PROLOGUE

“A yacht party? Yehey…exciting.” That is what I thought matapos ako pumayag na gumastos para sa birthday ko.

“Nathan? Tol, kanina ka pa tahimik?.” Nasa kalagitnaan kami ng byahe ngayon.

Buong linggo ako na hindi mapakali ng maabutan kami ng isang tauhan ng tatay ko na nakikipaghalikan sa security guard niya. Ang tatay ko ay isang kilalang negosyante na kalaunan ay pumasok sa pulitika. No one knew in my family ang tunay ko na kasarian dahil sa kilala sa lugar namin ang aming apelyido.

Nathan Kiel Castro, isang pangalang kailangang ingatan para sa reputasyon ng nakadikit na apelyedo. Yan ang pangalan ko na sa buong buhay ko, hindi ko maipagyabang. Hindi naman sa masama ang pamilya namin pero pag sinabi mo ang apelyido na yan ay may kaakibat responsibilidad na kahit anong pilit ko ay hindi ko magawa-gawa ng kusa. It sounds like a typical telenovela na napapanood lang pero believe it or not, yan ang buhay ko sa loob ng dalawampu’t apat na taon.

Two days is all I need to get my mind out that horrible incident. Hindi ko alam kung alam na ng mga magulang ko ang nakita ng pangunahing tauhan nila pero something is up since that day. Ang hirap huminga sa bahay na iyon kaya this birthday party is a short escape plan, “Bahala na sa mga susunod na araw.”

Nakarating na kami sa tabing dagat at may bangka na susundo samin papunta sa may yacht na nasa may kalagitnaan na ng dagat.

Kami lang pala ang inaantay. Hindi ko alam kong sino ang inimbita ng mga barkada ko pero alam ko na walang babae.

Kita ko kahit sa malayo palang na may mga bilang na tao sa yate na puro nakahubad at mukhang nag eenjoy na. Meron pang tumatalon sa dagat. Kami lang ang lumalayag sa parteng ito ng dagat sa mga oras na ito kaya wala silang hiya na magpakawild dahil wala namang ibang tao na makakakita.

Pagkarating namin ay sinalubong kami ng mga pamilyar na mga mukha at mga sinama nilang kaibigan din nila. Nasa mahigit sa sampo kaming lahat na magsasama sa buong araw.

Nagsimula ang party habang lahat ay nagpapakilala sa isa’t isa. Kahit nagsisimula palang, nakakailang bote na ako ng alak. For a minute, nakalimutan ko ang iniisip ko at nag eenjoy nalang ako kasama ang mga taong pareho kami ng mga hilig.

Maliban sa bote ng beer, nasa harapan ko din ang plato ng iba’t ibang prutas habang nakikipag asaran at kwentuhan sa iba.

Mainit ngayon kaya lahat kami ay nakahubad. Ang iba ay literal na bikini na panglalaki at ang iba kasama ako ay nakashorts lang.

“Syempre dapat tanungin din natin ang dahilan kong bakit tayo andito ngayon.” Saad ni Jack. Si Jack ang nag-iisang anak ng partner ng aking tatay sa business na kapareho ko ang storya ng buhay. Siya din ang naging kasama ko sa pag eksperimento sa mga bagay bagay pagdating sa mga kalaswaan at sex.

“Sino dito ang gusto mo ikama ngayon?” Tanong niya.

Kanina pa na ganito ang usapan namin. “I would say, Troy.” Sabay tingin sa kanya na nakatitig din sakin at humihigop ng alak ng banggitin ko ang pangalan. Siya din ang di ko pa kilala na nakakasama sa kantutan kaya siya ang pinili ko. Maganda din ang katawan, at halata sa bakat ng kanyang bikini na may maipagmamalaki siya at higit sa lahat ang angas ng tindig at itsura niya. Pagdating sa kanyang anyo ay angat ang pagkapilipino niya na barako tignan. Kung ikukumpara sa akin, halos pantay lang kami sa pisikal na anyo pero mas malaki lang ang dibdib niya at mas mabuhok kumpara sa akin na di matubu-tuboan ng buhok sa katawan maging sa kili kili.

“Ikaw Troy sino pipiliin mo?” Tanong ni Jack.

“Bakit hindi lahat total andito naman na tayo lahat.” Biro niya. “Pero dun parin tayo sa pinakagwapo sating lahat, kay Nathan ako.”

Nagpatuloy lang kami sa maiinit na usapan hanggang sa nakisama na kami sa mga naliligo sa dagat.

May mga hubo’t hubad na dito na parang normal lang sa kanila na may nakakakita sa kahubaran nila. Sa totoo lang hindi ko pa nararanasan ang tumalon sa dagat at lumangoy ng walang suot na damit.

Nahagip ng mata ko ang napakatambok na pwet ni Troy habang tinatanggal niya ang telang nakatakip sa hinaharap niya para maghanda sa pagtalon. Hindi nga ako nagkamali, hindi pa nakatayo pero mahaba at may kalakihan na.

“Tara na tol.” Anyaya niya.

Sumunod na din ako at nagtanggal ng shorts at panloob. Iniwan ko ito sa may gilid katabi ng mga ibang damit na nakakalat.

Magkasunod lang kami ni Troy na tumalon sa dagat. Pagkaangat na pagkaangat ko ay nasa harapan ko na siya at inilapit ang kamay sa mukha ko para halikan ako.

Nakarinig kami pareho ng malakas na sigawan sa mga kasama namin. Hindi lang naman kami ang unang naghalikan dito, kanina pa may nauna samin at subuan din burat na nangyari.

Bilang ganti ay ako naman ang humalik sa kanya bago kami bumalik sa yate. Dahil gusto ko ding sumisid sa ilalim ng dagat, kinuha ko na din ang mga gamit sa pagdive na goggles at diving fins.

Tatlo kami ngayon na nasa ilalim ng dagat dahil kami lang ang marunong. Ako, si Axel at Calvin.

Si Axel at Calvin ay pareho ko nakilala nung college at syempre mga maaasahan pag nag-init ang katawan.

Ilang minuto na ang nakalipas at umangat na kami. Masaya na muling makilangoy sa mga isda at sa unang pagkakataon masarap sa pakiramdam ang nakahubo’t hubad sa dagat.

“Parang may mali.” Biglang saad ni Axel ng makaangat na kami sa tubig. Nakatingin siya sa yate at maging ako ay nagtaka ng makita ko na walang katao tao sa labas at ni isang anino ay wala ako mahagip sa bintana.

Binaliwala lang namin ang aming naging obserbasyon. “Baka nagkakantutan na sila ng wala tayo sa loob.” Biro ni Calvin.

Umakyat na kami at dun namin napansin ang mga tumbang bota at may mga basag na. Nawewerduhan man ay dumeretso ako sa loob at tumaas sa ikalawang palapag ng yate dahil wala ako nakita na anino. Si axel naman ay pinuntahan ang kwarto at si Calvin tinignan kung meron sa harapan ng bangka.

May nakita na akong anino pagkataas ko pero pagkalingon ko para tignan ay hindi ko kilala ang lalaking nakatayo at may hawak itong baril. “Shit!” Saad ko sa sarili ko. Awtomatikong tumaas ang kamay ko sa ere ng itutok niya ito sa akin.

Lumapit ito sa akin, “Kung ano man kailangan niyo, gagawin ko, wag niyo lang…..” Napatigil ako ng itinutok na niya ang baril sa mismong ulo ko at sininyasan na balik kami sa baba.

Nanginginig ako habang dinadahan dahan ko ang aking mga hakbang at dun ko na nakita ang walang malay na si Axel na hawak hawak ngayon ng isa pang lalaki.

Sa gulat ko ay napalingon ako sa lalaki na may ng baril pero ang sumalubong sa akin isang napakalakas na hampas dahilan para matumba ako.

Nawalan ako ng balanse na ang tanging nakikita ko ay palabo ng palabo na paligid hanggang sa mawalan ako ng malay.

---

Show support by voting,

following

and commenting.

Thank you!

Enjoy!

Chapter I: Gathered Evidence

One year ago, I was just a cop na ginagawa ang lahat para sa isang kaso. Now, I’m a detective and hope that I would finally find answers.

Detective Malik Vasquez na ang tawag ng mga tao sa akin. Eto na ang pinakainaantay ko na oras para mabigyan ng hustisya ang noo’y kasintahan ko.

Isang taon na mahigit ang nakakalipas ng hindi na nakauwi ang aking kasintahan matapos ko payagan na sumama sa kanyang barkada sa isang bakasyon. Nakatingin muli ako sa litrato ni Troy na nakasabit saaking pader bago ako tuluyang lumabas para pumasok sa trabaho.

Ako at si Troy ay nasa isang open relationship, as long as may consent ang isa sa nais kawin ng isa ay walang problema basta’t alam namin na sa katapusan ng araw ay uuwi padin kami sa isa’t isa. May opinyon ang iba sa relasyon namin maliban sa kapwa kami lalaki, pero dahil sa istado ng relayon namin na hindi maintindihan ng iba kung bakit payag kami na makipagkantutan sa iba. Sa totoo lang hindi ko din alam kung ano ang kahihinatnan ng relasyon namin sa una o baka siguro takot lang kami dalawa pumasok sa isang nakakasakal na relasyon na kapwa namin naranasan dati.

Ngayon, wala man si Troy ng pisikal sa aming bahay, pipiliin ko pading umuwi dito hanggang sa may pag-asa pa at ngayong malapit na ako sa katotohanan.

Hindi padin ako tumitigil sa pag imbestiga sa pagkawala niya. Kahit gaano pa katagal at paunti-unti ay mananatili ako sa kaso na ito. Sa kasalukuyan ay nakatanggap ako ng tawag sa isang imbestigasyon sa isang pagnanakaw na naganap sa negosyanteng Mr. Castro.

Nauna na dun ang ibang kasamahan ko pero pinili ko pumunta dahil kilala ko ang pamilya dahil isa din sa kasama nina Troy nung araw na iyon ay ang ikalawa nilang anak na si Nathan.

“Nice to see you po ulit ma’am.” Bati ko kay Mrs. Castro.

“Naku detective, Tita nalang itawag mo sa akin.” Saad niya.

“Tita… Kumusta po kayo, wala naman pong nawala sa inyo na importante?” Tanong ko.

“Wala naman akong personal na mga gamit dito sa kumpanya.” Sagot niya.

Nagsimula kaming maglakad papunta sa office niya at dun niya ako pinaupo. “Pero maiba ako, kumusta na ang imbestigasyon tungkol sa anak ko.” Pahayag niya.

“Wala pa din pong pag-uusad simula nung huli tayong mag-usap.” Sagot ko at kita ang pag-iba ng mukha ni Mrs. Castro.

“Salamat. Sabihan mo lang ako pag may balita na o kung kailangan mo ng tulong. Kahit pera handa ako maglabas kung kailangan para mapabilis ang lahat.” Saad niya.

“Di na po kailangan, nararamdaman ko po na malapit na po natin masagot ang mga tanong natin. Hindi po ako nangangako na magiging good news pero umaasa padin ako.” Saad ko bago magpaalam.

Natapos ang imbestigasyon kaya bumalik na kami sa office. Balik na naman ako sa tambak na papel pero kailangang gawin. Sa hindi ko mabilang kung ilang beses ko na itong tinitigan, muli kung binuklat ang case files ng pagkawala nina Troy. Umaasa ako na sa pagbuklat ko muli ay may magbabago at makakakita ako na hindi ko pa nakita dati.

Napatayo ako sa aking upuan, hindi dahil sa may nakita ako kundi dahil sa may mga nawawalang pahina ng ebidensya. Nataranta ako na naghalungkat sa mga ibang papel na nakakalat sa lamesahan ko pero wala.

“Ano nangyari?” Tanong ni Bryan ng makita ako pagpasok niya.

“May nawawala. Sinong pumasok sa opisina ko nung wala ako?” Saad ko.

“Wala naman akong napansin. Sigurado ka ba na hindi lang nalaglag at nahalo sa iba.” Saad niya.

“Ilang beses ko ng tinignan pero wala talaga, t*ngina.” Saad ko.

“Relax lang. Gusto mo patingin tayo sa cctv kung sino ang pumasok dito.”

Pumayag ako sa suhestyon niya kaya yun ang ginawa namin sa sumunod na oras. Dilat ang mata namin habang pinapanood ang cctv na aabot na sa dalawang oras na wala pading pumasok sa opisina ko.

“Ihinto mo.” Bigla kong pahayag ng may mapansin ako. “Rewind mo uli.” Pakiusap ko. “Yan.”

“Ano nakita mo?” Tanong ni Bryan.

“Di mo ba napansin na dalawang beses ka lumabas ng banyo pero wala dun yung muli mong pagpasok.” Paliwanag ko. “Ibig sabihin may nagdelete na ng file at matalino man kung sino ang gumawa nun sa bilis ng kilos niya.”

Kasunod lang sa bidyo ay ang pagpasok namin kaya hindi lang ito katagalan na nangyari. Iniisip ko na baka sakaling nahagip ng dashcam ng aking sasakyan kung may bumaba man at lumabas ng building.

Bumalik na si Bryan sa kanyang trabaho habang ako ay patuloy na tumitingin ng mga naiwang ibedensiya. Maiksi lang ang kailangan kong panoorin sa dashcam at sa tingin ko ay may ideya na ako kung sino ang kumuha ng parte ng case files ko.

Di din ako makapaniwala sa aking nakikita. Paulit ulit kong pinapanood at kinakumpara ang litrato na hawak ko sa mukha nung nasa video para makombinse ako na tama nga ang hinala ko.

Marahil ay may kinalaman din ito sa nakawan na nangyari sa kompanya ng pamilyang Castro kaya tinawagan ko ang katrabaho ko at pinatawag sa aking office kong may impormasyon na siya sa nangyaring nakawan.

Hanggang sa matapos ang aking araw, naging tama ang aking konklusyon na kunektado ang dalawang insidente pero di malinaw kung bakit at kung siya ba talaga ang nasa likod nito.

Nakaramdam ako ng pagtunog ng aking telepono sa aking bulsa kaya kinapa ko ito at binuksan.

“Unknown Number?” Basa ko sa nakalagay na text. “Alam ko na matalino ka. Sa lugar kong saan kayo unang nagkita ni Troy, Andun ako.” Yun ang laman ng text.

Hindi na ako nag-isip pa, pumunta ako sa aking kotse at mabilis na nagmaneho papunta sa lugar na tinutukoy ng nagtext. Daming tumatakbo sa utak ko habang nasa kalagitnaan ng kalsada hanggang sa tanaw ko na ang tabing dagat kung saan nagsimula ang lahat.

Wala naman akong makita maliban sa mga turista at mga taong nag eenjoy sa dagat. Nilibot ko ang paningin ko, sa kalayuan kung saan may naglalakihang mga bato ay may isang lalaki na nakasandal at alam ko na siya ang hinahanap ko dahil sa lahat ng tao dito siya lang ang bukod tanging nakapantalon at balot ang katawan sa jacket at nakasalamin.

Nagsimula na akong maglakad patungo sa kinatatayuan niya.

“Nathan….?” Pahayag ko.

Chapter I: First Piece

Umabot ng isang taon bago ko mapagdikit ang unang piraso ng puzzle na binubuo ko. First piece of the puzzle is Nathan. Andito na siya sa harapan ko ngayon.

“I guess you need these back.” Sabay abot niya ng papel na kinuha niya.

Nakatingin lang ako sa inaabot niya. Hindi ako makapagreact at hindi ko alam kong ano ang sasabihin. Saan ako magsisimula? Pagkakatiwalaan ko ba siya? Bat hindi siya nagpapakita sa pamilya niya? Hindi ko na alam.

Narealize niya siguro ang nalilito ko na mukha at gulong gulo na utak, “Alam ko na madami kang tanong. At alam kong pinag-iisipan mo kung pagkakatiwalaan mo ako o hindi pero handa akong sagutin lahat ng alam ko pero kailangan ko ng tulong mo.”

Niyaya ko siya sa aking sasakyan para dun mag-usap dahil halata naman na ayaw niya magpakita sa publiko o sa may makakakilala sa kanya.

“So, bago ang lahat. What is going on?” Tanong ko.

Nagkaroon muna ng ilang minutong katahimikan at matyaga lang akong nag-aantay para magsalita siya.

“Madami akong nalaman and hindi ko pa alam kung paano ito sasabihin so I have to find it first on my own.” Saad niya. “Isang buwan na ang nakakalipas ng makatakas ako sa mga taong dumukot samin matapos ko mabawi lahat ng memorya ko.” Dagdag niya.

---

NATHAN’S POV

ONE YEAR AGO…

…I can feel an excruciating pain sa aking ulo ng magkaroon na ako ng malay. Kahit anong gawin ko ay malabo at nagdidilim parin ang paningin ko. Maliban pa dun, hindi ko din maigalaw ang kamay at paa ko sa pagkakagapos. I tried to make a sense of what is going on and all I can think of is maybe this has something to do with political affiliations of my father and

Jack’s parents.

Whatever it is, ang tanging tumatakbo sa isip ko ay kung ito na ang huling mga oras ng buhay ko.

Sa wakas, nakakita na din ako ng maayos. Si Jack ang una kung nakita na nakagapos sa harapan ko. Sa tabi ko naman si Axel. Sina Troy at

Calvin ay kapwa ko na nakagapos sa abandunadong kwartong ito.

Kung ano man ang suot namin nung nasa bangka pa kami ay yun parin ang suot namin kaya ramdam ko ang lamig ng paligid sa hubad ko na katawan. “Nasaan ang iba?” Tanong ko sa sarili ko.

Nagtangka akong tanggalin ang pagkakagapos ng kamay at paa ko pero wala akong laban sa metal na siyang ginamit sa pagtali samin.

Jack is bleeding sa kanyang braso at si Troy ay may pasa sa balikat. Calvin and Axel seems fine maliban sa wala pa silang malay lahat.

“What the f*ck!” Narinig ko ang boses ni Troy and started panicking. Bigla itong nagpupumiglas at kung hindi pa siya kumalma ay maaring masaktan pa niya ang katawan niya.

“Hey, Troy. Tingin ka sakin.” Sigaw ko para ibaling niya ang atensyon niya sakin. “Breath… Hinga ka lang tol.” Sabi ko.

Nabawasan na ang pagpupumiglas niya at nagfocus siya sa kanyang paghinga. “Anong nangyari?” Tanong niya.

“Pareho tayo ng tanong. I don’t know what the hell is going on.” Sagot ko.

“Nasan ang iba?” Muli niyang tanong.

Sasagutin ko na sana siya ng masagi ng mata ko ang paggalaw ni Jack. “Jack? Okay ka lang?” Tanong ko.

Nang maimulat niya ang kanyang mga mata, nabigla ito at biglang gumalaw pero sa ginawa niya, mas nasaktan pa siya at sumigaw. “Uggghhhh!…Sh*t!” Reklamo niya.

Nagsimula muling tumulo ang dugo sa braso niya na mukhang malalim ang sugat. “Anong nangyari?” Tanong ni Jack.

“Hindi ko din alam tol.” Sagot ko. Bigla itong natahimik na parang may sumagi sa isip niya. “Ano nasa isip mo Jack?”

“F*ck!” Mura niya.

“Ano yun?” Biglang singit ni Troy.

Nag-aantay lang ako na magsalita siya. “I know something is up. Nung isang araw, nakita ko ang tatay ko na parating may hawak na baril sa loob ng damit niya kahit nasa bahay lang kami. Sa buong buhay ko, hindi ko nakita ang tatay ko na humawak ng baril. Para bang alam niyang may mangyayari. F*ck! Di ko alam.” Paliwanag niya.

Magkasunod lang na nagkamalay sina Axel at Calvin na parehong di maipaliwang kung ano ang nangyayari.

Umabot ng siguro ng ilang oras kaming nakaupo at nakagapos dito. Kahit anong plano namin para makatakas at makawala sa pagkakagapos ay walang tumalab sa lahat ng naisip namin. Masyado kaming malayo sa isa’t isa para matulungan naming ang bawat isa kaya halos mawalan na kami ng pag-asa.

---

MALIK’S POV

“Sa tingin mo may kinalaman ang magulang ni Jack sa pagkawala niyo? Tanong ko.

“Malabo. Ewan.” Sagot niya.

“Wait. Sabi mo kanina isang buwan ka nang nakatakas. Bakit ngayon ka lang nagpakita?” Tanong ko muli.

“Pasensya na pero hindi pa ako handang masagot yan sa ngayon.” Habang nagkukwento siya ramdam ko na meron siyang kinatatakutan. Hindi ko maipinta sa ngayon pero hindi ko dapat ipagpilit na ibubunyag niya lahat sakin. Kailangan sa bibig niya mismo manggaling ng kusa at hindi ko pinilit na malaman.

“Anyway, may matutuluyan ka ba ngayong gabi?” Tanong ko.

“Okay lang ako.” Sagot niya.

“Kung gusto mo ng tulong ko, kailangan alam ko kung san ka naninirahan para alam ko kung saan kita pupuntahan. May alam akong safe house na pwede mong gamitin for the mean time.” Suhestyon ko.

“Thank you.” Pasasalamat niya.

Nilakbay na namin ang kalsada papunta sa lugar na sinasabi ko na aabot ng isang oras ang byahe. Medyo malayo layo din pero mas maganda na din dahil kakaunti lang ang bahay at tago ang lugar. Dumaan muna kami sa grocery para makapamili ng pagkain bago nagpatuloy sa byahe.

Hininto ko ang kotse sa tapat ng bahay at inanyaya ko siyang pumasok. “Mukhang pagod ka na. Magpahinga ka na muna. Ipagpapatuloy nalang natin bukas ang kwentuhan.” Sabi ko.

“Paano ikaw?” Tanong niya.

“Dito na muna ako. Sasamahan kita. Pero bago ang lahat ipagluluto muna kita ng pagkain bago ka magpahinga.” Sabi ko.

“Wag na po, matutulog na po ako, halos wala akong tulog ng ilang araw e.” Sagot niya.

“Ikaw bahala. Basta andito lang ako kung may kailangan ka.” Sabi ko. Nauna na siya sa taas at dumiretso sa kwarto para matulog.

Nagpahinga na muna ako dito sa sala. Nagtanggal na muna ako ng pang itaas maging sapatos at hindi na nagpalit dahil nakalimutan ko ang aking damit.

Binuksan ko ang tv sabay kuha ng dalawang bote ng beer para uminom at pampatanggal ng pagod.

Chapter I: Vivid Dreams

NATHAN’S POV

One year ago…

…Gumising ako sa isang malinis at maayos na silid. Ako lang ang andito. Binaling ko ang atensyon ko sa itsura ng kwarto. Mga pinaghalong kulay puti at itim ang kulay ng silid. Di ito ganoon kalawak o masikip. May isang kama na masarap tulugan. May isang maliit ng lamesa sa gilid nito at may nakapatong na lampara.

May salamin sa isang parte ng pader na dun nabaling ang atensyon ko. Nakatitig lang ako sa aking itsura. Blanko… Blanko ang ekspresyon ng mukha. Parang may kulang na hindi ko mapinta kung ano.

Umabot ng ilang minuto akong nakatitig sa itsura ko mula ulo hanggang paa. WALA AKONG MAALALA!…. “BAKIT WALA AKONG MAALALA?” Tanging laman ng utak ko ay nasa isang bangka ako o yate…yun lang. Maliban sa pangalan ko ay yun lang. Naalala ko ang mga tao pero anlabo. Hindi ko alam ang mukha nila o maging pangalan.

Nawala ako sa aking iniisip ng biglang bumukas ang pintuan. “Good morning, Nathan.” Bati ng lalaki.

“Sino ka?” Tanong ko.

“Ako ang magiging assistant mo para sa araw na ito. Kung maaari mo akong samahan para simulan ang iyong araw at maipasyal kita sa bagong lugar na iyong tatawaging tahanan.” Saad nito na parang isang Artificial Intelligence o A.I. ang nagsasalita.

“Kung magsalita ka para kang robot.” Biro ko.

“Tama. Isa akong first generation Tori-X. Isang humaniod robot para bigyan kayo ng serbisyo.” Napanganga ako sa naging sagot niya.

Hindi mo mahahalata na isa itong robot maliban sa wala itong ekspresyon sa mukha at paraan ng kanyang pananalita.

Sinamahan ko lang siya sa kung saan man niya ako dadalhin. Kung saan saan kami nagpunta - mula kainan, gym, recreational area, medical area, mga laboratorya na hindi ko alam kong ano meron sa loob at iba pa. Sa totoo lang ay malawak ang lugar at madaling maligaw dahil sa magkakapareho halos lahat ng bahagi.

Ang tanging napansin ko ay walang bintana at walang daanan palabas o kahit sinyales ng araw.

“Ngayong naman ay isasagawa na natin ang iyong unang gawain.” Pinapasok niya ako sa isang silid na parang opisina ng isang dentista. Hindi ko man alam ang itsura ng isang opisina ng dentista pero pakiramdam ko ay ganito.

May isang higaan sa gitna na may iba’t ibang kable at mga tv monitors ng hindi ko alam kung ano ang nagpapakita.

Basta puro lang ito mga numero, linya at hugis.

“Pakitanggal ang iyong mga damit at mahiga.” Utos nito.

Tinaasan ko siya ng kilay pero nakatitig lang siya sakin. Nakalimutan ko ng robot lang pala siya kaya sinunod ko nalang ang sabi niya.

Nagtanggal ako ng damit at naiwan ang aking salawal sabay bigay sa kanya at hihiga na sana. “Pakitanggal lahat ng damit.” Ulit niya.

“Pati underwear?” Nagdalawang isip pa ako pero mukhang kailangan kung maghubo’t hubad na siyang ginawa ko.

Nakatalikod lang ako sa kanya pero hindi ko na nagawang takpan ang aking hinaharap ng mahiga ako dahil kinuha niya ang aking kamay at ginapos ito sa arm rest at ganun din ang ginawa saking mga paa.

“Wait… Anong ginagawa mo?” Wala akong natanggap na sagot sa tanong ko.

May dinikit siya sa aking hita na may nakakunekta na kable. Naglagay din ito sa aking tiyan at magkabilaan sa itaas ng aking dibdib. Huling dinikitan niya ang aking ulo bago siya pumunta sa harap ng isang screen at may pinipindot.

Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko at kung ano ang mangyayari sakin sa ginagawa niya.

“Aaaaahhhhhhhhhh…… Putng in!” Sigaw ko sa sobrang sakit matapos dumaan ang kuryente sa buong katawan ko.

Halos manginig ang buong upuan sa balak ko na makawala sa pagkakagapos at matanggal ang kuryente saking katawan…

---

“Aaaaaaahhhhhhh!” Nagising ako mula sa isang panaginip.

Bumukas ang pinto ilang segundo ang nakalipas, “Ano nangyari?” Nag-alala na tanong ni Malik.

“Okay lang ako. Meron lang isang masamang panaginip.” Sagot ko.

“Pero okay ka lang? Ano pwede ko gawin.” Saad niya.

“Okay lang ako. Pasensya na.” Sabi ko.

“Sabi mo yan e. Gaya ng sabi ko kanina, kung kailangan mo ako, andito lang ako sa baba.” Pampaluwag niya sa nararamdaman ko.

Akmang aalis na siya ng magsalita akong muli. “Wait…” Napahinto ako sa nais kung sabihin pero nagbago ito kaya nagpasalamat nalang ako. “Thank you.”

Ngumiti siya at sinara muli ang pintuan.

Bumalik ako sa pagkakahiga para muling maidlip pero ang utak ko ay takot na namang bumalik sa pagkakatulog. Kahit anong baliktad ko ay hindi ko magawang makatulog kaya inangat ko nalang ang katawan ko at bumangon.

May isa pang pintuan dito sa kwarto papunta sa balcony. Dun napadpad ang mga paa ko at naupo sa may upuan. Payapa at naririnig mo ang mga insecto at mga hayop na gising sa gabi. Masarap ang simoy ng hangin at kitang kita ang kalangitan.

Biglang tumunog ang tubig ng swimming pool sa baba na ikinagulat ko. Alas dose na ng gabi kaya tinignan ko kung sino o ano ang tumunog. Ang kaba ko ay napalitan ng makita ko si Malik.

Nasa ilalim siya ng tubig at deretso lang siyang lumangoy sa magkabilaang dulo ng swimming pool. Napalingon ako ng umahon siya sa tubig dahil sa wala itong suot na kahit anong salawal kaya kita ang kahabaan niya.

Muli akong tumalikod para tignan muli ng makita ko siyang nakatingin sa akin at nagbabadyang tumalon muli sa tubig.

“Baka gusto mo akong samahan kung hindi ka makatulog.” Anyaya niya at nagpatuloy sa paglangoy.

Pagkababa ko ng unang palapag, napansin ko ang pitong bote ng beer na ubos na at paubos pa na pangwalong bote ng mas matapang pa na alak.

Napasobra ata ng inom si Malik a. Pinuntahan ko siya sa pool pero parang may mali. Nagmadali akong tumalon sa pool ng makita ko siyang nakalublub sa tubig at parang di gumagalaw.

Hinila ko siya sa tubig at pagkaangat namin at pareho kaming nagulat dahil maging siya ay hindi din alam kung ano ang ginagawa ko.

“Anong nangyari?” Tanong niya.

“Ako dapat ang nagtatanong sayo niyan. Lasing ka na, tara nasa loob.” Sabi ko.

Inalalayan ko siya papasok at dumeretso na kami sa kwarto kong saan ako nakahiga kanina.

Habang inaayos ko ang pagkakahiga niya bigla siyang nagsasalita pero di ko maintindihan.

Binale wala ko lang ito at nagbabadyang aalis na sana ng kwarto pero bigla niya akong hinawakan sa kamay, “Troy, wag mo ako iwan please.” Saad niya. Ngayon ay muli na naman siyang umupo mula sa pagkakahiga at hinala ang kamay ko.

“Hindi ako si Troy. Si Nathan to.” Pagkaklaro ko pero parang di niya ako narinig.

Ang pagkakahila niya sakin ay napunta sa isang halikan. Nagulat ako sa ginawa niya at hindi ako makapagreact agad. Mabuti nalang at muli itong nahiga at mukhang tulog na.

Chapter I: Breakdown

MALIK’S POV

I just hope I haven’t done anything stupid kagabi matapos akong bumangon ng hubo’t hubad sa kwarto kung saan ko pinatulog si Nathan.

Ang tanging piraso ng damit dito ay isang sweatpants dahil ginamit na ni Nathan ang damit dito. Ngayon palang ako kukuha at bibili ng mga damit kaya ito nalang muna ang susuotin ko.

Bumaba ako at nakita ko ang nagluluto na si Nathan. “Bango niyan a. Di ko alam na ang isang mayamang katulad mo ay tinuruang magluto.” Sabi ko pero mukhang di ata niya gusto ang biro ko. “Sorry, napasobra ata ang biro ko.” Paghingi ko ng paumanhin.

“Sorry din. Ayoko kasi tinatawag na galing sa mayaman na pamilya. I don’t belong in Castro.” Sabi niya.

“Maiba ako, anong nangyari kagabi. Pasensya na wala ako maalala.” Tanong ko.

Napatingin siya sa akin at biglang may ngisi sa mukha niya ng magkatitigan kami.

“Wag ka mag-alala. Kung iniisip mo na may nangyari satin, pwede ka ng huminga dahil wala. Pero siguro next time, wag sobrahan sa alak.” Napahinto siya saglit bago may tinanong sakin. “Paano kayo nagkakilala ni Troy?”

“Huh. Mukhang grabe ang kalasingan ko a. Madami ata akong nasabi.” Panimula ko. Kinwento ko ang storya naming dalawa ni Troy habang hinahanda niya ang kakainin namin dalawa.

Habang kumakain na kami ay napansin ko muli ang ekspresyon ng mukha niya na parang may naaalala at gusto niyang sabihin pero hindi alam kung pano niya sasabihin.

“Nong kagabi pala, naalala ko bigla kang sumigaw nun. Ano nangyari?” Nagtataka kung tanong.

It took him a couple of breath bago niya ako sagutin. “Napanaginipan ko kasi ang mga unang araw namin matapos kaming tanggalan ng ala-ala. Yun yung isa sa mga dahilan kaya hindi ko masabi-sabi sayo lahat dahil sa ginawa nila sa utak namin kaya pati ako ay hindi ko din maasahan ang aking sariling utak pagdating sa mga memorya.” Pahayag niya.

Muli naming napag-usapan si Troy at dun na niya kinwento muli ang mga nangyari sa kanila.

---

N

ATHAN’S POV

One year ago…

…After being electrocuted, I found myself conscious again in the room. “What the hell was that for?” Tanong ko.

Hindi niya ako sinagot bagkus ay tinanggal niya ang mga dinikit sakin pero nanatili padin akong nakatali sa upuan. Ngayon ay may tinapat naman siyang hugis ng parang helmet sa ulo ko at muling may pinipindot. Umilaw ito at ramdam ko na mainit ang ilaw kaya pinagpapawisan ako sa ulo.

Di ito nagtagal at ang huli niyang ginawa ay may tinurok sa braso ko na kulay luntian o berde.

Natapos ito na parang walang nangyari sa katawan ko. Siguro binalik ng tinurok niya ang lakas ko dahil alam ko na nanghihina ako matapos ako kuryentihin.

Binigyan niya ako ng panibagong pantalon na kulay itim at pinapasok sa isa na namang silid. Pero bago yun ay nilagyan niya ang kamay ko ng relo na yari sa salamin na walang kulay at may mga linya at simbolo na nakaukit dito.

Pumasok ako sa silid na may mga tao ding nag-aantay. Kabilang sa mga ito ay isang pamilyar na mukha at tumingin din ito sa akin na parang namumukhaan din ako. Magkaharap kami ng upuan kaya kinausap ko na siya.

“Kilala ba kita?” sabi ko. “Para kasing pamilyar ka sakin, di ko lang maalala.”

“Yung din ang nasa isip ko. Basta alam ko parang nasa dagat tayo magkasama. Troy nga pala.” Pagpapakilala niya.

“Nathan.” Pagpapakilala ko.

Ang weird lang na magpakilala sa taong pamilyar ka at alam mong magkakilala na kayo pero sadyang pinaglalaruan kayo ng iyong mga utak.

Sabay kami na pinapasok ni Troy sa isa na namang silid. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa namin pero kusa lang kaming sumusunod. We have no choice but to follow and maybe pick up some answers along the way.

Tudo ang pagmamasid ko sa paligid pero wala akong mahagilap na impormasyon maliban sa Tori-X na mga symbolo.

Pagkabukas ng automated na pintuan, sumalubong samin ang isang may kalawakan na silid. Maihahambing ko ito sa isang photo studio na galing sa hinaharap dahil sa mga kakaibang kagamitan dito na pininturahan ng puti.

Nahati sa dalawa ang silid, sa kanan ay may litrato ako sa nakadisplay sa isang transparent na monitor. Ganun din sa kabila pero mukha ni Troy ang nakalagay. May platform na hugis bilog sa magkabilaan.

Biglang may nagsalita sa speaker at sinabihan kami na tumayo sa may bilog at maghubad. Sunod-sunuran lang kami ni Troy sa sinasabi ng babae sa speaker.

Tumayo lang kami dun ng ilang segundo ng biglang may nagsilabasan na daang-daang laser na pumaikot sa katawan ko. The laser beems seems to be scanning my body from head to toe dahil yun ang nagpapakita sa monitor. “Process Completed.” Sabi nung boses sa monitor.

“Sa tingin mo anong mangyayari satin dito?” Tanong ko.

“Hindi ko din alam, basta ang alam ko pinakapakain naman tayo na maayos, maganda naman ang lugar kaya hindi na muna ako mag-aalala. Baka pagdating ng araw, malalaman din natin ang lahat at baka makalabas pa tayo dito.” Sagot niya.

