DISCLAIMER

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters,

businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into these relationship nor even a certified homophobic, better leave the book.

There are some matured scenes in the book that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

SYNOPSIS

Police Derector General. Iyon ang titulo ni Vienn sa kapulisan. Pero mailap siya sa mga balita dahil isa parin siyang Anderson at ayaw niyang makita ng iba kung sino at saan siya talaga nabibilang.

Pero paano kung sa pagtatago niya sa katauhan niya bilang isang Heirs ng Anderson ay makasalamuha niya ang isa sa pinakamakulit na journalist sa balat ng lupa at naging dahilan para makilala siya sa publiko.

Umiiwas na siya, pero hindi niya alam kung ano ang magiging reaksyon niya kapag bigla na lang susulpot sa harapan niya ang nasabing journalist na sobra pa sa sobrang kulit.

Paano ba niya patatahimikin ang isang katulad nito.

Igapos, ikulong lagyan ng plaster ang bibig at tanggalan ng lesensia bilang isang journalist?

O patatahimikin niya ito gamit ng isang mainit na halik. Ano ang mangyayari kapag iyon ang ginawa niya?

---

Dahil pabagsak na ang career niya bilang manunulat kailangan niyang kumalap ng malaking scoop na pwede niyang maisulat. Kaya naman napagtuunan ni Vience ang isang kilalang tao. Kilala sa pangalan, pero hindi kilala kung ano ang hitsura sa likod ng pangalang iyon.

At iyon si Vienn Anderson. Na isa sa Heirs ng kilalang pamilyang Anderson. May nakapagsabi kasi sa kanya na isa itong pulis at mataas ang rank nito sa kapulisan pero hindi parin nakikilala ng ilan. Hindi nailalabas sa publiko ang tunay nitong katauhan.

At gumawa siya ng paraan para makakalap ng balita tungkol dito. Naging stalker siya sa taong hindi man lang nito alam kung ano ang hitsura.

Hanggang sa isang araw ay nasalubong ng landas niya ang taong iyon. He grab the opportunity para may maisulat na siya.

Nakukulitan man sa kanya ito ay wala na siyang pakialam. Pagbantaan na ikukulong siya dahil sa mga nakuha na niyang impormasyon dito. Pero hindi siya tumigil dahil iyon na lang ang tanging paraan niya para hindi mawalan ng trabaho.

Paano kung sa ibang paraan siya patahimikin. Lalayo na ba siya at tatahimik? O ipagpapatuloy kahit alam niyang maaring manganganib na ang puso niya na mahulog dito.

Abangan!

Maxi Iglesias

As

Vienn Anderson

---

---

Cha Eun Woo

As

Vience

Viernes

---

By:

YuChenXi

❤❤❤

PH4 #1: Vience

Kilay.. Check.

Eyeliner.. Check.

Foundation Cream.. Check.

Lipstick.. Check.

Totally makeup over. Check na check.

Nakangiti pa akong nagpaikot sa whole lenght mirror sa maliit na apartel na tinitirahan ko. Kailangang maganda akong tignan sa harapan ng head writer namin.

Kahit na alam ko naman na nanganganib na ang career na tinatahak ko dahil wala na akong magandang naisusulat na magandang balita ay dapat hindi ako mawalan ng pag asa.

Ito na lang ang bumubuhay sa akin. Hindi ko kilala ang tunay kong mga magulang. Tanging ang walang hiyang tiyahin ko lang ang nakagisnan ko.

Well, walang hiya ba ang nasabi ko dahil hindi naman niya ako itinuring na pamangkin. Naiisip ko nga kung kadugo talaga niya ako o hindi dahil mas masahol pa sa kulungan ng baboy niya ako pinapatulog noon, kumakayod ako ng sarili kong pera para lang makapagtapos ako ng pag aaral. Halos kulang kulang pa nga ang kinikita ko sa pag me-makeup pero nakikihati pa siya. At hindi lang siya, pati mga anak niya na walang ibang alam gawin kundi lumamon. Tapos naiinggit sila sa akin. Eh bakla daw lang ako pero bakit ang ganda ko daw at ang ganda ng hubog ng katawan ko.

Edewow! Sila ba naman ang kumain lang ng limang beses sa isang araw at nakaupo lang. Ewan ko na lang kung hindi sila magmukhang baboy. Ni tubig na iinumin lang nila ay ipapakuha pa sa akin kung nasa bahay nila ako. Kulang na lang ako pa ang maghugas ng pwetan nila kapag nagbabawas.

Tapos ang ang panganay na kapatid nilang lalaki na pinsan ko ay minsan na niya akong pinagtangkaang gahasahin. Kaya naman nagpasya na akong umalis sa kanila kahit na anong pigil sa akin ng tiyahin ko.

Keso daw lasing lang pinsan ko kaya nito nagawa iyon. Pero ng hindi ako nagpapigil ay bigla na lang nito ako bubungangaan at pagsasabihan na wala akong utang na loob. Saka bakla naman daw ako, ano bang mawawala sa akin sakali mang natuloy ang balak ng demonyo kong pinsan.

Kaya naman galit na galit ako na nilisan ang bahay nila. Hindi ko na pinansin ang pagpaparinig nila sa akin. Bahala sila. Sabihin man nilang bakla ako, ay hindi ko nanaising mapagsamantalahan. Over my beautiful virgin body.

Back to reality. Hindi dapat sila ang naiisip ko ngayon. Hindi naman sila kawalan sa akin dahil sila ang nawalan ng utusan.

And now, this is my last chance. Kailangan kong mapakiusapan ang head writer namin para hindi niya ako tanggalin sa trabaho ko.

Iyon na lang ang alam kong trabaho. Hindi ko naman pwedeng ibenta ang katawan ko dahil wala naman akong boobs na pagsasawaan ng bibili sa akin kung sakali.

Hayst.

Tunog ng cellphone ko ang nakapagpabalik sa tamang pag iisip ang utak ko. Agad ko iyong dinampot at hindi ko na tinignan kung sino ang tumawag.

“Yes, hello. This is Vience Viernes, how may I help you?”

“Vience, ang mama. Nasa hospital, we need your help. Kailangan ni mama ng maoperahan sa apdo pero wala kaming kapera pera.” Agad na saad nito.

Edewow ulit. Ni hindi man lang nagpasakalye ang bruha. Ang lakas ng loob na tumawag sa akin at manghihingi ng tulong gayong tudo ang panlalait nila sa akin noon. At ngayong kailangan nila ako. Bahala sila sa buhay nila. Saka wala na nga akong pera, dahil tama lang ang kinikita ko sa pagbabayad ko ng upa ng bahay ko, tubig at kuryente at sa pang araw araw na gastusin. Minsan na lang naman ako nakakapag side line sa pag me-makeup dahil kailangan kong mag fucos sa trabaho ko.

“Wala akong pera, Ate Berta, pasensya na pero hindi ko kayo matutulungan sa ngayon.” Hindi ko na ito hinintay na makasagot dahil ako na ang pumutol ng linya dahil panigurado na madami pang satsat ito bago tapusin ang usapan.

Muli kong inayos ang sarili ko. Pinasadahan ng mabuti ang ayos ko. I’m beautiful. Perfect.

Sinigurado kong naka lock ang pintuan ng bahay ko para hindi mapasok ng mga magnanakaw. Minsan na kasing pinasok ang bahay ko at pati asin ko sa kusina nawala. Mga walang hiyang mag nanakaw dahil gamit ko sa kusina dinamay pa.

Wala naman mahahalagang bagay ang makukuha kung sakali sa bahay ko. Mga damit lang siguro at mga makeup ko.

Bahala sila. Basta kapag lumalabas ako ay dala dala ko lahat ng mahahalagang gamit ko.

=

Pagkabilaang panig ng kalsada ako nakarinig ng mga pagsipol.

“Tumingin ka naman dito Vience.”

“Dito na lang baby ko.” Parinig pa nila sa akin kaya naman nakangiti na tinapunan ko sila ng tingin sabay palipag ng halik.

“Dami talaga humahanga sayo.” Si mang Kanor ng makasakay ako ng tricycle niya na ito ang nakapila.

“Naku, hindi iyan paghanga mang Kanor.”

“Sa dati ba?” Tanong muna nito na sinagutan ko ng oo. “Dami mo kasing nahihigitan na magagandang dilag dito sa atin kaya ka nila hinahangaan.” Halos pasigaw na sabi nito dahil sa ingay ng motor.

“Kasalanan ba ang maging maganda mang Kanor, lalo na, alam nilang hindi ako babae.”

“Hindi ah, bata ka talaga oo, inggit lang ang iba sayo. At hindi mo kasalanan kung sino ka at kung ano ka man.”

“Naku, iba ka talaga mang Kanor, kaya love na love kong sumakay sa motor niyo eh.”

“Totoo naman iyon Vience, kaya huwag mong intinidihin ang iba. Basta maging totoo ka lang sa sarili mo at wala kang inaapakang tao, hindi magiging kasalanan kung ano ang kasarian mo.”

“Thank you po.”

Natataon na si mang Kanor ang lagi nakapila kapag palabas na ako papuntang trabaho, at ganito lagi ang ginagawa namin. Nag kukwentuhan kaya naman buong biyahe ko ay hindi boring hanggang sa maihatid ako sa maliit na kompanya na pinagtratrabahuan ko.

“Ito na po ang bayad mang Kanor, salamat.”

“Sige, mag ingat ka.”

“Kayo din po. Ingat po sa maghapong biyahe.” Saka ko sinabayan ng pagsaludo dito.

Agad na tinahak ko ang ikatlong palapag ng gusali kung saan nandoon ang maliit na publishing compony na pinagtratrabahuan ko.

“Magandang umaga boss.” Nandoon ang tanbinging ngiti ko ng tapunan ako nito ng tingin.

Gaya ko, isa din siyang bakla pero laging inis sa akin dahil di hamak na mas maganda ako.

Hindi naman sa nanlalait ako huh! Isasalaysay ko lang kung ano ang hitsura ng boss ko. Mmmm, paano nga ba? Ganito, nakawig siya. Kasi alam niyo na. Tumatanda na at medyo napapanot na ang ulo. Pandak siya. Mas matanggkad ako ng 5 pulgada dito. Well, 5’3“ ang hieght ko. Alam niyo na siguro. Tapos ang boss ko, mmmm. Ano pa nga ba? Ah! Malaki kaunti ang tiyan niya. At iyon kung paano ko i discribe ang hitsura ng boss ko kaya alam niyo na siguro ang salitang insecure.

“Walang maganda sa umaga kung mas maganda ka sa akin.” Galit na sagot nito sa akin, kung hindi siguro ako nakailag at tumama sa akin ang ibihagis nitong diyaryo.

“Boss naman, umagang umaga ang init agad ng ulo niyo, kaya siguro naglalagas ang buhok niyo.” Hindi ko paigilang biro dito na lalong nakapag painit yata ng timpla ng mood nito.

“Gusto mo na yatang mawalan ng trabaho.”

“Sorry boss. Kayo naman di na kayo mabiro.” Hingi ko ng tawag. “Sa totoo naman eh.” Dagdag ko pero ako na lang ang nakarinig.

“Umayo ka Vience, kung hindi ka lang nagmakaawa sa akin matagal ka ng walang trabaho. At ngayon, wala ka na bang alam ibang ibalita maliban sa mga artista.”

“Sila po ang sikat sa industriya natin boss at maraming nag aabang ng mga tungkol sa kanila.”

“Sumasagot ka pa. Hindi lang sa mga artista umiikot ang industriya.” Galit na saad nito. Napasimangot ako ng wala sa oras dahil doon. “Bakit? Magrereklamo ka sa sinabi ko?”

“Naku! Hindi boss. May naalala lang ako kaya ako napasimangot.” Palusot ko.

“Siguraduhin mo lang. Ito, bibigyan kita ng assignment, gusto ko na sa loob ng isang linggo, makakalap ka ng balita tungkol sa kilalang negosyante at kilalang pamilya.”

Kinuha ko dito ang inabot nitong invelope saka ko iyon tinignan.

Vienn Anderson? Pangalan lang? Ni walang larawan?

“May tao ba na wala man lang larawan?”

“Siya,kaya ng ibinibigay ko iyan sayo. Bahala ka ng umalam kung paano mo siya mabibigyan ng larawan.”

“Boss naman, napakaimposeble naman ng ipinapagawa niyo.”

“Kung mag rereklamo ka, maluwang ang pintuan ng kompanya para umalis ka.” Sabay turo ng pintuang palabas.

“Hehe! Yakang yaka ko to boss, ako pa. Ako yata si Darna. Sige boss. Aalis na ako, para makakalap na ako ng balita para sa taong ito.”

“Go.” Walang pag aalinlangang pagtataboy nito sa akin.

Pagtalikod ko dito at hindi ko na pinigilan ang sarili ko na mapasimangot at laglag ang balikat na lumabas sa opisina nito.

Nagpakawala pa ako ng malalim na buntong hininga ng tuluyan na akong makalabas.

“Saan ko naman kaya hahagilapin ang taong ni hindi ko alam ang hitsura.” Kausap ko sa sarili ko.

At habang mag iisip, kakain muna ako ng agahan. Ganito naman ang maganda sa trabaho ko. Ang hindi ko kailangang mag stay sa loob ng kompanya. Kailangan ko lang lumabas para makakalap ng mga balitang maisusulat.

“Hindi mo ba tinitignan ang daraanan mo.” Sigaw sa akin ng isang katabaang lalaki at pandak kaya naman para itong palamuning baboy gaya ng mga pinsan ko.

Aba! Siya na nga itong nagmamadaling maglakad at nakabunggo sa akin ito pa ang may ganang magalit.

“Hoy! Mister tababoy, ikaw ang bumangga sa akin. Halos lumipad na nga ako dahil sa lakas ng impact ng pagkakabunggo mo sa akin, tapos ako pa ang sisisihin mo.” Galit na dinuro ko ito.

“At bakit? Nagmamadali nga ako, pero hindi sayo ang daan dahil sa gitna ka naglalakad.” Galit din na sagot nito.

“Aba mister tababoy, gitna pa ba ito?” Sabay turo ng kinakatayuan ko. “Mataba ka lang kaya hindi ka kasya sa daanan.” Gigil na sagot ko dito.

“Abat!.” Bibigwasan na sana niya ako ng biglang may kung sinong pumigil sa kamay nito kaya naman nabitin iyon sa ere.

Halos panabay kaming napatingala dahil sa tangkad ng lalaking pumigil sa kamay nito.

“Bitawan mo ako pakialamero.” Sigaw ng matabang lalaki saka pagalit na iwinaksi ang kamay na hawak niya. At muli akong binalingan ako at mabilis na nailapat ang palad sa akin at nasampal ako.

Galit din na binalingan ko ito at ginantihan ko ng mas malakas na sampal. Pero dahil sa pumagitna na ang lalaki ay dito dumapo ang palad ko.

Galit ba? O seryuso lang na tinapunan ako ng tingin. Saka sandali, tama ba ako ng nakikita. Ang gwapo niya.

Erase, may kasalanan ka gaga. Sita ko sa sarili ko. Tabingi ang ngiti na gumuhit sa labi ko.

“Nakakaestorbo kayo sa ibang dumadaan. Sa prisento na lang kayo mag usap.” Sabi niya sa amin saka nito binalingan ang kasama na nasa malapit lang namin.

Halatang nagulat dahil sa pagkakadapo ng kamay sa kanya.

“Take him.” Sabay turo sa matabang lalaki. “And you.” Natigil ako sa pagtalikod ko dahil tatakas na sana ako pero nahawak niya ang kwelyuhan ng damit ko sa batok. “And where do you think your going?” Tanong niya. At dahil inangat niya ang pagkakahawak sa kwelyuhan ng damit ko ay napatingkayad ako dahil nasasakal ako.

“Bitawan mo ako.” Utos ko pero hindi niya ako pinsin bagkus hinila niya ang hawak niyang damit ko kaya naman napilitan na akong sumama.

Gusto ko sanang talakan ito pero natahimik ako ng isakay ako sa police mobile.

---

To be Continue…

---

Vience at the multimedia..

PH4 #2: Vience

Typo and grammatical error!!

2_Vience

“Ano ba? Bitawan mo ako?” Gigil na talaga ako sa mamang pulis na ito. Akala mo naman kung sino makaasta. Kaya ko namang maglakad mag isa pero para naman akong batang hinahawakan ang kwelyuhan ng damit ko at binibitin talaga ako.

Akala mo naman matangkad siya.

Hmmp!

Titinangala lang naman ako. Aba, matangkad na ako sa hieght ko kaya huwag niya akong mamaliitin. Oo, nga at mas matangkad talaga siya. Pero hindi naman ako papahuli.

Pang dalagang pilipina lang talaga ang tangkad ko. Hindi ako pandak at hindi din katangkaran. Tama lang. Kumbaga saktong sakto lang.

At ngayon, iniinis yata ako ng mamang pulis na ito at kung makaasta talaga. Grrrr! Nakakagigil. Makikita niya. Oras na bitawan niya ako humanda talaga siya sa akin.

“Bitawan mo ako. Ano ba.” Pang uulit ko ng hindi niya ako pinakinggan. Binigwasan ko pa talaga siya pero hindi umabot ang mga kamay ko sa kanya dahil agad siyang nakalayo kahit hawak parin niya ang damit ko.

“Ang ingay mo! Baka gusto mong mas makulong sa kakatalak mo?” Kalmado man na sabi niya ay nakita ko ang pagkimpian ng mga ngipin niya sa pinipigilang pagkairita sa kaingayan ko.

“Bitawan mo kasi ako? Ano bang problema mo? Kaya ko naman maglakad ah ng hindi mo ako hahawakan. Ano ako lumpo?” Gigil na nagpatuloy ako sa pagtalak.

Na ang matabang baboy ay este matabang lalaki na bumungo sa akin ay tahimik lang at parang maamong tupa na lang dahil nasa presinto kami. Nawala ang tapang niya kanina na awayin akp tapos titiklop lang pala ngayon. Huh! Ang sarap lang kutungan eh. Babawi ako mamaya. Pagsasampalin ko din siya gaya ng magsampal niya sa akin na hanggang ngayon ay nangangapal parin ang pisngi ko. Ewan ko na lang kung bumakat ang pald niya mismo sa pisngi ko.

Aba! Kapag may nakita akong marka mamaya sa pisngi ko. Humanda din talaga sa akin ang baboy na iyan.

“Anong kaso na naman yan, Dan.” Tanong ng isa pang pulis na sumalubong sa amin.

“Nag away sa pathway eh! Nakakaistorbo sa mga dumadaan. At ang lalaki namang ito, kalaki ng katawan papatulan ba naman ang patpating maliit na to.” Sabay hila pa talaga ng damit ko at itinaas na naman kaya napatingkayad na naman ako.

“Ano ba? Sumusobra ka na ah. Hindi ako patpatin. Makita mo. Aba maganda yata ang katawan ko.” Gigil na sabi ko dito na hindi ko na alintana na nagsingisian ang mga kasama niya dahil sa sinabi ko.

“Mukhang taklesa pa ang isang iyan.” Sabad pa ng isa at tumingin sa akin. “So ano ang kaso.”

“Wala akong kasalanan. Kaya wala kayong ikakaso sa akin.” Sabad ko din dito. “Naglalakad lang ako kanina tapos itong tababoy na ito binunggo ako tapos sinampal pa ako.”

“Tapos, may patunay ka? May nakakita ba na sinampal ka?”

“Sila.” Sabay turo ng mamang pulis na nakahawak sa akin.

“And you slap me too.” Sagot naman niya. “So what the case about it? Physical injury? Huh?”

“Pero humarang ka kasi. Kasalanan ko ba iyon. Kung di ka humarang nakaganti sana ako. Saka pwede ba? Kaliit liitang problema pinalalaki mo. Tapos dinala mo pa kami dito. Gigil mo ako eh.”

“Haha! Sa akin ka pa ngayom nanggigil. Aba, umayos ka. Baka sa gigil mong iyan mainlove ka sa akin.” Ngisi pa talaga siya ng sinabi niya iyon.

“Ayieeeh” at nakisabay pa ang mga kasamahan niya. Ang sarap lang pagbubuhulin.

“Hindi mangyayari iyon. Dahil walang wala ka sa boyfriend ko.” Gigil na sumbat ko. Wala na akong pakialam kung nasaan ako. Hindi ako patatalo sa mamang pulis na ito.

“Ikaw? May boyfriend. Hahaha!.” At nilakasan pa talaga ang tawa niya na sinabayan din ng iba. “Hijo, lalaki ka. Hindi babae. Baka nakakalimutan mo? Baka girlfriend ang ibig mong sabihin?”

“Maka hijo ka naman wagas. Bakit? Ilang taon ka na ba? Aba. 23 na ako. Uugod ugod ka na ba?” Saka ko siya tinignan mula ulo hanggang paa. “Well, tingin ko naman lagoas kalendaryo na ang edad mo. Di na masama. Gwapo ka. Pero mas gwapo ang boyfriend ko sayo.” Sabay irap sa kanya. Pinag cross ko pa ang mga kamay ko sa dibdib ko kahit na nakatingkayad parin ako dahil nasa ere parin ang kapay niyang nakahawak sa damit ko.

“Lakas naman ng tiwala mo sa sarili mo. Sino ba ang boyfriend mo. At ng makilala namin. Nakakalimutan mo yatang nasa presinto ka.”

“Hindi ko nakakalimutan kung nasaan ako. Hmmp! Isusumbong ko kayo sa boyfriend ko.”

