to cooldown myself from what just happened.

Pagod akong bumaba ng hagdanan at muling lumabas sa loob ng bahay.

Lumanghap ako ng malakas sa hangin at kasabay ng aking pagbugha ay ang paglabas ko rin ng mga masasakit na kaloobang sa aking dibdib.

Ipipikit ko na sana ang aking mga talukap sa mata upang mas mahimasmasan pa ang pakiramdam subalit natigil ang lahat ng iyon nang aksidenteng mahagip ng paningin ko ang isang makapigil-hiningang pangyayari.

Para akong nabingi dahil sa lakas ng kabog ng aking dibdib. Tila nagkakarera sa sobrang bilis ang pagtibok ng aking puso at nagsimulang magpatakan ang mga luhang nagbabadyang tumulo sa mga pisngi ko habang pinagmamasdan ang isang eksenang nagpaguho ng aking mundo.

Si Travis… a-at Emma…

They are…

Epilogue

Warning: explicit language and violence.

. . .

“Arrrggghhhh!” I groaned as I drank the last drop of the liquor I’m holding.

Fuck. It’s been 20 minutes already ever since they entered back to the house but until now, they’re still not coming back.

I massaged my temple using my fingers in order to try calming myself for a little bit. What the hell are they even talking about?

…or what the fuck are they doing?

I closed my eyes for a second as I felt the effects of drinking too much alcohol. Sh*t, my head hurts.

I decided to wait for more seconds but after realizing that it’s taking too much time, I stood up.

I don’t care if I might disturb their matters inside the house. I don’t give a dmn. I have to see him. I have to make sure that they are not doing something stupid because if I don’t, my brain will fcking explode.

I was about to go back in the house when suddenly, a hand stopped me from walking. I turned my gaze on the person who stopped me and look at her in the eyes.

“Emma,” I called. She’s looking at me like some type of a delicious food and checks if I’m still on my own self.

She smiled.

“Akala ko ay lasing ka na,” nakangiti nitong tugon.

I remained my composure on her and sighed. “What is it?” I bluntly asked.

Hindi naman ito sumagot matapos ko itong tanungin. Bagkus ay saglit muna itong yumuko at pinaglaruan ang kanyang mga daliri. It took her a while before finally speaking about what she wanted to say to me.

“I-I know that… it’s still early for us to talk about this pero…” umangat ito ng tingin sa akin at nang makitang hinihintay ko ang susunod niyang sasabihin ay huminga ito ng malalim.

“I just wanted to say that… I-I…” nauutal nitong bigkas habang nakatitig pa rin ng mariin.

“I like you.” Tuluyan itong nakahinga ng maluwag matapos nitong umamin sa akin. Tiningnan ko naman ito ng direkta sa mata bago sinagot ang kanyang sinabi.

“Okay.” I turned my back on her and started walking into the house.

Pero hindi pa man ako tuluyang nakakalayo sa kanya nang muli na naman nitong hinila ang palapulsuhan ko. I gritted my teeth.

“W-what?” medyo tumaas ang boses nito dahil sa pinaghalong lito at sakit nitong nararamdaman sa sinabi ko. I tried to look at her face for the last time but all I saw was that she’s hurt. I immediately averted my gaze from her.

I can’t stand it. I can’t stand it anymore.

“I said, okay. Now, can you stop holding my wrist?” I tried to remove her hands on mine and I’m glad that it did. Iiwanan ko na sana siya upang makapasok na sa loob ng bahay pero mabilis niya akong hinarangan sa daan.

“B-but I thought–”

“That’s just what you thought,” I coldly said. Napansin ko ang paninimula nitong maluha sa aking sinabi at mariing napailing.

“T-that’s not true… it cannot be! You can’t just say okay to me after telling my feelings for you! So ano yung mga pinapakita mo sa ’kin? Ano yung mga actions na pinapahiwatig mo sa ’kin?! Pinaglalaruan mo lang ba ang nararamdaman ko?!” nagsimula na itong magwala sa harapan ko. Napapikit na lamang ako dahil mas sumasakit lamang ang aking ulo habang pinapakinggan ang kanyang mga sigaw.

“I don’t know what you’re talking about. And it’s not my problem anymore if you fall for me. What do you want me to say to you after confessing? I’m sorry I don’t like you? F*ck. I haven’t even done anything on yo–” my eyes widened in surprise when she stopped me from talking and just instantly claimed my lips.

What the fuck! Why is she so desperate?!

I grabbed the both of her hands that are hugging me and tried removing it but she’s too tight I groaned in pain as she tries to open my mouth using her tongue. Damn. If only I hadn’t drunk a lot of alcohol before, I would have had the strength to stop her already.

I tried to resist on her deep kisses but she is just too persistent. Until all of a sudden, I came up with an idea to make her finally stop.

I stopped fighting for myself and began to start kissing back. I noticed that she was taken aback for a bit as I continued to kiss her back with the same amount of passion she is giving.

I opened my mouth and let her pass through inside me. I placed my hands on her waist and kissed her deeply.

I waited for Emma to give in and when she finally did, I quickly pushed her away with all of my strength. And since she did not expected what I just did, she immediately fell on the sand.

I opened my eyes.

I looked down at her blankly and watched her to get on her knees. Para itong basang sisiw sa kanyang itsura. Nagsimulang tumulo ang mga luha nito sa mata at nahihirapang tumingala sa akin.

“T-Travis… m-mahal kita,” tila pagod na pagod nitong bigkas sa akin. Subalit nanatiling matigas lamang ang aking ekspresyon na siyang mas ikinahagulgol nito.

“You… you are the one that keeps on texting Avery, am I right?” I seriously asked out of nowhere. Bigla naman siyang natigilan sa sinabi ko at nanginginig na muling napatitig sa ’kin.

“A-ano…” ramdam ko sa boses nito ang nagsisimulang pagbalot ng kaba at takot habang nakatulalang nakatingin lamang sa aking mga mata.

“I think I’ve already said this before to a lot of my enemies but just for Avery, I’ll tell you this.” I bended my knees to make myself in equal position with her and whispered.

“The next time you try to hurt or initiate something bad to the people that are very close and dear to me, I will return the favor back to you in a million times,” I ruthlessly said. Napalunok naman ito sa sinabi ko at hindi na naka-imik pa pagkatapos.

Makalipas ang ilang segundong pakikipagtitigan ay tumayo na ako mula sa pagkaka-squat at nilagpasan ito ng pwesto.

Ang akala ko ay hanggang doon na lamang ang lahat ng mga nangyari ngunit hindi pa pala dahil biglang nagsalita si Emma.

“Si Avery nalang palagi,” rinig kong wika nito sa sarili mula sa aking likod. Napahinto naman ako sa paglalakad at nilingon ito.

“Si Avery nalang palagi ang pinipili niyo, ano?” tinawanan nito ang kanyang sarili na tila ba nawawala na sa tamang pag-iisip.

“TOTOO NAMAN DIBA?! LAGI NALANG SI AVERY! SI AVERY NA GUSTONG-GUSTO AT KINAHUHUMALINGAN NINYONG LAHAT! SI AVERY NA ISANG BAKLANG WALA NAMANG GINAWA KUNDI LANDIIN NALANG ANG LAHAT NG MGA LALAKING NAKAKASALAMUHA NIYA!”

Mabilis namang umigting ang aking panga at napakuyom ng dalawang kamao dahil sa aking mga narinig. Nagpipigil-hininga ko itong binalikan sa kanyang pwesto.

“What the fuck did you just say?!”

Nang makalapit sa kanya ay walang pag-aano ko itong kinwelyuhan at pinanlisikan ng mga mata. Pero hindi na ito nakasagot pa at humagulgol na lamang sa kanyang kinauupuan.

Akmang sasapukin ko na sana ito sa mukha subalit pinigilan ko ang sarili ko. Pinilit kong pigilan nalang ang nais kong pagsapok sa kanya marahil isa itong babae. Isang babaeng walang tigil sa pagsabi ng maruruming mga salita.

“You’re lucky that you are a woman because if you’re not,” binitawan ko na ang suot nitong roba at hinihingal na tumayo. Tumalikod na ako sa kanya at muling naglakad papalayo. Pero bago ko siya tuluyang iwanan ay sinagot ko muna ang kanyang tanong.

“You want to know why I choose Avery over you?” I glanced at her from behind and saw her wiping her face. She slowly looked at me.

“It’s not because of his looks, neither he’s my type. It’s because he is who he is. He’s not trying to be an angel or someone else just to make people love him back. Avery never turned back on anyone. And Avery have always been there with me for almost like the rest of our lives.” Tumalikod na ako sa kanya at muling naglakad.

“But most importantly, it’s because he truly knows who I really am… Something that the people around me will never do and understand.”

After saying those words to her, I left her hanging outside. I closed the door and stared at the empty room.

“…good night.”

I climbed the stairs and looked inside Avery’s room. Even after all the things that had happened outside, I still can’t stop worrying about him. And now that I’m more sober than before, mas lalong tumindi lang ang pakiramdam ko.

Dahan-dahan akong kumatok sa kanyang pinto at hinintay itong buksan ang sariling pinto subalit nang walang sumipot harapan ko ay ako na mismo ang nagbukas ng kanyang pinto at tahimik na pumasok sa loob.

Nakahinga naman ako ng maluwag nang makitang mahimbing na itong natutulog patagilid sa kanyang higaan. I approached his bedside and watched him taking a nap. Hindi ko makita ang mga mata nito dahil sa nakatakip na eye mask kaya naman hinalikan ko na lamang siya sa kanyang noo.

Hinimas ko ng marahan ang kanyang buhok at bumulong sa kanyang tenga.

“Sleep tight, I love you.”

~ ~ ~

Piper

Avery

Chavez

Kinabukasan ay nagising akong namumugto ang aking mga mata. Bahagyang napatulala lamang ako sa kisame ng aking kwarto at muling inalala ang mga kaganapang nasaksihan ko kagabi.

Si Travis…

Muli akong nakaramdam ng kirot sa dibdib habang inaalala ang mga nakita ko sa labas ng bahay. Sobra akong nasaktan nang makita itong hinahalikan si Emma. Kahit gustuhin ko mang sabihan ang sarili kong baka namamalik-mata lang ako ay hindi ko masabi dahil klarong-klaro pa rin hanggang ngayon ang eksenang nakita ko kagabi.

Ang sarap pa nga nung halikan nila eh. Napakapit pa siya sa bewang.

Dahil hindi ko na kinaya pa ang aking nakikita ay pumasok na agad ako sa loob ng bahay at doon nilabas ang lahat ng sakit kong nararamdaman. Nagkulong ako sa loob ng aking kwarto hanggang sa makarinig ako ng mga yapak na papalapit sa aking silid.

Umakto na lamang akong tulog at tinakpan ang namumula kong mga mata gamit ang dala-dalang eye mask.

Gustong-gusto ko itong sugurin at pagtatadyakan ng maraming beses habang pinakikiramdaman ito sa aking tabi pero hindi ko magawa dahil hindi naman kasi ako ganoong klase ng tao. How I wish na masapak ko ng malakas ang kanyang mukha habang sinasabi nito ang salitang ‘I love you.’ sa ’kin.

Does he really love me?

O baka naman sinasabi lang niya talagang mahal niya ako dahil naaawa lang siya sa aking estado? Hindi ko na alam.

Wala na akong maintindihan.

Tumayo na ako mula sa pagkakahiga at matamlay na inayos ang mga kagamitan ko sa loob ng kwarto. Today is our last day here on the beach. At pinagpapasalamat ko iyon dahil sa oras na makabalik na kami ay maglalakwatsa talaga ako at magpapakalayo-layo muna sa kanilang lahat.

Magpapakalayo hanggang sa wala na akong iisipin pa bukod sa ipagpahinga na lamang ng lubos ang aking mentalidad.

Sawang-sawa na ako sa mga problema. Nakakapagod mag-isip.

Bumaba na ako ng hagdanan at nadatnan silang lahat na nag-iimpake na rin ng kanilang mga gamit. Hindi naman na ako nag-aksaya pang batiin sila dahil mukhang sila rin naman ay walang balak na bumati sa bawat isa.

Dumiretso na lamang ako palabas ng pintuan pero bago ako lumabas ay saglit muna akong kumuha ng isang bote ng tubig para uminom.

Binubuksan ko ang takip ng kinuha kong tubig at habang nasa ganoong akto ako ay bigla na lamang may tumabi sa aking gilid. Bahagyang natigilan ako.

Si Travis.

Palihim ko itong pinasadahan ng tingin at nakitang mukhang wala naman itong hang-over mula sa kanyang pag-inom kagabi. Maya-maya lang ay kinalabit ako nito ng mahina.

“Good morning,” mahina nitong bulong sa ’kin. Hindi ko naman ito pinansin at tahimik lamang na ininom ang laman ng bote. Pinanood naman ako nitong lagukin ang bawat butil ng tubig na lumalabas sa loob ng bote subalit nang matapos ako ay bahagyang kumunot ang noo nito nang walang makuhang sagot sa akin.

“I said, good mo–”

“Pwedeng pakitapon?” binigay ko sa kanya ang hawak kong bote ng plastik at hindi na ito hinintay pang makaangal. Umalis na agad ako sa aming pwesto at lumabas na ng bahay.

Hinintay ko silang matapos sa pag-iimpake at nang matapos ay walang imikang tumungo kami sa mga nakaparadang sasakyan.

Papasikat pa lamang ang araw at banayad ang pag-agos ng mga tubig sa dalampasigan. Kagaya ng oras naming pinagplanuhan para makarating dito ay ganoong oras din namin napag-isipang umalis pauwi upang hindi gabihin sa biyahe.

Habang naglalakad ay pasimple kong pinakiramdaman ang buong paligid. Si Andrei ang nauunang maglakad sa ’ming lahat habang nasa likod niya naman ang kanina pang tahimik na si Emmpakta. Kasunod lamang nito kaming dalawa ni April at sa likuran naming dalawa ay si Travis na alam kong kanina pang nakatitig sa akin kahit na hindi ko ito nakikita.

Saka lamang ako natigilan sa pagsusuri nang kalabitin ako ni April.

