A/N

Warning:

This story is rated SPG, it is not suitable for very young audiences for it contains scenes and situations that shows graphic sex scenes, adult language, and matured content intended for readers 18 years old and above, with wide understanding and with an open mind.

This is also a boy’s love story, it involves relationship, love, and lust between two men. If you don’t feel comfortable reading such, you may find other stories that would satisfy your interest.

Disclaimer:

The characters, living or dead, and the places used in this story are all product of the author’s imaginative and creative mind. Any resemblance to real persons and places is purely coincidental. Everything that would appear in this story is a work of fiction.

YOU HAVE BEEN WARNED !!

PROLOGUE

PROLOGUE

2017

Warning: SPG

“Kuya, please wag!!” pag-mamakaawa ko sa isang lalaking nasa harapan ko.

Umakto lang siya na parang walang naririnig at itinuloy pa rin ang kaniyang maitim na balak. Lumapit ito sa akin.

Wala siyang suot na pang-itaas habang ang kaniyang pang-ibaba naman ay isang manipis na tela ng kaniyang
boxers
.

Halos iluwa na nito ang kaniyang pag-kalalaki. Galit na galit, tila nagmamatigas para makawala.

“Please be quiet, Ambi, Kuya won’t hurt you. I will be gentle, promise!” napa-iling lang ako sa mga sinabi nito.

Wala pa ring tigil sa pag-patak ang aking mga luha. Ngunit hindi niya ito alintana, sa halip ay tuloy pa rin siya sa mga kalaswaan at kababuyan niya.

“Kuya, please!! Alang alang nalang kala Mama at Papa! Please don’t do this to me.” Ngayon ay nakaluhod na ako sa harapan niya. Halos sumabog naman na sa mukha ko ang kaniyang ikinatatagong pagkalalaki.

“Shut up!!” sabi nito at marahas akong sinabunutan. Kitang kita ko ang pag-babago ng reaksyon ng kaniyang mukha - ang kaninang lambing at libog sa kaniyang mukha ay napalitan ng matinding galit.

“Don’t you dare say their names again!” Binitawan naman na ako nito. Lumapit siya sa kadenang nakakabit sa mga paa at kamay ko.

Nang matanggal ito ay tumayo na ulit siya sa harap ko, tatayo na rin sana ako kaya lang pinigilan niya ako.

“Don’t stand yet, may ipapakita muna sa’yo si Kuya!” sabi nito bago pinakawalan ang galit na galit nitong alaga.

Lalong lumakas ang kabog sa aking dibdib, bumilis din ang pagbuhos ng aking mga luha at lumakas ang mga iyak na lumalabas sa aking bibig.

“Do you like it, bunso?” pilyong sabi nito.

Iling lang ang isinagot ko rito. Alam kong kahit anong gawin at sabihin ko ay wala na akong magagawa para pigilan ito.

“Taste it, you’ll like it even more.” At walang ano-ano’y hinawakan niya ang ulo ko at iginaya para matikman ang kaniyang pag-katao.

Umiling iling naman ako, sa tuwing itututok niya ito sa aking bibig ay umiiwas ako at pumipitlag. Nang mainis ito ay sinakop na ng kaniyang mga palad ang aking magkabilang pisngi sanhi para maibuka ko ang aking bibig.

Hindi niya na sinayang ang pag-kakataon at ipinasok niya ang kaniyang galit na alaga sa bibig ko.

Sa sobrang laki nito, at sa labis na pagkabigla, ay naduwal ako. Tumama kasi ito sa lalamunan ko.

Bakas naman ang tuwa at libog sa mga mata nito, “Ganiyan nga, Ambi. Now, open your mouth again.” Sabi nito habang hawak ang mga pisngi ko at sa isang kamay naman niya ay hawak nito ang kaniyang pagka-lalaki.

“That’s right… ugh!” Napapikit ito nang tuluyan niyang maisubo ang sandata sa akin. Pikit mata ko nalang na sinunod ang gusto niya.

“Shit! Ugh…” ungol pa nito. Unti-unting bumilis ang ritmo ng kaniyang pag-indayog.

Sa laki naman ng alaga nito ay hindi ko maiwasang mangawit at maduwal. Sa sobrang ngalay ay bahagya kong naisara ang aking bibig sanhi para sumabit ang ari nito sa aking ngipin.

“FUCK!!” wika nito pagkatapos akong sampalin. Iniangat naman niya ang mukha ko at ihinarap sa kaniya sabay sabing, “No teeth, okay?” habang ang mga mata nito’y nag-aapoy sa galit. Napatango nalang ako sa sobrang takot.

Marahan niya muling isinubo sa akin ang kaniyang sandata na parang isang lollipop. Mabagal, dahan-dahan, hanggang sa unti-unti na namang bumibilis at rumarahas. Naiiyak nalang ako sa sobrang hiya, takot, at pandidiri.

“Fuck! Gusto mo ‘to diba? Gusto mo itong bakla ka?” iyak lang ang naging tugon ko dito.

Nang mag-sawa ito ay inilabas na nito ang kaniyang basa at nag-lalaway na sandata. Iginaya niya ako patayo. Tinignan naman muna ako nito sa mata nang puno nang pag-nanasa.

“You really look so beautiful, Ambi.” At marahas ako nitong pinaulanan ng halik.

Mula sa labi, pababa sa aking leeg, sa balikat at paakyat muli sa tenga. Hindi ko naman maipaliwanag ang kiliti at init na aking nadarama.

Gusto ko siyang itulak at pigilan ngunit hindi ko magawa. Tila nawala ang natitira kong lakas at napalitan ito ng pang-hihina.

“I already have given you my gift, now it’s your turn to give yours - I will now take your virginity.” Bulong nito sa tainga ko na bumalot ng takot sa buong katawan ko.

Iginaya niya ako papunta sa isang kama at walang ano-ano’y itinulak ako pahiga.

“Hubad.” Sabi nito. Ang kaninang suot nito ay tuluyan niya nang inalis. Tumambad sa aking harapan ang hubo’t hubad niyang katawan. Malaki ito, mabuhok, at tila lubhang napakalakas.

Mahilig kasi siya dating mag-gym kaya nahubog nang husto ang kaniyang katawan. Mataas din siyang lalaki at may hitsura.

Kung makikita ko nga lang ito sa ibang pag-kakataon ay baka mamangha rin ako sa taglay nitong pisikal na kaanyuan. Pero hindi sa ganitong pag-kakataon, hindi sa ganitong sitwasyon. Dahil ngayon, isa lang ang alam ko, baliw siya - hindi, demonyo siya.

Dahil hindi ko ginawa ang gusto nito ay siya na ang nagtanggal ng damit ko.

“Perfection.” Manghang sabi nito nang tuluyan niya na akong mahubaran. Tumingin naman ito mula sa ulo ko hanggang sa aking ibaba kaya marahan ko iyong tinakpan.

Napa-ngisi naman siya sa ginawa ko. Hinawakan nito ang kamay ko at inalis sa tinatakpan nito. Pumikit nalang ako sa sobrang hiya.

“Wag kang mahiya, Ambi.” Sabi nito bago muling inangkin ang mga labi ko at pumaibabaw ito sa akin habang nakahiga kami sa kama.

Gusto kong kumawala pero hindi ko magawa. Bukod sa mabigat siya ay tila puno nang engkantsyon ang kaniyang mga halik sanhi para lumutang ako sa ulap at sumayaw sa bahaghari.

Umalis na ito sa pag-kakaibabaw at marahang umangat mula sa akin. Kinuha niya ang mga binti ko at ipinatong ito sa mga balikat niya.

Pilit ko namang inalis ito ngunit ibinalik niya lang at pinandilatan ako nang masama kaya wala na akong nagawa.

Pinasadahan niya naman muna ng tingin ang buo kong katawa bago napunta ang kamay nito sa aking pang-upo. Nang mapag-tanto ang bagay na gagawin niya ay napailing nalang ako at umiyak.

“you’ll like this one better.” Sabi nito bago itinutok ang kaniyang sandata sa aking butas.

Binasa niya naman muna ito ng laway bago ipasok. Nang makaramdam ako ng labis na sakit at hapdi ay don ko nalaman na naipasok niya na ang kalahati nito. Nakita naman niya ang labis na sakit sa mukha ko kaya lalo siyang nag-init

Ilang segundo lang ang itinagal non at walang pasabi ay isinagad niya ito. Para namang pinunit ang balat ko kaya napahiyaw ako sa sakit at nasipa ko siya gamit ang mga binti kong nakapatong sa balikat niya.

Bahagya naman siyang napaatras. Muli, lumapit ito sa akin nang nag-aapoy - sa init ng ulo, parehong mula sa ulo sa itaas at ulo sa ibaba.

“Tangina mo ha.” Sabi nito bago ipinasok nang walang pag-iingat ang kaniyang sandata sa akin.

Naulit na naman ang hapding nag-paiyak at nag-pangiwi sa akin. Sa pag-kakataong ito ay marahas niya nang inilalabas pasok ang kaniyang pag-kalalaki. Wala naman na akong nagawa.

Ramdam ko ang pag-tibok nito sa loob ko. Habang tumatagal ay napapalitan ng init ang sakit na nararamdaman ko. Hindi ko alam pero parang itinutulak ako nito para lumikha ng mumunting ungol kaya pinigilan ko ito.

Ngunit hindi ko mapigilan kaya tuluyan na akong nakalikha ng ungol. Napa-ngisi naman ito kaya lalo pa niyang binilisan.

Pabilis nang pabilis at pasarap nang pasarap.

Nang maramdaman kong malapit na siya ay agad niya itong hinugot sa akin at ipinutok sa katawan ko.

Pawis na pawis at hingal na hingal. Bakas sa mukha nito ang labis na
satisfaction.

Nang mawala na ang init sa katawan ay ikinabit na nitong muli ang kadena sa mga paa ko.

Ang panandaliang sarap at kaligayahan na naramdaman ko ay unti unti nang nawala at napalitan nang labis na hiya, lungkot, at pang-didiri sa aking sarili.

Pakiramdam ko ay ang dumi-dumi ko.

Pakiramdam ko ay napaka-walang kwenta ko para hayaan itong mangyari sa akin.

Sa pagkakataong ‘yon ay wala akong ibang nagawa kung hindi ang magpakawala ng mga luha at iyak.

’
Tikboy

,

tulungan

mo ako, please’
wika ko sa isip ko.

Author’s note:

Kumusta guys? May bagong story po tayong susubaybayan. Medyo dark ang contents po nito. Kung hindi ka po komportable sa mga ganito, mayroon akong isang story na light and fun lang, just check it out on my account.

Let me know your thoughts on this one, sa inyo nakasalalay ang mabilis na update rito. :)) Thank you. Happy reading.

CHAPTER 1

Vincent John P.

Velozo

a.k.a “Kuya

Vj

”


Ameero

Brylie

P.

Velozo

a.k.a ”

Ambi

”

Flashback
(2009)

LUMAKI
ako sa isang bahay-ampunan. Sabi ng mga madre ay sanggol pa lamang ako nang iwan ako ng aking ina sa labas ng bahay-ampunan.

Noong una ay pa-ulit ulit ko silang kinukulit kung nasan ang nanay ko, kung ano’ng nangyari sa kaniya, at kung bakit ako nito iniwan.

Panahon nalang siguro ang nag-pahinto sa akin sa pangungulit. Nasanay nalang ako at tinanggap ang sitwasyon ko. Mabuti nalang ay mayroon akong isang matalik na kaibigan. Dahil sa kaniya ay hindi naging malungkot ang pag-tatagal ko rito sa ampunan – si
Tikboy
.

Limang taon ang tanda sa akin ni Tikboy. Pareho kaming sanggol pa lamang ay andito na kaya mabilis kaming naging magka-sundo.

Noong una ay parang magka-patid lamang ang turingan namin, pero hindi nag-tagal ay mas lumalim pa ang aming samahan, hindi naman namin alam kung paanong klaseng lalim dahil sa mura naming mga edad.

Ngunit dumating ang araw na kinatatakutan naming pareho. Ang ’
selection day’
– yan ang tawag naming mga bata kapag may pumupuntang mga pamilya para mag-ampon ng bata, at sa kasamaang palad, si Tikboy ang kanilang napili.

Halos durugin ang puso ko dahil sa pang-yayaring ‘yon. Bago naman tuluyang umalis si Tikboy ay nangako ito na babalikan niya ako na siyang pinang-hawakan ko – hanggang ngayon.
 
Nang mawala si Tikboy ay nawalan ako ng kaibigan. Nawalan din ako ng tagapag-tanggol. At higit sa lahat, nawalan ako ng gana na mag-patuloy sa buhay.

Isang araw, may isang pamilya ng politiko ang bumisita sa ampunan para pumili ng batang aampunin – iyan nga ang naging pamilya ko, ang pamilya Velozo.

Meron naman silang kakayahan na makabuo, sa katunayan nga ay may anak na sila – si Kuya VJ, ginawa lang daw nila ito as part of my late father’s political campaign. At ako nga kanilang napili.

Hindi naman ako nahirapang mag-adjust sa pamilya nila. Kahit na may pagka-malamya ako ay hindi nila ako pinag-malupitan. Wala naman daw kaso ‘yon dahil may lalaki na silang panganay.

Naging maganda ang takbo ng buhay ko sa puder ng mga Velozo. Naranasan ko ang mga bagay na hindi ko naranasan noon sa ampunan. Nabibili ko na ang gusto ko. Nakakapag-celebrate na ako ng birthday ko. At higit sa lahat, naka-pag-aral ako sa totoong paaralan.

Si Kuya Vj naman, palagi siyang tahimik at masungit. Madalas ako nitong pagalitan kapag lalambot-lambot ako. Kapag nga kami lang dalawa ang naiiwan ay madalas ako nitong pag-sabihan at hasain para maging katulad niyang lalaki.

Walong taon ang agwat sa akin ni Kuya Vj kaya halos lahat ng interes namin ay saliwa. Mga laruan palang ang gusto ko noon samantalang siya ay pang-matatandang bagay na ang mga ginagawa. Ilang beses ko na rin siya noong nahuhuli na nanonood at nag-sasarili. Hindi ko alam kung aksidente ba ang lahat ng ‘yon o sinasadya niya.

May isang pag-kakataon pa na bigla siyang tumabi sa akin sa pag-tulog. Ang akala ko ay nag-lalambing lang o bumabawi, pero iba ang pakiramdam ko, literal na iba.

Kapag kasi tumatabi siya sa akin ay idinidikit niya ang kaniyang pag-kalalaki. Kibit balikat nalang ako sa takot na baka lalong magalit ito sa akin.

Nag-simula lang mag-bago ang buhay ko sa puder nila ng mamatay ang aming mga magulang.

It was my 20th birthday pero wala sila at nasa trabaho. Pinilit ko silang umuwi para samahan kami ni kuyang mag-celebrate. Kahit naman kasi ganiyan si Kuya ay mabait naman siya minsan, lalo na kapag walang topak.

Habang tinatahak ng mga magulang ko ang daan pauwi sa amin ay dinambahan ang sasakyang ginagamit nila at pinag-babaril sila ng mga taong hindi pa nakikilala. Mag-mula noon ay lalong sumama ang timpla sa akin ni Kuya.

Madalas siyang uminom at umuwi ng lasing. Minsan pa’y umuuwi ito nang may kasamang babae – iba-iba bawat araw.

Noong una ay hindi ko siya pinapa-kailaman dahil sa takot na baka pagalitan lamang ako nito.

Pero nang mag-simula nang maubos ang pera namin dahil sa ginagawa niya ay pinag-sabihan ko ito. Wala naman akong ibang natanggap kundi sapak at masasakit na salita. Ako ang sinisisi niya sa pagka-wala ng aming mga magulang.

Lumipas pa ang mga buwan at mas lumalala pa si Kuya. Halos hindi ko na makita ang Kuya Vj na nakilala ko. Ibang iba na na siya – physically and emotionally.

Hindi ko alam pero mas lumala din ang bisyo nito. Hindi ko alam kung ano-ano pero alam kong hindi na lamang ito simpleng alak at sigarilyo.

Isang gabi, kauuwi ko lang galing klase nang madatnan ko siyang lasing, umiiyak at tila hapos-hapos ang mga larawan nila Mama at Papa.

Sobrang awa ang naramdaman ko sa kaniya. Sigurado akong kung buhay lamang sila ay pagagalitan nila ito nang husto dahil maging ang trabaho nito ay pinapabayaan na nito.

Lumapit ako sa kaniya. Bahagya naman siyang natigilan, nang wala naman siyang sinabi o ginawang kahit na ano ay umupo na ako sa tabi nito. Kinuha ko ang bote ng alak at ang picture na hawak niya.

Pagkatapos ay kinuha ko naman ang ulo niya at inilagay ko iyon sa aking balikat. Yinakap ko lang siya para ipaalam sa kaniya na hindi ko siya iiwan.

Akala ko ay doon na mag-sisimula ang sinserong samahan sa pagitan namin ngunit mali ako.

Ang ulo niya na kanina’y umiiyak ay sumubsob nang bahagya sa leeg ko. Labis ang pagkabigla ko nang mapagtanto na hinahalikan niya na pala ito. Marahas at puno nang pag-nanasa.

Agad ko naman siyang itinulak ngunit agad din siyang nakabalik sa pwesto nito at dinag-anan ako.

Ang mga halik niya ay nag-lakbay mula sa leeg ko papunta sa mga labi ko. ‘Yon ang unang beses na hinalikan niya ako, at ‘yon din ang unang beses na nahalikan ako.

Ikinulong niya ang mga pulso ko gamit ang mag-kabilang kamay nito. Pilitin ko mang maka-wala ay hindi ko magawa dahil sa lakas at bigat niya.

Gustuhin ko mang sumigaw ay hindi ko rin magawa dahil sa mga halik niya. Maging ang dila niya ay nag-lalakbay na rin sa loob ng aking bibig dahilan para malasahan ko ang alak na ininom niya.

Maya-maya, kinagat ko ang dila niya sanhi para mapasigaw ito sa sakit. Agad naman ako nitong sinampal – sampal na nag-dulot sa akin ng sakit at hilo.

Galit na galit ang mukha nito. Kulang nalang ay may lumabas na apoy sa kaniyang mukha dahil sa talim ng mga tingin nito sa akin.

Sapo ko ang aking pisngi nang bigla niya ulit akong halikan. Halik na puno ng init-ng-katawan, tila inaangkin nito ang buo kong pagka-tao.

Iyak at hikbi nalang ang tanging nagawa ko. Pero nang makita ko ang mga picute nila Mama ay nag-karoon ako ng lakas ng loob para lumaban.

Habang busy ito sa pag-angkin sa mga labi ko ay lakas-loob ko siyang binayagan. Namilipit naman ito sa sakit.

Tatayo na sana ako ngunit agad din naman niya akong nahawakan at walang ano-ano’y sinikmuraan. Halos mamilipit ako sa sakit.

Unti-unting bumigat ang mga talukap ng mga mata ko. Pakiramdam ko ay any minute, babagsak ito. Ang huli ko nalang natandaan ay may ikinakabit siya sa mga paa at kamay ko —

—
may ikinakabit siyang kandado at kadena.

Author’s note:

 
Don’t forget to vote and comment your thoughts ans suggestions! Love you all.

Ps. Pictures used in this chapter are not mine, credits to the rightful owners.

Happy reading! :)

CHAPTER 2

2017

Warning: SPG

GUMISING
ako na sobrang sakit ng balakang at pang-upo ko, malamang ay dahil na naman ito sa kahalayang ginawa sa akin ni Kuya Vj.

Pang-ilan na ba? Tatlo? Apat? Hindi ko alam, basta ang sigurado ako, ay nasundan pa ang unang gabing pag-pasok at pag-sira niya sa akin.

At mas sigurado ako, kapag wala pa akong ginawa ay masusundan at masusundan pa ulit ‘yon ng maraming beses.

“Good morning, baby!” bati sa akin ni Kuya.

Gising na pala siya. Sa tantiya ko ay alas otso na, ganitong oras kasi siya madalas umalis para pumunta sa trabaho.

Siniil naman muna ako nito ng halik bago muling nag-salita, “Ang sarap talaga ng mga labi mo, Ambi, kahit pa hindi ka pa naliligo at nagsisipilyo.” At tumawa ito.

Binitang niya naman ang dala niyang pagkain. Ganito ang ginagawa niya, hinahatiran niya ako ng pagkain – kahit ano, at ako na ang balak na mag-tipid nito para mag-kasya nang isang buong araw.

Pag-kaalis nito ay inamoy ko ang sarili ko. Mabaho na nga ako. Mabahong-mabaho.

Hindi ko alam kung paano niya nasisikmura ang amoy at itsura ko. Kahit siguro ako ay maaasiwa sa kung anong lagay at amoy ko.

Matapos kumain ay dumumi ako sa arinolang nasa tabi ko. Dito na rin ako umiihi, at sumusuka kapag nandidiri sa mga pinaggagagawa sa akin ni Kuya.

Ilang buwan na ba simula nang ikulong niya ako rito? apat? anim? Hindi ko na rin lubos mabilang dahil wala naman akong cellphone, ni walang orasan o kalendaryo rito para mabatid ko ang panahon nang pag-lalabi ko rito.

Mag-mula rin noon ay wala nang sinuman ang pumunta rito – kamag-anak, kaibigan, maging mga babae ni Kuya ay wala nang nakakapunta.

Tila naging imposible na para sa akin ang makatakas pa sa kadilimang ito. Bukod sa dilim na dala ng awra ni Kuya Vj ay literal nang naging madilim ang bahay namin.

Dito niya ako ikinulong sa kwarto nila Mama at Papa. Wala na rin ang mga maid kaya naging mistulang bodega ang dating kwarto ng namayapang mag-asawa.

Hindi ko naman alam ang hitsura sa labas dahil simula noon ay hindi na ako nakalabas sa seldang ito.

‘ma, pa, tulungan niyo po ako.’
Wika ko sa aking isipan nang makita ko ang wedding portrait nilang nakasabit sa dingding ng kwarto.

Tila dininig naman agad ng langit ang dalangin ko nang biglang matumba ang isang bote ng alak sa gilid ng kama.

Bigla akong napa-isip,
‘hindi kaya, mag-lalasing na naman si Kuya?
Tanong ko sa sarili ko.

Kapag kasi nalalasing si Kuya ay madalas itong mawalan ng kontrol sa kaniyang sarili. Laman ang planong nasa aking isipan, hiniling ko na sana ay mag-gabi na at dumating na si Kuya nang lasing.

“Ambi, andito na si Kuya.” Bati nito nang makapasok ito sa main door. Agad ko namang inayos ang aking pwesto at sandaling nag-dasal para humingi nang Kaniyang pag-gabay.

“How’s my baby brother?” pilyong tanong nito sa akin. Ganun nalang ang pagka-dismaya ko nang makitang hindi ito lasing.

’
hindi siya uminom?’
tanong kong muli sa sarili ko.

“Can you make Kuya feel better? I am so tired from work.” Humiga ito sa kama at humarap sa kisame ng kwarto.

“That
bitch
, akala mo naman kung sinong boss na magaling.” Galit na sabi nito. Siguro ay nagka-alitan na naman sila ng kaniyang boss.

Nag-ipon naman muna ako ng sapat na lakas ng loob bago tuluyang nag-salita.

“Ah, Kuya, c-can we have a drink?” uutal-utal kong tanong dito.

Pinilit ko ring mag-tunog mapang-akit ang aking mga tinig para mapapayag ito.

“What did you say?” takang tanong nito sa akin. Sa tagal kasi ng panahon nang pag-kakabihag niya sa akin ay ngayon ko lang siya kinausap nang ganito.

“I want t-to have a drink with you, K-kuya.” Kinakabahan kong sabi. Pakiramdam ko ay mabubuko niya ako any minute dahil sa kaba ko.

“Hmmm, what made you want to have a drink with me, Ambi?” mapang-usisang tanong nito.

“I j-just want to make my Kuya feel better, and, I w-want you to get inside me, a-again.” Yumuko naman ako nang bahagya at mapang-akit na kinagat ang aking ibabang labi. Alam ko kasing isa ito sa mga weakness niya.

’
sana kumagat siya
’ wika ko sa aking sarili.

Tumayo naman ito nang nakangiti at tila nag-iinit. Alam kong sa pag-kakataong ito ay unti-unti ko nang nasindihan ang kandila sa loob niya.

At alam ko ring maya-maya lang ay tuluyan na itong mag-aapoy kaya kailangan kong mag-ingat kung ayaw kong mapaso.

“Talaga ba baby?” sabi nito habang hawak ng kaniyang kamay ang aking baba. Umupo naman ito malapit sa akin at dahan-dahan akong hinalikan. Gumanti naman ako ng halik para mas lalong mag-baga ang init niya sa katawan.

“Wait for Kuya ha, kukuha lang ako ng beer sa baba.” Tumango lang naman ako dito.

Pagbalik niya ay may hawak na siyang ilang bote ng beer. Hindi naman ako ganoon kabaguhan pagdating sa mga alak kaya pakiramdam ko ay mapag-tatagumpayan ko ang plano kong lasingin siya.

“Here.” Abot nito sa akin. Kinuha ko naman ‘yon at nag-simulang tumungga. Kahit papaano ay na-miss ko ang uminom ng beer kaya uminom ako nang uminom.

Nang makarami kami pareho ay ramdam kong medyo tinatamaan na ako. Nag-ipon ulit ako nang lakas at saka nag-salita sa harap ni Kuya.

“Kuya, do you want me to massage you?” malanding sabi ko rito. Dahil sa alak ay nawala na ang lahat ng kaba at hiya ko.

“Really? Halika rito, Ambi.” Ipinakita ko naman ang kadenang nakatali pa rin sa aking mga paa at kamay para sabihin sa kaniyang tanggalin ‘yon.

“Wait, are you planning something?” takang tanong nito. Halata rin sa pag-saslita nito na tinatamaan na ito. Medyo mas madami na kasi siyang nainom.

Kinabahan naman ako sa sinabi niya, “Yes, Kuya.” Pag-amin ko, marahan kong isinubo ang aking daliri para akitin siya bago muling nag-salita, “And I know that you will love it.” Hindi naman maipinta ang init at galak sa kaniyang mukha.

Kinuha niya ang susi sa kaniyang bulsa at mabilisang tinanggal ang kadena sa aking mga kamay at sa isa kong paa. Iniwan niya pa ring naka-kadena ang natira kong paa, mahaba naman ito kaya malaya naming magagawa ang kahit ano sa loob ng kwartong ito – maliban sa tumakas.

‘Shit’ mura ko sa aking isipan.

Walang ano-ano’y siniil ako nito ng halik. Nabitawan ko naman ang hawak kong alak dahil sa bilis ng paggalaw ng kaniyang mga labi.

Mabuti nalang ay may sapat akong lakas kung hindi ay napa-upo na ako sa sensayong idinudulot sa akin ng mga halik ni Kuya Vj.

Iniupo niya ako sa kama habang marahas na hinahalikan. Pakiramdam ko ay mapupunit na ang mga labi ko. Sa pag-kakataong ito ay alam kong tuluyan na siyang nag-babaga. Now, it’s time for me to intensify the fire and eventually stop it.

Kumawala ako sa mga halik niya at mabilis na iginala ang aking mga labi sa ibang parte ng katawan niya. Mula sa kaniyang leeg, pababa sa balikat, sa kaniyang magkabilang dibdib, sa kaniyang abs, at ang pinaka-ikinatuwa niya – ang kaniyang pag-kalalaki.

Iginaya ko naman siya pahiga ng kama at dahan dahan kong hinawakan at nilaro ang kaniyang alaga habang ang aking mga mata ay mapangahas na nakatingin sa kaniyang nag-aapoy na mga mata.

Binuksan ko ang zipper ng kaniyang pantalon at ipinasok ang aking kamay sa loob ng kaniyang pang-loob.

Ramdam ko ang init at ang pag-tibok nito. Kahit ako ay nag-iinit na rin sa mga ginagawa ko. Ipinag-dasal ko nalang na sana ay huwag akong madali sa sarili kong patibong.

“Isubo mo.” Naka-pikit na utos nito.

Sinagot ko naman ito ng “Yes, master,” na nag-dulot ng labis na libog sa kaniya.

Isinubo ko ito nang bahagya. Kitang ko ang labis na sarap sa kaniyang mukha dahil nakaluhod ako sa gilid ng kama habang siya ay nakahiga.

Iginala ko naman ang aking mga kamay sa buo niyang katawan. Pinisil pisil ko rin ang kaniyang dibdib para hindi niya maramdaman mamaya kapag sinubukan kong kuhanin ang susi sa kaniyang bulsa.

Nang makuha ko ito ay tumayo na ako at mas binilisan ko ang pag-subo dito, pinilit ko namang matanggal ang kadenang nakakabit sa isa kong paa gamit ang susing nakuha ko nang bigla siyang bumangon at magsalita sanhi para mabitawan ko ang susi.

“Wait, ang galing mo Ambi, mukhang mapapa-aga ako.” Masayang papuri nito sa akin.

“I’ve learnt from the best.” Sabi rito bago angkining muli ang kaniyang mga labi.

Napatayo na rin naman siya habang nakahawak sa aking bewang. Ramdam ko naman ang pag-tama ng kaniyang sandata sa aking puson.

Nang sa tingin ko’y labis na siyang nadadala sa aming pag-hahalikan ay kinagat ko ang labi nito at tinuhod siya sa kaniyang bayag pag-katapos ay itinulak ko siya palayo sa akin.

Agad naman akong lumuhod at hinanap ang nabitawan kong susi. Labis labis ang aking kaba. Nang makuha ko ito ay agad ko itong ipinasok sa kandado ng kadenang nasa paahan ko.

Naalis naman ito. Tatayo na sana ako para maka-takbo palabas nang hawakan ako ni Kuya sa braso. Nakatayo na pala siya mula sa pag-kakapilipit sa sakit kanina.

“Saan ka pupunta?” ang kaninang libog na libog na mukha niya ay napalitan nang matinding galit. Nag-simula nang pumatak ang mga luha sa mata ko.

“Kuya, palayain mo na ako, please!” pag-mamakaawa ko. Hindi naman ito nadala at sinampal ako. Isang sampal na puno ng pwersa sanhi para tumalbo ako sa gilid ng kama.

“Hindi ako makapaniwalang nauto mo ako.” Sabi nito habang ini-stretch ang kaniyang leeg at panga – tila nag-hahanda sa nalalapit na giyera.

Umiyak lang ako. Nang mapansin ko ang boteng nabitawan ko kanina ay kinuha ko ito nang pasimple.

Nang makalapit na siya sa akin at hawakan ako nito sa buhok para iharap sa kaniya ay buong lakas kong ihinampas ang bote sa ulo niya.

Napasigaw naman siya sa sakit habang nakahiga sa sahig. Patayo palang ako sa aking pag-kakaupo nang hawakan niya ako sa aking binti at saksakin gamit ang piraso ng boteng ihinampas ko sa kaniya kanina.

Napahiyaw ako sa hapdi. Gamit ang natitirang lakas, tinadyakan ko siya sa mukha sanhi para patihaya siyang bumagsak sa sahig.

Mabilis naman akong tumayo. Aalis na sana ako pero natigilan ako, lumapit muna ako sa kaniya, gamit ang paa kong nag-durugo, sinipa ko ang nag-iisang maganda kay Kuya Vj – ang kaniyang sandata.

‘Hindi na dapat dumarami ang mapanakit at mapaminsalang sandata tulad niyan.’
Wika ko bago tuluyang umalis.

Author’s note:

Hi guys, kumusta naman po so far? Okay po ba? Sana huwag niyong kalimutang mag-vote at mag-comment. Salamat :))

Ps. Naol maganda ang sandata. Char.

CHAPTER 3

HINDI
ko alam kung nasaan ako. Basta ang nakikita ko lang ay purong kadiliman. Sinubukan ko namang mag-hanap ng flashlight o di kaya kandila ngunit bigo ako, walang kahit na ano rito.

Narinig kong nakabangon na si Kuya sa kaniyang pag-kakapilipit sa kwartong ilang buwan kong naging bilangguan.

Nagmadali akong hanapin ang daan palabas ngunit dahil sa sobrang kalat at dumi nang bahay ay hindi ko alam kung saan ako pupunta.

“Ambi, where are you?” sabi nito. Narinig ko naman na tila mayroon itong hawak na matulis na bagay na hila-hila niya sa sahig.

‘hindi kaya, iyon ay palakol?’

Agad akong nag-lakad papalayo, nag-ralaglagan naman ang mga gamit na nababanggaan ko. Ang ilan dito ay pawang malalaki at matitigas na nag-dudulot ng kirot sa akin lalo na sa aking binti sa tuwing mababangga ko ang mga ito.

“Ambi, do you wan to play hide and seek with Kuya?” narinig ko ang kaniyang mga hakbang.

Pababa na siya nang hagdan.

 
Blag.

Blag.

Blag.

Nang makita ko ang daan papunta sa dining room ay agad ko itong tinungo at nag-tago sa ilalim ng lamesa. Hindi ko alam pero parang nakaka-amoy ako rito ng mabaho, hindi, mali, parang malansa? 

Inilibot ko ang aking paningin at ang aking kamay para alamin kung saan nanggagaling ang amoy na ‘yon.

Ganun nalang ang pagka-bigla ko nang may mahawakan akong isang malamig na bagay.

‘bakit malambot?’

Kinapa ko ang kabuuan nito para malaman kung anong klaseng bagay ito.

Mula sa baba, paakyat hanggang sa taas. Tila may malagkit na likidong dumidikit sa mga palad ko.

Kinuha ko ang kamay ko at inamoy ito. Malansa nga. Sinundan ko ang likidong nag-mumula sa bagay na ito. Nang marating ng kamay ko ang dulo nito ay napa-isip ko.

‘Bakit parang may buhok?’

Ganun nalang ang pag-buhos ng aking mga luha nang ma-realize kong tao pala ito.

Sino ito? Bakit may bangkay dito? Bigla naman nag-karoon ng liwanag sa paligid. Sa tingin ko ay galing ito sa isang flashlight – baka kay Kuya
 
“Ambi, asan ka na? Napapagod na si Kuya. Alam mo namang ibang magalit si Kuya, ‘di ba?” sabi nito sabay hampas ng itak na hawak nito sa ibabaw ng lamesa.

Napahawak naman ako sa aking bibig. Halos hindi na ako humihinga sa takot na baka marinig ako nito.

Blag.

Blag.

Blag.

Patuloy pa rin ito sa pag-lalakad. Pa-ikot ikot lang siya sa kusina.

“Ambi, you want to know a tip on how to win in hide and seek? Hmmm, start it by not leaving traces.” Sabi nito sabay umupo at hinarap ako sa ilalim ng lamesa. Nasundan pala niya ang dugo na umaagos mula sa sugat ko sa aking binti.

Agad naman akong napaatras at gumapang palabas ng lamesa. Dalian naman din siyang tumayo at hinabol ako.

Ramdam na ramdam ko pa rin ang pag-bangga ko sa mga gamit ngunit hindi ko  alintana ang mga ito sa takot na maabutan ni Kuya.

“Ambi, asan ka na?” habol hiningang sabi nito.

Hindi ko alam kung nasaan ako, kung ano itong kinalalagyan ko, basta nang makita ko ang espasyong ito ay agad ako ditong lumusot at nag-tago.

“Ambi…” papalakas nang papalakas ang kaniyang tinig – ibig sabihi’y malapit na siya.

‘Pak’
 tunog nang hampasin niya ng itak ang aparador na kasigbay nang kinalalagyan ko.

Halos ma-ihi na ako sa sobrang kaba at takot.
Natawag ko na rin ang lahat ng santo sa pag-asang sila ang sasagip sa akin mula sa demonyong kasama ko.

‘
pak’
tunog muli nang hampasin niya ang aparador.

Mas lumakas ito, ibig sabihin ay mas papalapit na ito sa akin. Sa tantiya ko ay limang hakbang nalang, mararating na niya ang pinag-tataguan ko.

‘blag’

Walang awat sa pagbuhos ang aking pawis at luha.

‘blag’

Tatlong hakbang nalang.

‘blag’

Marahan akong pumikit at nag-dasal. Hindi ko alam kung ano na ang mangyayari, pakiramdam ko ay katapusan ko na.

‘blag’

mas malapit na siya ngayon, sa tingin ko ay isang hangin nalang ang pinag-sasaluhan namin, yung tipong ang ibinubuga kong hangin ay siyang hinihigop niya at ganun din naman ako sa kaniya.

Heto na siya, katapusan ko na, mamatay na ako. Halos kumawala na ang puso ko sa katawan ko dahil sa lakas nang pag-kabog nito.

‘blag’

“There you are.” Sabi nito sabay ngumiti.

Iniangat naman niys ang hawak nitong palakol at akmang ihahampas sa akin.

Heto na.

Mamatay na ako.

Heto na siya.

“Lie!!” nagising ako sa dalawang kamay na umaalog nang husto sa pag-katao ko.

Agad akong napabalikwas nang mapagtanto na panaginip lang ang lahat – na bangungot lang pala ‘yon.

“Mamu?” tawag ko sa kaniya at agad na niyakap ito.

Mabilis na pumatak ang mga luha ko kasabay ng mga pawis na kanina pa nag-lilinggis sa katawan ko.
 
“shhhh, andito na ako, panaginip lang ang lahat.” Alo nito sa akin. Hagulhol lang naman ang naisagot ko sa kaniya.

“Shhhhhh! Lie, bangungot lang ‘yon, tapos na ‘yon, wala na siya. Hindi ka na niya guguluhin.” Hinaplos pa nito nang bahagya ang aking ulo para patahanin ako.

Sanay na siya sa mga ganitong sitwasyon ko kaya alam niya na ang gagawin sa tuwing aatakihin ako nang ganitong sumpong ko.

Madalas pa rin akong bangungutin dahil sa mga nangyari two years ago.

Sa tuwing naaalala ko ‘yon ay hindi ko pa rin lubos maisip kung paano ko nakaya at nalampasan ang lahat ng mga pinag-daanan ko noon sa kamay ng demonyong kapatid kong ‘yon.

Mabuti nalang ay may kumupkop sa akin – si Mamu. Isa rin siyang bakla. Halos lahat ng tao dito sa bahay niya ay mga katulad kong bakla na inampon niya, yung iba ay galing sa lansangan, yung iba galing pa sa malalayong probinsya, at yung iba ay tulad ko na nanggaling sa isang masalimuot na karanasan.

“Oh, nakshi, saan ang lakad mo?” tanong ni Mamu nang makababa ako sa hapag-kainan.

Nakaligo na rin ako at nakapag-ayos, may lakad kasi ako.
 
“Mag hahanap ng pera, ‘mu.” Sabi ko sa kaniya.

“Ah, kain ka muna, halika dito.” Ibinigay niya naman ang bakanteng upuan sa tabi niya kaya doon na ako umupo.

“Ano, okay ka na ba?” bulong nito sa akin.

Hindi naman maiwasang mapatingin sa amin ang ibang seswang – madalas kasi silang mag-selos sa ganitong trato sa akin ni Mamu.

Sabi nila ay ako raw ang favorite nito, ang isinasagot ko nalang ay lahat naman kami nito paborito, nag-kataong ako lang ang pinaka-nangangailngan nang pag-gabay niya.

“Mamu, punta na po ako.” Paalam ko rito nang matapos akong kumain. Hindi ko naman na siya hinintay na mag-salita, sa halip, nag-simula na akong mag-lakad lalabas ng bahay.

Pumunta ako sa isang mall na madalas pasyalan ng mga mayayaman at poging kalalakihan. Bakit? Sila kasi ang nag-sisilbi naming
source of income
.

Oo, mali. Alam ko. Bukod doon, masyado rin itong mapanganib. Pero wala na akong ibang choice. Ito rin kasi ang pang-kabuhayan nila Mamu. Ito rin ang dahilan kung paano nila ako nakita at nakilala.

Akala nila dati ay customer ako, pero nang makita nila ang kalanos-lanos kong hitsura ay agad nila akong tinulungan. Nang malaman naman nila ang istorya ng buhay ko ay nag-pasya si mamu na ampunin ako.

Noong una ay hindi ko masikmura ang ganitong klase ng pamumuhay, isa pa, palagi kong naaalala si Kuya Vj dahil dito. Pero pinayuhan ako ni Mamu, tinuruan niya ako kung paano gamitin ang mga masalimuot na pangayayaring ‘yon para pumabor sa aking sitwasyon – at yon nga ang ginawa ko.

Pumwesto ako sa hyper market, sa men’s section, madalas kasi ay lalaki ang mga naka-pwesto rito, tamang tama para maging customer ko for today.

May isang lalaki naman ang dumating. Pumwesto ito sa hanay ng mga pang-ahit, bago isagawa ang aking plano ay agad ko muna itong pinasadahan ng tingin.

Matangkad siya, gwapo, at malaki ang katawan. Pansin din ang suot nitong damit – isang indikasyon na may datung nga ang lalaki.

Lumapit ako sa tabi niya, pagkatapos, inilaglag ko ang hawak kong shaving cream sa harap niya at pa-tuwad na kinuha ito.

Pagkaangat ko ay nakita ko ang hindi maipaliwanag na galak sa mukha niya. Pakiramdam ko rin ay nag-init siya sa ginawa ko dahil halatang halata na ngayon ang bukol sa suot nitong pantalon.

‘shet, daks pa yata!’
malandi kong sabi sa aking isipan.

Pumunta ako sa kabilang aisle, kapag sumunod siya, ibig sabihin ay gusto niya, kapag hindi naman, edi maghahanap ako ng bagong customer. Ganiyan ang sistema ng trabaho ko.

2 minutes.

Ang tagal naman yata niya? Ayaw ba niya? Nilibang ko nalang muna ang sarili ko sa mga skin care items na nasa harap ko.

5 minutes.

Ayaw yata niya. Naglakad ako pabalik sa aisle na pinanggalingan ko para tignan siya, ngunit nang papaliko na ako ay siya ring pag-liko nito sanhi para mag-kabanggaan kami.

“Sorry.” Sabi ko.

“No, it’s okay,” sabi niya habang pinupulot ang mga bagay na bibilhin niya.

Nginitian ko lang naman siya nang malandi. Kinagat-kagat ko rin ang mga daliri ko habang tumi-tingin sa paligid para tignan kong may ibang tao na pwedeng maka-kita sa amin.

“Game ka?” malanding bulong ko rito nang masigurong walang ibang tao sa paligid.

Tumawa naman muna siya bago sumagot.

“Sure. Mag-kano?” sabi nito sa akin. Nabigla naman ako sa tinuran nito, ako kaya dapat ang nag-tatanong sa kaniya niyan.

“Anong mag-kano? Ako dapat ang bayaran mo.” Sabi ko.

“Bakit ikaw? Eh, diba bakla naman talaga ang nag-babayad?” pilyong tanong nito.

Napaisip naman ako sa sinabi nito. Palagi nalang kasing ganito ang mindset ng karamihan ng lalaki ngayon eh – na kapag bakla ka, kailangan mong mag-bayad.

Kaya nga andito kami nila Mamu eh, para itaas ang bandera ng mga bakla. Na ipamukha sa mga lalaki na kahit bakla, dapat eh binabayaran din. Oh, diba, yan ang adbokasiya ng hanap-buhay namin – to promote empowerment among gay people like us.

“Ulol. Hindi ka naman gwapo ano. Akala ko pa naman jackpot na ako sa’yo. Diyan ka na nga.” Binangga ko pa ito habang nag-lakad palayo sa kaniya.

“Hoy, gusto mo utang muna? O kaya ay libre nalang?” habol na sabi pa nito habang tumatawa.

Nilingon ko muna siya saglit. Nang makitang walang ibang nakatingin sa paligid ay itinaas ko ang aking kamay at marahas siyang sinaluduhan ng gitnang daliri ng aking kamay at pabulong na winika ang salitang -------

 ------------
“Fuck you, gagu!”

 

°°°

Author’s note:

Hi guys!! Thoughts niyo po? Hehe. Comment na po kayo saka vote. Para ganahan akong mag-update. Labyu all.

CHAPTER 4

Giordan

Elly S.

Villacruz

a.k.a ”

Gio

”

Warning: SPG

NAGISING
ako dahil sa ingay na nag-mumula sa baba ng bahay. Parang usapan ito ni Mamu at ng isang lalaki, sa palagay ko ay matanda na ito – malamang ay isa ito sa mga naging customer niya o di kaya ay isa sa mga magiging customer namin.

Oo, bugaw nga si Mamu. Masama, oo, pero hindi naman niya kami pinilit na gawin ito. Sa katunayan nga, kami ang nag-desisyon nang pag-stay namin dito.

At higit sa lahat, walang sinuman sa aming mga alaga ni Mamu ang wala pa sa hustong  gulang, lahat kami ay tumungtong na nang labing walong taong gulang bago mag-desisyon kung papasukin ba namin ang trabahong ito.

Wala rin namang nag-tatangkang mag-sumbong sa pulis dahil unang-una, sa pag-kakaalam ko ay wala namang batas ang kumikilala sa ganitong gawi ng sang-kabaklaan, pwera nalang siguro kung mga babae kami at mga menor.

Pangalawa, malawak din kasi ang koneksyon ni Mamu.

Dati kasi siyang artista noong kabataan niya, pero hindi naman siya ganoong sumikat, sapat lang para makilala at tingalain.

At saka, kadalasan din sa mga customer namin ay pulis, o di kaya ay sundalo, pwede ring pulitiko, o kaya ay yung mga matatandang hindi na nasasayahan sa kanilang mga asawa.

Paminsan, kapag sinuswerte, may mga binata naman kaming nagiging customer, yun bang nag-hahanap lang ng experience.

“Nakshi, gising ka na pala, halika rito may chika ako sa’yo.” Lumapit naman ako sa kaniya.

Nakaupo siya ngayon sa sofa sa living room.
Dahil sa tagal na ni Mamu sa ganitong klase ng trabaho ay nakapag-ipon na siya.

Marami-rami na rin ang mga gamit na nai-pundar niya. Maging ang bahay naming tinutuluyan ay mayroong tatlong palapag – sapat na sa kaniya, sa nobyo niya, at sa aming sampung alaga niya.

“Kumusta yung lakad mo noong isang araw?” panimula niya nang makaupo ako sa tabi niya.

“Hay naku, Mamu, wala, bokya. Akala ko jackpot ako sa isang yayamanin, call boy din pala ang loko.” Natawa naman si Mamu si chika ko.

“Kalimutan mo na ‘yon. Nga pala, pumunta dito kanina si Kumpareng Andi, yung kaibigan kong businessman, may nangangailangan daw ng serbisyo natin, kakilala niya, businessman din.” Masyang sabi nito.

“oh, tapos?”

“Malamang matandang mayaman na naman ito. Jackpot ka dito, nakshi. Want mo ba?” naka-abang lang naman siya sa magiging sagot ko.

“Hmm, alam mo naman Mamu na ayaw ko sa mga mashoshonda. Wit kong bet ang mga lantang talong.” Alam ni mamu kung gaano ako ka-pihikan sa mga talong.

Hanggat maaari ay yung mga fresh o di kaya, kung matanda man, gusto ko eh yung gwapo at macho.

“Hindi pa naman sure. Assumption ko lang, nakshi. Pero malay mo naman bata-batain pa. Saka hanggang kailan ka ba iiwas sa mga makunat na talong? Pare-parehas lang naman ‘yan ng lasa.” Aburido nitong sabi.

“Eh, basta Mamu, masyado na ngang mababa ang trabaho natin para sa iba, ito nalang ang natitira kong  maipag-mamalaki – ang hindi pagkain ng matandang talong, tapos aalisin mo pa?” mataray kong sabi.

“Ah, ganun? Para mo namang sinabi na wala na kaming itinira sa sarili namin. Parang sampal naman sa amin yan ng mga kapatid mo rito.” Dismayadong sabi nito bago tumayo at nag-lakad palayo sa akin.

‘shit, wrong move ako don ah. Mukhang mapapa-subo ako ah, literal na mapapasubo.’

Nakita ko naman ang calling card na nakabitang sa inupuan ni mamu kanina kaya kinuha ko ito.

‘Giordan Villacruz’

Basa ko sa pangalang nakasulat dito. Sa likod naman nito ay nakasulat ang kompanyang pinag-tatrabahuhan nito.

Binalikan ko ang numerong nakasulat dito at inilagay ito sa contacts ng aking cellphone.

Mukhang wala na akong ibang choice kung hindi baliin ang prinsipyo ko. Mukhang kailangan ko nang sanayin ang sarili ko sa pag-kain ng matandang talong, shems, imbyerna.

“Hi, Good afternoon. May I speak to Mr. Giordan Villacruz?” sabi ko sa kabilang linya nang tawagan ko ang numero kanina.

Andito ako ngayon sa isang mall malapit sa amin. Dito ko nalang balak na makipag-kita sa kaniya.

Mas maraming tao, mas safe, naranasan ko na kasing makipag-kita sa madilim at tahimik na lugar, ayun, ang ending, ninakawan si Bakla. Badtrip!

“Who’s this? Ikaw ba yung ipapadala ni Mamu?” Confirmed, mukhang matanda nga ang makakalaban ko mamaya.

Masyado kasing matigas at malalim ang boses nito, sa tantiya ko ay parang nasa singkwenta anyos na ito.

‘tigasan pa kaya ito?’

Inalis ko nalang ang lahat ng negative thoughts sa aking isipan at muli itong kinausap.

“Yes.” Tipid kong sabi.

“Good, send me your location and I’ll pick you up at exactly three in the afternoon.” Hindi na ko nito inantay na mag-salita, ibinaba na agad nito ang kaniyang telepono sanhi para maiwan akong naka-anga.

‘bastos! Palibhasa pa-senior na.’

Dahil halos trenta minutos pa bago pumatak ang ika-alas tres ng hapon ay nag-pasya nalang akong mag-lakad lakad sa loob ng mall.

Hindi naman ganun karami ang tao, sapat lang para hindi ako mabadtrip at mainis sa kanila.

Sa gitna ng aking pag-lalakad ay napansin kong parang may isang tao ang sumusunod sa akin. Nang lingunin ko ulit ito ay wala na ito.

Nang mag-patuloy ako sa pag-lalakad ay naramdaman kong parang may sumusunod ulit. Pero nang linguni ko ito ay wala naman na ulit ito.

Normal na mga tao lang ang nasa aking likuran, mga patuloy lang na nag-lalakad at tila hindi alintana ang aking presensya.

Naglakad ulit ako, nang mapansin ko ang isang store na mayroong isang malaking salamin, naglakad ako papunta roon para kung sakaling may sumusunod nga sa akin ay makikita ko ang repleksyon nito mula sa salaming nasa harapan ko.

‘confirmed, meron nga.’

Agad din naman itong nag-tago nang ma-realize nito na nakita ko siya sa salamin.

Agad akong naglakad pabalik para habulin at hanapin ito. Gusto kong malaman kung sino ito. Gusto kong malaman kung anong dahilan nito.

Inilibot ko na ang paningin ko sa buong paligid ng mall ngunit bigo akong makita maski ang anino niya.

Naramdaman ko naman na parang may sumusunod muli sa aking likuran kaya dali-dali ko itong hinarap, hindi naman ako nabigo dahil nakita ko ang isang lalaking naka-itim na hoodie at naka-sombrelo, nang mapansing nakatingin ako rito ay agad itong nagtatakbo palayo sa akin.

‘teka, bakit parang nag-iba ang suot niya? Naka-tshirt lang yung kanina ah?’

Binalewala ko na ang mga isiping yan at agad na tumakbo para sundan ito. Kung gusto kong malaman ang lahat ng kasagutan sa mga tanong na ‘yan ay dapat maabutan ko ang lalaking ito.

Tumakbo palabas ng mall ang lalaki kaya mabilis ko itong hinabol. Ngunit pag-dating ko sa labas ng mall ay wala na akog nakitang lalaking naka-hoodie at naka-sombrelo.

‘saan naman kaya nagpunta ‘yon?’

Napatalon nalang ako sa labis na gulat ng may isang kotse ang bumusina sa akin. Iniluwa nito ang isang lalaking sa tingin ko ay nasa kaniyang mid-40s.

“Ako yung kausap mo kanina. Ikaw yung pinadala ni Mamu, di ba?” Sabi nito.

Teka, siya ba yung Giordan? Pero paano niya nalaman na ako yung nakausap niya? Manghuhula ba siya? Binalewala ko nalang ang lahat ng tanong na ‘yan at sinagot ito.

“Ah, oo, ako nga.  Giordan, right?” hindi naman na ito muling sumagot pa, sa halip, iginaya ako nito papasok sa sasakyang pinaggalingan niya.

“Ah, saan tayo?” tanong ko.

Kung susuriin ang sasakyan na gamit niya ay makikita mo taga na mayaman siya. Hindi rin naman siya ganoon
ka-old looking
, if there’s such a term, mukha siyang
hot daddy.

“Sa hotel.” Kalmadong sabi nito.

Hindi naman pala ganun ka-bad idea itong pag-patos ko sa offer ni Mamu. Mukhang ayos naman pala ang matandang makakauna sa akin.

Pinasadahan ko ng tingin ang lalaki. Malaki ang katawan nito, halatang laman palagi ng gym. May hitsura rin ito, siguro ay mas pogi ito noong kabataan niya. At higit sa lahat, halos pumutok na ang suot nitong pantalon dahil sa laki ng binti at hita nito.

“May asawa ka na?” tanong ko sa kaniya. Napangiti naman ito sa tanong ko.

“Meron na.” sagot nito nang hindi ako tinitingnan.

“Ilan?” at doon na siya natawa.

“Isa lang, malamang.” Sabi nito sa pagitan ng kaniyang tawa.

Napansin ko rin ang kaniyang magagandang ngipin. Mayroon rin siyang balbas at bigote na talagang lalong dumagdag sa kagwapuhan nito.

“Ah, hindi ka na masaya sa kaniya? Dyini-dyeta ka ba niya?” natawa naman ulit ito sa tanong ko.

“Alam mo, doon ka nalang mag-tanong pag-dating natin sa hotel.” Kaswal na tugon nito.

Hindi na ako muling nag-tanong pa, baka kasi mainis na ito at pahirapan ako mamaya. Ayaw ko pa naman ng ganoon.

“Enjoy!” wika nito habang itinuturo ang isang kwarto, andito na kasi kami sa loob ng hotel.

“Teka, hindi ka sasama sa loob?” takang tanong ko.

“Hindi ako ang paliligayahin mo… ang boss ko.” Sabi nito bago nag-simulang mag-lakad papalayo.

Naiwan ako doong mag-isa, buong akala ko ay siya ang makakalaban ko. Akala ko ay sa kaniyang talong ang makakain ko, pero hindi pala.

’
Sayang gwapo at yummy pa naman.’

Hindi ko na pinatagal pa, pinihit ko na agad ang pinto at pumasok. Namangha naman ako a kwartong pinasukan ko. Sa aking palagay ay hindi ito basta ordinaryong kwarto. Para itong isang bahay.

Inilibot ko ang panigin ko sa paligid. Mukha talaga itong mamahalin at elegante. Lalo tuloy akong napaisp kung sino itong matandang ‘to na paliligayahin ko.

‘malamang, matandang pulitiko na naman ‘to’

Ganon nalang ang aking pag-kabigla ng iluwa ng isang kwarto ang isang lalaki – mali, hindi sapat ang salitang lalaki para ilarawan ang taong ito.

Looks palang niya ay talagang makaka-buntis na. Hindi rin siya matanda, sa aking palagay ay parang halos magka-edad lang kami, siguro matanda lang siya ng isa o dalawang taon sa akin.

“Hi.” Tipid kong bati.

“Have a seat.” Sabi nito matapos niyang umupo sa isang sofa.

Umupo naman ako  sa kaharap nitong sofa. Grabe, hindi ako mapakali, topless na kaagad kasi siya, nakakapag-init tuloy tignan ang maskulado nitong katawan.

“
Topless
ka agad? Excited?” awkward kong sabi.

“Topless? Sa pag-kakaalam ko,
bottom less
ako, wala kasi akong bottom, yun ang kailangan ko.” Pilyo nitong sabi.

Ngiti nalang ang tanging naisagot ko sa kaniya. Ngumiti rin naman ito saglit at lumapit sa akin, agad niyang inangkin ang aking mga labi.

“
Shit
! You have nice and soft lips.” Ani nito matapos pakawalan ang aking mga labi.

Magkapatong na kami ngayon sa ibabaw ng sofa. Hindi ko naman inexpect na ganito kabilis ang mga mangyayari.

Usually kasi, mag-uusap muna, maliligo, or iinom para wala nang hiya hiya or abala kapag nagsimula na ang bakbakan.

“Oo, bagay sa mapangahas mong mga labi.” Sabi ko bago ko siya muling hinalikan.

Hindi naman siya nag-pahuli, siya ang kumontrol ng aming halikan. Hinayaan ko naman siya, sa halip na makipag-kompetensya, nagpa-tianod nalang ako  sa mga labi nito.

Nakarating kami sa isang kwarto nang hindi inaalis ang aming labi sa isa’t isa. Ramdam ko rin ang labis na init ng kaniyang katawan dahil sa wala itong suot na damit pang-itaas.

“Undress me.” Sabi nito sa akin.

Agad kong tinungo ang suot nitong shorts at ibinaba ito. Halos manlaki ang mata ko nang makita ang kasing laki ng ahas na nakakulong sa suot nitong
underwear
, parang aumang oras ay handa na ako nitong tuklawin at pahirapan.

Wala na akong sinayang na oras, inalis ko na rin ang kaniyang underwear at isinubo ang talong na lumabas dito.

“
Ughhhh
,” huni nito.

Ikinulong ko muna ito panandalian sa aking bunganga para masanay ito sa hugis at laki nito.

“Isagad mo, ugh.” Sabi nito sa pagitan ng kaniyang pag-ungol.

Para naman akong alipin na sinunod ang gusto ng kaniyang master. Isinagad ko ito hanggang sa tumama ito sa lalamunan ko sanhi para bahagya akong maduwal.

“
Ughh, shit!
Ang init ng bibig mo.” Tila isang musika sa aking tenga ang mga salitang lumalabas sa bibig niya.

Nang masanay ang aking bibig ay binilisan ko ang pag-subo dito, napa-ungol naman siya sa ginawa ko. Hindi ko rin pinalampas ang dalawang bola na nakalawit dito, maging ‘yon ay dinilian ko rin at pinag-laruan.

“Shet, you are so good.” Pikit-matang sabi nito.

Nang mag-sawa ako sa aking ginagawa ay tumayo ako, napa-mulat naman siya, tila inaantay ang aking sunod na gagawin.

Hinubad ko ang aking t-shirt maging ang aking pang-ibaba.

Lumantad sa kaniya ang hubad kong katawan. Napuno naman ng init at pag-nanasa ang kaniyang mga mata.

Agad ako nitong sinalubong ng mga halik. Ibang klase ito, tila masakit at nakakapunit.

Gumanti naman ako sa kaniya. Iginala ko ang aking mga kamay sa kaniyang katawan lalo na sa kaniyang sandata. Minasahe ko ito nang pataas at pababa na nag-pahaling hing sa kaniya nang husto.

Naging mabilis ang mga pangyayari, lalo na nang makarating kami sa kama. Pahiga, patihaya, at padapa, halos lahat ng posisyon ay nagawa namin.

Nang sandaling mararating na namin ang tagumpay ay agad niya itong hinugot sa aking kweba at ipinutok sa aking katawan.
Subsob naman ang kaniyang mukha sa aking dibdib, nang magka-lakas ito, umangat ito paharap sa akin at agad akong binigyan ng matamis na halik.

“I love you.” Sabi nito pagkatapos akong halikan.

Hinalikan ko naman ulit siya bago ako sumagot.

“I love you, too.”

Normal na sa akin ang ganoong pang-yayari, hindi ito ang unang beses na may magsabi sa akin ng
‘I love you
’ pag-katapos namin magtunggali.

Ngunit ang hindi normal ay ang pag-sagot ko rito ng
‘I love you, too’
dahil ito palang ang unang beses na sabihin ko ‘yon sa isang customer matapos namin mag-talik.

‘
anong meron, sa’yo?’

‘anong kakaiba sa’yo?’

‘what did you do to me to make me say those words as if I really meant it?’

°°°

Author’s note:

Hi guys!! Another update po para sa inyo. Hehehe. Sana magustuhan niyo.

Vote and comment po kayo ha.

Sa tingin niyo, sino ‘yong sumusunod sa kaniya? I wanna know your thoughts hahaha.

Ps. Yung
‘Accidentally LOVERS’
ko po, malapit na matapos, sana basahin niyo rin at suportahan. Maganda rin po ‘yon. Hehe labyu all.

CHAPTER 5

Alberto Rh

obert T. Garcia a.k.a “the driver”

DAYS
had passed and I still can’t erase him in my mind. It was like as if I was hypnotized by his magical eyes. As if I was tasked and told to think only of him. And I know it was not right, pero sabi nga nila,
lahat ng bawal ay masarap.

Kahit kasi nag-karoon na ako ng ibang customers pagkatapos ng araw na ‘yon ay hindi ko pa rin maiwasang isipin siya.

Sa katunayan, parang nag-karoon ako ng mataas na
standards
, yung tipong hindi ko mapigilang hindi ikumpara ang performace niya sa performance ng iba kong customer.

Maging ang pag-papahalik sa aking mga labi ay hindi ko na maibigay sa kanila, parang binigyan niya ito ng utos at marka na tanging sa kaniya lamang mag-papaangkin at wala nang iba pa.

Gustuhin ko mang kalimutan siya ay hindi ko magawa. Mayroon kasing
something
sa kaniyang mga halik, sa kaniyang hitsura, at sa kaniyang…
sandata
, na talagang nag-tutulak sa akin para isipin siya.

Nang minsan pa nga ay habang nag-huhugas ako ng pinggan, kapag bigla siyang sumasagi sa aking isipan ay hindi ko maiwasang mapa-ngiti.

Kapag din nag-luluto ako, lalo na ng hotdog, hindi ko maiwasang mapangiti at mapakagat-labi.

‘normal pa ba ‘to?’

Sana maulit pa ang nang-yaring yon, sana tumawag na siya, sana kailanganin at hanapin niya rin ako.

Kung kailan man yan, sisiguraduhin kong maganda at mabango ako para hindi siya sa akin
ma-turn off.

“Lie, anong ngini-ngiti ngiti mo riyan?” natatawang tanong sa akin ni Val, isa sa mga kasamahan ko ritong seswang.

Napansin niya pala na kanina pa ako nakangiti habang kumakain ng
hotdog
. Naalala ko kasi ulit yung nangyari sa amin ni Gio.

‘wow, maka-Gio, close kayo teh?’

Nabanggit kasi sa akin nung driver niya na mas gusto raw niya na tawagin siya sa pangalang Gio. Bukod sa mas maikli raw ito sa pangalan niyang Giordan, eh mas sanay na itong tawagin sa gano’ng ngalan.

“Ah, wala, may naalala lang ako.” Nakangiti pa ring sagot ko.

“Asus, sino naman? Huwag mong sabihin na may natipuhan ka ng customer?” pang-uusisa nito.

Mabuti nalang ay kami nalang ang nandito. Nauna na kasing nag-agahan sila Mamu at ang iba naming seswang, na-late kasi kami ni Val ng gising kaya ngayo’y kami ang nag-sasabay sa hapag-kainan.

“Ha, bakit naman, may masama ba ro’n?” takang tanong ko.

“Ay, naku, makinig ka sa akin, na-experience ko na ‘yan. Magiging
unrequited love
lamang ‘yan.” Panenermon nito sa akin.

“Unrequited love?”

“Oo, teh. Wala namang mag-kakagutso sa atin ano, lalo pa’t ganito tayo, ganito ang trabaho natin.” Malungkot niyang sabi.

Mas matanda sa akin si Val, halos tatlong taon din siguro, kaya mas nauna siyang pasukin ang trabaho namin ngayon.

Dahil din diyan, mas marami na siyang experience sa akin, mapa-sibakan man yan o pag-ibig.

Sa pagkaka-alam ko, umibig na si Val sa isa sa mga customer niya. Actually, regular customer niya ito, madalas silang magkita, madalas may mangyari sa kanila kaya hindi niya na napigilan pa ang kaniyang sarili na mahulog nang husto sa lalaki.

Hindi ko alam kung minahal din ba siya ng lalaki, basta ang alam ko, ang sigurado ako ay may pamilya na ang lalaki. At kapag ganun ang kaso, automatically magiging
one-sided love
ito o yung sinabi nga niyang
unrequited love.

“Pero teh, iba ito, para kasing may nafe-feel akong koneksyon eh, mayroon akong naramdaman na kuryente.” Napatulala lang ito sa sinabi ko.

“Koneksyon? Kuryente? Ulol,
libog
lang yan teh.”

Natawa nalang ako sa naging reaksyon nito. Mag-mula talaga nang mangayri ang pinakamasalimuot na pag-ibig niya sa lalaking ‘yon, naging bitter na nang husto itong si Val.

‘kawawang bakla, mas mapait pa sa ampalaya.’

“alam mo,
i-booking
mo nalang yan para matanggal ‘yang ilusyon mong koneksyon na ‘yan. Umagang-umaga nag-papaka asukal ka diyan.” Bulalas pa nito.

Hindi ko nalang siya pinansin, binilisan ko na ang aking kain dahil may lakad ako mamaya. Balak ko kasing mag-hanap ng totoong trabaho.

Hindi naman dahil sa nag-sasawa na ako sa trabaho ko, pero lately kasi, humihina ang customers eh.

Naisip ko na kapag may part-time job ako, mas madali akong makakahanap ng mga future customers. Saka maganda rin ito para may pagka-abalahan ako, para hindi ko na naiisip pa yung lalaking ‘yon.

---

Una kong sinubukan ang isang book-store,
marketing management
kasi ang kinuha ko noong kurso no’ng nag-aaral pa ako kaya hindi naman siguro imposible na mapasok ako sa ganitong trabaho as sales personnel o kahit sa cashier.

Marami pa akong sinubukan --- sa super markets, sa department store, sa fast food restaurants, sa convenience store, at ang pang-huli ay sa isang coffee shop.

Pero pare-parehas lang sila ng naging tugon ---
‘tatawagan ka nalang namin.’

Kaloka, ngayon alam ko na kung bakit
nag-sesettle
nalang yung mga seswang ko sa trabaho namin. Kahit siguro mga
degree holder
mahihirapan sa pag-hahanap ng trabaho rito eh. Napaka-choosy kasi ng ibang stores at company eh.

Kung hindi ka huhusgahan sa tinapos mo, hitsura naman ang pag-tutuunan nila ng pansin. Meron pa na kasarian ang pinag-babasehan sa pagtanggap ng aplikante. Parang kabawasan naman ito sa mga kakayahan ng isang tao.

Kung alam ko lang na ganito pala kahirap ang mag-hanap ng totoo at maayos na trabaho, edi sana dumaan muna ako ng simbahan at nag-dasal sa lahat ng santo.

‘malas ko yata today ah?’

Kahit kasi
possible customer
ay wala akong makita. Halos ang chachaka na kasi ng mga nakaksabay o nakakasalubong ko eh. Hindi ko alam kung dahil lang ba ito sa standards na si-net sa akin ni Gio, o talagang sadyang hindi lang sila kagwapuhan.

Ang kailangan ko kasi ay yung mayaman, macho, matangkad, gwapo, at yung malaki ang…ang bulsa.

Parang ‘yan, may isa kasing lalaki na naka-suit ang papalapit sa direksyon ko.

‘ang bait mo lord, dininig mo agad ang mga dalangin ko.’

Natauhan naman ako nang mapag-tanto na hindi lamang ito papalapit sa direksyon ko, papalapit ito mismo sa kinatatayuan ko – papalapit ito mismo sa akin.

“Hi, anong ginagawa mo rito?” Bati sa akin ng isang pamilyar na lalaki.

‘san ko na nga ba ito nakita? Customer ko ba to dati?’

“Ah, hello, ahm… magkakilala ba tayo?” alanganing tanong ko.

“Grabe ka naman, nilimutan mo na agad ako,” sabi nito, sumabay naman ito sa akin sa pag-lalakad.

‘feeling close? Or baka naman type ako nito? Hmmmm.’

“ah, sorry, marami na kasi akong naging customer kaya hindi ko na sila matandaan lahat. Pero kung ganiyang
hot at papable
na katulad mo, imposibleng hindi kita maalala. Naging customer na ba kita?” natawa lang ito sa akin.

Pamilyar talaga siya eh. Maging ang mga tawa niya, parang nakita at narinig ko na.

“Hindi pa, ano. Ako ito, yung driver ni sir Gio.” Sabi niya habang patuloy na nag-lalakad kasabay ko.

“Hindi pa? So, may balak ka?” malanding sabi ko.

Sabi na eh, kaya pala pamilyar siya eh. Siya pala yung
hottie
rin na driver ni Gio.

Sandali naman akong napalingon sa gilid at sa aming likuran, napansin ko ulit na parang mayroon na namang sumusunod sa akin.

Napansin naman ng kasama ko ang pag-lingon lingon ko kaya agad na itinigil ko ito.

“Naku, wala ano, edi patay ako kay sir niyan.” Sapat lang ang hina ng pag-sabi niya nito kaya hindi ko ito masyadong naintindihan.

“Ha?” sabi ko matapos kong lumingon ulit sa paligid.

Para kasi talagang may sumusunod sa akin. Hindi ko alam kung bakit at kung sino pero sigurado ako na may nag-mamasid sa akin. Hindi kasi ito ang una, madalas na itong maulit mula nong una ko itong mapansin.

“wala, sabi ko kung kumain ka na ba? Aayain sana kitang kumain, may sasabihin din kasi ako sa’yo.” Tumingin na rin ito sa paligid.

“Ah, sige tara, don tayo.” Pag-iwas ko sa mapang-usisa niyang tingin.

Alam ko kasing mag-tatanong na siya kung bakit ako balisa kakalingon kaya inunahan ko na siya, inakit ko na siya palayo – parehong sa sumusunod sa akin, at sa nag-babadya niyang mga tanong.

“Ano yung sasabihin mo?” tanong ko sa gitna ng aming pag-kain.

“Ah,” inayos muna nito ang sarili. “Gusto ka ulit makita ni Sir.” diretsahang sabi nito.

Nag-ningning naman ang mga mata ko sa sinabi niya, pero syempre hindi ko ipinahalata.

‘
ito na ba ‘yun? Sign na ba ito na hindi unrequited love ang mararanasan ko sa kaniya?’

“Bakit daw?” kaswal kong tanong.

“Ah, noon ka pa niya kasi gustong makita ulit, kaso sobrang busy siya sa trabaho nitong mga nakaraang araw kaya hindi ka niya magawang dalawin o kitain man lang.” patuloy pa rin siya sa pag-kakain.

Natuwa naman ang puso ko sa sinabi nito. Sinabi ko na nga ba na meron kaming
koneksyon
sa isa’t isa eh.

Mali si Val, hindi  lang ‘yon basta libog, it was actually more than that – at yun ang patuloy kong aalamin.

“Bakit naman gusto niya akong makita o madalaw?” sana ay hindi niya nahalata ang pag-babago ng aking hitsura at boses.

‘ayusin mo ang sagot mo, kung hindi, naku!’

“Ewan ko don. Alam mo kasi, masyado yang
personal
si sir. Yun bang sobrang lalim, pero sa sobrang lalim eh maa-akit ka na ito’y sisirin. Malalim kasi ang
past
niyan.” Kaswal nitong sabi na para bang isa kaming matalik na magkaibigan.

Hindi ko na sana itatanong pa kung anong ibig sabihin niya sa malalim na past nito pero hindi ko na napigilan pa, tutal, parang
close na close
naman na kami, edi itatanong ko na rin.

“Malalim na past? Parang hindi naman halata sa histura niya.” Komento ko.

“Hindi niya kasi pinapahalata. Pero alam mo ba, galing kasi ‘yan si sir sa ampunan, hindi siya tunay na anak ng kaniyang mga magulang. Kaya ganun nalang siya kabilis makahanap ng
comfort at warmth
sa piling ng ibang tao lalo na kung yung taong yun ay parang katulad mo – very open at relatable.” Mahaba nitong paliwanag.

Natigilan naman ako nang bahagya sa nalaman ko. Hindi ko naman inexpect na ganun pala kalalim ang past na tinutukoy nito.

Akala ko ay isang
breakup
lang, o aksidente mula sa kaniyang nakaraan, mas malalim pa pala don.

‘teka, ampunan?’

“Ah, ampon po siya?” tumango lang ito.

Bigla ko namang naalala na galing din ako sa ampunan. Kaya siguro ganun nalang ang naramdaman kong koneksyon sa kaniya, kaya siguro ganun din siyang naka-relate sa akin.

Akala ko ay titigil na ang lalaki sa pag-kwekwento tungkol sa buhay at nakaraan ni Gio, pero nabigla ako sa sunod nitong isiniwalat.

“Ang alam ko eh, sa
Hospicio de San Juan
siya nakuha ng kaniyang tumayong mga magulang. Halos kinse o dose anyos lang siya noon eh.” Umiling iling pa ito.

Hindi  ko alam ang sasabihin ko. Pareho kasi ang ampunan na pinanggalingan namin, hindi ko tuloy maiwasang hindi maisip si
Tikboy
, hindi ko maiwasang isipin na baka iisa lang sila.

Na baka kaya labis ang koneksyon na nararamdaman namin sa isa’t isa ay hindi lang basta dahil sa pareho kaming ampon, kundi dahil matagal na kaming mag-kakilala.

‘ito na ba yung sagot sa matagal ko ng dasal?’

‘siya na ba ang matagal ko nang hinahanap na si Tikboy?’

“Okay ka lang? bakit parang natulala ka?”

Hindi ko na nagawang sagutin pa ang tanong niya. Masyadong okupado ng mga isinawalat niya ang aking isipan. Hindi ko lubos na maproseso ang lahat ng aking nalaman.

Hindi ako makapaniwalang siya si Tikboy. Hindi ako makapaniwalang mag-tatagpong muli ang aming mga landas.

Ngunit ang pinaka-bumagabag sa isipan ko ay ang isipin na nagkita kami sa isang hindi inaasang paraan.

Yes, we have finally seen each other
again
, I finally got to see him again ------ but sadly, it was in a total different and unexpected way.

Hindi pwedeng malaman niya na ang nag-serbisyo sa kaniya, na ang nag-paligaya sa kaniya ay ang dating matalik na kaibigan niyang si Ambi.

’
Hindi

maaari

,

Tikboy

.’

°°°

Author’s note:

Welcome back to me!! I’m finally done with Iyan and Gab’s love story, now it’s time for me to focus on Tikboy and Ambi’s.

Asahan niyong makakapag-update na ako rito regularly. Pero don’t expect na magiging sobrang bilis ito ha? Mahirap kasi ang college life eh.

Anyways, how was it? Comment your thoughts plsssss. Labyu.

CHAPTER 6

DUMATING
ang araw ng muling pag-kikita namin ni Gio. Mag-mula nang ikwento sa akin ni Mang Berto ang talambuhay ni Gio ay hindi na ito nawala pa sa isip ko. Sa pag-tulog, sa pag-kain, sa pag-linis, maging sa
pagtatrabaho
ay palagi itong sumasagi sa aking isipan.

‘Si Gio ay si Tikboy?’

Kahit sabihin ko sa aking sarili na wala pa namang kasiguraduhan ang lahat ay mayroon sa loob kong pilit na kumukumbinsi sa akin na paniwalaang siya nga ang matagal ko nang hinahanap na kaibigan ko --- na  siya nga si Tikboy.

‘Pero paano niya ako nahanap? Wait, hinanap niya ba ako, or it was all because of destiny?’

Naisip ko naman bigla si Mamu. Siya kasi ang nag-recommend sa akin dito. Gusto kong malaman kung may kinalaman ba dito si Gio o talagang nag-kataon lang ang lahat.

“Mamu!” kumatok ako sa pinto ng kwarto nito.

Natigilan naman ako dahil parang may ingay na nag-mumula sa loob.

‘nag-aaway ba sila ng jowa niya?’

Sa kaba at takot na baka magkasakitan sila nang bongga ay mas nilaksan ko ang katok at tawag sa kaniyang pangalan.

“Mamu!!!” palagay ko ay narinig ako nito dahil bahagyang humina ang ingay na nag-mumula sa loob.

“Mamu, okay lang ba kayo dyan?” tanong kong muli.

“Oo aghhhh” umiiyak ba si Mamu? Para kasing may iba sa pag-sagot nito, parang pilit.

“Mamu?” tawag kong muli.

“Punyeta Nakshi aghh, ano bang kailangan mo aghhhh.” Galit na tanong nito.

‘Umuungol ba si Mamu?’

Bigla kong nasapo ang aking noo nang mapag-tanto na ibang klase pala ng away ang kanilang ginagawa. Mukhang natigilan sila sa pang-iistorbo ko kaya nagalit nang husto si Mamu.

“Ah, sorry ‘mu, mamaya nalang pag-katapos niyo.” Nahihiya kong sabi.

Agaw pansin kasi ang ingay na nililikha ng kanilang kama, malamang ay dahil ito sa lakas at bilis ng pag-galaw ng kaniyang nobyo. Nainggit naman tuloy ako.

Halos mabulabog na kasi ang ikalawang palapag ng bahay dahil sa lakas ng mga impit at pigil na ungol nila, lalo na ni Mamu.

“Sige ahghhh, antayin mo nalang ako sa baba, ahhghh malapit na ako, este malapit, ahhh, na kaming matapos sa inaayos namin, aghhh.”

Hindi ko nalang pinansin ang mga inungol nito, ah este, ang mga sinabi nito.

Sa pag-lalakad pababa ay biglang sumagi sa aking isipan si Gio. Ngayong araw kasi kami nakatakdang mag-kita, pero hindi ko maipaliwanag kung bakit parang wala ako sa
mood
.

Syempre gusto ko rin na mag-kasibakan kami mamaya, pero mukhang sagabal kasi sa magiging performance ko mamaya ang iniisip ko na baka siya nga talaga si Tikboy.

‘kung tanungin ko kaya siya para sure?’

Hindi, mali, edi kapag sinagot niya at nalaman ko ang totoo, edi malalaman niya rin na ako si Ambi, edi malalaman niya na yung Ambing nakilala niya ay
pokpok
na ngayon.

Hindi ko tuloy maiwasang maalala kung paano niya ako makita at tratuhin noong nasa bahay ampunan pa kami.

“
Oh, bakit ka umiiyak, Ambi?” tanong sa akin ng aking kaibigang si TIkboy nang makita ako nitong mag-isa sa hardin na umiiyak.

Matagal na kaming mag-kaibigan, halos simula nang mag-kamuwang kami ay naging magka-sangga na kami sa lahat ng pagsubok at gawain dito sa loob ng ampunan.

“Inaway kasi n-nila a-ako.” Patuloy pa rin ako sa pag-iyak.

Para ako no’ng isang bata na nag-susumbong sa kaniyang tatay o di kaya ay sa kaniyang nakatatandang kapatid. Mas matangkad at malaki kasi sa akin si Tikboy.

“Hindi ka naman na nasanay sa kanila, hayaan mo lang sila, sabi ko kasi sa’yo huwag kang aalis sa tabi ko eh.” Umupo naman ito sa tabi ko at inabot sa akin ang laylayan ng kaniyang malaking t-shirt para ipamunas sa aking mga luha.

Kinuha ko ‘yon, tinignan ko naman siya saglit, nang makitang hindi ito nakatingin sa akin ay siningahan ko ang kaniyang t-shirt, nang marinig niya ang tunog nito ay agad itong tumingin sa akin at pinandilatan ako ng mata.

“Habulin mo ako.” Sigaw ko sa kaniya nang makatayo ako at makatakbo

palayo

sa tabi niya.

“Ikaw talaga, palagi mong ginagawa ‘yan.” Sabi nito bago inayos ang sarili at hinabol

ako.

Hindi naman siya nagagalit o naiinis sa tuwing ginagawa ko yun sa kaniya, sinasabi niya lang na hindi raw magandang asal ‘yon kaya hindi ko daw dapat ginagawa ‘yon.

“Oh, ano, uulitin mo pa ba ha?” sabi nito habang kinikiliti niya ako sa aking tagiliran.

Halos mapahiga na kami pareho sa maduming sahig ngunit hindi namin ito alintana dahil sa pagiging abala namin sa pag-lulugasaan.

Binalot ng mga halakhak ang paligid. Walang ibang maririnig kundi ang aming mga tawanan. Kahit mga huni at awit ng mga ibon sa mga puno ay hindi na rin marinig dahil sa lakas at saya ng aming tawanan.

“Alam mo, hindi ko alam kung paano ka na lang kung sakaling mawala ako.” Napatingin naman ako sa sinabi nito. Tila nag-aantay ng kaniyang sunod na sasabihin.

“Kasi tignan mo, sobrang iyakin mo, sobrang bait mo, sobrang mahiyain, ayaw makihalubilo sa iba lalo na sa mga batang lalaki, tapos ang lamya mo pa.” tumatawa tawa pa ito.

Tinitigan ko lang naman siya nang masama, lagi niya kasing sinasabi na ang lamya at ang lambot ko raw kumilos, para raw akong isang batang babae, eh hindi naman. Ginagaya ko lang kaya siya, kaya lang masyado kasi siyang matigas at lalaking kumilos eh.

“syempre hindi naman ako mawawala, hindi ko naman hahayaan na mawalan ka ng kaibigan at tagapagtanggol dito.” Sabi nito bago ako muling kilitiin.

“Ngiting-ngiti ah? Yung customer na naman ba yan?” isang tanong mula kay Val ang nag-pabalik sa akin sa katinuan.

Hindi ko na pala namalayang naka-ngiti na ako sa pag-alala ng aming mga pinag-samahan noon ni TIkboy.

“Ah, hindi.” Pag-tanggi ko. “Si Mamu, hindi pa ba bumababa?” tanong ko kay Val na kasalukuyang umiinom ng tubig.

“asus, mamaya pa yun, alam mo namang may sa kabayo ang jowa non, baka mamaya pa yan matapos.” Tumawa pa ito bago tinungo ang hagdan paakyat sa kaniyang kwarto. Naiwan tuloy ako ditong mag-isa.

‘anong oras na rin, bukas nalang siguro ako mag-tatanong, mag-kikita pa kami ni Gio eh.’

Pasado alas singko na ako nakarating sa dating mall kung saan kami nagkita noon ng driver ni Gio, dito niya kasi ako ulit susunduin eh.

Ang usapan namin ay bago mag-alas dos ng hapon niya ako susunduin, inagahan ko nalang din kasi nakakhiya namang pag-intayin ang
hottie at papable
na tulad niya.

Wala pa man akong isang oras dito nang mapansing parang andyan na naman ang taong walang katapusang sumusunod sa akin.

‘
Andito pa rin siya?’

Tinignan ko ito, hindi naman ito lumalapit sa akin, pero alam kong naka-masid ito sa akin. Hindi ko naman makita ang kaniyang buong hitsura dahil naka-cap ito, naka-face mask, at naka-shades na itim.

Pero mukhang matangkad ito. Malaki rin ang pangangatawan. Kung hindi ko nga lang ito nakilalang sumusunod sa akin, ay baka gawin ko itong customer eh.

Bakit ganun? Minsan parang hinahabol niya ako, pero ngayon halos nakahinto lang ito at pinag-mamasdan ako. Ano bang trip nito?’

Lalapitan ko palang sana ito nang mag-lakad na ito palayo sa akin. Hahabulin ko sana siya kaya lang ay dumating ang sasakyang susundo sa akin --- si Mang Berto.

Inayos ko muna ang sarili ko, nang bumukas ang pinto nito sa unahan ay nagulat ako, hindi kasi si Mang Berto ang laman nito, kundi si Gio.

“How long have you been waiting here?” tanong niya nang makalapit siya sa akin.

“A-ah, hindi pa naman gano’n katagal.” Sagot ko rito.

Hindi naman na ito umimik, sa halip, iginaya niya ako papasok sa kaniyang sasakyan.

Magkatabi na kami ngayon. Amoy na amoy ko ang kaniyang matapang at lalaking-lalaki na amoy. Wala pa man siyang ginagawa ay parang ihine-hele niya na ako sa ulap.

Ngayong araw ko lang din siya nakitang
naka-suit
. Mas gumwapo siya, at mas nabigyan ng
emphasis
ang kaniyang namumutok na masel sa katawan.

“Ah, wala si Mang Berto?” tanong ko sa kaniya nang mapansing wala itong balak na mag-salita.

Naging awkward na kasi kaya napilitan akong mag-tanong kahit pa nahihiya akong mag-salita at kausapin siya. Hindi ko naman kasi ito madalas na ginagawa sa aking mga usual na customers.

Pero iba kasi siya eh. May iba talaga sa kaniya na nagtutulak sa akin na gawin ‘yong mga bagay na hindi ko naman talaga ginagawa ---- mga bagay na hindi ko naman gustong gawin.

“Ah, nasa opisina.” Simpleng sagot nito.

Napansin ko rin na maganda ang tunog niya kahit tagalog o ingles ang gamitin niyang wika. Isang indikasyon na nakapag-aral talaga siya nang husto. Hindi ko tuloy maiwasang manliit at mahiya.

“Ah, bakit ikaw pa ang sumundo sa akin?” takang tanong ko.

“Kasi gusto ko.” Ma-otoridad nitong sagot.

Parang sinasabi nito na huwag na akong magtanong pa, kaya ‘yon ang ginawa ko.

“Sinong unang maliligo?” tanong nito nang makapasok kami sa isang condo unit.

Akala ko ay sa dating hotel niya ako dadalhin pero mali ako. Iba ang lugar na ito dahil mas maganda ito kumpara sa hotel room na ‘yon.

“Ako nalang siguro.” Nahihiya kong sabi.

Hindi naman na ito umimik kaya tinungo ko na ang banyo.

Una kong hinubad ang aking suot na damit, sinunod ko naman ang aking pang-ibaba, nang wala nang matira sa akin ay binuksan ko na ang shower.

Mabilis na yumakap sa akin ang lamig ng tubig na bumubuhos mula sa shower. Hinayaan ko lang naman ito, sunod kong ginawa ay ang balutin ang aking katawan ng bula mula sa sabon.

Ibinabad ko ito sa aking katawan para dumikit ang amoy nito sa aking balat. Bahagya rin akong pumikit para damhin ang aking ginagawa.

Agad akong napamulat ng may yumakap sa akin mula sa aking likuran.

Mainit ito.

Malaki
.

At matigas
.

Agad akong lumingon pa-likod, ngunit agad din akong pinigilan ng kaniyang mga yakap.

Nag-simula na siyang halikan ang likod ng aking tenga na nag-paungol sa akin. Narinig ko naman ang kaniyang maliit na tawa.

Gumala rin ang kaniyang mga kamay sa aking dibdib, pinisil-pisil niya ‘yon at labis na pinang-gigilan.

Marahas ‘yon at masakit, nang iiwas ko ang aking dibdib sa kaniyang kamay ay bahagya akong napa-tuwad sanhi para tumama sa akin ang kaniyang pag-kalalaki.

‘mas lumawak ang ngisi nito sa mukha.’

Nang magsawa sa ginagawa niya ay siya na mismo ang kumontrol sa akin para iharap sa kaniya. Doon ko nakita ang puno ng pag-nanasang hitsura ni Gio.

Tinitigan niya ako nang matagal sa mata bago niya inangkin ang aking mga labi. Binigyan niya ako ng halik na puno ng emosyon, parang sabik na sabik ito, halos mapunit na rin ang aking labi dahil sa pang-gigigil nito.

“Teka,” sabi ko nang makawala ako sa mga halik niya.

“Why? Dito na natin gawin.” Sabi niya bago muling angkinin ang aking mga labi.

Ramdam ko ang unti-unting pag-kabuhay ng kaniyang sandata. Halos tumusok na ito sa aking pusod dahil sa haba at tigas nito.

Ramdam ko rin na nabubuhay na rin ang sa akin kaya hinarangan ko ito ng aking kamay. Napa-ngiti naman siya sa ginawa ko, kinuha niya ang aking kamay at inilagay ito sa kaniyang mga batok.

“Huwag kang mahiya, you look so perfect to me.” Sabi nito habang nakangiti sa akin.

Katulad noon, naramdaman ko na naman ang
safety at security
na tanging si Tikboy lamang ang nakapag-paramdam sa akin noon.

‘ikaw nga si Tikboy’

Naging mabilis at mainit ang aming muling pag-tutunggali, parehong punong-puno ng pananabik at pangunguli ang bawat halik na aming pinag-saluhan.

Maging ang bawat pag-pasok at pag-labas niya ay talagang puno ng emosyon. Kahit hindi niya sabihin ay ramdam na ramdam ko ang gusto nitong sabihin, ang gusto nitong iparating.

Nang marating namin pareho ang rurok ng tagumpay ay nauna siyang nag-banlaw at nag-bihis. Inayos ko na rin naman ang aking sarili at sinundan siya sa kaniyang kwarto.

Naabutan ko siyang nag-bibihis. Napansin niya naman ako kaya may kinuha siya sa isang drawer na maliit na envelope at ibinigay sa akin.

‘ah, bayad. Bayaran nga pala ako.’

Nag-dadalawang isip ako kung kukunin ko ito, mag-mula kasi nang maramdaman ko itong kung ano mang nararamdaman ko sa kaniya ay parang nakaramdam ako ng hiya sa tuwing gagawin namin ito at sa tuwing babayaran niya ako.

‘
Pakiramdam ko ay ang liit ko at ang baba ko.’

“bakit? Kulang ba?” kumuha ulit ito ng isa pang envelope at iniabot sa akin.

Nanliit naman ako lalo sa ginawa nito.

“Ah, huwag na.” wala sa wisyo kong sabi.

“Bakit? Sige na, kunin mo na. Bayad ko sa’yo para sa araw na ito.” May lambing sa kaniyang mga tinig pero hindi ko makuhang matuwa o kiligin.

Nang mapansing wala talaga akong balak na kunin ito ay siya na ang nag-lagay nito sa bag ko.

“Tara na, hatid na kita?” tanong niya sa akin.

“Ah, hindi na. Kaya ko na.” hindi ko na siya inantay na mag-salita pa. Nauna na akong lumabas palayo sa kaniya.

‘bakit ganun? Pakiradmam ko ay siya si Tikboy pero bakit parang nag-iba siya?’

‘o baka naman ako nag nag-iba? Oo, tama, ako nga.’

Mag-isa kong nilakad ang daan pauwi sa amin. Gabi na rin naman, saka mapresko naman sa daan kaya okay na rin mag-lakad lakad.

Saka kailangan ko rin kasing mag-isip isip. Hindi pwedeng palagi nalang akong ganito, palaging naguguluhan at may hindi maintindihan.

‘sasabihin ko ba sa kaniya na alam ko na? na ako si Ambi?’

Ano ba kasi itong nararamdaman ko sa kaniya, gawa lang naman siguro ito ng malaman kong siya si Tikboy eh. Pero bakit nag-kakaganito ako? Bakit nangliliit ako dahil sa trabaho ko.

‘Ano ba ako sa kaniya? Bayaran lang ba ako?’

Natigilan ako sa pag-iisip nang maramdamang mayroon na namang sumusunod sa akin. Nang lingunin ko ito ay tama nga ako, mayroon nga.

Nang mapansin nitong nakita ko siya ay agad itong nag-lakad ----

-----Ngunit hindi palayo, kundi papalapit sa akin.

Sa sobrang kaba ay binilisan ko rin ang pag-lalakad ko. Bakit naman dito pa, kung kailan walang tao at walang sasakyan ay saka pa siya mag-papakita.

Nang lumingon ako sa likod ay nakita kong mas lumalapit na ito sa akin kaya mas binilisan ko pa ang pag-lalakad.

Nang mapansing may papadaan na tricycle mula sa likuran ay pinara ko ito, agad naman itong tumigil kaya sumakay ako. Mabilis nitong pinaandar ang sasakyan kahit hindi ko pa sinsasabi kung saan ang destinasyon ko.

Nakita ko naman na tumakbo pa ang lalaking sumusunod sa akin pero hindi na ako nito naabutan.

‘sino ba yun?’

“Saan ka po?” nagulat naman ako sa biglang pag-sasalita ng driver.

“Ah, s-sa kalye bonel po, bago mag San Agustin Church.” Habol hininga kong sabi.

Nang malapit na kami ay inihanda ko na ang aking pamasahe. Inabot ko ito sa kaniya nang huminto na ang tricycle, natigilan naman ako nang makitang bata pa pala ang driver, taliwas sa iniisip ko kaninang baka matanda na ito.

Saka parang familiar siya, parang nakita ko na siya, hindi ko lang alam kung paano at kung saan.

‘teka, pano nagkaroon ng tricycle don? Eh exclusive subdivision ‘yon ah? Pwede pala ‘yon?’

Itatanong ko palang sana sa kaniya kung paano siya napunta don pero mabilis na nitong pinaandar ang kaniyang tricycle at tuluyan nang nag-laho sa paningin ko.

‘sino kaya yun? Parang nakita ko na siya eh.’

°°°

Author’s note:

Hi guys!! Kung may typo man, sensya na po, sobrang antok talaga ako habang sinusulat ito eh. labyu all.

Ps. Vote. Comment. Follow.

CHAPTER 7

Valentino

Reivenn

E.

Consulta

a.k.a ”

Val

or

Valerei

”

---

NAGISING
ako dahil sa ingay sa baba, ay hindi, parang nag-mumula ‘yon sa labas. Dahil normal naman na ito, lalo na sa mga chismosa naming kapi-bahay, ay hindi ko na ito pinansin.

Sa halip, iniba ko ang posisyon ng aking pag-kakahiga para maka-tulog muli.

Puyat kasi ako lately dahil sa kakaisip ng nangyayari sa akin, o sa amin, ni Gio. Hindi ko na kasi maintindihan kung ano ba ako sa kaniya, at kung ano siya sa akin. Basta, mababaliw na ako kakasip kung ano ba ang
score
sa pagitan namin.

Hindi pa man lang din ako nakakabalik sa kahimbingan ng aking
beauty rest
nang mag-sigawan na naman sa labas. At hindi ito normal na sigaw ha, sigaw ito na may kasamang matinding galit at…
mura
?

“Mga demonyo kayo, mga bakla!” sigaw ng isang babae.

‘sino naman kaya ang kaaway no’n?’

Hindi muna ako tumayo, pinili ko nalang mahiga habang pinapakinggan ang mala serye na pag-aaway na nangyayari sa labas.

‘Ano kayang sunod na mangayayari, abangan sa susunod na kabanata.’

Natigilan lang ako sa pag-bibiro nang marinig kong nag-salita na rin si Mamu.

“Teka, huwag ka namang mag-eskandalo rito, doon tayo sa loob mag-usap para mag-kaayos, nakakahiya sa mga kapitbahay.” Mahinanong sabi ni Mamu.

Sapat na ang lakas nito para marinig ko.

‘teka, bat kasali si Mamu?’

Agad akong bumangon at sumilip sa bintana at tama nga ako. Sila Mamu nga ang inaaway ng babaeng bumulabog sa mahimbing kong tulog.

Agad akong bumaba para puntahan sila. Hindi ko na alintana ang aking suot, kahit ito’y isang malaking t-shirt lang at undies ay dumiretso pa rin ako sa baba kung saan sila nag-kakagulo.

“Ikaw Val, Valerie, o kung ano mang pangalan mong bakla ka, huwag ka nang lalapit sa asawa ko kahit kailan. Dahil sa susunod na malaman kong nilalandi mo ulit siya, hindi lang kita kakalbuhin, papatayin na kita.” Galit na sigaw ng babae kay Val.

“Wala akong ginagawang masama.” Rinig kong sigaw din ni Val.

Kahit hindi ko pa siya nakikita ay alam kong umiiyak ito. Rinig na rinig kasi ang nginig sa boses nito, pero kahit ganun, nakakatakot pa rin ito at halatang nag-aapoy na rin sa galit.

“Ah, wala pala ha.” Sigaw nang babae.

Nang makalabas ako ay nakita kong papasugod na ang babae kay Val. Akma na nitong hahablutin ang buhok ng aking kapatid nang mag-pasya akong iharang ang sarili ko at saluhin ang galit nito.

“Aray!” sigaw ko sa babae.

Malakas ang babae. Kahit kasi mas mataas ako rito ng kaunti ay mas malakas pa rin ito kaya hindi ako nakawala sa mga sabunot nito.

Nang mapag-tanto nitong hindi si Val ang kaniyang sinasabunutan ay pinakawalan ako nito, marahas ako nitong itinapon kaya napa-upo ako sa sahig.

Umangat naman ang damit ko sanhi para makita ng mga tao ang maganda, maputi, at nakakatakam kong kutis.

“Sino ka naman? Pwede ba, huwag kang mangialam kung ayaw mong masaktan.” Galit na sigaw nito sa akin.

Napa-nganga nalang ako dahil sa tapang nito. Ang sarap bigwasan eh.

“Hoy,” sigaw ko rito nang maka-bangon ako.

“Ano bang problema mo at dito ka nag-kakalat?” galit kong sigaw sa kaniya.

Naramdaman kong umawat na sa likod ko sila Mamu at si Val.

Alam kasi nilang any minute ay mag-kakaroon na ng
totoong away
kapag pinatulan ko itong bruhildang nanggugulo sa amin.

“tapang ah? Bakit hindi mo kaya tanungin yang pokpok mong kaibigan.” Nag-pintig na ang tenga ko sa bunganga nito kaya inambahan ko siya ng aking palad, balak ko siyang sampalin ng malutong pa sa chicharon kaya lang pinigilan ako nila Mamu.

“Wag.” Sigaw ni Mamu.

Napangisi naman ang babae.

“Bakit hindi mo ituloy?” matapang na sabi ng babae. Tila handa na itong tanggapin ang sampal ko.

“Lie, huwag.” Seryosong sabi sa akin ni Mamu.

“Ano, alam mo naman siguro na pwede kitang kasuhan kapag itinuloy mo yan? Kahit bakla kayo rito lahat eh sa mata ng batas, lalaki pa rin kayo. At hindi tama yang gagawin mo.” Matapang nitong sabi.

Bigo man, ibinaba ko nalang ang aking kamay. Lumawak naman ang ngisi nito sa kaniyang mukha.

“Pwede ba miss, umalis ka na rito bago pa kami tumawag ng tanod o ng pulis.” Mahinanon kong sabi rito.

“hindi ako aalis rito hangga’t hindi nag-tatanda ‘yang malanding pokpok na bakla na yan.” Sigaw nito habang dinu-duro duro si Val.

Naguguluhan man, pinag-tanggol ko nalang si Val. Hindi ito ang tamang oras para usisain ko kung mali ba siya o tama.

Sa ganitong sitwasyon, kailangan niya ay ang suporta ko hindi ang pang-huhusga.

“Umalis ka na, please.” Dagdag pa ni Mamu.

Dumarami na ang mga taong nakiki-usosyo. Ang iba na parang bibili lang ng ulam o ng almusalan ay talagang napapatigil para lang maki-chismis, mga ibang klase.

‘Welcome to the Philippines!’

“H I N D I.” mariing sigaw nito.

“Alam mo, paniwalaan mo ang gusto mong paniwalaan, wala na kaming magagawa.” Sabi ni Mamu.

“Tara na mga anak, pasok na tayo sa loob. Hayaan niyo na yang baliw na yan.” Mahinahon man pero alam kong may bahid na ng galit at inis ang pananalita ni Mamu.

Nakakailang hakbang palang kami patalikod nang hablutin nito ang buhok ni Mamu at ni Val.

“Baliw pala ha, ganito ang baliw.” Sabi nito bago sila kaladkarin pabalik sa pwesto nila kanina.

Napasigaw nalang sila Mamu habang pilit na inaalis ang kamay na nakakapit sa kanilang mga buhok.

Dahil dito, agad na umakyat ang dugo ko sa tuktok at mabilis na pumunta sa likod ng babae.

Walang pag-dadalawang isip ko itong hinablot sanhi para mabitawan nito ang buhok nila Mamu. Nabaling na sa akin ang atensyon nito. Pilit niya ring inaalis ang kamay ko ngunit ihinaharang ko lang ang isa ko pang kamay para hindi siya mag-tagumpay.

Natigilan lang kaming lahat ng may isang kotse ang pumarada sa harap namin. Inilabas nito ang isang malaki at bruskong lalaki na parang
familiar
sa akin.

Agad itong lumapit sa babae at inawat ito, napansin naman niyang hawak ko ang buhok ng babe kaya agad nitong inalis ang kamay ko at itinulak ako.

Bahagya naman akong napa-atras at napa-upo, nang magawi na sa akin ang buong mukha ng lalaki ay nanlaki ang mga mata nito. Agad ako nitong nakilala kaya nilapitan ako nito at inalalayan tumayo.

“Sorry, Lie. I did not know that it was you.”

‘Siya?’

Lumapit agad sa amin ang babae at inawat ang lalaki niya, mukhang pati sa akin ay nag-iisip na ito nang masama.

‘siya ba ang tinutukoy ng babae na nilalandi ni Val?’

‘si Mang Berto?’

“Ano, huwag mong sabihin na may nangayri na rin sa inyo? Ano, nilalandi mo rin ba ang asawa ko?” galit na sigaw ng babae.

Pinigilan naman ito ni Mang Berto at isinakay sa kanilang sasakyan. Bago siya tuluyang sumakay ay humarap muna ito sa amin at marahang ibinaba ang kaniyang ulo indikasyon ng pag-hingi nito ng dispensa sa gulong idinulot ng kaniyang ----
asawa
?

“Doon tayo sa loob mag-uusap.” Matigas na sabi ni Mamu sa amin bago ito pumasok sa loob.

“Ano yun, Val? Akala ko ba itinigil mo na?” sigaw ni Mamu kay Val.

Andito na kami ngayon sa living room, pinagagalitan niya na si Val. Nakikinig lang naman ako sa kanila dahil hindi pa rin mawala sa isip ko ang rebelasyong bumulaga sa akin.

‘bakit si Mang Berto?’