Totoo naman ang opinyon niya pero hindi talaga maalis sa isipan na dapat hindi ako pakampante.

Dun natapos ang pinapagawa samin at wala na kaming magawa. Sabi sa nakalagay na orasan ay alas dose na kaya magkasama kaming nagpunta ni Troy sa may kainan kung saan kusang may lalabas na pagkain sa isang pindot lang at pwede ka pang pumili ng iyong gusto.

Habang nakaupo ay nabaling ang atensyon ko sa isang lalaki na hawak-hawak ng dalawang lalaki na gwardya at nakagapos ang mga kamay at mukhang nanlaban dahil sa dumudugo ang labi niya. “Nathan?” Buka ng bibig niya ng magtama ang mata namin.

Nagulat din ako na alam niya ang pangalan ko pero di ko alam ang sa kanya pero sigurado ako na kasama siya sa bangka na tanging naaalala ko. Tatayo na sana ako para lumapit pero pumasok na sila sa isang elevator papunta sa kung saan restricted kaming pumunta.

Dun na nagsimula na lumakas ang pagdududa ko sa lugar na ito. Parang nawalan ako ng gana kumain kaya nagpaalam ako na bumalik sa aking kwarto muna para magpahinga.

Dun na ako naghanap ng mga pwedeng clues just to make sense of the situation. It is frustrating that I can’t trust my brains to do its job and make me remember. My childhood, my family - I have no f*cking idea what my life was.

Nararamdaman ko na ang init ng aking katawan na dumadaloy sa aking dugo. Tumulo ang dugo sa pader. Umubot na sa kamao ko sa pader dahil sa emosyon na aking nararamdaman at kahit namamantyahan na ito ng dugo ay hindi ako nagpigil hanggang sa bumukas ang pintuan at pigilan ako ng mga lalaki na nakasuot ng panggwardya.

Naramdaman ko ang pagpasok na karayom sa aking braso dahilan para mamigat ang mata ko sa kung anong laman na gamot ang tinurok nila sa katawan ko.

---

Chapter I: Encounters

NATHAN’S POV

“Tama, Tori-X. Kung may mahanap ka connection sabihan mo lang ako.” May kausap si Malik sa telepono habang tinatahak namin ang kalsada papunta sa syudad para bumili ng gamit at damit dahil mukhang mas matatagalan pa kami sa safe house. Mabuli nalang at may pera ako.

Alam ko na nagnakaw ako ng pera pero masasabi mo bang nakaw ito kung galing naman ito sa mismo mong pamilya?

Muli akong napatingin kay Malik dahil may naalala ako sa kanya. Di naman sila magkamukha pero ang pangangatawan at ang mabalbas nilang mukha ay magkapareho. I know it’s not time to think of this things but I really cannot help it.

---

Flashback…

After my mental breakdown, nagising ako sa parang isang hospital. Mukhang hospital ang kwarto at kaamoy din ng hospital. Alam ko na wala ang ala-ala pero alam na alam ko na ganitong ganito ang amoy ng hospital.

Naramdaman ko agad ang kumikirot ko na kanang kamay. Ngayon ay napapaikutan na ito ng puting tela.

Saktong bumukas ang pintuan at pumasok ang isang doktor. Hindi ko napansin na hindi ko tinatanggal ang tingin ko sa lalaking pumasok dahil sa kanyang napakamaskuladong itsura na hindi mo aasahan sa isang doctor. “Okay ka lang?” Sabi nito ng makita ang reaksyon ko.

Wala akong imik sa tanong niya, “Okay… So let me just check your vitals and tignan natin kung pwede ka ng makaalis dito.” Sabi niya.

Napalunok nalang ako ng lumapit siya at naamoy ko ang katawan niya - apakabango at amoy malinis. Hinawakan niya ako sa kamay at tinanggal ang nakatakip na tela. “Mukhang wala ka namang infection at maayos ang vitals mo. Babalutan lang muli natin tong sugat mo at pwede ka ng umalis.” Paliwanag niya.

F*ck! Hindi ko maiwasan na tigasan habang tinititigan ko siya at alam ko na napansin niya iyon dahil sa wala akong suot na salawal at bakat pa sa sweatpants. Mas mahahalata pa pag tatakpan ko ito. Nakakahiya na ito.

“On a second thought, mukhang magtatagal ka dito.” Saad ni doc.

Tumayo muna siya at dun na nanaig ang pagkalibog ko ng isara niya ang pintuan at ilock. “Check nga muna natin kung kaya mong maigalaw ng maayos ang kamay mo.” Mapanuksong pahayag niya sabay hawak sa kamay ko at ginabayan papunta sa hinaharap niya.

Ramdam na ramdam ang hugis ng kanyang alaga sa loob ng suot niyang uniporme. Siya na mismo ang kusang nagtanggal ng kanyang coat at maging pang-itaas. Sunod din niyang dinukot at nilabas ang kahabaan niya na ngayon ay tayung-tayo na sa katigasan.

Hindi pinalampas ng kamay ko na hawakan ito syempre sumunod ang laway ko.

Agaran akong lumuhod para magtapat ang mukha ko sa hinaharap niya. Sa sobrang taba ay hindi na magpang-abot ang daliri ko habang hawak hawak ko ang kargada niya.

“Sarap ng bibig mo, p*ta ka.” Saad ni doc.

Nilalamon na ng bibig ko ang kahabaan niya na abot hanggang lalamunan. Hindi ako nakapagpigil ng aking sarili kaya napapabilis ang pagsubo ko sa burat niya at hindi ko alintana kapag nabubulunan ako sa haba ng alaga niya.

“My turn ako naman.” Sabi ni doc sabay hila sakin patayo. Siya na mismo ang nagtaas ng suot ko na t-shirt at sweatpants. Lumantad ang naglalaway ko na alaga na siya namang pinaglaruan ni doc gamit ang malikot niyang dila.

Swabe ang pagsubo niya sa alaga ko matapos akong maupo sa higaan at lumuhod sa harapan ko. “Holy sh*t! Galing niyo po doc.” Sabi ko.

Mula pagkakasubo saking burat at sinisingit niya akong gawaran ng isang malaway na halikan. Hindi din papapigil ang mga daliri niya na sinusundot sundot ang entrada ko sa likod.

Sa gilid ng kama ay may cabinet at may kinuha si doc dito na pampadulas. Inayos ko na ang aking sarili at pumwesto pahiga sa kama. Umakyat na si doc sa aking paanan at ibinuka ang paa ko sa ere.

Nararamdaman ko na ang madulas na niyang alaga na nagbabadyang pumasok. Napapakapit ako sa sapin ng kama dahil nakakaramdam ako ng kaunting hapdi. Huminga ako ng malalim at hinayaan siyang pumasok at lamunin ng aking entrada. “Aaahhh! Huh!… Fuck!” Ungol ko habang umaabante siya.

Medyo nanghina ako pero hindi papahuli ang sarap na binibigay ng burat niya. Binat na binat ang aking entrada at gustong gusto ito ng mga sensitibo kung mga ugat dahilan para mangilabot ako.

Halos mawasak ang pagkatao ko sa pamamaraan ng pagkantot niya sa akin. Abot ang pinakadulo ng aking entrada at di din nagmimintis ang pagtama ng alaga niya sa napakasensitibong parte sa aking entrada.

Si doc naman ngayon ang nahiga sa kama kaya ako ang pumaibabaw sa kanya at sinakyan ang halimaw niyang alaga. Tayong-tayo ang alaga ko habang taas-baba ako at dinadama ng mga palad ko ang magandang katawan niya.

“Lapit na ako.” Saad ko.

Tinulungan niya akong magpalabas gamit ang kamay niya sabay kantot sakin ng mabilis. Jinakol niya ako hanggang sa labasan ako. “Aaaaah!… Uggghhhh… Mmmm!”

“San mo gustong iputok? Labas o loob?” Saad ni doc kahit hinahabol na ang hininga.

“Loob po doc.” Sabi ko na siyang ginawa niya. Di siya nagpahuli sa paglabas at ramdam na ramdam ko ang mainit niyang katas na umaagos sa loob ko.

Bago pa kami mag-ayos ay muli niya akong ginawaran ng huling halik.

---

“Okay ka lang? Kanina ka pa tahimik.” Naputol ang iniisip ko nang kausapin ako ni Malik.

“Huh?” sabi ko.

“Ano na naman iniisip mo?” tanong niya.

“Wala. May naalala lang ako. Kaparehas kasi kayo ng tindig at awra.” Sagot ko.

“Kala ko naman kung ano. Nga pala, hinahanap na ng kasama ko ang mga detalye na nabigay mo sakin.” Saad niya.

Nasabi ko na sa kanya lahat ng importanteng mga bagay para mailagay na niya sa report niya at baka sakaling ang pagtatago ko ay matapos na din. Gayunpaman, meron pa akong dapat munang alamin ng ako lang ang nakakaalam ukol sa impormasyon na ito.

“Sino ba tong kahawig ko na ito?” Bigla niyang binalik ang usapan dun. Di ko alam kung paano sasagutin.

Paano ko naman sasabihin na tungkol sa isang sex ang iniisip ko? “Wala. Basta.” Pag-iwas ko sa tanong.

“Andito na tayo. Suot mo muna to para di ka mamukhaan kung meron man tayong makasalubong na makakakilala sayo.” Binigyan niya ako ng salamin at sumbrero bago kami lumabas.

Deretso lang ako sa mga kailangan ko katulad na t-shirt, underwear, medyas at sapatos. Bumili naman si Malik ng mga sabon at shampoo. Sumunod akong pumunta sa ukayan para bumili ng iba pang mga jacket at pantalon para di masyadong mahal ang gagastusin.

Chapter I: First Truth

Ten months ago…

…Kung tama ang bilang ko ay aabot na sa dalawang buwan na andito kami sa lugar na ito. Madaming nagbago sa loob ng mahigit isang buwan. Nakilala ko sina Axel at Calvin na kapwa kasama ko sa bangka. Hanggang ngayon ay di ko padin maalala ang ginagawa namin sa bangka.

Gumising ako ngayon para sa pag-aaralan kung paano nila ginawa ang mga humaniod robots na nakakasama namin sa lugar na ito bilang tagapagsilbi sa amin paminsan-minsan.

Sa isang buwan ay dumaan kami sa mga magkakasunod na eksperimento. Sa kaso ko, ang naging epektibo ay ang pagtaas ng aking IQ at pagtaas ng aking lakas at pain tolerance. Kung dati ay madali kung maintindihan ang mga bagay bagay, ngayon ay mas naisasaulo ko na lahat at hindi ako nakakalimot sa mga bagay na natututunan ko. Mas tumaas na din ang bilis ko sa pagtakbo, tumatagal na ako sa ilalim ng tubig ng hindi humihinga at mas mataas na ang mga nabubuhat ko na mga weights. Lahat ng yun ay nagagawa ko ng hindi ganoon nahihirapan.

Pumasok ako sa isang lab at nagulat ako sa mga nakatayong mga hubad na tao na lahat ay magkakamukha. “Holy sh*t!” mura ko sa pagkabigla.

“Welcome, Nathan.” Bati sa akin ng makakasama ko ngayong araw.

Katulad ng dati, isa na namang lalaki ang makakasama ko na maganda din ang pangangatawan at itsura. Ni isang babae ay wala kang makikita sa lugar na ito.

“Well, I would like to introduce you to our Second Generation Tori-X.” Panimula niya.

“Anong pagkakaiba nito sa una?” Tanong ko.

“Here. Papakita ko sayo.” pumasok kami sa isang silid at andun ang isang robot na patapos na.

“Woah! A robot that can feel real pain? That is new.” Yun ang una ko na nakita sa monitor.

“Ang balak kasi talaga namin sa bagong robot ay ang bigyan sila ng emosyon na talagang mararamdaman nila.” Nagpatuloy lang kami sa palitan ng tanong at sagutan. Nagbigay din ako ng aking sariling saloobin.

Dun na nagtapos ang pag-uusap namin at bumalik na siya sa kanyang gawain habang ako ay malayang makapaglibot-libot at gawin ang nais kung gawin.

Sa totoo lang ay nag-enjoy ako sa aking ginagawa at dumaan man ang katawan ko sa madaming turok ng karayom pero nagugustuhan ko ang nangyayari sakin ngayon. Dumating na nga sa oras na hindi ko na inisipan ng masama ang Tori-X at tinanggap ko nalang ang pagkawala ng aking memorya.

Halos gabi na at oras na para bumalik ako sa aking kwarto ng mapansin ko na nawawala ang access card ko. Dun ko lang naalala na naiwan ko ito sa may lab na pinuntahan ko kanina.

Awtomatikong bumukas ang pintuan pero pagpasok ko ay walang tao. Pumunta ako sa lugar kung saan ko nga naiwan ang aking access card at andun nga kasama ang aking relo.

Hindi ko naabot ang aking card ng biglang manghina ako at sumakit bigla ang buong ulo ko kaya ako napakapit sa mesa at napaluhod.

Nasa yate kami para magcelebrate ng aking birthday at naaalala ko ang mga kaganapan hanggang sa may dumukot sa amin.

Biglang luminaw ang paningin ko matapos ang isang maiksing ala ala na bumalik. After taking a rest at umupo, bigla lang akong nakatulala at nakatitig sa isang dingding.

Deretso lang ang titig ko dito hanggang sa palinaw ng palinaw ang focus ng mata ko dito. “Parang may mali.” Inuudyok ako ng aking katawan na lumapit sa pader. For some reason, sinasabi ng utak ko na hawakan ko ang pader at itulak.

Di nga ako nagkamali dahil bigla itong gumalaw at kusa ng bumukas at nagpakita ng isang elevator. Nagdalawang isip ako na pumasok pero nanaig ang kagustuhan ko na pumasok at alamin kung ano ang itinatago nila dito.

Sa ikalawang pagkakataon, lumala muli ang sakit ng aking ulo kasabay ng panibagong ala-ala. Its weird na lahat ng pwede ko pang maalala ay ang ikinakama ko pa ang isang lalaki. Siya ang nakita ko na hawak-hawak ng mga guwardya na may sugat sa labi at hindi ko na siya nakita simula nun. Ayon sa memorya ko ay nabanggit ko na ang pangalan niya Jack.

“Jack?” Nabigla ako ng mamukhaan ko na ang nakagapus at nakahiga na walang malay ay si Jack pagkabulas ng elevator at may mga nakadikit sa katawan niya na nakakunekta sa tubo.

Wala siyang anumang damit na suot. Nakatali ang kamay, paa at leeg. May hugis bilog na nakadikit sa kanyang dibdib, tyan at hita. Meron ding paikot na bagay sa kanyang kahabaan na lahat ay nakadugtong sa isa kable na nakasaksak sa mga monitors.

Hinawakan ko siya sa pisngi ng biglang siyang magising at biglang magpanik. “Aaahhhhhhhhh.” Sigaw niya habang nagpupumiglas.

“Jack! Ako to, si Nathan.” Pagpapakilala ko ng bigla siyang kumalma ng makita ako.

“May naaalala ka na?” Sabi niya. “Anong ginagawa mo dito?” Nag-aalala niyang tanong.

“Hindi pa bumabalik lahat ng memorya ko at tyaka anong nangyari sayo, what do you mean na nakakaalala na ako. Ibig sabihin ba lahat naaalala mo?” Tanong ko.

“Basta pangako mo sakin na wag mong sasabihin na may naaalala ka dahil baka matulad ka sakin.” sagot niya.

“What do you mea…..n…” Umatras lahat ng dugo ko sa mukha ng marinig ko ang pagbukas ng elevator at dahan dahan akong tumalikod.

“I know that you hold the highest IQ in the building pero di ko inakala na ganito mo kabilis mahahanap tong lugar na ito. I’m impressed.” Nagulat ako sa sinabi niya kaya may oras ako para makisama at pigilan ang panginginig ng kamay ko. “So have you met our patient? Nag-usap na ba kayo?”

“Jack right? Nakita ko sa monitor.” Palusot ko.

“Yan ang gusto ko sayo, napakaobservative mo.” Pagcompliment niya. “Since andito ka lang din naman, samahan mo ako para sa isang eksperimento and you have the chance to do it yourself.”

“Sige po.” Hindi ako papahalata na meron akong naaalala, kung kailangan kong saktan ang kaibigan ko gagawin, I just hope, I won’t kill him.

“Maghahanda lang ako ng mga magagamit. Punta ka na sa kabilang silid at dun mo makikita kong ano ang gagawin natin.” Utos niya.

Bakit may camera dito at may mga ilaw na pang studio? “Those are for documentation.” Biglang nasagot na agad ang tanong ko ng pumasok ang kasama ko.

Chapter I: Pleasure in Pain

Ten Months Ago…

…

Pumasok si Jack pero may kakaiba. Ang kaninang nanghihina ay walang kahit anong bahid ng kahinaan.

Sa tingin ko ay may tinurok siya kay Jack na panibagong gamot na nakita kong ginagawa niya kaninang umaga. However, it does seem like Jack is not himself. He won’t look at me at kahit wala siyang tali sa katawan ay kusa siyang sumusunod sa mga sinasabi ng kasama ko.

“Tayo ka lang sa gitna.” Utos ni Austin, siya ang kasama ko ngayon sa kwarto at may pinipindot sa hawak na makabagong tablet. “Ngayon, ikaw naman Nathan, tanggalin mo lahat ng damit mo.” Utos niya sa sakin na nagpadilat ng mga mata ko.

“Po? Bakit po?” Tanong ko.

“Wag ka na magtanong.” Sagot. I just watched him do the same kaya hubo’t hubad na siya ngayon.

Ang ganda ng katawan niya sa loob ng mga damit na parati niyang suot-suot na karaniwang maluluwang kaya hindi ko inakala na ganun kaganda ang mga linya ng kalamnan niya mula braso, pumuputok na dibdib at kitang kita na abs. “Ano pang inaantay mo, hubad na para makapagsimula na tayo.” Utos niya.

Habang ginagawa ko ang nais niyang gawin ko, inaayos na niya ang pailaw at ang camera. Saglit ding dumaan ang mata ko sa screen ng computer na nakaset up sa gilid at nakalagay na magsisimula na ang stream in ten seconds.

Iniwas ko ang tingin ko dun and didn’t bother to ask questions. I just have to keep everything that I observe to myself hanggang sa sigurado na ako sa mga hakbang na gagawin ko. Walang duda na kinukunan niya ito kapalit ng pera sa dark web kung saan talamak ang ganitong gawain.

Nung dating mga araw na wala akong maalala, they thought that it would be safe for me to absorb all this learnings but this day is different after having flashbacks of my memories, alam ko nang may buhay akong dapat balikan.

Si Jack ngayon ay pinaupo ni Austin sa isang upuan na parang electric chair na ginagamit sa mga death sentence at maya-maya ay nalaman kung yun nga talaga ang purpose nito. Ang kaibahan maliliit lang na kuryente ang binibigay nito.

“Laruin mo b*rat niya.” Utos muli ni Austin. Muling nakagapos si Jack sa inuupuan niya kaya tumayo ako sa gilid niya.

I don’t know what to do and how to react. “Ano pang inaantay mo, gawin mo na.” Nag-iba ang itsura ni Austin at may awtoridad sa pananalita.

Napalunok ako ng makita ko si Jack and seems to be liking what is about to happen. Looking at his face, nawala ang pag-aalala ko sa kanya kaya di na ako nagdalawang isip pa na hawakan ang tumitigas na niyang alaga.

Medyo nacarried away ako habang dahan dahan ko na pinapatigas ang kahabaan niya at dinuraan ko pa ang kamay ko bilang pampadulas.

“That’s enough.” Saan ni Austin na may hawak-hawak ngayon na metal na paikot. Nilagay niya ito sa may pinakapuno ng kahabaan niya. Sa instrumentong ito dadaloy ang kuryente papunta sa katawan niya. Dagdag mo pa ang mga nakadikit sa magkabilang hita niya. “Okay, let us start with level one.

Magkabilaan kaming nakatayo sa gilid ni Jack habang pinapanood ang susunod na mangyayari. Nasa may tablet ni Austin ang control kung gaano kalakas ang kuryente at hindi siya nagdahan-dahan. Max level agad ang nilagay niya at kita yun sa reaction ni Jack na sumisigaw.

“Kaya pa ba?” Tanong ni Austin at ikinagulat ko ang sagot naman ni Jack, “Aaaaahhh! F*ck, sige pa.” Sagot nito.

“How about now?” may pinahit na naman siya ngayon at binabaan ng kaunti ang level sa gitna.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko pero isa lang ang klaro na gustong-gusto ni Jack ang nararamdaman niya at halatang nasisiyahan si Austin sa napapanood dahil sa naglalaway na alaga na ngayon ay naninigas na din.

Hindi din ako magsisinungaling at sasabihing hindi ako nag-eenjoy dahil umaapaw ang init ng katawan ko ngayon.

Hindi na siya sumisigaw na sa sakit kunti ungol na ang lumalabas sa bibig ni Jack kaya mas lalo akong nalilibugan. Pumipitik-pitik ang b*rat niya kasabay ng kuryente na dumadaloy sa kanya at ganun din sa hita niya.

“Masarap ba?” Tanong ni Austin. Tumango si Jack at hindi makasagot dahil tanging lumalabas sa bibig niya ay mga ungol. “Dapat pala dagdagan natin.”

“Lagay mo to sa pwet niya.” Utos niya sakin.

Hawak-hawak ko ang isang metal na butt plug na may kuryente. “Ohh.. Hmmmmmm!” Ungol ni Jack habang pinapasok ko ang laruan sa butas niya.

May dagdag pa na laruan si Austin na hugis chapsticks pero yari sa metal pero ang dulo ay may hawakan na nababalutan ng goma. “Holy sht” mura ko sa sarili ko ng ipasok niya ito sa butas ng brat ni Jack at tila napapaungol pa dito si Jack.

I wonder kung ano pakiramdam na may pumapasok sa alaga mo. Kagaya kanina, pinaulanan si Jack ng kuryente na parang pinaghalong sarap at sakit ang pinapakita niya sa salitang sigaw at ungol na lumalabas sa bibig niya.

“Ganyan, hinga ka lang.” Saad ni Austin. Mukhang concern si Austin kay Jack at yun ang napansin ko kanina pa, hinahayaan niya si Jack na magpahinga at habulin ang hininga niya bago siya muling magpatuloy.

Isinasabay din ni Austin na labas-pasok ang bagay sa butas ng alaga niya at kung di ako nagkakamali ay Sounding o Urethral Sounding ang tawag dito.

While doing so, biglang nilabasan si Jack sa kanyang nararanasan at talaga nga namang umaapaw ang kanyang tamod.

Napangiti naman si Austin ng makita ang data na naipon niya sa kanyang tablet na mukhang maganda ang mga results. Di ko man nakita kung ano ang pinagbasehan niya pero namangha padin ako sa napanood ko at gusto ko tuloy magpalabas na katas.

---

Nasa pool area ako ngayon, enjoying myself habang wala si Malik na bumalik ng syudad para sa trabaho.

Napakainit ng scenario na naalala ko kaya naman di ko mapigilan ang sarili ko. Meron akong metal rod na nakapasok sa aking kahabaan habang nilalaro ng kamay ko ang aking utong.

Pataas na ng pataas ang libog ko at nararamdaman ko na ang pagsabog ko. Di ko tinanggal ang bagay na yun sa aking butas hanggang sa maramdaman ko ang pagsirit ng tam*d ko sa aking dibdib at tyan.

“F*ck! Mmmmm.” Nanghina ako saglit sa ginawa na halos umabot ng ilang minuto ko nilalaro ang alaga ko.

“Nathan?” Biglang bumukas ang sliding door papunta sa pool at nagsalita si Malik. Dahil sa taranta ko, bigla akong napatayo and it didn’t occur to me what I look like.

Napadilat siya sa nakita at nakatutok ang mata sa harapan ko. Nung binaba ko ang tingin ko, nakapasok parin ang metal sa butas ko at kita ang puting katas ko na nakakalat sa tyan ko.

I casually removed the toy and smiled awkwardly na may kasamang pagngisi. Inignore niya ang nakita, “May dala akong pagkain, dinner na mukhang di ka pa kumakain.”

Chapter I: Connecting Dots

MALIK’S POV

“Wait, so ang sinasabi mo ay nagtatrabaho sila para sa isang sex toy company and everything else related to pornography and sex?” Saad ng katrabaho ko na si Dylan na kasama ko ngayon sa safe house para sa mga katanungan niya kay Nathan.

“If you put it like that, oo.” Sagot ni Nathan.

“Pero ang nangyari sayo, all that experiments?” Muli niyang tanong.

“Kasi yun talaga ang plano, kapag nagawa nila yun mas mapapadali ang paggawa nila ng ideal na robot na gusto nila and they needed funds kaya sila pumasok sa porn industry which is a perfect match of their project. And besides, everyone loves to f*ck.” Sagot nito.

Ngayon nagmamake sense na ang mga sinasabi ni Nathan dun sa mga kwento niya. Napakadespirate na siguro ng mga tao na gusto nilang gumawa ng robot to give you satisfaction in bed na kaya ding makaramdam at magbigay ng emosyon. “Pero bakit lahat kalalakihan and sabi mo lahat ng nakasalubong at nakatrabaho mo ay puro kalalakihan? Not to mention all your male to male sex encounters.” Tanong ko naman.

“Yan ang hindi ko alam.” Sagot niya. “May tanong pa ba? punta muna akong banyo.” Paalam niya.

Di na namin siya pinigilan pa. “Ako lang ba pero parang may hindi siya sinasabi satin?” Bulong sakin Dylan.

“Ako din, pero isang linggo na kaming magkasama pero di ko mapinpoint kong ano ang tinatago niya.” Sabi ko.

“Sa tingin mo, gawa-gawa niya ang iba sa kwento niya?” Tanong niya na siyang tinatanong ko din sa sarili ko. The fact na hindi siya nagpapakita sa magulang niya tells me something is off. I shrug his question off hanggang sa may tumawag sakin.

Tumawag ang isang kakilala ko na isang hacker at binalita ang nakalap niyang impormasyon tungkol sa sinabi ni Nathan tungkol sa hinala niya na ang ibang kasamahan niya na nawala ay ginagamit bilang professional escort na ang mga client ay mga taong kayang magtapon ng pera at ang auction ay magaganap sa private beach house sa isang pribadong isla sa loob ng limang araw.

“We need to get into that island.” Saad ng kasama ko.

“Saang island?” biglang tanong ni Nathan sa narinig.

Nagkatinginan kami ni Dylan kung sino ang sasagot o kung ipapaalam ba namin sa kanya ang nalaman namin.

“Nakakuha kami ng impormasyon tungkol sa sinabi mo na ginagawang professional escort ang iba sa inyo.” Panimula ko.

“And?” Saad niya.

“And we think we found it kung kailan at saan.” Sabi ko. “Pero…”

“…you need an invitation to get in.” Sabi niya.

“Yup.” Pagsang-ayon ko. “At meron lang tayong apat na araw para magplano.”

“I think may idea ako pero di ko alam if you are up for it.” Pahayag niya.

“Sinimulan mo na kaya sabihin mo na kung ano iniisip mo.” Sabi ni Dylan.

“Well, simula nung katakas ako, yun lang ang ginawa ko buong buwan. Look for mr. Rafael Allen.” Kwento ni Nathan.

“Sino si Rafael Allen?” Tanong ko.

“Sa pagkakaalam ko ay isa siyang club owner ng pinakasikat na mga gay clubs sa buong bansa at abroad and a painter.” sagot niya.

“Pasensya na pero paano siya makakatulong para makakuha ng invitation?” singit ni Dylan.

“Well, Rafael is hosting a display para sa kanyang mga paintings. Di ko alam kung paano tayo makakakuha ng invitation pero si Rafael ang isa sa mga dadalo sa events nayan.” Sagot niya.

“Pano mo nalaman na dadalo siya?” Nagtataka ko na tanong.

“Nung nakatakas ako, isang impormasyon ang biglang pumasok sa isip ko at ito ay isang ten letter code at sa loob ng isang buwan, pinagdugtong dungtong ko lahat ng maaari kong makuha until it all came down to one person and that is Rafael Allen.” Paliwanag niya.

Nagpatuloy kami sa pagpaplano kahit nagmumukhang tagilid pero wala kaming magawa dahil wala kaming ibang choice.

“Bat hindi nalang kasi natin sabihin na nakatakas ka na at baka mas madaming tao pa ang tutulong satin, baka mas mapabilis pa.” Frustrated na saad ni Dylan. “If this won’t work, ano gagawin natin and let’s say gagana niya, pano natin macocontact ang kapulisan to make arrest?”

“How do you think na umabot ng ganitong katagal ang pag-iimbestiga niyo? Not even media covers it. There is a reason kung bakit walang humahawak sa kaso na ito at alam niyo yan. Madami silang mata at tainga kahit saan, even my……” Natigil siya saglit. “Nevermind.” Bigla siyang tumayo at lumabas para magpahangin.

Tumayo ako para sundan siya sa labas. “You okay?” Sabi ko.

“Nung nalaman ko ang katutuhanan, that drives me to escape para makapaghigante sa taong nagdala sa amin sa sitwasyong iyon. I just want to kill my father.” Nabigla ako sa sinabi kaya ako napatingin. “Yup. Few days bago kami nawala, nahuli ako ng isa sa mga empleyado ng tatay ko na nakikipaghalikan at halos hubad sa security escort ko and he told my father. Ang kaibigan ko na si Jack ay may tatay na kaparehas ng tatay ko, they value there reputation to much that they consider letting us disappear for their sake. Matapos umabot sa kanila ang tungkol sa project kung saan makakalimot kami, My father took upon his power to make me part of that para pageksperimentuhan knowing the risk of death. Di nila alam, the project failed or that is what I hope.” Kwento niya habang nakatingin sa kawalan. “Yan ang rason kung bakit ayaw ko magpakita.”

“Ano nagpigil sayo na maghigante sa tatay mo?” Tanong ko.

“Last thing I wanted is to be like my father. Buong buhay ko, I wanted to be something other than him. Pag pinatay ko siya, parang pumantay na din ako level niya.” Sabi niya. “Ang kailangan ko lang gawin ay ipakita sa kanya na pumalpak siya.”

“So what is the plan?” Sabi ko.

“Do you have millions?” Tanong niya.

“Ako wala, but your mother does.” Nagkatitigan kami sa sinabi ko.

“Nope. Di ko kaya magpakita sa kanya. Not yet, not now.” Sabi niya sabay iwas ng tingin.

“Di ko naman sinabi na magpapakita ka, your mother just offered millions para lang makatulong sa imbestigasyon para sayo.” Sabi ko

“Salamat sa pagtitiwala kahit alam kung nagdududa padin kayo sakin.” sabi niya.

Ngumiti lang ako bilang sagot at inakbayan siya sabay tapik sa kanyang balikat.

Nauna na ako paloob and saw Dylan was standing behind us all along. “Meron na akong reservation for three para sa art exhibit.” Sabi nito.

“Nope. I can’t be there. Kilala niya ako.” Saad ni Nathan. Humarap siya samin ni Dylan and clariffied himself. “Told you, a lot happened.”

“What do you meant by that?” Sabi ni Dylan.

“Tori-X was able to find a way to control someone’s mind, kabilang na ako dun.”

Chapter I: Partners

“Dyan ka lang sa kotse, tatawagan kita kung ano ang nangyayari.” Paalam ko kay Nathan na naiwan sa kotse dahil ayaw magpakita sa loob.

Pumasok na ako para sundan si Dylan na nasa loob na at nagmamasid. Pumasok ako sa isang silid na tanging kulay ng pader ay puti at may mga nakasabit na painting na may iba’t ibang laki at sukat.

Habang nagmamasid, I was drown sa isang napakalaking pinta ng isang lalaki na halos hubad pero deretso ang tingin ko sa mukha. For some reason, mukha ni Troy ang naiimagine ko.

“So, ano naaalala mo sa painting na yan?” May nagsalita sa tabi ko na di ko mabosesan kung sino.

Sumagot padin ako dahil nakafokus ako sa paintaing, “May naaalala lang akong importanteng tao na matagal ko ng di nakikita.” Sagot ko.

“Rafael pala.” Pagpapakilala niya dahilan para humarap ako sa kanya to find that the person I came here for is speaking to me.

You wouldn’t expect a macho guy standing next to you that is probobly just a few years older than me. Rafael is a hot guy, hindi yun ang nasa isip ko nung una kong narinig ang pangalan niya.

“The mind behind all these masterpiece. Nice to meet you, Malik nga pala.” Pagpapakilala ko.

“So Malik, napadaan ka dito, first time ata kita nakita dito.” Tanong niya.

“Mahilig kasi ang boyfriend ko sa mga paintings. Siguro, oras na para tumingin ng mga ibang artist at mukhang worth it nga ang pagbisita namin.” Sabi ko.

“Boyfriend? Nice. Andito ba siya?” Tanong niya.

“Yup. Naghiwalay lang kami saglit para…” nakita ko si Dylan. “Speaking of, andito na pala siya, Rafael, ito pala ang sinasabi ko na boyfriend ko na si Dylan.”

Napasama ang tingin ni Dylan sakin. “Nice to meet you.” Bati ni Dylan.

“Mukhang alam ko na kailangan namin, I want that painting.” Sabi ko habang tinutukoy ang painting na nagpaalala sakin kay Troy.

“Well, sasabihan ko ang assistant ko na ang painting na yan nabenta na.” May tinawag siya at may lumapit samin.

Si Dylan na ang sumama sa assistant para sa payment transaction.

“By the way Malik, I would like to invite you and Dylan sa isang dinner or baka mas prefer niyo ang inuman.” Anyaya niya.

“Sure. Wala naman kami gagawin. Kailan ba?” Tanong ko.

“Tomorrow night.” Sagot niya.

Nagkapalitan kami ng contact number para siya na mismo ang magtetext samin para sa lugar.

---

Kinabukasan…

“Salamat sa pag imbita samin.” Pagsasalamat ko kay Rafael.

“No problem. Syempre, I would like to get to know more the person who just bought my favorite piece. It’s the least that I can do.” Saad niya.

Ang akala ko na sa mamahaling restaurant kami ipupunta pero dito kami ngayon paakyat sa penthouse niya kung saan sa ibaba ay ang night club niya at ang ibang palapag ay ang kanyang studio kung saan niya ginagawa ang mga art works niya.

Dylan is a little bit uncomfortable knowing that we have to act as couples. Si Dylan pa naman ay straight kaya hindi siya mapakali dahil sa mga rebelasyon na nasabi ni Nathan samin tungkol kay Rafael.

Bumukas ang pintuan ng elevator at ito na mismo ang pintuan ng mismo niyang penthouse. Maganda ang lugar pero madilim ang kulay mapa pintor ng pader at mga kagamitan tulad ng upuan at decorasyon.

“Habang inaantay natin ang pagkain, pwede ko muna kayong itour sa lugar kung intirisado kayo.” Anyaya niya.

Halata nga na isang night club owner ang nakatira dito dahil sa mga nakadisplay na mga mamahaling alak sa sarili niyang bar counter na yari sa marmol na itim. Bilang panimula ng tour, naglabas siya ng tatlong baso at nilagyan ito ng alak galing sa kanyang collection.

“Cheers!” Sabay angat ng baso.

Habang inililibot niya kami, panay ang tingin ko sa paligid ng pwede kong mapagtuunan ng pansin. Mukhang malabo na may makita ako dito.

Ang bilis ng oras, natapos na naming libutin ang buong penthouse at nakakain na din kami. This is starting to feel like we are about to fail in our plan.

“By the way, I also invited my business partner, nagkaroon lang siya ng emergency kaya ngayon palang siya darating. Would you join us, mag-iinoman kami mamaya.” Anyaya ulit ni Rafael.

“Yan ang gusto ko, madaming inuman.” Saad ni Dylan.