“Then tawagin mo.” Paghahamon pa nito. “Pangalanan mo. Baka naman kilala namin at kami na mismo ang  tatawag sa kanya.”

“Sure.” Taas nuo kong sabi dito. Ito na ang pagkakataon ko. Kung sakaling kilala nila ang boyfriend na sinasabi ko. Siguradong tagumpay na ako  sa trabaho ko.

“Name.” Tinaasan din ako ng kilay na sinabayan ng ngisi.

“Baka magsisi ka kapag nalaman mo kung sino siya. Hmmp.” Tinaasan ko din siya ng kilay. “Kaya bitawan mo na ako. Kanina mo pa ako inilalambitin. Kala mo naman katangkaran ka.”

“Bibitawan kita. Pero sabihin mo muna sa amin kung sino naman ang lalaking pumatol sayo.”

“Sige.”

“So….”

“Vienn Anderson.” Taas nuo kong sagot sa kanya. Halatang nagulat siya sa pangalang binigay ko.

Kunot nuo pang tumitig siya sa akin. “Ano? Ulitin mo nga?”

“Sabi ko. Vienn Anderson ang pangalan ng boyfriend ko. Kaya bitawan mo na ako.” Malakas na boses na muling sabi ko.

Napatingin pa siya sa mga kasama niya na halata na pinipigilan ang pagtawa.

Sandali nga? May nakakatawa ba sa pangalang binanggit ko?

“Huwag niyo akong pagtawanan.” Gigil na sita ko sa kanila. Na naginh dahilan para tuluyan ng humagalpak sila ng tawa. Kahit siya ay natawa na din at nabitawan na ako.

“Hahaha! You make me laugh.”

“E anong nakakatawa sa sinabi ko?” Gigil na sita ko sa kanya. Inisa isa ko silang tinignan ng masama.

“Hahaha! Si Derector General ang boyfriend mo?” Natatawa pang ulit ng isa sa mga kasama niya na tumingin pa talaga sa kanya. “Aba Dan, may boyfie pala ang DG natin ah.” Sabay tapik pa ng balikat niya.

So, Dan ang pangalan niya. And wait. Police Derector General si Vienn Anderson?

Lihim akong napangisi. Ika-copy ko yan. May isa na akong lead sa kanya. Isa pala si Vienn sa pinakamataas na nakaluklok sa kapolisan pero hindi alam ng nakakarami.

Kulang na lang ay ang mukha niya. Need ko talagang mabigyan ng mukha ang Vienn Anderson na iyon sa lalong madaling panahon para di ako mawalan ng trabaho.

“Shut up.” Kuway sita niya sa kasama.

“Sorry boss.”

Hindi ko mapigilan ang pangunutan ng nuo. Ang lakas naman ng loob niya na sitahin at pagtaasan ng boses ang kasama niya gayong nakikita naman sa suot nilang uniform na mas mataas ang ranggo nito kaysa sa kanya. P01 lang siya gayong yong sinigawan niya ay SPO2.

Ano yon? Baliktad na ba ang panahon ngayon? Ewan ko na lang kung hindi siya mapatalsik sa kabastusan niya sa nakakataas sa kanya.

“PO1 Dan, baka nakakalimutan mo kung ano ang ranggo mo?” Kuway sabi ng pinapatahimik niya kanina pero nandoon ang talim ng tingin na ipinukol niya dito.

“Pasensya na SPO2 George.” Pero sa paghingi niya ng paumanhin ay parang wala naman sa loob niya. Saka niya ako binalingan. “Ang boyfriend na sinasabi mo ay siya mismong DG namin dito sa kapulisan. Sigurado ka ba?” Kunot nuo niyang tanong sa akin at hinawakan pa ako sa braso.

Napangiwi naman ako. “Aray, nasasaktan ako. Kakasuhan din kita ng physical harassment. Saka isusumbong kita sa Boyfriend ko.” Tinaasan ko siya ng kilay.

Abg pagtawa niya kanina ay nawala at naging seryuso.

“Siguraduhin mo lang na nagsasabi ka ng totoo. Dahil kung nagsisinungaling ka. Ikukulong kita dito sa prisento hindi lang 24 hours kundi isang buwan hanggang sa tatlong buwan.”

“What? No! You can’t. Hindi pwedeng makulong ako dahil may trabaho ako. Baka tuluyan akong mawalan ng trabaho pag nagkataon.” Bigla akong naalarma. Sa tingin niya na ipinukol niya sa akin ay hindi siya nagbibiro. “Paano na ako kung sakali. Iyon na lang ang bumubuhay sa akin. Saka, s-sige. Tawagan niyo siya ngayon. Sabihin niyo na nandito ang BF niya.” Muli ay pinatatag ko ang boses ko at pinangatawanan ang pagsisinungaling ko.

“Eh bakit hindi ikaw ang tumawag?” Muli niyang saad na naging dahilan para madismaya ako. Wala din yata akong mapapala sa mga ito. Hindi yata uubra ang taktika ko.

“Ayaw ko siyang estorbuhin.” Sagot ko na lang. “Saka pwede bang tapusin na natin ito. Baka naman, manong pulis. May trabaho pa akong naghihintay.” Pang iiba ko na lang ng usapan.

“Whatever. Napakataklesa mo. Kalalaki mong tao. Then lets see, kung kilala ka ng sinasabi mong BF.” Kuway sabi niya kaya naman parang may kung anong ilaw ng bumbilya sa mga mata ko dahil sa kaunting pag asa na makikita ko si Vienn Anderson.

Hindi na ako umimik ng makitang kinuha nito ang walkie talkie nito.

“Good morning Derector General. This is PO1 Dan Bautista.”

“Ano ang maipaglilingkod ko sayo PO1 Bautista.”

“DG, mayroon po kasing isang bata at maliit na lalaki dito na nagsasabing Boyfriend ka daw niya.”

“What?”

Napangiwi ako ng marinig ko ang basag na boses nito na parang nagulat din sa sinabi nniya dito.

“Yes DG, kaya kung maari pumunta kayo ngayon din dito. As in now.” Sabi pa nito.

Sandali nga, bakit parang may mali talaga. Kung makapag demand siya ay parang siya ang nakakataas sa kanila. O sadyang hindi talaga niya alam ang ranggong kinaluluklukan niya.

“Sure enough PO1 Bautista. In a minute.” Saka na nawala sa kabilang linya ang kausap niya

Doon na ako kinabahan. Makikita ko na ba ng tuluyan ang tinagurian mailap at walang mukhang Vienn Anderson.

Me gosh! I ka copy ko talaga iyan. Minalas nga ako sa matabang baboy na nakabunguan ko kanina pero mukha sinuwerte naman ako ngayon dahil mapapadali yata ang trabaho ko.

“Humanda ka, dahil kung hindi ka kikilalanin ng DG namin ay ikukulong talaga dito.” May talim na sabi niya sa akin. Saka binalingan ang matabang baboy na bumunggo sa akin. “At ikaw, habang naghihintay tayo na dumating ang sinasabi niyang BF kailangan mong panagutan ang pananakit mo sa maliit na taong ito.”

Aba! Aba! Namumuro na sa akin ang PO1 na ito ah! Gigil niya talaga ako. Matangkad ako at hindi maliit. Matangkad nga lang siya sa akin mukha akong naging maliit para sa kanya.

“Pasensya na boss. Hindi ko naman sinasadya. Masyado lang siyang mapanakit magsalita.” Kuway sagot naman ng matabang lalaki.

Umirap ako. Ano ang mapanakit na salitang binitawan ko? Sinasabi ko lang naman ang totoo na para siyang matabang baboy na naglalakad sa daan at halos hindi na kasya sa daanan. At hindi talaga pwedeng kasalubong ito sa makikipot na daanan dahil talagang titilapon kapag binangga ka nito.

“Pero hindi mo na dapat siya dinapuan ng mga kamay mo. Sa lapad ng kamay mo, mabuti at hindi na durog ang mukha ng sinampal mo.”

“Pasensya na talaga boss. Hihingi na lang po ako ng tawag basta bawiin niya ang mga masasakit na salitang binitawan niya.”

“Aba! Bakit ko naman babawiin.” Sabad ko bigla sa kanila dahilan para tapunan na naman ako ng tingin ni PO1 Bautista pero di ko siya pinansin. “Nagsasabi lang ako ng totoo. At bawal magsinungaling. Aba! Kapag sinabi ko bang payat ka may maniniwala sa akin. Di para ko na ring pinagsinungalingan ang mga mata ko.”

“Pwede ba tumahimik ka na lang.” Gigil na sita niya sa akin.

“Hmmp!.” Umirap ako. Masisira talaga ang gandang lalaki ko dito.

“Pagsasabihan ka lang namin sa ngayon. Warning kumbaga. Kaya  umayos ka Mr. Dahil hindi din talaga maganda ang basta mo na lang dadapuan ng kamay ang mga taong nakakabanggaan mo.”

“Opo boss. Pasensya na po talaga. “

Ilang minuto din silang nag usap usap. Hindi na ako nakisali at kunway napatawad ko na ang matabang lalaki.

Ilang sandali pa ay pinayagan na nila itong umalis pero ako ay nanatili sa presinto dahil sa paghihintay namin na dumating ang instamt BF ko na si Vienn Anderson.

Pero kinikilabutan ako. Naiisip ko kasi na baka isa ding palamuning baboy ang hitsura nito. Mataba at pandak din gaya ng nakaaway ko. O di kaya naman ay matandan na at uugod ugod. Pero nasabi naman ng boss kong panut na nasa 30’s pa lang ang Vienn na iyon. Pero sana naman gwapo ito at maipagmamalaki ko.

Ilang mga sandali pa ang lumipas na pinaghintay namin. Hanggang sa sabay sabay na nagsitayuan ang mga kasama kung pulis sa loob ng may pumasok sa isang pintuan.

“Good Morning Derector General.” Sabay silang lahat sumaludo dito.

Ako man ay parang nag slow motion pa ng mapatingin ako.

Mabagal na napatayo. Nakatitig sa bagong dating. Well, gwapo siya. Gwapo ang Vienn Amderson pero mas gwapo yata ang Dan Bautista na nanglalait sa akin. Pero okay na rin. At least hindi pangit.

Matanggkad din ito. Kasing tangkad ni Dan.

“Good mOrning too.” Pormal na sagot nito. Kinabahan na ako ng madako ang tingin niya sa akin.

Ano?

Ano na ang gagawin ko?

---

To Be Continued..

---

PH4 #3: Vience

Typo and grammatical error ahead!!

3_Vience

Para na akong ipinako sa kinatatayuan ko ng magawi ang tingin sa akin ng bagong dating.

Siya na ba talaga si Vienn Anderson na hinahanap ko? Ang makakapag  paangat sa estado ko sa trabaho ko.

Pero ano ang gagawin ko? Hindi ko naman akalain na sasakyan nila ang kalokohan ko.

“Anong kaguluhan at bakit niyo ako pinatawag dito?” Pormal na tanong nito at inisa isang tinignan ang mga nasa baba ng ranggo nito.

“Gaya ng sinabi ko kanina DG na may nagsabing kilala ka. Or I should say hindi lang kilala kundi sinasabing boyfriend ka niya DG.” Sagot ni Dan dito.

Napalunok na ako ng sunod sunod ng muling madako ang tingin nito sa akin.

Pero bago pa man siya makapagsalita ay buo na ang pasya ko. Mapahiya na kung mapahiya pero kailangan kong kapalan ang mukha ko. Nandito na to. Saka ko na iisipin ang parusa sa kapangahasan ko.

Kaya naman. Mabilis pa sa alas kwatrong nilapitan ko ito at niyakap.

“Hinuli nila ako. Eh wala naman akong ginawang masama.” Pag dradrama ko pa.

Halata naman na nagulat ito sa pagyakap ko dito dahil hindi ito gumalaw. Hindi lang siya ang nagulat dahil pati kasamahan niya ay narinig kong napa big “ohh.” Sila sa ginawa ko.

But then… hindi nagtagal ay ako naman ang halos hindi makagalaw dahil naramdaman ko ang pagyakap nito.

Sandali.

Sandali lang.

Ano ito?

“Relax. Hindi ka nila maikukulong.” Bulong nito sa akin. Kaya kinilabutan ako. Oo gwapo siya pero hindi ko naman talaga plano ang ganito. No! Hindi ito maari.

Akma na akong kakawala sa pagkakayakap ko sa kanya ng marinig kong magsalita si Dan.

“DG, hindi mo ba naiisip na maaring ikasira ng imahe mo ang sitwasyon ngayon?” Nasa tuno niya ang katigasan na parang walang silbi ang paggalang niya at pagtawag dito ng Derector General. Na sa tuno niya ay parang mas nakakataas pa siya dito

“Tayo lang naman ang nandito Dan..” Ng kumawala na ako sa kanya pero hindi lumayo. Pero nasa tuno naman ng Vienn na ito na parang bumaba ang tinig sa sinabi ni Dan.

Sandali nga. Baliktad yata ang sitwasyon na parang mas matatawag pa na si Dan ang tawaging DG kaysa sa Vienn na ito.

Ewan ko lang huh! Pero iyon ang napagmamasid ko ngayon.

Naipilig ko ang ulo ko sa mga naisip ko. Masyado yata akong mapagmasid ng hindi naman dapat pinagtutuunan ng pansin.

Ang dapat kong isipin ay kung paano ako ngayon makakalusot sa sitwasyong pinasok ko.

“Pero sana aware ka din DG hindi lang iyong basta basta ka na lang makikipagkita sa karelasyon mo kung sakali.” Sagot pa niya kay Vienn.

“Okay! Okay PO1 Bautista.” Saka ito lumayo sa akin. Hinawakan ako sa magkabilang balikad at tumitih sa akin.

Magaganda ang mga mata nito. Iyon ang napansin ko ng mapatitig ako dito. Pero naramdaman ko na lang ang paghila sa akin ng bwesit na Dan palayo sa boyfriend ko.

Ahem!

Sandali lang. Boyfriend kuno pala.

“PO1 Bautista.” Tawag sa pangalan niya ni Vienn pero hindi niya ito pinansin.

Aba bastos din siya sa totoo lang. Pwede ba yong ginagawa niya at hindi pansinin ang DG nila?

“Yes DG Anderson.” Sagot pa nito pero sa binanggit niyang Anderson ay parang ang bigat sa pandinig. Iyong parang pison lang. No! I mean parang may diin sa apelyedo nito.

“Gusto ko lang sabihin na ikaw muna ang bahala sa kanya. Huwag niyo na siyang ikukulong kung ano man ang nagawa niya.” Kuway saad nito. “Sumaglit lang talaga ako dahil madadaanan ko naman ang station bago ako pumunta sa meeting ng kapulisan.” Sabi pa nito bago tumingin sa akin. “Mauuna na ako. See you again cutie.”

“Yes DG.“halos sabay sabay na sagot nila dito bago tumalikod.

Wait! Sandali nga. Ito na ang pagkakataon ko para makuhanan ng iba pang impormasyon. At sandali. Wait talaga  nasaan ba ang phone ko at kuhanan ito ng larawan.

“Wait!.” Pigil ko dito ng tumalikod na ito. Lumingon naman siya pero isang ngiti na lang anh isinagot sa akin at kumaway ng nagpapaalam. “Eh!.” Gusto ko pa sana itong habulin pero pinigilan na ako ng bwesit na bwesit talagang Dan Bautista na ito. Panira talaga ng moment.

“Hindi mo ba narinig. Sabi niya ako na muna ang bahala sayo.” Nakangisi na naman ito. At sa paghawak niya sa braso ko ay inalis niya at muli na namang humawak sa kwelyuhan ng damit ko.

“Ano ba? Nawiwili ka na yatang bibitinin ako s damit ko.”

“Depende na iyon sa akin kung paano kita gustong hawakan.” Sagit niya sa akin. Ilang sandali pa ay nagsipaalam na ang mga kasama niy at iniwan na kaming dalawa.

“Ano?” Taray na tanong ko ng paslya niya akong itinutlak paupo sa isang upuan sa may lamesa yata niya. “Kung wala ka ng sasabihin total wala na ang tababoy na iyon at ang boyfriend ko. Baka naman pwede na akong umalis.” Hindi ko talaga itinago ang gigil ko dito.

“Yeah! Pwede ka ng umalis total nga naayos naman  na ang gusot ng pakikipagtalaktakan mo. Pero baka nakakalimutan mo na sa akin ka na may atraso ngayon.”

Nangunot ang nuo ko. At paano akong nagkaatraso sa kanya aber? Huh!

“Baka nakakalimutan mo ang dumapo dito.“sabay turo ng pisngi niya. “Maniningil pa ako.”

“What?” Doon ko naalala na nasampal ko pala siya kanina dahil sa pagharang niya sa pgsampal ko sana sa baboy na iyon. “Kasalanan ko pa ngayon. Eh! Kung hindi ka humarang hindi ka masasampal. Pakialamero ka kasi.” Sabay irap sa kanya pero huli na ng makapagbawi ako ng tingin ng bigla niyang hawakan ang baba ko at pinaharap talaga sa kanya.

“Ang tapang mo talaga. Pero hindi mo kilala ang kausap mo ngayon bata. At alam mo bang sa kakatalak mo ay kanina pa ako gigil na gigil na lagyan ng plaster ang bibig mo para di ka na mkapgsalita?”

“Hindi na ako bata. Saka pwede ba bitawan mo ako.” At marahas na tinabig ko ang kamay niya na umipit na ang darili sa baba ko.

“As you wish but pay me first.”

“Huh! Kung pera ang kailangan mo sa pagsampal ko sayo. Wala akong pera. Pamasahe ko na lang ang dala ko at pambili ng agahan.” Sagot ko sa kanya saka na ako tumayo. Pero sa pagtayo ko at nakayuko naman siya ay nagkauntugan pa kaming dalawa.

“Ugh! Fuck.“napamura pa talaga siya sabay sapo ng nuo.

Ako man ay para akong nahilo at sapo na din ang nuo.

“Puro kamalas ang natatamo ko sayo.” Gigil na sapo parin niya ang nuo.

“Bakit ba kasi ang lapit lapit mo sa akin.” Gigil din na sagot ko dito. Pero naisip ko. Kailangan ko palang kuhanin ang loob ng isang ito lalo na kilala si Vienn Anderson na iyon. Kaya dapat mag babait baitan pala ako sa kanya ngayon.

“Ano?” Tanong pa niya sa akin ng bigla akong natahamik.

Well, isang kiming ngiti lang ang isinagot ko. Ah! Uubra kaya iyon? Tignan natin.

“Don’t give me that smile little hamster. Dahil hindi mo ako madadaan sa pagpapakyut mo.” Galit talaga siya saka siya umayos ng tayo.

“Ikaw naman. Hindi ka na mabiro. Heto na nga sinusuklian na nga kita ng pinakamatamis kong ngiti eh.” Sabi ko pa at pinilit na huwag alisin ang ngiti sa labi ko na kahit gusto ko na itong talakan ulit.

“Then pay me first.”

“Naman eh! Sabi ko naman sayo na wala akong pera diba. Hindi ka ba maawa sa akin. Tignan mo tignan mo.” Sabay labas ng pitaka ko at ipinakita ang laman nun. Mabuti na lang at isang daan at tatlong bente lang talaga ang laman nun at tatlong pirasong sampung piso coin.

“See. Asan ang pangbabayad ko sayo. Pamasahe ko pa dito ang trenta pesos mamaya pag uwi ko. Tapos pambili ko pa ng lutong ulam ang 30 pesos para sa dinner ko. Asan naman ang hustisya.” Sagot ko sa kanya.

Naiiling na hindi yata makapaniwala sa nakitang laman ng pitaka ko. Eh sa iyon lang talaga ang pera ko sa ngayon dahil hindi talaga ako nagdadala ng maraming cash ko dahil ayaw kong mapagastos ng marami. Kung may pera pa naman akong hawak ay bili ako ng bili sa tuwing may nakikita pa akong lamang pera ang pitaka ko.

Kaya naman minabuti ko na lang na ganito lagi ang gagawin ko.

“Then pay me with your service.” Sagot niya na nakapagpalaki ng mga mata ko.

Aba! At bastos pala ang Dan Bautista na ito. Anong akala niya sa akin.

Kaya naman hindi na ako nagpaligoy ligoy pa, agad na dumapo ang palad ko sa pisngi niya na nakapagpatingin ng matalim na tingin sa akin.

“Ang bastos mo. Anong akala mo sa akin. Hinding hindi mo makukuha ang virginity ko kung iyan ang inaakala mo. Bastos -bastos.” Pasigaw ko sa kanya. Wala na akong pakialam kung marinig kami ng iba niyang kasamahan.

“You shut up little wild hamster.” Gigil na tinakpan niya ang bibig ko ng palad niya. Pero kumilos ako at mabilis na kinagat ko siya sa kamay na nakapagpahiyaw sa kanya. “You fricking bastard.”

Agad akong lumayo sa kanya ng abala siya sa pagpapahupa ng kamay na kinagat ko. Pero bago pa man ako tuluyang makalayo ay nakahawak na siya ng mahigpit sa braso ko at pahilang palapit sa kanya.

“You will for it. Not just once, but trice. You slap me twice. At kinagat mo pa ako.” Mahina pero may panggigigil na saad niya sa akin at halos gadangkal na lang ang layo ng mukha niya sa mukha ko.

“Y-you… argh.. let me go. K-kkasuhan kita ng physical harassment.” Nakangiwi man ako dahil parang madudurog ang buto ko sa kamay na hinawakan niya ay nilangkapan ko parin naman ng tapang ang boses ko. Hindi dapat ako magpatalo sa kanya.