“Itinigil ko na Mamu, kaya lang siya ang mapilit. Siya ang patuloy na lumalapit. Tinatanggap ko nalang bilang customer kasi nag-babayad naman siya sa akin.” Napayuko nalang si Mamu si sinabi nito.

“Kahit na. Ang sabi ko, itigil na. Diba yun ang usapan natin? Yung ang batas natin. Bawal ma–in love sa customer lalo na kung may asawa at pamilya na.” hindi naman naka-imik si Val sa sinabi ni Mamu, alam niya kasing may punto ito.

“Ayusin mo yan.” Dagdag na sabi ni Mamu bago ito tuluyang umalis.

Naglakad na si Val papunta sa kaniyang kwarto kaya sinundan ko ito. Nang makarating kami sa kwarto niya ay umupo ito sa kama, tinabihan ko naman ito at nag-simulang mag-ipon ng lakas ng loob para kausapin siya.

“Val, ano yun?” panimula ko.

Tumingin lang ito sa akin. Tila nag-dadalawang isip kung mag-kwewkento ba ito o hindi.

“Huwag kang mag-alala, hindi kita sesermunan o pagagalitan, gusto ko lang maintindihan ang lahat.” Pag-kumbinsi ko sa kaniya.

Mukhang epektibo naman dahil inayos na nito ang kaniyang sarili bago nagsalita.

“Asawa yun no’ng naging customer ko.” Panimula niya. Nakinig lang naman ako.

“Matagal na yun, actually. Naging customer ko siya noong una, pero habang tumatagal, habang nauulit, we kind of developed our feelings towards each other. Hindi nalang siya no’n basta customer para sa akin. He was more than that, he became more that just a customer.” Natigilan naman ako dahil parang pareho ito sa nararanasan ko.

“Siya ba yung kinuwento mo sa akin noon? Yung about sa
unrequited love
na naranasan mo?” tumango naman ito.

“At mali ako, hindi pala ‘yon unrequited love, kundi
forbidden love
.” Malungkot na sabi nito.

‘forbidden love?’

“kung hindi ito unrequited love, edi ibig sabihin minahal ka rin niya?” Napatingin lang naman ito sa akin nang seryoso.

“Oo.” Kalmadong sabi niya.

“Mahal niya rin daw ako. Kaya nga n-nag-kita kami ulit, at m-may nangyari ulit sa amin.” Pag-tatapat niya.

‘grabe, natikman niya na pala yung pinapantasya ko? Swerte naman.’

“Pero may pamilya siya.” Sabi ko.

“Alam ko, kaya nga pilit ko siyang nilalayuan eh. Pero siya ang lumalapit sa akin, siya ang patuloy na kumukulit sa akin. Kahit daw bilang customer nalang ang ituring ko sa kaniya basta mag-kita at mag-kasama lang kami.” Sabi niya.

“Pumayag naman ako kasi mahal ko siya eh. Kasi gusto ko rin. Kaya lang, iba pala ang pakiramdam kapag tapos na, kapag binabayaran ka na niya, parang nakakababa masyado ng pag-katao.”

Hindi ako makapaniwalang parehas na parehas ang nararanasan ko sa pinag-daanan niya. Kaya pala ganun nalang ako nito payuhan, na-experience niya na pala yung mga kinuwento ko sa kaniya tungkol kay Gio noong nakaraan.

“Edi ibig sabihin, matagal na kayong mag-kakilala ni Mang Berto?” tanong ko sa kaniya.

“Berto ba ang pakilala niya sa’yo?” natawa naman ito nang bahagya.

“Anyway, matagal na kaming magkakilala ni Al, o ni Berto, siya yung isa sa mga una kong naging customer. Wala kaming appointment o usapan na naganap, nagkakilala kami sa isang bar, kasama ng iba kong friends. Ayun, nalasing, nag-kayayaan, at nangyari na nga ang milagro. Noong una, hindi siya nag-bayad, okay lang naman sa akin kasi hindi ko naman siya no’n customer at nagustuhan ko naman ang nangyari. Saka sa gwapo at hot niyang yon, mag-rereklamo pa ba ako.” Saglit itong huminto para tumawa.

“Hanggang sa naulit ang nangayri, sa pag-kakataong ‘yon, ipinag-tapat ko na sa kaniya ang trabaho ko. Na isa akong
sex

worker
, na nag-papaligaya ako ng kalalakihan kapalit ng pera. Hindi naman siya nagulat o nainis, sa halip, itinuloy pa rin namin ang aming ginagawa ngunit may bayad na. Hanggang sa naging regular na ang aming pag-kikita, nagulat nalang ako na isang araw, nag-kikita na kami hindi lang dahil para mag-sex, kundi para lumabas, kumain, at mag-bond. Doon ko narealize na hindi na lang ‘yon basta trabaho, na it was starting to become more than just sex. Na it was beginning to lead into something more, something passionate, and something wrong.” May pait sa mga ngiti nito habang nag-kwekwento.

Hindi ko naman alam ang sasabihin ko, nabigla ako sa lahat ng sinabi nito.

“Ibig sabihin, alam mong nag-kikita kami ni Mang Berto?” tanong ko.

Baka kasi kung anong isipin niya sa amin. Baka akalain niya na nilalandi ko si Mang Berto --- ‘s
a isip lang ano, at saka noon lang,

no’ng

di ko pa alam ang

relasyon

nila.’

“oo, actually, kaya niya rin ito nalamang agency ni Mamu ay dahil sa akin. At bago ka pa man niya makita o makilala eh alam ko na, sinabi niya na sa akin. Kaya nga alam ko rin ang dahilan nang bawat pag ngiti mo tuwing nag-huhugas, nag-sasaing, at kumakain ka eh.” Makahulugang sabi nito.

Napangiti nalang ako sa sinabi nito.

‘so alam niya pala ang tungkol kay Gio.

Kinuwento

siguro ni

Mang

Berto

.’

“Paano nalaman ng asawa niya?”

“Alam niya na noon pa, hindi lang niya ako kinukompronta dahil ayaw ni Al, dahil ipinag-babawal ni Al. Ngunit nang malaman nito na ako na ang pumutol ng koneksyon ko kay Al, at nang malaman niya na nag-kikita kami ulit, doon na siya nagpasyang gumawa ng gulo.” Paliwanag nito.

Nakatingin lang ako sa kaniya. Hindi kasi bakas sa maamo niyang mukha ang lalim at bigat ng pinag-dadaanan niya.

Hindi ko lubos maisip na magagawa niyang umibig sa minsan niyang naging customer, at ang masama pa, may pamilya na ito.

“Kaya ikaw, huwag kang tumulad sa akin.” Seryoso nitong sabi habang nakahawak ang kamay nito sa aking braso.

“Ha?”

“Huwag kang magpakatanga, hanggat maaari pigilan mo.” Makahulugang payo sabi.

Hindi man niya sabihin kung ano o sino ang tinutukoy niya ay alam kong alam niya na alam ko na ang tinutukoy nito.

“Pero wala naman siyang asawa.” Natawa naman ito sa isinagot ko.

“Hindi naman ‘yon ang kaso eh, kung ‘yon ba, sa tingin mo eh tatagal ba kami ni AL? aabot ba kami sa ganitong punto? Edi sana, noon palang hiniwalayan ko na siya at ihininto ko na talaga kasi may asawa siya, pero hindi ko tuluyang nagawa, yun ay dahil may
love
nang involved.” Sapat na ang paliwang nito para maintindihan ko ang punto niya.

Tama, hindi lang naman ang
civil status
ni Gio ang problema eh, kundi pati ang estadu ng kaniyang puso.

“alam mo, masasaktan at masasaktan talaga tayo sa huli, kaya mag-isip kang mabuti. Siguraduhin mong magiging worth it ang lahat ng pain.
Risky
ang umibig sa ganitong sitwasyon at trabaho natin. Kaya maging handa ka sa sakit na maaari mong matamo once na makapag-desisyon kang i-take kung ano man yang risk na ‘yan.” Pahabol nito.

‘Ano ba kami ni Gio?’

‘mahal ba ako ni Gio?’

Walang mangyayari kung wala akong gagawin. Walang magiging sagot kung hindi ko siya tatanungin. At hindi ko ito malalaman kung hindi ko pipiliing subukan.

‘Am I brave enough to take the risk?’

‘Do I really want take the risk to know the answer to my questions?’

‘Do I really love him?’

‘Or am I just overwhelmed with the warmth and comfort that we’ve had felt in the company of each other?’

‘was it really love? Or was it just lust?’

°°°

Author’s note:

Hi guys! Here’s my update for today. Sana magustuhan niyo. labyuuu!!

Please don’t forget to follow me so you’ll get notified whenever I post new updates.

Ps. Photo used in this picture was not mine, credits to the rightful owner.

Vote. Comment. And know that I love you and I appreciate you. :)))

CHAPTER 8

MASAYA
ako para sa kapatid kong si Val. Mag-mula kasi noong araw na sinugod at ginulo siya ng asawa ni Mang Berto ay nag-karoon sila ng pag-kakataong dalawa para mag-usap at mag-ayos.

Doon sinabi sa kaniya ni Mang Berto ang plano nito. Noon pa pala ay may plano na itong hiwalayan ang kaniyang asawa.

Hindi niya lang magawa dahil sa pamilya ng babae. Pero ngayon, buo na raw ang loob niya, handa na siyang ayusin at itama ang lahat.

In other words, he’s now willing to take the
risk
.

‘sana all, ako kaya, kailan ko kaya susubuking i-take ang risk?’

Alam kong mali ang tungkol sa kanila, alam kong kapag sinunod nila ang mga puso nila ay may ibang puso ang madudurog at masasaktan.

Kaya pinayuhan ko si Val na huwag mo nang kumabit hangga’t mayroon pang sabit.

‘ano kayang ginagawa ni Gio?’

Ilang araw na rin kaming walang usap o paramdaman. Halos isang linggo na rin simula no’ng huling araw na may mangyari sa amin.

At ganun din sa akin, isang linggo na akong walang
dilig
, ewan ko, hindi ko na kayang tumikim ng ibang talong, hindi ko na yata kayang mag-pabayad para lang makakain ng talong.

‘pero di natin sure, depende pa rin sa

talong

, char.’

Napabalikwas ako sa pag-iisip nang pumasok si Val sa aking kwarto.

“Hoy, minumukmok mo riyan?” tumabi ito sa akin.

“Wala, nag-papafresh lang.” pag-dadahilan ko.

“Si
Lovable customer
ba?” pang-aasar niya.

Tinitigan ko lang naman siya nang masama. Kahit kailan talaga basang-basa niya na ako.

“Speaking of which, tumawag sa akin si Al, susunduin ka raw niya mamaya.” Dagdag nito.

Lumaki naman bigla ang mga mata ko. Para itong bituin na hindi maipaliwanag ang ning-ning.

“Talaga? Bakit daw? Anong oras?” excited kong sabi.

Tinitigan naman ako nito, tila inuusisa ang bawat kilos at reaksyon ko.

“Hoy, baka bet mo rin ang
fafa
ko ha?” sabi nito habang nandidilat ang mga mata.

‘dati, oo, ahihih. Pero ngayon, depende, ay choz, never na pala.’

Umiwas naman muna ako sa kaniya ng tingin, tumayo na rin ako sa pag-kakaupo sa kama.

“Sa’yong sa’yo na siya ano. Hindi ko pingarap na maging kabit.” Asar ko sa kaniya.

Napatayo na rin ito habang  tuma-tawa tawa.

“Bakit, sigurado ka bang walang sabit ‘yang customer mo? Hmmm.” Makahulugang sabi nito.

‘oo, nga ‘ano? Hindi ko pa pala alam kung single ba siya o hindi, baka may asawa na rin siya? Omg.’

Natigilan ako nang bahagya sa sinabi nito. Tinignan niya lang naman ako nang may tagumpay sa kaniyang mga mata, tila inaasar ako at sinasabing nasa kaniya pa rin ang huling halakhak.

“Magbihis ka na po, baka inaantay ka na ni Lovable Customer mo.” Dagdag nitong asar bago nilisan ang aking kwarto.

Napaupo nman ulit ako dahil sa pag-iisip.

Never kasi kaming nag-karoon ng chance na makapag-usap nang hindi nag-tatalik. Kung hindi pa nga sa akin mag-kwewkento si  Mang Berto ay hindi ko malalaman ang past nito --- na pareho kaming nanggaling sa iisang ampunan, na baka siya si Tikboy.

‘kung kausapin ko kaya siya mamaya?’

Pero iba kasi kapag nag-tatalik kami eh, may iba talaga, trabaho ko na ito kaya alam ko kung may something o wala.

Kung sex lang ba ang lahat o higit pa do’n. Bawat bira, bawat halik, at bawat baon, alam ko ang ibig sabihin, hindi ako pwedeng magka-mali.

‘Kay Mang Berto muna siguro ako magtatanong.’

---

Balak kong mag-tricycle nalang papunta sa dating mall kung saan kami madalas magkita ni Mang Berto o di kaya ay ni Gio.

Akala ko ay mahihirapan ako mag-abang ng tricycle ngunit wala pang ilang minuto nang may pumara na sa tapat ko. Hindi naman na ako nag-inarte pa at sumakay na.

“Manon—“ agad naman akong natigilan.

Hindi kasi siya mukhang matanda kaya parang hindi bagay sa kaniya ang tawag na
manong
.

Parang halos ka-edad ko lang siya or mas matanda lang siya sa akin nang ilang taon.

Maganda rin ang pangangatawan nito, halatang batak sa pag-tatrabaho, at ang kutis, bagamat moreno ay makinis naman.

Kung aalisin lang nito ang kaniyang
driving glasses
ay paniguradong gwapo ito. Sa pag-pansin ko sa mga
physical features
nito ay parang bigla kong naalala na parang nakita ko na ito.

’
Parang familiar.’

‘nagkita na ba kami dati? Nasakyan ko na ba siya? Uy, yung totoong sakay ha, walang halong kababuyan.’

Natigilan lang ako nang bigla itong mag-salita.

“Ano, sasakay ka ba o hindi?” galit nitong tanong sa akin.

Sobrang sungit naman, akala mo naman eh taxi ang kaniyang minamaneho.

“Ah, oo, sorry.” Pumasok na ako sa loob ng tricycle.

Habang nag-mamaneho ay hindi ko maiwasang tignan si Kuyang driver.

Naka-pants ito habang ang pang-itaas ay sando, hindi tuloy maiwasang sumilip ang dibdib nito kapag humahangin.

‘
tinutukso ba ako nito?’

Nang marating na namin ang aking destinasyon ay nag-bayad na ako, kinuha naman niya ito, tatalikod na sana ako palayo nang alisin niya ang suot niyang salamin.

Lumantad sa akin ang maayos at maganda nitong hitsura.

‘san ko nga ba ito nakita?’

“Bakit, may dumi ba ako sa mukha?” masungit na tanong nito.

“Ah, wala, sorry.” Sabi ko.

Hindi na ito umimik, pero hindi rin ito agad umalis, parang inaantay nito ang kung ano man ang sasabihin o itatanong ko.

“Ahm, nagkita na ba tayo dati?” tanong ko sa kaniya.

Wala naman siyang naging reaksyon. Sinuri muna nito ang pag-katao ko bago ito muling nag-salita.

“A-ah, baka nasakyan mo na ako.” Nahihiyang sabi nito.

“Nasakyan? Naging customer na ba kita?” lutang kong sagot.

“Ikaw ang naging customer ko.” Bawi nito.

“Ako? Eh never naman akong nagbayad eh. Ako kaya ang binabayaran.” Depensa ko.

Umakto pa akong nag-papaganda. Gagawin pa ako nitong chaka.

“Ano bang tinutukoy mo? Ang ibig kong sabihin kanina ay baka nasakyan mo na ang tricycle ko, baka naging customer na kita, as in pasahero.” Pag-lilinaw nito.

Natigilan naman ako sa sinabi nito. Sumkay na ito sa kaniyang tricycle at minaneho na ito palayo sa akin, naiwan tuloy akong ngi-ngiti ngiti sa pagka-pahiya.

‘ghad, kakahiya.’

Hindi ko na ito pinansin, tumingin nalang ako sa paligid at inantay ang sundo ko. Hindi naman ako nabigo dahil wala pang limang minuto ay nakita ko na ang sasakyan ni Gio.

Inayos ko ang aking sarili, mula sa aking buhok  na nagulo, sa aking maamo na mukha, sa aking simpleng damit, at sa aking maiksing shorts.

Handa na sana akong harapin si Gio, todo smile na ako eh, kaya lang si Mang Berto ang inilabas ng sasakyan at hindi ang hinahanap ko.

“disappointed much?” biro nito sa akin nang makalapit ito, nakita kasi siguro niya ang pagbabago ng rekasyon sa mukha ko.

“ah, hindi ah.” Umiwas pa ako ng tingin sa kaniya dahil ayokong tignan ang mukha nitong mapang-asar.

‘feeling close masyado.’

“Actually, kaya ako ang sumundo sa’yo dahil wala si Gio, hindi siya available today.”

Tinignan pa niya nang masinsinan ang aking mukha, tila inaantay nitong mapuno ito ng pag-kadismaya.

‘kaasar talaga.’

“Ngayon pwede ka nang ma-disappoint.” Pang-aasar pa nito.

Hindi ko nalang muna siya pinansin, ang lakas kasi agad mang-bwesit eh.

“eh bat mo pa ako susunduin? Unless, may pinaplano ka sa akin?” ganting asar ko rito.

‘Val, sorry! Hahah.’

“Edi patay tayo parehas sa kaibigan mo niyan?” tumawa-tawa pa ito.

Hindi ko na rin napigilang mapatawa.

Iginaya na ako nito papasok sa kaniyang sasakyan, hindi ko man alam ang gagawin namin ay sumunod pa rin ako.

Palagay naman ang loob ko rito, saka may mga bagay rin akong gustong malaman sa kaniya.

“Saan pala tayo pupunta?” tanong ko nang makapasok kami ng sasakyan.

Saglit itong tumingin sa akin bago nag-salita, “Kakain tayo.” May ngiti sa kaniyang labi.

‘shet, type niya rin ba ako? Huwag niyang sabihin na pati ako ay isusunod niya kay Val?’

Hindi na ito tumingin pa sa akin. Itinuon nalang nito ag kaniyang atensyon sa pag-mamaneho.

Mabuti nalang, mukhang hindi ko kakayanin ang tensyong ibinibigay nito sa akin eh.

“Tara na.” pag-aya nito sa akin nang marating namin ang isang maganda at maaliwalas na 
restaurant
.

Naka-idlip na pala ako, pero mga lagpas sampung minuto lang naman ‘yon dahil hindi naman kalayuan ang aming byahe.

“dito ba tayo kakain?” tanong ko nang makaupo kami sa table namin.

“Bakit, hindi ba ito ang inasahan mong lugar?” panunukso nito.

Hindi ko nalang siya pinansin, sa halip, iginala ko nalang ang aking paningin sa establishimentong aming kinaroroonan.

Maganda siya, hindi siya katulad ng mga
fine dining
restaurants pero may ibubuga naman.

Napansin ko ring puro
couple
ang kumakain rito, halos mag-kakapares kasi ang naandito, walang tatluhan o di kaya ay barkadahan.

Hindi ko tuloy maiwasang mapaisip kung bakit niya ako dinala rito.

‘type niya rin ba ako?’

Sa pag-iisip, hindi ko namalayang nakatitig na pala ako sa kaniya, agad niya rin akong ginising sa aking pag-mumuni muni.

“hoy, ano bang iniisip mo?’’ may ngiti pa rin sa kaniyang labi.

“Bakit mo ako dinala rito?” diretsang tanong ko sa kaniya.

“Sa tingin mo, bakit kaya?” mapang-asar nitong tanong.

‘kainis, feeling close talaga.’

“Hoy, hindi ko nakikipag-laro sa’yo ha? Kung type mo ako, sorry pero respeto nalang sa kapatid ko, please.” Tatayo na sana ako nang pigilan ako nito.

Ang ngiti sa mga labi nito ay napalitan ng munting halakhak.

“Teka, relax ka lang. Wala akong gano’ng balak sa’yo, ano.” Wika nito sa pagitan ng kaniyang pag-tawa.

Napabalik ako sa aking pag-kakaupo.

‘Wala pala? Shet, assuming ko naman.’

“Edi patay ako kay
Lav
niyan.” Napa-angat naman ako sa sinabi nito.

“Lav?” takang tanong ko.

“Binaligtad na Val, yun ang tawag ko sa kaniya, saka parang love na rin eh.” Nakangiting sabi nito.

Kumalma na ang malisosyo kong pag-iisip.

Tuluyan na ring nawala ang mga pantasya at malisya ko sa katawan, alam ko na kasing seryoso ito kay Val.

“Saka, edi patay ako lalo niyan kay
boss
.” Dagdag nitong sabi.

“Boss?”

May waiter na lumapit sa amin at inilagay sa mesa ang  mga pag-kain na inorder ni Mang Berto.

Nag-pasalamat naman muna ito bago inayos ang pag-kain at nag-simulang kumain.

“Edi si Gio.” Sabi nito bago nilantakan ang pag-kain sa kaniyang harapan.

‘Gutom na gutom?’

Hindi ko inakala na ganiyan siya ka kaswal, hindi kasi halata sa pormahan nito.

Sa unang tingin ay aakalain mong sosyal at maarte ito, dahil siguro sa hitsura, porma, at trabaho nito, pero kapag nakasama mo na siya, nakilala at nakausap, hindi naman pala siya ganun.

Actually, nakakainis nga siya eh, masyado kasing feeling close.

“Bakit naman siya magagalit?” nag-simula na rin akong kumain.

“Simply because, he does not share; He wants his things only for him.” Kalmadong sabi nito.

‘Things?

Aray

naman!’

“gano’n ba niya ako makita, isa sa mga bagay o laruan niya?” mapait kong sabi.

Agad naman itong natauhan sa sinabi niya kaya itinigil niya ang kaniyang pag-kain at agad na nag-salita.

“No, he acutally sees you more than just a thing, and if he ever sees you as one, I am sure, he will consider you the most precious thing, at hindi ka niya ibabahagi sa kahit na sinuman.”

May sakit, oo; may pait, oo; pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, biglang tumibok nang mabilis ang puso ko.

“
Precious thing
?” tanong ko.

“Hmmm, alam mo, hindi dapat ako ang nag-sasabi nito sa’yo eh. Kaya lang, torpe kasi ang batang ‘yon. Pero hindi man niya aminin, alam kong na-attach na siya sa’yo.”

“Bakit naman?” naguguluhang tanong ko rito.

“Hindi ko alam ang specific reason, pero isa lang ang alam ko, may something sa’yo para balik-balikan ka niya. Usually kasi, hindi ‘yan umuulit ng babae, o ng katulad mo, bibihira yung ganitong babalikan ka, aalalahanin ka, at ito, siya kaya ang nag-utos nito sa akin, naguiguilty siya na wala siyang oras para kausapin ka or makita ka kaya sinisiguro niya na mararamdaman mo pa rin ang presensya niya through his efforts.” Pag-papaliwanag nito.

Pakiramdam ko tuloy ay namumula na ang aking pisngi dahil sa labis na kilig.

“Oh, bakit hindi ka maka-imik?” tanong muli nito.

“Wala.” Kumain nalang ako at hindi na pinansin ang mapanuksong tignin nito.

“Ah, Lie, kamusta pala si Lav?” pag-basag nito sa namutawing katahimikan.

Bigla ko namang naalala ang nangyari sa pagitan nila ni Val at ng asawa nito. Nawala na ito sa isip ko dahil sa labis na pag-iisip kay Gio.

‘grabe talaga ang epekto mo sa’kin boss’

“Ah, okay na siya. Mabilis naman siyang naka-recover. Mabuti marami siyang support system.” Umiwas ako sa tingin nito dahil parang hindi ito naniniwala sa akin.

Hindi ko kasi pwedeng sabihin ang sinabi ni Mamu – na dapat na silang mag-hiwalay; na dapat nang tapusin ni Val ang lahat.

“Ahh, ano palang sabi ni Ma—“ hindi na niya natapos pa ang itatanong nito dahil pinutol ko na siya.

Ayoko kasing sa akin pa manggaling, hindi naman ako katulad niya na biglang nagiging
spokesperson
ng boss niya.

Syempre gusto ko na kay Val mismo manggaling, na sila mismo ang mag-usap at mag-pasya.

“Bakit pala hindi available si Gio?” pag-putol ko sa tanong niya sana.

Naintindihan naman niya ang gusto kong ipahiwatig kaya hindi na nito ipinilit pa ang tanong nito.

“Ah, busy, may pinuntahan.” Sagot nito.

“Business meeting?”

“Mas mahalaga.” Sagot nito.

Patuloy lamang kami sa pag-ubos ng aming kinakain habang nag-uusap.

Ano pa bang mas mahalaga bukod sa business meeting? Hindi naman kasi ako gano’n ka pamilyar sa trabaho ng isang
businessman
eh.

“Ano naman?” takang tanong ko.

Nilunok naman muna nito ang kanina pa niya nginunguya na pagkain bago nag-salitang muli.

“Alam mo kasi, teka, huwag kangmag-seselos ha?” biglang bawi nito sa sasabihin nito.

Bigla tuloy akong napaisip kung ano itong sasabihin niya.

‘may dapat ba akong ika-selos?’

‘Or shoud I say, may karapatan ba akong selos?’

“Oo, ano ba yun?” sabi ko rito.

“’di ba, nabanggit ko na sa’yo noon na ampon siya, na nanggaling siya sa ampunan?”

Ah, oo, naalala ko yun. Paano ko ba naman makakalimutan ‘yon, eh ‘yon kaya ang dahilan nang pag-lalim ng nararamdaman ko sa kaniya. Halos ‘yon ang nag-patatag ng pundasyon ng nararamdaman ko sa kaniya eh.

“Oo.” Sagot ko.

“Noon kasi, may naiwan siyang kaibigan niya roon sa ampunan.” Saglit itong tumigil.

Bumilis nang husto ang pag-tibok ng puso ko, tila nakaabang sa susunod na mga sasabihin nito.

“Nangako siyang babalikan niya ito, pero nabigo siya, nang balikan niya ito ay wala na ito ro’n.” Pag-paaptuloy nito.

Parang kakawala na ang puso ko sa sobrang lakas nang pag-talon nito sa aking dibdib. Gusto kong mag-tanong at mag-salita pero hindi ako makapag-salita, tila nalulon ko ang aking sariling dila.

“kaya nang magkaroon siya ng pag-kakataon na balikan ito, hangga’t maari ay pinupuntahan niya ‘yon. Binabalikan niya ito sa ampunan sa pag-asang pupunta rin ito ron. Ang balita niya kasi ay inampon na rin ito, at wala namang maibigay na impormasyon ang mga madre sa kaniya dahil wala rin masyadong ibinigay na details ang pamilyang umampon sa kaniyang kaibigan.”

Tama, hindi naman kasi ako inampon no’n dahil sa gusto talaga nila —
at

first
, it was actually just part of my late adaptive father’s political campaign.

Kaya hindi rin gano’ng nabigyan ng pansin ang kanilang
whereabouts
.

“huwag mong sabihin na sinabi ko sa’yo ha, ayaw niya kasing may ibang makakaalam non, mahal na mahal niya kasi ‘yong kaibigan niyang ‘yon, higit pa sa kapatid ang turingan nila. Kahit ilang taon na siyang nag-papabalik balik don, hindi pa rin ito  sumusuko, pakiramdam niya kasi ay nag-aantay pa rin sa kaniya ang kaibigan niya roon.” Pag-papatuloy nito.

Nang mapansing wala naman akong balak na mag-salita ay ipinag-patuloy pa nito ang pag-sisiwalat ng ibang parte ng kaniyang ikinukwento.

“Sa pagkakaalam ko may pangalan yung kaibigan niya eh, parang Ambot? O Amboy? Basta sounds like Ambot.” Sabi pa nito na para bang wala lang ang ikinukuwento nito.

Dahil sa mga sinabi nito, naramdaman ko ang biglang pagsiksik ng mga tubig sa aking mga mata.

Para bang isa isang nasagot ang lahat ng mga tanong na matagal nang bumabagabag sa isipan ko.

‘Ambi yun, gagu.’

Meron pa siyang ilang sinasabi pero hindi ko na yun inintindi. Sapat na ang nalaman ko.

Sapat nang nalaman kong siya nga si Tikboy. Hindi man niya direktang sabihin, pero sapat na ang mga ebidensiya. Sapat na ang mga isiniwalat niya.

Tama nga ang sinabi ng puso ko; maaaring pumalya ang isip, pero hindi kailanman ang puso – lalo na kung ito ay nag-mamahal.

‘Now, I am sure. Siya nga si Tikboy. Thank God I found you!’

 

°°°

Author’s note:

Hi guys! Sensya na po kung na-delay ng onti ang ud, medyo busy sa ol class eh.

Anyway, sana magustuhan niyo. If you do, please vote and comment po, pampatanggal pagod lang :))

Follow niyo na rin me for more updates. Labyu all.

CHAPTER 9

MAG-MULA
nang maging sigurado ako sa katauhan ni Gio at ni Tikboy, at maging sa aking nararamdaman sa kaniya ay walang araw na lumipas na hindi ko inantay ang pag-paparamdam nito.

Kahit gano’n ako kasabik sa kaniya ay pinilit ko pa ring huwag ito unang itext o tawagan dahil ayoko namang mag-mukhang
uhaw
.

Kahit papaano ay may natitira pa namang hiya sa katawan ko, kahit pa ilang beses na kaming nag-tunggali, nag-salo sa iisang laway, at kahit pa alam ko nang mayroon ngang malalim na koneksyon sa pagitan namin ay hindi ko hinayaan ang sarili kong ibabang masyado ang aking sarili.

‘ayoko namang matapakan ano.’

Hindi naman ako nabigo dahil pag-katapos kong mananghalian at maligo ay nakatanggap ako ng isang
text message
mula sa isang
unknown number
na sa palagay ko ay si Gio.

Hindi naman kasi ako basta-basta nagbibigay ng aking personal na numero sa kung sino-sino.

‘Hi, will meet you at exactly one in the afternoon, same place, same spot. See you.’ --- unknown number.

Hindi ko na ito nireplyan pa, baka kasi hindi ko mapigilan ang aking sarili at kung ano pang malaswa o mapang-akit ang masabi ko.

Inayos ko na ang sarili ko para maagang maka-alis, hindi na kasi ako maka-pagantay na masilayan ang masasarap nitong mukha at katawa.

’
Ay teka, masarap talaga? What I mean is ‘maamo’, yes, that’s right.’

Aalis na sana ako nang makasalubong ko si Mamu.

Mukhang masaya ito, siguro ay nadiligan na naman. Well, sigurado naman akong madidiligan na rin ako maya-maya.

“Oh, san ang punta mo?” takang tanong nito habang sinusuri ang porma ko.

“Ah, may lakad lang Mamu.” Pag-papaalam ko.

“Ah. Nga pala, balita ko hindi mo na raw sinisipot ‘yong mga big-time at regular mong customers ah?” muling pag-tatanong nito nang sandaling aalis na ako.

Natigilan ako saglit, hindi ko kasi masabi sa kaniya na wala na akong balak mag-patikim at tumikim ng ibang talong.

Kapag kasi sinabi ko, paniguradong uusisain nito ang dahilan ko.

Hindi ko naman pwedeng sabihin na nakahanap na ako ng isang taong pag-seserbisyuhan, at yun ay si Tikboy.

“Ah, busy lang po Mamu, nag-hahanap kasi ako ng part-time nitong mga nakaraang araw, para sana mas makarami pa ng bagong customer.” Sabi ko rito.

“Part-time? kailangan mo pa ba yun? Ayun nga at ang daming nakaabang sa’yo, kailangan mo lang silang puntahan.” Napaiwas ako ng tingin kay Mamu.

Parang sinusubukan kasi nitong hulihin ang kung anumang iniisip ko. Parang tinitimbang nito ang mga sinasabi ko kung totoo ba ito o pawang kasinungalingan lamang.

“Ah, hindi pa naman sure Mamu, minsan kasi eh natetengga tayo rito kaya naisip kong maghanap ng pag-kakaabalahan, saka front ko lang ito para makahanap ng iba pang customers.” Inakbayan ko na ito para mas makumbinsi ito.

Mabuti nalang ay kinagat naman nito ang aking palusot. Lalakad na sana ako palabas nang muli itong mag-tanong.

“Ah, tungkol pala don sa kailangan mo sa’kin no’ng isang araw, ano pala ‘yon?” muling tanong nito.

Oo nga pala. Binulabog ko nga pala sila no’n para itanong sana kung paano ako natunton nila Gio. Kung may kinalaman ba sila o wala.

Pero dahil sa mga sinabi ni Mang Berto sa akin, buo na sa isip ko ang lahat, na hindi man nila ako hinanap ay
destiny
na ang gumawa ng paraan para mag-kita kami ulit.

“Ah, wala na ‘yon ‘mu. Okay na po, huwag niyo na pong isipin.” Nginitian ko pa ito bago ako nag-lakad palabas.

Mag-aabang palang sana ako ng tricycle nang biglang pumara ang isang pamilyar na tricycle, lulan nito ang isang pamilyar na driver.

‘siya na naman?’

Ito kasi ‘yong nasakyan ko no’n huling beses. Parang lagi siyang napapadaan rito ah? Dito ba ang ruta niya? Siguro ay taga rito rin ito.

Hindi ko na ito masyadong pinansin, sa halip ay dire-diretso akong sumakay at sinabi ang aking paroroonan.

“Kuya sa dati lang po.” Sabi ko rito.

Na-gets naman agad nito ang tinutukoy ko at pinaandar na nito ang kaniyang tricycle.

Bago tuluyang makaalis ang sasakyan ay narinig ko pa si Mamu na sumisigaw habang tumatakbo, mukhang hahabulin ako nito, ngunit nang makita nitong nakaalis na ang aking sinasakyan ay nasapo nalang nito ang kaniyang noo.

‘ano kayang problema ni Mamu?’

Hindi ko na pinahinto pa ang tricycle, hindi naman siguro ‘yon gano’n ka-importante, mamaya ko nalang aalamin kung anong dahilan nito kapag naka-uwi na ako.

Sa ngayon, kailangan ko munang mag-handa para sa muling pag-kikita namin ni Gio. Inihanda ko rin sa aking isipan ang mga sasabihin ko, naguguluhan kasi ako kung sasabihin ko ba sa kaniya na ako si Ambi. Na alam ko nang siya si Tikboy.

Gusto kong sabihin ang lahat, gusto kong aminin ang lahat, kaso natatakot ako.

Natatakot ako na baka hindi niya matanggap ang lahat sa akin, na naging ganito nalang ang dati niyang kaibigan.

‘Gusto kong sabihin na we have finally met again.’

Bahala na, hahayaan ko nalang siguro ang tadhana ang mag-desisyon, basta ang mahalaga, nasagot na ang matagal ko nang gustong malaman.

’
Ang saya saya ko.’

Naputol lang ako sa pag-iisip nang huminto na ang saakyan sa aking
usual spot.
Kinuha ko ang aking wallet at nag-abot ng bayad.

“Ah, kuya sa’yo na yung sukli, palagi ka kasing
on-time
kapag aalis ako eh.” Nginitian ko pa ito kahit na mukha itong ginumos na papel dahil sa sobrang kasungitan ng kaniyang hitsura.

“Hindi ko kailangan ng limos mo.” Masungit na ganti nito habang ibinalik sa akin ang sukli ko.

Inantay lang ako nitong makababa at saka nito muling pinandar ang kaniyang tricycle hanggang sa mawala ito nang tuluyan sa aking paningin.

Dahil maaga pa, isang oras pa bago dumating si Gio o si Mang Berto, nagpasiya akong mag-libot muna sa loob ng mall.

Tumingin ako sa mga bagong clothing lines. Balak ko kasing bumili ng bagong damit para naman lumevel ako sa hitsura ni Gio.

Ayoko namang mag-mukhang engot nalang lagi sa tabi nito, ano? Dapat level up din.

Lumipas ang halos isang oras at nag-pasiya na akong muli itong antayin sa labas. Wala rin kasi akong nagustuhan sa mga damit, bukod kasi sa wala itong gano’ng magagandang disenyo, eh ang mamahal pa ng mga ito.

Sa labas, umupo ako sa isa sa mga benches at inabangan ang kaniyang sasakyan.

10 minutes

Dadating na  siguro ‘yon, baka na-traffic lang.

Pinagmasdan ko na muna ang mga nag-lalabas masok sa naturang establishimento.

Ang ilan ay halatang ang gaganda ng suot. Ang iba naman ay mga nakasuot lang ng normal na damit, tila hindi alintana ang mga mata ng mapanghusgang tao ---
tulad ko?

5 minutes

Ilang sandali nalang ay siguradong itetext na ako nito.

Kung hindi man, paniguradong gugulatin nalang ako ng kaniyang itim at magandang sasakyan.

Hindi ko tuloy maiwasang ma-miss ang pakiramdam ng nakasakay sa kaniya, ah este, nakasakay sa kaniyang sasakyan.

Ang bango kasi nito, saka kapag nakaupo siya rito, biglang na-feflex ang kaniyang muscles all over his body, ahihi.

2 minutes

Wala pa ring text?

Napaka-unusual nito kasi never siyang pumalya sa oras, kung hindi siya maaga ay sakto naman ito sa oras. Siguro ay natraffic nga lang.

May ilang minuto pa rin naman siya, masyado lang akong excited. Shinrugg-off ko ang negative vibes sa aking katawan. Masyado lang akong praning.

Wala naman sigurong mangyayaring masama. Baka na-tetense lang ako after ng lahat nang nalaman ko tungkol sa kaniya.

1:00 PM

Hindi naman ako nabigo, pagka-patak ng ala una ay may dumating ng isang itim na sasakyan, ngunit hindi ito pumarada sa usual spot nito, bagkus, doon ito sa medyo malayo pumarada.

Tumayo na ako sa aking kinauupuan para salubungin ang lalaking iluluwa nito.

Ipinag-sawalang bahala ko nalamang ang
inconsistencies
na napansin ko.

Handa na sana akong kawayan ito at ngitian nang iluwa ng sasakyan na itim ang isang lalaki na hindi ko inaasahan.

‘Paanong siya?’

Muli, napaupo ako sa aking kinauupuan at napahawak sa aking bibig. Parang tinakasan ako ng lakas para makagalaw o makapag-salita man lamang.

Tila nagyelo ang pareho kong mga paa kaya hindi ako makalakad o makatakbo. Tanging ang mata ko lamang ang may kakayahang gumalaw.

Ramdam ko ang pag-buo at pagsiksik ng butil butil na tubig mula sa gilid ng aking mga mata.

Nakita naman ito nang lalaking iniluwa ng sasakyan, napa-ngisi ito nang mapansin ang aking naging reaksyon, tila ba nasisiyahan ito sa mga nakikita niya.

Sa napapanood nitong labis kong pag-kabigla.

‘paano niyang nalaman na andito ako?’

Bakas ang takot sa aking hitsura. Halos mapa-iyak na ako ngunit pinipigilan ko ang aking sarili, ayokong isipin nito na nag-tagumpay siya sa  pambibigla at pananakot sa akin.

Nang sandaling papalapit na ito sa akin habang naka-ngisi ay tatakbo na sana ako palayo, pero may biglang humigit sa aking braso at isinama ako sa kaniyang pagtakbo palayo sa aking kinalalagyan.

Palayo sa lalaking papalapit sa amin na aking labis na kinatatakutan.

Palayo kay -----
Kuya VJ.

 

---

Isinakay ako ng isang lalaki sa kaniyang sasakyan, wala pa rin ako sa wastong katinuan dulot ng labis na takot at gulat sa aking nakita kanina.

Ngunit sa hindi mapaliwanag na dahilan ay naging palagay ang loob ko sa lalaking kasama ko. Kahit hindi ko pa nakikita ang kaniyang hitsura, at hindi ko pa ito labis na nakikilala ay hindi ito naging dahilan para huwag akong sumama sa kaniya.

Nang umandar ang sasakyan ay doon pa lamang ako nabalik sa katinuan, ang tunog kasi ng sasakyan ay maingay at malakas, parang tunog ng isang tricycle.

Nang tignan ko ang aking kinalalagyan ay doon ko nakumpirma na lulan nga ako ng isang tricycle, agad kong tinignan ang lalaking nag-mamaneho at doon ko nakita ang mukha nang lalaking aking madalas na masakyan.

‘Siya pala ‘yong humila sa akin.’

Hindi na ako umangal, sa halip, itinuon ko ang aking atensyon sa nadadaanan naming lugar.

Gusto kong alisin ang hitsura ni Kuya VJ sa aking isipan.

Nang makita ko kasi siya kanina ay parang bumalik ang lahat, para bang muli kong naranasan at naramdaman ang lahat ng hirap at sakit na naranasan ko sa piling nito.

Pilit ko mang alisin at kalimutan ang lahat ay hindi na ito mawala, siguro ay pang-habambuhay na itong magiging sugat. Kahit siguro saan ako mag-punta ay madadala ko na ito.

Napahinto ako sa pag-iisp nang huminto ang trcicyle sa isang playground. Hindi ko alam ang lugar na ito dahil hindi ko napansin masyado ang daan papunta rito. Pero masasabi kong maganda rito at maaliwalas.

Talagang mawawala ang mga problema mo kapag pumunta ka rito dahil sa dami ng batang naglalaro rito habang nag-sisigawan at nag-tatawanan

Inalalayan ako ni kuyang driver na makalabas. Iginaya niya ako papunta sa isang bench sa ilalim ng puno.

Nang makaramdam ako ng
warmth at comfort
sa piling nito, dahil siguro sa paglayo nito sa akin sa masalimuot kong kahapon, ay hindi ko na napigilang pakawalan ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Wala naman siyang sinabi, tanging mga hagulgol ko lang ang namutawi sa pagitan namin.

Hinayaan niya lang ako, nang maramdaman nito ang pag-lakas ng aking mga pag-iyak ay binigyan ako nito ng isang payak na yakap.

Ramdam kong maging siya ay naaawkwardan sa aming sitwasyon. Siguro ay hindi siya sanay sa ganitong kadramahan. Kaya naman labis kong na-appreciate ang kaniyang kabutihan.

“A-ah, salamat pala.” Sabi ko nang maikalma ko ang aking sarili.

Hindi pa rin ito umimik. Umayos lang ito ng upo at bahagyang dumistansya sa akin nang tig-kakaunti.

“A-ah, nga pala, anong ginagawa mo ro’n,  akala ko ba umalis ka na?” tanong ko rito.

Tumingin muna ito sa akin bago nag-salita.

“May pasahero kasi akong ihinatid don.” Maiksing sagot nito.

Gusto kong itanong kung bakit niya ako hinila, kung bakit niya ako dinala rito, at kung bakit niya ginawa ang mga ito dahil naguguluhan ako.

Oo, thankful ako sa kaniya, dahil kung hindi siya dumating ay baka kung ano nang sinapit ko sa mga kamay ng demonyong Vj na ‘yon. Pero syempre, hindi pa rin maaalis sa akin ang mapaisip.

“Ah, hindi ko kasi alam kung paano itatanong, pero ano ‘to? Bakit mo ako dinala rito?” Nahihiyang tanong ko rito.

“Nakita kasi kitang parang na-estatwa. Nang lingunin ko kung sino ang tinitignan mo, nakita ko yung lalaking parang kinatatakutan mo, nang mapa-upo ka na at hindi maka-galaw, hinila nalang kita. Ang iniisp ko, kapag pumalag ka, ibig sabihin ay praning lang ako at okay ka lang, pero kapag hindi, edi ibig sabihin kailangan mo ng tulong.” Paliwanag nito.

Hindi naman na ako nag-tanong pa dahil sapat na ang mga sinabi nito para malinawan ako.

“Ah, salamat. Mabuti nalang at dumating ka, kung hindi, baka nakuha na naman ako nang demonyong ‘yon.” Mapait kong sabi.

Hindi ko na napigilan ang sarili kong mag-salita nang hindi maganda.

Napatingin siya sa akin dahil sa sinabi ko, siguro ay napapaisip at napapatanong ito tungkol sa demonyong tinutukoy ko.

“Ah, sino ba ‘yon?” nahihiyang tanong nito.

‘chismoso naman nito.’

Tinignan ko naman siya kaya napaiwas ito ng tingin sa akin.

Ngayon ay wala ng bahid ng kasungitan ang mukha nito, para itong isang maamong bata na sabik na mag-kwento sa kaniyang lola.

“Ah, wala, isang tao na dapat kinakalimutan na, huwag mo na ‘yong isipin.” Naka-ngiti kong sabi rito.

Hindi nito sinuklian ang ngiti ko, pero hindi rin naman nito binalewala, nailang tuloy ako sa mga titig nito.

“Ahm, paano ba kita mapapasalamatan niyan?” tanong ko rito, mukhang wala pa rin kasi itong balak na mag-salita at alisin ang mga titig nito sa akin.

“Okay na ‘yon.” Sabi nito bago umiwas nang tingin sa akin.

“Hindi, paano nga? Dapat mapasalamatan kita, sobrang laking bagay ng ginawa mo sa akin. Hindi sapat ang salita para pasalamatan ka, kailangan masuklian ko ‘yong kabutihan mo.” Seryosong sabi ko rito.

Tumingin lang ulit ito sa akin. Ayan na naman siya sa kakaibang mga tingin niya. Ang ganda kasi ng mga mata nito, kulay kayumanggi ito, at may mahahabang pilik-mata, natural ang pungay kaya talagang nakaka-ilang kapag tinitigan ka.

“Wala nga, okay na ‘yon.” Muling sabi nito.

“Ano ka ba, ang dami mo na kayang nagawa sa akin, lagi kaya kitang nasasakyan kaya hindi na ako nag-aantay pa nang matagal sa mga sakayan para lang pumara ng tricycle.” Nakinig lang ito sa sinasabi ko.

“Saka naalala ko na, parang ikaw rin ‘yong nasakyan ko dati nang minsang may humabol sa akin noon.” Pag-amin ko rito.

Oo, naalala ko na. hindi ko lang pinansin noon dahil akala ko ay hindi na ito mauulit pa. Pero ngayon, heto ulit siya, tinutulungan ako sa kaniyang munti at simpleng serbisyo.

“Ikaw ‘yon, di ba?” tanong ko rito.

Tumango lang ito sa akin.

Hindi ko naman na tinanong pa ang tungkol doon dahil matagal na ‘yon, baka coincidence lang din, pero ganun pa man, sobrang thankful pa rin ako sa kaniya dahil sa pag-kakataon na ‘yon.

‘sabi na eh.’

“Oh, kita mo na, sobrang dami ko na palang utang na loob ko sa’yo. Daig ko pa ang may personal driver, o may
service
dahil sa’yo eh.” Napatingin lang ulit ito.

 Nag-ilaw naman ang utak ko at parang may biglang pumasok na isang
brilliant idea.

“Alam ko na…” panimula ko.

“Ano?” takang tanong nito.

“Gawin mo akong exclusive and vip customer.” Masayang sabi ko rito.

“Ha?” gulat nitong tugon.

“Oo, hindi mo naman ako kailangan samahan every minute, kapag may lakad lang ako, ikaw ang hahatid sa akin at susundo sa akin kapag walang ibang gagawa no’n. In return, babayaran kita ng isang libo every month para sa serbisyo mo.” Muli, wala na naman itong tugon.

“Okay, bale ganito, kapag may lakad ako at kailangan kong mag-commute, ikaw ang mag-hahatid sa akin, after non, pwede ka na ulit mamasada at mag-sakay ng ibang pasahero. Kumbaga, special customer mo lang ako, hindi naman kita kakailanganin everytime eh, may specific time lang.” muling sabi ko rito.

Sandali itong nag-isip. Tama siguro ito, mahirap na kasing mag-commute, lalo pa ngayong may demonyo nang nagbabalik, at least siya, medyo kilala ko na.

“Okay.” Maiksi nitong sagot.

Napangiti nalang ako nang labis dahil sa pag-sang ayon nito. Nayakap ko pa siya nang bahagya ngunit mabilis ko rin itong inalis dahil sa hiya.

“oh,” inabot ko sa knaiya ang aking phone, kinuha naman niya ito.

“ilagay mo number mo para itetext nalang kita kapag kailangan ko ng serbisyo mo.” Hindi ito sumagot, sa halip, inilagay niya nalang ang kaniyang numero.

Nang iabot niya ito sa akin ay napansin kong walang name na nakalagay.

“Ano palang pangalan mo? Para mag-kakilala na rin tayo.” Tanong ko nang hindi tumitingin sa kaniya.

“Boy nalang.” Nahihiyang sagot nito.

“Boy nalang? Parang ang haba naman non?” pag-bibiro ko sa kaniya habang tinitipa ang ngalang
boy
sa numerong binigay niya sa akin at isinave ito sa aking cellphone.

Hindi naman ito sumagot, inikutan lang ako nito ng mata na nagpatawa sa akin nang kaunti.

“Nice to meet you, Boy. Ako si Girl, ah este, Lie.” Sabi ko rito habang iniaabot ang aking kamay sa kaniya para makipag-kamay.

Inikutan niya ulit ako ng mata dahil sa pang-aasar ko. Kinuha niya ang aking kamay at nag-shake hands kami.

Sa pag-kakataong ‘yon ay hindi ko maiwasang mas maging mapalagay sa kaniyang tabi.

Pakiramdam ko ay nag-karoon ako ng bagong kaibigan na malalapitan ko, at bagong kaibigan na maaasahan ko.

°°°

Author’s note:

Hi guys! Another update po. Please bear with typos if meron man, sobrang antok na ako eh.

Pinilit ko lang mag-update kasi tambak na kami ng activities and recitation this week. Enjoy!!

Vote and comment na rin kayo, pampaalis lang ng pagod. Labyu!!

Ps. Follow me for future updates. :))

CHAPTER 10

NAGISING
ako dahil sa malakas na yugyog na ibinigay sa akin ng kung sino. Hindi ko sana ito papansinin at babalik nalang muli sa pag-tulog nang alugin na naman nito ang aking katawan sanhi para mapabalikwas ako at mapasigaw sa inis.

Kinuha ko ang unan ko at itinaklob ito sa mukha ko para hindi na ako nito abalahin pa.

Pero mukhang wala pa rin itong balak sumuko, inalog ulit nito ang katawan ko at nag-salita,

“Lie, nakshi, gumising ka na. Hindi ka kumain kagabi, mag-kakasakit ka niyan.” Wika nito.

‘si mamu pala ang gumigising sa akin.’

Inalis ko muna ang mga muta ko habang nasa ilalim pa rin ng unan ang aking mukha.

“Ah, Mamu, ikaw pala.” Rinig ang lalim ng boses ko dahil sa bagong gising ako.

“Bumaba ka na at kumain. Hindi ka kumain pag-kauwi mo kagabi. Nang tignan naman kita, tusmag ka na, bagsak na bagsak ka sa higaan mo. Ano ba’ng nangyari sa’yo?” nag-aalalang tanong nito.

Oo nga pala, pagka-hatid sa akin ni Boy kagabi ay dumiretso na agad ako rito sa kwarto ko.

Sa sobrang pagod at balisa sa kakaisip sa nangayari, hindi ko na namalayan na nakatulog na pala ako.

Hindi na rin ako kumain kasi wala naman akong gana. Parang nabusog ako sa nasaksahin at nakita ko kahapon.

‘Ang demonyong ‘yon, pa’no niya nalaman ang number ko.’

“okay ka lang ba?” tanong muli nito nang mapansin ang lalim ng pag-iisip ko.

Ilang beses ko mang subukang iwaksi ang mga nangyari ay hindi pa rin ito mawala sa aking isipan.

“Ah, okay lang po Mamu.” Sabi ko rito bago ako tumayo at inayos ang higaan ko.

“Pag-katapos mo riyan, bumaba ka na, kumain ka na, doon nalang kita aantayin.”

Hindi na niya ako inantay na mag-salita, naglakad na ito palabas ng aking kwarto.

Matapos maayos ang aking silid, maging ang aking sarili, ay bumaba na ako para kumain.

Naabutan kong nag-liligpit na ng kanilang pinagkainan ang iba naming kasama sa bahay.

Naiwan doon si Mamu kaya tinabihan ko ito.

Kumuha ako ng plato at nag-sandok ng kanin at ulam.

“Kumain ka na po ba, Mamu?” tanong ko rito habang kumakain.

“Oo, kanina pa. Ikaw nalang ang hindi pa kumakain.” Sagot nito.

Sandali kaming nabalot ng katahimikan, tanging ang pag-tama ng kubyertos sa plato at ang aking pag-nguya ang rinig sa pagitan namin.

“Ano bang nangyari sa’yo kahapon?” pag-basag nito sa katahimikan.

Nilunok ko naman muna ang aking nginuya bago ako nag-salita.

“Mahabang kwento, Mamu eh.” Maikli kong tugon.

“Sige, ubusin mo muna ‘yan, ‘pag tapos ka na, sundan mo ako sa salas at doon tayo mag-uasp.” Sabi nito.

Nginitian niya muna ako bago ito nag-lakad papunta sa salas.

Naiwan naman akong mag-isang kumakain kaya tinapos ko na ito para makasunod sa kaniya sa salas.

“Oh, tapos ka na pala, halika rito.” Pag-tawag nito sa akin nang makitang papalapit na ako sa kaniya.

“Ano bang nangyari sa’yo kagabi?” tanong nito nang sandaling makaupo na ako sa tabi nito.

“Nakita ko ulit siya Mamu.” Panimula ko.

Nagulat ito sa sinabi ko sanhi para mapaayos ito ng upo.

“Anong sinabi mo, ulitin mo nga?” hindi maka-paniwalang tanong nito.

“Nakita ko po ulit siya… Si Kuya Vj.” Seryosong sabi ko.

Hindi ito naka-imik, ang kaninang pag-kabigla ay napalitan nang takot at kaba dahil sa sinabi ko.

“P-paano, bakit?” naguguluhang tanong nito.

Sa totoo lang, hindi ko rin alam kung paano. Maging ako ay naguguluhan.

Isa lang ang sa aki’y sigurado, siya ‘yong matagal nang sumusunod na sa akin.

“Hindi ko rin po alam.” Tugon ko.

“Ah, oo nga pala, tinatawag kita kahapon kasi may sasabihin sana ako sa’yo pero hindi ka na huminto.” Wika nito.

Bigla ko namang naalala na tinawag niya nga ako kahapon, ngunit hindi ko na ito nagawang lingunin pa dahil sa labis na pag-mamadali.

Kung alam ko lang sana na ‘yung demonyong ‘yon pala ang makakaharap ko, edi sana hindi nalang ako tumuloy.

“Ah, oo nga po, ano ba ‘yon Mamu?” napaharap na ako sa kaniya.

Mas lalong sumeryoso pa rin ang mukha nito, base sa hitsura nito, mukhang masamang balita ang sasabihin nito.

“Nakakwentuhan ko kasi si Aling Vicky diyan sa may tapat no’ng bumili ako ng almusalan sa kanila, tinanong niya kung may nobyo ka na raw ba.” Sandali itong tumigil.

Napa-isip tuloy ako sa sinabi nito.

‘nobyo? Bad news ba ‘yon?’

“Palagi ka raw kasi niyang nakikita na may kasunod na lalaki tuwing uuwi ka eh.” Pag-papatuloy nito.

Biglang nanayo ang balahibo ko sa sinabi ni Mamu. Ang buong akala ko ay may sumusunod lang sa akin sa tuwing nasa labas ako, hindi ko naman inasahan na maging sa pag-uwi ko ay susundan pa rin ako nito.

“S-sino raw ho?” tanong ko.

“Hindi raw niya kilala, no’ng una, akala niya ay nobyo mo, pero nang minsang makita niya ito at tangkang lapitan ay bigla raw itong naglakad papalayo. Mabilis daw ang pag-hakbang.” Bakas din sa mukha ni Mamu ang labis na kaba.

Kahit hindi niya sabihin sa akin ay alam kong iisa lang ang taong nasa isip namin ngayon ---

----- si
Kuya Vj.

“Ano raw ang hitsura, hindi ba niya natandaan?” pag-uusisa ko.

“Malaking lalaki raw. Tapos minsa’y naglalakad lang ito, minsan nama’y naka-sasakyan ito. Nakikita niya raw ito na nakasunod sa’yo kapag nag-lalakad ka. Kapag naman daw nakasakay ka sa sasakyan eh nauuna na ito, kaya nga raw kapag may sasakyang pumarada riyan malapit sa tapat ay alam niyang dadating ka na.”

Tingin lang ang naging sagot ko kay Mamu. Wala akong masabi na kahit anong salita.

Bakit hindi ko naramdaman? Madalas palang may sumunod sa akin pauwi pero bakit hindi ko man lang ito natunugan?

Dahil sa mga nalaman ko ay napag-isipan kong mas maging maingat sa mga kinikilos ko maging sa mga lakad na pupuntahan ko.

“Anong plano mo?” Pag-basag ni Mamu sa katahimikan.

“Hindi ko alam, Mamu.” Tanging sagot ko.

“Eh, kung ireport natin ito sa pulis?” suhestiyon niya.

“huwag muna siguro, Mamu. Gusto ko munang makasiguro, saka isa pa, wala pa tayong ebidensya na mag-tuturo sa lalaking sumusunod sa akin… kay Kuya Vj.” Seryosong sabi ko.

Mas lumapit sa akin si Mamu, kinuha nito ang mga kamay ko at ikinulong ang mga ‘yon sa kaniyang maiinit na palad.

Dahil sa init nito, tila nabawasan ang kaba at takot sa aking didib, bigla kong naramdaman na kahit anong mangyari ay andyan lang sa tabi ko si Mamu at hinding hindi ako iiwan.

“Basta lagi kang mag-iingat ha, doblehin mo pa yung pag-iingat na ginagawa mo ngayon.” Mas hinigpitan pa nito ang pag-kapit sa aking mga kamay.

Sinuklian ko lang siya ng yakap.

Pagkatapos, nag-paalam na ako rito, sinabi kong may mga bagay lang ako na aasikasuhin.

Pero ang totoo, balak kong makipag-kita kay Gio. Marami akong bagay na gustong itanong sa kaniya.

Akala ko kasi talaga ay siya ang kakitaan ko kahapon dahil iilan lang silang may alam ng personal number ko.

‘Paanong nalaman ‘yon ni Kuya?’

Nang makagayak ako ay nag-pasundo na ako kay Boy. Wala pang ilang minuto ay dumating na ito.

Hindi na ako nag-aksaya ng oras at walang ano-ano’y sumakay na ako sa tricycle nito.

“Saan ang lakad mo?” tanong nito sa gitna ng kaniyang pag-mamaneho.

Hindi ko naman inasahan na mag-sasalita at mag-tatanong ito, no’ng nakaraan kasi ay sobrang tahimik nito, kung hindi naman ay sobrang sungit nito.

Ano naman kayang nakain nito at bigla itong nag-initiate ng conversation.

“Ah, may kikitain lang.” sagot ko.

Tumingin ako sa kaniya, hindi siya nakatingin sa akin dahil nga sa nag-mamaneho siya, pero alam kong pinapakiramdaman niya ang bawat galaw at tingin ko.

“Sino?” muling tanong nito.

Napakunot na nang tuluyan ang noo ko. Hindi ko kasi inasahang mag-tatanong pa itong muli.

Alam kong gusto niya lang na hindi maging awkward ang samahan namin. Pero mukhang napapasobra naman yata ang pangingilatis niya.

“Bigla ka yatang naging interasado sa buhay ko?” biro ko sa kaniya.

Bahagya itong napalingon sa gawi ko pero agad niya rin iyong binawi at muling ibinalik ang kaniyang mga mata sa daan.

“Ah, hindi naman. Akala ko kasi ay madadala ka sa nangyari sa’yo kahapon, mukhang hindi naman pala, mukhang balewala lang ‘yon sa’yo.” seryoso nitong sabi.

Hindi ko alam kung matigas at mababa lang talaga siyang mag-salita pero para kasing binibigyan ako nito ng pangaral.

Pakiwari ko’y sinesermonan ako nito.

“Teka, masyadong malalim na ‘yan ah? Hindi mo pa naman alam ang gagawin ko pero sa tono ng pananalita mo parang kilalang kilala mo na ako ah?” medyo inis kong sabi.

Naramdaman niya namang bumigat ang tension sa pagitan namin kaya hindi na ito mag-salita.

Ilang minuto pa ang lumipas ay narating na namin ang lugar kung saan matatagpuan ang condo ni Gio.

Ang lugar kung saan naulit ang matatamis naming sandali.

“Sige, huwag mo na akong sunduin mamaya. Baka may mag-hatid sa akin.” Sabi ko sa kaniya matapos akong makababa ng tricycle niya.

Naiinis pa rin kasi ako sa mga sinabi niya kanina kaya kahit wala naman sa aking mag-hahatid mamaya ay ‘yon nalang ang idinahilan ko.

‘feeling close kasi agad’

Hindi ko na ito nilingon pa. Nakakailang hakbang palang ako nang pigilan ako nito sa pamamagitan ng pag-hila sa aking braso.

Tinitigan ko lang siya, nakayuko lang ito, parang walang balak na mag-salita kaya inunahan ko na siya.

“Ano? Malalate na ako.” Mataray kong sabi.

Napaangat na ito ng tingin sa akin.

Ang kaniyang mga mata ay tila nangungusap, kung patuloy ko itong tititigan ay sa palagay ko, mabilis mawawala ang inis ko sa knaiya.

“S-sorry, sumobra yata ako.” Pag-amin nito.

Muli na naman itong napayuko.

Napaka-misteryoso talaga nitong taong ito, minsan masungit, minsan mabait, minsan tahimik, minsan madaldal, minsan naman ganiyan, parang bata.

“Sige na, umalis ka na.” Bagamat mataray, siniguro kong maiisip niyang hindi na ako gano’n kagalit base sa tono ng pananalita ko.

Hindi na ito nag-salita, sa halip, sumakay muli ito sa kaniyang sasakyan at pinaandar ito palayo sa akin.

Nag-lakad naman na ako papasok ng
building
.

Sinalubong ako ng mga bati ng mga security guards, tanging tango at ngiti lang ang ibinalik ko sa kanila.

Nang makalapit sa pakagay ko’y isang
receptionist
ay saka lang ako nag-salita.

“Excuse me po, kay Gio po.” Magalang kong sabi sa babae.

Pinasadahan muna ako nito ng tingin mula ulo hanggang sa aking tiyan, lumapit kasi ako sa desk niya kaya hindi niya na natignan pa ang ibabang bahagi ng aking katawan.

Akala mo ha.

“Sino po sila?” tanong nito sa akin.

“Ah, kilala niya ako. Kaibigan niya. Andyan ba siya?” ginalangan ko pa rin ang aking pag-sasalita kahit pa tinatarayan ako nito.

Nang mapansin niyang maganda naman ako at mukhang mayaman ay nag-salita na ito nang maayos.

“Ah, sorry po, pero hindi po kasi dito nakatira si Sir Gio. Pero andito naman po ang ka—” hindi na nito natuloy ang sinasabi nito nang may isang malaking lalaki ang mag-salita mula sa likuran ko.

“Ah, ako na’ng bahala sa kaniya.” Wika ni Mang Berto habang naka-akbay sa akin.

Napangiti lang naman ang babae sa amin, lalo na dito sa lalaking nakaakbay sa akin.

Talandee!!

“Salamat ha, kung hindi ka dumating baka hanggang ngayon ay nag-didiskusyon pa rin kami non. Pag-sinungalingan ba naman ako, sabihin ba namang hindi dito nakatira si Gio.” Pag-rereklamo ko.

Natawa lang ito sa inasal ko, tinapik nito na ang ulo ko na parang sa isang bata kaya nag-salubong ang mga kilay ko.

“Sige na, puntahan mo na siya. Mukhang na-miss niyo ang isa’t isa eh.” May bahid nang pang-aasar ang pananalita nito.

“Eh, ikaw? Hindi ka ba sasabay?” tanong ko.

“Huwag na. Dito nalang ako. Mamaya na ako papasok kapag tapos na kayo.” Makahulugang sabi nito.

Hindi ko na siya pinansin. Tinapunan ko nalang siya ng ngiti bago tumungo sa elevator.

Ano bang iniisip niya? Na may mangyayari sa amin ni Gio? Wala kaya ano. Iba kaya ang pinunta ko rito. Hindi naman ako tigang para hilingin na mangyari ‘yon ano.

Teka, mabango pa kaya ako?

Habang sakay ng elevator ay inayos ko ang sarili ko. Nag-spray ako ng pabango sa buong katawan ko, kulang nalang ay ipaligo ko na ‘yon.

Inamoy ko rin ang hininga ko, mukhang okay pa naman.

Mabuti nalang nakapaglinis ako kanina bago ako umalis sa bahay. Hindi naman kasi natin alam ang mga mangyayari diba? Mabuti na ‘yong gano’n, handa, para iwas sakuna.

Nang bumukas na ang pinto ng elevator ay naglaakd na ako papunta sa pinto ng kwarto ni Gio.

Hindi naman iyon mahirap hanapin dahil iilan lang ang kwarto sa palapag na ito.

Dalawa lang pala ang kwarto rito?

Hindi ko na kasi ito napansin noon dahil sa ibang bagay na tumatakbo sa isip ko.

Nang nasa harap na ako ng kaniyang pinto, muli kong inayos ang sarili ko bago kumatok sa pinto ng kaniyang kwarto.

Walang tao?

Muli, kinatok ko ito, mas malakas at mas agaw pansin.

Wala pang ilang minuto ay nakarinig na ko ng mga hakbang na papalapit sa pintuan.

Agad na nawala ang ngiti sa mukha ko nang isang babae ang iluwa nito at hindi ang taong inaasahan ko.

Sino ito?

Maganda ang babae. Halos mag-kasing tangkad lang kami, pero lamang lang ako ng kaunti.

Morena ito. At may mahaba, straight, at itim na itim na buhok.

Mukha siyang model ng shampoo. Natigilan lang ako sa pag-pansin sa kaniyang pisikal na kaanyuan nang mag-salita ito.

“Ahm, who are you?” tanong nito sa akin.

“A-andyan ba si Gio?” Teka, bat ako nauutal? Hayst, nakaka-conscious naman kasi ang ganda nito.

“Gio? What do you need from him?” pag-uusisa nito.

“Ahm, I’m h-his fr—” naputol ako sa pag-sasalita nang may lalaking sumulpot sa likuran ng babae.

Topless ito kaya gano’n nalang bumalandra at mang-akit ang katawan nito. Grabe, ilang araw ko ba yang hindi nakita? Parang habang tumatagal ay mas lalo itong gumaganda.

“Babe, what’s taking you so long?” boses ng isang lalaki.

Akala ko ay magugulat ito kapag nakita niya ang mukha ko, pero hindi. Ako pa ang nagulat dahil tila walang reaksyon na mababatid sa mukha nito.

“He’s looking for Gio raw. Kilala mo?” tanong nito sa lalaki, isinenyas pa niya ang kanyang kamay para ituro ako.

Tinignan naman ako ni Gio, mabilis at gano’n pa rin, walang emosyon, bago ito nag-salita.

“No.” tipid nitong sagot.

“Ah, okay. You should go first, I’ll be there in a minute.” Sabi nito sa lalaki bago ito itinulak palayo sa amin.

Nang maka-alis si Gio, hinarap ako ng babae.

Sino ba ito? Anong ginagawa niya rito? At saka bakit hindi ako nakilala ni Gio?

Tinitigan lang ulit ako nito mula ulo hanggang paa. Mga tingin na may pang-mamaliit. Tila ipinaparating nito kung paano naka-pasok ang isang tulad ko dito sa building na ito..

“Sorry , pero I think, you got the wrong room number. Hindi ka namin kilala.” Mataray na sabi nito bago dali-daling isinara ang pinto.

Naiwan akong nakatayo at naka-nganga roon.

Hindi ko alam kung anong nangyari. Oo, alam kong itinanggi niya ako, pero bakit?

Ano itong nangyayari, paanong hindi niya ako kilala?

May amnesia?

Hindi ko na inantay na buksan nilang muli ang pinto, inihakbang ko na ang mga paa ko palayo sa lugar na ito.

Sa pag-lalakad ay hindi ko maiwasang maluha dahil sa naramdaman kong matinding inis.

Inis dahil sa pagkapahiya ko, at dahil sa… selos?

Mukhang isang malaking pag-kakamali ang pumunta rito.

Mukhang isang malaking katangahan ang umasa sa lalaking ito.

Siya nga si Tikboy,
noon
.

Dahil ngayon, parang hindi na siya ito, siguro nga ay iba na siya, iba na ang Tikboy na nakilala ko noon sa Tikboy na
Gio
na ang pag-kakakilala ko ngayon.

Masyado yata akong nadala sa mga salitang binitawan niya sa pagitan ng aming pag-tutunggali.

Nakalimutan ko, wala nga palang ‘love’ sa ‘sex’.

Because…

Making out is far different from making love.

And in our case, we just made out…

We did not make love…

We were just driven by lust… and not by love, and that really hurts.

°°°

Author’s note:

Hi guys!! Pasensya na kung natagalan, naging busy lang po sa school. Pero promise, babawi po ako.

Let me know your thoughts and suggestions by leaving them in the comment section below.

Show your love and support by voting and by following me so u’ll get notified whenever i post new updates.

Labyu, all!! :))

CHAPTER 11

BUONG
akala ko ay mayroong hahabol sa akin para suyuin ako, pero akala ko lang pala. Maging si Mang Berto ay ni hindi alam ang nangyari sa amin sa itaas.

Nakita niya kasi akong umiiyak na lumabas ng building na ‘yon, tinanong niya pa ako pero tanging luha lang ang naisagot ko sa kaniya.

Malamang sa ngayon ay alam niya na. Isang araw na kasi ang nakalipas at wala pa ring paramdam mula kay Gio.

Umasa ako na baka may pumunta rito kahit sino sa kanila para sana ipaliwanag man lamang ang nangayri pero mukhang matutuyo lang ang mga mata ko kakaintay sa kanila.

‘Hmp, ganito palang ang gusto niya ha? Pwes, pagbibigyan ko siya.’

Nilibang ko ang sarili ko sa pamamagitan ng pag-aayos ng mga halaman ni Mamu sa kaniyang mumunting hardin. Hindi ko nga lubos maisip na aabot ako sa ganitong punto eh. Well, hindi naman siya gano’n kasama, it was actually
therapeutic.

Mayroong something dito sa mga halamang ito na binibigyan ka ng kapayapaan at katahimikan.

When you let yourself be one with the environment, you kind of have that peace and satisfaction that only plants could give to you.

Maging tao, hindi ito kayang ibigay sa’yo. Maging si Gio ay hindi ito kayang ibigay sa akin.

Natigil lang ako sa pag-didilig nang tawagin ako ni Beverly, isa sa mga kasamahan namin dito sa bahay.

“Bakla, may bisita ka.” Mukhang hindi niya na kailangang sabihin kung sino ito dahil mula sa likod niya ay makikita ang isang makisig at matipunong lalaki.

“Sige, salamat.” Sabi ko kay Beverly.

Ngumiti muna ito bago nag-lakad palayo upang bigyan kami ng pribadong espasyo.

“Mahilig ka pala sa mga halaman?” tanong niya.

Hindi ko muna siya sinagot, sa halip, kinuha ko ang isang halaman at pinunasan ang paso na kinalalagyan nito.

“Anong kailangan mo?” seryosong tanong ko sa kaniya nang hindi siya tinitignan.

“Ah, galit ka pa rin ba?”

Lumapit ito sa akin, kumuha rin ito ng halaman at pinunasan din ‘yon.

Ginagaya niya ba ako?

Umiwas ako nang tingin, bahagya rin akong lumayo para hindi kami masyadong mag-dikit. Anong akala niya, nakalimutan ko na yung ginawa at sinbi niya kahapon? Hindi ‘no.

“Bakit ka nandito? Wala naman tayong usapan ah?” naging malamlam lang ang tingin ko sa kaniya.

Kapag kasi naaalala ko yung mga sinabi niya sa akin kahapon ay nadaragdagan ang sakit na nararamdaman ko sa nakita ko kay Gio.

Parang sinasabi niya na tama siya sa pang-huhusga niya sa akin, na masyado akong padalos-dalos at wala akong kadala-dala.

“Gusto ko sanang humingi ng paumanhin sa sinabi ko sa’yo kahapon.” Seryosong sabi niya.

Sa pagkakataong ito ay siya naman ang hindi makatingin sa akin. 

Nilapitan ko siya, sa bawat pag-hakbang ko palapit sa kaniya ay siya namang pag-likot at pag-iwas ng mga mata niya.

‘ang tapang tapang kahapon tapos ngayon, parang sanggol na any minute ay iiyak na.’

“Pa’no kung hindi kita patawarin? Ang sakit kaya ng mga sinabi mo sa akin.” 

Mag-katabi na kami. Hawak hawak pa rin niya ang halaman na kinuha niya kanina. Pansin na pansin kong hindi siya mapakali. Hindi ko tuloy maiwasang maawa sa kaniya. Baka kasi natatakot ko na ito nang husto sa pag-tataray ko.

“Paraa sa’yo rin naman ‘yong mga sinabi ko, e.” mula sa kawalang tugon nito sa akin.

“Para sa akin? Bakit naman? Sbrang concerned mo naman sa akin, e halos ilang araw palang tayong mag-kakilala.” takang tanong ko sa kaniya.

Napatingin na rin sa akin Si Boy. Ibinitang niya muna ang kaniyang hawak na halaman bago nag-salitang muli. 

“Wala naman sa tagal ng araw na pinag-samahan ‘yan, e. Bakit, masama bang maging concerned sa ibang tao? Kasalanan ba ‘yon?” seryosong sabi nito sa akin.

Napaisip ako sa sinabi niya. Tama nga naman, hindi naman masamang maging concerned sa kalagayan ng ibang tao. Dahil tuloy sa sinabi niya ay lalo kong naisip kung gaano siguro siya ka-selfless as a person, at kung gaano naman ako ka-selfish. 

“Hmmm, kahit na. Mali pa rin ‘yong mga sinabi mo. Nasaktan kaya ako.” Tinignan ko siya nang masama para ma-isip niyang seryoso talaga ako.

“Alam ko, kaya nga ako narito, e. Para humingi ng tawad sa mga binitawan kong salita.” Nakayuko lang ito habang pinag-lalaruan ang kaniyang mga daliri. Para talaga siyang bata.

“Saka, binalikan kita kahapon kaya lang inabot na ako ng gabi kakaantay sa’yo pero hindi kita nakitang lumabas ng building. Doon ka ba natulog?” tanong nito habang seryosong  nakatingin sa akin.

Sinubukan kong basahin ang kaniyang mga mata. Bagamat blangko, naaaninag ko pa rin ang pangungulila nito sa tanong na kaniyang binitawan. Tila gusto talaga nitong malaman ang aking kasagutan.

Hindi na niya ako naabutan kahapon kasi nauna na akong umalis. Akala ko ay hindi na siya babalik dahil sa pag-tatalo namin pero bumalik pala siya.

‘Yon nga lang, nahuli siya. Nag-kasilawaan kami. Kung alam ko lang na babalik siya, sana hinintay ko pa siya. Edi sana hindi ako nag-isa kahapon, sana may nakasama ako, sana hindi ako naging gano’n kalungkot.

“Ah, bumalik ka ba? Umalis din agad ako, e.” walang emosyon na sagot ko.

“Umalis, bakit?” takang tanong niya.

“Ah, mahabang kwento. May hindi kasi inaasahang pang-yayari.” tugon ko.

Bigla siyang napa-ayos ng upo niya dahil sa sinabi ko. Hindi sa pagiging assuming, pero parang nagulat siya sa sinabi ko.

heto na naman siya sa pagiging concerned.

Hindi ko nalang pinansin ang mga kakaiba sa kilos niya, inantay ko nalang siyang mag-salita dahil wala na akong balak na mag-salita.

“Hindi inaasahang pang-yayari?” tanong ulit nito.

Tinignan ko lang siya sa mukha bago ito ngitian. Tanging ‘yon lang ang naisagot ko sa kaniya, hindi ko kasi alam kung paano at kung bakit ko pa ikwekwento sa kaniya. Labas na siguro siya ro’n.

“Ah, okay, alam kong hindi ka kumportable na pag-usapan ‘yan. Basta kapag kailangan mo ng kausap o karamay, nandito lang ako.” Seryosong sabi niya, tinapik tapik pa nito ang aking balikat para mag-parating ng pakikiramay.

Para tuloy ako nitong namatayan. Well, parang gano’n na rin naman. Sa ginawa ba naman ni Gio, parang pinatayan niya na rin ako ng pag-asa sa kaniya. Akala ko pa naman may something sa amin. Sobrang assuming ko naman.

Dahil medyo nag-kaayos naman na kami ni Boy, aakitin ko na sana siya papasok sa loob nang lumapit sa akin si Val at may sabihin.

“Baks, andyan si Al sa labas, may kailangan daw siyang sabihin sa’yo, importante.” diretsahang sabi nito.

Napansin kong nag-kalat ang lipstick nito sa kaniyang labi. Hindi naman siguro ito sadya dahil sobrang kalat talaga nito. Parang binura ito gamit ang isa pang bibig.

‘Nag-halikan siguro muna sila?’

“Sabihin mo busy ako.” masungit kong tugon dito.

“Sinabi ko nang hindi ka busy, he’s waiting kaya bilisan mo.” mas mataray na tugon nito.

Baklang ‘to, mas kinakampihan pa yata ang bortang ‘yon. Well, hindi ko naman siya masisi, siguro ay napasailalim na siya sa kamandag ng halik ni Mang Berto kaya hindi na ito papanig pa sa akin.

Kung alam lang niya ang nangyari sa akin kahapon, malamang ako ang kakampihan nito, wala kasi akong pinag-kwentuhan ng mga nangyari kahapon. 

Pag-kauwi ko ay nag-kulong lang ako sa kwarto at pilit na inubos ang aking luha. Ayokong dumating ang araw na mag-kikita kaming muli at saka ako iiyak ‘no. Gusto ko isahang buhos lang para kung mag-kita man kami,
feirce and confident
na ulit si bakla.

“Sige, Ikaw muna ang bahal dito kay Boy. Ipaghanda mo siya ng meryenda sa loob.” inikutan ko siya ng mata dahil naiinis talaga ako sa pag-tataray niya sa akin.

Hindi na siya sumagot, sa halip, sinenyasan niya si Boy na lumapit sa kaniya. 

Napahinto naman ako dahil sa paraan ng pag-tawag nito kay Boy. Ang bakla, mukhang aakitin pa si Boy. ang lagkit ng mga titig eh. Parang hinuhubaran na nito sa kaniyang isipan si Boy.

Hindi kasi mag-papahuli ang hitsurahin nito, isama mo pa ang well-defined and toned niyang katawan, siguro ay dala ng pamamasada. Kung mag-bibihis nga lang ito nang katulad sa mga mayaman ay mag-mumukha na itong artista.

“Hoy, ayusin mo naman. Bisita ko ‘yan, hindi customer. Kung makatitig wagas?” binatukan ko siya sa kaniyang ulo sanhi para mapa-ngiwi ito sa akin.

“Oo na. Ang damot. Bilisan mo na at may nag-aantay sa’yo sa labas.” pag-susungit niya.

Tinignan ko muna si Boy, wala namang reaksyon sa kaniyang mukha. Mukhang okay lang na si Val muna ang mag-asikaso sa kaniya kaya lumabas na ako para harapin si Mang Berto.

Sa labas, nakita ko ang isang puting sasakyan na may pagka-tinted ang salamin. Sa loob ay naroon si Mang Berto. Nang magbukas ang pintuan nito ay hindi na ako nag-dalawang isip pa na sumakay, hindi ako lumingon sa kaniya.

Umupo lang ako nang prente. Sa gilid ng aking paningin ay nakikita ko na nakasuot ito ng itim na suit. Parang napansin ko rin na medyo bumata ang hitsura ni Mang Berto. Para kasing nawala ang ibang facial hair nito. Baka inahit?

Hindi ko pa rin siya nilingon o inimikan. Nang paandarin niya ang sasakyan ay saka lang ako nag-salita.

“Teka, saan mo ako dadal—” hindi ko na natapos pa ang aking sasabihin nang makilala kong hidni si Mang Berto ang nag-mamaneho kung hindi si Gio.

Paanong??

Diretso lang siyang nakatingin sa kalsada. Hindi nito alintana ang pag-kabigla ko. Ni wala siyang balak ipaliwanag kung paanong siya ang nandito at hindi si Mang Berto na siyang sinabi sa akin ni Val na naghahanap sa akin.

Edi ibig sabihin, siya ‘yong kahalikan ni Val?

Agad akong lumapit sa kaniya at hinawakan ang pisngi nito para iharap siya sa akin. Kumunot agad ang noo niya pero hindi naman ito nag-reklamo.

Tinignan ko ang paligid ng mga labi niya. It was such a relief when I did not see any red stains around his lips.

teka, ano bang pakialam ko, e, kahapon lang, may kasama siyang babae… baka nga hindi lang halikan ang ginawa nila.

Dahil sa naisip ko, agad kong binitawan nang may diin at gigil ang kaniyang mukha. Napa-tingin ito sa gawi ko habang hinahawakan ang pisngi niya. Napalakas yata ang ginawa ko dahil nag-marka ang ilang daliri ko sa pisngi niya.

Dapat lang ‘yan sa’yo.

“Ganti mo ba ‘yan sa nangyari kahapon?” seryosong tanong niya. 

Ibinalik niyang muli ang kaniyang paingin sa kalsada ngunit ramdam ko pa ring sinasalat niya ako ng tingin sa gilid ng kaniyang mga mata.

“Kung ganti ‘yan, edi sana may pasa ka na ngayon sa mukha.” may diin kong sabi.

Napa-ngisi siya nang bahagya. Aba, akala yata niya ay nakikipag-laro ako sa kaniya.

“Then, do it now.” kalmado niyang sabi.

Tinignan ko lang siya nang may pag-tatanong sa aking mga mata.

“Bakit ko naman gagawin ‘yon? Bakit ako gaganti sa’yo? Ano naman sa akin ngayon ‘yong nasaksihan ko kahapon? May dahilan ba ako para magalit, para mag-selos?” dire-diretsong tanong ko.

Hindi pa rin siya natinag sa kabila ng sunod sunod kong tanong.

“So, nag-seselos ka?” panunukso niya.

Gagong ‘to, akala yata ay nakikipag-biruan ako sa kaniya. Talagang ngayon pa niya ako aasarin nang ganiyan.

“Dapat ba akog mag-selos? Is my feelings valid” tanong ko sa kaniya.

Humanap muna siya nang mapag-paparkingan ng kaniyang sasakyan. Nang makita niya ang isang malaking puno ay doon siya huminto.

Nasaan na ba kami?

Hindi ko na namalayan kung nasaang lugar na kami, masyado kasi akong naging busy sa kakasipat sa mukha niya.

“Hey, look…” kinalas niya ang seatbelt na nakakabit sa kaniya at bahagyang lumapit sa akin.

“Wala kang dapat ipag-selos, hindi dahil sa wala kang karapatan, kundi dahil wala lang naman ‘yong nakita mo kahapon eh.” hinawakan niya ako sa kamay para ipadama ang sinseridad sa mga salitang binitawan niya.

Hindi ako nag-salita, tinimbang ko lang ang mga sinasabi niya, ayoko na kasing mag-pauto sa kaniya.

“Okay, yung kahapon, it was all part of my business. Walang namamagitan sa amin. At kung iniisip mong meron dahil hindi kita pinansin, ginawa ko lang ‘yon kasi kailangan. May gusto kasi sa akin ang babaeng ‘yon, at nagkataon na may inilalakad ako sa kaniyang deal kaya kailangan ko siyang pakisamahan.” pangugnumbinsi pa nito.

Tanging tingin lang ang iginaganti ko sa kaniya. Hindi ko alam kung paniniwalaan ko ba siya. 

“I will not ask you to believe me, what I am asking you is only to understand me. Bigyan mo ako ng chance na maipaliwanag at maipaintindi sa’yo ang sitwasyon ko.” may pag-babago sa tono niya.

TIla mas naging seryoso ito, indikasyon na alam niyang hindi ko siya agad agad mapapatawad. Na hindi ko siya magagawang paniwalaan agad.

“Wala ka bang sasabihin?” pumiyok siya.

Umiiyak ba siya?

Nang tignan ko ang kaniyang mukha ay nakayuko ito, wala namang luha sa kaniyang mga mata, marahil ay dulot ito nang labis na hiya.

“Sige, ipaintindi mo sa akin.” bigla siyang nabuhayan dahil sa pag-sasalita ko.

“Her name is Addie, she is one of our investors’ daughter. It just happened na mayroon kaming project proposal na in-offer to her family’s company. Noon pa lang ay may gusto na ito sa akin, kaya hindi ko ito matanggihan o ma-reject dahil baka maapektuhan nito ang aming kompanya.” 

Sandali siyang tumigil para huminga.

“And kung nalaman niyang kilala kita, at may namamagitan sa atin…” tumigil siyang muli.

tama ba ako nang narinig, may namamagitan sa amin?

Tila kumulo ang aking tiyan, animo’y mayroong mga paru-paru nag-sisiliparan.

“She will immediately ask her father to turn down our company’s offer. And ang malala, baka hikayatin niya pa itong tanggalin ang kanilang shares.” Bakas ang labis na lungkot sa kaniyang tinig.

“When that thing happens, being alive is already considered as so much luck, kasi malamang, papatayin ako sa galit ni Dad, kasi ampon lang ako. And ang mga katulad ko, should not do and commit such mistake.” hindi niya na napigilan pa ang mapaiyak.

Labis na awa ang naramdaman ko para sa kaniya. Nawala lahat ng pag-aagam agam ko tungkol sa kaniya. 

Agad ko siyang ikinulong sa aking mga braso. Hinayaan ko siyang umiyak sa aking dibdib. Hindi ko alam na kahit ganito na siya kayaman ngayon ay may pinag-daraanan pa rin pala siya.

“I-I’m so sorry! I never meant t-to hurt you.” sabi niya sa pagitan ng kaniyang pag-iyak.

“Shhhh.” hinayaan ko lang siyang umiyak.

“Sorry din kasi hindi kita agad inintindi. Hindi ko alam na ganiyan pala kabigat ang pressure na dinadala mo.” 

Tanging pag-hikbi at malalalim na pag-hinga lang ang narinig ko sa kaniya.

Nang kumalma na ito, humarap ito sa akin at tinitigan ako sa aking mga mata.

Mga titig na nakakapaso.

Mga tingin na nakakatunaw.

“Bakit?” Tanong ko sa kaniya.

“Can I kiss you?” nahihiyang tanong niya.

Natawa ako sa sinabi niya. Para kasi siyang bata na nanghihingi ng candy eh. Hmm, baka i-lollipop ko siya riyan, e. 

“Kiss lang? Sure na?” Mapanukso kong tanong.

Sa wakas ay nasilayan ko nang muli ang matatamis niyang ngiti.

“Let’s start first with a kiss, and we’ll see where it would lead us.”

Hindi na niya ako hinintay na makapag-salita, agad niyang inangkin ang aking mga labi gamit ang sarili niyang mga labi. 

Mapusok ang kaniyang mga halik. Puno ito ng pangungulila at pag-susumamo.

Ramdam ko rin ang init ng kaniyang mg labi, marahil ay dala ng pag-iyak niya kanina.

Hindi ko na sinayang pa ang pag-kakataon at ipinulupot ko na ang aking kamay sa kaniyang katawan. Hinayaan ko itong maglakbay sa iba’t ibang parte nito. Pag-dadamutan ko pa ba ito, e namiss kaya ito ng mga kamay ko.

Gano’n na lang ang pag-sigaw ng puso ko sa tuwa nang marating ko ang kaniyang sandata.

ang hiniling ko lang po ay hotdog, bakit naman po mayroon ditong talong. 

Kahit ano pa man ang mang-yari, alam kong ma-sosolusyunan namin ito ni Gio. 

Bakit?

Dahil siya ay DAKila.

Dakila si Gio

DAKS… este, Dakila.

Author’s Note:

Hi ghuys!! Finally, the long wait is over. Nakapag-ud na rin ako. Hahaha. Pasensya na kung natagalan, sobrang busy sa acads eh. 

Show me your support through voting for this chapter, and by following me.

Let me know your thoughts, leave them in the comment section. I will be more than happy to entertain them.

Ps. Please understand if there are typos, hehehe, hindi na ako nakapag-proof read eh. Labyu all.

CHAPTER 12

ISANG
linggo na rin ang nakalipas nang mang-yari ang
make up 
sex namin ni Gio. At last, nadiligan na rin ulit ako. Na-miss ko ‘yong feeling, iba talaga kapag mahal mo ang nag-didilig sa’yo.

Nag-kalinawan na rin kami, confirmed, may feelings din siya sa akin at gano’n din naman ako sa kaniya. Although walang nangyaring tanungan portion like kung official na ba kami, we just felt it, and it just happened. 

‘Check the label, mamshie.’

Since the feelings are mutual, I guess, gano’n na rin kami, do’n na rin siguro ang punta namin, mag-on na siguro kami.

Ngayon, busy ako mag-handa para sa first official date namin. Naging busy kasi ulit siya this past few days kaya wala kaming time para mag-date.

Inisip ko nga na baka involved na naman si Addie sa business niyang ‘yan, sinabi niya nalang na wala akong dapat ipag-alala dahil wala naman siyang gusto ro’n at purely business lang daw talaga ang dahilan nang pag-kikita nila o pag-sasama nila.

Unlike sa amin na ibang business, food business ---
ang laki kasi ng talong niya, e.

“Oh, may lakad ka yata?” tanaong ni Val nang maabutan niya akong nag-aayos ng gamit ko.

Parang yamot siya? Siguro ay ilang araw na itong tuyot. Makunat na siguro ‘yon si Mang Berto. Buti nalang bagets na bagets si Gio, fresh ang katas, chos.

“Ah, oo, bakit?” masayang tugon ko sa kaniya.

“Buti ka pa. Kainis kasi si Al. Hindi nag-paparamdam nitong mga nakaraang araw.” Umupo ito sa kama at tinulungan ako sa pag-aayos ng aking sarili.

“Baka naman busy?” 

Wala rin kasi akong balita sa kaniya. Kapag may kailangan sa akin si Gio ay siya mismo ang pumupunta sa akin, o di kaya ay siya mismo ang mag-teetxt o tatawag sa akin.

Ano kayang nangyari ro’n?

“Busy? Saan, sa asawa niya?” inis na sabi nito.

Baka nga. Syempre, kahit naman may plano na silang mag-hiwalay na mag-asawa, may mga bagay pa rin silang kailangan asikasuhin ano, lalo na ang kanilang anak. May responsibilidad pa rin si Mang Berto sa kanila ano.

“Hmmm, wala tayong magagawa riyan.” tanging tugon ko.

Tinignan niya ako mula sa aking paa paakyat sa aking mukha. Tila sinusukat nito ang labis na ligaya sa aking mga mata.

“Bakit?” takang tanong ko.

Hindi naman ito tumugon, mas ipinukol niya ang kaniyang tingin sa aking mukha.

“Hayaan mo, itatanong ko kay Gio kung nasaan si Mang Berto.” Mungkahi ko.

Tinaasan niya lang ako ng kilay.

“Bakit, mag-kikita ba kayo?” mataray nitong tanong.

“Oo, inggit ka?” Pang-aasar ko sa kaniya.

Hindi ito umimik, sa halip ay isinuksok niya ang kaniyang mga kamay sa pagitan ng kaniyang braso at ipinuwesto ito sa ibabaw ng kaniyang dibdib habang mataray pa rin akong tinitignan.

“Kapag inggit, pikit.” panunudya ko pa rito.

“Alam ba ‘yan ni Mamu? Naku, patay ka kapag nalaman niya ‘yang pag-labas labas niyo ni Gio.” 

Hindi ako naka-imik sa sinabi nito. May point kasi siya. How can I even argue with Val, e na-experience niya na mismo ito — ang
forbidden love .

“Hahanap lang ako ng tiyempo, ipapaalam ko rin sa kaniya.” malamyang tugon ko.

Napansin niya naman ang pag-babago sa tono ng boses ko kaya mas lumapit siya sa akin at hinawak ang mga kamay ko.

“Lie, hindi ko ito sinasabi dahil naiinggit ako, syempre masaya ako for you, kaya lang, ayoko lang maranasan mo rin ang mga naranasan ko.” seryosong sabi nito.

Alam ko naman ‘yon, kaya lang, iniisip ko pa lang na sasabihin ko kay Mamu ay pakiramdam ko may mang-yayari nang hindi maganda.

“Alam ko.” nginitian ko siya.

“Teka, ano bang nakita mo sa kaniya at tinamaan ka? Bukod sa talong ha, syempre alam ko na ‘yon.” 

Nag-tawanan kami pareho dahil sa sinabi niya. Alam kasi namin pareho na plus points sa amin ang may mga dakilang lahi, ang may mga dakilang ani ng talong.

“Siya si Tikboy.” sabi ko nang sandaling tumigil ako sa pag-tawa.

Napa-hinto rin siya sa pag-ngirit, at mas naging seryoso ang mukha nito.

“You mean, Tikboy from your past? Yung batang kasabay mong lumaki sa ampunan pero unfortunately e naampon ng ibang pamilya?” hindi makapaniwala niyang tanong.

Kulang nalang ay ikuwento niya ang buong buhay ko, ah? Detailed talaga?

“Oo, teka, pa’no mo naman nalaman? Kinuwento ko ba ‘yan sa’yo? O may nag-chismis sa’yo?” binigyan ko siya ng mapanuring titig.

Napa-ngiti lang ito. Sabi na eh, napaka-chismosa talaga nito.

“Hmm, oo, kinuwento mo na yata e, pero ‘yong iba, nalaman ko nalang sa pakikinig sa usapan niyo ni Mamu minsan.” Binigyan niya ako ng
peace sign
. 

Baklang ‘to, lakas talaga ng pandinig kapag chismis ang pinag-uusapan.

“So, ano na nga? More chika, please.” Pag-babalik niya sa nasimulan naming usapan.

“Kay Mang Berto ko unang nalaman na ampon siya. Sa kaniya ko rin nalaman na parehas pala kami ng ampunan na pinanggalingan. Noong una, hindi pa ako gano’n kakumbinsido, pero as days went by, lalo na kapag may nangyayari sa amin, nakakaramdam ako ng kakaibang kuryente, ng kakaibang koneksyon sa kaniya. Parang mayroon kaming koneksyon.” mahabang kwento ko sa kaniya.

Naka-nganga lang ito habang nag-kwekwento ako, para tuloy siyang aso na nag-aantay matapunan ng buto, ‘yong totoong buto ha, hindi ‘yong tumitigas at lumalambot.

“Omg, baka nga siya na si Tikboy. I am so very very happy for you, sister.” niyakap pa ako nito.

Over ha, if I know, gusto lang niyang mag-patuloy ako sa pag-chichismis ko sa kaniya.

“And nito lang, na-confirmed ko na siya si Tikboy, at may feelings rin siya sa akin.” napatili na nang tuluyan si Val.

Agad kong tinakpan ang bibig nito sa takot na baka may makarinig sa kaniya, na baka marinig kami ni Mamu.

“Nakakakilig, parang telenovela lang laha, parang may script, ang astig. Kasi diba, nahanap ka niya, tapos nag-kita ulit kayo, tapos kahit ganiyan ang naging trabaho mo ay nagustuhan ka pa rin niya.” masaya nitong sabi.

Ako naman ang nawalan ng buhay dahil sa mga sinabi niya. 

“Hindi pa niya alam.” malungkot kong tugon.

“Alin? na ikaw yung friend niya dati?” takang tanong nito.

“Oo.” tipid kong sagot.

“Ha? Bakit?” 

“Hindi ko alam kung paano ko sasabihin, natatakot kasi ako na baka kapag nalaman niyang ako ‘yon, hindi niya magustuhan ang nangyari sa akin.” Malungkot kong wika.

“Ano ka ba, mas astig nga eh, kasi kung hindi niya pa alam na ikaw pala ‘yog long lost friend niya, edi ibig sabihin, destiny ang lahat. Both of you are really destined for each other.” 

Tama bang maniwala ako sa destiny? Totoo ba ang destiny?

“Pero sasabihin ko na rin sa knaiya anytime soon. At least doon, mas malalaman ko kung talagang mahal niya ba ako.” pag-wika ko.

“That’s the spirit my sister, ganiyan nga. For now, mahal ka niya bilang ikaw, pero kapag sinabi mo na sa kaniya ang lahat, malalaman natin kung mamahalin ka pa rin ba niya bilang ikaw, o bilang ikaw sa nakaraan niyo.” makahulugang wika nito.

Positive ba ‘yan, o hindi? Parang mas lalo akong kinabahan sa sinabi niya eh.

“sige, baka ma-late ako.” sabi ko sa kaniya bago ako tumayo at ayusin ang suot kong damit.

“Next time mag-double date tayo nila Al. Magandang idea ‘yon, diba?” mungkahi nito habang nag-lalakad kami palabas ng kwarto.

“Hmmm, oo nga, ‘no? Sige, hayaan mo, sasabihin ko ‘yan kay Gio.” 

Mag-lalakad na sana ako palabas ng bahay nang muli na naman itong mag-salita.

“Ah, Lie, yun palang lalaking bisita mo no’ng nakaraan.” panimula niya.

Bisita? Sino naman?

Ah, si Boy? Oo nga, ‘no? Ano na nga palang nangyari ro’n, hindi na rin kasi ‘yon nag-paparamdam sa akin. 

Sabagay, hindi ko na rin naman siya kailangang abalahin dahil may susundo na sa akin.

“Si Boy?” takang tanong ko.

“Ah, oo, yun. Nakausap mo na ba ulit siya?” 

“Bakit naman?” tanong ko rin sa tanong niya.

Para kasing may nangyaring masama kung mag-salita ito. Kinabahan tuloy ako.

“Noong araw kasing pumunta siya rito na iniwan mo sa akin, tapos bigla kang umalis, halos hindi kasi siya mapakali, nakakatakot ‘yong mga titig niya, para niya akong kakainin, tapos maya-maya bigla nalang siyang umalis na parang galit.” bakas ang pangamba sa mukha nito.

Si Boy? Hindi naman ‘yon masamang tao, baka na-misinterpret niya lang.

“Gano’n lang talaga ‘yon, weirdo kumbaga.” paniguro ko sa kaniya.

“Hindi eh, para talaga siyang galit. Natakot nga ako, e. Para niya akong papatayin kapag nakagawa ako nang masama sa kaniya.” Nanlaki pa ang mga mata nito habang nag-kwekwento.

“Ano ka ba, praning ka lang. Mabait ‘yon kahit na may pagka-weirdo.”

Mag-sasalita pa sana ulit ito nang putulin ko agad siya, masyado nang mahaba ang chikahan namin, ano. 

“Sige na at mahuhuli na ako. Mauna na ako.” paalam ko rito.

Nag-lakad na ako palabas kasi baka biglang mag-salita na naman ito, e hindi na ako maka-alis at mauwi kami sa walang humpay na chismisan.

Sa labas, saktong kararating lang ng sasakyan ni Gio. Bumaba naman agad ito at iginaya ako papasok sa loob ng kaniyang sasakyan.

Pinag-buksan niya pa ako ng pinto kaya pakiramdam ko ay sasabog na ang puso ko sa tuwa.

babaae ka, ses?

“Saan mo gustong pumunta?” tanong niya habang nag-mamaneho.

Ang kaniyang mga mata ay nakatutok lamang sa daan.

“Kahit saan. Ikaw na ang bahala.” Pabebe kong sagot.

Gulaman ka, ses? Lambot mo, e.

Tumango-tango lang ito at hindi na nag-salita.

Pinag-masdan ko ang hitsura niya. Napaka-simple lang ng ayos niya. Naka-suot lang siya ng polo shirt na itim at isang black na jeans na halos pumutok na dahil sa batak niyang muscles sa kaniyang hita at binti.

May suot rin siyang shades na kulay itim na lalong hinulma ang tangos ng kaniyang ilong. Napaka-perpekto niya talagang tignan.

Mayaman, mabait, gwapo, hot, at higit sa lahat, dakila.

“Bakit?” tanong niya sa akin nang mapansing tinutunaw ko na pala siya sa aking mga titig.

“Ah, wala, sabi ko, sa kalsada lang ang atensyon mo, baka ma-aksidente pa tayo.” pag-iiba ko.

“Hindi tayo maaaksidente ano, ako ang bahala sa’yo. Sa ibang langit kita dadahilhin.” May kakaiba sa kaniyang ngiti, para itong nang-aasar na nang-aakit.

If you insist, how can I resist?

“Anong ngiti ‘yan?” tinapunan ko siya ng asar na tingin.

“Bakit, ano bang meron sa ngiti ko?” patuloy niya sa pang-aasar.

“Sus, alam ko ang ibig sabihin ng mga ganiyang banat ha. Kung ikaw kaya ang dalhin ko sa langit?” Pag-hahamon ko rito.

“Do it now.” sabi nito nang hindi ako tinitignan.

Kinalas ko ang aking seatbelt, pagkatapos, lumapit ako sa kaniya at walang ano-ano’y dinakma ko ang kaniyang harapan.

Grabe, kahit naka-jeans siya ay ramdam na ramdam ko pa rin ang kaniyang pag-kalalaki. Tila hindi ito nag-patalo sa kahapitan ng suot nitong jeans.

“Teka, anong ginagawa mo?” pag-mamaang mangan nito.

“Dadalhin ka sa langit.” sabi ko habang patuloy pa rin sa pag-galaw ang aking kamay.

“Yan ba ang akala mong langit na tinutukoy ko?” natatawa nitong tanong.

Ha? E, ano pala? Dito lang naman pwedeng malasap ang langit ah? May iba pa bang daan?

“Huwag ka nang maingay, maya-maya lang malalasap mo na ang langit.” Pilya kong sabi sa kaniya.

