Sinopsis

Sa murang edad ni Clay ay iniwan at pinaampon na siya ng mga tinuring niyang magulang sa matandang mag-asawa na hindi nabiyayaan ng anak. Maraming katanungan sa kaniyang isip na walang kasagutan at nanalaytay pa rin ang masalimoot na nakaraan.

Sa kaniyang pagbibinata ay may kakaiba na siyang nararamdaman. Ang pakiramdam na sa bawat galaw niya ay may nakamasid. Ipinagsawalang bahala niya iyon ngunit hindi nakakatakas sa kaniyang mga mata ang mabibilis na anino lalo sa pagsapit ng gabi.

Isang gabi, pauwi na siya sa kanilang bahay. Napansin niya ang pag-iiba ng kulay ng buwan, ito ay nagmistulang dugo dahil sa kapulahan. Nagsiliparan ang mga dahon at dumaan ang malakas na ihip ng hangin. Nangangatog ang kaniyang buong katawan sa kaba. Nagmadali siyang naglakad ngunit may estrangherong humawak sa kaniyang braso at napapikit siya sa sobrang bilis nang pag-iba ng paligid hanggang sa maramdaman niya ang kaniyang likod sa puno. Sa pagmulat ng kaniyang mga mata ay gulat ang bumungad sa kaniya nang maramdaman ang mainit at malambot na labing nakalapat sa kaniya.

Fangs. Red eyes. Blood. Vampire.

Nagbalik tanaw si Clay nang maalala ang binanggit ng kaniyang ina. “Vampires do exist and once their hearts are occupied, it will never fade away until their last breath.”

Natauhan lang si Clay nang may bumulong sa kaniyang tainga. ““I am Vince Thamuz Goternberg, claiming as yours and sealing that you are mine.” Ang boses na pamilyar sa kaniya, ngunit hindi niya matandaan kung saan at kailan niya iyon narinig.

Sa unang tagpo nina Clay at Thamuz ang umpisa ng kanilang pag-iibigan, at susubukin ang kanilang pagmamahalan.

What would happen if a vampire loved a gay? Is this love long-lasting or did they end up apart?

|HOT DREAMER|

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental

READ AT YOUR OWN RISK!

AUTHOR’S NOTE:

Patungkol ito sa bampira ngunit may mga dinagdag at binago akong impormasyon patungkol sa bampira, lalo na sa kanilang kakayahan. #Fantasy . Pinangunahan ko na kayo kasi baka mabigla kayo at maguluhan. I know some of you will think that how a vampire like that and this, ’diba hindi naman ganito ang bampira? And that is one of the reason kung bakit ako naglagay ng note/reminder. Piksyon ito kaya sinagad ko na, ah.

If you do not like my story, you are free to leave. Please. Please. Hindi madali gumawa ng story kaya kung hindi ninyo nagustuhan ang aking akda, matiwasay na umalis po kayo. Walang pilitin dito.

Pagpasensiyahan ninyo rin ang mga errors na inyong ma-encounter lalo na sa grammar. Sorry na agad.

Ito ang kauna-unahang istorya na aking mailalathala sa inyo. Alam kong hindi ako kagalingan dahil baguhan palang pero ibibigay ko lahat ng aking makakaya para mabigyang buhay ang akdang ito.

Babala: May mga maselang eksena na hindi angkop sa mga bata. You have been warned!

Boy’s love.

MPREG!

Don’t forget to vote and comment. Follow ninyo na rin ako. <33

Enjoy reading!

Simula

“ALAM MONG HINDI ko siya anak, Celine. Walang patutunguhan itong pagsasama natin dahil pagod na rin akong magpanggap na masaya. Ginawa ko lang ito para pagtakpan ka sa ginawa mo pero ayoko na. Tapusin na natin ito.” Galit na usal ni ama.

“Sige. Tapusin na natin ito tutal pagod na rin naman ako sa’yo. Aalis ako mag-isa. Sa’yo maiiwan ang bata na iyan.” Turo sa akin ni ina habang patuloy ako sa pag-iyak.

“Anak mo iyan, Celine. Kaya nararapat na sa’yo siya sumama.” Sagot ni ama.

“Lance, alam mong hindi ko kaya siyang buhayin. Tsaka… hindi ko siya anak!” Sigaw ni ina na mas lalong nagpahagulhol sa akin.

“Celine!” Maawtoridad na tawag ni ama.

“Hindi ko siya anak!” Pag-uulit ni ina.

Namayani ang katahimikan sa pagitan ng aking mga magulang. Tanging hagulhol ko lang ang maririnig. Nasa sulok ako habang pinagmamasdan silang mag-away.

“Ipaampon na lang natin si Clay sa matandang mag-asawa tutal wala naman silang anak at lagi nilang binibigyan ng mga laruin ang bata.” Pagbasag ni ina sa katahimikan.

“Anak mo siya Celine. Bakit kailangan mong ipagdiinan na hindi mo siya anak. Alam mo iyan” Mahinahon ngunit may diin ang bawat salita na tugon ni ama.

“Wala akong pakialam basta ipaampon na lang natin iyang si Clay tutal walang gustong kumupkop sa ating dalawa.” ani ni ina.

Mahabang buntong hininga ang ginawad ni ama bago tumingin sa direksyon ko. Nakikita ko ang awa at pangamba sa kaniyang mga mata. Mabilis na dumako ang kaniyang titig kay ina sabay tango. Tugon na siya ay sumasang-ayon sa gustong gawin ni ina.

Tumakbo ako sa aking mga magulang habang nagmamakaawa na huwag nila akong iwan.

“M-magpapakabait po ako. G-gawin ko po lahat ng bilin ninyo. H-huwag ninyo lang po akong iwan. A-ama. I-ina.” Pagmamakaawa ko habang sumisinok dahil sa paghagulhol. Lumuhod ako sa kanilang harapan habang nagbabakasakali na magbago ang desisyon nila pero nabigo ako. Buo na ang desisyon nila na iwan at ipaampon ako.

“AKO NA ANG BAHALA magpaliwanag sa aking mga magulang, Lance.” sambit ni ina habang nilalagay sa isang bag ang aking mga damit. “Gawin mo rin sana ang nais ko.” sabay tingin niya kay ama na nasa gilid habang nakapamulsa. Tanging tango lang ang kaniyang tugon. Nandito kami sa aming kuwarto nag-iimpake ng aking mga gamit. “Minahal mo ba talaga ako, Lance?” Dugtong ni ina.

“Minahal mo rin ba talaga ako, Celine?” Pabalik na sagot ni ama.

Napatigil sa paglalagay ng mga damit ko si ina sa malaking bag.

“Clay, pakikuha ng iba mo pang damit.” Pag-iiba ng usapan ni ina. Hindi ako gumalaw sa aking kinauupuan. “Clay! Pakikuha sabi!!” Sigaw ni ina kaya nataranta akong sumunod habang namumuo na ang luha sa aking mga mata.

“Huwag mong sigawan ang bata, Celine.” Madiin na wika ni ama sabay lakad papunta sa akin at hinawakan ang aking magkabilang balikat sabay luhod. “Clay, may pagkain sa kusina. Alam kong nagugutom kana. Kumain ka muna roon. Mag-uusap lang kami sandali. Pwede bang doon ka muna?”

Tumingin ako sa kaniyang mga mata patungo kay ina na tahimik at patuloy sa paglagay ng aking mga damit. Gamit ang aking palad, pinunasan ko ang mga luha na pumapatak sa aking mga mata sabay tango bilang tugon.

Sa mura kong edad, naguguluhan ako sa mga nangyayari. Maraming tanong sa aking isipan pero ninais kong manahimik dahil natatakot akong pagalitan ng aking mga magulang. Natatakot akong paluin nila kaya sinunod ko ang nais ni ama.

Sa labas ng kuwarto rinig ko ang sigawan at pagkakaroon ng argumento ng aking mga magulang. Umiiyak na nginunguya ko ang pagkain. Nanginginig ang aking mga kamay sa paghawak sa kubyertos. Muntik pa akong mahulog sa aking kinauupuan dahil sa panginginig.

MAKULIMLIM ANG LANGIT habang binabatis namin ang daan papunta sa mag-ampon sa akin. Mahapdi ang aking mga mata habang kalong ako ng aking ama.

“Am-ma. Mahal ninyo ba a-ako?” Inosenteng tanong ko habang nakanguso.

Tumingin siya sa akin sabay ngiti ng pilit. Tanging pagtango at ngiti lang ang kaniyang naging tugon.

“Nandito na tayo.” Walang buhay na usal ni ina habang dala-dala ang isang bag na puno ng aking damit.

Tumingin ako sa paligid. Nakikita ko rito ang magandang bahay na dalawang palapag. May harden na puno ng mga halaman at nagagandahang palamuti na nakakabit sa pader ng bahay. Hindi gaano masakit sa mata ang kulay na nakadesinyo sa pader. Malawak din ang garahe at mayroon doon na sasakyan.

“H-huwag po. Ina! Ama! H-huwag ninyo po akong iwan. B-bitawan ninyo ako. I-na! A-ma!” sigaw ko habang nagpupumiglas sa humahawak sa akin.

Nakita ko sina Ama at Ina na nakikipag-usap sa dalawang matanda na mag-asawa. Patuloy ako sa pagsigaw kasabay nang paghagulhol at pagmamakaawa na huwag nila akong iwan. Isang sulyap ang ginawad sa akin ng aking magulang bago sila tumalikod papalayo sa akin. Nagpupumiglas at nagmamakaawa ako ngunit wala akong magawa. Napalupaypay na lang ako sa panghihina habang dinadaluhan ng matandang mag-asawa.

“Nagugutom ka na ba?” Mahinahon na tanong sa akin ng matandang babae. Hindi ako sumagot tanging nakatutok ang aking mga mata sa daan kung saan huli kong nakitang papaalis ang aking mga magulang.

“Dolor, pakiayos ng kaniyang kuwarto at maghanda na rin para sa hapunan” Rinig kong sabi ng matandang lalaki bago ako nawalan ng malay dahil sa panghihina.

NAGISING AKO sa lakas ng hangin at kirot sa aking katawan. Namumula ang buwan na siyang nagbibigay liwanag sa paligid. Malalaking puno ang aking nasisilayan kasabay ng pagliparan ng mga dahon at daing sa paghihinagpis.

Napahiyaw ako sa sakit nang bumulusok ako sa lupa. Hindi ako makapaniwala sa aking nakikita. Ang bibilis nilang tumakbo at namumula ang mga mata.

“S-sino kayo?” Nanginginig na usal ko habang umaatras dahil papalapit ang dalawang lalaking matangkad na itim na itim sa suot, habang nakalabas ang mga pangil nito at handa nang kumain ng buhay. “H-huwag po. Tulong!” Sigaw ko.

Sa isang iglap nasa paanan ko na sila at handa ng kagatin ang aking leeg ng bigla may sumuntok dito ng sobrang lakas. Nasilayan ko kung paano maglaban ang mga mabibilis na tao. Parang may sumasabog na sunod sunod ang aking naririnig. Mga ulong na nagdadaing sa sakit at hagupit ng mga hampas. Nakakahilo ang kanilang bawat galaw.

“Vince”

“Mosco”

“Dyroth”

“Akai”

Rinig ko sa paligid. Nakakabingi ang kanilang boses. Hindi ko maintindihan ang kanilang inuusal hanggang sa maramdaman kung umangat ako at nasa isang bisig ako ng makisig na lalaki.

“You’re safe now. I’m willing to sacrifice my life just to save you, moya lyubov’ “ rinig kong sambit ng isang maskuladong lalaki.

Napaungol ako ng maramdaman ang mainit at malambot na labi sa aking kaliwang leeg. Kasabay noon ang pagsipsip sa aking balat na ani mo’y sabik na sabik. Ramdam na ramdam kong ito ay mag-iiwan ng pulang marka at bakas nang pinangyarihan.

| HOT DREAMER |

Moya lyubov (My love)

Kabanata 1

MARAMING TAON na ang nakalipas magmula ng mangyari ang kalunos lunos na pangyayari sa aking buhay. Hindi ko man maalala ang bawat detalye at pangyayari sa aking buhay dahil bata pa ako noon ngunit mananalaytay ang mga alaala sa aking isipan.

Marami pa rin ang tanong sa aking isip na gusto ng kasagutan lalo na sa aking tunay na magulang pero wala akong makuhang kahit katiting na sagot. Hindi ko alam kung nasaan na sila. Iniisip ko na baka may sarili na silang pamilya. Lubusan na nila akong kinalimutan at iniwan.

Malakas na tapik sa balikat ang pumukaw sa aking ulirat. “Okay ka lang, Clay?” Tanong ni Margarette. Kaklase at kaibigan kong babae.

“Oo nga, Clay. Okay ka lang ba talaga? Kanina pa namin napapansin na parang wala ka sa sarili mo.” Dugtong ni Alice na isa ko ring kaibigan.

“A-ah. Yeah. Okay lang ako. A-ano nga ulit iyong pinag-uusapan natin?” Ani ko.

“Haynako,” buntong hininga ni Margarette. “Ang sabi namin. Hindi ka ba naiinitan diyan sa suot mong jacket. Tanghaling tapat tapos suot-suot mo pa rin iyon. Ano bang meron at laging suot mo iyan, ha?” Maastig na usal niya.

Oo nga pala. Half day lang namin ngayon kaya maaga kaming nakauwi. Hindi naman gaano kalayo ang Unibersidad na pinapasukan namin. Nilalakad lang namin ito para makatipid na rin.

“Oo nga, Clay. Naweirduhan na kami sa’yo. Sa pagpasok sa unibersidad pati sa gala natin lagi kang nakajacket. May tinatago ka ’no?” pangungutya ni Alice sa akin sabay siko sa aking tagiliran.

Pinanlisikan ko silang dalawa. “Para kayong mga sira. E dito ako komportable eh. Tsaka w-wala akong tinatago ’no”. Sabay irap ko sa kanila.

“Naku! Naku talaga, Clay. Basta kami naiinitan sa suot mo. Hindi ka ba naiinitan?” Magkasabay na tanong ng dalawa sabay tango-tango pa. Parang mga sira.

Binilisan ko na lang ang aking lakad at iniwan sila kaya nagmamaktol silang sumunod sa akin.

“Guys, alam ninyo na ba iyong mga bali-balita na laganap daw dito ang pagkawala ng mga binatilyo at dalagita?” Pag-umpisa ng usapan ni Margarette habang ngumunguya ng fish ball. Huminto kasi kami ng may madaang vendor na nagtitinda ng mga fish ball, kikiam, kwek-kwek at iba pa para bumili.

“Oo nga ’no. Maraming sabi sabi na bampira daw ang salarin. Totoo kaya iyon?” saad ni Alice.

“Hindi iyan totoo. Mga haka-haka lang iyan, tsaka sa libro lang iyon nag-exist.” sagot ko habang ngumunguya ng kikiam.

“Eh paano kung totoo?” Sabay pagdilat ng mata at lapit ng mukha sa akin ni Margarette. Baliw talaga. Nakutusan ko tuloy siya ng wala sa oras. “Aray ko naman. Hindi ka naman mabiro.” pag-iinarte nito.

Napahinto kaming dalawa ni Margarette ng seryusong magsalita si Alice. “May nakita raw na babaeng wala ng buhay sa madamo at mapuno sa Barangay Gelermo. Ang masaklap pa namumutla na raw ang babae na ani mo’y wala ng dugo. Marami raw na tadtad na kagat sa leeg. Marami ring gasgas at kalmot sa iba’t ibang parte ng katawan.”

“Hindi kaya aswang.” pagbibirong sagot ni Margarette. Tanging seryusong mukha lang ni Alice ang sagot. “Biro lang hehe.”

“Naalala ko iyong kuwento sa akin ni Lola. Totoo daw na mayroong mga bampira. Minsan daw ay nakakasalamuha natin sila. Hindi ko alam kung totoo pero iyon lagi ang kinukuwento niya sa akin. Kaso.. pumanaw na siya dahil sa katandaan” Malungkot na kwento ni Alice kaya siya’y aming dinaluhan.

Napasigaw kaming tatlo ng may biglang gumalat sa amin. Isang mangangalakal at baliw na lalaking laging nakangisi.

“Jusme Porsanto, Miguel. Ba’t ka naman nanggugulat. Seryuso kaming nag-uusap dito, tapos susulpot ka.” Pagalit na usal ni Margarette habang binigay iyong mga kinakain namin sa kaniya kaya napairap ako. “Oh, ayan. Alis kana. Sa susunod, huwag kang manggugulat. Tanghaling tapat, aatakihin ako sa puso sa’yo eh.” Mabilis naman na kumaripas ng takbo na parang bata si Miguel nang makuha ang kaniyang pakay.

Pinandilatan namin ng mata ni Alice si Margarette dahil sa kaniyang ginawa. Tanging ngisi lang ang kaniyang tugon kaya nagpatuloy kami sa paglalakad at pag-uusap.

“Totoo man o hindi na may bampira at sila ang salarin sa pagpatay. Mag-ingat pa rin tayo.” Sambit ko habang naalala ko na lagi ring kinukuwento ni Mommy sa akin ang tungkol sa bampira. Meron pa nga siyang libro patungkol doon eh. Napapaisip tuloy ako lalo matanda na sina Mom Veronica and Dad Erciso. Natatakot akong maiwan na naman.

“Punta tayong perya mamayang gabi. Treat ko. Kita na lang tayo sa waiting area natin.” Huling bilin at pag-iiba ng usapan ni Margarette. Amin naman iyong tinugunan nang tango at pang-aasar na akala mo walang pinag-usapan patungkol sa mga biglang pagkawala at bampira.

Nagkahiwalay hiwalay na kaming tatlo dahil nasa iba’t ibang Barangay ang aming bahay.

“OMG! BINGO! B I N G O” Malakas na hiyaw ni Alice habang kumikimbit kimbot pa. Nandito kami ngayon sa perya ngunit hindi ako mapakali dahil simula ng umalis ako sa bahay ay nararamdaman kong parang may nakamasid sa akin. Ipapasawalang bahala ko na lang sana iyon ngunit naaninag ko ang anino bandang gilid doon sa gusaling pinapatayo.

Sa lugar namin ay hindi pa ganoon kaabot sa modernalisasyon. Maraming mga puno rito na nakapaligid at kukunti palang ang mga sasakyan pangtransportansiyon. May mga bahay na magagara ngunit bilang lang iyon. Napang-iiwan ang aming lugar sa teknolohiya. Nabalik lang ako sa aking sarili nang may tumapik sa aking braso.

“Clay a.k.a Mr. Jacket. Kanina ka pa palingon-lingon sa paligid. May hinihintay ka ’no?” panunukso ni Margarette habang may tinituro sa bandang kanan kung saan nandoon ang ferris wheel ride. “Type mo si Claude ’no? Sabagay, guwapo na, talented pa at six footer pa. Saan ka pa, ’di ba?” Nakutusan ko siya sabay pabalik na inasar.

“Wow. Sino ba nagyaya magperya para makapoints sa boyfriend niya?” sabay taas ko ng kilay at pinandilatan ng mga mata. “Kumusta ang heaven trip.”

“Uy Clay. Walang ganiyanan. Hindi ka naman mabiro. Peace na tayo.” Sabay puppy eyes niya. Napahalakhak na lang kaming dalawa ni Alice.

Si Claude Harsmin, engineering student at basketball player. Aaminin ko na may itsura siya lalo na’t may magandang pangangatawan. Mayroon din siyang mga kaibigan na naggagandahang mga lalaki. Hindi naman maikakaila na ang bawat isa sa kanila ay may mga dugong banyaga.

“Rides tayo. Kung sino unang sumuka, siya gagastos sa food. Ano game kayo?” Suhestiyon ni Alice na akala mo sanay sumasakay sa mga rides. Eh sa aming tatlo, siya unang nagrereklamo na tama na dahil nasusuka na siya.

“Alice, sinasabi ko sa’yo. Nandiyan iyong crush mo.” Sabay nguso ko sa parte kung nasaan si Zhack na kakarating lang at naglalakad papalapit kina Claude.

“H-huwag na pala tayo magrides.” Parang naiihing tugon ni Alice. Tumawa kaming dalawa ni Margarette sabay hila sa kaniya habang ito ay nag-aatubili at nagmamaktol.

“ANG PULA NG BUWAN.” sambit ni Alice na parang namamanghanga sa kaniyang nakikita.

“Guys, uwi na tayo. Natatakot na ako. May babae raw na nakita sa daan, wala ng buhay tapos naliligo raw sa sariling dugo.” Nanginginig na sabi ni Margarette. “Ayoko pa mamatay, kaya uwi na tayo. Pasado alas nuwebe na ng gabi” dugtong niya.

Nag-atubili ako sa kanilang puntahan namin ang krimen na pinangyarihan kahit natatakot na ang dalawa. Mabuti napilit ko sila. Hindi ito gaano kalayo sa perya ngunit makikita mong sobrang dilim sa parteng ito at gubat ang katapat.

Nagkukumpulan na tao ang nakita ko kaya lumapit agad ako at nakipagsiksikan. Halos magulantang ako nang maaninag ko kung sino ang babaeng wala ng buhay.

“Dilemma Ortiga” bulong ko habang nakahalukipkip sa aking bibig. Isa siya sa mga kaklase ko na magaling at matalino. Maganda rin siya dahil sa kaniyang kaputian.

Dumako ang tingin ko sa parteng gubat. Napaatras ako nang maaninag ang mga pulang mata sa gilid ng malalaking puno at aninong sobrang liksi na nailawan ng sinag ng buwan.

“Bampira” Rinig kong sambit ng katabi ko kaya napatingin ako sa kaniya. Akala ko ako lang ang nakakita nun.

| HOT DREAMER|

Kabanata 2

KINABUKASAN, usap-usapan ang mga larawang nakuhanan patungkol sa mga bampira. Hindi rin ako makapaniwala sa aking mga nasaksihan. Dapat ba akong maniwala o ipawalang bahala na lang iyon. Naguguluhan ako. Mayroon sa aking parte na naniniwala at sa kabilang banda naman ay hindi.

“Kumain ka muna anak.” Pukaw sa akin ni Mom. Kanina pa pala ako nakatunganga sa hapagkainan. Napatingin ako sa aking pangalawang magulang habang bumuntong hininga.

“’Di ba’t hapon ang iyong klase?” Pagbasag ng katahimikan ni Dad kaya napatingala ako.

“Opo, Dad.” Tipid kong sagot. Hindi ko mawari kung bakit nawawalan ako ng gana. Siguro dahil sa kalunos-lunos na sinapit ni Dilemma na aking kaklase.

“Mag-usap tayo anak pagkatapos mo kumain. Hintayin kita sa taas.” Wika ni Mom. Tapos na pala siya kumain. Ngumiti ako bilang tugon. Napatingin ako sa gawi ni Dad. Nakita kong seryuso ang kaniyang mukha habang makikita ang pangamba sa kaniyang mga mata.

“Ayos lang po kayo, Dad?” Hindi ko mapigilang magtanong. Uminom muna siya ng tubig bago tumango sa akin at nagpaalam dahil luluwas siya ng lungsod para sa importanteng trabaho. Hindi ba siya magpapaalam kay Mom. Siguro nakapagpaalam na’t hindi ko lang napansin dahil okupado kanina ang aking isip.

Nagpatuloy ako sa pagkain habang iniisip kung bakit ganoon na lang kaseryuso ang mukha ng aking mga magulang. Pagkatapos ko kumain ay pumunta agad ako sa taas. Kumatok muna ako sa pinto ng kuwarto ni Mom bago pumasok.

“Maupo ka rito” Turo niya sa bandang kanan ng kama. Sumunod ako at hindi nakatakas sa aking paningin ang hawak hawak niyang libro.

“Do you believe in the existence of vampire?” Panimula ni Mom habang tutok na tutok sa librong kaniyang hawak. Pinagmasdan ko ng maigi ang mukha ni Mom. Hindi maipagkakaila na sa edad niya ay malakas pa rin ito. Makikita pa rin ang kaniyang pagkachinita.

Huminga akong malalim bago sumagot. “I do believe since you always tell me about it. However, there is a part of me that refuses to accept it, Mom.”

“Totoo sila.” Namamaos na usal niya sabay buklat ng libro. Napalunok ako sa kaba. Nababasa ko rito ang unang pahina ng libro na may nakasulat na “The Truth Behind Every Secrets

“. “Naalala ko noong nasa edad mo palang ako. Napunta ako sa mundo ng mga bampira.” Halos mapalundag ako sa kaba ng biglang tumitig nang mariin sa akin si Mom sabayan pa ng kaniyang paraan ng pagbigkas. Nakakapanindig balahibo. Sobrang lakas nang kabog ng dibdib ko. “Maniniwala ka bang hindi sila takot sa araw? Hindi sila nasusunog.” Kahit na natatakot ay mas lumapit ako kay Mom. “Sila ay nakakasalamuha natin at baka nga ay nakakausap pa natin.” Dugtong niya.

Nanindig ang balahibo ko sa huli niyang sinambit. Natatakot ako dahil kung totoo nga na may bampira. Ibig sabihin, isa isa nila kaming papatayin. Wala kaming magagawa lalo sa kakayahan nila.

“Mom, wait lang,” Wika ko. Hindi masyado mag sink in sa utak ko lahat ng kaniyang binanggit. Ilang minuto ang nakalipas ay nagsalita ako. “Kung totoo ngang may bampira. Sila po ba ang mga salarin sa mga pagpatay?” mausisa kong tanong. Namayani ang mahabang katahimikan.

“Oo, sila ang pumapatay. May mga bampirang sakim sa kapangyarihan. Alam nila na ang dugo ng tao ay magpapalakas lalo sa kanila.” Pinagmasdan ko si Mom na ngayon ay nakamasid na sa terasa na ani mo’y may inaalala. Kita ko rito na maaliwalas ang panahon. “Nang makapasok ako sa mundo ng mga bampira. Akala ko katapusan ko na pero hindi pa pala. Akala ko masasama silang lahat pero doon ako nagkamali. We should not generalize that vampires kill people because of human blood. Mayroong tribu ng mga bampira na dugo ng mga hayop ang iniinom.” seryusong pagkukwento niya at biglang nagbago ang ekspresyon sa pagkagalak. “Iba rin sila magmahal.” sabay abot niya sa akin ng libro. Hindi na mawala ang kaniyang ngiti sa mga labi. “Kung may oras ka, basahin mo iyan at malalaman mo ang katotohanan patungkol sa mga bampira.”

Nanginginig ang mga kamay na kinuha ko ang libro. Mabigat iyon at halatang napagdaan na ng maraming taon sa kalumaan.

FAKETALK-CHATBOT app ang usap-usapan sa loob ng klase habang wala pang professor na dumarating. Wala ngayon si Alice dahil may lagnat ito habang si Margarette ay abala sa kaniyang phone.

“Huwag ninyo na raw iyan e download na app”

“E delete ninyo na raw kasi ang creepy”

“Totoong tao raw iyan. My gosh”

“Nalalaman daw niyan ang location mo.”

Mga bulungan at salitan ng mga kuro kuro ng aking kaklase. Nabanggit din ng iba ang tungkol sa mga bampira kaya mas lalong lumakas ang bulungan. Napansin ko rin na wala rito ang mga kaibigan ni Dilemma.

Natigilan ang bulungan at nagsituwid ang lahat ng tayo sabay greet sa aming professor sa Modern Geometry ng biglang bumukas ang pinto.

3rd year college student ako at kumukuha nang kursong Secondary Education major in Mathematics.

Hindi ako makapagfocus sa turo ng aming professor dahil sa kuwento ni Mom. Major subject pa naman ito pero wala talagang pumapasok sa utak ko. Kahit anong pilit ko e pasok lahat ng mga dinidiscuss, ayaw talaga. Lumilipad ang isip ko patungkol sa mga bampira.

“Huy, Mr. Jacket.” tawag sa akin sabay siko ni Margarette na katabi ko lang, kaya nawaksi ang aking pag-iisip sabay tingin sa kaniyang may pagtatanong habang nakataas ang kanang kilay. “Tinatawag ka ni Sir.” Halos lumuwa ang mga mata ko. Napatayo ako ng wala sa oras at magsasalita na sana para ipaulit ang tanong ng prof ngunit malakas na tawa ang narinig ko.

Nakahinga ako ng maluwag at parang lanta sa pag-upo habang tinitingnan ng masama si Margarette. “Kanina pa tapos ang discussion at kanina pa umalis si Prof Leonard. Huli ka na. Mabuti talaga iyong prof natin na iyon ay white board ang kausap kapag nagtuturo.” Sabay tawa nito nang napakalakas kaya napatingin sa amin ang iba naming kaklase. Baliw talaga.

ALAS SIYETE na ng gabi at madilim na ang paligid habang binabatis ko ang daan pauwi. Mayroon kasi kaming proyektong dokumentaryo na dapat tapusin. Hindi ko kagrupo si Margarette kaya hindi kami magkasama. Nakapagpaalam na rin ako kina Mom and Dad na gagabihin nang uwi, pati sa aking kaibigan. Nagshutdown pa ang phone ko dahil wala na itong karga. Sumakay na rin ako ng tricycle para mapabilis ang pag-uwi ko. Bumaba lang ako sa nagtitinda ng mani at palamig dahil nauuhaw na ako.

Habang naglalakad pauwi. Napansin ko ang pag-iiba ng kulay ng buwan. Bilog na bilog ito at animo’y umiiyak na ng dugo. Ganito rin ang kulay ng buwan noong matagpuang wala ng buhay si Dilemma.

Nagsitayuan ang aking balahibo at tumingin tingin sa paligid. Paunti-unti na lang ang mga taong nasa labas. Mas binilisan ko ang lakad at nagsising hindi sa tapat ng bahay pinahinto ang tricycle. Napalundag ako sa kaba ng makarinig ng kaluskos habang tinatapon ang disposable na pinaglagyan ng palamig sa basurahan. Malaking daga lang pala.

“Iho, mag-ingat ka sa pag-uwi mo.” sabi ng matandang lalaki na aking nadaanan. Nagpasalamat ako sa kaniya bilang tugon.

Nanindig ang aking balahibo ng maramdaman na parang may nakatitig sa akin. Sobrang lakas nang kabog ng aking dibdib. Lagi ko na itong napapansin simula bata pa ako na parang may matang laging nakatuon sa bawat kilos ko. Kapag lumilinga ako sa paligid ay wala namang tao. Minsan iniisip ko na baka guniguni ko lang.

Napayakap ako sa aking sarili ng biglang umihip ang malakas na hangin kasabay ng pagliparan ng mga tuyong dahon. Binilisan ko ang aking lakad ng matanaw ko ang aming bahay. Tatakbo na sana ako ng biglang may kamay na humawak sa aking braso, at hindi pa man ako nakakaharap para makita kung kanino iyon nagmamay-ari ay nalula at napapikit na lang ako dahil sa bilis ng paligid at malakas na hangin na dumadala sa akin.

“I will not waste this opportunity to introduce myself and be with you, moya lyubov’ “ rinig kong boses na nakakahumaling.

Naramdaman ko ang paglapat ng aking likod sa katawan ng puno habang hindi pa nakakabangon sa gulat ay isang mapusok na halik ang aking naramdaman. Randam ko ang lambot ng labi at pananabik. Namimilog ang mga mata’t hindi makagalaw ng maramdaman ko ang matulis na pangil at malasahan ang dugo galing sa akin.

Naputol ang halik nang bumulong ito sa aking tainga habang nakapulupot ang kanang braso sa aking bewang at nakasuporta ang kaliwang kamay puno.

“I am Vince Thamuz Gotenberg, claiming as yours and sealing that you are mine.”

He has a husky voice that makes your body on fire. Tumitig siya sa aking mga mata. Nakita ko ang pag-iiba ng kulay nun. Sa pulang-pula nitong mata ay napalitan iyon ng asul na siyang nagpagulat sa akin dahil nakita at nasilayan ko ang bawat detalye ng aking nakaraan.

|HOT DREAMER|

Kabanata 3

“W-HAT DO YOU WANT FROM M-E?” nanginginig na usal ko habang nakalugmok sa lupa at yakap yakap ang sarili. Umiiyak ako habang nakatakip ang isang kamay sa bibig para hindi niya marinig. May nalalasahan din akong dugo.

“I want to protect you. You never noticed that they were following you since you  were off that vehicle.” He seriously said. Hindi ko makita ang mukha niya dahil nakayuko ako habang nanginginig sa kaba. Napakalamig ng kaniyang boses.

Namayani ang katahimikan, tanging pagsayaw ng mga puno at huni ng mga insekto ang naririnig. Ang sinag lang ng buwan ang nagbibigay ilaw sa amin.

“Get up or you want me to carry you.” He teasingly said while getting ready to carry me when I suddenly stood up.

“H-huwag kang lalapit.” Nanginginig na sambit ko. Pinikit ko ang aking mata at pinakiramdaman ang paligid kung nanaginip lang ba ako. Lumuwa ang aking mga mata na mapagtantong hindi ako nanaginip. “Papatayin mo rin ba ako?” walang preno kong saad habang umaatras. Hindi ko makita masyado ang kaniyang mukha dahil sa anino ng mga yabong ng puno. Narinig ko ang kaniyang mga yabag na siya ay papalapit kaya mas lalo ako kinabahan.

“Do you think I am gonna kill you despite all the things I did to you just to make sure you are safe?”. He irratably said habang nakapamulsa sabay sandal sa katawan ng puno kung saan niya ako sinandal kanina at hinalikan.

It was impossible to see my past. Hindi maaari, pero bakit parang totoo. Bakit kasama sa flashback na iyon ang mga alalang hindi ko makakalimutan. Kung ganoon, totoo lahat ng iyon. Nakompleto lang ngayon dahil sa lalaking ito.

Napabalikwas ako ng may tumikhim. “If you really don’t want to say I have to go.” Nataranta ako at napabaling sa paligid dahil hindi ko alam kung nasaan ako. Hindi ko alam ang lugar na ito.

“W-wait” Pagpapatigil ko sa kaniya nang tumalikod na ito. “H-indi ako pamilyar sa lugar na ito. H-hindi ko alam kung saan ang daan pauwi” Nangangatal na sabi ko habang nanginginig ang mga kamay. Sobrang lakas ng tibok ng aking puso. Para na rin akong naiihi sa kaba.

Humarap siya sa akin kasabay noon ang pagtama ng sinag ng buwan sa kaniyang mukha. Napalunok at natulala ako dahil sa perpekto nitong mukha. Ngayon ko lang napansin na nakasando itong itim kaya kitang kita ang veins sa kaniyang braso. Nakajeans ito na mas lalong dumagdag sa kaniyang kaguwapuhan at sobrang puti ng balat.

“Done manifesting my face.” Ani nito kaya napaiwas ako ng tingin. Nakita ko pa ang pangisi nito at pagtawa ng mahina. “ milyy

(cute) “ May sinambit siya sa huli pero hindi ko masyadong narinig.

Hindi ko alam ang sasabihin ko, parang napipihan at umatras ang aking dila. Hindi talaga ako makapaniwala na may ganito palang tao na nag-exist. Napakaperpekto.

“I-ikaw ba ang may g-gawa nitong marka sa aking leeg?” Tanging sambit ko na lang. Para kasing nagkita na kami.

“What do you mean? Ano’ng marka?” Mas lalo akong nagulat ng magtagalog ito. May kunting slang pero napakasexy ng kaniyang pagkasambit.

Hinubad ko ang aking jacket sabay lapit sa kaniya at pinakita ang pulang marka sa aking kaliwang leeg. Nagulat ako sa aking ginawa. Parang may sariling buhay ang aking katawan at kusa itong gumalaw. Ano ang nangyayari?

“Sealed by a Possessive Vampire” Sagot nito habang naaamoy at nararamdaman ko na ang kaniyang hininga. Napalunok ako ng halikan nito ang pulang marka sa aking leeg. Gusto ko siyang itulak pero hindi ko magawa. Para ako nahihipnotismo. “You are mine and I am yours” Magiliw na dugtong nito habang may matulis na tumatama sa aking leeg.

Fangs.

“I have never ever felt this strange hotness and hunger.” He said seductively as he pushed me closer to him.

Habol ang hininga at kabog ng puso ko ang naririnig. Napapikit ako ng maging malikot ang kaniyang dila. Napamulat at naitulak ko siya ng malakas ng makarinig ako ng mga kaluskos.

“Come out. I know you are there.” Walang buhay na usal nito habang may kung anong kinuha sa bulsa sabay lagok. “Mosco. Dyroth. Akai.” Sambit ulit nito. Nagsilabasan ang tatlong lalaki sa hindi kalayuan at sa isang iglap ay nasa harapan ko na ito. Magkakatabi na silang apat kaya napalunok ako dahil napapalibutan ako ng mga naguwapuhang lalaki sa balat ng lupa.

May pinag-uusapan ang apat sa kakaibang lengguwahe ang kanilang ginagamit. Luminga ako sa paligid at ito na ang pagkakataon ko para tumakbo. Alam kong hindi na ako makakalabas ng buhay sa kagubatan na ito pero sisikapin ko kahit mahirap.

Walang atubiling tumakbo ako ng sobrang bilis. May tumawag sa aking pangalan pero hindi ko iyon pinansin. Takbo lang ako nang takbo hanggang sa may maramdaman akong kamay sa aking braso kaya napatigil ako.

“So stubborn. You’re putting yourself in danger.” Naiiritang usal nitong nagpakilalang Vince Thamuz. Nagpupumiglas ako sa kaniya hanggang sa napamura ito ng wala sa oras nang may biglang sumulpot sabay suntok sa kaniya. Hindi ito ang kaniyang mga kasama.

Nakita ko ang pakikipaglaban niya sa kapwa bampira. Nandoon na rin ang mga kaibigan ni Vince Thamuz na samo’t saring mura ang dinadaing habang nakikipaglaban. Pinagpatuloy ko ang pagtakbo habang naririnig ang mga daing ng bawat isa.