Minutes later, dumating na nga ang tinutukoy ni Rafael. Maskuladong lalaki ang lumabas sa elevator na halos kasing edad din ni Rafael. Siya si Carter na business partner niya sa mga night clubs na pagmamay ari nila.

Sa labas na kami ng penthouse ngayon kung saan meron siyang sariling swimming pool nag-iinuman. Kung ano ano na napag-uusapan namin. Dahil na din sa alak ay kung saan saan napunta ang usapan namin.

Dumating na nga sa punto na nahulog pa si Dylan si pool at nadamay pa si Carter. Nagtatawanan lang kami ni Rafael sa itsura nilang dalawa.

“Pasensya na kung nangingialam ako sa sasabihin ko pero parang may problema kayong dalawa ni Dylan. Relationship problems?” saad ni Rafael habang pinapanood namin ang umaahon na sina Dylan.

“Ano sa tingin mo ang nangyayari?” yun nalang ang nasabi ko dahil hindi ko alam ang sasabihin.

“Dumaan na din ako dyan, nalunod ako sa trabaho na hindi ko na siya napansin pa.” Saad ni Rafael.

His eyes is pointing towards Carter which makes me think na magkasintahan sila.

“So, you and Carter?” Saad ko.

“Yup. Kaso nga lang business partners nalang kami ngayon.” saad niya.

Kapwa kami nakafocus sa usapan namin na hindi na pala namin napansin ang ginagawa nilang dalawa.

Napainom nalang ako sa nakita ko. Kapwa sila hubo’t hubad at ngayon ay subo-subo ni Carter ang naninigas na alaga ni Dylan.

“Hey! How about that? Ano pakiramdam?” Tanong sakin ni Rafael.

Napatingin ako sa kanya. I knew right away na gusto niya akong halikan na hindi ko pinigilan. I didn’t know Dylan would be up for this challenge at masasabi ko na nag-init ang katawan ko ng makita ko siya na subo-subo ang b*rat niya.

“Would you mind if we join?” Pahayag ni Rafael ng makalapit kami sa kanila.

Kusang lumapit si Carter sa paanan ko at siya ang nagtanggal ng pantalon ko. Tinabihan ako ni Dylan at lumuhod naman si Rafael para isubo ang alaga ni Dylan.

For some reason, nadala ako sa sitwasyon at dumapo ang labi ko sa bibig ni Dylan. Nagulat ako na hindi siya umiwas kundi sinalubong pa niya ang halik ko.

Chapter I: Back to Zero

Napakatahimik ni Dylan habang pauwi na kami kinaumagahan. Hindi ko maalala lahat ang nangyari kahapon pero I am pretty sure it went wild. Ang tanging nanatili sa ala-ala ko ay ang paglabas pasok ng b*rat ko sa butas ni Rafael habang si Dylan at Carter ay kapwa nagtitikiman ng kahabaan.

Paggising namin kaninang umaga, lahat kaming apat ay hubo’t hubad na nakahiga sa napakalawak na sofa. Masakit sa ulo at pati katawan pero andun parin ang naiwang libog. Mukhang pareho kami ng nararamdaman kaya nauwi muli sa pangalawang round and this time, it went all wild. I was about to think that we wasted our time imbes na magplano pero nawala yun sa isip ko.

Alam ko na hesitant padin si Dylan sa pinasok niya pero kung isa ito sa paraan para makakuha kami ng invitation or inside scoop man lang, payag ako. Sino ba naman ako para tumanggi ng isang mainit na kantutan.

Nakakahiya mang aminin pero mag-iisang taon na akong walang kantot kaya nabubuhay nalang ako sa pagkakamay.

Lumakbay ang mga kamay ko sa matitigas na tiyan ni Dylan pababa sa tayong-tayo niyang pagkalalaki. Alam ko na nasasabik din siya na isubo ko ang b*rat niya habang si Carter ay ganun din ang ginagawa kay Rafael.

Palitan lang kami ni Rafael sa pagsubo ng alaga nina Dylan at Rafael hanggang sa bumaliktad ang sitwasyon at oras naman ni Dylan para isubo ang b*rat ko.

Ngayon lang muli may nakasubo sa burat ko at ganun padin sa pakiramdam. Ang init sa pakiramdam at hindi ko maiwasan na maging marahas sa pagkantot sa bibig niya.

Hindi na kami nakapagpigil pa kaya sabay kami na nakapagpalabas ng katas si Rafael at sunod naman ang dalawa.

Di na kami pumayag na mag-almusal muna kaya pagkatapos naming magdamit ay nag-amba na kaming pumasok ng elevator.

“By the way, thank you for inviting us.” Pasasalamat ko.

“Nga pala, may gagawin ba kayo ngayong weekend?” Tanong ni Rafael.

Nagkatinginan kami ni Dylan at mukhang makakakuha kami ng invitation. Sinabi naming wala kaming gagawin.

“Meron kaming pupuntahan na isang private party sa isla. Since nagback out ang dalawa na dapat kasama namin, baka gusto niyo?” Anyaya ni Carter.

Sa tingin ko umayon sa amin ang plano namin kaya di na namin kailangan pang mag-isip ng bagong plano.

Nakarating na kami sa safe house at hindi ko na inabala na hanapin pa si Nathan dahil sa sakit ng ulo ko. Mas minabuti ko nalang na dumiretso sa kwarto at matulog nalang saglit.

Naalimpungatan ako sa gitna ng aking tulog dahil alam ko na may tao sa kwarto. Unti-unti kong dinilat ang mata para tignan kong sino ang tao.

Nagising ang buong diwa ko ng makita ko ang isang baril na nakatutok sakin. “Good morning.” Sabi ng lalaki na may hawak ng baril.

“Carter?” Pahayag ko ng mamukhaan ko ang kasama ng lalaki na nakatayo sa likod.

“Surprise? Detective Vasquez.” pahayag nito.

“Anong nangyayari? Nasaan si Dylan?” Napatayo ako bigla at hindi ko pinansin ang nakatutok saking baril.

“Wag ka mag-alala, humihinga pa naman. Di ko lang alam kay Nathan.” Saad nito.

Sinabihan ako na tumayo at pumunta sa baba na siyang sinunod ko. Ayoko mang sumunod pero nakataya ang buhay ko ngayon kaya wala akong choice.

Unang nakita ko si Dylan na nakagapos at nakadapa kasama ng iba pang kalalakihan na may dalang baril. Ngayon ay pinapasok naman sa loob ang nagpupumiglas na si Nathan galing sa may pool area.

Nakahinga ako ng maayos ng makita ko si Nathan. Nakita ko na nagsesenyasan sila at hindi ko gusto ang ibig sabihin ng tinginan na yun.

Out of nowhere, may biglang pumutok na baril at hindi ko alam kung saan galing. Nanigas ang katawan ko at nanlambot dahil akala ko ay ako ang tinamaan pero matapos ko pakiramdaman ang katawan ko, alam ko na hindi ako kaya napatingin ako kina Dylan at Nathan.

“Nathan! No. No… Sh*t.” Wala na akong paki. Lumapit na ako kay Nathan and didn’t bother na may hawak silang baril at pwede pa nila ako barilin din.

Parang may mali. Sabi ko sa sarili ko ng takpan ko ang tama ni Nathan, walang dugo. Kita ko sa mukha niya na ramdam niya ang tama ng baril sa may dibdib niya pero nung tinaas ko ang damit niya, walang dugo kahit kitang-kita ko ang nakabaon na tama ng baril.

“Akala mo ba talaga kasama mo si Nathan? Yan ay produkto ng Tori-X. At ngayon nahanap na namin, wala ng makakapigil sa plano namin and good news for you both, magiging parte kayo lahat ng groundbreaking technology na ito.

Napaatras ako ng malaman ko na isa lang palang robot ang kasama namin all this time pero ang emosyon sa mukha niya ay hindi matanggal sa isip ko. Parang totoong tao ang nasa harap ko at ang nakasama ko na hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Nakita ko din ang itsura ni Dylan na hindi din makapaniwala.

“Okay! Tama na yan. Tara na.” Saad ni Carter.

Hindi ko na alam ang sunod na nangyari dahil sa tinurok nila samin ni Dylan.

Sa ngayon, hindi ko na alam kung ilang oras ang nakakalipas at kung saang lugar na kami dinala. Ang alam ko lang ay may distinct itong amoy na parang nasa isa kaming abandonadong building. May piring ang mga mata ko kaya hindi ako makakita.

“Dylan!” Sigaw ko para tignan kung andito siya.

“I’m here.” Sagot niya. It is good to know na buhay kami pareho pero di ko parin macomprehend ang nakita ko kanina.

Akala ko, may progress na ako para mahanap si Troy pero hindi ko alam kung ano ang mararamdaman at iisipin ngayon.

Kung hindi siya si Nathan? Ibig sabihin ba nito ay patay na siya? Sino nagpadala sa kanya? Kung ganun kaadvance ang teknolohiya ngayon, ano pa ba ang hindi natin alam? Napakadaming tanong ang tumatakbo sa utak ko ngayon.

Nakaramdam ako ng may humila sa balikat ko. Binalik ang pagkakatali sa kamay ko pero ngayon ay malaya na akong makapaglakad pero wala padin akong nakikita.

Di ko alam kung saan ako dadalhin pero naglalakad nalang ako. Umabot siguro ng ilang minuto tapos bigla nalang akong tinulak dahilan para matumba ako.

Katulad ng ginawa nila kanina, muli na naman akong tinurukan dahilan para mawalan ako ng malay.

---

Show support by voting,

following

and commenting.

Thank you!

Enjoy!

Chapter II: Breakthrough

NATHAN’S POV

Flashback

…

… I didn’t know what to expect pagkatapos ng nasaksihan ko. Nakita ko na halos mawalan na sa ulirat ang kaibigan ko sa pinaggagawa sa kanya pero pagkatapos ng lahat ay may ngiti siya sa kanyang labi.

“Pasensya na at sa ganitong paraan mo pa malalaman. Madami akong dapat sabihin.” Pahayag ni Jack.

Mas nalito ako ngayon. “Di ko lang talaga alam kung paano ko sasabihin kaya yun ang naging reaksyon ko ng makita kita.” Paliwanag niya. “Well, mukhang nagkakilala na pala kayo ni Austin.”

Habang nakikinig ako sa kwento niya, mas naliliwanagan ako. Sinimulan niya nung araw na dinukot kami ang kanyang kwento habang si Austin ay busy sa data na nakuha niya mula sa eksperiment at kung ilang pera ang nakuha niya sa live na pinalabas nila sa dark web na siyang pwede lang naming maaccess at wala ng iba pa.

Nung mga oras na nasa ilalim kami ng dagat ay may biglang nagsidatingan na isa pang yate at isang helicopter na tumapat samin. Naalala lahat ni Jack ang nangyari dahil saaming lahat sa kanya lang di gumana ang gamot na tinurok samin para makalimot.

Nung una kaming nagkita nung nakita ko siya na dala dala ng dalawang gwardiya ay yun yung araw na binalak niyang tumakas dahil nalaman nila na may ala-ala siya. Kaya sa mga sumunod na araw ay ang tanging ginawa sa kanya ay sa pamamaraan ng torture pero sa kabila ng lahat nanatili padin ang ala-ala niya pero sa pagkakataon na ito ay hindi na niya pinagsabi.

Dun sila nagkakilala ni Austin. Si Austin ay matagal na sa lugar na ito na aabot ng taon. Kahit nakakaalala siya ay pinili niya ang manatili dito dahil sa storya niya sa labas ng pasilidad na ito. Dito siya natuto sa paggawa ng mga makabagong teknolohiya na makakatulong sa hilig niya.

Austin is a hot guy and that make sense dahil ang buhay niya dati ay isang stripper. Ngayon nasa gitna na siya sa proseso ng paggawa ng robot niya na maibibigay ang lahat pagdating sa sex, yung kayang makaramdam at makaadopt.

Sa kaso naman ni Jack, alam niya na kapag nalaman ng tatay niya ang kasarian niya ay baka ipapapatay pa niya ito kaya panatag ang loob niya na manatili sa lugar na ito kahit pa maging sex machine siya, wala siyang pakialam.

Napaisip din ako kung ano ang magiging buhay ko kapag babalik pa ako sa dati ko na buhay. Kahit wala pa ako ideya, kahit isipin ko pa na dinukot kami at illegal ang lugar na ito, sinasabi ng utak ko na mas gugustuhin ko rin ang manatili dito kaysa subukang tumakas at baka yun pa ang ikapapahamak ko.

Nawala na din sa utak ko ang tumakas matapos ko malaman ang kwento ni Austin na ilang beses na niyang hinanap ang lugar na pwede niyang takasan pag darating ang panahong magbabago ang isip niya sa pananatili sa lugar na ito pero wala siyang napala kaya hindi na siya umasa.

Masyadong maaga ang teknolohiya dito kaya mahigpit ang securidad sa lahat ng gamit maging mga pintuan.

For some time, I admit that I became selfish thinking that it would be for the better if I stay.

Dumaan ang mga araw na tinuring naming tahanan ang lugar na ito doing what we had to do and the best thing about everything is everyone is down for a good sex. Days become weeks hanggang sa umabot na sa buwan na parepareho ang ginagawa namin.

Dumating na nga sa punto na nakakasawa and to add to that, atleast every week ay merong bumabalik na ala-ala sakin. Sa palagay ni Austin ay dahil sa tumalab sakin ang ginawa nilang eksperimento at mas naenhance ang aking pag-iisip kaya unti-unting nawawalan ng bisa ang gamot na binigay sakin para makalimot.

Sa aming lahat dito, for some reason, sakin lang tumalab ang eksperimentong yun at ako lang ang nakakumpleto ng madaming eksperimento na mapalad at matagumpay kaya isa sa parating pinapagawa sakin ay ang isang oras na nakahiga sa isang silid na madaming nakaturok sakin at madaming nakatutok saking gamit para pag-aral ang takbo ng utak ko at ano ang meron sa katawan ko na wala sa iba.

Ngayong araw, hindi naging maganda ang gising ko dahil sa alarm sound na nanggagaling sa buong paligid at nagpapatay sindi ang mga ilaw. Something is wrong kaya nagmadali ako na nagsuot ng pantalon at di ko na inabala ang magsuot ng pang-itaas. Lumabas ako ng aking silid at nakasalubong ko si Austin na tumatakbo.

“Anong nangyayari?” Tanong ko habang sumasabay sa bilis niya.

“Di ko alam pero lahat ng tao sa hospital wing ay walang malay o patay na.” Saad nito.

Nakarating kami sa lab kung saan namin binubuo ang robot namin. “Ano ang ginagawa natin dito?”

May pinipindot siya sa nakahilera na mga computer. “Kahapon bago tayo umalis ay may nakuha akong isang file pero ng binuksan ko ay hindi ko mabuo ang ibig-nitong sabihin pero mukhang alam ko na.” Sabi nito.

“Ano yun?” Pag-aalam ko ng kasunod.

“Kaninang umaga, nakita ko to saking pintuan bago pa mag-alarm. I think this is the password at kung ano ang laman nito, baka siya ang magiging sagot ng nangyari sa hospital.”

Isang video. Isang imahe ng isang lalaki na may katandaan ang nagpakita. “I don’t have enough time pero remember these names…” Mabilis at parang nagmamadali ang lalaki sa video na parang balisa at di mapakali at halata na may tinatakasan at may gustong isiwalat.

Nasabi sa video na ang mga pangalan na sinabi niya ang dahilan kung bakit kami andito lahat. “…these project is failing at hindi ko gusto ang gusto nilang mangyari. Di ko alam if you would survive their plan. I’m just hoping these message ay matatanggap niyo.”

“Bigla kang natahimik?” Tanong ni Austin.

I just stood there after hearing everything at di ako makapaniwala sa pangalan na narinig ko.

Bumukas ang pintuan at iniluwa niya ang hinihingal na si Jack kasama sina Troy, Axel at Calvin. “This place is about to blow.” Saad ni Axel.

“What?….” Natigil ako ng makita ko ang timer. Isang oras at kalahating minuto….

Bigla ko na natanggap na hindi kami makakalabas dito ng buhay. “What is the plan?” Tanong ni Jack.

Taranta na ang lahat at kanya-kanya na sila ng ginagawa. Austin is trying to find the source kung saan magsisimula ang pagsabog.

All I have in mind is the project that I have been working on at iyon ay ang pagtransfer ng memorya ko sa robot na ginagawa namin.

Madami kaming prototype at isa dun ay ang mukha at katawan ko. “San ka pupunta at anong balak mo?” Tanong ni Calvin.

“Trying to get my revenge.” Sagot ko.

Chapter II: Revelation

Habang naglalakad papunta sa secret lab namin kung san ko gagawin ang pagkopya ng memorya ko at para ilipat sa robot, tanging tumatakbo sa utak ko ang pangalan ng tatay ko.

All this time, my father had been planning this for years just to get rid of me. Malagal na niyang alam ang totoong ako at gagawin niya talaga ang lahat para lang wala siyang anak na nakikipagkantutan sa kapwa lalaki. Syempre, kabilang na dun ang kanyang iniingatan na pangalan.

I hooked myself to the machine that would let me do what I intent on doing. Sasabog na ang lugar na ito in an hour.

“30 minutes ang transfer, seryoso ka ba?” Tanong ni Austin.

“Wala na akong pake.” Saad ko.

“Should we just find some shelter na pinakasafe para sa atin?” Saad naman ni Axel.

“I will do that.” Sumagot si Austin.

“Gawin niyo ang dapat niyong gawin, kapag magkukulang sa oras, iwan niyo na ako.” Saad ko.

In a minute ay mawawalan na ako ng malay para masimulan na ang transfer habang si Austin ay nagsimula ng magprogram para makita ang pinakasafe na lugar.

The transfer started and just like that, muli na akong nagkaroon ng malay. To my surprise andito pa

sila

at mukhang dismayado ang itsura nila.

“Anong nangyari?” Nagkatinginan silang lahat at alam ko na ang pinanggagalingan nila.

The transfer failed at 84%. “That would work. Tara na.” saad ko pero nagkatinginan sila ulit at parang nawalan na ng pag-asa.

“Dito na ang pinakaligtas na lugar.” Saad ni Austin pointing at the screen of his diagnostics kung saan tanging 13% chance of survival.

Nanlambot ako ng makita ko ang resulta pero bumalik ako sa plano ko. Labing apat na minuto nalang bago kami magiging abo. I jump into my computer and started coding to try and complete my robot.

Nakasentro talaga sa program ko ang makapaghiganti sa tatay ko na mukhang nasama naman sa memorya na nakopya. Di magiging perpekto ito pero I’m doing my best.

Tila ang bilis ng oras at may dalawang minuto nalang kami. I am rendering the program at nasa kalagitnaan na ito ng pagprocess.

Nakalagay sa isang matibay na lalagyan ang mga prototype namin na robot at punong-puno ito na tubig kung saan kita ang robot sa loob.

50% percent na ang robot ko at nasa tatlumpung segundo nalang.

“Nice meeting you guys. Salamat sa lahat.” Saad ko sa kanila.

Tumayo si Austin at ginawaran ng isang halik si Jack. And we just hugged hanggang sa makaramdam kami ng pagyanig ng buong lugar.

I know that my robot would survive dahil sa lalagyan niya at it would be a matter of time at makakatakas siya dito to find some help. I know I didn’t create a robot that the intent is to kill my father but to find help para maisiwalat ang katutuhanan.

Nabasag na ang mga dingding at tanging nakita ko ay bola ng apoy na papunta sa kinatatayuan namin. My instict is telling me to run hanggang sa pinakadulo at hide sa likod ng mga prototype naming mga invention. That is my last hope of survival.

---

PROCESS COMPLETE…

OPTIMIZING…

There is a sudden rush that I felt in my whole body. Pagbukas ko ng aking mata, napapalibutan ako ng tubig sa loob ng isang paikot na lalagyan na yari sa makapal na salamin.

Everything is in ruins at kinakain ng apoy. Biglang bumagsak ang isang poste sa harapan ko at tumama ito sa salamin na kinalalaguan ko dahilan para tuluyang mabasag ito at makalabas ako. Litong-lito ako sa nangyayari pero I know I have a mission to do.

Nakakita ako ng mga tao na walang malay hanggang sa nakita ko sarili ko na walang malay na nakasandal sa pader may dugo na dumadaloy mula ulo ko.

Di ko ito pinansin at nagsimulang maglakad-lakad. I can sense where I am going at kung saan ako pero di ko alam kung saan ako dadaan.

Lahat ng dinadaanan ko ay nilalamon ng apoy. Ilang minuto nadin akong palakad-lakad trying to find a way out. Puro sira sirang mga gamit hanggang sa may naririnig ako na parang tunog ng dagat.

Sinundan ko ito hanggang sa makalusot ako sa isang basag na pader. Pagkalusot ko, puno ng bato ang paligid. Nasa loob ako ng isang underwater cave at kailangan kung lumangoy palabas kung nasaan ang liwanag.

Nasa isang isla ako at di ko alam ang susunod na aking gagawin. I just know that I need to build a boat na siyang ginawa ko sa mga sumunod na mga oras. Mabuti nalang at madaming mga prutas at wild berries sa lugar na ito kaya nakayanan kung mabuhay hanggang sa alam kung kakayanin ng bangka na ginawa ko ang lakas ng alon sa dagat.

Hindi ko din alam kung ilang oras o araw akong papalutang sa dagat pero pinaghandaan ko talaga ang araw na ito.

Kada araw na lumilipas, alam ko na may misyon ako na kailangang gawin at unti-unti akong naliliwanagan sa nangyayari.

Dumating ang araw na sa wakas ay nakarating na ako sa dalampasigan na may mga tao. Madilim ang paligid nung araw na iyon at mula saking balsa ay kita ko ang mga tao sa dalampasigan.

Tumalon ako para lumangoy papunta sa tabing-dagat kung saan walang masyadong tao. Hindi ko alam ang oras pero base sa dami ng tao ay mukhang uwian na ng mga galing sa inuman at sayawan.

I just run through sa isang public shower area para dun magbihis matapos ako makakiha ng damit sa isang cabin na mukhang lasing ang mga tao.

Nagbihis ako at ang una kung kailangan gawin ay maghanap ng pera. Alam ko ang lugar na ito dahil naalala kung nakapunta na ako dito dati at may isang particular na lugar na pwede akong magkapera ng hindi nagnanakaw.

“Sabak mo lang ako kahit isang gabi lang.” Saad ko sa namamalakad ng lugar na pinuntahan ko na alam kong malaki ang bayaran pagdating sa mga bayarang lalaki sa lugar na ito.

Alam ko ito dahil dito kami kumuha ng stripper para kay Axel nung nag21 siya kaya alam ko na bigatin ang makukuha ko na pera.

“Sige. Maswerte ka at mukhang hindi makakapunta ang isang stripper at nagwapuhan sila sayo.” saad niya. “Punta ka sa lugar na ito.” Pinakita niya ang isang litrato ng lugar kung saan nakasulat din ang address at agaran ko itong pinuntahan.

I know it wouldn’t take that long kaya tumungo na ako sa lugar na malapit lang naman at ito ay sa isang beach resort.

I did what I had to do and get the money na may additional bonus pa. Time to start my investigation.

Chapter II: Ruins

MALIK’S POV

Present Day…

…Sa wakas, tinanggalan na ako ng piring sa mata ng magkamalay na ako. F*ck! Ang sakit ng buong katawan ko at nakagapos padin ako sa isang poste at kasama ko si Dylan na nasa isa pang poste.

“Anong nangyari sa lugar na ito?” Sabi ko sa sarili ko patapos ko itong obserbahan. Halatang may pagsabog na nangyari dito sa lugar na ito na kita sa mga naiwang bakas nito at sira-sirang paligid.

Mukhang pasilidad ito ng Tori-X, nakapinta sa isang basag na pader ang Tori-X kaya dun ko binase na nasa Tori-X nga kami. Dun na sumagi sa isip ko ang isang napakahindi kaaya-aya na senaryo. Ayokong isipin na patay na sila pero yung katotohanang isang robot ang akala naming si Nathan ay malaki ang tyansa nga na wala na sila.

Pero ano ang sinasabi niya tungkol sa mga nalaman niyang ginagawang professional escort ang iba? Kasama ba dun si Troy? Sana nga. Kung ano man ang nangyari sa lugar na ito sana di sila kabilang sa mga abo na nakakalat dito.

Nakarinig ako ng mga paang naglalakad papalapit. Tatlong lalaki na nakafull body armor suit na kulay itim at may suot din sa kanilang ulo kaya di ko mamukhaan.

“Sino kayo?” Hindi ko alam kung bakit pa ako nagpupumiglas.

“Gising na pala ang pinakamasipag nating detective.” Sabi ng isang lalaki na hindi ko alam kong sino sa kanila.

Nagsenyasan silang tatlo. Yung isa pumunta kung saan nakatali si Dylan habang ang isa ay pumunta sa likod ko para tanggalin ang pagkakatali ko sa pader.

Maingat ako sa aking galaw dahil may hawak silang baril at wala akong laban sa tatlo. Hangga’t maari ay kinakalmahan ko ang sarili ko at maghanap ng paraan para makatakas. Hindi ko alam ang lugar na ito kaya walang silbi pag magpupumiglas ako ngayon at lalaban dahil di ko din alam kong saan tatakas.

Habang naglalakad kami ay tumitingin tingin ako sa aking gilid sa lalaking nakaalalay sakin. “Ano tinitingin mo? Tingin sa harap.” Ma awtoridad niyang saad.

Kasabay nun ay may dinaanan kaming buto ng tao sa may gilid. Di lang isa pero kada liko namin ay may buto ng tao akong nakikita.

“Sabing tingin lang sa harap.” Saad ng lalaki.

Wala akong kaalam-alam sa nangyayari pero base sa nilalakaran naming daanan ay pababa kami ng pababa. Kung wala lang silang baril na nakatutok sakin, hihingi na ako kung pwede ba kaming magpahinga saglit dahil nakakangalay at nakakahingal.

Sa wakas, dumating na kami sa pinakababa at biglang bumukas ang isang pintuan. Di ko maipaliwanag ang itsura ng lugar pero madaming mga bagay dito na ngayon ko palang nakita. Mga computer na wala pa sa market at mga iba’t ibang makinarya.

Nilagpasan namin ito hangang sa pinakadulo kung saan pinapasok ako sa isang silid na yari sa salamin ang apat na kanto nito kaya kita ko sa labas.

“Not again!” Saad ko ng magpausok sila sa loob at naramdaman ko ang pamimigat ng katawan ko at tuluyan na nga akong bumagsak.

Parang ambilis lang ng pangyayari at muli na naman akong nagkamalay. Ang pagkakaiba sa oras na ito ay wala na akong damit at para akong bagong ligo. Wala na akong makitang tao sa paligid maliban kay Dylan na nasa kabilang silid. May sinasabi siya pero wala akong marinig.

“Wala akong marinig!” Sumisigaw na ako pero di kami magkarinigan. This is bullsh*t.

For some reason, parang may mali. Sa malayo ay may mga nagtutumbaan na mga gamit at hindi ko makita ang nangyayari. Biglang may sumabog nalang na ikinagulat namin ni Dylan.

May nakikita na akong mga tao na mukhang may kinakaaway. Hindi ko din malaman ang mararamdaman ko kung may pag-asa na ba kaming mailigtas o hindi.

Suddenly, isang pamilyar na mukha ang nakita na naglalakad papunta sakin. “Troy?” Nabigla ako at hindi ko malaman ang aking mararamdaman.

After a year, it doesn’t feel real na nakikita ko siya ngayon wearing a full armor at may dalang baril. Bumukas ng kusa ang isang parte ng salamin. “Troy?” Excited kong saad.

Deretso lang siya at kita ko din sa itsura niya ang emosyon na kanyang nararamdaman. Nagkasalubong kami sa isang masaganang halikan.

“Tara na! You can do that pag nakaligtas na tayo.” Pagkahiwalay namin sa aming halikan, nakita ko si Nathan na si Dylan naman ang inalalayan.

“Tara na.” Saad ni Troy at binigyan ako ng baril sa pagtakas namin.

Umakyat kami ng mabilis sa napahabang hagdanan hanggang sa lumabas kami sa isang maliwanag na paligid. Nasa gitna kami ng isang isla at may helicopter na nag-aantay.

“Here, suot niyo to.” May inabot si Nathan samin ni Dylan na damit para isuot.

“Thank you.” Saad ko. Nagdamit na ako agad dahil sa lamig.

“By the way, Austin pala.” Saad ng isang lalaki na siyang katabi ni Nathan sa harap.

Agad kaming nakarating sa lugar na pakiwari ko ay isa na namang pasilidad. Sa pagkakataon na ito nasa gitna ito ng isa na naman isla ang kaibahan ay masyadong maalon ang dagat dito at wala kang matanaw na kalapit na isla.

“San tayo?” Tanong ko kay Troy na kanina ko pa di mabitawan ang kamay.

“We’ll explain everything later.” Sagot ni Troy.

Pumasok kami sa isang kweba at dun ay may natatagong pintuan at mukha itong elevator. Bumaba kami at kita ko kung gaano kalawak ang nasa ibaba at gaano ito kamoderno pagdating mga arkitektong gamit at teknolohiya.

“I told you to not go just yet.” Saad ng isang lalaki na mukhang nasa singkwenta na pero bakas padin ang pagkabata sa ganda ng pangangatawan.

“Si doctor Henry pala, siya ang nagligtas samin at ang nagbalik ng memorya namin.” Saad ni Troy.

“Good to see you alive, detective.” Bati niya samin. “Pwede niyo na sila ipunta sa kanilang tutuluyan except for you Nathan, mag-uusap pa tayo.” Alam mo na siya ang pinakanirerespeto dito sa lugar na ito.

Hinila na ako ni Troy papunta sa aking tutuluyan at pinapaliwanag din ang mga dinadaanan namin. Hindi na ako makapagpigil pa at sinunggaban ko na si Troy ng halik ng makapasok kami sa kanyang silid.

“Namiss kita, gago.” Saad ko.

Nagkabatuhan na ng mga damit sa sahig hanggang sa pareho na kaming nagkakapaan ng katawan. Di na niya pinalampas ang pagkakataon at agad lumuhod para isubo ang tigas na tigas ko na brat. “Tangna! Mmmmmm. Iba ka talaga sumubo, Troy.” Sabi ko.

Ilang minuto niya akong sinusubo at oras naman para suklian ko siya. Nahiga ako sa kama, dun niya tinapat ang ari niya sa mukha ko at patuloy parin siya sa pagsubo ng kahabaan ko.

Kapwa na kami nasa gitna ng kalibugan ng mahinto ang lahat ng ito sa pagbukas ng pinto.

“Next time, lock the door.” Saad ni Nathan na nakatayo sa pintuan.

“Walang lock ang pintuan dito, tol.” Sagot ni Troy.

“Gago, oo pala.” Medyo natuwa siya. “Enjoy nalang, makakaantay naman ang sasabihin ko.” Saad niya sabay sara ng pintuan.

Chapter II: Survival

NATHAN’S POV

One Month Ago…

The Day of the Explosion…

…F*ck! Ang sakit ng buong katawan ko. Di ko maigalaw ang katawan ko. Unti-unti ng lumiliwanag ang paningin at ramdam ko ang init ng paligid pero mas nangingibabaw ang di maipaliwanag na sakit sa buong katawan ko.

Nararamdaman ko pa naman ang mga paa at kamay ko kaya ibig sabihin, pwede na ako gumalaw. May nakabaon sa tagiliran ko na salamin at yun ang isa sa pinanggagalingan ng matinding sakit.

Saglit kong hindi pinansin ang katawan ko at tinignan ang aking paligid. Nilalamon na ng apoy ang paligid at mausok. Tiniis ko ang sakit at binuhat ko ang buong katawan ko para tignan ang robot.

Wala ito sa kanyang kinalalagyan kaya ibig sabihin ay naging matagumpay ito. Nakarinig ako ng may umuubo sa likod kaya bigla akong nabuhayan ng loob na may kasama ako.

Dinahan-dahan kong pumunta sa parte kung saan may umuubo at nakita ko ang naka-ipit na si Troy sa isang bumagsak na pader.

“Troy!” Agad akong lumapit at bigla akong napayuko. “Aaaaahhhh. F*ck!” Saad ko ng piglang sumakit ang nakabaon sa tyan ko na hindi ko matanggal dahil siya ang nagpipigil para hindi ako duguin.

Wala na akong magawa pa kundi hatakin ito. Halos manginig at manghina ako sa sakit at nakaramdam ako ng pag-agos ng madaming dugo. Mukhang mali ata ang desisyon ko na tanggalin ito pero nakakita ako ng mahabang tela na siyang pinambalot ko ng mahigpit sa tyan ko para pigilan ang pagdugo.

“Guys!” Narinig ko ang sumisigaw na boses ni Austin.

Pagkalingon ko, kita ko mula sa usok na nakaakbay si Jack sa kanya papalapit samin ng sumigaw ako, “Dito! Tulong.”

Kapwa naming pinagtulungan na makaalis si Troy sa pagkakaipit. “Sina Axel at Calvin?” Tanong ni Troy.

“Di ko sila mahanap. Pero kailangan na nating umalis dito dahil gigiba na itong kinatatayuan natin.” Saad ni Austin.

Tinulongan namin ang isa’t-isa na makalakad pero di kami makagalaw ng mabilis dahil sa sugat namin sa katawan at ang paligid ay kinakain parin ng apoy.

Nakaramdam kami bigla nang pagyanig ng paligid at sunod-sunod na ingay mula sa nilakaran namin. Pagkalingon namin ay bumabagsak na nga ang sahig at papalapit sa kinatatayuan namin. “Takbo!” Saad namin sabay lakad ng mabilis paharap kahit iniinda namin ang sakit sa katawan at kung mapaso man kami ng mga mainit ng mga bakal.

Sa malasmalasang pagkakataon, biglang sumigaw si Jack kaya ako napalingon. Kita ko ang ipit niyang paa sa bumagsak na gamit sa likuran niya. “No. No. No. Iwan niyo na ako. Ayokong madamay pa kayo.” Saad nito.

Hindi na sana ako makikinig kahit kita ko na parang domino effect ang nangyayaring pagbagsak ng sahig papalapit sa amin. Hinila na ako ni Austin bago pa ako makabalik para tulungan si Jack.

Wala na akong magawa kundi tignan ang kaibigan ko na kasama sa bumagsak na sahig at hindi ko na makita sa ibaba dahil sa apoy at abo.

Sa wakas ay nahinto ang pagbagsak ng sahig kaya huminto na kami sa aming pagtakbo. Siguro dahil sa adrenaline kaya hindi ako nakaramdam ng sakit pero pagkapahinga ko ay dun na ako tinamaan ng matinding sakit at panghihina.

Isama mo pa ang halo-halong emosyon.

Napasandal kaming tatlo sa kapaguran at dahil sa namumuong usok sa paligid kaya mahirap huminga. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa mga oras na ito.

Bago ako mawalan ng malay, alam ko na may narinig akong mga boses at may ilaw na papalapit papunta sa amin. “Buhay pa sila. Dito, dito, dito…” Isang lalaki ang nakatayo sa harapan ko at kinakaway ako para makuha ang atensyon ko pero di ko na kaya. Gusto ko ng ipikit ang mga mata ko.

---

“Magiging maayos po siya, nawalam siya ng madaming dugo pero dahil sa genetic mutation na ginawa sa kanya ay mas napapabilis ng sarili niyang systema ang kanyang paggaling.” Yun ang una kung narinig mula sa aking tulog.

“Nathan?” Idinilat ko ang aking mata at dalawang di ko kilalang mukha ang sumalubong sakin kaya bigla akong nagpanic.

“Woah! Kalma ka lang. You can trust us.” Saad ng isang lalaki.