“Ang tinutukoy ko kasing langit ay ‘yong pupuntahan natin, pero kung ‘yan ang gusto mong langit, sige, pwede naman.” May ngisi ang kaniyang mga labi.

Kainis, napag-hahalataan tuloy ang pagka-fighter ko. Sunggab nang sunggab, e.

“H’wag na nga, ayaw mo naman pala, e.” Itinaas ko ulit ang zipper niya, medyo nahirapan pa ako dahil bumukol na nang husto ang talong niya, hindi na tuloy mag-kasya.

“Sige na, mahaba pa naman ang byahe natin. Mag-laro ka muna r’yan.” Kusa na niyang kinuha ang kamay ko at inilagay ‘yon sa umbok niya.

Hinayaan ko lang ang kamay ko ro’n. Playing hard-to-get ngayon ang lola niyo. Bala-bala e, nag-tatampo ako. Pero ang totoo, gusto ko na talagang kumain ng talong, vegan pa naman ako.

“Go on, continue what you are about to do kanina, baka makatulog na ‘yan.” kaswal nitong sabi.

Pinakiramdaman ko ang talong niya, medyo lumalambot na nga ito, pero hindi pa rin maitatanggi ang kalakihan nito.

DAKILA, shet!

Unti-unti kong iginalaw ang aking mga daliri. Dahan-dahan lang para muli kong maramdaman ang pagka-buhay nito.

Hindi naman ako nabigo dahil naramdaman kong lumaki at tumigas ulit ito. Nakita ko pang bahagyang napapapikit si Gio, pero nilalabanan niya ito dahil nag-mamaneho siya.

Binuksan ko nang muli ang kaniyang suot na pantalon, umangat naman siya nang kaunti para mahubad ko ito hanggang sa kaniyang tuhod.

Naiwan ang kaniyang underwear na kulay itim din. Lalo tuloy pumuting tignan ang kaniyang kutis. Ang hot din pag-masdan ng kaniyang body hair. 

Slurrrpppp!!

Nilaro ko muna ang kaniyang sandata habang nasa loob pa ito ng kaniyang undies. Namamangha pa rin kasi ako kung paano ito magwala sa loob, parang any minute ay mapupunit na ang kaniyang briefs dahil sa tigas at laki nito.

Nang magsawa ay ipinasok ko na ang aking kamay, ramdam ko ang init nito, pati na rin ang pag-pintig nito. 

”
Fuck,
 ang init ng palad mo.” sabi nito sa pagitan ng malalalim nitong pag-hinga.

Hinubad ko na rin ang kaniyang natitirang saplot. Tumambad sa akin ang kaniyang kahabaan. Hindi ko alam pero parang araw araw itong lumalaki.

O baka naman dahil sa liwanag kaya mas malaya akong pag-masdan ang kabuuan nito.

“Fuck!” ungol muli niya nang simulan kong itaas baba ang aking kamay sa sandata niya.

Humiga na ako nang tuluyan sa kaniyang hita para makita ko ang reaksyon niya sa bawat kilos na gagawin ko.

Patuloy pa rin ako sa pag-taas baba, nang mag-sawa, sinimulan ko itong dilaan na nag-pahaling hing sa kaniya nang husto.

”
shit!”
pigil ang pag-ungol niya.

Naawa tuloy ako, hindi siya maka-buwelo kasi nag-mamaneho siya.

“Isusubo ko na, okay?” pag-papaalam ko.

Tumango lang siya habang pumi-pikit pikit.

“Ughh!” ungol niya nang maramdaman ang init ng bibig ko.

You only derseve the best, my boy!

Ginalingan ko pa ang pag-subo, dahan dahan lang ngunit may diin at gigil. Sa bawat pag-subo ko ay napapaigtad siya, tumatama kasi ito sa aking lalamunan. Nakakaduwal pero nakaka-satisfy din.

“Wait, come here.” iginilid niya sandali ang sasakyan at hinila ako paangat sa kaniya.

Inangkin niya ang labi ko, puno ng gigil at emosyon.

Napapikit nalang ako sa ginawa niya. Dahi bakante ang kamay ko ay hinayaan ko itong laruin ang buhay na buhay niyang alaga.

“Ughhh!” ungol niya nang makawala sa halikan namin.

Tinitigan niya ako bago hinalikang muli.

“Shit!” ungol muli nito nang marating ng isa kong kamay ang sensitibong bahagi ng kaniyang dibdib.

Muli kong ipinukol ang atensyon ko sa sandata niya, walang pag-aalinlangan ko itong isinubo. 

Mas mabilis at mas gigil.

Napapatingala nalang siya sa sarap. Mabuti nalang ay nakatigil kami, at least, makakabwelo na kami.

“Shit, sige lang.” wika nito sa pagitan nang pag-halinghing.

Hinawakan na rin niya ako sa ulo, tila ginagabayan ako nito sa pag-taas baba, maya maya lang ay siya na ang gumagalaw, sinasabayan niya na ang ritmong sinimulan ko.

Ilang minuto lang ay nalasahan ko na ang kaniyang paunang katas.

Mas bumilis pa ang kaniyang pag-taas baba sa ulo ko, mas may diin na rin ito, hudyat na malapit na niyang marating ang langit.

Hindi ako nag-pahuli at binilisan ko rin, mas kiniputan ko ang buka ng aking bibig para mas maligayahan ito.

“Shit, I’m c-coming.” 

Dumoble pa ang bilis niya. Gamit ang isa kong daliri, nilaro ko ang kaniyang mga bola sanhi para mas mapa-ungol ito.

Ilang pag-taas baba pa ang ginawa ko at naramdaman ko na ang pag-sabog niya sa bibig ko.

Diretso ito sa lalamunan ko dahil huminto kami sa posisyong nakasuksok ang ulo ng sandata niya sa bibig ko.

Matamis, maalat, masarap. Iba talaga ang katas ng tagumpay.

Nang matapos ito sa pag-sabog ay iniangat ko na ang aking ulo, ini-stretch ko rin ang aking leeg dahil nangawit ito sa ginawa namin.

Nang tignan ko siya ay nag-huhubad na ito ng kaniyang damit.

“Bakit?” takang tanong ko.

Hindi muna ito sumagot, tinagkal niya muna ang lahat ng saplot niya bago humarap sa akin at nagsalita.

“Ikaw naman ang dadalhin ko sa langit.”

Muli, inangkit niya na naman ang aking labi.

Author’s Note:

Hi guys!! Oh, ayan! May SPG ‘yan kaya alam kong magugustuhan niyo ‘yan. Mga baklang ‘to!

Anyways, you know the drill, vote, comment, and follow niyo na rin ako.

Ps. Again, wala po itong proof-read, so expect some typeos along with your reading, please bare with them.

Labyu, all.

CHAPTER 13

MOVIE
date, beach trip, arcade date, car fun, at iba pa, lahat ‘yan ay halos nagawa na namin ni Gio. Wala siyang hindi ipinasubok sa akin. Maging sa mga posisyon ay hindi niya ako tinipid.

Kailangan ba pati ‘yon ikwento ko?

Anyways, lahat ng ‘yon ay ginawa namin in a span of one month. Akala ko nga ay magiging madalang ang pag-kikita namin pero hindi naman pala. Kahit na marami siyang ginagawa na work related ay hindi naman ito nagkukulang bilang boyfriend ko.

Teka, okay lang ba na tawagin ko siyang boyfriend ko?

Sa katunayan kasi niyan, hanggang ngayon ay wala pa rin kaming concrete o specific label. Walang sinuman sa amin ang nag-lakas loob na i-open up itong topic na ‘to.

Maging ako ay natatakot sa magiging sagot niya, o sa magiging desisyon niya. Ayokong ma-disappoint ‘no.

Today is our first monthsary. 

Monthsary bilang mag-ano?

Basta monthsary. Isang buwan na kasi kaming mag-kasama bilang m.u, o ‘yong may malanding ugnayan. Lol.

Kidding aside, sa dami ba naman ng ibinibigay niya at ipinaparanas niya sa akin, I guess it’s safe to assume na may something talaga sa amin.

Na mag-boyfriend na kami.

At dahil monthsary namin, na siguro ay ako lang ang may alam, kasi hindi ko naman sigurado kung nag-cecelebrate ba ang lalaking ‘yon ng monthsary eh.

Balak ko siyang puntahan. Wala namang surprise na magaganap. Just the usual things na ginagawa namin, at kung ano ‘yon? Sa ‘min nalang ‘yon.

“Oh, Lie, may lakad ka?” Tanong nito habang prenteng nakatayo sa gilid ng pintuan ng kwarto ko.

Naka-pamewang pa ito. Mukhang hindi rin nadiligan ah? Iba talaga ang epekto ng dilig sa tao. Parang sa halaman, kapag hindi nadiligan ay nalalanta. Sa tao naman, kapag hindi nadiligan, naaaburido.

“Ah, yes, Mamu. Bakit po?” 

Pilit kong pinapagaan ang sitwasyon sa pamamagitan ng pag-ngiti habang kausap ito. Nginitian ko pa siya pero mukhang walang talab. Talagang aburido ito at galit sa mundo.

“Mukhang napapadalas na ‘yang paglabas mo ah? Sino ‘yang kinikita mo?” Intriga nito.

Madalas kasi kaming lumalabas ni Gio, pero hindi ko naman ito ipinapaalam sa kaniya. Malamang mag-tataka siya dahil lumalabas ako pero hindi naman ako nakikipag-kita  sa mga customer ko.

Pinag-bawalan na kasi ako ni Gio. Simula kasi no’ng araw ding ‘yon ay pinahinto niya na ako sa pag-tatrabaho. Binibigyan niya naman ako ng allowance para raw hindi na ako mag-hanap pa ng ibang trabaho.

Kahit papaano ay nakakapag-abot pa rin ako kay Mamu para sa gastusin namin sa bahay.

“Ah, Mamu, may sasabihin po sana ako sa inyo.” lumamlam ang tinig ko.

Umupo ako sa kama ko, tinignan ko siya na tila sinasabing tabihan niya ako, hindi naman ako nabigo dahil umupo ito sa tabi ko.

“Matagal ko na itong gustong sabihin sa’yo, Mamu. Humahanap lang ako ng tamang tiyempo para masabi ito. Natatakot kasi ako na baka magalit ka sa akin, e.” Pag-tatapat ko.

Hindi siya umimik. Inaantay lang nito ang kabuuan ng sasabihin ko.

“Hindi na po ako mag-hahanap ng customer, titigl na po ako.” hindi ko makita ang reaksyon niya, nakayuko  kasi ako. 

Natatakot akong makita ang galit at inis sa mga mata niya.

“Alam ko.” panimula niya.

Hinawakan niya ang kamay ko sanhi para mapa-tingin ako sa kaniya.

“A-alam mo, paano?” takang tanong ko sa kaniya.

“Kilala kita, ramdam kita, inaantay ko lang na sa’yo mismo manggaling.” seryosong sabi nito.

Kahit na seryoso pa rin ang tono ng pananalita nito ay naging panatag na ang loob ko, alam ko kasing hindi na siya galit, bagkus ay nag-aalala o nangangamba nalang para sa naging desisyon ko.

“H-hindi ka galit?” tanong ko.

“Bakit naman ako magagalit? Malalaki na kayo, hindi ko hawak ang mga buhay niyo, ang gusto ko lang, ayusin niyo ang mga desisyon mo.” Hindi ito tumitingin sa akin habang nag-sasalita.

Malamang, kung nakatingin kami ngayon sa isa’t isa ay baka nag-iyakan na kami pareho.

“Sigurado ka na ba diyan? Sigurado ka na ba sa kaniya?” Pag-paaptuloy niya.

“Opo, Mamu. Actually, ikaw po ang dahilan kung bakit at paano kami nag-kita.” Manghang kwento ko sa kaniya.

Napatingin ito sa akin nang may pag-tataka sa kaniyang mukha.

“Ako? Paano naman naging ako?” 

Ulyanin na talaga ito si Mamu. 

“Siya ‘yong customer na ibinigay mo sa akin noon.” pag-papaalala ko sa kaniya.

Mukhang hindi pa rin niya naaalala dahil binigyan niya lang ako ng
puzzled-look.

“No’ng araw na nag-katampuhan tayo dahil ayaw kong tanggapin ‘yong customer na inirecommend mo sa akin, naalala mo na?” tanong ko.

Biglang nagliwanag ang kaniyang mukha, indikasyon na naalala niya na ang tinutukoy ko.

“Si Al? diba at matanda na ‘yon, saka diba kay Val ‘yon? Pati ba naman ikaw, papatol sa may sabit na?” dismayadong sabi nito.

Ako naman ang naguluhan sa sinabi nito. 

Si Mang Berto?

Oo, akala ko rin no’ng una ay siya, pero mas yummy naman pala, kasi si Gio ‘yon.

“Hindi, alam ko hot siya, pero hindi siya ‘yong tinutukoy ko, si Gio. ‘Yong boss niya.” masigla kong sabi.

Tinaasan lang niya ako ng kilay. Mukhang hindi niya kilala ang lalaking tinutukoy ko.

“Ay, naku. Hayaan mo Mamu, ipapakilala kita sa kaniya very very soon para makita mo kung anong nakita ko sa kaniya, syempre pwera sa talong niya ha, exclusive yun for me only.” Bahagya siyang natawa sa sinabi ko.

Parang magulang ko na talaga itong si Mamu. Talagang alam niya kung anong nararamdaman at pinag-daraanan ko.

I am sure, magugustuhan niya agad si Gio kapag ipinakilala ko siya rito.

“Oh, sige. Basta, ito lang ang tanging paalala ko sa’yo, mag-iingat ka palagi, pag-isipan mong mabuti ang lahat ng desisyon mo para hindi ka masaktan sa huli.” pagkatapos niyang mag-salita ay niyakap niya ako.

Ang sarap talaga ng mga yakap niya.

“At saka isa pa Mamu, siya si Tikboy. ‘Yong matagal ko nang kinukwento sa’yo na kasama kong lumaki sa bahay ampunan.” masaya kong wika sa kaniya matapos makawala sa aming pag-yayakapan.

“Si Tikboy? Paano naman nangyari ‘yon? Sigurado ka ba?” takang tanong nito.

“Basta Mamu, mahabang kwento, saka ko na itutuloy kapag confirmed na lahat, ikaw agad ang makakaalam. Baka kasi malate na ako sa lakad ko.” sabi ko sa kaniya bago ako tumayo at naglakad palabas ng kwarto.

Naiwan siya na nakaupo pa rin sa kama ko. Tila hindi pa rin maproseso ang mga sinabi ko. Hinayaan ko nalang siya. Saka ko na ikwekwento nang buo kapag nasabi ko na kay Gio na ako si Ambi.

Sa laabs, aagd kong naabutan ang nakaparadang sasakyan, ngunit hindi ni Gio, kundi ni Boy.

Anong ginagawa niya rito?

As usual, nakasando lang ito at naka-basketball shorts, ganunpaman, hindi pa rin maitatanggi ang artistahin na looks nito.

“Oh, napadaan ka?” tanong ko sa kaniya nang makalapit ako sa harap niya.

Tiningnan lang muna niya ako. Mula ulo hanggang paa.

“May lakad ka? Tara, hatid na kita.” sabi nito bago sumakay ng tricycle niya.

Hindi ko siya sinunod. Sa halip, nilapitan ko siya at hinawakan sa kaniyang braso.

Itinigil naman niya ang pag-bira sa kaniyang motor, pinatay niya rin muna ang makina nito at humarap sa akin.

“Bakit?” takang tanong niya.

“Usap muna tayo.” tinignan ko ang relo ko, hindi naman siguro ako malalate kung mag-uusap kami ng ilang minuto.

“Saan ka pumunta? Bakit ang tagal mong hindi nag-pakita?” tanong ko sa kaniya.

Napangiti ito sa ilalim ng pag-yuko niya.

“Sa probinsya namin. Dumalaw lang. Pasensya ka na ha, hindi kita nasabihan.” paliwanag niya.

“Ah, ayos lang, ano ka ba? Saka wala naman akong masyadong naging lakad nitong mga nakaraang araw.” sabi ko rito.

Hindi siya kumibo, wala rin akong tugon na narinig mula sa kaniya.

“Saka, hindi mo na pala ako kailangang ihatid, o sunduin kapag kailangan ko ng sasakyan.” muli kong sabi.

Tiningnan niya lang ako, tila nag-aantay ng paliwanag o dahilan mula sa akin.

“May gagawa na kasi no’n para sa akin e.” pag-bibida ko.

Ang weird talaga niya, tinitigan niya lang kasi ako habang nag-kwekwento ako sa kaniya. 

“Ah, gano’n ba?“awkward nitong tugon.

Bahagya akong dumistansya sa kaniya para mabawasan ang awkwardness sa paligid. Para kasi kaming nag-papaalam sa isa’t isa. 

“Oo, pero salamat pa rin…sa, sa lahat.” awkward ko ring tugon.

“Sige.” sabi pa niya.

Aalis na sana ako nang pigilan niya ako sa pamamagitan nang pag-hatak sa aking braso.

“A-ah, bakit?” takang tanong ko.

Medyo madiin kasi ang pag-kakahawak niya sa akin, medyo masakit.

“Huwag kang masyadong mag-titiwala sa kaniya. Mag-iingat ka palagi. Andito lang ako kapag kailangan mo ng kasama o karamay.” seryoso niyang sabi.

Napakunot ang noo ko.

Huwag mag-titiwala kanino?

Tatanungin ko pa sana siya nang umikot na ito pasakay sa kaniyang tricycle at pinaandar ito. Sinubukan ko pang tawagin siya pero mukhang hindi niya na narinig dahil nag-tuloy tuloy na ito.

Ang weirdo talaga niya.

Nag-abang nalang ako ng masasakyan para mapuntahan na si Gio.

Nadatnan kong madilim sa kaniyang unit. Madali na akong nakapasok dito sa loob dahil binigyan niya ako ng duplicate key para raw sa tuwing nanaisin kong pumunta rito ay malaya kong magagawa.

Iminungkahi nga rin niya na samahan ko na siya ritong tumira para raw may mag-aasikaso sa kaniya kaso ay tinanggihan ko.

Sinabi kong masyado pang maaga para riyan. Isang buwan palang kami, at hindi pa official ‘yon ha, tapos titira na agad kami sa iisang bubong.

Ibang tirahan muna kami ngayon, ahihi.

Bigla akong napatigil sa pag-lalakad nang makarinig ako nang lagaslas ng tubig mula sa banyo.

May tao? 

Dahan-dahan akong nag-lakad patungo sa pinanggagalingan ng maingay na tunog. Hindi ko hinayaang lumikha ng kahit na anong tunog ang mga yabag ko.

naka-lock?

Tinangka ko kasing pihitin ang pinto ng banyo ngunit nabigo ako, mukhang naka-lock ito.

Sino naman ang nandito? Bakit niya pa kailangang i-lock, e wala naman siyang ibang kasama rito.

Omg, hindi kaya hindi lang iisa ang tao sa loob?

Itinapat ko ang tenga sa pinto, sinubukan kong pakinggan ang ingay na nanggagaling sa loob.

Kahit kasi malakas ang pag-agos ng tubig ay rinig ko pa rin ang mumunting tinig na nanggagaling sa loob.

Bakit parang may umuungol?

Pinakinggan ko pa nang mas maigi ang tao sa loob. Dahil mas lumalakas na ang pag-ungol nito ay nakilala ko na ang kung kaninong boses ito.

Si Gio? Bakit siya umuungol? May kasama ba siya? Hindi kaya… kasama niya ang babaeng ‘yon?

Biglang nablangko ang isip ko dahil sa mga bagay na pumapasok at tumatakbo rito.

“Ughhhh, shit! I’m coming.” impit na sigaw nito.

Labis na akong nataranata. Namalayan ko nalang ang sarili ko na sinusubukang ipasok ang susing hawak ko sa seradura ng pinto.

Bumukas? Iisa lang ba ng susi ang lahat ng pinto rito?

“Ugh!! FUCKKK!” sigaw nito.

Hindi na ako nag-isip pa at padabog na binuksan ang pinto.

Kaya lang, nang buksan ko ito ay nagulat si Gio sanhi para mapaharap ito sa direksyon ko.

At ang mas malala, naitutok niya sa akin ang kaniyang dakilang sandata.

“FUCK!! What a-are you doing here?” nanginginig niyang sabi.

Sunod sunod na pumutok sa harap ko ang kaniyang pinag-kakaabalahan. Hindi tumama sa akin ang paunang putok, ngunit ang huli, dahil mas malakas at mas may diin ito, ay tumalsik sa damit ko.

Sa sobrang gulat ay agad ko ring sinaraduhan ang pinto. Nakakahiya, pakiramdam ko ay nasusunog na ang aking pisngi dahil sa labis na init at pula nito.

Hindi ko naman inexpect na nag-sasarili rin pala siya paminsan?

Nag-palakad lakad ako sa loob ng kaniyang kwarto. Nag-iisip ako ng mga palusot na sasabihin ko sa kaniya.

Nakakahiya kasi kung aaminin kong napraning lang ako at inisip kong gumagawa siya ng milagro sa loob kasama ng ibang babae.

Nang umupo ako sa kama niya ay napansin ko ang butil ng puting likido sa damit ko.

Medyo natuyo na ito kaya kinuskos ko ito gamit ang daliri ko. Dumikit pa ito sa daliri ko. Tila may kapilyahang nakapasok sa utak ko at binubulungan ako nitong tikman ito.

Hindi ko pa kasi ito natitikman ng hindi ako ang nag-pagod eh.

“Anong ginagawa mo?” tanong ni Gio na nag-pabalikwas sa akin sa kinauupuan ko.

Agad kong itinago ang daliri ko sa aking likod, ipinunas ko rin ang katas dito sa likurang bahagi ng aking damit.

“Ah, wala. Tapos ko na pala?” natatarantang tanong ko.

Naka-tapis lang siya gamit ang piraso ng tuwalya. Hindi ko tuloy maiwasang hindi matakam sa mga pandesal na ihinahain niya.

TInungo niya ang knaiyang closet at kumuha ng piraso ng t-shirt at boxer-briefs.

Sa harap ko pa niya ito isinuot, hindi ko alam pero parang nang-aakit siya.

“Bakit umiiwas ka?” natatawang tanong niya.

“Hindi ah.” agad kong pag-tanggi.

“E, bakit di ka makatingin sa akin.” tanong nito matapos akong yakapin mula sa likod.

Teka, bakit may tumutusok?

“Malamang nag-bibihis ka kaya, baka sabihin mo pa niya, pinag-nanasaan kita.” reklamo ko.

Inalis ko rin ang pag-kakapulupot ng kaniyang mga braso sa akin dahil hindi ko na kayang labanan pa ang tuksong nililikha ng pag-tusok ng kaniyang talong sa aking kweba.

“Hindi naman ako magagalit kung pag-nanasaan mo ako, e.” pang-aasar niya.

Lumapit pa ito sa akin at pilit na idinidikit ang kaniyang labi sa aking tenga. 

“Ano ba, katatapos mo lang, tapos gusto mo na namang mag-palabas?” inis kong sabi.

Nagulat naman siya dahil sa pag-babago sa tono ng pag-sasalita ko.

Well, hindi naman ako galit dahil sa ginawa niya, sa katunayan, ayos lang sa akin ‘yon. Pero wala kasi ako sa mood makipag-asaran ngayon eh, baka bumigay ako at patulan ko siya.

“Ah, sorry.” sabi niya bago dumistansiya ng bahagya sa akin.

Kinuha niya ang nahulog na damit sa sahig at isinuot ito. Pag-katapos, muli itong umupo at tumabi sa akin.

“Sorry.” pag-labi niya sa akin.

iba ang dating niya kapag ganiyang naka-labi siya, para siyang isang maamong bata na ang sarap i-baby.

“Uy, sorry na nga.” wika niyang muli.

Hindi kasi ako agad na nakatugon sa kaniya dahil sa pag-suri ko sa hitsura niyang napaka-cute.

“Ano ka ba, hindi ako galit.” mas huamrap ako sa kaniya.

Naka-indian sit siya ngayon habang ang kaniyang mga kamay ay nakakapit sa aking mga kamay.

Ginaya ko ang pag-kakaupo niya at mas humarap sa kaniya.

“Kahit na, sorry pa rin, lalo na para ro’n sa naabutan mo kanina.” nakayuko niyang sabi.

“Alin do’n?” pang-aasar ko rito.

“Alam mo na ‘yon.” may bahid nang pagka-asar ang tingi niya.

Natawa ako nang bahagya dahil sa inasal niya kaya mas ilo itong napalabi, nag-salubong na rin ang kaniyang kilay na lalong nagpa-pogi sa kaniya.

“Ang arte!” sabi ko habang pinipisil ang kaniyang ilong.

Gumanti naman ito sa akin, iniwasan ko ito ngunit hinabol niya ako. Pareho tuloy kaming nag-gulong gulong sa kama. 

“I love you!” bulong niya sa akin habang nakakulong ako sa kaniyang mga bisig.

Kinunutan ko lang siya ng noo at binigyan ng tingin na
‘anong nakain mo?’

“Wala ba akong ’
I love you, too’
?” umarte pa itong nag-tatampo.

Tinawanan ko lang siya bago ginawaran ng simpleng halik sa kaniyang labi.

“I love you, more.” bulong ko sa kaniya.

Hindi na maipinta ang mga ngiti namin. Para kaming mga pulitiko na hindi maalis ang ngiti sa tuwing nangangampanya.

Walang nag-sasalita sa amin, tanging ang mga mata lang namin ang nag-uusap.

Nang mag-sawa, nag-salita ako at tinanong siya.

“Gio, kanina no’ng ginagawa mo ‘yon…” panimula ko.

Tinignan niya lang ako habang inaantay ang kasunod ng tanong ko.

“Sinong iniisip mo?” seryoso kong tanong.

Hindi ko kasi lubos maisip kung sino ang tumatakbo sa isip ng mga lalakingmay karelasyon o di kaya ay may asawa na, sa tuwing ginagawa nila ‘yon, sa tuwing nag-sasarili sila.

“Bakit gusto mong malaman?” mas humigpit ang pag-yakap niya sa akin.

Sinamaan ko lang siya ng tingin, parang nang-aasar na naman siya, e.

“Sino nga? Ibang babae siguro ano? Kasi kung ako, pwede mo naman akong sabihan, pero hindi mo ginawa. Nagsasawa ka na ba sa akin?” bakas ang lungkot at takot sa aking pag-sasalita.

Napapikit pa ito habang tumatawa nang marahan.

“Ano ka ba, syempre ikaw.” hinikit niya pa ang pag-yakap niya sa akin at inilapit ako sa kaniya.

“Ako?” 

“Oo, wala ng iba pa.” pag-kumbinsi nito sa akin.

Tumayo ito sandalia t kinuha ang telepono niya. Pagkatapos, lumapit itong muli sa akin ngunit naka-upo nalang siya. Iginaya niya naman ako pa-upo sa tabi niya.

“May ipapakita sana ako sa’yo pero huwag kang magagalit ha?” Para itong batang humihingi ng pabor.

Bagamat nagugulumihanan sa kung ano mang tinutukoy niya ay tumango nalang ako.

“Promise?” tanong nito bago ibinitang ang hawak na telepono sa harapan ko.

May pinindot siya rito at biglang nag-play ang isang video ng dalawang tao na ---

---nag-sesex?

Bakit parang familiar?

Nakangiti lang siya nang bahagya habang hinahayaan akong panoorin ang tao sa video.

Nang mag-liwanag ang paligid sa video ay do’n ko lang nakilala kung sino ito.

Bakit may video kami ni Gio?

“This was actually the first time that we had sex. I filmed it kasi gano’n kahalaga sa akin ang bawat firsts.” pag-tatapat niya.

Firsts?

Bakit naman niya sasabihin ‘yon? Ibig sabihin ba ay mahalaga na ako sa kaniya noon pa lang?

“B-bakit, teka, hindi ko maintindihan. Naguguluhan ako.” takang tanong ko.

Pinindot ko ulit ang buton para huminto sa pag-play ang video. Hindi ko kasi maatim na mapanood ang aking sarili eh.

“I filmed it… ‘cause i knew it was you.”

Nakaabang lang ako sa mga susunod niyang sasabihin.

“I knew it was you -----

---

Ambi.” 

Pagkatapos ay hinalikan niya ako. 

Halik na nag-sasabi at sumasagot sa lahat ng mga tanong ko.

Ngayon alam ko na.

Ngayon malinaw na.

We met not because we were destined to meet,

kundi dahil hinanap niya ako.

Hinanap ako ni Tikboy.
 

Author’s note:

Hi guys! Another update para sa inyo. Sinisipagan ako eh. Sana sipagan din kayong basahin ito. Hehehe :))

Comment naman kayo, saka vote. :)) nalilibang akong basahin mga thoughts niyo eh. Lalo akong namomotivate to update more often.

Happy reading!! :) Follow niyo naman ako dito sa wattpad. Hihihi 

Ps. Wala po ulit itong proof-read, so expect typos and errors ahihi.

ATTENTION GUYS!! May nakita po kasi ako sa fb, wattpad story din po na “Until We Meet Again” din po ang title, BL din po siya. 

Paano po ‘yon, should I change the title of this story? Or okay lang po ‘yon?

Kung oo, may mai-susuggest po ba kayong sample title?

PLEASE REPLY PO, I BADLY NEED YOUR HELP! HUHUHU :(

CHAPTER 14

WALANG mapag-lagyan ang tuwa at saya sa aking puso. Sa wakas, naging malinaw na ang lahat. Alam ko na ang lahat. Natuldukan na rin ang mga tanong na matagal nang bumabagabag sa aking isipan.

Salamat Gio at ikaw nga si Tikboy.

Ngayon alam ko na ang lahat — na tanggap niya ako maging sino man ako. Dahil ako si Ambi.

At dahil nga malinaw na sa amin kung sino talaga kami, naisip ko na bakit hindi kami bumalik sa nakaraan. Bakit hindi kami bumisita sa kung saan talaga kami nag-mula, sa ampunan kung saan kami nagkakilala at unang naging mag-kaibigan.

Mag-mula kasi nang maampon ako at maalis doon ay kailanma’y hindi na ako bumalik pa roon. Akala ko kasi ay tuluyan niya na akong kinalimutan kaya gano’n na lang ang kagustuhan kong makalimutan din siya, kasama ng ampunan na pareho naming pinag-mulan.

Kumusta na kaya sila sister do’n?

Dahil sa
nostalgic feeling
na dala ng pag-iibigan namin ni Tikboy, mas tumindi ang kagustuhan kong makita at masilayan muli sila sister, ang mga bata, at ang mga lugar sa ampunan na madalas naming puntahan.

Kinuha ko ang telepono ko at tinipa ang ngalan ni Gio. Naka-ilang ring ito bago niya sinagot.

“Oh, napatawag ka?” bungad niya sa akin sa kabilang linya.

Ano ba ‘yan, wala man lang ‘kumusta?’ o ‘di kaya ay ‘good morning’, talagang ‘yan agad.

Pero okay lang, baka kasi busy ito, huwag naman sana. Baka hindi pa siya sumama o pumayag sa gusto ko eh.

“ahm, busy ka ba?” alangang tanong ko.

Rinig ko ang pag-hinga niya nang malalim. May naririnig din akong ingay ngunit mahina lamang ito. Siguro nga ay nasa opisina niya na siya, baka marami itong ginagawa.

“Bakit, may kailangan ka ba?” tanong nito.

Hindi ako sanay kapag ganitong seryoso siya sa telepono. Hindi ko naman kasi siya madalas tawagan, kapag kasi may kailangan kami sa isa’t isa, usually, pinag-uuspan namin ito sa personal.

Bibihira ‘yong ganitong pag-kakataon sa telepono ko siya kinakausap para humingi ng pabor.

“Wala naman, aakitin lang sana kitang bumisita sa ampunan, namimiss ko na kasi —” hindi ko na natuloy ang sasabihin ko dahil pinutol niya agad ako.

“I’m busy. Marami akong gagawin.” mas seryoso nitong sabi.

Mukhang wrong timing ako ah? Nagalit pa tuloy siya sa akin.

“Ah, okay. Ako nalang. Sorry sa abala.” may bahid ng pag-tatampo sa aking tinig.

Natunugan niya naman agad ito kaya muli na naman siyang napabuntong hininga.

“Okay, Ambi, sorry, sobrang busy lang talaga ako today. Ang dami kong meetings na kailangan asikasuhin. May mga clients din ako na kailangan i-meet.” bakas ang inis sa kaniyang tinig.

Inis, hindi sa akin, kundi sa sitwasyon niya sa kaniyang trabaho.

“Okay nga lang. Sorry at naabala pa kita.”

“Gusto mo ba, ipahatid kita?” Pag-lalambing nito.

In all fairness, marunong naman pala siyang manuyo.

“Hindi na baka makaabala pa ako sa inyo.” sagot ko rito.

Hindi ko alam, pilitin ko mang maging masaya pero nag-tutunog malungkot talaga ako eh. Marahil ay dahil ito sa pag-kadismaya at panghihinayang.

Paano ba naman, hindi siya makakasama. I’m sure, miss na miss na rin siya nila sisters at ng ibang tao sa ampunan.

“Ambi…” may lalim ang kaniyang pag-hinga.

Hindi ako sumagot, inantay ko lang ang sunod niyang sasabihin. Tanging pag-hinga lang din ang naging tugon ko sa kaniya sa kabilang linya.

“Ganito nalang, susunod ako sa’yo kapag nagawan ko ng paraan ang schedule ko. Or kung hindi naman, ipapasundo kita para dito ka matulog mamaya?” suhestiyon nito.

Ramdam ko ang pag-aantay niya sa aking magiginig tugon.

“Okay lang.” maikli kong tugon.

“Babawi ako pangako.” naawa ako sa kaniya.

Alam ko kasing kahit hindi ko siya nakikita personally ay malungkot at inis ang mukha nito. Tapos parang pinapahirapan ko pa siya.

Aagd akong nakonsensya sa kaartehang pinairal ko. Huminga muna ako bago tumugon sa kaniya.

“Ayos nga lang. Huwag ka nang mag-alala. Alam ko namang busy ka eh. Marami pang next time, okay?” batid na ang saya sa aking tinig.

“Sorry.” malambing nitong sabi.

Tuluyan na akong napangiti kahit na hindi naman niya ito makikita. Ang sexy kasi ng dating niya kapag ganiyang halos pa-bulong nalang ang pag-sasalita niya.

“Sorry din. Sige na, balik ka na sa trabaho mo, maggagayak pa rin ako.”

“Okay. Take care, I love you.” huli niyang wika bago pinutol ang kaniyang linya.

Para akong baliw na halos mapunit na ang mga labi sa kakangiti. Muli akong dumapa sa aking pag-kakahiga habang pilit na pinapa-ulit ulit ang huling salita na binitawan niya.

I love you.

I love you.

I love you.

Napapadyak din ako na may kasamang impit na tili dahil sa kuryenteng dala ng mga ito sa aking katawan. Kakaiba talaga ang epekto niya sa akin. Kung patuloy niya itong gagawin ay baka tuluyan na akong mabaliw.

Mabaliw sa kaniyang pag-mamahal.

Mabilis kong inayos ang aking sarili maging ang aking mga gamit. May dala kasi akong ilang mga damit na aking pinag-liitan, balak ko itong ibahagi sa ilang bata sa ampunan.

Balak ko rin bumili ng ilang pagkain at prutas para ibigay din sa kanila.

“Kuya, sa sakayan po ng bus.” tawag ko sa isang tricycle na agad namang pumarada sa akinh harapan.

Hawak ko sa aking isang kamay ang isang bag ng mga pinag-lumaang damit, habang sa isa naman ay ang mga prutas at biskwit na pinamili ko kanina sa supermarket.

“Kuya, bayad po.” Pag-kakuha niya ay bumaba na rin ako.

Biglang pumasok sa isip ko si Boy. Kumusta na kaya ang lalaking ‘yon? Matapos kasi ang pag-uusap namin noong nakaraan ay hindi na ito muling nagpakita pa sa akin.

Pagkatapos niyang sabihin ang mga salitang nag-pagulo sa isipan ko — na huwag akong magtiwala masyado kay… Gio, ay hindi na ito muli pang nagpakita.

weirdo talaga.

Umupo ako sa pinakadulong bahagi ng bus. At dahil mahigit isang oras pa ang byahe papuntang Pampangga ay nagpasaya akong umidlip muna.

“Ano pong kailangan nila?” Bati sa akin ni Manong Guard na nakabantay ngayon sa ampunan.

Muntikan na akong maligaw papunta rito. Ilan taon na rin kasi ang nakalipas nang huli kong tapak sa lugar na ito. Mabuti nalang ay mabait ang nasakyan kong tricycle at ihinatid ako rito.

“Ah, bibisita lang po.” tugon ko sa kaniya.

Hindi pamilyar sa akin ang hitsura ng lalaking nakabantay. Marahil ay bago lang ito rito.

“Ah, may schedule po ba kayo? Sino po ang bibisitahin niyo?” usisa sa akin nito.

Pinasadahan ko ng tingin ang kabuuan ng ampunan. Marami na ang nagbago rito. Mas nagi

ng kongkreto ang mga pasilyo nito. Maging ang labas na kinaroroonan ko ay mas naging secured dahil sa mas pinataas na gate at bakal na bakod na nakapalibot sa buong establishimento.

“Ah, galing po ako rito, gusto ko lang po sanang bisitahin ang mga madre, maging ang mga bata. Heto po oh, may dala rin po ako para sa kanila.” masaya kong pliwanag dito.

Agad naman niya akong pinag-buksan ng gate at tinulungan sa mga dala ko.

“Pa-log book nalang po.” turo niya sa librong listahan ng mga pangalang bumibisita rito.

Agad ko naman ‘yong ginawa.

“Thank you po!” kinuha ko na sa kaniya ang mga dala ko at naglakad na papasok sa loob.

Sa aking gilid ay matataw ang isang malaking parking space para sa mga kotse ng mga bumibisita o ng mga kasapi na nagpapatakbo ng ampunan.

Sa gilid naman ay naroon ang isang maliit na gusali na sa palagay ko ay headquarters ng mga guwardya at ng mga ibang staff ng ampunan.

At sa harap, matatanaw ang isang malaking gusali na mayroong dalawang palapag, na katulad pa rin ng dati. Nagbago lang ang kulay nito ngunit ganun pa rin estilo nito.

“Excuse me po.” bati ko sa isang madre na lumabas ng isang pintuan.

“Oh, yes po? How may I help you?” tugon nito.

Medyo matanda na ito. Hindi ko alam kung bago lang ba siya rito o hindi ko lang talaga maalala ang kaniyang hitsura.

“Ambi?” sigaw ng isang madre mula sa likuran ng madreng kausap ko.

Mas bata ito kumpara sa kausap ko. Bagamat lumipas na ang ilang taon ay hindi pa rin nag-babago ang kaniyang wangis. Masiyahin at maganda pa rin ito.

“Sister Joy?” masaya kong tugon sa kaniya.

Agad kaming tumakbo palapit sa isa’t isa at nagyakapan. Puno ng gigil ang bawat yakap namin.

“Ang laki mo na ah? Kumusta na?” tanong nito nang makawala sa mga yakap ko.

“okay lang po.” maikli kong tugon nang makabalik kami sa pwesto ko kanina kausap ang nakatatandang madre.

“Ah, siya nga pala, Ambi, ito si Sister Mary. Sister Mary, ito po si Ambi.” pag-papakilala nito sa amin.

Agad akong nag-mano sa kay Sister Mary. Hindi ko na nga siya naabutan. Wala kasi no’ng Sister Mary dito.

“Ahm, Sister Joy, ikaw na ang bahala sa kaniya at may aasikasuhin pa ako. It was nice meeting you, Ambi.” paalam nito sa amin.

Tinanguhan lang namin siya ni Sister Joy at nginitian.

“Bakit ngayon ka lang dumalaw?” tanong sa akin ni Sister Joy nang makaupo kami sa isang bench malapit sa playground.

Ibinigay ko na rin sa staffs nila ang dala ko at sila na raw bahalang mag-dsitribute no’n para sa mga bata.

Pinag-masdan ko ang kinauupuan namin ngayon, halos wala rin ditong nag-bago, tumibaya at gumanda lang ito pero ganun pa rin ang pwesto. Lalo na ang mga punong madalas namin tambayan noon ni Tikboy.

“Ah, marami po kasing nangyari sister.” sagot ko nang hindi tumitingin sa kaniya.

Kinuha niya ang kamay ko bago muling nag-salita.

“Alam mo bang mayroong nag-hahanap sa’yo no’n dito?” sa pag-kakataon ‘yon ay nakatingin na ako sa kaniya.

Bakas ang kilig sa kaniyang mga mata. Para bang alam siguradong sigurado siya na ikakasaya ko ang anumang sasabihin niya.

“Si Tikboy?” pag-una ko.

“Paano mo nalaman?” masaya nitong tanong.

Ngumiti muna ako bago nagsalita.

“Nag-kita na po kami, Sister. Kaya rin po ako napadalaw dito ay dahil sa kaniya.” sinuklian niya lang ang ngiti ko sa kaniya.

“Noon po kasi, akala ko ay kinalimutan niya na ako kaya hindi na po ako rito bumalik, pero mali ako, hinanap po pala niya ako.” pag-papatuloy ko.

Nakikinig lang naman siya kaya nag-patuloy lang ako sa pag-kwekwento.

Isa kasi siya sa mga kasundo talaga namin noon. Para ko na siyang ate, o nanay. Lagi siyang nandyan kapag may kailangan ako, kapag may sakit ako, at kapag malungkot ako.

Kaya nga sobrang saya ng puso ko ngayon kasi sa wakas eh nagkita nang muli kami.

“Acutally, magkasama po dapat kaming pupunta rito, kaya lang busy siya sa trabaho niya kaya ako lang po ang nakapunta ngayon.” sabi ko pa rito.

Napakunot naman ang noo niya.

“Ha? Hindi ba kayo mag-kasama?” takang tanong niya.

Ako naman ngayon ang napakunot ang noo. Hindi ba siya nakikinig sa kwento ko? Kasasabi ko lang na busy sa trabaho ‘yong tao, tapos hahanapin niya ngayon.

“Kagagaling niya lang dito kani-kanina eh. Halos magka-sunuran lang siguro kayo.” pag-tatapat nito.

Lumawak ang pag-tatanong sa mukha ko.

Sabi niya hindi siya makakapunta? Ano, isusurprise niya ba ako?

“Sigurado po kayo? Kausap ko kasi siya kanina eh, nung inakit ko po siya rito eh ang sabi niya, busy siya. Hindi raw po kaya ng schedule niya today.”

Pareho na kaming may guhit sa mga noo, indikasyon ng labis na kalituhan.

“Oo, ako pa nga ang nakausap niya kanina eh. Saka wala naman siyang binanggit tungkol sa’yo. Kaya nga nag-taka ako nang sabihin mong nagkita na kayo eh. Kasi lagi naman ‘yon dumadalaw dito pero wala namang nababanggit si Tikboy na balita tungkol sa’yo.” Pag-tatapat niya sa akin.

Anong ibig sabihin nito? May balak ba siya na hindi ko alam? O baka naman hindi pa lang niya sinasabi sa akin, baka naman balak pa lang niyang sabihin sa akin.

“Pero, ‘yon po ang sabi niya eh.” pag-suko ko.

Nakita naman niya ang pag-bagsak ng mukha ko. Muli niyang hinawakan ang mukha ko at nginitian ako bago muling nag-salita.

“Pero baka sinadya niyang hindi sabihin sa’yo. I’m sure, may dahilan naman ‘yon si Tikboy kaya hindi pa niya sinasabi sa’yo.” pag-kumbinsi niya sa akin.

Baka nga. Sana nga.

Sana, kung ano man ‘yong dahilan na ‘yon ay hindi kami nito masaktan pareho. Sana ay maganda ito at nakakakilig, kaysa nakakalungkot at nakakasakit.

Di bale, kakausapin ko nalang siya mamaya.

Alam ko namang sasabihin niya rin ‘yon sa akin eh, Siguro ay may paandar lang siyang balak isagawa o di kaya ay may surprise itong pinag-hahandaan.

Nagkwentuhan pa kami ng kung ano-ano ni Sister Joy. Ikinuwento ko sa kaniya ang mga kaganapan sa aking buhay at gano’n din naman siya sa akin.

Nakihalubilo rin ako sa mga bata at nakisali sa kanilang mga laro. Ipinakilala rin ako ni Sister sa ibang staff at kasapi ng bahay ampunan para raw sa susunod na punta ko rito ay kilala na nila ako.

Nag-palitan din kami ng numero ni Sister Joy para pwede pa rin kaming mag-usap kahit mag-kalayo kami.

Nang pumatak ang alas singko ng hapon ay nag-paalam na ako sa kanila. Hinatid naman ako ni Sister hanggang sa labas.

“Mag-iingat ka ha. Tawagan mo ako kapag hindi ka busy.” paalam niya sa akin.

Nagpalitan kami ng mga ngiti at yakap bago naglakad palayo sa isa’t isa.

“Una na po ako Manong, salamat po.” paalam ko sa gwardya nang pag-buksan ako nito ng gate. Nginitian lang naman niya ako.

Dahil wala namang dumaraan na sasakyan ay nag-pasya na muna akong mag-lakad lakad. Nang makakita ng isang tricycle na papalapit sa doreksyon ko ay agad ko itong pinara.

“Kuya, sa terminal po ng b---” natigilan ako nang makia ko kung sino ang lalaking lulan ng tricycle.

Anong ginagawa rito ni Boy?

“Sasakay ka ba?” kaswal na tanong niya sa akin.

SInuri ko ang kaniyang kabuuan. Parang iba ang hitsura nito. Hindi kasi niya suot ang usual nitong suot na sando at jersey shorts. Naka-jeans siya ngayon at isang t-shirt na nag-palitaw ng kaniyang kagwapuhan.

“Anong ginagawa mo rito?” Tanong ko sa kaniya.

Nang hindi pa rin ako sumasakay ay pinatay niya muna ang makina ng kaniyang motor.

Lumapit naman ako sa kaniya para mas mag-karinigan kami.

“Oh, ba’t ganiyan ka kung makatingin?” tanong niya sa akin nang tignan ko siya nang matalim.

Para kasing nakakapag-taka na ang pag-sulpot niya basta-basta eh. Ayoko namang isipin na sinusundan niya ako dahil wala naman siyang dahilan para gawin ‘yon.

“Bakit, bawal ba?” matapat na tanong niya.

Binigyan ko lang siya nang nanunuring tingin.

“May nag-special trip kasi sa akin na tropa, ihinatid ko sa unahan. E, sabi niya na mahirap daw talagang makakuha rito ng sasakya kaya nang makita kita, pinuntahan agad kita kasi customer din ‘yon, di ko naman inexpect na ikaw pala ‘yan.” Pagpapaliwanag niya.

Nawala na ang pag-iisip ko dahil nag-make sense naman lahat ng sinabi niya. Mukhang mahirap ngang makaskay dito kaasi walang dumaraan na kahit anong sasakyan.

Sobrang swerte ko naman kasi nag-kataong may ihinatid din siya rito.

“Ano, sasakay ka ba, kung hindi ay aalis na ako kasi mag-hahanap pa ako ng ibang pasahero.” Masungit nitong sabi.

Hindi na ako umimik pa at tinungo nalang ang loob ng kaniyang sasakyan.

Mag-aals syete na ako nakarating sa unit ni Gio. Dumaan pa kasi ako sa amin para mag-paalam at para kumuha na rin ng aking gamit, dito kasi ako matutulog sa bahay niya.

Hindi na rin ako nito napa-sundo sa kaniyang driver, siguro dahil nawala na sa isip niya, malamang dahil sa labis na pagka-busy sa kaniyang trabaho.

Hindi naman na ‘yon naging issue pa sa akin dahil hindi naman ako nahirapang makauwi. Mabuti nalang talaga ay naro’n si Boy.

“Hey, nakauwi ka na pala? Sorry, nawala sa isip ko.” wika ni Gio nang makita akong pumasok sa kaniyang kwarto.

Nadatnan ko siyang naka-upo sa swivel chair sa may lamesa sa gilid ng kaniyang kama habang ang mga mata at kamay ay busy sa pag-tipa sa keyboard ng kaniyang laptop.

“Ah, oo, kanina lang.” Umupo ako sa gilid ng kama paharap sa kaniya.

Patuloy pa rin siya sa kaniyang ginagawa. Tila hindi alintana ang presensya ko.

“Busy ka pa rin?” tanong ko sa kaniya.

Hindi naman ito sumagot. Marahil ay hindi niya narinig ang sinasabi ko.

“Hoy, sabi ko kung busy ka pa?” medyo lumakas na ang tinig ko, pero hindi naman ako galit.

“Ano yun, sorry?” napataas na ang tingin nito sa akin.

Inikutan ko lang siya ng mata. Kung ganito lang din kasi ang aabutan ko edi sana sa bahay nalang ako natulog. Sabi niya babawi siya, pero mukhang mas may atensyon pa siya sa laptop niya.

“Malapit na ito, promise.” sabi pa niya.

Inikutan ko lang siya ulit ng mata. Humiga ako sa kama patagilid sa direksyon niya.

Nakakainis.

May gusto akong itanong sa kaniya pero hindi ko maitanong kasi wala naman yata siyang balak na pansinin ako.

Maya-maya lang ay narinig kong isinara niya na ang kaniyang laptop. Narinig ko rin na nag-lakad na ito papalapit sa akin.

Tama nga ako dahil wala pang ilang sandali nang maramdaman ko ang pag-lubog ng kama at ang pag-lapat ng kaniyang baba sa aking balikat.

Inakap niya ako patalikod.

“I’m sorry.” puno ng lambing at pagod ang kaniyang tinig.

Hinarap ko rin agad siya. Pansin kong malamlam na ang kanyang mata. Sobra siguro siyang napagod dahil sa mag-hapong trabaho niya.

Sinuklay ko ang kaniyang buhok gamit ang aking mga daliri sanhi para mapa-ungol at mapapikit ito.

Umayos ako ng upo, ipinatong ko ang kaniyang ulo sa aking hita at minasahe ito.

“Sorry din.” sabi ko.

Nakapikit pa rin ito ngunit nakangiti.

Patuloy lang ako sa pag-masahe na ginagawa ko. Bigla ko na namang naalala ang sinabi ni sister na pumunta raw si Tikboy sa ampunan kanina.

Kaya ba siya sobrang napagod?

“Ah, Gio, nasaan ka pala kaninang umaga?” panimulang tanong ko sa kaniya.

Bahagya siyang napamulat para sipatin ang ekspresyon ng aking mukha.

“Nasa office lang ako the whole day.” muli niyang ipinikit ang kaniyang mga mata.

Wala namang bahid ng pag-sisinungaling ang kaniyang tinuran. Saka, kung timtimbangin ang lahat ng trabahong ginagawa niya kanina, parang ang imposible naman yata kung makakaya niya pang makasaglit sa ampunan.

“Hiindi ka lumabas? Wala kang ibang pinuntahan?” tanong kong muli.

Napamulat na siya nang tuluyan habang natatawa.

“Bakit? Nag-hihinala ka na naman ba? Wala akong ibang pinuntahan, at wala akong ibang babae na kinita.” Bumangon na ito sa pag-kakahiga.

Bakas pa rin sa mukha ko ang labis na pag-tataka.

Anong tintatago mo Tikboy? Bakit ayaw mo pang sabihin?

“Hoy!” gising nito sa akin.

Hindi ko na kasi pala namalayan na natulala na ako.

“May problema ba?” tanong niya sa akin.

“Ah, wala, napagod lang siguro ako para sa araw na tio.” umiwas ako ng tingin sa kaniya.

Niyakap niya lang akong muli at sabay na humiga sa kama.

“Tulog na tayo.” bulong nito sa akin.

Nakatalikod ako sa kaniya habang siya ay nakaharap sa akin.

“Tulog lang talaga? Eh bakit may tumutusok sa akin?” pang-aasar ko sa kaniya.

Binigyan niya lang ako ng nakakalokong ngiti bago ako nito hinalikan sa labi.

Tulog lang naman daw, promise.

Author’s note:

Kumusta po? Nagustuhan niyo ba ito? Comment naman kayo para mas mamotivate ako, namimiss ko na po kasing basahin ang thoughts and opinions niyo eh.

Sinusulit ko na ang pag-update kasi prelims na namin this coming week. Hehehe

Ps. No proof read po ulit, hope you would never mind the typos and errors. Labyu all.

Please vote for this, and if hindi naman kalabisan, paki-follow na rin ako. Hihihi

CHAPTER 15

KINAUMAGAHAN,
nagising ako dahil sa pwersang nakapatong sa akin. Pakiramdam ko ay mayroong isang mabigat na bagay ang nakadikit at nakapulupot sa akin.

Nang imulat ko ang mata ko ay tama nga ako. Nakapatong sa akin ang isang binti ni Gio habang ang isa niyang kamay ay nakalapat naman sa aking dibdib.

Pinag-masdan ko ang hitsura niya, tanging ang kaniyang boxer-briefs nalang ang suot nito, ang pang-itaas niya kasing damit ay suot ko na. 

Gulo-gulo rin ang buhok nito, pero gano’n pa man ay hindi ito nakabawas sa kaniyang dating. Lalo pa nga itong nakapag-pagwapo ng hitsura niya.

Iilan lang ang taong kilala kong ganiyan, karamihan pa ay artista.

Sinubukan kong bumangon pero agad din akong napatigil dahil sa sakit ng katawan na dagli kong naramdaman. 

Naka-ilang rounds ba kami kagabi?

Hindi ko na matandaan kung ano-ano ba ang ginawa namin, at kung ilan ba ang ginawa namin, basta ang alam ko ay pagkatapos no’n, pareho kaming bumagsak sa kama at mabilisang nakatulog.

Ni hindi na kami pareho nakapag-linis ng katawan. Pakiramdam ko tuloy, ang lagkit ko, saka ang baho ng hininga ko.

Dahan-dahan akong bumangon para pumuntang banyo. Hindi pa man ako tuluyang nakakabangon nang hilahin muli ako ni Gio pahiga sa tabi niya.

“Dito ka muna.” baritono nitong sabi.

Buong buo ang boses niya. Parang nang-aakit, pero kailangan kong iwasan ang temptasyon. 

“Linis lang ako sa banyo.” bulong ko sa kaniya.

Nakapikit pa rin kasi ito habang bahagyang nakasubsob ang gilid ng kaniyang mukha sa isang unan.

“Mamaya na. Yakapin mo muna ako.” hiling nito sa akin.

Para naman akong robot na sinunod ang gusto niya. Agad akong tumabi rito at ikinulong siya sa aking mga bisig. Pinanggigilan ko rin siya para mas madama niya ang init ng aking yakap.

Ang sarap talaga ng morning cuddles.

“Wala ka bang work today?” tanong ko sa kaniya sa gano’n pa ring posisyon.

Umiling lang siya bilang tugon. Magaan na rin ang pag-kakapikit ng kaniyang mata, senyales na gising na ito.

“Akala ko ba busy ka?” tanong kong muli.

Binuksan niya na ang kaniyang mata. Ang aliwalas talaga ng knaiyang mukha lalo na kapag kagagaling niya lang sa tulog.

“Tinapos ko na lahat kahapon.” nakangiti nitong sabi.

Kahit na may bakas pa ng natuyong laway sa kaniyang labi ay napakaganda pa ring tignan ng mga ngiti niya. Parang tinutukso ako nito na sunggaban ‘yon ng halik.

“Bakit? May pupuntahan ka ba ngayon kaya tinapos mo na lahat kahapon?” takang tanong ko.

Hindi muna siya sumagot, sa halip, nginuso nito ang kaniyang labi, tila sinasabing ilapit ko ang akin at mag-salo kami ng halik.

Nakakahiya, hindi pa kami nag-hihilamos, baka may bakas pa  ng kahapon.

“Ano yan?” natatawang sabi ko.

Bahagya siyang bumangon. Pumaibabaw siya sa akin, at ikinulong ako sa kaniyang matipunong pangangatwan. Nakatuon naman ang kaniyang braso sa mga unan kaya hindi ko alintana ang knaiyang bigat.

“Kiss me.” utos niya sa akin.

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. Hindi dahil sa virgin ako ha, kundi dahil baka madismaya ito sa malalasahan niya kapag hinalikan niya ako.

“I said kiss me.” naging seryoso na ito.

Pumikit nalang ako at dahan dahang inilapit ang aking mukha sa kaniya. Handa na sana akong halikan siya nang unahan niya ako.

Inangkin niya ang aking labi sa pinaka-malambot at dahan-dahan na paraan. Para ako nitong dinala sa langit. ‘Yong totoong langit ha, hindi ‘yong usual na langit na madalas naming gawin at puntahan.

“Hey, wake up.” biro nito sa akin nang manatili pa rin akong nakapit matapos ang halik na ginawad niya sa akin.

Ganito pala ang pakiramdam na may katabi kang matulog. Tapos paggising niyo, ganito ang gagawin niyo. Mag-sasalo sa mga yakap at halik kahit wala pang kahit na anong pag-lilnis sa katawan. 

Hindi ko nalasahan ‘yong panis na laway. Mas nanaig kasi ‘yong lasa ng pag-mamahal at init nito na lalong napasarap sa kaniyang mga halik.

Para itong
wine
na agad inalis ang wisyo ko sa katawan.

Nang mapag-tanto ang kalutangan ko, agad kong iniwas ang tingin ko sa kaniya sanhi para matawa ito nang marahan dahil sa ikinilos ko.

“Bakit?” inis kong tanong dito.

“Nothing. Ang cute mo lang kasi.” Pinisil niya nang marahan ang aking ilong.

Agad na napalitan ng ngiti ang kanina’y gusot sa aking mukha. Nakakakilig kasi ang mga banat niyang ganiyan eh.

“Sus, gusto mo lang ng another round eh.” asar ko pa rito.

Napanganga siya sa sinabi ko. Hindi niya siguro inakala na magiging palaban ako pag-dating sa mga banat at biro niya.

“Bakit, gusto mo rin ba?” mapanudyong tanong nito.

Hindi na ako umimik pa. Mas pinalawak ko nalang ang aking ngiti para akitin ito. Hindi siya umimik. Para lang siyang maamong tuta na nakaabang sa mga gagawin ko.

Ipinatong ko ang aking kamay sa kaniyang balikat pababa sa kaniyang dibdib. Nang makapa ko ang sensitibong bahagi ng kaniyang dibdib ay pinag-laruan ko ito.

Napapikit ito at bahagyang napakagat sa ibabang bahagi ng kaniyang labi.

Mas sumiklab ang init na nag-sisimulang dumampi sa aking katawan. Muli kong pinagalaw ang aking kamay pababa sa kaniyang tiyan. Ramdam ko ang pag-taas baba nito nang sandaling mahawakan ko ang kaniyang abs.

Sandali akong tumigil sa kaniyang pusod at pinaikot do’n ang aking daliri. Nang masilayang nag-eenojoy siya sa ginagawa ko ay hindi na ako nag-sayang pa ng panahon at agad na dinakma ang naninigas niyang sandata.

Ikinuskos ko ang aking kamay rito. Nang ipasok ko naman ang aking kamay sa loob nito ay gano’n nalang ang panginginig niya. Ramdam ko ang init ng kaniyang naninigas na alaga.

Kahit na pagod ito sa walang humpay na pag-indayog kagabi ay talagang tayong tayo ito at handa na namang lumaban.

“Wait, stop.” pigil niya sa akin. 

Hindi na rin niya nakayanan ang kanina pa niyang pwesto na nakapaibabaw sa akin ngunit hindi lumalapat sa akin ang kaniyang bigat.

Pumatong na siya sa akin at hinang hina na napasuksok sa aking balikat.

“Bakit?” takang tanong ko.

“Let’s save it for later.” bulong nito sa akin.

“Later? Bakit, hindi mo pa ba kaya ngayon?” natatawang sabi ko.

Kinagat niya lang ako sa aking labi sanhi para bahagya ko siyang itulak. Pero dahil mabigat siya ay hindi ko siya naalis sa aking ibabaw.

“Bakit nga? Mahina pa ba ang tuhod ko?” pang-aasar ko pa rito.

“Shut up!!” inis nitong sagot.

Napatawa ako dahil sa reaksyon niya. Kung siguro nakikita ko lang ang mukha nito ay baka mas malakas pa ang maging tawa ko.

“It’s okay, baby!” asar ko pa rito habang yakap ko siya.

Kinuskos ko pa ang aking palad sa kaniyang ulo maging sa kaniyang likod para mas maramdaman nito ang aking pakikiramay.

“I said shut up!” inis pa rin nitong sabi.

Inis ma’y hindi naman gano’ng lumalakas ang kaniyang tinig.

Unti-unti ko nang naramdaman ang pag-lambot ng kaniyang sandata. Nakatutok kasi ito sa aking hita.

“Hey.” bulong nito sa akin.

Hindi pa rin siya umaalis sa pag-kakasuksok ng kaniyang mukha sa aking balikat. Nahihiya rin pala ang mokong na ito. Huwag siyang mag-alala, hindi naman mababawasan ang pag-mamahal ko sa kaniya kahit pa minsa’y panghinaan siya ng tuhod.

“oh?” malambing kong tugon.

Mabuti nalang talaga at fully airconditioned itong unit niya, hindi tuloy namin alintana ang init sa pwesto namin.

Umayos na siya ng upo at humarap muli sa akin.

“Nag-leave ako today kasi I want to spend a day with you… just you and me.” malamlam nitong sabi.

Napa-upo na rin ako sa sinabi niya.

Ito na ba ‘yong inihanda niyang surprise o pambawi sa akin?

Pigilan ko mang ngumiti ay hindi ko na nagawa dahil parang may sariling buhay ang aking mga labi at kusa itong kumurba. Para tuloy akong nakangiwi, ‘di alam kuyng ngingiti ba o hindi.

“Talaga? Saan naman?” pabebe kong tanong.

“In my family’s restort. I already told them about this, nag-preprepare na sila sa pag-dating natin. All you have to do is to say yes.”

Naka-ngiti lang ako the whole time na nag-sasalita siya. Para akong ewan na hindi maipaliwanag ang saya sa mukha.

Nakataas lang ang kilay niya sa akin, hinihintay ang magiging sagot ko.

“Okay.” tipid kong sagot.

Pinigil ko rin ang pag-lawak ng aking ngiti apra hindi niya isiping sabik na sabik ako sa gagawin namin.

“Okay?” tanong niya.

“Okay, edi oo. Planado naman na pala lahat eh.” 

Nag-salubong ang kilay niya sa sinabi ko. Inikutan pa ako nito ng mata na ikinatawa ko dahil ngayon ko lang yata siya nakitang ginawa ‘yon. Madami pa rin talaga akong hindi nakikita at nadidiscover sa kaniya.

“Parang napipilitan ka lang eh.” inis nitong sabi.

Aktong tatayo na ito mula sa pag-kakaupo nang pigilan ko ito sa pamamagitan ng mga yakap at halik sa kaniyang pisngi.

“Joke lang, ito naman, napaka-seryoso.” wika ko rito habang naka-yakap ako sa kaniya mula sa likod niya.

Hindi siya kumibo. Tila pinakikiramdaman ang sunod na gagawin at sasabihin ko.

“Sorry na, pogi. Syempre, oo agad ang sagot ko.” Pag-lalambing ko pa rito. 

Mas hinigpitan ko pa ang yakap sa kaniyang tiyan sanhi para mapangiti na ito.

“Alam mo, ang cute mo kapag nag-tatampo.” wika ko nang humarap na ito sa akin.

“Kaya mo ba ako inaasar para makita lang ang hitsura ko kapag nag-tatampo?” tanong nito sa akin.

“Hmmm…” umakto akong nag-iisip.

Natawa ito sa ginawa ko kaya agad niya akong kiniliti. Muli kaming napahiga habang napupuno ng tawanan at halakhak ang silid na aming pinaroroonan.

“Teka, pwede ba tayong mag-sama ng kaibigan?” pag-putol ko sa kasiyahan namin.

Naalala ko kasi si Mang Berto at Val. Pinangako ko kasi sa kaniya na itatanong ko rito kay Gio kung anong pinag-kakaabalahan ni Mang Berto at kung bakit hindi ito nag-paramdam ng ilang araw.

Naisip ko rin na magandang pagkakataon ito para mag-spend kami ng time together.

“Friend? Sino naman?” tanong nito.

“Si Val, yung kasama ko sa bahay. Panigurado kasi matutuwa ‘yon kapag isinama natin siya.” nakakunot lang ang noo niya.

Ilang araw na kasing tengga si Val sa bahay. Noon pa rin niya dinadaing ang katuyuan niya. Panigurado ay sabik na itong mag-padilig kay Mang Berto.

“Hindi kaya ma-out of place siya, kasi diba couple tayo tapos siya, mag-isa lang.” napangiti ako sa tinanong nito.

Ngayon ko lang kasi narinig na manggaling mismo sa bibig nito ang mga salitang
‘couple tayo’ ,
ang sarap pala sa pakiramdam. 

”
Couple? Tayo?” pabebeng tanong ko.

Na-ngiti lang ito sa inasal ko. Halata kasi siguro ang kilig sa mukha ko. Mukhang hindi ko na kailanan mag-blush on para lang mamula ang pisngi ko, mga banat pa lang niya, sapat na.

“Oo, bakit, ano ba tayo?” nang-aasar na tanong nito.

Hindi ko na siya pinatulan pa at baka mapunit na ang labi ko sa labis na pag-ngirit. 

“Si Mang Berto, asan pala siya? Pwede natin siyang isama para naman dalawa rin sila.” suhestiyon ko.

Napa-isip ito sa sinabi ko. Agad din naman siyang nalinawan nang bigyan ko siya nang tingin na nag-sasabing
‘di ba’t mag-jowa sila?’
.

“Busy din kasi siya sa work nitong nakaraan. Hinanap ba siya ng kaibigan mo?” tanong nito.

Kung alam mo lang, ano. Tinanguhan ko lang siya.

“Okay, edi isama natin sila.” Kalmadong tugon nito.

Nabigla ako nang bahagya sa bilis ng pag-dedesisyon nito, hindi naman pala ako nito pahihirapan sa pag-kumbinsi rito.

Nag-isip pa ako ng kung ano-anong palusot, ang ending, papayag naman pala siya agad.

“Talaga?” Masayang tugon ko at binigyan siya ng yakap at halik.

Para-paraan,

“Yes. I think, Robert has been so busy lately, kailangan niya ring mag-relax just like me.” 

“Sige, tatawagan ko lang si Val para sabihan siya. Kailan pala tayo aalis?” tanong ko pa.

“Now.” maikling sagot nito bago tumayo at tumungo ng banyo.

Matapos tawagan si bakla para ipaalam na natupad na ang matagal niya nang ipinag-darasal ay bumayahe na kami ni Gio.

Sinabihan niya na raw si Mang Berto, hahabol nalang daw ang dalawa mamaya after ng work nito. Sinabihan ko na si Val nang mag-handa at ipaalam na rin ako kay Mamu kasi hindi pa ako umuuwi sa amin.

Tuwang tuwa nga ang bakla kasi sa wakas daw ay makakasama niya nang muli ang kaniyang hottie daddie. Baklang ‘yon, ayaw pa sana niyang mag-kakasama kami kasi kailangan daw nila ng privacy, matapos kung ipag-paalam si Mang Berto kay Gio, kapal niya ha.

Mag-tatanghali na nang marating namin ang kanilang resort. Nakatulog pala ako sa byahe dahil sa labis na pag-iisip. Nang igala ko ang panignin ko sa paligid ay gano’n nalang ang pag-kamangha ko nang masilayan ang nag-tataasang coconut trees na may iisang hanay at pwesto.

Maging ang buhangin na tinutung-tungan ko ay nag-sisiputian, parang tinurukan ng gluta dahil sa labis na puti.

At sa di kalayuan, matatanaw ang mala
crystal-clear
na dagat na parang tinatawag ako.

Nasa paradise ba ako?

Sobrang ganda naman dito. Isa siguro ito sa mga hidden gems ng Pilipinas. Hindi kasi ito gano’n kasikat. Hindi rin gano’n karami ang taong naririto. Sakto at tama lang.

“Magandang buhay po!” Bati sa amin ng isang babae.

Sinabitan kami nito ng kwintas na gawa sa bulaklak. Ang lakas tuloy maka-artista ng aming arrival.

“This way po.” Iginaya kami nito papasok sa isang hotel. Marahil ay ihahatid kami nito sa magiging kwarto namin.

Habang nag-lalakad ay pinag-masdan ko ang mga taong nadaraanan namin. May ilang foreigner na naka-swim wear. Hindi ko tuloy maiwasang mapatingin sa kanila. Lalo na sa mga lalaking may nag-lalakihan ding umbok.

Agad hinawi ni Gio ang aking ulo palayo sa direksyon nila. Tinitignan niya pala ako. Nang tignan ko ito ay sinamaan lang ako nito ng tingin. Binigyan ko lang siya ng isang alanganing ngiti. 

Hindi niya na inalis ang kamay niya sa aking balikat. Akala mo naman ay titingin pa ako sa iba. Eh, ‘yong sa kaniya pa lang, sapat na. Ah mali, hindi lang sapat, sobra pa.

“Thank you!” wika ni Gio sa babaeng nag-hatid sa amin dito sa deluxe room. Halos sing-laki kasi ito ng dalawang normal na kwarto kung ikukumpara.

Nginitian ko rin ang babae bago ako pumasok sa loob ng kwarto. May ilang piraso ng bulaklak na katulad ng nakasabit sa leeg namin ang nakakalat sa daan. Sinundan ko ito, natigil lang ako nang dalhin ako nito sa isa pang kwarto na sa palagay ko ay ang bedroom.

Pag-bukas ko ng pinto, lumantad sa harap ko ang mga pictures na nakasabit sa kisame. Pinalibutan din ito ng mga colorful lights sa paligid. Napukaw naman ang atensyon ko sa isang malaking teddy bear na nakalagay sa ibabaw ng kama. 

Sa palibot nito ay may isang bouquet at isang bag ng tsokolate. Unti-unti nang mamumuo ang luha sa aking mag-kabilang mata.

“Happy M-monthsary.” basa ko sa letter na nakaipit sa mga bulaklak.

Tinignan ko lang siya habang naiiyak. Nakangiti lang ito habang pinag-mamasdan ako.

“Akala mo nakalimutan ko?” tanong nito.

Hinampas ko lang siya sa dibdib. ikinulong niya ako sa kaniyang bisig at hinalikan sa noo. Walang mapag-lagyan ang aking tuwa at saya dahil sa ginawa niyang ito.

“Thank you.” bulong ko sa pagitan ng aking pag-iyak sa dibdib niya.

“Ano ka ba, bakit ka ba umiiyak. My goal here is to make you happy, pero heto ka naman ay iyak nang iyak.” sermon nito sa akin ngunit alam kong pabiro lamang.

Nag-hanap naman ako ng tisyu sa paligid para sana ipamunas sa luha at sipon na namuo gawa nang kakaiyak ko. Nakita ko rin siyang tumingin sa paligid para mag-hanap ng tisyu ngunit bigo kami preho.

Nagulat ako nang iabot niya sa akin ang dulo ng damit niya.

“Oh, kesa naman matuyo yang luha mo sa mukha mo.” May pag-aalangan sa tinig nito.

Lalo akong napangiti dahil sa ginawa niya. Naalala ko kasi noong mga bata pa kami, kapag madalas akong umiyak ay ganito rin ang ginagawa niya. Iniaabot niya sa akin ang kaniyang damit para gawin kong panyo, tapos papahiran ko ito ng sipon hanggang sa mag-habulan na kami at mag-asaran.

Dahil sa isiping ‘yon, naisip kong gawin ulit ‘yon sa kaniya ngayon.

“My god, ano ka ba? ANg dugyot naman.” singhal nito sa akin nang gawin ko ang aking plano.

Tinawanan ko lang siya sa pag-aakalang nag-bibiro lamang ito at bumubwelo para kilitiin ako o asarin ako.

Pero mukhang hindi. Tumungo na kasi ito sa banyo at hinugasan ang damit niya na pinahiran ko ng sipon.

Problema no’n?

Sinundan ko siya sa banyo. Nakita ko siyang inis na nililinis ang kaniyang damit.

“Hoy, sorry.” tawag ko rito.

Hindi ako nito pinansin at nag-patuloy lang siya sa ginagawa niya.

“Hoy, ang oa mo naman.” biro ko sa kaniya.

Tinignan lang ako nito nang masama bago ito nag-salita.

“It’s dusgusting, you know?” reklamo nito sa akin.

Matapos niya sa banyo ay kumuha ito ng extra t-shirt at nag-palit ng damit.

Seryoso ba siya?

Nang mabatid na seryoso talaga ito at walang halo ng pag-bibiro sa kaniyang inaasal ay nilapitan ko itong muli para mag-sorry.

“Sorry.” Lambing ko sa kaniya.

huminto ito sa pag-suot ng damit niya. Ibinitang niya muna ito sa kama at hinarap ako.

“Sorry din.” may lalim ang kaniyang pag-hinga.

Hinigpitan ko lang ang yakap ko sa kaniya habang pilit na sinusuksok ang aking mukha sa kaniyang didib.

“Just don’t do that again, okay? Very inappropriate eh.” may lambing ang sermon nito.

Tinanguhan ko lang siya habang nakayakap pa rin ako rito. Sinuklian niya na lang ang aking yakap.

Tama nga siya. Very inappropriate nga ang ginawa ko. Bakit ko pa kasi naisipang gawin ‘yon eh. Ang tanga ko sa part na inassume kong maaalala niya pa rin ‘yon.

Syempre galing na siya sa isang mayaman at may class na pamilya. Ang mga bagay na katulad ng ginawa ko ay hindi nila ginagawa.

Ang dugyot mo kasi, Ambi eh.

Author’s note:

Hii guys! Nakaka-proud lang isipin na nakaya kong mag-update nang sunod sunod na araw, at take note, mahahaba ito sa usual updates ko. Ahihihi, skl.

Mag-comment naman kayo para worth it ang pagod. Hehehe

Happy reading guys! Comment your thoughts, opinions, at hinuha niyo sa susunod na mga mangyayari. May libreng jowa ang makakatama.

Labyu, all :)))

Ps. Please excuse my typos and errors. Wala ulit time mag-proof read.

Pps. May isang karakter po sa kwentong ito ang mag-kakaroon ng kaniyang sariling POV next chapter. Sa tingin niyo, sino ito at bakit? SAGUTIN NIYO ITO HA!! HAHAHA

CHAPTER 16

VAL’S POV

MAAGA kong inayos ang lahat ng gamit ko matapos ipaalam sa akin ni Lie na
approved
 na ang aming double date.

Gusto ko pa nga sanang umangal kasi ayoko ng may ibang kasama kaya lang tatanggi pa ba ako, eh na-miss kong makasama si Al. 

Ang lalaking kasi ‘yon, daig pa ang kabute, susulpot nalang kung kailan niya gusto. Ni hindi man lang mag-sabi kung anong ginagawa niya o kung nasaan siya. Mabuti nalang talaga at malaki ang kabute niya, edi may dahilan ako para mas intindihin siya.

Habang inaantay siya sa labas ay nag-isip na ako ng mga pwede naming gawin. Aba, ilang araw din kaya akong walang dilig ano. Syempre, dapat lang na may gawin kami.

Alam ko rin naman na papayag din si Al. ‘Yon pa, mahal kaya ako no’n.  Takot ‘yon sa akin eh. Pero paano nga ba siya bilang isang boyfriend?

Simple lang naman, matangkad, malaki ang katawan. at masarap mag-mahal at higit sa lahat, masarap sa kama. Actually, diyan kami nag-simula, e — sa kama.

Noong una,
sex
lang ang dahilan ng madalas naming pag-kikita, hanggang sa di nag-tagal ay naging part na ng sistema namin ang isa’t isa. Kahit pa nakakatikim ako ng ibang batuta ay hina-hanap hanap pa rin ng katawan ko ang sa kaniya.

Parang laging may kulang kapag hindi kami nag-kikita, nag-uusap, at nag-eespadahan… ng mga dila.

Akala ko nga ay matitigil na ang lahat sa pagitan namin ng malaman kong pamilyado na siyang tao, pero hindi. Sinunod niya ang tawag ng kaniyang puso at laman. Itinuloy niya ang namamagitan sa amin.

At bilang ako ay isang dakilang martyr at tanga, ipinag-patuloy ko rin kahit na alam kong mali, at kahit na alam kong ako ang talo sa huli — kung may laban mang magaganap.

But just like what they always say, love would make you do impossible things. And as for me, indeed, it made me do not just impossible things, but also sinful and lustful things.

Mag-two two years na ang relationship namin ni Al, o Mang Berto ayon sa pagkakakilala ni Lie. At sa dalawang taon na ‘yon, mas nakilala ko ang sarili ko. 

I was able to know my limits. To test my capabilities. And to see how far I could go when love is the supposed destination.

I am thankful. I am grateful. It may be an implication of a very wrong doing, but on a positive note of it, at least I was able to know myself more as a person… as a loving person.

Ilang sandali lang ay nakita ko nang papalapit ang sasakyan na itim sa direksyon ko. Dagli kong inayos ang aking postura dahil alam kong siya na ang kanina ko pa inaantay. At ayaw kong madismaya siya sa hitsura ko kahit na alam ko namang i looked pretty every day.

“Kanina ka pa ba nag-aantay?” may lambing at hiya sa kaniyang tinig.

Umiling lang ako bilang sagot. Iginaya niya na ako papasok at paupo sa passenger’s seat kasigbay niya. Hindi pa rin maalis ang hiya nito nang maupo ito sa aking tabi.

Madalas kasi siyang ganiyan lalo na kapag alam niyang may nagawa siyang mali o di kaya naman ay kapag may pag-kukulang siya.

Mukha lang siyang brusko, bad boy, o gangster, pero sa loob, pusong mamon din ‘yan. Kaya nga siya na-inlove sa akin eh. Malambot kasi ang pag-katao niyan.

Kaya nga ang sarap niyang mahalin eh. Kasi marunong siyang tumanggap at mag-balik ng pag-mamahal. 

“Diretso na ba agad tayo sa kanila? O may gusto ka pang daanan?” tanong nito habang marahang nakatingin sa mukha ko.

Pero kahit na good boy yan inside, may tinatago pa rin ‘yang wildness lalo na pag-dating sa kama. Kumbaga, hindi siya ‘yong typical hot daddie na napapanood natin sa mga movie o nababasa natin sa mga pocketbooks.

“Wala naman.” Sagot ko nang hindi siya tinitignan pabalik.

Tumango lang ito at nag-simula nang buksan ang engine ng sasakyan.

“Wala ka bang gusto munang kainin? Baka kasi hindi na tayo makapag-stop over mamaya eh.” tanong nito muli nang sandaling umandar ang aming sasakyan.

Tinignan ko muna siya, napaka-amo talaga ng mukha nito kahit pa balbas-sarado ito. Para siyang tigre na hindi marunong mangain o mangagat.

“Mamaya nalang siguro.” sagot kong muli.

Tumango lang ulit siya habang patuloy pa rin sa minamaneho.

Tinimbang ko kasi ang kaniyang mga sinasabi, kung mayroon ba itong ibang underlying meaning, or if he meant it literally.

I guess it’s for me to find out. Aalamin ko kung anong ang tinatanong niya — kung pagkain ba as in food, o pag-kain as in to eat.

Nang hindi ko na matiis ang pag-papanggap na hindi siya na-miss ay agad kong inilapat ang aking isang kamay sa kaniyang isang hita.

Doon ko lang napansin na nakasuot lang pala ito ng sweat pants. Hindi ko tuloy maiwasang mapatingin sa namumuong bukol sa pagitan ng kaniyang mga hita.

“What?” tanong nito.

Binigyan ko lang siya ng shut-up-and-just-drive kind of look. Hindi naman na siya umimik pa at sinunod nalang ang ipinahiwatig ko.

Unti unti kong inangat ang aking kamay papunta sa kaniyang singit. Rinig ko ang naging lalim ng kaniyang pag-hinga. Kapag kasing ganitong nagiging naughty ako ay talagang natuturn on ‘yan. Kita mo at maya maya lang, titigasan na agad ‘yan.

Nang hindi na siya makapag-intay sa gagawin ko ay siya na mismo ang kusang nag-lagay ng kamay ko sa kaniyang haraapan. Ramdam na ramdam ko ang katigasan at kalakihan nito kahit pa nasa loob pa ito ng kaniyang saplot.

Marahan ko itong nilaro minasahe na nag-papikit sa kaniya. Kahit ano kasing gawin ko sa kaniya ay talagang ikinaliligaya ng pagka-lalaki niya. Gano’n yata talaga kapag malibog, o kapag mahal mo ang tatrabaho sa’yo.

“What?!!?” takang tanong niro nang alisin ko ang kamay ko sa kaniyang harapan.

Napangiti ako sa aking isip nang makita ang pagka-bitin sa kaniyang mukha. Hindi naman niya magawang titigan ako nang matagal dahil nag-mamaneho siya.

“Nawala ako bigla sa mood.” Pag-iinarte ko.

Alam kong alam niyang nag-bibiro lang ako. Parehas kasi kami ng wavelength niya especially when in comes to stuffs like this — things that are related to sex.

Ihininto niya ang sasakyan sa isang madilim na lugar. Nasa ilalim ito ng isang malaking puno kaya hindi gano’n kaliwanag. 

Pagkatapos, agad niyang tinagkal sa pagkaka-kabit ang kaniyang seatbelt.

“Bakit?” pag-kukunwari ko.

Hindi ako nito pinansin. Sa halip, sinipat nito ang mga labi ko at dali-daling inangkin ito. Hindi na ako nakagalaw dahil sa sensayong dulot ng mga halik nito.

Agad itong nag-dala ng kuryente sa aking katawan partikular na sa aking tumbong. 

Ito ‘yong na-miss ko.

Gamit ang kaniyang kamay, inalis din niya sa pagkaka-kabit ang aking seatbelt para hindi kami mahirapan pareho sa ginagawa namin. Ang aking mga kamay naman ay malayang ginalugad ang kaniyang katawan. 

Napapikit ito nang laruin ko ang kaniyang utong. Agad itong nanigaw at tumulis dahil sa marahas kong pag-pisil at panggigigil dito.

Iniangat ako nito at dahan-dahang pinaupo sa kaniyang ibabaw. Kahit na may suot pa kami ay ramdam ko ang pagtusok ng kaniyang ikinatatago sa aking lagusan.

“Teka, pwede bang huminga saglit?” hingal kong tanong dito.

Daig pa namin ang tumakbo ng ilang kilometro dahil sa hingal na aming nadarama.

“Na-miss kita.” sabi nito sa pagitan ng kaniyang pag-hinga.

Inikutan ko lang siya ng mata. Napangiti ito habang bahagyang hinawakan ang aking bewang. May diin at gigil ang kaniyang malalaking kamay. Para ako nitong kinikiliti dahil sa kakaibang kilig na nararamdaman ako.

“Ako ba talaga o ang butas ko?” biro ko sa kaniya.

Inilapit niya ang kaniyang bibig sa aking tenga. Kinagat niya muna ito bago bumulong.

“Pareho.” garalgal ang kaniyang boses kaya lalo akong nag-init.

Ako na ang kumilos at muling umangkin sa labi niya. May gigil na ang aming pag-sasalo. Tila gusto nitong ipadama kung gaano kami kasabik sa isa’t isa.

Bahagya ko rin iniangat ang aking pang-upo. Itinuon ko ang aking tuhod para mag-karoon ng space ang kamay ko papunta sa harapan niya. Ipinasok ko ito sa loob ng kaniyang underwear at pinisil ito.

Kung anong pisil at himas ko sa kaniyang alaga ay siyang pag-diin ng kaniyang halik. Nang pareho kaming mag-sawa ay umalis ako sa pagkaka-ibabaw sa kaniya. Siya na mismo ang nag-hubad nang suot niya.

Pinasadahan ko muna nang tingin ang kaniyang kabuuan. Napakalayo talaga nito sa edad niya. Hindi na ako nag-sayang pa at aagd kong pinuntirya ang kahabaan niya.

“Shittt!!” ungol niya nang maisubo ko ito.

Gustong gusto ko ring titignan siya habang ginagawa ko ito, mas na-momotivate kasi ako na galingan kapag nakikita kong nasasatisfy siya.

“Let’s get you undressed.” pigil nito sa akin.

Iniluwa ko ang alaga niyang halos maligo na sa aking sariling laway. Tinulungan ako nitong mag-hubad. Pagkatapos, agad niyang dinakma ang aking dibdib at marahas naminasahe ito.

“Ugh.” magkahalong sakit at sarap ang nararamdaman ko.

Muli kong hinawakan ang basang basa niyang pagka-lalaki. Dahil puno ito ng laway ko ay mas naging madali sa akin ang mag-taas baba rito. Sunod sunod na ungol naman ang pinakawalan niya nang bilisan at diinan ko ang ginagawa ko sa kaniya.

“Baka labasan agad ako.” mahina nitong sabi habang nakapikit.

Impit akong napatawa dahil sa sinabi niya.

“Iba talaga kapag tumatanda na.” biro ko sa kaniya.

“Ah, gano’n?” sabi nito.

Agad niyang itinigil ang ginagawa niya at pinatalikod ako. Dumura siya sa kaniyang palad at ipinahid ‘yon sa aking pang-upo. Naging mabilis ang lahat, maging ang pag-pasok niya sa akin. Hindi naman na kasi bago ito sa amin kaya alam na namin ang mga dapat at hindi dapat gawin.

“Ganiyan ba ang tumatanda?” tanong nito habang patuloy pa rin sa pag-indayog sa likuran ko.

Halos kainin ko na ang aking labi dahil sa kakakagat dito sa tuwing matatamaan niya ang sensitibong bahagi ng aking pang-upo na labis na nag-papahina sa kalamnan ko.

“Wait, dahan-dahan naman please.” reklamo ko sa kaniya. Pakiramdam ko kasi ay ako naman ang lalabasan dahil sa sensayong dulot ng pag-bayo niya.

Hindi siya tumigil, pero mas bumagal ang pag-indayog niya. Lumapit din siya sa akin para halikan ako. Dahil sa ginawa niya, mas naramdaman ko ang pag-baon niya sa loob ko.

Mabuti nalang talaga ay nakapag-linis ako, kundi, baka may peanut butter na lumabas dito. Baon na baon eh. Walang sinasayang na moment. Tusok kung tusok.

“Upuan mo ako.” sabi nito matapos umupo at igaya ako paupo sa kaniya.

Dahil sa posisyong ito, mas naramdaman ko ang pag-tama nito sa kalamnan ko. Hindi ko rin maiwasan mapangiwi sa tuwing nararamdaman kong bumabaon siya nang husto sa akin. Para mas pag-igtingin ang sarap, nag-salo kaming muli sa halik habang yakap niya ako at ginagabayan sa pag-taas baba.

“lapit na ako…” impit nitong sabi habang mas bumibilis ang pagsabay sa aking pag-indayog.

Dahil pakiramdam ko ay malapit na rin ako, kahit na wala naman akong ginagawa sa aking sarili, ay sumabay ako sa pag-indayog niya.

Pabilis nang pabilis hanggang sa pareho kaming manginig dahil sa wakas ay nakamit na namin ang tagumpay.

“Ughhh.” bulong nito habang madiin akong ibinaon sa kaniya. 

Nakahinto kami sa ganitong sitwasyon habang ramdam ko ang pagputok niya sa loob ko. Yakap din namin ang isa’t isa. Init sa init, libog sa libog, at laman sa laman.

Shit, wala pala siyang condom!

---

Almost sunset na nang makarating kami ni Al sa resort na pag-mamay ari nila Gio. Akala ko ay isang roas lang ang byahe, pero mukhang higit pa ro’n ang naging byahe namin.

Sinalubong kami ng ilang staffs at iginaya kami papunta sa kwartong aming tutuluyan. Maganda naman ang resort, maging ang mga hotels na nakatayo rito, talagang halata na pag-mamay ari ng isang well-off family.

“Val!” isang pamilyar na tinig ang aking narinig nang marating namin ang dagat. Sa di kalayuan ay may isang bakla ang kumakaway sa akin — si Lie.

Agad kaming lumapit sa kanila. Nasa loob sila ng isang bungalow-type na cottage. Sa loob nito ay naroon ang nag-kalat na pagkain at inumin. Pansin ko ring pareho na silang namumula, siguro ay kanina pa sila nag-iinuman.

“Kanina pa namin kayo inaantay, bakit ang tagal niyo?” reklamo nito sa akin.

Umupo si Al sa tapat ng kaniyang boss at kumuha ng beer. 

“Traffic kasi.” pag-dadahilan ko.

Alam ko namang kahit hindi ko sabihin ang totoo ay malalaman at malalaman niya pa rin ito. Kilala na yata ang buo kong pag-katao ko eh. Siya lang itong hindi gaanong makwento sa akin tungkol sa sarili niya.

“Sus, traffic pa raw. Maluwag ka na ‘no.” singhal nito sa akin sanhi para tampalin ko siya sa bibig,

Sa kilos niya, halatang nakarami na nga ito.

Agad namin silang sinaluhan sa kanilang inuman. Kani-kaniyang lag-ok ng mga bote ng beer na hawak namin. Mayroon ding speaker na tumutunog na lalong nag-padagdag ng saya na nararamdaman namin.

“Cheers dahil muli na namang nadiligan ang kaibigan kong si Val.” Para naman kaming engot na sinunod ang sinabi niya, sabay sabay kaming uminom.

Hindi na namin alintana ang mga salitang lumalabas sa bibig namin dala na rin siguro ng kalasingan.

“Alam niyo, itry kaya nating mag-sex dito. Diyan kayo, rito kami.” suhestiyon ni Lie na nagpatawa kay Al.

Hindi lang siya pinansin ni Gio dahil alam nitong lasing na ito. Samantalang siya ay parang hindi man lamang tinatamaan. Halatang sanay ito sa  ganiyang inumin.

Pinasadahan ko rin siya ng tingin. Ngayon ko lang kasi siya nakita nang malapitan. Totoo pala ang sinasabi noon ni Lie. Na para itong living definition ng perfection. Napaka-perpekto kasi ng hitsura nito.

Kung hindi ko lang siguro mahal si Al, at hindi ko lang kaibigan si Lie, malamang pinatulan ko na rin ‘yan. 

“Hoy, alisin mo ‘yang titig mo kay baby ko ha. Dudukatin kita.” tumayo pa si Lie para duruin ako pero agad siyang gumewang gewang sanhi para amtumba ito, mabuti na lamang ay nasalo ito ni Gio.

“Nak-kakakilig naman.” sambit nito habang nakaalalay pa rin sa kaniya ang nobyo nito.

“Kiss mo ako.” ngumuso ito kay Gio ngunit tanging ngiti lang ang nakuha niya mula sa lalaki.

Pinandilatan siya ng mata ni Lie at hinalikan ito. Para kaming nanonood ng telenovela dahil sa nasasaksihan namin. Sakto kasi ang tama ng liwanag mula sa papalubog na araw sa kanilang dalawa na naghahalikan, hindi na alintana ang ibang tao na nanonood sa kanila.

“Nakakainggit ‘no.” bulong ko kay Al.

Tinawanan lang ako nito. Lumapit ito sa akin kaya napapikit ako, lumipas na ang ilang sandali pero wala pa rin akong nararamdamang labi.

“bakit ka nakapikit? Kukuha lang ako ng beer oh.” iminulat ko ang mata ko, tama nga, kumuha lang siya ng beer na saktong nakapwesto pala malapit sa direksyon ko.

Ibinaling ko nalang ang atensyon ko kila Lie at Gio na nag-hahalikan pa rin hanggang ngayon. Hindi ba sila nangangawit? O nauubusan ng hininga? 

Mukhang nadala na nga ng init si Lie, ipinasok na kasi nito ang kaniyang kamay sa loob ng damit ni Gio. Pinipigilan pa siya ng lalaki ngunit makulit talaga si bakla at nagawang ipasok ang kaniyang kamay sa damit nito.

Hindi pa ito nakuntento at ibinaba nito ang kaniyang kamay papasok sa suot na shorts ni Gio. 

“Woah, easy.” muling pag-pigil ng kaniyang nobyo.

Hindi naman siya pinansin ni Lie, hinalikan niyang muli ito at pilit pa rin sa pag-pasok ng kaniyang kamay sa suot na shorts ni Gio. Dahil sa kakulitan ay nagawa niya itong ipasok. Bahagya pa niyang nahila pababa ang shorts ni Gio ngunit hindi ko na nakita ang laman no’n dahil tinakpan na ni Al ang mga mata ko gamit ang malapad niyang kamay.

“Bawal yan.” kalmadong sita niya sa akin.

Aalisin ko pa sana ang kamay niya nang  muli niya akong sitahin at pandilatan ng kaniyang mga mata.

“Ano ka ba, nakakahiya sa kanila oh.” wika ni Gio.

Nang alisin ni Al ang kaniyang kamay ay nakita kong inaayos na ni Gio ang kaniyang sarili. 

“Ah, guys, balik muna kami sa kwarto.” paalam sa amin ni Gio na agad naman naming sinangayunan.

Hindi naman maipinta ang ngiti sa mukha ni Lie. Para itong batang napag-bigyan sa matagal nitong gusto.

“Wild pala ng kaibigan mo ano?” tanong sa akin ni Al nang makaalis ang dalwa.

Kumuha ulit siya ng panibagong bote, halos kakarating lang namin kanina pero naabutan niya na an bilang ng bote ng alak na nainom nila Gio.

“Mas wild ako.” biro ko sa kaniya.

Mas lumapit pa ako sa kaniya. Kahit nanghina ako sa ginawa namin kanina ay parang muling nanumbalik ang lakas ko dahil sa tama ng alak na iniinom ko.

“Akin na nga yan, lasing ka lang.” kinuha niya ang beer na iniinom ko.

Hindi man halata, alam kong lasing na rin siya. Pakiwari ko’y ilang beer nalang ay tutumba na ‘yan.

“Nakakainggit si Lie ano, ang bait sa kaniya ni Sir Gio.” pag-iinarte ko sa kaniya.

Bagamat lasing, alam ko pa rin naman ang sinasabi ko. Nayayamot ako kasi hindi niya ako magawang harutin o pag-bigyan katulad ng ginawa nila Lie rito kanina.

“Kung alam mo lang.” sabi nito bago muling kumuha ng beer.

Nakakailan na ba siya? Hindi kaya masobrahan siya. Madilim na rin kasi ang daan, hindi ko yata kayang mag-buhat ng wasted na matanda mamaya, ano.

“Halikan mo ako.” ngumuso ako sa kaniya.

Sinusubukan kong gayahin ang mga technique na ginawa ni Lie kanina.

Kaya lang, tampal lang sa aking labi ang natanggap ko. Hindi naman ito malakas kaya wala akong sakit na naramdaman.

“Kainis ka naman. Buti pa si Lie, pinag-bibigyan ni Gio.” reklamo ko sa kaniya.

Nginitian niya lang ako nang nakakaloko. Malaman, tinamaan na nga siya nang husto. Hindi na kasi niya iniintindi ang mga pag-iinarte ko.

“Puro ka Lie. Huwag kang mainggit sa kaniya.” nakangiti nitong sabi.

Ang mata niya ay parang babagsak na. Halos sumabog na rin ang kaniyang pisngi dahil sa labis na kapulahan nito.

“Bakit? Sa tingin mo mas higit ka kay Gio?” tanong ko rito.

Tuluyan na siyang bumagsak sa lamesang nasa harapan namin. Pero alam kong gising pa siya, siguro ay nag-sisimula na siyang mahilo dahil sa dami ng beer na nainom nito.

“Hindi, dahil hindi ako kasing sama ni Gio.” mahina man, ngunit narinig ko pa rin ang mga sinabi nito.

Masama si Gio?

“Anong ibig mong sabihin?” pang-uusisa ko sa tinuran nito.

Tila unti unting bumabalik sa katinuan ang sarili ko.

“Masama siya.” muli niyang sabi habang nakapatong pa rin ang ulo sa lamesa.

Pinilit nitong umupo nang maayos, gumewang gewang pa ang kaniyang katawan kaya inalalayan ko siya sa kaniyang balikat.

“Masama siya kasi nag-papanggap lang siya.” pinilit pa niyang imulat ang kaniyang mga mata para tignan ako sa mga mata. 

Sabi nila, kapag lasing daw ang isang tao, totoo ang anumang sabihin nito. Ngunit hindi ko lubos maintindihan ang winika niya, na masama at nagpapanggap lang si Gio.

“Hindi siya si Tikboy.” pag-papatuloy nito. 

Para siyang robot na kusang nag-kwekwento kahit pa hindi ko ito tanungin.

“Anong ibig mong sabihin?” pag-lilinaw ko sa sinabi niya.

Inayos nito ang kaniyang sarili. Hinawakan niya rin ako sa balikat at sinubukang tignan sa mga mata para ipadama na seryoso siya sa sasabihin niya.

“Huwag kang mainggit kay Lie. Hindi totoong si Gio si Tikboy, palabas niya lang lahat. Nag-papanggap lang siyang si Tikboy para mag-higanti sa tunay na Tikboy. Plinano niya ang lahat. Kaya huwag mong isipin na suwerte ang kaibigan mo, mas suwerte ka pa rin kasi ako, hindi kita niloloko at hindi kita sasaktan.” may pag-tatampo sa kaniyang tinig.

Siguro ay dinibdib niya ang mga sinabi kong pag-iinarte kanina. Ito siguro ang paraan niya para bumawi, pero hindi ko naman lubos akalain na isisiwalat niya ang baho ng kaniyang boss para mag-lambing at pakiligin ako.

“totoo ba ‘yang sinasabi mo?” tanong ko sa kaniya.

Muli siyang bumagsak sa lamesa. Ngunit bago ito mawalan ng malay ay muli siyang nagsalita.

“Si Gio ay hindi si Tikboy. Dahil ang tunay na Tikboy ay si…” hindi na nito naituloy ang sasabihin nito dahil nakatulog na ito.

Tanging pag-ungol at pag-hilik nalang ang maririnig sa kaniyang bibig.

Totoo ba ang lahat ng ito?

Para akong binuhusan ng malamig na tubig, halos mawala ang kalasingan ko dahil sa mga natuklasan ko.

Kailangan malaman ito ni Lie.

Dagli kong kinuha ang phone ko at idinial ang number niya. Hindi ito sumasagot kaya nagpasaya akong tunguhin siya sa kanilang kwarto.

Hindi pa ako nakakalakad palabas nang matigilan ako sa nakita ko ----

---

Si Gio.

Nanlilisik ang kaniyang mga mata. Halos manginig ang tuhod ko dahil sa takot na nadarama ko dahil sa kaniyang presensya.

Nag-lakad ito papalapit sa akin, may hawak din siyang isang malaking bote na sa palagay ko’y gagamitin niya sa akin.

Sa sobrang takot ko ay napapikit nalang ako habang inaantay ang kapahamakang sa aki’y unti unting lumalapit.

“Katapusan ko na.”

Author’s note:

Hi guys! Oh, sinong tama ang hula sa mga kaganapan sa chapter na ito? Sana magustuhan niyo ito. Halos ilang oras din sumakit ang ulo ko sa pag-sulat nito.

Show me your support through voting and commenting your thoughts and appreciation regarding this chapter.

Happy reading guys!

CHAPTER 17

Ambi

NAPALITAN ng labis na takot at pangamba ang aking pusong punong puno nang kaligayan nang malaman ko ang sinapit ng aking matalik na kaibigan na si Val.

Mahimbing akong natutulog no’n matapos ang aming pag-tutunggali ni Gio nang gisingin ako nito at sinabi na nga ang malagim na nangyari kay Val. Ang sabi niya, nakita nalang daw niya si ito na nakahandusay sa madilim na daan papunta sa hotel namin.

Mabuti na nga lang ay agad itong naisugod ni Mang Berto sa pinaka-malapit na ospital. Halos mabura na ang mukha ni Val dahil sa mga pasa at galos na tinamo nito. Hindi ko nga lubos maisip kung sino ang maaring gumawa nito sa kaniya.

Noong una, iniisip ko na baka ang asawa ni Mang Berto, na baka nalaman nito ang plano naming
beach trip
kaya nag-higanti ito. Pero ayon kay Gio, lalaki raw ang nakita ng kanilang staff na kausap ni Val bago ito mangyari sa kaniya.

Wala naman akong maisip na partikular na tao dahil wala namang kaalitan si Val. Oo, malandi siya, pero hindi naman siya masamang tao. Hindi siya ‘yong tipo ng taong mag-sisimula ng gulo. Kaya tila palaisipan sa akin kung sino at ano ang motibo ng taong gumawa nito sa kaniya.

Narito kami ngayon sa ospital. Ako na muna ang nag-presinta na mag-bantay sa kaniya habang wala si Mang Berto. Si Gio naman ay kinailangang pumasok pero babalik naman sila ritong dalawa after ng kanilang trabaho.

Ang sabi ng doctor, normal lang daw na maging unconscious si Val dahil sa dami ng galos na tinamo nito. Maaring napuruhan din daw ang ulo nito sanhi para mawalan ito ng malay. Ipagdasal nalang daw namin na magising na ito sa mas maagang panahon.

“Lie.” Isang tapik sa braso ang gumising sa akin.

Si Mang Berto, may dala siyang mga prutas at pagkain. Lumibot ang paningin ko sa paligid para hanapin si Gio ngunit wala akong nakita maski anino nito.

“Si Gio?” tanong ko sa kaniya.

Kinuha ko ang mga dala nito at inalagay ko ‘yon sa sa lamesa. Umupo si Mang Berto sa inupuan ko kanina. siya na ngayon ang nakabantay kay Val.

“Ah, marami pa raw siyang kailangan na tapusin.” sagot nito habang ang mga mata ay nakatingin pa rin sa kaniyang minamahal.