Saka bastos naman talaga ang Dan na ito dahil sabihan ba naman ako ng babayaran ko  siya nh serbisyo ko. Ano siya sinuswerte? Asa siya. Over my beautiful sexy virgin body.

“But you can’t skip now little hamster. Dahil kabikabila na ang atraso mo sa akin. Saka ano bang iniisip mongbserbisyo na sinasabi ko. Ang dumi yata ng utak mo.” Kuway saad niya at mas hinila pa niya ako palapit sa kanya.

“W-what are you doing?” Doon na ako kinabahan. Dahil sa mata niya ay nakikita ko ang isang hindi maipaliwanag na tingin. Sa labi ay nandoon ang isang malademonyong ngiti.

“Ang sinasabi ko na serbisyo ay aalukin sana kita na linisan lang ang pad ko. Pero ang layo yata ng iniisip mo sa naiisip ko.” Paliwanag niya dahilan para makaramdam ako ng kaunting hiya. Oo, kaunti lang. Malay ko ba na iyon pala ang ibig niyang sabihin.

“M-malay ko ba.”

“But you think to much little hamster. Ano ba ang gusto mo? Ano ba ang nasa isip mo? Ang serbisyo sa kama ba ang tumatakbo sa isipan mo?” Tanong niya sa akin saka mas inilapit ang mukha sa akin. Halos mabali na ang likod ko sa pagkakaliyad ko dahil sa pilit na paglayo ko sa kanya. “Well, You said na boyfriend mo si Vienn Anderson. Pero ang akala mo ba maniniwala ako. Dahil alam ko kung ano ang pakay mo sa kanya. Dahil dito.” Sabi niya sabay ipinagitna ang ID ko bilang isang journalist.

Nanlaki ang mata ko dahil doon.

“Isa kang journalist kaya ka nagsinungaling dahil balak mong kumuha ng impormasyon kay Vienn Anderson. At alam mo ba kung ano ang makukuha mong kaparusahan kapag ginawa mo iyon?”

Nalunon ko yata bigla ang dila ko dahil sa sinabi niya. Bukong buko pala ako sa simula pa lang. Pero sandali. Bakit nasa kanya ang ID ko? At paano niya nakuha iyon ng hindi ko napapansin.

May lahi ba siyang mandurukot?

“Pero bakit nasayo ang ID ko.” nandoon na naman ang pagtataray ko.

“Shut up. Now, mamili ka. Pay me with your service or makukulong ka dito ng isang linggo?” Hindi niya pinansin ang pagtataray ko at talagang pinamili pa niya ako.

Kasi naman ang service na iyan. Iba sa pandinig ko. Grrrr. Gigil much talaga ako sa kanya.

“Iba ako mainip little hamster. Mamimili ka ba o makukulong ka na lang  pwede ding bayaran mo na lang ako ng pera. Sa pagsampal mo. At sa pagkagat mo sa akin.”

“Hmmp!.” Kung gusto lang siguro umusok ng ilong ko at magbuga ng apoy ang bibig ko ay kanina ko pa ginawa. Marahas na pilit na inalis ko ang pagkakahawak niya sa kamay ko saka ako humalukipkip.

Ano ba?

“Sige, pero sa isang kundisyon.” Hihirit pa ako baka sakaling makalusot.

“At ikaw pa ang may ganang humingi ng kundisyon ngayon.”

“Para patas. Look at this.” Sabay turo ng braso kong namula dahil sa pagkakahawak niya. “Para patas tayo. Maglilinis ako sa pad mo. Pero magbibigay ka sa akin ng kaunting impormasyon tungkol kay Vienn Anderson.”

“At bakit ba gustong gusto mong makakuha ng impormasyon tungkol sa kanya?”

“Iyon kasi ang inutos sa akin ng boss ko. At kung hindi ako nakakuha ng impormasyon tungkol sa kanya. Mawawalan ako ng trabaho.” Totoo ng sagot ko.

“Pero alam mo ba na sisirain mo ang pananahimik ng DG namin sa gagawin mo.”

“Kaunting impormasyon lang naman. Kung ayaw niyang magbigay at maikalat ang tungkol sa kanya kahit basic na lang. Hindi ko na din ilalathala ang larawan niya.”

“Hmmm! Sige. Pero sa isa ding kundisyon.”

“Huh!.”

“Sa bawat impormasyon na ibibigay ko sayo. May bayad na paglilinis sa pad ko kung kailan ko gusto.”

“What?”

“Take it or leave it.”

Napaisip ako. Ayaw ko man sanang makita pa ito. Pero kung iyon na lang ang paraan ay sige. Pagbibigyan ko siya. Basta huwag lang akong mawalan ng trabaho.

“Deal.” Pagpayag ko sa kanya. Saka ko inilahad ang kamay ko para i sealed ang kasunduan namin.

Napatingin siya sa kamay ko. Saka ngumit.

Napalunok ako. Sandali nga. Bakit parang nakyu-kyutan ako sa ngiti ng bwesit na Dan na ito.

Grrr! Bwesit!

Pero natawa na lang siya bigla ng tanggapin niya ang pakikipagkamay sakain kasabay ng pagkulo ng tiyan ko dahil sa gutom.

Napasimangot ako.!

“Ano nakakatawa! Sa gutom na ako.” Gigil na sita ko sa kanya.

“Hahahaha! Sa kakatalak mo! Gutom na ang mga alaga mo sa tiyan.”

“Paki mo.”

“Whatever! Now lets go.“sabay hila sa akin palabas ng police station.

“Hey! Saan mo ako dadalhin.” At nakipaghilaan ako sa kamay ko.

“Just shut up. Ang ingay mo. Kakain lang tayo.”

Magrereklamo pa sana ako. Pero pagkarinig ko ng kakain ay natahimik ako. Kaya naman kusa na lang akong sumama kung saan man niya gustong kumain.

---

To Be Continued..

---

PH4 #4: Vience

Typo and gramatical error ahead!!

4_Vience

Hindi ko mapigilang tapunan ng matalim na tingin ang Dan Bautista na ito. Kakainis. Akala ko pa naman i lelebre ako pero hindi naman pala.

Niyaya niya ako sa isang mamahaling resturant tapos kanya kanya palang bayad. Eh sinabi ko naman sa kanya na wala akong pera. Nakakainis talaga. At ngayon, ang ipinangbayad niya daw sa kinain ko ay idadagdag niya sa atraso ko sa kanya.

Napakaganid niya. Nakakaasar talaga at gustong gusto ko na naman siya talakan kung hindi ko lang iniisip na siya ang makakatulong sa pwede kong isulat sa balita ko.

“You owe me once again.” At nakangisi pa patalaga siya. “And this…” inilabas ang phone at may kung anong tinitignan doon.

Wait! Magkapareho ba kami ng phone??

No! Cellphone ko ang hawak niya at paano nasapakamay niya iyon ng hindi ko namamalayan.

“You-.”

“Huwag mo akong talakan kung gusto mong makaluha ng impormasyon sa DG namin.” Putol niya sa sasabihin ko sana at inilayo ang phone ko na hawak niya ng tangkain ko iyong agawin sa kanya.

“Mandurugas ka ba? Paano mo nakuha ang phone ko na nasa bag ko? Kanina ang ID ko tapos ngayon ang cellpohe ko.”

“I said shut up. Ang ingay mo! Ang gandang lagyan ng isang rolyong tissue ang bunganga mo.” Gigil na sabi niya sabay kamot pa ng tainga niya.

Iimik pa sana ako ng muli na naman niyang tignan ang phone ko.

Hmp! Bahala siya. Hindi naman niya mabubuksan ang phone ko dahil may password iyon.

But then. Mabilis na kinuha niya ang kamay ko na ikinagulat ko kaya hindi ako agad nakagalaw at inilagay sa fingerprint scanner ang daliri ko bago ako binitawan ulit.

Aba! Aba! Sinusubok talaga ako ng lalaking ito.

“Hoy! PO1 Dan Bautista. Sumusobra ka na yata.” Gigil pa ako na tumayo sa kinauupuan ko at padabog na ipinatong ang mga palad ko sa lamesa na halos nakapagpakalansing ng mga pinagkainan namin.

“Hey! You, keep quite.” Sita sa akin ng isang costumer. Bigla naman tuloy akong nakaramdam ng bahagyang pagkapahiya kaya napayuko na lang ako at muling umupo.

Pero mas nainis ako ng makita ko na nakangisi pa ang bwesit na Dan na ito at barang gusto pa akong bilatan dahil sa pagkapahiya ko.

“Ano? Pahiya ka! Para ka naman kasi nasa palengke kong umasta. Pwede ba, itikom mo naman ang bibig mo kahit isang minuto lang.” Pang aasar pa niya sa akin. “Oh! Ayan. Ayan ang address ng condo ko. At nandyan na din ang number ko.” Saka niya ibinalik sa akin ang phone ko. “Huwag mong iisiping indyanin ang usapan natin. Aalalahanin mo. Nasa mga kamay ko nakasalalay na ang trabaho mo.” Sabay kindat pa sa akin at sinabayan na ng tayo.

“Grrrr!.” Hindi ko talaga mapigilang manggigil dahil doon.

“Bye for now little hamster.” Tumalikod na ito. Hindi pa man ako nakakasagot at nakakabawi sa inis ko ay iniwan na niya ako.

Nakakagigil. Kuyom ang kamao ko na nakahawak na sa phone ko sa gigil, inis, asar ko sa kanya. Ah basta. Parang gusto kong ibato ang pinggan sa harapan ko na wala ng laman ng makita niya kung hindi ko lang naisip na babayaran ko iyon kapag nabasag.

Naiinis pa man ako ay napilutan na akong tumayo para makaalis na sa bwesit na restaurant na kinainan namin.

Ang sarap nga ng mga pagkaing kinain ko pero ang sakit naman sa bulsa.

“Grrrr! Talaga.” Gigil na napasunod ako sa kanya pero ang luko! Hindi ko na naabutan pa sa labas at ang sinakyan naming kotse ba niya yon ay wala na. “I hate you Dan Bautistaaaaa.”

Padabog na naglakad pa ako palayo sa restaurant. Gigil much na ako at gusto ko talagang magsisisigaw sa inis ko sa lalaking iyon.

Ang layo pa naman ng restaurant na iyon sa working place ko.

“Aaaaaaahh!.” Gusto ko tuloy sabunutan ang sarili ko dahil sa katangahan ko sa pagsama sa bwesit na Dan na iyon. Pero wala na akong magagawa dahil tapos na. Doble doble kamalasan ako sa araw na ito at nagkaroon pa ako ng utang ng wala sa oras.

Hmmp! Eh hindi ko na lang kaya siputin at sundin ang kasunduan namin.

Dibale, alam ko na kung saan ko na makikita ang Vienn Anderson na iyon at kung magkakasalamuha kaming ulit ay siguradong mamumukhaan ko siya.

“Oo, ganun na nga.” Ngisi na akong pumara ng tricycle para makabalik sa maliit na kumpanyang pinagtratrabahuan ko at isusulat ko ang kaunting kaalaman na nalaman ko ngayon araw. Maliit man iyon pero sigurado naman na may maganda ding masasabi sa akin ang boss ko.

=

“At saan mo namang lupalop nakalap ang impormasyong ito?” May gigil na parang hindi makapaniwala ang boss ko sa ipinasa kong report sa kanya.

“Nakita ko talaga siya boss. Nakausap, nakahawakan at naya-.” Oops! Hindi ko pala sasabihin na nayakap ko siya baka mas lalong hindi siya maniwala o di kaya naman ay luluwa ang mga mata niya sa inggit.

“Huwag mo akong pinaglululoko Vience.”

“Boss naman, bakit naman ako magluluko eh trinabaho ko yan kaninang umaga. Tapos muntik pa nga akong nakulong dahil diyan.”

“Wala akong pakialam kung makulong ka. Aba! Di ko kasalanan yon dahil umiral ang pagkataklesa mo.”

Gusto ko sanang belatan ito pero pinigil ko ang sarili ko baka ihagis lang niya ang mga ibinigay ko sa kanyang report ko.

“Interviehin mo siya. I record mo ang mga pag uusapan niyo ng maniwala ako.”

“Boss naman, baka pwedeng iyan na lang muna sa ngayon. Atleast nakakalap tayo ng impormasyon na hindi lang siya basta pulis kundi isa siyang DG ng kapulisan.”

“Shut up! Hindi ko iyan ipa publish kong walang sapat na katibayan. Umalis ka na.” Pagtataboy pa niya sa akin.“

Tuluyan na akong napasimangot dahil doon. Wala man lang konsidirasyon ang boss ko. Kakagigil din ito gaya ng kung anong gigil ko sa Dan Bautista na iyon.

Hihirit pa sana ako pero huwag na lang. Umalis na lang ako na laglag ang balikat ko.

Bahala na nga siya dito. Uuwi na lang ako. At mag iisip ng magandang paraan kung paano ko muling makikita ang Vienn Anderson na iyon.

Hindi na naalis alis ang pagkakalukot ng nuo ko at pagkasimangot ko ng pauwi na ako.

Naalala ko tuloy ang tababoy na nakabungguan ko. Kakagigil kasi iyon na kung hindi dahil sa kanya ay hindi ako mahkakautang sa Dan na iyon. Pero sandali… may iginanda din naman pala dahil sa tababoy na iyon ay nagkaroon ako ng pag asa na makilala si Vienn. My boyfriend.

Ahem!

Okay! Forget about that fatty man. Napatawad ko na siya sa kasalanan niya sa akin.

Kaya naman kahit papaano ay gumaan gaan din ang pakiramdam ko na kahit gulong gulo ang utak ko sa kakaisip kung paano ko muling makikita ang boyfriend ko.

At natapos ang buong araw ko na pakiramdam ko ay parang isang taon agad ang lumipas.

=

“Anak ng kabayo.” Napatalon pa ako paatras ng makita ko si Dan sa labas ng apartel ko ng buksan ko ang pintuan para sana pumunta sa condo niya para maglinis.

Ano ang ginagawa niya dito?

“Bakit mukha ba akong kabayo sa tingin mo?” Kunot nuo siyang tumingin sa akin. Naglakad palapit sa akin kaya naman napaatras ako papasok ng bahay.

“Hey! Hindi kita pinapapasok.” Pigil ko sa kanya ng deretso pasok siya sa loob ng inuupahan ko.

Nakita ko pa ang pagngiwi niya ng maigala ang paningin sa paligid.

“Bahay mo ba matatawag ito? Parang lungga lang ng daga.”

“Aba’t‐.” Ginigigil na naman niya ako. Narito ba siya para lang insultuhin ang maliit kong tirahan. “Anong pakialam mo? At ano bang ginagawa mo dito?”

“Well, maniningil lang naman ako. Baka nakakalimutan mo na may utang ka sa akin. At balak mo yatang pagtaguan ang utang sa akin.”

“H-hindi ah.” Sagot ko sa kanya na kalahating katutuhanan at kalahating kasinungalingan.

Kasi limang araw na simula nung insedentwng iyon. At naiisip ko na paano kaya kong umalis na lang ako sa trabaho ko at maghanap na lang ng iba. At ang Dan na ito ay iiwasan ko pa.

Pero napag isip isip ko. May oras pa ako para magawa ang trabaho ko at siya na lang talaga ang makakatulong sa akin. So here I am now! Pupunta na sana sa condo niya para maglinis doon ng mabayaran ko na ang pagkakautang ko sa kanya.

“Then? Bakit hindi ka na nagpunta sa condo ko para maglinis?”

“Heto na nga, pupunta na sana ako kaso bigla ka na lang sumulpot sa harapan ng bahay ko.”

“Naniniguro na ako. Dahil baka takbuhan mo ang utang mo sa akin.”

“Hoy! Hindi naman ako marunong takbuhan ang utang ko.”

“Mas mabuti na ang nakakasiguro. Halika na. Ng makapaglinis ka ng condo ko habang wala akong duty ngayon.”

Hindi pa man ako nakakasagot ay hinila na niya ako palabas ng bahay ko.

“S-sandali. Ano ba? Isasarado ko pa ang bahay ko. Baka mawalan na naman ako ng asin pag uwi ko.”

“Asin lang yan. Pag iinteresan pa.” Saad niya pero binitawan naman ako para maikandado ko ang pinto.

“Asin lang pero binibili iyon hindi ninanakaw.” Bubulong bulong pa ako. Pero agad niya akong hinila ng maisarado ko na ang pintuan. “Ano ba? Nagmamadali? Nagmamadali?”

“Ayaw ko lang magtagal sa lugar na ito. Mabuti at napagtitiisan mo.” Sabay kamot pa ng ilong.

Nagrereklamo pa. Sino ba kasi ang nagsabi na pumunta siya dito tapos mag rereklamo na mga naamoy? Aba!

Pero totoo din naman kasi. Mapanghe ang paligid. Maraming nagkalat na basura dahil sa mga walang kwenta ko ding mga kapit bahay na hindi man lang alam itapon sa tamang basurahan ang mga kalat nila.

Nagkalat din ang mga pampers dahil sa marami ang mga batang panganak lang.

At ayon. Minsan din hindi ako nakakatulog ng maayos dahil sa mga iyak ng bata.

“Wala naman akong magagawa kung hindi pagtiisan dahil dito lang ang kaya ng budget ko. Saka pwede ba! Walang nagsabi na pumunta ka dito? At paano mo ba nalaman na dito ako nakatira. Aba! Pinamamanmanan mo ba ako?”

“Ang dami mong dada! Isa lang naman ang tinanong ko.”

“Eh sa gusto kong magsalita. At katanong tanong naman naman talaga ang pagpunta mo dito. Nagpahinga lang naman ako nitong huling araw kaya hindi ako agad nakapaglinis sa condo mo.”

“Whatever. Just shut your mouth.”

Hindi na nga lang ako nagsalita hanggang sa marating namin ang sasakyan niya.

Yayamanin talaga ang isang ito. Iba na naman ang kotse na gamit niya.

Pero PO1 Lang naman siya! Saan naman siya nakakuha ng pambili ng mga ganitong kagagarbong sasakyan.

Ah! Baka kinukutungan niya ang mga nahuhuli nila kaya siya nagkakapera.

Bad!

“Ano pang hinihintay mo? Sakay na.” Untag niya sa akin na nakasakay na pala siya ng hindi ko napapansin. “Huwag mong hintayin na ipagbukas pa kita.”

“Oo na!.” Pasigaw na tanong ko. Pero bago ko pa man mahawakan ang hawakan ng pintuan ay kusa na iyong umangat para bumukas.

Hindi ko tuloy mapigilang humanga ng wala sa oras. Mapapa WOW na lang talaga ako sa gara ng kotse niya.

“What? Sakay na.” Muli ay malakas na sita niya sa akin ng bigla na naman ako napatigil. Eh! Kasi naman. Sinong hindi mapapanganga sa ganito.

Dibale na nga! Saka na ako mag day dreaming kapag natapos ko na ang trabaho ko ngayong araw.

“Pero yong kundisyon natin. Na kapag nalinis ko ang condo mo bibigyan mo ako ng impormasyon tungkol sa boyfriend ko.” Sabi ko ng makasakay na ako ng tuluyan.

“Boyfriend?” At inulit pa talaga. “Tigilan mo ang pag iilusyon mo little hamster dahil hindi ka papatulan ng DG namin.” At itinuon na ang pansin sa kalsada.

“Ahhhhh! Ano ba? Paliliparin mo ba ang kotse mo sa bilis?” Napasigaw talaga ako dahil bigla na lang niya pinasibad ng mabilis ang sinasakyan namin na parang walang makakasalubong. “Baka mabangga tayo.”

“Watch little hamster. Mabagal pa ito kapag may hinahabol kaming mga lumalabag sa batas.” Nakangisi pa niyang sagot at tumingin sa akin.

“Damn you! Sa kalsada ka tumingin.” Sigaw kong muli. Hindi naman sana ako magmumura pero napapamura na lang ako dahil sa kaba ko. Saka nagmamayabang pa yata.

Mahigpit na lang ang pagkakahawak ko sa seatbelt. Halos ayaw ko na din yatang huminga dahil sa takot ko. Isang kamali lang namin ay siguradong mababangga kami at kapag nangyari iyon.

Naku huwag naman sana! Hindi ko pa nahahalikan si Mr. DG nila.

Behave Vience! Kontra ko sa isip. Erase! Erase!

At saka na lang ako nakahinga ng tumigil ang sinasakyan namin sa harapan ng isang malaking gusali. At basta na lang lumabas ng kotse na hindi man lang ipinaparada ng maayos ang kotse niya.

“Kailangan ko pa bang sabihin na sasakay o bababa ka para kumilos ka?” Muli ay sita niya sa akin kaya agad akong tumalima para bumaba.

May lumapit sa amin na isa sa guard siguro ng building.

Sisitahin siguro siya kaya ito lumapit. Buti nga sa kanya kung sitahin siya. Para kasing pagmamay ari niya ang building eh kung makapagparada ng kotse.

“Park it for me.” Pero ganun na lang ang pagkalaglag ng balikat ko ng ihagis pa niya sa lalaki ang hawak na susi na nasalo naman nito.

“Yes sir.”

“Lets go.” Napasunod na lang ako ng maglakad na siyang papasok ng building. At lahat ng nakakasubong namin ay nagbibigay galang sa kanya.

Ang gagalang yata ng nga tao ngayon at parang kilalang kilala siya. Lalo na sa mga kababaihan na halatang kinikilig sa tuwing ngingitian niya.