“Huy bebe, napapansin ko lang ha. Ano bang nangyari kagabi pag-alis ko at para kayong namatayan ng mga kasapi sa itsura niyo? Tingnan mo ikaw, para kang pinahiran ng uling sa mga mata to dahil sa laki ng eyebags,” bulong nito sakin habang dinuduro pa ang mukha ko.

Hindi ko nalang ito pinatulan sa kanyang sinabi dahil wala talaga ako sa mood para makipag-asaran at sinagot siya, “E-ewan, wala. Baka dahil medyo napuyat lang kami kagabi,” pagdadahilan ko sa kanya.

May gusto pa sana siyang sabihin pa sa ’kin pero hindi na lamang nito binanggit pa at nagkibit-balikat.

Ipinasok namin sa likod ng kotse ang mga dalang gamit at pagkatapos ay pumasok na ng sasakyan. Si Travis ang umupo sa driver’s seat habang si Andrei naman sa passenger’s.

Nagulat pa nga ako noong una nang inunahan niya akong umupo sa passenger’s seat pero kalauna’y naintindihan ko rin ito at tumabi na lamang sa likuran kasama nila April.

Siguro ay dahil gusto lang niya ng konting espasyo sa amin. O kung hindi kaya’y gusto muna ako nitong iwasan.

Hindi naman tumugon si Travis doon at pinabayaan na lamang ang lahat na gawin ang kung anong mga gusto nila.

---

Dahil walang pagtigil ang daloy ng biyahe namin ay maaga kaming nakauwi sa kanya-kanya naming mga bahay. Well, kumpara sa oras ng pagdating namin doon sa beach resort ay mas maaga ito dahil nakauwi na kami ng mga alas-tres ng hapon.

Inihatid ulit namin sa school ang dalawa at mabilis na nagpaalam.

Isang simpleng ‘goodbye’ lamang ang natanggap naming lahat kay Emma nang makababa ito samantalang si April naman ay niyakap muna ako ng mahigpit at nagpaalam bago umalis.

Bago kumalas ay binulungan muna ako nitong magsabi lang daw sa kanya kung may problema ako at tinanguan ko naman siya. Kumaway ito sa amin at pinanood kaming tuluyang maglaho sa kanyang paningin.

Ngayon ay kaming tatlo na lamang ang natitira.

Walang nagbalak sa aming tatlong magsalita habang papauwi ng bahay. Parehong nakabaling sa magkabilang panig ng kotse ang dalawang lalaki sa harapan ko habang ako nama’y nakatapat lamang sa gitna nila.

Hindi katagalan ay nakabalik din naman kami ng ligtas sa aming baryo at kinailangan na naming bumaba ng kotse upang makapagpahinga.

Noong una ay wala sa aming tatlong nagpasyang lumabas ng kotse subalit nang mapagtanto kong walang may gustong mauna sa kanila ay ako na lamang ang unang gumawa ng aksyon. Hindi rin naman nagtagal ay bumaba na ang dalawa sa loob ng sasakyan at sumunod sa akin sa likod upang kunin ang ilang mga gamit.

Nang makuha ang lahat ay papasok na sana kami sa loob ng bahay nang bigla akong patigilin sa paglalakad ni Andrei sa pamamagitan ng pagkapit sa kamay ko. Dahil doo’y napahinto naman ako sa paglalakad at napalingon sa kanyang gawi.

Hindi naman ito nagsalita noong una subalit makalipas ang ilang segundong pagtitig sa aking mukha ay tumugon din ito sa wakas.

“T-thank you… for everything…” nahihirapan nitong bigkas habang pilit na ngumingiti. Napalunok naman ako at napahinga ng malalim sa kanya nang makita itong pinipigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha sa mata. Nakangiting tinanguan ko naman ito at mahinang napasinghap.

“Maraming salamat din… s-sa kabila ng lahat ng mga pinagdaanan natin, nandito ka pa rin sa tabi ko hanggang ngayon.” Yumakap ako sa kanya ng mahigpit at kaagad din naman nitong sinuklian ang aking mga yakap pabalik.

Matapos ang aming matagal na pagyayakapan ay tuluyan na kaming kumalas at nagpaalam sa isa’t isa. Pinanood ko itong maglakad papunta sa kanilang gate ng bahay at malungkot na napangiti.

Salamat

, Andrei. Maraming

salamat

.

Hinding-hindi

ako

magsasawang

pasalamatan

ka

dahil

ika’y parte na rin ng aking buhay.

Nang makapasok ito sa kanilang gusali ay pumasok na rin ako sa loob ng bahay. Hindi ko na inalintana pa ang kanina pang mga pinupukol na makabuluhang tingin ni Travis sa akin at nagpatuloy lamang sa pagpasok ng pintuan.

Nagtungo agad ako sa ikalawang-palapag at pumasok sa loob ng aking kwarto. Nang makasalubong ko si mama ay agarang yumakap naman ako sa kanya ng mahigpit at napahinga ng malalim.

Marahil siguro sa kanyang mother’s instinct ay mabilis nitong naintindihan ang aking nararamdaman kaya naman bumitaw ito sa pagkakayakap at tumingin sa akin ng may halong pag-aalala sa mga mata.

Malungkot na ngumiti naman ako.

“Ayos lang po ako, ma. Kailangan ko lang ng kaunting pahinga.” Tumango naman ito sa aking sinabi at pinanood akong umakyat sa ikalawang-palapag ng aming bahay.

Pagkarating sa loob ng silid ay mabilis kong ni-lock ang pinto ng aking kwarto. Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at sumalampak na sa itaas ng aking kama.

Hindi na muna ako nag-isip ng kung ano-ano at ipinagpahinga na lamang ang sarili mula sa labis na pagod at pagkahilong nararamdaman ko dala ng mahabang biyahe.

---

Naalimpungatan ako sa mahimbing kong tulog dahil sa malalakas na huni ng mga ibong nanggagaling sa labas ng aming bahay. Napakamot naman ako sa aking mga mata at sandaling nag-inat ng katawan.

Nang makabawi sa aking paggising ay tumingin ako sa wall clock ng kwarto at nakitang alas-kwatro pa lamang ng hapon. Mahigit isang oras din pala ang aking itinulog mula kanina.

Bumaba ako sa aking kama at saglit na naglinis ng katawan sa banyo. Dahil hindi pa naman ako nakakaligo ngayong araw ay napag-isipan kong iyon muna ang aking gagawin at saka na pagkatapos.

Nang matapos ay nagbihis ako ng isang simpleng damit na maaaring panlabas. Sinuot ko ang t-shirt kong navy blue na may disenyo sa magkabilang sleeve nito at isang itim na pantalon. Sinuklay ko ng maayos ang aking mga buhok sa harap ng salamin at pagkatapos humugot ng hininga.

Tulad ng aking napag-isipan kanina ay magpapakalayo-layo muna ako rito sa aming bahay. Malayo sa mga kakilala ko. Malayo sa lahat-lahat.

Tahimik akong lumuwas ng aking silid at bumaba ng bahay. Habang naglalakad papaalis ay wala naman akong nakasalubong na kahit sino kaya naman dumiretso lamang ako hanggang sa matungo ang aming pintuan palabas.

Isinara ko ang gate ng aming bahay at pagkatapos ay naglakad patungo sa dulo ng aming baryo. Pinagpatuloy ko lamang ang aking paglalakad hanggang sa tuluyan akong dalhin kung saan man ng aking mga paa.

Hindi ko na alam kung ilang oras akong naglakad sa gitna ng kalsada. Kahit ilang beses ko mang subukang makapag-isip ng mabuti ay walang kahit anong pumapasok sa loob ng bulok kong utak.

Hanggang sa mapapadyak na lamang ako sa aking kinatatayuan at napasigaw sa galit at pagkabigong nararamdaman.

Para saan pa ang mga nilakad ko kung wala rin namang pinatutunguhan?! Bakit kung kailan kailangan kong makapag isip-isip ng mabuti ay saka naman ako hindi makapag-isip? Bakit ko ba kasi naisipang gawin pa ito?

Bakit ko ba ginagawa ang lahat ng ito?

“Avery…?” napahinto naman ako sa paglalakad at bahagyang napalingon sa gawi nung taong tumawag sa akin. Nagulantang ako.

“H-Harry?” gulat kong pagtawag sa kanyang pangalan. Napangiti naman ito sa akin nang siya’y makilala ko at dali-daling lumapit sa aking pwesto.

Anong

ginagawa

niya

rito

?

“A-anong ginagawa mo rito?” naguguluhang tanong ko. Subalit imbis na sagutin nito ang aking tanong ay ibinalik lamang niya sa ’kin ang tanong ko.

“I think I should be the one asking that to you. What are YOU doing here? Nagulat na nga lang ako nang bigla akong makarinig ng sumigaw sa gitna ng daan tapos nakita kita,” panimulang usal nito.

Mabilis naman akong pinanlamigan sa kanyang mga sinabi at nahihiyang inilibot ang paningin sa kapaligiran. Ngayon ko lamang napansing lahat pala ng mga tao rito ay nakatingin sa amin ni Harry.

Sa sobrang pre-occupied ko palang mag-isip ay hindi ko na namalayan pa kung ano ang umiiral sa aking paligid. At ang mas nakakahiya pa ay wala naman talaga akong maisip-isip. Talaga bang tuluyan na akong nasisiraan ng utak?

“So… what’s new?” interesado nitong tanong sa akin. Saglit naman akong napatingin muna sa kanya bago ako tuluyang sumuko at nagsimulang magkwento sa kanya. He looks like he’s more fine now than before. Siguro naman ay okay lang na ikwento ko sa kanya ang lahat… but is telling him would really help me to ease my mind?

Ikinuwento ko kay Harry ang lahat ng mga nangyari sa aking buhay habang kami ay nagpatuloy sa paglalakad. Simula sa una’t hanggang sapul ay talagang sinabi ko iyon sa kanya.

Lahat ng mga umiiral sa aking isipan, mga bagay at tanong na gumugulo sa aking isipan, at pati na rin ang nararamdaman ko para sa isang taong hindi ko naman alam kung mapapagkatiwalaan ko pa nga ba o hindi.

Because I really thought that if I tried to trust him once again, then that would help us to build and make our relationship more stronger.

But I guess I’m just the only one that is doing something to make our relationship work out.

Meron pa nga ba kaming relasyong dalawa? Dahil mula sa pagkakatanda ko ay wala naman siyang sinabing naging kami talaga.

Tila pinisat ng husto ang aking puso dahil sa aking naisip. Talaga bang masyado lang akong naging asyumero?

“Wait, so… you saw Travis kissing someone and he responded to her kisses?” pagtatanong nito sa kalagitnaan ng aking kwento. Tumango naman ako.

“Nakita ko…. nakita ng dalawang mata ko mismo. Kumapit pa nga siya sa bewang ng emmalanding ’yon eh.” Ramdam ko ang pangingilid na naman ang aking luha sa mga mata habang inaalala ang pangyayaring ’yon.

“Wait… what?” napahinto ito sa kanyang kinatatayuan kaya naman napahinto rin ako sa paglalakad.

“Bakit? Anong meron?” tiningala ko naman ito upang humingi ng sagot sa kanya subalit nanatili lamang itong nakatulala sa kawalan.

Inilibot ko naman ang aking paningin sa paligid at nakitang wala namang kakaiba bukod sa mga damong nakapaligid sa amin at iilang mga poste ng street lights.

Napagtanto ko kasing nasa isang madamong lugar na pala kami ni Harry at wala nang kahit isa pang makikitang mga kabahayan dito sa paligid. Mukhang wala pang mga taong namamahayan sa parteng ito.

“W-what was the name of the person that Travis kissed again?” muling nabalik naman ang paningin ko kay Harry na hanggang ngayon ay nakatulala pa rin. Nagtataka man sa kanyang inaakto ay sinagot ko pa rin ang tanong nito.

“Ha? Ahh, ehh… si Emma. Bakit? Kilala mo ba siya? Magkakilala ba kayo?” naguguluhan kong tanong sa kanya. Napabaling naman ito sa aking pwesto.

“Emma… Emma was the name of my last girlfriend…” pareho naman kaming nanigas sa aming mga kinatatayuan nang ma-realize ang kanyang mga sinabi.

I-ibig-sabihin… si Emma…

“Y-yung ex mo?” hindi makapaniwalang tanong ko sa kanya. Siya naman ngayon ang tumango-tango habang ako’y napabugha na lamang ng malakas sa nalaman.

I can’t believe this. So… totoo nga! Kaya pala sa simula palang, may nararamdaman na talaga akong kutob sa kanya. Grabe at napakaliit naman ng mundong kinagagalawan namin dahil talagang nangyari pa ang lahat ng ’to.

“Are you seriously telling me that she’s your girlfriend at ngayong naghiwalay na kayong dalawa ay si Travis naman ang…”

“Was. She was my girlfriend. Wow, I can’t believe this,” hindi pa rin nito makapaniwalang banggit sa sarili at napahawak sa kanyang noo. Payak naman akong napangiti.

Ako rin. Hindi makapaniwala sa aking nalaman. Ano na bang nangyayari ngayon sa mundo? Masyado na yata kaming pinagbubuhol-buhol.

Hanep na tadhana ’to.

“Why did you even broke up with her? Ang choosy mo ha. Ang sexy na nga nung babae tapos maganda pa.” Bigla naman itong natawa dahil sa sinabi ko.

“I told you, I broke up with her because of someone… because of you,” nakangising sambit nito sa ’kin. Nanlaki naman ang mga mata ko.

WHAT?! So ako ang naging dahilan kung bakit sila nagkahiwalay?

“But you don’t have to worry about it, I moved on already. Mas mabuti na rin sigurong nag-break kami dahil sa mga naririnig ko mula sayo about sa kanyang mga ginagawa ngayon.” Ngumiti ito ng tipid sa ’kin at ginulo ang aking buhok. Napasapo naman ako roon at naiinis na muling inayos ang estilo ng buhok ko.

“Pati na rin sa pag-reject mo sa ’kin, naka-move on na ako,” pahabol pa nitong sambit na siya namang ikinasimangot ko. Pabiro ko itong sinuntok sa kanyang dibdib.