“Bitawan mo ako!” Pagpupumiglas ko ng may humawak sa aking braso at binaon ang matalim na mga kuko roon kaya napadaing ako. Napabalikwas kaming dalawa sa lupa habang gumulong-gulong. Mga uhaw na bampira. “H-huwag. P-please. Don’t.” Sigaw ko ng paibabawan ako nito at handa ng sakmalin ang aking leeg ng matutulis nitong pangil, ngunit nahawakan ko ito sa magkabilang braso para suportahan at hindi matuloy ang kaniyang pakay.

Naginginig ang aking kamay sa panghihina dahil sa lakas nito. Pagulong-gulong kami sa lupa habang napapahiyaw ako sa sakit kapag tumatama ang aking likod sa mga bato at sanga ng puno. Mas napapahiyaw ako kapag walang kahirap-hirap na binabato at pinapalipad ako nito sa hangin habang tumatama ang aking likod sa puno.

Sumuka na rin ako ng kunting dugo at nanghihina sa sakit ng katawan. Nagdidilim na rin ang aking paningin. Mas lalong umalab ang pagkagusto ng mga uhaw na bampira nang makaamoy sila ng mahalimuyak na dugo. Pumikit na lang ako at handa na sa aking kamatayan na maramadaman kong umangot ako.

“T-thamuz..” mahina at nauutal na sambit ko habang pinipilit na imulat ang mga mata. Naalala ko noong bata pa ako. Ganito rin iyon. Siya rin ang nagligtas sa akin pero bakit hindi man lang nagbago ang kaniyang itsura. Sa maraming taon na nakalipas, hindi man lang kumupas at kumulubot ang kaniyang balat. Hindi man lang siya tumanda.

“As I expected, you never trusted me,” mahihimigan ang lungkot sa kaniyang boses habang dumadaing sa panghihina. May mga sugat na rin siya. “You always make me damn worried.”

Napaubo ulit ako ng kunting dugo na kaniyang ikinamura. Nasulyapan ko rin ang pula niyang mga mata at mahahabang pangil. Rinig ko ang bawat buntong hininga niya na halatang nahihirapan. Bago pa man ako mawalan ng malay ay narinig ko ang kaniyang sinabi.

“Hold on. P-please. Do not leave me.”

|HOT DREAMER|

Vince Thamuz Gotenberg a.k.a Vince or Thamuz.

Kabanata 4

“N-NASAAN A-AKO?” Naghihina’t namamaos na sambit ko habang kinakapa kung nasaan ako. Pikit matang umupo ako sa malambot na kamang ito. Sapol ang dibdib at napapaungol sa sakit habang bumubuntong hininga ng malalim.

Luminga ako sa paligid ng maging maginhawa ang aking paghinga. Gawa sa furnished na kahoy ang paligid. Mayroong maliit na chandelier sa gitna. Malawak ang kuwarta at simple lang ang mga disenyo. Nadako ang tingin ko sa balkonahe, madilim sa labas. May naririnig din akong lagaspas ng alon.

“Nasa beach ba ako?” Mahinang usal ko habang hinay hinay na bumaba sa kama at naglakad doon. Binuksan ko ang sliding door at malamig na hangin ang tumambad sa akin. Napayakap ako sa aking sarili. Napadaing pa ako ng madiinan ko ang aking sugat na may benda sa braso.

“Sino nagpalit ng aking damit?” Nahihiyang usal ko habang pinagmamasdan ang suot. Hindi ito ang suot ko kanina. Huminga ako ng malalim at kinapa ang sarili kung may kakaiba. Nakahinga ako ng maluwag na wala namang nagbago.

Hindi na ako roon nagtagal dahil malamig na’t kumukulo ang aking tiyan. Pagkatapos ko sarhan ang sliding door ay luminga ako sa paligid, naghahanap ng makakain at maiinom dahil nauuhaw na ako. Nakita ko rin ang bag ko sa gilid ng lampshade at may pagkain roon.

“ Eat. I’ll be right back “ - V.T

Hindi ko na pinasin ang sulat dahil pinapak ko na ang pagkain na nadoon. Ilang oras din pala akong tulog. Tapos na ako kumain pero doon ko lang napansin ang malagintong kulay ng aking ginamit na kubyertos. Pinagmasdan ko itong maigi, sobrang kinang na kita na ang aking mukha. May kabigatan din.

“Totoong ginto ba ito?” Tanong ko sa aking sarili.

“IT’S NOT GOOD behavior to listen to others’ conversations.” Napabalikwas ako sa gulat ng may magsalita sa aking likod. Lumabas kasi ako ng kuwarto dahil may naririnig ako na parang nag-aaway dahil sa lakas ng kanilang boses.

“I-i’m sorry. I did not mean t-to.” I said, stuttering while holding my back dahil masakit pa rin ang parte na iyon.

“Prince Akailus Nathaniel Fuerto” Pagpapakilala nito habang nakalahad ang kamay sa akin. Tiningnan ko ang kaniyang kamay sabay balik sa kaniyang mukha. Nakangiti ito habang lumalabas ang pares na bisol. Napalunok ako ng aking laway.

Nauutal pa ako bago makapagsalita. “C-clay Q-uiroz” Sabay abot ng kaniyang kamay. Ang lambot.

“Nice to meet you, Glina

(Clay) “ Napakamot at napakunot ang aking noo sa paraan ng pagtawag niya sa akin.

“C-clay ang pangalan ko.” Pag-uulit ko.

“Never mind” Tugon ni Akai habang tumalikod sa akin at pumunta sa mini kitchen para uminom ng malamig na tubig.

Bakit ang hilig nila mag-ingles? Mga banyaga ba sila? Napapa-ingles din tuloy ako nang wala sa oras.

Tumingin ako sa paligid at namangha sa ganda. Ang bahay na ito ay gawa sa kahoy ngunit nakakaakit sa mata. Lumakad ako palapit kay Akai na ngayon ay kumakain ng mani.

Mas kumunot lalo ang aking noo. Bampira ba talaga sila? Hindi ba’t dugo lang ang kanilang iniinom at pagkain?

“What!?” Walang kabuhay buhay na saad nito. Nakita ko pa ang pag-irap nito habang patuloy sa pagnguya. “We are vampires, but that does not mean we do not eat like mortals.” Nanlaki ang aking mga mata habang nakabuka ang bibig. “I can read your mind, but only to a certain extent.” Ngumisi siya at tatalikod na sana nang pigilan ko ito.

“W-wait. Wait.” Humarap siya sa akin. “Nasaan ako?” I asked.

“You are on a Conceal Beach. It protected by magic that every vampire will not smell either mortal and immortal blood. Don’t worry, you are safe here. No one will recognize that you are mortal except us.” Sagot nito habang iniwan akong nakatulala at hindi makapaniwala. Napaupo ako sa malapit na silya sa panghihina. In-absorb lahat ng sinabi ni Akai.

Nang makabawi sa gulat ay pinagmasdan ko ang paligid. May nasulyapan akong portrait ng magandang babae na gawa sa dugo. Tumayo ako at nilapitan iyon.

“ Queen

Lethesia Luise Zhararov

Gotenberg “ Pagbabasa ko sa pangalang nakaukit sa baba ng portrait. Pinagmasdan ko maigi ang babae. Napakaganda niya kahit masisilayan ang katandaan sa mukha. May kaunting kulubot na rin sa mukha ngunit tumitingkayad pa rin ang taglay nitong alindog.

Malulutong na mura at sigawan ang narinig ko nang makalabas ako ng cottage. Yes. Cottage pala itong pinagdalhan sa akin dahil sa hindi kalayuan ay may mga cottage rin. Iyong iba may ilaw at wala. Marami rin na bituin sa kalangitan.

“Stop this fucking joke, Khael.”

“I am not joking. I’m serious, Dyroth. I’m not damn joking”

“Do you think this fucking confession of yours will be accepted by our tribe? Stop this nonsense talk. You gave me a fucking head ache.”

“How about the situation Vince’s in? Do you think it is fucking accepted in our tribe? I like you, Dyroth. I cannot control myself from liking you more. Decades have passed, but I’ll never forget that fucking kiss.”

“We were drunk that night. It was a fucking mistake”

Tumago ako sa coconut tree at inaninag kung sino ang dalawang nag-argumento.

“Damn that mistake. Just fucking tell me, Dyroth, if you like me. Just answer me. If Yes or No, then everything’s done.” ani ni Khael.

“We have to talk about this tomorrow. Nagpapadala ka sa emosyon mo. You are just confused, Khael”.

“How many times do I have to tell you that I am not fucking confused? I am serious about my words, Dyroth.”

Nasapo ko ang aking bibig nang makilala ang dalawa. Ito iyong kasama ni Thamuz. Mga kaibigan niya.

I remember Dyroth, but not Khael. Hindi ko iyon kilala. Mas humanap pa ako ng magandang anggulo para makita ng masinsinan ang mukha ng dalawa.

“Fuck this!” mura nung Dyroth habang sinasabunutan ang sariling buhok. “You are just tired, Khael. You have to rest. Let me accompany you” Hahawakan sana nito ang braso ni Khael pero umatras ito.

“Yes or No!” Madiing sambit ni Khael. Nakita ko kung paano kumuyom ang kaniyang palad.

Namayani ang katahimikan at pinipigil ko ang hininga dahil sa aking nasaksihan. Gusto kong umalis pero may nag-uudyok sa akin na makinig.

“Khael Mosco Clarkson! We have to go!” Naiirita nang usal ni Dyroth.

“Yes or No!” mas lalong lumakas ang boses ni Khael.

Luminga ako sa paligid kung may mga tao bang naabala dahil sobrang lakas nun.

“No.” mahinang sambit ni Dyroth ngunit sapat na para marinig ko.

“O-okay.” tanging sagot ni Khael habang tumalikod at nagpupunas ng mga mata.

He is crying.

Napatago ako sa puno ng biglang dumako ang tingin ni Dyroth sa aking direksyon. Sapol ang dibdib habang nanalangin na sana hindi niya ako nakita.

Ilang minuto ang lumipas bago ko napagdesisyunang lumabas ulit sa pinagtataguan pero wala na sila. Nilinga ko ang paligid. Wala na akong makitang tao.

Nasapo ko ang aking noo dahil bampira nga pala sila.

“You are just here, moya lyubov’ “ Bulong sa aking tainga kaya napaharap ako bigla sa pagkagulat, ngunit isang pagkakamaling ginawa ko iyon dahil naglapat ang aming mga labi.

| HOT DREAMER|

Prince Akailus Nathaniel Fuerto -“Akai”

Ean Dyroth Nikolaev -“Dyroth”

Khael Mosco Clarkson -“Khael or Mosco”

Kabanata 5

“STARS ARE CRYSTAL BEAUTIFUL, isn’t it?” Thamuz said like there was nothing happened between us a while ago.

Dinala niya ako rito sa dulo ng pier habang pareho kaming nakaupo at nakatampisaw ang mga paa sa dagat. Mayroon ditong pier ngunit walang mga sasakyang pandagat.

Tumingala ako sa langit. May mga bituin pa pero hindi na ganoon karami kanina dahil ilang oras na lang ay papalabas na ang haring araw.

“Y-yeah” Mahinang sambit ko habang tutok na tutok sa mga bituin. Alam kong nag-aalala na ang mga magulang ko dahil hindi ako nakauwi.

“You don’t have to worry. I texted your parents that you are fine and at your friend’s place.” Napaharap ako sa kaniya habang may kunot sa noo.

“H-how? I mean.. paano mo na-contact ang mga magulang ko at napaniwalang nasa mga kaibigan ako?” I asked him in disbelief. Ngumiti siya kaya lumabas ang pantay na pantay at puting-puti niyang ngipin. Napaiwas agad ng tingin. Hindi ko makayanan ang kaniyang kagwapuhan.

“I used your phone.” Ani niya habang nakangisi.

“Shutdown ang phone ko kaya paano mo magagamit, at hindi ko dala ang charger.” sambit ko.

“I have spare,” May panlalarong tugon nito. “I never thought that you liked abs. You have many pictures of sexy men in your gallery.”

Nanlalaki ang mga matang humarap ako sa kaniya. Nakabuka pa ang aking bibig habang hindi alam kong ano ang sasabihin. Nakakahiya.

“If you want to see my body, don’t be shy to ask me. I am willing to expose mine as long as it is you.” Ngumisi siya sa akin.

Hindi ko na napigilan ang aking sarili kaya pinaghahampas ko siya ng aking kamay.

“Ba’t mo pinakialaman ang gamit ko. Nakakainis ka!” Patuloy lang ako sa paghampas sa kaniyang dibdib na hindi niya man lang naisipang awatin hanggang sa mapagod ako. Humihingal na napasandal ako sa kaniyang dibdib habang patuloy pa rin sa paghampas kahit nanghihina na.

“D-done.” Ani nito. Tumingala ako sa kaniya kaya nagkatapat ang aming mukha. Nakangisi ito kaya mas lalo akong nainis. Pinanlisikan ko siya ng mga mata at nakipagtitigan. Nararamdaman ko na rin ang aming hininga. “I also want to tell you that I have already seen every part of your body. You have sexy and bouncy butt.”

Napapikit ako at gusto ng lamunan ng dagat sa hiya. Huminga ako ng malalim at hahampasin na naman ito ng mapigilan niya ang aking mga kamay.

“Enough. You don’t have to be shy; it is a compliment.” Mapang-asar na sambit nito kaya mas lalo akong nag-alburuto. Narinig ko ang tawa nito kaya mas lalo akong nainis.

“Nakakainis ka. Gusto ko ng umuwi. I want to go home.” Mangiyak-ngiyak na usal ko. Tumigil ang pagtawa nito sabay tapat ng aming mga mukha. Pinunasan niya ang mga luhang lumabas sa aking mga mata. Naiiyak ako sa kahihiyan.

“I’m sorry. I did not mean to hurt your feelings and ego.” sambit nitong may pag-alala habang hinalikan ang aking mga mata. “Forgive me, moya lyubov’ “

MALAPIT NANG LUMABAS ang araw pero nandito pa rin kami nakaupo habang may kunting distansiyang pagitan. Nakayuko ako habang pinaglalaruan ang aking mga daliri. Nahihiya ako. Wala akong mukhang maihaharap sa kaniya.

“Do you still remember when you were young and almost fell off the bridge?” Pagsisira nito ng katahimikan. Hindi ako sumagot kaya nagpatuloy siya. “I was thankful that I was on time to save you.” Tiningnan ko siya pero nakatutok siya sa araw na papalabas. Napansin ko rin ang pilit niyang ngiti.

Noong matitigan ko ang pagiging asul na mga mata niya. Doon ko naalala ang lahat. Simula sa pagtakwil ng aking mga magulang bilang anak nila. Nasasaktan ako sa mga nangyari. I was thinking that I did not remember it. Since it was a painful situation in my life.

Huminga ako ng malalim bago nagsalita. “T-thank you.” Nakita ko sa gilid ng aking mata ang kaniyang pagharap sa akin pero nakatutok na ako ngayon sa papalabas na araw. “Thank you for saving me.” Dugtong ko. Humarap ako sa kaniya sabay ngiti. Iyong ngiti na hindi pilit bagkus pasasalamat at saya kahit sa pag-aasar niya sa akin kanina.

Sabay kaming tumayong dalawa. “You will not turn into ashes kapag nasinagan kayo ng araw, right?” Tanong ko habang naglalakad na kami pabalik sa cottage.

Tumawa pa ito ng mapakla. “Of course. What you watch and read about vampires is not realistic. We will not turn into ashes, but it will affect our eyes. Too much expose on the sun will make us blind.” Napatango-tango ako. Ganoon pala iyon. “That’s why, we use sunglasses to protect our eyes.”

“Ang sensitive pala ng nga mata ninyo.” I quuckly said. He just nodded in response.

Tahimik na naglakad kami pabalik sa cottage. Walang nag-iimikan sa aming dalawa. Nabasag lang ang katahimikan ng may babaeng hindi gaano katangkaran ang humarang sa aming dinaraanan. Pinagmasdan kong maigi ang babae. Inaalala kong saan ko ito nakita.

“Grandma” Usal ni Thamuz.

Napaatras ako bigla ng tumingin ito sa aking direksyon. Napakaseryuso ng kaniyang mukha. Siya iyong nakita kong portrait sa cottage na inukit sa dugo.

“It seems like you are already okay.” Napalunok ako nang magsalita ito. Sa bawat pagsambit ng mga salita ay nakagigimbal. Ngumiti ito sa akin na mas lalong nagpakaba sa akin.

“You are scaring him, Grandma.” Ani ni Thamuz.

“H-hello p-po.” Nanginginig sa sambit ko habang yumuko ng mariin sa paggalang.

“Kinagagalak kitang makilala, iho.” Napatingala ako sa pagkagulat dahil sa ginamit niyang lengguwahe. “I know you are hungry. Breakfast is ready.” Nanginginig ang mga binti ko nang lumapit siya sa akin sabay hawak sa aking braso para alalayan papasok sa cottage. Napakalambot pa rin ng kaniyang palad kahit ito ay matanda na.

Tumingin ako sa dako ni Thamuz. He is with his friends now, having a conversation. Wala naman sila kanina ha. Hindi na dapat ako manibago dahil bigla-bigla na lang sila sumusulpot.

Napaiwas ako ng tingin nang magtama ang aming titig ni Dyroth. Sana talaga hindi niya ako nakita. Bakit ba kasi nakikiusisa ako sa usapan ng iba.

“How many days do you plan to stay here, Clay?” Tanong ng Grandma ni Thamuz. Tumigil ako sa pagkain at tumingin sa kaniya. Naiilang din ako dahil napapansin ko ang mga titig niya sa bawat galaw ko.

Nakompirma ko rin na siya nga iyong nasa portrait nung nagpakilala na rin ang bawat isa sa amin. Noong una, kinakabahan talaga dahil sa kakaiba niyang presensiya.

“A-ahh.” Hindi ko alam ang sasabihin ko. May parte sa akin na gustong umuwi at magstay muna pansamantala.

“Bukas ka na lang umuwi sa inyo. There is a party tonight. Sulitin muna ang pagkakataon na ito.” She smiled at me while drinking something from her crystal glass. Kulay pula iyon. May kutob na ako kung ano iyon. Napatango na lang ako bilang sagot.

She smiled at me again and whispered something, but I heard it. I just don’t understand because it was in a different language.

“ Svezhaya krovʹ “

| HOT DREAMER|

Svezhaya krov

Fresh blood

Kabanata 6

“BAKIT HINDI KA PUMASOK ngayon, Mr. Jacket?” Bungad sa akin ni Margarette sa kabilang linya. Tinawagan ko siya para e inform na hindi ako makakapasok ngayong araw.

“M-may pinuntahan kasi kami nina Mom and Dad.” Pagsisinungaling ko. “Pasabi na lang sa mga prof natin na may emergency sa bahay.” Usal ko habang pinipigilang hindi magkada utal utal dahil sa pagsisinungaling.

Narinig ko ang pag-iinarte nito sa kabilang linya. “Ang swerte mo naman ngayon. Wala tayong pasok. May urgent meeting daw ang mga teachers. Kakainis! Pinapauwi na kami ng maaga since half day lang naman ang pasok eh. Umuulan pa. Hayöp nga naman” Pagrereklamo ni Margarette. Narinig ko ang boses ni Alice sa kabilang linya na pinapagalitan si Margarette dahil baka raw may makarinig sa pagmura nito. Baka raw may dumaan na guro, mapaguidance office pa sila. 

“Okay ka na ba, Alice?” Tanong ko. Nagkasakit kasi ito.

Imbes na si Alice ang sumagot ay panunuksong boses ni Margarette ang sumagot. “Chinat ko lang naman iyan na hinahanap siya ni Zhack. Iyong crush niyang architecture, pumunta kasi rito sa room may paflowers and chocolate pa. Aba ang bruha, mabilis pa sa kabayong kumaripas papunta rito sa Unibersidad.” Panunukso niya.

“Tumigil ka nga, Margarette” Pagsusuway ni Alice.

“Totoo naman kasi. May sakit ka diba? Eh bakit pumasok ka pa?” Pinapagalitang usal ni Margarette. “Paano na lang kung nahimatay ka sa daan? Oh may nangyaring masama sa’yo?”

“O-kay lang kasi ako. Nakapagpahinga at nakainom na ako ng gamot sa infirmary” Mahinang sambit ni Alice.

“Ewan ko sa’yo.” ani ni Margarette.

“Akala mo hindi ko alam na pati sa c.r hindi ninyo pinalampas.” Malumanay ngunit may panunuksong sambit ni Alice.

“Huy! Alicianna Marie!”

Narinig ko ang hagikhik ni Alice sa kabilang linya habang nagmamaktol na parang bata si Margarette dahil may nakarinig daw na dumaan kanina. Napangiti na lang ako sa dalawa kong kaibigan.

“It seems like someone’s happy” Naibaba ko agad ang aking phone sabay harap kay Thamuz. Sobrang seryuso ng mukha niya at titig na titig sa aking hawak na phone.

“K-kanina ka pa ba riyan?” Tanong ko.

“Nope. I just want to give you this.” Sabay abot sa akin ng maliit na plastic. Naninibago ako sa kaniyang tono. Naiilang na inabot ko ang plastic sabay tingin kung anong laman nun.

“Thank you.” Usal ko ng malaman na magkaternong damit pangswimming iyon. Tumango ito bago umalis. Sinundan ko pa ang papalayo niyang bulto. Nang makalabas na ito ng cottage ay doon lang ako napaisip kung may nagawa ba akong mali dahil sa pag-iiba nito ng ekspresyon at paraan ng pagsalita.

Umupo ako sa couch habang nilaro laro ang aking phone sa kamay. Napabalikwas ako ng may maalala. Iniisip ko pa rin kung paano niya nalaman ang lockscreen ng aking phone. Dali daling binuksan ko ang aking phone sabay punta sa gallery. Nahihiya talaga ako dahil nakita niya lahat ng pinagpapantasyahan ko. Napalinga linga ako sa paligid nang makita ang laman ng aking gallery. Si Thamuz lang naman iyon, halos sampong larawan ang nandoon. Lahat iyon nakatopless ang kuha. Pinapakita ang ganda ng kaniyang katawan at nakakalaway na abs.

Napapikit ako sabay bulong. “Patawarin ninyo ako kung natukso na naman ang aking mga mata, Mahabaging Emri. Minus point na naman ako nito sa langit.”

NAGKAKASIYAHAN AT NAGPAPALIGSAHAN ang natanaw ko nang malakabas ng cottage. May nag-volleyball sa dagat at lupa. Babae laban sa lalaki. Dagsa ng tao ang nasa aking harapan. Napaatras ang aking kaliwang paa nang maalala kong bampira nga pala ito. Nasa teritoryo ako ng mga taong mapanganib at hindi ko alam kung mapagkakatiwalaan.

Hindi pa ganoon kasakit sa balat ang araw. Nahihiwagaan din ako dahil lahat sila nakasuot ng sunglasses, iyong mga nasa dagat naman ay goggles. May nakikita rin akong mga bata na gumagawa ng sand castles.

Busog na busog din ang aking mga mata sa mga lalaking walang suot pang-itaas. May nakatrunks, nakatransparent shorts at brief lang. Kitang kita ang kanilang pinagmamalaki at kagandahan ng katawan. Sa mga babae naman ay nakabikini. Nagpapasalamat akong maputi ang aking balat dahil kung hindi, lahat ng atensyon nila ay mapupunta sa akin. Lahat kasi sila mapuputi at kitang kita ang kinis ng balat.

“You have to use this or else they are going to suspect you” Napatingin ako sa aking tabi. Si Akai lang pala, inaabot sa akin ang sunglass. Napatango tangong kinuha ko iyon sabay suot. Napakagat labi ako ng makita ang katawan nito. Kitang kita ang ugat sa kaniyang braso habang bumabakat ang kahabaan nito.

“Gusto ko sumali sa kanila,” turo ko sa mga nagvolleyball. “Kaso hindi pa ganoon kagaling ang sugat ko.” Ani ko.

Naglalakad na kami ngayon sa dako nina Dyroth at Mosco. Nakita ko silang nakahiga sa sun lounger habang umiinom ng buko juice at kumakain ng mga pinipirasong prutas. Magkaayos na kaya sila? Hindi pa rin talaga ako makapaniwala na silang mga bampira ay parang mga tao lang kung manamit.

“He is not here.” Sambit ni Akai nang luminga linga ako ng paligid para hanapin kung nasaan si Thamuz.

“A-hh. S-ino’ng kausap mo?” Tugon ko. Pilyong ngiti ang ginawad niya sa akin at pinakilala na lang ako sa dalawa.

Nang matapos magpakilala sina Dyroth at Mosco ay ako naman. Hindi ko kaya silang titigan na dalawa dahil sa mga nasaksihan ko. Nahihiya ako at nagdarasal na sana hindi nila ako nakita nung nakikinig ako sa argumento nila.

“C-clay Quiroz” Pagpapakilala ko. Ngumiti sa akin si Mosco kaya naginhawaan ako habang walang pakialam si Dyroth dahil abala ito sa pagsipsip ng kaniyang buko juice. Ang sungit naman nito.

Ilang minuto na ang lumilipas pero hindi ko nakikita si Thamuz. Nasaan kaya iyon. Nagpaalam sina Dyroth at Mosco kaya kami na lang dalawa ni Akai.

“There is a party tonight. Wanna go?” Pag-uumpisa nito ng usapan.

“Siguro hindi na. Hindi ninyo naman ako kauri eh. Sa inyo itong gabi, ayokong masira” Sagot ko. Natatakot kasi ako na baka malaman nilang tao ako at masira ko ang gabi nila.

“Hey, Glina. Come on. I promise that you are going to enjoy this night.” Nag-aatumal ako na ayoko talagang sumama kaso mapilit siya sabay pacute pa sa akin kaya wala akong nagawa kundi umoo. Ang kulit din ng lalaking ito. Siya na raw din bahala sa aking isusuot. Bahala na talaga.

May lumapit na tatlong babae sa amin kaya napatingin ako sa kanila.

“Hi. Prince Akailus.” Sabi nong babaeng nablonde ang buhok. Napataas ang aking kilay sa paraan ng pagsalita nito.

“Naghintay kami pero hindi ka dumating. I hate you.” Maarteng usal nung babaeng nakaponny tail ang buhok.

Napataas lalo ang aking kilay ng walang pasabing umupo sa hita ni Akai iyong panghuling babae na kulot ang buhok. Hinagod pa ng kamay nito ang dibdib ni Akai paibaba.

Tumingin sa akin si Akai sabay tayo kaya muntik nang bumagsak ang babae sa lupa. Nakasimangot at nagrereklamo itong lumakad sa kaniyang kasama.

“Who is he?” Tanong ng nakablonde kay Akai habang nakaturo ang daliri sakin. Pinakilala naman ako ni Akai kaya binati nila ako. Pekeng bumati rin ako pabalik.

Nagpaalam sa akin si Akai kasama ang tatlong babae kaya tumango na lang ako. Habang papaalis sila ay nakita ko ang malilikot na kamay nung mga babae at parang lintang nakapulupot sa katawan ni Akai. Napairap na lang ako sabay lagok ng juice.

Humiga na lang ako sand chair sabay pikit ng aking mga mata. Makalipas ang ilang minuto sa pagkabagot ay naglakad ako sa tabing dagat. Hindi pa ako nagtatagal sa paglalakad ay may tumabi sa akin at nakisabay.

Tiningnan ko kung sino iyon. Pinamulahan at napaiwas agad ako ng tingin. Masyadong nakakaakit ang kaniyang katawan.

“Want to swim?” tanong ni Thamuz. Nakasuot lamang ito ng trunks habang walang pang-itaas.

Napaubo pa ako bago makasagot. “H-hindi ako marunong lumangoy.”

“I’m willing to teach you.” Tumigil ako sa paglalakad sabay harap sa kaniya. Nasulyapan ko ang pagkagat nito ng ibabang labi. Bumaba rin ang aking mga titig. Hindi niya naman siguro makikita at mahahalatang pinagnanasaan ko ang kaniyang katawan. Nakasuot kasi akong sunglass.

Sasagot na sana ako ngunit may batang babae na tumatakbong sumisigaw na papalapit sa amin.

“Daddy! Daddy!”

| HOT DREAMER|

Kabanata 7

“DADDY. Up. Up.” sabi nung batang babae habang nakataas ang mga kamay na gusto itong magpabuhat kay Thamuz. Binuhat naman ito ni Thamuz habang pinanggigilan ang leeg.

“Why is my baby here?” Tumatawa naman iyong batang babae dahil sa ginagawa ni Thamuz.

“Daddy. Stop.” Matinis na usal nito. “Gusto ko maligo sa dagat but mommy doesn’t want me to swim.” Sabay busangot nito habang hinihili ang mukha ni Thamuz. “Kasama ko naman si Uncle Dyroth and my friends.” Dagdag nito at tinuturo ang direksyon ng kaniyang mga kaibigan na naglalaro sa lupa habang may pagmamakaawang mukha.

“Okay. Okay. You can swim now pero huwag lalayo ha. Don’t make your daddy and mommy have a headache because of your hard-headedness.” Pangaral ni Thamuz habang tumango tango naman ang bata. Nakita ko pang hinalik halikan nito ang pisngi ni Thamuz habang nagpapasalamat.

Napangiti ako ng mapait habang pinagmamasdan silang dalawa. I want to be honest about my feelings. Nasasaktan ako, iyon ang totoo. Sa kunting panahon na nagkasama kami alam kong may gusto na ako sa kaniya. Sino’ng hindi magkakagusto sa kaniya sa pinaparamdam at pinapakita niya sa akin. Dagdagan pa ang taglay nitong alindog. Kailangan kong pigilan kung ano man itong nararamdaman ko upang hindi na lumalim.

Nabalik ako sa aking sarili ng makita kong pinagmamasdan ako ng batang babae. Ngumiti ako sa kaniya. “Who is he, Daddy?” Tanong nito habang titig na titig sa akin.

Doon lang nabaling ang atensyon ni Thamuz sa akin. Nakalimutan niya ata na kasama niya ako.

“Oh. He is a friend of mine, baby” Sagot niya habang nakatingin sa akin ng mariin kaya umiwas ako ng tingin at binaling ito sa batang nakangiti.

“Hi. I am Floryn Jade.” Sambit nito.

“A-ah. Hi. I am Clay Quiroz.” Sagot ko.

“Nice to meet you. You are so handsome.” Puri nito sa akin kaya nawala iyong sakit sa aking dibdib. Nagpasalamat ako sa kaniya.

Bumalik ang atensyon nito kay Thamuz sabay may bulong sa tainga. Sumulyap pa ito sa akin bago ipagpatuloy kung ano ang binubulong. Sumagot naman si Thamuz ng ibang lengguwahe kaya hindi ko iyon naintindihan.

“Really, Daddy.” Busangot ng bata. “Why?” Napataas ang aking kilay ng sulyapan ako ni Thamuz bago may sinabi sa bata. Gusto ko man makinig kaso wala rin naman akong maintindihan. Ibang lengguwahe ang kanilang inuusal. Nakita kong tumango tango ang bata bago nagpababa kasi babalik na raw siya sa kaniyang mga kaibigan at tatawagin si Uncle niya Dyroth para sabay sabay silang maligo sa dagat.

“Bye. See you around, handome.” Ani nito sa akin bago tumakbo paalis. Napangiti na lang ako.

“So, let’s swim.” Sabi ni Thamuz habang seryusong nakatitig sa aking mga mata na akala mo binabasa ang aking iniisip. Umiwas ako ng tingin bago sumagot.

“Hindi talaga ako marunong lumangoy. Baka malunod lang ako. Siguro sa cottage na lang muna ako.” Mahinang sambit ko pero sapat na iyon para marinig niya.

“I said, I am willing to teach you. Trust me.” Napabaling ako sa kaniya. “Come on.” Sabay hawak niya sa aking kamay pabalik sa cottage dahil kukuha raw ng googles at aalisin ang benda sa aking sugat.

Kinakabahan talaga ako dahil hindi ako marunong lumangoy pero mapilit siya, kaya wala akong magawa. Napag-isip isip ko rin na mabuti ngang maligo ako at mabaling sa ibang atensyon ang aking isip dahil sa mga nalaman ko.

“THAMUZ! BALIK NA TAYO. Ang lalim na dito.” Nandito na kasi kami sa malalim na parte ng dagat dahil wala na akong maapakan na lupa at bato. Sobrang higpit ng hawak ko sa kaniyang balikat “Huwag kang lumayo. Ano ba!” Tawa lang ang sinagot nito dahil pabiro itong lumulubog para hindi ko siya mahawakan.

“Just relax.”

Tinuturuan niya akong lumangoy ngayon habang nakaalalay sa akin. Lumulubog pa ako habang naduduwal minsan kapag nakakainom ang maalat na dagat.

“Hindi talaga ako marunong lumangoy.” Reklamo ko habang habol ang hininga ng minsan bitawan niya ako sabay kampay kampay. Lulubo ata ang tiyan ko nito dahil sa tubig alat sa dami ng nainom.

“You know what. Talo ka pa ng mga bata rito. They really know how to swim, and look at you.” Punto sa akin. Napayuko ako dahil sa kahihiyan.

“H-hindi talaga kasi ako marunong eh. Balik na lang tayo.” Malumanay na sambit ko.

Naramdaman kong may humawak sa aking baba sabay taas noon para magpantay ang aming mukha.

“I am sorry.” Pagpapaumanhin niya.

“It’s okay. Totoo naman ang sinabi mo eh.” Nakita ko ang pag-alala at pagsisi sa mukha nito sa kaniyang sinabi.

“Matututo ka rin. You just have to believe in yourself that you can. I am always here to be your guard and protector.” He said it sincerely, not taking his gaze away from me.

Bakit kailangan mong pahirapan ang puso ko. Bakit ganito ang pakikitungo mo sa akin. Bakit ganito ka magsalita. Bakit ka ganiyan sa akin. Mas lalo akong nag-expect kahit alam kong hindi na pwede.

“Thank you.” sambit ko sabay putol ng aming titigan.

Ilang minuto na ang lumipas at masasabi kong may natutuhan na ako. Sobrang careful niya lalo sa paghawak sa akin na hindi masagi ang aking sugat. Masasabi kong mahapdi noong una pero kalaunan nawala na rin iyong hapdi. Normal lang naman iyon kapag may sugat ka tapos nilublob sa dagat.

“Huwag ka masyadong lumayo sa akin” Usal ko ng bitawan niya ako sabay galaw palayo. Nagkampay kampay ako at binilisan ang paglangoy papunta sa kaniya kaso lumalangoy naman ito palayo sa akin kaya kinakabahan na ako.

“Habulin mo ako.” Nakangiting sabi nito sabay langoy pailalim kaya hindi ko siya nakita. Ilang pulgada na ang distansya naming dalawa. Napapagod na rin ang aking mga paa at kamay sa pagkampay. Nakakainom na rin ako ng dagat kapag may malakas na alon.

“T-thamuz.” Namimilipit na sigaw ko nang maramdaman ang paglock ng aking kaliwang binti. Napulikat ako.

Napalubog ako sa ilalim ng dagat dahil sa hindi ko na kaya ang sakit. Ginagawa ko ang lahat para makaahon ang aking mukha sa pagkampay ng mga kamay pero hindi ko na maigalaw ang aking binti. Pagod na rin ako dahil kanina pa kami rito sa dagat.

Hindi na ako makahinga sa ilalim ng dagat at tanging pagsigaw ng tulong sa aking isipan ang nagawa ko. Naramdaman ko ang pamamanhid ng aking katawan at paglubog ko pailalim lalo. Naipikit ko na rin ang aking mga mata.

Bago pa man magdilim ang aking paningin ay may humawak sa aking mukha kasabay noon ang paglapat ng malambot na labi. Napamulat ako ng aking mga mata ng binibigyan niya ako ng hangin galing sa kaniyang paghalik. Gulat na gulat ako sa kaniyang ginagawa.

Akala ko aahon na kami pero kinabig niya ang aking likod palapit sa kaniya at mas lalong lumalim ang pagsiil sa aking labi. Pinikit ko ang aking mga mata sabay ginapos ang braso sa kaniyang leeg at sinabayan ang kaniyang mapusok na halik.

| HOT DREAMER|

Isang vote o comment naman diyan. Masaya na po ako roon. Please! Thank you. <33

Kabanata 8

“GOOD EVENING.” Anunsyo ng host kaya nagsitahimik ang lahat. “Tonight is Queen Lethesia’s 500th birthday.” Tukoy nito sa Grandma ni Thamuz. Nagulat ako sa nalamang impormasyon. May tao palang nakakaabot sa ganoong edad. Marami pang sinabi ang host patungkol sa kaniya ngunit nakatutok ang aking atensyon sa aking harapan. Katabi lang naman ni Thamuz ang kaniyang asawa habang kinukulit ni Floryn ang kaniyang daddy hanggang makarinig ako nang palakpakan. “Let’s give her a round of applause!”

Sa tabing dagat ginanap ang party habang maraming palamuting nakasabit sa paligid. Kumikinang sa liwanag. Bilog na bilog din ang buwan na siyang nagpatingkayad sa ganda ng paligid. Marami rin na round table at inuukupa ng anim na katao. Lahat ay nagagandahang suot mapalalaki at babae.

Napakurap kurap at natauhan lang ako ng may maramdamang malambot na palad sa aking kamay. Tumingin ako sa aking katabi, si Akai pala.

“Y-yes?” Tanong ko.

“Nakatulala kana. It seems like there is something bothering you. Are you sure you are okay?” He asked me while holding my hand tightly.

“Y-yeah. I’m fine. May naalala lang ako.” Ngumiti ako sa kaniya ng pilit bago pinaghiwalay ang aming kamay. Tiningnan niya ako ng mariin at sinisigurado kung nagsasabi ako ng totoo.