Nah!

Mga malalandi.! Sa isip isip ko at napapairap na lang ako habang napapatingin sa mga ito na sumusunod naman sa kanya.

“Ouch!.” Sapo ko pa ang tungki ng ilong ko ng bumangga ako sa likuran niya. “Ano ba? Bakit ka ba bigla na lang titigil.”

“Eh anong gusto mo? Banggain ko ang pintuan ng elevator?” Sagot naman niya kaya naman napatingin ako sa harapan namin.

Napalabi na lang ako at bahagyang napakibit balikat ng makita ngang nasa harapan kami ng saradong pinto ng elevator at naghintay na lang na bumukas iyon.

---

To be Continued..

---

PH4 #5: Vience

Typo and grammatical error ahead!!

Vienn at the multimedia

5_Vience

“Ano ba? Pwede bang huwag kang haharang dyan?” Naiinis na sita ko sa kanya ng maglilinis na ako sa silid niya. “Mas pinapatagal mo ang paglilinis ko.” Gigil na talaga ako.

Kung makapintas sa tinitirhan ko akala mo naman malinis ang bahay niya. Para kayang dinaanan ng bagyo ang loob. Kung saan saan na nagkalat ang mga gamit at mga pinagpalitan niyang mga damit.

Ang sarap lang ihampas eh. Bahay pa ba matatawag dito? Maganda pa naman at napakaluwang pero wala ka namang madaanan dahil sa mga kalat niya. At kanina, ang lakas ng loob niyang pintasan ang tinitirahan ko. Aba, mas malinis pa ang loob ng bahay ko kahit maliit kaysa naman dito sa bahay niya.

“Maglinis ka na lang. Ang dami mong satsat. Kung sa inaksaya mong oras sa kadadada mo ay inilinis mo na lang di sana tapos ka na ngayon.” At taas kilay pa talaga siyang namaywang sa harapan ko ng pupulutin ko sana ang nakakalat na underwear niya.

“Eh sa umupo ka nalang sana doon sa sala mo ng hindi ka pa pakalat kalat dito. Dagdag ka pa sa kalat na nililinisan ko.” Pasigaw na sagot ko sa kanya. Ngali ngali kong ihampas sa kanya ang underwear na pinulot ko.

Grrr! Gigil niya talaga ako. Kung hindi ko lang talaga inaalala na may kailangan din ako sa kanya ay nunka kong lilinisan ang tila basurahang condo niya?

Hindi niya pinansin ang pagsigaw ko sa kanya bagkus kampante pa talagang sumandal sa pader at pinagsalikop ang mga kamay sa may dibdib niya habang pinapanuod ang pagtratrabaho ko.

Sinisira lang niya ang konsintrasyon ko.

Grrr! Ulit. Grrrr.

Nagmamadali pa ako dahil bibili pa ako ng kahit kaunting sparkling light para naman sa pagbabagong taon ko na mag isa na naman.

Hindi na nga ako naghanda ng Christmas dahil nagtitipid ako. Kahit sa new year na lang. At bukas na ng gabi ang desperas ng bagong taon. Tatalon pa ako para tumangkad pa ako.

Eh! Tatangkad pa ba ako sa edad kong ito?

Bahagyang napasulyap ako sa bwesit na lalaking ito. Matangkad nga siya kumpara sa height ko na 5’4“. Baka nasa 6ft siya siguro.

“Huwag mo akong tignan ng ganyan little hamster. Dahil hindi uubra sa akin ang ganyang mga tingin mo.” Kuway sabi niya kaya naman ang sulyap lang ay naging matalim na tingin. Hindi ko na din napigilan na ibato ang hawak ko kung ano man ang huling nahawakan ko.

Inilagan niya iyon. Kaya tumama iyon sa pader at basag ng bumagsak sa sahig.

“Well, nagkakahalaga lang naman ng 10K ang nabasag mo. Dagdag ko iyan sa atraso mo sa akin.” Sabay iling na tinignan ang pigurin na naibato ko.

Laglag ang panga ko dahil sa narinig ko. “Are you kidding?”

“Nope! Hindi ko ugali ang magbiro. Dahil lahat ng bagay na nakadisplay sa bahay ko ay may mga halaga. Kaya mag ingat ka sa mga kilos mo. Baka mabaon ka sa utang sa akin at kahit buhay mo ay hindi pa sapat na kabayaran.” Nakangisi na muling pinag cross ang mga kamay sa dibdib at sumandal na naman sa pader. “Ano pa ang hinihintay mo. Maglinis ka na ng agad kang matapos.”

“Hindi ako makakapagtrabaho ng maayos kung nandiyan ka at iniistorbo mo ako.”

“Paano naman kita iniistorbo? Nakatayo lang ako dito.”

“Grrrr!.” Gigil na kuyom ko ang kamao ko at marahas na binawi ang tingin ko sa kanya dahil baka sa asar ko ay may maibato na naman ako.

Nakakainis. 10K? Sure siya doon? Ano bang pigurin ang naibato ko?

Damn him!

Kung sana wala siya dito ay mabilis kong matatapos ang trabaho ko. Ng makaalis na sa bahay niya.

Narinig ko pa ang pagsipol niya. Kahit na gusto ko na naman sana siyang tapunan ng tingin ay piningilan ko na labg ang leeg ko na huwag siyang lingunin.

Bahala na siya. Basta bibilisan ko na lang ang gawain ko. Hindi ko na lang siya papansinin na kahit halatang inaasar talaga niya ako.

“I’m done.” Kuway sabi ko ng lumipas ang halos kalahating oras na magkukuskos ko sa kung saan sa loob ng silid niya.

Nakahinga ako ng maluwang ng makita ko ang buong kabuoan at napakaganda naman sa mga mata ang liwanag at ganda ng silid.

Masasabi ko ng kahit dito na ako habang buhay magkulong ay ayos lang dahil nakapa ganda ng loob. Pero ang gaya kaninang ayos nito ay nunka akong titira dito.

“See, mabilis naman ang trabaho kapag inuna mo ang gawain mo kaysa sa kadadada mo.” Ilang sandali pa ay sagot din niya. Siya pa ang ganang pagpagin ang kamay na parang siya ang nagtrabaho bago tumuwid ng tayo. “Lets go, kumain ka na muna bago ka umuwi.”

“No!.” Mabilis na tanggi ko. “ ayaw ko ng magkautang sayo.“

Kunot nuo na bumaling siya sa akin sabay iling.

“This time, lebre ko na dahil pinaglinis mo ako ng bahay ko. Kaya okay lang. Eat all you can now dahil ako na ang magbabayad.”

“Hindi ako naniniwala.” Muli ay sabi ko. Mahirap na. Nagkabaon baon na ako ng atraso sa kanya at nadagdagan pa ng pigurin na nabasag ko.

“Wala ng ibang satsat. Ikaw rin. Masarap pa naman ang mga espesyaltis ng mga chif sa restaurant sa baba. May mga inihaw na hipon, may beef steak. My crispy pata.”

Sa mga binabanggit niya ay naiimagine ko na ang mga iyon kaya natakam ako at napapalunok na lang ako.

Saka sinabayan pa ng pagkalam ng sikmura ko.

“Hindi pwede.” Pero tumanggi parin ako kahit na bibigay na ako sa takam ko. “Perahin mo na lang kung gusto mo at ako na ang bibili ng pagkain ko. Saka hindi ko naman gusto na makikain sa baba ng ganito ang ayos ko.” Dagdag ko pa.

Nangangamoy pawis ako. Awtomatikong itinaas ko pa ang kamay ko at inamoy ko ang kilikili ko.

Hayst! Salamat! Pawisan lang pero walang amoy ang kilikili ko.

Napansin ko ang pag iling niya.

“Dapat kasi nagdala ka ng damit mo kanina. Para may ipapalit ka.”

“Eh sa nakalimutan ko. Malay ko ba na malaki ang bahay mo at hindi ako pagpapawisan.”

“Hindi ka nagtanong eh.”

“Eh sa hindi ka nagsabi eh.” Sabay pa kaming nanlaki ang mga mata na parang nag aasaran pa talaga sa ayos namin.

Pero napangiti ako dahil siya ang unang nagbawi ng tingin at napailing. Akala ba niya matatalo niya ako sa titigan. Aba, hindi yata. Nakikipagtitigan nga ako sa poster na nasa bahay ko. Ang crush na crush kong si Chris Hemsworth. Si Thor. Ang gwapo kaya niya. Napapansin ko nga minsan sa tagal na nakikipagtitigan ako sa poster ng crush ko ay parang ito pa ang napapakurap at natatalo sa akin.

Ahem!! Joke lang. Basta crush ko lang siya. Ganun.

“Okay!.” Sabay lapit ng kabenet sa kaliwang panig ng silid at parang may kinukuha doon.

Napasimangot ako? Anong okay ang gusto niyang sabihin?

Okay na peperahan na lang niya ang pag alok ng pagkain sa akin? Well, kung iyon man ay napangiti ako ng lihim.

Pero nadisappoint ako ng ilang sandali pa ay lumapit siya sa akin at may ibinigay na puting pulo at maliit na walking short.

“Maligo ka na at iyan ang gamitin mo ng makakain tayo ng hindi mo inaalala ang amoy mo.” At talagang idinikit pa talaga ang hawak na damit sa mukha ko.

“Sabi ko perahan mo na lang at hindi dahil ang kailangan ko para bihisan.”

“Sa ayaw ko ng nagbibigay ng pera. Saka malaki ang discount na makukuha ko kapag dito ako kumain.” Sagot naman niya.

Laglag ang panga ko dahil sa rason niya. Kaya naman pala. Ang discount lang ang inaalala niya.

Nadagdagan na naman ang gigil ko sa kanya dahil doon.

Ahhhhhh! Isampal ko kaya sa kanya ang damit na hawak niya.

But then.. pahablot na kinuha ko sa kanya ang damit na binibigay niya.

“Baka pwede mo na ding samahan ng boxer para naman kumpleto na.” Pairap na sabi ko pa.

Hindi siya umimik pero agad naman na kumilos. Ilang sandali pa ay pahagis na ibinigay niya sa akin ang may kaliitang boxer na kulay gray.

“Ayan, bilisan mo lang.” Na sinabayan ng talikod. “Ikaw na ang bahala kung saan ka maliligo.” Pahabol pa niya.

Tuluyan na nga siyang nawala sa paningin ko.

Napasimangot akong muli bago ko binistahan ng mabuti ang binigay niya.

Para ng bistida ang polo na binigay niya. Wala na bang mas maliit dito?

Huh! Bahala na nga. Baka mas manggigil ako sa asar sa kanya kapag prinoblema ko pa ang damit.

Kumilos na ako para tunguhin na mismo ang banyo sa silid niya at dito na ako sa loob maliligo. Alangan naman na lalabas pa ako. Huwag na lang.

Inabala ko na ang sarili ko sa pagligo. It took me hust only 15 minutes ay tapos na ako. Pawis lang naman ang tatanggalin ko sa katawan ko para mangamoy fresh parin ako.

Aba! Dapat lang. Kahit ganito ako dapat mabango parin ako.

“Tara na.” Kuway aya ko na ng makalabas na ako ng silid niya dala ang pinagpalitan kong damit.

Napansin ko na natigilan siya ng mag angat siya ng tingin mula sa binabasang news paper sa sala. Tinignan pa talaga niya ako mula ulo hanggang paa.

Kasi naman. Ang polo na binigay niya ay sobrang laki talaga kaya nilamon ang buong katawan ko. At ang walking short na binigay niya ay halos hindi na makita. Kaya naman parang naging bistida na ang polo niya sa akin. Ang manggas naman ng polo ay itinupi ko na lang para kahit papaano ay makita ang kamay ko.

“Pwede naman siguro ayusin mo ang laylayan ng damit mo.” Kunot ang nuo habang sinasabi iyon.

“Ganyan na. Para bistida na.” Nilangkapan ko ng pang aasar ang tinig ko na nakapag patayo sa kanya. “Oh! Bakit?” Napaatras pa ako ng humakbang siya palapit sa akin. “Anong gagawin mo?” Kinabahan ako dahil muli ay tinignan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Hindi ko lang gusto ang iisipin ng iba sa ganyang ayos mo.” May gigil na sabi niya at walang babalang hinawakan ang laylayan ng polo at mabilisang isinilid iyon sa garter ng walking short ko. “See, mas maganda tignan.” Saka niya sinabayan ng talikod.

Napapasimangot na lang ako na inayos ang damit ko ayos sa gusto niya. But I look sexy more than now.“

Ahem! Fit lang ako. Hindi naman sexy.

Ipinilig ko ang ulo ko “Ay sandali isisilid ko lang ang mga damit ko sa paper bag sa gilid.” Kuway sabi ko ng maalala ko ang pinagpalitan kong damit.

“Iwanan mo na yan dyan at isasabay ko na lang sa mga labahin sa mga damit ko mamayang hapon.”

“Pero-…..”

“At dadalhin mo ang damit mong pawisan? Di mangangamoy din sa loob ng restaurant?” Hindo man lumingon at nagpatuloy sa paglalakad patungo pintuan ay napapakamot na lang ako sa ulo ko ng wala sa oras at inilagay ko na nga sa laundry basket ang pinagpalitan kong damit. Hindi na nga ako kokontra. Gutom na din ako dahil sa pagod ko sa paglilinis ng mala basurahan niyang bahay.

“Bilisan mo. Dapat kasing bilis din ng kilos mo ang bilis mong magsalita.” Ilang sandali pa ay sita niya sa akin ng nakalabas na ng tuluyan.

“Heto na nga, sandali.” Mabilisang naglakad ako para makasunod na nga sa kanya. “Ang sungit mo.” Bubulong bulong pa ako ng nasa elevator ma kami.

“May sinasabi ka?”

“Sabi ko, gutom na ako.” Sagot ko sa kanya na sinabayan ng irap.

Hindi na siya umimik pa. Seryuso talaga siya at medyo may pagkasungit. Ewan ko lang huh. Kung hindi ko lang talaga inaalala si Vienn Anderson ay talagang hindi ko siya pag titiyagaang makausap at lalo na ang makasama ng ganito.

Hmmmmp! Sino ba naman ang gugustuhing makasama ang kagaya niya. Gwapo lang naman siya.

Pero..

“Dan, honey.” Nanlaki pa ang mga mata ko ng walang babalang humalik ang babaeng nabungaran namin ng bumukas ang elevator. Kumapit na parang sawa sa leeg nito.

Napasimangot ako ng wala sa oras dahil tumugon naman ito. Hindi lang tugon kundi iyong halik talaga na may kasama ng haplos sa dibdib ng babae pababa na ang kamay niya mismo sa gitna ng babae.

Nagkamali yata ako sa sinabing walang magkakagusto sa kanya. Dahil sa ayos ng babae ay halatang patay na patay sa Dan na ito.

Pero hindi dapat.. kasi nandito ako. Ano ang balak nila? Pakitaan nila ako ng live show??

No!!

“Ahem!. Baka nakakalimutan mo na nandito ako.” Hindi ko na matiis na hindi magsalita dahil sa nakahawal na ang kamay niya sa ginta ng malibog na babaeng hindi naman kagandahan.

Napansin ko na napasama ng tingin ng babae sa akin ng magjiwalay ang labi nila.

“At sino ka naman?” Mataray na tanong nito na may kasamang taas ng kilay.

Pwes, hindi ko papatulan ang katarayan niya baka mapalaban ako ng wala sa oras at makalbo ko pa ito.

“I’m his boyfriend.” Laglag panga na naglipat lipat ang tingin ng babae sa akin at sa kanya. Na halos pati din siya ay ganun din.

Napalunok pa ako ng tignan niya ako na parang gusto yatang takpan ng packing tape ang bunganga ko.

Ako man kasi ay hindi ko alam kong bakit iyon ang naging sagot ko. Noon si Vienn ang boyfriend ko ngayon ang Dan naman na ito?. Hayst!!

Pero mas nanaig ang kapilyuhan ng isip ko at kumilos pa ako na lumapit mismo sa kanya at kumapit sa braso niya.

“Hindi mo ba nakikita na suot ko ang polo niya? Look at me lady.” Sabay hawak pa ng suot ko na nakapagpakunot ng nuo ng babae.

“Dan!!!.” Naeeskandalo na nagpalipat lipat ang tingin nito. Napansin ko ang pag iling niya.

“Let’s talk later Bianca.” Hindi pa man ito nakakasagot ay hinila na niya ako palabas ng elevator at naiwan na nga ang babae na halos hindi na maisara ang bibig sa pagkakanganga.

“Sandali, bitawan mo ako.” Reklamo ko na nahalos madapa na ako dahil sa bilis ng lakad niya.

“You little hamster, watch your word.” Gigil na dinuro pa niya ako sa nuo ko. “Kung nadala mo ang DG namin sa kapilyuhan mo. Ibahin mo ako.”

“Aray naman. Kung makaduro ka naman wagas.” Sabay waksi ng kamay ko na hawak parin niya at umatras ng dalawang hakbang palayo sa kanya. “Saka, sa ginawa mo kanina, kulang na lang makipagtalik na ang babae sayo sa elevator kahit nandoon ako. Nakakalimutan mo yatang kasama mo ako at kakain pa tayo.”

“You….”

“Gutom na ako.” Bitin ko sa sasabihin niya. “Kain muna tayo tapos saka mo siya balikan at kayo ang magkainan. Basta ako. Pakainin mo muna ako dahil napagod ako sa paglilinis ng bahay mo.” Saka ako naman ang humila sa kanya at tinungo na ang tanaw kong harapan ng restaurant sa may kanan namin.

Nagpahila naman siya at hindi na umimik. Ng marating na namin mismo ang harapan ng restaurant ay saka niya binawi ang kamay na hawak ko.

“Good afternoon sir.” Bati ng nakakasalubong naming crew ng restaurant at may kasama pa talagang pagyuko bilang paggalang sa kanya.

Ganito ba talaga ka gagalang ang mga employee nila dito.

Malamang nga siguro oo.

“Ano na?” Tinaasan niya ako ng boses ng lingunin ako ng mapatigil ako sa paglalakad. “Akala ko ba gutom ka?” Dagdag pa niya.

“Oo na. Heto na.” Sumunod na ako sa kanya kung saan niya gusto umupo. Baka kasi sa may gilid lang siya dahil inaalala niya ang discount niya kapag kumain kami.

Kala mo naman napakagalante niya. Iyon pala humahanap din ng discount para di makagastos ng malaki.

“Mag order ka na.” Kuway sabi pa niya sa akin ng marating namin ang isang lamesa sa pinakagitna.

Sa gitna pa talaga. At halata na sa mga tao na nasa loob ay napapatingin sa amin. Halos mga babae na parang namamagnet yata sa karisma niya.

Napasimangot na naman ako dahil doon.

Huh! Whatever!

“Basta huwag mong idadagdag ito sa atraso ko sayo.” Paninigurado ko.

“Oo na. Pero basta dagdag atraso mo sa akin ang binasag mong pigurin kaya sa oras na tawagin kitang mag linis ulit ng condo ko ay dapat dumating ka.”

Napairap ako sa kanya. At ipinaalala pa talaga ang nabasag ko.

“Oo na.” May lumapit sa amin na waitress na halatang malalagkit na naman ang tingin sa kanya.

Hayst!

Kung ano ano na napapansin ko. Bahala siya. Oorder na nga lang ako.

Napapangiti ako habang nag oorder dahil talagang dinamihan ko.

“Makakain mo ba lahat iyon?“tanong pa niya sa akin ng magpaalam na sa amin ang waitress.

“Oo.” Sagot ko. “Kahit sa pagkain lang naman makabawi ako sa pagod ko.” Nailing na naman siya pero di na sumagot.

Lihim ko na lang siya pinagmasdan habang hindi nakatingin sa gawi ko at iginagala ang paningin sa paligid. Kikindat pa talaga sa mga babae na halatang kinilig ng matapunan ng tingin niya.

“Eh kailan mo ako bibigyan ng impormasyon tungkol kay Vienn?” Kuway tanong ko ng hindi ko na kaya ang katahimikan sa pagitan namin.

“Ano ba ang gusto mong malaman tungkol sa kanya?” Seryusong tanong niya.

“Lahat lahat! Saka bakit hindi siya nagpapakita sa publiko gayong kilala naman siya sa pangalan.”

“Dahil ayaw niya ng magulong buhay sa loob ng industriya.”

“I che-check ko yan. Pero pwede ko ba siyang lagyan ng mukha sa balita ko?”

Kunot nuo na tumingin siya sa akin. “Kung ginawa iyon makikilala na siya.”

“Ehhh! How about voice mail. At kahit iyong mga pwedeng ibalita lang patungkol sa kanya kahit wala ng mukha. Kakausapin ko na lang ang boss namin kung sakali man maghanap siya ng proweba na siya nga iyong naisusulat ko sa balita.”

“Sige, Sasabihan ko siya. Basta siguraduhin mo lang na walang labis ang mga isusulat mo dahil malilintikan ka sa akin.”

“Sige. Sige.” Totoong ngiti ang gumuhit sa mga labi ko na napansin kong napatitig siya sa akin.

Bigla naman akong naasiwa sa titig niya? Ano naman kaya ang nasa isip niya ngayon?

Ewan!!

Yumuko na lang ako at inalis ang ngiti ko sa labi. Pasalamat na lang ako dahil dumating na ang mga inorder ko.

“Wow!”

Nakakapanlaway. Ang lalaking hipon. Tapos ung lechon pork belly. Yummy.