“Ouch! Haha, dapat nga ikaw yung mag-move on sa ating dalawa eh. Isipin mo ba naman, nawalan ka ng tyansang matikman itong footlong ko sa baba,” manyak nitong sabi habang pinipigilang matawa sa reaksyon ko. Napangiwi naman ako sa sinabi niya.

“Napakahangin mo pa nga. Pasalamat ka at ayaw na kitang patulan jan eh. Atsaka ang feelingero mo pa nga masyado. Footshort nga yata iyang junior mo eh!” asar ko pabalik sa kanya. Muli na naman itong natawa sa sinabi ko.

“Fake news ’yan. Don’t judge the d*ck by it’s cover, touch it and discover.”

“Anong by it’s cover ka jan? Ang ibig-sabihin no’n, huwag kong i-judge ang isang bagay dahil sa nakita ko lang. Ni-hindi ko nga nakita iyang junior mo at mas lalong wala akong balak na makita iyan ’no. Paki-ayos nga muna niyang quote mo, hindi naman tugma sa usapan natin!”

“Ang defensive mo naman! Baka gusto mo lang talagang makita?”

“In your dreams. Paputol ko ’yang junior mo eh.”

“Lol. Pakain ko ’to sayo eh.”

Inirapan ko na lamang ito at nagpatuloy na sa paglalakad. Lahat nalang ba ng mga nakaka-asaran ko, palagi nalang ako yung talo?

Magpapatuloy na sana ako sa aming paglalakad nang sandali nitong hablutin ang isa kong kamay. Napaharap naman ako sa kanya at bagot itong tiningnan.

“Oh, ano na naman?” taas-kilay kong tanong sa kanya. Napatawa naman ito sa aking inasta at lumapit ng kaunti sa pwesto ko. Inabot nito ang aking pisngi.

“May dumi ka sa pisngi mo.” Pinunasan nito ang duming tinutukoy niya sa pisngi ko at hinayaan ko naman siya.

“Avery?”

Sabay kaming natigilan sa pagkilos ni Harry nang marinig ang isang pamilyar na boses ng isang taong tumawag sa ’kin mula sa likuran ni Harry.

Dahan-dahan naman akong sumulyap sa gilid ni Harry upang makumpirma kung sino ang taong tumawag sa ’kin at nakita itong nakatulala sa aming dalawa at malalim ang paghinga.

Napalingon naman si Harry sa kanyang likod at doon ay binanggit nito ang pangalan ng lalaking nakatayo ngayon sa aming harapan.

“Travis.”

Masyadong mabilis ang mga nangyari pagkatapos. Hindi pa man ako tuluyang nakakagalaw sa aking kinatatayuan nang mapasigaw na lamang ako dahil sa biglaang pagsugod ni Travis kay Harry. Tulad ko ay hindi rin naman ito nakabalik kaagad sa kanyang huwisyo kaya naman dali-dali itong bumulagta sa lupa.

“Fck you! Fck you! Fck you! Why can’t you just fcking leave us alone?!” sunod-sunod na pinakawalan ni Travis ng malalakas na suntok ang pagmumukha ni Harry. Nang makabawi naman ito dahil sa nangyari kanina ay mabilis itong gumanti at nakipagsuntukan din kay Travis.

“You f*cker! Para ’to sa pagsakit mo kay Avery!” dinambahan din ni Harry si Travis ng suntok na ikinadahilan upang maalis ito sa pagkakadagan kay Harry. Mabilis silang nagpalitan ng mga suntok samantalang tanging pagsigaw lamang ang aking nagawa upang patigilin silang dalawa.

“Travis! Harry! Tama na!” kinakabahan kong pag-awat sa kanilang dalawa. Ano bang nangyayari?! Bakit bigla nalang silang nagsusuntukan? Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at mabilis silang nilapitan at pilit na pinaghiwalay.

Ayaw man nilang magpaawat at kahit minsa’y nasasaktan na rin nila ako ay hindi pa rin ako tumigil sa pag-awat. Bakit ba lagi nalang nila dinadaan ang lahat sa kanilang mga kamao? Bakit lagi nalang kailangang makipag-away?

Kumapit ako sa kaliwang braso ni Travis at akmang ilalayo na sana ito kay Harry nang bigla na lamang ako nitong aksidenteng maitulak. Nanlaki naman ang mga mata ko at maski ang dalawa ay tuluyang natigilan nang makita akong lumipad palayo sa kanila.

Tatama na sana ako sa mga damuhan subalit hindi ko inaasahang may isang poste pala ng street light sa aking likuran kaya naman ay tumama ng malakas ang likod ng aking ulo roon.

“Avery!” sabay nilang sigaw sa aking pangalan.

Saglit ko munang ipinikit ang aking mga mata dahil sa lakas ng pagtama ko sa ulo. Nakaramdam ako ng saglit na pagkahilo at nang mahimasmasan ay unti-unti kong idinilat ang aking mga talukap sa mata.

Nakita ko namang tumakbo ang dalawa papalapit sa akin at dagli akong pinaupo’t isinandal ni Travis sa kanyang katawan.

“Sht. Sht. Sh*t. I-I’m sorry…” nanginginig nitong bulong ng paulit-ulit habang nakayakap lamang ng mahigpit sa akin.

Napahawak naman ako sa aking ulo upang matingnan kung may dugo ba roon at halos manghina naman ang buong katawan ko nang makita ang isang makapal na kulay ng dugo sa aking mga daliri. Hindi ko maiwasang maiyak sa nakita.

“D-dugo…” natatakot kong sabi habang nakatingin lamang sa aking kaliwang kamay. Muli kong naalala ang isang tagpuan kungsaan nahiwa ang balat sa aking kaliwang palapulsuhan at ang patuloy na agos ng dugo nito mula sa aking hiwa.

Mabilis naman itong inalis ni Travis sa aking paningin at ito’y pinunasan. Pasigaw nitong tinawag si Harry upang humingi ng panyo at hindi naman ito umangal na ibigay sa kanya ang dala nitong panyo.

Binalot ni Travis ng panyo ang aking ulo at pagtapos ay hinubad nito ang kanyang suot na hoodie at pinasuot iyon sa akin. Niyakap ako nito ng mahigpit at pinadama ang mainit nitong katawan sa akin. Dahil ako’y nakatalikod sa kanyang pwesto ay hinawi nito ang aking ulo at pinaharap sa kanya.

“I-it’s okay, Avery. It’s okay, I’m here. I won’t do anything bad again, I promise.” Bakas ang sinsero at takot nito sa kanyang mga mata habang nakayakap lamang sa akin ng mahigpit. Dahil sa kanyang ginawa ay bahagyang natigilan naman ako sa pagkilos.

H-how… how did he…

“P-paano mo nalaman…” hindi ko maituloy ng maayos ang aking gustong sabihin sa kanya.

I could still remember what happened that day. That time when Travis left me behind and my life has started to get things really badly.

It was around that time when my brother and I tried to go out para naman kahit papaano ay mahimasmasan ng kaunti ang lungkot kong nararamdaman simula noong nagpakalayo-layo si Travis sa akin.

Pauwi na kami noong araw na iyon. Subalit dahil umulan ng napakalakas at wala kaming dalang payong ay kinailangan naming sumilong muna sa isang tabi.

But unfortunately, habang kami’y naghahanap ng masisilungan ay hindi ko sinasadyang madulas sa tinatapakan ko, na ikinaresulta ng aking pagkadapa sa putikang lupa.

Nagkaroon ako ng sugat no’n malapit sa aking hiwa. Dahil sa trauma ay talagang natakot ako nang makita ang dugong lumalabas doon kaya naman mabilis na pinasuot ni Kuya Kurt sa akin ang kanyang jacket at niyakap ako ng mahigpit upang patahanin.

And that’s exactly what Travis is doing to me now.

But how…

“Are you… are you stalking me ever since you left?” tila nawala sa aking isipan ang lahat ng kasalukuyang mga nangyayari ngayon at bastang tinanong na lamang sa kanya ang bagay na iyon. Bahagya naman itong natigilan sa aking ibinanggit at napatikom ng bibig.

Ayaw pa sana itong sagutin ang tanong ko subalit tiningnan ko lamang ito ng masama kaya naman tuluyan itong napasuko.

“I…”

“I am. I told the members of my gang and my butlers to always keep an eye on you while I’m away because your brother ordered me to.” napabuntong-hininga ito habang nagpapaliwanag sa ’kin.

“Ordered you what? Teka nga, anong kinalaman ni kuya sa pag-alis mo? May hindi ba ako nalalaman? Kaya ba nawala ka nalang bigla sa isang iglap?” desperado kong pagtatanong sa kanya. Napaiwas naman ito ng tingin sa akin at mariing napapikit.

“He… he was the one who told me to stay away from you.”

“ANO?!?”

Si Kuya Kurt? Si kuya ang nagsabi kay Travis na lumayo ito sa akin?!

All this time, si Kuya Kurt na akala kong hindi ako iiwan kahit kailan sa tabi ko ay ang taong nagpalayo rin pala sa best friend ko?

“B-but you see… Avery, you don’t have to blame your brother. I clearly understand why he–”

“Hindi… hinding-hindi ko ito papalagpasin kay kuya,” kagat-labi kong giit sa sarili.

So… si kuya pala talaga ang dahilan kung bakit nangyari ang lahat ng ito. Ang akala ko ba naman, talagang pinoprotektahan lamang ako nito sa lahat ng mga tao dahil kapatid niya ako.

Pero may ibang dahilan pa pala! At sa loob ng limang taon kong hindi nakasama si Travis ay never nitong inamin ’yon sa akin!

Subukan lang talaga ni kuyang kausapin ako at talagang hindi ko na siya papansinin!

---

Halos gabihin na kami pauwi dahil pumunta pa kami sa pinakamalapit na convenience store na maaaring bilhan ng mga medical kit.

Ang totoo niyan ay balak naman talagang umuwi ng maaga nitong dalawa kong mga kasama ngunit hindi ko sila pinayagan at ginamot muna ang kanilang mga sugat.

At isa pa, hindi ko pa sila napapagalitang dalawa dahil sa kanilang pagsusuntukan. Paano ba naman kasi, dahil lang sa inakala ni Travis na hinahalikan daw ako nitong si Harry, basta na lamang itong sumugod at nakipagsuntukan dito. At ito namang si Harry, pumatol pa!

Idagdag mo pa yung ulo ko ngayong may nakabalot na panyong may bahid ng tuyong dugo. Ayoko namang umuwi kaming tatlo na parang mga kakagaling lang namin sa isang giyera.

Hindi naman kalakihan ang mga sugat nila sa mukha kaya naman hindi na ako nahirapang linisan ang kanilang mga sugat. Band-aid sa kaliwa, gasa sa kanan, tapos na.

Sunod kong chineck kung ano na ang nangyari sa ulo ko. Laking pasasalamat ko na lamang at sa gilid lang pala ng noo ko ang sugat na pinagmulan nung dugo dahil kung sa loob pa ito ng aking ulo ay baka kailanganin pa akong idala sa ospital.

Sinamaan ko naman ng tingin si Travis na ikinayuko nito. Napabuntong-hininga na lamang ako at nilinis ang mga dugong tumulo sa gilid ng aking ulo. Pasalamat siya at mahal na mahal ko pa rin ito kahit na ang tigas ng ulo niya.

Binendahan ko na lamang ito at tinulungan naman ako ni Harry. Samantalang inutusan ko namang tawagin ni Travis si kuya na hindi naman nito matanggihan.

Nang makarating ang lahat ng mga nangyari kay kuya, ay wala pang ilang minuto bago ito mag-alburuto sa harapan ng screen.

Subalit bago pa man lumala ang galit nito sa kanyang ulo ay pinagalitan ko rin ito dahil sa paglihim sa ’king siya pala ang totoong may pakana kung bakit umalis itong si Travis.

Bumakas naman sa mukha nito ang gulat at dali-daling humingi sa akin ng tawad. Tila ba kinalimutan ng parang isang bula ang kanina nitong kinagagalit ng ulo. Sinubukan pa ako nitong i-sugarcoat ng mga salita pero inirapan ko na lamang siya. Ano bang akala niya sa ’kin? Bata pa rin?

Pero sa huli ay pinatawad ko na rin ito. Wala naman kasing magagawa ang pagtatampo ko dahil nangyari na ang nangyari at tapos na. Pero syempre, hinding-hindi ko makakalimutan itong mga ginawa niya.

Ano siya, chix? Limang taon din kaming nagkahiwalay nitong si Travis. Hindi naman maaaring basta-basta ko na lamang kalimutan ang lahat ng iyon.

Hanggang sa dumating na kami sa punto ngayon, kasalukuyan kaming nasa loob ng bus at hinihintay na makauwi na.

Hindi na namin nakasabay pa sa pag-uwi si Harry dahil nasa kabilang distrito pa ang kanyang bahay. Kaya kahit gustuhin man nitong sumabay sa aming dalawa ay hindi raw maaari dahil may kailangan pa itong asikasuhin at talagang by coincidence lang naman kasi kaming nagkita.

Humingi na lamang ako ng pasensya sa kanya at nagpasalamat. Ngumiti naman ito sa akin at nagpaalam na.

Habang nakatitig sa gilid ng katabi kong bintana ay naramdaman ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa loob ng aking bulsa. Hinugot ko naman iyon at nang buksan ay nakita ang isang text message na galing kay mama. Binasa ko naman iyon.

‘1 message unread.’

Mama:

Nak, umuwi n kyo. Gbing gbi na. Ayos klng ba jan? Nagkta na ba kyo ni Travis?

Napangiti naman ako sa text ni mama at nag-reply.

Me:

Opo, nagkita na kami ni Travis. Papauwi na po.

Sent.

Naghintay ako ng ilang mga segundo at maya-maya’y muli itong nag-text sa akin.

Mama:

Ok. Ayusn nyu n yan away nyu. Wag n kayu pabebe pno pag mag-aswa na kyo? Ilng buwan p kyu magbti.

Bite!