Sumulyap pa ako sa aking harapan bago tinutok ang atensyon sa mini stage kung saan nagsasalita na si Queen Lethesia. Nakasuot ito ng itim na dress na makikita ang pagkaelegante at kagandahan.

“Enjoy your night and let the moon give light to your soul. Cheers.” Sabay taas nito ng cabernet glass na naglalaman ng pulang likido. Nagsitayuan ang lahat habang nakataas ang mga kamay hawak hawak ang sariling carbenet glass.

Tumayo ako habang kinuha ang sariling cabernet glass. Tiningnan ko pa ang kulay pulang likido na nandoon.

“Don’t worry. You are an exception. That is not blood.” Sabi si Mosco na aking katabi sa kaliwang bahagi.

Ang amin kasing posisyon sa upuan ay nasa kanan ko si Akai, habang nasa kaliwa si Mosco katabi si Dyroth. Katabi naman ni Mosco si Carmila at Thamuz.

Kanina habang hindi pa nag-umpisa ang party ay nakilala ko na si Carmila. She introduced herself and her daughter. Namangha pa nga ako nung una sa sobrang ganda niya. She has a heart-shaped face and curly hair. Hindi na ako mag-aakalang nagustuhan siya ni Thamuz.

“Cheers” Sigaw ng lahat.

“Hey. Baka malasing ka.” Ani sa akin ni Mosco ng nilagok ko agad ang akala ko juice sa aking carbenet glass. Napangiwi ako sa sobrang pait.

“Akala ko juice. Bat hindi mo sinabi agad sa akin.” Pagrereklamo ko.

“You never ask.” sagot ni Akai. Napabuntong hininga na lang ako bago tumingin sa direksyon ni Thamuz. Nakatingin pala siya sa akin.

Naalala ko ang pinagsaluhan naming halik sa ilalim ng dagat. Umahon kaming nandoon ang mga kaibigan niya sakay ng jet skiing. Nasasaktan ako dahil parang wala lang sa kaniya iyon. We never talk about it kung ano ang meron sa amin hanggang ngayon. I do not have to expect because I know, masasaktan lang ako.

“Vince. Rest room lang ako.” Doon lang naputol ang titigan namin ng magsalita si Carmila. Tumango tumango si Thamuz bilang sagot.

“Daddy. Can I drink that.” Turo ni Floryn sa glass na may lamang alak.

“No, baby. Your mommy will punch me.” Bumusangot ang bata habang kumain na lang ng marshmallow doon.

Nagsikainan na ang lahat. Hindi pa rin talaga ako makapaniwala sa mga nakahaing pagkain sa round table. Pagkain ito ng mga tao. Akala ko dugo lang ang iniinom at ginagawang pagkain ng mga bampira pero nagkakamali ako.

“Mom. Dad” Tawag ni Thamuz kaya napatigil ako sa pagkain at tumingala.

Sobrang lakas ng kabog ng aking dibdib ng makita ang mga magulang ni Thamuz. Nakakatakot ang awra ng ama niya at kabaliktaran sa ina. Masyadong mahinhin at masiyahin ang ina ni Thamuz.

Halos mapatalon ako ng dumako ang tingin ng ama ni Thamuz sa akin.

“You are Clay Quiroz, right?” Malamig na usal nito. Kung hindi pa ako mahinang siniko ni Mosco ay hindi ako makakasagot. Natamimi ako sa sobrang kaba.

Nanginginig ang mga tuhod na tumayo ako. “Y-yes po.” sabay yuko.

“Tinatakot mo ang bata, Nicolas.” Mahinahon na sambit ng ina ni Thamuz kaya napaayos ako ng tayo. Nakita ko rin ang mahinang pagpalo nito sa balikat ng asawa “You may sit.” Ngiting usal nito sa akin. Nanginginig pa rin ang aking buong katawan na umupo. “I am Aurora Shane, and this is my husband, Nicolas Fredrinn.” Sabay yapos ng braso sa asawa.

Napukos ang atensyon naming lahat sa papalapit. Si Queen Lethesia at may kasama itong lalaki na nakaalalay.

“Sorry, Mom and Dad. I am late.” Sabay halik ng lalaki sa pisngi ng kaniyang magulang. Kapatid pala ito ni Thamuz. Pinagmasdan ko siya ng maigi. Kamukha niya ang kaniyang ina habang si Thamuz naman ay sa kaniyang ama. Tumingin siya sa aking direksyon at ngumiti ng malapad. Napatingin ako bigla kay Thamuz nang tumikhim ito ng malakas.

“WALA KA BANG KASAMA? Halatang lasing kana.” Rinig kong usal sa aking tabi. Nandito ako sa isang bar may kalayuan sa dalampasigan. Sumisipsip ng alak habang malakas ang tugtugin at nagkakasiyahan. Nahihilo na rin ako dahil sa dami ng nainom ko. Bakit nga ba ako nagpapakalasing? Dahil durog at masakit ang puso ko. Hinarap ko kung sino ang nagmamay-ari ng boses na iyon. Pikit matang inaninag ko iyon.

“O-oh. Ikaw pala iyong kapatid ni Thamuz.” Sambit ko habang hindi inintindi ang kanina niyang tanong sabay lagok ng whisky. Hindi ako umiinom ng alak pero gusto kong makalimot kahit ngayon lang. Iniwan ako rito kanina ni Akai dahil may mga babae na namang sumundo rito. Playboy talaga ang lalaking iyon.

“Vodka please” Hingi nito sa bartender. “Want to dance with me?” Alok nito sa akin bago nilagok ang vodka.

Pinagkatitigan ko siya kung seryuso’t hindi nagbibiro. He just raised his eyebrow and asked me again to dance.

“I don’t know you. So, no. I don’t want.” Lasing na sambit ko habang tinutok ang atensyon sa bartender na nagpapakitang gilas dahil sa ginagawa nitong intermission sa pag-mix ng mga alak. Nasulpan kong umiling iling ito.

“Chris Hanzo” sabay abot ng kamay niya sa akin. “And you?” Hinarap ko siya.

Kung gusto kong mawala si Thamuz sa aking isip. Kailangan kong libangin ang aking sarili. Tiningnan ko ang kamay niyang nakaabot bago iyon abutin at nagpakilala. “Clay Quiroz”

“Nice name. So, let’s dance.” I nodded my head in response. Muntik pa akong madapa mabuti’t naalalayan niya ako. “Be careful.”

Hindi pa kami nakaabot sa dance floor ng may biglang humawak sa aking braso.

“Fuck off, Bro. He is fucking mine.” Malamig na sambit ni Thamuz. Akala ko aatumal si Chris ngunit binatawan niya ako sabay taas ng dalawang kamay na senyales na siya ay sumusuko.

“Don’t leave him alone, or else someone’s gonna steal him from you.” Rinig kong bulong nito kay Thamuz bago lumisan paalis.

Napangiwi ako ng maramdaman ko ang paghigpit ng hawak ni Thamuz sa aking braso. “We have to talk.” Nagpadala na lang ako sa kung saan niya ako dalhin. Lumabas kami ng bar. Nahihilo na rin ako dala ng alak at nawawalan ng lakas para umatungal.

| HOT DREAMER|

Kabanata 9

“WHAT DO YOU THINK YOU ARE DOING?” He said it intently as he opened the door to this unfamiliar bedroom and drew me inside. Siguro dala ng kalasingan ay hindi ko na maalala kung nasaan ako at kaninong cottage ito.

“None of your business.” Matapang na sagot ko. Impluwensiya na siguro ng alak dahil tumaas na ang boses ko.

Napaigtad ako nang malakas na sinara niya ang pinto. Lumakad siya palapit sa akin kaya umatras ako hanggang sa mapaupo sa kama. Tinitingala ko na siya ngayon habang umiigting ang kaniyang mga panga.

“Are you flirting with my brother?” He seriously said habang in-unbutton ang botones sa kaniyang long sleeve. Napaiwas agad ako ng tingin at pinako sa sahig. Kitang kita ko ang kaniyang suot na sapatos.

“Hindi ako ganoong tao” Malumanay ngunit may diin na sagot ko.

“Really?” Mahihimigan sa kaniyang boses na hindi ito naniniwala. Huminga ako ng malalim bago siya hinarap.

“Why? Do you care if I was flirting with him or not? Huwag mo akong pangunahan at diktahan sa mga ginagawa ko dahil sino ka ba sa buhay ko!?” Nagulat ako sa pagsigaw ko pero hindi ako nagpaapekto. Mas lalong umigting ang panga niya habang nakapikit na umiiling iling sabay buntong hininga ng malalim.

“I care for the sake of my brother.” Malamig na tugon niya.

Pinikit ko ang aking mga mata at pinipigilang hindi umiyak. Nakagat ko na lang ang aking pang-ibabang labi para hindi na sumagot. Pagod na akong magsalita. Ayoko ng mas painitin ang usapang ito. Bakit niya kailangan gawin ang mga bagay na magpaparamdam sa akin na special ako. Bakit niya kailangan halikan ako at bumitaw ng mga matatamis na salita. Inaamin kong unti-unti na akong nahuhulog.

“So, you’re really flirting with my brother ha?” Naikuyom ko ang aking mga palad. Minulat ko ang aking mga mata at kasabay noon ang pagpatak ng mga luha.

“Hindi ko siya inakit. Gusto ko lang uminom para kalimutan ka kahit panandalian lang dahil hindi ko na kaya.” Nag-alburutong sagot ko. Lumabas na rin ata ang ugat sa aking leeg. “I want to forget you. Dahil itong puso ko,” Sabay suntok sa dibdib kung nasaan ang parteng puso. “Durog na durog na. Bakit kailangan mong iparamdam sa akin na gusto mo rin ako? Bakit kailangan mo akong halikan kahit may asawa’t anak kana? Ang tanga tanga ko lang nagpauto sa’yo. Hindi ako laruan. Hindi ako isang bagay na pagkatapos mo pagsawaan ay iiwan mo na lang. I have feelings, nasasaktan din ako.” Nakayukong umiiyak ako. Hindi ko kayang tingnan siya.

“She is not my wife.” Maikli lang iyong mga binitawan niyang salita pero iyong kabog ng dibdib ko, sobrang lakas. Umiling iling ako. Ayokong maniwala.

“Huwag muna akong pahirapan pa. You don’t need to deny it para pagtakpan ang sarili mo.” Mas lalong umagos ang aking nga luha na animo’y wala ng katapusan.

“Carmila is my twin’s wife.” Halos mabingi ako sa aking narinig. “Nangugulila lang si Floryn sa kaniyang ama kaya she always calls me daddy. I don’t want to lose her smile, so I let her.” Umiling iling ako. Hindi maaari. “Please believe me.” Lumuhod siya sa aking harapan bago hawakan ang aking kamay. “I’m sorry kung nasaktan kita.”

Nanginginig na inangat ko ang aking mukha. Kitang kita ko sa kaniyang mga mata ang lungkot at sakit. “Nasaan na ang kambal mo?” Malumanay na tanong ko. Yumuko siya ng ulo at ramdam ko ang higpit ng kaniyang hawak.

“He passed away almost a decade ago.” Nakonsensiya ako na nagtanong pa ako patungkol sa kaniyang kambal.

“I’m sorry.” Tanging sagot ko na lang.

Umangat siya ng tingin sa akin at ngumiti ng pilit. “It’s okay” Sambit niya bago punasan ang mga luha sa aking mukha. Napapikit ako nang haplusin niya iyon. Sa pagmulat ko ng aking mga mata ay hibla na lang ang pagitan namin. I closed my eyes and felt his lips sliding over mine. Malumanay hanggang sa naging mapusok.

Napahawak ako sa kaniyang leeg ng inangat niya ako. Ginapos ko ang aking binti sa kaniyang baywang. Nagbabaga na rin ang aking pakiramdam.

Hiniga niya ako dahan dahan sa malambot na kama habang nakaibabaw sa akin at hindi pinuputol ang halik. Napaungol ako ng lumakbay ang kaniyang dila sa aking leeg at walang labis na sinipsip iyon.

“Push me if you don’t want to do it.” Bulong niya sa aking tainga. Paano ko siya itutulak at papatigilin kung sa bawat pagsambit niya ng mga salita ay nakakahumaling.

Nawala ata kalasingan ko ng walang labis niyang pinunit ang aking damit. Hindi pa ako nakakaahon sa pagkagulat ay siniil niya ang aking labi. Napakapit ako ng mahigpit sa kaniyang balikat ng punteryahin niya aking nipples. Pinipigilan kong hindi umungol ngunit kumawala iyon sa aking bibig. I can’t take it anymore. He is so damn good.

Tumigil siya sabay hubad ng kaniyang damit. Kita kita ko ang kaniyang katawan. Napatakip ako ng kumot ng hubarin niya ang huli kong saplot.

“Don’t be shy, moya lyubov’ . Nakita ko na iyan lahat.” Dahan dahan niyang kinuha ang kumot sa akin.

“Hmmm..” Napahawak ako sa kumot at kagat labing umuungol dahil sa ginagawa niya. Inumpisahan niyang halikan ang aking mga paa paitaas hanggang sa puson. Hindi ko na alam kung saan ibabaling ang aking ulo.

“Hmm. Shit!” I moaned loudly when he licked my hole while his finger was trying to stretch my hole. Napapaangat ang aking balakang sa sensasyong nararamdam lalo kapag malikot ang kaniyang dila at kinagat kagat ang aking pwetan.

“Holy shit!” Sambit ko ng hinubad ni Thamuz ang kaniyang natirang suot. Hindi nakaligtasan sa aking paningin ang mahaba’t malaki nitong pagkalalaki. Abot hanggang bituka ko ata iyon. Sobrang puti rin ng kaniyang katawan habang namumula ang kaniyang kahabaan. “H-hindi ko ata kaya i-iyan” nauutal na sambit ko.

He chuckled. “I’ll be gentle”

Nakita kong may kinuha siya sa drawer. Lube and condom. Napalunok ako at iniisip kong kaya ko ba itong gawin.

“Ahh” I cried in pain when he slowly entered his length. Kalahati palang iyon pero grabe na iyong sakit. Napakapit ako ng mahigpit sa kumot.

“Tell me if you can’t take it. I will stop.” Pagpipigil na sambit niya. Ramdam ko ang kaniyang pananabik na pasukin lahat pero kinokontrol niya para hindi ako masaktan.

“P-please, don’t stop.” I begged.

“Just relax. Breathe in and out” Sinunod ko ang kaniyang sinabi hanggang sa maramdaman ko sa aking loob ang kaniyang kahabaan. “Almost there. Fuck!”

Hindi siya gumalaw ng ilang minuto. He kissed me passionately while pumping slowly. It helps ease the pain. Nakalmot at nadiin ko ang aking kuko sa kaniyang likod ng bumilis ang kaniyang pagbayo.

“Ahh. Fucking shit. You’re so fucking tight.”

We have changed our position. I was on top while holding the headboard and pounding aggressively. Iyong sakit na naramdaman ko kanina ay napalitan iyon ng sarap.

Hindi ko na mabilang kung ilang rounds ang ginawa namin. Natapos lang kami habang nakaunan ako sa kaniyang braso, at nilamon ng antok dahil sa pagod.

NAGISING AKO SA LAKAS ng kalabog at pagkasira ng pinto.

“Dad.” Rinig kong sambit ni Thamuz.

“Do you think you can fool me?” Kinusot kusot ko pa ang aking mga mata. Tiningnan ko kung may suot ako. Nakahinga ako ng maluwag na meron ngunit damit iyon ni Thamuz.

“Dad. Please not him. Leave him alone.” Pagsusumamo ni Thamuz. Nagulat ako ng suntukin nito ng pagkalakas lakas si Thamuz sa mukha kaya napaupo ito. Lumapit dito ang kaniyang ama at sinunggaban ng sunod sunod na suntok. Hindi ako makapagsalita.

“You disappoint me.” Kasabay noon ang pagkatilapon ni Thamuz at tumama ang likod sa pader.

Napahiyaw ako ng malakas nang hawakan niya ang aking braso bago sinakal sa leeg.

“Dad. Please. Don’t.” Nanghihinang sambit ni Thamuz habang namimilipit sa sakit.

Hindi na ako makahinga sa sobrang higpit ng kaniyang pagkakasakal. Hinawakan ko ang kaniyang braso na lumalabas ang mga ugat sa galit. Hindi ko na rin maapakan ang sahig dahil tinaas niya ako gamit ang isang kamay.

“I’m going to kill you!” Sigaw niya habang namumula ang mga mata.

Gusto ko magsalita pero hindi ko magawa. Kunti na lang ay mawawalan na ako ng hininga.

“Let him go, Nicolas or else ako ang makakalaban mo.” Rinig kong boses ng ina ni Thamuz na kakapasok lang. Hindi ko akalain na ganito siya kapanganib kung magalit. Ibang iba sa akala ko.

Napaubo ako at sapol ang aking leeg na nakahandusay sa sahig bago niya bitawan. “We are not done yet.” Sambit ng ama ni Thamuz bago naglakad papunta sa direksyon ni Thamuz at kinaladkad palabas.

Dinaluhan ako ng ina ni Thamuz at may tinurok sa aking leeg kaya nanghihina at dinalaw ako ng antok. “I’m sorry. I hope you will understand why I have to do this.” Usal niya bago ako mawalan ng malay.

|HOT DREAMER|

Kabanata 10

DALAWANG BUWAN ang nakalipas pero wala ng Thamuz na nagparamdam. Magmula ng mangyari ang gabing iyon ay parang naglaho na ang lahat. Nagising na lang ako na nasa aking sariling kuwarto’t hindi makapaniwala kung paano ako nakabalik. Tinanong ko rin ang mga magulang ko pero tanging sagot lang nila ay may humatid sa akin, mga kaibigan daw. Galing daw kami sa roudtrip kaya nakatulog ako. Marami rin ang palusot ang sinagot ko sa aking mga magulang nang magtanong sila patungkol sa aking sugat at pamumula ng aking leeg.

“Huy, Clay” Natauhan lang ako ng tapikin ako ni Alice sa balikat. “Pasok na. May exam pa tayo.” Nagmamadali kaming naglakad papasok sa room na kanina ay may mga kabilang section din nag-exam. Finals kasi naman ngayon at unang araw. Major subjects pa naman ngayon.

Naghintay kasi kami kanina sa corridor sa paglabas ng mga nag-exam at para kami naman ang sumunod na gumamit sa room. Dito kasi kami naka-assign. Sa 4th floor pa naman ito, nakakapagod maglakad sa hagdan.

Pagkaupo ko sa silya ay boses agad ni Margarette ang namayani. “Alam ninyo ba ang bali-balita,” Tinaasan ko siya ng kilay. “Patay na raw si Prof. Mendez, iyong prof natin sa Calculus. Aksidente raw kinamatay pero maraming nagsasabi na bampira daw ang may kagagawan.”

“Hala.” Gulat na sambit ni Alice habang nakatakip ang palad sa bibig. “Diba, kahapon lang nakita natin siyang nasa River Park.” Tumango-tango kami.

“Sa kaniya ring subject ang una nating exam.”

Hindi na natuloy ang pag-uusap namin dahil pumasok na ang proctor dala dala ang test paper. Nang madistribute ay nag-umpisa na ang lahat pero hindi ako makafocus. Pumikit ako bago huminga ng malalim at sinimulang magsagot.

“Differentiate. y= 1+sin x / x+cos x” Pagbabasa ko sa last part na sasagutan. Mas lalong sumakit ang ulo ko dahil sa mga given.

Natapos namin ngayong araw ang major subjects. Bukas ay mga minors na lang. Sobrang sakit ng ulo ko, parang mabibiyak.

“ALICE, BAKIT KA MALUNGKOT? Patingin nga ng grades mo.” Sabi ni Margarette. Ang bilis ng mga araw dahil ngayon ay kuhanan na agad ng certificate of grades. Kamakailan lang ay halos mabiyak na ulo ko sa kakareview. Hindi pa naman ako makafocus sa dami kong iniisip. Inaamin ko rin na namimiss ko na si Thamuz. “Okay naman grades mo ha.” Rinig kong sambit ni Margarette.

Hindi sa pagmamayabang ay uno lahat ang grades ko sa lahat ng subject. “S-sinong nagsabing malungkot ako. Ang s-saya ko nga eh.” ani ni Alice. Nagkatinginan kaming dalawa ni Margarette dahil sa tono nito. Halatang pinipilit nitong maging masaya. Nakita ko kanina ang grades ni Alice at masasabi kong mataas iyon. Marami rin siyang uno at mga natira ay 1.25 na.

“Ayos ka lang ba, Alice?” Nag-aalalang tanong ko.

“O-oo naman.” Pilit niyang sagot kahit nanunubig na ang kaniyang mga mata. Dadaluhan sana namin siya ni Margarette pero umiwas siya. “Okay lang talaga ako.”

“Hindi ka okay.” Tugon ni Margarette. “Alam naming hindi ka okay. Kaibigan mo kami kaya sabihin mo kung ano ang problema, Alice.”

“Okay lang sabi ako!!” Nagulat kaming dalawa ni Margarette sa biglaan nitong pagsigaw. Mas lalo kaming nagulat ng umiyak ito.

“Alice..” Sabay naming tawag sa kaniya. Mas lalong nagulat kami sa mga sumunod.

“Nakakapagod! Pagod na pagod na ako. Ginagawa ko ang lahat para matapatan ka, Clay pero hindi ko magawa. Ang hira-hirap mong tapatan.” Pinapakalma namin siya pero patuloy pa rin. “E-eh kukompara na naman ng mga magulang ko ang grades ko sa’yo,” Sabay turo niya sa akin. “Itatanong nila kong ako naba ang nangunguna sa klase. Nakakapressure lang dahil lagi nila akong kinocompare lalo na sa’yo at sa mga kapatid ko na mula elementary hanggang college ay sila ang nangunguna sa klase. Eh paano naman ako? Ito lang ako eh. Ito lang nakayanan ko. Nakakapagod na maging anak.” Napaupo siya sa sahig at doon umiyak nang umiyak.

Hindi ako makagalaw sa aking kinatatayuan. Sa tagal naming pagkakaibigan bakit ngayon niya lang sinabi ito? Ano’ng klaseng kaibigan ako.

Hindi ko akalain na sa lahat ng mga ngiti niya ay may nakakubli pala roon na hinanakit at pighating nararamdaman. I’m asking myself now if naging mabuti ba akong kaibigan.

“I’m sorry, Alice. I’m sorry.” Tanging sambit ko na lang. Naiiyak na rin ako kaya tumingin ako sa itaas para hindi tumulo ang mga luha.

TUMAKBO AGAD AKO sa aking kuwarto ng makauwi sa bahay at doon humagulhol. Bakit ang manhid ko. Bakit hindi ko napansin na ganoon na pala. Ano’ng klaseng kaibigan ako. Ang sama-sama ko. Patuloy lang ako sa pag-iyak hanggang marinig ko ang pagbukas ng pinto.

“Papasok ako, anak.” Malumanay na sambit ni Mom. Nang makaupo siya sa kama ay yinakap ko siya ng mahigpit at doon humagulhol.

“M-mom, n-naging mabuti ba akong kaibigan? Mabuti ba akong kaibigan kung may n-nasasaktan na ako?” Patuloy lang ako sa pag-iyak habang hinahagod niya ang aking likod.

“Anak, ako nagpalaki sa’yo kaya alam kong mabuti kang kaibigan. Napakabuti mong anak kaya huwag mong sisihin ang sarili mo.” Umiling iling ako. Pinagsisiksikan na hindi ako naging mabuting kaibigan.

Ilang minuto kaming ganoon ang posisyon. Wala rin akong gana kumain. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa bisig ni Mom.

Mugdo ang mga matang nagising ako sa mahimbing na pagtulog. Bumangon ako sa kama dahil nauuhaw ako. Tumingin ako sa orasan at pasado alas dose na pala. Sobrang tahimik ng paligid habang bumaba ako ng hagdan. Nang makaabot sa kusina ay binuksan ko ang refrigerator at kumuha ng pitsel na may lamang tubig at sinalin sa baso. Hindi ko pa nauubos ang isang baso tubig ng may marinig akong bosena ng sasakyan.

Binuksan ko ang pinto rito sa kusina at tatagos sa garahe. Habang papalapit ako sa garahe ay may naririnig akong usapan. Naririnig ko rin ang pamilyar na boses.

“Orders completed.” Rinig kong sambit ni dad. Inaaninag ko kung sino ang kausap ni Dad na lalaking matangkad at nakasuot ng itim. Mas lumapit pa ako sa kanila para marinig ang pinag-uusapan.

Napatakip ako ng aking bibig nang makilala kung sino ang kausap ni Dad. “Dyroth…” Mas lalo akong nagulat sa mga sumunod. May mga nilabas si Dad na malalaking lalagyan at binuksan iyon.

“You can inspect every weapons.” Ani ni Dad. Napapikit pikit pa ako kung namamalikmata ba ako sa aking nakikita.

May kinuha si Dyroth sa malaking basket. Mga armas iyong pandigmaan. Iba’t ibang klaseng baril, may maliit at mahaba. Mga espado na kumikinang kapag nasisinagan ng buwan. Ano ang ginagawa niya rito?

“It looks like every thing’s good.” Sabay tango tango ni Dyroth. Luminga pa ako sa paligid kung may mga kasama siya. Mayroong mga lalaki sa labas ng gate nakabantay. “How about the blood.” Namilog ang aking mga mata sa narinig.

May container na nilabas si Dad sabay bigay kay Dyroth. “You can try this one. Galing pa iyan sa ibang bansa.” Binuksan ni Dyroth ang takip sa container at kaniya iyong inamoy bago ininom. Napaatras ako ng makita kong namula ang kaniyang mga mata sabay tingin sa direksyon ko.

Dali-daling naglakad ako pabalik habang sapol ang dibdib. Illegal ba ang trabaho ni Dad? Bakit may mga baril at espada? Para saan lahat ng iyon?

Papasok na ako sa pinto nitong kusina ng may taong nakatayo roon. Tumingin ako sa kaniyang kanang kamay na may hawak na patalim.

“Mom..”

| HOT DREAMER|

Kabanata 11

“AYOS KA LANG, ANAK?” Napapikit pikit ako sabay buntong hininga. Kung anu-ano na ang aking nakikita. Halusinasyon ko lang pala iyon. Siguro dahil sa aking mga nasaksihan kanina at halo-halo na ang iniisip. “Bakit gising ka pa?” Nag-aalalang tanong ni Mom bago niya ako dinaluhan. Nanghihina ang aking mga tuhod. Nakarinig din ako ng mga bosena ng sasakyan na hudyat na sila ay papaalis na.

“M-mom. Illegal ba ang trabaho ni Dad?” Napatingin siya sa akin ng mariin at ngumiti ng pilit.

“Oo.” Nagulat kaming dalawa ng mayroong nagsalita sa aming likod. Nasa hamba na pala si Dad ng pinto at seryuso ang mukha. “Illegal ang aking trabaho at palihim ang aking pakikipagnegosyo sa mga bampira. Hindi ito hawak ng gobyerno. Hindi rin madali ito dahil buhay ang kapalit ng lahat ng ito magkamali lang.” Seryusong sambit ni Dad. Nakita ko ang pangamba sa mukha ni Mom.

“Ayokong mapahamak kayo, Dad.” Maluha-luhang pagsusumamo ko. Hindi ko na kayang mawala pa ang mga taong nagmamahal sa akin. Mga taong nagparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa.

“Matagal ko na itong ginagawa, anak. Patawad kung matagal naming panahon hindi sa’yo sinabi ang totoo dahil ayaw ka naming mapahamak.” Hinawakan ni Dad ang aking buhok at ginulo iyon. “Maiintindihan mo rin ang lahat ng ito balang araw.” Sambit niya bago kami iniwan. Tumingin ako kay Mom na tumango-tango bilang pagsang-ayon.

“Alam mo bang limpak na limpak na ginto ang palitan sa pakikipagkalakalan sa mga bampira?” Hindi ako makapaniwala sa sinambit ni Mom. “Marami silang ari-arian. Mayaman sila sa ginto at pilak. Nabasa mo na ba ang librong binigay ko sa’yo?” Umiling iling ako bilang sagot.

“Nakalimutan ko na kung saan ko nailagay. I’m sorry, Mom.” Ngumiti lang siya sa akin bago ako niyakap at halikan sa ulo.

“Matulog na tayo, anak. Puntahan mo na lang ako bukas sa kuwarto kung may tanong ka.” Yumakap ako kay Mom pabalik at hindi mapigilang maluha.

“Thank you, Mom. Thank you kasi.. kahit hindi ninyo ako tunay na anak. Pinaramdam ninyo sa akin ang kalinga ng isang ina… magulang. Maraming salamat sa inyo ni Dad.” Inalo ako ni Mom habang hinalik halikan ang aking buhok.

“Anak ka namin, hindi iyon magbabago.”

Nang makabalik sa kuwarto ay paikot-ikot ako sa kama at hindi makatulog. Tumingin na lang ako sa aking kisame at inalala ang lahat nang nangyari ngayong araw. Napapabuntong hininga na lang ako ng malalim. Gusto ko ng matulog pero ayaw ng katawan ko. Bumangon na lang ako at naisipang hanapin iyong libro na binigay ni Mom.

“S-sino iyan?” Gulat na usal ko nang may maaninag na aninong dumaan sa aking maliit na terasa. Hinawi ko ang manipis na kortina at malamig na hangin ang tumambad sa akin. Luminga linga ako sa paligid pero wala akong makitang tao. Babalik na sana ako sa loob nang may nasulyapan ako sa aking harapan.

Lantang bulaklak.

Pinulot ko iyon at may maliit na papel na nakatupi. Kinakabahang tiningnan ko iyon.

“ YA slezhu za toboy!. “

Mabilis na hinanap ko ang aking phone at trinaslate iyon. Russian language pala ito. “I am watching you!” Mahinang basa ko nang matranslate sa ingles.

Mas lalong hindi ako makatulog dahil sa lantang bulaklak at mensahe. Sino’ng tao ang magbibigay noon sa akin sa ganitong oras. Sobrang lakas ng kabog ng aking puso nang sumagi sa isip ko ang ama ni Thamuz.

It can’t be.

MAAGA AKONG NAGISING kinabukasan kahit madaling araw na nakatulog. Sinulyapan ko muna ang lantang bulaklak na nilapag ko sa study table bago lumabas ng kuwarto.

Naglalakad ako pababa ng hangdan anang may naririnig akong nag-uusap sa living area. Tumigil ako sa gitna ng hagdan at inaninag ang lalaking nakatalikod na nakaupo sa couch.

“Gising kana pala, anak.” Bungad ni Mom sa akin nang makalapit ako sa kaniya kaya humarap sa akin ang lalaking nakaupo sa couch.

“Thamuz..” Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Halo-halong emosyon dahil dalawang buwan wala siyang paramdam tapos ngayon nasa harapan ko. “A-ano ang ginagawa mo rito?” Naiinis na tanong ko. Paano siya nakapasok dito sa bahay. Paano niya nakakayanang salubungin ang sinag ng araw na walang sunglass sa mga mata. Gawa kasi sa salamin itong aming wall sa parteng living area kaya pumapasok ang sinag ng araw at kitang kita ang harden at swimming pool doon.

“Magkakilala kayo?” Napatingin agad ako kay Dad at may pagtatanong sa kaniyang mukha. Dumako ang tingin ko kay Thamuz na ngayon ay matalim ang bawat titig sa aking katawan. Pinagpapantasyahan niya ang aking katawan. Naka-over size shirt at maikling short lang kasi ang suot ko. Ganito ako kapag nasa bahay.

“No” sagot ko.

“Yes” sambit niya.

Sabay na sagot namin sa tanong ni Dad kaya napakunot ang noo ng aking mga magulang.

“Mag-almusal na muna tayo.” Pagsisira ni Mom ng usapan. “Pagpasensiyahan muna ang anak ko Mr. Gotenberg.” Sabay yuko ni Mom kaya tinaasan ko ng kilay si Thamuz. Hinatak naman ako ni Mom papuntang kusina.

“Isa siya sa mga kliyente ng iyong ama. Hindi siya nakatira dito kaya paanong magkakilala kayo. Magkakilala na ba talaga kayo, anak?” Pinikit ko ang aking mga mata at ngumiti kay Mom.

“H-hindi po, Mom” Pagsisinungaling ko. Tumango-tango siya bago ako pinaupo sa isang silya para mag-almusal.

Habang nag-aalmusal ay may paang humahaplos sa aking paa sa ilalim ng mesa. Magkaharap kasi kaming dalawa ni Thamuz habang katabi niya si Dad at ako naman ay si Mom. Ngumingisi lang siya sa akin habang kausap si Dad. Pinag-uusapan nila ay tungkol sa business. Napapikit ako dahil sa kiliti ng pataas nang pataas ang kaniyang paa. Pinipigilan kong umungol kaya nakagat ko ang tinidor at mariing sinipa siya sa ilalim para tumigil.

Nalaman ko rin na sa kaniya pala ang bahay diyan na bagong gawa katabi namin. Kapitbahay ko na pala siya.

ANG BILIS NG ORAS dahil gabi na agad. Gumulong gulong na ako sa kama at muntik pang mahulog dahil sa kalikutan. Buhay na buhay ang diwa ko at hindi makatulog kakaisip. Aaminin kong lubos ko siyang namiss. Nanabik ako sa kaniyang mga halik at may hinahanap ang katawan ko. Tanging pinagpapantasyahan ko na lang siya sa mga litrato niya sa aking gallery na nakatopless.

Napabalikwas ako sa aking pagkakahiga na may aninong nakatayo sa aking terasa. Ilang minuto ko iyon pinagmasdan pero hindi gumagalaw. Kinakabahan man ay dahan dahan ko iyong nilapitan.

“Thamuz..” Sambit ko nang hawiin ang kurtina. “A-ano’ng ginagawa mo rito?” Nag-uutal na tanong ko.

“Why? You don’t want me here?” sagot niya habang pinasadahan ang buo kong katawan.

“H-huwag kang lalapit.” Kinakabahang wika ko nang humakbang siya palapit sa akin. “Sisigaw ako.” Dugtong ko pero patuloy pa rin sa paghakbang.

“I really miss you.” Mapang-akit niyang sambit.

Halos mapahiyaw ako nang itulak niya ako sa kama kaya napahiga ako sabay na kinaibabawan. “Don’t you miss me?” He asked while staring at my lips hungeringly. Ilang pulgada na lang ay maglalapat na ang aming mga labi ng biglang may kumatok.

“Anak, papasok ako.” Naitulak ko ng malakas si Thamuz kaya nahulog siya at lumikha iyon ng ingay. Tatayo sana ito ngunit pinandilatan ko siya. Napangiti ako ng makita kong parang bata na ngumunguso siya.

“Saan galing ang ingay na iyon, anak?” Bungad ni Mom ng makapasok habang may dala-dalang gatas.

“A-ahh. W-wala po, Mom. Na-nahulog lang ako sa kama” sumilay sa kaniyang mukha ang pag-alala kayo dinugtungan ko agad iyon. “Ayos lang po ako, Mom. You don’t have to worry.”

“Inumin mo itong gatas. Ang payat payat muna.” Tumango ako. Kinuha ko ang daladala niyang gatas at nilagay sa study table.

Nakahinga ako ng maluwag ng makalabas si Mom at pagsara ng pinto. Sapol ang dibdib dahil sa kaba kanina.

Tumingin ako sa pinagtataguan ni Thamuz pero wala na siya roon. Luminga ako at nakita ko siyang nakatayo sa study table habang hawak hawak ang gatas at may ngisi sa labi.

“Ano ang binabalak mo?” Kinakabahang wika ko.

| HOT DREAMER|

Kabanata 12

“AKIN NA IYAN” Pag-abot ko sa gatas na hawak hawak ni Thamuz. Sobrang tangkad niya kaya hindi ko kayang abutin kapag tinataas niya.

“Catch it.” Panunukso niya sa akin. Sobrang lapit ng katawan namin kaya naamoy ko na ang mabango niyang hininga.

“Akin na iyan sabi eh.” Tumatalon na ako pero hindi ko talaga maabot. Nabubundol ko na ang dibdib niya at hinihingal na sa pagod. He is playing with me. “Hindi na nakakatuwa.” Seryusong wika ko kaya napatigil siya at may pangamba sa kaniyang mukha. “Gotcha!” Sambit ko nang makuha ko ang hawak hawak niyang gatas at tinawan siya.

“You really want to play, ha. You even entreated me to just get that fucking milk.” Tatakbo na sana ako pero mabilis niya akong niyakap sa likod. I can feel his hard length poking at my back. Halos mabitawan ko na ang gatas mabuti’t nasalo ng kamay ni Thamuz.

Nagpupumilit akong makatakas sa kaniyang bisig pero mas hinihigpitan niya. Mas lalo kong nararamdam ang init ng kaniyang katawan at hininga sa aking tainga. “Want me to feed you?” He seductively said while slowly mashing his length. Hindi ko na mabilang kong ilang beses na akong napalunok.

Pinaharap niya ako sa kaniya ng hindi ako sumagot at tinitigan sa labi hanggang sa mata. Our lips are almost close to each other when I get the milk on his hand at walang atubiling ininom iyon. He smirked at me.

Hindi ko pa nalulunok iyong ininom na gatas nang halikan niya ako at higupin iyon. “Taste good.” Nanlalaki ang aking mga mata dahil sa pagkagulat. That was not something I expected him to do. Nang makabawi ay sinabayan ko ang bawat galaw ng kaniyang labi. I really missed his lips, his touch, and everything about him.