“Yang laway mo tumutulo na.” Ang he snap his finger infront of my face kaya napatingin ako sa kanya.

“Sa tingin pa lang eh. Nabubusog na ako.” Sagot ko. At hindi ko na siya hinintay na magsalita pa dahil sinimulan ko ng linantakan ang pagkain sa harap ko.

Wala na akong pakialam ngayon na pinapanuod niya ako kung paano ko unti unting ubusin ang pagkain na kayang ubusin ng tatlong katao.

“Uhm, khumaen ka na.” Sabi ko pa habang ngumunguya na hindi pa nababawasan ang inorder niya.

“Para kang hindi kumain ng isang buwan sa ayos mo. Pwede ba. Dahan dahanin mo at walang aagaw niyan sayo.”

“Uhmm..yah!! Hoho.” Oo na hindi ko na nabibigkas ng maayos.

Hindi na kami umimik pa ulit at ipinagpatuloy na lang ang pagkain namin.

“Uhmm! Nabundat ako.” At mahinang dumighay pa ako dahil sa busog na busog talaga ako ng matapos na kaming kumain. Sinamahan pa ng avocado juice. Mmmm.. yummy talaga.

“Paano hindi ka mabubundat dyan. Ubusin mo pa naman lahat yon.”

“Eh! Sa minsan na lang ako makatikim ng mga ganito. Sa kalye kalye na lang kasi ako bumibili ng lutong ulam ko lagi eh.”

“Bakit sa kalye kalye pa. Masisigurado mo bang malinis ang mga iyon. Eh kung magluto ka na lang kaya ng sarili mo.”

“Nah! Wala naman ako time. Saka hindi ako marunong magluto.”

“Hindi ka marunong magluto? Buti nabubuhay ka pa sa lagay na yan.”

“Kaya nga bumibili na nga lang ako ng luto na diba. Eh! Ikaw ba? Marunong ka?”

“Nagkamali ka ng tinanong little Hamster.” Sagot niya na halata na proud siya na marunong magluto.

“Weeh! Di nga. Huh! Whatever. Basta ngayon busog na ako. So kailan mo ako bibigyan ng impormasyon tungkol kay Vienn?”

“Pagkatapos na ng bagong taon.”

“What! Pero need ko ng may maisulat bago matapos ang taon kundi mawawalan ako ng trabaho.” Reklamo ko. Iniisahan yata ako niya ako.

“Hindi iyan. Basta pagkatapos na lang ng taon.” Saka niya sinabayan ng tayo. “See you then. Mauna na ako. May pupuntahan pa ako. Umuwi ka na kung may gusto ka pang gawin sa maghapon.” At saka niya ako tinalikuran.

Gusto ko pa sana siyang pigilan para humirit pero sinalubong na siya ng babae kanina at parang sawa na namang kumapit sa braso niya.

At ang mahaderang babae, tinapunan pa niya talaga ako ng masamang tingin.

Grrr! Sarap lang tusukin ang mga mata eh.

Pero wala na nga akong nagawa kundi ang umuwi na nga. Kahit na nasa isip ko parin kung ano na ang sasabihin ko kay boss bukas ng umaga.

“Naman eh. I hate you Dan Bautista.” Napapalatak na lang ako at kuyom ang kamao ko habang lulan na ako ng tricycle pauwi ng bahay.

---

Itutuloy…

---

PH4 #6: Vienn

Typo and grammatical error ahead!!

Vienn at thr multimedia!

6_Vienn

“Sino kayo?” Tanong sa amin ng boss ni Vience ng puntahan namin ni Dan ito mismo sa maliit na kompanya nito.

“I’m Vienn Anderson.” Pakilala ko na halatang hindi makapaniwala sa narinig na pangalang binanggit ko. Kaya naman agad na inilabas ko ang ID ko at ipinakita iyon dito.

“I-ikaw iyon. B-bakit kayo nandito?” Tanong pa nito at bahagyang napaatras ng naglakad pa akong palapit.

Kumilos naman si Dan at bahagya itong itinulak para umalis sa daraanan ko para tuluyang makapasok sa maliit na opisina nito.

“Someone bothering me dahil sa ipinapagawa mo sa kanya. At ayaw na ayaw ko ng may bubuntot buntot sa akin. At alam mo ba kung ano ang kaparusahan na maipapataw ko dahil sa kapangahasan mo.” Galit na sabi ko dito.

“H-hindi mo ako matatakot sa pagbabanta mo.” May kung anong tapang na sagot nito sa akin.

“Really.” Nakangisi akong tumingin dito matapos kong igala ang paningin ko sa buong opisina nito. “Well, kaya pala may kamalditaan din ang taong inutusan mo dahil kagaya siya ng boss niya. Pero mali ka ng taong pinapakuhanan ng impormasyon.” At tumalim ang naging tingin ko dito. “Dahil kung hindi mo ipapaatras ang inutos mo sa kanya ay siguraduhin mong magbabagong taon ka bukas na wala ka ng kompanyang babalikan.”

“What? Hindi mo magagawa iyan.”

“Wanna dare?” Hamon ko pa. Magsasalita pa sana ako ng biglang lumapit si Dan sa akin.

“Boss, nagchat si Henry. Paakyat na daw dito ang makulit na journalist.” Pabulong pa na sabi niya sa akin.

Damn!

Napamura na lang ako ng mahina sabay kamot ng ulo. Pati ba naman sa ganitong araw ay may trabaho siya.

“Alam mo na ang gagawin mo.” Sabi ko kay Dan na agad namang naintindihan ang ibig kung sabihin. “And you! Binalaan na kita. Minsan lang akong magbitaw ng salita pero lahat ng sinasabi ko ay ginagawa ko.” Muli ay baling ko sa boss ni Vience na halata na nakapagsalita kaninang pinagbantaan ko.

“Y-yes.” Tanging narinig ko na lang. Mabilis na tinungo ako ang bintana sa likod ng lamesa nito na pwedeng labasan. Ikalawang palapag lang naman ang taas. At sa nakita ko kanina bago kami umakyat dito ay may kakapitan ako doon kung sakaling doon na ako lalabas.

Hindi dapat niya ako makita ngayon na nandito ako. Bahala na siya sa buhay niya dahil ayaw kong makigulo sa kakulitan niya. Bahala na si Dan sa kanya na makipag usap dahil napagsabihan ko naman na ito.

But then..

Bago pa man ako makasampa sa bintana ay..

“Vienn?” Si Vience na nakapasok na agad sa opisina ng boss niya dahil hindi naman nakasara ang pintuan kaninang pumasok kami.

Mabilis na lumapit ito kay Dan at mukhang hindi ako napansin kaya binalak ko na bilisan na ang pagsampa doon ng..

“Hoy! Dan. Anong ginagawa mo dyan sa bintana?” Tawag niya sa akin sa pag aakalang ako si Dan.

Yeah! Damn it again.

Ano ba kasi naisipan ko at sumama pa ako sa ipinag uutos ko kay Dan na pwede naman hindi na. At ngayon.. nagkalintikan na.. sana hindi nakisabat ang boss niya at sabihin iba ang tinatawag niyang Vienn at ako si Dan.

Tama kayo. I’m Vienn Anderson na inakala niyang si Dan Bautista.

Nagtatago lang ako sa katauhan ng isa sa nasa baba ng ranggo ko dahil ayaw kong makilala ng kahit na sino at lalong ayaw kong maikalat ang tungkol sa akin.

Kaya naman galit ako sa boss niya ngayon dahil inutusan siya nito na kuhanan ako ng impormasyon. At sa kakulitan ng Vience na ito. Nanggigigil din ako. At ang sarap lang lagyan ng plaster ang bunganga sa tuwing deretso na ito sa pagsasalita at wala ng tigil pa.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago umalis sa pagkakasampa ko sa bintana. Seryusong tumuwid ng tayo.

“Just shut your mouth and I don’t like you to tell Vience that I’m Vienn.” Mahina pero may pagbabanta sa boses ko ng madaanan ko ang boss niya. Napansin ko naman tumango ito bilang sagot sa banta ko.

“Bakit kayo nandito?” Muli ay narinig kong tanong niya pero hindi namin pinansin bagkus nilapitan ko si Dan.

“DG, mauna na kayo at ako na ang bahala dito.” Pautos na sabi ko dito at nagpahiwatig na dapat hindi na ito magpapigil kay Vience kung sakali mang pigilan siya nito.

“Sige PO1 Bautista. Iiwan ko na ang lahat sayo patungkol sa mga bagay bagay.” Pormal naman na sagot nito.

“Sandali. Bakit aalis ka kaagad. Hindi mo pansinasagot ang tanong ko “ si Vience na gaya ng inaasahan ko ay pinigilan niya sa braso si Dan. “Pagkakataon ko na to na makakuha ng ilang impormasyon sayo.”

“But-.” Si Dan

“Ako na ang bahala dito DG.” Pigil ko sa sasabihin sana niya saka tinapunan ng makahulugang tingin saka ko hinila ang kamay niya na nakahawak dito.

“Sige. Mauuna na ako.” Tanging nasabi nito.

“Ano ba! Bitawan mo nga ako. Vienn Sandali.” Pigil pa niya at pilit na binabawi pa ang kamay niya sa akin.

“Kung hindi ka titigil, paniguradong magmamarka ang kamay ko sa balat mo.” Saad ko na mas hinigpitan ang hawak ko sa kanya.

“Ano ba kasi problema mo. Kaya nga kayo nandito diba, dahil bibigyan niyo ako ng impormasyon gaya ng ipinangako mo.” Kunot pa ang nuo niya.

Gusto ko na namang takpan ang tainga ko dahil sa nagsimula na naman siya sa walang humpay na kasasalita.

“Pwede ba, tumahimik ka na muna. Nakakarindi ang kaingayan mo.” Pigil na pigil ko talagang pilipitin ang kamay niyang hawak ko.

“Grrr! Eh! Gigil mo ako.” Pinadyak pa talaga niya ang paa at marahas na binawi ang kamay niya sa akin saka matalim na tinapunan ako ng tingin. “Pinangako mo na bibigyan mo ako ng impormasyon sa kanya. Kaya nga naglinis ako ng condo mo diba.”

“Yeah! Pero ang paglilinis mo ng condo ko ay dahil may atraso ka pa sa akin. Dapat mabayaran mo muna ang atraso mo bago ako magbibigay ng impormasyon tungkol sa kanya.” Sagot ko at pilit na huwag makipagsabayan sa pakikipagtalakan sa kanya dahil alam ko na hindi ako mananalo sa kadaldalan niya. Sarap lang talaga patahian ng zipper ang bibig paraa tumugil siya.

“Hindi maari. Dapat magbigay ka parin ng kaunting impormasyon sa akin.”

“Pero sabi sa amin ng boss mo na kahit hindi ka naman magmadali.” Nasabi ko na lang saka ko binalingan ang boss niya at tinapunan ng makahulugang tingin. “Diba! You said us before bago siya dumating na kahit sa susunof na buwan na lang niya ipasa ang mga impormasyon tungkol kay Vienn Mr. Bartolome.” Na may kasamang diin sa pangalan nito.

“Y-yes. Kaya kahit hindi ka na muna magmadali Vience, at mas maganda na kahit isang publish lang basta detalyado.”

“See, ang boss mo na din ang nagsabi.”

Napasimangot siya na parang hindi makapaniwala.

“Boss, sabi mo within this week. Bakit biglaan naman yata. O baka..” sabay tingin sa akin. “Baka pinagbantaan niyo ang boss ko. Kapag nalaman ko na ginawa mo iyon, idedemanda kita ng criminal threat. Akala mo ba…..”

“Vience tumahimik ka na.” Ang boss niya na nakapagpatigil ng pagsasalita niya. Parang nabahag pa yata ang dila at bigla na lang napayuko.

“Sorry boss. Ginagawa ko lang naman ang trabaho ko na inutos niyo. Alam niyo naman na ayaw kong mawalan ng trabaho.”

Naiiling na gusto kung tampalin ang nuo ko. Sa boss niya natatakot siya habang ako, hindi niya naiisip na kung ano ang posebleng kaya kong gawin.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Anong mayroon ang boss niya na bahag ang buntot niya.

“Hindi mo na kailangang i rush iyan.” Sabi pa ng boss niya.

Napasimangot siya. “Sige boss.”

“Makakauwi ka na. Hindi mo na muna kailangang magreport sa akin hanggang matapos ang bagong taon.”

“Talaga boss.” At isang ngiti ang gumuhit sa labi niya na ngayon ko lang nakita. Simula kasi ng mag krus ang landas namin ay laging talak lang ang nagagawa ng mga labing mayroon siya. But now.

Hindi na masama. He has a beautiful and perfect smile na bumagay sa kanya. At hindi halatang palengkera.

“Oo, kayo umuwi ka na.”

“Yehey! Thank you ng marami boss. Uhmwuah.” At talagang may pahalik pa talaga sa labi pero hindi naman lumapit sa amo. “Sige boss. Mauuna na ako. Ui ikaw Dan. Bahala ka na dyan kung ano pa ang kailangan mo sa boss ko. Basta ako. Lala lalala lala. Mauuna na ako.” Ni hindi na hinintay talaga na magkasagot ang amo niya ay mabilis na tumalikod na siya at halata sa lakad niya na masaya talaga.

Muli ay nailing ako. What a kid.

Ng wala na siya sa paningin ko ay saka ko binalingan ang boss niya.

“Like what I’ve said. Huwag mo ng ipapatrabaho sa kanya ang pagkuha ng impormasyon sa akin. At kung may isa man akong mabasa na artikulo tungkol sa akin. Simulan mo ng magbalot balot.” Pang uulit ko sa sinabi ko kanina. “Mabait ako sa panlabas na anyo Mr. Bartolome pero iba kung magalit ako. At isang pitik lang ng kamay ko. Mawawala lahat ng yaman mo.”

“Y-yes Mr. Anderson.”

“And one more thing. Aasahan ko din na hindi mo sasabihin sa kanya na ako si Vienn.”

“Y-yes.”

“Isa pa pala. Huwag mo na muna siyang bigyan ng trabaho sa ngayon. Ako na ang bahala muna sa kanya. Nagkakaintindihan ba tayo Mr. Bartolome?”

Tumango ito.

“Good day Mr. Bartolome.” Hindi ko na din hinintay na makasagot ito. Naglakad na ako palabas ng maliit na opisina nito at pabalibag pa na isinarado ang pintuan.

Damh him!

Napalingon ako sa paligid. Hindi ko na siya naabutan pa.

Naiiling na naman ako na nilapitan ang ilan sa mga nasa babaan ko.

“Did you see him?” Tanong ko sa mga ito.

“Yes boss, pumakanan po ng makasakay ng tricycle.” Sagot ng isa.

“Okay! Just go back to your work. Then, happy new year.”

“Happy new year din DG.”

Sumakay na ako ng kotse ko. Pero wala pa akong tamang distinasyon sa ngayon. Dahil mamayang gabi ay pupunta ako sa bahay ng lolo para doon makibagong taon.

Wala naman gagawin doon sa bahay ng lolo maliban sa tanawin ang ganda ng iba’t ibang mga fireworks display na binili niya. Kaya lagi akong huling dumating na lagi nitong sinisita.

Pero di ko na lang pinapansin basta ang mahala ay makakapunta ako.

Nasa kalagitnaan na ako ng biyahe ko pabalik ng A.PLACE para doon na maghintay ng matanawan ng tanaw ko ang makulit na journalist na ngayon ay abalang bumibili ng sparklers sa maliit na tindahan.

Namalayan ko na lang ang sarili ko na maayos na ipinarada ko ang kotse ko sa gilid sa kabilang kalsada.

Awtomatikong bumaba ako at naglakad patawid palapit sa kanya.

Hindi ko naman siya inimik. Tumayo lang ako sa malapit sa kanya na hindi na inabala kung sino ang tumabi sa kanya. Natural na lang siguro dahil may tumayo din sa kaliwa niya na bibili din ng ilang pailaw mamaya sa bagong taon.

“Anong sayo hijo. Bibili ka ba?” Tanong sa akin ng matandang tindera.

“Hindi po. Hihintayin ko lang po ang kasama ko.” Sagot ko.

Ewan ko ba. Naiirita ako kapag nagsasalita siya at walang tigil sa kadadada pero ang sarap din niyang inisin at the same time.

“Ay kasama mo ba ang kyut na batang to.” Sabay tingin sa kanya. Tumango na lang ako bilang sagot at ngumiti. Sumenyas na huwag n lang mag ingay.

Hindi parin niya napapansin ang nasa paligid niya at abala talaga na kinikilatis ang binibili niya.

But then. Ang lalaking nasa kaliwa niya ay halatang hindi mapagkakatiwalaan at may kung anong binabalak.

Patingin tingin ito sa kanya na para bang nanakawan siya.

Hindi ako nagpahalata at lumipat sa kabila at bahagyang itinulak ang lalaki.

Tinignan ko ito ng may pagbabanta. “Ayusin mo ang kilos mo lalaki.” May diin na sabi ko dito. Mahina iyon pero alam kong narinig nito ang sinabi ko.

“Aba’t-.”

Hindi ko na pinatapos ang sasabihin niya. Mabilis na inilihis ko ang polo ko at ipinakita ang dala kong baril. Kasabay ng paghugot ko ng ID ko na nasa bulsa pa ng damit ko na hindi ko na naibalik kanina sa wallet ko.

Nagulat ito sa nakita.

“Huwag mong hintayin na sa kulungan ka pupulutin ng bagong taon.” Muli ay sabi ko. Hindi na ito umimik. Napapahalata tuloy na tama ang hinala ko dahil mabilis na itong kumaripas ng takbo paalis.

Mga tao nga naman. Ano ba ang iginanda ng mga iniisip nilang ganun sa kapwa. Hayst!

At saka! Ano naman ang madudukot sa kanya kung sakali dahil sigurado naman na wala itong dalang malaking halaga ng pera.

“Heto po. Magkano po lahat.” Tanong niya sa tindera na nakapagpabalik ng tingin ko sa kanya at nakalimutan na agad ang lalaking muntik na gawan siya ng masama.

“230 lahat hijo.” Sagot naman nito sa kanya.

“Ehh! Hindi po ba pwedeng 200 na lang.” May pahirit na tawad pa niya dito.

“Hijo naman, ang 30 pesos na lang ang kita ko sa binili mo. Kukunin mo pa ba?” Napapakamot pa sa ulo ang matanda.

“Ako na po ang magbabayad.” Kuway sabad ko na. Na siyang nakapagpabaling na ng tingin sa akin.

Halata namang nagulat siya ng makita ako.

“Ikaw!. At anong ginagawa mo naman dito? Sinusundan mo ba ako? Ano na naman ba ang kailangan mo? Paglilinisin mo na naman ba ako sa bahay mo? Aba! Pwede naman sa susunod na araw na lang.” Sunod sunod ba sabi niya na parang gusto ko tuloy magsisi na nilapitan siya.

“Pwede ba! Ano bang estasyon ang bibig mo at sunod sunod na walang preno ka magsalita.”

“Eh! Nakakapagtaka naman kasi na nandito ka. Saka ano naman ang ginagawa mo dito? Kanina sa opisina ng boss ko. Nandoon ka din. Ngayon naman. Teka nga…” sabay lapit sa akin at inamoy pa ako. “Hindi ka naman amoy alak at mukhang lasing.”

Tinampal ko ito sa nuo na nakapag paatras pa sa kanya.

“Ano ba!.”

“Mga hijo! Bibilhin niyo ba iyan o magbabangayan na lang kayo.” Sabay pa kaming napatingin sa tindera.

“Sorry po nana. Heto na po ang bayad. Keep the change.” Mabilis na inabutan ko ito ng 500 pesos kaya naman agad na ibinalot na iyon sa paper bag at ibinigay na sa kanya.

Hindi na din siya nakapagreklamo ng iabot sa kanya ng matanda iyon. Ng nasa kamay na niya ay hinawakan ko ito sa kamay at hinila na patawid ng kalasada.

“Hey! You… wait. Ano ba? Saan mo ba ako dadalhin.”

“Maglilinis ka sa bahay ko ngayon sa kabila. Kaya dadalhin kita doon.” Sagot ko sa kanya.

“Ano? No! It’s a big no.” Nagpumiglas siya sa hawak ko pero hindi ko siya binitawan.

“Tumahimik ka. Nakakatawag ka ng pansin sa ibang tao.”

“Help!! Tulungan niyo ako.” Bagkus sigaw pa niya na mas nakatawag na nga ng pansin sa iba at may handa na ngang tulungan siya.

“Pre, nasasaktan na siya at nakikita namin na ayaw niyang sumama.” Sabi ng isa na humarang sa amin.

“He knows me, in fact may atraso siya sa akin na tinatakbuhan niya kaya may kasalanan lang sa akin at gusto ko siyang ipakulong ngayon.” Sagot ko naman ngayon. At gaya kanina ay ipinakita ko ang ID ko para kapani paniwala.

Agad naman silang umatras at umalis sa pagkakaharang sa daraanan namin.

“Behave Little hamster kung ayaw mong maeskandalo tayong pareho.” Pigil ko ang panggigigil ko sa kanya at gusto ko na talagang lagyan ng plaster ang bibig niya.

“Paano ako mag bi behave sa ginagawa mo. Alam ko may atraso ako sayo pero pwede namang hindi ngayon. Mag babagong taon tapos papagurin mo lang ako sa paglilinis ng bahay mo. May pera ka pa naman siguro para ipambayad sa maglilinis ng bahay mo.” Mahaba haba na naman niyang lintaya.