“Awww! Aray naman, Travis!” mahina kong sita sa kanya nang bigla na lamang ako nitong kagatin sa kaliwa kong pisngi. Tiningnan ko naman ito ng masama subalit bumusangot lamang ang kanyang ekspresyon sa mukha.

“You’re not listening to me. Sino ba kasi ’yang ka-chat mo?” medyo may bahid pa ng kaunting inis sa kanyang boses at walang pag-aalinlangang inagaw sa ’kin ang cellphone ko. Napairap na lamang ako.

“Akin na yan. Si mama ang kausap ko,” sabay agaw ko sa kanya ng cp ko. Hindi naman na ito nangulit pa at inis na humalukipkip na lamang sa kanyang upuan. Hindi ko naman ito pinansin at mabilis na ni-replay-an si mama na pauwi na kami.

Nang makitang malapit na kami sa bahay ay inayos ko na ang aking suot na damit. Tatawagin ko na sana ang driver ng bus upang magpara nang bigla akong patigilin ni Travis. Naguguluhang tiningnan ko naman siya.

“Andito na tayo,” sabi ko habang tinuturo pa ang baryo namin. Umiling naman ito.

“We’re going somewhere,” wika nito at muling tumutok lamang sa harapan. Kinunutan ko naman siya ng noo.

“Saan?”

“Just wait. Don’t worry, we’ll go home right away.”

Nac-curious man sa aming pupuntuhan ay nakinig na lamang ako sa kanyang mga sinabi. Nilibang ko nalang ang aking sarili sa pagtingin sa bintana at hinintay itong pahintuin ang driver ng bus.

Makalipas ang ilang minutong paghihintay ay pumara na rin si Travis at pagtapos ay pinauna akong bumaba ng bus.

Pagkababa ay mabilis ko namang inikot ang aking tingin at napansing pamilyar itong lugar na aming pinaghintuan. Napataas ako ng kilay.

“School? Yung school natin noong mga bata pa tayo?” nanatili akong nakatingin lamang sa harapan ng gate nitong parang kakasara pa lamang habang siya naman ay pumasok na sa loob ng eskwelahan.

“Yeah,” tipid nitong sagot at nagpatuloy na sa paglalakad. Sumunod naman ako.

“Bakit tayo nandito?” tanong ko rito habang umaakyat kami pataas. Tumugon naman ito.

“You’ll see.”

“Bakit nga? Pinagsisisihan mo na bang hindi ka nag-aral ng mabuti dati?”

“Are you serious?”

“Oo, serious ako. Ayun lang naman ang naiisip kong dahilan kung bakit tayo narito eh.”

“Tsk! Just focus on shutting your mouth for a while so we could finish this already.”

“Edi wow. Shut your mouth, shut your mouth ka jan.” Hindi ko na ito narinig pang sumagot pabalik kaya naman tumahimik na rin ako.

Hindi ko alam kung bakit panay lamang kami sa pag-akyat hanggang sa huminto na kami sa pinakadulong bahagi ng dati naming paaralan. Sumilip naman ako sa kanyang tapat at nakita ang isang nakasaradong pinto.

Huminga ito ng malalim.

“Just before we proceed with this door, I just wanted to make all things clear to you.” Lumingon ito sa akin at tinignan ako ng mariin. Napaatras naman ako dahil sa lalim ng kanyang pagtingin sa ’kin.

Ano na naman bang kalokohan ito?

“A-ano?” nauutal kong tanong sa kanya.

“About… Emma. About last night,” seryoso nitong sabi. Nakahinga naman ako ng maluwag.

“Jusko. Tungkol lang pala sa babaeng yun, pinapa-suspense mo pa! Akala ko ba naman may sasabihin ka nang nakaka–”

“Shhh! Can’t you just stop talking for a second?” naf-frustrate na nitong giit sa akin. Napatikom naman ako ng bibig.

“Sorry, hehe.” Napakamot ako ng ulo. Bakit ba kasi kailangan pang seryoso?!

“I think I know the reason now why you’ve been avoiding me since earlier this morning. And if you’re thinking about what you saw last night, then I will tell you this myself. It’s. Not. What. You. Are. Thinking.”

Muli ko namang inalala ang eksena nilang dalawa kagabi sa labas ng beach at naalala kung paano nito hapitin sa bewang si Emma. Nakaramdam ulit ako ng kaunting pagkirot sa dibdib.

“P-pero nakita ko kayo… nakita kitang lumaban pa sa mga halik niya!” sinubukan kong humugot ng malalim upang pakalmahin ang aking sarili. Tumango naman ito sa akin at lumapit.

“I know, I know. Kaya ko lang naman iyon ginawa ay para makawala sa kanya. I promise, Avery. I just responded to her kisses not because I liked it, but because my body is just too weak to stop her from kissing me. Hinintay kong mawala ito sa sarili niya.” Kumapit ito sa magkabila kong mga kamay at tumingin sa akin ng diretso.

“Please… believe me, baby.” Umiwas naman ako sa kanya ng tingin nang mahawigan ang pagiging desperado nito sa kanyang mga mukha.

“H-how can I believe you when I don’t even know if I could still trust you?” pilit kong pinatatag ang aking kalooban upang hindi madala sa nadarama ko. Napayuko naman ito at marahang tumango na animo’y naiintindihan ang aking rason.

Binuksan nito ang nakasarang pinto at dagling bumungad naman sa amin ang malakas na simoy ng hangin. Dumaan ito roon at pinanood ko itong maglakad patungo sa pinakadulong bahagi ng aming paaralan.

Rooftop. Nasa rooftop kaming dalawa.

“Do you still remember this place?” tanong nito sa ’kin ng hindi inaalis ang tingin sa langit. Mabibigat ang bawat pagtapak kong ginawa palapit sa kanya at tumango.

“Oo.”

Ang rooftop

kungsaan

kami

unang

nagkakilala

.

Ang rooftop

kungsaan

nangyari

ang isang bagay na hindi ko

kailanman

inaasahan

.

Ang rooftop

kungsaan

nagsimula

at

nagtapos

ang lahat.

“This is the place where we first interacted with each other.” Lumingon ito sa akin at ngumiti. Nanatili naman akong nakatingin lamang sa kanya ng matuwid.

“This is the place where everything started to mess things up.” Lumapit ito sa aking pwesto at huminto sa paglalakad nang makarating ito sa aking harapan.

“And this is the place where I promised myself to confess here if I could be the love of your life.” Inabot nito ang aking isang kamay at halos hindi na ako nakahinga pa ng maayos nang halikan nito ang likod ng aking palad ng matagal.

“Pero nawalan ako ng lakas ng loob na sabihin sayo. Dahil ang akala ko, sasagutin mo na talaga si Andrei.” Nagsimulang mangilid ang mga luha nito sa kanyang mga mata na siyang kinasinghap ko.

“Naging duwag ko. Duwag na duwag. Sobrang duwag na halos takot na akong marinig kung ano ang isasagot mo sa kanya. Paano kung naging kayo? Paano na ang nararamdaman ko sa ’yo? Paano na ako?

… but do you know what I’ve regretted the most?“ hindi ako makapagsalita sa mga sinabi niya.

“I regretted myself for not trusting our relationship enough not just as bestfriends, but also as a person.” Tuluyan nang tumulo ang mga luha nito sa kanyang mga mata.

“And I’m sorry if it took me too long before I could realize what you really feel for me.

“Pasensya na kung ngayon lang ako nagpakalalaki para masabi kung ano ba talaga ang totoong nararamdaman ko para sa ’yo sa loob ng mahigit limang taon.” Saglit itong may binunot sa kanyang bulsa at doon ay lumabas ang isang maliit na kahon.

Napalunok ako.

“I know I’ve done so many bad things to you but, Avery… c-can you still give me one more chance to prove myself to you?” lumuhod ito sa aking harapan at itinukod ang isang paa. Humigpit ang paghawak nito sa kaliwa kong kamay at tumingala sa akin.

Dahil sa paraan ng kanyang pagtitig ay wala na akong nagawa pa kundi ang manginig na lamang sa aking kinatatayuan. Napahikbi na lamang ako sa aking sarili at napasinghot ng malakas.

“O-oo… pinapayagan kita,” naiiyak at namamaos ko nang sabi. Napangiti naman ito ng wagas sa sinabi ko. Binuklat nito ang pagkakasara ng maliit na box niyang hawak at nakita ko ang isang bracelet na gawa sa isang makapal na tela.

“I made this bracelet back on abroad because I can’t stop thinking about you when I was still living there.” Kinuha niya ito sa kahon at muling ibinalik ang tingin sa akin.

“But most importantly,

“Will you be my boyfriend officially, Avery?”

Dahil sa nilamon na ako ng samu’t sari kong mga emosyon ay hindi na ako nakasagot pa ng maayos at napaluha na lamang sa kanyang mga sinabi. Tumango ako ng maraming beses sa kanya at nahihirapang tumugon sa tanong nito.

“Yes! Y-yes, Travis. Yes…” halos mautal ko pang pagsagot sa kanya. Naluha na lamang din ito dahil sa kanyang narinig at nagmamadaling isinuot sa akin ang bracelet nitong ginawa para sa ’kin.

Hindi na ito nagdalawang-isip pang yumakap pagkatapos at binuhat ako ng mahigpit na siyang ikinaluha’t ikinatawa ko naman.

“T-thank you! Thank you, thank you…” walang tigil nitong pasasalamat sa akin. Napayakap na lamang din ako sa kanya dahil sa pangangatog ng aking mga tuhod at nang huminto ito’y pinagdikit ko ang aming mga noo at napapikit.

Who would have thought that I, a typical hopeless romantic gay, successfully tamed this stupid, childish, but handsome demon?

All these years, I’ve always dreamed of having this kind of epic, wild, and wonderful journey to be experienced by my whole entire life.

Some people might say that my love story is a kind of cliché story.

But who cares? This cliché story they’re talking about is what I am experiencing right now.

“Bracelet palang ito sa ngayon. Pero maghanda ka na dahil singsing na ang susunod.” Tumingin ako sa tinutukoy nitong bracelet na suot ko at nakitang nakatingin din ito ngayon doon.

Kasing-kulay ng balat ko ang bracelet nito na tila ba parte na rin ng aking katawan. Habang nakatitig doon ay ngayon ko lamang din napansing natatakpan na nito ang peklat ko sa palapulsuhan. Napangiti na lamang ako sa naisip.

“Maraming salamat sa lahat, Travis.” Tumingin naman ito sa akin at ngumiti.

“You’re welcome, baby.”

“Baby-baby ka jan. Akala ko talaga natalipokpok ka na kay Emma eh,” kagat-labi kong pagtatampo sa kanya. Natawa naman ito sa akin.

“W-what did you say? Natalipokpok?” pilit nitong pinipigilang matawa pa sa sinabi ko. Tumango naman ako.

“Natalisod. Edi nahulog. Natalisod kay Emma. Natalipokpok,” pag-eexplain ko sa kanya. Napailing na lamang siya sa ’kin.

“Damn. You really know a lot of things like that,” amused nitong sabi at bigla na lamang akong ninakawan ng halik sa labi. Nanlaki naman ang mga mata ko sa ginawa niya.

“But not as much as I know when it comes to sex.”

“Travis!”

. . .

The

End.

Lost Chapter 01 : Chapter 48 Scene

Warning: homophobic remarks and mature scene.

. . .

L.C. 01 :

Chapter 4

8

Scene

Author’s Note:

The following continuation of this chapter will be marked as a restricted scene because of its mature content. If you are still 17 and below, please DO NOT read this chapter because it is not suitable for very young audiences.

. . .

Travis

Arthur Dixon

“U-uhm… ano… Travis?” I turned my gaze to the person that called my name and raised my eyebrows.

“What?”

“P-pwede mo ba akong… samahang mag-cr? H-hindi ko pa kasi talaga kabisado ang mga pasikot-sikot dito,” nahihiyang tugon nito habang nakayuko. Lihim naman akong napangisi sa kanyang sinabi at napaismid.

“Sure.”

I saw her face lightened up as I started to stand straight up. Nauna akong naglakad sa aming dalawa at sumunod ito sa aking likuran. I closed my eyes for a second.

The reason why I agreed on coming with her is because I just wanna make sure something about her.

I want to know if she is really the one who sent those threatening text messages to Avery. Because if she is… we already know what will happen next.

I intentionally walked slowly so that it would take a while before we arrive at the girl’s comfort room. She always keep on asking me if we are already close and I’m just telling her that we’re almost there even though it’s not.

Because I’m waiting for her to give up.

And just when we are about to go to the comfort room, she finally gives in.

I reverted back my gaze on her and saw her gasping in the air as she tries to look down and watched herself peeing on her skirt. Nanginginig itong tumingala sa akin at namumutlang nagsalita.

“A-ano…” halos matuliro ito sa kanyang kinatatayuan. Ngumiti lamang ako ng tipid.

“Shh… it’s fine, we’re here.” I remained my steady composure and tried my best to keep calm and not laugh at her situation.

What is she, a preschool kid?

Nahihiya itong tumango at sumunod sa aking pumasok ng cr.

Sinigurado kong i-lock ang mismong pinto ng girl’s comfort room matapos kaming dalawa makapasok. Luckily, there’s no one inside the room and we’re the only ones in here. I smirked.

Let’s get this started.

Humarap ako kay Emma na ngayon ay nananatiling nakayuko lamang sa aking harapan. Dahan-dahan ko itong nilapitan sa kanyang pwesto na siya namang ikinataas ng ulo nito at kinakabahang napatingin sa ’kin.

“A-anong ginagawa mo?”

Imbis na sagutin ang tanong nito ay marahang idinikit ko lamang ang aking mga palad sa kanyang bewang at swabe iyong nilakbay sa kanyang katawan.

Hindi naman nakaligtas sa aking paningin ang bahagya nitong paglunok ng laway habang taimtim na tinititigan lamang ang aking dalawang palad na pumapalibot sa kanya. Sa pangalawang pagkakataon ay muli akong napangisi sa nakita.

I noticed it a while ago. And I’m guessing that she has a thing to me. Because just the first moment when our eyes met at the same time, I saw some weird emotions unconsciously coming out on her face.