Nanlambot ang aking puso sa aking nasasaksihan. Kitang kita kasi ang labis na awa sa mata ng matanda. Alam kong sinisisi niya ang kaniyang sarili dahil wala siya sa tabi nito ng mangyari ang mga naganap.

“Pero ang sabi niya, dadalaw siya? Saka diba, wala naman na siyang trabaho kasi nag-leave siya?” usisa ko rito.

Saglit lang itong napatingin sa akin at muling umiwas ng tingin. Pakiramdam ko ay naiinis ito sa pag-tatanong ko. Malamang, pagod din ito kakaisip sa nangyari kay Val. Siya rin kasi ang nag-aasikaso ng kaso nito kasama ng mga pulis.

“Ah, may biglaan kasing trabaho na dumating.” bakas sa tono ng pananalita nito ang kawalan ng interes sa pag-sagot sa tanong ko kaya hindi ko na ito kinulit pa.

Nang mabalot kami ng katahimikan nang humigit kumulang isang oras, nag-pasya na akong muling mag-salita.

“Wala ka bang ideya kung sino ang maaaring gumawa nito sa kaniya?” tanong ko rito habang gano’n pa rin ang pwesto nito.

Ako naman ay naka-upo sa kabilang gilid ng kama kaya mag-kaharap kami, malaya kong mapag-mamasdan ang kaniyang hitsura — kung anong tumatakbo sa isip nito.

“Hindi ko rin alam eh.” tanging lungkot at pagka-dismaya lamang ang makikita sa mukha nito.

Katulad kanina ay hindi pa rin ito makatingin nang diretso sa akin.

“Hindi kaya, kaaway mo o kakilala mo ang may gawa nito sa kaniya?” lakas loob kong tanong.

Sa pag-kakataong ito ay napatingin na ito sa kain. Akala ko ay magugulat o magagalit ito sa akin kapag itinanong ko ito sa kaniya, pero mukhang inasahan na niya.

Wala kasi talaga akong maisip na kakilala o kaaway ni Val na maaaring gumawa nito sa kaniya. Kaya naiisip ko, baka may kinalaman kay Mang Berto ang gumawa nito sa kaibigan ko, baka panibago niyang kasintahan, asawa o kalaguyo.

“Wala akong maisip eh. Basta isa lang ang alam ko, malalagot ang may gawa nito sa kaniya. Pag-babayarin ko siya.”

Biglang nag-apoy sa galit ang kaniyang mga mata. Kung totoong nag-lalabas nga lang ng apoy ang mga ‘yon ay malamang nasunog na ako, ang talim kasi ng tingin niya sa akin.

“Ah, sige, saglit lang, tatawagan ko lang si Gio.” pag-iiba ko ng topic. 

Mag-lalakad pa lang sana ako palabas nang agad itong mag-salita para pigilan ako.

“Ah, ‘wag. Baka nasa meeting siya. Ayaw kasi niyang mag-paistorbo.” napaisip ako lalo sa biglaang pag-babago ng reaksyon niya.

Para kasi siya ngayong takot na hindi maintindihan. Ano naman kung tawagan o itext ko si Gio? Hindi naman siguro ‘yon magagalit ano.

“Ah, gano’n ba? Sige, mag-papahangin nalangmuna ako sa labas.” pag-papaalam ko sa kaniya.

Ang totoo, gusto ko pa ring tawagan si Gio. Pakiramdam ko kasi may something eh. Hindi naman sa praning ako ha, pero kasi, para hindi nag-mamake sense ang mga sinabi niya sa akin kahapon, at sinabi ni Mang Berto ngayon.

Sabi niya noong nakaraan, tinapos niya na raw lahat ng gagawin niya para makapag-spend kami ng time together, take note ha, dalawang araw ang leave niya. Tapos sabi pa niya na babalik siya rito kasabay ni Mang Berto, pero hindi naman. At ang sabi naman ni Mang Berto. may trabahong dumating, tapos biglang nasa meeting naman.

Dalawang beses ko nang tinatawagan ang numero niya ngunit hindi niya ito sinasagot. Tatawagan ko pa sanang muli ito nang maunang mag-ring ang telepono ko.

Bakit naman tumatawag si Sister Joy?

“Hello, Sister. Napatawag po kayo?” tanong ko rito nang sagutin ko ito.

Rinig ko sa kabilang linya ang ingay ng mga batang nag-tatawanan. Mukhang may kaganapan ah, ang saya kasi nilang pakinggan kahit pa sa cellphone ko lang ito naririnig.

“Ah, wala naman, Ambi. Mangangamusta lang sana.” masayang wika nito.

Mula pala noong huling bisita ko ay hindi pa ako tumatawag sa kaniya. Ang dami kasing nangayri eh, idagdag pa itong kay val.

“Ah, ayos naman po. Pasensya na po, hindi po ako nakakatawag.” Umupo muna ako sa isang hanay ng upuan malapit sa labas.

Mabuti nalang at napapailaliman ito ng isang puno, kahit papano ay hindi ako mabibilad sa initan at hindi ako babanasin.

“Ah, wala ‘yon. Alam ko namang busy ka eh. Pero diba sabi mo, dadalaw ka rito kasama si Tikboy?” masaya pa rin ang kaniyang tinig.

Na-papaisip tuloy ako kung anong kaganapan ang mayroon sa kanila para maging masaya ito nang ganito.

“Ah, oo nga po eh. Kaya lang,parang malabo pa po ‘yon, busy kasi siyang masyado eh.” bakas ang inis at lungkot sa aking tinig. 

Sana lang ay hindi niya mapansin ‘yon.

“Oh, talaga? Eh, bakit siya pumunta rito kanina?” takang tano nito.

Napataas naman ang isang kilay ko.

Pumunta siya roon?

Pero ang sabi ni Mang Berto…

Gano’n nalang ang pag-liwanag nang aking isipan nang mapag-tagpi tagpi ang lahat. Ito siguro ang tinutukoy ni Mang Berto na trabahong kailangan nitong asikasuhin. Dapat sinabi niya na agad para nasamahan ko siya.

“Gano’n po ba? Ang sabi niya po kasi may trabaho siyang aasikasuhin, hindi niya naman po sinabi na sa ampunan siya pupuntaa.” tugon ko sa kaniya.

Napa-oo nalang ito habang maamo at maligaya pa rin ang kaniyang tono.

“Kailan ka na pala pupunta rito?” tanong muli sa akin ni Sister Joy.

Kailan nga ba? Siguro bukas o sa makalawa kapag may iba nang mag-babantay kay Val. Ako palang kasi ang narito, may inaasikaso rin kasi sila Mamu, pero tiyak naman ako na pupunta na rin sila rito.

“Hindi ko pa po sigurado, eh.” tugon ko.

Segundo pa lang ang nakakalipas nang mag-salita itong muli.

“Bakit hindi ka sumama sa kaniya mamaya? Babalik daw siya rito mamayang hapon, eh. May kukunin lang siya sa bahay niya, nakalimutan niya yata ‘yong ilang goods na ipamimigay niya.” suhestyon nito.

Pupunta uilt siya? Bakit hindi niya ako sinasabihan? Ayaw niya ba akong kasama? Napuno ng kung ano anong tanong ang aking isipan. Gustuhin ko mang alamin ang sagot, pero wala siya ngayon sa tabi ko.

“Sige po, baka po sumama ako sa kaniya. Pupuntahan ko nalang po muna siya sa bahay niya par sabay na kaming pumunta riyan.” 

Ibababa ko na sana ang aking telepono nang muli na naman itong mag-salita.

“Kung dito ka na kaya dumiretso? Para masurpresa siya?” suhestyon niya.

Parang bumbilya na nag-liwanag ang aking mukha.  Oo nga ano? Para naman makaganti ako sa mga pag-lilihim nito sa akin.

“Sige po, Sister. Diyan na po ako didiretso.” tugon ko.

Matapos makapag-paalam kay Mang Berto ay agad akong umalis ng ospital. Nag-palit lang din ako ng damit bago tumungo ng sakayan.

“Magandang Hapon po!” bati ko kay manong guard na nakabantay ngayon sa ampunan.

Nakilala naman na ako nito kaya hindi na niya pinatagal pa ang pag-aantay ko sa labas at daglian akong pinapasok.

“Tuloy po. Kanina pa po kayo inaantay ni Sis. Joy.” may ngiti sa kaniyang mga labi, ngiti na nakakatunaw at nakakaantig ng puso.

Ang sarap siguro nito…maging tatay o maski tiyuhin, mukhang mabait eh.

“Hi Sister.” bati ko sa isang batang madre na papasalubong sa akin.

Kinuha niya ang mga prutas na dala ko na siyang pinamili ko sa labas ng ospital.

“Kumusta ang byahe?” tanong nito habang nag-lalakad kami paupo sa dating bench na inupuan namin.

Mahangin kasi rito saka kita rin namin ang mga batang masayang nag-lalaro.

“Ayos lang naman po, medyo nakatulog po ako, marami po kasing nangyari nitong nakaraang araw eh.” Pag-tatapat ko.

Akala ko ay uusisain ako nito ngunit hindi, hinayaan lang ako nito kung sasabihin ko ba o hindi.

“Maya-maya, darating na rin ‘yon si Tikboy. Baka mga limang minuto lang, narito na ‘yon.” Hinawakan ako nito sa braso para mas makumbinsi ako.

Makikipag-kwentuhan pa sana ako kaniya nang makaramdam ako nang pag-tawag ng kalikasan. Mukhang nasamaan ako sa kinain ko kaninang umaga eh.

“Ah, Sister, pwede po bang maki-gamit ng banyo?” tanong ko sa kaniya.

“Bakit, okay ka lang ba?” tanong nito.

Bakas ang pag-aalala sa kaniya gaya noong mga bata pa lang kami, kaunting sakit lang kasi o kung ano man ang maramdaman namin, agad itong nag-aalala.

“Opo, medyo sumakit lang po ‘yong tiyan ko gawa sa kinain ko kanina.” paliwanag ko.

Umaliwalas na ang kaniyang mukha. Tumayo ito at itinuro ang direksyon na sa palagay ko ay papuntang banyo.

“Sige, pupunta muna ako sa kwarto ko ha? Puntahan mo nalang ako pag-katapos mo.” wika nito.

|Tango nalang ang naisukli ko sa kaniya bago ko nilakad ang daan papuntang banyo.

Nang marating ko ito ay aagd kong tinungo ang cubicle na pinakamalapit sa akin. Nang buksan ko ang pinto nito ay agad na may nag-salita.

“May tao.” wika nang lalaki sa loob.

Sinubukan ko ring tingnan at buksan ang ibang cubicles kaya lang, naka-lock ito, hindi dahil sa may tao, kundi dahil
out of order
ang mga ito.

Nahihiya man, muli kong kinausap ang lalaking nag-salita sa unang cubicle.

“Ah, kuya, saan pa po pwedeng mag-cr?” hindi ako masayadong lumapit dito kasi may kakaiba akong naamoy.

Hindi agad ito nakapag-salita, pero parang naririnig ko ang munting pag-iri niya.

“Wala na, out of orders ang ibang banyo rito sa loob. Sa taas na yung sunod kaso baka marami ring tao ro’n, hapon e.” sagot nito.

Mag-sasalita sana ulit ako nang makarinig ako nang malakas na pag-pururot. Agad kong tinignan ang pwetan ko para kumpirmahin na hindi sa akin galing ‘yon.

Buti naman!

“Ay may nag-text, nakakahiya naman itong ringtone ko…” wika ng lalaki sa loob ng cubicle.

Hindi ko nalang pinansin ang pag-papalusot niya at sa halip ay tinanong nalang siyang muli.

“Saan pa po kaya pwedeng makibanyo?” tanong kong muli.

Wala pang ilang segundo ay sumagot na ito agad.

“Sa guard house, pwede kang makigamit do’n kung talagang hindi mo na talaga kaya.” may pag-mamadali sa kaniyang pag-sasalita.

Parang gustong gusto na ako nitong palabasin, siguro dahil hindi siya makabuwelo nang husto sa pag-papalabas nito ng sama ng loob.

“Sige po, salamat. Galingan niyo po.” sabi ko rito bago ako nag-lakad palayo rito.

Narinig ko pang nag-salita ito ngunit hindi ko na ito inintindi pa. 

Agad kong tinungo ang guard house. Pakiramdam ko kasi ay kaunting sandali na lang ay hindi ko na mapipigil pa ang pag-kulo ng sikmura ko.

Nang mapansing wala namang tao, hindi na ako nagdalawang isip na mag-labas ng sama ng loob dito.  Mabuti nalang ay walang ibang tao rito, hindi nila maririnig ang pag-tunog ng ginagawa ko. Edi sana, nakatulad ako kay kuya kaninag may sound effects ang pag-jebs, nakakahiya.

Matapos ang sampung minuto ay natapos na rin ako sa pag-babawas. Humarap muna ako sa salamin malapit sa pintuan para ayusin ang aking sarili. Habang nag-aayos ay parang may kung sinong pamilyar na tao ang nahagip ng aking paningin.

Si Boy ba ‘yon?

Ipinagsa-walang bahala ko nalang ang nakita ko at bumalik sa pag-aayos ng aking sarili. Pagkatapos ay nag-lakad na ako pabalik sa loob ng ampunan. 

Hindi pa man ako lubusang nakakapanhik nang makita ko na namang muli ang pamilyar na lalaki, ngunit nakatalikod ito ngayon at parang may kinakausap.

Nag-lakad pa ako papalapit.

Dahan-dahan lamang ang ginawa ko, hindi ko alam kung bakit, pero parang may nag-sasabi sa akin na kailangang hindi nila ako makita.

Nang maging sapat na ang distansya ko para makilala ang kausap nito ay huminto na ako.

Si Sister Joy? Ano namang pinag-uusapan nila?

Gano’n nalang ang pagka-bigla ko nang makilala kung sino ang lalaking ito ---

---

Si Boy.

Anong ginagawa niya rito?

“Oh, bakit natagalan ka yata?” masayang bati ni Sister joy dito.

Ibinitang muna ni Boy ang mga dala niyang gamit at pagkain bago nag-salita.

“Ah, gawa po rito sister.” pagtukoy nito sa mga gamit na dala niya.

Tumango tango lang naman sa kaniya ang madre, hindi maalis-alis ang ngiti nito sa kaniyang labi.

“akala mo ba, ikaw lang ang may surpresa sa atin?” panunukso nito sa binata.

Nag-taka naman ito sa tinuran ng madre.

“May surpresa rin ako sa’yo Tikboy, pero hindi ko muna sasabihin kung ano, ah ibig kong sabihin, kung sino.” makahulugang sabi nito.

Tikboy? 

Bakit niya tinawag na Tikboy si Bo—
 

Natutop ko ang aking sariling bibig. Siya ba ‘yong tinutukoy na Tikboy ni Sister joy? Si Boy? Kahit na bakas ang labis na pagka-bigla at pagka-lito sa akin ay pinili ko pa ring makinig sa kanila.

“Ano naman po, ah este, sino naman po?” pag-bibiro ni Boy o Tikboy o kung sino man siya.

Tinitigan muna siya ni Sister bago ito muling nag-salita.

“Sige na nga, sasabihin ko na, ako ang na-eexcite para sa inyo eh.” 

Pareho kaming nakaabang ni Boy sa sasasbihin ng madre. 

“Andito rin si Ambi.” masayang wika nito.

Pareho kaming nagulat ni Boy. Nawala kasi sa isip ko ang sinabi nitong surpresa namin para kay Tiboy. Isa pa, hindi ko naman lubos maisip na si Boy pala ang tinutukoy niya.

“Si Ambi?” gulat na tanong ni Boy.

Hindi maipinta ang mukha nito. Tila balisa dahil sa sinabi ng madre. Bakit parang takot na takot yata siya? E, kilala naman niya ako ah? Magka-kilala naman kami ah?

“Oo, andito siya, balak ka kasi niyang isurpresa kasi lagi mo raw siyang hindi isinasama rito kaya siya na ang nag-kusang pumunta rito.” wika nito.

Naiwan lang na nakanganga si Boy habang hindi pa rin maproseso ang mga tinuran ng madre. Maging ako ay naguguluhan sa lahat ng nalaman ko. 

Paanong siya si Tikboy? Kaya ba Boy ang palayaw niya? Kaya ba lagi kaming nag-kikita? Kaya ba ang daming coincidence na nangyari sa pagitan namin? Dahil siya si Tikboy?

Pero imposible ‘yon. Si Gio si Tikboy. At napatunayan ko ‘yon.

“Nasan po siya?” tanong ni Boy.

Lumingon naman sa paligid si Sister kaya nag-tago ako sa gilid ng isang puno.

“Nag-banyo lang siya eh, siguro ando’n ‘yon sa loob, halika na.” pag-anyaya niya sa binata.

Agad na tumakbo papasok si Boy. Siguro para hanapin ako. 

Naiwan akong mag-isa roon. Hindi alam kung anong gagawin. Papasok ba ako? Mag-papanggap ba ako na wala akong narinig? Gusto kong mag-tanong sa kanila, kaya lang natatakot ako.

Natatakot ako sa maaaring maging sagot nila. Natatakot akong malaman ang dahilan at ang katotohanan. 

Kahit labag sa loob ko, tinungo ko ang daan palabas. Kung gusto kong malaman ang lahat, marapat lamang sigurong simulan ko ang pag-tatanong kay Gio.

“Ah, aalis na po kayo?” tanong sa akin ng gwardya.

Tanging tango na lamang ang naisagot ko rito. Ni ngumiti o maayos na pag-papaalam ay hindi ko na nagawa. Tila nawala na ako sa wastong wisyo para magawa pa ‘yon.

Hindi ko rin alam kung paano ko nagawang sumakay ng sasakyan papunta rito sa building na tinitirhan ni Gio. Basta ang gusto ko lang, matuldukan ang mga tanong na nag-uulit ulit sa isip ko.

Kinuha ko ang susing nakalagay sa likod na bulsa ng suot kong shorts at ipinasok ito sa pinto ng unit ni Gio. Hindi ko na ginawang tumawag pa, hindi ko rin kasi alam kung nandito ba siya. 

Napahinto rin agad ako sa pag-hakbang nang may marinig akong ingay. Hindi ito galing sa isang mag-nanakaw, parang galing ito sa dalawang taong gumagawa ng kababalaghan.

May tao?

Dahan-dahan akong nag-lakad papalapit sa kwarto. Gano’n nalang ang pagka-bigla ko nang makita si Gio na may hinahalikang babae, at ‘yong babae, siya rin ‘yong nakita ko rito no’ng nakaraan.

“Lie?” gulat na wika ni Gio nang mapansin ang presensya ko.

Napa-tigil sila sa ginagawa nila. Bakas ang pagka-bigla sa mukha ni Gio habang sa kasama nitong babae, wala man lamang kahit na anong reaksyon o ekspresyon ang mababasa.

“Anong ginagawa mo rito?” takang tanong nito.

Hindi pa niya alam ang gagawin, tlla nagdadalawang isip ito kung lalapitan ba ako o ipag-papatuloy ang ginagawa nila ng babae.

“tangina mo, gagu!” sigaw ko sa kaniya bago ako nag-tatakbo palabas.

Kagaya dati, walang Gio ang humabol sa akin.

Hindi ko tuloy alam kung ano ang masakit.

Kung ‘yong nalaman ko ba sa ampunan, yung nakita kong ginagawa ni Gio at ng babaeng kasama niya, o ‘yong wala man lang humabol sa akin para mag-paliwanag.

Parang namanhid na ako. Ang tangi ko nalang nagawa ay ang tumakbo nang tumakbo.

Palayo sa gulong ito.

Author’s Note:

Hi guys! If ever ma-feel niyo na ang dry ng ud ko today, sorry na agad, pinilit ko lang talaga eh. Naubos kasi ang brain cells ko sa mga recitation at exams namin eh. 

Sorry din sa mga typos at grammatical errors, paki-intindi nalang po.

Laby, all. Stay safe and healthy. :)

CHAPTER 18

Boy

The moment na malaman kong pinuntahan pala ako rito ni Ambi sa ampunan ay agad na naging aktibo ang katawang lupa ko. Agad ko siyang hinanap sa pag-asang mauuna akong makapag-paliwanag sa kaniya bago pa niya malaman ang lahat.

Ngunit bigo ako. Nalibot na namin ang buong ampunan pero hindi namin nakita maski ang kaniyang anino.

Maging si Sister Joy ay naguguluhan. Hindi niya lubos maisip kung bakit aalis si Ambi, at kung bakit ganito na lamang ang kagustuhan kong makita siya. Sabagay, nataural lamang na maging ganiyan ang kaniyang reaksyon. Hindi niya kasi alam ang mga nangyari at nangyayari sa pagitan namin ni Ambi.

Matagal na akong dumadalaw dito. Ngunit hindi para alamin kung nasaan si Ambi, dahil noon palang naman ay alam ko na kung nasaan siya. Dumadalaw ako rito para lang makita ang aking pinanggalingan at para mapasalamatan ang mga madre na siyang kumupkop at nag-aruga sa akin.

Sa tuwing tatanungin niya ako noon tungkol kay Ambi, lagi ko lang sinasabi na nag-kita na kami, na mag-kasama na kami, pero nag-sinungaling ako.

Dahil noong sinabi kong mag-kasama kami, na nag-kita na kami, hindi ako ang Tikboy na nasa kaniyang tabi, kundi ang kapatid kong si Gio.

Paano nga ba nag-simula ang lahat?

Katulad ko, si Giordan ay inampon lang din ng aming mga magulang. Matapos nila akong ampunin ay nag-ampon pa sila ng isang batang lalaki at ‘yon nga si Giordan.

Isang taon lang ang agwat ko sa kaniya. Nakita siya noon ng mga magulang namin na pagala-gala sa kalye, dahil sa amo ng mukha nito, naawa sila rito at nag-pasya na ampunin ito.

Pinalaki nila kami nang naaayon sa kanilang kagustuhan. In other words, we were raised like robots. Kailangan naming pag-aralan ang mga pasikot-sikot sa mga business nila. At ‘yon nga ang ginawa namin.

We became our dad’s puppets. Lahat ng gustuhin nito ay sinunod namin, dahil kung hindi, katakot-takot na parusa ang matatanggap namin. I am not saying na masama sila, after all, kinupkop pa rin nila kami at dinamitan kahit na hindi nila kami sariling laman at dugo.

Ang alam ko, may isa silang anak, kaya lang, nag-rebelde ito, siguro dahil nasakal din sa kanila, kinalauna’y namatay ito dahil sa isang aksidente. Hindi kinaya ni mommy ang pang-yayaring ‘yon sanhi para mag-karoon ito ng problema sa kaniyang pag-bubuntis. 

Ilang beses nilang sinubukan na bumuo ulit, kaya lang, hindi talaga kinakaya ni mommy, siguro ay dala na rin ng kaniyang edad. Doon sila nag-pasya na mag-ampon nalang — at ‘yon nga kami ni Gio.

But how did he end up pretending to be me?

Lumaki kaming mag-kasundo ni Giordan. Sa katunaya, pareho pa nga kaming Gio eh. Giorge ako at Giordan naman siya. Gano’n ang binigay sa aming pangalan ng mga magulang namin para raw madaling matandaan. 

So basically, I am Gio number one and he is Gio number 2. Naging magka-sangga kami sa lahat. Sa mga galit at parusa na natatanggap namin. Maging sa school na pareho naming pinasukan. In short, we were like the best of friends. Kaya lang, as we grew older, hindi talaga maiiwasan ang competition, at ‘yon ang nangyari sa amin.

Kahit na wala naman kami sa isang paligsahan, tila naging isang kompetisyon ang bawat araw ng aming buhay. Nagkataon lang na mas napapansin ako ng aming mga magulang. Maybe because I was really excelling that time with my studies. Though magaling din naman ang kapatid kong ‘yon, ako ang nag-tuturo eh.

Kidding aside, he really is a smart kid — a combination of a street smart and a book smart. Medyo na-overwhelm lang siya sa mga opportunities at yaman na meron na kami ngayon kaya naging pabaya siya.

Palagi siyang napapagalitan, or should I say, napaprusahan. Habang ako, palaging pinupuri at ginagantimpalaan. At doon na nga nag-simulang lumayo ang loob niya sa akin.

Mas lumala pa ang lahat ng kinailangan kong pumunta ng ibang bansa para ro’n ipag-patuloy ang aking pag-aaral. Ininsit ko pa no’n na sabay nalang kami ni Gio kasi isang taon lang naman ang agwat namin. Pero sinabi nila na rito lang sa Pilipinas mag-aaral ang kapatid ko.

As soon as I finished my studies ay bumalik ako rito agad sa Pilipinas. Isa sa dahilan ko ay si Ambi. Nangako kasi ako sa sarili ko na babalikan ko siya once na kaya ko na. Oo, nag-sisimula palang ako that time to work and earn on my own, pero wala akong pakialam basta makita at makasama ko lang siya.

Pero hindi naging madali ang lahat. Pag-balik ko, naging maayos na pala ang buhay ni Gio. Hindi na ito nag-bubulakbol. Nag-aral din ito nang husto kaya nagawa nitong makapag-tapos at makapag-trabaho sa kompanya namin.

Wala naman akong problema ro’n, in fact, I was so happy to know  and hear good news about him. Kaya lang, pakiramdam ko ay ginagawa niya ‘yon to still compete with me, at nakumpirma ko ‘yon nang i-appoint ako ni Dad sa mas mataas na posisyon kumpara sa kaniya.

Lumipas ang mga taon nang naging gano’n ang ganap sa aming buhay — puno nang kompetisyon sa pamilya maging sa mga babaeng nagugustuhan niya.

Lalong umigting ang kaniyang galit sa akin nang magustuhan ako ng babaeng matagal na niyang gusto --- si Addie. Anak siya ng business partner ni Dad kaya bata palang kami ay kilala na namin ito.

Bata pa lang din kami ay gusto na ito ng aking kapatid, pero hindi siya ang gusto ni Addie, kundi ako. Sabihin ko mang wala akong gusto rito, na iba ang gusto ko ay hindi siya nakikinig. Pakiramdam niya ay inaagaw ko sa kaniya ang lahat maging si Addie kaya mas lalo niya akong kinainisan at kinasuklaman.

 Namuhay kami na parang taong nag-mamakaawa sa validation at approval ng aming mga magulang and I hated it.

Kaya nang maging sapat na ang panahon para pag-bayaran ko ang utang na loob ko sa kanila ay nag-decide ako to finally pursue this one person na matagal ko nang kinasasabikan — si Ambi.

Pero nang bumalik at dumalaw ako sa ampunan ay doon ko nalaman na wala na pala ro’n si Ambi. Kagaya ko ay naampon din pala siya. That’s the time when I started supporting the orphanage with my charity events and programs.

Dahil may sapat na akong pera, I hired people that will look for Ambi. Ilang taon din ang hinintay ko para lang mahanap siya. At nang malaman ko ang mga pinag-daanan nito, do’n ko ginusto na mag-pakita na sa kaniya at mag-pakilala.

Kaya lang, nalaman ito ng akin pamilya. Nagalit sila lalo na si Dad. He wanted me to forget everything about my past, and that includes Ambi, pero hindi ko ginawa. Hindi ko sila sinunod.

Hindi ko alam kung bakit, o kung anong dahilan, pero sa pag-lipas ng panahon na laging sumasagi sa isip ko si Ambi ay mas lalo lang akong nasasabik na makita siya. 

Akala ko noon ay dahil lang sa nasanay akong nandyan siya sa tabi ko, na baka na-mimiss ko alng siya dahil kapatid na ang naging turing ko sa kaniya, pero hindi naman gano’n ang nararamdaman ko para kay Gio. 

Doon ko napagtanto na iba na ang nararamdaman ko sa kaniya. Na noon palang, may kakaiba na siyang naidudulot sa akin, siguro ay masyado pa kaming bata noon para malaman at mapagtanto ko ito, pero ngayon, sigurado na ako, mahal ko siya higit pa sa isang kaibigan.

Kaya nang tangkain ko ang mga plano kong puntahan at kuhanin si Ambi ay sinumbong ako ni Gio sa mga magulang namin. Nalaman pala niya ang plano ko.

Pinapili ako ni Daddy. Kagaya nila, nagulat din ako sa tinuran ng aking bibig, nagulat ako sa sinambit nito, at sa pangalang winika ko — ang pangalan ni Ambi.

The moment I mentioned his name, alam kong katapusan ko na. Pero hindi ko na alintana ‘yon, mas mahalaga sa akin na makasama si Ambi.

Unfortunately, ginamit itong opportunity ni Gio to take his revenge on me. Habang busy ako sa pag-paplano kung paano ko sasabihin ang desisyon ko kina Mom and Dad, palihim na pala siyang umaatake patalikod.

Nauna na silang nag-kita. Nasimulan na niya ang kaniyang planong mag-panggap bilang ako. Gustuhin ko mang kalabanin siya, pero pinag-bantaan niya ako, na sasaktan niya si Ambi kapag nangialam ako. 

Nangako naman siya na hindi niya ito sasaktan, mamahalin niya lang daw ito gaya nang kung paano ko ito gustong mahalin, ang tangi lang niyang gusto ay ang makita akong nasasaktan.

Tagumpay naman siya, dahil sa bawat araw na nakikita kong masaya sa kaniya si Ambi ay parang dinudurog ang aking puso. Tinototoo nga niya ang sinabi niya na hindi ito sasaktan, in fact, nakita ko naman na masaya si Ambi kaya naging panatag din ang loob ko.

Ang tangi ko nalang nagawa ay ang mag-pakilalang si Boy. Pero bago pa ‘yon, una na kaming nag-kita sa Mall, kaya lang pinagkamalan niya akong isang call-boy. Mabuti nalang ay naging successful ang pag-papanggap ko bilang isang tricycle  driver.

Mas lalo ko pang pinag-igting ang pag-babantay sa kaniya nang malaman kong sinusundan siya ng kaniyang Kuya na sa pag-kakaalam ko ay baliw. Kaya sa tuwing susundan siya nito ay sinusundan ko rin siya, kahit pa mapag-kamalan niya akong stalker niya.

At least kahit papaano, nababantayan ko siya. ‘Yon nga lang, hindi ko maiwasang hindi siya pagalitan minsan, siguro dala na rin ng selos na nararamdaman ko sa kanila ni Gio.

At ngayong may ibang buhay na ang nadadamay, kailangan ko nang makialam. Kailangan ko na siya o silang pigilan bago pa sila makapanakit ng ibang tao. Bago pa nila masaktan si Ambi.

At dumating na nga ang araw na ‘yon, ang araw na kinatatakutan ko. Ngayon, sigurado ako, alam na ni Ambi ang lahat. At sigurado ako na kay Gio ito unang pupunta para sa kaniya mag-tatanong.

Gamit ang sasakyan na dala ko ay tinungo ko ang daan papunta sa unit ni Gio. Sa totoo lang, pareho kaming may exclusive unit sa condo building na ‘yon. Kaya lang, simula nang mag-sarili ako, wala na akong ni-isang property na mula sa pangalan nila.

Ang lahat ng ginagamit ko ay mula na sa ipon ko. Unti-unti na nga silang nauubos, kailangan ko kasi silang ibenta para magkapera, para maituloy ko pa rin ang nasimulan kong pag-tulong sa mga madre, at para sa pag-babantay ko kay Ambi.

Madilim na nang makarating ako sa building. Hindi pa man ako nakakapasok nang makita ko si Ambing tumatakbo papalabas. Tuloy tuloy ito, hindi alintana ang kadiliman ng kalsada.

Lakad-takbo ang kaniyang ginawa kaya sinundan ko siya. Sinigurado ko namang hindi niya ako makikita o mararamdaman. Pakiramdam ko kasi na may nangyaring hindi maganda sa taas. Siguro ay nalaman na niya ang totoo.

Lalapitan ko na sana ito nang mapansin ang kotseng kanina pa pala sumusunod sa kaniya. Mabagal lamang ang takbo nito kaya hindi niya ito napapansin. Agad kong sinipat ang mukha nito at gano’n na lang ang aking pagka-bigla nang makilala ko kung sino ito.

Ang kaniyang Kuyang baliw.

Aagd akong umikot para mabilis akong makapunta sa unahan ni Ambi nang hindi napapansin ng kaniyang kuya.

Nang sandaling liliko na si Ambi sa may kantong pinag-tataguan ko ay agad ko siya hinila at itinago.

“Arggggghhh” sigaw nito nang takpan ko ang kaniyang bibig gamit ang aing aking palad.

Kumalma din naman siya nang makilala niya ko.

“B-boy?” hindi makapaniwalang wika nito.

Umiwas din agad ito ng kaniyang tingin, siguro ay muli niyang naalala ang kaniyang nasaksihan kanina.

“Huwag kang maingay. Baka marinig niya tayo.” hinila ko siya nang mas malapit sa akin para hindi kami makita ng kaniyang Kuya.

Ngayon ko lang siya ulit nalapitan nang ganito kalapit. Tumaas pala siya, dati kasi ay hanggang dibdib ko lang siya, ngayon, halos hanggang ilong ko na siya. Saktong sakto tuloy ang labi ko sa kaniyang noo.

“Sino?” takang tanong nito.

Umiwas siya sa akin kaya mas hinila ko siya papalapit sa akin sanhi para mapakapit ito sa aking dibdib. Pakiramdam ko tuloy ay mas bumilis ang tibok ng puso ko, baka maramdaman niya ito sa kaniyang mga palad.

“Basta, mapanganib na tao.” Ayokong sabihin sa kaniya na ang Kuya niya ang sumusunod sa amin, ayokong dagdagan pa ang kaniyang mga isipin.

Narito naman ako para bantayan siya kaya kampante na akong hindi siya mapaphamak.

“Dapat pa ba akong mag-tiwala sa’yo?” seryosong tanong nito.

Ramdam ko ang galit sa kaniyang tinig. Hindi man niya ito sabihin nang direkta, alam kong galit siya, alam kong gusto niya ng kasagutan, at alam ko ang pinaggagalingan ng kaniyang tanong.

“Hayaan mo akong mag-paliwanag.” sagot ko sa kaniya.

Ang kaninang ilang na ipinapakita niya sa akin ay tila naglaho nang sandaling hilahin nito ang damit ko sanhi para mas lumapit ang mukha namin sa isa’t isa.

“Sa tingin mo, maniniwala pa ako sa’yo, Boy? o Tikboy?” may gigil at diin ang bawat salitang binitawan nito.

Tanging pag-lunok lang ang aking naging sagot.

“Baka hindi talaga sila ang tunay na mapanganib, baka ikaw. Hindi ko lubos maisip kung paano mo naatim na panoorin akong mag-mukhang tanga. Ikaw ba talaga si Tikboy? Kasi ang tunay na Tikboy, hindi ‘yon hahayaang mangayri sa akin.” wika nito bago ako itulak palayo sa kaniya.

Agad siyang nag-lakad palayo sa akin. Hindi ko naman agad siya nasundan dahil sa labis na pagka-bigla sa mga sinabi nito. Parang kutsilyo ang mga salita nito na isa-isang tumusok sa aking puso.

Shit, baka nariyan pa ang kaniyang Kuya.

Agad akong nag-lakad para sundan siya. Tila kay bilis ng pag-lalakad niya dahil hindi ko na agad siya maaninag.

Shit! Saan ka ba nag-suot Ambi?

Mas binilisan ko ang pag-lalakad sa pag-asang mauuna akong makita siya bago pa man siya makita ng kaniyang Kuya.

“AHHHHHHH!!” sigaw ng isang napaka-pamilya na boses sa ‘di kalayuan.

Agad kong tinungo ang pinanggalingan ng tinig. Halos kumawala na ang aking puso sa lakas ng kabog nito nang makita ko si Ambi na akap akap ng isang lalaki --- ng kaniyang Kuya.

Hinila ko ang lalaki mula sa likod at pinaulanan ng suntok mula sa kaniyang kanang pisngi.

“Ambi, takbo!” sigaw ko rito.

Halos manginig ito sa takot habang nangnginig ang kaniyang buong katawan.

“Wag ka ritong makialam.” sigaw sa akin ng lalaki bago ako nito suntukin.

Dahil nakay Ambi ang aking atensyon ay hindi ko napansin ang kaniyang paparating na suntok sanhi para matumba ako sa kalsada.

Tangkang susugod ito sa akin para dag-anan ako nang sipain ko siya gamit ang isang binti ko.

“Ambi, tumakbo ka na!” sigaw kong muli kay Ambi.

Natauhan naman na ito kaya agad siyang tumayo para tumakbo.

“Shit!” ungol ko nang makaramdam ako nang isang matalim na bagay na tumusok sa aking tagiliran.

Isang suntok muli ang aking natanggap mula sa lalaking nakatayo na pala sa aking likuran.    

“Ambi, takbo.” sigaw kong muli.

Lalakad na sana ang lalaki papunta sa kaniyang direksyon nang hawan ko ito sa kaniyang paa.

“Makulit ka talaga ha?” wika nito bago ako tadyakan sa aking ulo.

Nakaramdam ako nang pagkahilo nang tumama ang aking ulo sa kalsada. Gamit ang natitira kong lakas ang niyakap ko ang kaniyang binti at hinila ito para mapahiga sa tabi ko.

“TAKBO!!” sigaw kong muli nang muling lumingon si Ambi sa aking direksyon.

Babalik sana ito para tulungan ako nang bigyan ko siya ng senyas na ‘okay lang ako, tumakbo ka na’.

Nakaramdam muli ako nang pag-tusok ng patalim sa aking tiyan. Pipigilan ko pa sana ito nang muli niya akong saksakin sa aking binti.

“Tangina mo ha!” mga salitang huli kong narinig bago ako tuluyang nawalan ng malay.

Author’s note:

Hi guys! Happy reading! Alam niyo na ha, vote and comment na, pang-tanggal stress at pagod lang. Para ganahan din akong mag-update. Thank you!!

Ps. Gusto niyo ba ng picture ni Tikboy?

Question: Pwede ko bang malaman kung sinong naiimagine niyong tao para sa characters nina Ambi, Gio, Tikboy, etc.?

Please do follow me po sa IG: mahiwagax , ud ako agad kapag may nag-follow. ++ surprises.

CHAPTER 19

Ambi

GUSTO kong bumalik para tulungan si Boy. Pero alam kong kapag ginawa ko ‘yon ay pareho lamang kaming malalagay sa alanganin. Ayokong sayangin ang sakripisyong ginawa niya para sa akin.

Saka na ako gagawa ng paraan para matulungan siya. Ang kailangan ko ngayon ay ang makalayo at makatakas sa lalaking humahabol sa akin, sa lalaking walang kasing sama --- kay Kuya Vj.

Hindi ko alam kung saan na itong narating ko, basta ang ginawa ko ay ang tumakbo nang tumakbo. Nang maramdaman kong wala nang sumusunod sa akin ay huminto ako saglit.

Napatingin ako sa isang playground sa unahan, sa gilid nito ay may parang daycare center, doon ako nag-pasyang mag-tago. Pumwesto ako sa likod nito. Ihinarang ko rin sa akin ang mga drum na narito para hindi niya ako makita kung sakaling mapadpad siya rito.

Kanino ba ako pwedeng humingi ng tulong?

Sinubukan kong tawagan ang numero ni Mang Berto ngunit
cannot be reached
ito. Sinunod ko ang numero ni Mamu pero napatigil ako nang biglang mag-ring ang aking cellphone.

Nakita ko ang pangalan ni Gio mula sa screen nito. Walang pag-aalinlangan ko itong sinagot. Kahit galit ako sa nasaksihan ko kanina sa condo niya ay binalewala ko na ito sa pag-asang matutulungan niya ako.

“Hello? Gio?” habol hininga kong sabi sa kaniya sa kabilang linya.

Rinig ko rin ang malalim na pag-hinga niya, para bang hindi ito mapakali sa sa nangyari sa amin kanina. Alam ko kasing kahit hindi niya ako hinabol kanina ay nag-alala pa rin ito. Siguro ay naipit lang talaga siyasa sitwasyon.

“Lie? Asan ka? Bakit parang hinihingal ka?” tanong nito sa akin.

Pinigilan ko ang pag-lakas ng aking boses sa isiping baka marinig ako ni Kuya at matunton niya ako.

“Tulungan mo ako, may humahabol sa akin.” Maluha-luha kong pakiusap sa kaniya.

“Ano? Sino? Nasaan ka pupuntahan kita.” saad niya.

Rinig ko ang pag-galaw niya, indikasyon na inaayos niya ang kaniyang sarili para puntahan nga ako.

“Nag-tago ako sa pinakamalapit na playground sa condo building mo.” pag-tatapat ko.

Narinig ko ang pag-start niya sa kaniyang sasakyan. 

“Sige, andyan na ako. Huwag kang aalis diyan.” Pagka-kuwan ay ibinaba niya na ang linya.

Sapo ko ang aking sarili sa labis na kaba at pag-aala para kay Boy. Kung tunay mang siya  si Tikboy o si Boy, hindi na mahalaga ‘yon, ang importante ay maligtas siya. 

Sigurado akong kapag nag-tagal siya roon ay maari siyang maubusan ng dugo na pwedeng maging sanhi ng kaniyang kamatayan.

Pero kung siya nga si Tikboy, ibig sabihin, niloloko lang ako ni Gio. Pero bakit naman niya gagawin sa akin ‘yon. Saka paano naman niya nalaman ang nakaraan ko kasama si Tikboy.

Dapat malaman ko ang lahat ng rason tungkol dito. Hindi ko muna sasabihin sa kaniya ang mga nalaman ko. Sana lang ay hindi ako mapahamak sa gagawin kong ito. Kung ano man ang larong binabalak niya, ay pagbibigyan ko siya.

Ilang sandali lang ay nakita ko nang nag-liwanag ang paligid. May isang sasakyan ang dumating. Agad akong lumabas sa tinataguan ko at sinalubong si Gio.

Nang tuluyan itong huminto ay namatay din ang ilaw ng kaniyang sasakyan. Sasalubungin ko na sana ng yakap ang lalaking lulan nito nang mapaatras ako dahil sa hitsura ng lalaking bumaba mula rito.

Hindi ito si Gio, kung hindi si Kuya Vj.

Teka, paano niya nalamang narito ako?

Gustuhin ko mang tumakbo ay hindi ko magawa. Parang napako ang aking mga paa sa aking kinatatayuan. Kahit pilitin ko ang mga ito na mag-simulang kumilos ay tila may sarili itong pag-iisip para hindi ako sunurin.

“Surprise!!” masayang bati niya sa akin.

Nag-simula na siyang mag-lakad papalapit sa akin.

Hindi ko na siya sinagot, sa halip ay pinilit kong tumakbo palayo na siya namang nagawa ko. Kaya lang, sa pagka-malas malas nga naman ay natisod ako sa isang gulong na nakatumba sa paligid.

“Shit!!” Mura ko habang pinipilit na bumangon.

Napamura akong mura nang maramdaman ko ang pag-kirot ng aking buto sa paa. Mukhang napasama ang aking pag-bagsak, napilayan pa ang aking paa. 

“Huwag ka na kasing tumakbo, Ambi.” wika nito nang sandali itong makalapit sa akin.

Parang sirang plakang nag-paulit ulit sa aking isipan ang pag-bigkas niya sa aking pangalan. Kay tagal na rin nang huling beses ko ng marinig na bigkasin niya ang ngalan ko. Hindi ko inasahang maririnig kong muli ‘yon.

“Hindi mo ba na-miss si Kuya?” Umupo ito sa harap ko para mas matitigan ang mukha ko.

Nanatili lang akong nakadapa habang bahagyang nakaangat ang ulo ko para tignan din siya sa mukha. Hindi gano’ng nagbago ang kaniyang hitsura, mas tumapang lang ito at mas tumanda. Pero hindi pa rin maikakaila ang hitsura niyang kayang bumingwit ng puso ng malalandi.

“Kasi ako, na-miss kita, na-miss ka ni Kuya.” Hinawakan niya ako sa baba para mas iangat ang aking paningin sa kaniya.

Pinilit kong alisin ang kamay niya sa pamamagitan ng pag-iwas subalit mas hinigpitan niya ang hawak dito.

“Kinakausap ka pa ni Kuya egh.” May lambing at pag-susumamo sa kaniyang tinig.

Tanging matatalim lang na titig ang nasiukli ko sa kaniya. Nang mas ilapit nito ang mukha niya sa akin ay doon ko siya dinuraan. Agad siyang napabitaw at napaangat. 

Pinahid niya ang aking laway na tumama sa kaniyang pisngi gamit ang kaniyang kanang kamay. Nang malipat ito sa kaniyang daliri ay saka niya ito sinubo at tinikman.

“Pero mas na-miss ko ito.” Parang baliw niyang sabi.

Napa-nga nga nalang ako sa ginawa niya. Unti unting namuo ang luha sa aking mga mata. Parang bumabalik ang takot na naramdaman ko sa kaniyan noon dahil sa mga pinaggagawa niya sa akin.

Ayaw ko mang isipin, pero mukhang malapit ko na ulit maranasan ang lahat ng ‘yon sa mga kamay niya.

Pinilit kong tumayo kaya lang ay hindi ko talaga kaya. Mukhang matindi ang naging pilay ko. Agad niyang kinuha ang katawan ko para alalayang tumayo. Agad ko rin naman siyang itinulak papalayo.

“Kuya will help you. Kuya is here now. Hindi ka na mag-hihirap.” Inosenteng sabi niya.

Tiim-bagang ko siyang hinarap. Halos mabasag na ang aking ngipin sa pag-tatama tama nito dahil sa labis na gigil. Paghihirap? Anong karapatan niyang sabihin ‘yan gayung siya naman ang puno’t dulo ng lahat ng pag-hihirap ko.

“Don’t touch me!!” May diin sa bawat salitang binitawan ko.

Agad na napalitan ng apoy ang lambing at tamis sa kaniyang mga mata kanina. Tila hindi niya nagustuhan ang pag-mamatigas ko. 

“Ambi, don’t push me beyond my limits. I’m trying my best to be very nice to you kasi ngayon nalang ulit tayo nag-kita. Mag-pakita ka naman ng paggalang sa kapatid mo.” Galit na sabi nito.

Kung may makakakita lang siguro sa amin ay iisipin nilang ako ang masama, dahil hindi ko iginagalang ang Kuya ko na siyang nakakatanda sa akin.

Pero ang respeto, pinag-hihirapang makuha ‘yan, hindi ‘yan hinihingi. Respect should never depend on someone else’s age, it should depend on his or her actions. If he acts without hurting anybody, then marapat lamang na irespeto natin siya, pero kung katulad niyang hindi man lang ako nirespeto bilang kapatid niya at bilang isang tao, I don’t think he deserves my respect. Middle finger ko pa, mas deserve niya.

“Can you please stop pretending as if you were really nice. You have never been nice to anyone, especially to me, so please, cut the crap.” Galit kong sabi.

Napangiti siya, tila nasisiyahan siya sa nag-uumpisahang galit na bumabalot sa akin.

“Okay, your wish is my command.” Wika nito habang nag-lalakad papalapit sa akin.

Umikot ito papunta  sa likod ko. Rinig na rinig ko ang kaniyang pag-hinga sa aking tenga.

“Shit!!” Mura ko nang mapaupo ako habang sapo ang aking sikmura.

Binigyan niya kasi ako ng isang suntok sa aking sikmura.

“Para ‘yan sa ginawa mo sa aking pag-iwan noon.” Galit niyang sigaw.

“You have no idea how much I have suffered when you left. I was all alone with no one to talk to. Para akong mababaliw kakahanap at kakaisip sa’yo.” sigaw pang muli nito.

Halos mabasa na ang aking mukha dahil sa mga laway na tumapon dito dahil sa kakasigaw niya. Sobrang pula na rin ng kaniyang mukha at parang mapuputol na ang litid nito sa leeg.

“Kuya, please, ayusin natin ‘to.” Pag-mamakaawa ko sa kaniya.

Nag-simula na ring pumatak ang aking luha. Sa huling pag-kakataon ay umaasa akong maaayos pa niya ang sarili niya, na magiging maayos muli ang buhay niya. After all, we are still siblings by papers.

“Pwede naman…” panimula nito.

Umupo siyang muli para pumantay sa lebel ko.

“But, you have to kiss Kuya first.” Kasabay no’n ay ang pag-usbong ng isang nakakalokong ngisi mula sa kaniyang labi.

Mukhang malabo nang mangayri ang iniisip ko. Mukhang wala na siyang pag-asa. Tuluyan na siyang nilamon ng kadiliman at kalibugan.

“Gusto mo?” Mapang-akit kong tanong sa kaniya.

Tila nagustuhan niya ang pag-babago ng aking mood dahil mas lumawak ang ngiti nito sa kaniyang mukha.

“Yes, baby.” Parang isang asong ulol nitong sabi.

Nginisian ko rin muna siya bago nag-salita

“Luh, asa ka! Ugh, kairita.” Inis kong tugon sa kaniya.

Isang mabigat na kamay ang lumapat sa aking pisngi. Bigla ko nalang nalasahan ang lasa ng kalawang sa aking labi. Sa sinabi kong ‘yon, inasahan ko nang makakatanggap ako nito.

Mas nilawakan ko ang aking ngisi para hindi niya isiping makakaya niyang muli ako. Pinipilit kong tapangan at lakasan ang aking loob dahil ayokong  kayan-kayanin niyang muli ako.

“Kumusta na kaya yung lalaking nag-ligtas  sa’yo kanina? Ano nga ulit ang pangalan niya? Boy?” wika nito habang nag-lalakad lakad sa harap ko.

Agad nawala ang ngisi sa labi ko at napalitan ng takot at pangamba. Ano na nga kaya ang nangyari kay Boy? Sana naman ay hindi siya tinuluyan nang demonyong nasa harap ko.

“Anong ginawa mo sa kaniya?” Sigaw ko sa kaniya.

“Alam mo bang kaunting minuto nalang ang maaaring itagal niya? Malamang nauubusan na ng dugo ‘yon.” Wika niyang muli.

Pakiwari ko ay may gusto siyang sabihin. Na may gusto siyang iparating. Hindi ko lamang matukoy kung ano ito dahil ang dami niyang paligoy-ligoy.

“Diretsuhin mo na ako, Kuya.” Tapang-tapangan kong sabi.

Hindi na maipinta ang mukha niya dahil sa samut saring ekspresyon na nililikha nito.

“Simple lang naman, ibibigay ko sa’yo ang buhay niya. Ikaw ang mag-dedesisyon kung mabubuhay pa ba siya o mamamatay na.” Mukhang alam ko na ang ibig niyang sabihin.

Hindi ako umimik. Sa halip, hinayaan ko lang siyang mag-salita at tapusin kung ano man ang nais niyang iparating.

“Tatawag ako nang pwedeng tumulong sa kaniya kung…” pag-putol nito sa kaniyang sasabihin.

Halos hindi na kumurap ang mga mata ko para lamang malaman kung ano na namang ka-demonyohan ang nais niyang gawin.

“Hahalikan mo ako.” Pag-papatuloy nito.

Mas tumalim lang ang aking titig. Paano naman ako makakasiguro na gagawin niya nga ang sinabi niya. Talagang inisip niya na maniniwala pa ako sa kaniya ha.

“Paano naman ako makakasiguro na tutupad ka?” walang gana kong tanong.

Kailangan na agad naming magka-sundo, dahil kung hindi ay baka ro’n na malagutan ng hininga si Boy. 

“Wala ka ng ibang choice kung hindi ang gawin ang gusto ko. Isipin mo nalang na kung hahalikan mo ako, maaaring makaligtas ang kaibigan mong ‘yon.” pag-sasalita niyang muli.

Maaring hindi niya tuparin ang sinabi niya. Pwedeng kahit halikan ko siya ay hindi niya pa rin iligtas si Boy. Pero pwede ring kapag ginawa ko ‘yon ay iligtas niya si Boy.

Tatayo na sana ako sa pagkaka-upo nang siya na mismo ang kumilos para pantayan ako. Hindi ko na sinayang ang pagkaka-taon at agad ko siyang hinalikan. 

Ramdam ko ang kaniyang pananabik sa aking labi. Halos hindi na niya ako pakawalan. Nang tangkain kong kumawala ay hinawakan niya ako sa aking batok at muling siniil sa mas malalim at mapusok na pag-sasalo sa aming mga labi.

“Ngayon, ikaw naman ang tumupad.” Wika ko nang sandaling bitawan niya ako.

Halos isang minuto mahigit din siguro ang tinagal ng aming pag-hahalikan. Ngumit lang siya sa akin bago niya kinuha ang kaniyang telepono. Narinig kong may tinawagan siya, nang sumagot ang tao mula sa kabilang linya ay doon niya sinabi ang kaniyang pakay.

Nang makita ko ang isang bato sa tabi ko ay pasimple ko itong kinuha at itinago sa likod ko. Ngayon, ako naman ang ngingiti. Sisiguraduhin kong hindi na siya makakagalaw kapag hinampas ko siya nito.

“Okay na.” naka-ngiting sabi nito sa akin.

Lumapit ito sa akin at tinulungan akong makatayo. Nang tuluyan na akong makatayo ay do’n ko isinagawa ang aking plano. Ngunit pahampas pa lang ako nang hawakan niya ang braso ko at sikmuraan ako.

Nabitawan ko agad ang hawak kong bato dahil sa pamimilipit na dinulot sa akin ng kaniyang suntok.

“You ca’t outsmart me, baby.” Wika nito.

May kinuha siyang panyo sa kaniyang bulsa. Sa kabila ay may kinuha siyang isang maliit na bote. Pinatakan niya ang panyo at saka ito pinahid sa aking mukha. Amoy na amoy ko ang isang matapang na kemikal na agad nag-dulot sa akin ng matinding hilo.

“We’re going home, Ambi.” wika pa nito habang pinapasan ako sa kaniyang likod.

Hindi na ako makagalaw o makapagsalita dahil sa gamot na ipinaamoy niya sa akin. Ang gusto ko nalang ay ang matulog, pilit ko mang labanan ay wala akong magawa.

“Na-miss kita sobra, lalo na ito…” wika niya sabay pisil sa aking pang-upo.

“Dali ka sa akin mamaya.” pahabol niyang sabi bago ako tuluyang nawalan ng malay.

  

Author’s note:

Hi guys!! Sensya na po kung natagalan. Hehehe. Anyway, enjoy this chapter. Expect a more exciting and thrilling chapters in the future. Labyu all.

Ps. Hindi ko na kayo pipilitin mag-vote, hindi rin naman ginagawa ng iba sa inyo. Hmp! #Tampo HAHAHAHa jk

CHAPTER 20

CHAR. ITS A PRANK HAHHAAAHAHA SORRY GUYS!! WRITER’S BLOCK.. ANO BA YUN? HAHAHA BASTA DI KO MAKONDISYON YUNG SARILI KO TO MAKE AN UD. BUSY DIN SA ACADS EH. DAMING ACTIVITIES SURIII

Bawi ako guys!! LABYU, KEEP YOURSELVES HEALTHY :))(

CHAPTER 20

AMBI

Nagising ako nang maramdamang may kung anong mainit na bagay ang dumadampi sa aking katawan. Hindi ko pa lubos na naimumulat ang aking mga mata nang makaradam ako nang labis na pagka-hilo. Idagdag mo pa ang liwanag na nanggagaling sa ilaw.

“Wake up, baby.” paggising sa akin ni Kuya Vj.

Dahan-dahan kong binuksan ang aking mata. Lumantad sa aking harapan ang maamo niyang mukha. Para itong isang anghel, inosente at walang bahid ng kahit na anog kademonyohan.

“Ughh.” Agad akong napa-ungol dahil sa sensasyong dulot ng ginawa niya sa akin.

Patuloy siya sa pag-halik sa katawan ko at pag-sipsip sa sensitibong bahagi ng aking dibdib.

“Kuya, please huwag.” Nakapikit kong sabi.

Alam kong natutuwa siya sa nagiging reaksyon ko sa mga kilos niya. Gustuhin ko mang ipakita na hindi ako nasisiyahan ngunit mahirap kalabanin ang epekto ng tawag ng laman.

“I know you’ve missed me, too.” wika nito nang sandaling tumigil ito sa ginagawa niya.

Muli niyang kinuha ang bimpong hawak niya kanina at muli akong pinunasan. Iyon pala ang naramdan kong mainit na bagay na dumadampi sa balat ko.

Hindi rin ako makakilos o makapalag dahil itinali niya pala ang pareho kong kamay sa bawat edge ng kamang kinahihigaan ko, maging ang mga paa ko ay nakatali rin.  Nagmistulan akong isang alay o pai na handa nang kainin ng isang mabangis na hayop.

“I have to clean you first baby, before we do something fun.” nakangisi nitong wika.

Mukhang alam ko na ang kaniyang tinutukoy.

“Kuya please, maawa ka sa akin, itigil mo na ito.” Pag-mamakaawa ko.

Umakto lang siya na parang walang naririnig.

“Shhhh! Stay quiet baby or esle, Kuya will be mad at you. Ayaw mo naman sigurong magalit si Kuya, diba?” Ayan na naman siya sa kaniyang tingin na nakakatakot.

Napakagat nalang ako sa aking labi at hinayaan siya sa kaniyang ginagawa. Wala na rin naman akong magagawa. 

“If you have just chosen to stay with me, you could have had lived a much better life.” seryoso nitong sabi.

Ang kaniyang mga mata ay nakasunod lamang sa patuloy na paggalaw at paglibot ng kaniyang mga kamay sa aking katawan.

“I could have made  your life a lot easier.” pag-papatuloy niya.

Hindi ako sumagot, bukod sa takot na nararamdaman ko, mas ginusto ko na lamang pakinggan ang sinasabi niya, baka may makuha pa akong impormasyon tungkol sa kaniya.

“Alam mo ba, nag-bago na sana ako eh.” Bigla nitong sabi mula sa kawalan.

Agad na napako ang tingin ko sa kaniya. Inantay ko ang sunod niyang sasabihin para malaman kung anong sinusubukan niyang puntuhin.

“The day that you left, I realized how fucked up my life was.” May lungkot sa mga mata niya.

Patuloy pa rin ito sa ginagawa niyang pag-punas  sa akin. Hindi ko alam pero parang tila lumambot at gumaan ang pag-hawak niya sa akin. For the first time, I felt comfort and warmth from his hands.

 “I have seen the monster that I become.  I realized why you have left me, and I accepted it.” mapait nitong sabi.

Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting awa para sa kaniya. Kahit anong mangyari, naging mag-kapatid pa rin kami, and it kills me seeing how he has become. If our parents would see him, I know they will not be happy with his situation.

“So I decided to do medication. I have done consultations, and I was advised to get myself in a mental hospital para raw mabantayan ako hanggang sa tuluyan akong gumaling.” Para lang siyang nakikipag-usap sa kaniyang matalik na kaibigan.

Hindi nito alintana ang hubad kong katawan sa kaniyang harapan. Ni hindi rin niya hinihingi ang sagot ko, basta nag-kwekwento lamang siya.

“From there, I have met someone. She was just like me, but a lot better. We became each other’s inspiration in taking our own silent battles.” Bahagya siyang ngumiti nang banggitin niya ang kaniyang tinutukoy na
someone.

Sino kaya ang babaeng ‘yon? Asan na siya ngayon?

“But everything changed when someone, a guy your age, came in and brainwashed me. He started telling stories about you. He even showed me videos of you having sex with him.” Napalitan ng galit ang kanina’y saya na namumutawi sa kaniyang mga mata.

Unti-unti na ring bumibigat ang kaniyang mga kamay. Pakiramdam ko ay namumula na ang balat ko dahil sa diin ng pag-punas niya rito. Kulang nalang ay balatan niya ako nang buhay.

“Wala na sana sa akin ‘yon, but he had threatened me, he said that he would kill Mona kung hindi ako makikipag-tulungan sa kaniya.” maging ang pag-sasalita niya ay may bahid na rin nang pang-gigigil.

Mona pala ang pangalan ng babaeng muntik nang mag-pabago sa kaniya. Pero sino naman ang lalaking tinutukoy niya? Hindi kaya, si…

“And so I did. Wala na rin namang saysay kung mag-babago ako eh, maging si Mona, ayaw niya na sa akin kasi nalaman niya ang past ko. She knew about you, that I raped you, my own brother.”

Naguguluhan na ako dahil sa pa-iba ibang ekspresyon na ipinapakita ng kaniyang mukha.

“He even told me about your childhood friend, sinabi niya na sinasaktan ka niya, na ginagawa niya rin ang mga ginawa ko sa’yo noon. So I chose to work for him.” bigla siyang tumingin sa akin.

Binigyan niya ako ng isang malapad na ngiti.

“Turns out that he was the one doing it to you. I was fooled. I helped him make a fool out of myself.” bakas ang inis sa kaniyang tinig.

Itinigil na niya ang ginagawa niyang pagpunas sa akin.

“Pero narito na eh, kaya itinuloy ko nalang.” bumalik na naman ang mala-demonyo niyang awra. 

Sana nanatili nalang siya sa kung ano siya kanina. ‘Yon yung Kuya na gusto ko. ‘Yon yung Kuyang na-miss kong makasama, hindi itong nakikita ko ngayon.

“Kuya, hindi pa huli ang lahat.” nagibla siya nang mag-salita ako.

Tinitigan niya lang ako. Tila isang bitamina ang aking tinig na muling nag-paulol sa kaniya.

“But I don’t want to change.” isang ngisi ang muling kumawala sa kaniya.

“Gusto mo bang malaman kung sino ang lalaking tinutukoy ko? If you think of me as evil, mas demonyo niya, mas masama siya, at mas kaya ka niyang saktan.” wika niya.

Kahit hindi niya sabihin sa akin kung sino ang tinutukoy niya, alam ko na kung sino ito. Masakit man ito para sa akin, hindi ko man ito lubos na maproseso, kailangan kong tanggapin na mali ako nang pagkaka-kilala kay Gio.

Pati pala siya ay nalapitan na ni Gio. Ang hindi ko lang lubos maisip ay ang rason sa likod ng mga ginagawang niya ito. Anong dahilan niya para umabot kami sa ganito. Wala naman akong ginawa sa kaniya.

Hindi na rin ako mag-tataka kung malaman kong siya rin ang may gawa ng nangyari sa kaibigan kong si Val. 

Shit, si Val, kumusta na kaya siya?

“Hahayaan nalang kitang alamin kung sino ang lalaking ‘yon.” Tumayo siya mula sa pag-kakaupo sa tabi ko.

Nakita kong nag-simula na siyang hubarin ang damit niya. Hindi naman ako ipinanganak kahapon para hindi malaman kung anong sunod niyang gagawin.

Umuumbok ang mga muscles niya sa tuwing gumagalaw siya. Mas lumaki yata siya. Hindi ko kasi ito mayadong napansin kanina dahil halos magkalapit lang kami.

“Do you have any request?” tanong nito sa akin.

Tanging baoxers nalang ang natitirang suot niya. Agaw pansin din ang umbok nito sa gitna, parang mayroon itong isang alaga na kanina pa gustong makawala.

“Kuya please, huwag.” Pagmamakaawa ko.

Umiling-iling lang siya. Akala siguro niya ay bibigay na ako kapag nakita ko ang kagandahan ng katawan niya.

“Ambi, huwag ka nang umiyak, pumalag, o magmakaawa para itigil ko ito…” sandali siyang tumigil.

Tumabi itong muli sa akin habang kinakalasan ang tali ng aking kamay.

“Una, hindi ka naman an virgin diba? Isa pa, alam kong magugustuhan mo rin ito. Diba ito ang trabaho mo? Kung tutuusin, hindi ka na lugi sa akin, baka nga mas malala pa ang iba mong mga naging customer. Or better yet, do not see me as your brother, see me as your customer.” suhestiyon niya.

Tanging pag-iling lang ang naging tugon ko sa kaniya.

“In that way, mag-eenjoy tayo pareho. Promise, masisiyahan ka sa gagawin ko sa’yo.” sabi nito bago ako hinalikan.

Hindi ako lumaban sa mga naging halik niya. Pero hindi ko rin siya pinigilan. Tama kasi siya, wala naman na rin akong magagawa, mas pahihirapan ko lang ang sarili ko kung papalag ako. 

Saka sa ganitong paraan, mas mapapabilis ang pag-hihirap ko. ‘Yon nalang ang gusto ko, ang matapos ito.

“Ugh.” isang pilit na ungol ang aking napakawalan.

Ibang klase ng pag-roromansan ang ginagawa niya sa katawan ko. Nakapaibabaw siya sa akin habang nilulunod niya ako sa kaniyang mga halik.

Kung hindi ko nga lang siguro ito kapatid, baka maituring kong jackpot ito, pero hindi eh, kahit pa masiyahan ang aking laman sa ginagawa niya, alam kong sa huli ay mananaig pa rin ang pandidiri oras na mawala ang inti namin sa katawan.

“Suck me.” utos niya sa akin.

Muli, iling lang ang naging tugon ko sa kaniya.

“You will suck me, or I will suck you, choose!” pananakot niya.

Agad nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. Hindi ko kasi pinangarap na maranasan ang ginagawa ko sa mga kalalakihan. Sa takot sa sinabi niya, ginawa ko nalang ang gusto niya.

Tama, sanay naman na ako sa ganito. Trabaho ko na nga ito eh. Ang iisipin ko nalang ay isa siya sa mga customer ko. Para hindi na rin ako mahirapan. Baka makatulong din ito para madali akong makatakas at makalayo rito.

“Ughhhh, shit!!” mura niya nang simulan kong isagad ang kaniyang alaga sa aking bibig.

Nag-sisimula na ring mag-init ang aking katawan. Hindi ko man ito gustuhin ngunit hindi ko na makontrol pa ang aking kalamnan. Para itong may sarling isip kaya nagagawa ako nitong traydurin.

“There you go, Ambi.” may ligaya sa kaniyang tinig.

Kahit ako ay hindi rin makapaniwala sa ginagawa ko ngayon. Mukhang effective ang mga inisip ko kanina. Hindi na kasi takot at pangamba ang nararamdaman ko, init at libog na.

I know it’s crazy, but I guess it’s human nature. Fuck this life.

“Wait up.” pag-pigil niya sa ginagawa ko.

Inangat niya ako papantay sa kaniyang lebel para muling halikan. Sa pag-kakataong ito ay lumaban na ako. Bakas ang pag-kagulat sa kaniyang mukha, pero agad din itong napalitan ng galak at ligaya.

“Let me fuck you.” bulong nito sa aking tenga na animoy isang hayok na hayok na mabangis na hayop.

“Tinitigan ko lang siya sa kaniyang mga mata. Tila sinapian ako ng ibang tao. Hindi ko lubos akalain na magagawa ko ito lahat. Na maaatim ko ang ginagawa naming ito.

“Fuck me ‘til you drop.” sabi ko sa kaniya bago ako muling humiga sa kama.

Tinititigan ko lang sa kahit na anong ikilos niya. Walang kahit na anong emosyon na mababatid sa aking mga titig. Kung meron man, siguro ay libog.

“You still look perfect!” wika nito habang pinag-mamasdan ang aking katawan.

Kahit naman ang sa kaniya ay perpekto. Maging ang kaniyang sandata, tila nahulma ng maayos na parang sa isang laruan. Malamang, maraming magkakandarapa sa kaniya, pero hindi ako isa ro’n.

“It might get painful sa simula pero mapapalitan din ‘yan ng sarap.” Paalala niya sa akin.

Inikutan ko lang siya nang mata. Hindi naman ako baguhan sa ganitong larangan ano. And what’s with the change of mood and tone? 

“Kaya ko ‘yan, sanay na ako riyan, bilisan mo na nga.” iritable kong sagot.

Kahit ako ay naninibago sa mga ikinikilos ko. Tila hindi naman niya nagustuhan ang inakto ko kaya ipinasok niya agad ang kaniyang sandata nang biglaan.

“FUCKK!!” sigaw ko nang maramdaman kong sapul na sapul nito ang kalamnan ko. 

Halos matae na rin ako sa sobrang bilis ng pag-pasok nito. Pakiramdam ko tuloy ay parang may napunit sa ibabang bahagi ko.

“Told you!!” mas lumawak ang kaniyang ngisi.

Hindi ko na ito pinansin at sinabayan nalang ang pag-indayog niya para matapos na ito.

Tagaktak na kami pareho ng pawis. Maraming posisyon na rin ang aming nagawa. Tila pareho kaming naging hayuk sa tawag ng laman at hindi na namin naging alintana ang sitwasyon namin, ang sitwasyon ko.

Nakapa-ibabaw siya sa akin nang sandaling maabot niya ang kaniyang tagumpay. Itinaas baba niya rin ang kaniyang kamay sa aking harapan, pilit ko mang alisin ito ay hindi ko na rin nagawa dahil sa kakaibang sensayong hatid nito.

Hindi nagtagal ay naramdaman ko na rin ang paninigas ng aking katawan indikasyon na malapit ko na ring makamit anga tagumpay.

“It was good, isn’t it?” bulong nito sa akin.

Nakapatong pa rin siya sa akin habang ang kaniyang mukha ay nakasubsob sa aking leeg malapit sa aking tenga.

Katulad ng sinabi ko kanina, oras na mawala ang libog, tiyak na mapapalitan ito ng pandidiri at paninibugho. At tama nga ako, dahil ‘yon ang nararamdaman ko ngayon.

“Fix yourself. Dapat ganiyan ka lang, para pareho tayong nag-eenjoy. I’ll prepare our food.” paalam nito sa akin.

Kung makikita lamang siguro kami ng ibang tao, baka isipin nila na masaya kami, na mag-jowa kami, at ‘yon ang ayaw kong mangayri. Ayaw kong dumating ang araw na gustuhin ko na rin ito. Hindi ko kakayanin.

“Ah, Kuya.” Pag-tawag ko sa kaniya.

Nakasuot na siya ng kaniyang boxers at ng kaniyang t-shirt.

“Yes?” hindi pa rin maalis ang ngiti sa kaniyang mga labi.

“Si… T-tikboy? Kumusta siya?” nahihiyang tanong ko sa kaniya.

Ngumiti muna ulit ito bago nag-salita.

“Ah, ‘yong tunay o ‘yong peke?” Makahulugang tanong niya.

Hindi naman ako nag-pakita ng kahit na anong reaksyon, alam ko naman na kasi ang tungkol sa bagay na ‘yan.

“Anyway, yung kaibigan mong nag-ligtas sa’yo, okay na siya…siguro.” Iniwan na niya ako.

Kasabay ng pag-patak ng aking mga pawis ay siya ring pag-patak ng isang butil ng luha sa aking mata. Agad ko itong pinahi dahil walang lugar ang kahinaan dito sa impyernong ito.

Tanging mapait na ngiti na lang ang aking pinakawalan. 

Fuck this life!

Author’s Note:

hi guys! Syempre may pambawi ako sa prank ko sa inyo hahaah. 

Vote and comment guys! Labyu all. Nainspire ako sa Chasing Hurricane eh. Isang araw ko yatang binasa. After, bigla akong namotivate to make an ud hahaha, weird. 

Suggest me your favorite books here, try kong basahin.

Sana someday, maging kagaya rin nila ako. :)))))

CHAPTER 21

AMBI

Ilang araw na ba akong narito? Dalawa? Tatlo? Mag-mula kasi nang mapunta ako rito sa puder ni Kuya Vj ay hindi na ako nakakita ng kalendaryo o kahit orasan man lang. Maging ang pag-lubog at pag-litaw ng araw ay hindi ko nakikita dahil walang bintana ang kwartong kinalalagyan ko ngayon.

Hindi ko rin masabi base pag-dalaw niya sa akin dahil pa-iba iba siya ng oras nang pag-dalaw sa akin. Basta isa lang ang sigurado ko, hindi lang isang beses may nangyari sa amin, at hindi ko na gugustuhin kung patuloy pa itong mangyayari.

“Breakfast is ready.” Masiglang bati niya sa akin.

Tinignan ko ang hitsura niya, wala siyang suot na pang-itaas, tanging boxers lang habang buhat buhat niya ang isang tray na may laman ng pagkain ko.

“Gutom na ba ang baby ko?” Tss. I am so sick of him changing moods from now and then.

Minsan, para siyang tigre na handang kumain ng kahit sinong makita nito. Minsan naman, para siyang inosenteng bata na kahit mag-sinungaling ay hindi kayang gawin.

“Gusto mo bang subuan ka ni Kuya?” Masayang suhestiyon niya.

Inikutan ko lang siya ng mata. Ginagawa niya kasi akong lampa. Maging sa pag-ligo, siya pa rin ang nag-aasikaso sa akin. 

“Ako nalang, Kuya.” tugon ko sa kaniya.

Kukuhanin ko na sana sa kaniya ang pagkaing dala niya kaya lang hindi niya ito binitawan. Nang tignan ko ang kaniyang mukha, para itong nag-aapoy sa galit. Ayaw niya kasi nang hindi ko siya sinusunod. 

Para bang pag-aari niya ako pero bilang isang laruan. Papakinabangan niya kung kailan niya lang gusto at kailangan.

“Say, ’
Ah’
” ibinuka pa niya ang kaniyang bibig.

Pakiramdam ko tuloy ay isa akong bata na walang muwang. 

“Susunod ka, o itong hotdog ko ang ipapapakain ko sa’yo?” Pag-babanta niya.

May galit sa kaniyangn mukha na agad ding napalitan ng ngisi nang sandaling sundin ko ang gusto niya. Ibinuka ko ang aking bibig kagaya ng sa kaniya.

“Yan, very good.” Tinapik pa niya ako sa aking ulo. Hindi ko nalang ito pinansin. 

Anong araw na ba ngayon? Hindi man lang ba ako tutulungan ni Gio? I mean, kung parte ito ng plano niya, kung mag-kasabwat talga sila ni Kuya, panigurado pupunta siya rito para ibida ang sarili niya, para utuin na naman ako.

Pero mukhang hindi na mangyayari ‘yon. Habang narito kasi ako, napag-isip isip ko na at napag-tagpi tagpi ang lahat. Kaya rin hindi ako masyadong nangangamba na baka mabulok ako rito ay dahil alam kong may darating.

Hindi man si Gio, pero alam kong may darating.

“Ang galing mo talaga, Ambi.” wika nito pagkatapos niyang ibitang ang tray ng aking pinagkainan sa lamesang katabi ng aking kama.

Nag-taka ako dahil parang hinuhubad niya ang kaniyang suot na boxers

“Anong ginagawa mo?” takang tanong ko sa kaniya.

Mas lumawak lang ang kaniyang ngiti. Tinabihan ako nito habang hawak hawak pa rin niya ang kaniyang hinubad na boxers.

“Smell it.” utos niya sa akin.

Itinapat niya sa ilong ko ang hawak niyang piraso ng damit kaya iwinaksi ko ito sa pamamagitan ng pag-iwas ng aking mukha. Itinago ko rin ang aking ilong sa pagitan ng aking balikat at leeg para hindi ko ito maamoy.

“I said, smell it!!” galit na utos niya.

Ginamit niya na rin ang isa niyang kamay para pwersahang itapat ito sa ilong ko. Hindi maipinta ang saya sa mukha niya nang magawa niya ito nang matagumpay.

“Mabango ano?” tanong nito.

Honestly, hindi naman mabaho ang kaniyang boxers. Sa katunayan, mabango nga ito hindi katulad sa inaasahan kong amoy na baka maasim o amoy lalaki. Isa kasi ito sa katangian niya, kahit noon pa, malinis na talaga siya sa katawan. 

Itanggi ko man, pero parang nag-init ang mukha at katawan ko dahil sa ginawa niya. Weakness ko kasi talaga ang mababangong lalaki. Inisip ko nalang si Tikboy para hindi ako makonsenysa sa isiping nag-tataksil ako sa kaniya.

Sinong Tikboy ba?

Hindi ko rin alam. Kung yung peke ba o yung luma. Wala pa naman nangyayari sa amin ni Boy ano. Edi malamang, si Gio, kahit pa ganun siya, at least hindi kami magkapatid.

“Tinatanong kita kung mabango!” galit na naman siya.

Agad akong tumango bilang sagot. Muli, lumawak na naman ang kaniyang ngisi.

“Ginamitan ko kasi ‘yan ng Downy!” Pag-yayabang nito.

What? Seryoso ba siya? Isa na naman ba ito sa kabaliwan niya? Pati paggamit ng fabric conditioner kailangan niyang idamay sa kalibugan niya?

“Biruin mo, kagabi pa ang huli kong ligo pero until now, mabango pa rin ito.” sabi niya sabay turo sa boxers at sa kaniyang alaga na unti-unti nang nabubuhay.

Napabuntong hininga nalang ako sa mga kinilos at sinabi niya. Hindi ko talaga siya matansiya. Ipapanalangin ko nalang na sana hindi lumala ang tama niya, yung tipong papainumin niya ako ng fabcon o di kaya ay ng bleach.

“Now, it’s time for the real meal.” Kinuha niya ang kamay ko at ipinatong ‘yon sa alaga niya.

Ramdam ko ang katamtamang init nito. Maging ang init ng kaniyang kamay ay naramdaman ko nang sandaling hawakan niya ang aking kamay.

“Pero diba, sinunod naman kita?” tanong ko sa kaniya.

Napatawa lang siya sa sinabi ko.

“Sundin mo man ako o hindi, gagawin pa rin natin ito. Mabuti na lang at sumunod ka, at least hindi na ako nagalit sa’yo. Good boy ka ro’n.” Wika niya bago ako hinalikan.

Agad ko naman siyang itinulak. Mayroon kasi akong laso sa aking labi, masakit siya kapag nadidikitan, eh ibang klase pa naman siya kung humalik, sipsip kung sipsip eh.

“Kuya masakit.” Ipinakita ko sa kaniya ang laso sa ibabang bahagi ng aking labi.

“I’ll be gentle.” Wika niya na parang isang mabuting nobyo.

Sa mga ikinikilos niyang ito ay hindi ko maiwasang makaramdam ng labis na ilang. ‘Yong kakaibang ilang na tanging sa ibang tao mo lang mararamdaman. Para siyang ibang tao ngayon. Para siyang mabuting tao ngayon.

“Ugh.” ungol ko nang halikan niya ako nang marahan.

Tinupad nga niya ang sinabi niya. He gave me gentle kisses. On my lips, down to my neck, and to my nipples na nagtulak sa akin para sabunutan siya.

Oh God. This is so wrong. I should not be feeling this. Hindi dapat ako labis na siyahan at sarapan sa ginagawa niya. Kung mag-papatuloy ito nang mag-papatuloy, baka gustuhin ko na at hanap hanapin. 

After all, siya naman ang nag-mulat sa akin sa ganitong kalaswaan. Sa ganitong bagay.

“Wait.” pag-pigil ko sa kaniya nang maramdaman kong hinuhubad na niya ang pang-ibabang suot ko.

Napakunot ang kaniyang noo. 

“Why?” takang tanong niya.

“Natatae ako.” seryosong sabi ko.

Mas lalong nag-salubong ang kaniyang mga kilay. Kaunti na nga lang ay mag-iisa na ang mga ito.

“Seriously?” inis niyang sabi.

Muli niya akong hinalikan sa aking leeg. Sinimulan niya na ring pisil pisilin ang aking pang-upo. Nang maramdamang nakatutok na ang kaniyang daliri sa aking butas ay nag-pakawala ako ng carbon dioxide.

“FUCKKK!! GROSS!!!” itinulak ako nito palayo sa kaniya.Agad niya ring pinunasan ng kaniyang boxer ang kaniyang daliri. 

Katulad nga ng sinabi ko, malinis siya sa katawan, therefore, ayaw niya ng kabaligtaran nito. Mabilis siyang mandiri. Bearable pa sana eh kung nasa rurok na siya nang kalibugan niya, hindi na sana niya ito mararamdaman.

Pero bagay nag-sisimula palang kami. at hindi pa siya gano’ng iniinitan, alam kong mandidiri ito kapag ginawa ko ‘yon, and so I did it.‘Yon na lang kasi ang naiisip kong paraan para mapigilan siya sa kaniyang binabalak. Para mapigilan ko ang sarili kong gustuhin ito.

 “you better clean yourself first!” Wika niya bago lumabas ng kwarto.

Natawa nalang ako nang tuluyan na siyang mawala sa paningin ko. Kahit kailan talaga ay ang galing at ang talino ko.

Pumasok ako sa banyong nasa loob lang din ng kwartong kinalalagian ko. Agad kong pinakawalan ang excess na matagal na ring namamalagi sa katawan ko. Totoo naman kasing natatae ako, ang huling dumi ko pa kasi ay noong binabantayan ko si Val sa hospital.

Speaking of Val. Kumusta na kaya siya? Sana lang ay maging okay na siya. At sana, huwag na siyang madamay pa sa kalokohang ito. 

Sa kalagitnaan ng aking pag-dumi ay nakarinig ako ng ilang pag-kalampog sa labas. Tunog yata ‘yon ng away. May ibang tao ba?

“Ambi andyan ka ba? Okay ka lang ba?” Rinig kong sigaw ng isang pamilyar na boses sa loob ng kwarto.

Hindi muna ako sumagot. Pinakinggan ko muna boses ng lalaki at pilit na kinikilala ito.

“Ambi??” Tawag nito sa labas ng banyo.

Tama nga ako, narito na si Gio. Ano naman kaya ang idadahilan niya kapag tinanong ko siya kung paano siya nakarating dito?

“Gio?” Sagot ko sa kaniya.

Agad niyang binuksanan ang pinto kaya tumambad sa kaniya ang hitsura ko habang nakupo sa kubeta at tumatae. 

“Thank God you are safe.” wika niya habang niyayakap ako.

Nanatili lang akong nakanganga dahil sa hiya, pasukin ba naman ako habang tumatae. Ito na yata ang pinakaawkward na moment between a princess and his knight in shining armor.

“Pwede labas ka muna? Mag-huhugas lang ako.” Nagulat siya sa sinabi ko, pero lumabas na lang din siya.

Hindi ko alam pero mula talaga ng malaman ko ang pagpapanggap niyang ito, pakiramdam ko ay planado na lahat ang magiging takbo ng buhay ko. Kaya nga hindi na ako nagulat na malamang narito na siya eh.

“Nasaan si Kuya? Paano ka nakarating dito?” Agad kong tanong sa kaniya nang makalabas ako ng pinto.

Naisip ko kasing kung hindi ako magpapanggap na nabigla o namangha, baka makahalata siya at isipin niyang alam ko na ang nangyayari.

“Nakatakas siya, hinahabol na siya ng mga kasama kong pulis.” Tugon niya.

Ikinulong niya akong muli sa kaniyang bisig. In fairness, ramdam ko talaga ang pag-aalala niya. Parang tunay. Eh pagpapanggap lang naman ang lahat.

“Let’s go? Marami ka pang kailangang malaman.” Muli niyang sabi nang mapansing wala akong balak na mag-salita.

Bumilis ang tibok ng aking puso dahil sa sinabi niya. Ano naman kaya ang tinutukoy niyang kailangan kong malaman? Huwag niyang sabihin aamin na siya?

“Saan tayo pupunta?” tanong ko sa kaniya nang makasakay na kami sa kaniyang sasakyan.

Dito ko lang napansin na ang luma pala naming bahay ang naging hideout ni Kuya. Naiba kasi nang bahagya ang disenyo nito, at parang luminis kaya hindi ko agad ito nakilala.

“Sa ospital.” Tipid niyang sabi bago pinaharurot nang mabilis ang sasakyan.

Agad sumagi sa isip ko si Val at si Tikboy kaya napatanong ako sa kaniya.

“Anong gagawin natin sa ospital?”

“We’ll get you checked first.” diretso nitong sabi.

“teka, ilang araw ba akong nawala?” muli kong tanong sa kaniya.

Hindi agad siya umimik. Ipinasuot muna niya sa akin ang suot niyang jacket.

“Apat.” sagot nito.

Apat? Gano’n katagal, tapos ngayon niya lang ako pinuntahan?

“Si Val. Kumusta na siya?” Hindi ko na napigilan pa ang aking sarili na magtanong tungkol sa kaniya.

Alang alala na kasi ako para sa kaibigan kong ‘yon. Baka patayin ako ng aking konsensya kung may mangayring masama sa kaniya.

“I don’t know if I should tell this right now…” sandali siyang tumigil sa pag-sasalita, itinigil niya rin ang sasakyan sa isang tabi.

Napahawak ako sa aking dibdib. Mukhang alam ko nang bad news ang sunod niyang sasabihin. 

“Ambi, nawawala si Val. Tatlong araw na siyang nawawala. Akala nga namin ay ang Kuya mo rin ang kumuha sa kaniya, pero nang matunton ka namin kanina ay naconfirm namin na wala siyang kinalaman dito.”

“Paano niyo ako nahanap?” agad kong tanong.

Napaiwas muna siya ng tingin. Parang nagtaka siya sa biglang pagiiba ko sa usapan.

“Through your phone’s location.” sagot nito.

Napangisi nalang ako sa aking isipan ng maalalang naiwan ko ang aking cellphone sa park no’ng araw na maabutan ako ni Kuya. Nabitawan ko ito nang matalisod ako at bumagsak sa lupa. Hindi ako makapaniwalang mahuhuli ko siya sa sarili niyang mga patibong. 

All this time I was right. Mukhang sa unang pag-kakataon, naging tama ako sa pagkilala sa kaniya. Na masama nga siya.

“At ang lead ng mga pulis sa pag-kawala ni Val, ang kaibigan mong tricycle driver ang isa sa mga suspect nila.”

“Si Boy?” takang tanong ko.

Ano naman ang kinalaman dito ni Boy? 

“Oo, may nakakita rin sa kaniya noong nakaraan sa resort na pinanggalingan natin kung saan nabugbog si Val at muntikan nang mamatay. Pinaghahanap na siya ng mga pulis pero hindi siya mahanap ng mga pulis.” Mahaba nitong paliwanag.

Bakas din ang lungkot sa tinig niya, para bang pilit akong kinukumbinsi na paniwalaan siya sa lahat ng sinasabi niya.

“Kaya Ambi, layuan mo na siya, he is dangerous.” Hinawakan niya ako sa aking braso at niyakap ako.

“The police will find him. He will pay for what he has done to your friend. But for now, what I want you to do is to always stay by my side. Poprotektahan kita no matter what.” Mula sa yakap, ginawaran niya rin ako ng isang halik.

Kung siguro hindi ko pa alam ang lahat ay baka nag-lupasay na ako sa kilig dahil sa sinabi niya. But not anymore, after kong malaman kung gaano siya kasama. Masiguro ko lang talaga na siya rin ang may pakana nang pag-kawala ni Val, baka mapatay ko rin siya.

“You undestand me? Stay awar from that bastard!” Pag-lilinaw niya nang pakawalan nitoa ng aking mga labi.

Tanging tango lang ang naging tugon ko.

I should be staying away from you, not from him, you jerk!

Author’s  note:

Hi guys!! Pasensya na kung lame yung ud ko heheh sana magustuhan niyo pa rin. Enjoy reading!

Vote and comment! :)))

ATTENTION

An open letter to my dear readers:

This is not an update guys! Rather, this is only to share to you my thoughts with regards to my experiences here as an aspiring writer.

I am not really a writer. I never had a chance to attend to a formal training to hone and enhance my skills in writing. However, through reading some of my favorite authors’ works here, I was able to, somehow, learn how to start writing up my own story.

But, I am still a beginner. I am still learning. And I am very much open for criticisms.

Just so you know guysuu, I am currently a 2nd year college student kaya po minsan hindi talaga maiwasan ang maraming gawain.

Despite of that, I still managed to make uds, dumating pa nga sa punto na nag-popost ako ng ud every day. Hahaha.

Unfortunately, my determination and will to write is facing issues. I feel less supported and underappreciated.

Gustuhin ko mang mag-update every day, hindi ko po magawa kasi minsan, tinatamad talaga ako. And one thing that really helps me to ace that feeling is your support.

That is why I always ask everyone of you to vote and to comment. That’s my way po kasi of knowing whether you are enjoying my story or not.

To clarify, I am not writing this para magreklamo or para mag-demand, wala naman ako sa posisyon para gawin yun.

I just want all of you to know me more. My struggles and hardships as an aspiring author because this is not only my journey, this is our journey. :)

So, okay lang po ba if mag-uud ako every 10-20? Meaning, after maka-accumulate ng atleast 10 votes and 20 reads ng previous chapter or ng recent ud, saka lang po ako mag-popost ng another update.

Again, I am not forcing all of you to vote, I am only asking for you guys to be giving; kung hindi lang naman kalabisan. Kung ayaw niyo po, it’s fine with me, but please understand, na after lang ng 10-20 ang next ud. Hehehe.

This is not to tell you what you should do, this is only to ask for your understanding and for your support. Sana maintindihan niyo po, ibang tulong po kasi kapag may nababasa kami, or nakikitang increase aside from reads.

Through this, I am hoping na mabubuksan natin ang puso ng every wattpader to help and support every writer especially those that are merely beginners.

Kasi yung established authors, meron na sila nito eh, kahit hindi nila hingiin yan, may magbibigay, unlike sa aspiring na iilan lang ang nag-susupport. Kaya sana, let’s support one another; give and take kung baga.

Don’t get me wrong ha, I am beyond grateful for everything that I have achieved here with just almost 3 months of being active here.

Hindi rin po ito rant, gusto ko lang mag-share para aware kayo kung bakit minsan eh natatagalan ako mag-update.

Please don’t see this negatively hahaha, baka maiyak ako, sige, kayo ang paiiyakin ko sa next uds ko. hahaha. Labyu all.

Ps. After 10-20 na po ang next update. Thank you and I love you all from the bottom of my heart. :))))

CHAPTER 22

AMBI

Lumipas ang ilang araw nang hindi ko namamalayan dahil sa dami ng mga pangyayari. Idagdag mo pa ang kawalan ng update sa pagkawala ni Val. Ang sabi kasi ng mga pulis ay maaaring isang napaka-maimpluwensyang tao ang nasa likod ng kasong ito.

Maging sa mga cctv kasi ng ospital ay hindi man lang ito nakita o nahagip. Ni wala man lang nurse at staff ang nakakita rito. Kaya nga lubha akong napapaisip kung sino ang mga sangkot dito. Natitiyak ko kasing hindi lang isa ang tao sa likod nito.

At sa sinabi ni Gio na si Boy daw ang maaaring may pakana nito, hindi ako naniniwala sa kaniya. Baka nga siya pa rin ang mag gawa nito eh. Hindi na malabo ‘yon, pagkatapos ng lahat ng nalaman ko sa kaniya.

And speaking of Boy, wala pa rin akong balita sa kaniya. Sinubukan kong tawagan siya pero naka-off ang kaniyang telepono. Hindi ko rin naman alam kung saan siyang ospital dinala o kung nadala man lamang ba siya sa ospital.

Kawawang Boy, Sana ayos lang siya kung nasaan man siya.

Hindi ko rin naman alam ang bahay niya. Paano ba naman kasi, palaging siya ang sumusundo sa akin. Ngayon, na-realize ko na kung gaano siya naging hands on sa akin. Lahat yata ng tungkol sa akin alam niya, tapos ako, hindi ko man lang naramdaman na siya pala ang tunay na Tikboy.

“Lie, may naghahanap sa’yo sa baba.” Walang emosyong pasabi ni Mamu.

Kahit hindi niya sabihin sa akin. Alam kong sinisisi niya ako sa mga nangyayari lalo na kay Val. Matagal niya na kasi kaming pinag-sasabihan tungkol sa forbidden love na ito ngunit hindi kami nakinig, hindi ako nakinig.

“Sige po, bababa na rin ako saglit.” tugon ko.

Tangin maliit na pag-tango lang ang natanggap ko pabalik. Ipinapangako ko, ibabalik ko si Val. Ililigtas ko siya at hahanapin kung nasaan man siya. 

“Hey!” sinalubong ako ni Gio ng isang yakap ng babain ko siya.

Nakaupo siya sa aming sofa habang inaantay akong bumaba. In fairness naman, consistent siya sa pagiging caring at concerned ha.

“Bakit ka andito?” bungad ko matapos niya akong halikan sa pisngi.

Umupo ulit siya kaya tinabihan ko siya. Nakaramdam ako ng kaunting ilang sa pagitan namin. Bukod kasi kahapon ay hindi na kami muling nag-usap pa. Akala niya nakalimutan ko na siguro ‘yong nakita ko sa condo niya noong nakaraan.

“How are you? Nakatulog ka ba nang maayos?” alalang tanong nito.

Napakaamo ng kaniyang mukha ngayon, hindi mo talaga iisipin na nag-papanggap lamang siya. Hindi ko nga rin maiwasang pag-hinalaan siya eh. He’s actaully too good to be true. I should have known better.

“Oo, ayos naman.” Maikli kong sagot.

Nag-isip pa siya ng sunod na itatanong, mukhang iniiwasan niyang mabakante kami o kainin kami ng katahimikan dahil siguro maging siya ay naiilang sa sitwasyon namin.

“Ah, ano palang balita kay Kuya?” takang tanong ko.

Hindi siya agad na nag-salita, lumunok muna siya ng ilang beses at tumikhim bago tinugunan ang aking tanong.

“Hinahanap pa rin siya ng mga pulis.” Maiksi niyang tugon.

Sinubukan kong basahin ang kaniyang mukha, pero mukhang magaling siyang magkubli ng kaniyang totoong nararamdaman kaya wala akong mabasa mula rito.

“Pakiramdam ko, hindi lang siya nag-iisa, mayroon siyang kasabwat.” bigla kong sabi na ikinalaki ng kaniyang mga mata.

Hindi ko alam kung dahil lang ba ito sa mga nalaman ko tungkol sa kaniya, o talagang naging balisa siya sa mga sinabi ko.

“What do you mean? Did he tell you names na maaaring tumutulong sa kaniya?” tanong niya.

Umiling lang ako. Ayoko namang magisa niya ako sa sarili kong mantika kagaya ng ginawa niya sa sarili niya. 

“Pakiramdam ko lang. Imposible kasing hindi agad siya mahanap ng mga pulis eh wala naman siyang ibang pag-tataguan.” Kalmado kong paliwanag.

Tumango-tango lang siya bilang pag-sang ayon.

“Do you want to eat outside? Date tayo.” Biglaan niyang pag-aaya.

Napangisi ako. Masyadong out of the blue ang pag-aaya niya. At isa pa, pakiramdam ko, any minute ay malalaman niya nang may alam na ako at natatakot ako na baka kapag nangyari ‘yon ng hindi ko alam ay may gawin nalang siyang masama sa akin.

“Why? Pambawi sa nakita kong ginagawa niyo ni Addie noong nakaraan?” Panunukso ko.

Wala nang bahid ng pag-seselos sa tinig ko. Inis, oo. Kasi napaniwala niya ako. Ni hindi ko nga alam kung totoong walang namamagitan sa kanila ng babaeng ‘yon. Mamaya, asawa niya pala ‘yon o girlfriend.

“About that…” sandali siyang napatigil habang nakayuko.

Para siya ngayong maamong tuta. Hindi makabasag pinggan ah.

“I’m sorry. I know hindi ka na maniniwala kung idadahilan ko pa rin yung huling idinahilan ko about don, pero ‘yon ang totoo eh. Ayoko namang mag-sinungaling sa’yo.” paliwanag niya.

Tinignan ko lang siya. Para kasi talaga siyang takot na takot sa akin eh. I won’t buy your reasons anymore.

“Naiintindihan ko, sorry, nabigla lang din ako.” Palusot ko.

Nakita kong nag-liwanag ang mukha niya. Uto-uto rin pala siya. Siguro ganito rin ang nafefeel niya noong mga panahong utong uto niya ako sa mga pinaggagagawa niya. Now I now how it feels to do what he just did to me.

“So ano, g ka?” wika nito.

“Hindi, huwag na muna. Wala ako sa mood lumabas ngayon. Isa pa, kailangan ko ring kausapin si Mamu tungkol kay Val.” tumango naman siya sa sinabi ko at hindi na ako pinilit pa.

Ihinatid ko na siya  sa labas. Hinalikan niya muna akong muli bago siya sumakay sa kaniyang sasakyan at nag-maneho palayo sa akin.

Papasok na sana ako sa loon nang may tumawag sa pangalan ko mula sa ‘di kalayuan.

Sino naman ‘yon? 

Nilingon ko ‘yon at nakitang si Aling Vickie pala ang tumawag sa akin. Siya ‘yong madalas namin bilhan ng almusalan kapag hindi kami nakakapag-luto para sa agahan. Sa kabilang kalsada lang kasi ang tindahan niya. 

“Bakit po?” tanong ko sa kaniya nang marating ko ang tindahan niya.

Inayos niya ang bangko sa may lamesa at umupo siya ro’n, inayos niya rin ang isa pa at sinenyasan niya akong tumabi sa kaniya na siya namang gianawa ko.

Mukhang may chismisan ah?

“Nobyo mo ba ang lalaking ‘yon?” Agad napakunot ang noo ko sa tanong niya.

Ano naman ang kailangan niya kay Gio? Huwag niyang sabihin na type niya ‘yon? Aba, kahit na kasing asim siya ng paksiw ay hindi siya papatulan ng baliw na ‘yon ano.

“Bakit po?” takang tanong ko.

Pinilit kong huwag mag-tunog
offended o
harsh dahil ayoko rin naman na ma-offend siya ano.

“Ah, noon kasi, lagi ko ‘yang nakikita na sumusunod sa’yo, pag-hihinalaan ko na sana nang masama pero kung boyfriend mo naman pala ‘yan ay baka nag-kakamali lang ako.” paliwanag nito sa akin.

Nag-liwanag ang mukha ko nang maalala ang sinabi noon sa akin ni Mamu tungkol sa lalaking laging sumusunod sa akin. Akala ko kasi ay si kuya Vj ito, si Gio pala?

“Ah, hayaan niyo na po ‘yon, kilala ko naman po ‘yon.” Tanging sabi ko.

Ayoko ko na kasing halungkatin pa ang bagay tungkol riyan. Hindi naman na ito bago sa akin. Alam ko na ang kasamaan niya kaya hindi na ito nakakagulat pa.

“Ah, siya nga pala, asan na ‘yong tricycle driver na lagi mong kasama, hindi ko na siya nakikita ah?” 

Papaalis na sana ako nang muli siyang mag-salita. Nang mapagtanto na si Boy ang kaniyang tinutukoy ay parang nag-karoon ako ng interes sa kaniyang sasabihin.

“Bakit po?” tanong ko.

“Alam mo, hindi lang kasi ‘yong nobyo mo ang lagi kong nakikita na nakasunod sa ‘yo noon. May isang lalaki pa, hindi ko kilala, pero mula nang makasama mo ‘yong driver na ‘yon, hindi ko na sila nakita na sumusunod sa’yo, sa halip, siya na ang nakikita kong sumusunod sa’yo.” Kwento niya.

Nakatingin lang ako sa kaniya habang nag-sasalita siya, hindi ko mapigilan ang aking sarili na isipin si Boy. Nasaan na kaya siya? Sobra na akong nag-aalala para sa kaniya.

“Nag-tataka nga ako eh kung tricycle driver ba talaga siya, minsan kasi naka-kotse siya. Minsan sobrang ganda rin ng suot niya. Ang hindi ko lang maintindihan ay bakit ka niya sinusundan, pero nang makitang kilala mo naman pala, nawala na ang pag-aalala ko.” patuloy niya sa kaniyang isinisiwalat.

Noon palang pala ay nakabantay na siya sa akin. Kaya pala palagi siyang nariyan kapag nararamdaman kong may sumusunod sa akin, kapag feeling kong sinusundan ako ni Kuya Vj, kasi nakabantay siya sa akin.

Kaya pala bago pa man may mangyari sa akin ay nariyan na siya nakaalalay, kasi binabantayan niya ako.

Nasaan ka na ba kasi… Tikboy?

“Ah, sige po, una na po ako.” Paalam ko sa matanda.

Bago pa man ako makalakad paalis ay nag-salita na naman siyang muli.

“Mag-iingat ka sa kaniya ha, sa lalaking, ano nga ba ang pangalan no’n? Giro?” 

“Gio po.” pag-tatama ko sa kaniya.

Tumango siya at bahagyang napatawa.

“Ah, oo, mag-iingat ka sa kaniya ha. Iba kasi siya sa’yong tumitig. Sobrang talim at sama. Para ka niyang pinapatay sa kaniyang tingin.” wika nito na nag-patayo ng mga balihibo ko sa katawan.

Tanging ngiti nalang ang sinagot ko sa kaniya bago tuluyang nilisan ang kaniyang karinderya. Lalo tuloy akong natakot kay Gio. Mukhang kailangan ko na talagang mag-ingat.

Kailangan ko na ring tuldukan ang pag-papanggap na ito dahil alam kong any minute ay malalaman na niya ito. ‘Pag nangyari ‘yon, katapusan ko na.

---

Papunta ko ngayon sa ampunan. Tumawag kasi sa akin si Sister Joy. Sinabi niya na naroon sa kanila si Tikboy. Walang mapaglagyan ang aking saya nang malaman iyon, ngunit sa kabilang banda, hindi ko rin maiwasang kabahan at mahiya, ito kasi ang unang pag-kakataon na mag-haharap kami bilang si Ambi at si Tikboy.

“Tuloy ka, panigurado matutuwa ‘yon kapag nakita ka niya.” bungad sa akin ni Sister.

Iginiya niya ako papunta sa isang lumang bahay sa loob ng establishemento. Malayo ito sa pinakang-building ng ampunan, pero nasa sakop pa rin ito ng buong compound. Pakiwari ko’y bahay ito ng isa sa mga madre. 

“Kumusta ka? Nabalitaan ko ang nangyari sa’yo.” tanong sa akin ni Sister nang makarating kami sa bahay. 

Sa salas muna kami nag-usap dahil nag-papahinga pa pala si Tikboy. 

“Ayos na po ako.” Maikli kong tugon.

Ayoko na kasi itong pag-usapan. Hindi ko na kasi nanaiising maalala pa ang mga kababuyang nangyari sa akin doon. Kababuyan na ginusto ng katawan ko. 

“Salamat sa Panginoon dahil ligtas ka.” wika niya.

Naramdaman niya yata ang pag-iwas ko sa usaping ‘yon kaya hindi na niya inungkat pa ito. Alam ko rin namang kapakanan ko lang ang tanging concern niya. 