“Wala na akong pera sa pagbabayad ko ng maglilinis ng bahay ko.”

“Heler! Walang pera. Ano yong ipinagbayad mo sa tindera kanina? Play money? May pakeep the change ka pang nalalaman.”

“At least hindi ako kuripot gaya mo. Trenta pesos na nga lang tinatawad mo pa.”

“Eh sa nagtitipid ako.”

“Wala ng satsat pa. Dada ka ng dada.” Hindi ko na siya pinagpasalita pa. Kumilos na ako at mabilis na isinampay ko siya sa balikat ko dahilan para mapahiyaw niya.

“Ahhhh! You… put me down. You fucking bastard.” Pagwawala niya at ibinayo ang kamay niya sa likuran ko at pinagsusuntok pero binalewala ko na iyon at walang pag aalinlangang tinawid ang kalsada at mabilisang ipinasakay sa kotse ko. “You bloody hell! Palabasin mo ako.” Gigil na narinig ko pang sigaw niya mula sa loob ng hindi niya iyon mabuksan.

Hindi ko na siya pinansin at agad na din akong sumakay. Pero para akong nagsisi ng isang daang libong beses na isinakay ko siya dahil sa walang humpay niyang pagsasalita.

Daig pa talaga niya ang babaeng palengkera sa walang humpay niyang mga kadadada.

“Can you just shut your mouth.” Gigil na pinasibad ko na ang kotse ko ng mabilis. Bahala na kung malabag ko ang trapiko.

Pero mas napasigaw siya at nagtititili pa talaga.

“Ahhhhhh! Itigil mo. Itigil mo. No! Bagalan mo. You…ano ba.  Ang bilis..” sabay hampas pa talaga ng kamay ko. Bigla ko namang inapakan ang preno kaya muntik pa siyang sumadsad sa harapan. “You fucking bastard. Papatayin mo ba ako. You..” sabay hampas ulit ng kamay ko.

“Ang ingay mo.” Pasigaw na din na sita ko sa kanya at talagang tinakpan ko pa ang bunganga niya ng kamay ko pero kinagat lang niya ako. “Ugh! Fuck.”

“Buti nga sayo. Buksan mo ito. Bababa ako. Hindi ako sasama sayo.” Patili pang sabi niya. Pero dahil sa inis ko inalis ko ang seatbelt ko at mabilis ang ginawa kong paglapit sa kanya at walang kahirap hirap na pinahiga ko ang sandalan ng kinauupuan niya.

Hindi pa man siya nakakatalak kung may balak siya dahil halatang nagulat siya sa ginawa ko.

But.. Pagbabayaran niya ang pagkagat sa kamay ko.

Hindi ko alam kung saan ko nakuha ang ideyang ito pero.. mabilis pa sa sigundo na mismong labi ko na ang pumigil sa labi niya na handa na naman yatang magtatatalak.

“Uhmp.!” Hindi ako pumikit kaya kitang kita ko ang panlalaki ng kanyang mga mata at hindi agad nakagalaw.

Pero….

Why?

Gugulatin ko lang sana siya at saglit lang sana ang pagdampi ng labi ko sa kanya pero…

Why the sudden change?

I can’t help my self to stop kundi kusang kumilos ang labi ko para damahin ang lambot ng labi niya na naramdaman ko sa paglapat pa lang kanina.

Tasting it at talaga naman na..

Damn!

No! His lips is so sweet.

Stop Vienn Anderson!

Sita ko pa sa sarili ko pero hindi umayon ang katawan ko sa gusto ng isip ko dahil sa nadala na ako sa kakaibang lambot at tamis ng labi niya.

“Uhmmm.” He moaned again ng muling kumilos ang labi ko na sinabayan na ng dila ko para tuluyang makapasok sa loob ng bibig niya para mas matikman ko kung gano katamis at sarap ang halikan siya.

But then… damn it again..

Mas papalalimin ko pa sana ang halik ko ng isang malakas na sampal ang dumapo sa pisngi ko na nakapagpabalik ng tamang huwesyo ng isip ko at mabilis na umalis sa pagkakasampa ko sa kanya at muling umupo sa kinauupuan ko.

Hindi siya umimik pero nasa mga mata niya ang isang matalim na tingin na kung nakakamatay lang siguro ay nangisay na ako.

Lumunok muna ako bago nagsalita.

“Iyan ang gagawin ko sa tuwing ayaw mong tumigil sa pagsasalita.” May pagbabanta sa tuno ko na kahit ang totoo ay wala naman talaga akong balak gawin iyon.

“You…”

“One more word Little hamster. Then I will kiss you again.” Saka ko siya seryusong tinignan. “Just shut you mouth, do you understand.”

Hindi siya sumagot pero pairap na binawi ang tingin niya sa akin.

Hindi na din ako nagsalita pa at muling pinasibad ang kotse ko pauwi ng bahay kasama siya.

At nabalot na nga kami ng katahimikan hanggang sa makarating kami ng A.PLACE.

 

---

Itutuloy..

---

PH4 #7: Vienn

Typo and grammatical error ahead!!

7_Vienn

Nakita ko sa mga mata niya ang paghanga ng maiparada ko ng maayos ang kotse ko sa garahe ng bahay.

Dinala ko siya sa ngayon dito sa A.Place para ipalinis lang ang ilang silid. Kasi parang gusto ko naman kahit na ngayon lang na bungaran ng maaliwalas na paligid ang bahay ko ng bagong taon.

Hindi kasi ako nagpapa stay ng katulong sa bahay dahil minsan lang naman ako umuwi dito at sa condo ako naglalagi. At bihira lang akong pumunta dito at kung may mga gathering lang na gaganapin. Gaya ngayon. Bagong taon na.

Taon taon kasi na dito kami lahat nag cecelebrate ng bagong taon at sa bahay ng lolo iyon gaganapin na isang masaganang fireworks display na pasasalamat sa buong taon.

So iyon na nga.

Muli kong itinuon ang pansin sa kanya na ngayon ay napasimangot na naman na napatingin sa akin dahilan para hindi ko mapigilan ang mapangiti.

Ewan ko ba?

Pero halo halo ang pakiramdam ko kapag nakikita ito.

May pagkairita dahil sa kadaldalan niya. Pero may pag kaaliw din kapag nakikita kong naiinis siya.

Well, he is cute. Yeah! A cute indeed lalo na kapag nag pa-pout siya ng labi.

Napalunok ako dahil sa huling katagang naisip ko at napatingin ako sa labi niya na kani kanina lang ay dinampian ng labi ko.

Naipilig ko ang ulo ko.

Nevermind.

“Bumaba ka na diyan.” Utos ko dito. “At hindi mababawasan ang atraso mo sa akin kung hindi ka maglilinis ngayon sa bahay ko.”

“Ayaw ko. Saka may atraso ka din sa akin. Ninakaw mo ang unang halik ko.” Pasigaw na sagot niya sa akin.

Bahagya akong natigilan pero hindi nagtagal ay napangiti na naman ako. At dahil sa pagkaaliw ko na habang nakapout parin ang labi niya ay lumapit ako sa kanya ng matanggal ko ang seatbelt ko.

“What?” Pinanlakihan pa niya ako ng mata at bahagyang napaatras ng upo at lumiyad para hindi madikit ang mukha ko sa mukha niya.

“Kapapanganak mo lang ba noong isang araw at wala ka pang nakahalikan?” Ngising tanong ko at hinuli ko ang baba niya para mapatingin siya sa akin ng deretso.

“Ano?” Paangil na tanong niya at iwinaksi ang kamay ko.

Mabilis ang naging kilos niya. Inalis ang seatbelt at walang babalang bumaba ng kotse at naglakad na sa pinakamaindoor ng bahay.

Napangiti na lang ako lalo ng marining ko ang sigaw niya.

Isa, dalawa.

At heto na. Muling sumakay ng kotse at pabalibag pa talagang isinarado ang kotse.

“Ahhhh.” Nagulat pa siya ulit at napayakap sa akin ng biglang dumungaw sa may bintana ang malaking aso na alaga ko.

“Ano yan? May bayad pa naman ang pagyakap sa akin. Idadagdag ko ba sa atraso mo iyon?” Nakangisi ako ng tumingin siya sa akin patingala na agad ding itinulak ng mapagtanto na nakayakap siya sa akin.

“Bakit di mo sinabi na may aso ka pa lang alaga. At hindi lang basta aso. Oso ba iyon? May aso ba talaga na ganun kalaki?” Sunod sunod na naman na pagtatalak niya.

“Yeah! Bakit ka kasi bigla na lang bumaba at nagpunta doon at hindi ako kasama. Kumakain pa naman ng mga bata yan.”

“Hoy! Hindi ako bata.”

“Bata ka parin sa akin. Kasi mas matanda ako. Huwag ka ng maingay. Nangangagat pa naman iyan sa mga maiingay.” Sabi ko pa sa kanya na mas nanginig yata sa takot sa aso ko.

Kumilos na ako para maunang bumaba sa kanya na agad akong sinalubong ni Granger at ang paa ay talaga naman na isinampay sa mga balikat ko.

“Be good Granger. We have a visitor.” kumahol naman ito na para bang naintindihan ang sinabi ko dito at umayos ng tayo at tumingin pa talaga mismo kung nasaan siya.

Naghintay ako ng ilang sandali at tinignan kung bababa siya pero mamumuti pa yata ang mata ko dahil wala na yatang balak na bumaba siya sa kotse kaya naman kumilos na ako para ako na mismo ang magbukas nun at pababain siya.

“Come on. Wala kang matatapos na trabaho kung dyan ka lang sa loob ng kotse ko. Lalo kang hindi makakauwi niyan sa bahay mo kung babagal bagal ka.”

“No!.” Pasigaw pa na tanggi niya kaya naman nagulat ang aso at tinahulan siya kaya mabilisang lumipat pa siya ng upuan sa driverseat. “Paalisin mo yan.”

“Diba sabi ko sayo na ayaw niya ng maingay. Pinagbantaan na kita pero hindi ka nakikinig.”

“Basta paalisin mo muna yan. Hindi ako aalis at lalabas dito kung nandiyan ang asong iyan.”

Kumahol na naman si Granger dahil malakas na naman ang boses niya.

“Okay. Ang arte mo.” Pero binalingan ko naman si Granger at sinabihan na bumalik na ito sa pwesto nito at agad namang sumunod at umalis na nga. “Ano? Tatanga ka na lang ba diyan?”

Umirap na naman siya. Ang ganda lang talagang dukutin ang mga mata niya. Naiiling na lang ako na umalis sa lalabasan niya.

“Lets go.” Tawag ko sa kanya na agad namang tumalima pasunod sa akin. At dahil madadaanan namin kung saan natutulog ang aso ay agad na napahawak siya sa braso ko ng makitang iangat ni Granger ang ulo at tumingin sa kanya. “Kalalaki mong tao takot ka sa aso.”

“Eh sino mga ang hindi matatalot sa asong iyan. Itim na itim at nangingislap ang mga mata kung makatingin.”

“Ayaw niya ng maingay. Kaya habang nandito ka. Manahimik ka. Di ko yan aawatin kapag narindi sa kaingayan mo.” Sagot ko pa at nagsimula ng maglakad papasok at nanatili na lang siyang nakahawak sa braso ko. Hinayaan ko na lang siya lalo na at sumunod pa talaga si Granger sa loob ng bahay.

“Hindi ako magtratrabaho kapag nandito ang aso mo.” Sabi pa niya sa malakas na tinig na naman kaya tumahol na naman si Granger na mas nakapagpahigpit ng hawak niya sa braso ko. “P-paalisin mo na please.” Kuway sa mababang tinig at may kasamang palabi at ang mata ay nababahiran ng takot sa aso ko.

Napabuntong hininga ako na binalingan si Granger. “Go outside Granger. Now.” Utos ko at itinuro ang labas ng bahay. Pero bago pa ito lumabas ay lumapit pa sa amin at inamoy talaga siya na mas nakapagpatago sa likuran ko.

Naiiling na napapasunod na lang ang katawan ko kapag iikot ang aso at iikot naman siya habang hawak parin ako.

“Granger. Go.” Muli ay utos ko ng makaramdam na ako ng hilo dahil kanina pa sila nag iikutan na nadadamay na ako. Napapakamot na ng ulo na ewan ko pero natatawa naman ako sa kanya.

Muli ay tumahol ito bago maglakad palabas.

“So, can you let go of my hand now?” Sabay taas ng kamay ko na hawak niya na agad namang binitawan at pairap pa na lumayo sa akin.

“Sabihin mo na ang gagawin ko ng mabilis na matapos ang gawain ko. Pero sandali lang, magkano ang makakaltas sa atraso ko kapag naglinis ako ngayon? Saka dapat douple bawas na kasi magbabagong taon.”

“Yeah! Sige, tatlong linisan pa. Ngayon ang pangatlo. Kaya may dalawa pa sa susunod.” Sagot ko naman at naglakad na paakyat ng ikalawang palapag. “Sa ilakawang palapag ka lang maglilinis. Sa mga silid lang naman ang lilinisan mo. Magpapalit ka lang ng mga kubre kama. Papalitan ang mga kurtina. Iyon lang. Madali diba. Hindi mo na kailangang linisan ang buong bahay.”

Sumunod naman siya sa akin.

“Pero sandali ulit.” Napalingon ako. Nakatayo siya ngayon sa pinakagitna na ng hagdan at nakatingala sa akin. At hawak pa talaga ang baba niya na parang ang lalim ng iniisip. “Nagtataka ako? Kung hindi ako nagkakamali. Sa nakita ko kanina at nabasa. Subdibisyon ito ng mga Anderson?”

Napakamot na naman ako ng ulo. “Ang dami mong tanong. Kailangan pa bang tanungin iyan. Di syempre nangungupahan ako dito.”

“Nangungupahan? Sa ganitong kalaking bahay? Di nga?”

“Pwede ba huwag ka puro tanong. Magtrabaho ka na lang.” Sinabayan ko ng talikod at muling naglakad at tinungo ang unang silid na ipapalinis ko sa kanya.

Hindi na nga siya nagsalita pa pero ang mga mata ay nanatiling matalim na nakatingin sa akin na parang gusto na akong sakalin ano mang oras.

“Ayan, tumingin ka na lang ng kurtina at bedsheet na ipapalit mo kung ano ang mas magandang ilagay.” Sabi ko dito.

Tumalima naman siya at binuksan ang itinuro kong kabenet kung saan nakalagay ang mga dapat ipampalit sa mga dapat papalitan.

Hindi na din ako nagsalita at lumabas na para kunin na ang ladder para tungtungan para sa pag alis ng nakasabit na kurtina.

Tumulong naman ako kahit papaano para mapadali ang pagpapalit niya. Saka ko na lang siya iiwan kung maglilinis na siya sa buong silid.

Nakasimangot na napapatingin sa akin pero hindi naman tumigil sa pagtratrabaho.

“Kanina pa siguro patay sa ganyang tingin na ipinupukol mo sa akin.”

“Umalis ka na kasi. Kaya ko na to. Hindi kita kailangan dito.” Sabi niya ng nasa pangalawang silid na kami.

“Ano bang problema mo. Nakatayo lang naman ako dito ah.”

“Yon na nga. Sagabal ka lang dito. Isa ka pa sa lilinisan ko.”

“Aba’t… bahala ka.” Hindi ko na siya papatulan dahil natigilan ako ng makita ko kung paano niya punasan ang pawis niya gamit ang laylayan ng t-shirt niya.

Hindi ko napigilan ang napalunok dahil sa bahagya kong nakita ang flat at puting-puti niyang tiyan at ang kyut ng pusod niya.

Mabilis na tumalikod ako at walang paalam na umalis na sa silid dahil biglang gumana ang imahinasyon ko na sana itinaas pa niya ang damit niya hanggang sa makita na ang dibdib nito.

Damn!

Ano bang kalukuhan ang biglang tumakbo sa isipan ko dahil nakikinita ko na ang ituktok ng dibdib niya. Na kulay pink roses na nakakatakam na laruin sa loob ng bibig ko gamit ang dila ko.

“Fuck you Vienn.” Naibubulong ko na lang ang pagmumura ko dahil doon. Bakit biglang nag init ang katawan ko.

Sunod sunod ang ginawa kong pag iling na kasabay ng sunod sunod din na paglunok.

Makasalanang utak at mga mata kasi ang mayroon ako.

Upang maiwaksi ko ang nasa isip ay nagpasya na lang akong lumabas ng bahay, hahayaan ko na lamang siya at babalik na lang ako kapag alam ko ng tapos na siya para maihatid ko siya sa bahay niya.

Sigurado naman na hindi siya lalabas ng bahay dahil nasa pintuan lang si Granger at takot lang niya kapag magtatangka siyang aalis na hindi nagpapaalam.

Sa pagmumuni ko para maalis sa isipan ko ay natagpuan ko na lang ang sarili ko sa bar sa malapit ng subdibisyon ng A.Place. at doon na ako nagpalipas ng oras.

“Anong atin boss??” Tanong sa akin ng bartender ng maupo ako mismo sa may harapan.

“Martini please.” Sagot ko dito. Agad naman niya akong hinaluan ng alak na gusto ko. Nagpalipas na ako ng mga oras mismo sa bar.

Hindi ko na iisipin kung anong kakainin ni Vience sa bahay kung magutom siya. Alam naman niya sigurong magluto dahil marami namang lamang stock ang dalawang ref doon.

Hindi naman ako uminom ng marami. Dahil ayaw ko naman humarap kina lolo na lasing ako kaya naka ilang baso lang naman ako. At nakipagkwentuhan na lang ako sa bartender para hindi naman nakakaboring maghintay.

“Hey! Naligaw ka yata ngayon Vienn, darli’n.” Napalingon ako. Si Karen. Lumapit ito sa akin at agad na ipinulupot ang braso sa akin at talaga pang gusto yatang ipitin ang braso ko sa pagitan ng malulusog nitong dibdib.

“Yeah! Someone bothering me kaya nagliliwaliw ako ngayon.” Sagot ko dito at bahagyang iginalaw ang braso ko para damahin ang kalambutan ng dibdib nito na ikinatuwa niya.

“Mabuti naman at hindi ka busy ngayon. Lagi ka na lang sa kompanya mo at halos hindi na mahagilap pa.”

Ang alam lang ng mga nakakakilala sa akin gaya ni Karen ay isa lang akong negosyante at sa opisina lang ako naglalagi. They don’t know na ako ang GM ng kapulisan sa distrito namin. Tanging mga kamagamakan lang, mga pinsan at si lolo lang ang nakakaalam.

“Yeah! Magbabagong taon na kaya naman inilaan ko talaga ang araw na ito bilang pahinga ko.”

“Well, pahinga mo? Pwede kang magpahinga mismo sa kandungan ko.” Prangkang sabi nito at inilapit pa talaga ang mukha sa leeg ko. Dinampian ng halik na may kasamang pagdila.

“Uhmm, depende kung paano mo ako iseduce baby.” Nakangisi kong sagot dito bago ko tinungga na ang alak sa baso ko saka ko ito hinarap.

Sa bar kung nasaan ako ngayon ay may mga silid na pwedeng pagpalipasan ng oras. At parang gusto kong ilabas ang init ng katawan ko ngayon na kanina pa sinisilaban dahil sa nasa isip ko parin si Vience.

Damn that little brat hamster. At dahil sumasagi parin siya sa isip ko ay nakikinita ko mismo sa mukha ng babae ang mukha niya.

Pero kapag nagsasalita naman ito ay nawawala iyon sa imahe ko.

Naipilig ko ang ulo ko.

No! Not now. Hindi ako gagamit ngayon. Kailangan kong magbehave muna sa ngayon.

“Next time baby.” Sagot ko dito at inalis na ang kamay ko na hawak niya na saka ko sinabayan na ng tayo. Siguro naman sa itinagal ko sa bar ay tapos na ang little hamster na iyon and I need to send him back to his house.

“But why? You know how horny I am now ng makita kita. I will make you satisfied darli’n.” At mas pinalambing pa ang boses at inilapit pa talaga ang mukha sa akin at tangkang pagdikitin ang labi namin pero umiwas ako.

“Yeah! But I’m not in the mood right now baby. Ako ang mag sasatisfy sayo kapag may time ako.” At kusang kumilos ang palad ko ang hinawakan ang isa sa umbok ng dibdib nito at bahagyang pinisil.

“Ohhh.”

“Yes baby. But like what I’ve said. I’m not in the mood.” At sa mismong dibdib niya na hawak ko na siya itinulak palayo sa akin. “See you next time.” Saka ko na sinabayan ng talikod.

Narinig ko pa ang pagtawag niya sa pangalan ko pero hindi na ako lumingon pa. Hindi ako papatol ngayon sa mga babaeng nagbibigay ng interest sa akin.

At sa ilang sandali pa ay lulan na ako ng kotse ko at tuluyan na akong nakabalik sa bahay.

Sinalubong ako ni Granger ng makababa na ako ng kotse. Agad naman akong pumasok para sana alamin at tignan na si Vience kung tapos na nga ito sa paglilinis. At ang akala ko ay maabutan ko siya sa sala na naghihintay pero wala siya doon.

Iginala ko ang paningin ko sa paligid. Pero hindi ko siya makita? Naglilinis parin ba siya hanggang ngayon?

Ewan ko lang. Kaya naman agad akong umakyat sa ikalawang palapag ng bahay para tignan siya sa huling kwarto na sinabi kong linisan niya at ang silid na iyon ay mismong silid ko.

And Goddamnit! What a view?