I expertly moved my hands in every part of her body, gently massaging her waist down to her *ss while secretly nuzzling the side of her skirt to search for her phone.

I seductively came closer to her until both of our bodies clung to each other. Ramdam ko ang panginginig ng mga kamay nitong nakakapit ngayon sa aking mga braso habang pinapanood akong malayang himas-himasin ang kanyang katawan.

I reached for her *sses and squeezed it so hard that she moaned loudly. I lifted her up to sit on the sink and gently stroked the edge of her skirt. Mas lalong lumawak ang ngisi ko sa mukha nang tuluyang maramdaman ang bukol na gawa ng cellphone nito.

Bingo.

“You’re… wet,” kunwaring pagpapatuloy ko sa akto na mas ikinapula naman ng kanyang mukha.

“O-oo…” nahihirapan nitong tugon habang nakatitig ng mariin sa aking mga labi.

Soon after, she tried to claim my lips but mabilis akong nakakilos at agad na umilag sa kanyang mga halik. Nginitian ko lamang ito nang makita itong kumunot ang noo bago magsalita.

“That’s why you have to clean your dirty *ss first. I still don’t like dirty things,” pagpaparinig ko rito na may halo pang double-meaning sa bawat binibitawang mga salita.

Right, I don’t like dirty things. Especially to someone who did some dirty things to my loved one.

Inilapit ko ang aking bibig sa tenga ni Emma at ito’y binulungan.

“I should be the only one doing dirty here.” Napatingin ito sa akin at nanlaki ang mga mata. Lumayo ako sa kanya at inalis ang mga kamay kong nakakapit sa kanya. Tinalikuran ko na ito at nagsimulang maglakad papalayo.

“Don’t go anywhere, I’ll just get you some spare clothes,” matigas kong utos dito at hindi na siya hinintay pang makasagot.

Mabilis akong nagtungo ng locker area at naghanap sa locker ko ng kahit anong pamalit sa pang-ibaba. Even if I don’t want to let her use any of my clothes, I still have to do it or else my plan will never work.

Kinuha ko ang jogging pants kong naka-imbak lamang sa loob ng aking locker at dinala ito pabalik ng restroom.

Wala namang mga taong nakakalat ngayon sa hallway patungong comfort room kaya naman hindi na ako nahirapang magpatuloy sa aking ginagawa.

Pagbalik ko ay nakita ko na siyang nasa loob ng isang cubicle habang nililinis ang sarili gamit ang isang tissue paper. Napatingala naman ito nang maramdaman ang presensya ko mula sa kanyang kinauupuan at namumulang napatitig sa akin habang nakausli ng kaunti ang suot-suot nitong palda. Napailing na lamang ako dahil sa kanya.

What a

sl

*t.

Inilahad ko sa kanya ang aking hawak na jogging pants at inabot niya naman iyon sa aking kamay. Hindi ko na hinayaan pang madikit ang palad ko sa kanya at binitawan na iyon nang mahawakan niya.

Pero bago ako tumalikod sa kanyang pwesto ay muli kong inilahad ang aking kamay at tumingin sa kanya.

“Your phone.”

“H-ha?”

“Your phone. It might get wet while you’re changing,” maikli kong saad.

Maya-maya lang ay saglit naman itong may kinuha sa kanyang bulsa at pagkatapos ay binigay sa akin ang aking pakay.

Her cellphone.

Hindi ko na ito pinagsalita pa at sinara na ang pinto ng cubicle nitong pinasukan. Tumalikod ako sa kanyang pwesto at binuksan ang screen ng phone nito.

Dahil walang password ang kanyang phone ay hindi na ako nagdalawang-isip pang buksan ang contacts nito at tiningnan isa-isa ang mga numerong tinawagan nito kamakailan lang.

“A-anong ginagawa mo?” naguguluhang tanong nito nang makita akong naghahalungkat ng kanyang mga contact numbers. Pero hindi naman ako kinabahan dahil planado ko na ang lahat ng ito at kalmadong tinype lamang ang aking numero.

“Saving my number,” casual kong sagot dito. Sandali ko naman siyang nilingon at nang makitang hindi pa rin ito nagpapalit ng kanyang suot ay sinabihan ko siya.

“Wear the pants now, your urine will dry out on your skin.” Dahil sa sinabi ko ay muling napabalik naman ito sa loob ng cubicle at nagpalit na ng pantalon. Ginamit ko naman iyong tyansa upang gawin ang dapat kong gawin.

Just as I expected, my number was still in her resent calls. Madali ko na itong na-save dahil nakalagay naman na iyon sa kanyang history and then later on, removed my history on her calls. Pagkatapos ay tinipa ko ang numero ni Avery.

And there I saw his number just stated below the name ’

f*

ggot

.

’ My jaw tightened.

Binalik ko sa home ang screen ng cellphone at pigil-hiningang binagsak iyon pababa sa mga nakahilerang lababo. Hindi ko na siya hinintay pang matapos sa ginagawa at dumiretso na palabas ng restroom.

Mabibigat ang bawat pagtapak ko sa sahig habang nagmamartsa pabalik ng aming silid-aralan.

You tried to mess with Avery.

So now you have to mess with me.

Special Chapter 01 : Paranoid

Warning: explicit language.

. . .

S.C. 01 :

Paranoid

Travis Arthur Dixon

“Excuse me, have you seen Avery?”

“Po? Avery?”

“Fuck!”

“Luh? Parang gago si kuya…” hindi ko na pinakinggan pa ang mga sumunod na sinabi no’ng lalaki at lumayo na sa kanyang pwesto. I tried to look at the other side of the aisle but I still can’t find Avery over there.

Where the hell is he?!

Napasabunot ako sa aking ulo at muling nagpatuloy sa paghahanap. Nasa loob kasi kami ngayon ng isang supermarket. Avery and I were supposed to buy some groceries to prepare for the Christmas Eve next month pero saglit akong nahiwalay sa kanya upang tingnan sa price checker yung presyo ng hawak kong one pack of spaghetti.

I always keep on telling him to just get all the things that he wants but he refused. Kesyo raw kahit na marami akong pera ay dapat gastos lang ng gastos. It’s not that I would lose even a percent of my money from these things. Inutusan pa niya tuloy akong ipa-check yung price ng dala-dala kong spaghetti. And now I can’t find him!

I walked faster and checked every shelves as fast as I could. Some people were caught by my attention but I didn’t mind. I have to find Avery now. Mamaya may umaaligid na pala sa kanya.

I stopped walking when I finally saw him getting something while pushing the cart. I sighed in relief. I was about to walk towards him when he suddenly looked at the other direction and saw him waited for the man that is also getting something at the top of the other side of the shelves.

I clenched my teeth.

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras at nagmamadaling tinungo ang direksyon nilang kanilang dalawa.

“Eto po ba, miss?”

“Yung isa po, ayan… salamat,” Avery replied to the man he asked for help and smiled. Ngumiti naman yung lalaking tumulong pabalik.

“Walang anuma–” before he could give the thing to Avery, I immediately interfered between their talk and took the item from him. I put my arms around Avery and smiled plastically at the man.

“Thank you for getting this. You may leave now.” Nilagay ko na sa cart ang dalawa kong hawak at pagkatapos ay hinalikan pa sa labi si Avery.

Mukhang hindi naman niya inaasahan ang ginawa ko kaya mabilis itong napatakip sa kanyang mga labi at nahihiyang umiwas ng tingin sa lalaki, habang ito namang si bugok ay nagulat at biglang natahimik.

Sandali kaming nakipag-sukatan ng tingin sa bawat isa at kung hindi pa ako kurutin ni Avery ng mahina ay talagang hindi ko tatantanan itong nasa harapan ko.

I turned my gaze on him but he just avoided it and pulled my shirt from below, trying to signal me from moving. I sighed.

Binalikan ko pa ng huling tingin iyong lalaki sa aming harapan at binigyan ito ng isang matalas na tingin bago tinulak ang aming cart na dala.

Nang makalayo-layo na kami roon sa kanina naming pwesto ay malakas akong pinalo sa braso ni Avery. Hindi naman ako nasaktan masyado pero ramdam ko pa rin ang lakas nito dahil sa impact ng ginawa niya.

“Ouch!”

“Ba’t mo naman ako hinalikan sa harap ni kuya? Baliw ka talaga!” suway nito sa akin. Sinubukan ko namang tingnan ito sa kanyang pwesto at nakita ang kanyang dalawang palad na nakatakip sa kanyang mga pisngi. Is he blushing? He should be.

“I told you not to talk with anyone especially to men while I’m away. Mahirap bang sundin ’yon?” naiinis kong giit sa kanya. I heard him gasped.

“Ang OA mo tol. Nagmamagandang-loob lang naman yung tao tapos pinag-iisipan mo ng gano’n.”

“I don’t care. And why didn’t you wait for me so I could help you?”

“Hello? Para namang sobrang bigat ng pinapakuha ko at para hintayin pa kitang makabalik! Ang weird mo pa nga ngayon. Ano bang nakain mo at halos madaig mo na si kuya sa pag-aalala sa ’kin?”

Hindi ko naman ito sinagot sa kanyang tanong at bahagyang umiwas lamang ng tingin.

I… don’t know. I also don’t know what is happening to me. Why I always got angry and jealous to everything that Avery does or interacted with without my presence.

It’s been two months since we’ve been together as a couple. And within those months, we’ve always done things with the just the two of us. Kung nasaan siya, naroon din ako. Kung nasaan man ako, laging nando’n din siya.

It’s like I’ve been attached with him more than we did before and now I hate it whenever someone or something caught his attention. Gusto ko palaging ako lang. Sa akin lang.

Was it because I’ve been away with him for so long at ngayon ko lang ulit nararanasang makasama ito ng mas matagal? Or because I just miss this kind of feeling na palaging nandito siya sa tabi ko, that’s why I am now like this?

Or am I just becoming possessive because of him?

Napabuntong-hininga ako at napakamot sa aking ulo.

You’re making me crazy, Avery.

Pagtungo namin sa cashier ay pinabayaran ko na agad ang lahat ng aming mga pinamili. Sa akin binigay ni tita yung pera pambili pero sinabihan ko naman silang ayos lang na dagdagan ko ang budget for the money but tita also refused. Dapat daw ay matuto na rin akong mag-save ng money just in case na may mangyari man in the future.

Even if I die right now, our money would still be growing anyway.

Whatever. Kailangan kong sundin ang mga bilin ni tita.

After giving the money to the cashier, I checked Avery if he’s already set but I saw the man packaging our boxes smiling at him instead. My face darkened.

As soon as he finished wrapping all the boxes, sumapaw na agad ako sa kanya at mabilis na inagaw ang kahon sa mga kamay nito.

Hindi naman nakakilos agad yung lalaki sa gulat so I took the chance to put it on the cart again and pulled Avery away from him.

“Huy!”

“Let’s go home,” mariin kong sabi. Ngunit hindi ito nagpatigil sa akin, bagkus ay kumapit pa sa braso kong humahatak sa kanya upang pigilan ako sa mabilis na paglalakad.

Napahinto naman ako tulad ng nais nito at binalingan ito ng tingin. Umiwas naman ito ng tingin sa akin at nahihiyang itinuro yung isang stall sa tabi ng supermarket. Sinundan ko naman ng tingin ang tinuturo nito and saw the stall of DQ. Saglit akong natigilan.

I closed my eyes for a bit and took a deep breath. After calming myself, I reverted my gaze on him again and smiled for a second. “Fine, let’s go.”

I guess I have to cool down myself too.

Paglapit sa stall ng DQ ay hinintay ko na lamang si Avery na bumili ng mga ice cream namin. Hindi naman na ako umimik pa dahil babae yung mga nagbabantay doon. I told him to just buy me the one in a popsicle stick and gave him some money but he protested. Siya na raw ang magbayad kaya hinayaan ko nalang. Hindi naman kamahalan mga ice cream dito.

makalipas ang ilang minuto sa paghihintay ay bumalik na rin si Avery sa aming pwesto dala-dala ang aming mga pagkain. He bought the one with a cup for himself and an ice cream in popsicle just as what I’ve said.

Lumapit ito sa aking pinag-uupuan at inilahad ang ice cream ko. kinuha ko naman iyon sa kanya at sinimulan nang kainin upang matapos agad sa pagkain.

While in the middle of eating our ice creams, I gave him my ice cream so he looked at me with confusion. I pointed out my ice cream again at mukhang naintindihan naman nito ang ibig kong sabihin kaya namula ang mukha niya.

“Ayoko nga, may laway mo na ’yan,” nahihiya pa nitong sambit pero inilingan ko lang siya at ngumisi.

“Go on. Para namang hindi mo rin gustong tikman,” pangangasar ko sa kanya na siyang mas ikinamula ng mukha nito at pinanlakihan ako ng mga mata.

Muli itong umiwas ng tingin sa akin subalit kalauna’y kinuha ito sa akin ng kanyang nanginginig na kamay. I secretly smiled.

Hindi ako nagsalita ng kahit ano sa kanya at hinayaan lamang itong dumila’t sumipsip sa ice cream ko. I bit my lower lip.

Wish it’s my boy that he’s licking.

I found out this hobby of him when I accidentally caught him sipping from the same straw that I used back then when we were outside the school waiting for my butler to get my car from home. It was dismissal time and mainit kasi sa labas kaya binilhan ko ito ng soft drinks. He was even the one who told me to get two plastic straws but when it was his turn of sipping, nahuli ko itong ginagamit din ang aking straw.

Hindi ko nga lang ito nakausap after no’n for the whole day but at least, I unlocked one of his weird hobbies. Although it’s weird, I actually found it hot.

Well, it’s not that I still haven’t done it to him with my popcorn last time.

It’ll be our tiny little dirty secret.

Binalik na niya ito sa akin pagtapos at itinutok na lamang ang atensyon sa kanyang pagkain. Inubos ko naman na iyon at hindi na lamang br-in-ought up ang topic.

After we ate our foods, umalis din agad kami ng supermarket, tulak-tulak ang mga pinamiling pagkain sa grocery.

We put the groceries first at the back of the car before getting inside.

“All set?” I looked at him and watched him wore his seatbelt on before answering.

“Yup,” he replied.