“Paano po pala napunta rito si Tikboy?” tanong ko nang maisip kung paano nakarating dito si Tikboy.

Ang pag-kakatanda ko kasi, may tinawagan si Kuya para puntahan ang walang malay na si Boy. Kaya hindi ko agad naisip noon na maaring dito siya mapadpad.

“Tikboy? So, alam mo na nga? Tanggap mo na ba?” makahulugang tanong niya sa akin.

“O-opo…” sagot ko.

Sa mga nangyari, unti-unti ko nang napoproseso ang lahat. Siguro aantayin ko nalang na si Tikboy mismo ang mag-sabi sa akin ng kabuuang dahilan ng lahat.

“Noong araw na pumunta ka rito, at pumunta rin siya rito, doon ko nalaman ang lahat. Ikinuwento niya sa akin nang sandaling hindi ka na namin makita. Nabanggit niya ng tungkol sa lalaking nag-panggap na Tikboy.” Kwento niya.

Nakatingin lang ako sa kaniya. Hindi ko kasi alam kung ano ang aking sasabihin. Hahayaan ko nalang siyang mag-kwento nang mga nalaman niya at narealize niya.

“Kaya pala gano’n nalang ang pag-tataka ko sa tuwing binabanggit ko siya sa’yo. Ibang Tikboy naman pala ang nasa isip natin.” Pag-lilinaw niya.

Oo nga. Kaya pala hindi kami mag-tagpo rito dahil ibang Tikboy naman pala ang tinutukoy niya sa Tikboy na nasa isip ko.

“At noong sinundan ka niya, labis akong nag-alala para sa inyo, kaya nang mag-gabi na at wala pa rin akong balita sa inyo ay sinundan ko na rin siya. Mabuti nalang at nakita ko siya, kaya lang, hindi ko inaasahan ang nasaksihan ko, puno siya ng saksak at nag-aagaw buhay.” Bakas pa rin ang lungkot sa kaniyang tinig na para bang kahapon lamang nangyari ang kaniyang mga ikinukwento.

Maging ako ay napapa-pikit kapag naaalala ko kung paano pinag-sasaksak ni Kuya si Boy.

“Ayaw niyang mag-padala sa ospital dahil baka matunton siya roon ng mga may galit sa kaniya. Nagpasaya akong dito siya dalhin, mayroon naman tayong doktor na bumibisita rito kaya nakahingi kami ng tulong sa kaniya.” 

Marami pa siyang binanggit sa akin. Mga rebelasyon na hindi ko inaasahan. Mga kaganapan na lalong kumunbinsi sa akin na si Tikboy nga ang lalaking nasa harap ko ngayon.

Oo, iniwan na kasi ako ni Sister dito dahil kailangan niya pa raw asikasuhin ang mga bata kaya ako na muna ang mag-aasikaso sa kaniya. 

Malaya akong napag-mamasdan ang kaniyang kabuuan dahil tulog pa naman siya. Pilit kong inaalala ang hitsura niya noon para ipag-kumpara sa hitsura niya ngayon. Napapaisip pa rin kasi ako kung paanong hindi ko siya agad nakilala.

“Sorry…” Mahina kong bulong habang hawak ko ang kaniyang kamay.

Inilapat ko ito sa aking mga labi. Dito ko ibinuhos ang aking mga luha at munting hikbi. Sana noon pa, nakilala na kita, sana hindi na umabot sa puntong ito. Ano bang ginawa ko to deserve this? 

“Bakit ka umiiyak?” Napapitlag ako nang marinig ko siyang mag-salita.

Kinusot din niya ang kaniyang mata. Dahan-dahan siyang umupo mula sa pag-kakahiga kaya tinulungan ko siya.

“Kanina ka pa ba rito?” muling tanong niya.

Parang umurong ang dila ko dahil hindi ako makapagsalita. Pakiramdam ko ay namumula rin ang aking mukha dahil sa labis na hiya.

“K-kani-kanina lang.” sagot ko.

Hindi siya umimik kaya nabalot kaming muli ng katahimikan.

“Kumusta ang pakiramdam mo?” tanong ko sa kaniya nang hindi ito tinitignan. 

Kumuha ako ng tangerine sa dala kong mga prutas at binalatan ito.

“Ayos naman na.” sagot niya.

Ibibigay ko sana sa kaniya ang nabalatan kong prutas nang mapatigil ako dahil sa labis wagas niyang titig. Para ako nitong tinutunaw at pinapahina sanhi para hindi ako makakibo o makagalaw.

“Kaya mo ba itong kainin nang mag-isa?” tanong ko sa kaniya.

Itinaas niya lang ang kamay niyang may telang nakapulupot. Siguro ay napuruhan din siya sa kaniyang mga braso bukod sa kaniyang katawan.

“Oh…” Sinubuan ko siya ng isang piraso ng prutas na binalatan ko.

Sobra akong naiilang. Hindi kasi ako sanay na ganito kami kalapit sa isa’t isa, tapos sinusubuan ko pa siya.

“Salamat.” wika nito sa pagitan ng kaniyang pag-nguya.

Patuloy lang ako sa pag-subo sa kaniya nang hindi tumitingin nang diretso sa kaniya.

“Paano ka nakatakas sa kaniya?” tanong nito.

Sa pag-kakataong ‘yon ay napatingin na ako sa kaniya. Kita ko ang panananbik sa kaniyang mga mata. Nakakahawa ito kaya maging ako ay nanabik sa Tikboy na kaharap ko ngayon.

“Dumating siya.”Pag-tukoy ko sa pekeng Tikboy.

Agad naman niyang naintindihan ang sinabi ko kaya hindi na ito humaba pa.

“Sorry.” mahina niyang sabi.

Ibinitang ko ang hawak kong prutas sa lamesang katabi ng kaniyang higaan.

“Sorry para saan?” takang tanong ko.

“dahil wala ako roon para iligtas ka… Dahil nahuli ako… Dahil naging mahina ako kaya hindi agad kita napuntahan para iligtas.” Mapait nitong sabi.

Labis na nag-dulot sa akin ng awa ang tinig ng kaniyang pananalita. Ramdam na ramdam ko sa bawat salitang binitawan niya ang sakit na kaniyang naramdaman.

“Ako dapat ang mag-sorry sa’yo.” pag-tutol ko sa sinabi niya.

Napatingin lamang siya sa akin, hinihintay ang kabuuan ng aking sasabihin.

“Sorry kasi nabulag ako. Sa kagustuhan kong mahanap si Tikboy, hindi ko nakita na nasa tabi ko lang pala siya. Sorry kasi hindi kita agad nakita. Sorry kasi ang tanga ko. Sorry sa lahat nang masasamang idinulot ko sa’yo.” hindi ko na namalayan ang paglandas ng mga luha sa aking mata.

Mas lumapit siya sa akin at niyakap ako. Napasandal nalang ako sa kaniyang dibdib.

“Aray, medyo masakit diyan.” wika niya nang ipatong ko ang braso ko sa kaniyang binti.

Pinunasan ko agad ang luha ko at bahagyang ngumiti.

“Sorry.” wika kong muli.

Siya na ang nag-punas ng mga luha ko. Bigla tuloy akong nakaramdam ng kuryente ng hawakan niya ang aking pisngi. Iba kasi ang tama ng gaspang ng kaniyang palad sa aking mukha. Hindi ito masakit o nakakailang, bagkus, ito siguro ‘yong
connection
na tinutukoy ko noon na akala ko ay naramdaman ko kay Gio.

“Huwag kang mag-sorry. Wala ka namang kasalanan eh.” Sabi niya bago ginulo ang aking buhok.

Sa ginawa niyang ‘yon ay nawala kahit na papaano ang aking ilang sa kaniya. Pakiramdam ko ay unti-unti nang gumagaan at nagiging palagay ang loob ko sa kaniya.

Ito na siguro ang totoong
continuation
ng aming naudlot na pag-kakaibigan.

Na-miss kita aking kaibigan.

Na-miss kita, Tikboy!

Author’s Note:

Hi guys!! As promised, after 10-20, mag-popost ako ng ud. Sana magustuhan niyo. Hehehe. 

Vote and comment guysss!! Ingat po kayo palagi kasi mahal ko kayo.

Ps. Update ulit ako after 10 votes and 20 reads. Enjoy reading!! :)))))

CHAPTER 23

”

Giorge

Elio

Villacruz

a.k.a Boy / Tikboy”

AMBI

Nag-pasya akong dito na mag-palipas ng gabi sa tinutuluyan ni Tikboy. Wala kasing mag-aasikaso sa kaniya. Nahihiya na rin kasi siya kay Sister Joy, marami na raw kasi itong inaasikasong mga bata tapos dumagdag pa siya.

Wala naman akong gagawin kaya ako na ang nag-volunteer na sumama sa kaniya upang asikasuhin siya.

Actually, ginamit ko rin itong pag-kakataon na ito para makipag-kwentuhan pa sa kaniya. Sa katunayan, lahat ay kinuwento niya sa akin, mula sa araw nang ampunin siya ng kinalakihan niyang pamilya, maging sa mga dinanas niya sa puder nito, kahit kay Gio na kapatid pala niya at sa dahilan nito kung bakit ito nag-panggap, hanggang sa kung paano siya napunta sa sitwasyong ito.

Noon palang pala ay nakabuntot na siya sa akin, binabantayan ako sa maaaring gawin sa akin ng mga diablo na nakapaligid sa akin. Kaya pala kahit anong pakiramdam ko noon na parang may sumusunod sa akin ay walang nangyayari sa aking masama, dahil nakabantay pala siya.

Nagawa niya ring ipag-palit ang lahat ng meron siya para sa akin. Ang hindi ko lang maintindihan, dahil wala rin naman siyang nabanggit, ay ang dahilan kung bakit ginawa niya ang lahat ng ‘yon.

Syempre ayaw ko namang umasa ano. Ayokong lagyan ng ibang kahulugan ang kabutihan niya. After all, matalik kaming mag-kaibigan. Baka ginawa niya lang lahat ‘yon dahil sa pag-kakaibigan namin o di kaya ay dahil parang kapatid na ang turing niya sa akin.

Wala na ring mapaglagyan ang inis at galit ko kay Gio. Hayop na ‘yon, ang galing niya ha, talagang nahulog ako sa kaniya. Mabuti nalang hindi siya gano’n kalalim para hindi ako makaahon mula sa banging kinahulugan ko.

“Gising ka pa?” nagulat ako nang mag-salita si Tikboy.

Magkasigbay kami ngayon sa higaan. Wala kasing ibang pwesto na maaari kong higaan eh kaya nag-tabi nalang ako. Mabuti nalang ay naging palagay na kahit papaano ang loob ko sa kaniya, at least, hindi ako mahihirapang tabihan siya.

“Oo, bakit, may kailangan ka ba?” Lumingon ako sa kaniya para harapin siya.

Nagulat ako dahil nakalingon din pala siya sa direksyon ko. Sobrang lapit tuloy ng mukha namin sa isa’t isa. 

Ngayon ko palang siya natitigan nang ganito kalapit. As in sobrang lapit. Kita ko kasi ang mapungay niyang mga mata. Tama nga sila, unfair ang mundo, ang haba kasi ng mga pilik mata niya. Parang gusto ko tuloy mag-pakabit ng eyelash extension.

Kapansin-pansin din ang manipis niyang mga labi. Tuoy’t ito kaya halos mag-balat na ang mga ito. Gano’n pa man, hindi pa rin maiaalis ang appeal nito dahi sa kurba nito na para bang pana ni kupido.

“Ikaw yata ang may kailangan eh, sobra ka kung tumitig.” wika nito dahilan para matauhan ako.

Dagli akong umiwas at kumilos patalikod sa kaniya. Kaya lang, nasobrahan yata ang pag-dasig ko dahil nahulog ako sa ibaba ng katreng hinihigaan namin.

“Ayos ka lang?” tanong niya.

Bahagya siyang lumapit sa akin at inalalayan ako.

Para akong nakukuryente sa bawat hawak niya. Para siyang si Volta, bawat dikit niya sa akin ay may dalang kakaibang kuryente.

“Oo, sige na, humiga ko na ulit.” pag-iwas ko sa kaniya.

“Tabi na tayo ulit. Sabay na tayong matulog.”

Hindi na ako umimik para hindi na humaba, sa halip ay tumabi na lang ako sa kaniya at nag-simulang ipikit ang aking mga mata.

“Salamat.” muli niyang wika.

Hindi ba siya napapagod kakasalita? Kasi ako, pagod na akong pigilan ang kabog sa aking dibdib.

“Salamat saan?” tanong ko habang ang mga mata’y nakapikit pa rin.

“Kasi narito ka. Ngayon nalang kasi ulit ako nag-karoon ng katabi sa pag-tulog. Ngayon ko nalang ulit naramdaman na hindi ako nag-iisa.” may bahid ng lungkot ang kaniyang tinig.

Dahil sa sinabi niyang ‘yon ay napamulat ako. Tinignan ko siya, hindi ko alam kung guni-guni ko lang ba ito o talagang may pumatak na luha sa kaniyang mata.

Nabanggit niya kasi na mag-mula nang magka-sira sila ng kaniyang kapatid ay nawalan na siya ng kakampi. Lalo na nang lumayas siya, pakiramdam niya ay mag-isa nalang talaga siya.

“Ah, eh, paano ba ako sasagot sa sinabi mo?” awkward kong tanong.

Bahagya siyang napatawa sa sinabi ko. Mas may dating pala siya kapag lumalabas ang kaniyang magagandang ngipin.

“Hindi mo naman kailangang sumagot eh…” humarap itong muli sa akin kaya nahuli niya akong nakatitig sa kaniya.

“Sige na, matulog ka na…” salita niyang muli.

Ipinatong niya sa katawan ko ang kamay niya, unti-unti, inakap niya ako.

“Payakap ha, susulitin ko na kasi baka ito na ang huli.” pagkatapos ay pumikit na ito. 

Wala na akong nagawa kundi ang hayaan siya. Mas dumasig pa ako papalapit sa kaniya para hindi siya mahirapan sa pag-yakap sa akin. Dito man lang ay maiparamdam kong hindi siya nag-iisa.

---

Nagising kami pareho nang mag-kayakap habang mag-kaharap. Nakapatong ang baba niya sa ulo ko habang nakasubsob naman ang mukha ko sa dibdib niya.

“Ah, mag-luluto muna ako ng kape, tapos mag-iinit ng itlog.” Sabi ko sa kaniya dala nang labis na pag-kataranta.

Nakita ko pang natawa siya bago ako nag-lakad papunta sa kusina. 

Shet, nakakahiya!!

“Masarap ka pala —” hindi niya natuloy ang sinasabi niya dahil nasamid siya sa kinakain niya.

Inabot ko sa kaniya ang tinimpla kong kape.

“Dahan dahan kasi, alam ko naman masarap ako —” hindi rin natuloy ang sasabihin ko dahil ako naman ang nasamid.

Inabot niya rin sa akin ang tinimpla kong kape. Nag-katitigan nalang kami pagkatapos ay parehong natawa sa nangyari.

Nakakamiss rin palang tumawa kahit na sa simpleng bagay. Matagal na rin kasi noong huling beses ko itong madama. 

“Kumain na nga lang tayo para makaligo ka na.” pag-iiba ko.

Napatigil siya dahil sa sinabi ko. Maging ako ay nagulat sa sinabi ko. Masyado ba akong caring? Nanay levels na ba ang pag-aalaga ko sa kaniya?

Uminom nalang ako ng kape para hindi niya mapansin kung sakaling mamula ang aking pisngi dahil sa hiya.

“Hindi mo naman na ako kailangang samahan sa loob ng banyo at paliguan, kaya ko na—” nahinto siya sa pag-sasalita dahil naibuga ko sa kaniya ang iniinom kong kape.

Grabe, hindi ko naman inexpect na gano’n pala ang dating sa kaniya ng sinabi kong ‘yon. 

“Sorry..” agad kong pinunasan ang mukha niya gamit ang kamay ko.

“Ikaw naman kasi, kung ano-anong sinasabi mo. Wala naman akong sinabing papaliguan kita.” wika ko habang patuloy sa pag-punas sa kaniyang mukha.

Namula yata ito dahil sa hiya at sa init ng kape na naibuga ko sa kaniya.

“Sobra mo kasi akong inaalagaan, kaya akala ko, pati sa pag-ligo ko ay ikaw pa rin ang mag-aasikaso.” biro niya.

Nakahinga naman ako nang maluwag. Akala ko kasi ay nagalit siya dahil sa ginawa ko. Saka nakakagaan kasi talaga sa pakiramdam kapag nakikita ko siyang nakangiti.

Madilim na kasi kagabi kaya hindi ko masyadong nasuri ang kabuuan ng mukha niya maging ang kaniyang katawan. Pero ngayon, malaya na akong mapagmasdan ang mga ito.

Morena ang kaniyang kulay, mula naman noon ay hindi na talaga siya maputi, pero parang mas lalong nag-darken ang kaniyang skin complexion na hindi naman naging masama, sa katunayan ay naging dahilan ito para mas maging defined ang features ng kaniyang mukha at katawan.

Hindi rin maipag-kakaila ang kisig niya, siguro ay laman din siya ng gym o dahil sa change of career na nangyari sa kaniya.

“ayan ka na naman sa mga titig mo.” pag-sita niya sa akin.

Inikutan ko nalang siya ng mata at nag-patuloy sa aking kinakain.

“Naniniwala ka na ba na ako si Tikboy?” bigla niyang tanong.

Napatigil ako sa pag-subo. Naniniwala na nga ba ako na siya si Tikboy? Sa totoo lang, hindi ko na rin inisip ‘yon eh. Dahil sa isang bagay lang ako sigurado, na hindi si Gio si Tikboy.

At kung ang lalaking nasa harap ko man si Tikboy o hindi, ay wala na akong pakialam, sapat na sa akin na mas nakilala ko si Boy. Bonus nalang kung si Tikboy talaga siya.

“Oo.” maikli kong tugon. Ayoko na kasing pahabain pa ang usapan namin.

“Bakit?” takang tanong niya.

Patuloy pa rin siya sa pagkain, tila isang normal na tanong lamang ang ibinabato niya sa akin.

“Ewan, basta nararamdaman ko.” pag-dadahilan ko.

Hindi ko kasi talaga alam kung paano ipapaliwanag, basta naramdaman ko nalang. Period.

“Bakit hindi mo ‘yan naramdaman noon? Bakit hindi mo ako nakilala noon?” kahit pabiro ang kaniyang tanong, alam kong may bahid ito ng tampo at lungkot.

Uminom muna ako ng tubig para makabwelo sa matinding paliwanag ko.

“Masyado kasi akong nabulag no’n. Sobra kitang hinanap at namiss, kaya madali kong pinaniwalaan ang pag-papanggap ng kapatid mong may sa demonyo.” 

Tinitigan niya lang ako bago nag-pakawala ng isang payak na ngiti.

“eh ikaw, bakit hindi ka agad nag-pakilala o nag-pakita? Bakit kailangan mo pang mag-panggap na tricycle driver para makalapit ka sa akin?” ganti kong biro sa kaniya.

Mula sa ngiti ay bahagya siyang tumawa.

“yon ba ang alam mong unang beses ako sa’yong nag-pakita?” tanong niya. Uminom siya ng kape habang iniintay ang magiging sagot ko.

Napaisip naman ako, pilit kong inalala ang mukha niya kung nakasalamuha ko na ba ito.

“Bakit, huwag mong sabihin na naging customer na rin ki—” hindi ko na naman natuloy ang sasabihin ko dahil naibuga niya sa akin ang ininom niyang kape.

“Nananadya ka ba?” singhal ko sa kaniya.

Pinunasan naman niya ang mukha ko habang pigil na tumatawa. Gusto kong mainis at magalit, pero hindi ko magawa dahil ganitong ganito rin ang nangyari sa kaniya kanina. Quits na kami.

“Sa mall.” muli niyang wika nang sandaling makaupo kami.

“Sa mall?” takang tanong ko.

“Doon ako unang nag-pakita sa’yo. Hindi ko na kasi napigilang hindi mag-pakita sa’yo. Kaso pinagkamalan mo akong customer, kaya ginaya nalang kita, pero pinagkamalan mo naman akong callboy.” paliwanag niya.

Parang bumbilya na nag-liwanag ang aking mukha. Siya pala ‘yon? Kaya pala parang familiar siya sa akin noon, akala ko ay sa tricycle ko lang siya nakita, siya rin pala yog mokong na mukhang callboy na ‘yon.

Ilang kwentuhan at tawanan pa ang pinag-saluhan namin sa hapag. Naubos na nga namin ang lahat ng niluto ko pero hindi pa rin maubos ang mga bagay na pinag-usapan namin. 

Napatigil lang kami nang mag-pasya siya na maligo. Ako naman, inayos ko nalang ang aming pinagkainan at aming hinigaan.

---

“Anong oras ka pala uuwi?” tanong niya nang matapos akong maligo.

Mag-hahapon na kasi. Pinahiram niya na muna ako ng damit pamalit.

“Maya-maya, bakit, may ipapalabit ka ba?” tanong ko pabalik.

Hinawakan niya ako sa kamay at hinila patabi sa upuang inuupuan niya. Binigyan ko lang siya ng ‘anong-ibig-sabihin-nito?’ look.

“Mag-iingat ka… mag-iingat ka sa kaniya.” seryoso niyang paalala.

Hinawakan ko rin ang kamay niya. Hindi naman siya nagulat sa ginawa ko, parang nagustuhan pa nga niya ito eh.

“Oo, huwag kang mag-alala, hindi na niya ako mauuto pa.” pag-kumbinsi ko sa kaniya.

Napansin kong parang may gutso pa siyang sabihin, pero hindi niya ito maisatitik kaya hindi niya ito masabi.

“Ano yun?” tanong ko sa kaniya.

“P-pwede bang huwag ka nang lumapit sa kaniya?” nakayuko niyang sabi.

Ayokong mag-assume pero pakiramdam ko nahihiya siya, saka parang namumula rin siya.

“Ah, hindi pa kasi niya alam na alam ko na ang lahat. Baka mag-taka siya kung bigla ko nalang siyang layuan o iwasan.” paliwanag ko.

Napatango naman siya at umaktong nag-iisip.

“Oo nga. Pero huwag din tayong pakakasiguro, mas maigi na ‘yong doble ingat tayo.” payo niya.

“Anong plano mo?” 

“Mag-papagaling muna ako. Hindi ko siya kayang labanan kung ganito ang lagay ko. For now, pakisamahan mo muna siya, pero once na gumaling na ako…” bigla siyang naputol sa pag-sasalita.

“ay?” tanong ko.

Hindi muna siya nag-salita. Huminga muna siya nang malalim para mag-ipon ng lakas ng loob.

“Babawiin na kita sa kaniya.” pagkasabi niya nito’y bigla na siyang nag-lakad paiwas sa akin.

Naiwan akong nakanganga.

Namumula.

at…

Kinikilig?

Author’s Note:

 
Hi guys!! Okay lang ba yung ud? Naisipan ko kasing bigyan si Ambi at Boy ng special moment. Sana nagustuhan niyo. Ahihi

Vote and comment guys!! :)) Happy reading.

Ps. After 10-20 ulit next ud, medyo nabablangko rin ako eh. Labyu all

CHAPTER 24

AMBI

Lumipas ang isang linggo nang kay bilis. Ngunit sa tuwing kasama ko si Gio ay parang kay bagal nang takbo ng oras. Halos hatakin ko na nga ang kamay ng orasan para lamang matapos na ang oras.

Hindi ko pa rin kasi nasasabi sa kaniya na alam ko na ang lahat. Hindi ko naman kasi alam kung dapat ko na bang sabihin.

Ang bilin kasi ni Tikboy ay hintayin ko muna siyang gumaling, para kung sakaling malaman ni Gio, nariyan siya para alalayan at bantayan ako sa maaaring gawin sa akin ni Gio.

Gusto ko na nga lang na si Gio na mismo ang makaalam para hindi na ako mamromblema kung paano ko ba sasabihin sa kaniya. Well, hindi ko naman kasi kailangang sabihin sa kaniya. I don’t owe him an explanation at all. 

Gusto ko lang malaman kung anong magiging reaksyon niya once malaman niya na alam ko na ang lahat ng kalokohan niya.

“Malalim yata ang iniisip mo?” tanong sa akin ni Gio.

Inaya niya kasi ako ngayong lumabas. Hindi naman ako makatanggi dahil sobrang mapilit niya.

“Ah, wala, may iniisip lang.” tugon ko.

Hindi ako nag-abala na tapunan siya ng tingin kahit saglit. Masyado akong wala sa kondisyon para makipag-plastikan sa kaniya.

“Tell me what’s your problem!” sabi nito matapos ihinto ang sasakyan sa isang baywalk.

Nasaan na ba kami? Hindi ko na pala napansin dahil sa sobrang pag-iwas ko sa kaniya. Masyado akong inis sa kaniya para mabantayan ang daan na tinahak namin.

“Anong problemang pinag-sasabi mo riyan?” inis kong sabi.

Bumaba ako ng sasakyan at pumwesto sa unahan nito. Dinamdam ko nalang ang bawat pag-dampi ng sariwang hangin sa aking balat.

“Kung walang problema, bakit ganiyan ang pakikitungo mo sa akin?” batid na ang inis sa kaniyang tinig.

Lalo tuloy kumulo ang dugo ko sa kaniya. 

“What did I do wrong this time?” Hinawakan niya ang aking braso para iharap ako sa kaniya.

Wala sana akong balak na sagutin ang mga tanong niya kaya lang, dumiriin na ang pagkakahawak niya sa aking braso sanhi para harapin ko siya at tignan sa kaniyang mga mata.

“Aray, masakit na ha.” mas pansin na rin ang pagka-inis sa tono ng aking pananalita.

“At mas lalong sasakit yan kung hindi ka mag-sasalita.” mas naging seryoso ang kaniyang pananalita. 

“Are you threatening me?” Napa-ingles na ako dahil sa gulat sa kaniyang inasta.

Medyo makapal ang mukha niya sa part na ‘yan, ha. Siya na nga itong may kasalanan tapos siya pa ang mag-iinarte nang ganiyan.

“Okay, look…” lumuwag na ang kamay niya sa aking braso.

Nagpaka-wala rin siya ng isang malalim na buntong hininga bago muling humarap sa akin.

“I’m sorry. I just don’t know what to do anymore. These past few weeks, hindi mo ako kinikibo, ni hindi mo nga ako kinakausap nang maayos eh. Kapag inaaya kitang mag-date, palagi kang may dahilan. Can we please fix this, once and for all?” Mabilis na nag-bago ang ekspresyon ng mukha niya.

Tinignan ko lang ang mukha niya. Hindi ko kasi lubos maiisip kung paano niya napapanindigan ang ganiyang pag-arte eh. Nag-enroll ba siya sa mga acting workshops and seminars?

“Is it Boy?” Napatigil ako sa pag-iisip nang sandaling banggitin niya ang pangalan ni Tikboy.

Ang kaninang tapang ko ay unti-unti nang nawawala. Para bang biglang dumidilim ang paligid dahil sa kaseryosohan ng kaniyang tinig. Lalo pa’t si Tikboy na ang pinag-uusapan.

“Anong ibig mong sabihing si Boy?” takang tanong ko.

Napa-ngisi siya. Umiwas din siya ng tingin at nag-lakad ng ilang hakbang paabante sa aking pwesto.

“Come on, stop that little game of yours.” wika nito habang patuloy na nakatalikod sa akin.

Mabuti na lang, at least hindi niya makikita ang takot na malapit nang lumabas sa aking mukha.

Alam na kaya niya?

Oo, noon ko pa gustong malaman niya. Pero iba pa rin pala talaga kapag nasa harapan mo na. Kapag nangyayari na talaga.

“Siya na ba ang mahal mo?” tanong ulit nito.

Humakbang din ako paabante papunta sa pwesto niya at hinarap siya.

“Ano bang pinag-sasabi mo?” isang pilit na ngiti ang ibinigay ko sa kaniya

Gusto kong alamin kung ano ba ang nais niyang ipabatid sa mga sinasabi niya. Gusto kong sa kaniya mismo manggaling ang lahat, alam kong hinuhuli niya lang ako kaya hindi dapat ako magpa-huli.

“Alam kong nakikipag-kita ka sa driver na ‘yon, alam kong siya rin ang dahilan kaya lagi kang busy, pero ang hindi ko alam ay kung bakit ginagawa mo ‘yon sa kaniya, kung bakit nakakaya mong piliin siya over me.” inis nitong sabi.

Napapalakpak ako sa aking isipan dahil sa galing niyang bumato ng mga linya. Para bang may kinabisa siyang script, panalo.

“Ano, mahal mo na ba siya ha? Siya na ba ang gusto mo ngayon, Ambi?” pasigaw nitong wika.

Hindi ako nag-salita, sa halip ay pinanood ko lang siya sa kaniyang mga pinag-sasabi at pinag-gagagawa.

“Ano, ipag-papalit mo ako sa driver na ‘yon, ipag-papalit mo ako na kababata mo para lang sa lokong ‘yon? Ipag-papalit mo ako na first love mo para lang sa walang kwentang ‘yon? Isa lang siyang hamak na driver, walang pinag-aralan at walag —” hindi na niya natapos ang sasabihin niya dahil isang malakas na sampal mula sa akina ng natanggap niya.

“Wala kang karapatang pag-salitaan siya nang ganiyan.” sigaw ko sa kaniya.

Hindi ko na napigilan pa ang aking sarili. Alam ko namang he was just testing me, that he was just pushing me beyond my limits para ako na mismo ang umamin na alam ko na ang lahat.

“May karapatana ako…” naka-ngising wika nito.

“Dahil ako si Tikboy.” paagkatapos ay tinitigan niya ako nang mata sa mata.

I am so done with this. Hindi ko na kaya ang mga kagaguhan niya. Oras na para tapusin ang laro at simulan ang totoong drama. May kinuha ako sa aking bag at iniabot ‘yon sa kaniya.

“What is this for?” takang tanong niya habang hawak ang trophy na ibinigay ko.

“Award. Sobrang galing mong umarte eh.” Nakangisi kong tugon.

Inasahan ko nang hindi siya mabibigla sa aking sasabihin. Alam ko namang ‘yan din ang inaantay niya eh, ang sabihin kong alam ko na ang lahat.

“At ito…” Muli ko siyang sinampal, doble ang lakas mula sa unang natanggap niya sa akin.

“Para ‘yan sa lahat ng kasinungalingang sinabi mo sa akin.” pag-papatuloy ko sa naputol kong sinabi.

Halos bumakat ang kamay ko sa kaniyang pisngi. Umabot na rin sa leeg niya ang pamumula ng kaniyang nito dahil siguro sa labis na pag-pipigil niya sa kaniyang inis.

“Ano, wala ka bang balak na mag-salita?” pag-tatapang tapangan ko.

Hindi ko kasi siya mabasa. Hindi ko tuloy alam kung kakabahan ba ako o hindi.

“Ha? Ito ba?” pag-tukoy niya sa trophy na ibinigay ko.

Ibinigay niyang muli ito sa akin sanhi para mapakunot ang aking noo.

“Para rin ‘yan sa galing mong umarte. Akala mo ba hindi ko alam na alam mo na? In fairness, magaling ka rin namang mag-panggap. Ako ang best actor at ikaw naman ang best supporting actor.” Pang-iinis nito.

Patuloy lang akong nakatingin sa kaniya. Inaabangan ang sunod niyang gagawin o sasabihin.

“At ito…” Napahawak ako sa aking sikmura dahil sa suntok na natanggap ko roon mula sa kaniya.

“Para ‘yan sa pag-tataksil mo. Technically, tayo pa, kaya nang sandaling makipag-landian ka sa Tikboy na ‘yon, naging cheater ka na.”

Ngayon, nababasa ko na siya. Puno siya nang galit at inis, ‘yon ang nababasa ko sa mga mata niya, at kung meron pang iba, hindi ko na nanaising alamin ang mga ‘yon.

“Ang sa akin ay akin lamang. I don’t share what’s mine.” wika nito habang patuloy akong tinutunaw nang kaniyang matatalim na mga titig.

Halos yakapin ko na ang aking sarili dahil sa sobrang takot. Alam ko ang mga kaya niyang gawin. At hindi ko gugutsuhing masubukan ang lahat ng kaya niyang gawin, tama nang ‘yong sa kama lang ang aking nasubukan.

“He was never yours and he will never be yours.” Isang baritonong tinig ng isang lalaki ang nag-pahinto sa amin.

Pareho kaming napatingin sa lalaking nakatayo sa kaniyang likuran — Si Tikboy, ang tunay na Tikboy.

Tatayo na sana ako para pumunta sa kaniya kaya lang ay agad akong hinawakan ni Gio sa aking braso at hinikit papalapit sa kaniya.

“Dito ka lang.” bulong nito sa akin.

Wala akong nagawa kung hindi ang titigan si Tikboy sa kaniyang mga mata. Napakabangko  ng mga ito, pero alam kong nag-aalala siya sa akin.

“Hindi ka pa rin talaga nag-babago, dahil hindi mo ako matira, ibang tao ang tinitira mo.” wika ni Tikboy.

Napaiwas tuloy ako ng tingin. Parang ibang tira ang pumasok sa isip ko eh.

“Huwag mo siyang idamay, bakit hindi ako ang saktan mo, tutal ako naman ang kinagagalitan mo ‘di ba?” wika ulit niya.

Hindi umiimik si Gio pero ramdam ko ang pag-ngisi niya at ang kaniyang nag-aapoy na galit.

“di dahil hindi mo ako kaya, pwede mo nang saktan ang mga taong mahal ko. Hindi na kita papahintulutang gawin ‘yan sa taong mahal ko.” Matapang nitong wika.

Halos matae ako sa mga sinabi niya. Para kasing may mga bubuyog na gustong kumawala sa tiyan ko at dumaan sa aking lagusan na pang-upo.

Kahit hindi rin ako makatingin nang diretso sa kaniya dahil batid kong nasa akin ang atensyon niya habang sinasabi niya ang mga salitang binitawan niya kani-kanina.

“Wow, how sweet of you my dear brother. Sana ganiyan ka rin sa akin. Sana kahit minsan, inisip mo ako, inisip mo kung nasasaktan ako.” tugon ni Gio.

Kahit na matapang at pasigaw ang kaniyang pag-kakasabi, batid kong may lungkot din sa kaniyang tinig. 

“Pwede ba, huwag niyo na akong idamay sa drama niyo.” Pag-sabat ko sa kanila.

Ibinaling ko ang tingin ko kay Gio bago muling nag-salita.

“At ikaw, pwede ba bitiwan mo na ako bago kayo mag-suntukan diyan.” Bahagya siyang napatawa sa sinabi ko.

“Ibang klase ka rin ano?” Hindi makapaniwalang sabi nito.

Tinignan niya muna ako bago ako nito itinulak nang malakas palayo sa kanila. 

“Sino ba nag-sabing sasaktan ko siya? Kung talagang sasaktan ko siya, dapat noon pa.” Sumbat nito sa kabila. 

Hindi raw sasaktan, samantalang sinusuntok pa lang niya ako sa sikmura kanina. Napaka-sinungaling talaga.

“Ikaw lang naman ang gusto kong saktan eh. Nadadamay lang sila dahil sa’yo, napaka-walang kwenta mong tao.” galit na sigaw ni Gio.

Ramdam kong nag-pipigil lang ng inis si Tikboy, malamang, mamaya eh sasabog na rin yan.

“Ano pang iniintay mo, ito na oh, saktan mo na ako.” Matapang na sabi ni Tikboy.

Umiling iling lang si Gio. Tila tinitimbang ang mga sinasabi ng kapatid, kung mag-titiwala siya rito o hindi.

Lumakad si Tikboy papalapit kay Gio, “Kailan ka ba titigil? Kapag nasaktan mo na ako? Kapag nakaganti ka na sa akin? Heto na oh, gawin mo na ang gusto mong gawin sa akin.” 

Malaya niyang ipinresenta ang sarili sa kaharap. Hindi naman na ito nag-dalawang at pinag-susuntok ang lalaki sa harap.

Kahit anong pag-tama ng kamao ni Gio sa kaniya ay hindi ito gumaganti. Hinahayaan niya lang ang kapatid hanggang sa masatisfy ito at mag-kusa nang tumigil. Subalit, parang hindi yata kailanman masasatisfy si Gio hangga’t hindi niya ito napapatay.

“Okay k-ka na ba?” Tanong nito sa kapatid.

Punong puno na ng dugo ang kaniyang mukha. Halos hindi ko na siya makilala dahil sa lubhang pag-basag ng kaniyang mukha mula sa mga suntok na sinalo nito.

“Hindi pa.” tugon ni Gio.

Bumalik ito sa kaniyang sasakyan at may kinuha.

“Shet, hoy tama na!!” Sigaw ko nang makitang may hawak ng baril si 

Tatakbo na sana ako palapit kay Tikboy pero sinenyasan niya akong huwag. Binigyan niya rin ako ng tingin na nag-sasabing kaya niya na ‘yon.

“Pirma.” utos ni Gio sa kaharap.

Ibinato niya ang hawak na mga dokumento sa lalaking halos hindi na makagalaw.

“These are all the papers that would legally transfer all your shares to my name.” Hindi pinansin ni Tikboy ang mga pinag-sasabi ng kaaptid.

Sa halip, kinuha niya ang mga papeles at isa isang pinirmahan ang mga ito.

“Huwag mong gawin ‘yan, huwag kang matakot sa baril niya, wala na ‘yang mga bala, inalis ko kanina sa byahe.” sigaw ko kay Tikboy.

Agad na chineck ni Gio ang hawak na baril. Nang mapagtantong tama nga ako ay papasok sana muli ito sa kaniyang sasakyan kaya lang ay natigil din agad siya, patuloy pa rin kasi sa pag-pirma si Tikboy. Tila wala itong pakialam sa mga sinabi ko.

“Wala na bang iba?” Tanong ni Tikboy matapos pirmahan lahat ng papel na hawak.

Pareho kaming napa-nganga ni Gio dahil sa ginawa at sinabi ni Tikboy.

“Anong ginagawa mo?” takang tanong ni Gio.

“Kung ito ang mag-papatigil sa’yo, sige, ibibigay ko. Sabihin mo lang kung ano pa ang gusto mo, gagawin ko.” Wika ni Tikboy.

Nakita kong tatayo na si Tikboy kaya agad akong tumakbo papalapit sa kaniya upang alalayan ito.

“Gio, mag-kapatid tayo. Kailanman, hindi ko gugustuhin ang masaktan ka. Kung anong gusto mo, hangga’t  kaya ko, ibibigay ko.” 

“Tumahimik ka.” sigaw ni Gio sa kaniya.

Pumasok itong muli sa kaniyang sasakyan, pagkabalik ay itinutok niyang muli ang hawak na baril sa amin.

Magsasalita pa sana akong muli para sabihing wala ‘yong bala nang mag-paputok siya sa itaas.

“Sige, kung ‘yan talaga ang mag-papasaya sa’yo.” Lumapit si Tikboy sa kaniya at siya na mismo ang nagtutok ng baril sa dibdib niya.

“Tikboy…” wika ko sa likuran niya.

Patago niya akong binigyan ng
thumbs up
. Kahit hindi ko alam ang ibig niyang iparating ay nag-tiwala nalang ako sa kaniya. Sana lang ay hindi siya mapahamak sa sarili niyang ginagawa.

“Iputok mo na.” malungkot na wika ni Tikboy.

Gulong gulo na ang lalaking may hawak ng baril. Hindi alam kung ano ba ang gagawin, maging siya ay nalilito sa ikinikilos ni Tikboy.

“Tikboy!!!!” Sigaw ko, nanakbo ako papalapit sa kaniya para alalayan ang pag-bagsak niya.

Ipinukpok kasi ni Gio ang baril na hawak niya sa ulo ng kaharap. 

“Hindi pa tayo tapos.” Pinasadahan niya muna kami ng tingin bago ito sumakay ng sasakyan niya at umalis.

Napabalik lang ang tingin ko kay Tikboy nang umungol ito habang ang mga kamay ay nakahawak sa kaniyang ulo.

“Ayos ka lang ba?” tanong ko sa kaniya habang inaalis ko ang mga dugo sa kaniyang mukha.

Binigyan niya ako ng isang pilit na ngiti bago nag-salita.

“Wala ito.” Pag-yayabang niya.

Kung wala lamang siyang mga sugat ay baka nabatukan ko na siya. 

“Bakit mo kasi ginawa ‘yon?” tanong ko ulit.

“Naisip ko kasi na kung ibibigay ko ang gusto niya nang hindi siya nahihirapan ay doon ko lang siya maiisahan at malalabanan.” panimula niya.

 Napakunot ang noo ko.

“Ang gusto niya kasi ay mahirapan ako. ‘Yong tipong masasaktan at mahihirapan muna ako bago ko ibigay ang gusto niya, kaya naisip kong padaliin ang lahat, na ibigay ang lahat ng gusto niya ng walang hirap. In that way, hindi niya mafe-feel na panalo siya. Hindi niya rin tayo masasaktan. Hindi ka niya masasaktan.” Mahabang paliwanag niya.

Ang alam ko eh siya ang nabugbog. Pero pakiramdam ko nabugbog din ako dahil sa init na nararamdaman ko sa aking pisngi.

“Bakit mo naman ginawa ‘yon?” tanong ko ulit.

Ang tinutukoy ko kasi ay kung bakit ginawa niya ‘yon para sa akin.

“Hindi mo pa ba ramdam? Hindi mo pa ba narinig kanina?” Nakangiting sabi niya.

Sa sobrang ganda ng ngiti niya ay hindi mo iisipin na nasasaktan siya sa mga sugat na alam kong iniinda niya lang.

“Ang alin?” pag-mamaang maangan ko.

“Tsk! Balewala pala ang lahat ng sugat ko, hindi mo rin naman pala alam kung bakit ko ginawa ‘yon eh.” Dismayado nitong sabi.

Sandali kaming binalot ng katahimikan. Maging ang kamay ko ay tumigil sa pag-hawak sa mukha niya dahil sa hiya dulot nang labis na katahimikan.

“Hindi naman ako na-inform na lalaki kang manhid.” hindi na niya natiis pa ang katahimikan kaya binasag niya ito.

“Ha?” tanong ko.

Alam ko naman ang tinutukoy niya eh. Kaya lang nadala na ako dahil sa padalos dalos kong desisyon noon, ayaw ko nang umasa agad ano. 

“Wala, sabi ko tara na, baka hindi ako makatiis at halikan kita riyan.” Aangal sana ako sa sinabi niya kaya lang ay tumayo na ito.

Wala na akong nagawa kundi ang tulungan at alalayan siya. Umakbay siya sa akin. Ako naman, yinakap ko siya sa tagiliran papunta sa kaniyang matigas na tiyan.

“Tara na, hahalikan pan kita, ah este, iuuwi pa kita.” Huling biro nito bago ko siya paulanan ng kiliti sa kaniyang tiyan.

Para kaming tanga na nag-tatawanan habang iika-ikang nag-laka

Author’s Note:

Hi guys!! Happy reading. sana healthy and safe kayo. :))

Vote and comment <3

CHAPTER 25

AMBI

“May balita na ba kay Val?” bumungad sa akin ang malamlam na tinig ni Mamu.

Bakas ang labis na pagod at pag-aalala sa kaniyang pag-sasalita. Halos namayat din ito dahil siya ang punong abala sa pag-hahanap sa aming kapatid.

Siguro, dalawang buwan na ring nawawala si Val. At dalawang araw na ang nakakalipas nang mag-kaharap harap kami nila Boy at Gio.

Okay naman na siya, unti-unti nang gumagaling ang kaniyang mga galos at sugat. Bumabalik na rin sa dati ang hugis ng kaniyang mukha, halos sumabog na kasi ito sa dami ng suntok na natamo kay Gio.

“Wala pa po, Mamu.” malungkot kong tugon.

Kahit hindi niya sa akin sabihin, alam kong may galit siya sa akin. Pakiramdam ko, ako ang kaniyang sinisisi sa mga nangyaring ito. Humina rin kasi ang kalakaran sa trabahong kinamulatan namin.

Sinasabi nila na baka isa ito sa modus namin, tapos ang ending ay kakwartahan namin sila.

“Sige. Maliligo lang ako tapos mag-papatuloy na ako sa pag-hahanap kay Val.” Pag-papaalam nito sa akin.

“Ah, Mamu…” pag-pigil ko sa kaniya.

Ngayon ko na kasi gustong sabihin sa kaniya ang mga plano ko. Gusto ko na kasi talagang huminto sa ganitong klase ng buhay. Para magawa ‘yon, gusto ko na ring lumipat ng matitirahan para tuluyang makapag-simula.

“May sasabihin po sana ako sa inyo.” Nag-aalangang sabi ko.

Hindi siya nag-salita, inantay niya lang ang mga kasunod kong sasabihin.

“Titigil na po sana ako.” panimula ko.

Napataas ang isa niyang kilay. 

“Titigl saan? Sa pag-hahanap sa ‘yong k-kapatid?” Pumiyok na ang kaniyang tinig.

Mukhang ilang sandali na lang ay hindi niya na mapipigilan pa ang mga luhang nag-babadyang kumawala sa mag-kabila niyang mga mata.

“Ah, hindi po, hinding hindi po ako titigil sa pag-hahanap sa kaniya.” pag-tutol ko sa iniisip niya.

Maging ako kasi ay naluluha sa isiping susukuan namin ang kaibigan kong ‘yon na halos naging pamilya ko na.

“Titigl na po ako sa trabaho natin. Gusto ko po sanang mag-simulang muli.” Pag-tatapat ko. 

Wala kasi siyang balak na mag-salita kaya ako na ulit ang nangahas na mag-labas ng saloobin.

“Nag-usap na po kami ni Tikboy. Balak po naming mag-simulang muli…nang mag-kasama.” Buong lakas kong sabi.

Simula kasi nang makilala ko si Tikboy, ibig kong sabihin ay ‘yong pekeng Tikboy, ay nagkanda-leche leche na ang buhay namin. Maging sila ay nadamay, kaya hindi ko siya masisisi kung hindi niya magugustuhan ang planong sinabi ko sa kaniya.

“Sige, basta linisin mo rito bago ka umalis.” Walang gana nitong tugon sa akin.

Akala ko ay hindi niya magugustuhan ang sasabihin ko, o di kaya ay magagalit siya sa plano ko, pero kabaligtaran ang nakikita ko, parang wala na siyang pakialam sa anumang desisiyong gagawin ko.

“H-hindi po kayo galit?” wika kong muli.

Sandali siyang ngumiti bago muling nag-salita.

“Hindi. Sa totoo lang, mas pabor sa amin ang desisyon mong ‘yan, at least, wala nang mag-dadala ng gulo rito sa bahay ko.” Seryoso nitong sabi.

Ramdam kong nangingilid na ang ilang butil ng tubig sa aking mata.

“Alam mo, gusto kong sabihin sa’yo na pinag-sisisihan kong kinupkop pa kita eh. Pero alang-alang nalang sa pinag-samahan natin ay hindi ko gagawin.” Huminto siya para muling ayusin ang sarili. 

“Huwag na tayong mag-plastikan pa Ambi, alam naman natin parehong ikaw ang may kagagawan ng nangyari kay Val. At ito ang tandaan mo, kapag may masamang nangyari sa kaniya, kalimutan mo nang naging pamilya tayo. Wala akong anak na nag-dudulot ng kapahamakan sa iba kong anak.” pagkatapos ay agad nitong nilisan ang aking silid.

Kasabay nang tuluyan niyang pag-lisan sa aking harapan ay siyang mabilis na pag-patak ng aking mga luha. Pigilan ko man ang aking sarili na huwag masaktan sa mga sinabi ni Mamu ay hindi ko magawa.

Mas masakit pa ito sa mga suntok na natamo ko noon sa mga demonyong luminlang sa akin. Para akong isa-isang sinaksak ng mga salitang binitawan niya kanina. 

Hindi ko alam pero sa pag-kakataon ‘yon, muli kong naramdaman na nag-iisa ako. Oo nga’t nakita ko na si Tikboy, pero nawala naman sa akin ang pamilyang bumuo sa akin mula sa karanasang pumira-piraso sa akin.

---

“Handa ka na ba?” tanong sa akin ni Tikboy nang makalabas ako ng bahay.

Kinuha niya mula sa mga kamay ko ang mga nag-lalakihang bag laman ang mga gamit ko. Agad ko siyang tinext nang sandaling matapos kong linisin ang silid ko at maihanda ang lahat ng gamit ko.

“Oo.” Binigyan ko siya nang isang pilit na ngiti.

Iginiya niya ako pasakay sa kaniyang saaskyan. Ito pa rin ‘yong tricycle na madalas niyang gamitin noon. Gusto ko sana siyang tanungin kung bakit siya nag-titiyaga na sumakay dito gayo’ng may kotse naman siya.

“Okay ka lang ba?” Tanong niya sa akin.

Tumango lang ako sa kaniya at sinenyasan siyang paandarin na ang sasakyan. Hindi naman na siya nag-tanong pa at ginawa nalang ang sinabi ko.

“Ano pa lang gusto mong kainin?” Tanong niya nag mag-stop over kami sa isang karinderya on the way.

Mag-tatanghali na kasi, eh sabi niya, dalawang oras pa ang byahe mula sa village na lilipatan namin.

Pero papaano nga ba kami humantong sa desisyon na mag-sama na at mag-simulang muli. Kahit ako nga ay hindi makapaniwala na mag-lilive in na kami. Pwede ba itong gawin ng mag-kaibigan? Nang matalik na mag-kaibigan?

Basta nang mag-usap kami, at sabihin kong balak ko nang mag-bagong buhay ay nag-suggest siya na sabay kaming mag-simulang muli. Para raw mabantayan niya ako at para makabawi na rin kami sa mga oras at panahong lumipas na hindi kami mag-kasama.

Sa totoo lang, hindi naman na niya ako kailangang kumbinsihin eh, dahil kahit hindi niya i-suggest, gugustuhin ko rin naman talaga na mag-kasama kami. Pagkatapos naman siguro ng lahat ng nangyari sa amin, hindi naman siguro masamang hangarin na maging masaya kami pareho.

“uy, sabi ko anong gusto mong kainin?” Nabalik ako sa reyalidad nang muli niya akong tanungin.

“Ikaw.” walang ganang sagot ko.

Dahil sa sinabi ko ay napatingin bigla sa amin ang tinderang nasa harap namin. Hindi rin maikakaila ang malisyosa niyang pag-iisip dahil sa ideyang nabuo niya mula sa isinagot ko sa tanong niya.

“Ibig kong sabihin ay ikaw na ang mag-pasya.” Pag-lilinaw ko.

Napansin kong namula ang kaniyang pisngi dahil sa nangyari pero hindi ko na ito pinansin pa. Humanap nalang ako ng pwesto namin at inantay siya roon.

“Masarap ba?” tanong niya sa kalagitnaan ng aming pag-kain.

“Alin?” tanong ko pabalik.

“Alangan namang ako, eh di mo pa naman ako natitikman.” Biro niya.

Napabungisngis siya sa sarili niyang kalokohan. Samantalang ako, tinapunan ko lang siya nang masamang tingin. Napansin ko kasing napapatingin sa amin ang iba naming kasabay na kumain.

“Sorry. Ikaw kasi, ang seryoso mo.” Paliwanag niya habang nakayuko.

Nakonsensya naman ako kaya agad kong hinawakan ang kamay niya.

“Sorry din. Wala lang talaga ako sa mood makipag-biruan. Pasensya na.” Isang matamis na ngiti ang isinukli niya sa akin.

Hinawakan niya rin pabalik ang aking kamay, mas mahigpit ito kumpara sa ginawa ko sa kaniya.

“Alam ko, kaya nga kita pinapatawa eh.” 

Tuluyan na akong nanlambot at bumigay dahil sa kabutihang ipinapakita niya. Hindi ko na napigilang mapaluha. Wala naman siyang ibang ginawa kung hindi ang aluin ako at hayaan sa pag-iyak ko.

“Ano, okay na ba ang pakiramdam mo?” tanong nito sa akin nang sandaling huminto ako sa pag-iyak.

Tanging tango lang ang isinukli ko sa kaniya. Binayaran na niya ang kinain namin at bumalik na sa kung saan niya pinarada ang aming munting sasakyan.

“Ano bang nangyari?” tanong niya.

Umupo ako sa likod ng kaniyang tricycle samantalang nanatili naman siyang nakatayo roon sa harap ko. Mag-katapat kami ngayon habang mag-kapantay ang aming mga mukha.

“Hindi na napigilan ni Mamung sabihin sa akin ang lahat ng kinikimkim niya tungkol sa lahat ng nangyari sa amin, lalo na kay Val.” Pag-tatapat ko.

Hinayaan niya lang akong mag-kwento.

“Alam ko namang may karapatan siyang pag-salitaan ako nang masama eh, hindi ko lang talaga matanggap na gano’n pala kasakit ‘yon kapag nanggaling sa taong mahal mo.” Wala na akong pakialam kung anong hitsura ko sa harap niya.

Basta gusto ko lang na mailabas ko ang lahat ng saloobin ko. Ayokong mag-back fire sa akin ito at sa huli, ako ang sumabog.

“Hayaan mo lang siya, malamang ay nadala lamang ‘yon ng galit.” wika niya.

Nakayuko lamang ako habang nag-sasalita siya. Sobrang lapit kasi ng mukha namin kaya nakakahiya kung titingin pa nang diretso sa kaniya.

“Halika nga…” Kinuha niya ang mukha ko at ihinarap ito sa kaniya gamit ang kaniyang dalawang palad.

Nakakulong ang mga pisngi ko sa malalaki at mainit niyang mga palad. Ewan, pero parang bigla na naman akong nakaramdam ng kuryente mula sa mga ito.

“Huwag kang matakot na masaktan dahil narito na ako para damayan at samahan ka sa anumang sakit na iyong pag-daraanan.” Pag-kasabi niya nito ay agad niya akong ginawaran ng munting halik sa noo.

Ramdam ko ang biglaang pamumula ng aking mga pisngi.

“Kailangan ba talaga may hallik?” biro ko sa kaniya.

Umiwas lang siya ng tingin at sumipol-sipol pa.

“Baka isipin mo na oportunista ako ha, ginawa ko lang ‘yon to make you feel better. Dapat ma-appreciate mo ‘yon, ang alat kaya ng pawis mo sa noo.” Pag-bibiro niya.

Okay na sana eh. Kikiligin na sana ako, kaso may kasama na naman pang-aalaska sa dulo.

“yung labi ko, walang pawis, dapat dito mo nalang…” hindi ko na tinuloy ang sasabihin ko dahil pareho na kaming nag-tawanan sa pag-aasaran namin.

Sobrang laking tulong talaga kapag mayroong isang tao na sasamahan ka sa mga drama ng buhay mo. ‘Yong taong handang gawing comedy ang madrama mong buhay.

“Oh, mag-punas ka, ang amos mo eh.” Iniabot niya sa akin ang ibabang bahagi ng kaniyang damit.

Naalala ko tuloy noong mga bata pa kami, palagi niya itong ginagawa sa tuwing umiiyak ako. Naalala ko rin noong sandaling gawin ko ito kay Gio. Siguro nga maaari niyang gayahin ang pagka-tao ni Tikboy, pero hindi kailanman ang alaalang nabuo ko kasama si Tikboy.

“Hindi ka pa rin talaga nag—” hindi na niya natuloy ang sasabihin dahil sa ginawa kong pag-singa sa damit niya.

Agad niya akong kiniliti kaya tumakbo ako. Para kaming bumalik sa pagka-bata, nag-hahabulan habang walang humpay sa pag-tawa. 

I know things will not be easy for me.

But with Tikboy, difficult battles will be worth it to deal with.

Author’s note:

hi guys!! Short update muna tayo. Sana magustuhan niyo hehehe.

Vote and comment po. :)))

Ps. Guys baka po gusto niyong icheck isa kong story, on-going din po siya. Hehehe thank you.

CHAPTER 26

AMBI

“Ate, baka po nakita niyo ito?” tanong ko sa isang ale na dumaan sa harap ko.

Pinakita ko sa kaniya ang hawak kong larawan ni Val. Umiling naman ang babae bilang tugon. Ilang tao na ang natanong ko ngunit pare-pareho lamang sila ng naging tugon, hindi, wala, o tanging pag-iling.

Apat na oras na rin siguro kaming nag-hahanap ni Tikboy para kay Val. Ni hindi ko na nga naaasikaso si Tikboy sa tuwing uuwi kami sa aming bahay dahil sa labis na pagod dala ng walang humpay na pag-hahanap sa aking kaibigan na nawawala.

“Ano, may nakakilala ba?” Tanong sa akin ni Tikboy.

Magka-hiwalay kasi kami sa pag-hahanap, para mas mapabilis at para mas maraming tao rin ang matanong namin.

“Wala eh. Ikaw?” tanong ko pabalik.

Umiling lang siya bilang tugon.

Ilang araw na rin kaming ganito. Halos tumigil na ang sari-sarili naming mundo para lamang mahanap si Val. Ngunit hanggang ngayon, wala pa rin kaming balita, maging ang mga pulis ay bigo na matunton ang kaniyang kinaroroonan.

Naaawa na nga ako kay Tikboy eh, napaka-supportive niya sa lahat ng gusto kong gawin. Pero ako, hindi ko man lang siya mapag-silbihan. Oo nga’t hindi ko naman kailangang gawin ‘yon dahil wala namang opisyal na namamagitan sa amin.

Pero bilang pag-tanaw ng isang malaking utang na loob, ‘yon na lang ang pinaka-simpleng bagay na maaari kong gawin para sa kaniya.

“Umuwi na muna tayo at mag-pahinga. Hindi pa tayo kumakain, malapit na ring mag-dilim.” Suhestiyon niya.

Kitang kita na ang labis na pagod sa kaniyang hitsura. Bukod kasi rito ay abala rin siya sa pamamasada. Akala ko nga eh hihinto na siya sa trabaho niyang ‘yon, pero sabi niya, habang wala pa siyang ibang trabaho, mamamasada muna siya.

“Anong gusto mong ulam?” tanong ko sa kaniya.

Umupo siya sa sofa at parang isang lantang gulay na humiga. Lumapit ako sa kaniya at hinawakan siya sa mukha. Naka-idlip pala agad siya.

“Hmmm?’ ungol niya nang suklayin ko ang buhok niya gamit ang aking mga daliri.

“Sorry, sige matulog ka muna.” Ako na mismo ang nag-sara ng kaniyang mga mata gamit ang aking palad.

Ramdam kong kumikibo ang mga ito kaya’t alam kong hindi na siya matutulog.

“Anong gusto mong ulam?” tanong kong muli.

Matagal bago siya nag-salita, Kung hindi pa siya nag-pakawala ng isang malalim na buntong hininga ay iisipin kong nakatulog ulit siya.

“Ikaw.” sagot niya.

Hindi agad ako naka-sagot, paano’y napaka-seryoso ng pagkaka-sabi niya nito. Hindi ko tuloy alam kung paano ako mag-rereact.

“Sabi ko, Ikaw, pwede mo ba akong bigyan ng yakap? Sobrang bigat ng katawan ko eh.” Inalis niya ang kamay ko sa kaniyang mga mata.

Bahagya niyang iminulat ang kaniyang mga mata dahilan para mag-tama ang aming paningin.

“H-ha? Hindi tayo kasya.” sagot ko.

Ngumiti lang siya. Pagkatapos, hinila niya ako sa aking bewang at mabilisang niyakap palapit sa kaniya. Agad akong napapatong sa kaniya habang nakasubsob ang mukha sa kaniyang leeg.

Ramdam ko ang init ng aming katawan. Init mula sa mag-hapong pag-hahanap kay Val. At init mula sa kakaibang pakiramdam na nararamdaman namin sa pag-didikit ng aming mga katawan.

“Can we stay like this for a while?” pabulong niyang sabi.

Tumango lang ako at ipinahinga ang aking mga kamay sa kaniyang dibdib.

“Tikboy?” pag-basag ko sa katahimikang ilang minuto palang na namumutawi.

“Hmm?” tugon niya.

“Ano ba tayo?” Buong tapang kong tanong.

Dahil sa mga pinag-daanan ko, at sa mga nangyari sa akin nitong mga nakaraang buwan, natutunan kong maging matapang at maging matalino. Sabi nga nila, huwag mahihiyang mag-tanong.

“What do you mean?” Umayos siya ng higa para bahagyang mag-tama ang aming mga mukha.

 “Bakit natin ito ginagawa? Normal pa ba ito sa mga mag-kaibigan?” tanong ko.

Umangat ang kaniyang kamay mula sa aking bewang papunta sa aking mukha. Hinawakan niya ako sa pisngi at marahang binigyan ng isang halik.

Napakainit ng kaniyang labi. Maging ang halik na iginawad niya sa akin ay napa-simple ngunit puno ng emosyon na kahit nagulat ako sa ginawa niyang ‘yon ay hindi ko nagawang pigilan siya o kumawala sa halik niya.

“Ngayon, ikaw ang sumagot sa tanong mo, normal bang ginagawa ‘yan ng isang tao sa kaniyang kaibigan?” naka-ngising tanong niya.

Gustuhin ko mang umiwas ng tingin sa takot na baka mapansin niya ang pamumula ng aking mga pisngi ay hindi ko magawa, mag-kadikit pa rin kasi ang kaniyang mga palad at ang aking mga pisngi.

“Ang bagal mo kasing maka-pick up eh, kaya ka naloloko.” Pangaral niya.

Tama naman siya sa kaniyang sinabi. Ang slow ko talaga.

“Hindi pa ba halata na gusto kita? Ah hindi, mahal kita.” Kaswal niyang sabi.

So opisyal na, kami na? Gao’n naman ‘yon ‘di ba? O kailangan ko pang sabihin sa kaniya na mahal ko rin siya?

“A-ah, okay.” Awkward kong sagot.

Natawa siya nang very light. Ramdam ko nga ang pag-galaw ng tiyan niya eh. Ang cute niya pa lang tumawa.

“Anong okay? Wala ka rin bang aaminin?” Panunudyo niya.

Imbis na sagutin ang tanong niya ay ginaya ko nalang ang naging style niya ng pag-amin. Hinawakan ko rin siya sa kaniyang pisngi at mabilis siyang ginawaran ng halik.

Hindi katulad ng sa kaniya, mabilis lamang ito at biglaan. Ewan, sabi naman nila magaling akong humalik, pero bakit pag-dating kay Tikboy, umuurong ang lahat ng experience ko.

“Ikaw ha, palagi mo akong ginagaya.” wika nito habang abot tengang nakangiti.

“Nga pala, ano ng plano mo?” tanong ko sa kaniya habang kumakain kami ng niluto kong chicken adobo.

“Bukas mag-hahanap ako ng trabaho.” sagot niya.

Pakiramdam ko mag-asawa kami. Akala ko noon, sa panaginip ko lang ito mararanasan, ganito pala ang feeling kapag kasabay mong kumakain ang taong mahal mo, tapos nasa iisang bahay kayo at take note, sariling bahay niyo pa.

Oo, isa pala ito sa mga naipundar niya gamit ang naipon niyang pera. Ang iba naman ay naidonate niya na sa mga charity events at sa ampunan.

“Sige, sasabay ako.” wika ko pabalik.

Napahinto siya sa pag-nguya, hinarap ako nito at nag-salita, “Akala ko ba hihinto ka na sa trabaho mong ‘yan?” 

Napatawa ako, hindi ko kasi alam kung nag-seselos ba siya o ano. Ang gwapo niya palang magalit. Kung noon, halos gumusin ko na ang mukha niya kapag pinag-sasabihan niya ako bilang si Boy, ngayon, halos halikan ko siya sa mukha dahil ang cute niya palang magalit. 

Hasyt, love nga naman.

“Baliw. Mag-hahanap ako ng bagong trabaho. Syempre ayoko namang maging pabigat sa’yo ano.” 

“No need. Kaya ko naman. Ako ang head ng family natin kaya ako na ang bahala riyan.” Pag-mamayabang niya.

Nag-cross arms pa siya sabay pogi pose para mas intense ang aktingan.

“Wow, sarap naman niyang pakinggan.” Pag-tugon ko.

Ang sarap sa pakiramdam na unti-unti na kaming bumubuo ng sarili naming pamilya, kahit na wala pa namang nangyayari sa amin. Tsk. Choz.

“May alam akong mas masarap diyan.” Muli na namang humulma sa labi niya ang isang mapang-asar na ngiti.

Umakto akong babatuhin siya ng kutsarang hawak ko kaya agad siyang napapikit. 

“Bakit hindi ka kaya ulit mag-aral?” suhestiyon niya.

Naging seryoso na ang aming pag-uusap. 

Noon, gusto ko talagang makapag-tapos ng pag-aaral kasi ‘di ba nga, education is something that could not be easily taken away from you, and that is according to Ms. Shamcey Supsup. Totoo naman yan, kahit saan ka pumunta, madadala at magagamit mo ‘yan.

Kaya lang, masyado nang maraming nangyari para isipin at ituloy ko ‘yan. 

“Sayang lang sa oras. Mag-tatrabaho nalang ako para may katulong ka sa pag-hahanap buhay.” Dismayado siya sa naging sagot ko.

Mukhang disidido yata talaga siyang makumbinsi akong mag-aral muli. Mukhang nakapag-desisyon na siya eh. 

“Kaya ko na nga. Sige na oh, kahit dito lang makabawi ako sa’yo. At saka isipin mo, mas magiging madali para sa’yo ang makahanap nang maayos na trabaho kapag may tinapos ka.” Paliwanag niya.

Sabagay, dalawang taon nalang sana eh mag-tatapos na ako, kaya lang nabulilyaso dahil sa walang hiya kong kapatid.

“Sige na nga. Mapilit ka eh.” Pag-payag ko.

Agad niya akong nilapitan, binuhat niya ako sa aking bewang pagkatapos ay binigyan ng isang mahigpit na yakap.

---

“Ready ka na?” tanong niya sa akin.

Tumango ako bilang tugon kaya pinaandar na niya ang aming munting sasakyan.

Balak kasi naming mag-patuloy muna sa pag-hahanap kahit saglit bago mag-hiwalay para sa aming mag-kaibang lakad.

“Dito ka mag-tanong tapos doon naman ako sa kabila. Okay?” Paliwanag niya sa akin nang makarating kami sa aming destinasyon.

Sasagot palang sana ako nang biglang tumunog ang aking telepono. Isang unknown number ang sa akin ay tumatawag. Sa pag-aakalang importante ito kaya agad ko itong sinagot.

“Hello, sino po sila?” bungad ko.

“May gawa ka ba?” sagot ng isang lalaki mula sa kabilang linya.

Tila pamilyar ang tinig ng lalaki. Hindi ko lang alam kung sino pero sigurado akong isa ito sa mga naging customer ko.

“Sorry, wrong number ka yata.” Palusot ko.

Ibababa ko na sana ito nang muling mag-salita ang tao sa kabilang linya.

“Alam kong alam mo kung sino ako, Lie. Send mo your location at pupuntahan kita. I will double your rate.” Wika nito bago ibinaba ang linya.

Nagulat ako nang makitang nasa likod ko pa pala si Tikboy. Mukhang hindi ko na kailangang mag-paliwanag sa kaniya, narinig naman na niya yata ang pinag-usapan namin ng lalaki.

“Sabi ko kasi sa’yo mag-palit ka na ng number.” Inis niyang tugon.

Bagamat blangko ang ekspresyon ng kaniyang mukha, mababatid pa rin dito ang labis na pagka-inis.

“Wala lang ‘yon. Sige na, pumunta ka na roon at nang makasimula na tayo.” Pag-iwas ko.

Hanggat maaari kasi ay ayokong pag-usapan ang lahat ng tungkol sa dati kong naging trabaho. Naiilang kasi ako sa kaniya at nahihiya.

“Excuse me po, baka lang po nakita niyo siya?” Ipinakita ko sa lalaking sa palagay ko ay halos kaedad ko lang ang picture na hawak ko.

“Hindi eh. Kapatid mo?” tanong nito pabalik habang nakangiti.

Nagulat ako dahil sa lahat ng tinanong ko ay siya palang ang nag-pakita ng interes sa larawang ipinapakita ko.

“Oo, nawawala.” tugon ko.

Tumango-tango ito bago muling nag-salita.

“Can I have a copy of that picture? In case na makita ko siya.” tanong nito na lalong nag-pangiwi sa akin.

Ipinagsa-walang bahala ko na lamang ito at agad siyang inabutan ng isang kopya ng picture.

“Salamat ah.” wika ko pa.

Ngumiti lang ito at nag-lakad na paalis. May mga tao pa palang katulad niya na sadyang mabait at matulungin? Ipinag-patuloy ko na lang ang pag-tatanong sa mga taong nadaraanan ko.

“Excuse me po, baka po pwedeng mag—” natigilan ako sa pag-saaslita nang makilala ang lalaking nasa harapan ko.

“What a surprise, akala ko ba ayaw mo?” wika nito.

Siya pala ‘yong lalaking tumawag sa akin kanina. Napalingon ako sa paligid, bahagya akong kinabahan nang mapansing malayo na pala ako sa pinag-hiwalayan namin ni Tikboy. Wala na rin masyadong tao ang napapadpad dito.

“Alis na ako.” Agad akong tumalikod para mag-lakad palayo sa kaniya.

Pero natigilan din ako nang hawakan niya ako sa aking braso.

“Sandali, narito ko na rin lang, bakit hindi pa tayo mag-usap kung mag-kano.” Ngumiti pa ito nang nakakaloko. 

Labas halos ang lahat ng kaniyang ngipin na malapit nang bumigay dahil sa katandaan, idagdag mo pa ang walang humpay niyang paninigarilyo.

“Sorry, kailangan ko na talagang umalis.” Inalis ko ang kamay niya sa braso ko ngunit bigo ako, mahigpit ang pagkaka-kapit niya kaya nahirapan akong tanggalin ito.

“Huwag ka nang maarte.” Hinila niya ako palapit sa kaniya.

Patalikod niya akong niyakap habang pilit na hinahalikan ang aking leeg. Tila hindi niya alintana ang ilang tao na dumaraan sa aming paligid.

“Sabi niya kailangan na niyang umalis. Hindi ka ba marunong umintindi?” Wika ng isang lalaki na kanina ko pa tinatawag sa aking isipan.

Natigil sa kaniyang ginagawa ang matanda. Hinarap nito si Tikboy at sinuri mula ulo hanggang paa.

“Sorry, Pare. Hayaan mo at pagkatapos ko sa kaniya ay ikaw naman ang pag-seserbisyuhan niya.” Tumawa ito na parang isang joke ang binitawan niyang mga salita.

“Halika na.” Hinila ako ni Tikboy mula sa lalaki ngunit agad din naman itong humarang.

“Teka, first come first serve tayo pare. Ako ang nauna kaya ako muna. Suki ako nito oh, alam kong masarap siyang trumabaho pero hindi naman tama na ikaw an—” hindi na nito natuloy ang sinasabi nito dahil isang malakas na suntok ang dumapo sa kaniyang mukha.

Agad akong hinila ni Tikboy palayo sa lalaki. 

“hoy, bumalik kayo rito!! Irereklamo ko kayo.” sigaw ng lalaki ngunit hindi na namin ito pinansin.

Hinayaan ko lang na hilahin ako ni Tikboy. Labis kasi akong nahihiya dahil sa nangyari. Hindi ako makaimik. Wala akong masabi. Wala naman kasing kasalanan yung lalaki kanina. Mukhang hindi ko na matatakasan pa ang nakaraan ko.

“Hindi ka kasi nakikinig sa akin.” galit na wika ni Tikboy.

“Sinabi ko na sa’yo na mag-palit ka na ng number. Ano, siya ba ‘yong tumawag sa’yo kanina?” tanong niya.

Katulad kanina ay hindi pa rin ako sumagot. Nakatulala lang ako sa kaniya. Unti-unti na ring namumuo ang mga mumunting butil ng tubig sa gilid ng aking mga mata.

“Bakit hindi ka nag-sasalita?” Galit niyang tanong.

Umiling lang ako, pilit na pinipigilan ang pag-patak ng aking mga luha.

“Bakit ka naiiyak? Dahil tama ang sinabi nung lalaki kanina? Ano?” Halos lumabas na ang litid niya sa leeg dahil sa labis na inis.

Wala akong ibang nagawa kung hindi ang umiyak. Wala naman akong laban sa katotohanan. 

Higit sa lahat, wala akong laban sa aking nakaraan. Hindi ko ito matatakasan at hindi basta bastang makakalimutan.

“Shhh, sorry.” Niyakap niya ako nang mahigpit.

Naging kalmado at mababa na ang pananalita niya kumpara kanina. 

Mas lumakas ang pag-iyak at pag-hagulgol ko sa kaniyang dibdib.

Hindi pala sa lahat ng pag-kakataon ay ang cute niyang magalit. 

Fake news.

Author’s Note:

Hi guys!! Dahil babalik na sa pag-aaral si Ambi, mas maraming kapana-panabik na pang-yayari ang ating aasahan sa mga susunod na kabanata. Abang lang kayo.

For now, appreciate this update first. 

Happy reading! Vote and comment po.

Ps. sorry for my typos and errors. hahaha

CHAPTER 27

AMBI

Hindi na natuloy ang individual plans namin kahapon. Iniyakan ko kasi si Tikboy mag-hapon. Syempre nakonsensya siya sa mga sinabi niya kaya sinamahan nalang niya ako mag-hapon sa bahay.

Nakapag-usap na rin kami about my past. Sinabi niya na tanggap niya ako kung sino at ano ako. Kung ano man daw ang nakaraan ko, balewala na ‘yon sa kaniya. Syempre kilig na kilig ang lola niyo. 

Sa wakas, natuldukan na rin ang matagal ko nang pangamba. Tanggap niya ako mapa-Lie man o Ambi.

“Behave ka lang dito ha?” Wika niya nang maihatid ako sa tapat ng unibersidad na balak kong pasukan.

Hindi kami naka-trike ngayon. Sagabal daw kasi ‘yon sa pag-hahanap niya ng trabaho. 

Humalik na ako sa kaniya at nag-paalam. Ewan, naging komportable na siguro ako sa tabi niya kaya nagagagawa ko nang halikan siya, sa pisngi, kahit na nasa public place kami.

“Yes, Sir.” Nag-catriona dance pa ako para dabest.

Kumaway at ngumiti ito sa akin sa huling sandali bago tuluyang nag-lakad palayo sa aking paningin.

---

“Excuse me po, saan po pwedeng mag-inquire kapag returning student?” tanong ko sa guard na nakabantay sa gate.

Ngumiti ito sa akin at itinuro ang isang malaking establishemento sa dulong bahagi ng compound.

“Doon, sa loob noon, naroon ang admission office, mag-tanong ka nalang sa instructors na makikita mo roon.” Paliwanag nito.

Nginitian ko siya at tumango bago nag-lakad papunta sa direksyong itinuro niya. Habang nag-lalakad, pinag-masdan ko angk kabuuan ng unibersidad. Sa kanan ko ay mayroong apat na nag-lalakihang building, pakiwari ko ay iba’t ibang department ito.

Sa kabila naman ay mga nag-lalakihang building ulit ngunit sa dulo nito ay may isang chapel. Sa gitna, naroon ang gymnasium na may sapat na laki para sa kabuuang bilang ng populasyon ng mga estudyante rito.

Habang sa dulo, naroon ang iba’t ibang facility, establishments and buildings built for the school’s stakeholders. Hindi ko pa nakikita kung nasaan ang canteen, pero sigurado ako, malaki rin ito at magara.

“Hi, pwede bang mag-tanong?” Magalang kong tanong sa dalawang babae na naka-upo sa isa sa mga benches. 

May garden din pala rito. Hindi lang basta garden ha, parang isang enchanted garden. Mayroon kasi itong mini gate. Feeling ko ay ito ang student’s center or area for students. Bongga.

“Sorry but we do not talk to weirdos!” Inikutan ako nito ng mata saka hinatak ang babaeng kasama niya.

What?

Uso pa rin pala ang mga bitchesang estudyante ngayon? Akala ko noon sa pelikula o sa wattpad stories lang nag-eexist ang mga kagaya nila.

Sabagay, sa pagkakaalam ko, semi-private ang university na ito, ibig sabihin, they still operate like a private school pero ang kaibahan, meron silang programs na inooffer for people like me na hindi gano’ng afford ang mahal na tuition.

Mas mura at mas inclusive ito compared to other institutions. Sana nga lang ay matanggap ako kapag nag-apply ako for a voucher to lessen my school expenses or better, for a scholarship program para wala na talaga akong gagastusin.

Balita ko kasi, bukod sa icocover ng program ang tuition mo at other fees including books and uniforms, may kasama pa itong monthly allowance at dorm unit dito sa school. Oo, may dormitory din sila rito sa loob ng school, oh diba ang bongga.

‘Yon nga lang, for a student to experience all those benefits, kailangan hindi bababa ng ninety five ang grado mo for each subject. Mahirap pero worth it naman.

“Excuse me, are you lost?” Isang lalaki ang humarang sa daan ko.

Parang pamilyar siya? Saan na nga ba kami nag-kita? Sana lang ay hindi ko siya naging customer, for sure magiging awkward ang college days ko kung makaka-encounter ako ng isa sa mga customer ko before, ano.

“Baby girl?” dugtong ko sa sinabi niya.

Napa-kunot ang noo niya habang naka-nganga. Ano ba yan, hindi ba siya updated sa mga kaganapan sa social media ngayon? Hot kaya ng nag-sabi ng linyang ‘yan.

“Ah, este, hindi naman.” Sagot kong muli.

Sumabay na siya sa akin sa pag-lalakad. Siguro ay pupunta rin siya sa building na pupuntahan ko.

“Ah, okay. I thought you were lost. I saw you kasi, you tried to approach those girls, kaya lang tinarayan ka nila.” Paliwanag niya.

Tumango-tango lang ako as an answer.

“By the way, dito ka ba nag-aaral?” tanong ko.

Mukha namang hindi siya masamang tao, so I guess hindi naman siguro masamang makipag-usap sa kaniya. Saka baka makatulong din siya sa akin kung may kailanganin akong hanapin dito.

“Yep. 3rd year, business ad student.” Pakilala niya.

ipinakita pa niya ang ID niya na may lace ng kanilang department. In fairness, gwapo siya sa ID picture niya ha. Swerte niya kasi buong college days niya ‘yang gagamitin.

“Ah o—”

“Have me met before? You looked familiar eh.” Pag-putol niya sa sinasabi ko.

Oo nga eh, napaka-familiar ng mukha niya, para bang nakita ko na siya, hindi ko lang alam kung saan at paano, pero sure akong recently lang ‘yon kasi fresh pa siya sa memory ko eh.

“Hindi ko alam eh.” Ewan ko kung narinig niya ‘yong sinabi ko, may kinuha kasi siya sa bag niya na kung ano. Bastos naman nitong kausap.

“There you are.” Pag-tukoy nito sa isang larawan na ipinakita niya sa akin.

Nabigla ako nang makilala kung sino ang nasa larawan, si Val. Tama, siya pala ‘yong lalaking napag-tanungan ko noong nakaraan. Siya ‘yong mabait na humingi ng kopya ng litrato nito para kung sakaling makita niya.

“Ano, naalala mo na ako?” masayang tanong nito sa akin.

Nginitian ko siya at saka tumango.

“Kaya pala parang nakita na kita. Ikaw pala ‘yon.” Pahabol kong tugon.

Medyo natahimik kami habang nag-lalakad. Siguro ay kagaya ko, wala na rin siyang ma-open up na topic o wala na siyang maitanong.

“Ano palang ginagawa mo rito? Dito ka rin ba nag-aaral?” Sa wakas, may naisip na rin siyang tanong.

“Ah, hindi. Actually, old student ako. Literally and figuratively.” Biro ko.

Tumawa naman siya sa sinabi ko, hindi ko alam kung bilang suporta o dahil naturally funny naman talaga ako.

“Anong course mo before?” usisa niya.

Mabilis akong naging komportable sa
company 
niya. Siguro dahil magaling siyang mag-carry ng communication. I mean, he knows exactly what to say in situations like this. Panigurado, pwede siyang pumasok ng pulitika, magaling kasi siyang makisama. 

Ewan ko lang kung pakitang tao lang ang ginagawa niya, pero gano’n din naman karamihan ng mga pulitiko ngayon eh, mga pakitang tao. Lol.

“Marketing Management.” sagot ko.

Kagaya ng inaasahan ko, mas lumawak ang ngiti niya. Kapag nag-kataon kasi, same department kami, edi mas magiging close kami. Luh, asa ka.

“Nice, ngayon pa lang, iwewelcome na kita sa department natin.” Inextend pa niya ang pareho niyang kamay na parang binibigyan ako ng isang
welcome hug.

“Sira.” Pag-iwas ko.

“Syempre, naka-depende pa rin ‘yan sa school ano. Baka kasi hindi ko ma-credit ibang subjects na natake ko before, so baka mag-take nalang ako ng ibang course. Basta bahala na mamaya. Anyway, pwede mo ba akong samahan? Tutal, andito ka na rin naman, para hindi na ako mahirapang asikasuhin ang pag-lipat ko.” Mahabang litanya ko.

Pinanood niya lang akong mag-salita. Ngumiti ito sa akin at mabilisan akong hinila papunta sa direksyon ng admission office.

---

“Thank you talaga ha.” Kasalukuyan na kaming nag-lalakad palabas ng building.

Hapon na nang matapos kami. Mabuti na lang talaga at maipag-papatuloy ko pa rin ang kursong nasimulan ko. ‘yon nga lang, irregular student ako. Kailangan ko kasing i-take ang ibang subjects na hindi sakop ng curriculum namin before.

“No, worries. Siguro naman, friends na tayo?” tanong nito.

Nakakatuwa talaga ang pagka-prangka at mahangin niya in a good way. Habang nag-uusap kasi kami kanina, mas nakilala ko siya, mas nalaman ko rin ang mga katangian niya, mabait naman pala talaga siya.

“My choice pa ba ako?” Biro ko sa kaniya.

Pinamay-awangan niya ako na animoy pagagalitan ako. Bukod sa pagiging straightforward, medyo funny din siya. At malawak ang sense of humour niya ha. Kaya niyang makipag-sabayan sa iba’t ibang tao.

“Hindi, biro lang. Syempre naman. Pero ano palang pangalan mo? Kanina pa tayo magka-usap pero hindi pa natin alam ang pangalan ng isa’t isa.” Sumangyon naman siya sa sinabi ko.

“Jam nalang pare.” Naka-ngising sabi nito.

Alam naman niyang malambot ako, feeling ko hindi ko na kailangang linawin ‘yon sa kaniya dahil halatang halata naman sa beauty ko, ano.

“Lie, pre.” Pinalalim ko ang aking tinig para mas mag-tunog lalaki ito.

Natawa kami pareho sa pinag-gagawa namin. Mukhang magiging okay ang mga araw ko rito ah.

“By the way, kumusta pala ang pag-hahanap niyo sa kapatid mo?” seryosong tanong niya.

“Wala pa ring balita eh.” Maiksi kong tugon.

Gustuhin ko mang mag-open up sa kaniya pero wala pa rin talagang balita sa kapatid ko eh.

“Ah okay, mag-sabi ka lang kapa—” Hindi na niya natuloy ang sasabihin niya nang hilahin ko siya papasok sa comfort room na nadaanan namin.

“Uy, anong balak mong gawin sa akin?” Puno ng pag-aalalang tanong niya.

Hindi ko siya pinansin, pinakiramdaman ko ang lalaking nakita ko kanina. Nakilala ko kasi ito, isa siya sa mga naging customer ko. Kung minamalas ka nga naman, teacher pala rito ang lalaking ‘yon.

“Uy, please bata pa ako.” Salitang muli ni Jam.

Nang maramdamang wala na ang lalaki ay hinila ko na ulit siya palabas. Nagulat pa kami pareho nang mag-tinginan ang ilang estudyante na nakasalubong namin.

“Omg, weird na nga, bitch pa.”

“Get a room faggots.”

“Sana lang nag-condom sila.”

Ilan lang ‘yan sa mga salitang narinig namin mula sa mga estudyante. Hindi ko pinasin ang mga ito, tanging pag-yuko lang ang nagawa ko.

Pero ang lalaking kasama ko, mukhang hindi niya kayang tiisin ang mga ito, nang akmang susugurin na niya ang ilang lalaki na nag-salita nang masama tungkol sa amin ay pinigilan ko siya.

“Hayaan mo na sila. Tara na.” hinila ko na siya palayo sa kanila.

Inikutan niya lang ako ng mata. Mukhang naiinis yata siya sa nangyari sa amin kanina. Mukhang dito na rin mag-tatapos ang friendship namin.

“Dapat hindi mo hinahayaang pag-salitaan ka ng gano’n.” galit niyang pangaral sa akin.

“Hayaan mo na. Pasensya ka na, nadamay ka pa sa chismis dahil sa akin. Dapat hindi na kita hinila ro’n. Pasensya talaga.” Naka-yuko kong sabi.

Hinawakan niya ako sa ulo at tinapik-tapik ito. Pag-tingin ko sa kaniya, nakangiti ito. Isang ngiti na nag-sasabing
okay lang.
Mga ngiting nag-sasabi na hindi siya galit.

“Okay lang, ano ka ba. Pero bakit mo ba ginawa ‘yon? Don’t tell me type mo ako?” Presko niyang tanong.

Ako naman tuloy ang napa-ikot ng mata. 

“Joke lang.” Pag-bawi nito.

Nginitian ko nalang siya at nag-simula nang mag-lakad palabas ng school. Hindi pa rin mawala sa isip ko ang hitsura ng lalaking nakita ko kanina. Sana lang ay hindi ko na siya makita o maka-salamuha. 

Ayokong hanggang dito ay habulin ako ng nakaraan kong pilit kong tinatakasan. At kung mangyari ‘yon, sana ay maging matapang na ako para harapin ito. After all, ginusto ko naman lahat ng nangyari sa akin noon sa nakaraan.

“Oh pa’no, see you sa first day?” Paalam nito.

Itinaas niya ang kaniyang isang kamay, nakuha ko naman agad ang nais niyang iparating kaya itinaas ko rin ang isa kong kamay at pinag-tama ang mga kamay namin.

“Una na ako, pre.” Pahabol nitong biro bago nag-lakad palayo sa akin.

Ngi-ngiti ngiti akong kinuha ang aking telepono sa likod na bulsa ng suot kong pants. Marami na pala itong
missed call
 mula kay Tikboy. Hindi ko na namalayan dahil sa dami ng proseso kanina. 

“Lawak ng ngiti natin ah?” Halos mabitawan ko ang hawak kong cellphone dahil sa gulat na dinulot sa akin ng lalaking nag-salita sa likod ko, si Tikboy.

Hinarap ko siya at tinignan, mukhang badtrip siya. Salubong kasi nang husto ang kaniyang dalwang kilay, kaunti na nga lang ay mag-didikit na ang mga ito.

“Sino ‘yon?” Pag-tukoy niya kay Jam.

Naka-unbutton ang dalwang butones sa itaas ng kaniyang suot na long sleeves. Maluwag na rin ang kurbata nito, mabuti na lang ay may pang-ilalim siyang t-shirt, kung hindi baka maakit sa kaniya lahat ng makaksalubong niya, maganda pa naman ang hubog ng dibdib niya.

“Ah si Jam, bagong kaibigan ko.” Masayang tugon ko.

Napa-ngisi siya sa sinabi ko. Hindi ko alam kung inis ba siya o nag-seselos. 

“Ayos ah, may bago ka na agad na kaibigan?” Hindi siya maka-tingin sa akin nang diretso.

Hindi ko tuloy mabasa ang tumatakbo sa isip niya. Pero sigurado akong nag-seselos siya. Isa kasi ‘yan sa mga nadiscover ko sa kaniya, seloso pala siya.

“Ah oo. Tara na?” Pag-babalewala ko sa pag-iinarte niya.

Ipinulupot ko na ang aking kamay sa kaniyang braso at nag-simulang mag-lakad. Wala naman siyang naging tugon, salubong pa rin ang kaniyang mga kilay, mukhang may topak pa rin.

“Matutulog ka na agad?” tanong ko sa kaniya nang makauwi kami.

Hindi niya ako iniimikan mag-mula pa kanina sa aming byahe. Kung kanina alam kong nag-seselos siya, ngayon pakiramdam ko galit na siya. Bakit naman kaya? Wala naman akong ginawang masama.

Hindi nito pinansin ang tanong ko, sa halip, nag-tuloy tuloy ito papasok sa aming kwarto at padabog na isinara ito. 

Anyare ro’n?

TIKBOY’S

Hindi naging madali ang pag-hahanap ko ng trabaho. Sa labing limang kompanyang pinag-applyan ko kasi, ni isa walang tumanggap sa akin. Lahat sila ang sabi, tatawagan nalang ako kapag nagkaroon na ng vacancy.

Alam ko namang kagagawan ito ng pamilya ko eh. Talagang siniguro nila na mag-hihirap ako sa desisyong ginawa ko.

Kahit nga over-qualified ako sa mga posisyong inapplyan ko, hindi  pa rin nila ako tinanggap. Kahit normal na employer, hindi ko pa rin nasipat. Pakiramdam ko tuloy napaka-incompetent ko.

Gusto ko sanang ayain kumain si Ambi na kumain sa labas para sana maibsan ang inis at pagod ko sa naging lakad ko. Kaya lang, hindi siya sumasagot sa tawag ko, nang puntahan ko siya sa school niya, nakita kong masaya siya kasama ‘yong bagong kaibigan niya.

Alam ko namang walang masama ro’n. Actually, masaya rin ako na masaya siya, kaya lang, bigla kasi akong nilamon ng insecurities ko. Natakot ako na baka hindi ko mapanindigan ang desisyon kong pag-aralin siya. Na baka hindi ko rin masuportahan ang kasiyahan niya.

Ewan ko ba sa sarili ko, lately nagiging short tempered ako. Nape-pressure kasi ako. Iba na ngayon, ako na ang bubuhay sa aming dalawa.

Hindi ko tuloy alam kung paano kami mag-tatabi mamaya pag-tulog, lagi kasi siyang nakatagilid kapag may tampuhan kami. 

Hindi tuloy ako maka-score.

Author’s Note:

Hi guys!! Ayan na, mas nagiging exciting na ang mga pangyayari. Sana magustuhan niyo. 

Vote and comment guys!! Labyu all.

PS. Sorry for typos.

CHAPTER 28

AMBI

“Una na ako.” Paalam ko kay Tikboy.

Umakap ako sa kaniya nang bahagya. Hindi pa rin kasi namin masyadong napag-uusapan ‘yong nangyaring tampuhan sa pagitan namin noong isang araw. Alangan namang ako ang mag-sorry eh hindi naman ako ang may problema.

Wala rin naman siyang ginagawa, although madalas ko siyang makita na parang nag-dadalawang isip na kausapin ako. Siguro nahihiya lang siya dahil sa kaartehan na inasal niya noong araw na ‘yon.

“I-ingat.” Nahihiyang tugon nito.

Ang tapang tapang niya kapag nakikipag-away sa mga nanakit sa akin noon, ang tapang din niya kapag nag-seselos, pero kapag may kasalanan namang nagawa, parang bata na biglang umaatras ang dila.

“Good morning po.” bati ko sa guard.

Ngayon ang second day ko rito sa school. Mabilis na lumipas at nangayri ang first day dahil as usual, puro lang naman ito
introduce yourself. 

Actually, itong buong linggo namin ay ang magiging orientation week namin — sa grades or grading system, sa events, and sa expectations ng students sa mga teacher and vice versa.

“Excuse me, may naka-upo na ba rito?” tanong ko sa isang babae na nakaupo sa dulong bahagi ng classroom.

Bakante kasi ang upuan sa tabi niya. Ayoko namang sa unahan umupo dahil mukhang mga dragon at genius ang nasa unahan eh.

“Meron n—” 

“Sige na, ikaw na ang umupo riyan.” Pag-putol ng isang pamilyar na boses sa babaeng kausap ko.

“Jam? Anong ginagawa mo rito?” tanong ko sa kaniya nang maka-upo ako sa silyang pag-mamay ari pala niya.

Nakita ko pang inirapan ako ng babae sa tabi ko, hindi ko nalang ito pinansin.

“Tinatake ko rin itong minor subject na ito. Actually, dito ako tuwing T-Th.” Masayang tugon niya.

Kumuha siya ng bakanteng silya at pumwesto sa tabi ko.

“Hey, Jammy, dito ka nalang sa tabi ko, please. Ang awkward kasi kung hindi ko close ang magiging katabi ko.” Tumingin muli ito sa akin at inirapan ako. 

Ako yata ang tinutukoy niya sa sinasabi niya. Sabagay may point siya, baka matagal na silang seatmates ni Jam, ang epal ko naman kung papagitna ako.

Lilipat na sana ako ng upuan ngunit pinigilan ako ni Jam.

“Dyan ka nalang.” Hawak niya ang braso ko. 

“Saree, hindi rin naman tayo close so I don’t think it would make any sense kung mag-tatabi tayo.” Sagot niya sa babae.

“At pwede ba, stop calling me Jammy, parang brand name ng isang hotdog eh. I know I am yummy, but please, stop!” pahabol niya.

Tumayo ang babae, pumwesto ito sa harap namin.

“I can’t believe it. I chose to sit here not because I enjoy sitting at the last row, I sat here because I want to be with you, are you that numb para hindi mapansin ‘yon? Gosh, ang banas kaya rito saka ang baho pa ng ilang katabi.” Maarteng tugon nito.

Sabay-sabay na napatingin sa kaniya ang mga naka-upo sa huling row. Nabigla naman ang babae dahil hindi na niya na-realize kung ano anong pinag-sasabi niya. Napaatras ito nang tumayo ang isa pang babae sa linya namin.

“Oh bakit? Is it bad now to tell the truth?” Nahihintakutang wika nito.

Akmang susugurin na siya ng isang babae nang biglang magsi-tahimik ang mga kaklase namin nang dumating ang aming unang guro.

“Good morning, class!” Panimulang bati nito.

Umupo na ang mataray na babae sa unahan, kasama pala niya ‘yong dalawang babae na nag-tinaray sa akin noong nagpa-enroll ako. 

“Sila ang mean girls.” Bulong sa akin ni Jam.

Nanatili na kami sa hulihang row. Maging ang iba ay hindi na umalis dito. Tanging ang maarteng miyembro lang ng mean girls na ‘yon ang lumipat ng upuan.

“Bakit ba ‘yan lumipat dito?” tanong ko sa kaniya.

Nag-simula nang mag-salita ang guro sa unahan. Ipinakilala niya muna ang kaniyang sarili pagkatapos ay inihanda ang mga materyales na gagamitin niya para sa kaniyang discussion.

“Ewan. Sabi nila, may gusto raw sa akin.” Kaswal na sabi nito.

Napatingin ako sa mukha niya. Walang kahit na anong reaksyon mula rito, parang  sanay na siyang malaman o marinig na may nagkakagusto sa kaniya.

Kung sabagay, hindi naman talaga maipagkakaila ang looks niya. Matangkad din siya saka maputi. Tama lang ang built ng katawan, proportionate ika nga. At ang lalong nagpadagdag sa dating niya, ang kaniyang dimples. 

Sa tuwing ngumi-ngiti at tumatawa siya, lumalabas ang mala-perlas sa puti niyang ngipin. Halos mawalan na rin siya ng mga mata dahil may pagka singkit kasi siya.

“Uy, tawag ka ni Ma’am.” Nabalik ako sa reyalidad dahil sa sinabi niya.

Agad na nabaling ang tingin ko sa gurong nasa unahan na sa palagay ko ay kanina pa ako tinatwag. Tumayo ako at nag-bow bilang pag-hingi ng tawad sa kawalan ko ng pokus sa sinasabi niya.

“Since you are the only new student here, and I already knew this bunch of idiots here, you will be the only one to introduce yourself here in front. Go ahead, do not waste my time.” Iritableng wika nito.

Sinunod ko ang tinuran niya, pumunta ako sa unahan at dahan dahang pinagmasdan ang mga mukha ng aking mga kaklase.

Base sa hitsura nila, makikita na may mga pera talaga sila. Karamihan kasi sa kanila ay mamahalin ang suot na gamit, at karamihan ay mayroong latest model mapa-bag man yan, alahas, sapatos o gadgets.

“G-good morning, guys! I am Ameero Brylie Velozo, I am 24 years old. Hope we could build a good relationship with one another.” Pag-papakilala ko.

“Sorry pero we are not into homosexuals eh.” Sabat ng isa kong lalaking kaklase.

May nginunguya pa itong isang 

Nagsitawanan naman ang iba naming kaklase. Nakita kong tatayo sana si Jam kaya’t sinenyasan ko siyang kaya ko na ito.

“don’t worry, hindi rin naman kita type, ni hindi ko nga alam na tumatanggap pala ang school na ito ng taong katulad mo.” ganti ko.

Nakita kong patago na tumawa ang ilan naming kaklase. Mukhang hindi nila inasahan ang magiging ganti ko. Aba, hindi ko hahayaang bastusin ako ng isang homophobe ano.

“That’s enough.” Suway ng aming guro.

Nagsitahimik ang lahat. Maging ako ay napayuko dahil sa inis na suway sa amin ng aming guro.

“Mr. Velozo, take your seat. I am very disappointed, I did not expect that behavior from a new student like you. That is not how you present and introduce yourself.” Pahayag nito.

Wala akong ibang nagawa kundi tanggapin lahat ng sinabi niya, totoo naman kasi ito lahat. Hindi ko dapat hinayaan na kainin ako ng emosyon ko. Talong at hotdog lang ang kinakain, hindi emosyon.

“Ano, resbakan ba natin?” bulong sa akin ni Jam nang makabalik ako sa pwesto namin.

“Hayaan mo na.” sagot ko nang hindi siya tinitignan.

Itinuon ko nalang ang aking atensyon sa guro na nag-sasalita sa unahan. Ayoko nang dagdagan at palalain ang bad impression niya sa akin, ano.

---

“Kumusta, mahirap ba?” tanong sa akin ni Jam nang makalabas ako ng dean’s office.

Huwag kayong mag-alala. Hindi naman ako nakipag-away kaya ako narito. Nag-inquire kasi ako para sa voucher at scholarship program eh. 

At ngayon nga ginawa ang interview namin. Halos isang linggo rin ang inintay ko para sa araw na ito. Mabuti na lang at nariyan si Jam, talagang sinamahan niya ako kahit weekend. Nahihiya kasi akong pumunta nang mag-isa.

Marami rin kasing tao, marami ring nag-aapply, hindi lang pala ako. Tinanong ko nga siya kung bakit hindi niya subukan, sabi niya, baka raw mawalan ako ng slot kung sakaling subukan niya. Ang yabang talaga.

“Hindi naman, tinanong lang kami about experiences namin. Family background, income, at iba pang mga bagay about sa buhay namin.” sagot ko sa kaniya.

Halos hapon na rin nang matapos ang interview. Mabuti na nga lang at maaga kaming pumunta, kung hindi, baka mamayang gabi pa kami matapos.

“Saan na tayo ngayon?” tanong ko sa kaniya nang mapansing hindi na ito nag-sasalita.

Tinignan ko kung saan siya nakatingin — sa mga varsity player na nag-papractice sa loob ng gymnasium.

“Gusto mo?” tanong kong muli.

Tumango siya kaya agad ko siyang inalaska, ” Luh, asa ka! Ugh, kairita.” 

Agad akong natawa sa mga pinag-sasabi ko. Pero mukhang ako lang ang natawa, inikutan niya lang kasi ako ng mata at nauna na sa pag-lalakad.

“Uy, biro lang. Ito naman, ang sensitive.” Medyo nahirapan akong pantayan at sabayan siya dahil sa laki at haba ng hakbang niya.

Nang tumagal ay bumalik na sa pagiging kalmado ang hitsura niya. Umupo siya sa isang bench sa ilalim ng malaking puno. Tumabi ako sa kaniya at inantay siyang mag-salita.

“Do you think I would be able to do it?” tanong niya mula sa kawalan.

Napa-nganga lang ako sa tanong niya. Hindi ko kasi alam kung ano ang tinutukoy niya. Hindi ko rin alam kung anong hugot niya, parang may pinanggagalingan ang tanong niya eh.

“Makakapasok kaya ako kung susubukan kong mag-laro?” tanong niyang muli.

Ngayon alam ko na ang tinutukoy niya. At alam ko na ring may bubog nga siya, na may pinanggagalingan siya, sa lalim at lungkot ba naman ng tono ng pananalita niya.

“Hindi ko alam. Ang alam ko lang, hindi mo malalaman kung hindi mo susubukan.” seryosong sabi ko sa kaniya.

Napatingin siya sa akin nang seryoso. Malamlam ang kaniyang mga mata. Parang mayroon siyang gustong sabihin ngunit hindi niya masabi.

“What if I fail?” puno ng takot at pangamba ang kaniyang tinig.

Hinawakan ko siya sa kaniyang balikat, tinapik-tapik ko ito bago nag-salita,

“Again, you’ll only know the answer if you will choose to do it, or at least try to do it. At ano naman kung mabigo ka? At least sinubukan mo, at least nalaman mo ang sagot sa tanong mo, and by that, you’ll be able to improve yourself so the next time na subukan mo ulit, mas malaki na ang chance na manalo ka.” Bagamat nakangiti, alam kong batid niya na seryoso ako sa aking mga sinabi.

“Do not just go for winning, go for the experience.” Pahabol kong sabi.

Hindi siya maka-paniwala sa mga sinabi ko. Akala yata niya, walang matino at magandang mga salita na lalabas sa bibig ko.

“Pinabilib mo ako ha.” Wika nito, hindi pa rin makapaniwala.

Binigyan ko lang” siya ng
‘bilib ka na naman’
pose.

“Would you be there by my side?” tanong niya.

Nabigla ako sa tanong niya, ah hindi, mas nagulat pala ako sa titig niya. May times talaga na ang weird niya.