Namalayan ko na lang ang aking sarili na pareho na kaming hubo’t hubad. Walang saplot sa katawan. “Hmmm shit!” I screamed in pleasure when he sucked my nipples aggresively. Pinipigilan kong hindi mapalakas ang ungol kaya kinakagat ko ang pang-ibabang labi. He slowly poured the remaining milk on my neck. Nasabunutan ko siya nang mag-umpisang maging malikot ang kaniyang labi. Nilalasap niya ang mga tumulong gatas sa aking dibdib. Napapatingkayad ako at napapakapit sa kumot dahil sa sensasyong nararamdaman.

“W-wait.” I stopped him when he held my length and slowly jacking off. Nahihiya ako. This is my first time someone was holding my stuff and playing with it like a toy.

“You don’t like it?” He asked. I shook my head. Ramdam ko ang pag-init ng aking mukha. Narinig ko ang mahina niyang tawa bago sinimulan ulit. “You don’t have to be shy.” Nawala iyong hiya ko nang halikan niya ako labi.

“I t-think.. I’m c-coming.” Namamaos na usal ko habang sinasabunutan ang kaniyang buhok dahil pinupuntirya nito ang aking leeg at patuloy sa pagtaas baba sa aking maselang bahagi. “W-wait. Hmm. Ahh. Shit!” Nakagat ko ang kaniyang balikat nang labasan ako. Nanghihinang sumandal ako sa kaniya.

“We’re not done yet. We are just getting started.” He whispered on my ear. Hinalik halikan niya iyon at pumosisyon sa akin. Nanlalagkit na ang aking katawan.

“Oh fucking shit.” Ungol niya nang mag-umpisa ng ipasok ang kaniyang kahabaan sa akin. Nakasabit ang aking mga paa sa kaniyang balikat habang gumagalaw siya ng mariin. Napakapit ako sa kumot at hindi alam kung saan ibabaling ang ulo. Pinipigilan ko ring mapaungol ng malakas. “So fucking hot and tight.”

Maingat siya sa paglabas masok. I can feel the pain because of his largenes, but I can endure it.

“Ahh fuck. Shit.” Ungol namin ang namayani sa aking kuwarto. Hindi ko na inisip kung may makarinig sa amin but I tried to be not so loud.

Halos umuga na ang aking kama sa sobrang bilis ng kaniyang pagbayo. Ramdam na randam ko ang kaniyang pananabik.

“Oh fuck. Yeah. Faster, moya lyubov’ “ Pagsusumamo niya nung ako na ang nasa ibabaw niya, gumigiling.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong nilabasan. Nanghihinang napahiga ako sa dibdib ni Thamuz nang matapos ang mainit naming pinagsaluhan. Nang makabawi ng lakas ay umayos ako ng higa. Umunan ako sa kaniyang braso habang parehong nakatingin sa kisame.

“Did you regret it?” Napatingin ako sa kaniya ng basagin ang katahimikan.

“H-hindi.” Nahihiyang wika ko kaya sumilay ang ngiti sa kaniyang labi. Mas lalo siyang gumagwapo kapag nakangiti. Pinagmasdan ko ang kaniyang mukha. Napakaperpekto kahit saan na anggulo tingnan.

“Stop staring at me. You make me damn turned on again.” Gumalaw ang kaniyang panga at halatang nagtitimpi.

“Wait..” Sambit ko ng may naalala. “I thought, vampires cannot expose longer in sunlight because their eyes are sensitive. At sinabi mo pa sa akin na pwedeng ikabulag ito pero bakit kaninang umaga-” Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang magsalita siya.

“Vampires have a mortal doctor and scientist. We pay them plenty of gold just to invent a tool that can protect our eyes in sunlight. After almost a decade, they invented a contact lens and that was the one I used.” Napaigik ako ng yakapin niya ako ng mahigpit. “I really miss you.” Napapikit ako ng mga mata dahil sa kakaibang pakiramdam.

“Namiss din kita. Dalawang buwan kang hindi nagparamdam sa akin magmula ng mangyari ang gabing iyon.” Siniksik ko ang ulo sa kaniyang balikat.

“I’m sorry. I just need to finish something important.” Sagot niya.

“Saan galing iyan na mga pilat mo sa likod? Ano’ng nangyari?” Gusto ko sana tanungin ito sa kaniya kanina ng mapansin ko pero pinangunahan ako ng tukso at init ng katawan.

Bumuntong hininga siya bago sumagot. “You don’t have to know about it. I am fine. No need to worry.” Pero makulit ako kaya kinulit ko siya. “I was lashed multiple times.” Pag-umpisa niya kaya nagulat ako at hindi makapagsalita. “I have to face the consequences of my actions. That night, when my father caught us, it was forbidden in our tribe, but I don’t regret it. I had rather die, not just to hurt you. I can sacrifice my life just to make sure that you are fine.” Tumingin siya sa akin at inayos ang hibla ng aking buhok. “Don’t cry, moya lyubov’ “ Tumulo pa rin ang mga luha ko.

“I’m sorry. H-hindi ko alam.”

Nagulat kami pareho ng may mabilis na aninong dumaan sa terasa. Nagkatinginan kami pareho ni Thamuz. Mabilis na tumayo si Thamuz kahit walang saplot sa katawan. Hindi nakatakas sa aking paningin ang kaniyang taglay na kakisigan. Pinamulahan ako ng mukha nang matutok ang aking mga mata sa kaniyang pagkalalaki. Iniisip ko pa rin kung paano ko iyon nakayanan.

Dumaan ang mga araw ay ganito lagi ang set up namin. Hindi ko alam kung ano ba kami. Gusto ko magtanong pero pinangungunahan ako ng kaba. Natatakot ako na baka ako lang ang may nararamdaman sa amin. Naiisip ko rin na ginagamit niya lang ako sa pansariling pangangailangan.

“Will you be my boyfriend?” Tanong niya sa akin isang gabi habang katatapos lang ng aming pagtatalik. Hindi ko alam ang sasagutin ko. Parang umurong ang aking dila. Sumilay sa kaniyang mukha ang pagkabalisa. “I-I’m sorry. I didn’t mean to be that, so hurry. I just don’t k-know how to court… b-but for you I am willing to try.” Nauutal na wika niya habang namumula ang mukha.

| HOT DREAMER|

Kabanata 13

“FUCK THIS. SHIT!” Bungad sa akin ng makapasok ako sa bahay ni Thamuz. Luminga ako sa paligid at hinanap kung saan nanggaling iyon. Hindi na ito ang unang beses na makapasok ako sa kaniyang bahay pero namamangha pa rin ako. Sobrang ganda at halatang mga mahahalin ang gamit. “Damn it. I can not follow your fucking instructions.” Napailing iling ako nang makita ko siya sa kusina. Pinagmasdan ko siya, suot ang apron. Napangiti na lang ako.

Naglakad ako palapit sa kaniya. Tutok na tutok siya sa kaniyang pinapanood sa ipad at paghiwa ng mga rekado. “Is this a fucking onion or garlic?” Tanong niya habang bumalik ang tingin sa ipad at nagpindot doon.

“What are you doing?” Sambit ko kaya nakuha ko ang kaniyang atensyon. Kumamot pa siya sa kaniyang batok na animo’y nahihiya.

“I w-want to cook for you.”

Lumapit ako sa kaniya at tiningnan kung ano ang pinapanood sa ipad. Nasa youtube iyon at cooking show patungkol sa kung paano magluto ng adobong manok. Binalik ko ang tingin sa kaniya at may pagtatanong sa mukha.

“Paano mo nalaman na paborito ko ang adobong manok?” Umiwas siya sa aking tingin at nag-iisip ng sagot.

“A-ahh. I asked your mom. Yeah. I asked your mom.” Sagot niya. Tumango tango ako hindi naniniwala.

“Want me to help you?” I insisted.

“You just have to sit down. I can do this.” Turo niya sa upuan doon malapit sa amin.

“Are you sure?” I asked.

“Y-yeah. O-of course.” Nauutal na ani niya.

“Okay.” Sagot ko na lang bago naglakad papunta sa upuan na may ngiti sa mga labi.

Nakalapat ang aking siko sa sink habang pinagmamasdan ang bawat galaw niya. Nagpatuloy siya sa kaniyang ginagawa.

“Shit. I can not focus.” Wika niya bago tumingin sa akin ng mariin. Tinaasan ko siya ng kilay. “Can you wait for me in the living room?” Mas lalong tumaas ang aking kilay.

Tatayo na sana ako para sundin ang kaniyang sinabi ng may magsalita. “What the hell on earth you are doing, Vince?” Gulat na sambit ni Akai. Nginitian niya ako nang madaanan bago tumabi kay Thamuz at tinapik tapik ang balik. “Ano’ng nakain mo?” Panunukso nito sabay nguya ng mani. Mahilig talaga siya sa mani, pansin ko.

“Fuck off, Akai.” Naiiritang tugon ni Thamuz.

Dumating din sina Dyroth at Mosco na may gulat sa mukha ng makita si Thamuz sa kaniyang ginagawa.

Pansin ko rin ang pagiging mailap ng dalawa. Kapansin pansin ang pagiging tahimik ng dalawa nung makaupo. Randam ko ang bigat ng presensiya ng paligid. May problema ba ang silang dalawa?

Sabay sabay kaming kumain ng matapos magluto. Tinulungan ko na si Thamuz sa kaniyang niluluto kasi baka masunog ang kusina. He doesn’t know how to cook, but he tried to make me an adobong manok. So sweet.

Napapasulyap ako kina Dyroth at Mosco dahil sa pananahimik ng dalawa. In-expect ko kasing tutuksuin din nila si Thamuz pero wala silang imik.

Napag-isipan naming pumunta ng mall. Nakapagpaalam na rin ako kina Mom and Dad. Sumakay ako sa Toyota ni Thamuz habang may sariling sasakyan ang tatlo.

“Get in.” Rinig kong sambit ni Dyroth kay Mosco habang nakabukas ang pinto ng sasakyan.

“No need. I have my own.” Walang ganang tugon ni Mosco bago sumakay sa kaniyang sasakyan. Tiningnan ko si Dyroth na mahahaba ang buntong hininga bago pumasok sa sariling sasakyan.

Habang nasa mall ay pinagtitinginan ang mga kasama ko ng mga tao. Hindi na ako dapat magulat pa dahil sa taglay nilang kagwapuhan. Mukha silang mga artista at mga model kapag naglalakad. Nakakarinig pa ako ng bulong bulungan at pag-impit ng mga babaeng nadaaanan namin.

Hindi ako sanay sa maraming matang nakatutok. Kahit malamig sa loob ay pinagpapawisan ang aking kamay dahil hinahawakan iyon ni Thamuz habang naglalakad kami.

Binawi ko ang aking kamay sa kaniyang pagkakahawak nang marinig ko  ang bulong bulungan patungkol sa amin. Nakita kong napatigil sa paglakad si Thamuz at sumilay sa kaniyang mata ang sakit. Nagsisi ako sa aking ginawa. Hindi lang talaga ako sanay lalo’t may nakarinig na ako ng panghuhusga.

“I don’t care about them. I don’t care about what they say.” Malamig na sambit ni Thamuz habang nakatingin sa akin. Napayuko ako. Hindi ko sinasadya. Nadala lang ako sa kanilang mga sinabi.

“I’m sorry.” Mahinang sambit ko.

“You don’t have to say sorry. It should be me. I’m sorry. I will be careful next time.” Wika niya kaya inangat ko ang aking ulo. Umiling iling ako at huminga ng malalim. Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ang kaniyang kamay. Tiningnan niya pa ang kamay naming magkahawak bago tumingin sa akin.

“Tara na..” Ngumiti ako ng malapad at magkahawak kamay na naglakad.

Nakikita kong seryuso talaga siya para sa akin at sa kaniyang panliligaw. Sa nakalipas na mga araw ay nakita ko ang kaniyang pagpupursige. Maraming adjustment ang kaniyang ginawa pero hindi siya sumuko.

Aaminin ko na gusto ko siya pero ayaw ko rin magmadali. Kailangan ko muna siyang kilalaning mabuti lalo’t bampira siya. Wala pa akong alam masyado tungkol sa kaniya.

“CAN I COURT YOUR SON, Mr. and Mrs. Quiroz?” seryusong sambit ni Thamuz sa aking mga magulang habang nandito kami sa hapagkain, kumakain ng hapunan. Napag-usapan na namin ito ni Thamuz pagkauwi galing mall kaya hindi na ako nagulat pero nandoon ang kaba sa aking dibdib.

Pinasadahan ako ng tingin ni Dad bago seryusong tumitig kay Thamuz na nasa aking tabi. Si Mom naman ay tutok na tutok sa akin.

“Ano’ng sabi mo Mr. Gotenberg?” Sambit ni Dad bago binaba ang kubyertos at nagpunas ng kamay. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko.

Sinulyapan ako ni Thamuz bago dumako kay Dad.

“I want to get your permission, Mr. and Mrs. Quiroz, to court your son.” Nakita ko ang panginginig ng kamay ni Thamuz na nasa kaniyang hita.

Sobrang bilis ng tibok ng puso ko ng nasa akin ang atensyon ng aking mga magulang.

“How about you, anak. Gusto mo ba magpaligaw sa kaniya?” Umpisa ni Mom. Tumingin ako kay Dad na seryusong seryuso ang mukha. Napalunok ako bago tumango-tango bilang sagot.

“Mag-usap tayo Mr. Gotenberg. Lalaki sa lalaki.” Usal ni Dad bago tumayo at naglakad palabas. Isang sulyap ang ginawad sa akin at kay Mom ni Thamuz bago sumunod kay Dad.

Sapol ang dibdib nang makahinga ako ng maluwag. Ngumiti ng malapad sa akin si Mom bago ako dinaluhan.

“Ayokong hadlangan kung ano ang magpapasaya sayo, anak. Susuportahan kita sa kung ano ang gusto mo.” Niyakap ko si Mom. “Kung ano man ang maging desisyon ng iyong ama sana maintindihan mo. I know Erciso will choose what makes you happy and safe.” Tumango tango ako kahit kabado dahil hindi ko alam kung ano na ang nangyayari sa pag-uusap nila.

Bumalik sila na parehong seryuso ang mukha. Nang makaupo sa sariling upuan ay dinaluhan ko agad si Thamuz.

“Aasahan ko ang iyong pangako Mr. Gotenberg.” Kalmadong sambit ni Dad.

“Yes, Mr. Quiroz. Hindi kita bibiguin. I’m serious about your son.” Sabay tingin niya sa akin. “I really like him.”

Napakagat ako ng labi at pinamulahan sa mukha. He intertwined our hands under the table and gave me the sweetest smile.

|HOT DREAMER|

Kabanata 14

“I’M REALLY SORRY, CLAY. Hindi ako makakasama kasi nandito ako sa Batangas. Napaaga bakasyon ko tapos baka next week pa ako makakabalik diyan.” wika ni Margarette sa kabilang linya nang tanungin ko siya na sabay kami mag-enroll ngayon.

Tinatawagan ko rin si Alice pero hindi niya sinasagot. Nagchat na rin ako sa kaniya pero walang reply. Nag-aalala na ako sa kaniya. Magmula ng mangyari iyong araw na iyon ay hindi kami nagkausap. Siguro hindi pa siya handa para magkausap kami. Sinisisi ko pa rin ang sarili ko kung bakit kami nagkakaganito. Ayoko masira ang pagkakaibigan namin.

“Okay lang.” sagot ko. “Margarette, nakakausap mo ba si Alice?” Seryusong tanong ko. Matagal bago makasagot si Margarette dahil may kausap ito.

“Sorry about that Clay.” Pagpapaumanhin nito. “Yeah, nagkakausap kami ni Alice pero madalang na lang. She always said that she needed space.” Napabuntong hininga ako. Hindi ako sanay na ganito kami. Nasanay kasi akong lagi kaming nagkakausap at magkakasama lalo na sa kalokohan.

“Gusto ko siyang puntahan para kausapin, but if she really needs space.” I signed heavily. “Kailangan ko muna magtiis sa ganito kahit sobrang bigat sa dibdib.” I wiped the tears from my eyes.

“Pagbalik ko riyan. Punta tayo sa bahay nila.” Natapos ang usapan namin na kahit papaano ay napangiti ako sa mga biro ni Margarette. Makulit din kasi ito lalo pagtinutupak. Lakas mang-trip.

Napaupo ako sa couch dito sa living area ng bahay ni Thamuz. Lagi na akong nakatambay dito. Mabuti hindi ako pinapagalitan nina Mom and Dad. I am very happy that they supported me. They trusted me and always said that I was beyond legal age, so I know what is right and wrong.

Lumabas kanina si Thamuz kasama si Akai may bibilhin daw. Nahihiwagaan nga ako kasi gusto ko sumama sa kanila pero ayaw nila. Habang nasa taas naman sina Dyroth and Mosco, nasa guest room iyong dalawa. Hindi ko alam kung magkaayos na sila since napansin ko ang pagiging mailap ng dalawa sa isa’t isa pero mukhang okay naman sila.

Nakita ko sa table ang phone ni Thamuz kaya kinuha ko iyon. Hindi niya ata dinala sa sobrang pagmamadali.

Binuksan ko iyon at bumungad sa akin ang mukha kong himbing na himbing sa pagtulog. May nakasulat pa sa gitna na moya lyubov . Napangiti na lang ako.

Walang lockscreen or password kaya mabilis kong nahalungkat. Inuna ko ang gallery.

“Bat ako lahat nandito?” Bulong ko habang pinipigilang sumigaw sa kilig.

Dali dali kong hinanap iyong google para e search kong ano ang ibig sabihin ng moya lyubov’. Uumpisahan ko ng magtype pero nakuha ng atensyon ko ang mga searching list. Binasa ko iyon ng dahan dahan.

How to court a guy?

How to make a man happy?

How to cook an adobong manok?

How to become a perfect boyfriend?

Marami pa iyon pero hindi ko na maisa isa. Hindi ako makagalaw sa aking kinauupuan. Mapupunit na ata ang aking labi sa lapad ng ngiti. Gusto kong sumigaw sa kilig pero pinipigilan ko. Muntik ko pang maibato ang hawak hawak na phone.

“Jusko. Natatae ata ako sa kilig.” Sambit ko na lang habang pumunta ng kusina at uminom ng malamig na tubig. Hindi ko mabilang kung ilang baso ang nainom ko basta iyong utak ko nandoon pa rin nastuck sa mga nabasa. Nakalimutan ko na tuloy ang e search ko kanina.

Hingang malalim na bumalik ako sa living area at umupo sa couch bago kinuha ulit ang phone.

“My love.” Sambit ko ng matapos ko masearch iyon. Iyon pala ang ibig sabihin nun.

Bumukas ang pinto kaya dali dali kong binalik ang phone sa kaninang kinalalagyan nito.

Naglakad si Thamuz papunta sa akin na may ngiti sa mga labi. Simula ng manligaw siya sa akin, wala ng nangyari sa amin. Alam kong pinipigilan niya lang ang sarili niya pero masaya ako kasi seryuso siya talaga. He respects me. He has his words.

I have decided right now na sasagutin ko na siya. Gusto ko pa siyang makilala but I can not wait. Pwede ko namang makilala siya habang kami na. Wala akong pagsisihan dahil dito ako masaya.

“Hi.” Mapang-akit na sambit ni Thamuz habang may ngiting abot langit sa labi. Napataas ako ng kilay sa paraan niya ng pagbati sa akin.

“Saan ka galing? Bat antagal mo?” Tanong ko sa kaniya.

“Natraffic lang,” tugon niya. Lumuwas pala sila ng lungsod kung ganoon. “Akai suggested this and he said that you would like this. I hope so, because I gonna kill him if not.” Nakarinig ako ng tahol ng aso at hindi makapaniwalang napahawak sa bibig nang ilahad niya sa akin ang napakacute na aso.

“S-sa akin iyan?” Hindi makapaniwalang sambit ko.

“Y-yeah. Don’t you like it?” Napakamot siya sa kaniyang batok habang may binubulong bulong. Hindi ko lang iyon pinansin.

“I like it.” Binigay niya sa akin ang aso kayo sinayaw sayaw ko iyon. “Thank you.” Hinalikan ko siya sa pisngi na naging sanhi ng pamumula ng kaniyang buong mukha.

“Ano pangalan niya?” I asked. Hinaplos haplos ko ang mabalbon nitong balat.

“A-hh. Y-you can make a name for him.” Tumango tango ako. Lalaki pala ito.

“How about Clinth?” He just shrugged his shoulder. “Okay, I will call him, Clinth.” Sabay halik halik sa mukha nito. Nakarinig ako ng tikhim kaya napatingin ako kay Thamuz.

Naalala ko pala iyong sasabihin ko. Hindi ko alam kung paano uumpisahan. Binaba ko muna si Clinth, mabuti hindi ito naging malikot. Umupo lang ito sa gilid. Lumapit ako kay Thamuz.

“Vince Thamuz” Tawag ko sa kaniya kaya napataas ang kaniyang kilay. Nandoon ang gulat sa kaniyang mukha. “A-ano.. a-ano kasi.” Mas lalong tumaas ang kaniyang kilay. Kinakabahan ako ng sobra at diko alam kung paano sisimulang sabihin. Huminga ako ng malalim at pinagsalikop ang aking mga kamay.

“Is there anything wrong, moya lyubov’? “ Napalabi ako habang mas lumapit sa kaniya.

“Sinasagot na kita.” Mabilis na sambit ko habang tinitingnan ang kaniyang reaksyon.

“W-what did you say?” Napapikit ako ng mga mata bago siya hinarap ulit. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko.

“Sabi ko. Sinasagot na kita.”

Nagulat ako ng bigla niya akong sunggaban ng halik. Nang makabawi ay tinugunan ko ang mapusok niyang halik. Nang magkahiwalay ang aming mga labi ay hinawakan niya ako sa pisngi.

“Thank you.” Nataranta ako ng makita kong umiiyak siya. Ginawaran niya ako ng isa pang halik bago niyakap ng mahigpit.

|HOT DREAMER|

<33

Kabanata 15

“NASAAN NA BA SI AKAI?” Tanong ko kay Thamuz dahil kanina pa ito wala. Makulimlim na rin ang langit at ilang minuto na lang ay babagsak na ang malalakas na ulan. Hindi na rin ako makapunta sa Unibersidad para makapag-enroll. Napagdesisyunan ko na na bukas na lang ako pupunta.

“You don’t have to worry about him. He’s fine.” Ani niya pero nahihimigan ko sa boses ang pagkairita.

“Pero..” He closed his eyes and signed heavily kaya napatigil ako. Napalabi ako para hindi niya mapansin ang mumunting igik galing sa aking bibig. Nagseselos ba siya?

“What?” Sabay taas niya ng kilay.

“Wala.” Tipid na sagot ko pero hindi niya ako tinantanan ng mga titig.

“Pinaglalaruan mo ba ako?” Seryusong sambit niya. Hindi ko na napigilan ang mapaigik dahil sa konyo niyang pananalita. “You really want to play, ha!. Okay. I will give it to you.” Mabilis na kumaripas ako ng takbo.

Naghahabulan na kami sa sala habang tumatawa pa rin ako. Sumabay rin sa amin si Clinth sa pagtakbo habang tumatahol ito. Napasigaw ako ng maabutan niya ako at kinulong sa kaniyang bisig. Hingal na hingal ako habang siya naman ay parang wala lang.

Yinapos ko ang aking braso sa kaniyang leeg nang makaharap at hinalikan sa kaniyang gilid ng labi.

“Hindi mo kailangan magselos kay Akai.” Inayos ko ang kaniyang buhok na gusot. Mahaba haba na rin pala ang kaniyang buhok.

“Hindi ako nagseselos.” Defensive na sagot niya. Napangiti ulit ako dahil sa lengguwaheng ginamit niya. Hindi ako sanay pero mas lalo siyang gumagwapo pagganun.

Napaharap kami pareho sa may hagdan nang marinig namin ang mga yabag. Kumawala ako sa aming yakap. Pababa pala sina Dyroth at Mosco na may ngiti sa mga labi.

“We have to go.” Sambit ni Mosco ng makalapit habang tinapik ang balikat ni Thamuz.

“See you tomorrow.” ani Dyroth sabay tingin kay Thamuz papunta sa akin. Ngumiti siya sa akin kaya nagulat ako.

“Take care of him, Clay.” Dagdag ni Mosco sabay suntok ng dibdib ni Thamuz. “Don’t spoil him that much.” Pabirong sambit niya ulit sa akin.

“Hey. You can go now.” Wika ni Thamuz kaya kinurot ko siya sa tagiliran.

“Siguradong aalis kayo? Baka abutan kayo ng ulan sa daan.” Sambit ko. Pinandilatan ko si Thamuz ng gusto na talaga nitong paalisin agad agad ang kaniyang mga kaibigan.

“Yeah. As long as we want to stay, we cannot since we have an important matter to accomplish. Rest assured that we will come back tomorrow.” Sagot ni Mosco.

Hinatid namin sila sa garahe habang nakabuntot sa akin si Clinth, at nang makaalis na sila ay doon bumuhos ang malalakas na ulan. Kinarga ko si Clinth sa aking mga bisig at hinaplos haplos ang kaniyang ulo.

“Give him to me.” Sambit ni Thamuz kayo lumayo ako sa kaniya.

“Ayoko nga.” Napatakbo na lang ako nang aagawin niya sa akin si Clinth. He groaned in frustration before following me.

NAPATIGIL AKO SA PAG-SLICE ng gulay na ilalagay sa lulutuing tinolang manok para sa pananghalian namin nang maramdaman kong may yumakap sa aking likod.

“Nakikiliti ako, Thamuz. Ano ba.” Usal ko nang halik halikan niya ang aking leeg. Patuloy lang siya sa paghalik habang nagiging malikot na ang kaniyang mga kamay. Aaminin ko na gusto ko rin ang kaniyang ginagawa. Simula kasi ng manligaw siya sa akin ay wala ng nangyayari sa amin.

Napalit ang aming posisyon, siya na ngayon ang nakasandal sa sink habang naghahalikan kami.

“Hmm Fuck.” Ungol niya ng halikan ko siya sa kaniyang leeg at hinalik halikan ang kaniyang lalagukan.

Hinubad niya ang kaniyang pang-itaas na damit kaya inumpisahan ko iyon halikan.

“Oh. Yeah. Fuck. Ahh.” Ungol niya ng malakas nang sipsipin ko ang kaniyang utong. Naglakbay ang aking malilikot na kamay sa kaniyang kahabaan. Hinawakan ko iyon at hinaplos haplos. Naitukod niya ng mahigpit ang kaniyang kamay sa sink. Pinagpapalit palit ko ang pagsipsip sa kaniyang nipples hanggang pinaglandas ang dila sa kaniyang abs paibaba. “You are so fucking good.”

Lumuhod ako sa kaniyang harapan at dahan dahan binaba ang kaniyang huling saplot. Tumambad sa akin ang mahaba’t mataba niyang pagkalalaki. Napalunok ako at pinagmasdan iyon ng maigi. Namumula ang ulo at napapalibutan ng ugat ang kahabaan.

“Ahh, shit.” Rinig kong ungol niya ng mag-umpisa na ako. Hinawakan niya ang aking ulo at halos mabulunan na ako nang umabot iyon sa aking lalamunan. Kalahati palang iyon pero nabubulunan na ako. Gumalaw ang kaniyang balakang at binayo ang aking bibig.

Nang hindi makontento ay pinatayo niya ako, sinandal sa sink at hinalikan sa labi. Nag-umpisang mawala ang bawat saplot ko hanggang sa wala ng matira.

“Bend over.” He seductively said. Sinunod ko ang kaniyang sinabi. Napahawak ako ng mahigpit sa sink nang maramdaman ko ang kaniyang bibig sa aking butas. Napatingkayad ako sa bawat paglasap niya nun.

“Hmm..” Halos malugmok ko na ang mukha sa sink dahil sa sarap na nararamdaman. Mahinang pinagpapalo niya ang aking puwit habang unti unti pinapasok ang daliri.

“Fucking tight shit.” Napatirik na lang ang aking mga mata sa sakit at sarap na nararamdaman nang ipasok niya ang tatlong daliri. “Just relax.”

“P-please..” Namamaos na usal ko. I want him inside me. I want to feel his length. I want to feel his huge dick.

Tumayo siya at naramdaman kong pagkiskis niya ng pagkalalaki sa aking likod. Kinagat niya ang aking tainga at doon bumulong.

“Moan my name, moya lyubov’ “

“T-thamuz please.” Namamaos na sambit ko. He kissed my lips before positioning his manhood. “You have to use protection.” Umungol na sambit ko.

“No need. Ah fucking shit.” Napahawak ako ng mahigpit sa sink nang mag-umpisang ipasok niya ang kahabaan. “Damn it. This is so addicting fuck.” Hinay hinay na gumalaw ang kaniyang balakang hanggang sa bumilis iyon.

Hindi ko na alam kung saan ililinga ang ulo sa sarap na naramdaman. Ungol namin ang namayani dito sa kusina.

“Ahh shit.” Halos tumirik na ang mga mata ko nang baon baon ang bawat pagbayo niya. Nakaupo na ako ngayon sa sink habang nakagapos ang binti sa kaniyang baywang at umuurong sulong ng mabilis ang kaniyang pagkalalaki. Napayak ako ng mahigpit sa kaniya at hindi mapigilang kagatin ang kaniyang balikat ng labasan ako.

“I’m coming. Ah fucking shit.” Pawis na pawis na kami pareho. Napasandal na lang ako sa kaniyang balikat ng maramdaman sa aking loob ang mainit na likido. Pareho kaming hingal na hingal.

“I love you.” Rinig kong sambit niya kaya kahit nanghihina ay napatingin ako sa kaniya. Tama ba ang naririnig ko? “I said, I love you.” Pag-uulit niya kaya walang sabi sabing hinalikan ko siya. Nang maghiwalay ang aming labi ay nagsalita ako.

“I love you, too.”

GABI NA NGUNIT HINDI PA RIN humihinto ang ulan. Nandito ako sa baba para uminom ng tubig. Babalik na sana ako sa taas ng may maaninag akong bulto ng tao sa bakuran. Nakatayo iyon at hindi gumagalaw.

“Akai” Mahinang sambit ko ng mailawan ng kunti ang kaniyang mukha. Dali dali akong kumuha ng payong at lumabas.

Bakit hindi siya pumapasok? Bakit nakatayo lang siya sa bermuda? Bakit siya nagpapaulan?

“Akai.” Tawag ko sa kaniya pero nakayuko lang ito. Kahit nababasa na ang likod ko ay lumapit ako sa kaniya. Nagulat ako ng bigla siya napaluhod sa bermuda. Dali dali ko siyang dinaluhan. “Tumayo ka riyan, Akai. Ano bang ginagawa mo, ha? Magkakasakit ka sa ginagawa mo.” Hinawakan ko ang kaniyang braso at itatayo sana ng marinig ko ang hikbi niya.

“I love him. I really do, but why doesn’t he believe me? Why did he keep on pushing me away? Why did he choose that guy over me?” Lasing na sambit niya. Napaupo na rin ako sa damuhan kahit nababasa na ng ulan. Inamoy ko siya at kompirmadong nakainom nga.

“If you have a problem, we can talk about it later, but not here. Tumayo ka na riyan.” Pag-aalo ko sa kaniya.

“Harrith” Banggit niya ng tumingala siya sa akin. Mas nagulat ako sa mga sumunod na ginawa niya. “Harrith.” Tawag niya ulit sabay hawak sa aking pisngi. Sa pagkagulat ko ay hindi ako nakagalaw. “You have the same eyes, nose, even shape of your face, and the lips.” Sabay halik sa akin na nagpalaki ng aking mga mata.

Itutulak ko na sana siya pero may nauna nang humawak sa balikat ni Akai at pinatayo sabay pinagsusuntok sa mukha. Sa gulat ko ay hindi ako makagalaw. Nang mahimasmasan ay inawat ko si Thamuz.

“Tama na, Thamuz. Ano ba!” Niyakap ko si Thamuz sa likod at pinapalayo kay Akai na ngayon ay nakahiga na sa bermuda dumudugo ang gilid ng labi.

Basang basa na kami. Nakita kong tumayo si Akai na parang wala lang sa kaniya ang tinamong suntok. Nahimasmasan na rin siya.

“I don’t want to see you. Just leave or else I will kill you.” Pagbabanta ni Thamuz.

“Okay. Kill me. I don’t care. At least if you kill me, I will not feel this fucking pain anymore.” Sabay suntok suntok sa dibdib niya kung nasaan ang tapat ng puso. Kitang kita ko ang mga luhang pumatak sa kaniyang mata kahit malakas ang ulan. “I’m tired,” mahinang sambit niya bago tumingin sa akin. “I’m sorry, Glina. “ sabay talikod niya at naglakad ng mabilis paalis.

Tatawagin ko sana siya pero pinigilan ako ni Thamuz.

“Let him..”

“Pero..”

Hinatak niya na ako papasok kaya wala na akong nagawa.

| HOT DREAMER|

Kabanata 16

KINABUKASAN. Nagising ako na masakit ang ulo. Wala rin sa aking tabi si Thamuz but he left a note.

“I don’t want to leave you, moya lyubov’, but it’s urgent. I promise, I’ll be right back as soon as possible. Don’t forget to eat your breakfast. I made it for you. I love you.

Napangiti na lang lang ako nang makita ang hinanda niya para sa akin. Nag-improve na rin siya dahil hindi na sunog ang itlog at hotdog. Kahit masakit ang ulo ay abot langit ang aking mga ngiti.

Naligo na agad ako para makapunta na sa Unibersidad at makapag-enroll. Tumingin ako sa labas, mabuti hindi na umuulan. Lumabas na ang haring araw.

Habang nasa byahe ay napagmasdan ko ang paligid. Marami na ring bahay na nagsisilakihan at mga sasakyang pangtransportasyon. Pinalawak na rin ang daan at dumarami na ang pamilihan.

“Ikaw ba si Mr. Quiroz?” Tanong sa akin ni Kuyang guard na nagbabantay dito sa gate nang makarating ako sa unibersidad.

“Ako nga po. Bakit?” Tugon ko. Kinakabahan ako sa mga ngiti niya. Napadako ang tingin ko sa isa pang guard na nakaupo habang may sinusulat sa log book.

Dalawa ang gate dito sa Unibersidad. Nakasara ata sa kabila kaya nandito ang isang guard nakatambay at magbabantay.

“Binilin sa akin ni Sir Leonard na kapag nakita raw kita ngayon ay kausapin ka raw niya.” Hindi maalis ang kaniyang ngiti kaya kinakabahan ako.

“Nasa faculty ba siya? Saan ko ba siya makikita? May binanggit po ba?” Kalmadong wika ko kahit kinakabahan na ako. Iba ang aking pakiramdam. Bakit pa kasi ako lumabas kung nararamdaman kong parang lalagnatin ako. Naulanan kasi ako kagabi kaya siguro iba pakiramdam ko.

“Samahan na kita.” Sambit niya kaya tumango tango ako bago nagpaalam sa isa pang guard na siya raw muna magbantay.

Habang naglalakad ay kinakabahan ako ng malala. Iba ang kutob ko, parang may kakaiba. Hindi ko maipaliwanag.

“Kuya, hindi ito papuntang faculty.” Kinakabahang usal ko dahil ang dinaraanan namin ay papunta sa dulo kung saan may ginagawang building para sa laboratories. “Dito ba talaga?” Dugtong ko nang hindi niya ako sagutin. Luminga ako sa paligid at wala akong makita na estudyanteng baka maisipang pumadako rito. “M-mamaya ko na lang puntahan si Prof. Leonard, kuyang guard.” Tatalikod na sana ako ngunit naramdaman ko ang pagtutok ng baril niya sa aking tagiliran.

“Nandito na tayo.” Malademonyong wika niya.

“K-kuyang guard, h-huwag ka namang m-magbiro ng ganiyan.” Nagkandautal utal na sambit ko. Pinaharap niya ako sa kaniya kaya wala akong nagawa kundi sumunod. Gusto ko humingi ng tulong pero natatakot ako dahil may baril siyang hawak, lalo’t nakatutok pa ito sa akin. Iniisip ko na sumigaw ng tulong pero baka ibubuka ko palang ang bibig ko ay iputok niya na ang baril sa akin.

“Alam mo ba kung magkano ang halaga mo? Siguro kahit hindi na ako magtrabaho, mabubuhay na ako ng maraming taon.” Ngumisi siya kaya napalunok ako. “Hala. Sige. Lumakad ka.” Nag-umpisa akong maglakad papasok sa building na hindi pa tapos.

Pagpasok ko ay tumambad sa akin ang lalaking nakatalikod. Sa kaniyang suot at pustora ay alam ko ng siya si Prof. Leonard na nagtuturo sa Modern Geometry.

Dahan dahang humarap siya sa akin na may ngisi sa mga labi. Pumalakpak pa siya bago naglakad palapit sa akin.

“Long time no see, Mr. Quiroz.” Ani niya.

“A-ano ito Pro. Leonard? Ano ang kailangan ninyo sa akin?” Nanginginig ang aking kalamnan ngunit tinatagan ko ang aking loob.

Humalakhak siya nang malademonyo kaya mas lalo akong kinabahan.

“Sorry Mr. Quiroz pero kailangan munang mawala.” Napaatras ako ngunit may baril na lumapat sa aking likod. “May nag-offer sa akin ng bilyon, kapalit ang buhay mo. It was hard for me to decide, but I need money. I need to save my wife. Nasa critical na kondisyon siya at kailangan ng maoperahan sa lalong madaling panahon pero I don’t have enough money. Hindi sapat ang sweldo ko bilang guro kaya sorry. I have to do this.” Seryusong wika niya. Napailing iling ako.

“Maraming paraan Prof. Leonard. Do you think your wife will be happy if she finds out that her husband is a criminal?” Matapang na tugon ko.

“Kill him, Terriz.” sabay tingin niya kay kuyang guard. Nagmamakaawa ako sa kaniya pero parang wala siyang naririnig. Naramdaman ko sa aking likod ang baril na nakatutok sa aking ulo. Napalunok ako at naiiyak na sa kaba.