“Sino kayo? Nasaan mga kasama ko?” Tanong ko.

“Wag ka mag-alala, nasa kabilang kwarto sila nagpapagaling. Ako pala si Doctor Henry.” Saad ng isang mas nakakatandang lalaki.

“Doctor Colby.” Pakilala naman nung isa na mas bata at mas may itsura sa kanilang dalawa. “Alam mo ba ang nangyari sa inyo?” Tanong niya.

Kinwento ko ang naalala ko maliban sa plano ko sa paggamit ng robot. Bago pa ako makapagsabi ng madaming katanungan, sila na mismo ang nagpaliwanag ng lahat.

“Marahil ay nakilala mo na siya.” Pinakita ni doctor Henry ang isang litrato. Yun ang litrato ng lalaki na nasa video bago pa sumabog kaya tumango ako sa tanong niya. “Siya ang partner ko pero sa kasamaang palad, magkaiba kami ng pinaniniwalaan sa buhay. Hindi ko alam na pinagpatuloy niya ang plano niya noon pa at ngayon ay siyang dahilan ng kanyang pagkamatay…”

Kinwento ni doctor Henry na sa araw ng pagsabog ay alam na niyang papatayin siya dahil sa gusto niyang umatras sa proyekto. Pareho sila ng sinimulan pero si doctor Henry ay nanatili sa maayos at legal na pamamalakad. Kaya ng malaman niya ang nagyari sa partner ay gusto niyang itama lahat ng mga pagkakamali ng partner niya. Nais ni doctor Henry na makadiskubre ng makabagong teknolohiya na makakatulong sa medisina at siya ang nakaimbemto bago nakawin ng partner niya ang kanyang trabaho. “Gusto ko man itong ipaalam sa publiko pero masyado silang malakas at nasa kanila ang kapangyarihan ng madaming opisina sa gobyerno kaya gagawin ko ito sa sarili kong kakayanan at kailangan ko ng tulong niyo.” Saad ni doctor Henry.

Maya-maya ay nagpaalam na siya at naiwan si doctor Colby. “Alam ko na hindi lahat kami nahanap niyo, now tell me, sino ang mga kasama ko dito.” Saad ko.

Nag-isip pa muna siya saglit kung sasabihin ba niya ang totoo pero napilitan siyang magsabi. “Sina Troy at Austin ay nasa kabilang kwarto. Si Troy ay wala paring malay dahil sa dami ng tinamasa niyang mga sugat. Si Austin ay kagigising lang kaninang umaga pero ngayon ay natutulog na.”

“Si Jack?” Tanong ko.

Nag-iba itsura niya ng tanungin ko si Jack, “Sorry pero di na namin siya naabutan pa dahil nung araw na niligtas namin kayo ay may kasama kaming mga tauhan ng Tori-X na dumating.” Paliwanag niya.

Tinanong ko din ang iba pero pareho lang din ang sagot niya. “Thank you. Pero gusto ko na munang mapag-isa.”

Sin

unod niya ang request ko at iniwan ako mag-isa sa silid.

Chapter II: Disconnected

Ilang araw na akong nakapagpahinga at pakiramdam ko ay pwede na akong bumalik sa paghanap ng aking robot. Nagkaroon na kami ng plano at ang plano ay wag muna magpakita as much as possible kaya gamit ang program ng robot ko ay dinagdag ko na wag siyang magpakita kahit kanino hangga’t wala pa kaming alam sa plano at galaw ng Tori-X. Inupload ko ito sa code niya at dun ko din inactivate ang tracking device niya at para din madaling makapagsend siya ng impormasyon sa galaw niya at iniisip niya.

“Eto, may nakalap akong galaw ng Tori-X.” Saad ng isang tauhan nila.

Pinaliwanag niya ang nangyari, “Dahil sa sinabi niyo na may kutob kayo na buhay pa si Jack, gumawa ako ng image matchimg program kung saan awtomatikong ipapaalam satin kong may makikita siyang kamukha nina Jack. Ayon na nga, pagkatapos ng tatlong araw ay nagpakita to sa image satellite.” Pinakita niya ang hawak niyang tablet kung saan kita sina Jack, Axel at Calvin sa isang pribadong isla.

“Isa pa, nagpakita din sila sa isang bidding site sa dark at deep web.” Saad niya.

Gamit ang impormasyon na iyon, agad kung inipload ito sa systema ng robot ko. Kasabay ng pag-upload ko nito ay dumating din ang impormasyon na nagpunta siya sa building namin para kunin ang pera ko na tinago ko sa isang lugar sa aming office para sa aking luho at para hindi matrace ng magulang ko kung sakaling babawasan ko ang bank account ko kaya tinago ko nalang ang pera sa opisina.

Naging maganda ang takbo ng araw ko ng matuntun din namin ang kaisa-isang tao na nag-iimbestiga parin sa amin at yun ay si Malik. Hanggang ngayon ay wala padin kaalam-alam si Troy dahil sumailalim siya sa operasyon para makaalala siya ng tuluyan pero hanggang ngayon ay nagpapagaling pa kaya isang linggo ko siyang hindi nakakausap.

Lahat ng nalalaman ko ay nalalagay ko sa ala-ala ng robot at lahat ng impormasyon na nakukuha niya ay napupunta din sa systema ng pasilidad dito.

Sa loob lamang ng tatlong linggo ay nakuha na nila ang tiwala ko at mukhang ganun din kay Austin at Troy. Si Austin ay ginagawa ang lahat ng kanyang makakaya para makuha ang hustisya at makaganti. Ako ay ang tanging gusto ko muna ay ang makita sina Jack, Axel at Calvin.

Kinabukasan, eto na ang oras para magkita sina Malik at ang robot o sabihin na nating ako. Hindi ko kailangang controlin lahat ng galaw ng robot dahil may sarili na itong isip. Ang tangi ko lang magagawa sa oras na ito ay mag-antay at gamitin ang impormasyon na makukuha ko.

---

Sa wakas ay nagising si Troy at kasama na siya sa nangyayari. “I don’t think magandang ideya na idamay si Malik dito. Baka mapahamak pa siya.” Saad ni Troy.

“Alam ko ang nag-aalala ka sa kanya pero kailangan lahat ng tulong na kailangan natin at isa pa diyan ay kailangan nating tignan bawat galaw nila ng hindi nila nalalaman ang kalagayan niyo. Ang tanging alam nila ay patay na kayong lahat and that robot is our chance para makagalaw sa labas.” Saad ni Henry.

Disconnected…

Biglang nagpakita sa screen ng computer ko at nagsilapitan ang lahat. “Ano nangyayari?” Sabay sabay nilang tanong.

Pinindot ko ang isang botton para magrefresh at magload uli pero “disconnected” padin ang nakalagay.

Kinabahan na ako na baka nabuking kami kaya binuksan ko ang video feed na nakuha niya ilang minuto lang ang nakakalipas. Dun nga namin nakumpirma na nahanap na nila ang plano at mukhang nasa panganib sina Malik.

“What do we do now?” Tanong ni Troy. “Ano ginagawa mo?”

Sunod-sunod ang pagpindot ko sa computer para patayin ang systema at burahin ito ng tuluyan.

“Pinapatay niya ang code para hindi tayo madetect.” Si Austin na ang nagpaliwanag.

“Pano na yan, wala tayong mata sa galaw nila.” Tanong ni Troy.

“ Not necessarily. May isa na tayong pwedeng bantayan.“ Tinutukoy ni Austin ang lalaki sa video na kitang-kita ang mukha ni Carter.

“ Wag ka mag-alala, ililigtas natin si Malik.“ Paninigurado ko kay Troy na balisa na naman sa pag-aalala.

“Sabihin mo lang kung ano ang plano.” Sabi niya sabay alis at bumalik sa kanyang training.

“Okay ka lang?” Biglang lumapit sakin si doctor Colby.

“Okay lang doc. Siguro kailangan ko lang siguro magpahinga muna.” pahayag ko.

Dumiretso ako sa paliguan at binasa ang aking katawan sa malamig na tubig para mahimasmasan. Nabasa ko na ang damit ko bago ko ito tuluyang tanggalin at isabit sa gilid para magsabon.

“Stress ka ata?” Narinig ko ang boses ni Austin na papalapit sa likod ko. Naramdaman ko ang paghaplos ng kamay niya sa balikat ko hanggang sa umabot ang kamay niya sa dibdib ko at ito ay minamasahe.

Nakatalikod ako sa kanya at dun na niya sinimulang halik-halikan ang leeg ko hanggang sa umabot na ang kamay niya sa patigas ko na alaga.

Dun na ako tumalikod sa kanya para gantihan siya ng halik. Kapwa kami nakahubad ngayon at hindi namin alintana na kahit anong oras ay may papasok dito na iba at mahuhuli kami.

Isang role dito ay lahat ng lugar ay walang lock maliban sa toilet at sa mga may importanteng gamit at opisina ni Doctor Henry.

Nagsabonan kami ng katawan maging b*rat ng isa’t isa ay nilalaro namin hanggang sa maalis ang sabon at dun ko siya sinimulang isubo. Hindi ko talaga maitatanggi na wala pang mas mahigit sa pagpapalabas ng init sa katawan.

Nagpalit kami ng pwesto ni Austin kaya siya na ngayon ang subo-subo ang alaga ko. Napapalakas ang ungol ko sa ginagawa niya na hindi padin kumukupas ang hatid na sarap.

Gaya nga ng sabi ko kanina, meron at merong papasok dito na makakahuli samin. May isang dumaling na tauhan at imbes na umalis ay nanaliti pa siya rito at nanonood habang nakasandal sa gilid.

Nakita namin ito ni Austin pero wala kami pakialam. Siya pa nga mismo ang pumunta sa lalaki at deretsong sinubo ang matigas niya ding alaga.

Sa totoo lang, napakamaskulado din ng taong ito. Mabalbon ito na bagay sa kanya at hindi din papatalo sa laki ng alaga.

Salitan niya kaming sinusubo hanggang sa gusto na niyang pumasok sa loob ni Austin. Nahiga ang gwapong lalaki sa sahig at pumaibabaw naman si Austin na handang ipasok ang alaga niya.

“F*ck! Ang laki mo.” Saad ni Austin.

Habang iniinda niya ang sarap ng b*rat sa loob niya ay di niya pinalampas na isubo ang alaga ko habang nag-aantay ako ng aking pagkakataon.

Lahat kaming tatlo ay bigayan sa gusto ng isa’t isa. Hanggang sa umabot na kaming dalawa ni Austin ay nagbabadyang pasukin ng sabay siya.

Dito natapos ang aming kant*tan hanggang sa kapwa kaming nakapagpalabas sa bibig niya na lahat ay nilunok niya.

Chapter II: Rescue

Few Hours before the Rescue…

May impormasyon na kami sa kinalalagyan nina Malik at Dylan. Mukhang matagumpay nga ang ginawa ko at hindi nila kami nadetect at ang tanging alam nila ay solo na gumagalaw ang robot.

Isa kasi sa iniwan nila sa lugar nung nirescue kami ay naglagay sila ng peke na katawan na may dna namin kaya para sa kanila ay patay na kami at sina Jack, Axel, Calvin at iba pang nakita ang tanging nakasurvive na ngayon ay ginagawa nilang proffessional escort sa mga bigating cliente.

“Hindi. Hayaan niyo na mga tauhan ko ang gagalaw.” Pagtutol ni Henry dahil sa balak namin na kami ang pupunta total may training naman na kami at alam namin ang lugar.

Kahit pinigilan pa niya kami ay tumakas kaming tatlo with out them knowing. Bahala na. Basta ang nasa utak ko ay we need to do something at ito na yung pagkakataon namin.

Alam na ni Austin magpalipad ng helicopter at ako din ay natuto magpalipad dahil sa mga simulation na andito. May training na din kami ng mga combat skills at pati paghawak ng mga iba’t ibang baril kaya namin pinilit namin na kami ang pupunta para irescue sila.

Andito na kami sa lugar kaya kanya kanya kaming suot ng aming panakip sa mukha para di makilala. Tama nga ang hinala namin na isasalang sila sa bidding sa dark web. Hindi na sila natututo pa.

“Mag-ingat ka.” Pahayag ko kay Troy na siyang unang bumaba at diretso sa intrada papasok.

“Stay on your comms, guys. Ako na bahala dito sa taas.” Saad naman ni Austin.

Maingat kaming pumasok. This place feels nostalgic but not in a good way. Kita parin ang bakas ng nangyari dito. Nasa pababa kami na hagdanan ng makarinig kami ng putok na biglang tumama sa pwesto namin.

Pagkatingin ko sa itaas, agad ko itong pinatamaan ng bala na sunod-sunod hanggang sa may isang katawan na natumba at nahulog sa ibaba. “Okay ka lang?” Tanong ni Troy.

“Okay lang.” Nanlamig ako sa ginawa ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa ginawa ko lalo na nung nakita ko ang duguan niyang katawan at bali-bali.

“Tingin ka sakin. You sure?” Paninigurado nito.

Huminga ako ng malalalim at sinabihan siya na magpatuloy. Pagkapasok namin sa isang pintuan ay nagkatanggalan kami ng mga armas kaya labanan na ito ng kamao. Tag-iisa kami ng kalaban ni Troy na agad niya napatumba at deretso sa kinalalagyan nina Malik.

For the last time, nakuha ko na ang armas ko sahig at hinampas sa ulo niya. Inayos ko ang pagkakatayo ko at dumiretso kay Dylan para alalayan siya.

As expected, dadating kami sa pasilidad na papagalitan ni doctor Henry. Nagtaka lang ako na saming tatlo ay ako lang ang pinaiwan para samahan siya sa opisina niya.

“As you all know, bukas na gaganapin ang auction and I think we have a plan.” Panimula niya.

“Bakit sakin niyo lang po sinasabi?” Tanong ko.

“Well, may isang impormasyon kami na nakalap and I would like you to be the first one to know.” Saad niya. Pinaupo niya muna ako bago niya sabihin ang plano. “Nakuha na namin ang mapa ng isla maging ang blueprint ng nasa loob, alam ko na ikaw ang magaling pagdating sa pagpaplano kaya sinasabi ko na sayo ito.”

Pinaliwanag niya ang plano nila at sumang-ayon ako maliban sa isa na dapat kasama kami and I wouldn’t be surprise kapag magpupumilit din ang iba.

Nagpaalam na ako at dumiretso kina Troy para sabihin sana ang plano and to find out na tinuloy pala talaga nila ang ikama ang isa’t-isa.

“Wait.” Biglang sabi ni Malik.

Nagkatitigan lang sila saglit na parang nagkatugma ang iniisip nila at sabay silang ngumisi. Nakatayo padin ako sa pintuan ng tumayo si Malik papalapit sakin and didn’t expect that he would invite me in.

Sa isang ginawa niya ay napapayag niya ako na sumali. Agad niya akong hinalikan na nagpaaktibo muli sa malibog ko na diwa. Mula pang-itaas na damit at pantalon ko ay nakakalat na sa sahig habang ako ay nakaluhod at salitang pinagsasawaan ang b*rat nilang dalawa.

Nagpalit kami ng pwesto ni Troy kaya siya naman ngayon ang nagsasawa sa kahabaan naming dalawa habang kami ni Malik ay nagpapalitan ng halik.

“Gusto ko paglaruan niyo butas ko.” Saad ni Troy na agad tumuwad sa kama sabay

ku

ha ng pampadulas sa kanyang side table.

Hinayaan ko na si Malik ang unang gumalaw habang ako ay nakatayo sa gilid at nanonood.

Walang pag-aaksaya ng oras si Malik, dalawang daliri niya agad ang pinasok na tanging laway ang ginamit dahilan para mapa-ungol si Troy. Labas pasok ang dalawa niyang daliri habang dinuduraan niya ito. Pagnaramdaman na niyang nakakapag-relax na ang entrada ni Troy ay naging tatlo.

Napapakagat labi ako sa ginagawa niya at iniisip kong sakin niya ginagawa din yun. Ang tatlo ay naging apat na daliri. Habang nadadagdagan ang daliri sa loob ni Troy ay napapalakas din ang ungol niya at mas lumilikot ang katawan niya.

“Gusto mo ba ang nakikita mo?” Nabaling sakin ang atensyon ni Malik. Sumenyas siya na kantutin ko si Troy na siyang ginawa.

Swabeng swabe ang pagpasok ng alaga ko sa loob niya na napakainit sa pakiramdam. Little did I know, nasa entrada ko na din pala ang daliri ni Malik na nagbabadyang pumasok.

Napahinto ako sa pagkantt kay Troy ng maramdaman ko ang daliri niya sa loob. “Fck! Sige pa, dagdagan mo pa.” Saad ko.

“Ayan!…. Sh*t! Sige pa? Ha?” hamon nito sakin. Tumango ako bilang pagsang-ayon kaya mas dinagdagan pa niya hanggang sa ramdam ko ang apat niyang daliri sa loob ko. “Mukhang kaya pa ata ang buong kamao ko a.” Bulong niya sa taenga ko.

Di ko alam ang isasagot pero di na niya inantay pa ang sagot ko. “Relax ka lang, masarap to promise.” Saad niya.

Pinaliguan niya ng madaming pampadulas ang kanyang kamao at pinatuwad ako na maayos. Bumaliktad naman si Troy at ginawaran ako ng halik para marelax ako.

Ramdam ko ang tibok ng puso ko ng maramdaman ko ang limang daliri na pumapasok sa loob ko. “Holy f*ck!” saad ko.

“Ihihinto ko na ba?” Sabi ni Malik.

Agad-agad naman akong sumagot, “huwag. Sige pa.”

Nararamdaman ko na nga ang pagbinat ng butas ko sa kamay niya. Hininto niya ito at hinayaan ako na makahinga muna bago niya ituloy ang pagpasok ng kamao niya sa butas ko.

Chapter II: Wild Reunion

MALIK’S POV

Buong daliri ko ay nakapasok sa masikip na entrada ni Nathan. Matagal ko ng gustong tikman si Nathan dahil sa ganda nitong lalaki at dahil dinatnan ako ng libog kanina, bigla ko siyang inaya na samahan kami ni Troy sa kama.

Ginagalaw-galaw ko ng bahagya ang daliri ko sa loob na nagbibigay kiliti sa kanya hanggang sa tuluyan na ngang kinain ng butas niya ang buong kamao ko. “Ano ang pakiramdam?” Tanong ko.

“Tangna! Sarap, ggo.” Hinihingal niyang saad.

“May mas sasarap pa dyan.” Sabi ko sabay labas pasok ng marahan at dama ko na nasasarapan siya sa malikot niyang katawan na hindi mapakali kung ano ang gagawin.

Syempre di lang kay Nathan ko yun ginawa, dapat sa kasintahan ko din. Gamit ang isa kong kamay ay pareho kung kinakant*t ang butas nila.

Sa mga oras na ito ay hinayaan ko na silang nakahiga na dalawa sa kama habang nakataas pareho ang mga paa nila sa ere.

“P*ta!… Mmmmm… Lalabasan na ako.” Pahayag ni Nathan kahit di niya hinahawakan ang sariling alaga.

Bago pa masayang ang katas ni Nathan ay tinungo na ng bibig ko ang alaga niya at agad itong sinubo. Kasabay nito ang pagsabog ng naipong katas niya sa lalamunan ko. Nalunok ko lahat ng t*mod niya bago ako nagpatuloy muli sa paglabas pasok sa kanilang dalawa.

Kahit nagpasabog na siya ay di padin nawawala ang libog niya sa katawan at nanatiling nakatayo padin ang alaga at gusto naman niyang kumant*t ngayon.

Nakahanda naman ang entrada ni Troy na ipasok ang naninigas na alaga ni Nathan pero maliban dun ay nagbabadya ding pumasok ang brat ko para sabay naming pasukin ang entrada niya na kita mo ang pagkasensitibo dahil kanina pa ito namumula. “Sht… Sige pa… Sagad niyo… Mmmm…” Hiling niya.

Dahil sa nakikinig lang kami ni Nathan sa gusto niyang mangyari ay siyang ginawa naming sabay. Napapalakas ng napapalakas ang hiyaw niya kaya tinatakpan ko ang bunganga niya pagkatapos halikan.

Aaminin ko na ito ang pinakamainit ko oras na may kinakama. Lahat ng pinakapantasya ko ay naganap at nangyari ng walang pilitang nagaganap. Isang threesome na may kasamang fisting at double penetration ay talagang malagal ko ng gustong gawin kaso wala pa akong kakilala na matapang na gustong subukan ito.

Hindi naman maikakaila na ginaganahan ako dahil sa dami ng katas ko na naipon sa tiyan ni Troy matapos ako labasan na ngayon ay nililinis ni Nathan gamit ang kanyang dila habang nagpapalabas muli.

Uhaw din si Troy sa kant*t kaya ako ang naging biktima niya. Gamit ang pinaghalong tamod namin ni Nathan, yun ang ginamit niya para pampadulas papasok sa butas ko.

Habang tumatagal ay pabilis ng pabilis ang pagkant*t niya sakin hanggang sa naramdaman ko na umaagos ang mainit niyang katas sa loob ko.

Dun na kami nakaramdam ng matinding pagod at magkakatabi kaming tatlo na nakahiga sa kama at parang walang gustong gumalaw.

“Nga pala, ano ang dapat mong sasabihin kanina?” Tanong ko.

“Bukas na ang auction at sasagawa tayo ng rescue mission.” Sagot ni Nathan.

“Ano plano?” Tanong naman ni Troy.

Kinwento ni Nathan ang plano na wala naman kaming nakitaan na mali o kulang kaya sumang-ayon kami. “Well, tara na at maligo.” Suhestyon ko.

Wala mang may gusto saming tumayo ay pinilit parin naming gumising at maligo. Sa aming pagligo, di parin matanggal tanggal ang init ng aming katawan kaya muli na namang napalaban ang mga alaga at butas namin.

Pagkatapos ng ikalawang ikot ng kant*tan, deretso na kami sa pagtulog.

---

Maaga palang pero gising na ako at hindi na bumalik ang antok ko. Kumuha ako ng sweatpants na itim at lumabas sa silid. Naiwan naman si Troy sa kama na mahimbing ang tulog. May sarili naman akong silid na nakalaan para sakin pero pinilit ni Troy na magkatabi kami kahit ngayon lang.

Alam ko may kusina sila dito kaya dun ako dumiretso para magtimpla ng kape.

“Can’t sleep?” Boses ni Nathan pero sa gulat ko, nahugot ko ang kutsilyo at napalingon sa kanya.

“G*go ka. Ginagawa mo sa dilim!?” Binuksan ko ang ilaw para makita ko siya na nalaupo sa sa kitchen island at nagkakape din. “Sama ng panaginip ko e.”

“Same.” Saad niya.

“Ang weird padin.” Biglang sabi ko habang tinititigan ko siya.

“Weird ng alin?” Tanong niya.

“Yung robot. Feeling ko talaga ikaw ang kasama ng ilang mga araw. Kapag tinititigan kita, yung robot ang naaalala ko.” Paliwanag ko.

“Yeah. Yung robot.” Biglang nagbago ang tono ng boses niya.

“Bakit nag-iba tono ng boses mo?” Muli kong tanong para may mapag-usapan.

“Di ko din alam. Tagal kong binuo yun pero sa isang iglap, wala na.” Saad niya.

Nagpatuloy lang kami sa pag-uusap at dito ko lang talaga siya nakilala ng husto at napansin ko din ang pagkakaiba nila sa robot. Ang totoong Nathan ay may takot na siyang hindi ko nakita sa dating Nathan na nakilala ko na alam mong tanging nasa isip niya ay may misyon siyang dapat tapusin.

“Aga natin a.” Biglang dumating din si Austin na naghahanap ng kape.

Napaganda pa ata ang paggising ko ng maaga dahil sa isang masamang panaginip dahil mas nakikilala ko sina Nathan at Austin tungkol sa mga buhay nila at kwento nila sa mga nakaraang buwan o taon. Maya-maya ay sinamahan na din kami Dylan.

“Mauna na muna ako.” Saad ni Nathan. “Kailangan ko muna magtraining.”

Habang paalis si Nathan ay dumating naman si Troy, “Dito lang pala kayo, kanina pa kita hinahanap.” Sabi ni Troy sabay lapit sakin at halikan sa labi.

“Pano na yan, mauuna din ako para maghanda.” Paalam naman ni Austin pero bago pa siya makaalis ay nang-asar pa siya, “By the way, I can hear you from across the hallway kahapon, next time pag di niyo ako isasali, wag masyadong malakas.” Sabay ngisi.

“Copy that, boss.” Sabi ko.

“Ano sinasabi niya? Ano ba nangyari?” Inosenteng tanong ni Dylan.

Nagkatinginan lang kami ni Troy sabay sabi ng “Wala.”

Nung gising na ang lahat, dito ko napansin ang kakaiba nilang paghahanda para sa misyon nila ngayong araw. Lahat ng susuotin ng mga pupunta sa rescue mission ay may mga tracking device at maging mga communication device nila ay napakaadvance o di ko pa nakikita dati. Maging mga sasakyang panghimpapawid nila ay hindi basta-basta o ordinaryo lang.

Nahati kami sa limang grupo kung saan iba’t ibang parte kami ng isla papasok at magkakaiba kami ng misyon at oras ng pagpasok.

Kami nina Dylan at Austin ay kasama sa ikaapat na grupo kung saan kami magsesecure na makakatakas kami ng matiwasay kaya sa labas lang kami pupwesto sa may beach.

Sina Troy at Nathan ay kasama sa team C at sila ang naatasang maghanap sa mga irerescue namin. Ang unang team ang siyang mauuna para tignan kung saan madaling makagalaw. Ang ikalawa ang siyang susugod sa loob upang bantayan ang ikatlong grupo. Ang ikalima ay siyang back-up namin pag may maling mangyayari.

Chapter II: The Turn-around

NATHAN’S POV

For some reason, kinakabahan ako sa muling pagkikita namin nina Jack. “Guys, ready?” Tanong ng kasamahan namin.

Nagthumbs up kami at sinuot ang aming oxygen mask bago bumagsak sa tubig. Sampo kami ngayon na nasa ilalim ng tubig at lumalangoy papalapit sa isla para di kami makita ng kanilang mga may armas na bantay.

Nakarating na kami sa gilid na bahagi kung saan madilim at inaantay lang namin ang signal ng kasama namin. Sinabay nadin namin ang pagpalit ng damit namin para makapagdisguise na parang yung security nila na nakasuot ng full body armor mula ulo hanggang paa at para di kita ang mukha namin.

Nakuha na namin ang signal para pumasok. Pagkapunta namin sa may harap kung saan may mga tao, dun na ako nakaramdam ng matinding emosyon at pag-init mg aking dugo ng makakita ako pamilyar na mukha.

Nagagawa pa talaga ng tatay ko na ngumiti. Deretso ang tingin ko sa kanya na ngayon ay pasakay na sa kanyang helicopter para umalis. “Don’t do it.” Biglang hinawakan ni Troy ang kamay ko na hinuhugot ko na pala ang akimg baril.

Iniwas ko ang tingin ko at muling tumingin sa paligid kong paano makakapasok. Nagkasenyasan kami ni Troy at ang kasama ko sa grupo kung saan kami papasok.

Ang ikalawang grupo din ay nakaakyat na sa ikalawang palapag at secure na nila ang lugar na iyon. Kita ko na din ang ikaapat na grupo na nakapwesto na. Oras na para kami naman ang gumalaw dahil may mata na kami sa labas at loob. Dahil kanina ko pa tinitignan ang galaw ng mga gwardya, alam ko na kung pano sumabay kaya madali samin ang pumasok sa loob.

Ang problema ngalang ay hindi pa namin alam kung nasaan sina Jack. Tatlong parte nalang ang hindi pa namin napupuntahan kaya naghiwalay na kami. Ako lang mag-isa ang pumunta sa pinakabasement.

Nagsabi na ang iba kong kasama na wala ang hinahanap namin sa pinunthan nila, ibig sabihin ay dito nga sila at tama nga dahil may nakita akong pintuan na madaming gwardiya.

Nagsabi na ako kung okay na ba sila sa surveillance room para pwede na akong umatake. Nilagay ko na ang gas mask ko bago ako nagbato ng kemikal na pampahilo. Matapos ang ilang segundo ng makapal na usok, dumaan ako sa mga gwardya na walang malay at agad pumasok sa loob.

“Jack!” Sabi ko agad ng makita ko siya pero napaatras ako ng makita ko ang nakakabit sa kanya. This is a robot.

Tinignan ko lahat ng mga andito at lahat sila ay robot. “Sino ka?” Napalingon ako at nakita ko na nakatayo ang isang gwardya.

Pero imbes na magpanic, agad kong hinugot ang tazer ko at kinuryente siya hanggang sa mawalan siya ng malay at sinara ang pintuan paglabas ko. “Nathan? Do you copy?” Saad ng isa sa kasama namin ng nagmamadali akong lumabas.

“Copy.” Sagot ko.

“Anong nangyari? Kanina ka pa di sumasagot.” Tanong ng kabilang linya.

“Mga robot ang nakita ko sa basement.” sagot ko.

“May visual na ako sa kanila. Nagsisimila na ang auction.” Saad ni Troy.

Umakyat na nga ako at pumunta kung saan nagtipon-tipon ang mga tao. Mula sa pinakalikod ay kita ko ang nakatayong si Axel sa harap.

Habang ginaganap ang auction ay may biglang pumunta sa harap at may binulong sa kasama. Kita mo na isang masamang balita ang narinig niya at nagmamadaling umalis sa stage. Nagkagulatan nalang kami ng may biglang derederetsong putok kaming narinig kaya biglang nagsidapa ang lahat at nagsitakbuhan ang iba.

“Sino ang nagpaputok?” Tanong ko sa kasama gamit ang aming comms at wala sa amin ang umamin na sa kanila nanggaling kaya nagulat din sila.

Nakita ko na hawak ng isang lalaki si Axel papalayo sa lugar kaya hinabol ko ito. Nakita ko silang papunta sa ikalawang palapag kaya humanap ako ng mas mabilis na daanan kaya umakyat ako sa pader at hinarang sila sa itaas.

“Anong ginagawa mo?” Tanong ng lalaki.

Di ko na suya sinagot at hinampas ko ng baril ang ulo kaya siya napatumba at nahulog sa hagdanan. “Sino ka?” Tanong naman ni Axel na hinila ko ang kamay.

“Mamaya ka na magtanong.” Sabi ko.

“Nathan?” Saad niya.

Di ko na pinansin ang sinabi niya dahil pinapansin ko ang paligid kong saan kami pwedeng tumakas. Napunta kami sa balcony kung saan andun ang ibang kasama namin at inalalayan siya papunta sa bangka na tatakasan namin na ninakaw ng ikaapat na grupo.

Habang naglalakad pababa ay nakasalubong ko si Jack na may hawak ng baril at siyang nagpaputok kanina. Napataas ako ng kamay at akmang magsasalita na sana ng biglang may nagpaputok ng baril at tumulo ang dugo sa dibdib niya. “JACK!” sigaw ko pagkasalo ko sa kanya bago siya matumba.

Isang lalaki ng nakasuot ng itim na suit na mukhang tauhan ng isang client ang bumaril kay Jack. Bilang ganti, hinila ko ang sarili ko na armas at pinaulanan siya ng baril maging mga kasama niya na nasa likod.

Tinanggal ko ang suot ko sa ulo para makita ako ni Jack. Kasabay nun ay tumatakbo din si Troy papalapit samin.

Sinabihan ko siya na dalhin na si Jack sa labas at hahanapin ko pa ang iba. “Don’t bother, patay na silang lahat.” Nahihirapang saad ni Jack.

Narinig ko sa radyo na nahanap na nila ang tinutukoy ni Jack. “May isa pang buhay.” Narinig ko na sabi ng isa.

“San ka pupunta?” Tanong ni Troy.

“I need to shutdown the robots.” Sabi ko.

Agaran na akong bumalik sa basement para pasabugin ang mga robot. Alam na nila na kalaban ako kaya bago pa nila ako paulanan ng bala ay naipitik ko na ang aking baril sa kanila.

Naging kampante ako at napasobra ang tapang ko na hindi ko inalala ang sarili ko. Pwede pala akong tamaan ng baril na siyang nangyari bago palang ako makarating sa silid na pupuntahan ko.

Napasandal nalang ako sa pader at pinaulanan ng bala ang nagpapaputok ng baril at tinitiis ko ang hapdi at sakit ng tagiliran ko kasabay ng mainit na dugong deretsong lumalabas sa sugat. Nanlalabo na ang paningin ko at nanghihina ang tuhod ko.

Bago pa may makasunod ay pumunta na ako sa aking pupuntahan na kwarto at agad mag-iwan ng bomba at mabilisang umalis gamit ang iba pang daanan para tumakas.

I just heard I big explosion behind me at ang tanging naalala ko ay hindi ko maramdaman ang buong katawan ko pagkabagsak ko sa buhangin.

Chapter II: Escape

MALIK’S POV

“Nasaan si Nathan?” Tanong ko ng mapansin ko na siya lang ang hindi macontact at ang wala pa sa bangka. Nakaalis na ang iba gamit ang helicopter na hinighjack nila.

“Kailangan na nating umalis.” Kumento ng isa naming kasama.

Paalis na ako to find Nathan at alam ko kung san siya hahanapin dahil sa tracking device niya. “Pagwala ako in five minutes, umalis na kayo.” Sagot ko.

“Wait…” Di ko na pinansin si Troy at tumalon na ako sa bangka.

Maingat akong tumakbo palikod at iniiwasan ang mga ibang gwardya at tao. Bigla akong nakarinig ng malakas na pagsabog kaya dali dali akong pumunta. Napakadaming debri at madilim na sa lugar na ito kaya hindi ko siya makita.

Base sa tracking drvice niya ay malapit lang ako sa kanya but I can’t pinpoint where. Tumitingin-tingin ako and found nothing hanggang sa nakita ko ang nakahandusay na lalaki.

Di ko mamukhaan kong siya to dahil madilim pero pagkabaliktad ko, si Nathan nga. Kinapa ko kung may pulso siya. Meron pero mahina at namumutla na siya.

“Malik!” sigaw ni Troy na nasa likuran ko.

“Anong ginagawa mo dito?” Tanong ko.

“Di ko kayo kayang iwan.” Sagot niya.

“Tulungan mo ako alalayan siya.” Tag-iisa naming nilagay ang kamay niya sa balikat namin at inakbayan siya palayo sa lumalakas na apoy.

“Yun may motorboat.” Sabay turo si Troy sa motorboat sa gilid.

Dun na kami tatakbo ng may marinig kaming alingawngaw galing sa putok ng baril na pinapatamaan kami. “Ikaw na bahala kay Nathan, I’ll cover you.” Utos ko.

Binuhat na ni Troy si Nathan habang nakatago kami sa isang bato. Nagbilang ako ng tatlo at kasabay nun ay ako naman ang nagpaulan ng bala sa kalaban habang tumatakbo kami papunta sa bangka.

“Sh*t!” Wala na akong bala. Mabuti nalang at walang tinamaan samin ng makasakay na kami at paandarin ang bangka.

“Okay ka lang?” Tanong ko.

“Okay lang, ikaw?” Sabi niya.

Sinagot ko siya na okay lang din ako at tinignan ang kalagayan ni Nathan. Inalis ko na ang suot niya pan-itaas para makita ang tinamo niyang sugat. Gamit ang sarili niyang damit ay yun ang ginamit ko para takpan ang sugat niya at pigilan ang paglabas ng dugo.

“Wala siyang pulso.” Biglang sabi ni Troy kaya minadali ko na nilagay ang pareho ko na kamay sa kanyang dibdib at nagsimulang magchest compression.

“Come on, di mo pa oras g*go.” Saad ko hanggang sa maramdaman ko na ang paghinga niya.