Ang kaninang paglunok ko bago ako umalis ng bahay ay mas lumala pa ng makita ng dalawang mata ko ang ayos niya.

Damn it!

Damn it!

Damn it again and again!

He is lying in the middle of my bed like a sleeping beauty. Wearing one of my white polo shirt. And just only black boxer na tumatakip sa kaselanan niya.

“Damn you little hamster.” Hindi ko talaga mapigilan ang mapamura. Nabusog na din yata ako ng laway ko dahil sa kanina ko pa linulunok ang mga iyon.

But then. Ang sa isip ko ay hayaan na lang ito at gusto ko ng lumabas pero ang mga paa ko ay ayaw makisama sa gusto ng isip ko. Ang sanang pahakbang palabas ng silid ko ay humakbang palapit sa himbing na himbing na si Vience na wala ng kamalay malay sa paligid.

Maingat na naupo ako sa gilid ng kama para pagmasdan siya. Kusa ding kumilos ang kamay ko at humalpos sa mamula mula niyang pisngi.

Nahihipnotismo yata ako at kumilos pa ako na yukuin siya at inamoy ko siya sa may balikat.

Bagong paligo siya dahil amoy na amoy ng ilong ko ang amoy ng sabon na ginamit niya.

And then.

Hindi ko alam kung bakit pero kusang kumilos ang mukha ko para lalong idikit iyon sa leeg niya at walang pag aalinlangan na dinampian ng halik ko ang makinis niyang balat.

“Damn you little hamster.” Muli ay mura ko dahil nahihila na ang buong kamalayan ko dahil kakaiba ang dating ng bango niya sa pang amoy ko. At ang dila ko ay kusa ng lumabas at tinikman na kung ano ang lasa ng leeg niya.

Napalunok akong muli. Nanlalaway na ako dahil ang tamis sa panlasa ko ang balat niya.

“Uhmm.” Napatigil ako ng akma kong hahalikan muli siya sa leeg ng gumalaw siya.

Doon na ako nagising sa pagkahipnotismo ko sa kanya. Pero hindi ako agad lumayo. Naiiling na ngumiti ako bago umayos ng upo.

“Fearless little hamster.” Naibulong ko na lamang habang pinagmamasdan parin siya. “Do I need to wake you up?” Tanong ko pa na para bang naririnig lang niya. “Ganun ka na ba kapagod at agad kang nakatulog? Well, sleep tight little hamster.” Sabi ko pa bago na ako tumayo. Dahil baka magbago na naman ang isip ko ay tuluyan na akong mawala sa tamang pag iisip at magawan siya ng hindi dapat gawin.

Well, kung gagawin ko siguro iyon kung sakali ay sisiguraduhin ko naman na gising siya at iyong tipong hindi niya makakalimutan.

Damn me now! Nagkaroon na talaga ako ng reaksyon sa mga tumatakbo sa isipan ko kaya nga bago pa iyon lumala ay tuluyan na akong lumabas ng silid ko matapos kong ayusin ang puting kumot na nasa kabilang gilid lang.

Bahala na. Kung anong oras siya magigising. Kailangan ko pang maghanda para sa pagpunta ko kina lolo.

Sa paghihintay ko ay may tumawag pa sa akin mula sa kapulisan at may dapat asikasuhin.

“Naman.” Pero wala akong nagawa kundi saglitin iyon. Agad akong nagbihis ng uniform ko. Uniform na gamit ko bilang PO1. Bago tuluyang pumunta doon.

Pero sa pagdating ko sa station ay hindi naman pala ganun kaemportante. May ginawa lang pala silang isang sempleng pagtitipon ng mga nagbabantay.

Naiiling na lang na nakisama ako ng kahit na kaunting oras sa kanila bago na ako bumalik muli sa bahay. But then. That little hamster, tulog na tulog parin pagbalik ko.

Ano ngayon ang gagawin ko? 30 mins na lang ay magbabagong taon na? Kung gigisingin ko siya ngayon ay hindi na din siya maihahatid sa bahay niya.

Bahala na. Iiwan ko na lang siya dito sa bahay. Magising siya kung magising siya. Basta ako. Kailangan kong pumunta na ngayon sa bahay ng lolo.

Lulan ng kotse ko ay dumaan ako sa pinakalikod patungo sa bahay ng lolo. At gaya ng nakagawian ko. Sa likod bahay nito ako dumaan.

Napatingala ako! Sa tapat ng silid ni Ace ako dadaan dahil mas madaling akyatin. Kaya naman walang kahirap hirap na sumampa ako sa balconahe sa tapat nito.

“S-sino ka? Bakit diyan ka galing?” Mga tanong na nakapagpatigil sa pagsampa ko pa sana sa kabila naman sa silid ko.

Tumingin ako dito. What a kyut one? Siya na ba ang pinili ng lolo para kay Ace?

Sasagot na sana ako ng biglang bumukas ang pintuan. At iniluwa doon ang pinsan ko.

“Ace.” Nakangiting sambit ko sa pangalan nito. “Dito kasi sa tapat ng silid ni Ace mas madaling umakyat kaysa sa tapat ng silid ko. Kaya dito ako dumaan. Ayaw ko kasi na sa harapan dumaan eh. Pasensya na.” Hinging paumanhin ko dahil iba na naman makatingin ito.

“You moron…”

“Oops, yeah. Malay ko ba na nandito pala ang asawa mo. Saka pwede ba Ace. Dati ko na itong ginagawa, nagkataon lang na iba na ngayon dahil may asawa ka na na itatago sa silid mo.” Pigil ko sa sasabihin nito. At gaya ng dati. Kunot nuo lagi ang nuo.

“Lagi kong sinasabi sayo na dumaan ka sa pintuan at hindi sa bintana.”

“I know, saka pwede ba. Mas matanda parin ako sayo kaya huwag mo akong pagsasabihan.” Baliwalang saad ko saka tumuwid ng tayo. Nakasuot parin ako ng police uniform ko dahil hindi ko na nagawang magbihis kanina. “By the way, I’m Vienn, and you are?”

“Elijah.”

“Nice meeting you. Hindi na ako makikipagkamay, alam ko naman na haharangan lang ng pinsan ko. See you around.” At walang kahirap hirap na muling tinalon ko ang kabilang balcony sa silid ko.

May limang minuto pa. Mabilisang nagbihis na ako bago tuluyang bumaba ng silid at nakiharap ng ilang sandali sa iba. Hanggang sa nagsimula na ang count down.

10

9

8

7

6

5

4

3

2

1

Happy New Year!

Sigaw ng lahat habang kami nina lolo, Wayde at ang kasama nitong ampon daw niya. Si Kanye, si Ace at si Elijah na may mga ngiti na sa labi habang nakatingala at pinagsawa ang mga paningin namin sa ibat ibang kulay na nagliliwanag na sa kalangitan.

“Happy New Year mga apo.” Si lolo at inisa isa niya kaming tinignan.

“Happy newyear din lolo.” Halos sabay sabay naming bati dito.

“Mauuna na ako lolo.“kuway paalam ko kay lolo ng matapos ang halos dalawampung minuto na nanuod ng fireworks display.

“At bakit agaran?” Tanong nito. Ikaw na nga lang ang naiwan dito dahil nauna na ang mga pinsan mo. Aalis ka kaagad. Di sana inagahan mo ng dating at ng nakapag kwentuhan pa tayo.“ Paninirmon na naman nito sa akin.

Napakamot ako ng ulo.

“May naiwan kasi akong hamster sa bahay lolo at kailangan ko ng pakainin. Baka gutom na.” Pagdadahilan ko. Totoo naman. Naiwan ko doon si Vience at hindi ko alam kung gising na nga ito o hindi tulog parin hanggang ngayon. Pero sure ako na gising ito dahil sa ingay ng paligid kanina. At alam ko na magbubunganga iyon pag nakita ako.

“Ewan ko sayong bata ka.”

“Lolo, hindi na ako bata.”

“Yeah! Pwro ikaw itong hindi ko maturuan. Ang tigas ng ulo mo.”

“Iyan na naman tayo lolo. Sige na. Mag-uuwi ako ng pagkain para sa hamster ko.”

“At ano namang makakain ng hamster sa mga handa natin. Bata ka. Bumili ka sa petshop.”

“Haha hahaha.. oo na lolo. Bibili ako bukas.” Natawa talaga ako sa sinabi nito. “Sige na lolo. See you next time. Happy new year ulit.”

“Ano pa nga ba ang magagawa ko. Pero bukas na bukas din gusto kitang makausap.”

“Yeah lolo. Bukas na lang. Bye bye.” At hindi ko na ito hinintay na muling magsalita. Mabilisan na ang ginawa kong paghakbang at hindi na pinansin ang ilan naming kamag anakan na tinatawag ang pansin ko.

Ang nasa isip ko ngayon ay kung ano ang reaksyon ni Vience pag uwi ko.

---

Itutuloy..

---

PH4 #8: Vience

Typo and grammatical error ahead!!

8_Vience

“Mmmm.” Ang sarap mag inat ng katawan saka ko kinusot ang mga mata ko. Hindi ko pa halos naimulat ang mga mata ko ng mapabalikwas ako ng bangon.

Damn!

Ahhhh!

“Dan Bautista…” sigaw ko ng pagkalakas lakas pero wala akong nakuhang sagot kaya naman mabilis pa sa alas kwatrong umalis ako sa pagkakahiga ko ng kama.

Anong oras na ba?

Awtomatikong tumingin ako sa alarm clock sa bedside table at ganun na lang ang panlalaki ng mga mata ko dahil 11:50 na.

10 mins na lang bagong taon na.

Damn it again!

Ganun na lang ba ako nahimbing sa pagkakatulog at hindi ko namalayan ang oras? Hindi na ako makakapagbagong taon nito sa bahay ko.

At saka teka nga lang? Nasaan na ba ang Dan Bautista na iyon at hanggang ngayon wala parin ito. Sabi niya ihahatid niya ako ng bahay bago magbagong taon.

At kung meron man siya bakit hindi niya ako ginising.

Hindi ko na inayos ang buhok ko at basta na lang ako lumabas ng silid at mabilis na tinalunton ang hagdanan pababa. Nasaan bang lupalop siya ng bahay niya naroon?

“Hindi na ako makakauwi ng bahay nito.” Padabog pa akong naupo sa sofa sa sala ng wala akong makitang Dan Bautista sa paligid.

Gusto ko tuloy maghalupasay at magwala sa inis mo.

Bagong taon.

Bagong taon na wala man lang ako sa bahay ko at mag celebrate kahit mag isa lang ako.

“Ah! Aalis ako. Bahala na si Batman.“saka ko tinalunton ang pintun palabas pero ganun na lang ang naramdaman ko na namang takot dahil nasa labas lang ng pintuan ang alaga niyang aso at mabilis pang pumasok kahit hindi ko pa nabubuksan ng maayos ang pintuan na pilit na isiniksik para lang makapasok.

Napaatras na lang ako at mabilis na sumampa sa sofa kahit na abot na abot parin ako ng aso kung sakaling lalapain niya ako.

“Stay there. Huwag kang lalapit.“malakas na sabi ko pa na tinahulan lang niya ako. “Naman eh. Oo na! Hindi na ako sisigaw.” Sabay halukipkip ng mga paa ko payakap.

Naupo lang din ito sa may tabi ko pa mismo at nakatingin sa akin.

Wala na tuloy akong nagawa kundi manahimik dahil nanginginig na ako sa takot sa malaking aso na si Granger.

“Dan, asan ka na.” Pabulong pa na sabi ko na halos maluha na ako habang hindi ko maalis alis ang tingin ko sa aso.

Muli ay napatingin ako sa orasan.

At tamang pagtingin ko sa orasan. Siya namang nakarinig na ako ng mga naglalakasan at sunod sunod na paputok mula sa labas.

Bagong taon na!

Napalabi ako.

At nabigla ako ulit ng bigla akong dambain ng aso at sumampa pa talaga sa akin.

“No! Huwag mo akong kakainin. Mabait naman ako. Please. Please.” Itinutulok ko ito pero sadyang ayaw umalis na sa tabi ko. At nagsumiksik pa sa akin.

Natigilan ako. Saka ko lang maalala na takot pala ang mga asa sa mga paputok.

Doon ko napagtanto na gusto pala nito ng kasama.

Naiiling na lang ako at pilit na kinalma ang sarili ko.

“H-huwag mo akong lalapain ah. Be good.” At dahan dahan na ipinatong ko ang kamay ko sa ulo nito at masuyong humaplos.

Doon naman ito napanatag at kumalma na din gaya ko.

Then. We stay together at the sofa.

Naging close kami ng aso niya dahil sa fireworks. Dahil sa takot nito sa mga tunog ng mga iyon.

Fireworks.

“Lets go.” Sabay hila sa maliit na collar ng aso at tinalunton ang ikalawang palapag.

May balcony sa silid na tinulugan ko kanina.

Siguro naman may mapapanuod kaming fireworks display doon.

Sumunod naman si Granger sa akin kaya naman magkaagapay naming tinungo ang silid . Deretso sa balcony.

Halata na nabibigla ang aso dahil sa mga tunog ng paputok pero naging at ease din dahil may kasama ito.

At tama nga ako. Ang ganda ng paligid. Tamang tama ang pwesto ko sa isang napakagandang view sa kalangitan.

Mga iba’t ibang kulay at porma ng mga fireworks na nagkikislapan.

Ang ganda!

Hindi na masama. Kahit pala hindi ako nakauwi ay may magandang tanawin naman na nakakabusog ng mga mata dahil sa ganda ng mga fireworks.

“Ang ganda.” Hindi ko talaga mapigilan ang sarili ko na hindi iyon bigkasin. Pinagsawa ko ang mga mata ko sa panunuod.

Hindi ko man nasindihan ang binili ko kanina ay ayos na din dahil sobra sobra pa ang fireworks na napapanuod ko ngayon.

Nakatingala ako sa kalangitan habang ang isang kamay ko ay nakapatong na sa ulo ni Granger na hindi na natatakot dahil may kasama na ito.

Well, hindi din naman pala ito nakakatok gaya ng una ko itong nakita kanina. Medyo nabigla lang siguro ako dahil talaga naman na ang laki niya para sa isang ordinaryong aso.

“We are friends now okay” kuway tanong ko pa na para bang naiintindihan lang ako.

Bahagyang humalingjing ito at naglalambing pa yata dahil gumalaw ang ulo at parang gusto haplusin ko pa iyon.

“Be good.” Sabi ko pa. Umupo na ako sa maliit na upuan na napasadyang nasa balcony na. At sa harapan ko ay doon na naupo din si Granger at sabay na naming pinanuod ang wala na yatang katapusang fireworks.

15, 20 minutos ba o mas higit pa. Hanggang sa paisa isa na lang ang ilaw sa kalangitan.

“Tapos na.” Saka ako tumayo. “Lets go inside now.” Aya ko pa sa aso na agad namang sumunod sa akin.

Isinarado ang glass door ng balcony bago tuluyang lumabas ng silid.

Ng makababa na kami sa sala ay doon ko naramdaman ang pagkalam ng sikmura ko.

“Gutom na ako.” Bulong ko pa sabay hawak ng tiyan ko habang nakatingin lang din sa akin si Granger. “Are you hungry too?” Tanong ko sabay turo ng tiyan ko.

Tumahol ito dahilan para mapangiwi ako. Ang lakas ng tahol na para bang gusto na namang manalapa pero nanatali namang nakaupo ito.

“Sandali lang. Ano bang ipinapakain sayo ng amo mo?” Tanong ko pa at tinungo ang kusina.

Sumunod naman ito sa akin. At nauna pang pumasok doon. Kaya naman sinundan ko na lamang at napangiti na lang ako ng nabuksan niya ang isang kabenet doon.

May dog food doon. Kinuha ko iyon. Patakbo pang lumabas ito ng bahay na ipinagtaka ko. At ng bumalik. Kagat kagat na nito ang kainang bowl.

“Well trained, Granger.” Nasabi ko na lang ng kuhanin dito ang bowl na kainan nito at nilagyan ng isang sandok na pagkain niya.

“Ayan , kumain ka na muna habang titingin naman ako ng makakain ko.“kausap ko dito.

Tinungo ang ref at binuksan iyon para tignan na ang laman kung may pwede bang makain. And yes, mayroon ngang mga pagkain.

Pero bago pa man ako makakuha ng pwedeng ipainit na pagkain ay saka ako nakarinig ng ugong ng sasakyan.

Si Granger naman ay agad na iniwan ang kinakain at pinuntahan iyon.

Tahol na nito ang sumunod kong narinig kaya naman napasunod na lamang ako. At si Dan nga ang dumating kaya naman napasimangot ako ng maalala kung bakit pala ako nandito sa bahay niya.

“At bumalik ka pa.” Galit na bungad ko dito na siyang nakapagpatingin sa kanya sa akin.

“Huh!” Halatang nagulat sa pagsigaw ko. “Well, happy new year pala.” Saka siya ngumiti na parang hindi alam na siya ngayon ang may atraso sa akin dahil hindi niya ako naihatid pauwi kanina. At saan naman lumpalop ng mundo ito nag spend ng time sa pagsapit ng bagong taon.

“Walang happy sa new year.” Pairap na sabi ko.

“Naman, ka babagong taon palang sinimulan mo na naman ng ganyan mong ugali. “Cheer up.” Balewalang sabi pa niya at saka niya ako nilagpasan at deretsong pumasok sa loob ng bahay. “Huminahon ka na muna okay, nagdala ako ng makakain. Halika at pagsaluhan na lang natin para magkalaman ang sikmura mo para hindi ka magtatatalak diyan.” Sabi niya at deretso ulit sa hapag kainan.

Hindi sana ako tatalima pero ng maamoy ko ang pagkaing dala niya ay muling kumalam ang sikmura ko.

Ayaw ko man sanang lumapit pero dahil sa gutom ko na ay wala na akong magawa kundi ang pagbigyan ang tawag ng sikmura ko.

Natakam ako sa mga dala niya pero hindi ako nagpahalata. Lalong nagrambulan ang mga alaga ko sa tiyan dahil sa mga iyon.

“Come on. Lets eat. Inuwi ko na lang dito ang dapat sanang kainin ko sa pinuntahan ko para naman hindi mo sabihing makasarili ako.” Sabi pa niya ng siya na ang naglapag ng mga iyon kumuha ng pinggan kubyertos at pwede pa naming gamitin sa pagkain.

“Hmmp.” Pairap na humalukipkip ako. But then.. kusa ng kumilos ang mga paa ko at naupo na nga da harapan ng hapag kainan ng tuluyan na nitong maisaayos ang lahat.

“May salo salo kasi dito sa A.Place kapag ganitong bagong taon. At naimbetahan ako dahil nangungupahan nga ako dito. So I decided na mag uwi na lang ng pagkaing pagsasaluhan natin at ni Granger.” Pagkwekwento pa niya. “Pero tingin ko sa pagkawala ko. You well get along to Granger huh!” Sabay tingin kay Granger na ngayon ay muling nilantakan ang pagkaing ibinigay ko kanina.

“He was afraid of the fireworks.” Sagot ko habang naglalagay na ako ng pagkain sa pinggan ko.

“Yeah! Lahat naman bg mga aso. Pero hindi na iyan matatakot kapag alam na may kasama na siya.”

“Kaya nga.”

“Buti hindi ka natakot sa kanya kanina.”

“Hmmp! Sinong hindi nga matatakot sa kanya. Pero naging mabait naman siya kanina sa akin kaya ngayon. Im not afraid at all.”

“Good then. So lets eat.” Sabi niya. Naglagay siya ng karne sa isa pang pinggan at inilapag iyon sa harapan ni Granger at iyon na nga ang nilantakan nito.

Pareho na kaming walang imik ni Dan habang kumakain. Pero naging magana naman ako dahil sa sarap ng pagkaing naiyuwi niya sa kung saan niya nga iyon kinuha.

“Ihatid mo na ako pauwi.” Kuway sabi ko sa kanya ng makapagligpit ako ng pinagkainan namin sa kusina at naabutan ko na nga itong kampanteng nakaupo sa sofa habang katabi si Granger na nakasampa din doon at nakaunan sa hita niya.

“Bukas na lang ng maaga kita ihahatid.” Sagot niya at hindi man lang niya ako tinapunan ng tingin at nakatuon lang ang paningin sa pinanunuod.

“Hindi maari….”

“Para saan pang uuwi ka. Tapos na ang bagong taon. Saka inaantok na din ako. Baka mamaya antukin pa ako sa daan at madesgrasya pa tayo. Kaya dito ka na muna hanggang sa mag umaga.”

“Kasalanan mo kasi. Kung bukas na lang sana ako nag trabaho sayo di nakapagbagong taon ako sa bahay.”

“Atleast nabusog naman ang mga mata mo sa panunuod kanina diba.”

“Hmmp!.”

“Kakairap mong iyan. Hindi na sana bumalik ang mata mo ng makita mo. Maupo ka na nga lang diyan at manuod na lang.”

Gigil na tumalima naman ako ng talagang wala na siyang kabalak balak na ihatid ako. At sa pag upo ko sa kabilang panig ng sofa kung saan siya nakaupo ay lumipat sa akin si Granger at sa hita ko na ito umunan.

“Well, gusto ka na ni Granger, mahirap iyan. Baka hindi ka na niya pauwiin sa lagay na iyan.”

Inismiran ko siya at muling inirapan bago ko itinuon ang paningin ko sa pinapanuod niya. Mga balita lang naman patungkol sa bagong taon. And as usual. They are counting na naman sa mga maaksidente dahil sa mga paputok.