“A-ah, oo naman, ikaw pa ba, basta samahan mo ulit ako sa araw ng exam ko for scholarship ah?” tumango-tango siya.

NAg-lakad na kami palabas ng school. Dumaan pa kami sa isang restaurant para saglit na kumain. Naisip ko ring mag-take out para kay Tikboy.

Late na kasi siyang umuwi palagi. Siguro busy siya sa pag-hahanap ng trabaho. Hindi naman na kami magka-galit, pero masasabi kong hindi rin kami masyadong nagkakaroon ng bond or quality time with each other.

Na-mimiss ko na nga noong kilala ko pa siya bilang si Boy eh. Kasi noon, kahit hindi ko siya hanapin, andyan siya, bigla nalang sumusulpot.

Ngayon, mag-kasama nga kami sa iisang bahay, pero halos sa pag-tulog at paggising nalang kami nag-kikita.

“Sige, una na ako. I still have some errands to do.” Paalam ni Jam.

Kumaway lang ako sa kaniya at nag-lakad na pauwi.

With this simple gesture of mine, sana maging okay ang araw ni Tikboy. Sana kahit papaano, mapawi ang pagod niya, sana mawala ang stress at mga problema na iniisip niya.

I want to be that person na mag-aalis ng pagod at problema niya sa buhay. Gusto ko, ako ‘yong taong kapag inisip niya, mawawala ang lungkot niya at lalakas ang kaniyang loob.

“Narito na ako.” Sigaw ko nang makapasok ako ng bahay.

Muntikan na akong matumba dahil sa pwersang biglang yumakap sa akin.

“Ambi, god, I am so happy today.” bungad niya sa akin.

Kitang kita ang saya sa mukha niya. Halos umabot na nga ang ngiti niya sa kaniyang tenga. Hindi ko tuloy maiwasang mapangiti na rin, nakakahawa kasi ang saya niya.

“U-uy, ibaba mo nga ako, baka malaglag ako.” Sabi ko sa kaniya.

Binuhat niya kasi ako bigla habang masayang iniikot. Hindi pa rin nabubura ang saya sa mukha niya.

“Ano ba ‘yang balita mo at parang sobrang saya mo?” wika ko nang ibaba niya ako.

“After so many failures, sa wakas nakahanap na ako ng trabaho.” Masayang panimula niya.

Ako naman ang napahiyaw at nag-titili sa saya, niyakap ko rin siya, kumapit ako sa leeg niya at iniangat ko ang paa ko. Binuhat niya ako ulit at masaya kaming umikot.

“Congrats, Boy. Sabi ko naman kasi sa’yo, tiyaga lang at makakahanap ka rin ng trabaho.” wika nang maka-ayos kami ng tayo.

“Kaya nga eh. I really can’t believe it. akala ko, wala na akong mahahanap na trabaho becasue of my dad’s influence. Mabuti na lang may mga mabuting tao pa rin na handang tumulong sa mga nangangailangan.” Wika niya.

Na-curious tuloy ako sa taong tinutukoy niya. Akala kasi namin, dahil nasabihan na ng tatay niya lahat ng company’s na alam nito na huwag tatanggapin si Tikboy, eh hindi na siya makakahanap ng trabaho. 

“Sino ba ‘yang mabuting tao na yan? Mukhang labis ka niyang napasaya ha? Dapat pasalamatan natin ‘yan.” umupo kami sa sofa.

Hindi pa rin mawala ang tuwa at galak sa mukha niya, alam mo talagang matagal niyang hinintay anga araw na ito.

“Do you remember Addie? My childhood friend, kinausap niya ang daddy niya, I’ll be working for their company. Mabuti na rin ito kesa naman wala di ba?” Tuloy-tuloy niyang sabi.

Unti unting nawala ang ngiti sa mukha ko. 

Addie? How could I even forget her name, siya ‘yong babae na madalas kong makita na kasama ni Gio. Nag-kikita pa rin pala sila ni tikboy ngayon?

“Ah, d-dapat pasalamatan natin siya.” Pinilit kong mag-tunog normal para hindi niya mapansin ang pagbabago sa aking emosyon.

“I already did. Nag-dinner kami kanina bilang pasasalamat ko sa kaniya.” Puno nang galak niyang tugon.

Natahimik ako sa sinabi niya. Nag-dinner na pala siya, I mean, sila.

“Ano pala ‘yang dala mo?” Agad kong tinago sa likod ko ang dala kong pagkain.

Nahiya ako sa pagkaing dala ko, for sure, mas masarap at mas mahal ang kinain nila kanina.

“ah, wala, tira ko kaninang umaga.” Palusot ko.

Hindi na niya ito pinansin, sa halip, muli niya akong niyakap nang mahigpit. Ginawa ko nalang din ang ginawa niya, niyakap ko siya kahit na may bumabagabag sa isip ko.

I suddenly felt insecure.

I felt uneasy.

I felt something I should not have felt.

Jealousy started to envelop my body, and I don’t want it.

Author’s Note:

How was it? Comment your thoughts!! Labyu all.

Ps. Sorry for typos and errors. Intindihin niyo nalang. :))

CHAPTER 29

This chapter is dedicated to my very appreciative readers; to name one,
sasusaku15
here’s your request. Labyu :))


”
Jam Lloyd Cruz a.k.a Jammy”

AMBI

Mabilis na lumipas ang bawat araw para sa amin ni Tikboy. Ako, dahil sa aking pag-aaral, siya naman, dahil sa kaniyang bagong trabaho.

Hindi naman sa may worry akong nararamdaman sa trabaho niya, inalis ko na kasi ang selos na nararamdaman ko noon. Hindi naman siguro siya gagawa ng bagay na ikasisira namin.

He has been working really hard. Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang patunayan, hindi naman na niya kailangang mag-trabaho nang sagad. Pero kung ano pa man ‘yan, support lang ako.

Ganun naman ang papel ng mga partner di ba?

“Una na ako.” Paalam ni Tikboy.

Mauuna kasi siya sa akin ngayong umalis. May emergency meeting daw na pinatawag ang boss nila kaya kailangan niyang pumasok sa opisina nang maaga.

“Anong oras ka pala uuwi mamaya?” Pahabol kong tanong.

Tumakbo pa ako palabas para marinig ang sagot niya. Sobra kasi siyang nag-mamadali, hindi ko nga alam kung narinig pa ba niya ang sinabi ko.

“Mag-tetext nalang ako.” Sigaw nito.

Sisigawan ko pa sana siya para sabihin nakalimutan niyang halikan ako. Hinayaan ko nalang, ano ba naman ‘yong isang kiss di ba? Marami pa namang ibang time. Normal lang naman siguro ito.

---

“Anong drama natin? May problema ka ba, kanina ka pa wala sa pokus diyan eh.” Pang-uusisa ni Jam.

Lately, nadidiscover ko na may pagka-chismosa pala talaga siya. Hilig niya kasi ang maki-usisa sa mga kaganapan sa buhay ng iba. Hindi na nga ako magugulat kung isang araw, malalaman ko na mahilig siya sa mga telenovela o teleserya na ipinapalabas tuwing hapon, right Cassy?

“Wala, may iniisip lang.” tugon ko.

Kanina pa kasi ako hindi pinapatahimik ng mga isipin ko tungkol sa amin ni Tikboy. Alam niyo ‘yon, wala naman kaming problema o hindi pag-kakaintindihan kaya hindi ko alam kung ano ang gagawin.

I mean, paano ako mag-iisip ng solusyon kung wala namang problema. Pero kung walang problema, bakit pakiramdam ko, mayroong mali.

“Siguraduhin mo lang na hindi makakaapekto sa exam mo mamaya ‘yang iniisip mo.” Oo nga pala, muntikan nang mawala sa isip ko ang bagay na ‘yan.

May ilang oras pa naman ako para mag-review para sa exam ko mamaya for scholarship. Mabuti nalang ipinaalala niya. Sa totoo lang, wala nga akong naintindihan sa naging discussiion namin kanina, ayaw kasi talagang makisama ng utak ko, bwisit.

“Tara sa canteen, libre kita.” Hinila na niya ako sa balikat kaya hindi na ako nakatanggi.

Isa rin ito sa natuklasan ko sa pagkatao niya. Sobrang lakas niyang kumain pero hindi naman siya lumalaki. I mean, hindi naman siya payat, pero nakakamangha lang na napapanatili niya ang kaniyang magandang figure kahit pa lumamo siya na parang bibitayin.

“Jammy, may vacant seat pa rito!” Sigaw ng isang pamilyar na boses, si Saree. Ang babaeng patay na patay kay Jam.

Naaawa nga ako sa kaniya eh. Maganda naman kasi talaga siya. Mayaman din kaya alaga ang kutis at ang katawan. Mataray nga lang pero over all, pwede na. Kaya lang, malas niya, pusong bato yata ang nagustuhan niya.

“Tawag ka ng jowa mo.” bulong ko sa kaniya.

Sinikaran niya ako sa aking tagiliran. Namilipit ako sa sakit, hindi kasi ito ‘yong friendly sikad na ginagawa ng kaibigan para mag-lambing, ito yung ginagawa ng mga tao sa kaaway o kinaiinisan nila. Napa-violent niya talaga.

“Jammy, bakit hindi mo ako pinapansin?” Lumapit ang babae sa amin nang makaupo kami sa kalapit nilang table.

Hindi kasi siya pinansin ni Jam kaya medyo napahiya siya. As usual, kasama niya pa rin ang other members ng mean girls.

“Is it because of this shit?” pag-tukoy niya sa akin.

Napatayo na si Jam, mukhang hindi na niya kayang hayaan ang kabastusan ng nasa harapan. Papatulan na sana niya si Saree ng pigilan ko siya.

“Ako na ang bahala rito.” bulong ko sa kaniya.

Hinila ko siya papunta sa likod ko para makita niya kung paano ko pag-pipira pirasuhin ang babaeng ito.

“Ako, shit? Eh, anong tawag sa’yo?” panimula ko.

Naguluhan siya sa sinabi ko kaya hindi agad siya nakasagot.

“Edi langaw ka? Kasi di ba, langaw lang naman ang mahilig pumutak sa tae? Hindi mo naman sinabi na mahilig ka sa tae, hayaan mo, kapag dumumi kami ni Jam, we’ll deliver it straight to your face.” Pag-tataray ko sa kaniya.

Aba, may degree na yata ako sa mga tarayan na ganiyan ano. Proud attendee yata ako ng seminar at training workshops ng mga tarayan sa wattpad kaya huwag niya akong hinahamon.

“Oops!” akmang sasabunutan na niya ako nang pigilan ko siya.

Ipinuwesto ko sa harap ko si Jam at agad na tinuhod sa kaniyang tiyan. Sinuntok ko rin ito sa kaniyang dibdib at sa braso. Sinabunutan ko pa siya kaya halos mag-makaawa na ito na pakawalan ko siya.

“Hindi lang sabunot ang makukuha mo kapag itinuloy mo ‘yan. Ano?” Pananakot ko sa kaniya.

Para itong nakakita ng multo at dali daling nag-lakad palayo sa amin.

“Tangina mo, ba’t ako ang binugbog mo.” bulong sa akin ni Jam nang alalayan ko siyang maglakad palabas ng canteen.

“Uy, okay ka lang ba? Sorry talaga, ginawa ko lang naman ‘yon para matakot siya eh.” Kasalukuyan kaming narito sa student’s area para gamutin ang pasa niya.

Napalakas pala ang ginawa kong demonstration sa kaniya, medyo nadala kasi ako ng sitwasyon. Kaya mahalagang huwag tayong mag-pakain sa ating emosyon. Again, tayo ang dapat mangain, at kung ano ‘yon? Bahala na kayo.

“Gago ka talaga! I want to kill you right now, alam mo ba ‘yon?” Inis pa rin ito sa akin.

Patuloy pa rin ako sa pag-lagay ng ointment sa ibang bahagi ng katawan niya na namula. Napatigil lang ako nang sandaling iangat niya ang kaniyang damit, lumantad kasi sa akin ang magadang hubog ng kaniyag tiyan at dibdib.

“Ano? Hindi mawawala ang sakit niyan kung tititigan mo lang.” Inis nitong turan.

Mabilis kong inalis ang mga nag-lalaro sa aking isipan at nilagyan na lang ang mapulang bahagi ng kaniyag dibdib.

“Pero in fairness ha, magaling ang self-defense skills mo ah.” Mabilis na nawala ang at nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.

Para bang balewala lang naman ang lahat ng ginawa ko sa kaniya. Mukhang hindi man lamang nga siya nasaktan eh.

“Teka, pinag-titripan mo ba ako? Parang okay ka lang naman eh.” Itinigil ko ang ginagawa ko. Inayos na rin niya ang kaniyang sarili at sinagot ang tanong ko.

Kinuha ko nalang ang bottled water ko at uminom. Pakiramdam ko, nadehydrate ako sa mga kaganapan ngayon eh.

“Anong okay lang, masakit talaga ang ginawa mo ano, pero syempre, dahil kasing lakas ko si Super Man, balewala lang sa akin ‘yon. Umakting nalang ako na nasasaktan para matakot si Saree sa’yo. Pero kung totoong mag-lalaban tayo, wala pang isang minuto natira na kita.” Agad kong naibuga sa mukha niya ang tubig na iniinom ko dahil sa huling mga salitang sinabi niya.

“What the?? Seryoso ka ba?” Napatayo ito sa galit.

Umabot ang pamumula ng katawan niya sa kaniyang leeg paakyat sa mukha nito, indikasyon na seryosong naiinis na siya.

“S-sorry.” Tumayo rin ako at pinunasan ko siya.

“Sabihin mo nga sa akin kung may lihim kang galit sa akin para makalaban ako nang patas. Kanina ka pa ha.” Wika nito at kinuha ang pamunas na hawak ko para siya ang mag-punas sa sarili niya.

“Hindi, wala ano. Ikaw kasi eh…” Hindi ko matuloy ang sasabihin ko dahil hindi ko alam kung paano sa kaniya ito sasabihin.

“Anong ako?” Medyo kumalma na siya, pero mayroon pa ring kaunting inis.

Tinitigan ko lang siya, pinigilan kong matawa sa kaniya, para kasi siyang basang sisiw. Alam kong kapag pinag-tawanan ko pa siya, talagang pupuro na ako sa kaniya, baka nga bumingo na ako eh.

“Punta muna ako sa c.r.” Paalam nito.

Akmang susunod na ako nang pigilan niyaa ko.

“Huwag ka nang sumunod, baka hindi na ako mapag-pigil at doon kita bugbugin. Pumunta ka na sa admission center, baka mag-simula na ang exam mo. Susunod ako after nito.” Nakangiti na siya ngayon.

Alam ko namang halos biro lang ang lahat ng sinabi niya, pero alam ko ring naiinis na siya sa akin. Gano’n pa man, hindi ko maitatanggi na maaasahan talaga siyang kaibigan.

---

“Kumusta ang exam?” Mukha agad ni Jam ang sumalubong sa akin nang matapos ang aking exam.

Marami rin kaming nag-exam ngayon, pero ang alam ko, may mga naka-schedule pa na mag-tatake sa susunod na linggo.

“Hoy, sabi ko kumusta ang exam? Bungol lang?” Siniko pa ako nito para makuha ang atensyon ko.

Tuluyan na yata kasi akong nawala sa katinuan. Hindi ko kinaya ang exam. Parang sinampal nito sa akin ang katotohanang hindi ako katulad ng mga bida sa libro o pelikula na biniyayaan ng extreme intellegence para maipasa ang exam na mas mahirap pa yata sa lahat ng exams na natake ko, combined.

“Hoy, ano, kumusta sabi ang exam?” Inis na tanong nito.

“May alam ka bang part-time job?” Walang ka-buhay buhay kong tanong.

Napahinto siya sa pag-lalakad at sandaling nag-isip. Nang makuha ang nais kong iparating ay agad siyang napatawa.

‘Yong tawang parang wala nang bukas. ‘Yong kulang nalang ay maubusan siya ng hangin sa katawan kakatawa.

“Biro lang.” Tanging matatalim na mata lang kasi ang nakuha niya sa akin.

“ikaw kasi, ang seryoso mo, ang bilis mong mawalan ng pag-asa. Huwag kang maging nega, promise, tutulungan kitang makapasok.” Napa-ngiwi ako sa sinabi niya.

“bakit? Anak ka ba ng may-ari ng school na ito para matulungan akong makapasok sa scholarship program?” takang tanong ko.

Inakbayan niya ako, inilapit niya nang bahagya ang mukha niya sa tenga ko para marinig ko ang sasabihin niya.

“Wala naman akong sinabing sa scholarship ah? Ang sabi ko, tutulungan kitang makapasok sa trabaho. Mag-hahanap tayo ng part-time job.” Nag-simula na siyang mag-lakad habang naka-akbay sa akin.

“Sira ka talaga!” Dismayado kong sabi sanhi para matawa siya.

---

“Bakit ngayon ka lang?” si Tikboy agad ang bumungad sa akin nang maka-uwi ako sa bahay.

Prente siyang nakaupo sa sofa habang nakapating kaliwang binti sa kanan niyang binti.

“Kanina pa ako rito, akala ko malalate ako, ‘yon pala mas malalate ka.” galit ba siya?

“Eh kas—”

“Pinilit kong umuwi ng maaga para sana may kasabay kang mag-dinner man lang. Pero mukhang wala ka naman palang planong mag-dinner dito.” Pag-putol niya sa akin.

Halos alas otso na rin kasi ako nakauwi. Hindi ko naman inakala na uuwi pala siya nang maaga, kung alam ko edi sana umuwi ako nang maaga para ipag-luto siya.

“Bi, nagpapakapagod akong mag-trabaho para sa atin, sana naman maappreciate mo ‘yon. Tiniis kong huwag kumain sa opisina para sabayan ka ngayong kumain. Sana naman naisip mo ‘yon bago ka mamasyal at kumain sa labas.” galit nga siya.

Pero hindi naman ako kumain sa labas eh. Hindi pa nga ako kumakain eh. Wala na kasing time dahil naubos ito lahat sa pag-hahanap ko ng part-time job.

“Sige, ipag-luluto nalang kita. Sorry.” Agad akong pumunta ng kusina para mag-handa ng lulutuin.

“Huwag na, matutulog na ako. Sa panaginip nalang ako kakain.” Hindi na nito inantay ang magiging sagot ko.

Nag-lakad na ito nang diretso papasok sa aming kwarto. Wala akong ibang nagawa. Kumuha na lang ako ng isang delata at ng bahaw na kanin at siya kong kinain.

Mali ba ako?

Nasa akin ba ang problema?

If so, I will do everything to correct myself.

Babawi ako sa’yo Tikboy, ang arte mo eh.

Author’s note:

hi guysss!! Another update for you all. Balak kong tapusin itong librong ito by the end of April. Pero syempre, I will make sure na hindi ko mamadaliin ang flow ng kwento.

Ilang chapters ba ang gusto niyo?

Ps. Isang thank you naman diyan hehehe.

Pps. Sorry ulit sa typos and errors.

CHAPTER 30

AMBI

“Oh, tamang tama, kain ka na.” Masayang bati ko kay Tikboy.

Wala siyang ibang suot kung hindi ang kaniyang boxers. May nakasampay din na tuwalya sa kaniyang balikat, mukhang maliligo na agad siya.

“Baka mahuli ako sa trabaho eh.” Batid kong nag-tatampo pa rin siya.

Kumuha ito ng baso, nilagyan niya ‘yon ng tubig at kaniyang ininom. Ginamit ko ang pagkakataon na ‘yon para yakapin siya mula sa kaniyang likuran.

“Sorry na.” Malambing kong sabi.

Hindi muna siya kumibo. Siniksik ko ang mukha ko sa kaniyang leeg, amoy na amoy ko tuloy ang natural niyang amoy — amoy ng isang lalaki, take note, isang matipunong lalaki.

“Sige na, mahuhuli na ako.” Humarap ito sa akin, binigyan niya ako ng ngiti at hinagkan ako sa aking noo.

Naiwan akong mag-isa sa hapag-kainan. Aba, kahit hotdog, itlog, at sinangag lang ang niluto ko, nilagyan ko pa rin ito ng pag-mamahal ano, kaya lang mukhang walang epek sa kaniya.

“Alis na ak—”

“Teka.” Pinutol ko siya sa pamamaalam niya.

Kinuha ko ang ihinanda kong baon para sa kaniya at iniabot ito sa kamay niya.

“Para hindi ka gutumin sa work mo.” Masayang tugon ko.

Biglang tumibok nang malakas ang dibdib ko. Para ako kinabahan sa magiging sagot niya, kung tatanggapin niya ba ito o babalewalain.

“Ambi, para naman ako niyang bata. Okay lang, may cafeteria naman sa kompanya, pwede akong kumain do’n. Ikaw na ang mag-baon niyan.” Hinawakan niya ako sa aking balikat para kumbinsihin ako sa sinasabi niya.

Kinuha ko ang sandwich sa paperbag na hawak ko, diretso ko itong sinilid sa bag niya.

“Kainin mo habang nasa byahe ka. Please?” Tumango-tango naman ito.

Hinalikan niya ulit ako sa pisngi at umalis na ito. Hindi ko nalang pinansin ang mga negativity na tumatakbo sa isipan ko.

---

“Wow, ano ‘yang dala mo? Para sa akin ba ‘yan?” As usual, sino pa ba? Edi si Jam.

Minsan nga, parang pinag-sisisihan kong naging kaibigan ko pa siya. Ang takaw kasi, tapos chismoso pang masyado.

“Saksak mo sa baga mo.” Iniabot ko sa kaniya ang hawak kong paperbag na may lamang pagkain.

Umupo ako sa tabi niya at doon nag-mukmok. Pakiramdam ko kasi, lalong lumalaki ‘yong gap sa pagitan namin ni Boy. Mag-kasama nga kami, pero daig pa namin ang LDR sa sobrang dalang namin mag-usap, mag-kwentuhan, at mag-bond.

“hoy, ikaw ha, ‘di mo naman sinabi na type mo pala ako.” Biglang singit ni Jam habang patuloy sa pag-nguya ng pagkain sa bibig niya.

“Pinag-sasabi mo riyan?” Inis kong tanong.

Hindi siya umimik, sa halip, ipinakita niya ang isang maliit na piraso ng papel na nakalagay pala sa paperbag na binigay ko sa kaniya.

Shit, mali pala ako ng naibigay. Hindi ko pala naiabot itong sulat.

“Akin na nga ‘yan.” Inagaw ko ‘yon sa kaniya ngunit bigo ako, mas mabilis kasi siya, idagdag mo pa ang kakaibang haba ng braso niya.

“Boy, alam kong mahirap ang pinag-dadaanan natin ngayon. Alam kong napapagod ka, alam ko ring nahihirapan ka, pero sana malaman mo na narito lang ako. Handang tulungan ka para pagaanin at alisin ang pagod mo. I love you.” Nagulat ako nang basahin niya ito nang malakas.

Mabuti na lang at busy ang karamihan sa aming mga kaklase kaya hindi nila ito narinig. Agad akong tumayo at inagaw nang mabilis ang papel sa kaniya. 

“Hindi ito para sa’yo, ano.’ Inis kong wika.

Sumeryoso naman siya bigla nang maramdamang hindi ako nag-bibiro.

“By the way, mamaya na pala ang try-out namin, samahan mo ako ah.” Pag-iiba niya sa usapan.

Hindi naman ako galit sa kaniya. Wala naman akong dahilan para magalit sa kaniya, masyado lang siguro akong mababaw lately dahil sa mga nangyayari sa akin sa bahay.

“Uy, sabi ko samahan mo ako mamaya.” Pangungulit niya.

Kinuha ko ang piraso ng sandwich at walang paligoy-ligoy na isinalpak ito sa bunganga niya.

“Oh ayan, para tumahimik ka. Kulit mo, parang may choice naman ako.” Kahit ano namang mangyari, mapipilit niya pa rin akong samahan siya.

As if naman na papayag siyang pabayaan ko siyang mag-isa roon.

“Brutal mo talaga.” Huli nitong hirit. 

Kinain na lang niya ang dala ko, habang ako, inantay ko nalang na dumating ang teacher namin para matapos na ang araw na ito.

---

Natigilan kami pareho ni Jam sa pag-uusap nang sumulpot sa harapan namin ang babaeng si Saree. Galit na galit ito, ibinato niya ang hawak niyang bag sa harap namin. 

“How dare you put this shit inside my bag.” Sigaw nito sa amin. 

Kaya pala siya nakatakip sa kaniyang ilong ay dahil sa kakaibang amoy na nag-mumula sa kaniyang bag. Paano kasi’y sa loob nito, mayroong tae ---

--- tae ng aso.

“What? Hindi kami ang may gawa niyan.” Depensa naman ni Jam.

“Shut up, Jammy. I am not talking to you. I know naman na you can’t do this to me. Pero itong baklang ito…” Pinulot niya ang bag niya at ibinato ito sa mukha ko sanhi para tumilapon ang duming nasa loob nito sa aking damit.

Shit! Literal na shit!!
 

“sure akong siya ang may gawa nito.” Pag-papatuloy niya sa sinasabi niya.

Nag-sitawanan ang mga kasama namin sa loob ng classroom habang ang mga kamay ay patuloy na nakatakip sa kanilang mga ilong. 

“Saree, hindi ako ang may gawa nito.” Seryoso kong sabi.

Mukhang may foul play dito ah. Oo, alam kong pinag-bantaan ko siya noong nakaraan na bibigyan namin siya ng tae, pero wala naman akong balak na totohanin ‘yon. Gosh, hindi ako gano’n kababaw ano.

“Stop bluffing!! Alam naman ng lahat na ikaw lang ang pwedeng gumawa nito. How dare you!” Akmang susugod na ito sa akin nang awatin siya ni Jam.

“Sige na, ako nalang, aakuin ko na ang kasalanan ng kung sinumang may gawa niyan. Just stop embarassing Brylie.” Natigilan sa pag-tawa ang iba. Napatingin sila  sa gagawin ni Saree kay Jam.

“No, can you please stop defending this piece of shit?!?” Puno na ng inis ang tinig ng babae.

Bumuntong hininga si Jam, para siguro pakalmahin ang sarili, pakiramdam ko kasi ay isa nalang, masusuntok na niya itong babaeng nasa harapan niya.

“You know what, Saree, I did not expect that you would go this low. How pathetic. Baka naman ang so-called friends mo ang may gawa niyan sa’yo. Hindi ba, sila ang lagi mong kasama?” Napatingin ang lahat sa dalawang babae na nasa likod ni Saree, palihim na tumatawa ang dalawa ngunit agad ding natigilan nang mabaling sa kanila ang atensyon ng lahat, pati na ni Saree.

“Let’s go.” hinila ako ni Jam palabas ng classroom.

Mabuti nalang at wala na kaming klase kaya walang guro ang nakasaksi sa kaguluhan kanina. Kung nagkataon, baka pare-pareho kaming nasa guidance office ngayon.

“Ang baho mo.” Giit nito habang pinupunasan ang damit ko ng dala niyang wet wipes.

Kalalaking tao, may dalang wet wipes. Tinalo pa ako. Pero in fairness, lakas maka-dadag points niyan sa mga babae.

“Sigurado naman akong mas mabaho pa rito ang tae mo.” ganti ko.

Natawa siya sa sinabi ko pero hindi na siya sumagot. Kinuha niya nalang ang t-shrit sa bag niya at ibinigay ito sa akin.

“Oh, mag-palit ka. Baka mangamoy ka mamaya sa laro ko, matalo pa ako.” Bulalas nito.

Tinignan ko ang binigay niyang damit, jersey shirt ito, may nakalagay na numero sa harap habang sa likod naman ay ang surname niya. Mabuti nalang at kulay puti ito, hindi mahahalatang hindi ako naka-uniform.

“Wala bang iba? Bakit ito, may last name mo pa.” Pag-dadalawang isip ko.

“Arte!! Isuot mo na, unless gusto mong pangatawanan ang pagiging baklang amoy tae.” Pang-aasar niya.

Hindi ko na rin napigilang hindi matawa sa mga sinasabi niya. Ang lakas niya talagang mang-asar. Mas malakas pa sa amoy nitong tae sa damit ko, shet! 

---

“Galingan mo ha, alam ko kasing hindi ka makakapasok.” Binigyan ko siya ng isang creepy na ngiti.

Akala ba niya nakalimutan ko na kung paano niya ako inalaska noong araw na nag-take ako ng exam. Makaganti man lang ba. Pero syempre sa loob loob ko, gusto ko rin siyang makapasok, sa basketball team ha.

“Wow, thank you ha. Na-appreciate ko ‘yong support mo.” Sarkastiko nitong sabi.

Binato ko siya ng isang energy drink para patahimikin. Putak nang putak eh.

“Para tumigas ka naman. Mamaya, manlambot ka niyan sa harap nila.” Pang-aasar ko.

“Kapal mo, matigas ‘to ano.” Inikutan niya ako ng mata bago ininom ang binigay kong inumin.

Pumwesto na sila sa gitna. Naunang nag-pakitang gilas ang mga dati ng players. Sumunod naman ay orientation na pinangunahan ng kanilang coach. 

Dahil hindi naman ako mahilig manood ng basketball, kinuha ko nalang ang cellphone ko at nag-laro ng candy crush, level 235 na kasi ako, matagal na ring walang laro kaya mabuting dito ko nalang muna ituon ang atensyon ko.

“Uy, nakapasok ako!!” wika ni Jam nang makalapit ito sa pwesto ko.

Agad kong itinago ang cellphone ko sa aking bag. Nang tignan ko ang mukha niya ay nanlilisik na ang kaniyang mata.

“Talaga? Congrats!!” Masaya kong tugon.

Inikutan niya lang ako ng mata. Umupo ito sa tabi ko at may inabot na maliit na tuwalya. Inangat niya rin ang kaniyang suot na damit kaya nakuha ko ang gusto niyang ipagawa.

“Sige nga, kung talagang nanood ka, paano ako nakapasok?” tanong nito habang pinupunasan ko ang kaniyang likod.

Patay na, hindi naman ako nanood ng laro niya. Ano bang malay ko riyan.

“Ano, ahm, ang galing mo kasing mag-serve.” Umiwas ako ng tingin kasi alam kong tatawanan niya ako.

“Hindi volleyball ang sinalihan kong sports. Diyan ka na nga!” Inis nitong sabi.

Nag-peace sign nalang ako sa kaniya. Tatayo na sana ako para bumili ng pagkain sa labas nang sigawan niya ako.

“uy, intayin mo na ako. Orientation lang ulit ito saglit.” Wika niya.

Binigyan ko lang siya ng thumbs up. Iintayin ko naman talaga siya. Bibili lang ako ng pagkain namin kasi for sure, naubos lahat ng lakas niya, lampa pa naman siya.

Hindi pa man lang ako nakakalayo nang may marinig akong mga boses na parang nag-aaway. Dahil nahawaan na ako ni Jam ng pagiging chismoso niya, pinakinggan ko ang usapan nila.

“I can’t believe you did this to me.” Umiiyak na sabi ng isang babae.

Tila pamilyar sa akin ang matining niyang tinig kaya mas lumapit ako para makita ko ang mga mukha nila. Tama nga ako, si Saree ‘yong umiiyak.

“Ang stupid mo kasi. Feeling boss ka pa. For your information, we only befriended you because of your money and connections. Pero kung mag-papakaboss ka sa amin, you better leave our group.” Matapang na wika ng isang babae.

Tinignan ko si Saree, malayong malayo ang hitsura niya ngayon sa kung anong ipinapakita niya sa amin. Takot na takot siya ngayon, nakapagtataka ngunit higit sa lahat, nakakaawa siya.

“What did I do wrong to you guys? Binigay ko naman lahat ng hinihingi niyo ah? Pati nga half of my allowance napupunta na sa inyo. Tapos ngayon, biglang ako ang aawayin niyo.” reklamo ni Saree.

“Sawa na kami sa’yo. Sobrang arte mo. Sobrang yabang mo, eh duwag ka naman. You can’t even stand on your own feet. Matapang ka lang kasi you have us by your side. Ngayon ka mag-siga sigaan, tignan natin kung saan ka dadalhin ng tapang mo.” Hamon ng isa pang babae.

Kaya pala sila lang ang naka-engkwentro ko noong unang araw ko rito. Kasi sila pala talaga ang magkasama. Kumbaga, saling-pusa lang itong si Saree sa grupo nila. 

“Eh kung singilin ko kayo sa lahat ng ginastos ko sa inyo?” Bulalas ni Saree. 

Gosh, para siyang bata makipag-away. No wonder wala siyang talab sa akin. Kaya pala hindi man lang ako makaramdam ng takot kapag inaaway niya ako.

“Eh kung ikaw ang singilin namin ha? Para sa lahat ng suntok, sabunot, at galit na sinalo namin sa lahat ng tinarayan mo? Ano?” Pananakot ng isa.

Napaatras si Saree nang lapitan siya ng dalawa. Hahaya na sana ng sapak ang isa nang makisali ako. Ewan ko ba, sobrang naiirita ako sa babaeng ito pero mas nakakairita pala itong dalawang babae na kasama niya.

“Tapos na ba ang role playing niyo?” Napatingin sila sa direksyon ko.

Pare-pareho silang natigilan nang mapagtantong kanina pa ako nakikinig sa naging usapan nila. 

“What are you doing here?” bakas ang inis at hiya sa tinig ni Saree. 

Hindi siya makatingin sa akin nang diretso. Aba dapat lang ‘yan, matuto kang mahiya. Lakas mong mag-tapang tapangan eh asa ka lang pala dito sa dalawang bruhang ito.

“Hoy, umalis ka rito, away ng mga babae ito.” Sita sa akin ng isang babae.

“Oh? Eh bakit may dalawang bakla rito?” pag-tukoy ko sa kanila.

Nagkatinginan ang dalawang babae. Hindi yata nila inasahan ang pakikialam ko.

“Umalis ka na nga.” Pag-tataboy sa akin ni Saree.

Aba, bruhang ‘to, siya na nga ang tinutulungan siya pa ang mataray. 

“Ah, okay. Oh girls, kayo na ang bahala sa kaniya. Sabunutan niyo, tadyakan niyo, suntukin niyo, at pag nategi, itapon niyo sa building ang katawan, gusto niya naman ‘yon eh. Sige una na ako.” Nang-laki ang mga mata niya sa sinabi ko.

Tignan natin kung hanggang saan ang tapang mo. Napakaarte, kaasar.

“U-uy, teka l-lang.” pag-pigil nito sa akin. 

Nang humarap akong muli ay nakita kong sasampalin na siya ng isang babae kaya agad kong hinablot ang buhok nito.

“Naalala mo ba kung paano ko binugbog si Jam?” Tanong ko sa kaniya.

Mabilis naman itong tumango bilang sagot.

“Ngayon, gusto mo bang masubukan kong anong naramdaman noon ni Jam?”

Mabilis itong umiling iling. Aalis na sana sila nang muli akong mag-salita.

“Ibalik mo ‘yong wallet niya.” Pag-tukoy ko sa wallet ni Saree na nakita kong kinuha nila kanina.

Nag-dalawang isip pa ang mga ito kung ibibigay nila, nang pandilatan ko sila ng mata ay agad nilang inabot ang wallet at nag-madali nang umalis.

“Good girls.” Wika ko nang tuluyan na silang nawala.

May magandang dulot naman pala ang pag-akting ni Jam noon. At least nag-mukha talaga akong matapang sa harap ng dalawang bruhang ‘yon.

“S-salamat.” Halos sumaksak na ang baba niya sa kaniyang dibdib dahil sa sobrang pag-yuko.

Kanina ang tapang tapang tapos ngayon daig pa ang isang maamong tuta. Kairita talaga.

“Huwag ka nang maarte. Tara sa loob, manood nalang tayo ng laro ni
Jammy.
” Ginaya ko pa ang estilo niya ng pag-tawag at pag-bigkas ng pangalan ni Jam, nakakangilo.

Nakita kong bahagya siyang napangiti.

Napangiti na rin ako, paano ba naman kasi, mayroon siyang natuyong sipon sa kaniyang pisngi.

Para talagang bata.

Gross.

  

Author’s note:

New friendship yarn? Hahaha. Happy reading guys!

PS. No proofreading ulit, so expected na may typos.

Hi kay
AshuriRiru
thank you pala sa iyong neverending support. This is for you, labyu :))

CHAPTER 31

AMBI

Umuwi ako nang maaga galing sa school. Gusto ko kasing bumawi kay Boy. Kahit naman alam kong wala akong kasalanan ay kailangan ko pa ring gumawa ng effort para maayos namin itong pinag-daraanan namin.

Niluto ko ang mga paboritong pagkain ni Tikboy. Syempre, simpleng dinner lang ang balak ko. Adobong manok, juice, at pakwan na siguradong magugustuhan niya.

Alas singko pa lang naman kaya alam kong maihahanda ko ang lahat ng ito bago pa siya dumating mamaya.

Alas syete.

Nakahanda na ang lahat. Maging ang aking sarili ay inayos ko rin. Panigurado ilang minuto nalang ay darating na ‘yon.

Alas otso.

Baka na-traffic lang. Hindi pa naman ako masyadong nagugutom. Sana pala sumama na ako kala Jam kanina para nakapag-meryenda ako kahit kaunti.

Alas otso y media.

Ilang minuto pa, okay lang naman siguro na mag-antay pa ako. Ano ba naman ‘yong kaunting sakripisyo para sabay kaming makapag-dinner.

Alas nwebe.

Ramdam ko na ang labis na pag-wawala ng aking mga alaga sa aking sikmura. Bukod do’n, ramdam ko na rin ang pag-bigat ng aking mga talukap. Pakiwari ko’y babagsak na ako maya maya. Hindi naman siguro ako makakatulog, sana hindi.

---

TIKBOY

Inabot na naman ako ng kung anong oras dito sa opisina. Gustuhin ko mang umuwi nang maaga ay hindi ko magawa. Mayroon kasi kaming bagong project, at sobrang blessed ko kasi sa akin ito na-assign.

I will do everything to make this succeed, kahit pa kapalit nito ang pisikal kong lakas. ‘Yon nga lang, hindi ko na namamalayan na nawawalan na ako ng oras kay Ambi. Na nawawalan na kami ng oras sa isa’t isa.

Mas mabuti naman na siguro ito, at least, nawawalan kami ng time dahil sa magandang dahilan, at hindi dahil sa pag-bubulakbol.

“Sir Gio, ah pwede bang Sir Gio nalang?” Si Adrian, kasama sa planning department.

“Giorge nalang. It’s more formal if you would approach me using my first name.” Tumango-tango naman ito.

Halos lahat kami ay busy dahil sa nararapit na araw para sa pinag-hahandaan naming proyekto. Bukod pa roon, may darating rin na investors from other countries kaya talagang nag-hahanda ang lahat.

“Sama ka sa amin, Sir. Iinom kami, treat ni Jayson, birthday niya kasi.” Pag-anyaya nito.

Itinuloy ko nang ayusin ang mga gamit ko para makaalis na. Baka may ibang tukso pa kasi ang dumating.

“Sige na, kayo nalang. May kailangan pa akong puntahan eh.” Paalam ko sa kanila.

Pipilitin pa sana ako nito ngunit hindi ko na ito pinansin. Nag-tuloy tuloy na ako sa pag-lalakad palayo.

“Pumayag ba?”

“Hindi eh.”

“Bakit? Wala pa naman yata siyang asawa diba? Bakit nag-mamadali siya laging umuwi?”

“Aba, malay ko.”

Rinig kong pag-bubulungan nila. Binalewala ko nalang ito. Kahit pala lalaki ngayon marunong nang mag-chismisan, kakaiba rin.

Shit!!

Napamura ako sa aking isipan nang makita ang nag-aantay sa akin sa bahay. Paupong natutulog si Ambi sa may lamesa. Sa harapan niya ay naroon ang ilang pagkain na sa palagay ko ay ihinanda niya.

Anong oras na ba? Napatingin ako sa relong suot ko, nasapo ko ang aking noo nang makitang halos alas onse na pala.

Isang oras mahigit din kasi ang naging byahe ko. Isa pa, hindi ko rin naman alam na mag-aantay siya sa akin.

Madalas kasi, naabutan ko siyang tulog na sa kwarto namin sa tuwing uuwi ako nang ganitong oras. Kung minsan naman, ako ang nauunang umuwi kaya hindi talaga mag-tugma ang mga oras namin.

Labis akong nakonsensya nang makitang wala pang bawas ang nakahandang pagkain. Siguro ay inantay niya akong makauwi para sabay kaming Kumain.

“Ambi.” Marahan kong tinapik ang kaniyang pisngi.

Alam kong medyo malalim na ang tulog niya, nag-sisimula na kasing tumulo ang laway niya. Pinagmasdan ko ito sa huling pagkakataon bago ito magising. Napakaamo talaga ng kaniyang mukha.

Kahit pa mayroon itong ilang tigyawat, marahil dulot nang labis na stress, ay hindi pa rin maipagkakaila ang natatangi nitong kagandahan. Bigla tuloy akong naakit na gawaran siya ng halik.

Nang hindi pa rin ito nagising, hinawakan ko ang pisngi nito. Sinimulan kong ilapit ang aking mukha sa kaniyang mukha. Nang maging sapat ang aming espasyo ay saka ako pumikit para ilapat ang aking labi sa kaniya.

“Ahm, k-kanina ka pa?” Nagising siya sa halik ko.

Disney princess ba siya? Biglang gigising sa true love’s kiss.

“Kararating ko lang.” tugon ko.

Bakas ang hiya sa aking tinig. Nahihiya kasi ako na nahuli niya akong ninanakawan siya ng halik. Kapag minamalas ka nga naman. Baka isipin niya pinag-nanasaan ko siya… hindi naman masaydo.

“Sa kwarto na ako matutulog.” Paalam nito.

Nakita kong pinunasan niya ang kaniyang labi. Nakaramdam ako ng kaunting insi rito. Pakiramdam ko kasi ay hindi niya nagustuhan ang halik ko. Bad breath ba ako?

“Kumain ka na ba?” Tinanong ko pa rin kahit na alam ko naman na ang sagot.

Tumango lang ito bilang sagot. Hindi na ako nito nilingon pa at nag-dirediretso na sa aming kwarto. Pipigilan ko na sana ito pero hindi ko na nagawa. Hindi na kasi nawala sa isip ko kung paano niya pinunasan ang kaniyang labi matapos ko siyang halikan.

iniligpit ko ang nakahandang pagkain, nawalan na rin ako ng gana na kumain. Kahit man lang sa hindi pagkain, madamayan ko siya. Kung magkasakit man kami, at least pareho kami. Literal na walang iwanan.

---

“Good morning.” Bati ko kay Ambi nang magising ito.

Sinadya kong gumising nang mas maaga kesa sa kaniya para makabawi sa kaniya. Alam ko kasing nag-tatampo pa rin siya sa akin.

Hindi ito umimik. Ni hindi nito pinansin ang aking pag-bati. Babangon na sana ito mula sa pagkakahiga nang yakapin ko siya at hilahin pasiksik sa aking dibdib.

Bahala siyang maramdaman ang katigasan ko, I mean ng katawan ng ko.

“Sabi ko good morning.” Malambing kong bulong sa kaniya.

Nakasubsob lang ang aking mukha sa kaniyang ulo. Amoy na amoy ko tuloy ang natural na bango ng kaniyang buhok.

“Wala ka bang balak na sumagot?” Pag-susumamo ko sa kaniya.

Hindi pa rin kasi siya umiimik. Nang mapuno ako ay ihinarap ko ang mukha niya sa akin. Napasnin kong matamlay siya lalo na ang kaniyang mga mata.

“Mahuhuli ka sa trabaho mo.” Mahina nitong sabi.

Alam kong nag-tatampo talaga siya, hindi kasi siya gumaganti sa aking yakap. Ni hindi nga ito umaangal kahit pa sadyain kong ibangga ang aking harapan sa kaniyang katawan.

“Sorry.” Bulong ko.

Sinimulan kong halikan ang kaniyang noo, pababa sa kaniyang mga pisngi, at sa kaniyang labi. Nang mapadpad ang aking mga labi sa kaniyang leeg ay naramdaman kong medyo mainit siya.

Labis ang aking pagkabigla nang bigla itong kumaripas ng takbo papunta sa banyong narito lang sa aming kwarto.

“Napapaano ka?” nag-susuka kasi siya sa harapan ng inodoro. Mabuti nalang at hindi pa ako umiihi, nalilimutan ko pa naman mag-buhos.

“Hindi ko alam. Basta bigla nalang akong nasuka.” Parang lantang gulay niyang sabi.

Technically, tuyot naman talaga siya. Wala pa kasing nangyayari sa amin. Hindi pa kasi ako nagkakaro’n ng lakas ng loob para kalabitin siya. Gano’n din naman siya, mutual pa ang hiyaan sa pagitan namin.

“Wala pa man lang nangyayari sa atin, nag-susuka ka na agad.” biro ko rito.

Nang tignan ko ito ay sobrang talim ng titig nito sa akin. Halos patayin na ako nito sa kaniyang mga titig.

Bumalik ito sa pagkakahiga at nagtalukbong ng kumot. Malamang sumama ang pakiramdam niya dahil sa pagod, idagdag mo pa ang pagpapalipas niya ng gutom kagabi.

At dahil consistent naman ang aking performance sa kompanya, at halos natapos ko na ang iba kong kailangan tapusin, hindi naman siguro masamang mag-leave ako ngayon. At kung bawal man, magleleave pa rin ako, para kay Ambi.

“Bi, gising na, hindi ka pa kumakain.” dahan dahan ko siyang tinapik sa kaniyang pisngi.

Agad naman siyang nagising. Mukhang nahihirapan siyang matulog.

“Wala akong gana.” sagot nito habang nakakunot ang mukha.

Umungol din siya dahil sa sama ng kaniyang pakiramdam. Hindi ganitong ungol ang gusto kong marinig mula sa kaniya. Ayokong umuungol siya dahil sa sakit, hindi maganda sa pandinig.

“Kailangan mo ito para lumakas ka. Susubuan kita huwag kang mag-alala. After nito, pwede na ulit tayong matulog.” Nagulat siya sa huli kong sinabi.

“Paano ang work mo?” tanong niya.

“Huwag mo nang isipin yun, nagpaalam na ako.” tugon ko.

Dahil sa pag-aalala niya, naisip ko kung gaano ako naging kaabala sa aking trabaho to the point na imposible na para sa kaniya ang isakripisyo ko ang trabaho ko para sa kaniya.

“Aalagaan kita.” Kahit papaano ay nabawasan ang sakit sa mukha niya.

Nakalikha siya nang kaunting ngiti. Ito na ang pagkakataon ko para makabawi sa kaniya. Para magkaroon kami ng quality time with each other.

---

Nagising ako dahil sa pag-tama ng sikat ng araw sa aming katawan. Sa tuwing lulubog kasi ang araw ay tumatama ito sa bintana ng aming kwarto. Naiwan ko palang nakabukas ang bintana kanina.

Pinagmasdan ko ang mas magadang view dito sa tabi ko. Mapayapang natutulog si Ambi. Sa palagay ko ay bumuti na ang kaniyang pakiramdam. Bahagya na kasing nakangiti ang kaniyang mukha.

“wake up, sleepyhead.” Malambing kong bulong sa kaniyang tenga.

“Ugh.” Ungol nito nang masilaw siya sa sikat ng araw.

Itinaklob ko ang kamay ko sa kaniyang mukha para hindi siya tamaan ng liwanag.

“Kumusta ang pakiramdam mo?” niyakap ko siya paharap sa akin para mag-tama ang aming mga mukha.

Humarang sa kaniyang mukha ang ilang bahagi ng kaniyang buhok kaya hinawi ko ito. Isinukbit ko ito sa kaniyang tenga para mas makita ko ang kabuuan ng kaniyang maamong mukha.

“Okay na ako. Ang gwapo ng nurse ko eh.” Medyo basag pa ang kaniyang boses.

Marahil ay gawa sa kaniyang sakit, idagdag mo pa na kagigising lang niya mula sa napakahabang pahinga.

“Mukhang okay ka na nga, nakukuha mo nang bumanat eh.” Pakiramdam ko tuloy, pinamulahan ako ng pisngi.

Nag-bitak bitak ang kaniyang labi nang gumuhit dito ang isang malawak na ngiti. Napakaganda talaga niya lalo na kapag naka-ngiti.

“Hindi ka pumasok?” tanong niya.

Umiling lang ako bilang sagot. Honestly, I was told that I should make it to work by afternoon since I am the one assigned to lead the team in the planning department. But seeing him in pain made me stay. Mas mahalaga siya kesa sa trabaho ko.

I will never ever forgive myself if something bad happens to him.

“Dapat iniwan mo na ako rito, kaya ko naman eh.” Bumalik ang tinig niya na tila nag-tatampo.

It was only confirmed when I saw him biting his lower lip. Ganito kasi siya sa tuwing may gusto siyang iparating, kapag may gusto siyang ipaalala, at sa kaso ngayon, gutso niya yata akong konsensyahin sa mga tampuhan namin lately.

“Am I not still forgiven?” lumabi na rin ako.

Para kaming mga engot na nag-papagalingan sa pag-papaawa. But it’s okay, I liked it, I liked us acting this way. Para kaming bumabalik sa aming childhood days.

“Paano ko naman papatawarin ang isang tao na hindi naman humihingi ng tawad?” Mataray nitong tanong.

I laughed, then I pinched the tip of his nose. I really can’t get enough of his cuteness lalo na kapag ganitong nag-aarte siya na parang bata. He seemed very soft, innocent, and submissive. It kind of turned me on. Tsk.

“Sorry.” Bulong ko sa tenga niya.

Naramdaman kong gumalaw siya, malamang nakiliti siya sa hanging dala ng bulong ko. Ilinapat ko ang aking labi sa bahagi ng kaniyang tenga.

Nang wala akong narinig na reklamo, bumaba ang aking labi sa kaniyang panga pababa sa kaniyang leeg. Ramdam ko ang unti unting pag-init ng kaniyang katawan. Marahil ay dala ng pinaghalong init mula sa sikat ng araw at ng ginagawa ko sa kaniya.

Mabilis din na naglakbay ang aking kamay sa kaniyang katawan. Mula sa kaniyang dibdib, papunta sa kanyang tiyan, at huminto ito sa kaniyang pang-upo.

Nang hindi ko na mapigilan ang sarili ay hinalikan ko na siya. Pumulupot ang kaniyang kamay sa aking balikat, ang isa ay nasa aking leeg habang ang isa ay nasa aking mukha.

Tuluyan na nang nag-init ang aking katawan kaya pumaibabaw na ako sa kaniya. Kung anong bagal ng oras ay siya namang bilis nang pag-tibok ng aking puso.

Sa tagal naming mag-kakilala at magkasama ay ngayon palang kami nagsalo sa isang mainit na pagtatagpo. Hindi ko ito ipagpapalit sa kahit na anong bagay, handa akong ibigay ang lahat para sa araw na ito.

Matagal ko na itong gustong gawin sa kaniya. Kung alam lang niya kung gaano ako nag-tiis huwag lang siyang mailang sa akin.

Mas lumalim pa ang pag-papalitan namin ng laway. Siguro nga ay literal na iisang hangin nalang ang aming pinag-sasaluhan. Kung anong inilalabas ko ay siyang hinihigop niya at gano’n din ako.

Maging ang aking pagkalalaki ay ramdam kong lumalaban na rin. Tila nabigyan ito ng sariling buhay at gusto nang kumawala sa seldang matagal na niyang kinalalagyan.

I was about to make it to the next level when he suddenly opened his mouth and say something.

“T-tikboy…” iba’t ibang emosyon ang mababatid sa kaniyang tinig dahilan para mabalik ako sa reyalidad.

Masyado ba akong nadala ng tawag ng laman for me not to remember to ask for his permission about this? Masyado akong nadala sa init at sa kaniyang alindog. I forgot to consider his well-being. He just recovered from being sick tapos heto ako, pinairal agad ang libog.

“Y-yes? Oh god, I am so sorry. I was completely out of my mind.”

I am now hating myself for the fact that I took advantage of him and his situation,
shit.

“H-hindi ‘yon.” Nakayuko nitong sabi.

Ayoko man, pero alam kong biglang nagliwanag ang aking mukha. Biglang nabuhay ang aking, ang aking.. ang aking dugo?

“H-hindi pa kasi ako naliligo. Hindi pa rin ako nag-aayos. Ayokong ganito ako sa unang beses natin ‘yong gawin.” Nahihiyang sabi nito.

Rumehistro ang isang ngiti sa aking mukha. He became even cuter with what he had just said. Oh god, I so love this person.

“Ako rin naman ah? Preho lang tayo. Saka kahit pa isang linggo kang hindi maligo, I would still choose to make love to you.” I wanted to turn his insecurity to the feeling of being secured every time that he is with me.

Inantay ko ang kaniyang pasya, kahit na gustong gusto ko na siyang halikan ulit, mas gugustuhin ko pa ring siya ang mag-bigay ng signal sa akin.

“Kahit mag-amoy maasim ako? Kahit may libag ako? Kahit may tuyong laway ako? Kah—” Hindi na niya natuloy pa ang sasabihin niya dahil sinunggaban ko na siya ng halik.

Halik na mag-tatanggal ng kaniyang mga pag-aagam agam. Halik na mag-bibigay sa kaniya ng assurance na tanggap ko siya maging ano at sino man siya.

Kasabay nang tuluyang pag-lubog ng araw ay siya ring pag-lubog ng sandata ko sa lagusan ni Ambi.

Author’s note:

OMG!! Pati ako kinikilig sa moments nila Tikboy at Ambi. Hahaha

Wandot, bigyan ko kayo ng detailed description ng chukchakan nilang dalawa.

Vote and comment guysss!! Labyu all. :))

Ps. i did not do any proofreading at all so malamang, maraming typos and errors, pag-pasensyahan niyo na po. :))

CHAPTER 32

AMBI

I woke up feeling better today. Hindi ko alam kung dahil ba ito sa pahingang nakuha ko kasabay ng gamot na ininom ko, o dahil sa ibang gamot na, you know what I mean, ibinigay sa akin ni Tikboy.

Muntikan ko na ngang makalimutan na isa siyang businessman at hindi nurse. Ang galing niya kasing trumabaho, ah este, mag-alaga.

Ang problema ko nalang ay kung paano ipapaliwanag ang mga mapupulang spots ng aking katawan. Masyado kasing mapagbigay itong si Boy, biruin mo bang lagyan ako ng lagpas sa lima na chikinini.

Ang iba ay hindi naman halata, para lamang itong kagat ng lamok, ngunit ang ilan sa aking leeg at balikat ay halatang ibang tao ang may gawa.

Hindi ko kasi inexpect na ganito pala siya ka-wild pagdating sa ganitong larangan. O baka naman dahil naipon kaya noong nagkaroon ng pagkakataon ay sumabog. You know what I mean? 

Kapag nga patuloy kong iniisip kung anong nangyari sa amin at paano ito nangyari ay hindi ko maiwasang makaramdam ng init, sa pisngi at sa, alam niyo na kung saan.

Ilang beses ba naming ginawa? Dalawa? Tatlo? Oo, baka nga tatlo. Basta nasundan kasi nang nasundan, pareho naman naming ginusto kaya okay lang.

“Uy, kanina ka pa tulala riyan.” Sita sa akin ng lalaking nasa harapan ko.

Lalaking nag-dudulot sa akin nang labis na hipnotismo. Mga titig niyang parang may mahika, nag-iiinit ako sa tuwing binibigyan niya ako nang mapangakit na titig.

Mga labi niya na kay lambot at kay sarap dampian at gantihan. Mga braso niyang parang bakal sa tigas pero hindi marahas. In fact, napaka-gentle niya. Puno ng pag-aalaga at pag-mamahal ang bawat halik, haplos, at bayo na ipinagkaloob niya sa akin.

“Uy? Okay ka na ba talaga?” tanong nito.

Kasalukuyan na niyang inaayos ang kaniyang sarili dahil maaga siya ngayon sa opisina. Masyadong maganda ang parehong araw namin para masira ito nang kung sino.

“A-ah, oo, okay na ako. Ingat ka sa work.” Hindi ko na kailangang sabihin na masaya ako dahil kitang kita naman ito sa mukha ko.

Nang makaalis si Boy, na-upo ako at patuloy na inalala ang naganap sa amin kagabi.

“Ready ka na ba?” tanong niya sa akin habang patuloy na naka-paibabaw sa akin. 

Basang basa na ang aming katawan ng pinaghalong laway namin at pawis. At lalo akong pinagpapawisan dahil sa pagpapanabik na ginagawa sa akin ni Boy.

Idinidikit niya lang kasi ito sa akin, ngunit hanggang doon lang, para siyang bata na nag-hihintay ng utos ng kaniyang magulang.

Nang mainip ako ay kusa ko nang ikinilos ang aking katawan para mag-tama ang dapat mag-tama. 

Pareho kaming nabigla dahil sa agarang pag-pasok niya sa akin. Nang tignan ko siya ay para siyang balisa. Parang hindi niya alam kung ano o paano kikilos. Hindi ko tuloy maiwasang isiping na baka wala pa siyang karanasan.

Hindi ko nalang din tinanong dahil baka ma-offend siya at baka lalo siyang maging balisa.

“Why did you do that?” Nahihiyang tanong nito.

Napangiti ako dahil sa biglaang pag-babago ng ekspresyon niya. Kanina parang gustong gusto niyang gawin ‘to. Ngayong napagbigyan ko na siya, halos umatras siya sa laban.

Hindi naman siya dapat mahiya dahil napakaperpekto ng kaniyang katawan. Noon kasi ay nakikita ko na siya na naka-boxers lang, at masasabi kong well-sculpted talaga ang bawat detalye ng kaniyang kabuuan.

Pero ngayong nakahubad na siya ay mas lalo akong napahanga at napanganga.

Para siyang living example ng kung anong hitsura ng isang greek god. Mula sa kaniyang maamong mukha. Pababa sa kaniyang maumbok na dibdib. Pati na ang kaniyang pantay na tiyan na may kaunting piraso ng mga buhok na kapag iyong sinundan ay dadalhin ka sa pinaka-malaki at exciting na bahagi ng kaniyang katawan ----

---- ang kaniyang hotdog.

“Ang b-bagal mo kasi.”  sagot ko sa pagitan ng aking pag-ungol.

Ramdam kong tumatama ang kaniyang kahabaan sa pinakasensitibong bahagi ng aking lagusan. Sa tuwing nangyayari ito ay para akong nababaliw sa kiliti at galak. Nang sabayan niya ito ng kaniyang mga halik ay daig ko pa ang adik na bagong karga, hindi maipinta ang saya sa mukha. Mali, hindi pala saya, kundi sarap.

“Just tell me if I am making you feel uncomfortable.” Maingat nitong sabi.

“Shhh, just keep on going. Maging wild ka kung gusto mo, kaya ko.” Pagyayabang ko.

Lumawak ang ngiti sa kaniyang labi. Ramdam kong nagiging komportable na siya sa sitwasyon namin. Nawala na kasi ang pagiging carefree niyang masyado, sa halip, nagsimula na nitong lagyan ng diin ang kaniyang bawat pag-indayog.

“T-teka, wait.” Pag-pigil ko sa kaniya.

Nagulat ito pero sinunod naman niya ang sinabi ko. Huminto ito at tinignan ako sa mukha,

“why? Masakit ba? Am I being too wild?” Nag-aalalang tanong nito.

Imbis na sumagot ay ginawaran ko nalang siya ng isang halik.

“You are doing just fine. Pero gusto ko munang makita ulit ang hotdog mo.” Pilya kong sabi.

“Can you please stop calling it hotdog? Ginawa mo namang pagkain, eh hindi mo naman kinakain.” asar nitong sabi.

Napatawa ako dahil sa kapilyuhan niya. Sinusubukan niya ba ako? Hindi ko pa kasi ito natititigan at naisusubo. Masyado kasi siyang sabik kaya lagusan ko agad ang pinasok niya.

” Let’s reserve that for our monthsary.” Wika ko.

Napapikit ako nang hugutin ko ang kahabaan niya sa akin. Hinawakan ko muna ito at dinama ang init nito bago siya tinignan ng nakakaloko.

“What?” inip nitong sabi.

“Wala, ang cute mo.” sabi ko habang hawak ang hotdog niya.

“Parang hindi appropriate ang cute sa ginagawa natin? Hindi nakakapanginit.” Reklamo niya kaya napangiti ako.

May point nga naman siya.

“Sige na, ituloy na natin.” Ipapasok ko na sanang muli ang kaniya nang pigilan niya ako.

“Wait. Stop giving me orders. Alam ko ang ginagawa ko.”  muli siyang pumaibabaw sa akin at sinimulang trabahuhin ang aking katawan.

Hindi ko alam kung gaano siya nag-tagal sa bandang dibdib ko, basta ang alam ko, halos mawalan ako ng ulirat dahil sa ginawa niyang ‘yon.

Iba’t ibang posisyon din ang ginawa niya. Para lang akong tuta na sumusunod sa gusto niya. Kung hindi pa kami parehong napagod ay baka nag-tuloy tuloy pa ang ginawa namin hanggang umaga.

Ewan ko nga, puyat kami pero ang ganda pa rin ng gising namin. Gano’n yata talaga kapag nadiligan. On top of that, kapag nadiligan ka ng taong mahal mo. 

---

“Hi friend, why are you smiling like an idiot?” Mukhang masisira rin agad ang araw ko ah, ganitong mukha at boses ba naman ang bubungad sa’yo, tignan natin kung di ka agad mabadtrip.

Kailan ba kami naging friends nitong si Saree? Wala naman akong maalala na naging friends kami officially. Oo, tinulungan ko siya, at inaya ko siyang manood sa laro ni Jam, pero that does not mean na magiging friends na kami.

“huwag mo nga akong tawagin na friend, nakakangilo.” Banat ko sa kaniya.

Agad siyang lumabi. Lumapit ito sa akin at humawak sa aking braso. 

“Why are you like that ba? We are friends naman na di ba? Tayong tatlo nila Jammy. Pero syempre, soon hindi ko na magiging friend si Jammy.” Biglang lumungkot ang kaniyang mukha.

Napa-kunot ang noo ko sa pinagsasabi niya kaya napatanong ako, “Bakit naman?” 

Bigla ring lumiwanag ang mukha nito at lumabas ang malawak at nakakatakot na ngiti, “Because he will be my boyfriend na. Right?” 

Baliw talaga ito. Kung magiging mag-kaibigan kami, baka mahawa ako sa kabaliwan nito. Kaya dapat idistansya ko ang sarili ko sa mga katulad niya na malakas ang tama.

“Sino naman nag-sabi sa’yong papatulan kita?” Tinig ng isang lalaki na labis ang pag-tutol sa ideyang sinabi ni Saree, si Jammy, ah este, si Jam.

Pareho kaming napatingin sa direksyon niya. Basang basa ang suot nitong white t-shirt. Siguro ay kagagaling niya lang sa practice. Malapit na kami ang intrams, eh alam niyo namang isa siya sa mga bagong miyembro ng basketball team.

“Jammy? Oh em gee, why are you letting other people see you in that phase?? You looked so hot, tiyak marami akong magiging kaagaw niyan sa’yo.” Inis na sabi ni ate girl.

Hindi siya pinansin ni Jam, napakabastos talaga. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya makapaniwala kung paano kami naging okay ni Saree. Akala niya ay nagpaplastikan lang kami. As if kaya naman akong kalabanin.

“I said stop calling me with that name! Kairita.” Inalis ni Jam ang kamay ni Saree na nakapulupot sa kaniyang braso.

Bumaling ito ng tingin sa akin. Naawa tuloy ako kay Saree. Kahit naman nakakainis siya, hindi pa rin biro ang pagpapansin na ginagawa niya kaya sana maappreciate ito ng loko-lokong ito.

“Kumusta na ang pakiramdam mo?” Tanong nito sa akin.

Pinasadahan ko ng tingin si Saree, halos lumuwa na ang mata nito dahil sa sama ng tingin sa akin. Aba, bruhang ito, pati ba naman ako pag-seselosan.

“Ayos naman na.” sagot ko habang ang mga mata ay nasa babae pa rin.

Maaawa na sana ako sa kaniya pero dahil pinapairal na naman niya sa akin ang katarayan niya ay hahayaan ko nalang siyang dedmahin ni
Jammy.

“Sigurado ka? Alam mo, feeling ko dengue yan, kasi ang dami mong insect bites.” Kinuha pa nito ang braso ko at sinipat pati ang leeg ko para tignan ang mapupulang bahagi nito.

Akala ko no’ng una ay mahahalata niya kasi diba, lalaki siya, pero mukhang mas inosente pa siya kay Tikboy.

“Ayos na nga ako.” Inalis ko ang kamay niya sa akin.

Paano kasi, natatakot na ako sa patuloy na pag-ikot ng mga mata ni Saree. Kaunti nalang, iisipin ko nang sinasapian siya ng masamang espiritu.

“Sige, balik na ako sa practice. Kitakits mamaya.” Nag-paalam na ito sa amin.

Nang makaalis na siya ay nilapitan ko si Saree, pero ang babae, umiwas ng tingin sa akin. 

“Anong pag-iinarte yan?” tanong ko.

Mas umiwas pa ito ng tingin, mukhang balak niya yatang panindigan ang pag-iinarte niya. Pero ang babae, sumasabay pa rin naman sa akin mag-lakad.

“Alam mo, isang ikot pa niyang mata mo, dudukutin ko na yan dyan at ipapakain sa pusa.” banta ko sa kaniya.

Agad siyang napatingin sa akin, inayos niya muna ang sarili bago ngumiti na parang walang nangayari. Baliw talaga ito.

“Why so brutal naman friend? Napaka-violent mo talaga.” Nakasukbit na ulit ang kamay niya sa braso ko.

Ako naman ngayon ang nag-paikot ng mata. Ewan ko nalang talaga kung hindi ako mabaliw kakasama sa babaeng ito.

“Anyways, feeling ko may gusto sa’yo si Jammy.” wika nito nang makapasok kami ng classroom.

Nadaanan pa namin ang dalawang babae na dati niyang kaibigan ngunit umiwas lang sila ng tingni. Maging si Saree ay umiwas din.

Pero alam kong deep down, nasaktan talaga siya sa nangari sa kanila. Nabalitaan ko kasi na wala pala talaga siyang ibang kaibigan bukod sa dalawang ‘yon. Tapos malalaman niya, niloloko lang pala siya at pineperahan ng mga ito.

Kaya nag kahit nakakairita siya, pinag-titiyagaan ko nalang. Para naman hindi siya loner. Saka wala rin naman akong kasama eh. Nasa training kasi si
Jammy. S
o para hindi kami parehong mag-mukhang loner, edi magtiyaga na muna kami sa isa’t isa.

“Oh, ba’t dito ka uupo?” Nakapamewang na tanong ng isang babae mula sa lasat row.

Bumalik na kasi si Saree sa last row mula nang maging
friends
daw kami. Syempre, magagalit talaga ang ilang nakaupo rito dahil sinabihan niya ang mga ito na mababaho. Baliw talaga.

“Ah, girls, why so init naman ng mga ulo? Here oh…” May binigay siyang tig-iisang box ng perfume sa mesa ng mga babae sa last row.

“I’m really sorry sa mga na-say ko sa inyo last time. Medyo sensitive kasi talaga ang nose ko kaya kahit simpleng amoy lang, iba na agad ang rehistro nito sa akin.” wika nito.

Hindi naman makapaniwala ang mga babae sa harap niya. Hindi siguro nila alam kung ano ang mararamdaman, maasar ba, matutuwa, o mag-papasalamat,

“Ah, hayaan niyo at pag-sasabihan ko itong babaeng ito. Ako na ang bahala rito.” pag-singit ko nang mapansing mukhang hindi na naman magiging maganda ang usapan nila.

Tinapik tapik ko pa si Saree sa kaniyang ulo na ikinakunot ng kaniyang noo. Tumango naman ang mga babae bilang pag-sang ayon. Kinuha na rin nila ang inalok na pabango ni Saree na sa palagay ko ay lahat mamahalin, naka-box pa kasi ang mga ito.

“So, nasaan na nga tayo?” muli na namang umiral ang kadaldalan ng babaeng ito.

Wala ba talaga siyang balak na tumahimik kahit na ilang minuto lang? Nakakarindi na ang matining niyang boses eh.

“Sa classroom?” walang emosyon kong sagot.

“Stupid! ibig kong sabihin, where did we stop kanina? ‘yong chikahan natin?” mataray nitong tanong.

Lord, babae ito. Lord, kaibigan ko raw ito, Lord please, bigyan niyo ako nang malawak na pangunawa at maraming supply ng pasensya.

“Oh, naalala ko na. We were actually talking about my Jammy. Oh God, how can I even forget that?” Tatawa tawa nitong sabi.

“Oh? What about him?” Agad akong nangilo nang marealize na nag-english na rin pala ako.

Nakakahawa kasi ang ka-conyohan nito eh. Tinitipid ko nga ang baon kong ingles para sa activities namin soon tapos mauubos ko lang pala ito sa pakikipag-usap sa kaniya.

“I told you diba, parang may gusto siya sa’yo.” Umarte pa ito na naiinis.

Natawa ako sa sinabi niya. Actually, noong una, naisip ko rin kung bakit ang bait sa akin ni Jam, kung bakit gano’n siya makitungo sa akin. Pero dahil may Boy naman na ako, hindi ko naiisip lagyan ng malisya ang mga ‘yon.

Kahit ano pa ang dahilan niya, balewala ‘yon lahat sa akin, taken na ako eh. Higit sa lahat, kontento rin.

“Hindi dahil wala siya sayong gusto ay lalagyan mo na ng malisya ang samahan namin. Mabuti lang talaga siyang friend sa akin, at ganun din ako sa kaniya.” Paliwanag ko.

Biglang lumungkot ang mukha niya, yung seryosong lungkot ha. Nakakapanibago nga eh, parang naawa ako sa kaniya, yung totoong awa ha.

“How I wish mabait din siya sa akin, kahit as a friend lang sana.” Napabuntong hininga siya.

“Bakit ba siya inis na inis sa’yo?” takang tanong ko.

Noon kasi, naiintindihan ko pa kung bakit naiinis sa kaniya si Jam, ‘yon ay dahil bitchesa siya. Pero ngayon na nakikilala ko na siya, hindi naman pala siya ubod nang sama. Kaya gano’n na lang din angpagtataka ko kung bakit hanggang ngayon ay inis pa rin sa kaniya si
Jammy.

“Ewan, kung alam ko lang edi sana nagawan ko na ng paraan para hindi na siya mainis sa akin.” 

Pareho kaming natahimik dahil sa kaseryosohan ng usapan namin.

“Pero di bale, okay na ako kung sa’yo rin naman siya mapupunta. At least, madali ko siyang maaagaw kasi friends naman tayo.” Nagkatinginan kami sa sinabi niya.

Maya maya, para kaming tanga na nag-tawanan. Hindi ko alam kung seryoso ba siya sa sinabi niya, kung oo, baliw na talaga siya, at kung hindi naman, aba marunong din pala siyang magpatawa.

“Hindi kami talo ni Jam.” Pag-putol ko sa tawanan namin.

“Why naman? He is so perfect na kaya. In fact, you don’t deserve him pero dahil friends tayo, sige na, pwede mo na siyang makuha. Wag ka nang choosy teh.” Sermon nito sa akin.

Ngumiti langa ko sa sinabi niya.

“Aside from that, achiever din siya, matalino, may abs, gwapo, matangkad, halos lahat na nga yata ng katangian ng isang magandang lalaki ay nasa kaniya na kaya ano—”

“taken na ako.” pag-putol ko sa kaniya.

“w-wait, whaty did you just say?” nanlalaking mga mata nitong tanong.

“I already have someone in my heart. Taken na ako.” seryoso kong sabi.

Agad kong tinakpan ang bibig niya nang mag-titili ang bruha. Mabuti nalang ay wala pa kaming guro. Pinagtinginan tuloy kami ng ilan naming kaklase.

Pinuwesto niya rin ang kaniyang upuan sa harap ko at pumangalubaba ito. Para itong isang bata na nag-hihintay ng bedtime story.

Patay, mukhang mapapa-chismis ako nang wala sa oras, ah.

Author’s note:

Hi guys!! Musta po? Stay safe everyone. Stay at home rin. Habang nasa bahay kayo, basahin niyo muna ito. 

Comment your thoughts po, I wanna know your feedback as to how the chapters of this story is going.

Ps. I was so sabog nang isulat ko ito, so expect niyo na malala ang typos and errors. Sorry. hahaha

CHAPTER 33

AMBI

“So ano pa? Paano mo nalaman na peke pala yung una?” Pangungulit sa akin ni Saree.

Grabe, hindi na ako nito tinantanan. Magmula nang aminin ko sa kaniya na may nobyo na ako ay araw-araw na ako nitong inusisa. 

Lalo na nang malaman niyang maraming twist ang love story ko. Aba, hindi na ako tinigilan sa pag-papakwento. Kung kailan daw nangyari, kung bakit, at kung paano. Pwede nga raw niya itong isulat at gawing libro. Tiyak, papatok daw ito sa masa.

“Pwede ba, tigilan mo na ako. Ang dami ko na sa’yong nakwento. Ang slow mo lang kaya hindi mo agad magets ang flow ng kwento.” Reklamo ko.

Halos isang linggo na yata ako nitong kinukulit eh. Gusto ay detailed explanation ng lahat ng tungkol sa love life ko. Buti nga at hindi ko binanggit ang mga diligan moments at ang dati kong trabaho. 

Hindi kasi maganda kung madadala ko pa ang mga ‘yon dito sa school. Dapat limutin na ‘yon.

“Sige na, ang dami kasing plot twists kaya medyo nag-struggle ako i-process lahat ng information. Please?” Ngumiti ito sa akin at kinurap-kurap ang mata, para siyang aso.

“Hay naku, bahala ka na nga. Tara na at baka nag-aantay na ang Jammy mo.” Pumayag naman siya.

May imrpovement na rin ang pakikitungo sa kaniya ni Jam. Naging gentleman na ito kahit papaano, yun nga lang, hindi pa rin maiiwasan na maaasar siya sa babae pa-minsan minsan. Ikaw ba naman ang tawagin ng
babe, baby, jammy, honey, at iba pa,
tignan natin kung hindi ka mainis.

“What took you so long?” inis na bungad sa amin ni Jam.

Umupo kami sa upuang nasa harap niya. Nasa cafeteria kami ngayon para mag-lunch. Bihira na kasi naming makasama si Jam dahil sa sobrang busy nito para sa nalalapit na Intrams. 

Minsan nga ay nagagalit ito sa akin dahil parang mas malapit na raw ako kay Saree kesa sa kaniya. Bagay talaga sila. Isang baliw at isang isip bata. Hays.

“Ito ang tanungin mo.” Ngumuso ako sa direksyon ni Saree.

Siya lang naman kasi ang nag-papatagal ng bawat lakad namin. Biruin mong pumunta muna ‘yan ng c.r. para mag-ayos ng mukha, akala mo naman talaga papansinin siya nitong isa.

“Saan mo na naman ba pinag-hihila itong si Brylie ha?” Galit nitong usal kay Saree.

Heto na naman sila, mag-aaway na naman na parang aso’t pusa. Kumuha ako ng chips na kinakain ni Jam at pinanood silang mag-away. Ipupusta ko si Tikboy, balang araw silang dalawa rin ang magkakatuluyan.

At kapag nangyari ‘yon, ako ang unang sasampal sa kanilang pareho. Palagi nilang ginugulo ang mapayapa kong araw tapos magiging sila rin pala.

Kinuha ko ang cellphone ko at palihim na pinicturan ang dalawa.

“Hey, friend, look at my make up nga, sabi kasi nitong si Jammy eh para raw akong sasayaw o sasali sa pageant.” Naiiyak nitong sabi.

Tinignan ko muna ang lalaking nasa harapan namin, naiiyak na rin siya… sa kakatawa. Parang gusto ko na tuloy bawiin ‘yong sinabi kong naging gentleman na siya.

“O-okay naman ah?” Sinusubukan kong pigilan ang aking tawa kasi baka maiyak na talaga siya.

Ano ba ang pumasok sa isip niya para mag-lagay ng false eyelashes at ng eye-shadow na blue? Mabuti at pinapasok siya ng gwardya, ibang klase talaga ang confidence niya.

“Okay?” tanong nito sa akin.

“Okay para sa pageant.” Kumawala na ang mga halakhak na kanina ko pa pinipigilan.

Nag-apir pa kami ni Jam at sabay na tumawa, habang si Saree naman ay halos mapaiyak na sa sobrang inis at hiya.

“I hate you, i hate you!!” Sigaw nito sa akin.

Nagulat ako kaya napatigil ako sa pag-tawa.

“teka, ba’t ako lang? Tumawa rin naman sa’yo si Jam ah?” Reklamo ko.

Natigilan sa pagtawa si Jam. Umayos ito ng upo at tumikhim habang ang mga mata ay umiiwas kay Saree.

“Basta sa’yo lang ako naiinis. Nakakainis ka. Why are you always like that? You always try to make fun of me.” dagdag nitong reklamo.

“Oh siya, kayo na ang bahala rito. Balik na ako sa practice.” Paalam ni Jam.

Mag-rereklamo sana ako dahil iiwanan na naman niya ako sa tabi ng baliw naming kaibigan pero agad siyang kinausap ni Saree.

“Go ahead Jammy. Take care ha, mamaya, we’ll bring your meryenda.” Matamis nitong sabi.

Napangiwi nalang kami pareho ni Jam. Grabe talagaa ng mood swings nito ni Saree. Agad agad din kung magpalit at magbago ang emosyon. 

“At ikaw, hindi pa tayo tapos!!” Banta nito sa akin.

Lumipat ito ng upuan at pumwesto sa harapan ko.

“It’s chikahan time!!” Masaya nitong sabi habang ang mga mata ay patuloy sa pagbukas at pagsara.

Weird.

---

“Mag-iingat ka rito ha? Baka dalawang araw akong mawala.” Paalam sa akin ni Boy.

May team building kasi sila, required na kasama siya dahil ito ang firs time niyang sasama sa activities ng company nila. Isa pa, para rin icelebrate ang success ng nagdaan nilang proyekto.

Sobrang proud nga ako sa kaniya eh.

“Ikaw ang mag-iingat.” Balik ko.

Lumapit ito sa akin at hinawakan ako sa aking bewang. Inilapit niya ako sa kaniya at ginawaran ng isang payak na halik.

“Wala ka bang pabaon diyan? Ma-mimiss kita, for sure.” Pilyo nitong sabi.

Alam ko na ang tinutukoy niya. Hindi pa kasi nasusundan ang unang beses naming mag-tunggali. Maging ako ay nasasabik kung kailan ba ito masusundan. 

Pero hindi ko naman gugustuhin na ngayon ano, may trabaho siya, tapos may pasok pa ako, actually, ngayon ang intrams namin, at kailangan ko talagang pumasok para suportahan si Jam sa kaniyang laro.

“Damot naman!” Lumabi ito.

Pinisil ko ang kaniyang magkabilang pisngi bago siya ginantihan ng halik. Kakawala na sana ako nang gumanti siyang muli, mas mainit, mas mapusok, at mas malalim.

“T-tama na, baka hindi tayo makapagpigil.” Pagputol ko sa aming ginagawa.

Bagamat dismayado, may ngiti pa rin sa kaniyang labi. Kahit na alam kong gusto niyang may mangyari muli sa amin, alam ko rin na naiintindihan niya kung bakit hindi ngayon ang tamang oras para riyan.

“Okay. I’ll get going then. Behave ka rito ha?” Paalala nito.

Pumamewang ako at nag-salita, “Ikaw ang mag-behave. Beach ‘yon, maraming babae at maraming malalandi. Subukan mo lang talaga!!” pag-babanta ko.

Tumawa siya bago ako muling ginawaran ng matamis na halik sa huling pagkakataon. Hinatid ko siya hanggang sa labas, nang mawala na siya sa paningin ko ay inasikaso ko na ang sarili ko para pumasok sa school.

---

“Saan ka ba galing, bakit ang tagal mo? Ilang minuto nalang mag-sisimula na ang laro ni Jammy.” Galit na bungad sa akin ni friend.

Mas tinuon ko ang atensyon ko sa pag-hanap kay Jam. Baka kasi kinakabahan na nang husto ang lokong ‘yon. Alam ko kasing hindi siya magaling kaya kahit papaano ay kailangan ko siyang i-cheer.

“Nasaan siya?” tanong ko nang hindi pa rin inaalis ang tingin sa mga tao.

Hindi na ito sumagot. Sa halip, hinila ako nito papasok ng gymnasium at dinala ako sa lugar kung saan makikita ko ang lalaking hinahanap ko.

“Jammy!!” Sigaw namin pareho ni Saree.

Ano ba ‘yan, nahawa na ako sa babaeng ito. Nasanay na rin akong tinatawag siyang
Jammy
kahit pa nakakangilo.

“Ba’t ngayon ka lang?” may inis sa kaniyang tinig.

“Sorry na, hindi pa naman nag-sisimula di ba?” Paliwanag ko.

Binigyan ako ni Saree ng tingin na mapang-usisa. Bruhang ito, mukhang pinag-iisipan pa ako nang masama. Napakamalisyosa niya talaga.

“Sige na, malapit nang mag-simula ang game.” wika nito at tumakbo na pabalik sa kanilang team.

Bakit parang medyo balisa yata siya? Parang mayroon siyang sinisipat sa paligid na hindi ko matukoy kung sino. Mag-tatanong palang sana ako kay Saree nang mag-salita ito.

“Nandyan daw ang Papa niya kaya napepressure si Jammy. First time kasing manonood sa kaniya ng Papa niya, kaya siguro halatang kabado siya.” Paliwanag nito.

Tuamango nalang ako. Pumwesto na kami ni Saree kasama ng aming ibang mga kaklase. May ilang mga magulang na narito para suportahan at panoorin ang kanilang anak, at isa nga rito ang tatay ni Jam. Sana lang ay hindi ito makaapekto sa performance niya.

Naalala ko kasi noon na nabanggit niya ang bagay tungkol dito. Na matagal na niyang gustong sumali kaya lang may pumipigil sa kanya. Pakiramdam ko ay ito ang tinutukoy niya — ang approval ng kaniyang tatay.

May the odds be with you!

Nang tumunog ang pito hudyat na simula na nang laro ay siya ring pag-hiyawan ng lahat ng tao sa loob ng gymnasium.

Magaling din ang bawat miyembro ng kabilang team. Sa katunayan, nagawa nilang lumamang ng walong puntos sa unang quarter. Bakas ang labis na pagka-dismaya sa bawat mukha ng mga player, lalo na kay Jam.

Kaya nang mapalingon ito sa gawi namin ay agad ko siyang nginitian at binigyan ng
thumbs up.

“He looks terrified.” bulong ni Saree sa tabi ko.

Siniko ko agad siya, “Ano ka ba, hindi yan makakatulong. Dapat nga ikaw ang unang nag-checheer sa kaniya eh, di ba
baby
mo yan?” inis kong sermon sa kaniya.

Sa ikalawang quarter ay nakahabol sila, ngunit dikit ang puntos na nakuha ng bawat team. Mabilis na tumakbo ang bawat minuto. Hindi namin namalayan na nasa ika-apat na kwarter na pala kami ng laro.

Dito malalaman kung sinong team ang mananalo. Ramdam ko ang kaba na nararamdaman ni Jam. Paano’y narito lang pala sa likod namin ang kaniyang Papa. Kaya pala hindi siya makatingin sa amin ng diretso.

“Your phone is ringing, friend.” bulong sa akin ni Saree.

Nang tignan ko ito ay may tumatawag nga. Nag-paalam ako sa kaniya na lalabas saglit para sagutin ito.

Unkown number?

“Hello?” bungad ko sa tumatawag.

Hindi agad nag-salita ang tao sa kabilang linya kaya kinabahan ako.

“Hell—”

“It’s me, Gio.” pag-putol nito sa akin.

Nasapo ko ang aking sariling bibig dahil sa aking narinig. Bakit naman ako tatawagan ni Gio? Akala ko ba tapos na kami sa isa’t isa, na hindi na niya kami guguluhin pa.

“I have something to tell you!” patuloy nito.

Ano naman kaya ito ngayon? Ano na naman kaya ang pinaplano niya? Ano na naman kayaa ng kailangan niya.

“I don’t have something to tell you. Pwede ba, patahimikin mo na kam—”

“It’s about Val.”

“Ano ang tungkol kay Val?” Bigla akong nagkainteres sa kung ano man ang kailangan niya.

umupo ako sa isang bangko na nasa gilid ko at ipinag-patuloy ang pakikipag-usap sa kaniya.

“Let’s meet tomorrow. I’ll send you the address.” Kalmado nitong sabi.

“Bakit hindi mo na sabihin ngayon?” Inis kong sabi.

“It’s a long story. Mas mabuti kung sa personal natin ito pag-usapan. And one more thing, don’t tell K-kuya Gio about this.” Pagkatapos ay ibinaba niya na ang telepono.

Tatawagan ko sana siyang muli nang biglang marinig ko ang malakas na hiyawan sa loob ng gymnasium. Agad kong naalala sin Jam.

Patakbo kong tinungo ang loob. Maraming tao ang nagkalat sa paligid, mabuti nalang ay magaling akong manipat kaya agad ko ring nakita si Saree.

“Nasaan si Jam?” tanong ko rito.

Hindi pa kami gaanong magkarinigan dahil sa lakas ng ingay mula sa paligid.

“I don’t know, baka nasa labas kasama ng daddy namin.” 

Hindi ko na siya pinansin, tinungo ko agad ang labas sa pag-asang maaabutan ko pa sila ng kaniyang daddy.

Hindi naman ako nabigo, dahil sa dulong pasilyo ay naroon pa sila.

“Jam!!” Sigaw ko.

Ngunit hindi yata ako nito narinig. Nang mas lumapit ako nang kaunti ay narinig kong may kausap pala siya.

“I hope you learned your lesson.” Seryosong sabi ng kausap niya.

Nang sipatin ko ito ay ang Daddy niya pala ang kausap niya. Ngunit bakit parang seryoso ang usapan nila? Bakit parang galit ang Daddy niya eh sabi naman ni Saree, panalo ang team nila Jam.

“Stop this nonsense and focus on your studies. Para kahit sa pag-aaral man lang eh maging proud kami sa’yo.” wika nito.

Nakayuko lang si Jam. Kahit hindi ko lubos na makita ang mukha niya ay alam kong labis siyang nasasaktan, na labis siyang nalulungkot. 

“Kahit ano namang gawin ko, hinding hindi ka magiging proud sa akin.” Matapang na sabi ni Jam.

“You will always see me as a failure, as a mistake… as your mistake.” 

Kasabay nang pagpatak ng kaniyang luha ay ang pagtama ng palad ng kaniyang ama sa kaniyang pisngi.

“Wala kang utang na loob.” Galit na sigaw ng kaniyang tatay.

Napa-ngisi lang si Jam. Naglakad na ito palayo sa kaniyang tatay. Nabigla ako sa aking nasaksihan kaya hindi agad ako nakatago o nakaiwas.

Tangkain ko man ay huli na, dahil nakita na niya ako, papunta na siya sa direksyon ko.

“I only asked you one thing!” Wika nito nang makalapit sa akin.

Wala akong ibang nasagot kundi katahimikan. Tama kasi siya, isa lang ang hiniling niya sa akin sa kabila ng lahat ng kabutihan at pabor na ginawa niya para sa akin, ang panoorin siya sa araw ng laro niya.

Kaya pala kailangan niya ng suporta ko ay dahil hindi niya ‘yon nakukuha sa sarili niyang pamilya. 

“Sana hindi ka nalang nangako.” 

Huli nitong sabi bago naglakad palayo sa akin.

Palayo sa amin ng kaniyang tatay na parehong hindi naibigay ang suporta na kailangan niya.



“Zsareena Marie P. Laurel a.k.a Saree”

Author’s note:

Kaway kaway aldub nation!! Hahaha labyu all :))

Ps. Expect typos as there was no proofreading at all.

CHAPTER 34

AMBI

Matapos ang ilang beses na pag-dadalawang isip, sa wakas ay nakapag-desisyon na rin ako kung makikipagkita ba ako kay Gio.

Syempre, kinonsidera ko ang lahat ng ginawa niya sa akin noon. Ang lahat ng kasinungalingan na pinaniwala niya sa akin. Ang lahat ng mapanirang salita na itinanim niya sa isipan ko.

Maging ang pag-take advantage niya sa katawan ko. Ang lahat ng sakit at pait na dinanas ko sa tabi niya. Hindi ko lahat nakalimutan ‘yon, at hinding hindi ko makakalimutan ‘yon.

Kaya ngayon, ang desisyon ko —

---

Makikipag-kita ako sa kaniya.

Alam kong kinain ko ang lahat ng sinabi ko. Pero para kay Val, handa akong kainin kahit ano, kahit pa ang ibig sabihin nito ay ang paglunok ng sarili kong
pride
at dignidad.

Para sa kaniya ay handa akong isugal ang sarili kong kapakanan. Besides, ako rin naman ang dahilan kung bakit niya naranasan ang lahat ng ito.

At katulad nang sinabi niya, hindi ko ito ipinaalam kay Tikboy. Hindi ko sinabi sa kaniya ang balak ko at ang naging desisyon ko. Alam kong mapanganib ito, sa akin at maging sa relasyon namin.

Pero sasabihin ko rin naman, aalamin ko lang muna kung ano ba ang sasabihin ni Gio at kung ano ang totoong plano nito. Siguro naman ay hindi ako gano’n katanga para mabigo pa sa simpleng gawaing ito.

Biglang nag-ring ang telepono ko. Ni-lock ko muna ang aming bahay bago ito sinagot habang nag-lalakad.

“I already sent you the place kung saan tayo mag-kikita.” panimula niya.

“Okay.” Tipid kong sagot.

I still don’t feel comfortable talking to him. After ba naman nang lahat ng nangyari, baka hindi na ako maging komportable pa sa tabi niya kailanman.

Hindi ko nga alam kung saan ako humuhugot nang sapat na lakas ng loob, basta ang alam ko, para kay Val ang lahat ng ito.

“Don’t worry. It’s a public place, wala rin akong kasamang iba. I’ll explain everything to you when you get here.” pagkatapos ay ibinaba na niya.

Kahit papaano ay nawala ang kaba ko dahil sa sinabi niya. At least, madali para sa akin ang sumigaw at humingi ng tulong kung sakaling gumawa na naman siya ng kasamaan.

“Hi.” Bati nito sa akin nang makarating ako sa restaurant na tinext niya.

Iginiya niya ako pa-upo sa upuuang nasa kaniyang harapan. Hindi na ako umangal para tapos na. Pinasadahan ko ng tingin ang paligid, tama naman siya sa sinabi niyang public place ito. 

Katunayan, mayroong ilang tao rito sa loob.Pero sa labas, mas marami ang bilang ng tao ang dumaraan at namamasyal.

“What do you want to eat?” tanong nito.

Kahit awkward, binigyan niya pa rin ako ng isang matamis na ngiti. Wala akong ibang sinukli kundi walang emosyong mga tingin.

“Busog ako. Just go straight to the point.” Walang preno kong sabi.

Hindi naman ako pumunta rito para makipag-catch up sa kaniya ano. I came here para sa mga nais niyang sabihin sa akin tungkol sa kaibigan kong si Val.

“Okay. Ahm, I know it was hard for you to decide on this alone. So I wanna thank you first for giving me a ch—” 

“I said go straight to the point.” Inis kong sabi.

First time ko yata siyang makita na natatakot. 

“O-okay, s-sorry.” wika nito.

It was also the first time na narinig ko siyang nag-stutter. Hindi na ulit ako mahuhulog sa mga patibong niya. Mamaya, isa lang ito sa mga tactics niya. 

“May idea na ako kung sino ang kumuha sa kaibigan mo.” Mahina nitong sabi.

Napa-ngisi ako nang maalala ang una niyang sinabi sa akin noon, na si Tikboy daw ang may gawa nito. Sino naman kaya ngayon ang ituturo niya? Sino naman kaya ang kawawang mapagbibintangan dahil sa kasinungalingan niya? 

Wala lang ako ebidensya pero pakiramdam ko, siya pa rin ang may pakana nang pagkawala ni Val. Sana lang ay mali ako, dahil kung hindi, baka hindi ko mapigilan ang sarili ko na gumawa nang masama sa kaniya.

“I know mahirap paniwalaan, at alam ko rin na ako ang iniisip mong may gawa nito, pero believe me, hindi ako ang may gawa nito. I think, it’s Mang Bherto.” Seryoso nitong sabi.

Napa-singhap ako sa sinabi niya. Naisip ko na rin noon na baka si Mang Bherto nga ang may gawa. Pero kung siya man, bakit kailangan niyang itakas si Val? Bakit kailangan niyang ilayo si Val?

Isa pa, nag-mamahalan silang dalawa, bakit kailangang may masaktan?

“Noong una, si Tikboy. Ngayon, si Mang Bherto naman. Sino ang susunod?” tanong ko sa kaniya.

Batid kong nahihirapan na rin siya sa nagiging usapan namin. At kung ano man ang dahilan no’n, wala na akong pakialam.

“I’m sorry about that. I was completely wrong. Sinadya kong sabihin ‘yon sa’yo noon para siraan siya. Pero ngayon, gusto ko nalang bumawi sa’yo. Gusto kong makatulong sa inyo ni K-kuya.” Wika nito.

Natigilan ako sa sinabi niya. Napakaseryoso kasi nang pagkakasabi niya nito, parang hinihikayat ako na paniwalaan siya. 

Kinuha ko ang tubig sa aking harapan at ininom ‘yon.

“Mang Bherto is Dad’s younger brother. They are half broth—” Hindi na niya natapos ang kaniyang sasabihin dahil naibuga ko sa kaniya ang tubig na nasa bunganga ko.

“Anong sabi mo?” tanong ko.

Hindi agad siya nakasalita dahil sa tubig na naibuga ko sa mukha niya.

“S-sorry.” kinuha ko ang tissue paper sa gilid at ipinunas sa mukha niya. Kinuha niya rin agad ito kaya hinayaan ko na siyang punasan ang kaniyang sarili.

“Mang Bherto is actually my dad’s half brother. Kaya pala sobrang tagal na niya sa amin na naninilbihan. And even though he made a lot of mistakes, he was still able to stay in our company. Kaya pala hindi lang siya driver, he is also one of our company’s shareholders ay dahil magkapatid sila ni Dad.” Paliwanag nito.

Literal na napanganga ako sa kaniyang naging rebelasyon. Hindi ko pa rin lubos na maproseso ang lahat ng isiniwalat niya tungkol kay Mang Bherto. 

Pero ano naman ang kinalaman no’n kay Val? Anong kinalaman namin sa magulo nilang family tree?

“Paano mo naman nasabi na siya ang nasa likod nang pagkawala ni Val? tanong ko.

Naging maayos na ang tono ng aking pananalita. Batid ko kasing nag-sasabi na siya nang totoo.

“Actually, hindi lang sa pagkawala niya.” wika muling nito.

“Siya rin ang dahilan kung bakit naospital si Val. Siya ang bumugbog dito.” Pag-papatuloy niya.

“What?” Napatayo na ako sa sobrang gulat.

Tumayo rin siya para alalayan akong makaupong muli. Napansin kong medyo napatingin sa amin ang ilang kasabay namin sa loob kaya ikinalma ko ang aking sarili.

Gio’s POV

“Remember the day that it happened, noong nasa resort tayo?” tanong ko sa kaniya.

Tumango naman ito bilang tugon.

“After kitang dalhin sa room natin noon ay bumalik ako sa cottage natin para i-check sila. Kaya lang, naabutan kong lasing na si Mang Bherto, at doon nalaman ni Val lahat, lahat lahat nang tungkol sa plano ko.” Nakayuko kong sabi.

Flashback.

After I took care of Ambi, I decided to get back to our cottage to check for Val and Mang Bherto. Alam ko kasing lasing na ito pareho kaya baka kung anong gawin nila na maaari nilang pag-sisihan after.

I was about to enter when I hear them talking about me. Curiously, nakinig ako sa kanila.

“Totoo ba ‘yang sinabi mo?” tanong ni Val kay Mang Bherto.

Nasa gilid lang ako ng doorway kaya hindi nila ako napansin. 

“Si Gio ay hindi si Tikboy. Dahil ang tunay na Tikboy ay si…” Siwalat ng isa.

Shit! Biglang naginit ang aking ulo dahil sa aking narinig. Hindi ko inasahan na sasabihin nito ang pinakatatago kong lihim.

Mag-sasalita pa sana si Val nang bigla ako nitong makita. At dahil nakita na niya ako, nagpasya na akong tapusin ang usapang ito.

“Sino ka ba talaga? Bakit mo ito ginagawa sa kaibigan ko.” sigaw nito sa akin.

Ngumisi lang ako, kinuha ko ang boteng malapit sa direksyon ko at matapang na naglakad papalapit sa kaniya.

Halos manginig ito sa takot sa akin.

“Sabi nila, what you don’t know won’t hurt you. Naniniwala ka ba ro’n?” tanong ko sa kaniya.

Napaatras ito sa takot.

“A-anong gagawin m-mo sa akin?” 

I was about to hurt him nang pigilan ako ni Mang Bherto. Kahit lulong na sa alcohol, he still managed to make him sound brave, interesting.

“A-ako na ang bahala rito.” Sabi nito.

Napaisip ako sa sinabi niya. Honestly, wala naman akong balak na pumatay. Wala rin sa listahan nang pag-hihiganti ko ang pumatay at mandamay ng ibang tao. 

“Just make sure na hindi na ito makakalabas pa sa iba, lalo na kay Ambi.” Then I left them two alone.

After an hour, napaisip ako kung anong ginawa ni Mang Bherto sa kaniya kaya binalikan ko sila. To my surprise, nasa isang madilim na lugar sila.

“I-Im sorry, love. Hindi ko sinasadyang saktan ka.” Mangiyak ngiyak na wika ni Mang Bherto

Sa takot ko na baka may makakita ay umeksena ako sa kanila. Doon ko lang napag-alaman na humaba pala ang usapan nila.

Nagalit si Val kay Mang Bherto dahil kinonsinte nito ang kasamaan ko. Naungkat din ang ilan nilang issue sa relasyon nila katulad ng pag-hihiwalay nila at pag-hihiwalay ni Mang Bherto at ng kaniyang asawa.

Dahil sa kalasingan, idagdag mo pa ang selos dahil sa ipinakitang interes at inggit ni Val kay Lie dahil sa pag-trato ko rito ay hindi na niya napigilan pa ang sarili na saktan ang kasintahan.

Natigilan lamang siya nang mapansing hindi na ito gumagalaw, nawalan na pala ito ng malay.

AMBI’S

“Napakahayop niya!!” Naihampas ko ang aking dalawang kamao sa lamesa. 

Hindi ako makapaniwala sa lahat ng sinabi niya. Hayop ang Mang Bherto na ‘yon. Paano niya nagawa ang lahat ng ito kay Val? Akala ko pa naman ay mahal niya nang lubusan ang kaibigan ko. 

Mali pala ako, mali na naman ako.

“Napakahayop ninyo!!” ngayon ay nakatitig na ako nang masama sa lalaking kaharap ko.

Nakayuko lang ito. Gusto ko siyang sampalin pero ayokong gumawa ng iskandalo rito. Kailangan kong mag-timpi, ayokong dumapo ang palad ko sa kasuklam-suklam na lalaking ito.

“P-pero bakit niya itinakas si Val?” takang tanong ko.

Palaisipan pa rin kasi ito sa akin hanggang ngayon. Oo nga’t alam ko na ang ibang impormasyon tungkol kay Mang Bherto, ngunit hindi ko pa rin lubos maisip kung bakit niya nagawang itakas si Val.

“Dahil sigurado siyang kapag nagising na si Val ay mag-sasalita ito, na sasabihin nito sa’yo ang lahat. At kapag nangyari ‘yon, mabubulilyaso ang plano namin, ang plano ko. And that would mean the end of his career. Isa pa, paniguradong hihiwalayan siya nito. At ayaw niya ‘yong mangayari. Ayaw niyang mawala ang nag-iisang tao na naging sandalan niya sa mga kalupitang naranasan niya sa pamilya ng kaniyang asawa at maging ni Dad.” Paliwanag nito,

May punto siya. Maaaring isa nga ito sa dahilan ni Mang Bherto. Pero saan naman kaya sila nag-tungo?

Itatanong ko sana ito sa kaniya nang maalala ko ang araw bago ako makuha ni Kuya Vj.

“Ikaw ba ang may pakana nang pagkakakuha sa akin ni Kuya Vj?” tanong ko.

Tanging pag-tango lang ang naging sagot nito sa akin.

“Kung gano’n, hindi imposibleng may kinalaman ka rin sa pagtakas ni Mang Bherto  kay Val?”

“Hindi, wala. Ang plano ko lang noon ay ang ibida ang sarili ko sa’yo. Alam ko kasing medyo alanganin na ang
image
ko sa’o noon kaya naisip kong isagawa ang plano na ‘yon. Nagulat na lang ako na sa sobrang abala namin sa’yo. Nagawa na pala niyang itakas ang kaibigan mo.” Sagot nito.

Tama siya. Dahil sa kaabalahan ng mga tao sa pagkawala ko, nagawa niyang itakas si Val nang hindi namin namamalayan. Kasalanan ko nga ito.

“Alam mo ba kung saan niya dinala si Val?” tanong ko.

“Wala pa akong idea. Napuntahan na namin ang dati niyag tinirahan, ngunit wala. Maging ang asawa nito ay walang idea kung saan ito maaring mag-tago.” paliwanag nito.

Uminom muli ako ng tubig dahil hindi ko kinakaya ang mga pasabog sa araw na ito. Napakunot ang noo ko nang makitang medyo umiwas siya sa direksyon ko, mukhang na-traumatize siya sa pagbuga ko sa mukha niya kanina.

“Hindi naman siya baliw di ba? Hindi rin naman siya nag-hihiganti sa akin? Wala naman siyang balak na gawing masama kay Val?” sunod sunod kong tanong.