Di pa dun natapos ang kalbaryo namin dahil sa malayo ay naririnig naming may humahabot saming motor jet na bigla kaming pinaulanan ng bala.

Alam namin na anim ang sumusunod samin dahil kita ito sa radar na nagpapakita sa relo na suot namin.

Bigla itong tumunog ng may madetect siya na bombang patungo samin. Mabilisan ang reaksyon naming dalawa ni Troy kaya sabay kaming tumalon sa dagat kasama si Nathan.

Biglang lumiwanag sa ibabaw ng tubig ng nagpirapiraso ang sinakyan namin at kinakain ito ng apoy.

Lumangoy kami kahit nahihirapan para makalayo ng kaunti. Pagkaangat namin ay nawala na sa radar ang mga sumusunod samin pagkatapos ng pagsabog. Nag-alert na ako ng mensahe sa kasama namin para malaman nila kong nasaan kami and hoping that they would be here bago pa mahuli ang lahat lalo na at nag-aagaw buhay si Nathan na hindi pa nakatulong na palutang-lutang kami.

Kada minuto ay tinitignan namin ang kalagayan ni Nathan, himala na hanggang ngayon ay may pulso pa siya. Umabot na ng ilang minuto o baka isang oras na kami ng mapansin namin ang isang isla. Kahit pagod, pinilit naming lumangoy hanggang sa makarating kami sa tabing-dagat.

Good to know na may mga nakatira dito dahil sa mga bangka na pangisda kaming nakita at may mga ilaw.

“Tulong!” Sigaw ko sa mga mangingisda na dumadaan sa di kalayuan.

Agad naman silang dumating at tinulungan kami ni Troy para buhatin si Nathan.

“May hospital ba malapit dito?” Tanong ni Troy.

“Nako po, malayo ang ospital dito pero meron kaming maliit na pagamutan dito.” Sagot ng isa sa kanila kaya dun kami nagpunta para kahit papaano ay maayos naming mapigilan ang pagdudugo ni Nathan at tanggalin ang bala na nakabaon sa laman niya.

“Pasensya na kayo, wala tayong doctor ngayon.” Saad ng babae na gumamot kay Nathan. “Matanong ko lang po, ano po nangyari sa inyo?” Saad niya.

“Mahabang kwento.” Di ko alam kong paano sasabihin o kung ano ang ikukwento ko na kapanipaniwala.

Alam ko na pinagsususpetyahan na kami ng mga taong tumulong samin pero hindi ko na ito pinansin. Ilang minuto nalang ay dadating nadin ang sundo namin ng makuha nila ang alert ko.

“Nagbabagang balita… Patay sa kamay ng hinihinalaang mga miyembro ng terorista ang iba’t-ibang politiko at malalaking pangalan pagdating sa ating kapulisan at maging sa larangan ng sikat na mga negosyante matapos ang isang event sa isang pribadong isla na pagmamay-ari ng RPL group of companies…” Sabi ng balita na hindi ko dapat papansinin pero nabaling ang atensyon ko dun ng banggitin nila ang ilang pangalan.

“Makikita sa litrato ng kuha ng CCTV na nilabas ng kapulisan na ang imahe ng dalawang lalaki na natukoy nila sa pangalang Nathan Keil Castro at Jack Natividad na sinasabing isang taon ng nawawala.” Pagpapatuloy ng balita.

Binasa ko ang reaksyon ng mga kasama ko dito na mukhang may ideya na sila sa nangyayari. “Malapit lang ang isla na yan a.” Sabi ng lalaki sabay tingin samin ni Troy.

Di ko din maipinta ang itsura ni Troy na balisa at hindi mapakali.

Sa wakas ay nakarinig na kami mula sa communication device namin, “Troy, Malik! Do you copy!” Sabi sa linya na narinig ko saking taenga.

Lumabas ako saglit para di nila ako marinig. “Copy! Nasan na kayo?” Tanong ko.

“May papunta dyan na bangka na susundo sa inyo. Binabantayan na namin ang lugar para tignan ang galaw ng kalaban dahil hawak na naman nila ang lumalabas sa media ngayon.” Paliwanag niya.

Bumalik ako sa loob to find out na may kaguluhang nangyayari kung saan nakatutok na ang baril ni Troy sa kanila. “Troy! Ginagawa mo?” Napataas ang boses ko sa natunghayan ko.

Lumapit ako sa kanya at hinawakan ang baril niya at dahan-dahan na kinuha ito sa kamay niya, “Andito na sundo natin. Tignan mo na muna si Nathan.” Utos ko.

I can see his trauma at kinakain na siya nito. Di na ako makatingin ng deretso sa kanila pero ramdam ko takot sa mga mata nila lalo na ang isang babae na gumamot kay Nathan. Pagpasok ko loob, naimulat na ni Nathan ang kanyang mata pero masyado pa siyang mahina kaya inalayan namin siya palabas dahil meron na ang sundo naming bangka.

“Thank you.” Sabi ko sa babae at pati sa kasama niya na nananaig parin ang takot sa ginawa ni Troy.

---

Show support by voting,

following

and commenting.

Thank you!

Enjoy

!

Chapter III: Top Criminals

Tatlong buwan na kaming walang ginawa kundi magtago pagkatapos ng nangyari. Sa mata ng publiko, isa kaming kriminal na walang awang pumatay ng enosenteng mga tao.

Sa loob ng isang buwan, wala pading malay si Calvin na halos mag-agaw buhay na nung nahanap namin. Si Jack na nasa comma dahil sa natamong sugat. Si Axel ay nasa recovery matapos mabalik ang ala-ala niya. Higit sa lahat nakakalakad na muli si Nathan matapos ang nagyari sa kanya na naapektuhan ang paglakad niya.

Maswerte lang talaga si Nathan na sa kanya lang gumana ang genetic mutation na ginawa sa kanya kaya hanggang ngayon ay buhay pa siya at nakakalakad.

They had been trying to study his body pero hanggang ngayon ay walang concrete na sagot sa kung paano tinanggap ng katawan niya ang eksperimento sa kanya.

“Okay ka lang?” Tanong ni Austin ng tabihan ako sa tabing dagat.

“Namiss ko to, yung normal lang na buhay. Walang tinataguan.” Sabi ko.

Oo nasa pampublikong lugar kami ngayon. Ang pinakamabisang pagtatago ay makiisa sa tao kaya kami nanirahan dito sa lugar kung saan parating madaming tao at turista.

Madami din akong binago sa katawan ko, hinayaan ko ng tumubo ang balbas ko at nagpalagay na ako ng iilang tattoo sa katawan ko para di agad makilala.

Habang nagmumuni-muni ay pinapanood namin sina Troy at Dylan na nagpapagalingan sa pagsurf. Nagmamanifest na ang trauma na naranasan ni Troy kaya masayang makita siya na nakikisama at nakangiti.

“Do you think na ang pagtira natin dito ay hindi magdadala ng panganib satin?” Tanong ni Austin.

“Ano ka ba, tol. Magdadalawang buwan na tayo dito at payapa naman ang buhay natin kaya sulitin na natin to pero syempre dapat hindi padin tayo magpadala.” Sagot ko. “By the way, ano na balita sa pamilya mo?” Tanong ko naman.

“Galing lang ako sa puntod ng nanay ko at ang tatay ko nasa ospital dahil sa cancer.” Balita nito.

“Sorry, tol.” Saad ko.

“Ikaw, kumusta pamilya mo?” Tanong naman niya.

“Hindi ko na inalam, ang kapatid ko na babae ay nag-ibang bansa na din pero mga magulang ko, di ko kayang alamin ang kalagayan nila.” Kwento ko.

“Malalim ata pinag-uusapan natin a.” Biro ni Troy ng lumapit sa kinauupuan namin at tumabi nadin.

“May nalulunod!” Narinig namin at nagkaroon ng kumusyon sa gilid namin sabay tinignan namin ang tinuturo nila.

May isang bata na kinakaway ang kamay sa ere habang ginagawa ang makakaya para itaas ang ulo sa ibabaw ng tubig.

Hindi na ako nagsayang ng oras at kinuha ang surfing board ni Troy at tumakbo patungo sa nalulunod na bata.

Mabuti nalang at nakiayon ang mga alon at hindi ganun kataas ito kaya madali para sakin ang puntahan siya bago siya tuluyang malunod. “Kapit ka lang dito.” Pinakalma ko na muna siya at sinabihan na huminga ng malalim.

Nakita naman ni Dylan ang nangyari na sumunod sakin at inalalayan ako patungo sa lupa. Sinalubong kami ng nanay niya na labis ang pasasalamat at hindi mapigilan ang emosyon kaya napayakap siya sakin.

“Thank you talaga.” Saad nito.

Kinausap ko muna saglit ang bata para siguraduhing okay lang siya bago sila umalis patungong ospital para mas makita ng maayos ang bata.

“Parang nakita ko na si kuya dati. Napakapamiluar ng itsura niya.” Narinig ko na bulong ng babae sa kasama niya.

“Porket gwapo at matcho, pamilyar agad?” Sabi ng kausap niya.

“Totoo.” Sabi niya.

Di ko na sila pinansin ng dumating sina Troy at Austin.

“Ang gugwapo nilang apat o, papicture tayo.” Sabi ng babae.

Napatingin ako sa kanila at ngumiti. Baka sabihin pa nila na masama ugali ko at hindi namamansin. “Kuya pwede po papicture?” Sabi niya.

Wala naman akong nakitang mali sa pagpapapicture kaya pumayag na kaming apat bago magpaalam sa kanila.

Wala pang ilang minuto na nakauwi na kami ng may dumating na sasakyan sa harap ng aming bahay at sinusundo na kami. Kasama dun ang tauhan ni doctor Henry.

“Anong nangyayari?” Tanong ni Troy.

Sumakay na kami sa sasakyan at agad iniwan ang bahay. “Your faces are all over social media.” Saad ni Colby na siyang kasama namin sa sasakyan.

“Sinasabi mo?” Tanong ko.

“Naalala niyo naman siguro to nuh?” Pinakita samin ang picture namin kasama ang dalawang babae na nagpapicture.

“Di naman namin alam na sikat pala silang dalawa.” Paliwanag ko.

“Wala na tayong magagawa, your faces are blowing up at madami ang nakakakilala sa pagmukha niyo at sinasabing mga terorista.” Saad niya. “Hindi lang yun. That would create panic sa mga residente ng lugar na ito at mga turista.”

“Ano ngayon ang plano?” Tanong ni Austin.

“Dati. Balik tayong underground for now.” Tinutukoy niya ang islang una naming pinuntahan na pagmamay-ari ni Doctor Henry.

Deretso kami sa isang gusali na may helipad sa tuktok at dun nag-aantay ang sasakyan namin papunta sa isla.

Tinignan ko ang balita saking telepono at kami nga ang laman na naman ng balita at sinugod na nga nila agad ang tinitirhan namin kung saan tanging nadatnan nila ang mga naiwan namin mga gamit na hindi padin nila mapapakinabangan.

“Sa tingin ko naman ay mabubuti silang tao dahil siya ang nagligtas sa anak ko at sinigurado pa niyang maayos ang anak ko bago kami umalis.” Kumento ng isang babae na siyang nanay ng niligtas ko kanina sa kamera.

“Madami silang natulongan dito samin, kaya hindi padin ako makapaniwala ng malaman ko ang balita dahil kahit kailan, hindi ko sila nakitaan na mamamatay tao.” Kumento naman ng isa na naging kapitbahay namin ay opisyal sa lugar na iyon.

Halo-halo ang kumento samin pero halos lahat ay puro negatibo. Kung alam lang nila ang tunay na nangyari. Pero sa totoo lang maging ako ay napapaniwala nila masama akong tao.

Hindi ko nadin alam kung ang gimagawa ko ay nasa tama ba o mali. Basta ang galaw ko ay nakabase sa kung saan ligtas si Troy.

Ilang minuto lang, lumapag na kami sa isla at deretso pababa. “Welcome back.” Saad ni doctor Henry.

Napansin ko ang malaking bqgbabago sa lugar na ito, “Daming nagbago doc a, anong mga kaganapan nung wala pa kami?” Tanong ko.

“Sa susunod na araw na natin pag-uusapan mga yan. Your friends are waiting for you.” Sagot niya.

Binisita na nga namin sina Nathan na ngayon ay parang walang nangyari sa kanya at maayos na din ang kalagayan ng karamihan na maganda makita na kahit papaano ay may pinatutunguhan ang ginagawa namin. Mukhang gumaganda din ang kalagayan ni Jack kahit wala parin siyang malay hanggang ngayon.

Chapter III: Reporter

SOMEONE’S POV

Araw ng trabaho at nakikipagsiksikan na naman ako sa mga kasamahan kong reporter sa labas ng building ng pamilyang Castro para abutan sina Mr. and Mrs. Castro.

“Sean! Nice to see you again.” Saad ni Ian na isang kasama kong reporter sa kabilang istasyon.

Nginitian ko lang siya dahil andito ako sa trabaho dahil kailangan ito ng boss ko. Ako si Sean Florez. Isang dekada na ako sa trabaho ko at matagal ko ng sinusundan ang kasong ito kahit pa hindi ito kasali sa trabaho ko. Ang unang dahilan kaya ko ito sinundan dahil sa kapatid ko na si Austin na mahigit kalahating dekada na siyang nawala at ngayon kasali siya sa sinasabing terorista.

Kahit sabihin na nating hindi maganda ang relasyon namin ni Austin na siyang bunso saming magkakapatid, andun padin ang pamilya. Hindi naging maganda ang relasyon namin ng malaman niyang kinupkop siya ng magulang namin nung bata pa siya matapos siya makaranas ng pang-aabuso sa dati niyang magulang.

Simula nung malaman niya ang tinatagong kwento na iyon ng magulang namin ay naging rebelyos siya hanggang sa punto na halos wala na kaming balita sa kaganapan sa buhay niya at magugulat nalang kami na minsan ay magpapadala siya ng pera kina mama tuwing mahahalagang okasyon.

Dumating na nga ang araw na halos wala kaming balita sa kanya at wala ng nagpapadala ng pera. Ang akala namin ay tuluyan na nga kaming tinalikuran ni Austin pero nagbago ang lahat ng makatanggap kami ng tawag mula sa may-ari ng tintirhan ni Austin na condo.

Simula dun, sunod-sunod na may dumadating samin na balita tungkol kay Austin, kasama na dun ang mga pulis na pinaalam samin ang nawawala naming kapatid. From that, hindi na naging maganda ang estado ng pamilya namin.

Hindi kinaya ni nanay ang balita dahilan para sa maaga niyang pagkamatay dahil sa heart attack. Pagkatapos nun, lumuwas ng ibang bansa si ate para makasama ang asawa at bumuo ng pamilya. Ngayon naiwan kami ni tatay dito. Alam ko na maging si ate ay dumidistansiya na sa amin and I don’t blame her for that.

Ang huli kong pangako sa magulang ko ay makauwi si Austin samin at nabuhayan na ako ng makita ko ang lumulutang niyang litrato nung huling mga buwan.

Pero maliban dun kailangan kong isantabi yun dahil kailangan kung tustusan ang gastusin ni papa sa hospital lalo na at may pamilya na din ang kapatid ko na babae sa ibang bansa.

Dumating na nga ang sasakyan nila kaya nagsiksikan kami at unahan kaming pumunta para makapagtanong at umaasa na sasagot sila.

“Ano po masasabi niyo sa nawawala niyong anak na hinihinalaang kasama sa terorismo?” Tanong ko na siyang naging tanong naman ng iba kong kasama.

Walang pansin si Mr. Castro samin at deretso lang papasok. “My son is dead!” Yun ang statement ni Mrs. castro bago kami talikuran at pumasok sa loob.

Pinagtabuyan na kami ng mga gwardya nila kaya wala kaming magawa kundi ang umalis sa kanya-kanya naming gawain.

Pumasok na ako saking sasakyan para simulan na sana ang aking recording na kailangqn kong ipasa para sa news mamaya habang nasa labas ang cameraman ko na nagseset-up ng camera.

Sumenyas na ang kasama ko na ready na siya at hinanda ko nadin ang sasabihin ko, tinignan ang sarili sa salamin. Hinawi ko ang buhok ko at lumabas para humarap sa camera.

Sinabi ko na lahat ng nakalap ko na balita kahit wala kaming gaanong nakuha na statement pero madami naman kami nakalap mula sa iba.

Masakit man sa loob ko na ibinabalita ko na kasama ang kapatid ko sa masamang balita na kumakalat ngayon pero sa totoo lang, kung ako ang tatanungin at kung ako ang masusunod, madaming aspeto ng kasong ito ang hindi maipaliwanag ng mga kapulisan at madaming hindi kunektado sa mga sinasabi nila. Pero isa lang akong tagahatid ng balita na nakakalap ko at wala sa lugar ng trabaho ko ang magbigay ng haka-haka lang. Isa pa ay may mga boss ako na sumusunod lang ako sa gusto nilang ibalita ko.

Nagpapack-up na kami at naisip ko na imbes na umuwi ay gusto ko munang uminom. Inaya ko ang camera man ko pero kailangan niyang umuwi ng maaga kaya mukhang mag-isa ako.

“Ako, di mo ba ako aanyayahin?” biglang singit ni Ian na nasa likuran ko at mukhang nagpapack-up nadin ng gamit.

Interesting ang relasyon namin ni Ian at sa totoo lang ay ayoko sanang maulit ang nangyari dahil sa may kasintahan ako at balak siyang pakasalan. Last time we met, we ended up together in bed. Iniwasan ko siya simula nun dahil natakot ako hindi dahil sa baka malaman ng girlfriend ko pero dahil sa naging duda ako sa pagkatao ko.

Di ko inakala na papatol ako sa kapwa ko lalaki at ang hindi ko maintindihan at matanggap ay masasabi ko na dun ako nakaranas ng matinding libg pagdating sa pakikipagkanttan.

“Kung wala ka gagawin, tara.” Saad ko nalang na nagbabaka-sakaling hihindi siya pero malabong mangyari yun.

Umalis na ang kasama namin gamit ang sasakyan ng aming kompanya at sumabay na saking sasakyan si Ian. For a second, nilamon kami ng katahimikan hanggang sa dumapo ang palad niya sa binti ko at hinamas-himas ito pataas saking alaga.

Sa totoo lang, inaasahan ko na gagawin niya yun at hindi umaayaw ang utak at katawan ko. Tuluyan na nga niyang nahawakan ang alaga ko na tigas na tigas na sa suot ko na pantalon.

Tinitigan ko siya na kanina pa niya ako tinititigan sa mukha. Ako na ang lumapit para gawaran siya ng halik bago ko luwagan ang pantalon ko at ibaba ito. Bago pa kami magpatuloy, tinaas ko nadin ang bintana ng sasakyan ko para walang makakita samin.

Hawak ko siya sa batok at ginabayan ko ang ulo niya para isubo ang b*rat ko. Sa lahat ng naranasan ko, sa kanya ko masasabi na pinakamagaling at talagang tataas ang libog na mararamdaman ko sa binibigay niyang sarap sa alaga ko.

Binato na naming dalawa ang damit namin sa likod na bahagi ng sasakyan at pumatong siya para sakyan ang kahabaan ko habang nagpapalitan kami ng laway.

Masyado akong nanggigigil sa pakiramdam ng alaga ko sa loob niya kaya maging pisngi ng pwet niya ay nahahampas ko ng malakas gamit ang aking palad na nagugustuhan niya. Napakasikip at ang init.

Sa huli, umaagos na naman ang katas ko sa loob niya habang ang katas niya ay umaagos sa tyan ko at napapalibutan kami pareho ng pinaghalong pawis at laway.

Habang nagpapahinga, pareho kaming nakakuha ng mensahe tungkol sa viral na picture na may kinalaman sa binabalita namin.

Oras na para magbook ng ticket para andun ako mismo sa lugar kung saan nakita sina Austin at nagbabakasakaling makita siya.

Chapter III: Recovered

MALIK’S POV

Nakasandal lang ako sa pader malapit sa pintuan habang inoobserbahan ko si Austin na kanina pa pinapanood ang balita ng isang reporter na lalaki.

“Kilala mo?” Di ko mapigilang magtanong.

Saglitan niya akong tinititigan bago muling bumalik sa pinapanood. “Kapatid ko.” Mahina niyang sagot.

“Di mo binanggit na may kapatid ka.” Singit ni Troy na kasama namin sa malawak na silid kung saan nakahilera ang mga computer.

Ngumiti lang siya ng pilit pero nakatutok padin sa binabalita ng kapatid. Di ko mabasa ang mukha ni Austin habang pinapanood ang kapatid niya na binabalita siya bilang isang mamamatay tao at sinasabi sa publiko na dapat katakutan.

“Ayos ka lang?” Tanong ko.

Sasagot na sana siya pero naabala kami sa malakas na boses ni Nathan na naglalakad kasama si doctor Henry at mukhang may pinagtatalunan.

“Bakit parang wala lang sayo na may mga mamamatay na inosenting tao?” May halong galit sa sinabi ni Nathan.

“Anong nangyayari? Sinong mamamatay?” Tumingin ako kay Nathan at doctor Henry para makakuha ng sagot mula na narinig namin na pinag-uusapan nila.

Inaantay din ni Nathan na si doctor Henry ang magsalita. Napabuntong-hininga ito bago magpaliwanag. “Simula nung araw ng pagsabog at ang pagpatay sa partner ko, isa sa ginawa niya bago siya patayin ay ang burahin lahat ng data na nakaugnay sa inyo kabilang na dun ang totoo niyong pagkakakilanlan kaya hindi nila matunton mga mahal niyo sa buhay.”

“Deretsuhin niyo na, nanganganib na ba buhay ng pamilya namin?” Saad ni Austin.

“Dahil sa kumalat na litrato, nasa kamay na ng kapulisan ang ilan sa mga mahal niyo sa buhay at hindi natin alam kung ano ang galaw ng Tori-X.” paliwanag niya. “Nanganganib din ang pamilya ni Troy dahil kuneksyon niya sayo. Ayon sa nakalap namin, tumiwalag na din sa Tori-X ang tatay nina Jack at Nathan kaya maging sila ay damay.

Dahil sa kabilang kami sa opisina ng kapulisan ay hindi mabubura ang record namin kaya nung mga nakaraang mga buwan ay parati silang nagpapadala ng tao para bantayan sila. Ang pamilya naman ni Dylan ay nangibang bansa na simula nung lumabas ang balita tungkol sa kanya.

“So ang sinasabi mo ay delikado ang mga pamilya namin?” Saad ni Austin.

“Like I said, ginagawa na nila ang lahat para lumabas tayo sa lungga natin para maibaon na nila ang lahat ng ibedensya sa lupa at lahat ng pagkakamali nila.” Saad ni doctor Henry.

Mula itaas ay nagmamadaling tumatakbo si doctor Colby, “Doc, gising na si Jack.” Saad niya.

Pagkarinig namin dun deretso na kami pataas kung saan ang silid na nagpapahinga si Jack.

Napuno ng emosyon ang silid ng magkita ang magkakaibigan kaya lumabas na muna ako ng kwarto at kinausap si Dylan. “Anong balita sa pamilya mo?” Tanong ko.

“Di ko pa alam, brad. Pagkakaalam ko ay naghiwahiwalay na sila papuntang iba’t-ibang bansa. Kaya panatag ako sa ngayon na wala pa sila sa panganib.” Sagot niya. “Ikaw?”

“Hindi ko pa inaalam pero sabi kanina ay nasa kamay pa sila ng pulisya ngayon para tanungin.” Sagot ko.

Kahit nagmumukha akong okay sa panlabas na tingin, pero sa loob ay hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman sa sobrang pag-aalala. Ayoko na sirain ko ang celebrasyon na napapanood ko ngayon sa pagbabalik ni Jack.

Lumabas na si doctor Henry matapos tignan ang kalagayan ni Jack, “Ano plano, doc.” Sabi ko pagkasalubong ko sa kanya.

“Sabi ko na kanina, wala kayong gagawin. Hayaan niyo nang ang tauhan ko ang bahala at sisiguraduhin natin na ligtas mga pamilya niyo.” Giit niya.

I just can’t stand here and just wait kung alam ko na meron akong pwedeng gawin. “Alam ko yang iniisip mo. Anong plano?” Biglang singit ni Austin na kapwa ko nanganganib ang pamilya at mukhang pareho kami ng iniisip.

Kung ano man ang kakalabasan nito ay wala na kami pakialam sa kanya-kanya naming buhay. Naghanda na kami tatlo, ako, si Austin at Dylan, para tumakas at bigyan ng babala ang mga mahal namin sa buhay kahit pa ikapapahamak namin. Bahala na kong maniniwala sila sa katotohanan.

Kinuha na naming tatlo ang gamit namin at patagong pumunta patungo sa lagayan ng mga sakayang panghipapawid na siyang tanging paraan namin para makaalis ng isla.

Andito na kami ng biglang may magsalita sa gilid, “Where are you all going?” Saad ni Nathan. Naglakad siya palapit samin.

“Nathan, kailangan naming gawin to.” Saad ko.

“Alam ko kaya sasama ako.” Siya na mismo ang unang sumakay sa sasakayan namin. Nagkatingin nalang kaming tatlo matapos kami kabahan saglit dahil akala namin nahuli kami.

“Bilis, bilis, bilis. Andito na sila.” Nagpapadaling sabi ni Austin. Pagtingin namin sa gilid, may mga lalaking tumatakbo papalapit samin at nagbabakasakaling mapigilan kami.

Mabuti nalang at agad na kumilos si Austin na siyang piloto namin kaya nasa himapapawid na kami bago pa sila makalapit. Awtomatikong bumukas ang bubong na ginawa sa ilalim ng tubig kaya kapag bumubukas ito ay dahan-dahang tumataas ang bubong hanggang sa nasa ibabaw na ito ng tubig bago tuluyang bumukas.

Sa oras na ito wala na silang magagawa. Pwede nila kami pigilan kapag nakarating na kami sa lupa pero di nila alam ang plano namin. Napag-usapan namin sa helicopter ang plano.

“Malapit na tayo.” Saad ni Austin.

Bumababa kami sa isang malawak na lupa kung saan malayo sa mga bahay at mga tao para walang makakita sa amin at hindi kami matuntun dahil walang signal sa lugar na ito kaya hindi sila makakakuha ng signal mula sa tracking device ng helicopter. Nagsitanggalan din kami ng damit at nagpalit ng gamit na walang tracking device bago simulan ang aming paglalakad para makahanap ng masasakyan.

Sinigurado din namin na hindi kami agad mamumukhaan ng mga tao. Ilang minuto lang ng paglalakad ay nakarating na kami sa kalsada at nagbabakasali na may taong papayagan kami na makisakay sa kanila.

Di nga nagtagal ay may isang dumtruck na pinayagan kaming sumakay sa pinakamalapit na bayan. Mabuti nalang at sa likod kami sumakay para walang tanong-tanong at para nadin hindi kami basta-bastang mamumukhaan.

Nakarating na kami sa bayan kung saan binaba kami sa may sakayan ng bus. Pagkababa namin ay una naming nakita ay ang pamumukha naming nalapaskil sa pader at nakalagay ang mga salitang “Wanted” at may pabuyang umaabot ng sampung milyong peso.

Chapter III: Unexpected Visitor

SEAN’S POV

“Ayaw mo talaga ako tantanan nuh?” Pahayag ko kay Ian na sakabay ko ngayong papasok ng paliparan.

“Sus. Di kita sinusundan. Pareho lang tayo ng trabaho, malamang, magkikita at magkikita tayo.” Sagot niya.

Sa kamalasmalasang pagkakataon, sa dinami-dami ng uupuan namin ay kaming dalawa pa ang magkatabi at di hamak na gustong-gusto naman niya at hindi maalis sa mukha niya ang nakangising mukha ng malamang magkatabi kami.

“Pano ba yan, mukhang tadhana na nagsasabi na ayaw tayo paghiwalayin.” Pang-aasar niya.

Di ko na siya pinansin pa bagkus ay inayos ko nalang mga gamit ko at umupo. Ako pa ang nasa pinakadulo kaya nakatapat ako sa bintana na pinaka-ayaw ko pamandin na pwesto.

“Ayos ka lang?” Saad ni Ian.

Tumatakbo palang ang eroplano pero bakas na mukha ko ang kaba at mas napansin pa niya dahil sa di ko mapigilan ang huminga ng malalim at di ko kontrolado ang panginginig ng kamay ko. Ilang beses na akong sumakay sa eroplano pero kahit paulit-ulit pa akong sasakay ay parating pareho ang nangyayari.

Napapapikit nalang ako ng maramdaman ko na ang paglipad ng eroplano at halos manigas ang buong katawan sa takot. Di ko alam kung san galing ang takot ko sa pagsakay ng eroplano. Ramdam ko pagtibok ng puso ko at pinagpapawisan kong katawan hanggang sa unti-unting kumakalma ang katawan ko.

Napatingin ako kay Ian na mukhang concern sakin, “Seryoso, tol. Okay ka lang?” Saad niya.

“Ya, thank you.” Sagot ko. All this time hawak-hawak ko pala ang kamay niya kaya bigla ko itong binitawan at tumingin sa kabila which is a bad idea dahil nakita ko kung gaano kami kataas kaya binaba ko ang bintana.

This is just a short flight kaya nakarating na kami agad. Di ko na alam kung nasaan si Ian dahil nagkahiwalay kami at wala din ako pakialam sa kanya. What I did in the plane is embarrassing para sa isang lalaki na katulad ko.

Sa wakas ay nakita ko na ang sundo ko na sasakyan at agad kaming pumunta sa sinasabing bahay kung saan huling nakita sina Austin. Pagkarating na pagkarating namin ay madami kaming kasama na mga media people at may mga kapulisan din na nag-iimbistiga.

I did what I had to do. Kumuha ng mga video at voice recordings maging litrato, nag-interview at gumawa ng report. “Naudlot ang inuman natin kahapon, baka gusto mo sumama sakin.” Saad ni Ian na lumapit sakin matapos ako makita kahit kanina ko pa siya iniiwasan.

Siya lang naman ang kilala ko dito at gusto ko din mag unwind matapos ang dere-deretsong trabaho. Pumunta kami sa isang inuman na kaunti lang ang tao at dun namin ginugol ang ilang mga oras namin hanggang datnan kami ng antok.

Lampas alas dose na ng gabi at mabuti nalang, malapit ang hotel na binook ko kanina sa kinaroroonan namin kaya naglakad na kami kahit pareho kaming may tama na ng alak matapos mapasobra sa inom at isama pa natin ang pagod sa katawan.

Iba na naman ang takbo ng aking utak at mukhang nasa pareho kaming pahina. Pagkabukas ko ng pinto agad ko siyang sinunggaban ng halik at mabilis na nagsiliparan ang mga damit namin at patungo na siya para tanggalin ang aking salawal at kainin ang aking sandata na muling nabubuhay.

Ang lahat ng nararamdaman ay biglang napalitan ng pagkataranta ng biglang bumukas ang ilaw at pagkalingon namin may mga tao sa loob na di ko kakilala.

Nagkatinginan kami ni Ian kung nagkamali ba kami ng pinasukan ng pinto pero tama naman ang binigay samin na susi and it seems like they are expecting us to come.

Di ko na magawang takpan ang aking hinaharap ng maglabas ang isang lalaki ng baril at sinabihan kami na maupo. Dahan-dahan kaming sumunod at nagpapakiramdaman kami ni Ian kung ano ang nangyayari. Wala sa aming dalawa ang may lakas ng loob na magsalita para tanungin kong ano ang nangyayari.

May nilabas ang isang lalaki na litrato and looked at me. Nagkatinginan kami ni Ian who looked confuse on what the photo has had to with what is happening. “Kilala mo ba ang nasa litrato?” Saad niya.

Napatingin ako sa lalaking nakatutok ang baril sa amin. “Tinatanong ka ng kasama mo.” Sabi niya.

Kinakabahan ako na tumingin sa kanya. “Sagot!” Saad muli ng lalaki.

“That’s me at ang kapatid ko.” Sagot ko habang tinititigan ang litrato ko kasama si Austin na mahigit isang dekada na ang nakakalipas.

Yung lalaki na mismo ang nagsabi sa pangalan niya at kaya lumabas na ang pinakatinatago ko na sekreto. Alam na ni Ian na kapatid ko ay isang mamamatay tao.

He went silent all of a sudden at hindi siya tumitingin sa akin. “Ngayon, sabihin mo sakin kung nasaan si Austin.” Saad ng isa pang lalaki. He looks a lot older kumpara sa apat pang lalaki sa silid. Nakaupo siya sa harap ko trying intimidate me gamit ang matalim ng tingin.

“Sinasabi mo?” Kinakabahan ko na sagot.

“Don’t let me ask you again.” mula pagkakasandal, nilapit niya ang mukha niya, “Sabi ko nasaan ang kapatid mo?”

“Hindi ko nga alam.” Paninindigan ko.

Tumingin ito sa isang lalaki na nakatayo at mukhang nagkaintindihan sila sa tingin pa lamang. Lumapit ang isang lalaki at hinila ako para dumapa sa sahig. Lumapit din ang isa pa at hinawakan ang magkabila kong kamay. “Tignan natin kong magbabago sagot mo dito.” Sabi muli ng lalaki.

Kita sa gilid ng mata ko ang nilalabas ng isang lalaki na parang kutsilyo. Medyo nagpupumiglas na ako habang pinapanindigan padin na wala akong nalalaman sa kinaroroonan ni Austin. “Kahit anong gawin niyo, sinasabi ko sa inyo na nagsasabi ako ng totoo.” Sabi ko.

Nakita ko din na biglang lalapit sana si Ian sakin pero pinigilan siya ng dalawa pang lalaki sabay suntok sa mukha niya. Kita ko ang epekto ng pangsapak sa kanya dahil tumalsik saking dibdib ang dugo galing sa pumutok niyang labi.

Hindi ako makapagreact dahil sa takot na baka maling galaw ko lang ay bala na ng baril ang tatama sakin.

Hinahanda ko na ang sarili ko ng ilapit ng lalaki ang kutsilyo sa dibdib ko at idinidiin niya ito. Halos manigas ang katawan ko habang nakayuko at tinitignan ang pagtulo ng dugo habang hinihiwa ang balat ko.

“F*ck! Tama na, kahit anong gawin niyo, wala akong alam.” Pagkasabi ko nun biglang nabasag ang pintuan at may dalawang lalaki na nakatayo at pumasok na kapwa may hawak ng baril.

“Aaaaaarghhhhhh!” Sigaw ko sa hapdi at sakit matapos ibaon ng lalaki ang kutsilyo sa hita ko pero bago niya mahugot ang baril niya ay pinatamaan na siya ng bala at duguan na nakabulagta sa harapan ko.

It took me a while to figure out kung sino ang mga lalaki ng pumasok. “Austin?” Sabi ko pagkalapit niya.

Chapter III: Realizations

NATHAN’S POV

Nasa kalagitnaan na ako ng paghack ng bank transactions ng kapatid ni Austin dahil sa lahat ng pamilya namin siya lang wala pa sa kamay ng kapulisan at siya lang din ang isa sa makakatulong samin pagnagkataon.

“I got it.” Sabi ko habang deretso ang pindot sa laptop na nakapatong sa binti ko. “Nagcheck in siya gamit account niya sa hotel na ito.” Saad ko.

Sinabi ko ang lugar ng hotel na may kalayuan padin sa lugar na tinatahak namin. “Wait, may kakalabas lang na transaction. Meron siya sa bar na ito.” Sabi ko matapos ko mahanap amg huling gamit niya ng kanyang bank account.

Nagmadali kami na pumunta sa lugar na umabot ng ilang mga minuto. Pumasok kami ni Austin at naghahanap sina Malik at Dylan sa labas baka may makita sa sila at tagabantay na din.

“Wala na sila dito.” Pahayag ni Austin matapos kaming umikot sa lahat ng sulok ng inuman.