Tumalikod si Prof. Leonard habang kitang kita ko ang panginginig ng kaniyang kamay. May hawak din siyang baril. Pinikit ko ng aking mata para tanggapin na hanggang dito na lang ako.

Ilang minuto ang lumipas ngunit wala akong maramdamang sakit at makarinig man lang nang putok ng baril dahil isang malakas na tunog na animo’y bumagsak sa sahig ang aking narinig. Napaharap ako at nakita ko ang pagdaloy ng dugo sa leeg ni kuyang guard. Wala na itong buhay.

“Thamuz..” Mahinang sambit ko ng makita ko siya sa gillid, may hawak na patalim habang namumula ang mata sa galit.

“Papatayin kita.” Rinig kong sigaw ni Prof. Leonard kaya napaharap ako sa kaniya. Nakatutok na ang baril sa akin ngunit bago pa man niya iyon paputukin. Humandusay na siya sa sahig habang basag ang bungo.

Nanginginig na dumako ako sa taong bumaril. “Dyroth.” Mahinang sambit ko sabay tumalikod agad siya na parang walang nangyari. Walang tunog iyong baril nung pinutok, nakasilencer iyon.

“Clean up the mess.” Rinig kong sambit ni Thamuz.

Ilang minuto akong tulala at nanginginig sa mga nasaksihan. Nawalan din ako ng boses at hindi alam ang gagawin.

Sa gitna ng mga nangyari ay nakapag-enroll pa rin ako. Habang nasa sasakyan pauwi ay wala akong imik. Hindi ako makapaniwala sa mga nangyari. Tinatawag ako ni Thamuz pero nanghihina ako. Hindi ako makapagsalita. Patuloy pa rin sa pag-agos ang aking mga luha. Mas lalong sumakit ang aking ulo, parang mabibiyak na iyon.

Nang makarating sa bahay ni Thamuz ay wala akong lakas makapaglakad kaya binuhat ako ni Thamuz.

“Fuck. You have a fever. You’re so hot.” Ani ni Thamuz.

Habang nasa kuwarto ay pinupunasan niya ako ng basang towel. Pinalitan niya rin ako ng damit. Wala akong imik. Gusto kong matulog at hinihiling na sana panaginip na lang ang lahat. Nawalan akong gana kumain. Nawalan akong gana bumangon. Sumuklob na lang ako ng kumot at doon umiyak nang umiyak.

“Gusto ko mapag-isa.” Sambit ko habang nakasuklob sa kumot. Narinig ko ang pagsara ng pinto kaya humagulhol ako ng malakas kahit nanghihina.

NAGISING AKO NA MAHAPDI ang mga mata. Nanghihina at hindi makabangon. Madilim na rin sa labas. Kahit walang mga lakas ang aking katawan, pinilit ko pa rin bumangon at bumaba ng kama. Muntik pa akong matapilok sa panghihina mabuti nakahawak ako.

Papunta sana ako sa c.r ngunit nakarinig ako ng mga boses sa labas ng pinto. Hinay hinay akong naglakad papunta roon.

“Sinabi muna ba sa kaniya ang totoo?” Rinig kong sambit ni Akai.

“I can’t. I don’t want to hurt him.” Sambit ni Thamuz. Mabuti naman at nagkaayos na sila.

“Sa tingin mo ba hindi mo siya sinasaktan sa ginagawa mo?” Ani ni Mosco. Naguguluhan ako sa usapan nila. Dinikit ko ang aking tainga sa pinto.

“Think about it, Vince. If hindi mo sasabihin ang totoo sa kaniya. Mas lalo mo siyang masasaktan.” sabad ni Dyroth.

“How.. Paano ko sasabihin? It is fucking damn hard.” Tugon ni Thamuz habang may frustrasyon sa boses.

“Malapit na ang iyong kasal.” Walang buhay na wika ni Akai. “It is just an arranged marriage, but that is your father’s decision. Kailangan mo ng sabihin sa kaniya.”

“I don’t want to end our relationship. I love him.” Rinig kong sambit ni Thamuz pero iyong luha ko nag-umpisa ng umagos. Umiling iling ako at hindi pinaniwalaan ang kaniyang sinabi.

“Sasabihin mo o ako ang magsasabi sa kaniya?” Seryusong sambit ni Akai.

Ikakasal na pala siya.

All this time niloloko niya lang pala ako. Ikakasal na siya pero bakit niya ako niligawan. Ang tanga tanga ko.

Ang sakit. Parang pinipiga ang puso ko.

Bakit ba nangyayari lahat ng ito sa akin? Gusto ko lang naman magmahal. Gusto ko lang naman maging masaya. Nakalaan na pala siya sa iba, pero hindi ko matanggap.

| HOT DREAMER|

Kabanata 17

NAKASANDAL ANG AKING ULO sa pinto habang nakayuko at patuloy ang pag-agos ng aking mga luha. Nanginginig ang aking kamay na hawak hawak ang busol.

Huminga ako ng malalim at nilakasan ang loob. Walang atubiling binuksan ko ang pinto at tumambad sa akin ang gulat nilang mukha.

“Clay.” Rining kong tawag nila pero nakatutok ang mata ko kay Thamuz. Naikuyom ko ang aking kamao sa galit.

“Totoo ba!?” Sigaw ko. Randam na randam ko ang pagtaas baba ng aking dibdib sa pighati at galit.

“Let me explain, moya lyubov’ “ Mahinahong sambit ni Thamuz.

“So, totoo nga?” Humalakhak ako ng pilit habang pinunasan ang luhang patuloy sa pag-agos. “Huwag mo akong hahawakan!” dugtong ko nang lalapit siya sa akin.

“Please, calm down. It is not what you think.” Mahinahon na wika ni Thamuz. Umiling iling ako. Hindi ako bingi. Hindi ako manhid at tanga para hindi maintindihan ang pinag-uusapan nila kanina.

Sinulyapan ko sina Akai, Dyroth at Mosco na ngayon ay tahimik sa gilid at nagmamasid sa amin.

“T-totoo bang i-ikakasal kana?” Pumiyok pa ako pero hindi ko na iyon pinansin. Kailangan ko ng sagot galing sa kaniya kahit alam kong masasaktan ako lalo kapag binanggit niya ang katagang may nakalaan na sa kaniya. Masakit kasi hindi ako iyon.

Hindi niya ako sinagot. Pinagmamasdan niya ako kaya inulit ko. Mas malakas na ngayon. “Totoo ba!? Totoo bang ikakasal kana!?” Umatras ako nang hahawakan niya ako. “Sagutin mo ako!!”

“Yes.”

Hindi ako makagalaw. Paulit ulit sa aking utak ang sagot niya. Gusto kong magsalita pero nawalan ako ng boses. Gumuho ang aking mundo dahil sa sagot niya. Ayoko paniwalaan pero sa kaniya na galing ang sagot na ikakasal na siya.

“Please. Let me explain. I can fix this, just please don’t leave me. Give me a time.” Pagmamakaawa niya pero umiling iling ako.

“Huwag mo sabi akong hahawakan! Huwag kang lalapit sabi!” Namamaos na sigaw ko. Nakita ko sa kaniyang mga mata ang pagod at namumuong butil ng luha.

“Please. Please” Pagmamakaawa niyang paulit ulit pero parang bingi ako at hindi siya pinakinggan.

Tatakbo na sana ako papuntang hagdan ngunit may yumakap sa aking likod. Nagpupumiglas ako pero hindi niya ako binibitawan. Sobrang lakas niya. Hindi ko kaya ang kaniyang lakas lalo’t nanghihina ako. Mas lalong umagos ang aking mga luha.

“Please. Don’t leave. Ayusin natin ito.” Umiling iling ako.

“Mabuti sigurong ta-tapusin na lang natin ito.” Naninikip ang aking dibdib pero ito ang naiisip ko na tama.

“No. No. Please.” Mas lalong humigpit ang yakap niya sa akin. Naramdaman ko ang mainit na likidong dumaloy sa aking leeg. Umiiyak siya.

“L-let me go.” My voice cracked and I tried to push him, but it didn’t work.

“Bullshit, Akai. Fuck off.” Galit na wika ni Thamuz nang awatin siya ni Akai para makaalis ako sa yakap niya.

“Vince. Let him go. Do you think you can talk to him if he is mad? Walang patutunguhan kung mag-uusap kayong ganiyan ang sitwasyon. Sinasaktan mo lang lalo siya.” Seryusong sambit ni Akai.

“Fucking shut up!” Namayani ang malakas na sigaw ni Thamuz sa buong bahay. Humagulhol na ako at pinipilit kumawala sa kaniyang mahigpit na pagkakayakap.

“P-please. L-let me go.” Pagmamakaawa ko. “Nasasaktan na ako.” Dugtong ko kaya naramdaman ko ang pagluwag ng kaniyang yakap.

“Don’t do this to me. I’m begging you.” Hinay hinay kong hinawakan ang kaniyang braso para alisin sa aking baywang. Mas lalo akong naiyak dahil lumuluwag na ang kaniyang pagkakayakap sa akin. Iyong braso niyang nakapulot ay unti-unting bumibitaw.

Kinuha ko ang pagkakataon na iyon at tumakbo pababa. Muntik pa akong bumulusok sa hagdan dahil sa pagkatapilok sa pagmamadali, mabuti’t nakahawak ako sa railing.

Isang sulyap ang ginawad ko kay Thamuz. Nakaluhod siya ngayon habang nakayuko. Narinig ko ang pagtahol ni Clinth, regalong aso sa akin ni Thamuz. Tumakbong lumapit siya sa akin. Lumuhod ako sabay karga sa kaniya.

“Gusto mong sumama sa akin?” Tumahol siya bilang sagot kaya kahit papaano ay napangiti ako. Dinilaan niya pa ako sa mukha.

Gusto kong pumunta sa bahay nina Mom and Dad pero ayokong umuwi na ganito ang aking kalagayan. Ayokong bigyan sila ng problema. Napagdesisyunan kong maglakad na lang. Hindi ko alam kung saan pero gusto kong makalayo muna.

Karga-karga si Clinth at binabatis ang madilim na daan na walang kasiguraduhan kung saan ako mapapadpad. Lakad lang ako nang lakad habang patuloy ang pag-agos ng aking mga luha. Hindi ko na alam kung ilang oras na akong naglalakad hanggang sa may itim na kotseng huminto sa aking tapat. Hindi ko na sana papansinin iyon ngunit may tumawag sa aking pangalan.

“Clay,” Nanlalabo ang aking paningin kaya pinunasan ko ang aking mga mata para makita kung sino ang taong tumawag sa akin. “It’s me. Chris Hanzo.” Dugtong niya habang nakalabas na ang ulo sa bintana ng kotse.

Pilit na ngumiti ako sa kaniya bago nag-umpisa ulit maglakad.

“Gabi na baka mapahamak ka sa daan. Hatid na kita sa inyo.” Hindi ko siya inimikan, patuloy lang ako sa paglakad habang patuloy din siya sa pagsunod sa akin. “Are you crying?” Huminto ako at hinarap siya.

“Ano’ng kailangan mo?” Bungad ko sa kaniya. Nakita ko pa ang gulat sa kaniyang mukha. Bumaba siya ng kotse.

“Alam muna?” Tinaasan ko siya ng kilay. “I mean, my brother told you about the arranged marriage.” Nahimigan ko sa kaniyang boses ang lungkot. Hindi ako sumagot. “Malamig dito. Hop in.” Pinagbuksan niya ako ng pinto. Gusto kong umatungal pero kanina pa ako nilalamig lalo’t kasama ko si Clinth. Pumasok ako sa sasakyan kahit na may pagdadalawang isip.

Habang nasa byahe ay wala kaming imikan. Hindi pabalik ang daan na tinatahak namin. Hindi ito papunta sa aming bahay pero wala akong lakas magsalita. Yinakap ko na lang si Clinth at doon umiyak nang umiyak.

“Planado na ang kaniyang kasal. It was my father’s decision.” Rinig kong sambit ni Chris pero hindi ako umimik. “Will you believe me kung ang babaeng ipapakasal sa kaniya ay nobya ko?” Doon ako napaangat ng ulo. “Fhrea and I are secretly dating. We love each other but fuck, I can not fight her. I can not fight for my love. Hindi ko kayang kalabanin ang sarili kong ama. He is powerful and dangerous.” Hindi ako makapaniwala sa aking narinig.

“I-ibig mong sabihin, ang babaeng ipapakasal kay Thamuz ay si Fhrea, at nobya mo?” Tumango tango siya. Kitang kita ko ang sakit sa kaniyang mga mata.

“My dad’s want to talk to you.” Sambit niya kaya mas lalo akong nagulat.

“A-ano?” Wika ko at nilamon ako ng kaba. “Uuwi na ako.” Dugtong ko.

“We’re already here.” Sabay tigil niya ng sasakyan. Tiningnan ko ang paligid. Nasa isa kaming restaurant.

“Hindi. Uuwi na ako.” Pag-uulit ko.

“We are here. Even if you wanted to escape, you couldn’t.” Seryusong sambit niya bago lumabas at pinagbuksan ako ng pinto.

Umiling-iling ako. “Iuwi muna ako, Chris.”

“I’m sorry. I want to, but this is my father’s order. I can not disobey him.”

Wala akong nagawa kundi sumunod sa kaniya. Inayos ko muna ang sarili ko bago lumabas. Karga-karga ko si Clinth na naglakad kami papasok ng restaurant. Tumingin ako sa paligid, wala akong makitang tao na kumakain except sa mga lalaking nakaitim na sumusunod sa amin.

“Chris, saan ka pupunta?” Tanong ko ng maglakad ito paalis sa akin nang makarating kami sa isang pinto. Pinukol niya ako ng pilit na ngiti.

“I have to go.” Malungkot na tugon niya.

“Sasama ako.” Pinigilan niya ako kaya napatigil ako.

“Hindi kita masasamahan sa loob.” Umatungal pa ako pero naglakad na siya palayo. Susunod sana ako nang hawakan ako ng isang lalaki sa braso. Wala akong nagawa kundi pumasok sa pribadong room.

Nakita ko ang isang pamilyar na lalaking nakaupo hahang may sinisipsip ito sa kaniyang champagne glass.

“You may take a seat.” Ani ng ama ni Thamuz. Kilala ko siya. Nakita ko na siya noon, nakagigimbal ang kaniyang presensiya. Animo’y isa akong robot na sumunod.

“Brave, Clinth.” Bulong ko sa aking alagang aso nang ibaba ko siya. Tumahol pa siya bilang sagot.

“Nice to see you again, Clay Quiroz right?” Narinig ko pa ang mahina niyang patawa sabay ngisi. Naalala ko ang lantang bulaklak na may iniwang sulat. Siya lang ang alam kong magpapadala nun.

“Yes po.” Maggalang na sagot.

Natatakam ako sa mga putaheng nakahain sa lamesa. Halatang mga mamahalin at masasarap. Narinig ko rin ang pagtunog ng aking sikmura.

“If you are hungry, feel free to eat.” Tiningnan ko siya sa mata pero hindi ko kaya, kaya umiwas agad ako. Nagugutom na talaga ako.

Kahit nahihiya ay nag-umpisa akong kumain, naglalaway at natatakam talaga ako. Nasa kalagitnaan ako ng pagnguya nang magsalita ang ama ni Thamuz.

“I can kill you with just a click of my finger, but there is no thrill. I could have poisoned you, but I didn’t.” Naikuyom ko ang aking kamao at nawalan ng gana. “I have something to give you.” Tiningnan ko ang inabot niya sa akin. Nang hindi ko iyon kunin ay nilapag niya sa lamesa malapit sa akin.

Kulay ginto iyon na papel. Umangat ako ng tingin. Nakita ko ang pagngisi niya bago tumayo. “I hope you enjoy your meal.” Tumalikod siya sa akin sabay lakad palabas.

Nakatutok na ang aking mata sa kulay gintong papel. Nanginginig ang kamay na kinuha iyon. Tumulo na lang ang luha ko ng mabasa ang nasa pahina.

Wedding Invitation

|HOT DREAMER|

Kabanata 18

ISANG LINGGO NA ANG NAKALIPAS. Hindi na kami nagkakausap ni Thamuz dahil hindi ko siya kayang harapin. Nasasaktan pa rin ako. Dumako ang tingin ko sa study table kung saan nakalatag ang imbitasyon. Simula ng magkausap kami ng ama ni Thamuz ay may takot na akong nararamdaman sa kung ano’ng kaya niyang gawin. Pitong araw na lang din ang natitira at ikakasal na siya.

Pinalis ko ang butil na tumulo sa aking mga mata. Kaya ko bang makita siyang may kasamang iba habang buhay? Magiging masaya ba ako kung sa iba siya nakalaan? Kakayanin ko bang mawala siya sa akin? Hindi ko kaya.

Nilapag ko sa aking tabi ang librong binabasa ko na kahit wala akong maintindihan nang may kumatok sa pinto. Sa isang linggo ay tanging nasa bahay lang ako at nagbabasa ng librong binigay sa akin ni Mom. Ang “The Truth Behind Every Secrets”, mabuti nakita ko ito sa aking damitan. Doon ka lang pala tinago.

“Papasok ako, anak” Rinig kong wika ni Mom. Inayos ko ang aking sarili bago sumagot. Bumukas ang pinto at pumasok si Mom na may pag-alala sa mukha. Naglakad siya palapit sa akin at tinabihan ako sa kama.

“Anak,” tawag niya sa akin sabay hawak ng aking kamay. “Kausapin muna si Mr. Gotenberg. Isang linggo na siyang pababalik balik dito para kausapin ka pero ayaw mo lumabas. Naiintindihan kita kung bakit ka nagkakaganito pero hindi maayos ang gusot kung hindi ninyo ito pag-usapan.” Hinawakan niya ako sa pisngi sabay punas ng luhang tumulo sa aking mga mata. “Nasasaktan ako kapag nakikita kitang nasasaktan din.”

“Ang sakit, Mom. Sobrang sakit. Niloko niya ako.” usal ko.

Bumuntong hininga siya bago nagsalita. “You have to talk to him, anak. I’m not forcing you, pero hindi ito maayos kung hindi kayo mag-uusap. Pag-isapan mong maigi. Naghihintay sa baba si Mr. Gotenberg.” Naramdaman ko ang paghalik ni Mom sa aking noo. Niyakap ko siya kaya mas lalo akong napaiyak. Naramdaman ko ang paghagod ng kaniyang palad sa aking likod. Ilang minuto ang lumipas ay tumahan ako sa pag-iyak. Inangat ko ang aking ulo at ang matamis na ngiti ni Mom ang bumungad sa akin.

“Tatanungin kita anak. Sagutin mo ako ng totoo. Gusto mo bang mawala siya?” Sambit niya kaya napailing iling ako. Ayokong mawala si Thamuz. Mahal na mahal ko siya. “Kung ganun, kausapin mo siya para malaman mo rin ang kaniyang rason kung bakit siya naglihim sa’yo. Kung patatagalin mo ito anak mas lalong magiging komplikado ang relasyon ninyo.” Isang tapik ang ginawad niya sa aking balikat bago ako iniwan.

Nang marinig ko ang pagsara ng pinto ay napahiga ako sa kama habang nakatingala. Iniisip ko ang mga sinabi ni Mom. Napagdesisyunan kong kausapin siya ngayon kaya bumangon ako sabay palit ng damit.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko habang pababa ng hagdan. Natatanaw ko si Thamuz sa salas. Nang magtama ang paningin namin ay tumayo siya. Napansin ko ang pamamayat ng kaniyang katawan. Ang pagtubo ng bigote. Isang linggo ko siyang hindi nakita. Iyong puso ko nagwawala na sa aking dibdib. Nang makalapit sa kaniya ay tanging titigan lang at walang nagsasalita sa amin. Ilang minuto ang lumipas ay binasag niya ang katahimikan.

“C-can we t-talk.” He stuttered. Tumango ako bilang sagot.

Dinala niya ako kung saan una kaming nagkita. Iyong puno kung saan niya ako sinandal at minarkahan. May pagtatanong na tinitigan ko siya.

May tinuro siya sa itaas kaya napatingala ako. Nakita ko sa taas ng puno ang kubong nakatayo. Luminga pa ako sa paligid dahil kinakabahan ako. Pagabi na rin kasi. Naramdaman ko na lang ang mainit niyang palad sa aking kamay. Tiningnan ko siya nang mariin. Ngumiti siya sa akin ngunit makikita sa kaniyang mga mata ang pagod.

Wala akong imik habang umaakyat kami paitaas. Mayroon ditong gawa sa kahoy na pwede namin apakan paitaas. Umupo kami pareho habang nakalaylay ang paa at pinagmamasdan ang palubog na araw. Pinagmasdan ko rin ang yabong ng mga punong naglalakihan.

“I’m sorry.” Pag-umpisa niya ngunit nakatuon ang aking atensyon sa unti unting paglubog ng araw. Hinawakan niya ang aking palad sabay halik doon kaya napatingin ako sa kaniya. “I’m sorry if I didn’t tell you. I was afraid that once you find out. You will leave me. Natatakot ako na iwan mo ako.” Pinipigilan kong maiyak kaya nilalakasan ko ang aking loob.

“Kung hindi ko pala nalaman. Habang buhay mo itong ililihim sa akin?” Nakita ko siyang umiling. Hahablutin ko sana ang kamay ko sa kaniya pero hinigpitan niya. Randam ko rin ang panginginig ng kaniyang kamay.

“Sasabihin ko sa’yo ang totoo. I was just waiting for the right time, but I was too late since you heard it. I just need to confront my brother first, since Fhrea is his girlfriend. I need to fix somehing before I can tell you the arranged marriage.” Totoo pala kung ganun ang sinabi ni Chris. “Fhrea is pregnant, and the father is my brother.” Nagulat ako sa kaniyang binanggit. “It’s really complicated. This fucking arranged marriage is my father’s decision. I want to say no, but I can’t. Hindi ko kaya dahil anak niya lang ako. He is powerful; he can control everything with his hand. I’m sorry.” Yumuko siya kaya nanginginig na hinawakan ko ang kaniyang mukha sabay angat. Nakita ko ang mga luhang tumulo sa kaniyang mga mata. Nasasaktan ako.

“I l-love you” Sambit niya. Hindi ko na mapigilang maluha. “Please, trust me. I will fix this. I will fix this as soon as possible. Just don’t leave me. Ayusin natin ito.” Tumango tango ako sabay yakap sa kaniya ng mahigpit. “T-thank you.” Rinig kong sambit niya bago yumakap pabalik.

“I’m sorry.” wika ko habang umiiyak. Kumalas ako sa aking pagkakayakap sa kaniya. Nagkatitigan kaming dalawa at unti unti lumapit ang mukha niya sa akin kaya pinikit ko ang aking mga mata. Naramdaman ko ang mainit niyang labi. Tinugunan ko ang bawat galaw ng kaniyang halik hanggang sa naging mapusok.

“I really miss you.” Wika niya ng maputol ang halikan namin habang parehong kapos sa hininga.

Nakasandal ang aking ulo sa kaniyang balikat habang pinagmamasdan namin ang paglubog ng araw. Pinagsilukap ko ang aming kamay.

Nang makauwi kami sa bahay ni Thamuz ay bumungad sa amin ang dalawang taong nakaupo sa sala. Napansin ko agad ang kasamang babae ni Chris. Pinagmasdan ko siya ng maigi. Sobrang ganda niya lalo sa kaniyang suot. Nakita ko rin ang magkahawak kamay nila. Napagtanto kong ito si Fhrea. Hindi nga ako nagkakamali dahil nang makaupo kami ay nagpakilala agad siya. Mas lalong gumaganda siya kapag ngumingiti. Balingkinitan at may katangkaran din.

“Bro, mom wants to talk to you.” Umpisa ni Chris.

Ngumiti ako kay Fhrea nang tumingin siya sa akin. Ginawaran niya rin ako ng ngiti.

“I will talk to her later. Is our father already aware of the two of you?” Sambit ni Thamuz.

“I don’t know but, I think he had. I already told Mom about the plan, and she agreed with it. The day before the wedding, we will fly to Los Angeles,” Sabay tingin niya kay Fhrea. “So that, Dad will not suspect us. I hope our plan will work.” Usal ni Chris sabay tingin ulit kay Fhrea na ngayon ay halatang kinakabahan din.

Nakikinig lang ako habang pinag-uusapan nila ang tungkol sa plano para hindi matuloy ang kasal. Randam ko rin ang kaba sa kanila dahil sariling ama nila ang kakalabanin. Ilang oras din ang pag-uusap ng magpaalam sina Thamuz at Chris na aalis dahil kailangan nilang umuwi para makausap ang kanilang ina. Naiwan kaming dalawa rito ni Fhrea.

“Lagi ka niyang kinukwento sa akin, Clay.” Pagbasag ng katahimikan ni Fhrea. Naiilang pa ako nung una pero pinapagaan niya ang aking loob. “I can see in his eyes that he really loves you. Ang sungit, sungit niyang si Vince. Alam mo bang tipid iyan magsagot kung hindi niya ka-close. Marami na rin iyang binusted na babae.” Narinig ko pa ang mahina niyang pagtawa. “He deserves to be happy. His life was not as easy as you think. So, please take care and understand him.”

“I will” sagot ko. Hindi ko pa lubusang kilala si Thamuz pero iintindihin ko siya sa abot ng aking makakaya. I will trust him. I will trust my man.

“You have the seal of a bampire.” Sambit niya habang titig na titig sa kaliwang leeg ko. Hinawakan ko iyon para matakpan. Hindi kasi ako nagjacket kapag nasa bahay. Hindi ko alam ang isasagot ko. “Ang ibig sabihin ng marka na iyan ay may nagmamaya-ari na sa’yo.” Dugtong niya. Pinakita niya rin sa akin ang marka sa batok niya. Natatabunan iyon ng buhok kaya tumalikod siya sabay taas ng buhok. Kitang kita ko ang nagmistulang kiss mark dahil sa pagkapula nun.

Nagpatuloy ang pag-uusap namin hanggang sa naisipan namin magluto. Pagkatapos namin kumain ay nagmarathon kami kakahintay kina Thamuz at Chris. Ang tagal nilang bumalik. Napangiti na lang ako ng marinig ko ang paghilik ni Fhrea, napagod siguro. Kanina nabanggit niya rin sa akin na tatlong linggo na raw siyang buntis. Inayos ko na lang ang kaniyang paghiga sabay punta ng kusina para uminom ng tubig.

Nakatulugan ko na lang ang kakahintay dito sa salas kaya nang magising ako kinabukasan ay nagulat nang nasa kuwarto na ako. Luminga ako para hanapin si Thamuz pero wala akong makita. Tanging breakfast at note ang kaniyang iniwan. Napangiti pa rin ako dahil kahit papaano ay nakauwi siya kagabi.

“ I want to spend my day with you, but I cannot. I hope you will understand, moya lyubov’. Always remeber that I love you. Don’t forget to eat your meal.“

Bumangon na ako para maligo. Pagkatapos ko maligo ay nag-almusal na ako. Napangiti na lang ako sa hinandang pagkain ni Thamuz. Nag-improve na siya dahil wala ng sunog.

Nagring ang phone ko kaya kinuha ko iyon at sinagot.

“Mr. Jacket,” Nailayo ko agad sa aking tainga ang phone dahil sa boses ni Margarette. “Kumusta ka?”

“Okay lang. Ikaw ba, kumusta bakasyon mo?” Alam ko kasing nakauwi na siya.

“Okay lang din. Punta tayo kina Alice mamaya ha. Hintayin kita sa waiting area natin.”

“Sige sige” ani ko. Naputol na ang usapan namin dahil may gagawin pa raw si Margarette.

NANDITO NA KAMING DALAWA ni Margarette sa tapat ng bahay nina Alice. Kitang kita namin dito ang bukas nilang pinto. Tatawagin na sana namin si Alice pero isang sigaw ang umalingawngaw, animo’y nag-aaway.

“Sa’yo ba itong pregnacy test, Alice? Sagutin mo ako!!” Sigaw ng ina ni Alice.

“Sorry, Mah.”

“Hayop kang bata ka. Ano na lang iisipin ng mga kapitbahay natin, ha? Napabaya kaming magulang? Hindi mo na nga kayang tapatan o kahit man lang maging katulad ng mga kapatid mo tapos ito pa ang igaganti mo!? Saan ba ako nagkulang ha? Saan ba kami nagkulang ng papa mo ha?”

Hinawakan ko sa braso si Margarette nang akmang bubuksan nito ang gate at papasok.

“Bitawan mo ako, Clay.” Galit na sambit ni Margarette.

“Kung papasok tayo, makakatulong ba tayo? Magiging malala lang ang sitwasyon kong makikisabay tayo sa kanila. Baka tayo pa ang maging rason para lumala ang usapan.” seryusong wika ko.

Umuwi na lang kaming dalawa ni Margarette na may lungkot at pangamba. Napag-isipan naming bukas na lang babalik. Bumaba ako sa nagtitinda ng palamig, mani at kwek-kwek para bumili. Paggabi na rin kaya kitang kita ko ang dagsang tao. Ang bilis ng oras, dumidilim na agad ang paligid.

Naglalakad na ako pauwi sa bahay habang kumakain nang may sumabay sa akin. Tumigil ako sa paglalakad at tiningnan siya.

“Hi. I’m Harrith.” Nakangiting sambit nito. Pinagmasdan ko siya ng maigi. Hindi magkakalayo ang tangkad namin. Maputi rin siya at natatakpan ng mahaba niyang buhok ang kaniyang mata. Parang nakita ko na siya noon. Pamilyar ang kaniyang mukha. Inalala ko kung saan ko ba siya nakita. Napaatras ako ng kunti nang maalala ko na siya iyong nakatabi kong binanggit ang bampira nung nagkukumpulan dahil sa walang buhay na katawan ni Dilemma Ortiga na nakahandusay. Tiningnan ko ang nakalahad niyang kamay sa akin. Hindi ko iyon kinuha. Mas lalo akong nagulat sa kaniyang binanggit. “Dad’s waiting for you.” Kinunutan ko siya ng noo.

“Magkakilala na ba tayo?” Tanong ko sa kaniya. Nagulat ulit ako ng may lalaking lumapit sa nagpakilalang Harrith. “Claude Harsmin.” Mahinang sambit ko.

“ Glina! “ Napalinga ako sa aking likod ng may tumawag sa akin. Isa lang ang tumatawag nun sa akin. Nakita ko si Akai na papalapit sa akin habang ngumunguya ng mani.

Humarap ulit ako sa nagpakilalang Harrith pero wala na siya nang makaharap ako. Wala na sila ni Claude. Luminga linga ako sa paligid.

“Imposible, nandito lang sila kanina.” Bulong ko.

“Sino kausap mo?” Tanong ni Akai nang makalapit sa akin.

“A-ahh. W-wala”

|HOT DREAMER|

A/N: Hindi ko namalayan, 2k words na pala. Omg!!

Kabanata 19

Trigger

Warning: Suicide

“I WANT TO READ YOUR MIND.” Banggit ni Thamuz habang nakahiga ang aking ulo sa kaniyang braso. Kakatapos lang ng mainit na pagtatalik namin.

“Then, read what I am thinking.” Usal ko habang nakatingala sa kisame. Iniisip ko pa rin iyong kaninang pagtatagpo namin nina Claude at Harrith. Hindi ko maintindihan kung ano ang gusto niyang ipahiwatig.

Naramdaman ko ang paghawak ni Thamuz sa aking kamay kasabay ng pahalik doon.

“I want to, but I won’t do it. I respect your privacy.” Sagot niya. Tumagilid ako paharap sa kaniya.

Isa sa tinuro sa kanilang magkakaibigan ni Queen Lethesia kung paano magbasa ng isip ngunit pwede nila itong ikapahawak. Pwede nilang ikamatay dahil sa panghihina kaya limitado lang ang kaya nilang mabasa. Hindi lahat ng bampira ay kayang magbasa ng isip, tanging silang magkakaibigan at si Queen Lethesia lamang. Iniisip ko na baka may dugong mangkukulam si Queen Lethesia at hindi nga ako nagkamali nang tanungin ko si Thamuz. Ang pagbabasa ng isip ay isang salamangka na pagmamay-ari at kakayahan ng mga mangkukulam.

“Iniisip ko kung ano ang mangyayari sa iyong kasal.” It was not a lie dahil iniisip ko rin iyon. Hinawakan niya ako sa baba at ginawaran ng halik bago nagsalita.

“You don’t have to worry about it. I had already settled according to our plan. I also talked about the situation Fhrea’s experiencing with her parents. They agreed to the plan, except my dad since I didn’t tell any single detail. He is vivid and dangerous. His words and decisions should be obeyed, and no one should dare to contradict him. In our tribes, he is the king, and we are his minions. I hope my grandpa is here, so that this will never happen.” Seryusong sambit niya. Kinakabahan ako sa kung ano ang mangyayari.

Yinakap ko siya ng mahigpit at umunan sa kaniyang dibdib. Rinig na rinig ko ang tibok ng kaniyang puso. Nilaro-laro ko rin ang kaniyang namumulang utong kaya naririnig ko ang mumunti niyang ungol. I trust my man. I trust him.

Nagising ako kinabukasan na masakit ang balakang at hindi makagalaw ng maayos. Hindi ako tinigilan ni Thamuz kagabi. Tumayo ako nang dahan dahan at naglakad papunta sa c.r para maligo. Nagbabad na muna ako ng ilang minuto sa bath tub para ma-relax ang katawan. Nang matapos maligo ay bumaba na ako dahil alam kong nagluluto na nang agahan si Thamuz. He is really trying his best to cook for me. I can see the improvement and I am very happy for him.

Niyakap ko siya sa likod ng pumasok ako sa kusina at nakitang seryuso siyang nagluluto.

“Good morning, love.” May panunuksong sambit ko. Tumigil siya sa kaniyang niluluto at hinarap ako.

“What did you say?” I bit my lower lip.

“I said, Good morning,” He raised his eyebrow and stared at me seriously. “Love.” Dugtong ko. Tiningnan ko ang mukha niyang maigi. Tumalikod agad siya sa akin kaya hindi ko makita ang reaksyon niya. “Hey, Thamuz. Harapin mo ako.”

“No. I’m cooking. You just have to sit down and I will serve you.” Napabusangot na lang ako.

“Love..” Tawag ko sa kaniya kaya napatigil siya. Kita ko rin ang paggalaw ng kaniyang muscle at malalim na buntong hininga. Tumabi ako sa kaniya sabay bulaga para makita ko ang mukha niya. “You are blushing.” Tumawa ako sabay tukso sa kaniya.

“I’m not.” Sagot niya kahit pulang-pula na ang mukha niya lalo ang tainga.

“I love you.” Sabay halik ko sa pisngi niya kaya mas lalo siyang namula. Nagulat ako nang bigla siyang humarap sabay paupo sa akin sa sink.

“You’re really good at teasing me, ha.” Halos maihi na ako dahil sa pagkiliti niya sa akin.

“Stop it, Thamuz. Nakikiliti ako. Stop it.”

Masayang nag-aalmusal kami habang pinag-uusapan kung ano ang gagawin namin ngayong araw. Tapos na kaming kumain kaya nag-insist ako, na ako ang maghuhugas pero inunahan niya na ako kaya wala akong nagawa. Pumunta na lang ako sa aking kuwarto para kunin ang aking phone. Nang makuha ay nakita ko agad ang daming missed calls galing kay Margarette. Tatawagan ko na sana siya pero naunahan na niya ako. Sinagot ko agad iyon. Hikbi ang aking narinig sa kabilang linya kaya kinabahan ako.

“Ano’ng nangyari Margarette? Okay ka lang ba?” Napaupo ako sa kama at hinihintay ang kaniyang sagot. “Margarette nandiyan ka pa ba?” dugtong ko dahil hindi siya sumasagot. Tanging hikbi lang niya ang naririnig ko kaya kinakabahan na ako.

“W-wala na siya, Clay. W-wala na si Alice.” Hindi ako makagalaw sa aking kinauupuan.

“A-ano’ng ibig mong sabihin, Margarette? Huwag kang magbiro ng ganiyan. Hindi nakakatuwa.” Nanginginig na ang aking kamay na nakahawak sa phone.

“P-patay na si Alice. Nandito ako sa kanila. M-may chat ba siya sa’yo?” Tumulo ang mga luha sa aking mga mata. Hindi maari. Hindi totoo ito.

“H-hindi pa ako nag-open.” Sagot ko. Nanginginig na in-on ko ang data at nagpop up agad ang mensahe galing kay Alice. Pinindot ko agad iyon at tumambad sa akin ang nagpahagulhol sa akin.

Sorry pala, Clay sa mga ginawa ko. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko.Sorry kung nadamay ka pa. Thank you pala kasi kahit papaano naging masaya ako. Naramdaman ko ang tunay na pagmamahal. Naramdaman ko na importante ako kahit papaano, pero pagod na ako. Pagod na pagod na ako. Mahal na mahal ko kayo.

Naibagsak ko ang aking hawak na phone. Naramdaman kong may yumakap sa akin.

“Thamuz..” tawag ko habang yumakap sa kaniya ng mahigpit at doon umiyak nang umiyak.

Nagpahatid ako kay Thamuz sa bahay ni Alice. Habang nasa byahe ay umiiyak ako. Ayoko maniwala pero nasasaktan ako. Kasalanan ko ito kung bakit nangyari. Kung sana kahapon pumasok kami sa bahay nila. Kung sana hindi ko pinigilan si Margarette sa kaniyang balak ay hindi aabot sa ganito. Sana naagapan pa namin.

Hindi ko na hinintay si Thamuz na pagbuksan niya ako ng pinto dahil bumaba agad ako ng sasakyan nang tumigil ang ito sa tapat ng bahay ni Alice. Tumakbo ako papasok. Luminga ako sa paligid pero wala akong makitang tao. Nakarinig akong hikbi sa taas kaya dali dali akong pumaroon.