I started the engine of the car and drove it down the road. It’s still early in the morning and the traffic is not really heavy so it didn’t take us much time from coming back home.

And while driving in the middle of the trip, I took a glance at Avery and saw him watching the flow of the vehicles on his side window. I smiled.

He looks so beautiful from the side vie–

“TRAVIS!”

I stepped my foot hard on the brakes and panthed heavily when the car finally stopped. I worriedly checked on Avery’s condition and asked if he’s alright. Tumango naman ito bilang pagtugon sa aking tanong at bumaling sa aking pwesto.

“Ikaw? Ayos ka lang ba?” kinakabahang tanong nito sa akin. I nodded my head.

“As in?”

“Yes,” iwas-tingin kong sagot dito. “I’m sorry, it’s just… I was checking the road from behind and I didn’t see the other car coming.”

Hindi naman ito sumagot sa akin, bagkus ay nanatiling nakatitig lamang sa pwesto ko. Hindi naman ako makabaling ng tingin sa kanya dahil ramdam ko na ang pag-init ng dalawang tenga ko. I sighed and continued to drive the car.

Fuck. Am I obsessed with him now? This is making me insane.

Special Chapter 02 : Christmas

S.C. 02 : Christmas

Piper Avery Chavez

[ FIVE HOURS BEFORE CHRISTMAS ]

“Did you find one?” tanong sa akin ni Kuya Kurt. Umiling naman ako.

“Wala pa rin eh,” malungkot kong sabi. Napabuntong-hininga ito.

“Bakit kasi ngayon ka lang naghahanap ng ireregalo para jan sa kaibigan mo?” nababagot na niyang tanong. Napakagat-labi ako.

Boyfriend kuya, boyfriend.

“Hindi kaya, kuya. Matagal na akong naghahanap ng christmas gift para kay Travis kaso wala talaga akong maisip na pwedeng ibigay sa kanya.” Totoo naman kasi. Noong last month pa ako huling nag-iisip ng maaari kong ibigay kay Travis pero hanggang ngayon ay wala pa rin akong ideya sa aking ireregalo para sa kanya. Ang hirap naman kasing mag-isip lalo na’t hindi naman kailangan ni Travis ng kahit ano dahil halos kaya na nitong bilhin ang lahat ng bagay. Bilhan ko nalang kaya siya ng aklat pang-aral?

“Sus, kahit naman hindi mo na bigyan pa ng kahit ano iyong b*gok na ’yon, basta makasama ka lang, ayos na sa kanya.” ani ni kuya. Napaiwas naman ako ng tingin.

“Kahit na, gusto ko pa rin siyang regaluhan. Ngayon na nga lang ulit kami magdiriwang ng magkasama after five years, tapos hanggang ngayon, wala pa rin akong mabibigay sa kanya?” pagdadahilan ko.

At isa pa, eto rin ang una naming pasko bilang magkasintahan. I want to make it all memorable to him at least.

“E ano naman kung gano’n? Edi bilhan mo ng maskara para matakpan na panget niyang mukha.”

“Edi wow kuya. Kasalanan mo rin ’to dahil ikaw ang dahilan kung bakit siya nagpakalayo-layo sa ’kin. Anong akala mo, limot ko na ang lahat?” mataray kong tanong sa kanya habang nakataas pa ang kilay. Mukhang hindi naman nito napaghandaan ang sinabi ko kaya napaubo siya ng peke.

“I-ibang usapan na yun. Atsaka akala ko ba, napatawad mo na ako bunso?”

“Napatawad nga kita, pero hindi naman ibig-sabihin no’n ay okay na tayo. Hmmp!” asik ko sa kanya at muli nang nagpatuloy sa paglalakad.

Kasalukuyan kasi kaming nasa loob ngayon ng isang shopping mall at naghahanap ng maaaring ipangregalo para kay Travis. Naisipan ko sanang isama si kuya para naman may katulong ako sa paghahanap subalit parang wala lang din yatang saysay dahil wala naman itong ginawa bukod sa magreklamo at kulitin akong umuwi na. Kahapon lang siya actually naka-uwi galing America pero kahit na may jetlag ito ay nagawa pa rin nitong sumama sa akin ngayon kaya naman hindi ko nalang sinasaway. Kawawa naman kasi kung aawayin ko pa ’to ngayon. Christmas na pa naman.

Habang naglilibot sa mall ay palihim kong sinulyapan sa aking likuran si Kuya Kurt. Kahit na wala ito ngayon sa mood ay tahimik lamang itong sumusunod sa akin habang tumitingin sa tabi-tabi. Napabuntong-hininga ako.

Hanggang ngayon kasi, hindi pa rin alam ni kuyang kami na ni Travis.

Hindi naman sa ayaw kong sabihin sa kanya, it’s just that hindi ko lang alam kung kailan ang tamang oras para sabihin kay kuya. Alam ko naman kasing may galit pa rin ito kay Travis for some reason at ayoko namang mabigla nalang siya sa relationship namin ni Travis.

But I’m still planning to tell him naman ngayon dahil mas mabuti siguro kung sabihin nalang namin habang nandito pa siya. Since may one-year pa kasing natitira sa kanyang contract ay muling bumalik lamang ito ngayong Christmas para makapag-celebrate kasama kaming buong pamilya at pagtapos ay lilipad na ulit ito sa ibang bansa.

One week pa naman ito ritong mamamalagi so there are still lots of time to prepare, not for me, but to make him prepare for what we are going to announce once it happens. Mamaya bigla pa ’tong atakihin sa puso dahil sa ka-OA-han niya eh.

“Can we just go home now? Ako nang bahala sa lalaking yun ’pag nagalit sayo. Reresbakin ko lang ’yan,” sabi pa ni kuya. Napairap tuloy ako.

“Ewan ko sayo. ’Di ba kayo napapagod mag-away? Kayo na nga yung mas matanda pa sa ’kin pero kayo pa talaga yung nag-aaway palagi.”

“Inaaway ka ng g*gong ’yon?!”

“Hindi kase. Ang ibig kong—HUY! KUYA!”

“Uuwi na tayo. Kailangan kong makausap yung t*rantadong ’yon.” Hindi na ako nakaangal pa nang hilain ako nito pababa ng parking lot. Napabuntong-hininga na lamang ako at nagpatianod sa kanya.

Hindi ko alam kung may saltik na ba sa utak itong kapatid ko at ang OA na masyado kung kumilos. Hello? Napakasimple lang naman nung sinabi ko na bakit hindi nalang sila tumigil sa pag-aaway tapos bigla namang tumuntong sa inaaway ako ni Travis. Konti nalang talaga at masasapak ko na ’to sa bayag.

---

“Nak! Bumaba ka na jan, tulungan mo akong maghanda ng mga pagkain dito!” rinig kong sigaw ni mama mula sa ibaba.

Lumabas na ako ng kwarto at bumaba ng hagdan habang ngatngat ang mga kuko dahil sa matinding kaba. Malalim akong napaisip.

Ano nang gagawin ko ngayon?

Nadatnan ko sila mama na nag-aayos na ng mga pagkain pagkababa ko at si Toby na tumatahol-tahol nang makita akong papunta ng sala.

“Hi po, tita!” bati ko sa mama ni Travis na ngayon ay nakaupo sa isang sofa at namimili ng mga isasalang na palabas sa kanyang laptop para sa aming papanoorin mamaya. Napalingon naman si tita nang marinig akong bumati at mabilis na kumaway sa akin.

“AYY! NANDITO KA NA PALA AVERY KO!” malakas nitong ani kaya napangiti na lamang ako.

“Ano sa tingin mo ang mas magandang panoorin sa dalawa, Black Adam o Black Panther 2?” tanong ni tita habang pinapakita ang dalawang pelikula sa kanyang screen. Napaisip naman ako.

“Hmm… yung Black Adam nalang po.”

“Sige, Barbie: The Princess & The Popstar nalang.”

“Po?”

Muli na itong bumalik sa kanyang pwesto at hindi na ako pinansin pa. Napakamot na lamang ako sa batok at tumungo sa kusina kung nasaan si mama.

Gaya ng kanyang inutos ay tinulungan ko na ito sa pag-aayos ng mga gamit pati na rin ng mga upuan. Wala ngayon sa loob ng bahay sila kuya at panigurado’y nasa labas ang dalawang iyon dahil wala ring tao sa aming banyo nang madaanan ko iyon. Tanging malakas na tunog ng kanta lamang ang naririnig ko na nanggagaling sa aming TV, pati na rin ang paminsan-minsang pagtahol ni Toby na animo’y naghahanap ng atensyon sa aming lahat.

Napabuntong-hininga na lamang ako at nilapitan ito upang laruin sa kanyang pwesto.

“Arf, arf!” tila excited na tahol nito at nagsimulang dumila sa akin. Niyakap ko naman ito ng mahigpit at hinalikan ito sa pisngi.

“Merry Christmas, Toby. Hindi kaya magagalit yung amo mo sa ’kin kapag nalaman niyang wala akong regalo?” tanong ko rito at mabilis naman itong tumahol sa akin. Napangiti ako.

“Tama, babawi nalang ako next time sa kanya.” Tumayo na ako mula sa pagkakaupo at sandaling iniwan muna si Toby para lumabas ng bahay.

Binuksan ko ang aking phone upang tingnan ang orasan at nakitang 11:37pm na ng gabi. Napakagat-labi ako. 23 minutes nalang at Christmas na. Mukhang wala na nga talaga akong maireregalo pa kay Travis.

Napayuko na lamang ako at naglakad-lakad upang magpahangin. Tumingin ako sa tapat ng aming bahay at nakita ang maliwanag na tirahan nila Andrei. Halatang may aliwang nagaganap dahil sa malakas na tugtugang nanggagaling mula sa loob ng kanilang bahay at mga batang naghahabulan nang mahagip ko iyon sa kanilang mga bintana. Napangiti ako at marahang napayuko.

Merry Christmas, Andrei.

Muli akong nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa mapadpad ako sa bandang tuktok ng aming baryo. Dahil bulubundukin itong village ay ramdam na ramdam ko ang lamig ng sariwang hangin na nanggagaling mula sa himpapawid at ang malalakas na huni ng mga ibong nagsisiliparan sa malawak na kalangitan.

Tumingala ako at pinagmasdan ang mga talang nagniningning na tila nagsisilbing ilaw ng buong kalawakan kasama ang buwan bago pumikit.

Umupo ako sa lupa at idinilat ang mga mata upang pagmasdan ang napakagandang tanawin sa aking harapan. I could see the lampposts lighting up the whole village from up here. Our place is not really crowded so it totally makes sense that there’s not that much people lurking around outside. But just seeing this beautiful sight is already enough for me to say that this is a very wonderful place.

The houses, street lights, and the trees… everything just seem so perfect around here.

“But not without you.”

I startled and turned my gaze to the person who just suddenly spoke behind me, and there I saw Travis looking directly towards me.

“You’re speaking out loud to yourself,” he said. Namula naman ang mga pisngi ko sa sinabi niya at pinanood itong maglakad papalapit sa ’kin. Napalunok ako saglit nang umupo rin ito sa aking tabi at ipinantukod ang dalawang palad sa damuhan bago tuluyang pagmasdan ang madilim at malawak na kalangitan. Muli akong napatingin sa baba at napatikom ng bibig.

“…”

“…”

“A-ano—”

“There’s—”

“A-ay, sige ikaw muna.”

“No, you go first.”

“Hindiii! Sige na, ikaw muna.” Tumingin muna ito ng matagal sa akin at napabuntong-hininga bago magparaya.

“… When are we going to tell your brother about this?” he asked. Natigilan naman ako sa sinabi niya. Mas lumapit ito ng pwesto sa akin at isinandal ang kamay sa aking balikat.

“I know that you’re still not ready to tell him, and I don’t really care about what or how he would feel about us because no matter what he tells us, it still won’t stop me from loving you, to be honest… But I’m just worried about you. You know that your brother is really protective and the longer we won’t reveal the truth to him, the more it will become harder for you to announce it, Avery.” He touched the tip of my chin and gently faced myself to him.

I looked at his eyes and saw his worried face looking at me. I can’t help myself but to smile.

“Ayos lang ako, Travis. I promise. Hindi naman ako natatakot na umamin kay kuya. It’s just that si Kuya Kurt talaga ang pinag-aalala ko sa lahat. Alam mo naman kasing ayaw pa rin niya sayo at baka mas lumaki lang ang galit nito once na malaman niyang tayo na pala,” pag-amin ko sa kanya. Kinuha ko ang kamay nitong nakahawak sa aking baba at mahigpit itong hinawakan. Isinandal ko ang aking ulo sa kanyang balikat at muling pumikit.

“At kahit ano namang sabihin niya ay hindi rin ako titigil sa pagmamahal sayo,” bulong ko sa tenga nito. Sinubukan ko itong tingalain at nakita ang pamumula ng kanyang mga tenga. Mas lalong lumawak ang aking ngiti sa labi.

“W-whatever… can I give you my present now?” pilit nitong pag-iiba ng usapan. Napahalakhak naman ako.

“Hindi ba pwedeng hintayin nalang muna natin magpasko?” naaaliw kong tanong dito. Inilingan naman ako nito.

“I can’t wait anymore, kanina ko pa ’to gustong ibigay sayo.” Saglit itong may kinapa sa kanyang bulsa at maya-maya’y may hinugot na isang nakatiklop na papel. Napatingin naman ako roon bago iyon dahan-dahang tinanggap mula sa kanya.

Napakurap ako ng maraming beses.

Love letter?

Galing

kay Travis?

Ang isang Travis Arthur Dixon,

sumulat

ng isang love letter?!

Mabilis akong napaupo ng maayos sa aking pwesto at pinagmasdan itong mabuti. It wasn’t really a sealed paper. Naka-fold lamang iyon pero ang talagang nagpa-curious sa akin ay ang sulat na nasa loob lamang nito.

“Won’t you open it? Ilang araw ko ring pinag-isipan kung anong isusulat ko sa papel na ’yan,” he admitted. Binigyan ko naman siya ng isang matamis na ngiti.