Dahil sa mga sinabi niya tungkol sa taong ‘yon, hindi ko maiwasang hindi mag-alala para kay Val. Kung nagawa niya itong saktan, hindi imposibleng maulit ito.

“I don’t know. Ang alam ko lang, sa pamilya namin siya galit, lalo na sa Daddy ko.” Nakatingin lang siya sa akin nang diretso.

“P-pero bakit ayaw mong sabihin ko ito kay Tikboy?” takang tanogn ko.

Umiwas ito ng tingin sanhi para mapaisip ako. 

“I don’t know if I should tell you this…” Bakas ang pag-dadalawang isip nito.

“Pero alam na ito lahat ni Kuya.” 

Muntikan ko na namang maibuga ang tubig sa bibig ko, mabuti na lang ay natakpan niya agad ito ng panyo na nasa kaniyang kamay.

“Ayoko namang umuwi na parang basang sisiw.” wika nito sa pagitan ng aming seryosong usapan.

“Ayaw niyang malaman mo dahil ayaw ka niyang mag-isip. Gusto niyang siya nalang ang mamroblema nito. Pero naisip ko na may karapatan kang malaman ito kaya sinabi ko sa’yo.” Umiral na naman ang pagiging mahiyain niya, nakayuko na naman kasi siya.

Hindi ako makapaniwala na inilihim ito sa akin ni Tikboy. Oo, alam kong nag-aalala lang siya, pero bukod sa lahat, ako ang may karapatang malaman ito dahil kaibigan ko ang nakasalalay dito.

Partners kami di ba? Bakit kailangan niyang mag-lihim?

“salamat, pero kailangan ko nang umalis.” Kinuha ko ang bag ko at nag-simulang mag-lakad.

Hindi pa man ako nakakalayo ay napigilan ako nito sa aking braso.

“Babawi ako sa’yo. Pangako yan, Lie.” seryoso nitong sabi bago binitawan ang aking braso.

Hindi ko na siya pinansin. Ang gusto ko nalang ay ang umuwi sa tahanan namin. Pero hindi ko alam kung dapat ko ba ‘yong tawagin na tahanan namin? Sa ginawa niya kasi, parang hindi niya ako pinag-kakatiwalaan. 

 
ang sakit palang malaman ang katotohanang pinag-lihiman ka ng taong mahal mo.

Tama nga sila,

What you don’t know won’t hurt you.

Author’s note:

Hi guys!! Sorry medyo na-late, usually lunch time ako nag-uupload, nawalan ng signal eh kaya ngayon lang.

Vote and comment guys!! TY :))

CHAPTER 35

AMBI

Linggo ngayon kaya wala kaming pasok. Ibig sabihin, mag-hapon lang ako na nasa bahay. Dahil din do’n ay hindi ko maalis sa isip ko ang nangyaring pag-uusap namin ni Gio.

Sobrang ikinagulat ko ang mga isiniwalat niya tungkol kay Mang Bherto. Pero mas ikinagulat ko ang nalaman kong alam na pala ni Tikboy ang lahat ng ito.

Gustuhin ko mang intindihin ang rason niya, ngunit hindi ko magawa. Hindi ko lubos maisip kung bakit pipiliin niyang ilihim ang bagay na ito gayung alam niya kung gaano ko kagustong magkaroon ng progress sa kaso ni Val.

And speaking of Tikboy, bukas pa ang dating niya from work. Kaya bukas pa rin kami mag-tutunggali tungkol sa kasalanan niya. ‘Yon ay kung kayanin kong komprontahin siya tungkol dito.

Dahil alam kong hindi ako patatahimikin ng mga iniisip ko, nag-pasya akong mag-tungo nalang muna sa mall para magpalipas ng oras.

“Miss, isa pong regular na ice cream sa akin.” Wika ko sa babaeng nakabantay sa isang stall sa foodcourt.

Halos trenta minutos din ang naging byahe ko papunta rito. Walang masyadong tao kaya naisipan ko munang magpalamig dito sa foodcourt.

“Sir, kung wala po kayong pera, sabihin niyo nalang po. Hindi po ‘yong nagdadahilan kayo.” Rinig kong sabi ng isang kahera mula sa kabilang food stall sa isang lalaki.

Pumwesto ako sa pinakamalapit sa table. Mukhang may hindi pagkakaintindihan ang dalawa kaya nanatili akong nakikinig sa kanila.

“Miss, pasensya na po. Mukhang nawala po kasi ang wallet ko.” Wika ng lalaki.

Mas lalo akong nakinig dahil pamilyar sa aking pandinig ang boses ng lalaki.

“Ay naku sir, lumang tugtugin na po ‘yan. Kailangan ko pong tawagin ang securtiy kung hindi kayo magbabayad.” Seryosong turan ng babae.

Nakita kong kinausap nito ang kasamahan niya, siguro ay para tawagin ang security. Nang lingunin  ko naman ang lalaking nasa harap nila ay napatayo ako.

Lumingon din kasi ito sa gawi ko kaya nakita ko ang mukha nito. At tama nga ako, kaya pala pamilyar ang kaniyang tinig ay dahil kilala ko siya.

“Miss, please, maniwala po kayo, hindi po ako nag-papaandar. Nawala po talaga ang wallet ko.” Pakiusap nito.

Sesenyas na sana ang babae sa security na paparating nang sumingit ako.

“Ako na po ang mag-babayad.” Wika ko.

Tinignan muna nila ako pareho. Nang mapansin ng babae na seryoso ako ay tinanggap nito ang cash na inabot ko. 

Nang maging okay ang lahat ay ako na mismo ang humila kay Jam papunta sa pwesto ko kanina. Mukhang wala kasi itong balak na kumibo. Nakayuko lang siya habang hiyang hiya sa akin.

“Wala ka bang balak na kibuin ako?” tanong ko.

Oo nga pala. Galit pa rin pala siya sa akin dahil sa nangyari noong nakaraang laro niya. 

“S-salamat.” Nakayuko nitong sabi.

Ngayon ko lang napansin na parang may iba sa hitsura niya ngayon kumpara sa usual look niya kapag may pasok kami. At hindi lang ‘yon, parang iba rin ang amoy niya.

Usually kasi, nag-uumapaw sa bango ang lokong ito. Pero ngayon, hindi naman siya mabaho, pero hindi rin siya mabango. Medyo amoy araw siya.

“Ano bang nangyari?” usisa ko.

Hindi ulit ito umimik. Nakayuko lang siya habang isa isang pinag-lalaruan ang kaniyang mga daliri. May something different talaga sa kaniya ngayon, kung ano ‘yon, yung ang susubukan kong alamin.

“Wala.” Akmang tatayo na ito nang pigilan ko siya.

“Wait. Kumain ka muna.” Hindi kasi niya kinikibo ang pagkaing binili niya.

Sana pala hindi ko nalang binayaran, wala naman pala siyang balak na kibuin ang mga ito.

” Ano bang nangyari? Makikinig ako, promise.” hinawakan ko ang kamay niya para iparating na seryoso ako.

Pakiramdam ko ay napahiya ako nang alisin niya ang kamay ko mula sa kamay niya. Nakahinga naman ako nang maluwag nang simulan niyang galawin ang pagkain sa harap niya. 

Kaya naman pala niya inalis!!

Ilang minuto pa ang hinintay ko bago siya nagpasyang mag-salita at sagutina ng tanong ko.

“Nag-karoon kasi kami ng alitan ng Tatay ko.” Wika nito sa pagitan ng kaniyang pag-nguya.

Nakatuon lang ang atensyon ko sa kaniyan habang kumakain siya. Para kasi siyang gutom na gutom. Para siyang hindi kumain ng isa o dalawang araw.

“May kinalaman ba ito sa nakita ko noong nakaraan, after ng laro mo?” nahihiya kong tanong.

Sandali siyang tumingin sa akin, habang hindi pa rin natigil sa pag-nguya, at saka tumango bilang kaniyang sagot sa tanong ko.

Nakaramdam ako ng awa. Tama nga ako. Seryoso nga ang alitan nila. Na may malalim pala talaga itong bubog tungkol sa mga usaping tungkol sa pamilya.

“Tungkol pala ro’n, s-sorry.” Binigyan ko siya ng isang simpleng ngiti.

Tinaasan lang niya ako ng kilay na tila nag-sasabing
ayos lang ‘yon,
ngunit ganoon pa man, hindi pa rin ako mapalagay, binabagabag pa rin ako ng aking konsensya.

“Sorry  na nga.” Pangungulit ko.

Napatingin ulit ito sa akin, sandali rin niyang itinigil ang pag-nguya. Bigla akong nailang sa kaniyang mga titig kaya umiwas ako.

“Wala na ‘yon, kalimutan mo na.” Liar.

Batid ko kasing nag-sisinungaling ito. Alam kong nag-tatampo pa rin siya.

“Sige nga, kung talagang okay na, halika nga, yakapin mo nga ako.” Pag-hahamon ko sa kaniya.

Hindi niya ako pinansin, sa halip ay iniwas niya rin ang kaniyang tingin sa akin kaya ako nalang sana ang tatayo para yakapin siya ngunit pinigilan niya ako.

“Huwag na, h-hindi pa kasi ako naliligo.” Pag-tatapat nito.

Sinasabi ko na nga ba. Umarte akong nababahuan sa kaniya kaya inikutan niya ako ng mata.

“Ano ba kasing nangyari?” tanong ko.

Nag-simula na rin akong kumain ng pagkain na nasa harap ko.

“Nasundan pa kasi ‘yong sagutan namin ni Dad. Ayun, pinalayas niya ako. Eh sobrang bobo ko, hindi ako nakapagdala ng extrang pera, tapos ‘yong natitira kong pera sa bulsa, ayun, naiwala ko pa.” Pag-lalahad niya sa nangyari.

Inalis ko ang awa na naramdaman ko, alam ko kasing hindi niya magugustuhan kapag sinabi kong naaawa ako sa kaniya.

“S-sorry talaga.” tanging nasabi ko.

Yumuko ako dahil hindi ko siya kayang tignan nang diretso. Pakiramdam ko ay may nasaktan na naman dahil sa akin. Hindi man ako ang pinakang may kasalanan, at least, bahagi ako ng kaniyang pasakit ngayon.

“Ano ka ba, wala naman ‘yon. Wala ka namang kasalanan.” Tinapik ako nito sa aking ulo katulad nang palagi niyang ginagawa.

Kahit papaano ay napanatag ang loob ko nang marinig mula sa kaniya na hindi siya galit.

“Saan ka pala muna tumutuloy?” takang tanong ko.

Binabagabag pa rin kasi ako nang kaniyang amoy at hitsura.

“Sa mga spa or mga mall na bukas bente kwatro oras. Gustuhin ko man kasing mag-hotel, wala naman akong budget.” Kaswal nitong sabi.

“Kailan ka uuwi sa inyo?” tanong ko ulit.

Hindi ko talaga maiwasang makaramdam ng awa at lungkot para sa kaniya. Talagang umabot pa siya sa ganitong sitwasyon dahil sa nangyari sa kanila ng tatay niya.

Akala ko noon, sobrang hirap na ng pinagdaraanan ko dahil wala akong magulang na kinalakihan, pero mukhang mahirap din ‘yong sitwasyon ng mga batang mayroon ngang magulang ngunit nararanasan pa rin nilang mag-pagala gala at mag-sarili na parang walang magulang.

Kaya saludo talaga ako sa mga batang pinipiling maging matatag sa kabila ng mga problema nila sa kanilang pamilya. Hindi lahat ay kayang gawin ‘yon. Kaya sana, dumating ang araw na kayanin natin. At mas maganda, dumating ang araw na hindi na natin kailangang kayanin ‘yon dahil hindi na natin ‘yon mararanasan sa unang banda.

Sabi nga nila, ang pamilya dapat ang una mong maging takbuhan sa tuwing ikaw ay may problema, hindi ‘yong tatakbo ka palayo sa iyong pamilya dahil dito mismo nag-mumula ang ‘yong problema.

“Ewan? Kapag naging okay na kami? Kailangan lang siguro namin magpalamig ng ulo.” Sagot nito.

Paano ba ‘yan, wala naman akong extra na cash para ibigay sa kaniya.

“Wala ka bang mga kaibigan na pwedeng tuluyan pansamantala?” natigilan siya sa naging tanong ko.

Umiwas ito ng kaniyang tingin bago nahihiyang sumagot.

“I-ikaw lang ang kaibigan ko.” tugon nito.

Parang kinurot ang puso ko. Na-touch ako sa sinabi niya na kaibigan niya ako, bihira ko kasi itong marinig mula sa bibig niya, ngunit nadurog naman ito nang malamang ako nga lang pala ang kaibigan niya.

“Dalawa kami ni Saree.” pag-tatama ko sa kaniya.

Bumalik na ang tingin nito sa akin, ipinagpatuloy na rin niya ang kaniyang naudlot na kinakain.

“Bawal naman ako kala Saree kasi babae siya, kahit na minsan eh mukha siyang lalaki.” pabulong nitong sabi.

Tama siya, hindi siya pwede ro’n. Saka kung pwede man, sigurado naman akong hindi rin siya papayag. Eh para kaya silang aso’t pusa.

So paano na? Gusto ba niyang iparating na sa akin muna siya tutuloy?

“Baka isipin mo na sa’yo ko gustong makituloy ha, wag kang assuming. Mas gusto ko sa labas ano, kahit malamok at nakakatakot, at least alam kong walang mag-tatangka sa akin.” Biro nito sa akin.

Sa haba ng sinabi niya, alam ko namang kabaliktaran nito ang nais niyang iparating.

“Sige na, ubusin mo na ‘yan para makaalis na tayo.” Walang pagdadalawang isip kong tugon.

Naisip ko kasi na wala pa naman si Tikboy, bukas o sa makalawa pa yata ang dating niya. At hindi naman siguro niya mamasamain kapag sinabi kong nagpatuloy ako ng isang kaibigan na lubhang nangangailangan.

Mabuti na rin ito para hindi ko masyadong maisip ang naging usapan namin ni Gio kahapon…ayan, naalala ko na naman tuloy.

---

“Kaninong damit ito?” tanong nito nang iabot ko sa kaniya ang piraso ng damit ni Tikboy.

Masyado kasing hapit sa kaniya ang mga damit ko kaya naisip kong ‘yong kay Tikboy nalang ang ipahiram ko para makaligo na siya. Baka dumikit pa sa bahay namin ang amoy niya, ano.

“Sa asawa ko.” sabi ko sa pabirong tono.

Bagamat pabiro, gusto kong malaman niya na may nais akong iparating. Isang bagay na hindi ko pa nasasabi sa kaniya, hindi rin naman kasi siya nagtatanong.

“Sus, may pumatol sa’yo?” pag-patol nito.

Inikutan ko lang siya ng mata.

“Kapag nakita mo ‘yon, mas gwapo ‘yon sa’yo.” Pag-yayabang ko.

Tumawa lang siya bago nagsimulang maglakad papunta sa banyo. Tatawagin ko sana ulit siya para sabihin nalimutan niya ‘yong mga damit na pinahiram ko ngunit biglang nag-ring ang telepono ko.

Bigla rin itong nawalan ng buhay kaya panandalian ko muna itong chinarge. Habang inaantay, sinimulan ko nang asikasuhin ang aming kakainin mamaya.

Maya-maya ay nakarinig ako nang tunog ng pag-bukas ng gate. Binalewala ko nalang ito sa pagaakalang sa kabilang bahay ito.

Napasigaw ako sa gulat nang may biglang umakap sa akin mula sa likod at hinalikan ako sa aking leeg.

“Pakshet!!” itinutok ko sa kaniya ang hawak kong kutsilyo.

Agad ko rin naman itong inalis nang makilala kung sino ang lalaking ito.

“Ano ka ba, papatayin mo pa ako.” may bahid nang inis at gulat ang kaniyang tinig.

“Sorry, Tikboy. Akala ko kung sino.” sagot ko.

“Bakit, sino pa ba ang pwedeng pumasok dito? Tayong dalawa lang naman ah.” Ibinitang nito sa sofa ang kaniyang gamit.

“Sorry, medyo na-traumatize lang yata ako sa mga nangyari noon.” Paliwanag ko.

Agad niya rin namang na-realize ang sinabi ko kaya agad nagbago ang reaksyon nito. Batid na ang pag-aalala sa kaniyang mukha.

Dahil dito ay naalala ko na namang muli ang mga nalaman ko mula kay Gio. Ang mga lihim na itinago sa akin ni Tikboy.

Mabilis kong inalis sa aking isipan ang mga bagay na ‘yon. Ngunit sa pag-alis ko ng mga ito ay siya namang pagpasok ng lalaking nasa loob ngayon ng banyo at naliligo.

Shit!! Hindi ko pa pala nasasabi ang tungkol kay Jam.

“Boy, may sasabihin pala ako.” Nagmamadali kong sabi.

Napakunot ang knaniyang noo dahil sa aking pagkataranta.

“Ano ‘yon?” tanong nito.

“Ano kasi, ahm, yung kaibi—”

“Brylie? Hindi mo naman sinabi na nakalimutan ko ‘yong damit ko, tuloy, kinailangan ko pang lumabas ng banyo na tanging tuwalya lang ang saplot. Masasaksihan mo tuloy ang maganda kong katawan.” Napapikit nalang ako sa mga salitang lumabas sa bibig niya.

Mukhang panibagong kaguluhan na naman ito.

Agad naglakad si Tikboy papunta sa direksyon na pinanggagalingan ng nagsalita.

Nag-kagulatan pa ang dalawa nang magtama ang kanilang mga mata. Sabay silang napatingin sa direksyon ko at binigyan ako ng tingin na nagsasabing
sino ito?

“Let me explain.” 

Kung ang kanilang mga mukha ay may bahid ng pagtataka, ang akin naman ay may bahid ng ----

---

takot at kaba.
 

  

Authors Note:

Super late update!! Sana magustuhan niyo. 

Vote and comment. :))

CHAPTER 36

AMBI

Pagkatapos ng nangyari kagabi ay hindi na ako kinausap ni Tikboy. Siya na mismo ang nag-hatid kay Jam sa pinakamalapit na Hotel dito sa amin.

Hindi raw kasi maganda na nag-papatuloy ako ng kung sino-sino rito sa aming tahanan, na sa tingin ko naman ay tama. Kaya ko lang naman pinatuloy dito si Jam ay dahil wala akong extrang cash na maaring ibigay sa kaniya.

Pagkauwi niya ay sinubukan ko siyang kausapin para magpaliwanag pero hindi ako nito kinausap. Pilitin ko man siya ay hindi ko magawa, dahilan niya kasi na pagod siya mula sa kanilang naging team building kaya inintindi ko nalang.

“Boy, mag-almusal ka muna habang mainit pa ang niluto ko.” Alok ko sa kaniya matapos nitong maligo.

Mabilis na nag-lipat ang kaniyang tingin sa pagkain at sa akin. Alam kong parehas kaming masarap nang nasa lamesa, pero hindi ngayon ang tamang oras para riyan.

“Sa office nalang ako kakain.” Inasahan ko nang ganiyan ang magiging sagot niya.

Sa tuwing may problema kasi kami, lalo na kapag sa tingin niyang ako ang may gawa, ganiyan ang palagi niyang ginagawa. Hangga’t maaari ay iniiwasan niya ako, iniiwasan niyang mapag-usapan namin ‘yon.

At sawang sawa na ako sa ganiyang ugali niya. Dapat kapag may problema, pinag-uusapan ‘yon, hindi iniiwasan.

“Pwedeng bang mag-uasp muna tayo.” Hindi tanong, ngunit pakiusap kong sabi.

Sinusubukan kong huwag mainis sa kaniya dahil alam kong hindi ‘yon makakatulong. Sa anumang away kasi, mainam na hindi kayo parehong negative. Dapat, mayroong isang positive, hindi sa sakit ha, kundi sa pag-unawa ng sitwasyon.

“Not now, please.” Nag-lakad na ito papasok sa kwarto.

Sumunod ako sa kaniya. Naabutan ko siyang nag-bibihis. Tanging manipis na underwear lang ang suot niya kaya napaiwas ako ng tingin.

Pero kahit anong iwas ko, parang pilit akong tinatawag ng kaniyang katawan kaya napatingin pa rin ako. Hubog na hubog talaga ang kaniyang katawan lalo na ang kaniyang pang-upo kapag nakasuot siya ng slacks. Lalo nitong hinulma ang mga muscles niya sa katawan.

“Kailan pala?” Seryoso kong tanong.

“Kapag marunong ka nang mag-sabi at mag-paalam.” Mas seryoso niyang tugon.

Nag-pantig ang aking tenga dahil sa sinabi niya. Parang ang kapal naman yata ng mukha niyang sabihin sa akin yan, eh mayroon din naman siyang inililihim sa akin.

“Sasabihin ko rin naman eh, nauna ka lang talagang makauwi.” humarap na ako sa kaniya.

Napansin kong nahihirapan siyang tupiin ang sleeves ng suot nitong pang-itaas kaya tinulungan ko siya.

“I can do it.” Inis nitong sabi.

“Sus, alam natin parehong hindi mo kaya.” Hindi ko siya pinansin, pinagpatuloy ko lang ang ginagawa ko.

Isa kasi ito sa kaniyang weaknesses. Hindi siya magaling sa pag-aasikaso ng kaniyang sarili. Palibhasa, nasanay sa marangyang buhay kaya hindi na natutunan ang mga ganitong simpleng bagay.

“Ngayon, pwede na ba tayong mag-usap?” pakiusap ko sa kaniya.

Tinignan niya muna ako nang diretso sa mata, akala ko ay papayag na ito ngunit mali ako.

“I will be late for work.” Kinuha na nito ang kaniyang bag at naglakad palabas.

Para akong aso na mabilis na sumunod sa kaniya. Kinailangan ko pang tumakbo para lang mapantayan ang mga hakbang niya.

“Tikboy ano ba!! Mag-usap naman muna tayo!!” Puno ng otoridad kong sigaw.

Pareho kaming nagulat dahil sa lakas ng naging sigaw ko. Maging ako ay hindi ko inasahan na hindi ko na mapipigilan pa ang aking sarili.

“So sinisigawan mo na ako??” Inis nitong sabi.

Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang aking sarili.

“Kung kinakailangan kitang sigawan para makapag-usap lang tayo, gagawin ko.” Matapang kong sabi.

Bakas ang pagkadismaya sa mukha niya. Mukhang hindi niya inasahan ang mga salitang ‘yon mula sa akin.

“Look, hindi maganda na sa tuwing may problema tayo ay iiwas ka. Kung ganito ka palagi, baka imbis na maayos natin ang relasyon natin ay lalo lang itong masira.” Paliwanag ko.

Hindi agad siya nakaimik sa sinabi ko. Tumingin ito sa magkabilang gilid niya at bumuntong hininga para pakalmahin ang sarili.

“Are you saying na kung masira man ang relasyon natin ay dahil ‘yon sa akin?” Hindi makapaniwala nitong tanong.

Maging ako ay nabigla. Sa sobrang inis ko, hindi ko na namalayan at nabantayan ang mga salitang binitawan ko.

“S-sorry, hindi ‘yon ang ibig kong sabihin.” Pagpapakumbaba ko.

Lumapit siya sa akin at hinawakan ako sa braso.

“No, nasabi mo na eh. At kilala kita, you don’t say something you don’t mean. Ibig sabihin, you really see me as someone na sisira ng relasyon natin.” May diin na ang kaniyang pananalita.

Ito na nga ba ang kinakatakot ko eh. Mas lumala pa ang sitwasyon namin. Kung sanang pinag-usapan na namin ito nang maayos kanina, hindi na sana ito aabot pa rito.

“okay, fine. Bakit, hindi ba totoo? Pansinin mo, sa tuwing may problema tayo, madalas ikaw ang may ayaw na pag-usapan ito. At saka ano bang issue mo? Nag-seselos ka ba? Kaibigan ko nga lang ‘yon. Kung ano man ang iniisip mo, burahin mo ‘yan dahil walang magadang maidudulot yan.” Tuloy-tuloy kong sabi.

Niluwagan niya ang kurbatang maayos na nakakabit sa kwelyo ng suot niya. Maging ang ilang butones nang damit niya ay inalis niya.

“I did not expect that from you. All I ever do is to understand you, to protect you, and to make you happy. Yet, all my actions are being misunderstood by you!! Of all people ha, talagang ikaw pa.” Nag-crack ang kaniyang tinig, indikasyon na galit na talaga siya.

Sa totoo lang, nakaramdam ako nang takot dahil ngayon lang siya nagalit sa sakin nang ganito. Pero kailangan kong tatagan ang aking loob. Kailangan maipaintindi ko sa kaniya ang punto ko.

“Mukhang hindi ka pa ready na makipag-usap, sige mamaya nalang.” Pag-suko ko.

Kung ipipilit ko ang gusto ko, baka mas lalo lang kaming magkasakitan at hindi magkaintindihan.

“Ako talaga? My god!! Sino ba ang involve sa relasyong ito? Ako lang ba? Di ba dalawa tayo rito? Bakit palagi nalang ako?” galit nitong tanong.

Napansin kong medyo nag-tutubig na ang gilid ng kaniyang mata. Maging ang kaniyang leeg ay namumula na rin dahil sa inis.

“No, it’s not that. Sige na, mamaya nalang.” Nag-lakad na ako palayo sa kaniya ngunit mabilis niyang ihinarang ang kaniyang sarili sanhi para mabangga ako sa kaniya.

“Out of my way please.” Pakiusap ko.

“Kanina, nagagalit ka kasi umiiwas ako sa tuwing gusto mong ayusin ang relasyon natin. Ngayong ginagawa ko na ang gusto mo, ikaw naman itong umiiwas. Ang galing mo talagang kumain sa mga salitang binibitawan mo.” Sumbat nito sa akin.

Mukhang naubos na ang pasensyang inipon ko para sa sitwasyong ito. 

“Oh edi mag-usap na tayo!!” Sigaw ko sa kaniya.

“Oh edi mag-usap!!” Ganti nitong sigaw.

Pagkatapos no’n ay wala nang nagtangka pang mag-salita sa amin. Binalot kami nang katahimikan, at ang tanging nagawa lang namin ay umiwas ng tingin sa isa’t isa.

“P-pasok na ako.” Nahihiya nitong paalam.

Sa tingin ko ay pareho na kaming kumalma at pareho na kaming binalot ng hiya dahil sa mga sinabi namin sa isa’t isa. Pero hindi ibig sabihin no’n ay naayos na namin ang issue namin sa isa’t isa.

“S-sige, pasok na rin ako s-sa loob.” Nakayuko kong sabi.

Sabay kaming naglakad palayo sa isa’t isa. Pareho kaming kinain ng galit at binalot ng pagkaduwag para ayusin ang problema namin.

 ***

Lumipas ang mga araw nang hindi pa rin namin naaayos ang problema namin. Oo nga’t hindi na ito nadagdagan, ngunit hindi pa rin namin ito napag-uusapan. 

Kung baga, wala itong closure, at ang masama sa mga problemang walang tuldok, anytime pwede ulit silang mangyari o pagmulan ng panibagong away.

 Gustuhin ko man kasing mag-usap kami, hindi namin ito magawa dahil sa pareho kaming busy sa kanya kaniya naming ginagawa. 

Ako para sa paghahanda sa end of term for school at siya naman ay para sa inaasam niyang promotion. Minsan nga ay hindi na siya umuuwi rito para lang tapusin ang tambak niyang trabaho sa opisina nila.

Nang minsan pa ay umuwi ito nang lasing dahil sa sobrang stressed sa kaniyang trabaho. Wala siyang ibang bukam-bibig kung hindi mga rants niya sa mga higher bosses niya na wala raw ibang ginawa kung hindi matahin siya.

“Ano, nagkaayos na ba kayo ni Mr. Seloso?” tanong sa akin ng puno’t dulo ng lahat, si Jam.

Inikutan ko lang siya ng mata. Araw araw niya kasi akong tinatanong kung nagkaayos na ba kami, edi araw araw ko ring naaalala ang mga salitang nasabi namin sa isa’t isa.

“Alam mo, kapag pinalayas ka ulit ng Daddy mo, hindi na kita tutulungan.” Inis kong sabi sa kaniya.

Napahalakhak lang siya sa sinabi ko. Nakauwi na kasi siya sa kanila, matagal na. Nagkaayos na raw kasi sila ng tatay niya. Nang tanungin ko siya kung paano, sabi niya, na-realize niya lang ‘yong mali niya kaya nag-sorry siya.

Bigla yatang naihip nang magandang hangin kaya napagtanto niya ang mga kasamaan niya.

“Grabe ka naman. Edi sa asawa mo ako hihingi ng tulong.” Pang-aasar nito.

Napahinto ako sa paglalakad at hinarap siya. Agad ko siyang binatukan dahil sa kakulitan nito. Mamaya may makarinig sa kaniya, amchismis pa ako.

“Huwag ka na ngang mag-salita nang kahit na anong tungkol sa kaniya. Naiinis ako lalo eh.” Ma-otoridad kong sabi.

Sumaludo lang ito sa akin at nag-patuloy na rin sa paglalakad. Hindi ko na siya pinansin at iniwan na. Uwian naman na namin kaya kaniya kaniyang buhay na kami.

Nang makarating sa bahay ay agad akong nag-luto. As usual, nagpaka-asawa na naman ako bilang ‘yon naman talaga ang papel ko rito sa bahay.

Ang alam ko kasi ay maagang uuwi si Tikboy ngayon dahil nabanggit niya na may kailangan siyang tapusin na proposal pero sa bahay niya nalang ito gagawin.

Dahil sa mga nangyari ay hindi ko na siya nagawang komprontahin tungkol sa mga sinabi ni Gio. Ayoko nang dagdagan pa ang mga hindi namin pagkakaunawaan. Ayoko nang magkasiraan pa kami lalo.

Lumipas naman na ‘yon, at naintindihan ko na siya. Ang iniisip ko lang ay sana walang maging ibang resulta ang mga pagiwas namin sa mga problema namin. Sana hindi ito makaapekto sa amin. Kung lilipas lang, sana lumipas na agad. 

unattended?

Naka-ilang tawag na ako kay Boy ngunit hindi nito sinasagot ang kaniyang telepono. Baka busy lang sa trabaho. Inasikaso ko nalang muna ang labahan namin na halos hindi ko na maasikaso.

Ilang oras ang lumipas ngunit wala pa rin siya. Nagsimula na akong mag-alala dahil sa hindi maipaliwanag na dahilan.

Alam niyo ‘yong women’s instinct? Parang meron din ako no’n eh, bigla kasi akong kinutuban na mayroong hindi magandang mangyayari. Sana lang ay mali ako.

Napahinto ako sa ginagawa ko dahil sa businang narinig ko mula sa labas. Alam kong hindi ‘yon si Boy dahil wala naman siyang sasakyan. Pero para makasiguro na rin, lumabas ako para alamin kung sino ‘yon.

Nagulat ako nang makitang isang babae at lalaki ang lulan ng sasakyan. Nakasilip ako sa bintana, nasa tapat lang namin ang sasakyan kaya kita ko sila mula rito.

Ititigil ko na sana ang aking ginagawang pag-silip nang makilala ko ang lalaking lulan nito. Si Boy. Para itong wala sa sarili dahil sa malawak nitong ngiti habang ang mata ay papikit-pikit.

Lumabas ako para puntahan sila. Ngunit agad din akong napatigil sa paglapit sa kanila nang marinig na nag-uusap ang dalawa.

“Oh, careful, baka ma-fall ka. You know naman how hard it is to fall tapos walang sasalo sa’yo.” Parang pamilyar ang tinig ng babae, parang narinig ko na ito noon.

Nang tumama ang mukha niya sa ilaw ng gate namin ay doon ko lang nakilala ang babae, si Addie.

Bakit sila mag-kasama ngayon? Ang ipinag-tataka ko pa, bakit parang lasing yata si Boy?

“woah, I told you!!” Na-out of balance si Boy kaya napayakap siya sa babae. Bahagya ring nakasubsob ang mokong sa harapan ng babae.

Ambi, kalma.

Tanging pagtawa at pag-ugong lang ang nagawa ni Boy. Mukhang puno ng alak ang katawan nito na pati pagsalita ay hindi niya na magawa.

Lalapit na sana ako sa kanila nang muli akong mapatigil sa aking nakita.

Si Addie, hinalikan si Boy. Wala namang palag ang loko, mukhang gusto rin. Kahit na sabihing si Addie ang nag-first move, hindi naman siguro masamang masaktan ako, ano. Lalo pa’t maganda at sexy itong babaeng nasa harapan ko.

“Hey, are you his maid ba?” tanong nito.

Ewan ko ba kung nangaasar siya o talagang wala lang siyang alam tungkol sa amin.

“Anong nangyari sa kaniya?” pag-iiba ko sa tanong niya.

Kinuha ko si Boy sa kaniya. Akin naman kasi talaga ito in the first place.

“Na-stress sa work. Mukhang hindi na kinaya kaya kinailangan niyang ilabas lahat ng pain niya. Good thing, he was with me.” So magkasama nga sila.

Hingang malalim, hindi ngayon ang tamang panahon para ipakitang nasasaktan ako. 

“Sige, ako na ang bahala sa kaniya. Salamat sa tulong mo.” Bakas ang inis sa tono ng pananalita ko.

“No worries, ginusto ko rin naman.” Pilya nitong sabi.

Napatingin lang ako sa kaniya habang unti-unti siyang inilalayo ng sasakyan na minamaneho niya. Alam kong masama ang humiling ng kapahamakan sa iyong kapwa kaya hindi ko ipagdarasal na mabangga ang sasakyan niya.

“Addie, anho bha.” Pabulong na sabi ng lalaking inaalalayan ko.

Napatingin ako sa mukha nito. Mukhang wala na nga ito sa katinuan. Hindi na niya alam ang mga nangyayari. Lumalandi na siya’t lahat, makakapagtaksil na siya’t lahat, hindi pa rin niya alam.

Sa sobrang inis, sinampal ko siya nang malakas. 

Napa-ungol lang siya ngunit nakapikit pa rin. Mabuti naman. At least hindi niya alam na nakaganti ako sa kaniya kahit papaano.

   

Author’s note:

Pasensya na sa typo. Pasensya na rin kung ang lame or dry ng ud. Mas okay na ‘yon kesa walang ud diba? hahaha btw, abang lang kayo kasi malapit na tayong magwakas. hahaha.

Vote and comment kung ayaw niyong saktan ko kayo!! HAHAH char

CHAPTER 37

TIKBOY

I woke up feeling so dizzy. It was like as if my head will break into two and its killing me so much. I was really in pain and the first person that came to my mind was not here by my side.

Nasaan si Ambi?

Sinubukan kong bumangon kaya lang agad ding bumigay ang katawan ko. Pakiramdam ko ay umiikot ang mundo ko. Hindi in a romantic kind of way ha, napaka-cheesy ko naman siguro kung sasabihin ko ‘yon. Umiikot talaga literally. 

Ano bang nangyari sa akin kahapon? Wala kasi akong maalala. Pero sigurado ako na uminom ako, at mas sigurado akong naparami ang inom ko.

Ang hindi ko lang matandaan ay kung bakit ako uminom, anong nag-tulak sa akin para gawin ‘yon.

“Ambi!!” Pilit kong sigaw.

Medyo masakit din kasi ang lalamunan ko. Parang mamamalat ako.

“Oh??” Walang ka-gatol gatol nitong sagot.

Nakapamewang pa ito sa aking harapan habang ang mukha at mata ay nanlilisik.

May ginawa ba akong kasalanan?

“Anong oras na?” tanong ko nang maalala ang tungkol sa trabaho ko.

Hindi ako nito sinagot. Sa halip, may kinuha siyang cellphone at inabot sa akin.

“Tumawag diyan ‘yong Addie mo, huwag ka na raw pumasok kasi alam niyang may hangover ka. Dadalhan ka rin daw niya mamaya ng soup para mawala agad yang tama mo.” Inis nitong sabi.

Napa-nganga at napaisip lang ako sa sinabi niya.
Addie mo? 
What did he mean by that? Wala naman siguro akong ginawang masama kasama si Addie ano? 

“Ano palang nangyari kahapon?” tanong ko.

Hindi ko na naantay pa ang sagot niya dahil naramdaman kong babaliktad ang sikmura ko kaya agad kong tinungo ang banyo para ilabas ang lahat ng laman nito.

A-ambi.” Walang buhay kong tawag sa kaniya.

Pakiramdam ko talaga ay naubos lahat ng lakas ko sa sinuka ko. Nanginginig din ang mga kalamnan ko sa tuwing napupwersa akong gumalaw.

“Oh, ano na naman?” sa tono ng pananalita niya, alam kong may nangyari talaga.

Ni hindi niya man lang kasi makuhang mag-alala sa akin. Hindi ko tuloy maiwasang makaramdam ng kirot at sakit. 

“S-sige, di bale na.” Malungkot kong sabi.

Kumapit ako sa pinto at dahan dahang tumayo. Ngunit hindi pa lang din ako nagsisimulang maglakad nang bigla na namang umikot ang paningin ko. Mukhang masama ang lagay ko, siguro ay hindi na ako nakakain kagabi.

“W-wag na.” Nahihiya at nag-tatampo kong sabi sa kaniya.

Kinuha niya kasi ang isang kamay ko at isinukbit sa balikat niya. Tinignan ko siya sa mukha niya kahit pa nahihilo ako, bakas ang pagbabago ng emosyon niya, ngayon ay sigurado na akong nag-sisimula na rin siyang mag-alala sa akin.

Mahal talaga ako nito.

“Humiga ka muna, susubukan kong gumawa ng may sabaw para mainitan ang sikmura mo.” Bagamat seryoso, batid kong may pag-aalala pa rin sa kaniyang tinig.

Aalis na sana ito nang hilahin ko siya palapit sa akin, mas hinila ko pa ito para mag-tabi kami sa pagkakahiga. Magpupumiglas pa sana siya nang yakapin ko ito nang mahigpit sanhi para wala na siyang magawa.

“dito ka muna, please.” Bulong ko sa kaniya.

Yakap ko siya mula sa kaniyang likod. Nakasuksok ang aking mukha sa kaniyang leeg. Hindi ko alam kung anong hitsura niya, kung naiinis ba siya or what, basta gusto ko lang na magtabi muna kami kahit sandali.

“Ano ba, mag-luluto na ako.” wika nito matapis ang ilang minuto ng katahimikan.

Mas hinigpitan ko pa ang aking yakap. Alam ko kasing galit siya sa akin. Kahit hindi ko alam ang dahilan, alam kong may dahilan ang pagkainis nito sa akin.

“Sorry.” Bulong ko.

Sa simpleng usapan at pagyayakapan naming ito, nakakaya kong indahin ang sakit na nararamdaman ko. Hindi man siya totally mawawala, at least may dahilan ako para tiisin at labanan ito.

“Para saan?” seryoso nitong tanong.

Hindi na siya nagpupumiglas, hindi na rin ito gumagalaw. Tila nakuha ng
sorry
ko ang ineteres at atensyon niya.

“Ewan, basta sorry kung ano man ang kinagagalit mo.” Paglalambing ko.

Siniksik ko ulit ang mukha ko sa kaniya at inamoy siya kaya lang mabilis niya ako siniko at umalis sa pagkakayakap ko.

Masakit ha!!

“Alam mo, huwag ka nalang mag-sorry kung hindi mo rin naman alam kung para saan ka nag-sosorry. Paano mo malalaman kung sincere ba ang sorry ng isang tao kung hindi naman niya alam kung bakit siya humihingi ng tawad. Ibig sabihin, nag-sosorry lang siya para matapos na, para maging okay na. Hindi dahil nag-sisisi siya sa ginawa niya.” Mahaba nitong sabi.

Napansin ko rin na namula at nag-tubig ang kaniyang mata kaya hindi na ako nagsalita. Mukhang may ginawa nga akong kalokohan. 

Hinayaan ko nalang siya at bumalik na sa pagpapahinga. Uunahin ko munang ayusin ang sarili ko bago ko ayusin ang sa amin ni Bi.

Nang makarinig ako ng mga yabag ng paa na papalapit sa aming silid, inayos ko muna ang sarili at nakangiting sinalubong ang taong niluwa nito.

“Good morninggg!!” Masayang bati nito.

Agad na nawala ang ngiti sa mukha ko. Hindi kasi si Ambi ang niluwa nito, kung hindi si Addie. 

“Oh, napapunta ka?” Walang gana kong tanong.

Pumwesto ito sa tabi ko hinawakan ang kamay ko. Agad ko rin naman ‘yong inalis bago pa ito makita ni Ambi at pagmulan ng panibagong away.

 “Hindi ba sinabi sa’yo ng maid mo na tumawag ako? Siya rin ang nagpapasok sa akin inside.” tuloy tuloy nitong sabi.

Nakaramdam ako nang inis nang tawagin niyang
maid
si Ambi. I mean, wala namang masama sa pagiging kasambahay, in fact, saludo ako sa lahat ng kasambahay. Kaya lang, kapag sa bibig ni Addie nanggagaling ang salitang ‘yon, parang puno ito nang pangmamata at pangmamaliit eh.

Isa pa, kasintahan ko si Ambi, mahal ko siya, hindi katulong o kasambahay.

“Ah, naka-istorbo ba ako sa inyo? Dinala ko lang itong sopas na dala ko.” Wika ni Ambi nang makapasok ito.

May dala siyang isang tray na may lamang mainit na sopas. Agad akong nakaramdam ng gutom dahil sa amoy nito.

“Ah, no thanks, may dala rin akong instant noodles na effective for hangovers, I bought it when I went to korea kaya ito nalang ang kakainin niya.” Desisyon ni Addie.

Ngayon lang ako nakaramdam nang labis na inis sa babae, ang masama pa, sa babaeng nasa gilid ko. Labis na pagpipigil ang ginawa ko para hindi siya mapagsalitaan ng masama.

“Sige, iwan ko nalang ito rito para kung sakaling gutumin pa kayo.” wika nito.

Sasabihin ko pa sana sa kanila na ang pagkain na ginawa ni Ambi ang kakainin ko kaya lang mabilis na siyang umalis at lumabas. Sabihin ko man ito ay wala nang saysay dahil hindi na niya ito maririnig pa.

Hindi niya maririnig na ang luto niya ang pinakagusto ko sa lahat. 

Dahil niluto ito ng may pag-mamahal. At luto ito ng aking mahal.

---

AMBI

“Ano, kumusta kayo ng asawa mo?” Bulong sa akin ng kilala niyo na kung sino, si Jam.

Hindi ko siya pinansin dahil may klase kami ngayon. Inaantay lang namin ang aming magiging substitue teacher para sa isang subject namin, dahil ang huli naming guro ay malapit nang manganak.

“Uy, ano na, kumusta na kayo?” pangungulit pa nito.

Siniko ko siya nang biglang may pumasok na isang medyo matandang lalaki sa loob ng silid namin. Siya na siguro ang magiging guro namin.

“Good morning, Sir.” Sabay-sabay naming bati sa kaniya.

Nagsipag-upuan na ang lahat ngunit nanatili akong nakatayo. Hindi ko agad nagawang umupo dahil sa gulat nang makilala kung sino ang lalaking ito.

Siya ‘yong naging customer ko dati. Siya rin ‘yong na-ecounter namin ni Tikboy. At siya rin ‘yong tinakasan ko kasama ni Jam nang makita ko ito noong unang araw ko rito.

“hoy, umupo ka na.” Hinila ako ni Jam nang mapansing wala pa rin ako sa katinuan.

Nakita ko pang ngumisi ang aming guro nang makita ang naging reaksyon ko.

Halos kumabog at tumalon ang puso ko dahil sa sobrang takot. Hindi ko alam kung paano pa magiging normal ang mga araw ko rito gayung narito na siya at malapit sa akin.

Paano ako makakalayo sa nakaraan ko kung patuloy naman ako nitong susundan at papahirapan. 

Marami siyang ipinaliwanag sa amin ngunit patuloy lamang sa pag-lipad ang isip ko. Hindi ko magawang makinig sa kaniya. Ni hindi ako makatingin sa kaniya sa takot na baka paginteresan na naman ako nito.

“As you can see, malapit nang matapos ang sem. And Ms. Santos already gave me the record of your individual performances.” Pa-suspense nitong wika.

Sa wakas ay nakuha na rin niya ang atensyon ko. Sa tono ng pananalita niya, parang may nais itong iparating.

“And looking to it, may ilan sa inyo na nanganganib. Well, kaya namang habulin. Kaya lang, mayroong isa sa inyo na talagang nanganganib.” malungkot nitong sabi.

Naging sanhi ito nang pagbubulong-bulungan ng mga kaklase ko. Lalo na ‘yong mga bibihira lang pumasok. Mukhang dumating na ang araw na tatapos sa pinakamasasaya nilang araw.

Mukhang pagbabayaran na nila ang mga paglalakwatsya nila at mga kalokohang pinaggagagawa nila.

“Good bye, Sir.” Sabay-sabay na bati naming magkakaklase.

Nauna nang lumabas ang mga kaklase naming mahilig gumimik after class. Lalabas na rin sana kami nila Jam at Saree nang magsalitang muli ang prof namin.

“Mr. Veloso, can I speak with you in a minute?” Pahabol na sabi ng aming guro.

Tinignan ko muna si Saree at Jam, binigyan lang nila ako ng tingin na nagsasabing aantayin pa rin nila ako.

“Privately?” muli nitong sabi.

Napatingin ulit ako sa dalawa kong kasama, sinenyasan ko lang sila na mauna na. Mukhang alam ko na kasi kung saan patutungo ang usapang ito.

Gustuhin ko mang tumanggi ay alam kong hindi ko magagawa. Guro ko kasi siya, saan mang banda ko ito tignan ay kailangan kong sundin ang utos niya lalo na kung may kinalaman ito sa pagaaral ko.

“Just follow me at my office.” Nag-simula na itong maglakad palayo sa amin.

Nag-paalam muna ako sa dalawa bago ko sinundan ang nauna naming guro. Kasabay nang pagyabag ng aking mga lakad ay siya ring pagkalabog ng aking dibdib.

Natatakot ako sa maaring sabihin o gawin sa akin ng lalaking ito. Sana lang ay kalimutan niya na ang nakaraan ko kagaya nang ginagawa ko ritong paglimot.

“Have a seat.” pormal nitong sabi.

Ginawa ko kung anong sinabi niya, naupo ako sa silyang nasa harap ng table niya.

Napansin ko ang malawak na ngiti sa mukha niya. Nakakaasiwa ito, lalo lang tuloy akong naiilang sa kaniya.

“Ano po ba ang kailangan nating pag-usapan, Sir?” pormal kong tanong.

Umiwas rin akon ng tingin sa kaniyang mga mata dahil pakiramdam ko ay wala itong patid sa pagtutok sa akin.

“Ikaw naman, parang wala tayong pinag-samahan. Huwag mo na akong tawaging ganiyan, tayong dalawa lang naman ang narito.” Binigyan niya nang diin ang huling kataga na sinabi niya.

Parang may nais siyang iparating sa sinabi niya. At kung ano man ito, hindi ko na ito gugustuhin pang malaman.

“Sir, teacher ko po kayo. Estudyante niyo ako. This is the only way to address you. Sana po maintindihan niyo if I would speak to you in a formal way.” Malumanay kong sabi.

Ngumisi lang ito. May kinuha siyang cellphone sa ilalim ng desk niya. May pinindot itong video at ipinakita niya ito sa akin.

Labis ang aking pagkabigla nang makilala kung anong video ito. Kuha ito ng araw na may mangyari sa amin ng lalaking nasa harap ko. Hindi ko alam na kinuhanan niya pala kami at ngayon, ginagamit niya ito sa akin para makuha ang gusto niya.

“Walang hiya ka, ibigay mo sa akin ‘yan.” Mabilis kong inagaw ang cellphone sa kaniya ngunit mas mabilis niya itong nailayo sa akin.

Sasampalin ko sana siya kaya lang ay natigilan din agad ako.

“Oops, teacher mo ako.” Paalala nito.

Muli niyang ibinitang ang cellphone at plinay ang video.

Hinayaan niya akong panoorin ito. Kitang kita ko mula rito ang mga kakaibang ginagawa namin. Halos isuka ko ang kaluluwa ko nang muling maalala ang madilim kong nakaraan.

Sa sobrang pagkagulat ay hindi ko nagawang tumanggi nang simulan niyang halikan ang aking leeg. Natauhan lamang ako nang umakyat ang mga halik niya papunta sa aking mukha.

“Pwede ba!!” Sita ko sa kaniya.

Kitang kita ang pagkadismaya sa kaniyang mukha. Hindi niya inasahan ang naging reaksyon ko. Akala niya siguro ay magpapadala ako sa mga patibong niya.

“Sigurado ka na ba sa iyong desisyon?” tanong nito sa akin.

alam ko kung anong ibig sabihin niya. At sigurado na ako sa desisyon ko. Hindi ko na hahayaan pang madumihan ang pagkatao ko.

Tumalikod na ako mula sa kaniya. Kung wala naman pala siyang sasabihing importante, wala na ring dahilan pa para manatili ako rito.

“Sana ay alam mo kung ano ang desisyon na pinili mo. Sana handa ka sa magiging resulta ng pinili mong pasya.” Wika nito bago ko nilisan ang opisina niya.

Sa puntong ito, alam kong magsisimula na ang madilim na bahagi ng college life ko. Kasabay nang pagyabag ng aking mga paa palayo ay siya ring pagpatak ng mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Mga luhang dulot ng kahihiyan, lungkot, takot, at kaba sa nangyaring usapan namin ng lalaking naging bahagi ng aking madilim na nakaraan.

---

TIKBOY

Prente akong nakaupo sa sofa sa salas habang inaantay na makauwi si Ambi. After having a conversation with Addie, alam ko na kung anong ginawa kong mali.

Alam ko na kung bakit ang asim sa akin ni Ambi kaninang umaga. Hindi ko man nalaman ang kabuuan, I may not be sure about what I exactly did last night at kung totoo ba lahat ng kinwento sa akin ni Addie, ngunit isa lang ang sigurado ako, na may nagawa ako para masaktan ang damdamin ni Ambi.

Kung ano man ‘yon, hindi ko na kailangang alamin, ang kailangan kong gawin ay ang huwag na itong ulitin, at ang bumawi sa taong mahal ko.

“Oh, nakauwi ka na pala. Kumusta school?” tanong ko sa kaniya nang makapasok ito sa bahay.

Hindi ako nito pinansin. Sa halip, nag-tuloy tuloy ito papunta sa kwarto kaya sinundan ko siya. Naabutan ko siyang nag-bibihis. Kitang kita ko mula sa kaniyang likuran ang kaniyang balingkinitan at makinis na katawan.

Niyakap ko siya mula sa likuran. Ipinikit ko ang aking mga mata at dinama ang kaniyang presensya.

“Sorry.” Mahina kong bulong.

Naramdaman kong hinayaan niya lang ako sa ginawa kong pagyakap sa kaniya, taliwas sa inasahan kong pagiwas niya.

Bigla ko ring naramdaman na bumilis ang pag-hinga niya na parang umiiyak, nakumpirma ko lang ito nang may pumatak na butil ng tubig sa aking braso.

“What happened?” nag-aalalang tanong ko sa kaniya.

Mabilis niyang pinunasan ang luha niya at umiwas sa akin.

“Ambi, what’s wrong? Pag-usapan natin ‘yan.” Pag-susumamo ko sa kaniya.

“Not now, please.” Pilit nitong sagot.

Mabilis itong humiga at nagtalukbong ng kumot. Rinig na ring ko ang mga impit niyang pagiyak sa ilalim ng makapal na tela. 

Wala akong ibang nagawa kung hindi ang tabihan siya at samahan siya sa kaniyang pagiyak. Kung ako man ang dahilan nito, napakalaki kong gago. At kung may iba mang may gawa nito sa kaniya, mag-tago na siya dahil hindi ko siya mapapatawad.

Author’s note:

Hi guys!! Kagabi ko dapat ito ipopost kaso nawalan ng net hahaha. 

Happy reading!! Sorry ulit sa mga typo at errors.

Vote and comment :)))

PS. WANDOT, POST AKO ULIT ANOTHER UPDATE :P

CHAPTER 38

AMBI

Ilang araw ang lumipas ngunit hindi pa rin maalis sa isip ko ang mga nangyari noong araw na ‘yon. Ang mga naging usapan namin ng lalaking kinatatakutan ko.

Lalaking sa tuwing nakikita ko ay kinikilabutan ako. Nagtataka na nga si Boy kung ano raw ba ang problema. Kung tungkol pa rin daw ba ito sa nakaraang tampuhan namin ay hindi siya mag-sasawang magsorry.

Actually, hindi ko na nga naisip ang mga nagdaang tampuhan namin. Sa dami ba naman nang iniisip ko, idadagdag ko pa yun. Isa pa, nag-sorry naman na siya. At saka alam na niya kung anong ginawa niya.

Pero aaminin ko, hindi pa rin ako ganoong kampante sa kaniya lalo na kapag nalalaman kong kasama niya si Addie. Kahit pa para sa trabaho ito ay hindi ko magawang ipanatag ang aking loob.

“Bakit ngayon ka lang?” tanong ko sa kaniya nang makauwi siya.

Alas syete na kasi. Usually, kapag wala siyang gaanong ginagawa sa kaniyang trabaho, alas singko pa lamang ay narito na siya.

Ako naman, maaga akong umuuwi galing school dahil ayoko nang makita pa ang aking guro. Pakiramdam ko rin, sa tuwing titignan ako ng iba kong kaklase at schoolmates ay may alam sila tungkol sa akin. 

Na hinuhusgahan nila ako. Hindi man ngayon, alam kong darating ang araw na ‘yon. Lalo pa’t hindi ko binibigay ang gusto ng lalaking ‘yon.

“Birthday kasi ng boss namin. We had a few drinks.” Umupo ito sa tabi ko at sumandal sa balikat ko.

Naghalo ang amoy ng alak sa natural na amoy niya at sa kaniyang pabango. Naging sobrang tapang nito, ‘yong matapang na medyo masakit na sa ilong.

“Ano ba.” Sita ko sa kaniya nang halikan niya ako sa leeg.

Tumusok kasi sa balat ko ang munti niyang balbas at bigote. Bukod sa nakakakiliti ito, masakit din ito sa pakiramdam.

“Bakit? Am I not allowed to do that to you?” Reklamo nito.

Pumupungay-pungay din ang kaniyang mata dala nang kalasingan. Batid kong hindi gano’n kalala ang kaniyang tama. Malakas kasi ang tolerance nito sa alak. 

“Tignan mo kaya muna ‘yong hitsura mo.” Inis kong sabi sa kaniya.

Tinignan naman niya ang hitsura niya. Maluwag na ang ilang butones ng suot niyang polo. Maging ang pantalon niya ay nakabukas na. Ewa ko kung ngayon lang ‘yan o kanina pa.

“Grabe ka naman. So, gusto mo lang ba ako kapag malinis ako, kapag mabango ako, saka kapag maayos ang hitsura ko?” Paawa nitong sabi.

Isa ‘yan sa mga katangian niya kapag lasing. Madalas siyang maging senti. Walang ibang lumalabas sa bibig niya kung hindi mga pagtatampo at pagiinarte na hindi mo maririnig sa kaniya kapag hindi siya lasing.

“Sige na, mag-ayos ka na.” Tinulak ko pa siya patayo kaya lang masyado siyang mabigat.

Sumandal lang siya sa akin na parang bata. Nang hindi ko na kayanin ay hinayaan ko nalang siya. Humiga na ito sa aking mga hita. Ipinatong niya ang kaniyang paa sa dulong bahagi ng sofa.

Pinagmasdan ko ang ilang pagbabago ng mukha niya. Medyo matagal na rin kaming nag-sasama. At kumpara noon na si Boy siya, maayos palagi ang hitsura niya. Kahit simple ang damit ay naguumapaw naman ang kaniyang looks and charm.

Siguro kasi ngayon, palagi ko na siyang kasama at nakikita kaya medyo nagsasawa na ako sa kaniya. Pero normal naman siguro ‘yon. Ang hindi normal ay ‘yong maghanap ka ng iba dahil nag-sasawa ka na.

“Alam mo, nag-tatampo ako sa’yo.” Wika nito habang nanatiling nakasara ang kaniyang mga mata.

Napaisip ako sa sinabi niya. Para siyang bata na nagsusumbong sa kaniyang magulang.

“Bakit naman?” tanong ko.

Ipinatong ko ang isa kong kamay sa kaniyang leeg, habang ang isa naman ay nasa kaniyang ulo, malayang minamasahe at sinusuklay ang kaniyang buhok gamit ang aking mga daliri.

“Kasi bihira mo akong pagbigyan.” Nagulat ako sa sinabi nito.

Pero sa kabilang banda, may punto naman ang sinabi niya. Madalas pa sa minsan kung may mangyari sa amin. Kahit nga
quicky
ay bihira naming magawa. Kung minsan, siya ang pagod, madalas naman, ako ang pagod.

“Tapos nababahuan ka pa sa akin sa tuwing umiinom ako.” Kalmado at malungkot ang kaniyang boses.

Napangiti ako sa sinabi nito. Pinakagusto ko talaga sa kaniya ay kapag pinapakita nito ang vulnerable at soft side niya. Nanatili lang ako sa pakikinig sa mga hinaing niya. Baka may masabi siyang hindi niya inaasahan eh. 

“Bakit sabi ni Addie, hot daw sa lalaki kapag amoy alak ito, lalo na kapag nag-halo ang natural scent nito sa amoy ng alcohol.” Napatigil ako sa ginagawa ko dahil sa sinabi niya.

Magagalit na sana ako nang maalala kong kailangan kong intindihin at unawain ang sitwasyon kung ayaw kong magaway na naman kami.

“Eh magkaiba naman kami ni Addie.” Maikli kong tugon.

Bumukas ang kaniyang mga mata, nakatingin ako sa kaniya nang diretso kaya nagtama ang aming paningin.

“Alam ko, kaya nga as much as possible, pinipilit kong huwag uminom at mag-amoy alak, kasi alam kong hindi mo magugustuhan ‘yon.” Seryoso at sinsero nitong sabi.

Natunaw ang puso ko dahil sa aking narinig. Biglang sumagi sa isip ko kung gaano ako kaswerte sa lalaking ito.

Ni minsan, hindi niya ako pinwersa. Ni hindi ako nito magawang pagbuhatan ng kamay. At higit sa lahat, hindi niya ako pinabayaan.

“S-sorry.” Nauutal kong sabi.

Mukhang ako naman ang naging senti ngayon ah. Hindi ko na kasi namalayan na nagtutubig na ang aking mga mata.

“Para saan?” tanong nito.

Para saan nga ba? Hindi ko rin alam eh. Pakiramdam ko kasi, ang dami kong pagkukulang sa kaniya. Pero sa kabila nito, hindi niya pa rin nagawang hanapin ang anumang pagkukulang ko sa ibang bagay o ibang tao.

 “Kasi ang dami kong hindi nagagawa para sa’yo.” Seryoso kong sabi.

Tumayo ito sa pagkakahiga. Pinantay nito ang mukha niya sa akin at pinakinggan ang sinsabi ko.

“Bihira kitang maipagluto. Ni hindi kita naaasikaso sa tuwing uuwi ka galing trabaho. Kapag pagod ka, hindi man lang kita matulungan. Tapos kapag ano ka, kapag nag-iinit ka, bihira kitang pagbigyan.” Napayuko ako sa huling sinabi ko.

Kahit hindi ko siya nakikita, alam kong nakangiti siya. Umiiral na naman ang kapilyuhan niya.

Hinawakan ako nito sa aking baba at inangat ang mukha ko sanhi para magtama ang mga mata namin. Tama nga ako, nakangiti siya. Lalo siyang pumupogi dahil sa pungay ng mga mata niya at sa ngiti niya.

“Hindi naman ako nag-rereklamo ah. Saka kahit naman ako, marami ring pagkukulang. Pero tama ka nga, may pagkukulang ka nga lalo na sa huli mong sinabi.” Biro nito.

Napangiti na rin ako sa sinabi nito. Nagtagal ang aming pagtititigan nang ilang minuto, hanggang sa mawala ang mga ngiti namin ay patuloy pa rin sa pagtatama ang aming mga mata.

Naputol lamang ito nang halikan niya ako, nagdulot ito sa akin nang kakaibang sensasyon dahilan para maisara ko ang aking mga mata.

Hihiwalay na sana siya nang kumapit ako sa balikat nito at palalimin pa ang aming pagsasalo sa labi ng isa’t isa.

“M-maliligo muna ako para matanggal ang alak sa katawan ko.” Pansin kong mas tumindi ang pamumula ng kaniyang magkabilang pisngi.

Sinakot nang dalawa kong palad ang mukha niya. Pinisil ko ito at ginawaran siyang muli ng isang halik.

“Wala naman akong sinabi na ayaw ko sa’yo kapag amoy alak ka. Hindi ibig sabihin na ayoko eh hindi ko na gagawin. Minsan, masaya rin ‘yong may kaunting spices.” Nagliwanag ang mukha niya sa sinabi ko.

Siya na ang nanguna para muling magtama ang aming mga labi. Napahiga na ako sa sofa na kinauupuan namin. Nakapaibabaw siya sa akin habang ako naman ang nasa ilalim.

Banayag lamang ang halikan namin. Ngunit damang dama ko ang kaniyang init. Lasa ko rin ang alak sa kaniyang hininga. Dahil unti-unti nang nag-iinit ang aking katawan ay hindi ko na ito alintana. 

Sa katunayan, nagpadagdag pa ito nang init sa aming katawan. Ito siguro yung tinutukoy nilang dagdag na init ng alak.

“Ughhhh.” Ungol nito nang hawakan ko ang kahabaan niya. 

Nanatili lang kami sa gano’ng pwesto. Ang kaibahan lang, malaya ang aking kamay na paglaruan ang kahabaan niya habang siya naman, malayang pinaliliguan ng halik ang aking katawan.

Mabilis ang mga pangyayari. Sunod kong namalayan, wala na kami parehong damit. Mabuti nalang ay may ilaw sa kusina, at least, malaya ko pa ring mapagmamasdan ang kaniyang kakisigan.

“Mukha ka talagang si Adonis.” Sabi ko sa kaniya.

Nginitian lang ako nito bago muling hinalikan ang katawan ko. Ngunit ngayon, mas nagpokus na ito sa aking dibdib. Halos mapahiyaw ako sa kakaibang sensasyong aking naramdaman nang simulan niyang laruin ang sensitibong bahagi ng aking dibdib gamit ang kanyang dila.

“D-don’t…” Wika ko sa pagitan nang aking pag-halinghing.

Napahinto siya dahil sa aking sinabi.

“Am I being too aggressive?” nag-aalala nitong tanong.

Medyo nawala na ang amats niya dahil sa ginagawa namin. Kahit sino naman siguro, kapag nakipag-talik, ibang ulo ang iinit.

“D-don’t stop.” Pag-papatuloy ko.

Lumawak ang ngisi niya sa kaniyang mukha. ipinagpatuloy nito ang naudlot na ginagawa. Ilang minuto rin akong napakagat labi at napahalinghing habang nakapikit dahil sa ginawa niya.

Ngayon, ako naman ang kikilos. Mabilis ako umikot para pumaibabaw sa kaniya. Inalalayan naman niya ako para siya naman ang pumailalim.

Mabilis na gumala ang aking kamay sa kaniyang dibdib. Pinaglaruan ko rin ang sensitibong bahagi nito at nilapirot. Maya’t maya ang paglabas ng malalim na paghinga sa kaniyang bibig.

Nang hindi na makapagantay ay ibinaba ko ang aking kamay sa kaniyang kahabaan. Ramdam ko ang matigas nitong alaga. Para itong ahas na nagpupumilit na makawala, at handa na akong magpatuklaw sa ahas na ito.

Ikinulong ko ito sa aking dalawang palad. Hindi kasi ito kasya sa isang palad, gano’n ito kahaba at kataba.

“ughhh.” ungol niya nang simulan ko itong laruin.

Parang musika sa aking tenga ang mga ungol niya. Lalo akong ginaganahan na laruin at galingan ang aking ginagawa. Ngayon ko lang siya nakitang ganito kasabik at kaligaya sa ganitong larangan. 

Sabagay, ngayon ko lang naman ito ginawa sa kaniya. Ito na siguro ang pinaka-intense at passionate na pagtutunggali na ginawa namin sa ilang buwan naming pag-sasama.

”
Shit!!”
ungol niya nang simulan kong dilaan ang ulo niya sa ibaba.

Hawak niya ang aking buhok. Tila ginagabayan ako nito sa aking ginagawa. Dahil hasa naman na ako sa larangang ito, inalis ko ang kamay niya at iginiya ito papunta sa ulo niya. Nais kong ipatong niya ito sa ulo niya para gawin niyang unan na siyang ginawa niya.

Nang mag-sawa, ikinulong ko naman ito sa aking bibig. Isinagad ko ito hangga’t makakaya ko. Ngunit dahil matagal na rin nang huli ko itong gawin ay agad ko rin itong pinakawalan dahil pakiramdam ko ay maduduwal ako.

“It’s okay. Don’t pressure yourself that much. You are doing just fine.” Muli niyang ibinalik ang kaniyang kamay sa aking buhok.

Hinayaan ko nalang siya. Tama siya, hindi ko naman kailangan magpaka-performance level dahil hindi ko naman na ito trabaho. Kahit ano namang gawin ko ay tiyak na magugustuhan niya dahil mahal niya ako.

Mas bumili ang aking naging pag-taas baba. Sinabayan ko rin ito nang pagtaas baba ng aking kamay para dumoble ang sarap na nararamdaman niya.

Hindi na maipinta ang saya at init sa mukha ni Boy. Nakakapang-init siyang pag-masdan. Nakakaakit, at higit sa lahat, napakagwapo.

“W-wait, I might come early if you’ll continue to be that good.” Nahihiya nitong sabi.

Napa-ngiti ako. iba talaga kapag sinsabi sayo ng partner mo na magaling ka. Iba kapag alam mong nasasatisfy mo ang mahal mo.

“Sabi nila kapag lasi, matagal daw labasan. Bakit ikaw?” Pang-aasar ko.

Ngumisi ito at muli akong niyakap. Tumama sa pusod ko ang kahabaan niya.

“Ang galing mo kasi.” Muli, nagsalo kami sa isang halik.

Hindi na namin pinatagal pa ang laaht. Pumwesto niya siya sa likuran ko. Ilang subok lang ay nagawa na niyang pasukin ang lagusan ko. Hindi pa rin talaga mawawala ang sakit, ngunit mabilis din itong napalitan ng kakaibang sarap.

“Ughhhh!!” Malapit na ako.

Hindi ko pinansin ang sinabi niya, sa halip, mas binilisan ko ang pagsabay sa indayog niya. Ramdam ko pang tinatamaan nito ang kalamnan ko ngunit tanging sarap lang ang idinulot nito sa katawan ko.

Ilang ulos pa ang ginawa namin bago siya nangisay sa likuran ko. Sabay kaming bumagsak sa sofa habang nanatili sa gano’ng pusisyon. Ni hindi na siya nagkaroon ng lakas para hugutin ito sa lagusan ko.

At ako naman, mukhang nawalan din ako ng lakas para magreklamo. 

“Let’s sleep here.” Bulong nito sa akin bago pumikit at makatulog.

Niyakap ko nalang ito at ipinikit ang aking mga mata upang sa panaginip naman kami mag-tunggali.

  

Author’s note:

Hindi pala siya short update, ganito rin kahaba normal ud ko eh hahaha. 

Sana magustuhan niyo. Stop muna sa mga problema, diligan portion muna ni ambi at tikboy.

Comment naman kayo, kahit thank you lang. Dalawang ud din to sa isang araw hahaha. Para ganahan ako every day.

Ps. Sorry for typos and errors. :))

CHAPTER 39

AMBI

Examination week namin, at talagang sunugan ng kilay ang nagaganap. Mabuti nalang at tunay ang kilay ko, at least hindi agad agad mapapahi at mawawala.

Wala namang bago sa buhay ko, except sa naging busy ulit si Tikboy sa trabaho, pero okay lang kasi busy din naman ako lately sa pag-rereview. Mabuti nga at bihira ko nang makasalubong ang guro na iniiwasan ko.

Once a week lang kasi ang  klase namin sa kaniya. Ngunit sa kasamaang palad, makikita ko na naman siya ngayon. May klase kami sa kaniya. At ang sabi, magkakaroon daw ng exam as part of our review para sa final exam.

“Ang hirap ng exam ano?” bungad sa akin ni Jam.

Nauna na kasi ako sa kanilang umalis ng room matapos ang oras ng exam namin dahil baka tawagin na naman ako ni Sir at kausapin. 

“Oo, baka nga bumagsak ako.” tugon ko.

Totoo naman kasing mahirap ang exam, kahit pa sabihing hindi ito ang final exam namin. Saan pala napunta si Saree, matapos ang exam ay hindi ko na siya nakita. Siguro ay kasama ito nang ilan naming kaklase. Weird.

“Bakit parang panay ang tingin nila sa’yo?” takang tanong ng kasama ko.

Napansin ko ngang maya’t maya ang tingin ng mga nakakasalubong namin sa akin. Nagpapalitan ang mga tingin nila mula sa mga cellphone na hawak nila at sa akin. Napaisip tuloy ako.

“Baka nagagandahan lang sa akin.” Biro ko.

Tumawa lang ito at binalewala na ang mga taong sobra kung makatitig.

Pumunta kami sa cafeteria para kumain. Weird lang dahil hanggang dito ay pinagtitinginan pa rin ako. Gustuhin ko mang alamin kung bakit ngunit nahihiya ako. Isa pa, natatakot akong malaman kung ano ‘yong dahilan nila sa walang humpay nilang pagtitig sa akin.

‘Yong mga tingin kasi nila, parang sinusuri, ah hindi, parang hinuhusgahan nila ang buo kong pagkatao.

“Hanggang dito ba naman nagagandahan sila sa’yo?” Biro sa akin ni Jam.

Ngunit sa pagkakataong ito ay hindi ako natawa. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, kaba at takot ang namutawi sa aking dibdib. At ito ‘yong tipo ng kaba na hindi ko gustong maramdaman.

“Look who’s here.” Isang matinis na tinig ang nagsalita mula sa likod ko.

Hindi ko pa man ito nakikita ay alam kong isa ito sa mga kaklase ko. Ito kasi ‘yong madalas kong marinig mag-recite kahit nonsense naman ang sinasabi. Maganda naman ‘yong ganun, kaya lang, hindi kasi siya marunong tumanggap ng pagkakamali. Gusto niya palagi siyang tama.

“Akala mo kung sinong matapang, may scandal naman pala.” Sabat ng isa niyang kasama.

Ang mean girls, sinasabi ko na nga ba.  Humarap ako sa kanila. Katulad lang sila ng ibang tao, tumitingin sa cellphone nila at pagkatapos ay muling ibinabalik ang tingin sa akin.

Palakas nang palakas ang kabog ng aking dibdib. Tila nagdadalawang isip ako kung aalamin ko ba kung ano ang tinitignan nila sa cellphone nila at kung ano ang tinutukoy niya sa sinabi niya.

Please, huwag naman sana.

“Hey, ibalik mo sa akin ‘yan.” Sigaw ng isang babae matapos kunin ni Jam ang cellphone niya.

Hindi ko nakitaan nang kahit anong pagbabago ng ekspresyon ang mukha nito. Parang normal lang ang nakita nito, parang inasahan niya na ito. Lalo tuloy akong na-curious.

“P-patingin.” Nakayuko kong sabi pero hindi niya ako pinansin.

Ibinato niya ang cellphone sa sahig sanhi para magkapira-piraso ito. Labis ang gulat nang lahat ng taong narito lalo na ang babaeng nagmamay-ari ng nabasag na cellphone.

“Saan niyo nakuha ito?” galit na tanong ni Jam.

Hindi nakaimik ang babae kaya sa iba nalang ni Jam binaling ang kaniyang paningin, isa ibang babae na gano’n din ang naging reaksyon — nanginginig sa takot.

“Let’s go.” Mabilis nitong sabi tapos hinila ako palabas ng cafeteria.

Lalong lumakas ang mga bulungan sa paligid. Hindi ko pa man nakikita kung ano ang nasa cellphone pero parang may ideya na ako kung ano ito. 

Kaya ba hinayaan lang ako ng teacher namin kanina ay dahil may iba siyang pinaplano. Ito na ba ang tinutukoy niyang magiging resulta nang naging desisyon ko.

“T-teka lang.” Hinila ko ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya.

Umiwas ako sa kaniya ng tingin dahil sa hiya. Ayokong madamay pa siya sa ganitong issue ko. Dahil sa akin, nagiging usap usapan na rin siya ng ibang estudyante na mas interesado pang makichismis kaysa ang mag-aral.

“Tara na.” Muli niyang hinila ang kamay ko.

Nahihirapan na ko sa paglalakad dahil ang laki ng hakbang niya kaya kumawala akong muli. 

“Saan ba tayo pupunta?” Inis kong tanong.

Napasinghap siya sa sobrang inis. Ngayon ko lang siya nakitang ganito ka-frustrated. Kung tutuusin, parang sobra naman yata siyang mag-alala para sa akin.

“Sumunod ka nalang sa akin.” Nagsimula na itong maglakad patungo sa isang garden na walang masyadong tao.

Sinundan ko siya kagaya nang sinabi niya. Nakita ko siyang kinukulikot ang cellphone niya, siguro ay hinahanap niya ang kapareho nang nakita niya kanina sa cellphone na binsag niya.

“Patingin.” Utos ko sa kaniya.

Hindi niya ako pinansin. Mas naging pokus ito sa pagbabasa. Napaisip ako kung ano ang binabasa niya kaya inagaw ko ito sa kaniya.

Tinangka niya pa itong agawin pabalik ngunit nagmatigas ako. Ilang sandali lang ay sumuko na ito kaya malaya kong natignan ang isang larawan.

Halos mabitawan ko ang hawak kong cellphone nang makitang larawan ko ito. Nakahubad habang may lalaki na nakapwesto sa aking likuran.

Muling umakyat ang hiya sa katawan ko. Hindi ganito ang inasahan kong magiging ganti niya. Kitang kita kasi ang mukha ko rito. Kahit pa malabo ito, batid kong isang tingin pa lang, malalaman na nilang ako ang nakatuwad sa larawang ito.

“Baka edited lang ‘yan.” hindi siya makatingin sa akin nang diretso.

Ibinalik ko sa kaniya ang cellphone at umupo ako sa tabi niya.

“Totoo ‘yan.” Buong tapang kong pag-amin.

Wala naman nang saysay kung mag-sisinungaling pa ako. Sigurado ako na ilang araw lang ay makakarating na ito sa officials ng schools. Ibig sabihin, ilang araw nalang ang itatagal ko sa unibersidad na ito.

“Uso ngayon ang photoshop, face fusion, at iba’t ibang editor, malamang pinagtripan ka lang nila.” Pagkumbinsi nito sa akin.

“Ako ‘yan at si Sir Fernando.” Maiksi kong tugon.

Mabilis na tumutok sa akin ang mga mata niya. Hindi ito makapaniwala sa tinuran ko. Sigurado naman ako na nabasa na niya sa comment section ang ilang chismis nila tungkol sa akin, lalo na ang tungkol sa nakaraan ko.

“Dati akong sex worker.” Nanatili lang siyang nakanganga habang ang mga mata ay nandidilat.

“At isa sa mga naging customer ko ay ang teacher natin.” Umiwas ako nang tingin, lalo na’t naramdaman kong nagsisimula nang maluha ang aking mga mata.

“Kaya ka ba niya ipinatawa noong nakaraan?” tanong nito.

Tumango lang ako. Napaisip din ako kung ano ang tumatakbo sa isip ng lalaking katabi ko. Iniisip kaya niya na ang dumi dumi ko, o baka naman iniisip niyang normal lang ito sa akin, sa amin.

“Pero matagal na akong huminto. Lalo na nang makilala ko si Tikboy. Kaya lang, mapilit siya eh, gusto niyang may mangyari ulit sa amin. Tinakot niya ako na kapag hindi ako pumayag, ikakalat niya ang sex video namin.” Paliwanag ko.

Nakatingin lang siya sa akin habang nag-kwekwento ako. Hindi ko alam kung anong iniisp niya, hindi ko kasi siya matignan dahil sa hiya at sa ilang.

“Wala namang masama sa naging trabaho mo.” Agad akong napatingin sa kaniya dahil sa sinabi nito.

Siya naman ngayon ang umiwas ng tingin.

“P-paano mo naman nasabi?” takang tanong ko.

“Dahil nanonood ako ng porn.” Agad ko siyang binatukan dahil sa sinabi niya.

Akala ko pa naman naiintindihan niya ang nakaraan ko. Katulad lang yata siya ng mga taong walang ibang laman ang utak kung hindi kalasawaan.

“Totoo nga. Mahilig akong manood ng porn. Eh diba, sex workers din ang nasa porns. So bakit ako magagalit sa kanila kung tinatangkilik ko naman pala ang mga likha nila. Lalabas lang akong hipokrito niyan.” Seryoso nitong sabi.

Hindi ko alam kung anong point niya. Pero pakiramdam ko naman may tama siya. Parang ako, bakit ko ikakahiya ang nakaraan ko kung ginusto ko naman ito. Pare-pareho lang kaming hipokrito.

“Anong plano mo?” tanong niya sa akin nang mapansing hindi na ako nag-sasalita.

Paano niya kaya nakukuhang makipagusap pa rin sa akin nang normal matapos niyang malaman ang lahat sa akin.

“Ewan, siguro aantayin ko nalang na ipatawag ako sa guidance office.” Malungkot kong sabi.

Binatukan niya ako.

“Ibig kong sabihin, anong plano mo kay Sir? Hindi mo ba siya irereport?” paglilinaw nito.

Napaisip ako, ano namang laban namin doon eh teacher namin ‘yon, estudyante niya lang kami.

“Bahala na. Aantayin ko nalang siguro ang tawag niya.” Mukhang may engkantasyon ang mga salitang binitawan ko dahil wala pang ilang minuto ay tumunog na ang aking cellphone.

Nang tignan ko ito, isang text message mula sa isang hindi rehistradong numero.

“Siguro naman nakita mo na ang kinahantungan ng katapangan mo. Picture pa lang ‘yan, Huwag mo na sanang hintayin na video na ang iupload ko. Aantayin ko ang desisyon mo. Meet me at my office right after your class.” 

Alam ko na kung kanino galing ang text message na ito, kay Sir. Ngayon, kailangan kong pagbutihin ang desisyon ko. Hindi pa man ako nakakapagpasya nang biglang hindi ko na matanaw maski ang anino ni Jam.

Sinubukan ko siyang tanawin, hindi naman ako nabigo dahil nakita ko ito sa di kalayuan. Mabilis itong naglalakad papunta sa isang direksyon.

Sa direksyon papunta sa opisina ng aming guro. Patay na. Hindi naman siguro niya nabasa ang text message na binabasa ko kanina ano?

Hindi na ako nag-aksaya pa ng oras. Lakad takbo ang ginawa ko para lang maabutan siya. Hindi pa rin ako tinatantanan ng ilang estudyante. Patuloy pa rin sila sa panghuhusga sa akin sa pamamagitan ng kanilang mga matatalim na titig.

“Hindi ba, siya ‘yong nasa picture?”

“My god, I can’t believe they let him study here.”

“Dapat maalis yan dito.”

Ilan lang yan sa mga narinig ko. Hindi ko nalang ito pinansin, mas binilisan ko nalang ang pagtakbo. Kaya lang, agad din akong napahinto nang may mabanggaan ako.

“S-sorry.” Nakayuko kong sabi.

Nang makita ko ang makulay nitong sapatos at magkaibang pares ng medyas, nakilala ko agad kung sino ito, si Saree.

Ngunit parang hindi niya ako nakilala. Nang tignan ko kasi siya, para lang akong hangin nang lampasan niya ako.

Siguro ay nalaman na rin niya ang tungkol sa nakaraan ko. Sabagay, hindi ko naman siya masisisi kung pipiliin niyang huwag mapakaibigan sa katulad ko.

DaiMasakit lang isipin na kung kailan naman kami naging magkasundo, saka pa may mangyayaring ganito.

“hey, bitch!!”

Isang itlog ang tumama sa mukha ko. Nakaramdam ako ng hilo dahil nabasag ito mismo sa mukha ko.

Sino ba ang bumato no’n?

“Ang kapal mong takutin kami noon, eh mas mababa ka pa naman pala kesa sa amin.” Siya ‘yong babaeng nabasagan ni Jam ng phone kanina.

Pinunasan ko ang mukha kong nanglalagkit na dahil sa itlog. Pinagmasdan ko ang ilang estudyante na tanging pagtawa lang ang nagawa. May ilan na kumukuha ng picture at video. Ngunit isang tao lang ang gusto kong makita, naroon siya at parang walang pakialam. 

Nakatayo lang si Saree habang pinapanood ang dati niyang mga kaibigan, kasama ako, na mag-away away.

“Mag-drop ka na bago pa makarating ang lahat ng ito sa school’s president.” Ngayon, harina namanan ang binato niya sa akin.

Daig ko pa ang may birthday dahil sa hitsura ko ngayon. Pero hindi tulad nang may birthday, mga problema at masasakit na salita ang regalo nila sa akin.

Iniwanan ko na sila at muling tumakbo papunta sa lalaking dapat ay kanina ko pa pinuntahan. Nang marating ko ang harap nang opisina, agad na niluwa nito si Jam. Putok ang kaniyang mga labi habang namumula naman ang kaniyang isang kamay.

Halos takasan ako ng hininga dahil sa nakita ko. Agad na hinanap ng mata ko ang isang lalaki. Sisilipin ko pa sana ito nang hilahin na niya ako palayo.

“Teka, anong ginawa mo?” Puno nang pag-aalala kong tanong.

Hindi ito umimik. Sa halip, mas binilisan pa niya ang pag-hila sa akin.

“Ano ba talagang ginawa mo?” tanong kong muli nang marating na namin ang parking area ng school.

ikakabit na sana niya sa akin ang kaniyang helmet nang pigilan ko siya.

“Huwag na. Mag-papasundo nalang ako kay Tikboy.” Kinuha ko ang telepono ko at tinawagan ang numero niya.

Ngunit busy ito, sinubukan kong muli ngunit ganun pa rin.

Kung kailan ko siya kailangang kailangan, saka naman siya wala.

“Ako na ang mag-hahatid sa’yo.” Hindi pa rin pala ito umaalis.

Sinunod ko nalang ang gusto niya. Wala rin naman akong choice.

Wala naman akong ibang maaasahan, ‘yong nag-iisang tao na pumasok sa isip ko nang harapin ko ang problemang ito ay wala.

Malamang nasa trabaho ‘yon kasama ni Addie.

Author’s note:

Patuloy lang ang pag-vote at comment para ganahan ako mag-ud hahaha.

Ps. sorry kung medyo dry, inaantok ako eh. Malamang, marami na naman typo hahaha 

HAPPY READING :))

Also, please try cheking out my other stories, too. :P

CHAPTER 40

AMBI

Hindi umuwi si Tikboy galing sa trabaho. Maging ang kaniyng telepono ay ilang beses ko nang tinawagan ngunit hindi ito sumasagot. Iniisip ko nga na baka may nangyari nang masama sa kaniya, pero paano naman ako mag-aalaa sa kaniya gayung mayroon din akong malaking problema na kinakaharap.

Hindi na rin sana ako papasok ngayon, kaya lang, nakatanggap ako ng tawag mula sa school. Kailangan daw akong kausapin ng faculty about sa issue na kumakalat tungkol sa akin.

Akala ko ay tatagal pa ito nang ilang araw bago makarating sa kanila, pero mukhang hindi na pinatagal pa ng kung sinong nag-timbre sa kanila. Sabagay, mabuti na rin ito para matapos na.

“Gusto mo bang samahan kita?” tanong sa akin ni Jam.

Umiling lang ako bilang tugon. Sa totoo lang, wala na akong lakas para intindihin pa ang sinasabi niya. Kahapon pa yata ang huli kong kain eh. Sino ba naman ang gaganahang kumain sa ganitong sitwasyon.

Pakiramdam ko nag-iisa na naman ako, mabuti nalang at nariyan pa rin siya.

“Nasaan pala si Saree?” tanong ko nang maisip ko ang isa ko pang kaibigan.

Bigla siyang umiwas ng tingin. Bakit ko pa nga ba tinanong, alam ko na rin naman ang sagot. Malamang ginagawa na no’n ang lahat ng paraan para makaiwas sa akin.

Who would want to be friends with somebody like me? Ewan ko nga rito kay Jam, napakabait, hindi ako iniwan hanggang sa huli.

Basta iintayin nalang kita sa labas ng president’s office. Huwag kang mag-alala hindi ako aalis, tawagin mo lang ako kapag kailangan mo ako sa loob.

“Have a seat Mr. Velozo.” Bati sa akin ng isa sa mga myembro ng faculty.

Naupo ako sa bakanteng silya. Biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko dahil sa dami nila. Halos lahat sila seryoso ang mukha habang nakatingin sa akin.

UmiliTapos ako, nag-iisa, walang kasama.

“Alam mo na siguro kung bakit ka narito.” Panimula ng isang babae na may katandaan na.

Tumango lang ako bilang sagot. 

Nagulat ako nang ipakita nila sa monitor ng isang computer ang larawang kumakalat tungkol sa akin. Nag-bulungan muli ang ilang staff na naroon. Halos yakapin ko na ang aking sarili, pakiramdam ko kasi ay hinuhubaran na nila ako sa mga titig nila.

“How would you explain this?” tanong sa akin ng isang dean.

Hindi ako tumingin sa kaniya. Wala naman na siguro akong dapat iexplain. Alam naman na yata nila ang lahat ng tungkol sa akin, sa bilis ba namang kumalat ng chismis.

“You know that we are very strict in maintaining the integrity of this school, right?” tanong niyang muli.

Tumango lang muli ako. Mukhang alam ko na kung saan ito patungo.

“And we don’t tolerate students with background like yours.” Nagsimula nang mangilid ang tubig sa aking mata.

“Pero syempre, gusto muna naming alamin ang tungkol dito before we come up to our final decision. How about your parents, alam ba nila ang tungkol dito?” tanong nito.

Huminga muna ako nang malalim bago nagsalita.

“W-wala na po akong magulang,” malungkot kong tugon.

Natigilan sa pag-bubulungan ang ilang tao dito.

“Relatives? Mga kapatid? Or anyone na maaaring mag-represent as your guardian?” tanong nito.

Biglang sumagi sa isip ko si Tikboy. Ngunit saan ko naman siya hahagilapin, eh hindi ko rin naman alam kung nasaan siya. Kung nasa trabaho man siya, siguradong busy siya.

“W-wala rin po.” 

Nagkatinginan silang lahat dahil sa naging sagot ko. Pakiramdam ko ay kinaaawaan nila ako ngayon, hidni ko alam kung matutuwa ba ako o malulungkot dahil sa kaawa-awang sitwasyon ko.

“What you did was really out of control. And it was not acceptable especially with our school’s standards. Alam mo bang maari kang mapaalis ng school, at mapag-multa dahil sa ginawa mo?” wika nito.

Halos mauha na ako sa mga naririnig ko. Mabuti nalang at nakakaya ko pang pigilan ang aking mga luha mula sa pagkawala sa aking mga mata.

“B-bakit, a-ano po bang ginawa ko?” takang tanong ko.

Nagtigilan ang nag-tatanong sa akin. Nagkatinginan sila ng kaniyang mga kapwa faculty members. Bakit, ano nga bang ginawa ko? Sa pagkakaalam ko, wala naman akong ginawang masama. 

Technically, hindi naman ako ang nagpakalat ng larawan ko. At hindi naman ‘yon ginawa rito sa school. Wala pa nga ako rito noong ginawa ko ‘yon eh.

“Don’t worry, we’ll give you considerations. Kapag naayos mo ito within a week, we will let you stay. Pero kapag lumala pa ito, we might have to make our final decision.” Tumayo na ito at nag-lakad palayo. 

Inalalayan naman ako ng staff para makalabas.

People will only care about you if you are either popular and beautiful. Kapag katulad kong nobody, swerte mo kung bigyan ka nila ng chance.

Life is really unfair, and so this school is. Noong unang pasok ko rito, lalo na noong nagayad ako ng tuition, ang babait nila, parang maalaga sa mga estudyante nila, pero masangkot ka lang sa isang issue, para ka nang basura na pilit lilinisin para hindi sila madungisan.

“Hey, kumusta?” Tanong agad sa akin ni Jam nang makalabas ako ng opisina.

Nilampasan ko lang siya at nag-lakad palayo. Gusto ko nalang makaalis sa lugar na ito. Sa lugar na puno ng mapanghusgang tao. Well, lahat naman yata ng lugar sa mundo, mayroong mga mapanghusgang tao.

It’s only a matter of braveness. Kung pipiliin mong maging matapang para harapin ang mapanghusgang mga tao, panalo ka.

Pero kung hahayaan mong kainin ka ng mga sinasabi nila, talo ka,

Huwag mong hayaang sila ang mag-define nang kung ano at sino ka bilang tao. You know yourself more than they do. You are more than what they talk about you. 

“Para saan ito?” tanong ko nang gawaran ako ng yakap ni Jam mula sa aking likuran.

Nakita kong nakatingin na naman sa akin ang ilang mga mata. Tama na, punong puno na ako. Bago ko muling kausapin si Jam ay tinitigan ko ang ilang mga estudyanteng nakatitig sa akin at binigyan sila ng bad finger.

Nagulat ang ilan kaya nag-sipagbilisan sila sa paglalakad. Tutal, ang sama ng tingin nila sa akin, edi totohanin nalang natin. 

“Hayaan mo na sila, baka lalo ka pa niyang mapasama.” Sita sa akin ni Jam.

Binigyan ko lang siya nang isang mapait na ngiti. 

“Tama ka, hayaan nalang natin sila.” Sagot ko.

Pumunta muna ako ng banyo para muling buuin ang aking sarili, nakapag-pasya na ako. Hindi ko na gagawing mas kaawa-awa ang sitwasyon ko.

Ayoko nang yumuko sa tuwing may makakasalubong akong mga estudyante na walang ibang ginawa kung hindi ang pag-usapan ako.

“FUKCSHIT KAYONG LAHAT.” Sigaw ko sa banyo!!

Kinuha ko ang black lipstick ko sa bag at nilagay ito sa aking labi. Nilagyan ko rin ng eyeliner ang aking bottom lashline. 

Bumagay naman ito sa suot kong black na leather boots at cargo pants habang ang pang-itaas ay isang black na t-shirt. Lalong pumuting tignan ang aking balat. Malayo sa Ambi na una nilang nakita noong first day of of school.

Rebelde look, ayan.

Palabas na ako nang makasalubong ko ang ilang kalalakihan na papasok ng banyo. Ang ilan ay umaktong natatakot, tinatakpan pa ang kanilang pagkalalaki, ang kakapal ng mukha.

“Sorry, hindi ako kumakain ng nabubulok.” Wika ko bago matapang na nag-lakad paalis.

“Hindi rin naman kami pumapatol sa kasing-dumi ng putik.” Sigaw ng isa  sa kanila.

Kagaay kanina ay binigyan ko lang sila ng middle finger. Mula sa likuran, makikitang ang astig ko, pero kung susuriin ako sa harapan, mapapansin ang malungkot at naiiyak kong mga mata.

Hindi talaga kayang bihisan ang damdamin.

Ibang direksyon ang aking tinungo, hindi ito papunta sa iniwan kong kaibigan, kung hindi sa lalaking nag-simula nang lahat ng ito.

“A-anong kailangan mo?” natataranta nitong tanong.

Napansin kong may basag ang mukha nito. Bigla kong naalala ang hitsura ni Jam kahapon. Loko talaga ‘yon, sinasabi ko na nga ba’t may ginawa siyang kakaiba kahapon.

“Bakit parang ayaw mo na narito ako, di ba’t ito naman ang gusto mo?” Umupo ako sa silyang nasa harapan niya.

Tinignan niya ang pintong aking pinasukan. Wala namang kahit na sinong estudyanteng dumaraan. Nasa dulong bahagi kasi ang opisina niya, kung may mapadaan man, siguradong dito ang punta no’n at wala nang iba.

“Umalis ka na.” Wika nito habang nakatalikod.

Lumapit ako sa kaniya. 

“Akala ko ba inaantay mo pa rin ang desisyon ko?” lumabi ako.

Nakita kong umiwas siya ng tingin. Isa kasi ito sa nagustuhan niya sa akin, ang maganda at malambot kong mga labi.

Kahit sabihing balot ito ngayon ng itim na kulay, hindi pa rin maitatanggi ang natatangi nitong hubog at lambot.

Umupo ako sa desk niya, sinimulan kong igala ang aking kamayn sa kaniyang katawan, pababa sa kaniyang nag-sisimula nang manigas na pagkalalaki.

“B-baka may dumating.” Ihinarang ko ang aking isang daliri sa kaniyang labi.

Sinimulan kong laruin ang pagkalalaki nito kahit nasa loob pa ito ng suot niyang pantalon. Napapikit ito sa aking ginawa. Sinimulan ko ring tagkalin sa pagkakabutones ang suot nitong polo.

Hahalikan na sana ako nito nang pigilan ko siya. Wala sa plano ko ang malasahang muli ang mabaho at nakakaasiwa niyang bunganga ano.

“Hayaan mong paligayahin kita.”

Tinagkal ko ang sinturong suot nito at ibinaba ang suot niyang pantalon.

“Let’s play a game para mas exciting.” Bulong ko sa kaniya.

Kinagat ko rin ang tenga niya para mas lalo itong ganahan.

Sinimulan kong ilabas ang laman ng kaniyang itim na underwear at nilaro ito.

“Sir, huwag po.” Puno nang pag-mamakaawa ang aking tinig.

Napatingin siya sa akin at sandaling nag-taka. Kinindatan ko siya with matching lip bite. Nakuha naman niya na ito ang tinutukoy kong laro kaya hindi na ito umangal.

“Sir, please mag-aaral na po ako nang mabuti.” Muli kong pakiusap.

nakapikit lang siya habang unti unting lumalawak ang ngisi sa kaniyang labi.

“Ito ang parusa mo dahil mababa ang marka mo.” Nagulat ako nang sumagot ito.

Napangiti ako nang palihim. 

“Please sir, baka po may iba pang paraan.” Sinamahan ko na ng paiyak na tinig ang aking pag-arte para talagang mag-mukhang totoo.

“Huwag ka nang maraming satsat, isubo mo na!!” matapang nitong sabi.

Nang hindi ko ito gawin ay napamulat siya. Binigyan niya lang ako nang nagtatanong na tingin.

“Gagawin ko ”yon kung ipapasa mo sa akin ang video.” Bulong ko.

Naailing siya sa sinabi ko.

“Hindi ko pwedeng gawin ‘yon, baka kumalat pa, pareho tayong malintika—” napaisip siya sa sarili niyang tinuran.

Mukhang nakuha niya na kung bakit ako narito. Mukhang nabuo niya na sa isip niya kung ano ang talagang pakay ko rito.

“Ibang klase ka rin talaga. Akala mo ba maiisahan mo ako?” wika nito.

Binitawan ko na ang nanlambot niyang hinaharap. Dumistansya rin ako sa kaniya nang kaunti.

“Bakit, anong akala mo, hindi kita maiisahan?” tanong ko.

Kinuha niya ang phone niya na naglalaman ng kopya ng video namin at inilagay iyon sa ilalim na sulong ng kaniyang table.

“Hindi mo makukuha ito.” Mapanukso nitong sabi.

Tumayo ako at lumayo sa kaniya, kinuha ko ang inilagay kong cellphone sa isang drawer malapit sa pintuan. Palihim ko itong inayos kanina habang paulit ulit siyang umiiwas ng tingin sa akin.

Alam ko kasing mahihirapan akong makuha sa kaniya ang kopya ng video kaya gumawa ako ng paraan para magkaroon ako ng sariling video.

“Una na ako, Sir. Salamat.” Pang-aasar ko.

Susubukan niya sana akong habulin ngunit hindi pa niya naiaayos ang sarili niya.

“Sir, huwag po.” Pag-ulit ko sa mga sinabi ko kanina.

“1 week. Isang linggo para ayusin mo ang lahat ng ito, kung hindi, pareho tayong mapapatalsik sa paaralang ito.” Wika ko bago siya iwan sa kinatatayuan niya.

Hindi siya makapaniwala na naisahan ko siya. Akala ba niya, siya lang ang may kakayahang sirain ako? 

Eh kung siya kaya ang sirain ko? 

Nakangiti akong naglakad pabalik sa pinagiwanan ko kay Jam. Iba pala sa pakiramdam kapag nakaganti ka sa taong pilit na sumisira sa’yo. 

Iba pala kapag inunahan mo ang karma na ipaghiganti ka sa mga masasama sa’yo.

Alam kong masama ang gumanti, pero parang mas masama yata kung hahayaan mo lang sila na sirain at kawawain ka.

Mabuti na ‘yong lumaban ako sa paraang gusto nila.

Sabi nga nila, 

Give them a taste of their own medicine.

It’s better than waiting for karma to eventually fuck them.

It’s your choice, you suffer or you fight back.

Author’s note:

Omg, can’t believe that I was able to come up with a story with 40 chapters. Abang abang lang kasi malapit na tayong matapos.

Vote and comment po heheh labyu all.

Ps. No proofreading kahit kaunti kaya malamang maraming errors and typos, pakiintindi nalang po. :)))

CHAPTER 41

AMBI

Bigo akong umuwi sa bahay. Hindi ko pa rin nakikita o nakakausap man lang si Tikboy. Akala ko ay dadatnan ko na siya rito sa bahay ngayon pag-uwi ko ngunit mali ako.

Ni anino niya wala. Kahit nga bakas man lang na umuwi siya ay wala. Malinis pa rin kasi ang ilang parte ng bahay, taliwas sa madalas na mangyari sa tuwing narito siya.

Nasaan ka na ba?

Talagang ngayon ka pa nagpa-miss.

Nakikipagsabayan ka pa sa problema ko sa school.

Mapapaalis nalang ako sa school, hindi mo pa rin alam.

Hindi ko ugali ang mangailam ng gamit niya, hindi niya kasi gusto ‘yon. Pero mukhang kailangan kong gawin ‘yon para mapuntahan ko ang address ng kompanya nila.

“Excuse me po.” Tawag ko sa isang guwardya na nakabantay.

Narito na ako sa labas ng kompanya na pinag-tatrabuhan ni Tikboy. Totoo pala ang sinabi niya na malakia t magarbo ito. Nakakalula kasing pagmasdan ang kabuuan nito.

“Yes, m-mam?” Nahihiyang tugon ng lalaki.

Tinignan ko ang suot ko, hindi pa rin pala ako nakapag-papalit. Naguluhan tuloy siya kung babae ba ako o lalaki.

“Pwede pong mag-tanong, pumasok po ba si Giorge ngayon?” Mukhang hindi siya pamilyar sa pangalang sinabi ko kaya kinuha ko ang phone ko at ipinakita ang larawan nito.

“Ah, si Boss Gio pala.” Nakangiting sabi nito.

Tumango ako bilang pagsang-ayon.

“Hindi po siya pumasok ngayon eh. Pero kahapon po pumasok ‘yon, kaya lang, mukhang sinundo ng girlfriend niya.” Kwento nito.

Napakunot ang noo ko sa sinabi nito.

Girlfriend?

“Sinong girlfriend po?” tanong ko.

Napakamot siya sa ulo nang hindi maalala ang pangalan ng babaeng tinutukoy niya.

“Pre, ano na ngang pangalan nung magandang anak ni Boss?” tanong nito sa kasama niya.

Mukhang alam ko na kung sinong tinutukoy nila. Kahit hindi na nila sabihin, alam kong ang bruhang Addie na ‘yon ang babaeng sumundo kay Boy.

“Abby yata o Addik? Basta tunog gano’n eh.” Sagot naman ng isa.

“Gano’n po ba, sige po, salamat.” Nag-lakad na ako paalis.

Kung ano-anong tumatakbo sa isip ko, may ilang marurumi ngunit itinataboy ko ito. Sinusubukan kong maging positive ngunit tinatraydor ako ng isip ko.

Paulit ulit nanag-faflashback sa isip ko ang gabing hinalikan ng Addik na yun ang Tikboy ko. Paano kung mas malala pa ron ang gawin niya? At paano nalang kung matukso si Boy? Marupok pa naman ‘yon.

“Lie.”

“Ay adik!!” Sigaw ko nang may lalaking kumapit sa balikat ko mula sa aking likuran.

Si Gio pala, ‘yong peke ha.

“Anong ginagawa mo rito?” Mabuti nalang at hindi niya pinansin ang nasabi ko.

Nag-simulang pumatak ang mga butil ng tubig mula sa kalangitan kaya mabilis kaming sumilong sa malapit na waiting shed.

“Hinahanap ko kasi ang Kuya mo. Kahapon pa siya hindi nag-paparamdam eh.” sagot ko.

Pinag-papagan ko ang balat kong natuluan ng ambon. Manipis lang kasi ang suot kong damit kaya madali itong pasukin ng lamig.

“Wala raw ba siya sa opisina nila?” tanong nito.

Napansin kong maayos ang suot niya, para siyang kagagaling lang sa isang formal event. Malamang may pinuntahan itong business related na activity or event.

“Wala raw eh. K-kasama raw ni Addie kahapon.” Nahihiya kong tugon.

Naalala ko kasi na may past sila ni Addie. Matindi rin kasi ang babaeng ‘yon. Talagang balak pang tuhugin ang magkapatid na ito. Kung tutuusin nga, siya talaga ang may kasalanan ng sigalot sa pagitan ng dalawang ito.

Kung hindi lang sana siya nakilala nang dalawang ito, malamang hanggang ngayon, okay pa rin sila.

“Ikaw, anong ginagawa mo rito?” ako na ulit ang nag-salita.

Mukhang wala siyang balak tugunan ang sinabi ko kanina eh. Siguro ay hindi pa rin siya nakak-move on.