Napaluhod ako nang tumambad sa akin ang walang buhay na katawan ni Alice. Putlang putla na animo’y wala ng dugo. Nakita ko rin sa kaniyang tabi ang lubid. Nanghihina ako.

“Kasalan ninyo ito,” Sigaw ni Margarette habang nakaturo sa mga magulang ni Alice na ngayon ay umiiyak din. “Ano’ng klaseng magulang kayo. Pinabayaan ninyo ang sarili ninyong anak. Pinatay ninyo si Alice!” Hinawakan ko si Margarette sa braso pero hindi siya nagpapigil. “Alam ninyo ba kung ano ang pinagdadaanan ng anak ninyo? Malamang hindi ninyo alam. Napepressure na siya kasi sa sobrang taas ng expectation ninyo sa kaniya. Lagi ninyo na lang siyang kinukompara. Anong klaseng magulang kayo!?” Napaluhod na lang si Margarette at doon humagulhol. “Masaya na ba kayo ngayon? Masaya na ba kayong wala na si Alice.” Nanghihinang sambit ni Margarette.

Tiningnan ko ang magulang ni Alice na patuloy sa pag-iyak. Hinawakan ko ang kamay ni Alice at doon umiyak nang umiyak ng maramdaman ko ang lamig galing sa kaniya. Wala na nga siya. Iniwan niya na kami.

“I’m sorry, Alice.” Mahinang sambit ko. “Kung sana tumuloy kami kahapon, hindi ito mangyayari. Sorry.”

| HOT DREAMER|

Kabanata 20

SA ARAW NG LIBING ang lahat ay nagdadalamhati. Habang nagmimisa ang pari ay naririnig ko pa rin ang iyakan. Luminga ako sa paligid at nakita sina Claude, kasama ang kaniyang mga kaibigan pati si Harrith ngunit hindi ko makita si Zhack. Gusto ko silang kausapin pero hindi ko kaya ngayon. Nandito rin ang mga kapatid ni Alice. Mabuti nakauwi sila, sa ibang kasi ito nagtatrabaho.

Nagtapos na ang misa at ang bawat isa ay naghuhulog ng bulaklak habang bumababa ang kinalalagyan ni Alice sa malalim ba butas ng lupa.

Mas lalong lumakas ang iyakan dahil sa pagdadalamhati. Kanina pa ako umiiyak at hinihiling na sana panaginip na lang ang lahat.

“C-clay, iniwan na tayo ni Alice. P-paano na iyong mga pangarap natin na sabay tayong magtatapos at maghahanap ng trabaho.” Nagluluksang sambit ni Margarette na nasa aking tabi.

“Ang daya niya. Bakit niya tayo iniwan. Kasalanan ko kung bakit nangyari ito. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko.” wika ko habang patuloy ang pag-agos ng mga luha. Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ni Margarette.

“Hindi mo kasalanan. Huwag mong sisihin ang sarili mo, Clay” tugon ni Margarette. Napahagulhol kaming dalawa ng tuluyan nang matabunan ng lupa ang kinalalagyan ni Alice. Wala na siya. Iniwan niya na kami.

Tulala kaming dalawa ni Alice habang nakaupo nang makauwi sa bahay nina Alice. Hindi ko matanggap. Umaagos pa rin lalo ang aking mga luha nang makita ko sa wall ang kaniyang mga larawan. Kitang kita ang ngiti sa kaniyang labi na animo’y walang dinidibdib na pighati.

“Bakit hindi mo kasama si Drake?” Tukoy ko sa boyfriend ni Margarette. Wala kasi ito nung libing. Yumuko lang siya sa akin at hindi sumagot. Pinaglalaruan niya ang kaniyang mga daliri. “Margarette” Tawag ko sa kaniya kaya umangot siya ng ulo sabay tingin sa akin. Kitang kita ko ang sakit sa kaniyang mga mata. “May problema ba kayo?”

“C-clay..” Tawag niya sa akin kaya niyakap ko siya. Umiyak siya sa aking balikat. Hinagod ko ang kaniyang likod para kahit papaano ay gumaan ang kaniyang pakiramdam.

“P-pwede bang sa inyo muna ako?” Wika niya. “Pwede bang sa inyo muna ako makitulog?” Dugtong niya. Tumango ako bilang sagot. Alam kong kailangan niya ng kausap.

Nagpaalam ako sa magulang ni Alice na uuwi na kami. Alam kong may galit si Margarette sa kanila kaya hindi niya ito kinibo.

Nang makauwi sa bahay ay diretso agad kami sa kuwarto ko. Nagpalit ako ng damit muna at si Margarette ay ginamit ang damit ni Mom. Nagmumukha tuloy siyang manang sa laki at haba ng duster.

Tinawagan ko na rin ang magulang ni Margarette na dito siya sa amin matutulog. Para makompirma at hindi mag-alala sila ay kinausap ko si Mom na sabihin sa kanilang nandito sa amin si Margarette.

Pagkapasok ko sa aking kuwarto ay hikbi agad ni Alice ang narinig ko. Lumabas kasi ako para kausapin si Mom at kumuha na rin ng makakain. Rinig na rinig ko ang hikbi niya sa c.r. Dali dali akong pumaroon. Nakita ko siyang nakaupo sa sahig habang nakahawak sa toilet bowl.

“Margarette,” May pag-alalang tawag ko sa kaniya ng dumuwal ito nang dumuwal.  Dinaluhan ko agad siya sabay hagod ng likod. Ilang minuto siyang nagsusuka. “Ano’ng nangyayari sa’yo? Dalhin na kita sa hospital.” Natatarantang usal ko. Akmang bubuhatin ko siya ng pigilan niya ako.

“Buntis ako, Clay” Seryusong sambit niya at umiyak nang umiyak. Hindi ako makagalaw. Niyakap niya ang kaniyang mga tuhod habang humihikbi. “Natatakot ako baka palayasin ako ng magulang ko. Baka itakwil nila ako. Natatakot ako. Hindi ko alam kung saan pupulutin ang sarili ko.”

“A-alam ba ito ni Drake?” Sambit ko. Mas lalo siyang umiyak. Tinabihan ko siya.

“U-umalis na siya. Iniwan niya na ako. Alam niyang buntis ako pero gusto niyang ipa-abort pero ayoko kaya pinapili niya ako.” Naikuyom ko ang aking kamao sa galit. “Sabi niya, kung papalaglagin ko ang bata ay magkakaayos kami, pero kapag ayoko, maghihiwalay kami. Ang hirap pumili kasi pareho namin itong ginusto. Pareho naming binuo ito.” Nakita kong sinabunutan niya ang kaniyang buhok kaya inawat ko siya. “Pinili ko ang hindi palaglagin ang bata kaya wala na kami. Tinapos niya na kung ano ang meron sa aming dalawa. Umalis na rin siya papuntang ibang bansa at doon tatapusin ang kaniyang kursong kinuha. Hindi ko na alam ang gagawin ko.” Mas lalo siyang humagulhol.

Ang tanging nagawa ko na lang ay pakinggan siya sa kaniyang mga hinaing. Naipikit ko na lang ang aking mga mata dahil sa pagod. Inalalayan ko siyang tumayo at pinaupo sa aking kama.

“Kumain ka muna, Margarette.” Wika ko sa kaniya pero umiling siya.

“Wala akong gana.” Suminok pa siya bago humiga sa aking kama at nagtalukbong ng kumot. Ilang minuto ang nakalipas ay nakita kong tulog na siya. Inayos ko ang kaniyang pagkakahiga at lumabas ng kuwarto.

Kahit pagod ang katawan at isip ay nagpaalam ako kay Mom and Dad na pupunta ako sa bahay ni Thamuz.

Nang makapasok sa bahay ni Thamuz ay bumungad sa akin si Dyroth na nakaupo sa mahabang couch habang nakahiga at nakaunan ang ulo ni Mosco sa kaniyang hita. Dumeritso agad ako sa kusina at nakita ko roon si Akai na tulalang nakaupo.

“Okay ka lang, Akai?” Sabay tapik ko sa kaniyang balikat kaya doon lang siya natauhan.

“A-ah. Y-yeah.” Sabay ayos niya ng upo. Lumayo ako sa kaniya nang hindi ko magustuhan ang kaniyang amoy.

“Nasaan si Thamuz?” Diretsong tanong ko.

“Nasa airport pa siya kasama ang kaniyang kapatid, at si Fhrea. He will be right back, so no need to worry.” Napatango tango ako.

Bukas na pala ang kasal ni Thamuz kaya ngayong gabi ang alis nina Fhrea at Chris papuntang Los Angeles para hindi matuloy ang kasal. Ito ang plano nila. Napabuntong hininga ako. Natatakot ako na baka masundan sila ng kaniyang ama.

“Ano’ng ang pabango mo, Akai?” Tanong ko sa kaniya dahil hindi ko talaga nagugustuhan ang kaniyang amoy. Nanunuot iyon sa aking ilong.

“Why? You like it?” Sabay tayo niya at ipapamoy sa akin ang kaniyang damit nang tumakbo agad ako sa lababo at doon dumuwal nang dumuwal. “Shit! Are you okay?” Rinig kong tanong ni Akai habang hinahagod ang aking likod.

“Stay away from me. I don’t like your smell. Alis. Ang baho mo.” Galit na wika ko habang pinapalayo siya sa akin. May gulat at pagtatanong sa kaniyang mukha. Nagmumog agad ako at uminom ng tubig.

Nilisan ko ang kusina ngunit nakabuntot siya sa akin. Mas binilisan ko ang lakad papunta sa itaas. Habang nasa hagdan ay rinig ko ang pagrereklamo at tanong ni Akai kay Dyroth kung mabaho ba talaga siya.

Papasok na sana ako sa aming kuwarto nang tumahol si Clinth at tumakbo papalapit sa akin. Kinarga ko agad siya. Napadako ang tingin ko kung saan siya nanggaling. Galing siya sa dulong hallway kung saan nandoon ang isang room na nakalock. Nakapunta na ako roon ngunit nakalock ang pinto kaya hindi na ako tumuloy. Hindi ko alam pero may sarili ang mga paa kong naglakad papunta roon. Nasa tapat na ako nang pinto at hinawakan ng dahan dahan ang busol.

Nagulat ako nang hindi iyon nakalock. Hinay hinay na binuksan ko iyon. Tumambad sa akin ang madilim na paligid. Pumasok ako at hinanap ko agad ang switch at binuksan ang ilaw. Tumambad sa akin ang maliit na kuwarto. Walang masyadong gamit. Nakuha ng atensyon ko ang mga larawang nakadikit sa wall. Mayroon ding maliit na lamesa sa tabi nito.

“Clinth, behave” Sambit ko dahil tumatahol ito ng malakas at masyadong malikot kaya binababa ko muna. Tumakbo naman siya palabas kaya hindi ko na sinundan.

Naglakad ako papunta roon mga larawang nakadikit para mas maaninag. Sobrang lakas nang tibok ng puso. Hindi ako makapaniwala sa aking mga nakikita.

“Paano. Bakit meron siya nito?” Bulong ko.

Luminga pa ako sa paligid at nakita ko ang wedding invitation at lantang bulalak kasama ang maliit na papel na nakalapag sa lamesa. Mas lalo akong naguluhan.

Bakit nandito ito?

Ang mga nakadikit naman sa wall ay larawan nina Dilemma Ortiga na aking kaklase, Si Miguel na mangangalakal at baliw, kaya pala hindi ko na siya nakikita. Nandoon din sina Prof. Mendez at Prof. Leonard na guro ko sa Calculus at Modern Geometry, at Kuyang Guard na hindi ko alam kung bakit gusto niya akong patayin. May pulang guhit ang nakakonekta sa bawat larawan maliban sa isang larawan. Kinuha ko ang nakahiwalay na larawan.

“Alice” Sambit ko.

Napaharap ako bigla ng may maramdaman ako sa aking likod. Napaatras ako at namuo ang takot sa buo kong katawan.

“Thamuz..”

|HOT DREAMER|

Kabanata 21

“WE HAVE TO GO!” Walang kabuhay buhay na sambit ni Thamuz. Kita ko rin ang pagod sa kaniyang mga mata. May dugo ring dumadaloy sa kaniyang kamay at damit. Umatras ako at hinigpitan ang hawak sa larawan ni Alice. Hindi ko pinansin ang kaniyang sinabi.

“I-ikaw ba ang p-pumatay sa k-kanila?” Nanginginig na usal ko habang unti unti nang namumuo ang luha sa aking mga mata. Hindi siya sumagot. Tanging pagtitig niya lang ang sinagot sa akin. Tumingala ako para pigilan ang luhang nagbabadyang tumulo pero wala akong nagawa nang kusa iyong tumulo sa aking mga mata. “Totoo ngang pinatay mo sila? P-pinatay mo ang k-kaibigan ko?”

Pagod na pagod na ako. Ang daming nangyari. Hindi ko alam kung kakayanin pa ng utak at katawan ko. Gusto ko na lang matulog. Gusto ko na lang mawala ng parang bula.

“Yes, I killed them” Ang sagot niya ang nagpaguho ng mundo ko. Sumisikip ang dibdib ko. “Except your friend.” Dugtong niya kaya tiningnan ko siya. Mas lalong naging seryuso ang kaniyang mukha.

“Kung hindi mo pinatay ang kaibigan ko. B-bakit.. Bakit nandito ang kaniyang larawan? Bakit?” Sabay pakita ko sa kaniya nang hawak hawak kong larawan.

“I will explain this later, but please, we have to leave here first.” Hahawakan niya ako pero umiwas ako.

“Sagutin mo ako. Ano ang dahilan nang lahat ng ito?” Sabay turo ko sa mga larawan. Nilakasan ko ang aking loob kahit nanghihina na ako. Kahit sobrang sakit na. “Sagutin mo ako!” Sigaw ko habang humihikbi.

“They wanted to kill you. They wanted to end your life because of my father’s order, pero dadaanan muna sila sa akin bago mangyari iyon. I killed them because I love you. I will protect you as long as I am breathing. I will protect you even it means my life just to be sure you are safe. I can do everything for you, moya lyubov. “ Hahawakan niya ulit ako pero umaatras ako. I can see the pain in his eyes.

“Hindi ako naniniwala sa’yo. Hindi magagawa sa akin iyang binibintang mo lalo na ng kaibigan ko. Hindi.” Sabay iling iling ko.

“Your friend tried to kill you, but she was unable to. She tried to kill you in a way of pouring poision in your drink, but I stopped her plan. There are many attempts, but also her conscience kills her. She loves you. She treasured your friendship. My father threatened her if she couldn’t do it, her family would suffer. I protected her, but I was too late when she committed suicide. She was mentally and physically unstable.” He explained. Ayoko paniwalaan. Ayokong maniwala dahil hindi ganoon si Alice. Simula bata ay magkaibigan na kami. Hindi niya kayang gawin iyon sa akin.

“Bakit gusto nila akong patayin? Bakit gusto akong papatayin ng ama mo? Bakit?” Nailukumos ko ang larawan sa kamay ko. “Huwag mo na akong pahirapan pa. Please. Sabihin mo sa akin. Sasabog na utak ko sa mga nangyayari.” Napaluhod na lang ako sa sahig dahil sa panghihina. Naramdaman ko ang kamay niya pero winaksi ko iyon. Nakita ko kung paano bumuka at kumiyom ang kaniyang bibig na animo’y may sasabihin ngunit walang boses.

“You are the best asset to..” Hindi niya natuloy ang kaniyang sasabihin nang may malakas na putok ng baril. Hindi ito rito nanggaling sa loob ngunit dinig na dinig ko na malapit iyon sa bahay namin.

Mom. Dad.

Kahit nanghihina ay dali dali akong tumayo at tumakbo palabas. Pinipigilan ako ni Thamuz pero nagpupumiglas ako.

Nang makapasok sa bahay nina Mom and Dad ay tumambad sa akin ang grupong mga nakasuot na itim at may isang pigurong nakatalikod habang nakaharap sa magulang kong nakaluhod. Tumakbo ako papunta kina Mom and Dad. Tumambad sa akin ang nakakatutok na baril ng ama ni Thamuz sa aking mga magulang.

“Ano ang ginagawa mo rito, anak. Pinapahamak mo ang sarili mo. Nasaan si Mr. Gotenberg!?” Mahinang sambit ni Mom na mahulinigan ang inis at pag-aalala sa kaniyang boses.

“Huwag please.” Nagsusumamong usal ko nang nakatutok ang baril sa ulo ni Dad. Pinunasan ko ang luha sa aking pisngi at nagdarasal na sana huwag magising si Margarette. Ayokong madamay pa siya.

“Nice to you again, Clay Quiroz.” Nakangising sambit ni Nicolas Fedrinn, ama ni Thamuz. Pinaikot ikot pa nito ang baril sa kaniyang mga daliri. “Choose only one to be eliminated, Clay. Your mom or your dad?” Mas lalong lumawak ang kaniyang ngisi.

“Alam kong ako ang kailangan mo. Huwag mong idamay ang magulang ko. Sasama ako sa’yo.” Matapang na usal ko. Nakita ko ang gulat sa kaniyang mukha ngunit mabilis na nagbago iyon sa pagiging seryuso at nakakatakot. Napalunok ako.

“Dad.” Napalingon ako sa nagsalita. Naglakad palapit sa amin si Thamuz habang sumulyap sa akin bago nagfocus sa kaniyang ama na ngayon ay pareho na silang magkaharap.

“You disappoint me!” Isang malakas sa suntok ang tinamo ni Thamuz dahil sa kaniyang ama. Napaupo si Thamuz sa sobrang lakas nun at dumaloy ang dugo sa kaniyang labi. “Do you think you can fool me?” Hinawakan nito ang damit ni Thamuz sabay tayo at doon pinagsusuntok.

Hindi ako makapagsalita. Gusto ko silang awatin pero isang sampal sa mukha ang natamo ko. Halos manlabo ang aking paningin. Dinaluhan agad ako ni Mom.

“Get him!” Sigaw ng ama ni Thamuz habang nakaturo sa akin. May mga lalaking humawak sa aking magkabilang braso. Nagpupumiglas ako ngunit isang suntok sa aking sikmura ang natamo ko. Namilipit ako sa sakit.

Narinig ko ang pagsigaw ni Thamuz ngunit wala siyang magawa dahil bugbog na ito nang suntok. Putok na rin ang kaniyang labi. Nagmamakaawa rin ang aking mga magulang na bitawan ako ngunit wala iyon na saysay.

Sinabunutan ako ng ama ni Thamuz kaya napaigik ako sa sakit. Sobrang hina na ng katawan ko. Nanlalabo na rin ang paningin ko. Hinahanap ko sina Akai, Dyroth at Mosco pero hindi ko sila makita.

“You really disappoint me, Vince Thamuz!” Nanggagalaiting sambit ng ama ni Thamuz at binuntong sa akin ang galit sabay malakas na sampal sa akin kaya dumilim ang paningin ko.

Naririnig ko ang sigaw ni Thamuz na bitawan ako. Hindi ko na talaga kaya ang panghihina ko. Ang hagulhol at pagmamakaawa ng aking magulang ang aking naririnig, habang naaninag ko kung paano manlaban si Thamuz kahit nanghihina na ito bago ako mawalan ng malay.

NAGISING AKO SA MABAHONG AMOY at kalam ng aking sikmura. Napaupo agad ako kahit masakit ang katawan sabay yakap ng binti. Napaungol pa ako nang madama ang sakit sa buong katawan lalo na ang aking tiyan. Pikit mata akong luminga sa paligid. Madilim sa kung saan man ako. Tanging nagmumula sa isang torch lang ang kunting liwanag.

Napahiyaw ako sa takot nang may mahawakan na bungo at kalansay. Naiiyak na ako.

Nakita ko rin ang rehas na kumukulong sa akin. Mas lalong lumakas ang takot sa aking dibdib. Kahit nanghihina ay gumapang ako papunta sa makalawang na rehas. Napansandal na lang ako roon nang maramdaman ko naman ang sakit sa aking tiyan. Naiyak na ako sa sakit habang nakahawak sa tiyan. Ilang oras akong namimilipit sa sakit hanggang sa mapahiga ako. Pinikit ko na lang ang aking mata at nagdarasal.

Hindi ko alam kung ilang oras o araw na ako sa loob ng selda na ito. Nanunuyo na rin ang aking lalamunan. Wala akong mainom o makain man lang. Nawawalan na akong pag-asa. Ginagawa ko ng tubig ang aking laway kahit halos wala na akong malasahan. Masakit na rin ang ulo ko at nanlalabo ang paningin.

“ Moya lyubov “ Rinig ko. Minulat ko nang dahan dahan ang aking mga mata at narinig ang pagtunog ng rehas na ito ay bumukas.

“T-thamuz” Halos wala na akong boses.

“I’m sorry. I’m sorry. I didn’t protect you. I cannot protect you. I’m sorry.” Paghihingi niya ng tawad habang dahan dahan akong binubuhat. Hinawakan ko ang kaniyang mukha para malamang hindi ako nanaginip. Totoo ngang nandito siya.

Naramdaman ko ang mabilis niyang lakad. Nakalabas kami sa selda ngunit hindi pa kami nakakalayo ay may humarang na sa amin.

Nakikita ko ang pagod at walang laban siya para makipaglaban dahil buhat buhat niya ako. Bumulusok kaming pareho habang nakaalalay siya at pinoprotektahan ako.

Nagkahiwalay kami ng may humawak sa sa akin at kaniya para paghiwalayan kami. Nasapo ko ang aking likod at ulo nang parang papel na paliparin ako at tumama sa matigas at mabatong pader. Namilipit ako sa sakit habang nakapikit ang mga mata.

Rinig na rinig ko ang sigaw ni Thamuz at halunghong sa galit. Mga kalabog at umiinda sa sakit ang sunod na narinig ko.

“I can handle this, son. Dalhin mo siya kay Mom. She is waiting” Rinig kong boses ng ina ni Thamuz.

Naramdaman ko ang pag-angat ko. Kahit nanghihina ay dumilat ako. Kitang kita ko ang pulang pula niyang mata habang nakalabas ang pangil. Nagliliyab siya sa galit.

“L-love..” Mahinang usal ko.

| HOT DREAMER|

Kabanata 22

“HE IS PREGNANT.” Rinig ko nang magising ang diwa ko ngunit hindi ko pa minumulat ang aking mga mata. “It is unexplainable how it happens. There will be more tests to do, so that I can find the possible results in the meantime. Also, his blood had rapid changes. I cannot conclude his blood type. Maraming hindi maipaliwanag sa kaniya at mahirap mabigyan ng kasagutan.”

Hinay hinay kong minulat ang aking mga mata. Pamilyar ang kisame. Pamilyar ang amoy. Nandito ako sa cottage. Nandito ako sa Conceal beach.

“Are you sure about that Doc? Maybe, mayroon lang nagkamali sa test mo.” Tugon ni Queen Lethesia.

“I’m really sure, Queen Lethesia. Alam kong hindi ako nagkamali. He is really 3 weeks pregnant.”

“It is impossible!” Hindi makapaniwalang ani ni Queen Lethesia sabay tingin sa kaniyang apo na si Vince sa gilid, tulala at walang imik.

“Calm down, Mom” Rinig kong wika ng ina ni Thamuz.

“Gising na siya.” Sambit ng ina ni Thamuz.

Mabilis na dinaluhan agad ako ng doctor. May mga tinanong siya sa akin kung may masakit sa akin. Marami pang-iba patungkol sa kalagayan ko. Sinagot ko sa kaniya ang kaunting sakit na nararamdaman sa aking tiyan, ulo at likod.

May dextrose na nakakabit sa akin at mabigat ang aking ulo dahil sa benda. Gusto kong umupo ngunit sinabihan agad ako nang ina ni Thamuz.

“Mahina pa ang iyong katawan. You need to rest for a while.” May pangambang usal niya.

“Mom. Grandma. Can you please leave us for a while. I want to talk to him.” Sambit ni Thamuz.

Naaninag ko rin sa gilid sina Akai, Dyroth at Mosco. Naunang lumabas iyong doctor bago sina Aurora, ina ni Thamuz at Queen Lethesia. Nagpaiwan iyong tatlong kaibigan ni Thamuz.

“Are you okay, Glina? “ Tanong ni Akai habang palalapit sa akin. Nakita ko ang pagtalim ng mga mata ni Thamuz. “Oh. Okay, we will leave nga pala” Sabay taas ng kaniyang kamay na animo’y sumusuko. Umalis silang tatlo kaya nang masarado ang pinto ay lumapit sa akin si Thamuz. Hinawakan niya ang aking kamay at nilagay iyon sa kaniyang pisngi.

“I’m sorry.” Sambit niya. Naipikit ko ang aking mga mata at inaalala ang lahat. Maraming tanong sa aking isipan. Mababaliw na ako sa mga nangyayari.

“I-ilang oras na akong tulog?” Tanong ko sa kaniya. Hinalikan niya ang aking kamay bago sumagot.

“You are 4 days asleep.” Gulat na tumingin ako sa kaniya. Bumuntong hininga ako. “Are you hungry? You want something? Tell me if may masakit sa’yo.” Sunod sunod na tanong niya nang seryuso akong nakatingin sa kaniya. May sugat siya sa kaniyang labi at pisngi. May mga benda rin ang iba niyang parte ng katawan.

“I want to know the truth.” I seriously said. Nakita ko ang pagtigil niya. Huminga siya ng malalim bago pinagsalikop ang aming mga daliri.

“Promise me. Hindi mo ako iiwan. Hindi mo tatapusin ang relasyon natin. Promise me that if you already know that truth. You still love me. Please. I cannot live without you. I c-cannot.” Pagmamakaawa niya. Iniwas ko agad ang aking tingin. Hindi ko kayang makita siyang nagmamakaawa sa akin. Nasasaktan ako. Naninikip ang aking dibdib.

I signed before nodding my head. I will try to understand his side. “But promise me na hindi ka magsisinungaling akin.” Tugon ko. Tumango siya sa akin bilang sagot. Ilang minuto ang katahimikan bago siya nagsalita.

“It all started with my father. When my twin brother died, he gave me all responsibilities,” Huminga siya ng malalim bago tumuloy. “I have to keep an  eye on you wherever you go, that was my father’s order. You are my mission that needs to succeed. I have to find a clue where your real father is.” I stopped him.

“Ibig sabihin hindi ko tunay na ama si Tatay Lance?” Tanong ko. Noong bata ako ay si Tatay Lance na ang una kong nakilalang ama. Tumango siya sa akin.

“Lance was not your real father.”

“Kung ganon. Sino ang totoo kong ama?” Curious na tanong ko.

“My father wanted to keep an eye on you because your real father was his enemy. Your father is the King of the other tribes. You have vampire blood, moya lyubov “ Seryusong wika niya. Umiling iling ako.

“Paano? Paano mangyayari na isa akong bampira?” Naguguluhang tugon ko.

“Do you still remember when you were a kid and now? Nakikita mo ang mga galaw ng mga bampira. Human will not see every high speed or movement of the vampire. Also, you have a strong instinct. You can feel us. You could feel that even from afar, there was someone following you. Hindi ka pa ganap na bampira pero nanalaytay na sa’yo ang kakayahan ng isang bampira. Ang dumadaloy na dugo sa iyong katawan ngayon ay mortal.” I stopped him. Pumikit ako at sinisink in lahat ng aking nalaman. Kumirot ang ulo ko. “We can talk about this if you are already stable. I can wait.” May pag-aalalang sambit niya.

“No. Okay lang ako.” Kahit kumikirot ang ulo ay nagpumilit ako na magpatuloy siya.

“From the start, my intention was to look after you and update my father from time to time if your real father comes out just to see or even get you. But I was wrong. If I failed my father would lash me. I was furious at that time and wanted to kill you.” Tumingin siya sa akin ngunit pagsisi ang nakikita ko. “I wanted to kill you, but I couldn’t. I cannot kill a child who has an innocent face or a beautiful smile that gives my heart an unexplainable beat. I wanted to kill you, but you kept on smiling. You even touch my hand and play my fingers.”

Hindi ako makapagsalita. I was shocked. I don’t know how to react.

“Your laugher was like a melody in my ear. I knew something was wrong with me, but I cannot stop myself from liking you more. I admired you from afar until you grew up. My feelings for you have deepened more and I’ve forgotten my intention why I have to look after you. My father was really disappointed in me. He lashed me until he was satisfied. I couldn’t give him what he wanted. Therefore, he ordered me to kill you since we could not find your real father. I declined, so that he ordered someone to kill you, and that was your professor, classmate, friend, the school guard, and even a coper. Miguel was not insane; he was just pretending in order to kill you, but he failed. I promise to myself that I will protect you no matter what, even if it costs my life.”

Tumulo ang luha sa aking mga mata.

“Everything was according to my father’s plan. You are the best asset to lure your father. That was why I used you. I’m sorry. I’m really sorry, moya lyubov”

Umiiyak siya. Sobrang higpit ng kapit niya sa aking kamay.

“M-minahal mo ba talaga ako, Thamuz?” Sambit ko. Patuloy ako sa pag-iyak sa aking mga nalaman.

“Yes, my love for you is pure and real.” Mas lalo akong naiyak. Namayani ang katahimikan sa aming dalawa. Papaniwalaan ko ba siya? Gulong gulo na ako.

“Gusto ko munang mapag-isa” Nanghihinang sambit ko.

Randam ko ang panginginig ng kaniyang kamay habang mas humihigpit lalo ang pagkakahawak sa akin na animo’y ayaw aking bitawan.

“Please” Pagmamakaawa ko. Nagdadalawang isip siya ngunit tumayo siya bago binitawan ang aking kamay.

“Always remember that I love you.” Wika niya bago nilisan ang kuwarto. Doon palang ako napahagulhol.

Gusto ko na lang matulog. Pagod na pagod na ako. Sana kayanin ko pa ang lahat ng ito.

| HOT DREAMER|

Kabanata 23

“BUNTIS BA TALAGA AKO, DOC?” Hindi makapaniwalang tanong ko kahit nabanggit na ito noong una palang. Nandito ang doctor para sa aking check up.

Tumango siya. “This is my first ever encounter in my entire life. This is rare… and I couldn’t explain why this happened. Our scientists have never discovered this kind of species. You are special, Clay, and I think you are not the only one. Maybe someday we will figure it out. This is something unexplainable, and the resin of a vampire is so powerful. I think, you are a carrier.” He beamed at me. Hindi pa rin ako makapaniwala. “Makabuluhan ito sa history ng mga bampira. You have to be careful. Sa dami ng pinagdaanan mo, buhay pa rin ang nabubuong bata sa sinapupunan mo. Maybe, hindi lang ordinaryong tao ito. Excuse me.” Paalam niya sa akin. Naiwan akong tulala. Hinawakan ko ang aking tiyan at pinaghaplos haplos iyon.

Bumukas ang pinto at pumasok si Thamuz na may dala dalang isang supot. Napagmasdan ko ang guwapo niyang mukha. Mas lalo siyang gumagwapo sa aking paningin.

“Are you hungry? You want me to peel you a fruit? This is good for your body.” Sambit niya habang inaayos ang kalagyan ng mga prutas. “What do you want?” Sabay pakita niya sa akin ng mga dala niyang prutas. Iba ibang klaseng prutas iyon. Hindi ko siya sinagot kaya nag-umpisa na siyang magbalat ng prutas.

Hindi ko maisip na kaya niyang pumatay. Iba ang batas ng mga bampira sa mga tao. Madali lang sa kanila ang pumatay kung gugustuhin nila. Dapat magalit ako sa lahat ng ginawa niya sa akin lalo sa panggagamit at pagsisinungaling niya pero bakit hindi ko kayang magalit ng sobra. Bakit nanaig pa rin ang pagmamahal ko sa kaniya.

“Buntis ako” Sambit ko kaya napatigil siya sa pagbabalat at napatingin sa akin.

“I know.” Tugon niya. Naiinis ako dahil iyon lang ang sagot niya kaya hindi ko siya pinansin nung iabot niya sa akin ang binalatan niyang mansanas. “I love you and our baby. I can’t wait to see my other version.” Dugtong niya kaya tiningnan ko siya na ngayon ay nagbabalat na ng saging. Pulang pula ang kaniyang mukha at kita ko ang ngiti sa kaniyang mga labi. Napangiti na lang ako ng kusa.

“Subuan mo ako.” Nakangusong wika ko. Tumango tango siya habang hindi mapigil ang pagngiti. Halos maubos ko na iyong mga prutas na binalatan niya. “Lapit ka nga,” Gusto kong amoyin ang leeg niya. Tinaasan ko siya ng kilay nang hindi siya gumalaw. “Sabi ko, lumapit ka.” Pag-uulit ko. “Lapit pa.” Hanggang sa kunting dangkal na lang ang pagitan ng mukha namin sabay ngiti ko. “Good” Inamoy ko ang kaniyang leeg at gusto kong kagatin iyon dahil sa halimuyak.

Narinig ko ang kaniyang ungol nang kagat kagatin ko ang kaniyang leeg.

“You are making me hard, moya lyubov “ Namamaos na sambit niya kaya tumigil ako. Hinapit niya ako bigla kaya napahiyaw ako ng mahina. “Can I kiss you?” Wika niya habang nakatitig sa aking labi. Napakagat ako ng labi.

“Hmm” Sagot ko habang tumatango.

Hinay hinay siyang lumapit kaya napapikit ako hanggang sa maramdaman ko ang mainit at malambot niyang labi. Tinugunan ko agad ang kaniyang halik hanggang sa naging mapusok iyon.

“Eheem.” Naitulak ko kaagad si Thamuz nang may tumikhim. Napatingin ako sa pinto. Nakatayo roon ang ina ni Thamuz. Umayos agad ng tayo si Thamuz. Napakagat ako ng labi dahil sa kahihiyan.

“Mali ata ang napasukan ko.” May pang-aasar na sambit ni Aurora, ina ni Thamuz habang may ngisi sa labi.

“Mom.. He is my boyfriend and,” Sabay tingin sa akin ni Thamuz kaya nagulat ako sa pagpapakilala niya sa akin. “Magiging dad na rin ako.” Parang umiinit ang mukha ko. Ginulat niya ako roon kaya hindi ako makapagsalita. Kinakabahan na tiningnan ko ang reaksyon ng ina ni Thamuz. She is smiling. Lumapit siya sa akin.

“I am happy that my son met you. You made him happy, even though his life was not easy. Thank you, Clay.” Sabay yakap niya sa akin kaya mas lalo akong nagulat. Tumingin ako kay Thamuz na ngayon ay nakangiti. I don’t know what to say. I am shocked.

“Mahal ko po ang iyong anak, ma’am.” Tanging tugon ko na lang. Kumalas siya sa pagkakayakap at tumawa ng marahan.

“You can call me Mom from now on.” She said. Tumango tango ako. Nauutal at nahihiya pa akong banggitin ang Mom.

Habang nag-uusap kami ay pumasok si Queen Lethesia. Dinaluhan niya agad ako. “How’s your feeling, Clay?”

“Okay lang po ako.” Nahihiyang usal ko.

“Mabuti naman kung ganoon.”

Lumipas ang ilang minuto ay tanging ina ni Thamuz at Queen Lethesia ang nag-uusap.

“Mom, sooner or later. Nicolas will be here. We have to leave as soon as possible.” Ani ng ina ni Thamuz. Aurora was referring to her husband.

“Kahit saan tayo magpunta mahahanap niya pa rin tayo.” Tugon ni Queen Lethesia.

“Then, why he cannot locate, Clement?” Ayoko makinig sa usapan nila pero hindi ko mapigilan lalo’t nandito sila sa loob ng kuwarto. Tumingin silang dalawa sa akin kaya kinabahan ako.

“He is different. You know that he was good in hiding.” Seryusong sambit ni Queen Lethesia habang titig na titig sa akin. Bumuntong hininga ang ina ni Thamuz. Uupo sana siya sa couch ngunit may mga malalaking hakbang na papasok kaya napatayo siya ng matuwid at naging alerto. Mas lalo akong kinabahan.

“Fuck!” Rinig kong usal ni Thamuz bago lumapit sa akin at hinawakan ako ng maghigpit.

Pumasok ang walang emosyong mukha ni Nicolas, ama ni Thamuz. May mga kasama ito sa likod. Napalunok ako at nilamon ng kaba.

“Get him!!” Malagom na wika nito. Nakita ko ang dalawang lalaking palapit sa akin ngunit inawat siya agad ni Queen Lethesia.

“Itigil muna ito, Nicolas!!” Seryusong saad ni Queen Lethesia.

“Mom! Hindi mo naiintindihan!” He said in fury.

“Naiintidihan kita dahil anak kita. Tell me, Nicolas. Ginagawa mo lang ba ito dahil sa pagkamatay ni Vane?” Queen Lethesia referring to Vince’s twin brother.

Nakita ko ang pagliyab ng mata at pagkuyom ng kamao ng ama ni Thamuz.

“Don’t mention him!” Sigaw niya.

“You have to move on, Nicolas. It was not Clement fault after all. We know that. Kinakain ka ng galit mo dahil gusto mong maghiganti. Gusto mong maghiganti dahil pinagtaksilan ka ng matalik mong kaibigan at una mong kasintahan. Tama ba ako?” Sigaw na pabalik ni Queen Lethesia. Natakot ako ng muntik siyang mapaupo sa panghihina mabuti naalalayan agad siya ni Thamuz.

“Aurora” Sambit ng ama ni Thamuz nang mabilis na umalis sa kuwarto ang ina ni Thamuz. “We’re not yet done!” Wika ng ama ni Thamuz na may pagbabanta habang mariin na nakatingin sa akin, bago ito tumalikod at naglakad palabas.

Pinaupo ni Thamuz si Queen Lethesia kaya umupo ako kahit nanghihina at masakit pa rin ang katawan.