“Nope, I won’t. Mas gusto kong basahin ’to kapag mag-isa nalang.” Napabusangot naman ang mukha nito sa sinabi ko.

“But I wanted to see your reaction… ang arte talaga,” parang batang paslit na asik nito. Natawa naman ako sa reaksyon niya.

Ang cute!

“What did you want to tell me again earlier?” bigla nitong tanong sa akin na siyang ikinahinto ko naman.

“A-ayy… ano kasi yun…” napaiwas ako ng tingin at napahawi sa aking buhok. Should I really say to him na wala akong naisip na iregalo para sa kanya? Anak ng pugita.

Muli akong tumingin kay Travis at nakita itong naghihintay sa aking isasagot. Pagak akong napatawa ako ng mahina at ngumiti.

“A-ano…”

“Hmm?”

“T-Travis…”

“What is it?”

“U-uhm…” napatingin ako sa kanyang mga labi at sandaling natigilan. Muli akong napatingin sa kanyang mga mata at nakita ang nagtatanong nitong mga mata sa akin. Napalunok ako ng laway.

Kung… gawin ko nalang kaya ang pinagbabawal na teknik sa kanya?

Huminga akong malalim at pumikit ng ilang segundo upang ihanda ang aking sarili. Palihim kong sinilip ang kapaligiran at nang masiguradong walang katao-tao ay napakuyom ako ng kamao.

Sorry, mama. Alam ko pong hindi niyo ako pinalaki para gawin ang nasa isip ko ngayon pero kailangan ko pong landiin ng konti itong katabi ko.

Nang makakuha ng tamang tyempo ay lumuhod ako sa aking pwesto at tinulak si Travis, dahilan kung bakit bigla itong mapatukod sa lupa gamit ang kanyang dalawang siko. Agad na nanlaki ang mga mata nito.

“B-bab… by…” halos hindi nito maibigkas ang kanyang pagtawag sa akin.

Bahagya akong kumandong sa kanyang matigas na tiyan at dahan-dahang yumuko papalapit sa kanya. Bigla naman itong napasinghap dahil sa aking ginawa at tila nawalan bigla ng balanse ang kanyang mga kamay kaya tuluyan itong napahiga sa damuhan.

Ako ngayon ang nagtukod ng aking dalawang siko sa pagitan ng kanyang ulo at muling bumulong sa kanyang mga tenga.

“Merry Christmas, Travis.”

Lord, forgive me.

Special Chapter 03 : Demon

Warning: explicit language and mature scene.

. . .

S.C. 03 : Demon

Travis Arthur Dixon

10. Years. Later.

“Travis!”

I was taken aback when I suddenly heard Avery calling my name. I glanced at him and saw him looking at me angrily. I frowned.

“What?”

“Tigil-tigilan mo nga ’yang ginagawa mo,” irita nitong giit sa akin at muling nagpatuloy sa paglalakad. I followed him and pushed the cart I was holding.

“Stopped doing what?”

“’Yang pagiging seloso mo!” he rolled his eyes.

“I’m not jealous. I just hate seeing guys staring at you,” I complained grumpily.

“Hindi ba pwedeng naghahanap lang din sila ng mga pagkain?”

“Really? So you’re a food to them now?”

“Ang OA .” Saglit itong tumingkayad upang abutin iyong isang de lata sa tuktok ng food stocks pero inunahan ko na siya at kinuha iyon para ’di siya mahirapan.

“I’m not,” nakasimangot kong saad sa kanya. He continued walking so I pushed the cart again.

“Bakit nakipagsagutan ka pa ro’n sa lalaking may anak na?” He glanced at me for a second before looking back on the aisle. I sighed.

“It’s not my fault that he’s stepping out of the boundaries. Tiningnan ka ng malaswa no’ng gagong ’yon!” I suddenly remembered the man looking at Avery earlier with lust in his eyes. My blood boiled once again.

Mga tao talaga kahit ngayon, hindi matinag kahit may sariling pamilya na. I should’ve smacked that guy’s face already when I had the chance. Kung hindi lang ako pinigilan ng asawa ko kanina, baka nasa kabaong na yung lalaking ’yon.

I looked at Avery’s left hand to see the ring I put on him in order to calm down. It’s been half a decade already when we both got married outside the country. I admit, I was paranoid before because after we got into a relationship, bigla nalang nagsulputan bigla ang mga umaaligid kay Avery. Especially during our college years.

Marami rin namang nagbibigay ng mga motibo sa akin pero hindi ko sila binigyan ng kahit isang pagkakataon. The same way goes to Avery. But the problem is that he’s too friendly and innocent that I almost lost my mind dahil hindi ito marunong makiramdam kung may gusto na pala ang isang tao sa kanya o wala. Kaya ang ending palagi, nauuwi kami ng mga unggoy nito sa sapakan.

Isa pa sa mga rason kung bakit napapraning ako ay dahil magkaiba kami ng university na pinasukan kaya hindi ko ito mabantayan ng maayos. Mabuti na lamang at si Andrei ang nagsilbing mata ko sa kanya dahil magkasama pa rin sila noong nag-aaral pa kami.

At first, I didn’t like the thought of Avery going with Andrei. But I realized I don’t have to be cautious towards him anymore because Avery chose me… I smirked.

That’s right. Avery chose me above anyone else, fuckers.

But of course, there will always be predators around him. Just hiding and waiting somewhere kaya noong gr-um-aduate kami, tinali ko na agad sa akin para walang kawala.

During our wedding day, only the important people were invited. Our parents were there, and some of our friends. Even his brother, Kurt, was present on our wedding day even though I don’t want him to be there. Parang gusto pa nga ako no’n pugutan ng ulo para lang hindi makasal sa bunso nila. Pasalamat siya at kapatid niya ang mahal ko.

Oh, wait. Did I also mention that one of Avery’s friend, April, is now married with Harry? Well, just some news to tell.

I mean, good for them that they ended up with each other. Dapat lang na

magsama

ang mga

sagabal

sa oras ko kay Avery.

“Travis,” I stopped reminiscing and looked at Avery when he shook my arm. I raised my eyebrows.

“Yes, baby?” I murmured.

“Para kang baliw. Nakangiti ka na ngayon,” tiningnan niya ako na naguguluhan. I just smiled at him and looked at items in our cart.

“Nothing. Are we done now?” Kinuha ko ang kaliwang kamay nito at pinagsalikop sa kamay ko. While my other hand’s still holding and pushing the cart.

“Hmm… tapos na,” ramdam kong may gusto itong sabihin sa akin pero mas piniling tumahimik nalang. Itinaas ko ang nakasalikop naming kamay at muling tiningnan ang singsing niya.

I don’t have to be paranoid anymore.

… or that’s what I thought.

“4,300 pesos po, sir,” nakangiting giit no’ng babae kay Avery. Binigay naman niya ang credit card ko sa cashier at hinayaan itong gawin ang kanyang trabaho.

Nang matapos ay ibinalik ni Avery sa akin ang card kaya nilagay ko iyon sa wallet ko.

Habang nag-aayos ng gamit ay napansin ko ang pagngiti no’ng lalaking nagbabalot ng mga pinamili namin kay Avery. When Avery noticed him, he smiled widely and winked at him. My face immediately darkened.

Tangina?! Lahat nalang!

Dahil saktong kakatapos lang nito sa pagbabalot ay hindi na ako nagdalawang-isip pa at inagaw iyon sa kanya.

Bahagyang nagulat naman ang dalawa, pati na ang cashier sa pagiging agresibo ko pero wala akong pakialam.

Maangas kong hinapit ang bewang ni Avery paharap sa akin at pagkatapos ay hinalikan ito ng mariin sa harap ng mga tao. Nanlaki ang mata ni Avery at mabilis na napapikit.

Nang maghiwalay ang aming labi ay sinigurado kong tumunog ng malakas iyon at kinagat ang ibabang labi ko.

“Let’s go, baby,” I arrogantly said and smirked at the boy in front of us, still not recovering from what he just saw.

Gamit ang braso kong nakakapit pa rin sa bewang ni Avery, hinila ko na siya palayo sa pwestong iyon dahil mukhang tulala pa rin siya sa ginawa ko.

Hanggang sa makalabas kami ng grocery store ay hindi pa rin ito makaimik kaya dinampihan ko siya ng halik sa gilid ng kanyang ulo.

Saka lamang siya nakabalik sa reyalidad noong makapasok na kami ng sasakyan.

“Why did you do that?! Baliw ka talaga!” hinampas nito ng mahina ang kanang braso ko na hawak ang manibela at namumulang nagtakip ng mukha. Muli akong napangisi.

Kahit na ang tagal na naming dalawa, ang lakas pa rin ng epekto ko sa kanya.

Mas malakas nga lang ang tama ko pagdating sa kanya.

We drove back to our own house after that. Ever since we became an official married couple, bumukod na kami sa mga pamilya namin. Ayaw pa noong una ni Avery marahil maiiwan daw mag-isa si tita, pero sinabihan siya ni tita na ayos lang at hindi naman siya nag-iisa talaga dahil palagi silang gumagala ng mom ko. And that’s true dahil wala talagang araw na hindi silang dalawa umaalis. Minsan nga ay nag-oovernight pa silang magkumare.

Kaya sa huli, napapayag na rin namin si Avery pero sa isang kundisyon daw ay maiiwan si Toby para may kasama pa rin si tita. I didn’t mind at all.

Pinatay ko na ang sasakyan sa garage at binitbit ang mga pinamili namin. Avery went inside first so I followed him while bringing all the groceries with me.

Pagpasok ay agad na itong nagligpit ng mga pinamili namin. I helped him pack things up but he told me to take a shower first dahil amoy araw na raw ako. I pouted.

Sabay lang naman kaming lumabas ng bahay. Dapat siya rin.

Pero hindi na ako umangal pa at sumunod sa utos niya. Mahirap na at baka sumabog pa ang natutulog na dragon.

Nagtanggal na ako ng damit at nagsimulang magbasa ng katawan. Ngayong araw lang kasi kaming dalawa nagkaroon ng sabay na leave sa trabaho. I’m now working as an electrical engineer while Avery is a cardiologist. Pinayagan akong mag-leave for a week sa trabaho ko habang si Avery naman, walang sched ngayon pati sa mga susunod pa na araw.

After taking a quick shower, bumaba na ako ng kwarto at bumalik sa kusina kung nasaan si Avery. He’s currently cooking for our lunch so I sat down on a chair behind him and placed my hands on the table. Pinanood ko itong magluto ng pagkain.

Avery’s wearing a pink apron that really matches his skin tone. Light skin kasi siya and light pink ang color ng apron na suot niya ngayon. I gifted that apron to him three years ago since isa sa mga nakagawian kong hobbies ay ang panoorin siyang magluto. The apron matches him pretty well.

Parang ang lambot niyang hawakan at tingnan.

I stood up from my seat and walk towards his direction. Niyakap ko ito mula sa likod at idinantay ang ulo sa kaliwang balikat nito.

“Travis,” tawag nito sa pangalan ko.

“Hmm?” Pinasok ko ang dalawa kong kamay sa loob ng apron niya at pinulupot iyon sa kanyang katawan. Nang haplusin ko ng mahina ang tiyan niya ay bigla itong napagitla at napatayo ng matuwid.

“N-naghihiwa ako…” mahinang bulong nito. He’s trying to lower his voice so I won’t notice him getting weak from my presence, but his body’s saying otherwise. I smirked once again.

Crush talaga ako nito. Hanggang ngayon, ang lakas pa rin ng reaction sa mga haplos ko.

And it’s fucking turning me on.

Hinintay ko itong matapos sa paghihiwa ng mga sahog. Nang akmang ihuhulog na niya iyon sa kaldero, saka ko sinimulan ang balak ko.

I held both sides of his loose pants’ garter and slowly took it off from his waist. He stopped midways from what he was doing.

“T-Travis…” nauutal nitong sambit. I kissed his neck multiple times.

Mabilis nitong hinulog ang mga sahog ng kaniyang niluluto at binitawan ang hawak na chopping board. Inangat nito ang kaliwang kamay at napakapit sa leeg ko habang ang isa naman ay humawak sa kanang braso ko bilang pangsuporta.

Gumapang ang dalawang kamay ko sa pwetan niya at minasahe iyon. He shivered and flinched.

I was about to touch his area when suddenly, the front door opened and a tiny kid showed up.

Kasing bilis ng cheetah kaming napaayos ng tayo at nag-ayos ng mga sarili. I fixed my hair and moved away from him, samantalang si Avery naman ay sinuot ulit ang nahulog niyang pantalon.

“Daddy! Dada!” the little man ran towards us and spread his arms at me. Naintindihan ko naman agad ang gusto nito at walang kahirap-hirap na binuhat ito. I kissed the top of his head and he kissed me back on the cheek. He wrapped his arms around me.

“A-ahem… nakauwi na pala ang baby ko,” pekeng ubo ni Avery bago lumapit sa aming dalawa at hinalikan ang bata sa ulo. Sinuklian din siya nito ng isang halik sa pisngi.

“How was school?” Tanong ni Avery sa kaniya.

“Look at this, Dada! I got a star!” mayabang nitong tinapat ang likod ng palad niya kay Avery. Napangiti ito ng matamis.

“Wow! Good job, Sev!” puri nito sa anak sabay halik ng marami sa pisngi.

“Dada! Stop it!” natatawang pigil nito sa Dada niya kaya tumigil na rin ito sa paglalambing. Binaba ko na siya sa sahig.

“Go to your room now and take a shower first so we can eat lunch already, young man,” I told him and Sev nodded.

“Alright!” then he ran upstairs.

“No running!” I reminded him. Pero ang bubwit ay hindi pa rin nakinig sa ’kin. Lumingon ako sa matandang babae na kakapasok pa lang ng pinto. She is Sevrin’s personal yaya.

“La, please help Sev shower,” bilin ko sa kaniya. Malugod naman siyang tumango sa akin.

“Okay po, sir.”

Nang umakyat na ito sa kwarto ng bata ay bumaling ang tingin ko kay Avery na ngayon ay namumula pa ang mukha habang hinahalo ang niluluto niya.