Ang sunod na punta na namin ay sa hotel na mismo kung saan nagkahinala kami na mukhang naunahan na kami ng mamukhaan kami ng ilang mga lalaki sa may parking lot ng hotel.

Pagkalabas namin ay may tatlong lalaki na nakapormal na suot ang nakapansin sa amin at bumunot ng baril. Mabuti nalang at nakatago kami agad bago sila magpaulan ng bala.

Nasa pinakailalim kami ng gusali na ito kaya walang katao-tao dito. Nauna si Malik na gumanti ng putok at dun natumba ang isa. Sumunod ako at natamaan ang isang lalaki sa kanyang hita kaya napatumba. Sa muling pagputok ng baril ni Malik ay tinamaan ang isa pa na nagtatago sa likod ng isang sasakyan.

Malapit na si Austin sa lalaki na tinamaan ko ng bala sabay hampas ito sa kanyang ulo para mawalan ng malay.

Hindi na kami nag-antay pa ng oras at agad na pumasok paitaas. Muntik na kaming harangin sa may lobby pero pinakita ni Dylan agad ang kanyang badge na nagpapakita na pulis siya at agad umatras ang mga guwardiya.

Kailangan naming magmadali dahil kahit anong oras ay may makakakita sa mga lalaki na nakahandusay sa may parking lot. Sa ingay palang ng barilan ay malamang sa malamang may nakarinig nun.

Si Austin ang pinakanauna at sina Dylan at Malik ang nagbabantay sa likod namin. Pwersahan naming binuksan ang pintuan kung saan dun namin nakita ang nakaluhod na dalawang lalaki na may sugat sa katawan.

Hindi namin hinayaan na makapagreact pa ang mga nakapalibot sa dalawang lalaki kaya pinaulanan agad namin sila ng bala. Deretso si Austin sa kapatid niya at ako naman sa isa pang lalaki ng kasama niya.

Nakatitig lang ito sa akin na may takot sa mukha niya, “Hi. Nathan pala but I think you already knew that.” Pagpapakilala ko just to let him loose a little bit dahil sobrang tense ng katawan niya.

Inabot ko sa kanya ang kanyang damit at dun na kami tumakas gamit ang emergency exit. Pagkalabas namin ay inaantay na kami ng sasakyan sa bandang likod ng hotel kung saan kami lumabas dahil naghiwalay kami nina Dylan para kunin ang sasakyan.

Lumusot kami sa isang bribadong kalsada hanggang sa makalabas kami sa freeway at deretso kami palayo sa syudad.

Habang tinatahak namin ang kalsada, tumatakbo sa utak ko ang kapatid ko at nanay ko na wala pa akong kaalam-alam sa kalagayan nila. I never felt so angry na hindi ko malaman kung kanino din ako galit. Galit ako sa mga taong nasa likod ng lahat ng to, sa tatay ko and most importantly, pati sa sarili ko.

As I observe sa mga kasama ko ngayon, I can tell that they were already broken by these bullsh*t. Everyone is terrified para sa buhay nila at unting-unting nawawala ang liwanag sa mga mata nila.

My thoughts was cut short nang makarinig kami tungkol sa kasamahan namin na ligtas ang pamilya nila except mine and Jack na wala padin sila balita kung san sila nagtatago.

Bago kami demeretso sa tataguan namin na cabin sa gitna ng gubat ay bumaba muna kami ni Malik sa isang convenience store malapit sa isang gasulinahan para bumili ng mga pagkain at first aid kit.

“Sa tingin mo, magiging okay lang sila?” Nakatingin si Malik sa bintana patungo sa sinakyan namin.

“Di ko alam. Ikaw? What do you think?” Sabi ko sabay kuha ng alak at ilang pagkain.

“I hope so.” Malungkot niyang saad.

Nagkapalitan lang kami ng pilit na ngiti bago pumunta sa counter para magbayad. Muling nanumbalik ang tingin ko sa sasakyan namin at kita ko ang walang imik na si Sean at Austin. Paano pag ako ang nasa posisyon na ito, how will my mother and siblings would react pag nagkita kami. Alam na ba nila ang kagag*han ni tatay? Would they believe me if I tell the truth? I don’t have the answers kaya pinatay ko nalang ang mga nasa isipan ko. Bahala na pag dadating na sa araw na iyon. I have a lot of thing to think and priorities right now.

Deretso kami sa cabin sa gitna ng gubat kung saan kami magpapahinga ng isang gabi and to make sure that Sean and Ian ay mapapasailam sa protekyon ng kapulisan na kakampi namin.

Maganda ang lugar na tutulugan namin. Malawak iyo at yari sa dalawang palapag at ang isang parte ng cabin ay gawa sa salamin na pader kaya kita ang mga puno. May hagdanan pa sa malapit na malaking puno paakyat sa taas para makita ang view sa ibaba kung saan kita ang ilaw galing sa pinakamalapit na syudad at dun ko pinili na manalagi habang ang iba ay agad ng natulog maliban kay Austin na sinamahan ako habang salitan naming tinutungga ang isang bote ng alak.

“Paano ba tayo bapasok sa ganitong buhay?” Malungkot na pagkakasabi ni Austin habang may malalim na iniisip.

“Di ko din alam, tol. All I know is isa lang akong spoiled at rebeldeng anak ng mayaman dati. Ngayon…. most wanted criminal.” Sarcastic kong pagkakasabi.

“Spoiled? Pagkakaalam ko base sa nalaman ko sayo dati, isa kang matulungin na tao at academic achiever.” Sagot ni Austin sa sinabi ko.

Hindi ko nasagot ang komento niya tungkol sakin kaya napainom muli ako ng alak. “I wish I knew that person.” Sabi ko.

Growing up, parati akong pressured to do well in every aspect which is good for my family but not mine. Dumating nalang talaga sa punto na I was able to have my money on my own at dun ako naging malaya na gawin ang mga luho ko.

I didn’t expect na nagsisimula ng lumiwanag ang langit kahit madilim pa ang paligid dahil sa napasobra ang inuman naming dalawa pero ngayon ay tinulugan na ako ng kasama ko. Mag-uumaga na and this is my time to face my family.

Chapter III: Letter

MALIK’S POV

I just woke up from a fairly good sleep ng walang disturbo. For the first time, naging mahimbing ang tulog ko kahit ilang oras lang ito. Nakatulong din siguro ang paligid na kinaroroonan namin, malamig ang simoy ng hangin, rinig ang mga puno at huni ng mga hayop at insekto na kahit papaano ay nakakabawas sa masamang enerhiya. Babalik na sana ako sa tulog ng makita ko ang orasan na maaga pa pero bigla akong napatayo dahil sa sigaw ng pangalan ko mula sa ibaba.

Medyo nanaig na naman ang pagpanic ko kaya dali dali akong bumaba na muntik ko pang ikapahamag dahil sa masikip na hagdanan at may kadulasan. “Bakit ano ang nangyari?” Bungad ko sa nakatayong si Dylan.

First thing I noticed ay wala ang sasakyan na ginamit namin kagabi na dapat ay nakaparada lang sa labas kung saan kita sa salamin na pader at ang pangalawa ko na napansin ay ang hawak ni Dylan na puting papel at mukhang may nakasulat.

“Dylan?… Nasaan ang sasakyan?” Tanong ko. “At ano yang hawak mo?” Pagpapatuloy ko.

Dun binigay ni Dylan ang papel na may nakasulat na sa pakiwari ko ay galing kay Nathan dahil sa ganito ang pamamaraan niya ng pagsulat at hindi ko gusto ang laman nito.

Kasunod ko din na dumating si Austin na galing sa tree house na nagmamadali ding bumaba, “Nakarinig ako ng sigaw.” Saad niya. Hindi ko siya pinansin dahil sa nakatitig ako sa papel na hawak ko.

“ I don’t know how to tell you this pero kailangan kong gawin to ng ako lang bago pa may mapahamak na iba. Please trust me on this. In a few hours, dadating sina Troy para sunduin kayo and he will tell you everything. I thought I can do it the way that we had been doing pero panipis na ng panipis ang oras natin.“

• Nathan

Yan ang laman ng papel na binasa ko para kay Austin na narinig din ni Sean na nakatayo sa hagdanan. I can sense the intense awkwardness between the two siblings at hindi ko din alam kung ano ang gagawin to make them talk to each other. Halata na gustong kausapin ni Sean ang kapatid niya pero kita mo din na sinasadya ni Austin na iwasan ang kapatid niya.

Kakagising na din ni Ian na pababa sa hagdanan at naabutan kami na tahimik at di maipinta ang pagmumukha. “Anong nangyayari?” Saad niya.

Wala sa amin ang sumagot sa kanya sa una pero ako na ang nagsalita para naman may ideya siya kung ano ang kaganapan at nangyayari.

Habang prinoproseso namin ang impormasyon na nalaman namin, ngayon na nagsimulang magtanong sina Ian at Sean tungkol sa nangyari dahil walang oras kahapon para magpalitan ng tanong dahil sa nabigla sila sa nangyari at mukhang nagsink in na sakanila ang kanilang naranasan at handa na sila at hinanda din namin ang sarili namin sa tanong nila.

Nagsimula ang tanungan sa kung nasaan kami nung mga nakaraang mga buwan, sino ang mga lalaki na inabutan namin sa hotel nila, at kung ano talaga ang nangyayari. Unexpectedly, nabigla ako na naging madali para sa kanila na paniwalaan kami at mukhang alam na nila ang aasahan nilang kwento kaya dahil dun natanong ko sila, “Bakit parang hindi kayo nasurpresa?”

Nag-antayan sila kung sino ang unang sasagot pero matapos ang isang malalim na paghinga, nauna si Sean. “Siguro, sinasabi lang talaga ng utak ko na may mali at tsaka, ang huling pangako ko kay nanay at sa magulang ko ay ang makauwi si Austin.” Nabaling ang atensyon namin kay Austin na nakasandal sa pader na nakikinig. Nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya at iniwas niya ito samin sabay tingin sa malayo.

Sumunod din na nagkwento si Ian. “Matagal ko ng pinag-aaralan ang galaw ng medya, sa tuwing may imbestigasyon na nagaganap, parating natatagalan ang pulisya na makahanap ng mga ibidensya maliban sa kaso niyo na wala pang ilang minuto ay may impormasyon nang nakalatag para sa publiko kaya alam ko na may cover up na nangyayari. I just didn’t expect it to be this big of a deal.” Saad niya.

Biglang napatayo si Sean ng biglang tumunog ang cellphone at nagsabing, “Guys, panoorin niyo to. Kakalabas lang na balita.” Pinakita niya sa amin ang video na nagpapakita sa cellphone niya.

“…Nahuli na kani-kanina lang ang teroristang nagngangalang Nathan Castro na anak ng mayamang negosyante na siya ding nagpahuli sa sariling anak matapos itong dalawin sa kanilang tinataguan na lugar.” Sabi ng balita habang nagpapakita ang video ni Nathan na pinapalibutan ng mga pulis habang nakagapos ang mga kamay niya at pinapasakay siya sa sasakyan. “Ayon sa ating nakuhang impormasyon ay mismong si Mrs. Castro ang tumawag sa mga pulis para huliin ang sinasabing meyembro ng terorista. Palatandaan na isang taong nawawala itong si…” Hindi ko na pinansin ang balita dahil narinig ko na ang helicopter na paparating.

“It’s okay.” Saad ko kina Ian at Sean ng makita ko silang nagpanic.

Pagkalapag ng helicopter ay sakay-sakay nito si Troy na agad lumapit sa akin. Sasalubungin ko na sana siya ng yakap pero sa hindi ko inaasahan na pagkakataon, ang kamao niya ang dumapo sa pisngi ko.

Nag-init bigla dugo ko sa ginawa, “What the hell was that for!?” Galit ko na saad.

Nilampasan niya ako at narinig kong sabi niya, “Isa ka pa.” Saad niya kay Austin. “Ikaw din.” Pati kay Dylan.

I think, alam ko na kung bakit siya galit at iyon ay dahil umalis kami ng walang paalam at nagplano kami ng hindi siya kasama. Pero nalaman ko nalang na ang ikinakagalit niya ay ang pagpapatuloy ni Nathan sa plano niya.

Noone really knew what the plan was pero sigurado ako na alam ito ni doctor Henry dahil parati silang magkasama at siya ang parating unang kinakausap ni Nathan. Who knows kung ano ang nangyari sa ilang buwan na hindi kami magkakasama. I don’t know if I can really trust Nathan kung alam niya talaga ang ginagawa niya and he is not blinded by revenge.

Alam ko na siya ang pinakamatalino samin at siya parati ang may plano pero sa pagkakataon na ito ay baka kinain na siya ng galit niya sa tatay niya.

Sa totoo lang, naglalaban ang utak ko kung ililigtas ba amin siya o hindi pero in a weird sense, sinasabi ng katawan ko na pagkatiwalaan siya.

Sa mga oras at araw na magkasama kami ay lahat ng galaw niya ay parating may plano kaya kung ano man ito sana hindi na huli para iligtas siya.

Chapter III: Confrontation

NATHAN’S POV

Judging from the view inside the car, wala pading nagbago sa lugar na ito. Alam ko na sinasabi sa balita na nagtatago ang pamilya ko sa ibang lugar but I know exactly where they are. Saan pa ba maganda magtago kundi sa obvious na lugar kung saan nila iisipin na pinakahuling lugar na pwedeng taguan.

Nakapark na ako sa harap ng bahay namin kung saan ako lumaki. Dito ang bahay ng lolo at lola ko. Mukha lang walang tao dito dahil sa mahahabang damo at walang ilaw sa loob pero ang di nila alam ay may underground itong parte na kami lang ang nakakaalam.

Probinsiya ang lugar na ito at kakaunti lang ang kapitbahay at karamihan ng mga malapit ay taniman ng mga prutas.

Bagong gising palang ang lahat dahil sa kasisikat na araw at wala pang masyadong tao sa labas maliban sa mga asong gala na nakakalat sa kalsada.

I never thought that I would step back on this place matapos ko sabihin sa sarili ko na hindi na ako babalik sa lugar na ito. I may have the worst father but so are his parents or should I say my grandparents. I may sound a horrible person for saying this pero I am glad na wala na sila.

Huling hinga bago ko buksan ang pintuan ng sasakyan. Bago ako bumaba ay hinugot ko ang aking baril na dala at tumingin sa paligid kong may nakatingin.

Dahan-dahan akong lumakad at naglakad palikod kung nasaan ang daan papunta sa underground na tinutukoy ko. Malawak ito na tunnel pero kung di mo alam ang pupuntahan mo ay maliligaw ka.

Ang dinaanan ko ay ang sekretong pasukan para di ako mahuli kaagad. This time, I needed to talk to my father.

It was a long dark tunnel hanggang sa makapasok ako sa isang kwarto. Dito ang library ng lolo ko noon. Maalikabok at halatang pinaglumaan na ng panahon. Isang parte ng lagayan ng libro dito ay isang pintuan papasok sa isang tagong lugar.

As I open the door, sumalubong sakin ang isang hagdanan pababa. I am taking risk here but as I walk down I can see na may ilaw sa ibabang bahagi. Habang papalapit ako ay papalakas ng papalakas ang boses na naririnig ko. Mukhang may kausap si papa pero wala akong marinig na ibang boses maliban sa kanya.

Dahan-dahan kung binuksan ang pintuan pagkababa ko at sumilip kung may tao. Wala akong katawan na makita but I can still hear my father at mukhang nasa kabilang kwarto siya.

Pumasok ako sa isang silid na ginawang sala at may divider ang naghihiwalay ng sala at sa kinatatayuan ng tatay ko. Kaunti lang ang ilaw dito na nagpapaliwanag sa paligid. Paisa-isang hakbang ang ginawa ko papalapit sa tatay ko hanggang sa makita ko ang anino na hawak ang telepono at may kausap.

Himala na may signal pa dito kahit nasa ilalim na ito ng lupa. I can sense na naramdaman niyang may kasama siya kaya inangat niya ang mukha sabay tingin sa gilid deretso sakin. “Miss me?… Dad!” Saad ko.

Di ko maipinta ang naging reaksyon niya ng mapagtanto niya na ako ang nasa harap niya. Dahan-dahan niyang binaba ang telepono na hawak at pinatayan ang kausap at marahan niyang binaba ito sa lamesa.

Gulat na gulat ang ekspresyon ng kanyang mga mata at balak pa niyang lumapit para akmang yayakapin ako. My hands tense up at biglang uminit ang dugo ko. I didn’t hold back kaya napahawak ako sa aking baril at itinutok sa kanya.

Kita ko ang takot sa kanyang katawan at mukha dahilan para mapaatras siya at itaas ang kanyang parehong kamay sa ere. “Alam mo ba, I always dreamt of seeing bleed to death.” Panimula ko habang hawak ko ang baril. “Why bother? Unti unti ka namang minumulto ng kunsensya at karma mo. Yung iniingatan mong pangalan?… Well, ikaw lang din naman ang sumira sa lahat ng iyon.”

“Di ko alam kong ano ang nalaman mo tungkol sa ginawa ko pero pinapangako ko saiyo, ginawa ko lang ang alam ko na makakabuti…” Nagsalita na ako bago ko pa siya pinatapos.

“Oh! Here we go again. Parang narinig ko na ito dati.” Sabi ko. “Oo, narinig ko na ito dati.” sarkastiko kong saad.

“Nathan. Please, ibaba mo na yang baril. Pag-usapan natin to.” Paki-usap niya.

“A a. Don’t even think about it.” Tinutok ko ang baril ko sa kamay niya kung saan may balak siyang dukutin.

“Oh, come on. Kung gusto mo talaga akong barilin, dapat kanina mo ginawa. I knew my son, di mamamatay tao ang anak ko.” Saad niya.

“Huh! You don’t even know my birthday or even attend any of my graduation tapos sasabihin mo sakin na kilala mo ang anak mo? You were absent all my life, don’t you dare call me you son. Besides, why the hell would you sponsor Tori-X just to get rid of me?” Umaapaw na naman ang init ng dugo ko. Kunti na lang baka maiputok ko na ang baril kaya binaba ko ito at tumalikod and catch a breath.

Dun na nagsimula ang kumusyon dahil sa muling pagtalikod ko, kaharap ko ang tatay ko na ay hawak na kutsilyo sa kanyang kamay at balak akong saksakin. Wala na akong oras para umilag kaya pinangsangga ko nalang ang kamay ko. Dahil sa ginawa ko, dumaplis ang matulis na bahagi nito saking balat pero napigilan ko na tuluyan itong bumaon sa dibdib ko.

Nakagawa kami ng ingay dahilan para bumukas ang isa pang pintuan at dun lumabas ang bata ko na kapatid kasama si nanay. Nagulat silang dalawa at maging ako dahil nakita ko ang itsura ng aking kapatid na babae at gulat na gulat ito.

Alam na ni mama ang gagawin kaya nilagay niya ang kapatid ko sa likod niya kinausap na bumalik sa loob at isara ang puntuan. “Nathan? What is going on?” Tanong niya.

Pareho kaming bumitaw na dalawa at nagtulakan kaya muli kong tinutok ang baril ko sa kanya.

“I am going to ask you this, one last time, ano ginagawa mo dito, Nathan? Di pa ba sapat na pinahamak mo buong pamilya mo tas ngayon, magpapakita for what? Para patayin kami?” May galit sa tono ng boses niya.

I have to admit, those words stings coming from the only person that you thought would be the last person to say those. Napatingin ako sa tatay ko at muling nandilim ang paningin ko sa kanya.

I have no words and I can’t talk back to my mother. That is the only thing that I promised myself years ago.

“Nathan? Ibaba mo yan o ako papaputok nito.” Biglang pahayag ni mama na may hawak na baril sa gilid.

Dun na ako nanghina seeing her expression and that is enough distraction para makagalaw si papa kunin ang isang taser at inilapit sa leeg ko. I never felt so betrayed and the last thing I thought is just give up…but not yet. The plan continues…

Chapter III: Betrayal

One last look with my parents especially my mother pero ang tanging nakita ko ay pagkamuhi at galit. Hindi na ako nanlaban sa mga pulis na hawak-hawak ako sa magkabilang balikat at pinapasakay sa sasakyan.

Mabilis nga talagang kumalat ang balita dahil sa dami ng tao mula sa medya at madaming kamera ang nakatutok sakin ngayon. I just looked around to see if I knew some people. For some reason, I felt that someone I knew is one of the audience na hinaharang ng mga pulis.

Bago pa umandar ang sasakyan, nasulyapan ko na ang taong hinahanap ko. I just saw the last person I had a relationship with. Nagkatinginan kaming dalawa and he look so concern pero sinuklian ko siya ng isang blankong tingin.

Alam ko na agad at hindi na ako nagulat pa na sa ibang lugar nila ako dinala. Sinakay ako sa isang panghimpapawid na sasakyan ng militar at bumaba sa gitna ng dagat kung nasaan ang base nila. Mukhang isa ito sa mga secret base nila dahil walang balita tungkol sa lugar na ito at maging ako ay hindi ko alam ito. Kahit pa sina doctor Henry ay wala ito sa database nila.

Sinalubong kami ng isang may ranko na militar pagkabukas ng sinakyan namin at pinaharap ako sa kanya. Ngumisi at tinapik ang pisngi ko sabay sinabi na ipunta na ako sa tutuluyan ko.

I have no idea kung saan ako ipupunta but I am pretty sure, this is going to be hell.

Habang naglalakad, dun ko napansin na karamihan sa gamit nila dito ay imbensyon ng Tori-X. Nung nasa Tori-X pa kami, alam ko na may isa silang proyekto na may kinalaman ang isang secret agency ng militar. This would be it. Ito ang lugar na yun and it looks like it is successful.

Habang nakikita ko ang mga teknolohiyang gamit na ito, sa loob ko ay bumabalik lahat ng ala-ala ko sa lugar na iyon and it is all the bad ones. Sinisimulan na akong atakihin ng takot at nanlalamig ang aking buong katawan pero labis akong pinagpapawisan.

“Mukhang kinakabahan tayo a.” Nakangising saad ng kasabay ko habang tinatali ako sa isang upuan sa isang blangko na kwarto. Walang kahit anong gamit at maging bintana. Madilim dito at tanging makikita ay ang nag-iisang camera na nakasabit sa isang sulok.

I was left here all alone for a long time as I try to calm myself down at huwag pakain sa aking nararamdaman. I can start to feel na sumasakit na ang katawan ko sa higpit ng pagkakatali nila at sa ilang minuto o oras akong hindi nakakagalaw. Idagdag mo pa dun na napakainit sa lugar na ito. All I have been doing is stare at the camera.

Sa wakas ay bumukas na ang pintuan at may mga pumasok na opisyal. Tumitig lang ako sa kanila at hindi nagpasindak sa matikas nilang postura at nakakatakot na tingin. “Ito na yun?” saad ng isa. Base sa itsura niya ay mukhang nasa mataas ang rangko niya kumpara sa iba niyang kasama.

Madiin niya akong hinawakan saking baba para itaas ang tingin ko sa kanya. Tahimik lang niya akong tinitigan pero hindi padin ako tumigil sa pagpapakita ng kahinaan ng loob.

“So, nasaan ang mga kasamahan mo?” Unang tanong niya. Kung aakalain niyang sasagot ako, wala siyang mapapala na kahit anong salita sakin. “Ayaw mong magsalita a. Good choice! Sarap pa man ding makapanood ng may itsura na pinahihirapan.” Saad niya sabay atras at hinayaan na kumilos ang kasama.

Mula pagkakaupo, pinilit nila akong tumayo at itinali isa-isa ang parehong kamay at paa. With my hands tied up in the air and my feet spread apart, madali na para sa isa sa kanila na tumama ang kamao sa dibdib ko.

Sunod-sunod na suntok ang natamo ko na umaabot sa punto na para akong malalagutan ng hininga kada tumatama ang mga malalakas na suntok mula dibdib, tagiliran at tyan. Hindi ko na nakuha ang balanse ko dahil sa pagkakataon na ito, mukha ang tinamaan at sapol ang gilid ng bibig ko.

Agad ko na natikman ang lasang dugo at mainit din ang pakiramdam ng aking mukha mula sa hapdi na dulot ng kanyang kamao. “Di ka pa sasagot?” Muli niyang tanong.

Nakatikom padin ang bibig ko sa kabila ng ginawa nilang pambubugbog. Kinailangan na nilang kumuha pa ng mga gamit para ipagpatuloy ang pagpapahirap sakin.

Kung ang kamao kanina ay hindi ako natitinag, halos manginig ako at manghina nang latigo na ang dumadapo sa balat ko. At sa sobrang lakas ay dumating na punto na nahiwa niya ang suot ko kaya tuluyan na itong pinunit ng isa sa kanila.

Di lang bumabakat kundi ramdam ko ang bumabaon na latigo sa balat ko na nag-iiwan ng hiwa. Dito na ako nagsimulang sumigaw upang mapawi ang matinding kirot sa pagpaparusa nila sakin.

Paulit-ulit lang ang nangyari. Papahirapan nila ako at tatanungin pero wala padin silang makukuha na sagot sa akin. Umabot na sa ilang oras hanggang sa mapagod sila at nawalan na ng pasensya kaya umalis nalang sila at iniwan akong duguan.

Nanginginig na ang buong katawan ko at hindi ko na alam kung may sapat pa akong lakas para sa susunod pang mga oras. My skin felt very tender at habang tinitignan ko ito, patuloy padin ang pagtulo ng dugo mula saking dibdib, braso at tyan. I’m pretty sure na malala ang sitwasyon sa likuran ko.

I may have suffered a lot but I am willing to end this bago pa ito lumaki at madamay pa ang mga inosenteng tao. My presence here is the start and as long as I am here, tuloy ang plano para matapos na ang lahat ng ito.

I am trying my best to keep my head up at hindi mawalan ng malay kahit pa lumalabo na ang paningin ko.

Hindi ko alam kong kailan sila babalik pero as I am thinking that, muling bumukas ang pintuan and I knew na may kumusyong nangyayari. Pumasok ang isang lalaki na nagmamadali na lumapit sakin para tanggalin ang mga tali ko at sinalo ako bago ako matumba.

Napatingin ako sa kanya at nagpakita ng pasasalamat pero bago pa kami makalabas may isang lalaki ang humarang samin.

“Huwag mong sabihin pinapaniwalaan mo ang lahat ng nakita mo?” Saad nito.

“Ibaba mo yan o ikaw papasabugin ko ang utak?” May isa pa na dumating na babae sa likod niya na may hawak din na baril na nakatutok sa kanya.

“What? Rachel? Ikaw din?” Saad ng lalaki na nakatutok ang baril samin.

I think the plan worked. Yun ang nasa utak ko habang nakikita ko silang nag-aaway.

Chapter IV: The Real Plan

SEAN’S POV

I was all shocked to hear all this lies. Kinakabahan man ako sa plano nila, Austin made it sure that I can trust him ngayon. Nakasakay na ako ngayon sa sasakyan kasama si Ian at Austin na nasa likod. Nakapaligid din ang iba kasama sina Malik at iba pang kasamahan nila.

Andito kami ngayon sa aming opisina kung saan ko ilalahad lahat ng tinatago nila. Hawak-hawak ko ang flashdrive na ang laman ay mga files ng iba’t ibang malalaking personalidad na kasangkot dito kasama ang mga legal files na ninakaw nila, pangungurakot, mga pinatay nila, mga voice recordings at video evidences.

Bakas sa mukha ko na kinakabahan ako na lumabas ng sasakyan at pumasok sa aking pinagtatrabahuan. All I need to do is to upload this sa server ng station at ipapalabas ito sa publiko. Dito kasi pinakamadali na ikalat ang impormasyon dahil nga sa ito ay isang broadcast station kaya magiging mabilis ang pagkalat ng impormasyon.

“Kaya mo yan. Alam kong nakakatakot pero pagnagtagal baka madami pang madamay. Naniniwala ako sayo kuya.” Saad ni Austin para pandagdag kumpyansa.

Humigot ako ng malalim na hininga at lumabas na ako ng sasakyan. Sinuot ko ang aking sunglasses para di nila mahalata ang kaba ko.

Nginitian ko ang guard sabay pakita ng id ko at pumasok. Deretso ako sa aking opisina at hindi ko na pinansin ang iba kong katrabaho kahit pa kinakausap nila ako pero ang totoong dahilan ay mas naririnig ko pa ang tibok ng puso ko kaysa sa binabanggit ng bibig nila.

Walang katao-tao sa cubicle ko kaya deretdo na akong umupo at binuksan ang computer ko. Sinunod ko lang ang sinabi nila na isaksak ko lang ang flashdrive at ito na ang bahala na mag-upload. P*tang ina! Matagal-tagal pa ito at aabutin ng kalahating oras.

I just wish, walang lalapit sakin. Parati akong tumitingin sa paligid at mabuti naman na walang nakakapansin sakin. Ilang minuto nalang ay matatapos na at pwede na akong makaalis.

“Sean? Ginagawa mo dito at ano nangyari sayo?” Nagulat ako ng bigla akong kinausap ng boss ko dahil hindi ako nakatingin sa aking likuran.

“Boss! Ikaw pala yan. May hinahanap lang po ako na files.” Sabi ko at nagbabakasakali na hindi siya tumingin sa screen ng computer habang tinatakpan ko ito ng aking katawan.

“Well, good to see you. Madalang na kitang nakikita sa office e. Parati ka nalang nasa labas.” Kumento niya.

“Oo nga po e.” Sagot ko.

“By the way, sige ipagpatuloy mo na yang gagawin mo.” Saad niya sabay lakad paalis.

I was hoping na hindi niya nakita yun dahil isa siya sa mga tao na laman ng files na ito and I have seen all his dirty works noon pa man na baguhan ako sa industriyang ito.

Bigla akong kinabahan ng nakita ko na may kausap siya mula sa intrada na mga guwardya at tinuro ang aking kinauupuan. Napatingin ako sa paligid at ako lang ang tao na pwedeng ituro niya. Sh*t! I started panicking dahil isang minuto palang bago matapos ang pag-upload.

“Sir, kailangan niyo pong lumabas ng building?” Saad ng guwardya.

“Bakit? Anong ginawa ko?” Hinawakan na nila ako sa kamay pero nanlaban ako just to buy some time.

“Sir, basta po sumunod nalang po kayo bago po kayo masaktan.” Babala niya.

Nagpumigil padin ako at nanatili sa aking kinatatayuan. Dumadami na ang tao na nakakakita sa amin pero hindi iyon ang pinapansin ko. Malapit na ang pag-upload, “Okay! Saglit lang kunin ko lang gamit ko.” Sabi ko.

Pasimple ko na kinuha ang flashdrive ng hindi nila napapansin at pumayag na palabasin ako. Di ko alam kong ano ang pinag-uusapan ng mga nakakakita sakin pero kita ko na nagbubulong bulungan sila.

Nasa itaas kami na bahagi ng gusali kaya kinailangan pa naming sumakay ng elevator para bumaba at dun ako sinalubong ng boss namin. “Akala mo di kita mahuhuli? Give me the flashdrive?” Bulong niya.

“Anong flashdrive?” Painosente ko na sagot.

Napangiti siya at ngumisi sabay abot ng kamay. Nagawa ko naman ang binigay sakin na trabaho kaya nilabas ko ang flashdrive galing sa bulsa ko. “Hindi ka makakatakas dito.” Yun ang huli ko na sinabi sa kanya at akmang papalabas na sana kami ng may pumasok na mga pulis.

“Good, sakto! Andito na ang sundo mo.” Sigaw niya para marinig ng lahat na nasa lobby. I am expecting them na lumapit sakin at lagyan ako ng hand cuffs pero ikinagulat ko na nilampasan nila ako at dumaretso saking boss.

“Anong ginagawa niyo? Siya dapat ang huliin niyo.” Nag iiskandalo na siya na nagpupumigil na magpahuli sa kapulisan.

Biglang nakita ko si Ian na papasok kasama ang kasintahan ko at deretso na lumapit para bigyan ako ng mahigpit na yakap.

I just saw Ian na nakangiti sa likuran habang nakatingin na magkayakap kami. “Nag-alala ako sayo.” sabi niya.

Bigla akong napatalikod para tignan ang pag-aresto nila sa boss ko habang sinasabi ng pulis ang karapatang pantao niya at inaalalayan siya palabas ng gusali.

Kung kanina ay nasa akin ang atensyon, ngayon ay naagaw ito ng aking boss na nakasakay sa likod ng police mobile.

Di pa natapos dun dahil pinapalabas ngayon sa tv ang paghuli sa mga taong sangkot dito kasama na dun ang eksenang nangyari dito.

Kita mo sa labas ang iba’t ibang tao na may hawak na kamera at microphone para lang magbigay ng balita.

Habang nakaabang kami sa balita na nagpapakita sa tv sa lobby, nagbago ang lahat ng makarinig kami ng pagsabog at kasunod nun ay ang pagyanig ng aming kinatatayuan.

Hindi tumagal ay nagsilaglagan na ang mga basag na semento sa itaas namin at wala ng oras para sa amin ang makapagreact at tumakbo palabas.

Kanya-kanya kaming tago sa pwede naming taguan para lang hindi madaganan ng nagbibigatang bumagsak na pader at kisame.

Habang iniwasan ko ang isang pader dun na ako nahiwalay sa kasintahan ko at hindi ko din makita si Ian. Dun na tuluyang bumagsak ang lahat kaya napahiga nalang ako at pinikit ang aking mata sabay takip ng aking mukha dahil sa alikabok at mga bato na nakakalat sa paligid.

I didn’t know kung ano ang itsura ko pero habang tumatagal nawawala na ang adrenaline kaya unti-unti na akong nakakaramdam at alam kung may nabali na buto sa tagiliran ko at nakaipit din ang mga paa ko. Wala akong lugar para kumilos at napapalibutan ako ng mga bumagsak na semento. Wala din akong makitang ilaw at may kadiliman.

Chapter IV: Hidden Lies

MALIK’S POV

I have no idea na may ganitong plano pala si Nathan. All this time yun pala ang ginagawa niya sa mga araw na dapat nagpapahinga siya matapos ang aksidente sa may isla.

Kay doctor Henry niya lang sinabi ang plano dahil alam niyang madami ang kukuntra. Ang pagpunta niya sa magulang niya ay kasama sa plano para magpahuli siya. At yun nga talaga ang nagyari. Base sa tracking device niya ay nasa gitna sila ng dagat. Tinignan namin ito sa satellite map at may malaking barko o base ng militar dito na walang nakakaalam.

Nathan had implants sa katawan niya na chip o device kung saan mag-uupload ito ng information sa system nila at ipapakita ang mga detalye na dapat nilang makita and also to let them see the truth.

Kung ano ang ginawa ng Tori-X kina Nathan ay ginawa nila yun sa mga ilang pumasa na militar kung saan lahat ng sinalang nila ay nawalan ng buhay. Yun ang balak ilabas ni Nathan dahil sa loob ng tatlong buwan, nakuha niya ang video footage at documents galing sa kanila at inaantay lang niya ang tamang pagkakataon.

Ang lugar na dinalhan sa kanya ay ang mga kasamahan nung mga namatay sa eksperimento kaya as long as andun si Nathan ay matagumpay itong mag-uupload na kusa basta malapit siya sa mga computers ng lugar na iyon.

Kasama din sa plano nung dumalaw si Nathan sa magulang niya bago siya mahuli. Lingid sa kaalaman nila, nag-iwan si Nathan ng hearing device kung saan pwede naming marinig ang pinag-uusapan nila. Malabong makikita nila ito dahil sobrang liit nito. Dun namin narinig lahat ng kausap ng tatay niya at na trace namin lahat ng nakausap niya simula nung araw na iyon.

For now, matagumpay din ang plano para kay Sean at andito kami sa paligid para magbantay. Ilang minuto na siyang nasa loob hanggang sa may nakita ako na kahina-hinalang sasakyan at mga tao.