“Grandma” Tawag ni Thamuz na may pag-alala.

“I’m okay, Vince. Sundan mo ang iyong magulang.” Tugon ni Queen Lethesia.

Tumingin sa akin si Thamuz kaya tumango ako sa kaniya. Mabilis na lumabas siya ng kuwarto para sundan ang kaniyang ama’t ina.

“Clement po ba ang pangalan ng totoo kong ama?” Mahinang sambit ko ngunit sapat na iyon para marinig niya.

“Yes” Sagot ni Queen Lethesia. “Matalik na magkaibigan ang iyong ama at anak ko ngunit nasira ang pagkakaibigan nila sa isang babae na pareho nilang mahal. Sa dami nilang babae, pignaglaruan sila ng tadhana. I know my son was in pain lalo’t ang babaeng pinakamamahal niya ay sumama sa iyong ama.” Pagkukuwento niya. “He wanted revenge. He wanted to kill your father, but it made it hard for him. Therefore, he made another plan and that was to used every important person in your father’s life. Isa rin ang ina mo na si Celine ang naging babae ng iyong totoong ama. Silang magkaibigan ay parehong lapitin ng babae. They played girls, but look what happened. Their friendship was ruined because of love.”

Sa mga nalaman ko ay mas lalong sumakit ang aking ulo. Noong nakita kong paalis ang ina ni Thamuz, kitang kita ko ang sakit sa kaniyang mga mata. Ganoon din iyong sakit na naramdaman ko ng malaman ko ang lahat.

|HOT DREAMER|

Wakas

A/N: I think some of you, sa wakas agad pumunta para makita kung ano ang ending. Huy!! If ayaw ninyo maspoil, huwag ninyo ng ituloy HAHA!! Mag-umpisa kayo sa simula, bago sa wakas. Just want to say HEHE. Enjoy reading!

“HANDSOME, CAN WE PLAY?” Nakangiting wika sa akin ni Floryn, she is Carmilla’s daughter. May yakap yakap pa siyang barbie doll at may hawak na maliit na bag.

Nakaupo ako ngayon sa sand lounger chair habang may malaking umbrella. Hindi pa naman masyadong masakit sa balat ang init dahil maaga palang. Wala rin dito sa Thamuz dahil pinabili ko siya ng pulang saging at namimiss ko na rin si Clinth, my pet.

“Of course.” Nakangiting tugon ko sa kaniya. Binigay niya sa akin ang barbie doll na hawak hawak niya at umupo sa kabilang sand chair sabay lapag ng maliit na bag sa maliit na lamesang napapagitnaan namin at binuksan iyong bag na may lamang mga gamit nang doll.

“We need to change her clothes and also comb her hair,” Masayang sambit ni Floryn habang inaabot sa akin ang damit na pamalit at suklay na maliit. Sinunod ko naman ang kaniyang sinabi. “Pwede ba akong kumain niyan?” Dugtong niya ng makita ang pagkain at inumin sa lamesa. Tumango ako kaya pinagmasdan ko siyang kumain.

She is so cute. I want to pinch her cheeks but I’m afraid that she is going to cry. Hinaplos ko na lang ang malaki kong tiyan. Dalawang buwan palang ang nakalipas pero mukhang siyam na buwan na sa laki. Siguro dahil mabilis ang phase sa mga bampira.

Hindi ko na rin naituloy ang pag-aaral ko. Magtatapos na sana ako ngayong taon pero hindi pwede. Gusto kong mag-aral pero natatakot ako sa mga sasabihin ng tao kapag nakita nila ako. I am also thinking na baka eksperimentuhan ako at dagsain ang bahay namin ng madla.

“I like your eyes.” Sambit ko kay Floryn kaya napatigil siya sa pagnguya. Punong puno pa ang kaniyang bibig kaya mas lalong nag-ilab ang pagnanasa kong pisilin ang kaniyang pisngi.

“My eyes?” Sagot niya nang malunok ang kinakain. “This is not my real eyes. Contact lens lang po ito to protect my eyes from sunlight. Bagay po ba sa akin?” Sabay puppy eyes niya kaya hindi ko na mapigilang pisilin ang kaniyang pisngi. Natigil lang ako ng ngumuso siya at sinabing masakit na raw.

“I’m sorry, Floryn” Kinakabahang usal ko dahil baka umiyak siya. Pulang pula na ang kaniyang pisngi. Hindi ko lang talaga napigilan.

“It’s okay po,” Ngumiti pa siya sa akin. “Can I call you, Daddy too?” Nagulat ako sa sinambit niya kaya napaturo ako sa aking sarili. “Hmm” Usal niya.

“O-okay” Sagot ko. Tumalon talon pa siya sabay yakap sa akin.

“Yehey, I have two daddies na.” Napangiti na lang ako.

Napagdesisyunan kong bumalik na sa cottage dahil tumitirik na ang araw. Masakit na rin sa balat. Habang naglalakad pabalik at katabi si Floryn ay napapangiti na lang ako dahil sa kacute-an niya. Papasok na kami sa loob ng cottage ng dumating din si Doc. Aamon.

“Okay ka lang, Doc?” Nag-aalalang tanong ko dahil umuubo siya kaya may suot siyang surgical mask. Kita ko rin ang pagod sa kaniyang mga mata. Halatang walang tulog.

“Yeah. I’m fine. Shall we proceed?” Sagot niya. May check up pala ako ngayon. Tumango ako at sabay kaming pumasok.

Nandito kami sa kuwarto at nasa salas naman si Floryn naglalaro.

Nilabas niya ang sphygmomanometer. Isa rin sa napapansin ko sa akin ang pamamayat ko.

Pagkatapos niya e measure ang aking dugo ay bumuntong hininga siya. “Ang baba ng dugo mo. Iniinom mo ba ang human blood?” May pag-aalalang sambit niya.

“Yes, doc.” Sagot ko. Kailangan ko uminom ng dugo dahil nauuhaw ako. Ayaw ko man pero kailangan dahil nanunuyo ang lalamunan ko kapag hindi nakakainom ng dugo. Hindi ko akalain sa pagbubuntis ko ay dugo ang magpapalakas sa akin.

“You have to rest,” Wika niya kaya tumango ako. Tumalikod siya sabay lakad at umubo na naman. “May naiwan pala ako. Wait for me, I’ll be back,” I nodded. “Excuse me.” Dugtong niya. Muntik pa siyang matumba mabuti nakahawak siya sa hamba ng pinto.

“Okay ka lang ba talaga, Doc?” Nag-aalalang tanong ko. “Alalayan na kita” Tatayo na sana ako ngunit pinigilan niya ako.

“Thank you. I can handle myself.”

Nang makaalis siya ay napadako ang tingin ko sa bedside table kung saan nakalapag ang ultrasound. Kinuha ko iyon at napangiti. Naalala ko habang nagpaultrasound ay pinagpapawisan ang noo at nanlalamig ang mga kamay ni Thamuz. Hindi ko inaakala na kambal ang mabubuo namin. Parehong lalaki. Napahawak na lang ako sa aking tiyan at pinaghaplos haplos iyon.

2 months palang ang tiyan ko pero parang lalabas na sila. The doctor also said na kailangan ko e cesarean kapag manganak. May takot akong nararamdaman pero kakayanin ko para sa aking kambal. Mukhang excited na nga rin sila lumabas.

Tumunog nang tumunog ang phone ni Thamuz. Ito pala ang ginagamit ko kapag tatawag kina Mom and Dad. Pati na rin kay Margarette to inform her na hindi na ako makakapag-aral. Sa una maraming tanong si Margarette kung bakit, mabuti nandiyan ang magulang ko para ipaliwanag sa kaniya.

The caller is Margarette kaya sinagot ko agad iyon.

“C-clay.” Bungad niya sa akin. Kinabahan ako sa paraan niya ng pagtawag sa aking pangalan.

“May problema ba, Margarette?” Kinakabahang usal ko.

“C-clay.” Tawag niya ulit kaya napapikit ako ng mata at huminga ng malalim.

“B-bakit? Sabihin mo sa akin, Margarette. May n-nangyari bang h-hndi maganda?” Nagkanda utal utal na ako.

“Clay, pumunta ako sa sementeryo para dalawin si Alice pero..” Tumigil siya.

“Pero.. Ano?” Usal ko.

“Wala na roon ang bangkay ni Alice. Sa puntod na pinaglibangan sa kaniya ay may hukay, may humukay. Tanging nakabukas na ataul na lang ang nandoon.”

“Ano!?” Hindi makapaniwalang wika ko. “Paano nangyari?”

“Hindi ko rin alam” Ani ni Margarette.

“Sinabi muna ito sa magulang ni Alice?” Dagdag ko.

“O-oo.”

Napahilamos ako ang aking mukha at hindi makapaniwala. Napaharap ako sa pinto ng may maramdamang presensiya. Nabitawan ko ang phone sa pagkabigla na naglikha ng ingay dahil nasa harap kona agad ang ama ni Thamuz. Namumula ang mata at nagliliyab sa galit. Napaatras ako.

“Clay, nandiyan ka pa ba?” Rinig kong sambit ni Margarette. Napatingin ako sa phone at napatalon sa kaba ng apakan iyon ng ama ni Thamuz nang sobrang lakas. Sira na ang phone.

“Nice to see you again. Do you think we are alredy done!?” Tumawa pa siya kaya mas lalo akong kinabahan. “Kailangan mo ng mamatay. You and your child will be going to hell!” Sa isang iglap ay nasa harapan ko na agad siya at sinakal ako sa leeg.

“H-huwag p-plea-se. I-ibaba mo a-ako!” Nahihirapang usal ko lalo’t hindi ko na maapakan ang sahig. Gamit ang isang kamay niyang nakasakal sa akin ay naitaas niya ako. Nanlaban ako pero hindi kaya ang kaniyang lakas. Hinawakan ko ang kaniyang braso at pinaghahampas iyon para bitawan niya ako pero sobrang lakas niya. Hindi na ako makahinga.

Naiiyak ako lalo’t inaalala ko ang aking anak. Gusto kong sumigaw ng tulong pero nawawalan na akong boses. Pahigpit nang pahigpit ang kaniyang pagkakasakal sa aking leeg. Tinatawag ko na lang sa aking isip si Thamuz.

“G-grandpa!” rinig kong boses ni Floryn. Nabitawan pa niya ang kaniyang laruan. Gulat na gulat ang kaniyang mukha habang tumutulo ang luha.

Parang walang narinig ang ama ni Thamuz. Titig na titig siya sa akin at hinihigpitan lalo ang hawak sa aking leeg. Nakita kong kumaripas ng takbo palabas si Floryn. Naipikit ko na lang ang aking mata sa panghihina.

“Nicolas!”

“Dad!”

Kahit nanghihina ay naimulat ko ang aking mga mata sa mga pamilyar na boses. Nakarinig din ako nang pagtahol ng aso.

“Thamuz” Gusto kong sambitin pero hindi ako makapagsalita. Naaninag ko rin sina Queen Lethesia, ina ni Thamuz, Carmila at mga kaibigan ni Thamuz.

“Bitawan mo siya, Nicolas!” Sigaw ni Queen Lethesia habang mabilis na gumalaw sina Thamuz para pigilan ang kaniyang ama.

Kahit ano’ng laban nina Thamuz para bitawan ako ni Nicolas ay wala silang magawa dahil sa lakas nito. Kunti na lang ay magdidilim na ang paningin ko. Nabitawan lang ako sa pagkakasakal ng malakas na pinukpok nang ina ni Thamuz ang vase sa ulo ni Nicolas. Napaupo ito at napahawak sa ulo.

Napadaing ako sa sakit sa malakas na pagbagsak ko. Napaubo rin ako at halos manikip na ang aking dibdib. Napahawak ako sa aking tiyan sa sobrang sakit nun.

“Patawad anak kong kailangan ko itong gawin sa’yo.” Rinig kong sambit ni Queen Lethesia sabay may tinurok sa leeg ni Nicolas na pagkawala ng malay nito.

“Ahhh!!” Napasigaw ako sa sakit ng aking tiyan. Namimilipit ako at mapapahiga sa sahig ngunit nahawakan agad ako ni Thamuz.

“Grandma. Mom.” May takot na usal ni Thamuz habang binuhat ako at pinahiga sa kama.

“T-thamuz.. L-love..” nanghihinang sambit ko.

“Call the doctor!!” Sigaw ng ina ni Thamuz. Mabilis naman kumaripas ng takbo si Akai.

Dinaluhan ako nilang lahat habang mahigpit na hinahawakan ang kamay ko ni Thamuz. Nakita ko sa tabi ni Carmila si Floryn na umiiyak. Naluluha na rin ako lalo’t naririnig ko ang tahol ni Clinth.

“ Moya lyubov. Please hold on“ Kahit nanghihina ay pinunasan ko ang butil na luhang dumaloy sa mata ni Thamuz. Ngumiti ako ng pilit kahit nasasaktan.

“I love you” Nanghihinang sambit ko. Nakita ko siyang umiling iling.

“Please. Don’t do this to me. I can’t.”

“Hindi makakapunta si Doc. Aamon. May sakit siya. He has an extreme fever. He cannot even walk dahil sa sakit ng ulo.” Humihingal na wika ni Akai.

“No!” Sigaw ni Thamuz. “Mom. Grandma!” Pagmamakaawa ni Thamuz.

“We don’t have a choice, but to do this!” sabay labas ng patalim ni Queen Lethesia.

“Mom.” Tawag nang ina ni Thamuz. “Hindi maari ang gusto mong mangyari.” Umiling iling si Queen Lethesia.

“We don’t have a choice! Kailangan nating mailabas ang bata. If we don’t, mamatay silang tatlo.” Lumapit sa akin si Queen Lethesia.

“G-randma.” Tawag ni Thamuz. Umiiyak na siya. Tiningnan niya ako. “I can’t.”

“P-piliin mo ang a-anak natin.” Nanghihinang sambit ko. Tumingin ako kay Queen Lethesia at ngumiti sa kaniya na pagsang-ayon sa kaniyang gusto.

“Hindi! Hindi ko kaya! We will find another way. Please. Hindi ko kaya.” Pagmamakaawa ni Thamuz.

“We don’t have a time.” Usal ni Queen Lethesia.

Napahiyaw ako sa sakit nang maramdaman ko na naman ang pag-alburuto ng aking tiyan. Ayokong mawala ang aking anak. Kahit ako na ang mawala basta huwag lang sila. Humigpit ang hawak ko sa kamay ni Thamuz. Namimilipit ako sa sakit at baka ilang minuto ay hindi ko na makayanan.

Naramdaman ko ang paghawak ng kamay ni Thamuz sa aking mukha. Naramdaman ko ang mainit na luhang bumagsak sa aking balat.

“Please. H-hindi ko na kaya.” Pagmamakaawa ko sa kaniya. “A-alagaan m-mo ang ating a-anak.” Nanghihinang usal ko.

Naramdaman ko ang pagtaas ng aking damit. Kitang kita ko ang patalim na hawak ni Queen Lethesia.

“AHHH!!” Sigaw ko nang maramdaman ang sakit nang umpisahan ni Queen Lethesia ilapat ang patalim sa aking tiyan. Randam ko ang pagsugat niya sa aking tiyan para doon mailabas ang bata. Patuloy ang pag-agos ng aking mga luha at sobrang higpit ng hawak na kamay ni Thamuz.

Nanghihina na ako. Nakita ko na rin ang dugong kumakalat sa kama. Ilang minuto ay nakarinig ako ng iyak. Napaubo ako ng dugo.

“ Moya lyubov “ Rinig ko habang nakapikit ang mga mata. “Please. Don’t leave me. Hindi ko kaya! Please open your eyes.”

Pinilit kong imulat ang mga mata at ibuka ang bibig para magsalita. “P-promise me. Alagaan mo ang a-anak n-natin. M-mahal na m-mahal kita.” Huling usal ko.

For the last time, he tried to revive me while biting the seal on my neck, but it didn’t work.

I cannot breathe.

My sight is blurred.

Until everything went black.

The End

|HOT DREAMER|

Author’s Note

Maraming salamat sa mga readers na nakaabot dito. Hindi naging madali para sa akin na tapusin agad ito. Ngayon ko nalaman na hindi madali maging writer. Bawat kabanata palang ang hirap na mag-isip ng scene. Ilang beses sumakit ang ulo ko at hindi makatulog dahil sa mga samo’t saring scenario na pumapasok sa isip ko. Hindi ako pinapatulog. Ang hirap pala.

Pinag-iisipan ko rin kung lalagyan ng special chapter para sa point of view ni Vince Thamuz Gotenberg. Pero mukhang hindi, ewan.. depende.

Siguro maraming naguguluhan sa inyo dahil bakit two months palang e nanganak na siya, kung sa totoong buhay kasi ay nine months.. pero iba ito. IBA ang mga BAMPIRA sa TAO para sa AKIN.

#Piksyon!

Ready na rin ako mabash dahil sa dami kong binago patungkol sa bampira. Kung ayaw ninyo sa ganitong kuwento, you are free to leave. Hindi ko kayo pinipilit.

Again, maraming salamat sa mga readers na binasa ang hindi kagandahan na akda ko kahit magulo at mabilis ang mga pangyayari. Naninibago pa ako, pagpasensiyahan ninyo na po. Salamat sa mga nagtiyaga basahin ito.

Thank you so much, dreamers.

Kung may mga tanong kayo patungkol sa story. E comment ninyo lang dito para masagot ko. Lalo na iyong mga nakaligtaan ko na dapat bigyan ng kasagutan para maayos ko. Makakatulong kasi iyon sa akin bilang nag-writer writer-an HAHA. Ty <33

|HOT DREAMER|

Special Chapter 1.1

Vince Thamuz Point of View

“You cannot blame me, Aurora, for why I am like this. You added to my reasons why I should not trust anyone. You took advantage of me when I was wasted. I was not in my state that night. I was drunk because the person I trusted the most had betrayed me. Damn this life!” Dad was furious. His eyes were like blood and his fangs were ready to eat his prey.

“I’m sorry. I thought it was the right decision, but… I was wrong. I was so selfish that I couldn’t think about your feelings. I’m sorry, Nicolas. If I could go back in time, I would fix everything I screwed up so you wouldn’t have to suffer like this. I’m sorry.” Mom cried in pain and kneeled for forgiveness.

“I cannot love you the way you felt about me, Aurora. I am with you because it is my responsibility as a father, not your husband. Hindi ko sisirain ang aking reputasyon sa ating nasasakupan. I will be the next king of our tribe. I should have a good reputation.” Dad seriously said while looking at the window. He was crying. I can see the tears dropping on his eyes.

“I-I know that, Nicolas. I know you cannot love me the way you did to Esmeralda.”

“Don’t mention her name, Aurora.” Nanggagalaiting sambit ni Dad. “I can not forgive you.” Mabilis na naglakad si Dad palabas ng kuwarto habang nakakuyom ang mga palad.

Doon palang namin dinaluhan ng aking kambal si Mom na nakaluhod at umiiyak. Nakita ko kung paano mag-away ang aking mga magulang. I can not stop them. If I intruded, it was going to get worse, so I just stood at the corner and kept my mouth zipped.

“Mom, ang init init mo. You have a fever.” Nag-aalalang usal ni Vane.

“Call Grandpa and Grandma, Vane. Ako na bahala kay Mom.” Sambit ko. Kakaripas na sana nang takbo si Vane ng pigilan ito ni Mom.

“I’m okay, darling. Just help your mommy stand up,” Nanghihinang usal ni Mom. Tinulungan namin siyang makatayo at pinahiga sa kama.

“Mom, I will call the doctor if you don’t want me to call grandma at grandpa.” I said. Mom shook her head and smiled at me.

“You don’t have to worry. Mommy is okay. I am just thirsty. Can you get a pack of blood?“ Mabilis na lumabas ng kwarto si Vane para kumuha ng dugo. It is an animal’s blood. We didn’t drink human blood because it was against our laws. We didn’t kill any humans. We treasure them.

“I’m sorry mga anak kung nadadamay kayo.” Mahinang sambit ni Mom pagkatapos makainom ng dugo. Hinaplos niya ang aming mukha ni Vane habang patuloy ang pag-agos ng mga luha. “Hindi ninyo dapat ito nararanasan. I’m sorry if your mommy failed you. You don’t deserve this kind of life.”

“Mom… huwag mo po iyang sabihin. You taught us to be strong. You always remind us that in every problem there are solutions.” Usal ko.

“Bigyan ninyo nga ng hug si mommy.” Wika ni Mom habang nakaposisyon na ang braso. Niyakap namin siya ng mahigpit. “Thank you, my darling. Hindi ako titigil hangga’t hindi nagiging maayos ang pamilya natin. Please understand your dad’s why he was like that. Huwag kayong magalit sa kaniya.”

Laging sinasabi ni Mom na huwag kaming magalit kay Dad. Huwag kaming magkimkim ng galit pero hindi ko mapigilan. Hindi rin deserve ni Mom na tratuhin ng ganito. Mom made a mistake, but she regretted all her bad decisions. Ginagawa niya ang  lahat para itama ang mga ginawa niya.

“Pupuntahan ko si Carmila, Vince. Ikaw muna magbantay kay Mom.” Sabi ni Vane habang malakas na ang paghilik ni Mom. Tumingin ako kay Mom na mahimbing na natutulog.

“Baka makita ka ni Dad. If he catches you, you will be punished.” Nag-aalalang wika ko.

“Mag-iingat ako.”

Napabuntong hininga na lang ako nang umalis na siya. Natatakot ako para sa aking kambal. Inayos ko na lang ang pagkakahiga ni Mom bago lumabas ng silid.

Pumunta ako sa aming silid ni Vane. Iisa lang ang aming silid tulugan. Mayroon ditong dalawang malaking kama. Nasa iisa kaming silid dahil ito ang bilin ni Mom. Gusto niyang magkaroon ng magandang bond kaming dalawa. Gusto niyang hindi kami mailap sa bawat isa. Mom really did not fail me. I was amazed regardless of what she did. Siya pa rin ang pinakabest mother in the world.

Sa terasa ako naghintay sa aking kambal dahil dito siya lumabas, dito rin siya papasok. Matagal ako naghintay bago nakita ang bulto ni Vane na pawis na pawis.

“May nangyari ba?” Nag-alalang tanong ko sa kaniya.

“Wala.” Tipid niyang sagot bago pumasok sa aming silid. Nanibago ako sa kaniyang inakto. Mukhang may hindi pagkakaintidihan sila ni Carmila.

Pagkatapos niya magpalit ng damit ay diretso siya higa sa kama habang ako ay dumeretso sa silid ni Mom para tingnan ang kaniyang kalagayan.

Nagulat ako ng makitang magkatabi ang aking magulang matulog. Ano ang ginagawa ni Dad dito? May sarili siyang silid dahil iyon ang kaniyang gusto ngunit bakit parang nag-iba ang ihip ng hangin.

Mahinang naglakad ako palabas ng kanilang silid habang hinay hinay na hinawakan ang busol para hindi maglikha ng ingay.

“Bakit hindi ka pa natutulog, Vince?” Nagulat ako nang may nagsalita sa aking likod nang masarhan ko ang pinto.

“G-grandma.” Kinakabahang wika ko.

“Ano’ng oras na’t hindi ka pa natutulog. Pumasok kana sa iyong silid.” Seryusong sambit ni Grandma. Tumango ako sa kaniya bilang tugon at nakayukong naglakad papunta sa aking silid.

“MAY MGA TAONG NAGLAPASTANGANG pumasok sa ating teritoryo.” Anunyo nang naglilitis.

Nandito kami sa malaking espasyo nang paglilitis sa mga tao at bampirang lumabag sa batas. Nagtitipon tipon ang lahat para sa gabing ito. Nakikita ko ang dalawang babae at isang lalaking nakaluhod habang duguan. Nakikita ko ang pamumula at paglabas ng pangil ng mga bampira dahil sa halimuyak na dugo.

“Paano sila nakapasok dito?” Bulong sa akin ni Akai.

“Nagcamping daw sila at naligaw kaya’t napadpad sila rito.” Wika ni Mosco.

“May mga kasamahan pa sila ngunit wala na itong buhay dahil sa mga mababangis na hayop, at bampirang sakim at naghahasik ng lagim. Sila nalang tatlo ang natira.” Dugtong ni Dyroth.

We treasure humans, but it doesn’t mean we should let them do what they want. We don’t tolerate bad actions, especially when they violate our laws. Humans are our source of weapons for war. Vampires are introduced as a result of their invention. Vampires have a good relationship with humans who have a high position in society. However, if it talks about our laws, no one can escape, whether you like it or not.

“Ngayong gabi, sila ay papatawan nang kaparusan dahil sa kanilang pagpasok sa ating teritoryo” sigaw nang naglilitis. Naghiyawan ang lahat. Nagsimulang maglakad ang tatlong tao na may hawak na latigo. Sila ay pumosisyon sa likod nang tatlong tao na walang kalaban laban.

“A-ako na lang. Huwag ninyo isama ang aking kasama.” Nanghihinang wika ng lalaki.

“Erciso, nahihibang ka na ba!?” Tugon nung babae.

“Veronica, hindi ko kayo hahayaang masaktan,” Usal ni Erciso. “Ako na lang ang inyong parusahan. Huwag ninyong isama ang aking mga kasama.” Sigaw nito.

“Masusunod kung iyan ang iyong nais.” Wika nang naglilitis habang tumingin kay Grandpa. Ang desisyong ito ay naggagaling kay Grandma. Hinubaran nang pag-itaas na damit si Erciso. “Umpisahan na ang paglilitis!”

Hiyaw ang naririnig sa paligid. Pinatigil ni Grandpa ang paghampas ng latigo sa lalaki nang bumulagta ito habang humihiyaw sa sakit. At ang dalawang babae naman ay umiiyak na lang. Hinawakan ito sa ulo nang naglilitis para iangat.

“He is not going to die. See how brave he is.” Wika ni Akai. “He is strong and a true man.” Dugtong nito habang tumatango tango.

“It was not enough lashes, but he could not take those lashes. He is going to die. He is not vampire who is immune in pain.” Sambit ni Dyroth.

Nag-usap ang naglilitis at si Grandpa para sa desisyon kung ito ba ay itutuloy pa. Makalipas ang ilang minuto ay nagsalita ang naglilitis.

“Tapos na ang paglilitis ngunit bilang dagdag kaparusahan, sila ay maninilbihan dito nang ilang buwan bago sila palayain.” Ani nang naglilitis.

Tumayo si Grandpa at naglakad sa gitna para mag-anunsyong tapos na ang paglilitis na ito.

AFTER THE TRAINING, I hurriedly went home to rest. It was an exhausted night that I just wanted to sleep the whole day. The training was not easy, especially in combat. My whole body was hurt. My twin was not with me, and it was not surprising since he was always with his girlfriend, Carmila. He will be at home at midnight. I hope he will not be caught by Dad or else he will be punished.

Pagpasok sa pasilyo ay bumungad sa akin ang ingay na nag-aaway ang aking magulang. They were in the center of a staircase having a quarrel.

“Nicolas, please stop this. Nilulunod mo ang sarili mo sa alak. It is not good for your health.” Mom expressed concern.

“You don’t care if I will be at home wasted. You have no right to stop me. I don’t need your care. After all, you are the reason why I am like this.” Dad stated coldly.

Mom held Dad’s arm to support his balance. My mom was trying to not drop her tears despite the treatment she received. Dad started to walk while mom held his arms without saying anything.

“Stay away from me!” Sambit ni Dad at winaksi ang kamay ni Mom.

Hindi ako makagalaw sa gulat nang makitang nawalan ng balanse si Mom dahil sa lakas ng pagwaksi ni Dad.

“Mom..” Sigaw ko.

Sa pagsigaw ko ay doon palang tumingin si Dad without noticing his actions a while ago. Kahit pagod ang katawan ay pinilit ko abutin si Mom but I was late. Gumulong siya sa hagdanan habang sapol ang tiyan.

“Aurora..” Rinig kong sambit ni Dad.

Mabilis na dinaluhan ko si Mom. Lumuhod ako habang inunan sa akin dibdib ang kaniyang ulo.

“Mom, open your eyes please. I’m begging you, please Mom.” Pagmamakaawang usal ko habang mahinang tinatapik ang kaniyang pisngi.

Nakita ko ang pagdating ng dalawang mortal na babaeng naninilbahan dito. Gulat ang sumilay sa kanilang mga mata.

“V-vince..” Mahinang usal ni Mom. Ngumiti pa siya kahit nahihirapan. Dumapo ang kaniyang palad sa kaniyang tiyan. Nakita ko ang pagtulo ng kaniyang luha.

“Mom, huwag ka muna magsalita.” Sambit ko dahil mas lalo siyang nahihirapan. I want to carry her, but I couldn’t. My strength was not enough since my body was exhausted and without enough energy.

Gusto ko mag-atungal ng buhatin ni Dad si Mom pero pinigilan ko ang sarili ko. My Mom’s safety was the priority here before cursing him.

Sumunod ako kay Dad. Hindi pa kami nakakalabas ay iniluwa sa pinto si Vane. May pagtataka sa kaniyang mukha habang nakatingin kay Mom na buhat buhat ni Dad at wala ng malay.

“A-ano ang nangyari, Vince?” Nag-aalalang tanong niya sa akin.

“I will explain to you later…” I quickly said.

“Alam na ba ito nina Grandpa at Grandma?” Tanong niya. I shook my head in response. “I will call them.” I nodded.

“I will see you in the hospital.” Tugon ko.

Mabilis na kumaripas siya ng takbo para sabihin ito kina Grandpa at Grandma. Mayroon kaming hospital for experimentation and if there is an emergency. There were laboratories whose scientists were inventing a tool to protect our eyes from sunlight so that vampires would not used sunglasses often during the day.

“Ano ang nangyayari dito, Nicolas?” Bungad ni Grandpa. Nandito kami sa waiting area habang hinihintay lumabas ang doctor.

“I-it was an accident, Dad. I didn’t mean to push her.” Sagot ni Dad.

“Are you drunk, Nicolas!?” Grandpa fiercely asked. Dad nodded in response. “How many times do I have to tell you to stop drowning yourself in the past.”

“Calm down, Alexander” Awat ni Grandma.

“Kinukonsente mo kasi ang anak mo, Lethesia kaya iyan nagkakaganiyan. See what he was doing!? He was not in himself. Hindi na siya bata. Hindi na siya iyong anak kong nakilala. He changed a lot.” Sabat ni Grandpa.

“Hindi sa ganoon-“ Hindi na pinatapos ni Grandpa si Grandma magsalita.

“Stop, Lethesia. I will talk to our son.” Grandma  sighed heavily and let her husband continue sermonizing their child. “Tell me what happened, Nicolas.” Pinipigilan ni Grandpa na sumigaw sa galit. Lumalabas na rin ang litid sa kaniyang leeg.

“We were having a quarrel in the center of the staircase. She was holding my arms to support my balance, and I pushed her. I was not in control at that time and I didn’t notice that I strongly pushed her. It was an accident after all.” Dad explained.

I wanted to punch his face, but my twin suppressed me. Kapag may nangyaring masama kay Mom. Hindi ko ito papalagpasin kahit siya ang ama ko.

“It was against our laws, Nicolas. You know that,” Grandpa said. “Vampires’ wives should be treated as they deserve. Should not be harmed by any violence. I don’t want to mention the punishment because you know that.”

“Alexander…” Sabat ni Grandma.

“Even if he is our child, Lethesia. Kapag lumabag sa batas, walang anak, walang kaibigan, walang asawa kapag pinag-uusapan ang batas natin lalo kung may nilabag kahit isa rito.” Wika ni Grandpa.

Bumukas ang pinto nang inukupahan kay Mom kaya tumayo ako bigla. Lumabas si Doc. Aamon habang may ngiti sa labi. Nakahinga ako nang maluwag.

“She is okay now. She just needs to rest and should be away from stress. This should not happen again. Congratulations, she is three weeks pregnant. Maselan ang kaniyang pagbubuntis kaya kailangan niyang mag-ingat.” Anunsiyo ni Doc. Aamon.

Nang makapagpaalam si Doc Aamon dahil may gagawin pa siya ay nag-umpisahang maging mabigat ang paligid.

“Alam mo bang buntis ang iyong asawa, Nicolas!?” Seryusong tanong ni Grandma. Tanging pag-iling ang sagot ni Dad habang nakayuko kaya napabuntong hininga si Grandma.

“I am asking now kung saan ba ako nagkulang sa pagpapalaki sa’yo, Nicolas,” Ani Grandpa. “Hindi ba ako naging mabuting ama? Nagkulang ba ako sa pagpapangaral?”

“Alexander….” Grandma said, worriedly.

“Hindi ko ito mapapalampas. You have to face your consequences, Nicolas. I am not calling my son right now, but a person who violated our laws. Sumunod ka sa akin!!” Galit na sambit ni Grandpa.

Dad will be lashed multiple times. It was a terrible punishment that if you could not overcome, you will die.

Pumasok kami sa silid ni Mom at nakita siyang mahimbing na natutulog. I want to cry, but I know Mom won’t like it. Pinigilan ko ang pagtulo ng luha ngunit kusa iyong tumulo. I held her hands and cried over and over.

“I am sorry, Mom. I can not protect you. I was late to save you.” Pagsisi ko sa aking sarili. Naramdaman ko ang paghaplos sa aking likod. It was Grandma.

“You have to rest, Vince. I know you are tired because of your training lalo kana Vane. Ako na bahala magbantay kay Aurora.” Malumanay na usal ni Grandma.

“A-ayoko siyang iwan, Grandma. Hihintayin ko hanggang sa magising si Mom. I want to see in my eyes that she is really okay.” I said while crying.

IT HAS BEEN THREE DAYS SINCE THE INCIDENT OCCURRED. This night was my dad’s last night for punishment. Mom was now okay, but she still needed to be observed by the doctor before being discharged to the hospital.

“Vince.. Huy!” Nabalik ako sa aking sarili nang may tumapik sa akin. “Lasing kana. Baka ako ang pagalitan ni tita niyan.” Wika ni Akai.

Nasa bar kami ngayon para mag-unwind. I want to refresh my mind. I want to lessen my anger at my dad.

“H-hindi pa ako lasing.” Sagot ko.

“Really!? Eh ang pula na ng mukha mo,” Tumawa pa siya. “May naghahanap pala sa’yong chicks.. Maganda iyon, sexy, at alam kong pasok sa taste mo.”

“I’m not interested, Akai.” Tipid kong sagot sabay lagok ng alak. “Nasaan sina Dyroth at Mosco?” I asked. Akai just shrugged his shoulder.

May dumating na mga babae sa amin at sinundo si Akai kaya nagpaalam ito sa akin. May mga babae ring nagtangkang e entertain ako but I was not in the mood.

“Alam mo ba kung nasaan si Vane?” Tanong sa akin ni Carmila na kakarating lang. Umupo siya sa aking tabi. Carmila is my twin’s girlfriend.

“I thought he was with you.” Wika ko.

“We have a small misunderstanding kaya hindi kami okay now. Kanina ko pa siya hinahanap pero hindi ko makita. Maybe, may alam ka kung saan pa siya pumupunta.” Mahinang sambit niya.

“Maybe, sa pier.” Usal ko. Nandito kami sa conceal beach and sometimes I have seen my twin on the edge of a pier paddling in the water. It was refreshing there, especially when the stars and moon gave a bright shine around us.

“Oh. I forgot that place. I think he was there. Thank you so much.” Hindi pa siya nakakaalis nang marinig ko ang boses ng aking kambal.

“Are you flirting with my twin, Carmila?” Seryusong wika ni Vane.

“No. It was not what you think..” Kinakabahang sambit ni Carmila.

“Oh really?” Ani ni Vane.

“I was just asking for help kasi hinahanap kita. Kanina pa kita hinahanap pero hindi kita makita.” Carmila said.

“I never thought that my twin would be jealous of me.” Nakangising wika ko.

“I am not jealous.” Defensive na sagot ni Vane. “Don’t stare at him, Carmila. We have to go!” Dugtong niya.

Napailing na lang ako. Carmila just wanted to say her gratitude to me, but my twin was really possessive. Nagpakalunod na lang ako sa alak habang inaalala kung bakit naging ganoon si Dad.

My dad’s best friend, Clement, betrayed him. Dad really loved Esmeralda, but Esmeralda and Clement had an affair. I don’t know the whole story, but Grandma told me that Esmeralda and Clement loved each other. It was Dad who couldn’t accept the fact that his love of life would never be him. Pinaglaruan nga naman sila ng kapalaran.

Itutuloy….

Special Chapter 1.2

Vince Thamuz Point of View

“How’s Grandpa, Mom?” I worriedly asked when Mom come out to his room. I was on the outside of Grandpa’s room together with Vane and Chris, walking back and forth because of too much worry.

Mom breathes in and out that makes me nervous. “Dad is not okay. I d-don’t want to say this but.. he is dying.” Doon palang bumuhos ang luha sa kaniyang mga mata.

Umiling iling ako at ayaw maniwala. Hindi maari. Grandpa is okay. He is going to live longer. Hindi niya kami iiwan.

“Pwede ba kami pumasok, Mom?” Vane asked.

Bago pa makasagot si Mom ay lumabas din si Doc. Aamon habang may lungkot sa mata. Mas lalo akong kinabahan.

“He wants to see his grandsons.” Malungkot na usal ni Doc. Aamon.

Dali dali kaming tatlo pumasok. Tumambad sa amin si Grandpa, nakahilata sa kama habang nasa kaniyang tabi sina Grandma at Dad. Ngumiti siya ng makita kami kahit makikita ang pagod at hirap na kaniyang iniinda.

“M-mga apo k-ko..” Nahihirapang usal niya. Lumapit kami sa kaniya. “A-ang bilis ng panahon. Ang laki ninyo na lalo’t ang pasaway kong apo, Chris.” Pabirong wika niya habang marahang tumawa.