After a year of getting married, we immediately got ourselves a kid. Although it wasn’t originally part of our plan to have kids in our early years of marriage, naisipan na rin naming ituloy na.

It was really Avery’s idea in the first place. Sinabihan ko naman siyang ayos lang kahit hindi kami magkaanak, pero I found out later on na gusto pala talaga niyang magkaroon ng sarili niyang anak kaya binigay ko na ang hiling niya.

We’re ready to make a family naman. Marami na rin kaming ipon and we already have stable works to provide for our kids.

Nag-anak kaming dalawa through surrogacy. There’s a bit of thrill and excitement also noong gumawa kami because that time, we mixed both of our semen before giving the sample to the doctor. Kaya wala talaga kaming alam kung sino sa aming dalawa magmumula ang first baby namin.

And when our son, Sevrin Dixon, was born, doon namin nakumpirmang sa akin nanggaling si Sev. Para kaming pinagbiyak na bato. I remember myself smirking that time. Proud that one of my guys won against Avery. But now that Sev is four years old, I think I’m regretting that he came from me.

Sa lahat ba naman ng ugaling maaari nitong mamana sa ’kin, iyong kakulitan ko pa.

Hindi nagtagal ay natapos na ang niluluto ni Avery at sabay-sabay na kaming lahat kumain. Hanggang sa lumipas ang oras at namalayan ko nalang ang pagsapit ng gabi.

Dahil ilang araw din kaming walang trabaho ngayon ay pinauwi ko na muna ang mga tauhan sa bahay. Kaya lang naman kami nag-hire ng mga kasambahay at ilang drivers ay para kay Sev but since we have time now, pinauwi ko nalang ang lahat.

Well, you can say that it’s one of the reasons why I’m making them leave…

… pero ang totoo talaga

n’yan

ay plano ko lang na ma-solo ang mister ko.

I waited for him to finish all his doings. I was lying flat on my bed with both arms and legs spread widely, blankly staring at the ceiling.

Ang tagal. Hindi pa ba nakakatulog si Sev?

Bagot kong tiningnan ang pinto ng kwarto at umismid. Pinapatulog kasi niya ngayon ang anak namin at mahigit dalawang oras na ang nakakalipas pero hindi pa rin ito nakakabalik ng kwarto. I tried visiting them in Sev’s room a couple of times, hanggang sa pinagbawalan na akong pumunta ni Avery dahil mas lalong hindi naaantok ang bata tuwing sumisipot ako.

Ngayon lang kasi talaga kami nagkaroon ng time para makasama ang anak namin ng mas matagal. Don’t get me wrong, araw-araw naman kaming umuuwi rito at nakakasama ang anak namin. It’s just that umaga’t gabi lang talaga kami nakakapag-bonding kasama si Sev. Unlike earlier, uwian palang nito ay nasa bahay na kami kaya lamog na lamog talaga kaming dalawa ng bata.

Naputol ang lahat ng minumuni ko nang biglang magbukas ang pinto at iniluwa noon si Avery. I sit up straight.

Binalingan ako nito at pinaningkitan ng mga mata matapos akong makita na nakangiting aso.

“Ayoko, Travis. Antok na ako,” masungit nitong anunsyo kaya nagmaktol ako.

“But I waited for you to finish!” tila nagsusumbong kong saad sa kaniya. Pero sa halip na sumagot ay nagtungo lang ito ng banyo namin sa kwarto. I pouted.

So unfair.

Sinundan ko ito sa loob ng bathroom at nakita itong naglalagay ng toothpaste sa toothbrush niya. Nilapitan ko siya at yumakap sa likod niya.

“Nabitin ako kanina…” mahinang bulong ko rito habang pinaghahalikan ang leeg niya. Tulad kanina ay medyo napapailag pa ito sa kiliti pero hindi naman niya ako pinigilan.

I know that he loves my growing beard kaya nginudngod ko ang baba ko sa balikat niya.

“Hmm… I know. Pero naantok na talaga ako kakabasa ng mga bedtime stories ni Sev,” nakangusong sabi nito at nagmumog ng bibig. Pagkatapos ay naghilamos din ito ng mukha at nagpunas. Bigla akong nakaisip ng ideya.

“Want me to tell you a bedtime story?”

Napatingin ito sa salamin sa aming harapan at kunot-noo akong tiningnan. Animo’y nagtatanong kung nahihibang na ba ako.

Kumalas ako ng yakap sa kanya at ipinatong ang dalawang kamay sa sink. Now he’s cornered inside me.

“Once upon a time, there’s a gorgeous guy in front of me,” nang marinig nito ang sinabi ko ay agad siyang natawa.

“Baliw ka talaga, Travis,” naiiling nitong sabi. I continued my story.

“He looks so sexy every time that almost every man in this world get attracted by him,” I said like it was a matter of fact. Totoo naman.

Sa sobrang ganda niya, isang tingin mo palang, masasarapan ka na.

“But little did he know, he ended up with a beast,” I growled when I said the word beast , as I’m pertaining to myself. Muli siyang napahagikhik.

“A strong, muscular, and very handsome beast,” dagdag ko pa. Inirapan niya ako sa salamin.

“Edi wow,” pigil-ngiti niyang saad.

Kumapit ako sa magkabila niyang braso at hinaplos iyon pababa hanggang sa marating ang waistline niya. Suwabe kong ibinaba ang suot nitong pants at hindi naman ito tumutol sa ginawa ko.

He stayed in his position, with both of his hands just holding on to the sink like a good kid. I smirked.

“And this handsome beast can’t get over to this sexy, delicious man’s body.” Nang maabot ko ang likod ng mga tuhod nito, inangat ko iyon na siyang ikinagulat ni Avery.

“Travis!”

Inupo ko ito sa sink ng habang nakatapat pa rin sa harap ng salamin. Ngayon ay kitang-kita ang buong katawan niya.

Dahil hawak ko pa rin ang dalawang tuhod nito ay wala siyang nagawa kundi ang manatiling nakabukaka. Tinakpan ng mga kamay niya ang gitna niya upang hindi ko iyon makita sa salamin. Nilapit ko ang ulo sa tenga niya.

“Remove your clothes,” I whispered seductively. Mas lalong namula ang mukha niya.

“T-Travis ayoko…” may bahid pa ng hiya sa boses nito pero hindi ako sumagot. Nagtitigan at nagsukatan kami ng mga tingin sa salamin at nang mapagtanto niyang wala na siyang laban ay naiinis na umiwas ito ng tingin.

“Lagi mo nalang ako gustong makita na nahihiya,” namumulang maktol nito pero sa huli ay sumunod pa rin sa inutos ko.

That’s right, Avery. Ikaw ang

masusunod

sa lahat. Pero pagdating sa kama, ako lang ang

masusunod

.

Dahan-dahan niyang inangat ang damit at tinanggal ang pagkakasuot. Hindi ko tuloy maiwasang mapamura sa ginawa niya. Inaakit pa talaga ako.

Bago pa niya matanggal ng tuluyan ang damit niya sa kamay ay agad na kumilos ang isang kamay ko at dinakma ang ibaba niya. Nagulantang naman siya at biglang napaigtad sa pwesto.

“Travis…!”

Hindi ko ito hinayaang maka-recover at mabilis na nilaro ang kanyang sarili. Naglikot naman ito sa kanyang pwesto at sinubukan akong pigilan pero dahil hindi nito matanggal-tanggal ang damit sa bandang pulsuhan niya ay hindi na niya ako napigilan pa at maya-maya’y nanghihinang nagparaya na lamang sa ’kin.

Ang kaninang nakataas na mga kamay nito ay napakapit na lamang sa aking leeg. Tila nag-aktong posas ang damit nito sa likod ng aking ulo at ang kaninang nangingisay nitong katawan ay nakasandal nalang ngayon sa dibdib ko.

Mabibigat ang hininga niya matapos sumirit ang likidong nagmula sa pagkalalaki nito. Tumingin ako sa salamin at nakangising pinagmasdan ang estado niya.

Fuck!

Binitawan ko na siya at tinulungang tanggalin ang nakasabit na damit nito. I carried him in a bride-style and went out of the bathroom. Ibinaba ko siya sa aming kama at hindi na nag-aksaya ng oras. Hinubad ko ang damit ko at sunod na sumampa sa ibabaw niya.

If you’re always tempting a person like me…

…then you must learn how to unferal a demon .

Author’s Note

Date started: Sept. 14, 2020

D

ate first posted: Sept. 22, 2020

Date finished: Jan. 28, 2022

D

ate last posted: Feb. 14, 2022

Date under revision: Jul. 29, 2024

Date finished revising: Sept. 14, 2024

. . .

Time check: 11:20pm. Friday.

1 year, 4 months, and 14 days. January 28 ko ito sinulat pero Happy Valentine’s Day everyone! Thank you so much for staying with me this whole time. Sa wakas at natapos na rin ang book one! Maraming salamat po sa pagbabasa ng aking akda at sa walang-sawang pagsuporta nitong HTTAD hanggang sa huli. Hindi ko alam kung paano ako magpapasalamat sa inyo ng pormal kaya naman eto lang ang masasabi ko:

THANK YOU SO MUCH FOR JOINING AVERY AND TRAVIS’ JOURNEY TO THE END.

Maraming salamat sa pagbibigay kulay ng kanilang buhay! Salamat at hindi niyo sila iniwanan at nanatili kayong matatag hanggang sa dulo, at salamat din sa pagtitiis na hintaying matapos ako sa pagsusulat! Sa mga readers ko dyan, alam kong marami nang bumitaw sa aking nobela pero kahit ganoon pa man, thank you so much pa rin sa inyong lahat dahil kundi dahil sa inyo, hindi tayo makakarating sa puntong ito ngayon.

Ang huling kabanata nitong libro ay dedicated para sa sarili ko dahil I just wanna congratulate myself for finishing my first ever story here on wattpad. Halos magf-five years na rin kasi ako rito eversince doon pa ako sa dati kong 1st account but now, I can finally say to myself that I am officially an author and a writer! Yippie!

Hindi man ako yung tipong klase ng isang perpektong writer pero hello? Proud pa rin ako sa sarili ko dahil nakapagsulat ako ng isang romance-genre story na ginagamitan ng descriptive writing HAHA! Though isa nga lang yun sa mga dahilan kung bakit maraming bumitaw sa aking akda, but who cares nga diba sabi ni Avery? At least I tried naman. And I think I really did a great job as a first timer.

Sorry pala kung medyo OA ako rito sa author’s note ko hehe hindi lang kasi talaga ako makapaniwalang may natapos akong story. Alam kong marami na ring mga nag-try dyan at nagstruggle sa pagsusulat dahil hanggang ngayon, inaabot lang sila ng mga five chapters and then, titigil na. Well, ang mapapayo ko lang sa inyo is to keep on

writing . I know, laos na po itong advice ko pero promise! Yun lang talaga ang key to success. Huwag ninyong isipin kung bakit walang nagbabasa ng story niyo at mag-focus lang kayo sa pagsusulat. Makikita niyo nalang isang araw, thousand reads na ’yan.

But again, thank you so much for all the reads and votes on my story! Pasensya na sa mga tanong niyong hindi ko nasasagot dahil minsan ay nalilimutan ko na hehe! But I can assure you, lahat ng mga comments dito ay nakikita ko at sobrang natutuwa ako tuwing binabasa ang mga insights niyo.

Ayun lamang. Thank you so much for all the memories during my ackermalexxx years and I’ll be seeing you again next time. Hanggang sa muli!

This is JC, officially signing off.

. . .

Copyright © 2020 jseeyou

Author’s Note

Time check: 6:55 PM. Monday.

Hey, guys! It’s me again hehe. I just want to properly announce that I’m officially changing the title of Travis and Avery’s story, “How To Tame A Demon.”

Yes, as you can see, I already changed it earlier. Matagal ko na rin kasing pinag iisipang baguhin ang pangalan ng story na ’to haha. I just couldn’t find the right moment or maybe the perfect opportunity to change it into “Unferal With You.” But since I’m already done changing all chapters back to the old version, I decided na isabay na rin ang pagpalit ng title nung story.

I hope you enjoy reading my story once more, and feel the giddiness once again! Thank you for those who keep on supporting my story and I’ll see you on my next story!

• jseeyou.

. . .

Copyright © 2026 jseeyou

About the Story

I. HIGHEST RANK ACHIEVEMENTS

#1 - story as of 02/22/22 #1 - wattpad as of 06/09/21 #2 - romance as of 02/15/24

. . .

II

. OTHER RANK ACHIEVEMENTS

#1 - bl as of 04/05/21 #1 - boyslove as of 10/21/22 #1 - bxb as of 08/20/21 #1 - demon as of 08/20/21 #1 - gay as of 04/06/23 #1 - gaylove as of 12/25/22 #1 - gayromance as of 04/05/21 #1 - gaystory as of 01/07/23 #1 - gayxstraight as of 06/01/21 #1 - malexmale as of 03/07/21 #1 - straightxgay as of 01/20/21 #1 - tame as of 10/06/20 #1 - trilogy as of 06/11/22 #1 - writtenwithpride as of 06/09/21 #2 - boyxboy as of 05/22/22 #2 - lgbtq as of 07/06/22 #2 - novel as of 06/02/22 #8 - teenfiction as of 01/31/26 #13 - fiction as of 02/02/26

. . .

III. FUN FACTS AND

TRIVIAS

1. HTTAD (now Unferal With You) was supposed to be a short story only, consisting of 20-25 chapters.

2. I wrote this story as a sketch to prepare myself from writing my upcoming stories but surprisingly, the story blew up (which is the reason why eventually, I changed my mind).

3. I started writing HTTAD, the same day I’ve also made my own wattpad account.

4. Travis and Harry’s names are actually based on the title itself. HT stands for Harry Thompson, and TAD for Travis Arthur Dixon.

5. The story ranked no. 1 in “wattpad” tags for the first time it got included in english category and stayed there for five consecutive days.

6. I’ve never tried promoting this story to any sites, especially here on wattpad. It’s something that I’ve regretted for not doing but also something that I am proud of.

7. The story is supposed to be a trilogy.

8. HTTAD reached 100K reads in less than a year. (wala lang skl bakit ba ha :p)