“Galing akong meeting. Nakita kita kaya tumigil muna ako.” Diretso nitong sabi.

Nag-dadalawang isip ako ngayon kung hihingi ba ako ng tulong sa kaniya. Sa tingin ko kasi, siya lang ang pwedeng makatulong sa akin para makita si Tikboy.

Hindi ko naman kasi alam ang address ng babaeng ‘yon. Hindi ko rin alam kung saan sila maaaring pumunta. Nag-aalala na talaga ako para sa lalaking ‘yon. 

Baka mamaya, makagawa siya ng isang kasalanan na habang buhay niyang pag-sisisihan.

“Sa tingin mo, nasaan kaya sila ngayon?” pasimple kong tanong.

Tumingin ito sa akin bago nag-salita.

“Ewan. Wala naman na akong balita kay Addie, lalo na tungkol sa kanilang dalawa.” Sagot nito.

“Anong tungkol sa kanila?” nakataas ang isa kong kilay habang inaantay ang magiging sagot niya.

Lalo akong nagmukhang matapang dahil sa itim kong lipstick at sa makapal na eyeliner na nakaguhit sa aking mata.

“What I mean is, wala na akong balita tungkol sa kanila, separately.” Umiwas ito ng tingin.

Wala na siyang balita? So nag-momove on na nga siya? Baka naman talagang totoo na nagbabagong buhay na siya. Baka ako lang itong judgemental na nag-iisip na wala na siyang karapatan na magbagong buhay.

Lumamig ang simoy ng hangin. Bumilis ang pagpatak ng mga tubig. Ang ambon ay unti unting naging ulan.

Mukhang matatagalan kami rito parehas ah. Awkward man pero wala na akong choice, kahit naman siguro siya naiilang.

“May balita ka na ba kay Val?” Tanong ko sa kaniya.

Isinala ko ang aking kamay sa ulan. Hinayaan ko itong mabasa at malamigan, gusto ko lang makasiguro na nakakaramdam pa ako. Natatakot kasi ako na baka dahil sa dami ng mga pinagdaraanan ko ay bigla nalang akong maging manhid.

“Hmm, may progress, pero it’s very little. Sinusubukan pa rin naming i-track ang location niya.” Sinimulan niyang gayahin ang ginagawa ko.

Kahit nababasa ang suot nitong loong-sleeves ay balewala sa kaniya. Maging ang ilang dumi sa kalsada ay tumitilamsik na sa suot niyang slacks ngunit hindi niya ito pinapansin.

Ilang saglit lang ay nakita kong may rumehistrong isang ngiti sa kaniyang labi. Sa tagal ko siyang nakilala, ngayon ko lang siya nakitang ngumiti nang ganito. ‘Yong walang dahilan. ‘Yong payak ngunit totoo. 

Ramdam mong masaya siya. At kung ano man ang dahilan nito, sana mag-tuloy tuloy na.

“K-kumusta ka na?” Hindi ko alam kung saan nanggaling ang tanong kong ‘yon.

Natauhan siya sa ginagawa niya kaya binawi niya ito. Pinunasan niya ang kamay niya at itinago isinilid ito sa kaniyang bulsa.

“What do you mean?” takang tanong nito.

“Anong balita sa’yo?” pag-lilinaw ko.

“Wala naman. Except sa unti unti ko nang pinagbabayaran ang mga naging kasalanan ko sa inyo.” Sarkastiko nitong sabi.

Napaisip ako sa sinabi niya. Kahit papaano ay nag-sisimula na akong maging komportable na kausap siya. Ewan ko ba, siguro dahil iba ang aura niya ngayon.

“Anong ibig mong sabihin?” Naguguluhan kong tanong.

“Wala. Huwag ka nang magtanong.” pag-iwas nito.

Binalot kami nang katahimikan. Ngunit hindi naman ito naging awkward, salamat dahil malakas ang tunog ng pagbuhos ng ulan. At least, hindi ko na kailangang mag-isip nang maari kong itanong sa kaniya.

“Lie, s-sorry.” Wika nito mula sa kawalan.

Napakunot ako sa sinabi nito. Napakaseryoso at sinsero kasi nang pagkakawika niya nito. Parang mayroon itong pinanggagalingan.

Ayokong mag-sinungaling sa kaniya kaya hindi ko nalang sinagot o pinansin ang sinabi niya, hanggang ngayon kasi ay nasasaktan pa rin ako sa tuwing naiisip ko ang mga kasinungalingan niya.

“Sorry a-about your brother, too.” Dagdag niya sa sinabi niya.

Nasaan na nga kaya si Kuya Vj? Wala na kasi akong naging balita sa kaniya. Sana kung buhay pa siya, sana magbago na siya. Sana okay lang siya. Sana huwag niyang danasin ang mga kasamaan na ginawa niya sa mg tao, lalo na sa akin.

“Sa kaniya ka dapat mag-sorry.” tanging sagot ko.

“It was Mang Bherto who suggested na gamitin din ang kapatid mo. Sorry kasi nag-padala ako sa kaniya.” Balewala na ang mga isisiwalat niya, nangyari na ang lahat. 

Hindi na ito mababago. Ang tangi nalang naming magagawa ay ang tanggapin ito at magbagong buhay.

“Alam mo ba kung saan ko pwedeng puntahan si Tikboy at Addie? Hindi kasi sumasagot ang Kuya mo eh.” Pag-iiba ko sa usapan.

Wala kasi akong balak na maging emo sa harap niya. Nataon pa sa suot kong all black.

“Hindi ko talaga alam eh.” Sagot nito.

Napa-buntong hininga nalang ako. Mukhang mag-aantay nalang ako sa bahay hanggang sa sumulpot ito. Mukhang hahayaan ko nalang na patayin ako nang sarili kong utak sa kakaisip sa kung ano ang ginagawa nila nang silang dalawa lang.

“If you want, I could call Addie to ask kung nasaan siya.” Suhestiyon niya.

Agad na nagliwanag ang mukha ko. Tumango ako sa kaniya bilang pagsang-ayon.

---

 “Sigurado ka bang naandito sila?” Tanong ko sa kaniya.

Narito kasi kami sa isang resort, pag-mamay ari daw ng pamilya ni Addie. Malapit lang ito sa resort na pinuntahan namin noon nila Gio.

“Oo. Yun ang sabi niya sa text.” sagot nito.

Halos basa ang buo naming katawan dahil nag-commute lang kami. Wala kasing dalang sasakyan si Gio. Family car daw ang gamit niya sa meeting kanina at nauna na itong umuwi nang magpaiwan siya kung saan niya ako nakita.

“Miss, pwede po bang malaman ang kwarto ni Addie?” Tanong ko sa receptionist ng isang hotel.

Hindi sana ako nito papansinin dahil hindi naman ako mukhang mayaman. Isa pa, alam kong bawal basta bastang ibigay ang details tungkol sa kanilang mga customer.

“He’s with me.” Singit ni Gio sa likod ko.

Nakilala naman siya ng babae kaya mabilis itong nag-tipa sa computer sa harap niya.

“fourth floor, 23b.” Wika nito.

Tumango si Gio at hinila ako pasakay sa elevator. Kaming dalawa lang ang nasa loob nito kaya medyo nailang ako.

Mabuti nalang at busy ito sa pagpunas sa kaniyang sarili kaya hindi ako nito napapansin.

“Oh, mag-punas ka rin.” Binigay niya sa akin ang tuwalya na hiningi niya pala kanina sa isa sa mga staff.

Kinuha ko ito at ginaya ang ginawa niya kanina.

“Ikaw na ang kumatok.” sabi ko sa kaniya nang marating namin ang pinto ng kwarto nila Addie.

Bigla kasi akong nahiya. Hindi ko alam kung anong sasabihin sa kanila. Kung bakit ako naparito, at higit sa lahat, hindi naman ako ang inaasahan niya na darating.

“Sige, diyan ka lang sa likod.”

Ginawa ko ang sinabi niya. Nakakadalawang katok pa lang siya nang bumukas ang pinto. Iniluwa nito ang isang babae na tanging t-shirt lamang ang suot. 

Ang masama pa, parang pamilyar ang suot nitong damit. Paano ba naman ito makakatakas sa mga mata ko eh ako ang naglalaba nang lahat ng damit ni Tikboy.

“What do you nee—”

“Nasaan si Boy.” Mula sa likod ay pumagitna ako sa kanila.

Nagulat si Gio ngunit hinayaan niya lang ako.

“Oh?? Hindi ba’t ikaw ‘yong katulong ni Gio? Ah, I mean noong isang Gio, not you ha.” Pag-tukoy nito sa Gio na nasa harap namin.

Hindi ko pinansin ang mga pinagsasabi niya. Kahit walang pahintulot mula sa kaniya ay pumasok ako sa loob ng kwarto nila.

Nag-kalat ang mga piraso ng damit sa loob. May t-shirts, may shorts, pantalon, medyas, bra at pares ng malalaking sapatos. 

Halos mabaliw ako sa kung ano-anong tumatakbo sa isip ko. Sana lang ay mali ako, sana ay praning lang ako. Dahil hindi ko kakayanin kung malalaman kong tama lahat nang inisip ko.

“Tikboy!!!” Sigaw ko.

Halos mag-echo ito dahil hindi naman gano’n kalaki ang kwarto. Tila isang direksyon ang tinuturo ng mga nagkalat na damit, papunta ito sa isang maliit na kwarto. 

Walang pag-aalinalangan ko itong tinungo at pinasok. Halos mapaupo ako sa nakita ko. Si Boy, nakahiga habang walang suot na pang-itaas. Nag-kalat din ang bakas nang hindi ko mawari kung lipstick ba o chikinini.

“hey, you are not allowed to go here.” Habol sa akin ni Addie.

Maging si Gio ay sumunod na rin sa amin. Narinig ko pa na kung ano-anong sinasabi ng babaeng ito tungkol sa biglaan kong pag-pasok ngunit hindi ko na ito pinansin.

Dahil sa ingay namin ay biglang naalimpungatan si Tikboy. Unti unti itong nagising. Kinusot-kusot nito ang kaniyang mata at binuksan ito. Agad itong napaupo nang makita ako.

“A-ambi?” takang tanong nito.

Ngunit mas nagtaka ito nang makita ang kalagayan niya. Tinignan niya rin ang sarili sa ilalim ng kumot na nakataklob sa ibabang katawan niya at halos lumuwa ang mata nito nang mapansin na wala siguro siyang saplot.

“Ambi w-wait, let me explain, it’s not what you think!!” tumayo ito at pumunta sa akin sanhi para matanggal ang kumot na nakataklob sa kaniya.

Agad kong tinakluban ang mata ni Gio na nasa likuran ko, nahirapan pa ako dahil sa taas nito.

“hey, mali ka nang iniisip.” Wika nito nang makalapit sa akin.

wala akong masabi. Walang kahit na anong salita ang pumapasok sa aking isipan. Tila nablangko ito sa nasaksihan ko.

“What is the meaning of this?” singit ni Addie. 

Mukhang hindi pa rin niya alam na may namamagitan sa amin ni Boy kaya nagtataka siya kung bakit labis ang takot at pagaalala ni Tikboy sa aking nasaksihan.

“Can you please shut up?” sigaw sa kaniya ni Boy.

“bakit mo ako sinisigawan?” galit nitong sabi.

Hindi siya pinansin ni Boy. Muli nitong ibinaling ang atenson sa akin.

“hey, please talk to me first. Magpapaliwanag ako.” Pagmamakaawa nito.

Biglang pumatak ang ilang butil ng luha mula sa aking mga mata. Nagulat ako dahil hindi ko man lang naramdaman na may lalabas palang mga luha mula rito.

Mukhang namanhid na nga ako dahil sa dami at bigat ng mga nangyayari sa buhay ko.

“hey, wait, kausapin mo muna ako.” Habol nito nang mag-simula akong mag-lakad palayo sa kanila.

“Hayaan mo na nga ‘yang cheap na ‘yan.” Sigaw ni Addie.

Ting!

Mukhang bumingo na siya sa akin ngayon ah. Lumingon ako sa kaniya at walang pagaalinlangan itong sinampal at sinabunutan.

Nang maapupo ito sa sahig ay saka ko lang ito tinigilan.

“Para ‘yan sa lahat nang pag-titiis ko sa’yo, maldita ka.” Nanggigigil kong sabi.

“At ikaw” Dinuro ko si Boy gamit ang aking hintuturo.

“Sana nag-sabi ka kung namimiss mo na palang kumain ng mani!!” Sigaw ko sa kaniya.

“No, it’s not what you think.” lalapit sana ito sa akin ngunit sinampal ko siya.

Natigilan kami pareho dahil sa lakas nito. Labis na hapdi ang naramadman ko sa aking mga kamay. Ano nalang kaya ang naramdaman ng kaniyang pisngi.

“Halos mamatay ako kakaisip kung nasaan ka, tapos malalaman ko, may kinakalantaryo ka lang pala na babae.” Sigaw ko.

“Halos mamatay ako sa panghuhusga ng mga tao sa school, tapos ikaw narito, nagpapasarap.”

“Hindi ko akalaing magagawa mo ito sa a-akin.” Pumiyok na ako.

“Hayaan mo kasi muna akong mag-paliwanag bago ka magalit, bago ka mag-isip nang masama.” sagot nito.

Lalong nanginig ang kalamnan ko kaya muli ko siyang sinampal.

“Nakahubad ka!! Suot nang putang babaeng ito ang damit mo, ‘yang hotdog mo, halos maluntay na dahil sa sobrang pang-aabuso tapos sasabihin mo huwag akong mag-isip nag masama????” Patid litid kong sigaw.

Hinawakan ako ni Gio mula sa aking likod. Sasampalin ko rin sana siya dahil sa labis na galit nang pigilan ako nito. 

Lumayo ito sa akin sa takot na baka sa kaniya ko maibuntong ang lahat nang galit ko.

“Hindi ko rin alam, wala akong matandaan na ginawa namin. Please maniwala ka. Hinding hindi kita lolokohin.” Pag-susumamo nito habang nakaluhod sa harapan ko. 

Hindi na niya alintana kahit pa wala siyang kahit na anong suot na damit.

“you just did.” Maikli kong sagot.

Hinubad ko ang kwintas na ibinigay niya sa akin at iniabot ‘yon sa kamay niya.

“Masyado na akong maraming problema. Inaasahan ko na ikaw ang makakatulong sa akin para mabawasan ito, pero dadagdag ka lang pala.” Panimula ko.

Pinigilan ko ang mga luhang sunod sunod na kumakawala sa mga mata ko ngunit hindi ko magawa.

“Please do me a favor, huwag ka nang dumagdag pa sa problema ko. Huwag mo na akong saktan. Durog na ako eh. Pinira-piraso na nila ang kaluluwa ko. Hindi ko na kakayanin kung pati ikaw ay dadagdag pa sa kanila.” 

Napansin kong nag-sisimula na ring mangilid ang mga luha niya dahil sa sinabi ko.

 “Maghiwalay na tayo.” itinulak ko siya palayo sa akin at saka ako nag-tatakbo palayo sa kanila.

Palayo sa mga taong walang ibang ginawa kung hindi ang saktan ako.

Author’s note:

I felt a little extra today kaya nag-ud ako. Kapit lang dahil malapit na tayo sa finale. 

Happy reading!! :))))

I hope I did good with this ud, nonetheless, sana mag-vote at comment pa rin kayo.

CHAPTER 42

TIKBOY

Sinuot ko ang isang piraso ng boxers at hinabol si Ambi. Sobrang lakas ng ulan kaya halos mangisay ang katawan ko dahil sa lamig.

Kahit pa bumakat ang aking pagkalalaki dahil sa suot kong manipis na boxers at sa buhos ng ulan ay hindi ko ito pinansin. Balewala sa akin kung pag-tinginan man ako nang maraming tao dahil sa hitsura ko.

Ang mahalaga sa akin ay ang mahabol ang taong mahal ko. Ang maisalba ang relasyon namin na parang nasa isang bangin, any minute ay pwedeng mahulog at tuluyang mamatay.

Ngunit paano nga ba ako napunta rito? Ang tanging naaalala ko lang ay nag-patulong sa akin si Addie para mag-organize ng birthday party ng Daddy niya.

Since malaki ang utang na loob ko sa kaniya, at family friend naman namin sila, tinulungan ko siya. Hindi ko naman alam na dito pala niya balak gawin ang lahat.

Halos pumutok ang mga litid ko sa utak nang aking tangkain na alalahanin ang lahat ng nangyari bago ang gabing ito.

“Napagod ka ba?” tanong sa akin ni Addie.

Ginabi na kami dahil sa layo ng resort na pinuntahana namin. Tatawagan ko sana si Ambi para ipaalam na malalate ako ng uwi pero nang tignan ko ang telepono ko ay wala na itong baterya.

Manghihiram sana ako ng charger kay Addie ngunit may inabot ito sa aking isang baso ng juice. At dahil nakaramdam na rin ako nang uhaw, kinuha ko ito at ininom.

“I’m sure, mag-eenjoy ka sa gagawin natin.” Wika nito.

Hindi ko lubos na naunawaan ang sinabi niya dahil nakaramdam agad ako ng hilo. Wala akong ibang nagawa kung hindi ang humiga at pumikit.

The next thing I know, nakahubad na kami pareho at nasa ibabaw ng kama.

Sinubukan ko siyang pigilan ngunit bigo ako. She was too strong for me, maybe because of the drug that she had put in my drinks.

“Please, don’t do thi-s, ugh.” I moaned.

Labis ang saya niya dahil sa pangtatraydor sa akin nang sarili kong katwan. Kahit sabihin kong ayaw ko nang ginagawa niya ay taliwas ang lumalabas sa bibig ko, maging ang sandata ko ay hindi nakikisama.

Tila nagugustuhan nito ang mga ginagawa sa kaniya nang babaeng pinagkatiwalaan ko.

I was completely out of control. I don’t exactly know what kind of drug it was, all I know was that, it made my body weak, pero labis din nitong pinag-init ang katawan ko.

“Ay jusko, bakit may nakahubad dito?” sigaw ng isang ale.

Kinapalan ko na ang mukha ko at tinanong siya.

“Ale, may nakita po ba kayong lalaki? Mukha siyang babae, maganda, matangkad at naka-itim na lipstick?”

Umiling lang ito bilang sagot at mabilis na iniwasan ang kinalalagyan ko.

“yong bakla ba ang hinahanap mo? Nag-tatakbo na sa labas, muntikan ko na ngang mabanggaan eh.” Singit ng isang lalaki sa aking likuran.

Naka-ngisi ito, mukhang iba ang nabubuo niyang konklusyon sa kaniyang isipan. Pero para kay Ambi ay hindi ko na siya papatulan.

“Sige, pare. Salamat.” Wika ko bago ko siya iniwan.

---

Agad ko siyang hinanap sa bahay nang sandaling makauwi ako ngunit nabigo ako. Walang kahit na anong bakas ni Ambi rito. Sa palagay ko ay hindi pa ito umuuwi rito. 

Pero saan naman siya pupunta, wala naman siyang pwedeng puntahan na kahit na sino. Ako nalang ang pamilya niya. Tama, ako nalang nga, pero nagawa ko pa rin siyang saktan.
Ang gagu ko!

Pumunta rin ako sa school niya kahit na alam kong imposibleng pumasok ito matapos ang nangayri sa amin. 

Dito ko napagalaman, sa tulong ng kaibigan niyang si Jam, kung ano ang mga pinagdaanan niya. Ito pala ang tinutukoy niya sa sinabi niya sa akin.

Na mayroon pala siyang malaking hinaharap na suliranin sa kaniyang school, pero wala ako para samahan siya at iparamdam sa kaniya na hindi siya nag-iisa.

god! Ambi, nasaan ka ba?

Hinding hindi ko mapapatawad ang aking sarili kapag may nangyaring masama sa kaniya. Ako ang may kasalanan nito. Walang ibang dapat na sisihin dito kung hindi ako.

“Hello.” Wala sa loob kong tugon sa tao mula sa kabilang linya.

Wala sana akong balak na sagutina ng unknown number na ito pero napilitan ako dahil ilang ulit na itong tumatawag sa numero ko, baka emergency.

“This is to inform you na nasa clinic po namin si Mr. Ameero Velozo.” Hindi ko na agad siya pintapos at agad na tinanong ang address niya.

Agad kong minaneho ang luma kong tricycle para puntahana ng nasabing address. Nang marating ko ito ay agad kong nakita ang kaawa-awang hitsura ni Ambi.

Halos mawalan na ng kulay ang kaniyang labi dahil sa nangyari rito. Malamang ay nag-paulan ito habang tumatakbo hanggang sa mawalan ito ng malay.

Tumabi ako sa kaniya, hinawakan ko ang kaniyang kamay at ipinahid ito sa aking pisngi. Nag-simulang umulan ng luha ang aking mga mata.

---

AMBI

Naalimpungatan ako dahil sa ingay na naririnig ko mula sa aking paligid. Idagdag mo pa ang liwanag na nanggagaling sa magandang sikaw ng araw at sa ilaw na nakakabit sa puting kisame nang kwartong kinaroroonan ko.

Nasaan nga ba ako?

Ang huli ko kasing natatandaan, walang humpay kong tinakbo ang daan palayo sa resort. Hindi ko na alintana ang malakas na ulan. Ni hindi ko nga naramdaman ang gutom kahit isang araw na pala akong walang kain na maayos.

Basta nang mawalan ako nang malay, naramdaman kong may bumuhat sa akin at paggising ko, narito na ako.

Bigla ako nakaramdam nang ngalay sa aking isang kamay. Nang tignan ko ito, ginamit pala itong unan ng lalaking nakaupo sa tabi ng kamang kinahihigaan ko.

“Gising ka na pala.” wika nito sa bagong gising na boses.

Hindi ko siya pinansin. Wala akong ganang mag-salita, at kung meron man, wala akong balak na pag-aksayahan ng laway ang katulad niyang manloloko.

“Kumusta ang pakiramdam mo?” inayos nito ang pag-kakaupo niya.

Katulad kanina ay hindi ko pa rin siya inimikan. Ibinaling ko nalang ang atensyon ko sa bintana kung saan kita ko ang maaliwalas at magandang panahon.

At least dito, hindi ko maiisip ang mga problema ko. Pero kung dito ako sa lalaking nasa tabi ko titingin, baka masiraan na ako nang bait dahil sa naaalala kong mga problema.

“Over fatigue raw sabi ng nurse, kaya kailangan mong magpahinga nang mabuti.” Kumuha siya ng prutas at binalatan ito.

“Mamaya, pwede ka na raw makalabas.” wika nito at tangkang isusubo sa akin ang piraso ng prutas na binalatan niya ngunit hindi ko ito kinibo.

Ilang beses pa niyang sinubukan ngunit kahit anong gawin niya ay wala akong ibang ginawa kung hindi ang dedmahin siya.

Para lang siyang hangin, hindi ko nakikita at hindi naririnig.

---

  “Oh, dahan-dahan.” Inalalayan niya ako hanggang sa makarating kami sa loob ng bahay.

Kahit anong mangayari ay hindi ko siya inimikan. Kahit mapanis ang laway ko ay hinding hindi ko siya kakausapin.

“Anong gusto mo for dinner?” tanong nito.

Hapon na kasi, ilang oras na lang ay mag-gagabihan na rin. Kumain naman kami kanina bago umalis kaya hindi pa ako nakakaramdam nang gutom.

Nag-pasya akong matulog nang maaga para makabawi sa mga pahingang isinantabi ko dahil sa pag-aalala ko noon sa kaniya.

“Good morning!” hindi ko pa man naimumulat nang tuluyan ang aking mata ay parang masisira na agad ang araw ko.

Ibinaling ko ang katawan ko sa kabilang direksyon para hindi siya makita. Dahil sa sobrang pagod kahapon ay madali akong nakatulog. Naging malalim din ito at naging mapayapa.

Ngunit panandalian lang pala it, dahil ngayon, kailangan ko na namang harapin ang lalaking nagpapaalala sa akin na mag-isa lang ako.

“Anong gusto mo for breakfast?” Pangungulit nito.

Tinungo ko ang banyo para ayusin ang sarili ko. Wala pa rin kasi akong maayos na ligo o labar dahil sa mga nangyari. Pakiramdam ko ay ang dumi-dumi ko, literally and figuratively.

“Kain ka na, tapos na ako mag-luto.” patuloy nito sa kaniyang panunuyo.

Bumaba ako ngunit hindi ko siya pinansin. Wala akong choice kung hindi ang kainin ang niluto niya, wala kasing ibang pagkain. Isa pa, hindi rin ako kumain kagabi, baka matuluyan na ako kapag hindi pa rin ako kumain ngayon.

“Kumusta naman ang pakiramdam mo?” sinabayan ako nitong kumain.

Kanina pa siya tanong nang tanong ngunit ni isa ay wala akong sinagot. Ipinokus ko nalang ang atensyon ko sa pag-nguya nang pagkain sa bibig ko.

“Mamaya pala, pupunta tayo sa dagat, mag-papaaraw saka mag-eexercise.” Sabi nito.

Napa-ngisi ako s sinabi niya. Kung umasta kasi ito ay parang wala lang nangyari. Parang isang simpleng tampuhan lang ang naganap. Lalo lang umiinit ang ulo ko sa kaniya.

Nang hindi ko na matagalan ang inis na nadarama ko sa kaniya ay pumanhik akong muli sa kwarto.

Kinuha ko ang isang maleta at inilagay lahat ng gamit ko. Bahala na, baka mas maaga akong mamatay kapag nanatili pa ako rito.

Mas mabuti nang limutin ko siya kasama ng tahanang ito kung saan kami bumuo ng mga alaala nang magkasama.

Saka ko na poproblemahin kung saan ako pupunta, ang mahalaga, makaalis ako rito, sa ayaw at sa gusto niya.

“Teka, anong ginagawa mo?” Gulat nitong tanong nang pumasok ito sa kwarto.

Wala siyang damit, mukhang maliligo ito at kukuha lang sana ng damit ngunit iba ang nadatnan niya.

Kagaya kanina, hindi ko siya pinansin. Marami akong gamit, pinili ko lang ‘yong talagang sa akin at iniwan ko kung ano ‘yong mga galing sa kaniya, lalo na ‘yong mga hindi naman mapapakinabangan.

“Saan ka pupunta?” humarap ito sa akin.

Lumalakas na nang kaunti ang kaniyang tinig. Unti-unti na ring nabubuwag ang pagiging malumanay niya, lumalaki na ang bawat kilos nito na parang maya maya ay tuluyan nang magagalit.

“Hindi ka pwedeng umalis.” Seryoso nitong sabi.

Isinara ko kaagad ang aking maleta nang matapos sa ginagawa. Maglalakad na sana ako palabas ngunit humarang siya sa daan ko. inantay kong umalis siya ngunit kahit isang kibo ay wala siyang ginawa.

“tabi.” mahina ngunit puno nang otoridad kong sabi.

“Hindi kita papayagang umalis.” takot ngunit maotoridad niya ring sabi.

Napa-ngisi ako, hindi ko talaga kinakaya ang kakapalan ng mukha niya.

“Hindi ako nagpapaalam sa’yo kaya hindi ko kailangan ng pagsang-ayon mo.” tugon ko nang hindi siya tinitignan sa kaniyang mukha.

Inagaw nito sa akin ang hawak kong maleta. Dahil mas malakas siya, hindi ko ito naagaw sa kaniya pabalik.

“Pwede ba, wala akong balak makipaglaro sayo.” Sita ko sa kaniya.

Tumingala siya, parang may kung ano siyang pinipigilan.

“M-mag-usap muna t-tayo.” his voice cracked. 

Umiwas lang ako ng tingin. Ayokong mahawa sa kaniya at maiyak, hindi ngayon ang panahon para maging emosyonal sa harap niya.

“Wala na tayong pag-uusapan, tapos na ta’yo di ba?” buong tapang kong sabi.

Kumawala ang isang luha sa aking mata nang makitang umiiyak na rin siya.

“Break up should be a mutual decision, kailangan pareho niyo itong pag-dedesisyunan, at sa akin, hindi ako payag na mag-hihiwalay tayo.” malungkot nitong sabi.

Napatingin na ako sa kaniya nang diretso dahil sa sinabi nito.

Nag-aapoy sa inis ang aking mga mata, yung tipong kaya na siya nitong sunugin dahil sa sobrang galit.

“Alam ko. Ganoon naman ang kaso natin di ba, pareho nating pinagdesisyunan ito.” sabi ko sa kaniya.

Mabilis siyang umiling bilang hindi pagsang-ayon.

“No, hindi ako pumapayag.” May diin nitong sabi.

Pinunasan ko muna ang mga luha ko bago mulin nagsalita.

“The moment na sumama ka kay Addie, the moment na hinayaan mong may mangayri sa inyo, pumayag ka na no’n na maghiwalay tayo. Kasi kung hindi, you should not have came with her in the first place.” pigil iyak kong sabi.

Hindi siya naka-imik sa sinabi ko. Siguro ay nakuha niya ang punto ng argumento ko.

“Inantay mo nalang no’n ang desisyon ko, at kahapon, ibinigay ko ang desisyon ko. And that’s how we had our mutual decision.” Buong lakas kong kinuha ang maleta sa kaniya at binangga siya para makadaan.

Hindi ko na siya nilingon pa, nag-tuloy tuloy akong maglakad paalis at palayo sa kaniya.

Ngunit traydor ang puso ko, mayroon kasing parte nito na umaasang hahabulin ako nito at pipigilan muling umalis.

Ngunit bigo ako, wala akong naramdaman na kahit ano hanggang sa tuluyan akong makalabas ng bahay.

Now, it’s final.

A decision has been made.

We are now offcially not a couple anymore.

Author’s note:

Hi guys!! Sana kayanin niyo ang sakit huhuhu.

Vote and comment kayo kung ayaw niyong masaktan sa susunod na ud.

Ps. NO PROOFREADING WAS DONE, SORRY FOR TYPOS AND ERRORS.

CHAPTER 43

AMBI

Ilang araw akong nagpagala-gala sa kalye. Dala ang aking isang maleta at isang backpack kung saan nakalagay ang aking essentials.

Noong una at pangalawang araw ay nakaya ko pang mag-bayad ng kwarto sa hotel ngunit nang sumunod na mga araw ay sa mga convenience store na bukas bente kwartro oras na ako nagpapalipas ng gabi.

Mahirap, ngunit pilit kong kinakaya alang-alang sa natitiran kong pride. Wala naman kasi akong ibang mapuuntahan. Naisip ko na baka pwede sa ampunan ngunit ayaw ko namang makisiksik sa mga bata, masyado na silang marami para kumupkop pa nang isa.

Tumawag din sa akin si Jam. Binigyan niya ako ng balita tungkol sa issue ko sa school. Sinabi niya na cleared na raw ang pangalan ko, na pwede na akong bumalik dahil ginawan na raw ng paraan ng mga guro.

Pero sa totoo lang, wala naman na akong pakialam doon. Sa bigat nang dinadala ko ngayon, parang balewala na ang mga pinagdaanan ko sa school. Isa pa, mukhang hindi ko na rin naman matutuloy paa ng aking pag-aaral.

Ano namang mabibili ko sa bente?

Barya nalang pala ang laman ng wallet ko. Naubos na kasi ang perang naitabi ko. Pagod na rin ang mga paa ko sa mag-hapong paglalakad-lakad. Umupo muna ako sa isang tabi kung saan walang masyadong tao.

” Pasensya ka na ha, ‘yan lang ang barya ko.” May ibinitang itong mga barya sa aking palad na nakalapat sa kawalan.

Tinignan ko ang perang ibinigay nito at napangiti. Ganito pala ang pakiramdam ng mga batang walang mauwian at walang pera pambili ng kanilang hapunan.

“Naku, hindi po, okay lang.” Inangat ko ang aking mukha at ibinalik sa kaniya ang pera.

Nagkagulatan kami peraho nang makilala ang hitsura nang bawat isa.

“Lie?” wika ni Mamu.

Agad akong tumayo at inayos ang aking sarili. Binigyan ko rin siya nang maaliwalas na ngiti. Mga ngiting aakalin mong walang dinadalang problema.

“anong ginagawa mo rito?” tinignan nito ang mga bagahe na nakatambak sa likod ko.

Ihinarang ko ang sarili ko rito para hindi niya ito masyadong mapansin. Umiwas din ako ng tingin dahil hindi ko kayang tingnan ang pagtataka sa kaniyang mukha.

“Ah, wala po. M-may inaantay lang.” Palusot ko.

Kinuha ko ang aking telepono at kunwareng nagbasa ng mga text messages.

“May nangyari ba sa’yo?” Hinawakan nito ang kamay ko at sinuri.

Maging ang damit ko at kabuuang ayos ko ay kaniyang sinuri. Halos mapangiwi ito nang maamoy ang hindi kanais-nais kong amoy. Hindi pa kasi ako naliligo, idagdag mo pa ang amoy na dulot nang matinding init ng panahon.

“W-wala po.” Nakangiti kong tugon.

Inikutan niya lang ako ng mata. Kinuha niya ang kaniyang cellphone at parang may tatawagan kaya agad ko siyang tinanong, “Sino pong tatawagan niyo?”

Hindi ako nito pinansin, itinuloy niya lang ang kaniyang ginagawa.

“Hello, Tikboy?” panimula nito.

Agad na nanlaki ang aking mga mata. Inagaw ko ang hawak nitong cellphone ngunit natigilan din ako nang mapagtantong wala naman siyang tinatawagan.

“Sabi ko na eh, may problema kayo, ano?” Tanong nito.

Napayuko ako. Tanging pagtaas baba lang ng aking ulo ang aking nagawa.

“Pumunta si Tikboy sa bahay noong isang araw. Hinahanap ka. Nang tanungin ko naman siya kung bakit, hindi niya sa akin sinabi ang dahilan. Pero hinabilin nito na kapag pumunta ka raw doon, sabihin ko raw agad sa kaniya.” Paliwanag nito.

Nakatingin lamang ako sa kawalan habang sinasabi niya ang mga ‘yon. Wala pa rin kasi ako sa mood para marinig ang kahit na anong tungkol sa lalaking ‘yon.

“Ano ba talagang nangayri sa inyo? Sa iyo?” Puno nang pag-aalala nitong tanong.

Bigla akong nakaramdam nang pananabik. Ito kasi ‘yong Mamu na na-miss ko. ‘Yong Mamu na nag-alaga sa akin noon. ‘Yong taong palaging nagtatanong sa akin kung okay lang ba ako, at kung may problema ba ako. 

“Oh siya, hindi na kita pipilitin. Tara na.” Wika nito.

Napatingin ako nang diretso sa kaniya dahil sa sinabi niya. Oo at umaasa akong sasabihin niya ito, pero hindi pa rin ako makapaniwala na makikita ko siya at tutulungan niya ako.

“H-hindi na po kayo galit?” Tanong ko sa kaniya.

Napatawa ito saka kinuha ang aking mga kamay.

“Hindi naman ako nagalit sa’yo kahit kailan. ‘Yong mga sinabi ko sa’yo noon, normal na pagalit lamang ‘yon ng isang ina sa kaniyang anak. Lilipas din ‘yon. Ako nga ang nagtatampo kasi minasama mo pala ang mga sinabi ko. Isa pa, hindi mo na ako dinalaw.” Naluluha nitong sabi.

Nagunahan sa pagpatak ang aking mga luha. Kahit nahihiya dahil sa aking amoy ay niyakap ko siya nang mahigpit.

Matagal kong hinanap-hanap ang pakiramdam nang may kayakap na ina. Masaya ako kasi ngayon, kahit papaano ay gumaan ang aking dibdib, bukod kasi sa wala naman itong laman, nariyan na si Mamu para tulungan akong buhatin ang mga problema ko sa buhay.

“Oh siya, tara na at nang makaligo ka na. Amoy kahapon ka pa eh.” Kinuha niya ang ilan sa mga gamit ko at binuhat ito.

“Mamu talaga!!” Wika ko.

Nag-simula na kaming maglakad pauwi sa dati kong tahanan. Namiss ko ‘yon. Higit sa lahat, namiss kong sambitin ang salitang
Mamu.

---

Kulang ang buong mag-gabi namin para maikwento ko kay Mamu ang lahat — ang pagbabalik ko sa school pati na ang issue na kinaharap ko recently, ang pagsasama namin ni Tikboy, at kung paano ako napadpad sa kalye kung saan pinagkamalan niya akong isang pulubi.

Medyo late na nga ako nagising the next day dahil sa pagod at puyat. As usual, gano’n pa rin ang aming tahanan. Ang kaibahan lang, tumigil na pala sila sa dati naming trabaho.

Nabanggit kasi ni Mamu na natauhan daw siya sa mga sinabi ko kaya nagpasya sila na tumigil na. Ang ilan sa kanila ay nagtatrabaho na, nang maayos at marangal ha. At ang iba naman, bumalik din sa pag-aaral. 

Si Mamu, ayon, hiwalay na sa dati nitong nobyo ngunit balik trabaho na rin ang lola niyo. Member na siya ng isang leading networking company sa bansa. Hindi naman daw ito scam kaya wala akong dapat na ipangamba.

“Kain na nakshi.” Paanyaya nito sa akin nang makababa ako. Ang sarap talaga sa pakiramdam kapag tinatawag niya ako sa ganiyang paraan.

Nakshi! Hayst, sarap.

Naabutan ko siya kasama nang ilan kong kapatid na nag-aagahan. May pasok kasi ngayon kaya maagang nagluto si Mamu nang agahan. Ang speaking of which, tinawagan ulit ako ni Jam kung may balak na raw ba akong pumasok.

Akala nga niya ay yung
issue
pa rin ang dahilan nang pagliban ko sa school. Hindi ko pa kasi sa kaniya nakwekwento ang nangyari sa amin ni Tikboy, wala rin naman akong balak na ikwento pa sa kaniya ang tungkol don.

Sinabi rin niya na binigyan ako ng school ng isang linggo na leave dahil sa stress na nakuha ko sa kinaharap kong problema. Noong una ay nagtataka pa ako kung bakit parang bigla silang naging considerate.

Pero knowing his power, I meant the teacher, mukhang posible talaga ang considerations na nangyari. Hindi ko kasi alam na gano’n pala kalaki ang koneksyon ng lokong teacher kong ‘yon kaya gano’n na lang kadali sa kaniya manipula ang mga bagay-bagay.

Labis siguro ‘yong natakot na masira ko ang pangalan niya kaya agad niyang ginawa ang sinabi ko.

“Hindi ka ba papasok, Nakshi?” Tanong sa akin ni Mamu.

Nasa lababo ako at nag-huhugas ng aming kinainan. ‘Yon nalang ang maiaambag ko eh. 

“Hindi po. Nakapag-paalam naman na po ako sa school.” tugon ko.

Uminom ito ng tubig at nagpaalam nang aalis para sa trabaho. Naiwan ako at ang dalawa kong kapatid na mamayang gabi pa ang shift sa trabaho, call center agents kasi sila, huwag kayong judgemental.

---

“Lie, may naghahanap sa’yo sa labas.” Napahinto ako sa pagdidilig ng halaman dahil sa biglaang pagsulpot ni Reese.

“Sino?” tanong ko.

Muli kong ibinaling ang atensyon ko sa ginagawa ko. Namiss ko kasing mag-dilig ng mga halaman ni Mamu. Nakakatuwa nga na ang lalaki na nang iba rito.

“Ako.” Agad kong nakilala kung kaninong tinig ito.

Parang akong naestatwa, napahinto ako sa ginagawa ko. Ni paghinga ay hindi ko nagawa, kung hindi pa ako mawawalan ng hininga ay hindi ako kikilos.

“Reese, pakisabi marami akong ginagawa.” Tugon ko nang hindi ito nililingon.

“Wala na siya, pumasok na sa loob.” Sagot nito.

Tumingin ako sa direksyon niya, wala na nga si Reese. Lintik na babaknitang ‘yon, talagang iniwan kaming dalawa lang. Hindi ba siya aware sa naging takbo ng love life ko?

Muli kong ibinaling ang atensyon ko sa ginagawa ko. Hindi ko ito pinansin katulad nang palagi kong ginagawa sa kaniya.

“Kumusta ka? Nabalitaan ko ang nangyari sa’yo. I was so worried about you!!” Lumapit ito sa akin.

Umiwas ako at lumayo. Kulang nalang ay itutok ko ang hose na may ibinubugang tubig sa direksyon niya para hindi ito lumapit sa akin.

“Umalis ka na, tapos na tayo.” Diretso kong sabi.

Hinawakan ako nito sa aking braso sanhi para mawala ako sa pokus sa ginagawa ko.

“Bitawan mo ako.” Puno nang diin kong sabi.

“I-i’m sorry.” Malamlam ang kaniyang tinig.

Pakiwari ko’y naiiyak na naman siya, ngunit gaya nang dati, hindi ako nagpadala ni nagpaaekto rito.

“umalis ka na.” Tinulak ko siya sanhi para matumba at mapaupo ito sa lupa.

Imbis na tumayo ay lumuhod ito sa harap ko. Nakatingin lang siya sa mga mata ko nang diretso. Kita ng mga mata ko kung gaano kalungkot ang sa kaniya. 

“Patawarin mo ako, hindi ko sinasadya.” Umiiyak nitong sabi.

Umiwas ako nang tingin. Hindi pa rin kasi ako nasasanay sa tuwing nakikita ko siyang ganito ka-lungkot at ka-frustrated. 

Hindi naman ako manhid at tanga para hindi makita kung gaano siya ka-guilty sa mga ginawa niya. Yon nga lang, masyado pang sariwa ang sugat sa aking puso para intindihin siya.

“Umais ka na.” Aalis na sana ako kaya lang ay muli niya akong hinila sa aking braso.

Nanatili pa rin siyang nakaluhod. May kinuha siya sa bulsa nang suot niyang jacket. Nagulat ako nang makitang isa itong maliit na kahon. Para itong lagayan ng isang singsing.

“Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin para mapatawad mo ako. Ni hindi ko nga alam kung mapapatawad mo pa ako eh. Pero isa lang ang alam ko, gagawin ko ang lahat para lang mapatunayan sayong nag-sisisi ako.” Huminto ito saglit para buksan ang maliit na kahon na nasa kamay niya.

Isa nga itong singsing. Isang napakagandang singsing.

“Kahit pa ang pakasalan ka ngayon mismo.” Buong tapang nitong sabi.

Napangiti ako, hindi sa tuwa kung hindi sa inis. Agad na lumapat ang aking palad sa kaniyang pisngi. Hindi ko na napigilan pa ang aking sarili at siya’y nasampal.

“Anong akala mo sa kasal, solusyon sa mga pagtataksil? Anong tingin mo rito, susi para maayos ang isang relasyon na nasira dahil sa kataksilan ng isa?” Galit kong tanong sa kaniya.

Napayuko lang siya, nakaluhod pa rin at umiiyak.

“Sa ginawa mong ito, lalo mo lang pinatunayan na wala kang bayag!!!” Itinulak ko siya at nagsimulang mag-tatakbo palabas.

Alam ko kasing susundan ako nito kung tatakbo ako papasok sa loob ng bahay.

Nang may makita akong isang taxi ay agad ako ritong sumakay. Umandar din naman ito kaya’t hindi niya ako naabutan.

Tanging pagtanaw lang ang nagawa niya mula sa malayo. Sundan ako ay hindi nito nagawa. Marahil ay dahil sa mga sinabi ko na alam namin parehong tama at totoo.

Dahil sa nangyari ay hindi ko naiwasang maalala ang mga pinagsamahan namin mula pagkabata. Kung paanong ang lahat nang ‘yon ay nasira dahil sa kaniyang pagtataksil.

Walang humpay sa pagpatak ang aking mga luha. Buti nga ay napansin ko pang medyo napapalayo na ako kaya pinara ko ang sasakyan.

Ngunit hindi yata ako nito narinig dahil tuloy pa rin sa pag-andar ang aking sinasakyan. Naramdaman ko rin na parang bahagya akong nahihilo pero isinantabi ko ito sa pag-aakalang dahil lamang ito sa naging usapan namin kanina ni Tikboy.

“Manong, para po.” sigaw ko sa driver.

Dito ko lang napansin na naka-mask ito. Nang lingunin ako nito mula sa salamin sa unahan ay doon ko lang nakilala kung sino ito.

hindi maaari.

Susubukan ko pa sanang bumaba ngunit naka-lock ang bawat pinto. Isa pa, mukhang unti unti nang bumibigay ang aking katawan. Parang mayroong kakaiba  sa hangin na nag-dudulot sa aking mga mata para pumikit.

“Namiss mo ba ako, Ambi?” 

Huling wika nito bago ako takasan nang malay. 

Author’s note:

Hi guyssss!! Sensya na po sa dry and lame update. Naglaba po kasi ako kaya napagod HAAHAHA.

Vote and comment po :))

Ps. I am sure na marami talagang typos and errors dito dahil sobrang minadali ko ito, ayoko lang kayong mag-intay kaya. Pakiintindi nalang po.

PPS. Sa tingin niyo, sino yung driver na nakasalumha ni Ambi?? Kapit lang dahil malapit na tayong matapos!!! Yahooooo :))

CHAPTER 44

AMBI

Halos gustuhin ko nalang bumalik na pag-tulog nang magising ako. Magkakahalong sakit kasi ang aking nararamdaman. Mayroon sa ulo, sa sikmura, sa katawan, at higit sa lahat, mayroon sa aking puso.

Hindi ko agad naaninag ang lugar na kinaroroonan ko dahil sa panlalabo ng aking mga mata. Palagay ko’y matagal din akong nahimlay kaya’t gano’n nalang kung sumakit ang aking mata sa tuwing natatapat sa liwanag.

“Gising ka na pala.” Isang baritonong tinig ng lalaki ang gumulat sa akin.

Nag-mula ito sa aking likuran kaya hindi ko agad nakita at nakilala kung sino ito.

“Pasensya na ha, mali pala ako nang ginamit na pampatulog, hindi ko alam na dalawang araw ka pala no’ng papatulugin.” Natatawa nitong sabi.

Nang lumitaw ito sa aking harapan ay mas lalo akong nagulat. Hindi ko kasi inaasahan na siya ang nag-salita. Ni hindi na siya sumasagi sa isip ko kaya’t hindi ko alam kung bakit at paanong kasama ko siya ngayon.

“Nagulat ka ba?” salubong ang kaniyang mga kilay.

Prente itong nakatayo sa di kalayuan habang pinagmamasdan kung paano ako nakakadena sa sahig at sa isang matibay na bakal. Bigla kong naalala kung paano ako noon ikinadena ni Kuya. 

Hindi ko lang pala sa kaniya mararanasan ‘yon, pati pala sa lalaking nasa harapan ko ngayon.

“P-paano ako napunta rito?” takang tanong ko.

Hindi pa rin kasi malinaw sa alaala ko ang lahat. Ang huli kong natatandaan ay nakila Mamu ako, nagdidilig ng halaman nang biglang dumating si Boy.

Tapos tumakbo ako palabas para iwasan siya, sumakay ako ng sasakyan at ---

---

 hindi ito maaari.

“Hayop ka!!” Mura ko sa kaniya nang sandaling maging sariwa sa alaala ko ang lahat.

Pakiramdam ko ay sasabog na ang utak at ulo ko dahil sa dami ng mga bagay na tumatakbo rito. Hindi naman ako matalino kaya’t hindi sanay ang utak ko sa maraming impormasyon na nmakaimbak dito.

“Magalit ka lang hanggat may oras ka, dahil mamaya, katapusan mo na… kasama nila.” puno nang galit na wika nito.

Halos magtayuan ang mga balihibo ko sa katawan dahil sa sinabi nito. Akala ko noon ay wala nang mas demonyo pa kay Kuya, second runner up lang pala siya. Dahil ang totoong title holder ay si
Mang Bherto.

“Nasaan si Val?” Buong lakas kong tanong.

Napangisi ito. Naglakad ito papalapit sa akin. Kahit natatakot ay pinilit ko pa ring magmukhang matapang.

“Wala kang karapatang sabihin maski ang ngalan niya.” Isang malakas na sampal ang dumapo sa aking kaliwang pisngi.

Halos humiwalay ang kaluluwa ko sa sarili kong katawan dahil sa lakas nito. Gustuhin ko mang umiyak ay hindi ko nagawa dahil sa labis na kamanhidan.

“Ikaw ang dahilan kung bakit umabot ang lahat dito.” Napasinghap siya.

Naglakad ito pabalik sa pwesto niya kanina. Tiyak kong nagpipigil lamang ito para hindi agad ako mapatay.

“Alam mo, mas mabuti nga siguro kung ikaw na ang uunahin ko eh. Kung bakit kasi nangialam ka pa. Sana hindi ka nalang dumating pa.” Galit nitong sigaw.

Wala akong ibang nagawa kung hindi ang mapayuko sa bawat diin at lakas ng pagsigaw nito sa akin.

“Ano bang nakita sa’yo nang dalawa kong pamangkin na ‘yon at nabaliw sila nang ganiyan sa’yo?” Lumapit itong muli sa akin.

Sa pagkakataong ito ay hawak na niya ako sa aking baba. Umupo ito upang pantayan ang lebel ko. Itinaas niya rin ang aking mukha para magtama ang aming mga mata.

“Bakla lang pala ang katapat nila.”May ngiti sa kaniyang labi.

Baliw na nga siya. Tama si Gio, hindi ko pa lubos na kilala si Mang Bherto.

“Hindi ko rin alam kung bakit labis na naiinggit sa’yo si Val eh. Mas maganda naman siya sa’yo. Mas mabango. At mas magaling.” Napangisi ito sa huling salita niyang sinabi.

Huwag naman po sana.

“Paano ko nga naman masasabi na mas magaling siya, eh hindi pa naman kita nasusubukan.” mapanukso nitong sabi.

Hinawi nito ang ilang bahagi ng aking buhok na humarang sa mukha ko. Pagkatapos, hinalikan ako nito. Hindi ko ito inasahan kaya hindi agad ako nakapag-reak.

“Masarap nga ang ‘yong mga labi. Gumanti ka.” Utos nito sa akin.

Wala pa rin akong kibo.

“Gaganti ka o hindi?” hinawakan ako nito sa aking harapan.

Halos manginig ako sa takot kaya’t ginawa ko ang nais niya. Labis ang naging ngiti nito nang mangyari ang ninanais niya.

“Okay, ngayon alam ko na kung saan kayo nagkatalo.” Sabi nito bago ako muling hinalikan.

Nang matauhan, agad ko siyang kinagat sa labi at saka dinuraan. Halos mapaatras ito habang nag-sisisigaw dahil sa sakit.

“Walang hiya ka.” Ang kaninang sampal ay naging suntok.

Nakaramdam muli ako nang hilo ngunit balewala na ito. Parang unti unti na kasing nasasanay ang katawan ko sa mga sakit, mapa-pisikal man o emosyonal.

“ikaw ang walang hiya. Akala ko ba mahal mo si Val? Bakit mo ito ginagawa sa kaniya? Bakit mo ito ginagawa sa amin?” hindi ko na napigilan pang maiyak.

“Huwag na huwag mong kwe-kwestyunin ang pagmamahal ko sa kaniya. Mahal na mahal ko ‘yon. Ang sisihin mo ay yang kalandian mo, yang sarili mo!” Galit nitong sigaw.

Halos isaksak ko na ang sarili kong baba sa aking dibdib dahil sa labis na pagyuko.

“Pero don’t worry, buhay pa siya. ‘Yon nga lang, hindi na siya pwedeng magkaroon ng normal na buhay, alam na kasi niya ang sekreto ko eh. I’m sure, iiwanan ako noon.” may lungkot sa tinig nito.

Pero nangingibabaw pa rin ang kasakiman at kademonyohan niya.

“hayaan mo, hindi mo naman na masasaksihan kung paano siya maghihirap dahil mauuna ka na sa kaniya. Hihintayin lang natin ‘yong dalawa mong prince charming.” Mapanukso nitong sabi.

Gusto ko siyang murahin. Gusto ko siyang saktan. Gusto ko siyang gantihan pero wala akong lakas. Maging ang akig tinig ay tinakasan ako kaya kahit isang salita ay hindi ko magawang sabihin.

“Oh, baka sabihin mo ginugutom kita.” Sinipa niya papunta sa direksyon ko ang isang

“Consider it your last meal before you die.” Isang nakakatakot at nakakabaliw na halakhak ang bumalot sa buong silid bago ito tuluyang naglaho.

---

TIBKOY

Nang hindi na bumalik si Ambi matapos ang aming naging pagtatalo ay kinutuban akong baka may nangyari nang masama sa kaniya. 

Tama nga ako, nang makatanggap ako ng isang text message mula sa isang hindi rehistradong numero ay alam kong may nangyari na sa mahal ko.

At ngayon, tinatahak ko na ang daan papunta sa lugar na laman ng message na aking natanggap. Palagay ko ay galing ito kay Mang Bherto.

Nakwento na kasi sa akin lahat ni Gio. Mula sa connection nito sa amin maging sa mga updates na nakuha niya sa pag-iimbestiga rito.

Inabot na ako nang dilim nang marating ko ang pinakang gubat. Sobrang tago kasi ang lugar na ito, talagang siniguro niya na hindi siya basta-basta matutunton nang kahit na sino.

Mahirap din makasagap nang signal dito kaya imposible talagang matakasan siya ni Ambi. Nang makita ko ang isang lumang bahay, katulad nang inilarawan nito sa text, ay tinungo ko ito.

Ngunit dagli rin akong napatigil nang makita ang dalawang armadong kalalakihan. Syempre may plano ako, hindi ko sinunod ang gusto nito na huwag akong tumawag ng pulis. Ipinaalam ko sa kanila ang lugar na ito. Ngunit binalaan ko sila na huwag agad tumuloy. 

Pumunta lamang sila kapag nakarinig na sila ng dalawang putok ng baril. Ngayon, kailangan kong magisip ng paraan kung paano ko mapapatahimik ang dalawang lalaki na ito nang hidni gumagawa ng ingay.

“Anong kailangan mo?” matapang na tanong ng isa nang sumulpot ako.

Agad naman siyang hinarang ng isa niyang kasama nang makilala kung sino ako.

“Pre, bisita yata ‘yan ni boss.” Wika ng isa.

Tinanguhan ko lang ito. Iniabot ko sa kanila ang isang attaché case na naglalaman ng limpak limpak na salapi.

“Check niyo muna bago niyo ibigay sa boss niyo.” wika ko sa kanila.

Umiling naman sila pareho. Hindi maaari. Hindi ako pwedeng pumalpak sa plano ko.

“May pasobra ako riyan, para sa inyo.” Pahabol kong sabi.

Nangdalawang isip pa sila ngunit di nagtagal ay binuksan din nila ito. Agad kong tinakluban ang aking ilong gamit ang panyong hawak ko.

Kapag kasi nalanghap ko ang usok na inilabas ng attaché case ay maaari rin akong makatulog. Isa kasi itong exclusive weapon na binili ko sa ilang kakilala kong may connection sa mafia world. Bukod sa mga
playmoney
na laman nito ay mayroon din itong isang uri ng bomba na tanging mapaminsalang hangin lamang ang iniluluwa.

Inayos ko muna ang kanilang mga katawan katulad nang normal nilang ayos — naka-upo sa dalawang bangko na nasa magkabilang gilid ng pinakang pinto or harang ng bahay.

“Narito ka na pala.” Kumpirmado nga, si Mang bherto nga ang nasa likod ng lahat ng ito.

Agad na hinanap ng mata ko si Ambi ngunit kahit anino niya ay hindi ko nakita.

“Nasaan si Ambi?” diretsa kong tanong.

Napangisi ito. 

“Nasaan muna ang hinahanap ko sa’yo?” tanong nito pabalik.

Ipinakita ko sa kaniya ang hawak kong attaché case na kagaya kanina, gano’n din ang laman at ang epekto.

“Buksan mo.” sigaw nito na nagpagulat sa akin.

Hindi agad ako nakakibo. Bigla akong nakaramdam na baka pumalpak ang aking plano. Takot hindi para sa akin, kung hindi para kay Ambi.

“Bakit hindi mo mabuksan?” nalakad ito palapit sa akin.

Nanatili lang ako sa aking pusisyon. Hindi ko alam kung ano ba ang gagawin ko.

“Bakit hindi ikaw ang magbukas?” Ibinitang ko sa sahig ang attaché case at sinipa ito papunta sa kaniya. 

Sinalo niya ito sa pamamagitan ng pagapak dito. Pinulot niya ito ngunit hindi agad binuksan. Sa halip ay mas lumapit pa ito sa akin. 

“Akala mo ba ay hindi ko alam ang ginawa mo sa kanila?” wika nito sabay bukas sa attaché case na hawak niya.

Agad sumirit ang usok nito papunta sa amin. Mabuti nalang ay agad kong natakluban ang aking ilong ngunit may ilan pa rin akong nalanghap sanhi para mapaubo at mapaupo ako sa sahig.

“Akala mo ba maiisahan mo ako?” naglakad ito papalapit sa akin.

Dahil sa ilang usok na nalanghap ko ay hindi ko agad napansin ang nakaamba niyang paa. Tumilapon ako pabaliktad dahil sa lakas ng naging tadyak niya.

“Talagang tinraydor mo ako sa sarili kong lungga? Saan nanggagaling ang tapang mo?” Isang tadyak ulit ang aking natanggap.

This time, sumubsob na ang aking mukha sa sahig. Nalasahan ko rin ang malansa at mapait kong dugo mula sa aking putok na labi.

“Where’s A-ambi?” mapapansing pilit ang aking pagtatapang-tapangan.

Ang totoo kasi, labis nang nanghihina ang aking katawan. Marahil ay dahil sa kemikal na nalanghap ko sa usok at sa mga suntok at tadyak na natanggap ko mula sa kaniya.

“Ah, oo nga pala. Saan ko nga ba siya iniwan?” Inilagay nito ang kaniyang daliri sa ulo at umaktong nag-iisip.

“Muntikan ko nang makalimutan, buti ipinaalala mo.” Lumapit ito sa isang kwarto na sa palagay ko ay yari sa semento. 

Silyado ang bawat sulok nito, tiyak akong kung sino man ang ikulong dito ay hindi agad magtatagal lalo na kung walang hangin na pwedeng langhapin.

“Nakatulog na pala siya, kanina pa kasi siya riyan.” Ibinagsak niya ang nanghihina nang si Ambi.

Tuyong tuyo ang kaniyang labi. Para itong isang lantang gulay na hindi nadiligan nang ilang araw.

“HAYOP KA!” Sigaw ko sa kaniya. 

Nagtama ang mga mata namin ni Ambi. Kahit wala itong sinasabi ay alam kong masaya ang mga mata niya na makita ako. Bakas ang pananabik at takot sa kaniyang mga mata na lalong nagpagalit sa akin.

“Easy. Huwag kang mag-alala, mag-sasama na rin naman kayo mamaya sa impyerno.” wika nito at biglang sinipa sa sikmura si Ambi.

Napatayo ako at agad siyang sinugod. Isang suntok ang iginawad ko sa kaniya ngunit mabilis niya itong naiwasan. Bilang ganti, kinuha nito ang isang baril at buong lakas na ihinampas sa akin.

Pabagsak akong tumilapon sa sahig. Halos dumoble na ang paningin ko dahil sa labis na hilo.

“Bakit hindi mo nalang iputok ang ‘yang hawak mong baril?” nanghihina kong sabi.

Nakita kong napamulat si Ambi dahil sa sinabi ko. Nasa likod siya ni Mang Bherto kaya’t hindi siya napapansin nito. Nagtaka ako dahil parang bigla itong nagkamalay at lumakas.

“Matapang ka talaga ah?” Itinutok nito sa akin ang baril at pinaputok.

Halos takasan ako nang hininga sa takot. Ngunit agad din akong nakahinga nang maluwag nang malamang hindi ako nito tinamaan.

Isang putok nalang.

Tama, wala na akong ibang magagawa kung hindi ituloy ang aking plan B. Masyado na akong mahina para kayanin siya. Kailangan ko na ng tulong mula sa mga pulis.

“Hanggang ganiyan ka lang ba? Bakit hindi mo ito iput—” Hindi ko na natapos pa ang sasabihin ko nang mapahiyaw ako sa sakit.

Sa pagkakataong ito kasi ay inasinta na niya ang aking kanang binti. 

“Masyado ka nang madaldal. Gusto mo patahimikin na kita habang-buhay?” Lumapit ito sa akin at sinipa ang binti kong nasugatan.

Hindi ko siya nilabanan, sa halip ay hinayaan ko siyang ituon ang kaniyang atensyon sa akin. Nakita ko kasing gumagalaw si Ambi. Kinuha nito ang malaking kahoy at dahan-dahang naglakad palapit sa likod ng lalaki sa harap ko.

“Ano? Iimik ka pa?” pang-aasar nito sa akin.

Tumango ako kay Ambi nang makapwesto na ito. Nagtaka naman si Mang Bherto kaya agad itong lumingon sa direksyon ni Ambi. Ngunit kasabay nang paglingon niya ay ang pagtama ng malaking kahoy sa kaniyang mukha.

Buong lakas at pwersa ang nilaan dito ni Ambi kaya’t napahiga ang lalaki sa sahig.

Agad niya akong tinulungang tumayo. Papatakbo na sana kami nang biglang hawakan ni Mang Bherto ang aking paa.

“Arghhh.” Daing ko nang tusukin niya ang butas ng aking sugat gamit ang kaniyang daliri.

Muli siyang hinampas ni Ambi kaya’t muli na naman itong napahiga.

Hindi pa kami nakakalayo nang bigla itong tumayo at itutook sa amin ang hawak na baril.

“Say good bye, lovers.” Bago pa niya maiputok ang baril ay isang lalaki ang sumulpot at niyakap siya pahiga sa sahig.

“Takbo!!” Sigaw ni Gio.

Sinasabi ko na nga ba’t hindi lang ako ang pinadalhan nito ng text message. Sigurado akong kaming dalawang magkapatid ang original nitong pakay.

Isinantabi ko na muna ito at sinunod ang sinigaw ng kapatid ko. Dumaan kami sa likod bahay. Wala na kaming pakialam kung saan kami dalhin ng direksyon na ito. Basta ang mahalaga ay ang maitakas ko si Ambi.

“Ano ‘yon?” Tanong nito nang makarinig kami ng mangilan-ngilang putok ng baril.

Hindi ko na siya sinagot, nagpatuloy nalang kami sa pagtakbo. Nakaakbay ang isang braso ko sa balikat niya dahil hirap akong tumakbo.

“Shit.” Mura nito nang mahagip siya ng bala mula sa putok ng baril sa likod.

Nang lingunin ko ito ay nakita ko si Mang Bherto, may galos ang ilang bahagi ng kaniyang mukha ngunit hindi pa rin nawawala ang ngisi sa kaniyang labi.

shit, si Gio.

“Wala na kayong tatakbuhan.” wika nito nang matigilan kami sa pagtakbo.

Wala na kasing ibang daan dito. Tanging bangin na lang na kung tatalunin namin ay tiyak na ikamamatay namin.

Lumapit siya sa amin kaya lumayo kami.

“M-maawa ka, huwag mo kaming patayin.” Mangiyak ngiyak na pakiusap ni Ambi.

Pumwesto ako sa unahan niya para ikubli siya sa aking likod. Kahit man lang dito ay maramdaman niyang ligtas siya.

“Ako nalang ang patayin mo.” Sigaw ko sa kaniya.

Napatawa ito, “talaga ba? Hanggang dito ba naman, mag-papakasweet kayo?” wika nito.

Dumura pa ito sa lupa para ipakita kung gaano siya nangdidiri sa amin.

“May dalawang bala nalang ako rito. Isa para sa’yo.” Itinuro ako nito.

“At isa para sa kaniya.” Itinuro naman niya ang tao sa likod ko.

Hinawakan ni Ambi ang kamay ko. Nang tignan ko siya ay puno nang pagmamahal ang kanyang mga mata.

“S-sorry. Mahal na mahal kita.” Halos maghalo na ang laway, pawis, at luha sa kaniyang mukha.

Hinawakan ko siya sa kaniyang pisngi at pinahi ang ilang dungis nito. Hinagkan ko siya sa noo at mahigpit na niyakap.

“Mahal na mahal kita. Patawarin mo ako sa lahat ng kasanalan ko.” Wika ko sa pagita ng aming mga yakap.

Mas humigpit ang yakap nito kaya’t hinigpitan ko rin ang sa akin. Parang sa puntong ito ay tinanggap na namin ang kapalaran namin, na baka nga hanggang dito nalang talaga kami.

“Sobrang sweet. Nakakasuka!!” Sigaw nito na nagpaharap sa akin.

Agad niyang ipinutok ang baril sa harap ko. Tinamaan ako nito sa aking tiyan kaya’t napahiga ako.

“Tikboy!!” rinig kong sigaw ni Ambi.

Agad nitong inangat ang aking ulo at ipinatong sa kaniyang binti. Hindi na ito magkanda-ugaga dahil sa sunod sunod na pagiyak.

“Tama na. Tapusin na natin ito.” Sigaw nito at muling itinutok ang baril kay Ambi.

Nakita kong pumikit si Ambi kayat pumikit na rin ako. Isang putok ng baril ang aming narinig. Ngunit nagtaka ako dahil walang naging reaksyon ang katawan ni Ambi.

Nang imulat ko ang aking mga mata ay nakita kong nagtataka rin si Ambi.

Hindi ba asintado?

“Ikaw na naman?” sigaw ni Mang Bherto kay Gio.

Kaya pala hindi tumama ang bala kay Ambi ay dahil sinalo ito ni Gio. Bumagsak ito sa gitna namin nila Mang Bherto. Lahat kami ay malapit sa gilid ng bangin.

“S-sorry.” Nahihirapan nitong sabi.

Bumaling ang tingin nito kay Ambi. Malamlam na ang kaniyang mga mata. Bakas na rin ang labis na hirap at sakit sa kaniyang katayuan.

“di ba sabi ko sa’yo babawi ako sa inyo?” nakangiti nitong sabi.

Tinignan ko si Ambi at tanging pagiyak at pag-iling lang ang kaniyang naging tugon.

“Ngayon na ang araw na ‘yon.” huli nitong sabi.

Buong lakas siyang bumangon at tumakbo papunta sa direksyon ni Mang Bherto. Minaliit ng huli ang naging plano nang nauna kaya’t hindi siya kumibo. 

Nang magtama ang katawan nila ay agad siyang niyakap ni Gio at sabay silang tumalon ng bangin.

“HINDI!!!” Sabay sabay naming sigaw na tatlo.

Kami ni Ambi ay dahil sa hindi namin innasahan na gagawin  ito ni Gio. At si Mang Bherto naman ay dahil siguro hindi niya inasahan na dito na magtatapos ang kasamaan niya.

Unti-unti nang nag-labo ang aking paningin. Ni hindi ko na alam kung bumagsak na ba sila o kung maririnig ko pa ba ang pagbagsak nila.

Para kasing mauuna nang bumagsak ang aking mga mata.

“Tikboy???” Tinampal niya ako sa aking pisngi ngunit hindi ko na ito masyadong maramdaman.

“P-patawad.” Huling salitang nabitawan ko bago magdilim ang lahat sa akin.

Paalam.

Author’s note:

Hi guys!! Malapit na talaga tayo sa epilogue. Hindi ako makapaniwala na magtatapos na ang kwentong ito. Maraming salamat sa inyong lahat.

I will not be able to come up with this if it was not for all of you!! I love you all.

Ps. too much typos and errors ahead, wide understanding is a must. :)))

hey, you.

Acknowledgement

Hi guys!! I made this chapter to express how grateful I am for your warmth and continuous support all throughout my journey in making this art to life.

I know, there were times that I produced lame and plain chapters, yet you still never fail to amaze me with your love and effort to read it.

Yes, there are other readers who really can’t show their support and appreciation through votes and comments and I don’t have anything against that. However, there are also people who never missed reading every chapter without giving it a vote and I am very much thankful for that.

As we come with the two remaining chapters of this, one is chap 45 and the other one is epilogue, I wanted all of you to know how happy my heart is for feeling this welcomed and supported, if the’re such terms, here in this platform.

Imagine, with my works, I was able to touch some of your life and your hearts and that’s more rewarding than all of those reads and votes,, although i would admit, it’s still better if you will do both :p

Kidding aside, I hope that you would still support me with the last chapters of this as well as my other stories that just like this, I will be putting my heart and my soul upon finishing it.

I’m being extra emotional today because i really felt the love and support that I never knew I would be feeling or at least experiencing once and for all.

I never thought that my love for writing would come this far — where i am appreciated as an author and as a writer.

For the last time, may i know your thoughts and your words about me and this work? I would love to hear more of your feedbacks. They make me feel excited to come up with something fun and exciting.

Thank you all, and I love you.

Please remember that everything is possible, you just need one person to believe in you. And that particular someone should be no other than you. :)))

♡, mahiwagaxxxx

Ps. To those who would ask for my personal social media accounts, i hope you guys understand that I want to keep my identity hidden…for now.

CHAPTER 45

Please listen to the attached song before reading the whole chapter. Wear your earphones and prepare your tissues, if you have any. Happy reading.

(Song title: Tears in heaven by Eric Clapton)

Ps. you can try listening to its other version like the slowed+reverbed one for a more sad feeling, it’s your choice.

AMBI

Gumising ako na tanging puti lamang ang aking nakikita. Halos ipikit ko ulit ang aking mga mata dahil sa liwanag na nag-mumula sa itaas.

Nasa langit na ba ako?

Napakaaliwalas ng nakikita ng aking mga mata. Gumaan din ang pakiramdam ko, parang wala na ang anumang sakit na nararamdaman ko mula sa nangyari kahapon.

Teka, tama ba? Kahapon ba ako namatay? Agad kong nilingon ang gilid ko at nagtaka ako dahil mayroon ditong halaman. Sa tabi nito ay may nakayuko.

“Ikaw po ba si San Pedro?” magalang kong tanong sa kaniya.

Umangat ang ulo nito at hinarap ako.

“Gaga, anong sinasabi mo riyan, nakshi?” Wika ni Mamu.

Teka, patay na rin si Mamu?

“Buti naman at nagkamalay ka na.” Naging seryoso at malamlam ang tinig nito.

“Teka at tatawag muna ako ng nurse.” Lumabas ito saglit para tumawag ng nurse.

Ibig sabihin ay hindi pa ako patay, buhay pa ako. Wala ako sa langit dahil nasa ospitalaako. Pinagmasdan ko ang mga galos ko sa katawan at hinawakan ang mga ito.

Nang mapapikit ako dahil sa naramdaman kong sakit ay nakumpirma kong buhay pa nga ako. Sa patuloy na pag-titig sa mga galos at sugat ko, bumalik sa alaala ko ang lahat ng nangyari.

Kung paano ako napunta roon, kung anong ginawa niya sa akin, at kung paano ako nakaligtas.

Napabalikwas ako mula sa pagkakahiga nang maalala kung paano ako nakaligtas. Tama, si Gio at si Tikboy. Kumusta na kaya sila? Ano na kayang lagay nilang dalawa, lalo na si Gio.

Tatayo na sana ako at lalabas ngunit agad akong pinigilan ni Mamu. Nakabalik na pala ito kasama ng isang nurse na tinawag niya.

“Huwag po muna kayong masyadong gumalaw. Manatili lang po kayong nakahiga para mas mabilis po kayong maka-recover.” Wika ng nurse.

Abala ito sa pag-check ng mga tungkol sa akin, isinusulat niya ito sa hawak niyang sulatan. Hindi ko na siya pinag-tuunan pa ng pansin. Sa halip ay ibinaling ko ang aking atensyon kay Mamu na nakaupo sa tabi ko.

“Kumusta po si Gio?” tanong ko sa kaniya.

Umiwas ito ng tingin at ibinaling ang atensyon sa nurse, gano’n din naman ang nurse sa kaniya. Tila nagkatitigan ang dalawa at nagtatanungan kung ano ang sasabihin nila sa akin.

“Bakit, anong nangyari sa kaniya? Si Tikboy? Nasaan siya?” Naiiyak kong tanong.

Nag-sisimula na namang balutin ng lungkot at takot ang aking buong pagkatao. Ramdam ko rin ang biglaang pagbigat ng aking mga mata, animoy uulan na naman ng luha ang mga ito.

Tumango ang nurse sa kaniya at nag-paalam na. Tila umiiwas din ito sa maaari kong maging tanong na lalong nagbigay ng pangamba sa akin.

“Lie, kumalma ka muna.” Hinakawan ni Mamu ang aking mga kamay.

Hinigpitan nito ang hawak sa mga kamay ko. Unti unting lumalamlam ang kaniyang mga mata. Nakatitig lamang siya sa akin nang diretso.

“May masama po bang nangyari sa kanila?” Hindi ko na napigilan pa ang maiyak.

Ang hikbi ay unti-unting naging iyak, ang butil ng luha ay naging ulan ng luha na parang papunta na sa bagyo ng hinagpis.

“Hindi ko alam ang kabuuan ng nangyari dahil hindi ko pa nakakausap nang maayos ang mga puls. Pero…” tumigil ito at yumuko.

Parang tumigil ang lahat sa mundo. Tanging ang pagtibok ng puso ko ang aking naririnig. Palakas ito nang palakas, para akong aatakihin sa puso habang hinihintay ang kasunod nang sasabihin ni Mamu.

“Wala na si Gio. Hindi nito kinaya ang bangin na binagsakan nila.” Pag-tatapat nito.

Napahagulgol na ako sa sinabi niya. Hindi maaari. Marami pa akong gustong sabihin sa kaniya. Marami pa akong gustong gawin kasama siya. Bakit ngayon pa siya nawala? Bakit kinailangan niyang isakripisyo ang sarili niya para sa amin.

“Pati si Mang Bherto ay wala na.” Dugtong nito.

Tama, kung hindi kinaya ni Gio, malamang ay hindi rin nito kakayanin. Pareho na silang wala. Pareho na silang patay. Bakit kailangang may dalawang mamatay?

Nang muli kong maalala si Tikboy ay itatanong ko sana sa kaniya kung anong nangyari rito dahil ang huli kong naaalala ay bigla itong nawalan ng malay tao habang nasa piling ko pero bigla siyang nag-salita.

Hindi ko kakayanin kung malalaman kong pati siya ay wala na.

“Pero hindi lang dalawang bangkay ang natagpuan.” Nagsimula na rin siyang umiyak.

Pareho na kaming umiiyak at nanginginig habang hawak ang kamay ng isa’t isa.

“A-anong ibig mong s-sabihin.” pilit kong tanong.

Lumakas ang kaniyang mga hagulgol.

“Tatlo ang natagpuang patay.” Pag-siwalat nito.

Halos gumuho ang mundo ko dahil sa narinig. Kung tatlo ang namatay, isa lang ang ibig sabihin nito.

Totoo ang tinuran ni Tikboy sa akin bago kami takasan ng malay tao —

---

Patawad, paalam.

---

Wala sa loob kong inayos ang aking sarili. Suot ko ngayon ang isang itim na pang-itaas at isang itim na pang-ibaba.

Sinuot ko rin ang itim na shades na ipinahiram sa akin ni Mamu para matakluban ang mga maga kong mata na walang ibang ginawa kung hindi ang mag-paulan ng mga luha.

Hindi ko nga alam kung kailan na ito matatapos, o kung mauubos pa ba ang sakit at ang aking luha.

Hinahayaan ko nalang na masaktan nang masaktan ang aking sarili hanggang sa hindi ko na maramdaman ang sakit.

Wala kasi yatang gamot sa ganitong klase ng sakit --- sakit na nag-tatagal nang panghabang-buhay.

“Ready ka na ba?” Malungkot na tanong ni Mamu.

Tumango lang ako bilang sagot.

Nag-sisimula na ang misa nang makarating kami sa simbahan. Umupo kami sa pinakadulong bahagi ng pasilyo. Kahit alam kong wala na siya, umaasa pa rin ako na mahahagip siya ng aking mga mata.

Umaasa pa rin ako na kahit sa huling pagkakataon ay makapag-paalam kami sa isa’t isa. Para pormal na naming mabigyan ng tuldok ang nagtapos naming pag-sasamahan.

“Halika na.” Nagsimula nang maglakad ang mga tao papunta sa sementeryo kung saan namin ihihimlay ang kanilang mga labi.

Maraming tao ang nakiramay, para kaming isang kulto na naglalakad dahil sa dami ng taong nakaitim. Sinabayan pa ng isang madamdamin na awitin mula sa mga kilala at batikan na mang-aawit.

“Mag-paalam ka na sa kaniya sa huling sandali.” sabi sa akin ni Mamu.

Narito na kami kung saan ililibing ang bangkay nilang tatlo. Nag-kaisa ang aming mga pamilya na Ilibing silang tatlo sa iisang lugar ngunit mayroong tig-iisang nicho.

“Ito na ang huling araw na masisilayan mo ang hitsura nila, sige na.” Wika ni Mamu.

Una kong nilapitan ang bangkay ni Gio. Gano’n pa rin ang kaniyang hitsura. Napakapogi at napakaamo ng mukha. Napangiti rin ako nang mapansing mayroong kurba ang kaniyang mga labi.

Iniisip ko nalang na siguro ay masaya na siya kung nasaan man siya ngayon. Sabi kasi ng pamilya niya, na-diagnose raw ito with a very rare disease. It was a genetic disease na suspetya nilang mula sa tunay na pamilya ni Gio.

Kaya pala gano’n nalang ang ipinayat niya nang magkita kami, ‘yon pala ay dahil nag-sisimula nang lumala ang kaniyang sakit.

“Paalam, kaibigan.” isang bulaklak ang inalay ko sa ibabaw ng kaniyang kabaong.

Sunod kong pinuntahan ay si Mang Bherto. Sa totoo lang, wala na akong nararamdamang galit sa kaniya. Pero wala rin akong nararamdamang awa o anumang emosyon sa kaniya.

Nilagyan ko na lang din ito ng bulaklak at tinungo ang nasa dulong kabaong.

Mas bumilis ang pag-agos ng aking luha. Buong tapang kong hinarap ang laman ng kabaong. Napaka-amo pa rin ng kaniyang mukha. Kahit maraming galos, sugat, at pasa ay hindi pa rin maikakaila ang natatangi nitong hitsura.

Kahit na ibang-iba na ang hitsura nito sa kung paano ko ito huling nasilayan ay hindi pa rin nabigo ang aking mga mata para makita ang tunay nitong kagandahan.

“Paalam aking kaibigan. Paalam, Val.” Ibinitang ko ang huling piraso ng bulaklak sa kaniyang kabaong.

Ang ikatlong katawan na natagpuan sa naturang lugar ay ang kaniyang bangkay. Base sa otopsiya, matagal na pala itong walang buhay. At ang sinasabing dahilan ay ang labis na pananakit at pambubugbog ni Mang Bherto.

Kaya pala gano’n nalang ang galit niya sa akin ay dahil ako ang sinisisi nito kung bakit niya nagawang saktan at mapatay ang kaniyang minamahal.

Hindi nito magawang ilibing ang bangkay nito dahil naniniwala itong nag-papahinga lamang ito. Naniniwala siyang babangon ito at magsasama muli sila para mag-mahalan.

Ang hindi niya alam, sa kabilang buhay na pala sila muling magkikita at magsasama. Pero para magmahalan? ‘Yon ay walang kasiguraduhan.

Paalam sa inyong tatlo.

Umalis na ang mga tao nang sandaling tabunan na ang kanilang mga kabaong. Naiwan lamang kaming mga kaibigan at pamilya ng tatlong namayapa.

Hanggang ngayon ay iniisip ko pa rin kung bakit mas piniling umalis at lumayo ni Tikboy. Galit ba siya sa akin? Ako ba ang sinisisi niya sa pagkamatay ng nagiisa niyang kapatid?

Gabi-gabi, araw-araw, iniisp ko kung ano ba ang nagawa kong mali para mangyari ang lahat ng ito. Isa lang naman ang hiniling ko sa buhay ko eh, ang magkaroon ng pamilya na magmamahal at magaalaga sa akin.

Hindi ko na nga natupad ‘yon, nakasira pa ako ng ibang pamilya.

Ang sinabi sa akin ni Mamu, nang sandaling magkamalay at bumuti ang pakiramdam ni Tikboy ay nagpasya raw itong umalis at magpaalam. ‘Yon daw ang sinabi sa kaniya ng pamilya nito.

Hindi niya rin alam kung ano ang dahilan at kung bakit niya ito ginawa. Pero isa lang ang sinabi niyang sigurado, na may dahilan ang desisyon nitong lumisan.

“Ambi, tama ba?” Isang malaking lalaki ang lumapit sa akin.

Kung hindi ako nagkakamali, siya ang tumayong ama para kina Tikboy at Gio.

“Opo.” Maikli kong tugon.

Bakas din sa kaniya ang lungkot dahil sa nangyari. Hindi ko tuloy maiwasang mahiya sa kaniya. Baka kasi ako rin ang sinisisi nito dahil sa mga nangyari.

“Bago umalis si Giorge, ah si Tikboy, ay may naiwan siyang liham. Naisip ko na baka may kinalaman ito sa inyo kaya kinuha ko ito.” Ibinigay niya sa aking ang isang sobre na may kung anong matigas na laman sa loob.

“Mas mabuti siguro kung ikaw nalang ang mag-tabi niyan.” Umalis na ito at nag-paalam.

Sumenyas naman si Mamu na mauuna na rin sa labas. Doon nalang niya ako hihintayin para bigyan ako ng oras mag-isa.

Ako nalang pala ang tao rito.

Umalis na ang lahat ng bisita, tanging ako nalang ang narito kasama ang libo-libong espiritu ng mga namayapa.

Binuksan ko ang sobre at nagulat ako dahil narito ang kwintas na ibinalik ko kay Tikboy nang panahong mag-awat at mag-hiwalay kami.

Nag-simula na namang bumuo ng ulan ang aking mga mata.

Nakakabit din bilang pendant ng kwintas ang singsing na noo’y ibinibigay niya sa akin bilang parte ng kaniyang pag-hingi ng tawad.

Ibinaling ko ang atensyon ko sa isang piraso ng papel na laman ng sobre, ito siguro ang tinutukoy niyang liham.

Binuksan ko ito at sinimulang basahin,

“Dearest Ambi,

We have been through so much. I witnessed how you have been through in a lot of pain and struglles, and most of it was because of me. I am very sorry for being weak in times when you needed me to be strong. I am sorry if I was not there when you felt like nobody was there for you. I am very sorry for everything that I have caused you. Please know that it was never my intention to hurt you. Becasue all along, I jsut wanted to love you.

As you have read this letter, I am now giving you your freedom. You are now free to heal, to move on, and to move forward with your life. I wish you nothing but the best. May you recover with all the pain and heartaches smoothly and gradually. May we take this expereince as lessons that we will always bring no matter what we do and where we go.

Please do not think that I blame you that's why I am leaving you. I am only doing this so that we could both heal in our individual ways and process. I hope that you would not blame yourself either because you are not at fault why all of this had happened. I am also hoping that someday, when both of us are already healed, we could still be friends.

Promise, when the time comes for us to see each other, I will do everything to win you back. I will prove to you that I am worthy of a precious and speacial person, and that is you. And when that happens, I hope to see you wearing the necklace and the ring that I have given you.

Always loving you but now setting you free,

Tikboy.”

Author’s note:

Shet, kahit ako nasasaktan para sa kanila. Sana magustuhan niyo ito. Comment naman kayo kung naramdaman niyo ‘yong naramdaman ko.

We are now done to our last chapter — epilogue!! Ano sa palagay niyo ang magiging ending nito???

Ps. di na ako nag-proofread, di naman kayo nagrereklamo kung may typos ba hahaha layu all

EPILOGUE

Since we are now at the last part of this story, dito na ako mag-iiwan ng aking huling mensahe sa inyo sa huling pagkakataon.

Thank you all for supporting this one up to this very last chapter. I hope I was able to satisfy and entertain you even in this simple way I know.

Please know na binabasa ko lahat ng feedbacks niyo and talagang masaya ako kasi tinutulungan niyo akong i-improve ang aking sarili in terms of my writing skills.

Sana magustuhan niyo kung paano ko napagpasyahang tapusin ang kwento ni Ambi at Tikboy.

Team AmBoy is now signing off. Thank you!

(Song title: After All by Sam Milby and Yeng Constantino)

---

One Year Later

AMBI

A lot of things had changed, at kasama na roon ang aking pag-aaral. Dahil sa naging mala-rollercoaster ride na takbo ng buhay ko pati sa school, I decided not to pursue my studies anymore.

But, I was able to find my purpose and that is to offer myself to kids who also experienced the same thing that had happened to me, particularly those who do not have parents anymore and those who do not have shelters to go to when everything seems not fall on to its place.

I am now a proud member of Kalinga Organization who raises funds to feed street children, to offer scholarship program to students who lack financial support, and any other activities that help in advocating and promoting the welfare of our children today.

This would not be possible if it was not for Mamu’s friend. She was the one who introduced me to this group where I had attended numerous seminar, workshops, even a 4-month vocational course, and counseling that are all part of me becoming an official member of the said organization.

Nakatulong din ito para maka-recover ako sa lahat ng nangyari sa akin — kasama na roon ang depression, which I believe is really real and is existing, and ang pag-cope up ko sa nangyari sa amin ng mga naging kaibigan ko, kasama ni si Tikboy.

Magmula nang umalis ito ng bansa, wala na akong naging balita sa kaniya. Hindi naman kasi ako gano’n ka-active sa social media para makasagap nang anumang impormasyon tungkol sa kaniya.

Although I would admit, minsan naiisip ko pa rin siya, pero hindi in a romantic kind of way, natanggap ko na kasi ang sitwasyon namin, siguro naiisip ko siya as a friend? Kahit naman gano’n ang nangyari sa amin ay may pinag-samahan pa rin kami.

Napapaisip lang ako kung kumusta na ba siya. Kung ano nang ganap sa buhay niya, o kung may asawa na ba siya. ‘Yong mga bagay na normal mong maiisip tungkol sa iyong naging kaibigan.

There were times na binabalitaan ako ni Saree sa kaniya, friend pala kasi ito ng gaga sa kaniyang social media, pero hindi ko na masyadong pinapansin kasi masyado akong busy sa aking mga ganap sa buhay at sa trabaho.

Speaking of, nagkaayos na kami, matagal na, naipaliwanag na niya na kaya pala siya umiwas sa akin noon ay dahil na-experience niya na rin ang nangyari sa akin, at ayaw niya nang maalala ‘yon kaya umiwas nalang siya.

Pero dahil kay Jam, muli kaming nagkaroon ng koneksyon para mag-ayos at ipagpatuloy ang naudlot naming friendship.

Oo, sila na kasi ngayon ni Jam. Sinasabi ko na nga ba’t sila rin ang magkakatuluyan sa huli eh. just like what people usually say, the more you hate, the more you love. And that was exactly how their love story began.

And I could not be more than happy for them. At least, naging masaya kahit papaano ang iba kong kaibigan. ‘Yon nga lang, may times pa rin na nag-aaway sila lalo na kapag ang dami nilang school works na ginagawa.

Tamad daw kasi itong si Saree, lahat ay gustong ipagawa kay Jam. Syempre bilang mabait itong isa, hindi niya ginagawan, sa halip, pinupursigi niya itong gumawa nang mag-sarili. Nakakainggit nga minsan ang dalawang ‘yon eh. Para bang always happy lang ang kanilang buhay.

“Happy birthday.” Bati sa akin ni Mamu.

Nakaayos ako ngayon at nakahanda nang umalis. Kaarawan ko nga pala ngayon, sa sobrang dami kong iniisip ay hindi ko na namalayan na birthday ko na pala.

“Nakalimutan mo, ano?” tukso nito sa akin.

Tumango lang ako at ngumiti. Sa totoo lang, wala naman akong nakikita na dahilan para mag-celebrate. Mag-sisimba nalang ako mamaya para magpasalamat sa panibagong taong ito ng buhay ko.

“Marami po kasing gawa. Una na po ako Mamu.” Humalik ako sa pisngi niya.

Lumabi ito sa akin. Hanggang ngayon kasi ay hindi ako nito pinaniniwalaan sa tuwing sinasabi ko sa kaniya na okay na ako. I guess ganun talaga ang mga magulang. Nararamdaman nila kung talagang okay ba ang anak nila o hin.

“Umuwi ka agad ha, mag-luluto ako.” Tumango ako sa kaniya at nag-lakad na.

---

“Where do you plan to celebrate your birthday ba?” mataray na tanong sa akin ni Saree.

Silang dalawa ni Jam ang kasama ko kaninang mag-simba.

“Wala. Baka umuwi na rin ako agad.” maikli kong tugon.

Nakasuot sila ng couple shirt ni Jam. Gusto ko ngang matawa kasi mickey mosue ang theme ng suot nila pero pinipigilan ko lang dahil baka suntukin ako nitong si Jam. Mukha kasing hindi siya masaya sa kalagayan niya ngayon.

“Oh.” Inabot nito sa akin ang isang paper bag.

Tinignan ko ang laman nito, isang maliit na box. Tumingin ako sa kanila na parang nagtatanong ngunit tanging ngiti lang ang binigay nila pareho.

“Go ne bes, mag-momol pa kami ni Jammy.” Nanlaki ang mata ko sa sinabi nito.

Momol? ganitong maaraw, momol?

“Ah, what she meant was mall. P-pupunta kami sa mall.” Nahihiyang paliwanag ni Jam.

Tinawanan ko lang sila bago ako nag-simulang maglakad palayo sa kanila. Narinig ko pa silang nag-tatalo pero hindi ko na ito pinansin pa. Normal naman na ito sa kanila.

Pumunta ako sa pinakamalapit na flowershop. Balak ko kasing bumili ng bulaklak at dumalaw sa puntod ni Val.

Noong isang araw kasi ang kaniyang unang taon nang pagkamatay. Ngunit hindi ako nakapunta dahil sa dami ng aking kailangan na asikasuhin. Kaya ngayon, siya nalang ang isasama ko sa pag-celebrate ng aking birthday.

Besides, ganito naman kami kahit noong buhay pa siya. Kami lagi ang magkasama para mag-celebrate ng kaarawan ng isa’t isa.

“Hi, friend.” Nag-sindi ako ng tatlong kandila at inilagay sa kaniyang puntod kasigbay ng bulaklak na binili ko.

Sa gilid namin ay ang puntod ni Gio at Mang Bherto na hindi ko na nilagyan pa ng bulaklak dahil mayroon naman na ito. Siguro ay may nauna na sa aking dumalaw sa kanila. Mabuti naman at hindi pa rin sila nalilimutan ng kanilang pamilya.

Umupo ako sa ibabaw ng puntod nito at nag-simulang mag-drama. Pangatlong beses pa lang yata akong napunta rito. Naaalala ko kasi ang mga nangyari noon kapag narito ako, at tuwing nangyayari ‘yon, naiiyak ako.

Eh ayoko naman nang makita pa ang sarili ko na umiiyak. May nag-sabi kasi sa akin na hindi raw ako kagandahan sa tuwing umiiyak. Ayan, naalala ko na naman tuloy ulit siya.

“Kumusta ka na Val? Nasaan ka kaya ngayon, nasa langit o impyerno? Sa tingin ko, sa impyerno, palagi ka kasing nasa langit noong nabubuhay ka pa.” Natawa ako sa sarili kong sinabi.

Siguro kung naririnig niya lang ako ngayon, malamang ay tumatawa rin siya. Palagi kasi kaming nag-bibiruan tungkol sa langit na tinutukoy namin sa tuwing nag-papapligaya kami ng aming mga customer.

“Uy, biro lang, ito naman.” wika ko nang biglang umihip ang malakas na hangin.

Sa tanda kong ito, hindi pa kasi ako nakakakita ng multo. At hindi ko papangarapin na makakita ano. Iba ang gusto kong makita, hindi multo, pero nakaka-excite rin.

“Pero alam mo, kung nasaan ka man. Sana masaya ka na.” Nag-simulang mag-ulap ang aking paningin.

Malambot pa rin talaga ang puso ko pagdating sa kaniya.

“Sana napatawad mo na ako.” Hindi ko na napigilan pa ang maiyak.

Hinayaan ko lang ang sarili kong humagulgol. Wala namang ibang tao na narito. Wala namang makakakita sa akin at sa magiging hitsura ko. Malamang para na akong zombie nito, hindi kasi waterproof ang eyeliner na ginamit ko.

Pumasok ang ilang make-up sa mata ko kaya’t napapikit ako. Hinanap ko ang panyo ko sa bag ngunit hindi ko ito nakita. Siguro ay naiwan ko ito kanina sa simabahan. Kung minamalas ka nga naman oh, mabubulag pa yata ako.

“Here.” Isang kamay na may hawak na panyo ang naaninag ng mata ko.

Hindi na ako nagdalawang isip na kunin ito. Agad ko itong pinunas sa mata ko. Nang mawala ang hapdi sa mata ko ay ibinaling ko ang paningin ko sa kaniya.

“Thank y—” Hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil sa lalaking nas harap ko.

Kinusot ko ang aking mga mata para masiguro kung totoong tao ba ang nasa harapan ko. At tototo nga, palagay ko’y kumalat na ang mascara ko pero hindi pa rin siya nawawala sa paningin ko.

Kinuha nito ang panyong ibinabalik ko at muling ipinunas sa mata ko.

“Here, you can have it.” Ibinalik niya sa akin ang panyo.

Nanatili lamang akong nakatulala. Hindi ako makapaniwala na ang lalaking matagal na nanirahan sa puso ko ay mag-babalik, at ngayon, nasa harapan ko siya.

“Why?” maiksi nitong tanong.

Natauhan ako sa pag-sasalita nito kaya agad kong inayos ang sarili ko at ihinarap ang aking mukha sa lapida ng puntod ni Val.

“W-wala.” Bakit ako nauuutal?

Siguro ay hindi ko lang inasahan ang pagbabalik niya. Pero sigurado ako, okay na ako. Wala lang itong nararamdaman ko.

Pero bakit taliwas ang mga sinasabi ko sa isinisigaw ng puso ko. Bakit parang biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko. Sobrang lakas nito na parang nainikip at biglang sasabog.

Matagal na nang huli ko itong maramdaman, at sa pagkakatanda ko, sa kaniya ko rin ito huling naramdaman.

“Kumusta ka na?” tanong nito habang ang mga mata ay nasa kawalan.

“Ayos lang.” sagot ko.

Hindi na ako nag-abalang tanungin ang kalagayan niya. Mukha naman siyang nasa mabuting kalagayan eh.

“Kailan ka pa umuwi?” Pesteng bibig talaga ito, kahit kailan ay traydor.

Napatingin siya sa akin dahil sa tanong ko. Hanggang ngayon ay hindi pa rin nag-babago ang histura niya. Mas lalo yata siyang gumagwapo sa bawat araw na lumilipas.

“Kanina lang. Actually, kanina pa ako rito. When I saw you walking towards my direction ay agad akong nag-tago sa likod ng puno.” itinuro niya ang malaking puno sa di kalayuan.

Kaya pala may bulaklak dito. Siya pala ‘yong iniisip ko na unang dumalaw. Pero bakit niya ito sa akin sinasabi? Siguro ay gusto niya lang na maging comforatble kami sa company ng isa’t isa.

Ngumiti lang ako sa sinabi nito at nag-peke ng tawa. Awkward na kung awkward, wala na kasi akong maisip na sasabihin.

Ang ayos kasi ng hitsura niya, tapos ako, pakiramdam ko ay mas malala pa ako sa hitsura ko tuwing haggard ako. Pero bakit bigla akong na-conscious sa sarili ko.

My god.

Parang mababaliw na ako sa mga nararamdaman ko. Hindi ako handa sa araw na ito. Bakit naman ngayon pa. Sa dinami-rami ng araw, ngayon pa talaga.

“By the way, happy birthday.” Isang simpleng ngiti ang rumihistro sa bibig nito.

Parang biglang tumigil ang lahat ng nasa paligid. Tanging ang pintig lang ng aking puso ang aking naririnig. Pakiramdam ko ay nababaliw na ako, ah hindi, nababaliw na nga yata ako.

“S-salamat.” Wala sa sarili kong sabi.

“Okay ka lang ba talaga?” tanong nito na muling nagpabalik sa akin sa reyalidad.

Nagpakawala ako ng isang malalim na buntong hininga para pakalmahin ang aking sarili.

“Kumusta ka na? Anong balita sa’yo? Ang tagal mong nawala ah.” Sunod sunod kong tanong.

Sa una’y nagulat siya sa tinanong ko ngunit di nagtagal ay sinagot niya rin naman ito.

“I’m fine. Wala naman masyadong bago sa akin. Actually, bumalik lang ako rito para kunin ‘yong naiwan ko.” sagot nito.

Biglang gumuho at naglaho ang mga nararamdaman ko kanina. Para akong sinampal ng katotohanan. Katotohanan na wala na ako sa libro o sa panood para mangayri ang mga bagay na iniimagine ko.

“Ah, gano’n ba? Mabuti ‘yan.” Isang pilit na ngiti ang pinakawalan ko.

Hindi naman ako umasa pero bakit parang nasaktan ako sa sinabi niya. Parang bumabalik na naamn ‘yong mga naramdaman ko noong araw na umalis siya nang walang paalam.

Ilang minuto rin kaming binalot ng katahimikan. Ewan, pagkatapos kong marinig ang katotohanan sa kaniya ay tila nawalan na ako nang gana na kausapin pa siya. Baka hindi ko na mapigilan pa ang sarili ko ay ako ay maiyak.

“Do you still remember the letter that I have written for you?” tanong nito.

Tumango lang ako bilang tugon.

“I see. Actually, yon ang babalikan ko. ‘Yong kwintas at singsing na kasama nun to be exact.” Tiningnan nito ang leeg ko, parang mayroon siyang sinisipat na kung ano rito.

“Pero mukhang alam ko na ang sagot. Hindi na yata kita kailangang tanungin pa.” May lungkot sa winika nito.

Agad akong natauhan sa sinabi niya, naalala ko kasi noon na sinabi niyang sana sa pagbalik niya ay suot ko na ang singsing at kwintas na kasama sa liham noon. Dahil ang ibig sabihin noon, ay handa na akong muling mahalin siya.

“Sige, mauna na ako.” Tumayo ito at nag-simulang mag-lakad palayo.

Muli akong nakaramdam ng malaks na kabog sa aking dibdib na dulot ng kaba at takot sa isiping aalis na naman siya. Mag-kakahiwalay na naman kami. At ayokong magkaroon ng pag-sisisi sa huli.

Tumayo rin ako at isinigaw ang pangalan niya. Lumingon naman ito sa akin at parang nag-aantay ng aking sasabihin.

Hindi ako nag-salita, sa halip, itinaas ko nang bahagya ang aking damit. Nagulat siya sa ginawa ko kaya naglakad itong muli pabalik sa gawi ko.

“What are you do—” Natigilan siya nang mapasin ang pares ng alahas na nakakabit sa tiyan ko.

Mag-mula nang matanggap ko ang kwintas at singsing niya ay sinuot ko na agad ito. Ngunit hindi sa aking leeg. Kung hindi sa aking tiyan. Medyo mahaba naman ang chain nito para sa leeg ko kaya nag-kasya ito sa tiyan ko. Isa pa, hindi naman gano’n kalaki ang waist ko para hindi ito magkasya.

Sa paraang ito kasi ay mas mararamdaman ko siya. Sa tuwing uupo ako, sa tuwing kakain ako at mabubusog, mararamdaman kong humihikit ang alahas na nasa tiyan ko. Kahit papaano, nararamdaman ko na parang niyayakap niya ako.

Kaya siguro hindi ko rin siya nakalimutan nang lubusan, ‘yon ay dahil sa araw araw kong suot ito, ay para ko na rin siyang kasama. Narito lamang sa tabi ko, at yakap yakap ako.

“My god.” Masaya itong tumakbo papunta sa akin at binuhat ako.

“uy ibaba mo nga ako.” sigaw ko dahil sa takot na baka mahulog ako.

Nang maibaba niya ako ay hinawakan nito ang pisngi ko. Tila naging sariwang muli ang mga kuryente na naramdaman ko noong nag-sisimula pa lang relasyon namin.

“Thank you for waiting.” Naluluha nitong sabi.

Ginantihan ko siya ng isang mapayapa at masyang ngiti.

“No, thank you for giving me reasons to wait for you.”

Sa ilalim ng mga naglalakihang puno, sa basbas ng mga malalamig na hangin, at sa mata ng mga hayop at kaluluwa na naririto ngayon, saksi silang lahat kung paanong muling naglapat ang labi namin sa isa’t isa.

“I love you.” Muling naglapat ang aming mga labi.

If it’s meant to be, it will be.

Kahit na anong mangyari, kung nakatadhana talaga kayong magkita, magkikita at magkikita kayo.

Hindi man ngayon, malay mo mangyari ito sa takdang panahon.

Kapag maayos na ang lahat.

Kapag maayos na ang estado ng inyong puso.

At kapag handa na kayong muling mag-kita.

You will meet, because you are each other’s destiny.

Ito ang patunay na hindi lahat ng pinagtagpo ngunit hindi tinadhana ay nakatakdang mag-hiwalay. Minsan, kailangan mo lang gumawa ng paraan para baliin ang sumpa at para kayo’y muling magtagpo, hindi dahil kayo ay itinadhana, kung hindi dahil iisa ang sigaw ng inyong mga puso.

WAKAS

SPECIAL CHAPTER

Hi guys!! This isn’t a special chapter, sorry hahaha.

Gusto ko lang mag-request na sana basahin niyo rin ang iba kong akda bukod rito — ang “ACCIDENTALLY LOVERS” at ang “WHEN A MERMAN FALLS”.

Baka lang naman wala kayong magawa or mabasa, sana bigyan niyo rin ng chance ang mga ito.

I’m sure, magugustuhan niyo rin ang love story nila katulad nang kung paano niyo minahal ang kwento nila Iyan at Gab.

Antayin ko kayo ah?? Pleaseee :))

Ps. Comment kayo kung gusto niyo itong magkaroon ng book 2, malay niyo sipagan ako.

Lovelots and godbless.