Lumapit si Chris kay Grandpa at yumakap ito ng mahigpit. Sa aming magkakapatid, siya ang pasaway at laging inaasar si Grandpa kaya ganoon na lang ang kanilang closeness.

Ilang dekada na rin pala ang nakalipas. Maraming nangyari at nagbago ngunit ang paghihigante ni Dad ay hindi mapapatawaran. He didn’t stop looking for where Clement and Esmeralda were.

“Hindi ninyo kami iiwan, Grandpa diba?” Tanong ni Chris.

Matagal na hindi sumagot si Grandpa. Umiwas siya ng tingin at dumako sa bintanang may malalaking kurtina.

“M-matanda na ako, apo. K-kailangan ko na ring magpaalam at magpahinga. G-gustuhin ko man na mabuhay ng matagal ngunit lahat ay may hangganan. I wanted to live the way I wanted to, but my body couldn’t take it. My body says that I need to rest.” Grandpa explained emotionally.

Hindi ko mapigilang maluha. Niyakap ako ni Mom ng mahigpit. My twin looks at me and I can see the tears slowly falling on his eyes.

“P-pwede ba kayong lumapit sa akin Vane at Vince at yakapin din ako.” Kumalas ako kay Mom sa pagkakayakap at lumapit kay Grandpa sabay yakap. “Malaki na kayo, you know what is right and wrong mga apo. Gusto ko bago ako mawala, pwede ba tayong kumuha ng larawan na magkakasama?” Nanghihinang wika niya. Kahit masakit man tanggapin na iiwan niya na kami ay kailangan kong magpakatatag.

Ayos na ang lahat para sa pictorial na magkakasama kami. Nasa mahabang upuan sina Grandpa, Grandma, Mom and Dad nakaupo habang nasa likod naman kami nakatayo. Ang background namin ay malaking art na gawa ni Grandpa na inspired sa aming tribo.

Ngumiti kaming lahat nung mag-umpisa ng kuhanan kami ng litrato. Sa ngiting iyon ay napalitan ng iyakan nang wala ng buhay na nakasandal sa balikat si Grandpa kay Grandma.

“Darling! Alexander!” Hagulhol ni Grandma.

NAGLULUKSA ANG LAHAT sa pagpanaw ni Grandpa. Nandito ang lahat nagtitipon sa tabi ng ilog habang hawak hawak ang torch na may sinding apoy. Pulang pula ang buwan na animo’y nagluluksa rin sa pagkawala ng aming pinuno.

Nag-umpisa ang ritwal, umulong ng malakas at nagsiliparan ang mga ibon. Nakalagay sa balsang pinalibutan ng palamuti ang katawan ni Grandpa. Pinalutang ito sa tubig at hudyat na kailangang sinugon upang makapunta sa kabilang buhay.

“Isa kang magiting na pinuno, King Alexander. Hindi matatawaran ang iyong lingkod at pamumuno sa ating tribo. Mananalaytay ka sa aming puso’t isipan. Nawa’y gabayanan ka papunta sa iyong hantungan.” Usal nang naglilitis kasabay nun ang pagsiklab ng apoy habang unti unti nang umuusad ang balsang kinalalagyan ni Grandpa.

Hagulhol at pagdadalamhati ang namayani hanggang sa marupok ang apoy. Dumilim ang paligid dahil natakpan ang buwan ng ulap sa kalangitan.

Nag-umpisa ng maglakad pabalik ang lahat habang nakatulala si Grandma sa balsang walang humpay sa pagdaloy dahil sa nagragasang tubig.

“Grandma..” Tawag ko sa kaniya ngunit hindi siya sumagot. Tumingin ako kay Mom and Dad na nakatingin din kay Grandma. Si Vane at Chris ay nasa aking tabi, walang imik.

“Gusto ko mapag-isa.” Malumanay na sambit ni Grandma.

Nagkatinginan kami bago tumango sa pagsang-ayon. Isang sulyap ang ginawad ko kay Grandma bago naglakad pabalik.

Mabigat ang bawat hakbang habang tinatahak ang daan pabalik. Nang makauwi ay sumalampak ako sa aking kama at doon nakatulala sa kisame at patuloy na umagos ang mga luha.

“I really miss him” Wika ni Chris. Iisa lang kasi ang aming silid ngunit may sariling kama.

“It is hard to move on. It is really hard when you use him around. I admit that I am not a perfect grandson, but he made me stronger. I’m gonna miss everything about him.” Vane said emotionally.

“Tell me the truth, Vane. Nakita kitang lumabas papunta sa mundo ng mga tao. Ano ang iyong pakay roon?” I seriously asked.

“It is our father’s order. I have to spy on him. I have to look after him and find his real father.” Walang atumamal na sagot ni Vane. Napabaling ang tingin ko sa kaniya habang may pagtatanong sa mukha ni Chris.

“Alam mo bang pwede mo iyong ikapahamak!?” He nooded in response.

“I know pero may magagawa ba ako? It is our father’s order. I can not say no. To be honest, I don’t want to obey his order, but what can I do? If I disobey him, I will be punished. Siya ang susunod na hari kaya may magagawa ba ako? Whether I like it or not, I have to obey him and it was an order, period.”

“Alam ba ito ni Carmila?” Tanong ko sa kaniya. Doon siya natigilan at hindi makasagot. “She is pregnant at ilang araw na lang ay manganganak na siya, but you still have not told her. What do you think will she will feel?” Seryusong wika ko.

“I will tell her after niya manganak. I don’t want to give her stress.” Tugon niya.

“Bullshit! Vane. Pwede mong ikapahamak ang ginagawa mo. Mapanganib sa mundo ng mga tao dahil hindi lang bampira ang mga nandoon.” Bumalikwas ako sa pagkakahiga at hinarap siya. “Alam mong may mga bampirang sakim sa kapangyarihan at walang alinlangang kumitil ng buhay.”

“Do you think this is easy for me? Of course not. Gusto ko ba ito? Hindi. Hindi ko gusto itong ginagawa ko kasi alam kong mapanganib pero may magagawa ba ako? Huwag mo akong pangaralan dahil wala ka sa posisyon ko!!” Galit na wika niya.

“Wait. Wait. That’s enough. Please calm down.” Sabat ni Chris. Dinaluhan niya si Vane na ngayon ay nag-aapoy sa galit.

“Sasabihin ko kay Dad na ako na lang ang ipadala.” Malumanay na usal ko.

“Wow. Para ano? Para isipin ni Dad na ikaw ang magaling? Ganun ba ang gusto mo iparating!?” Hindi ganoon ang intensyon ko.

I can risk my life just for his safety lalo’t may asawa siyang manganganak na’t bubuo sila ng sariling pamilya.

“No. It was not what you think, Vane. Walang kompetisyon kung sino ang magaling sa atin…” He cut me off.

“Can you please shut the fuck up. Alam kong iyon ang punto mo. Huwag kang magmagaling sa akin!” Galit na sambit niya.

“Tumigil na kayong dalawa. Ako na lang para walang away.” Seryusong wika ni Chris.

“No way!” Sabay na usal namin ni Vane. Nagkatingin kami at doon naglalabanan ng titig.

“Can we just rest for a while please. Huwag na kayong dumagdag pa lalo’t kakamatay lang ni Grandpa. Please lang!” Seryusong ani ni Chris kaya natahimik ang paligid.

Huminga ako ng malalim at humiga na lang ulit sa kama at doon pinikit ang mga mata.

I’m so tired, both mentally and physically.

“TY SOBIRAYESH’SYA NA NEY ZHENIT’SYA. Eto poryadok.” (You are going to marry her soon. That’s an order.)“ Dad seriously said while we were in the living room together with the family Vhiete having a dinner. Dad was referring to Fhrea, who is Chris’ girlfriend. They are secretely dating and love each other.

“Dad..” Mahinang sambit ko. Tinitigan niya ako nang mariin kaya hindi ako nakatutol.

I looked at Mom, who was silent at the side, waiting for the next discussion. Alam kong tutol siya sa gusto ni Dad ngunit wala siyang magagawa.

“Masyado pa atang maaga para diyan, King Nicolas.” Usal ng ama ni Fhrea.

“We are just preparing so that they are both ready for the time they will get married.” Ani ni Dad. Tumango-tango ang ama ni Fhrea habang pilit na ngumiti ang ina ni Fhrea. They know that Chris and Fhrea have a mutual relationship except for Dad, but they couldn’t interrupt Dad’s decision.

Simula ng maging hari si Dad ay lahat ng gusto niya ay dapat masunod. Sa bawat utos niya ay dapat gawin kung hindi ay kaparusahan ang kapalit nun.

Tumingin ako kay Chris na ngayon ay titig na titig kay Fhrea na aking katabi. Sumulyap siya sa akin na may lungkot. I don’t want to fade that smile. I would rather choose to be punished than rip off his smile. I promise to myself that I will make a plan and way in order to untack the arrange marriage.

Fhrea is like a sister to me. I cannot see myself with her. She is a good friend to me.

“Vince” Tawag sa akin ni Dad.

“Yes, Dad?” Tugon ko.

“Be a gentleman. Help her to slice the steak.” Utos ni Dad. Tumingin ako kay Fhrea na ngayon ay may gulat din sa mukha.

“Ah.. I can do it myself, King Nicolas. Thank you.” Nahihiyang wika ni Fhrea.

“Excuse me!” Chris interrupted before walking away.

“Chris!! Chris!! Bumalik ka rito” Galit na usal ni Dad.

“Ako na kakausap sa kaniya, Nicolas. Paumanhin sa kaniyang inasal.” Sambit ni Mom sabay sunod kay Chris.

“That child is really a hard-headed.” Wika ni Dad.

Ako ang nahihirapan sa sitwasyon ni Chris. Ayokong magalit siya sa akin at magtanim ng galit. Damn this life.

MADILIM ANG KALANGITAN, nagbabadya ng malakas na pag-ulan. Malakas din ang ihip ng hangin. Ang mga puno ay nagsasayawan at ibon na nagliliparan upang lumikas. Walang bituin at buwan na makikita sa paligid.

“Mom,” I said worriedly while walking back and forth. Iba ang pakiramdaman ko. “Vane is not here. He should be here at this hour. It is not safe outside. It seems like there are storms.”

“Call down, Vince. He is going to be fine. We just need to wait a minute. Baka may dinaanan lang siya.” Mom said calmly, despite the fact that her hands were divergent.

“I will look for him, Mom.” Wika ko at lalabas na ng silid ngunit bumukas ang pinto, niluwa si Chris.

“Carmila is looking for Vane. She is going to give birth.” Ani ni Chris. Nagkatinginan kami pareho ni Mom.

“Wala pa si Vane. Puntahan ko lang si Carmila. I will explain to her that Vane has something to do. Mauna na ako.” Dali daling lumabas si Mom ng silid habang titig na titig sa akin si Chris, naghihintay para magsalita ako.

“Wala pa si Vane.” Mahinang usal ko.

“Maybe, Vane is with his friends.” Ani ni Chris.

“I hope so…. Hahanapin ko siya.” Desididong wika ko. Tumingin ako sa terasa at umuulan na ng mahina.

“Don’t tell me you are going to the human world.” Hindi ko siya sinagot. Nagsuot ako ng jacket at inayos ang mga kailangang dalhin. “Bro, sasama ako.” Napatigil ako sa pag-ayos ng mga matulis na kagamitan para dalhin.

“Puntahan mo na lang si Grandma at Mom. They need you.” Seryusong sambit ko.

“Alam ba ito ni Dad. What about we will tell him.” Makulit na ani ni Chris. Bumuntong hininga ako sabay harap sa kaniya ng maayos na ang lahat ng kakailanganin ko.

“He doesn’t care if we tell him. All he cares about is the updates regarding to Clement and Esmeralda. He change a lot, especially when he became the King. He can order everything he wants. If may mangyaring masama kay Vane, hindi ko siya mapapatawad.”

“Bro. Vince.” Tawag niya sa akin ng lumabas ako ng silid. Chris wants to be with me and I don’t want it.

Pinuntahan ko muna ang kaniyang mga kaibigan at hindi nga ako nagkakamali na hindi nila kasama si Vane. Mas lalo akong kinabahan.

“We literally don’t know where he was. He didn’t even mention anything about him. We thought that this time he was at home. Last time, we were playing a game at the concealed beach, and that’s all. Is there something happening to him?” Vane friends are very concerned, but I don’t want to bother them since I can see that they are busy with their stuff.

“Hmm. I don’t know where he goes. Wala pa kasi siya sa bahay. I’m here to ask if maybe you all know, but it seems like you didn’t know. I was just worried since I was not used to him not being at home at this hour. Baka may pinuntahan lang.” Nag-aalalang tugon ko.

“We will help. Maybe, he is just somewhere resting. We will inform you if we see him.”

“Thank you, buddies.” Wika ko bago nagpaalam sa kanila.

Sinuong ko ang malalakas na hangin at ulan papunta sa mundo ng mga tao. Kumukulog ng malakas sabayan pa ng sunod sunod na kidlat. Sa paglalakbay ay may mababangis na hayop akong nakalaban. Masyado silang marami ngunit kailangan ko makita ang kambal ko.

Sa bilis ng takbo ko papasok sa teritoryo ng mga tao ay hindi ko namalayan na nabundol ako sa matigas na bagay at nakarinig ng pagdaing.

“Vane….” Usal ko nang makabawi. Mabilis na dinaluhan ko siyang nanghihina habang nakahandusay sa maputik na lupa.

Hinubad ko ang jacket na suot ko at sinuot sa kaniya. Basang basa na kami pareho. Bubuhatin ko sana siya ngunit pinigilan niya ako.

“V-vince..” Nanghihinang tawag niya sa akin kasabay nun ang pag-ubo niya ng dugo. Marami siyang sugat sa parte ng katawan. Namumutla na rin ang kaniyang balat. Nanginginig na rin ang kaniyang kalamnan. Binalot ako ng takot. “C-can you p-promise me that you will take care of my w-wife and c-child. I t-think, hindi na ako makakaabot.”

“No. Please. Don’t say that Vane. Uuwi tayong pareho.” Nagmamakaawang wika ko.

“V-vince. I’m sorry sa mga nagawa ko sa’yo.” Umiling iling ako habang nag-iinit na ang aking mga mata.

“Please.. Vane.” Bubuhatin ko na siya para makauwi na kami ngunit pinigilan niya ulit ako. “Kailangan mo magamot. Marami kang sugat. Don’t be a hard-headed Vane. Hinihintay ka ni Carmila. She is going to give birth to your first child.” Naiinis na usal ko dahil ayaw niyang magpabuhat.

Nakita ko ang pagtulo ng kaniyang luha. Umaangat   baba ang kaniyang dibdib na animo’y nahihirapan. Mahigpit na hinawakan niya ang aking kamay kasamabay nun ang pagtulo ng aking mga luha.

“P-promise me,” Nahihirapang usal niya. “P-promise me na aalagaan mo ang mag-ina ko. Vince, mangako ka sa akin.”

“Vane.” Tanging nasambit ko na lang.

“Mangako ka sa akin, Vince.” Pinilit niyang maging tuwid ang kaniyang pagsasalita. Umubo ulit siya ng sunod sunod habang umapaw ang dugo sa kaniyang bibig. Kahit nahihirapan ay tumango ako. “Salamat..” Dugtong niya.

“Sino ang may gawa nito sa’yo, Vane? Vane? Sagutin mo ako. Vane! Open your eyes! Bullshit! Vane!!!” Malakas na sumigaw ako habang yakap yakap ang kaniyang katawan na wala ng buhay. Humagulhol ako nang napakalakas habang tinatawag ang kaniyang pangalan.

Wala na siya.

“THIS IS ALL YOUR FUCKING FAULT, DAD!” I screamed in fury and hurriedly punched his face.

“Vince..” Tawag sa akin ni Mom. Nagliliyab ako sa galit habang nagpupunas ng dugo si Dad sa kaniyang labi.

“Are you happy now, Dad!? You killed him. You killed your own son.” Walang kontrol na sigaw ko.

“It means that he wasn’t suitable to be the next king if he even failed a simple order.” Walang buhay na tugon ni Dad.

Susunggaban ko sana ulit siya ng pigilan ako ni Grandma at Mom. Nakalukumos ang aking kamao habang lumalabas na ang mahahabang pangil at namumula ang mga mata. I will kill him.

“Pinagsisihan kong ikaw ang naging ama ko. Kinamumuhian kita!!” Galit na galit na sigaw ko. Nakita ko ang pag-iba ng ekspresyon ni Dad sabay mabilis na sunggab sa akin at sinakal sa leeg.

“Nicolas!!” Nangangambang wika nina Grandma at Mom.

Nagkatitigan kami pareho. Hindi ko dama ang sakit sa aking leeg. Galit ang namumuo sa aking sarili. Naglalabanan ang nanlilisik naming mga mata.

Mabilis na sinuntok ko siya sa mukha. Hindi siya nakailag doon ngunit mabilis na nakabawi siya. Sunod sunod na suntok ang aking natamo. Kalampag ang namuo sa paligid. Nagkanda sira sira ang mga gamit sa paligid sa aming paglalabanan. Hindi ko mabilang kung ilang beses akong bumalibag at tumama sa pader.

“Tumigil na kayong dalawa!!! Nicolas!! Vince!!” Sigaw ni Grandma.

Nanghihinang tumayo ako sa pagkalugmok. Dinaluhan ako ni Mom at Chris habang nakasuporta si Grandma kay Dad para tumigil na rin ito.

“Ano na lang ang iisipin ng ating tribo kung malaman nila na ang mag-ama ay nagpapatayan!?” Galit na usal ni Grandma. Tumingin siya ngayon kay Dad. “Hindi mo namamalayan unti unti na tayong nababawasan dahil sa kapabayaan mo. May tumiwalag na sa ating tribo ngunit ano ang ginawa mo? You let them go!” Umiling iling si Grandma kasabay ng pagtulo ng kaniyang mga luha. “Saan ba ako nagkulang bilang iyong ina, Nicolas?? Saan? Sabihin mo!?”

Tulala at gulat ang namuo kay Dad. “Mom…” Rinig kong usal ni Dad sabay dinaluhan si Grandma na ngayon ay naghihinagpis.

Lahat ay nagdadalamhati sa pagkawala ng aking kambal lalong lalo na si Carmila. Hindi mawala sa aking isipan ang huling tinig na binatawan ni Vane.  Hindi ko matanggap na wala na siya. Hindi ko alam ang gagawin ko. Halos hindi na ako natutulog. Hindi na ako kumakain. Namamayat na rin ako dahil sa kakulangan sa dugong iniinom.

Ginawa ko ang huling bilin ni Vane. Inalagaan ko sina Carmila at Floryn na kaniyang anak. Tumayo ako bilang ama ni Floryn sa abot ng aking makakaya. Matalino si Floryn, masunurin at kitang kita ang potensyal niya lalo sa malawak na pag-unawa. Humuhugot na lang nang lakas si Carmila sa kaniyang anak. Gabi gabi siyang umiiyak dahil sa pagkawala ng aking kambal.

Mas lalo naging malungkot ang paligid nung pagkawala ni Vane. Nagkasakit din si Mom dahil sa nangyari. Hindi ko na rin alam ang gagawin ko. Gusto ko na lang maglaho ng parang bula. Pagod na pagod na ako lalo sa pag-intindi kay Dad. Sa nangyari sa aking kambal ay hindi pa rin tumigil ang kaniyang plano.

He ordered me to spy on what Vane did to Clay, the son of Clement. I loathe him. Tutol ako ngunit wala akong magagawa.

“I am rooting for you, Vince. I hope you are not weak like your twin.”

Bullshit !

Itutuloy….

Special Chapter 1.3

Vince Thamuz Point of View

“What the hell are you doing, Vince!?” Akai interrupted me. Pinigilan niya ang kamay kong nanginginig habang hawak hawak ang patalim. “You are going to kill him? The fuck, Vince! He is innocent. He doesn’t know what’s happening around him. Don’t blame him” Pangaral sa akin ni Akai.

“You don’t know the feelings when you lose someone important in your life. Nang dahil sa batang ito, nawala ang kambal ko.” Galit na usal ko.

“If you kill him. Would everything get back to normal? Of coure not. As long as your father can’t find where Clement is, his motive will remain unsolved.” Madiing wika ni Akai.

Tiningnan ko ang batang nakahilata sa crib. He looked at me innocently, with a smile on his face. He even stretched his chubby arms with me. Mabilis na iniwas ko ang aking paningin. Nararamdaman ko ang paghipnotismo niya sa akin.

“We have to go. Paparating na si Lance,” Sabat ni Mosco. Lance is Clay’s stepfather. Celine, Clay’s mother, was in the kitchen, seriously cooking without bothering her son.

Mabilis na lumabas ako habang mahigpit na hinahawakan ang patalim. Umupo ako sa malaking ugat ng puno at tinitigan ang patalim na hawak.

“Fuck this!” Frustrated na usal ko sabay tapon ng patalim sa lupa.

Kaya ko bang pumatay nang inosente? Mas lalong sumakit ang sintido ko at sinandal na lang ang ulo sa katawan ng puno at doon pumikit ngunit kasabay noon ang paglutang sa aking paningin nang maamo at nakangiting labi ni Clay habang nakaangat ang malulusog nitong braso na animo’y gustong magpabuhat upang mawili. Wala sa oras na nasabunutan ko ang aking sarili.

“Here..” Tumingala ako at tumambad sa akin si Dyroth na may hawak na isang pack ng dugo habang nakaabot sa akin. “You need this to calm your anger.” Walang atubiling kinuha ko iyon at nilagok. Naginhawaan ang aking pakiramdam pagkatapos.

Dumaan ang mga araw, buwan at taon ngunit wala akong mahanap na impormasyon kung nasaan si Clement at Esmeralda. Natunghayan ko ang pag-away nina Lance at Celine patungkol kay Clay. Binantaan din ni Dad ang dalawa kaya mas lalong umusbong ang kanilang pag-aaway. Galit at pagsisi ang makikita ko sa mga mata ni Celine. Namatay rin ang kaniyang kapatid at unti unting kinakapos sila financially dahil kay Dad.

Nag-iba ang trato nina Lance at Celine kay Clay dahil sa samo’t saring pagpapahirap na kanilang nararanasan. Ang batang Clay ay laging umiiyak at nasa sulok habang nag-aaway ang kaniyang magulang. Saksi ako sa lahat ng kaniyang paghihirap. Sa mura niyang edad ay natatamasa na niya ang mga bagay na magbibigay trauma sa kaniya hanggang sa napag-isipan nina Lance at Celine na ipaampon na lang si Clay.

Dapat nga pinabayaan ko na si Clay nang minsang mahuhulog ito sa tulay dahil sa paglalaro, ngunit hindi ko makagawa dahil hindi ko kayang pumatay ng inosente. So, I saved him.

Hindi rin dapat ako nasasaktan ngunit iba ang sinasabi ng aking puso. Sa bawat hirap na kaniyang dinadanas ay nakikita ko ang ngiti sa kaniyang labi. Nagpapakatatag at lumalaban sa hamon ng kaniyang buhay.

“Nakangiti ka na naman.” Bungad ni Akai kaya tiningnan ko siya ng masama. Tinaas niya ang kaniyang dalawang kamay na animo’y sumusuko ngunit may pilyo sa kaniyang labi. “Kakaiba ang ngiting iyan.” Mas lalo ko siyang sinamaan ng tingin.

“Mind your own business, Akai. Leave me fucking alone.” Wika ko. Inakbayan niya ako kaya napailing na lang ako bago tumingin sa direksyon kung saan naglalaro si Clay kasama ang kaniyang kaedaran na bata.

“Ngayon na lang kita nakitang ngumiting ganiyan.” Sumimangot ako kaya natawa si Akai at mas lalo akong inaasar. “Pigilan mo iyang nararamdaman mo. He is too young for you. If you want to make him yours, wait until he grows up.”

“What the fuck are you talking about, Akailus!!?” Naiinis na wika ko sabay alis sa kaniyang pagkakaakbay.

Umiling iling siya bago seryusong tumitig kay Clay na ngayon ay masayang naglalaro. “You can kill him in just a second, but you didn’t. Hindi lang ako nakakapansin kundi sina Dyroth at Mosco rin. Do you think you will sacrifice your life just for him without no reason? Because of him, you allowed your father to lash you, “ Sabay turo kay Clay. “No updates, you will be punished. Pigilan mo iyan habang maaga pa.” Iniwan niya akong tulala kaya mas lalo akong naguluhan sa aking nararamdaman.

Dinidikta ng aking isip na naaawa lang ako sa kaniya. I just can see myself with him when I was young. The struggles and pain I experienced. Despite those struggles, I still kept a smile on my face. I tried to understand and letting out the frustration.

Papasok na sana ako sa aking kuwarto nang makauwi para magpahinga ngunit pinigalan ako ni Grandma.

“We need to talk, Vince.” Seryusong ani niya kaya tumango ako. Sumunod ako sa kaniya hanggang makarating kami sa basement. Nandito ang mga kagamitan pandigmaan. Iba’t ibang klase ng sandata. “I will ask you this question seriously, Vince kaya sagutin mo rin ako ng tapat at walang kasinungalingan.” Tumango ako.

“May napupusuan kana ba?” Napatigil ako ng ilang segundo bago humarap kay Grandma. Seryuso siyang nakatingin sa akin. Hindi ko alam ang sasagutin ko. “Sa makalawa sana ang inyong kasal ni Fhrea ngunit pinakiusapan ko ang iyong ama. Mabuti’t sumang-ayon siya.” Dugtong niya. Mabuti’t nabanggit ni Grandma, nakalimutan ko na kasi iyong arranged marriage. “May napupusuan kana ba, apo?” Pag-uulit ni Grandma. Huminga ako ng malalim.

“Hindi ko alam, Grandma pero ang alam ko gusto ko siya laging nakikita.” Walang atubiling sambit ko.

“Pwede ko bang malaman kung ano ang kaniyang pangalan…” Natahimik ako. “Clay ang kaniyang pangalan tama ba?” Nagulat ako sa sunod na binanggit ni Grandma. “Nakalimutan mo atang I can read minds.” Napalunok ako.

“Grandma…” Tanging usal ko.

“Huwag kang mag-alala, apo. Normal lang ang magkagusto at may matipuhan ngunit… iba magmahal ang mga bampira. Kapag tumibok ang puso ay wala na itong kawala.” Lumakad siya papunta sa mga sandata at kaniya iyong inispeksyon. “Your Dad,” Banggit niya sabay tingin sa akin. “I understand him why he has to be like that. When you love someone, it is not easy to let go. Vampires’ love will never fade away that quickly. You will do everything, even if it destroys others. You can kill and beg. I remember the day I seceded from our clan just to be with your Grandpa. I am a witch. May dugong mangkukulam ang nanalaytay sa akin ngunit tumiwalag ako sa aming angkan dahil mahal ko si Alexander. That love changed my direction in life. Sinuway ko ang aking mga magulang. That’s why I asked if you are in love. You should be careful. Pag-isipan mong mabuti ang mga gagawin mong hakbang. Ayokong matulad ka sa iyong ama. Kasalanan ko rin kung bakit nagkakaganito si Nicolas.”

Hindi ako makatulog pagkatapos ng pag-uusap namin ni Grandma. Naging bukas ang isip ko kung bakit nagkakaganun si Dad. Kung bakit gusto niyang maghiganti. His love for Esmeralda is unconditional. Gusto niyang makuha ang dapat sa kaniya.

WHEN CLAY REACHED LEGAL AGE, I got the right answers about my feelings and many realization hits me. I learned about Dad’s situation and the things I wanted to be mine. I marked Clay as mine when he was young, and I can’t wait to be with him. I became his stalker and possessive with him. Sinuway ko si Dad sa kaniyang mga utos. I now have courage to disobey Dad for Clay’s safety. However, it will only be now, and I don’t know what will happen in the future.

“What the fuck are you looking at, Vince Thamuz Gotenberg!?” Nandidiring wika ni Akai.

“The fuck, Vince!!” Ani ni Dyroth.

“Holyshit, Vince. You are watching porn and what the heck? It’s two men fucking each other. Oh, damn that moan! I gotta go.” Sunod ni Mosco.

Mabilis na nagsialisan ang tatlo sa aking harapan habang nakatakip ang kamay sa magkabilaang tainga.

“What the hell is their problem?” Usal ko. “I just want to have knowledge. That’s all.” Dugtong ko.

Is there something wrong with watching two men fucking each other?

Nag-init ang pakiramdam ko pagkatapos ko manood. I was thinking, Clay pumping on my top and moaning my name. It sounds great. I deepen my research about the things that should be used when doing sex.

“Saan ka galing?” Sabay na sabay na tanong nang tatlo sa akin.

“May binili lang ako.” Sabay pakita ng hawak hawak na paperbag.

Mabilis na kinuha iyon ni Akai sabay bukas at tinaas ang laman nun.

“For real!?” Usal ni Akai. Tumingin pa siya sa akin bago kina Dyroth at Mosco na ngayon ay pulang pula ang mukha.

“What is wrong with condoms and lubricant?” Sambit ko.

“Nothing.” Masayang wika ni Akai sabay lakad papunta sa akin at tinapik ang balikat ko. “I will teach you how to use this stuff. Also, I have recommendations on what the best porn ever is. Not that one you watched a while ago; it was gross.” Pinaningkitan ko siya ng mga mata. “Opss. I didn’t say anything hehe.” Dugtong niya habang sina Dyroth at Mosco ay napailing iling na lang.

ANG BILIS TUMAKBO NG ORAS, ARAW AT BUWAN. When Dad discovered Clay and I sleeping together on the bed after a hot night. He was vivid and ready to kill me. I was not afraid of myself, but to my moya lyubov . Dad was burned in anger. He punched, kicked and threw me. I was thankful that Mom arrived on time. Kinaladkad ako ni Dad palabas.

“I didn’t give you this order, Vince. Can you see yourself? Are you out of your mind? What do you think you were doing? It was fucking gross and unacceptable. I don’t have a gay son.” Nagpaubaya na lang ako kay Dad at nanatiling tahimik.

I screamed in pain when Dad lashed me multiple times. Minutes, hours, and days passed, but he didn’t stop. I endured every lash and think about Clay. I hope he is fine. Tanging pahinga ko na lang ay kapag oras ng pag-inom ng dugo at pagkatapos noon ay mag-umpisa na ulit sa parusa.

Halos mahimatay na ako nang buhusan ako ng alcohol sa buong katawan. I closed my eyes and reminisced about the moments I was with Clay. One and a half month bago natapos ang parusa sa akin. My friends and parents are worried about me. They can’t do anything but stare at me being punished. I know my mistakes. I should take the consequences.

“You should learn from your mistake, Vince. If this happens again, I will not give a second to kill you.” Galit na wika ni Dad bago ako iniwan. Napayuko ako sa pagod at panghihina.

Dad doesn’t trust me anymore. He thinks I don’t know what his plan. He warned Clay by giving a withered flower with notes. He even gives a wedding invitation to Clay. I made a plan for myself to secure his safety. Nagpatayo ako ng bahay katabi nila. I was greatful that my friends supported me. They were shocked when I told them about my feelings for Clay, but few minutes later, they helped me.

Dad wanted to kill Clay as soon as possible since he couldn’t locate where Clement and Esmeralda were. He ordered and paid some ordinary people. It began with Dilemma Ortiga, Clay’s classmate together with his friend, Alice and the coper, Miguel. Clay professors as well as the guard. I protected him even it cost my life.

I was elated when Clay reciprocated my feelings for him. I did my best to make him happy. I even researched about being a perfect boyfriend. However, Dad ruined my happiness. He disappointed in me. He didn’t accept me for who am I. I cannot plead him to accept me. All I wanted was to stop his revenge, but I couldn’t.

If I were on Dad’s shoes. Gagawin ko rin ba ang paghihiganti? I love Clay, my moya lyubov and I realized that you will do everything for your love.

When Clay heard about the arranged marraige. Sobra akong natakot na baka hiwalayan niya ako. Gusto kong sabihin about sa arranged marraige ngunit mas minabuti ko munang bumuo ng plano at pag-usapan iyon. I talked to Fhrea’s parents and my brother. We come up that Fhrea and Chris will be fly on Los Angeles before the wedding ceremony. The plan goes on however I need to make it up to Clay. I explained everything and begged for forgiveness. I was happy that he gave me a second chance.

“He is pregnant.”

When Doc. Aamon mentioned it. Sari-saring emosyong ang naramdaman ko. I was shocked and speechless. May butil na lumabas sa aking mata at mabilis ko iyon pinunasan. Mas lalong lumawak ang aking saya nang malaman kong kambal iyon. My mom, friends, and even grandma were shocked and couldn’t believe it. Later on, it was replaced by happiness and excitement.

“Gusto kong kumain ng pulang saging, love.” Wika ni Clay habang nakahaplos sa malaki niyang tiyan. “Our babies wanted it too..” I kissed his temple because of cuteness.

“Okay, I will buy it for you. Anything else?” Wika ko.

“Oh. I miss Clinth, love.” Mapupungay ang mga matang tumingin siya sa akin. How can I say no when he is so cute? He even bit his lower lip and gave me puppy eyes.

“Okay. Okay. If you want anything else just call Mom.” Tumango tango siya. I kissed his lips before bidding a goodbye.

Pabalik na ako habang dala dala ang pinapabili at bilin ni Clay. Bigla ako nakaramdam ng kaba nang makita kong umiiyak si Floryn. She was talking to Grandma and Mom.

“What happened?” Nangangambang tanong ko. Tinuro ni Floryn ang cottage kung saan ang tinutuluyan namin ni Clay.

“G-grandp-pa” Nanginginig na sambit ni Floryn.

Mabilis na pumasok ako sa cottage. Hindi ko siya nakita sa salas ngunit may narinig akong kalabog at tinig sa kuwarto.

“Dad!!” Sigaw ko.

“ Moya lyubov…“ Nanghihina’t umiiyak na usal ko. Nawalan ng malay si Dad nang may tinurok si Grandma rito.

Tutol ako sa pinaplano ni Grandma. Hindi ko kaya ang kaniyang nais. “Piliin mo ang anak natin.” Halos malagutan na ako ng hininga nang banggitin iyon ni Clay.

“No. We will find another way. Please. Hindi ko kaya.” Pagmamakaawa ko.

Bakit ngayon pa nagkasakit si Doc Aamon? Bakit ngayon pa kung kailan kailangan na kailangan siya? Ayoko ang gusto nilang mangyari pero wala na akong magagawa.

Dinudurog ang puso ko habang naririnig ang inda ni Clay nang mag-umpisahang sugatan ang tiyan niya para doon mailabas ang bata. Nangangatog ang tuhod at kamay ko. Patuloy ang pag-agos ng aking mga luha.

“P-promise me. Alagaan mo ang a-anak n-natin. M-mahal na m-mahal kita.” Huling binanggit ni Clay bago niya ako iwan. I tried to revive him, but it didn’t work.

Moya lyubov

My love

His heart stopped beating.

Wala na rin siyang pulso.

Namutla na rin ang kulay ng kaniyang balat.

Grandma sewed the wound on Clay’s abdumen, but it was too late. Naririnig ko na lang ang malakas na iyak ng bata.

My babies .

I look at my babies and my heart flattered. How can I move on if you left a beautiful angel? moya lyubov.

“Vince..” Tawag sa akin ngunit hindi ko sila pinansin. Mahigpit na niyakap ko ang wala ng buhay na katawan ni Clay habang umiiyak.

“E-esmeralda,” Rinig kong banggit ni Mom. “P-paano. W-what are you doing here?” Doon ko inangat ang ulo ko.

“Tita. Ako po ang nagpapunta sa kanila” Ani ni Akai. “Harrith, my baby.” Bulong niya sa huli.

“Hindi ako naparito para manggulo. I’m here for Clay.” Seryusong sambit ni Esmeralda.

“He needs Dad’s blood in order to survive. We don’t have time. As soon as possible, he needs the blood to become a vampire. Kailangan naming dalhin si Clay kay Dad.” May takot na wika ni Harrith habang pinupulsuhan si Clay. Mas binalot ng takot si Harrith nang wala na itong pulso. Napatingin siya sa dugong nakakalat.

“Nasaan si Clement? Bakit hindi ninyo siya kasama!?” Sabat ni Grandma. Nagkatingin sina Harrith at Esmeralda.

“My husband is not in a good state. His heart is vulnerable. That’s why he is not with us.” May lungkot na usal ni Esmeralda.

“Nicolas, my son, will wake up in a minute. If he sees you,” Sabay tingin kay Esmeralda. “He will be furious. If you want to get Clay, then get him as soon as possible.” Suhestiyon ni Grandma habang tahimik na nagmamasid si Mom.

Gusto kong mag-atumal. Ayokong mawalay kay Clay pero kung iyon ang paraan para mailigtas siya, gagawin ko kahit mahirap. Kailangan din ako ng anak namin.

Hinalikan ko ang noo ni Clay bago ito binalot nang kumot sabay buhat ni Akai. Tumingin ako sa kaniya at binigyan niya ako ng isang tango at pag-alalang ngiti.

Sa paglisan nila ay siyang paglugmok ko sa sahig. Nakaluhod habang nakayuko ang aking ulo at doon umiyak. Dinaluhan ako nina Mom at Grandma.

“I know it is hard, but you need to trust them. Magkikita pa rin kayo. For now, you need to focus on your sons. They need you.” Pag-aalo sa akin ni Grandma. Kahit nanghihina ay pinilit kong tumayo sabay lakad papunta sa kambal.

“M-my b-babies.” My voice cracked and tears fell continuously.

Kailangan ko magpakatatag para sa aking kambal. I trust them. Alam kong magkikita pa kami ni Clay. Kung darating man ang araw na iyon ay sana kilala niya pa ako.

Hihintayin kita sa’yong pagbabalik mahal ko.

I love you, moya lyubov.