Siguro kasama na siguro sa pagiging detective ko na pagkatiwalaan ang hinala ko kaya sinundan ko ang sasakyan na kanina pa umiikot.

Pumasok ito sa loob ng gusali sa may basement kung saan ang parking area. Inantay ko muna ang ilang segundo bago sumunod. Pagkapasok ko, hindi ko na mahanap ang sasakyan dahil sa madami ang nakaparada na sasakyan at sa kamalas malasan madami siyang kapareho na sasakyan. Mabuti nalang at naisaulo ko ang numero ng sasakyan kaya magiging madali sa akin ang pagtukoy dito.

Nakailang ikot ako at dun ko muli nakita ang mga kahina-hinalang tao. Nilampasan ko sila para kunwari magpapark sa dulo. Nakatitig ako sa side mirror at alam ko na nanghihinala din sila sa akin dahil sinusundan nila ako ng tingin.

Nang wala na sila sa paningin ko. Hininto ko ang sasakyan at lumabas matapos magpark. Alam ko na wala akong signal dito sa ibaba kaya hindi ko mababalaan ang kasama ko kung sakaling magkakaroon ng laban o palitan ng bala.

I just saw them na pumasok sa isang pintuan at mga staff lang ang pwede pumasok duon. Oras na para sumunod ako.

“San ka pupunta?” Tatlong baril ang nakatutok sakin habang pinapalibutan ako ng tatlong naglalakihang lalaki.

I don’t know kung handa akong kalabanin ang tatlong lalaki pero wala akong choice. Napapaisip ako kung ano ang gagawin lalo na at isang maling galaw ko lang ay sasabog ang ulo ko.

Tinaas ko agad ang kamay ko habang tumitingin ng anggulo para umatake pero mukhang sakto ang dating ni Austin at sya na mismo ang unang nagpaputok ng baril dahilan para maiba ang atensyon nila. Kaya dun ko hinugot ang baril ko at tinamaan ang isa sa kanila.

Sa isang iglap tumba ang tatlo sa huling pagpapaputok ng baril nina Troy at Calvin na kasunod ni Austin. “Thanks!” Saad ko.

“Next time, magdala ka ng kasama.” Saad ni Jack na sumulpot mula sa likuran.

“Hoy!” biglang sigaw ko at bigla kaming pinagbabaril ng mga lalaking tumatakbo galing sa lugar kong saan ko dapat sila balak sundan.

Hindi na kami nakaganti dahil pagkalabas namin sa tinaguan namin ay wala na sila at narinig din namin ang umandar na sasakyan.

“Sundan niyo ang sasakyan, titignan ko kung ano ginawa nila sa loob.” Sabi ko.

Agad kami kumalos. Maingat padin ako na pumasok sa parang isang electrical room dahil madaming mga wires. Maingat ko na tinignan ang buong silid at may tunnel pa dito paloob na puno ng mga wires at tubo.

Nakaangat padin ang baril ko sa harap just to make sure. Dumating na ako sa dulo at wala naman akong nakitang kahit ano. Nagtataka ako kung ano ang ginawa nila dito. Wala naman akong nakikita na putol na kable o anuman kaya patuloy ako sa paghahanap.

Dumaan na sa punto na paalis na sana ako ng may marinig ako na mahinang tunog galing sa loob ng electrical box.

“Holy sh*t!” Nanlaki ang mga mata ko ng makita ko ang nakakabit na bomba at nakalagay dito na sampong segundo nalang at sasabog na ito.

Nagmadali ako na tumakbo at tinignan kung saan ko iniwan ang sasakyan. Huli na ang lahat ng maalala ko na yun ang ginamit nina Austin para habulin ang sasakyan.

Tumalikod ako at kasabay nun ang malakas na pagsabog at kita ko ang biglang pagbasag ng makakapal na pader. Dali dali akong pumasok sa fire exit at sinara ito sabay dapa dahil yumayanig ang paligid kaya tinakpan ko ang ulo at inantay na tumigil ang pagyanig.

Eto na siguro ang pinakaligtas na lugar dahil walang nabasag at walang debre na nahuhulog. May hagdanan pataas mula itaas ay walang bumagsak. I can still hear ang sunod sunod na pagsabog sa labas dahil sa mga sasakyang kinakain ng apoy. Minabuti ko nalang na umakyat pataas at maghanap ng daanan palabas.

Sa unang akyat ko na palapag ay hindi ko mabuksan ang pintuan. Mukhang may humaharang dito na bumagak na mga pader kaya ayaw bumukas. Sinubukan ko naman sa itaas pa na palapag hanggang sa mabuksan ko na ang pintuan.

Maayos ang palapag na ito at mukhang kaunti lang ang natamo na sira mula sa pagsabog. “Tulong!” May naririnig ako na boses ng isang babae.

Agad akong tumakbo para lumapit sa kung saan nanggagaling ang sigaw. Pagbukas ko ng pintuan, naabutan ko ang isang lalaki na may nakabaon sa hita niya na malaking basag na salamin na walang malay at isang babae na nakaipit sa bumagsak na kabinet.

Agad ko siyang tinulongan at mabuti naman at wala siyang kahit anong basag na buto.

Chapter IV: Comeback

NATHAN’S POV

Confident ako sa ginawa ko na plano. Pinag-aralan ko ito ng ilang buwan at sigurado ako na hindi ko na kailangan pang gamitin ang back up plan. Naglagay ako ng chip sa braso ko na magsisiwalat sa isa sa mga kasinungalingan ng Tori-X.

All this time, isa lang pala kaming laruan sa kanila para sa tunay nilang plano at ito ay ang palawakin ang kakayanan ng militar pero ang proyektong iyon ay ibinasura at kinakailangan nilang humanap ng paraan para muling makumbinsi sila na bumalik sa proyekto. The first time na isinagawa ang proyekto, they committed a big mistake dahilan para mamatay lahat ng mga militar na kasali sa eksperiment na ito. At ipinalabas nila na namatay ang mga ito dahil sa terorista.

Ngayon kasama ko ang mga naiwang miyembro na hindi sumailalim sa eksperimento na patuloy padin sa kanilang trabaho. Isa silang secreto na agency na nangunguna pagdating sa teknolohiyang may kaugnay sa militar. Unfortunately, they were all brainwashed into thinking na terorista ang pumatay sa kasamahan nila pero di nila alam na ang sariling nagpapatakbo sa kanila ang siyang tunay na pasimuno sa pagkamatay nila.

That is my mission kaya ako nagpahuli. I know na dadalhin nila ako dito dahil sa gumana sakin ang eksperimento and they needed me for themselves at para ipagpatuloy ang proyekto. Little did they know na sa pagsampa ko lugar na ito, maisisiwalat ang sekreto nila.

Ilan sa mga andito ay mahal sa buhay ng namatay sa eksperimento. Kinuha nila ang mga ito at sinabihan ng mga kasinungalingan. Ang laman ng chip ay mga video footages ng palpak na eksperimento kung saan kita kung paano nila pinahirapan ang mga enosenteng tao hanggang sa tuluyan silang malagutan ng hininga.

“Okay ka lang?” Saad ni Rachel matapos ako alalayan papasok sa isang protektadong silid at mukhang may mga first aid.

Nagkapalitan ng mga bala sa buong paligid matapos nila makita ang totoo. May mga hindi naniniwala pero karamihan ay sapat na sa kanila ang nakita nila para malaman kung sino talaga ang tunay na kalaban.

Abala ang kasama ni Rachel para lagyan ng harang ang pintuan para walang makapasok habang ginagamot ako ni Rachel.

“Sorry to ask pero parang familiar ka.” Sabi ko sa kanya. “Nagkakilala na ba tayo?”

Something about Rachel feels so familiar pero di ko alam. Alam ko din na kilala niya ako dahil umiba ang itsura niya at iniwas niya ang tingin na parang may tinatago.

It took a while bago ako sagutin. “I am your half sister.” Sagot niya.

Natahimik ako sa sinabi niya, “Paano… How?” Nalilito kong saad.

Wala ng oras para magpaliwanag dahil may nagbabalak ng pumasok sa kwarto at pinagbabaril ito.

“Tago kayo sa likod.” Utos ni Rachel. Dun na tuluyang bumukas ang pintuan pero bago pa nila kami mahuli, may binato si Rachel dahilan para sumabog ang kinatatayuan ng kalaban pero kasabay din nun ay kaunting galos ang natamo namin dahil sa nagsilatsikan na mga basag na bagay.

Pagkalabas namin, madami ang nagsidatingan at kinumusta kami. It looks like, madami akong kakampi ngayon at ang mga opisyal na nagtotorture sakin kanina ay nakabulagta sa sahig na dinadaanan namin para makalabas.

Sinabihan ko sila na kailangan kong icontact ang mga kasama ko na tinulungan naman nila akong gawin while the others are preparing para umatake sa Tori-X at huliin sila para pagbayaran ang mga kasalanan nila.

Dumating na ang balita sa kinaroroonan namin, kapwa mabuti at masamang balita. I think we all agreed sa susunod na hakbang na aming gagawin. Using all their resources, lumipad na kami pabalik sa syudad.

Sa may likoran ng eroplano, panay ang titig ko kay Rachel at dun na kami nagkaroon ng pagkakataon na mag-usap. She finally, answered my question kanina.

Dun ko lang nalaman that my father is really an *sshole. “Nagkaroon ng affair ang nanay ko at tatay mo kaya ako nabuo. Kaya ako andito dahil pinilit niya ako na pumasok sa military kasama ang kapatid ko pero isa siya sa mga naunang nasawi sa eksperiment. Dahil sayo nalaman ko ang totoong nangyari sa kapatid ko.” Simulang kwento niya.

I just found out na pagkatapos malaman ng tatay ko na may anak siya ay binayaran niya ang mga ito na magpakalayo layo. Dun muling nabuntis ang nanay niya until an insident happen na dahilan para mamatay ang nanay niya at kasintahan nito nung panahon na iyon dahil sa isang car accident. The is where my father became part of the picture dahil walang kamag-anak na kakilala sina Rachel.

Imbis na kupkupin sila ni papa ay pinadala niya ito sa militar para magtraining para sa secret agency na pinagtatrabahuan nila ngayon na hawak ng Tori-X and make them promise na hindi sila magpapakilala na anak niya.

I have never been disgusted to one person until now. Lumapag na kami sa paliparan at sinundo kami ng mga ilang miyembro ng militar. This had become a national conflict and people are in chaos.

For some reason, I just gained back all of my strength bago pa namin sugurin ang Tori-X. Finally, makikita ko na at makikilala ko na ang tao sa likod nito.

I was optimistic na matatapos na dito pero wala kaming nadatnan na tao sa gusali na ito or so I thought. Bago pa sila makatakas nagkapalitan na agad ng putukan ng baril ng makita nila kami habang ang boss nila ay pasakay ng helicopter.

Hindi na ako sumali sa kaguluhan bagkus ay humanap ako ng ibang daanan para makalapit sa helicopter agad bago pa sila makalipad.

Habang nagtatago sa gilid, tinitignan ko ang mga kalaban at kung sino ang pwedeng makakita sakin kung sakaling tatakbo ako papalapit sa helicopter na malapit ng lumipad dahil nakasakay na ang pinakaboss nila.

I just hit one man at mabilis na tumakbo mula sa likod ng helicopter, grabbed the door before it closes at pinatamaan ang isang tauhan niya sabay hila palabas.

Napailag ako dahil nakatutok na sa akin ang baril at dun na simulang tumaas ang sasakyan and I am struggling na nakikipaglaban sa isa pang lalaki.

I was successful na mapatumba siya pero kasama akong bumagsak ng ilang metro mula sa lumilipad na helicopter.

Napasigaw ako sa impact ng semento pagkabagsak ko as I watch the helicopter fly. However, I did what I had to do at sumabog ang bomba na iniwan ko kaya muli itong bumagsak matapos itong maglabas ng apoy.

Nagmadali akong gumulong at gumapang para lang maiwasan ang mga nagsibasagan na bahagi ng helicopter.

“Nathan!?” nagmamadali si Rachel papalapit sakin. “Okay ka lang?” Nag-aalala niyang sabi.

Ngumiti ako kahit hinihingal at sinabihan siya na okay lang ako. Inalalayan niya ako para tumayo and I think we are all safe for now dahil wala ng nagpapalitan ng putok at inaaresto na ang mga sugatan na kalaban.

Chapter IV: Euphoria

MALIK’S POV

I just made sure na okay ang babae bago ko tinoon ang atensyon ko sa lalaki na walang malay kanina pero ngayon ay naimulat niya ang mga mata niya. Kahit na kita mo na hinang-hina siya, pinipilit padin niyang lumaban.

I tried na pigilan ang paglabas pa ng dugo sa sugat niya at sinabihan na manatiling nakadilat while waiting for rescue.

“May telepono ba kayo?” Tanong ko.

Hinanap ng babae ang telepono niya kung saan man niya ito nahulog and found it minutes later. Sinabihan ko siya na tawagan ang emergency number para malaman kung nasaan kami at makapagpadala na agad ng rescue.

However, habang patagal ng patagal, nagiging alanganin ang kinaroroonan namin dahil palaki na ng palaki at padami na ng padami ang bitak ng pader, kisame at maging ang sahig.

“Kailangan na nating lumipat.” Saad ko kahit na sinabihan kami ng dispatcher na huwag umalis sa kinaroroonan namin pero mukhang guguho na.

Sinabihan ko sila na mauna dun sa fire exit at bumaba. Papasok na sana ako dun pero for some reason alam kong may narinig ako. May isang tunog na parang pinupukpok na bakal pero di ko malaman kung nasaan.

For a second nawala sa isip ko na babagsak na ang sahig dahil patuloy ako sa paghanap kung saan nanggaling ang pumupukpok ng bakal at baka may nangangailangan ng tulong ko.

Sa ginawa ko na paghanap, ako naman ngayon ang mapapahamak dahil narinig ko na ang mga bumabagsak na semento at yumayanig na paligid. I just stool and watch the floor crumble down kasama ako. I still did my best na maghanap ng pwedeng hawakan and try to survive kahit mukhang malabo na.

---

Idinilat ko ang aking mga mata to find out na buhay pa ako. Nasa itaas ko ay nagkumpulang mga pader at poste at may lugar pa ako na gumalaw at maghanap ng butas na tatakasan sa binagsakan ko.

Sumiksik ako sa mga butas na alam ko na kasya ako just to escape. I know that I am exausted pero alam ko na may lakas pa ako.

I then suddenly heard a guy shouting. Kung hindi ako nagkakamali, boses iyon ni Austin. “Tulong!” Sigaw nito.

Nagmadali ako na gumapang sa maliit na butas kong dinadaanan habang palakas naman ng palakas ang boses niya.

Pagkalabas ko, siya agad ang nakita ko at pilit niyang tinataas ang malaking semento na nakadagan sa kapatid niya.

“Austin?” bungad ko ng makita ko siya. Kita ko na hirap na hirap na siya. I tried to help him na iangat ang mabigat na bagay pero kahit kaunti kulang padin ang lakas namin.

“Paano ka napunta dito? Nasaan si Troy?” Tanong ko muli.

“Pabalik na kami nang hindi namin sila naabutan ng biglang sumabog.” I tried to look for my brother pero nadamay na ako nung muling bumagsak ang gusali.“ Paliwanag niya.

While talking, ginawa muli naming iangat ang semento and this time nagawa naming maingat ng husto para makaalis si Sean sa pagkakaipit.

Di pa natapos ang paghihirap namin dahil natatagalan ang aming rescue. Hindi na kami makaalis pa dahil ang butas na dinaanan ko kanina ay tuluyan ng naharangan. I am just hoping na hindi bumagsak ang nasa itaas namin to keep us alive as long as we can.

“Is it only me, o sadyang bumibigat ang hangin dito, ang hirap huminga.” Kumento ko while resting my back sa basag na pader. Dumaan na ilang oras at alam kung gabi na.

“Habang tumatagal, kada paghinga natin, nadadagdagan ang hangin ng carbon dioxide. Sooner or later, the air will be completely poisonous.” Sagot ni Austin.

“Might as well, we have sex dito kung ito na ang katapusan natin.” Biglang biro ni Austin.

“Oo nga nuh. All this time, hindi pa kita nakakantot.” Biglang saad ko.

Nagkakabiruan na kami ni Austin habang natutulog si Sean at parumi ng parumi ang banat namin sa isa’t isa. It is funny to think that we can still find humor despite our situation or maybe it is just because of the lack of oxygen in the air.

“Bakit kantutan pinag-uusapan niyo?” Biglang nagsalita si Sean na naalimpungatan dahil sa palitan namin ng salita ni Austin.

Bigla kaming natahimik ni Austin. “You don’t think, eto na yun? Well, kung eto na yun, I guess I was able to bring you home Austin. Natupad ko na pangako ko kay nanay.” Seryosong saad ni Sean kay Austin.

“Salamat kuya at hindi ka nawalan ng tiwala sa akin matapos lahat ng nagawa ko at desisyon ko sa buhay.” Paninimula niya. Kita ko kay Austin na hinahanap niya ang mga tamang salita para sa sasabihin sa kapatid. “Sorry.” Seryoso niyang saad.

I just felt that I need to leave the room for themselves para makapag-usap pa sila ng masinsinan at wala ako sa lugar para makisama kaso, wala akong choice kundi makinig dahil wala naman akong pupuntahan.

There exchange of conversation reminded me of Troy. Kumusta na kaya siya. Alam ko na nag-aalala siya somewhere dyan sa labas and all I can wish for ay sana makita ko at makasama ko siya muli. I just got him back after a year of looking for him and almost giving up pero ngayon malaya ako na kasama siya but I never got to enjoy our time together again dahil sa kaguluhan na ito.

Kung ibabalik lang ang oras, babalikan ko ang mga panahon at ginawa ko na ang mga dapat ko na gawin para sa relasyon naming dalawa ni Troy.

For the last time, all I can picture ay ang isang Troy na nakangiti looking right through me the first time that we met sa isang party. Ang imahe na iyon ay mananatili sa utak ko kahit anong mangyari at kahit pa sa huling hininga ko. I knew his image standing in front of me is not real but it felt so right. Gusto ko lang siyang mahawakan at yakapin.

“Hey! Malik!…. Hoy!… Gising…” Niyuyugyog ako ni Austin pero unti unting lumalabo na ang naririnig ko sa sinasabi niya.

I am just really tired. Gusto ko lang pumikit at tuluyang magpahinga. This has been a long day at hindi na kaya pa ng katawan ko. One last time, the last glance sa imahe ni Troy bago tuluyan ng lumabo ang aking paningin dahil sa namimigat at pagod ko na mga mata.

Chapter IV: Total Darkness

NATHAN’S POV

It doesn’t feel like we are winning. Halos kalahating araw na wala pading balita kung buhay pa sina Austin. Troy is also nowhere to be found. Ang nabalitaan ko lang na buhay ay sina Axel, Jack, Dylan at Calvin na nasa labas ng bumagsak ang gusali. Nakita na din sa wakas, ilang oras na ang nakalipas, sina Ian na ngayon ay nasa pagamutan.

I just got out of the hospital matapos tahiin ang mga sugat ko at linisin para maiwasan ang infection. Kahit na pinigilan ako ng nurse na umilis, wala padin siyang magagawa kung gusto kong umalis just to make sure that I am doing something to save my friends.

As I walk down the lobby ng hospital, I just saw familiar faces sa may pintuan ng hospital and I am too sure that they are waiting for me. I just saw my mother crying while holding my little sister sa kanyang kamay.

Despite what she saw, tumakbo parin ang kapatid ko papalapit sakin habang naka taas ang kamay para salubungin ako sa isang yakap. I bent my knee para lumuhod at niyakap siya pagkalapit niya. I never felt so emotional knowing that my sister is not that afraid of me at all. Dun na ako tinamaan ng labis na emosyon at mas niyakap pa siya ng mahigpit.

Itinaas ko ang mukha ko at nakita ko na nagdadalawang-isip na lumapit sakin ang aking nanay kaya ako na mismo ang naglakad paharap matapos ko yakapin ang aking nakababatang kapatid.

I just gave her a smile as a sigh of relief at sinyales na okay lang ako sa kabila ng nangyari sa amin. “Pasensya na anak!” That was the first thing she said at binigla ako na niyakap. Paulit-ulit siyang nagpapaumanhin at humihingi ng patawad which I assured her that everything will be okay.

Habang nag-uusap, sumagi sa paningin ko si Rachel na papasok ng hospital na may hawak na pagkain. She suddenly stopped ng makita kami at balak na sanang bumalik.

“Saglit lang, Rachel!” Sigaw ko para makuha ko ang atensyon niya.

Lumingon siya muli para harapin kami at lumapit. “Ma, gusto ko po makilala niyo si Rachel, my half sister.” Saad ko.

Hindi makatingin ng deretso si Rachel sa nanay ko pero ikinagulat ko ang naging reaksyon ni nanay. “Nice to finally meet you.” Nakangiting saad ni nanay sabay yakap kay Rachel na ikinagulat din niya.

“Alam niyo po?” Tanong ko.

“Alam ko na buntis ang nanay mo nung pinaalis siya ng tatay mo and I tried to find you pero never gotten any news about you.” Paliwanag niya. “Nga pala, kumusta nanay mo?” Tanong niya.

“Matagal na po siyang wala tita. Car accident po.” Malungkot na sagot ni Rachel.

“Oh! Sorry, nak. I didn’t know.” Simpatya ng nanay ko.

“Okay lang po.” Ngumiti si Rachel ng bahagya.

“Look, honey! You have a new sister.” Papakilala naman ni nanay kay Rachel sa kapatid ko.

This family reunion is going too well but unfortunately, I have to cut it short dahil kailangan na naming umalis para tumulong maghanap sa nawawala naming kaibigan.

“Can’t you just rest, anak! Look at you, you are covered in bruises and stitches.” Nag-aalalang pahayag ni nanay.

“Wag po kayong mag-aalala, noone will ever kidnap me again.” Sabi ko and give her a kiss on the cheeks at umalis na kami ni Rachel.

“Bye po tita.” paalam ni Rachel.

Dumating kami sa site and upon stepping foot on this place, it is like we are living in an post apocalyptic event. Agad akong nilapitan nina Alec at kinwento ang nalalaman nila.

“Unfortunately, walang signal sa tracking device nila ang napipick up ng computer kaya hindi mahanap ang exact location nila.” Paliwanag ni Calvin.

“Diba sabi mo, tumawag sa 911 si Malik have you located kung nasaan sila nun?” Tanong ko.

“Nangyari yun bago muling bumagsak ang parteng ito ng gusali kaya sa oras na ito, hindi natin alam kung umalis sila sa lugar na iyon bago pa sila masama sa bumagsak na sahig kaya there is no telling where they are.” Sagot niya.

Tatanungin ko na sana tungkol kay Troy hanggang sa lumapit ang isang kasamahan ni Rachel at binigay sakin ang telepono. “May gustong kumausap sayo.” Saad ng lalaki.

Nagtaka ako pero kinuha ko padin at nilagay sa tenga ko para marinig. “Kumusta! By the way I have your friend here na gustong kausapin ka.” Saad ng lalaki sa telepono.

I just had a weird feeling na hindi ito maganda. Humakbang muna ako papalayo ng kaunti para di nila marinig ang usapan namin, “Sino to?” Saad ko pero boses ni Troy ang nagsalita.

“Listen Nathan. Kahit anong mangyari, wag na wag kang pupunta dito.” Saad niya at muling nagsalita ang lalaki na di ko kilala ang boses. Sinabi niya ang lugar na pupuntahan ko at binalaan ako na wag magdala ng iba kundi bangkay ni Troy ang maabutan ko.

I tried to sneek out ng walang nakakapansin at kinuha ang sasakyan para pumunta sa isang fishport kung saan ako sinabihan na pumunta.

To my surprise, wala akong naabutan na Troy but instead I am now standing in the middle of ten armed men at ikalabing isa ay ang tatay ni Jack.

“I warned your father about his son pero hindi siya nakinig and look what happened to him now.” Panimula niya.

“Maybe my father is a better husband than you. I wonder kung bakit lahat ng pamilya mo, tinalikuran ka na?” Sumbat ko. “You can point gun at me and kill me now pero aminin mo nga, would that make a different outcome? Ikaw padin ang talo sa huli.”

“Syempre, it would satisfy me to see you suffer while you watch your friend slowly getting killed.” Saad niya.

Biglang binuksan ang isang container unit at nasa loob si Troy all tied up habang inaalalayan ng dalawang lalaki papalapit.

“Sabi ko huwag kang pumunta.” Saad niya.

“Well, kailan pa ako naging masunurin.” Sagot ko. “Bitawan mo ako.” Babala ko sa lalaki na hinawakan ako sa braso para lagyan ng posas ang kamay ko at pinilit ako na lumuhod.

“Now, since mukhang nauna naman na ang iba niyong mga kaibigan sa kabilang buhay, isunod na din natin ang isa sa inyo.” Pahayag ng tatay ni Jack.

“Do your worst!” Matapang na saad ni Troy.

And the worst came indeed…

I can’t bare seeing them torture Troy, “Please, ako nalang parang awa niyo na.” Paki-usap ko habang pinapanood ko ang halos mawalan na ng malay si Troy.

“If you say so…” That is the last sentence that I heard at wala akong oras para makapagreact sa susunod na mangyayari.

Next thing I knew, I am no longer in control of my body sabay bagsak sa sahig kasabay ng isang putok ng baril.

Mumbled na sigaw ni Troy ang narinig ko habang nagpupumiglas siya para makalapit sa akin.

I can see his footsteps running towards me and that is it…

…Total darkness!

Chapter IV: Needed to be Heard

I was so confused on what just happened. Nakatayo lang ako staring into complete darkness pero biglang napapalitan ang kadiliman ng liwanag mula sa aking likuran. Tumalikod ako para malaman kung saan nanggagaling ang ilaw.

Sa sobrang liwanag, tinatakpan ko ang sinag dahil nakakasilaw. Unti unting lumiliwanag ang paningin ko at nakakakita ako ng imahe ng tao and heard familiar laughters.

“Malik? Sean?” Saad ko ng makita ko sila na masayang nag-aasaran sa isang puting paligid.

“Nathan? Ginagawa mo dito?” Natigil ang asaran nila ng makita ako.

Then it just hit me. Patay na ba talaga ako? Kung patay ako, ano ginagawa nila dito? Ibig-sabihin ba nun patay na sila?

“I was just with Troy…” Sh*t! Biglang nagflashback ang memorya ko sa nangyari kani-kanina lang. “…then I was shot.”

Bigla akong napatalikod at naghanap ng pader para sandalan. Hindi ako makapaniwala sa nangyayari ngayon. Lumapit sila sakin pero di ko sila pinapansin dahil kinakain ako ng isip ko. Deretso lang ako ng tingin sa sahig while trying to process and also try to breath.

Dumaan na ang ilang minuto hanggang sa tuluyang nagsink in na ang nangyari sa akin. “Okay ka lang?” Saad ni Malik.

Tumango lang ako.

“This is it. I think this is my time.” Saad ni Sean.

“Time? What time?” Saad ko. Tumayo lang si Sean at niyakap kami ni Malik sabay talikod.

Tinalikuran niya kami at naglakad patungo sa isang nakakasilaw na liwanag. “San siya pupunta?” Bakit?“ Pinipigilan ako ni Malik na puntahan si Sean na nawala na sa ilaw. I just saw him standing there and then seconds later, wala na siya dun. Parang bula na unti unting nawawala.

“Oras na niya para makasama ang nanay niya. Tapos na ang oras niya.” Pahayag ni Malik habang hinahaplos ang balikat ko.

“Troy?…Troy!” Napatingin ako kay Malik dahil sa sinasabi niya.

“Bakit anong nangyayari?” Saad ko.

“Tinatawag ako ni Troy. I have to go.” Saad niya sabay nagmamadaling umalis.

“Go, where? Wait!…” At bigla din siyang naglaho. Naiwan lang ako dito mag-isa and I don’t even know what to do.

Dahil wala akong magawa at hindi ko din alam ang aking gagawin kaya napag-isipan ko na maglakad-lakad hanggang sa mapadpad ako sa isang view na dalampasigan na hinaharangan ng isang malaking salamin bilang pader.

Napatayo ako dun just to admire the view. “Namiss ko ang ganitong paligid.” Sabi ko sa sarili until someone talk. “Ganda no?” Napadilat ako ng makita ko ang sarili ko na kinakausap ako. Literal na kamukha ko ang nakatayo sa gilid ko. “Remember me?”

I was freaked out at hindi makapagsalita habang nakatingin lang sa kanya. Natigil lang ako ng magpakilala siya na siya ang ginawa ko na robot. “Isa kang robot, ano ginagawa mo dito?” Sabi ko.

“Ako dapat nagtatanong niyan sayo, anong ginagawa mo dito? Hindi ka pa tapos sa laban mo.” Saad niya dahilan para umiwas ako ng tingin.

“I don’t really know about that. Is it really worth it this thing we call living? Nakakapagod.” Sabi ko. “First time I felt in months yung ganito, ang gaan sa pakiramdam. Sa wakas I am at peace.” Pagpapatuloy ko.

“Are you?” Tanong niya.

“I am what?” Tanong ko pabalik.

“Are you really at peace?” Saad niya.

Natahimik ako saglit sa sinabi niya and try to process if I am really in peace.

“There is a reason why of all people sayo lang gumana ang experiment na iyon. You can use that knowledge you have para makatulong sa ibang tao while doing it in a real world nang hindi mo na kailangang magtago.” Pahayag niya.

Dun ako muli napa-isip sa sinasabi niya.

“Bat ako makikinig sayo, hindi ka naman totoo.” Pagdedeny ko na makinig sa sinasabi niya.

“I may be just be your imagination but I am your thoughts, maybe you just have to hear it para mapaniwalaan mo na hindi pa tapos ang trabaho mo. You need to wake up.”

I just pretended na hindi ko narinig ang sinabi niya pero kahit anong pwede kung gawin na pag-iiwas, yun padin ang bumabalik sa utak ko.

“What if all of this is just a mistake, I mean, I am just a stupid man who spent his college and early 20s goofing around and making out with men everywhere I can.” Saad ko.

“That was actually hot.” Biglang nawala ang pagkaseryoso niya.

Napatingin ako sa kanya dahil sa narinig ko.

“What? You are suppose to be giving me advises here.” Sabi ko.

“Oh, right! Para saan pa kung alam mo naman ang sagot sa mga katanungan mo.” Saad niya.

Yan ang huli niyang sinabi bago ako bumalik sa pagtingin sa malayo habang nag-iisip. Hindi ko na napansin na wala na pala siya sa tabi ko.

Great! Mag-isa na naman ako.

Lumingon na sana ako para muling maglakd-lakad at magmuni-muni ng makarinig ako ng salita mula sa boses ni Jack.

“Hey, tol.” May kaunting maghinto sa boses niya. “Good news, may malay na si Malik. Ikaw nalang inaantay.” May paghinto muli sa pagsalita niya pero ramdam ko na nagpipigil siya ng iyak dahil sa panginginig ng boses niya at mahihinang hikbi. “I don’t know why I am so afraid to tell you this o sadyang takot lang ako na baka makakasira sa pagkakaibigan natin ang sasabihin ko.”

Napatawa siya ng kaunti bago magpatuloy, “Kung magmumukha man akong cheesy at cliche dito, bahala na. Ang importante masasabi ko ang dapat kong sabihin.” Ramdam ko ang mabibigat niyang paghinga.

“Matagal na akong may gusto sayo, tol. Hindi lang tungkol sa sex pero higit pa duon. I had always admired how you live your life. Kung paano mo nilaban ang sarili mo sa tatay mo para ipakita na kaya mo. That will never be me. I never faced my fears pati ang nararamdaman ko sayo, matagal ko na ding kinikimkim and now I am talking to you knowing that you won’t hear any of this.” Saad niya then I no longer hear his voice.

Napatigil lang ako sa paglalakad ko after hearing his confession. Hindi ko masasabi that I can tell him the same feeling kasi I never imagined myself in a relationship. Lahat ng relasyon ko ay para lang sa sex and I don’t want to hurt a friend kung alam ko na hindi ako handa sa isang seryosong relasyon.

---

I don’t know kung gaano na ako katagal dito sa lugar na ito at madami na akong napuntahan na lugar na parating may magandang view at mapayapa.

Narinig ko ang boses nina Troy at Malik. “Hey, sleeping beauty! Tagal mo ng natutulog, kailangan mo ng gumising.” Bati sakin ni Troy.

“Walang prinsipe na darating na hahalik sayo para lang gumising.” Sinakyan naman ni Malik ang bati ni Troy. Napangisi nalang ako sa trip ng nilang dalawa.

“Nga pala, gusto lang naming malaman mo na ikakasal na kami kaya kailangan mo ng gumising dahil ikaw ang pinili kong bestman ko.” Saad ni Troy.

Labis ang ngiti na naramdaman ko hearing how inlove they are. This is the first good news na narinig ko in a long time and it just made so happy.

---

Show support by voting,

following

and commenting.

Thank you!

Enjoy!

Chapter V: Still Breathing

RACHEL’S POV

“Nahanap na namin sila!” Sigaw ng isa sa nagtatrabaho sa gumuhong gusali. Sampung tao pa ang hindi pa nahahanap at sila Malik na nga itong nahanap nila.

Pagkalapit ko sa ambulansya bago tuluyang ipasok sa sasakyan, sinimulan nilang kuryentihin ang katawan nito dahil wala na siyang pulso at pinagpapalit ang chest compression pero flat line padin ito. Base sa sinabi sakin na description ay si Sean ang nag-aagaw buhay padin hanggang ngayon.

Sinara na ang sasakyan at umandar ito papunta sa hospital. Dun ko lang napansin na kanina pa pala nawawala si Nathan. “Nasaan si Nathan?” Saad ko kay Jack.

“I thought…” Tumingin siya sa paligid at wala siyang nakita. “Oh no.”

Agad kung tinignan ang sasakyan na ginamit namin at wala ito sa pinagtabihan ko. Sh*t! Agad ako naglakad papalapit sa kasama ko.

“Give me your tablet.” Demand ko and grabbed it kahit di pa siya sumasagot.

Mabuti nalang at may tracking device ang sasakyan na ginamit niya kaya yun ang una ko na ginawa sa tablet. Ilang segundo lang ay nahanap ko na siya kaya agad kaming pumunta sa lugar.

We rushed to the fishport at nagdala na din ako ng tauhan. First of all, walang business si Nathan na pumunta dito unless may nangyari na kailangan niyang pumunta dito.

Pagkababa ko palang ng sasakyan nakarinig na ako ng putok ng baril and for some reason, bigla akong nanlamig at labis na kinabahan.

I sprint as fast as I can while pointing my gun in front. Pagkapasok ko, my eyes is focused on one person. Nakahandusay si Nathan sa sahig while Troy is screaming na nanlalaban para lumapit kay Nathan.

My heart sank at bigla akong namanhid kasabay ng pag-init ng dugo ko. Binitawan na nila si Troy para tumakbo ng matumba ang isa sa kanila dahil sa putok ng baril na galing sakin at sumunod ang mga kasama ko.

Wala ng bumabalik na putok ng baril papunta samin dahil tumba na ang mga tauhan maliban sa isang matandang lalaki. Nandidilim padin ang paningin ko kaya kahit anong sinasabi niya hindi na ako nakikinig, “Parang awa mo please. May pamilya pa ak…” Hindi ko na siya pinatapos na magsalita.

I just turned back para tignan ang kalagayan ni Nathan. Tinanggal ko ang jacket ko para lang pantakip sa dugo na dumadaloy sa dibdib niya. “Nathan, wake up!” saad ko habang inaalog siya.

His eyes are closed pero pagkapa ko sa pulso niya, tumitibok pa ito pero mahina na. Dumating na sina Axel para tulungan akong buhatin si Nathan.

Pagkatayo ko, nahagip ng mata ko ang nakayuko at umiiyak na si Jack. “Jack?”

“I always hated my father at dapat hindi ako umiiyak ngayong napagbayaran na niya ang mga kasalanan niya pero tatay ko padin siya e.” Pahayag niya.

Habang lumalapit ako, nakita ko ang lalaki na nasa harapan niya na nakahandusay at iyon ang lalaking huli kong pinatay. “Sorry.” Saad ko sabay himas ng kanyang balikat at inalalayan siyang tumayo para yakapin.

Inalalayan ko nalang siya hanggang sa makasakay kami sa sasakyan at sumunod sa hospital.

Napakatahimik ni Jack sa sasakyan at hindi ko alam kong nakita niya na ako ang pumatay sa tatay niya. Nakakaramdam na din ako ng guilt sa nagawa ko pero nahahati ang isip ko kung tama ba ang ginawa ko sumobra na ako sa pagkakataon na ito.

Isa sa tumatakbo sa utak ko ay kung sasabihin ko na ako pumatay sa tatay niya kung hindi niya nakita but I think this is not the right time. Ang priority ko ngayon ay ang kaligtasan ni Nathan. He reminded me of my late brother and it felt good, great even, getting to know him sa wakas matapos nakatingin lang sa malayo for a long time and even hated him one time dahil as I thought na grupo nila ang pumatay sa kuya ko. Now, I am about to loss another brother at hindi ko alam kung kakayanin ko muling dumaan sa ganung pangyayari.

Pagbaba namin ng hospital nakasalubong namin sa lobby sina tita at nakababata na kapatid ni Nathan na babae. “What happened? Narinig ko lang na nabaril ang anak ko.” Nag-aalalang saad ni tita.

“What happened to kuya?” Maiyak-iyak na sabi ng kapatid ni Nathan o kapatid namin ni Nathan.

Sinabi ko kay tita ang nangyari. “Sabi ko na, mas demonyo pa ang matandang yun kumpara sa asawa ko e.” Galit niyang pahayag. Tinutukoy niya ang tatay ni Jack.

“Jack! Okay ka lang?” Napansin ni tita si Jack na papasok palang ng hospital.

Deretso lang si Jack kay tita para yakapin. Kita padin ang emosyon kay Jack after losing his father.

Dumaan na din ang ilang oras na nasa operating table parin si Nathan. I was just outside para bumili ng kape at pagdating ko sa waiting area, natutulog na sila maliban kay tita.

I sat sa kanyang tabi and offered her the extra coffee that I got. “How are you holding up?” She stated.

“Pagod, mostly. Ikaw po?” Tanong ko din sa kanya.

“Di ko alam.” Sabi niya sabay higop sa kape.

Nabalot kami ng katahimikan hanggang sa tuluyan na kaming dalawin ng antok pareho.

Ginising ako ng dahil sa usapan ng isang doctor at isa sa mga kasama ko. I cam hear someone crying kaya tuluyan na akong dumilat to see what is happening.

Kasasabi lang ng doctor ang balita, both good and bad. Sadly, isa sa mga narescue kanina ay hindi na nakayanan pa injuries sa katawan niya while the good news is gising na ang dalawa.

“Malik will be awake in a minute at pwede na siyang puntahan ng kanyang mga pamilya.” Saad ng doctor bago umalis.

“How is Nathan po, Doc?” Pahabol ko na tanong bago umalis ng tuluyan.

“He is still in the operating room. We will let you know kapag tapos na.” Sagot niya bago tuluyang pumasok sa isang pinto leaving us out here in mixed emotions.

Nakita ko kung gaano umiyak at magpumiglas dahil sa emosyon ang isang babae na fiance ni Sean after receiving the news na wala na ang mapapangasawa niya. I don’t want to be in her place right now. I am not ready to experience another pain of lossing someone I love once again.

I am hoping that Nathan would get through this alive.

---

It has been two days. Although Nathan is still not awake, kahit papaano ay may good news sa araw na ito.

Ang saya lang na makakita ng mga tao na masaya kasama ang isa’t isa as I witness Malik get on his knee to propose to Troy in front of everyone na andito sa hopital.

Napakaromantic tignan and it is great to see that people are cheering and smiling seeing them two together.

Mas lumakas pa ang palakpakan at kilig ng mga tao ng sabihin ni Troy ang “Yes.”

It is official! Someone is getting married.

“Buti pa sila. Sana ako din.” Narinig ko na kumento ng isang nurse.

I never thought that this day would get any better. Nakita ko si Jack na lumabas galing sa elevator at mukhang galing lang sa kwarto ni Nathan. “What happened?” Tanong niya sakin pagkalapit niya.

I just pointed out sina Troy and he already get what I meant. “So would you like to go out with me?” Anyaya ko sa kanya.

“Sure! But I just want you to know that ai like guys.” Pagkaklaro niya kase mukhang inaaya ko siya na lumabas sa isang date base sa pagkakasabi ko.

“So, are anyone of you into girls?” biro ko.

“I slept with all of them, kaya baka wala.” Saad naman ni Jack sabay tawa.

We just atayed a little longer para lang magpaalam sa mga kasama namin dito ng biglang may nagsalita sa intercom at nagtakbuhan ang ilang nurse at doctor. Alam ko kwarto ni Nathan ang nabanggit kaya lahat kami nagpanic.

Biglang bumukas ang pintuan at lumabas sina Troy still in shock. “Nathan is awake!” Balita nila pareho.

Chapter V: Before I DO

NATHAN’S POV

Days become weeks hanggang sa umabot na ng lampas isang buwan and finally, nakalabas na din ako ng hospital. “Sorry, pero sana we won’t meet again like this.” Saad ng nurse na nag-alaga sakin.

“Thank you.” Pasasalamat ko kanya and give her a hug.

“Nga pala pakisabi sa kaibigan mo, congratulations sa nalalapit na kasal nila.” Sabi nito bago kami tuluyang umalis.

“I will.” sabi ko.

I still has two weeks to rest sa bahay namin bago ang kasalan nila Troy at Malik. The country might not recognize their marriage but that is not what’s important. This is celebration of their love para sa isa’t isa and regardless kung tatanggapin ng batas ang kasal o hindi, tuloy ang kasalan.

They have been through a lot and they deserve each other. “So you ready for the bachelor party in two days?” Tanong ni Jack na siyang sumundo sakin sa hospital. My mother can’t come dahil ngayon hahatulan si tatay sa mga kasalanan niya sa batas.

“Hindi ka naman naghire ng stripper, didn’t you?” Kumento ko.

“Not technically a stripper.” Sabi niya.

“Hulaan ko. Isa sa inyo ang magiging stripper.” Hula ko. “Is it Austin?”

“Edi ikaw na magaling.” Saad niya.

---

Dumating na nga ang araw sa plinano nila na bachelor party at maging ako ay walang kaalam-alam. We are in a private property in a middle of nowhere just outside the city.

Ang alam ko lang, andito ako para magsaya at uminom na hindi ko ito nagawa sa loob ng ilang buwan and maybe get some s*x if I can.

Pagkapasok ko palang sinalubong na ako nina Troy at Malik maging ang ibang mga kaibigan namin. Lahat ng kalalakihan sa mansyon na ito ay puro kakilala ko kaya naging madali para sa akin ang makisalamuha.

Habang nakikipagkwentuhan sa mga tao, I have noticed na hindi ko na nakita sina Austin at Calvin for a little while.

I was laughing my ass off ng makita ko na sila. Ang dahilan kung bakit ako tumatawa ay dahil sa suot nila na uniporme ng pulis pero wala silang pang-itaas na suot at nakalabas ang matambok nilang pwet sa suot nilang pang-ibaba. Then the show started.

Hindi ko inexpect na ganito magiging wild ang plano nila. They really did one hell of a show habang nakatingin lang kami na nanunood sa gilid.

I was just watching Austin na ngayon ay wala ng saplot. Habang gumigiling si Austin at Calvin sa erotikong kanta, nakaupo lang sina Malik at Troy sa gitna habang ginagamit ang mga kamay nila para kapain ang matitikas na katawan ng lalaking sumasayaw sa harapan nila.

Biglang sumigaw ang katabi ko na si Axel, “Deepthroat! Deepthroat!” Sumunod naman ang iba.

Narinig naman iyon ni Austin at pumwesto sa harap ni Troy sabay tutok ng naninigas na b*rat. Hinawakan ito sa batok para alalayayan ang pagsubo ni Troy sa alaga niya.

Kahit na may sinusubo na ibang alaga ang kanyang kasintahan, nakangiti at nakikisaya din si Malik na nanunuod sa nangyayari sa tabi niya.

Matapos basain ni Troy ng laway niya ang kahabaan ni Austin, oras na para sa sinisigaw ng lahat, ang isubo ng buo ang mahabang alaga ni Austin.

Hiyawan ang iba sa nangyayari. Diniin pa ni Austin ang pagkakahawak niya sa batok ni Troy para abot sa lalamunan niya. “10… 9… 8…” Bumibilang na din sila at ganun niya katagal ininda ang malaking t*te sa lalamunan niya.

This is fun and all pero nagsisimula na akong tamaan ng matinding l*bog. Siguro dahil nadin ito sa alak na kanina ko pa tinutungga. I stepped out of the room para pumunta sa kusina at kumuha ulit ng alak sabay dampot ng mga pagkain.

Nakasalubong ko si Dylan na pabalik para makisama sa kaguluhan. Walang katao-tao dito sa kusina. Siguro andun sila lahat nanonood sa live show.

I went to the fridge para tignan kung ano ang laman nito dahil nagcacrave ako ng ice cream and I am hoping na may laman itong ice cream. Luckily, I found a tub of ice cream at binuksan ko ito para kumuha ng laman. “You’re missing out the fun.” Biglang sumulpot si Jack sa silid.

Pagkatingin ko sa kanya, nakasandal na siya sa center island facing me. “What is more fun than a couple of scoops of ice cream?” Saad ko.

“Madami. Gaya ng sex. That is more fun than ice cream.” Biro niya.

Natawa nalang ako at binalik ang ice cream. Inalukan ko siya pero tumanggi siya. Naupo nalang ako sa high chair ng center island katabi niya habang nag-uusap.

“So, why are you here at hindi nakikisaya dun sa pinlano mo na party.” Saad ko kay Jack.

“Well, may gusto sana akong sabihin sayo.” Panimula niya dahilan para tumingin ako sa dereksyon niya.

“Ano yun?” I stated.

Bigla niyang iniwas ang tingin niya sa akin kaya bigla akong nabahala kaya napahinto ako sa pagkain ng ice cream at inayos ang pagkakaupo ko. “Paano ko ba to sisimulan.” He started. “Isiisip ko lang, dahil sa pinagdaanan natin, nakailang beses na nating naharap ang kamatayan and I don’t want to leave things unsaid kung may pagkakataon naman ako para sabihin to sayo ngayon.”

Nakatingin lang ako sa kanya and I am anticipating that what he’s about to say is very serious at importante. “Nung panahon na nasa Tori-X pa tayo, ako at si Austin ay nasa isang relasyon.” Napalunok siya sabay tingin sakin.

“And?…” I just stared at him dahil hindi ko alam kung bakit ganun kaimportante sa kanya na sabihin sakin yun and just leave it at that.

“Well, sa totoo niyan. Gusto ko lang talaga umiwas sa isang tao dahil baka ang nararamdaman ko sa taong ito ay makakasira sa pagkakaibigan namin.” Pihina ng pahina ang boses niya habang nagsasalita.

For some reason, I had the feeling na ako ang tinutukoy niya. Di ko alam pero bigla akong naexcite at sumaya ngayon na nalaman ko na may pagtingin siya sa akin.

Hindi ko na pinatapos pa ang susunod niyang sasabihin. Binitawan ko ang plato na hawak at nilagay ko ang kamay ko sa batok niya para halikan siya sa labi.

Nagkagulatan kami sa ginawa ko. Maging ako ay nagulat sa reaksyon ko pero hindi kami nagpigil at kapwa namin ginawaran ang isa’t-isa ng masaganang halikan.

“I know a place sa likuran. Solong solo natin ang lugar na iyon.” Suhestyon ni Jack.

Chapter V: Best Buddies and More

Lumabas kami sa bahay at nilampasan ang pool kung saan sa kabila ay may isang parang cabin ang itsura. Pumasok kami sa loob at siya na ang nagsara ng pintuan habang ako ay nagtatanggal ng mga damit at binagsak ang katawan ko sa napakalambot na kama.

I just watched him take all his clothes off at gumapang papalapit sa akin para samahan ako sa kama. Hinayaan ko lang siya na halikan ako sa labi hanggang sa magsawa kami. Mula labi, bumaba ang bibig niya patungo sa aking alaga.

I just can’t describe kung paano niya isubo ang alaga ko. Ramdam ko ang init ng lalamunan niya, ang malikot niyang dila na umiikot sa ulo ng aking b*rat at kung paano niya isubo lahat ay napapataas lahat ng balahibo ko sa katawan dahilan para mapamura ako na may kasamang ungol.

Tumayo ako sa pagkakataon na ito sa taas ng kama at tinapat ang alaga ko sa lalamunan niya para malaya kong kant*tin ang bibig niya.

Marahan akong umuulos at sinasalubong siya hanggang sa maisubo niya lahat ang buong kahabaan ko. Kahit mukhang nahihirapan, parang madali lang sa kanya na tanggapin lahat ng kahabaan ko. “Sige… Bukas mo pa bibig mo… Sh*t!” Utos ko.

He stick his tongue out at binukas ng buo ang lalamunan at malaya ko na pinasok ang alaga ko hangang dulo and let it sit there for a couple of seconds at hindi naman siya nagreklamo at tinyaga niyang tanggapin lahat.

Oras na para ako naman. Nahiga siya sa kama para ako naman ang tumrabaho and give him the same treatment at kung maaari ay higitan pa.

Habang hawak hawak ng kamay ko ang alaga niya, nilabas ko ang dila ko at inuna ko ang dalawang itlog niya bago tuluyang isubo ang kanina pang naglalaway sa paunang katas niyang kahabaan. I can hear him mumbling some words at mga ungol. Kung maduduwal man ako, okay lang basta maisubo ko lahat which is all worth it kapag napapasaya ko siya. Dumating na nga sa posisyon na sabay na naming sinusubo ang ari ng isa’t isa until one thing lead to another hanggang sa binabalak ko na siyang pasukin sa likod.

He is lying on his stomach habang nakahiwalay ang hita niya para malaya kong mapasok ang butas niya. Ramdam ko ang pagsakal ng masikip niyang balat sa alaga ko as I thrust inside him. I am sure, I am hitting the right spot sa reaksyon niya at malalakas na ungol na lumalabas sa labi niya.

Halos mangawit na ako kaya napayakap na ako sa kanya bago kami pumunta sa panibagong posisyon. Sa pagkakataon na ito siya na ang may control habang nakaupo ako at nakasandal sa headboard ng kama. Nakatalikod siya sa akin habang nagbabadya niyang ipasok ang alaga ko sa butas niya. Dahan-dahan niya akong inupuan.

He knows what he wants at alam niya din kung paano magpasaya. Habang taas-baba siya sa b*rat ko, sinasabay niya ding pinapaikot ang bewang niya at talagang hinahayaan ako na pumasok ng buong-buo sa loob niya.

I also know na gusto niyang kumantot kaya pinagbigyan ko siya after a long time na ako ang kumakantot sa kanya. Sa paanan ng kama, hinila niya ako hanggang sa nasa gilid na ng kama ang pwetan ko at dun na niya tinaas ang paa ko sa ere.

He massaged me in my behind bago ko tuluyang naramdaman ang kahabaan niya na pilit pumapasok. “Sht! Pasok mo pa, ggo.” Saad ko na may kasamang mga ungol.

He then tried to kiss me habang labas pasok ang alaga niya sa loob ko. Di din nakawala sa kamay niya ang b*rat ko kaya nilalaro niya din ito.

Kapwa katawan namin ay kumikintab na sa pawis dahil sa init ng aming aktibidad. The room smells like s*x. “Lalabasan na ako.” Saad ko.

Dahil sa swabe ang galawan ni Jack, hindi ko na mapigilan pa ang magpalabas. Dumaloy ang naipong katas ko sa kamay niya dahil sa patuloy na paglalaro niya nito at walang pandidiri niyang nilabas ang dila para tikman ang t*mod ko saking tyan.

Nilabas niya din ang sariling ari at jnakol ito sa tapat ng mukha ko. Hinanda ko naman ang aking bibig para saluhin ang katas niya. Pareho na kaming nakapagpalabas and we felt so tired pagkatapos ng mahigit na isang oras na kanttan.

---

In the middle of my sleep. Bigla akong naalimpungatan dahil sa paggalaw ng kama. Dinilat ko ang mata ko to see Jack on the edge of the bed about to stand up.

I tried to ignore him at babalik na sana sa aking mahimbing na tulog pero for some reason, ayaw ako patulugin ng aking utak. Bumalik na din si Jack sa kama at nakatulog. Sinubukan ko siyang lambingin pero mahimbing ang tulog niya.

Napilitan nalang akong bumangon and to my suprise, umaga na pala. Tinignan ko ang oras at malapit na mag 6:00. Di ko na hinanap ang damit ko na nakakalat sa sahig bagkus pumunta akong banyo para kumuha ng bathrobe bago lumabas.

No one is in the pool kaya deretso nalang ako para pumasok sa mismong bahay at magtimpla ng kape. “What the hell happened here last night?” Sabi ko sa sarili as I walk into the room and found naked guys sleeping everywhere. May mga natutulog sa sala. Mas nagulantang pa ako ng pumasok ako sa kusina and saw the mess. Madaming mga nagtutumbaang mga bote ng alak at mga plastic cups na pinag inuman ng mga kalalakihan.

Napaisip tuloy ako kung may nangyaring orgy dito kagabi at hindi na ako magugulat lalo na at hubad na mga kalalkihan ang naabutan ko sa sala and it seems like they had drunk a lot more than they could handle.

I started brewing some coffee habang hinahanda ang sandwich dahil nagugutom na ako.

Later, nakita ko ang nakangiting si Malik na naglalakad pababa ng hagdanan on his boxer briefs at kitang kita ko ang bukol nito.

“Tingin dito sa taas, andito mukha ko.” Biro niya sa akin dahil di ko maiwasan na tumingin sa alaga niya.

“Don’t blame me, that thing is staring right at me.” Biro ko.

“G*go. Nga pala, di na kita nakita kagabi. Hinahanap ka pa nung ex mo.” Saad niya.

“Sinong ex?” Sabi ko.

“Yung lalaking iniwan mo sa isang inuman dahil nakakapagkant*tan ka sa iba!” Sabi niya.

“Oh! Yung model… Si Mavic? I missed that guy.” Sabi ko. “So, ready ka na ba sa kasalan?” Tanong ko.

“Di ko alam, tol. Nakakakaba parin talaga.” Sabi niya.

We just continue talking hanggang sa nagising nadin si Austin that didn’t even bother to cover up at dumating na din si Calvin. They just started kissing in front of us at mukhang balak pa atang magkant*tan sa harap namin.

“Oh please, madaming bakanteng lugar dito, get a room.” Sabi ko na pinagtawan nalang namin and they ended up leaving us para ipagpatuloy ang nasimulan nila.

Chapter V: Last Piece

I just had a realization. Para tuluyan na talaga akong makabalik sa normal na buhay, I needed to find a way para makapagpatawad. That would be the last piece for me to move forward.

I wake up on my bed next to Jack na mahimbing parin na natutulog. Tinignan ko ang oras to check if kailangan ko ng mag-ayos para sa pupuntahan ko ngayong araw.

Deretso na ako sa kusina para magtimpla ng kape para sakin at syempre para kay Jack. Speaking of Jack, hindi ko padin alam kung nasaan na kami sa estado ng aming relasyon. We never actually talked about it. Siguro, nakikisabay nalang kami kung san kami dadalhin ng aming relasyon but for now, we enjoy where we are.

“Morning!” Sabi ko sa natutulog na si Jack. Binuksan ko ang kurtina ng pintuan papunta sa balcony para pumasok ang sinag ng araw. “Andito na kape mo.” Nilapag ko ang kanyang kape sa lamesa sa may tabi ng kama sabay ginawaran siya ng isang halik sa pisngi.

“Morning.” Mahina niyang sabi habang umiinat para bumangon. “Anong oras na?” Tanong niya.

“Around 8.” Sagot ko sabay labas para pumunta sa balcony at dun maupo.

“So, tuloy ang pagbisita mo sa tatay mo ngayon?” Pahayag ni Jack matapos magdamit at sundan ako sa aking kinauupuan para tabihan ako.

“You really think this is a good idea?” May pagdadalawang isip ako sa ideya na makikita ko ang tatay ko na kasalukuyang nakakulong.

“Oh come on. Napag-usapan na natin to. Pero kung hindi ka pa handa, that is up to you.” Payo niya.

“Your right. I am going to do it at para matapos na.” Saad ko.

Habang masaya naming hinihigop ang aming kape, nakatanggap kami ng text ni Jack galing kay Troy tungkol sa pupuntahan naming boutique mamayang hapon para magsukat ng mga damit na gagamitin namin sa kasal.

Minabuti ko na maghanda na para puntahan ang tatay ko para hindi ako mahuli mamayang hapon sa fitting.

“See you later.” Paalam ko kay Jack na kasulukuyang nagwowork out ng palabas na ako.

“Good luck!” Sigaw niya.

Tinahak ko na ang kalsada gamit ang aking sasakyan at hindi ko namalayan na maayos na akong nakapark ng ilang minuto pero di ko padin magawang buksan ang pintuan ng sasakyan.

Muntik ko na namang paandarin ang kotse ng mapag-isipan ko na ipagpaliban nalang ito pero bigla akong lumabas ng kotse ng makita ko si Rachel na niluluwa ng pintuan.

“Rachel?” Saad ko habang papalapit ako at dun siya tumalikod ng marinig ang pangalan niya.

“Nathan! Ginagawa mo dito?” Nagulat niyang sabi.

“Kakausapin ko sana si tatay. Ikaw? Anong ginagawa mo dito.” Nagtataka ko na tanong.

“Well, I was just hoping to get some answers sa tatay mo but I don’t have the courage to do it.” Saad niya. “Well, good luck nalang sayo.” Binuksan niya ang pintuan ng sasakyan niya.

“Kung gusto mo sabay natin siyang harapin.” Suhestyon ko.

“Nah. You need to do this on your own. May oras ako para kausapin siya sa panahon na gusto ko.” Sabi niya. “Kailangan ko ng umalis. Lilipad na kami sa bagong assignment namin ngayon.” Paalam niya.

We gave each other a hug. “Ingat!” saad ko.

“Ikaw din.” Ngumiti siya one last time at pumasok na sa sasakyan. I stepped back ng umandar na ang sasakyan niya at binusinahan ako pagkaalis niya.

I think I have to do this. Nilakasan ko na ang aking loob at pumasok sa pintuan. Sinabihan ko ang taong nakausap ko sa balak ko gawin and waited for a couple of minutes.

They gave me the signal and permission na pumasok. Unang pagpasok ko, ang unang nakita ko ay ang tatay ko na nakaupo sa isang lamesa on his handcuffs. Ang laki ng nagbago sa kanya. Kita ko ang pagod sa katawan niya and for some reason, he started crying ng makita ako na pumasok sa silid.

Medyo natigil pa ako sa paglalakad and wanted to step back at umalis nalang pero nanaig padin ang kagustuhan ko na harapin siya. Hindi ko alam kong ano ang gagawin at ang magiging reaksyon ko but hindi ako nagpadala sa emosyon na pinapakita niya.

“Kumusta na po kayo.” Unang saad ko just to start a conversation.

“Masaya ako anak na nakita kita.” Sagot niya.

I am trying to suppress my anger pero nung tinawag niya akong anak, di ko napigilan na may lumabas na galit sa mga salita ko. “Woah. Huwag mo akong tatawagin na anak. Look! Pumunta lang ako dito para masabi ang mga bagay na gusto kong sabihin and I just want you to listen. I don’t need you to talk.”

He just stared at me pero di ko magawa siyang tignan. Pinagpatuloy ko nalang ang aking sasabihin. “Una sa lahat, I just want to let you know that me and Jack are officially dating. Now, gusto kong sabihin na hindi pa tapos dito ang karma mo sa lahat ng ginawa mo. You don’t deserve to live but I am not God to decide who lives and who won’t. Pero para makabangon ako pabalik sa totoong mundo kailangan kitang patawarin for the sake of my sanity. Hindi ko ito ginagawa dahil karapat-dapat kang patawarin at bigyan ng pangalawang pagkakataon sa buhay ko. Ginagawa ko ito para sa sarili ko, I need to forgive myself.” Napatayo at akmang aalis na.

“So, I hope na habang buhay ka pa, magawa mong pagdusahan lahat ng kasalan mo. And by the way, I met Rachel. Siya nga pala ang inabanduna mong anak.” Huling salita ko at humakbang na paalis.

For some reason, I glanced back sa kinauupuan niya to see his reaction pero nakatalikod na siya at hawak-hawak ng guwardya para bumalik sa loob ng kulungan.

One again, nakaupo na naman ako sa kotse and processed lahat ng sinabi ko hanggang sa tawagan ako ni Jack to check on me at alamin kung papunta na ako sa lugar kung saan kami magsusukat.

“Oo, papunta na ako.” Sabi ko sabay pinutol ang tawag at pinaandar ang kotse.

The place is just few minutes away kaya agad akong nakarating. Naabutan ko sila na nagsisimula ng pumili ng idadamit.

Kinuha na ng nag aassist sa amin ang aking measurement at pumasok sa isang pintuan para kumuha ng mga damit na sakto sa sukat ko.

Sinukat ko lahat and asked everyone kung alin ang mas maganda. Medyo natagalan kami pero it is all worth it because we are having fun.

Chapter V: Husband and Husband

“Nasa kama na yung susuotin mo!” Sigaw ni Jack mula sa labas ng pintuan habang naliligo pa ako.

This is the day of Malik and Troy kaya maaga kaming naghahanda ni Jack. Pagkatapos kong maligo ay lumabas na ako ng nakabalot ang twalya sa bewang ko. Naghanap ako ng susuotin na salawal at naghanap ng bagay na relo sa nakalatag na damit ko sa kama pero di ako makapili kung alin dito ang mas maganda.

Pumasok muli si Jack sa kwarto na dala-dala ang isang tray na may nakalagay na sandwich at kape. “Alin mas bagay? Gold or itong isa na silver?” Tanong ko kay Jack habang pinapakita ang dalawang relo na hawak ko sa magkabilang kamay.

“Sa tingin ko yun nasa kanan.” Suhestyon niya kaya binalik ko sa lalagyan ang silver na relo at sinuot ang gold.

Humigop muna ako ng kape at kumagat sa tinapay bago ako nagdamit. I never thought na bagay pala sa akin ang dark green na kulay ng suit. Dahil dark green and pale yellow ang motif ng kasal kaya yun ang susuotin ko. I have a dark green suit with pale yellow necktie habang si kabaliktaran naman ang suot ni Jack na nude color ang kulay ng kanyang suit at navy green na necktie.

Inayos ko na din ang buhok ko sabay lagay ng sapatos para di kami nagmamadali kapag biglang napaaga ang magiging sundo namin. Sakto naman na dumating na nga ang sundo namin.

Pagkarating namin venue sinalubong kami ng mga kaibigan namin na sina Axel at Calvin. Wala pa si Austin maging ang bestman ni Malik na si Dylan ay wala din.

Ang ganda ng lugar. Bagay din ang tema ng kasal dahil sa pinili nilang lugar. Madaming puno sa paligid at mga naggagandahang mga halaman. Nasa isang pribadong villa kami na tanaw ang kalawakan ng dagat sa ibaba.

“Magsisimula na.” Sigaw ng isang organizer kaya tumigil kami sa paglilibot sa lugar at pumwesto.

I just saw the couple and gave them a hug. They both look great sa suot nilang itim na tuxido.

“Okay ka lang?” Saad ko kay Troy.

“Excited na kinakabahan.” Sagot niya.

Tinapik ko lang at hanaplos siya sa balikat and tried to calm him down. Inayos ko ang bowtie niya na medyo tabingi.

The wedding ceremony went quick ng hindi ko napansin na tapos na pala but at the same time, it was fun. Malapit lang din ang reception area kaya lahat kami ay lumipat dun para kumain pagkatapos ng photoshoot.

I was smiling the whole time. Nakalimutan ko na ang ganitong pakiramdam after what happened to us and it is great to get back on my feet again and mingle with other people that I never met before.

“Oras naman para magbigay ng message ang isa sa bestman natin. Please welcome, Nathan!” Saad ng host.

Tumayo ako sa aking upuan at pumunta sa harap. “Una sa lahat, it is great to see all of you supporting our friend sa pinakamasayang araw ng buhay nila.” Panimula ko. “Now, to give you context on how we meet. Unang nagkakilala kami ni Troy sa aking birthday and that was the day that changed our lives, as you all know. Kahit na dumaan kami sa paghihirap na iyon, Troy became my closest friend sa mga oras na iyon.” Pinagpatuloy ko lang ang aking kwento.

Bago pa sila antukin sa kwento ko, nagsabi nalang ako ng message sa kanila bago tinapos. “Enjoy this day and make sure na huwag masyado mag-ingay sa kwarto niyo mamaya, I don’t want to hear you both when I am next to your room.” Biro ko.

Sumunod si Dylan na magsalita pagkatapos ko and finally the real party started.

“Mukhang wala ata akong pag-asa na may magsasayaw sakin.” Nagpaparinig na sabi ni Rachel na kasama namin sa lamesa.

“Will you dance with me?” Biglang dumating si Dylan na inaaya ang kapatid ko na sumayaw.

“Oh, ayan! Wag ka ng magparinig.” Biro ko kay Rachel.

Inaya ko rin si Jack na makisali sa sumasayaw sa gitna. Magkayakap kaming sumayaw habang sumasabay sa mabagal na kanta.

“Naisip mo ba naiisip ko?” Bulong niya sakin.

I already know what he is hinting dahil sa malikot niyang kamay na kinakapa ang umbok ng pwet ko. Bigla na nga niya akong hinila at pumasok kami sa cr at sinara.

He just kissed me right away habang aligaga naming tinatanggal ang suot namin. We just needed to get rid of the heat na nararamdaman namin.

Lumuhod siya para isubo ang alaga ko at ako din pagkatapos ng ilang minuto. Naririnig ko na makailang beses ng may balak buksan ang pintuan pero wala kaming pakialam ni Jack.

Salitan lang kaming nagsusubuan hanggang sa kapwa kami nilabasan sa bibig ng bawat isa. That was just a quick round kaya nag-ayos na kami at maingat na lumabas.

Mukhang wala namang nakahalata sa amin nung lumabas kami kaya normal lang kaming naglakad papunta sa magkaibang direksyon para di halata.

“Saan ka galing? Kanina pa kita hinahanap.” Nakasalubong ako ni Austin.

“Bakit?” Nagtataka ko na tanong.

“Someone is waiting for you sa labas.” Sabi niya.

“Ha? Sino?” Tanong ko muli.

“Basta halika ka nalang.” Sabi niya at hindi pa sinabi kung sino para tapos ang usapan.

Sinundan ko siya hanggang sa makalabas kami ng property at may nag-iisang nakaparada na sasakyan. As I approach the vehicle, namukhaan ko na agad ang nakasakay dito na si doctor Henry.

Binaba niya ang bintana sabay salita, “Hey Nathan. Long time, no see. Kumusta ka na?” Bati niya.

“Okay lang naman po. Ano ginagawa niyo dito.” Tanong ko.

“Nasabihan ko na si Austin but I have a proposal sayo. If interesado ka, meet us tomorrow sa lugar na ito.” May binigay siya na card na may nakalagay na address at calling number.

I just agreed at hinayan sila na umalis. Nilagay ko ang card sa bulsa ko. “Sino yun?” Tanong ni Jack na hinahanap ako.

“Si doc Henry.” Maikli ko na sagot.

“Bakit daw?” Tanong niya muli.

“Ewan. Nangungumusta lang.” Sagot ko.

“Weird!” Saad niya sabay kuha ng kamay ko at hinila ako papasok sa loob para bumalik sa kasiyahan.

Naabutan namin na pinaglalaro nila ang mga bisita at masayang nagtatawanan.

This night will not end kung wala na namang alak. I grabbed my favorite drink at naglibot-libot para makipagkwentuhan sa ibang bisita na hindi ko kilala.

---

Show support by voting,

following

and commenting.

Thank you!

Enjoy

!

EPILOGUE

Kakaiba sa pakiramdam ang sumakay muli sa helicopter habang tinatahak namin ang dagat papunta sa sekretong lugar na sinasabi ni doctor Henry. Pumunta ako sa lugar na tinutukoy niya pero deretso kaming sumakay sa helicopter.

Ako at si Austin lang ang sinabihan nila kaya kaming dalawa lang ang nakakaalam.

“Welcome on board.” Sinalubong kami ng isang officer na nakauniporme ng pangmilitar pagkababa namin sa isang aircraft carrier.

Nakipagkamayan kaming dalawa ni Austin. Kasunod lang na dumating ay si doc Henry at Colby. Pero ang ikinagulat ko ay ng mamukhaan ko ang kapatid ko na si Rachel.

“Rachel!” Sigaw ko at sinalubong siya ng isang mahigpit na yakap.

“So, what exactly is happening?” Tanong ko.

“Well, this way.” Naggesture ang unang sumalubong samin na mauna habang sinusundan sina doc.

“Pagkatapos lahat ng nangyari, someone approached me to build an independent secret agency.” Panimula ni doc Henry ng makapasok kami sa loob at pinapakita lahat ng mga kagamitan. “This is the place so far and we are offering you both a position as one of the spies sa base ng ating bansa.” Balita niya.

“Dito pwede mong maipagpatuloy ang nasimulan mo na research tungkol sa iyong robot or even building advance technology.” Pahayag namin ng officer.

Nagulat ako na pumayag agad si Austin and I have to think about it at kailangan ko pa muna silang pakinggan tungkol sa vision ng agency na ito.

“By the way, I would like you to meet the founder of this agency and the person behind all of this from across the globe, Ms. A.” Pagpapakilala nila sa babaeng naglalakad papalapit sa amin.

I just realized that this agency is an international based at ngayon ay nasa bansa na natin.

“I’ve been following you and observing you and I got to say, I am impressed. Although, you still have a lot to learn.” Kumento niya sa akin na ikinagalak ko.

Nakipagkamayan kami ni Austin at pinagpatuloy ang tour.

I finally decided to give it try but I still have to pass the training to became an official international spy.

---

For months, I was trying my best to the point na kinakaya pa ng katawan ko. Now, everything paid of as I receive my first ever assignemnt as an international spy. I still got to live a normal lifr and Jack is on his waycto became a spy like me. Exposing the truth, that is my job. No matter what it takes, I will do it to finish the task.

I’ve come so far from where I was years ago. Nakaharap ko na si kamatayan ng hindi lang isang beses and to think na nalamanpasan ko lahat yun, I deserve more than a pat in the back.

Hinanda ko na ang sarili ko. Pumasok ako sa aking secret vault kung saan andito lahat ng armas na pwede kong gamitin for my mission. I packed my bag at nagpaalam kay Jack. “See you tomorrow.” Sabi ko.

Bumyahe na ako papunta sa airport para lumipad sa lugar na pupuntahan ko. We just received an information na may balak iambush ang isang kilalang negosyante and I was asked na pigilan itong mangyari.

Now, I am not only living my life to the fullest but I am living it with purpose. A purpose to DIVULGE THE TRUTH.

—– T H E   E N D —–

• Like

• Follow

• Share