“You can sleep at the room where you sleep last night.” Ilang sandali pa ay sabi niya na sinabayan ng tayo. “Happy new year again. And goodmornight little hamster.”

Nasundan na lang siya ng tingin ko habang palakad na siyang paakyat sa ikalawang palapag at si Granger naman ay kumilos na din umalis sa pagkakasampa sa sofa at tinalunton ang labas dahil nandoon naman ang maliit na bahay nito.

Napalabi na lang ako. Mag aalas dos na ng madaling araw and I’m not sleepy yet. So I decided to watch more and waiting naantukin akong muli.

Feel at home lang hanggang sa lumipas pa ang halos isang oras at nakaramdam na ako ng antok kaya naman tinungo ko na ang silid na tinulugan ko kanina at tuluyan ng nagpahinga.

---

Itutuloy..

---

PH4 #9: Vience

Typos and grammatical error ahead!!

9_Vience

Napabalikwas ako ng bangon ng maalala ko na nasa ibang bahay pala ako.

Damn me!

Napasarap yata ako ng tulog dahil ng tignan ko ang orasan ay pasado alas onse na ng umaga. Yata!! Napasarap nga ako ng tulog.

Ikaw ba naman ang matulog sa komportableng kama at tahimik na kapaligiran. Paanong hindi ako makakatulog ng maayos. Pero hindi na mahalaga iyon sa ngayon. Dahil hindi dapat ako makaramdam ng kapayapaan sa hindi ko naman bahay.

At bakit hindi man lang niya ako ginising o sinita. Binulabog para magising ako ng umaga.

“Dan Bautista.” Muli ay sigaw ko na naman. Wala akong pakialam kung nakakbulahay na ako sa buong bahay. Tutal naman siya lang naman ang tao sa loob.

Umalis ako sa kama. Nagtungo sa banyo at maghilamos man lang. Kailangan ko ng umuwi naman at hindi dito ko sisimulan ang unang araw ng bagong taon.

Mabilis na lumabas na ako ng silid. Hinanap ang Dan Bautista na iyon para naman kahit papaano ay makapagpaalam din ako. Hindi na iyong basta basta na lang na aalis.

Nasa baba na ako at hinahanap ng mga mata ko si Dan pero wala akong makita.

Tinungo ko ang kusina pero wala naman tao doon. Kaya naman nagpasya na akong lumabas at sa paglabas ko, sinalubong ako ni Granger.

Hindi na gaya kahapon na takot ako dito dahil nagkasundo na kagabi. Salamat sa mga naglalakasang tunog ng mga fireworks dahil doon bumait ito sa akin.

“Hello, good Morning.” Bati ko pa na para bang sasagot ay naiintindihan ako.

Napangiwi pa ako ng malakas itong tumahol ng dalawang beses.

“Aba, naiintindihan mo iyon.” And stroking Granger in his head. “Asan ang amo mo? Aga yatang naglayas sa bahay niya?” Tanong ko pa.

Tumahol ulit ito saka kinagat ang damit ko at hinila. Kuway binitawan saka naglakad palayo sa akin. Naiiling na lang akong napasunod dito. Para kasing gusto nito na sundan ko siya. Kaya hayon. Naglakad kami patungo sa kusina hanggang sa lumabas ito sa may pintuan doon.

Tumahol ulit ito kaya naman binilisan ko na ang lakad ko para maabutan ko na ito.

Then…

“Hey! Why are you barking?” Tanong ni Dan ng lapitan ito ni Granger at hinawakan din ito sa ulo. Nilaro ang pisngi paipit.

Tumahol ulit ito. Pagkatapos ibinaling ang tingin sa akin na ngayon ay hindi ko na maikilos ang mga paa ko dahil napatitig ako kay Dan na ngayon ay basang basa ng pawis na ang tanging suot lang ay itim na trunks na halatang basa na din dahil sa nangingintab na nasisikatan ng araw.

Dumadaloy ang masaganang pawis sa bawat parte ng katawan nito. Basa ang mabalahibo nitong dibdib.

Nakatingin na din ito sa akin.  Hindi nagtagal ay niyuko niya ang sariling harapan ng doon mabaling ang tingin ko.

Naipilig ko ang ulo ko saka ako tumingin sa kanya na ngayon ay nakangiti na.

“What?” Tanong ko dahil iba ang naging ngiti niya ng magtama ang mga mata namin.

“What?? Ako nga dapat ang magtanong niyan at bakit ka ganyan makatingin.”

“Hmmp! Kasi.. Kasi kailangan mo ng umuwi. Ihatid mo na ako.” Sagot ko na lang total may katutuhanan iyon. Hindi ko naman masasabi na dahil napatitig ako doon.. doon.. oo doon..

“Mamaya na. May ipapahatid ang may ari ng village na pagkain dito. Marami daw kasing natira sa handa kagabi kaya ipinapakalat niya sa bawat bahay. Kumain ka na muna.” Sagot naman niya sa akin.

Kunot nuo na nahimas ko ang tiyan ko dahil awtomatikong kumulo nga dahil narin sa gutom kaya naman pumayag narin ako total pagkain na iyon para makatipid ako. Hindi ko na kailangang gumastos sa pananghalian ko ngayong araw.

But then.. mabilis na tumalikod ako sa kanya dahil para kasing nag aanyaya ang katawan niya na pasadahan na naman ng tingin kaya bago pa ako mapatitig ay mabilis na nagpaalam ako sa kanya na papasok na ako sa loob. Pero ang luko, sumunod pala siya dahil bumangga ako ng lumingon ako dahil kumahol si Granger kaya naman tumama ang mukha ko mismo sa matitipuno niyang dibdib na basa ng pawis.

“Ano ba?” Sita ko at mabilis na umatras palayo. Pinunasan ang pisngi at ilong na dumampi sa balat niya na nabasa na din ng pawis.

“Bakit ka ba kasi lumingon pa?” Sagot naman niya. At ilang sandali na nagsukatan kami ng tingin bago siya na ang naunang maglakad at naiwang nakaawang yata ang bibig ko.

Bakit ba makasalanan ang nga mata? Dahil sa paglalakad niya palayo ay hindi ko napigilan ang pagmasdan ang likod niya.

Ano kaya ang pakiramdam na pasadahan ng palad ko ang katawan niya?

Damn!

Naipilig ko ang ulo ko dahil sa bigla kong naisip. Huh! Erase! Erase! Bakit ba ako napapaisip ng ganun.

Maghunusdili ka mind! Sa isip isip ko.

Nailing ako para naman mawala na sa isip ko ang mga ganung bagay. Saka na ako sumunod sa kanya papasok.

Ilang sandali pa ang lumipas ay dumating na nga ang hinihintay niyang pagkain.

Dahil wala siya dahil maliligo daw siya ay ako na mismo ang nagbukas ng gate at kinuha ang dala ng dumating.

“Maraming salamat po.“sabi ko na lamang bago tuluyang pumasok sa loob.

Mabilisang inilapag ko iyon sa mesa sa hapag at nag ayos ng pinggan para kainan.

Para pagkatapos niyang maligo ay makakain na kami agad ng makauwi na ako ng bahay.

Naghintay pa ako ng ilang sandali hanggang sa mamataan ko na siyang papalapit na sa akin dito sa hapag kainan.

Saka teka nga.!

Hindi ko mapigilan na naman ang mapalunok. Bakit ba ang hilig niyang maghubad.

As in.. walang damit pang itaas. Kitang kita tuloy ang malalagong balbon niya sa dibdib.

Naman! Iyon pa naman ang weakness ko pagdating sa katawan ng isang lalaki. Eh! Saka hindi lang naman ako ang ganun. Sigurado akong marami ding gusto ang mabalbon.

Ahem!

Naipilig ko muli ang ulo ko ng ipitik niya ang daliri sa tapat ng mata ko kasabay ng pagkurap ko.

Pilit na lang na itinuon ko ang pansin ko sa mga pagkaing nakalatag na sa lamesa.

“Ang tagal mo. Gutom na ako.” Sabi ko na lang para naman mawala ang pag iinit ng pisngi ko at baka tuksuhin na naman ako gaya kaninang basang basa siya ng pawis.

“Kumain ka na sana.”

“Para mo namang sinabi na wala akong galang. Alam ko naman na bahay mo ito at makikikain lamang ako.”

“Sabi mo gutom ka na.”

“Kumain na nga lang tayo ng matapos na at makauwi na ako.”

“Oops! Akala ko dito ka na titira eh.”

Umirap pa ako dahil sinabayan pa niya iyon ng pilyong ngiti.

Hindi ko na lang sinagot iyon. Hinarap ko na ang pagkain at sinimulan ng lantakan ng makauwi na ako at malayo sa Dan Bautista na ito.

=

“Idadaan na lang kita sa bahay mo.” Kuway alok niya ng sumabay siya sa paglabas ng bahay niya.

“Hindi na kailangan.”

“Kaya mong maglakad hanggang gate ng subdibisyon?” Tinaasan pa niya ako ng kilay. “Walang ibang sasakyan ang pumapasok dito maliban sa nakatira dito kaya huwag ka ng magreklamo. Lalabas din naman ako.” Sabi niya bago sumakay na sa kotse nito.

Saka ko lang napagtanto at napansin. Hindi lang isa. Hindi lang dalawa kundi apat na iba’t ibang sasakyan ang nakaparada pa sa kanang bahagi ng maluwang na garahe niya.

“Ano pang hinintay mo? Maglalakad ka na lang ba o sasakay.”

“Oo na! Heto na.” Pasigaw na sagot ko sa kanya saka padabog na sumakay.

“Dami mo pang inarte eh.”

“Nah nah nah!.“sabay irap.

“Tusukin ko kaya ang mata mo ng hindi mo na magawa iyan. Hindi bagay sayo. Para kang sangganong ewan.”

“Paki mo ba.”

“Aba’t-.” Pero hindi na niya itinuloy ang gusto sanang sabihin bagkos pinaandar na ang kotse at ng makalabas ng gate ng bahau niya ay para na kaming lumilipad sa kalsada sa bilis ng pagpa0atakbo niya.

“Ahhhhhhh! Dan ano baaaaa. Ayyyy.”

“Ang ingay mo.”

“Papatayin mo ba ako sa nerbyos?”

“Bakit may hypertension ka ba?”

“Ay hindi anemic ako. Ano ba. Bagalan mo nga.”

“Ang ingay mo! Binibilisan ko na para mabilis na tayong makarating sa bahay mo ng hindi ko na marinig ang kadadada mo.”

“Hmmmp..ayyyyyy.. oo na. Oo na. Titigil na ako. Bagalan mo na lang. Ahhhhhh.”

Napansin ko ang pagngisi niya. Ngali ngali ay gusto ko siyang sabunutan kung hindi ko lang inaalala na hawak niya ang manobela at may posibilidad na mabangga kami kapag ginawa ko iyon.

Kalma self. Kalma lang. Bulong ko na lamang.

Mabuti na lang at pinabagal naman niya ang pagmamaneho niya kaya nakahinga na ako ng maluwang ay kahit papaano nawala na ang kaba ko.

=

Hayst!

Pasalya akong nahiga sa maliit na kama ko ng makarating ako ng bahay.

Inihatid niya ako pero para akong nakipagkarera sa kabilang mundo dahil sa bilis ng pagpapatakbo niya.

Pulis ba iyon! Nilabag niya ang batas ng daan.

Bastard!

Naibulong ko na lang habang nilalasap na ang kalambutan ng kama ko sabay singhot!

Hmmp! Ano ba ang masisinghot kundi hindi nakakaayang hangin sa kapaligiran. Naman. Isang gabi lang akong nawala eh! Kaya naman tumayo ako at kinuha ko ang airfreshener at nagwisik wisik.

Iyon na lang ang tanging magagawa ko sa amoy ng paligid ko.

Dibale kapag nakaluwang luwang talaga ako ay lilipat ako ng tirahan. Pero kailan kaya iyon mangyayari.

Hay naku! Baka kapag tumalon ang bato kung sakali.

Tapos iyong trabaho ko kay Vienn Anderson pinapatigil na ng boss ko.

Ano ba kasi ang sinabi nila sa boss ko at bigla na lang nitong binawi ang ipinapatrabaho sa akin.

Nandoon na eh. Kilala ko na si Vienn Anderson na iyon. Kaunting kibot na lang ay makakakuha na ako ng impormasyon.

Pero…

Hmmm! Hindi ako makakapayag. Malaking scoop na iyon kung nagkataon. Kapag naisulat ko kung sino si Vienn Anderson sa likod ng pangalan nito.

Hindi ko susundin ang boss ko sa sinabing itigil ko na ang inuutos nito. Ako!

Ako! Naku! Wala akong uurungan na kahit na anong iutos sa akin. Walang mahirap sa akin. Dahil pera ang kapalit ng pagsusumikap ko.

Saka bakit ko ba nakakalimutang tanungin sa Dan na iyon ang tungkol kay Vienn. Nililihis kasi niya ang usapan sa tuwing gusto kong magtanong at ang daming distraction sa paligid ko kaya nawawala iyon sa isipan ko. Naiisahan tuloy niya ako.

Sinabi pa naman niya na bibigyan niya ako ng impormasyon kay Vienn pero hanggang sa nakauwi na ako wala parin akong nahita.

Humanda lang sa akin ang Dan na iyan pag nagkataon.

Pero paano ko kaya siya ulit nakakausap. Hindi ko naman gugustuhin na puntahan ito dahil malinaw na ang naging usapan sa opisina ng boss ko.

Ahhhh!

What If si Vienn na lang ang mismong kausapin ko. Total namam mukha itong mabait.

Saka maalala ko pa noong una. He hugged me back then ng nag iinarte ako at nagainungaling na boyfriend ko siya sa poloce station.

Napangiti ako.

Bakit kaya hindi?

Hmmm!

Oo! Iyon na lang ang gagawin ko.

Pero…

Paano nga ulit eh hindi naman yata nag i stay sa police station ang Vienn na iyon. Kung pupunta ako doon at malamang maharang na agad ako.

Naman!

Bakit ba kasi hindi ko kinuha ang numero niya noon at ng matawagan ko at hindi na ako mag iisip ng ganito kung paano ko siya hahagilapin para kausapin.

Ewan!

Bahala na si batman!

=

Naging magaan ang umaga ko pagkagising ko na at ngayon naghahanda na ako para simulan ang misyon ko.

Ang hanapin si Vienn Anderson.

Magmamasid masid na lang ako sa paligid ng police station kaya naman kailangan kong mag ingat na walang maghinala sa akin.

Simpling outfit lamang para hindi pagkamalang may binabalak akong masama kung sakali mang may sumita sa akin at makakita na sabihin at tanungin kung ano ang minamanmanan ko.

Then.. heto na nga.

Nasa kabilang kalsada lamang ako ng police station ngayon.

Mabuti na lamang may maliit na kainan sa tapat nito kaya mas walang maghihinala.

“Bibili ka pa ba ijo?“tanong ng matanda sa akin ng lapitan ako sa kung saan ako nakaupo. Sa may bintana ako sa gilid na tanaw ang bawat papasok sa police station.

“Mamaya na lang po. May hinihintay pa po kasi ako.” Sagot ko na lamang. Bumili naman ako ng softdrink kanina. At hindi ko pa nga nauubos. Ewan ko lang kung umapaw na ang acid ng iniinum ko dahil sa hindi ko na nagagalaw dahil sa nakatuon na lang ang pansin ko sa kabilang kalsada.

Iniwan naman ako ng matanda. Pero mamumuti yata ang buhok ko sa kahihintay ay wala naman akong Vienn Anderson na nakikita. Mga ibang police lang ang dumarating. Paroo’t parito. May lalabas, may papasok.

Hayst na naman!

Naiiling na napahigop na lang ako sa softdrink ko na sinabayan na ng pag ngiwi dahil wala na ngang acid iyon. Ang tamis na tuloy.

Anong oras na ba? Ilang oras na ba ako naghihintay pero wala naman akong napapala!

“What?”

Pasado alas dos na. Kaya pala tinanong ako kanina ng matamda kung bibili pa ba ako o hindi na. Iyon pala. Tanghalian na.

What the fuck!

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko. Saka ako bumaling sa may counter. Pero….

Mukha ng hindi ko inaasahang tao ang nakita ko.

“What are you doing here?” Tanong niya agad sa akin.

Hindi pa man ako nakakasagot ay umupo na siya sa katapat ng upuan ko.

Saka! Paanong napunta siya dito ng hindi ko namamalayan! Nakatingin ako sa  istasyon nila at wala akong nakitang Dan Bautista na lumabas.

“Hindi mo ba alam na kanina pa kita tinitignan dito. Akala ko nagkataon lang pero sa tingin ko hindi. Akala ko ba nagkalinawam na kayo ng boss mo na hindi mo na kailangang kumuha ng impormasyon sa DG namin.” Mahaba nitong paninita sa akin.

“Bakit? Kung nandito ba ako iyon na ang pakay ko?” Pabalang ma sagot ko.

“Then what? Lukuhin mo na ang lolo mong panot pero huwag ako Vience Viernes.”

“Hmmmp!.” Sasabayan ko na sana ng tayo para umalis na lang ng hindi na ako makipagtalo sa kanya pero pinigilan niya ako sa braso.

“At saan ka pupunta? Narito ka na lang din. Bakit hindi ka muna kumain?”

“Wala kang pakialam!”

“Ikaw siguro ang hinihintay niya boss!.” Napabaling naman ako sa matandang lumapit sa akin kanina. “Hindi pa nga iyan kumakain dahil may hinihintau daw siya.” Sabi pa nito.

“See! Come on.! Ang dami mo pang nalalamang pagmamasid. Hindi mo ba alam na iyan ang isa sa trabaho ko. Ang pagmamasid sa paligid. Kaya nakita kita at alam ko ang binabalak mo.”

“Hmmp!.” Napapahmmp na lang talaga ako. Hindi sana ako uupo pero hinila niya ako ulit kaya wala na akong nagawa pa.

Hanggang siya na nga ang nag order ng makakain naming dalawa.

“Wala akong perang pambayad.”

“Alam ko naman. Idagdag na lang natin sa utang mo sa akin.”

“Aba’t hindi ko.gugustuhing kainin ang mga ito.”

“Kakain ka ba mag isa o gusto mo subuan pa kita. Baka gusto mo ding aubuan kita gamit ang bibig ko ng tumahimik ka.”

Pinanlakihan ko siya ng mata.

Napapasimangot na lang ako. Pero bakit ba wala akong magawa kapag nagbabanta na ito..

Bakit??

Bakit??

LOVEBIRDS

❤ VIENN & VIENCE❤

Magpapahuli ba naman ang dalawang ito. Syempre hindi.

Patikim langs.

Ayan may Larawan na din sila kahit pa man wala pang sila.

Ahahaha!

Hope you like it too!!

Malapit na din pong pumaere ang kwento nila. Kaya naman..

Abangs na langs.

Thank You guy!!

❤❤❤

PH4 #10: Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

“ Bigyan mo na ako ng kahit kaunting impormasyon. Ang daya mo. Pinagtratrabaho mo ako sa bahay mo pero wala ka pang ni isang impormasyan na binigay sa akin.“

Parang gusto ko ng lagyan ng bulak ang tainga ko para hindi na ako mabingi sa kabubunganga niya.

Lagyan ko na kaya talaga ng plaster ang bibig niya para di na siya makapagsalita o tahian ng derektang zipper para bubuksan na lang kapag may itatanong at sasagot na lang siya.

“May atraso ka sa akin kaya kita pinagtrabaho. Remember. Sa pagsampal mo sa akin sa kalye. Sa pagbasag ng pigurin sa bahay ko.”

“Hmmp! Pero hindi ko naman sinadya ang pagsampal ko sayo.”

“Hindi nga. Pero kung hindi ka lang pumatol sa nakabungguan mo noon ay hindi ka sana mapapasama sa pulisya.”

“Saka hindi ko naman sinadya na ibato ang pigurine sayo ah. Inaasar mo kasi ako at ikaw ang may kasalanan nun at hindi ako.”

“At bakit ako? Ako ba ang bumato?”

“Iyon na nga. Kung hindi ka lang nang aasar ng araw na iyon hindi ko maibabato iyon. Kaya kasalanan mo din.” At may kasama pa talagang padabog sa lamesa namin na siyang dahilan para pagtinginan kami ng nasa loob ng maiit na kainan.

Dito pa naman kami lahat kumakain sa tuwing wala ng duty. At hindi nakaiwas sa akin ang mga tinging ipinukol nila sa akin.

Saan ba siya ipinaglihi ng nanay niya at ang ingay ingay niya. Hindi ba siya napapagod sa katatalak. Bagay sa kanya ay iyong aktwal na reporter eh. Hindi journalist.

“Tumigil ka na nga. Ang ingay ingay mo. Hindi mo ba alam na kanina pa na tayo anh tinitignan ng mga tao.” Mahina pero may tigas na saad ko.

Tumigil nga siya at iginala ang paningin sa paligid. Akala ko nga titigil na siya pero…

“Wala akong pakialam. Mas maganda nga para malaman nila ang ugali mo. Na malaman ng iba na wala kang isang salita. Na malaman nila na inaagrabyado mo ako sa mga pangako mo. At malaman nila..uhmmp.” mabilis na tumayo ako at tinakpan ang bibig niya.

Para na siyang radio na hindi na tumitigil kung hindi bubunutin ang saksakan.

“Tumigil ka sabi eh. Baka maniwala sila sa sinasabi mo. Umayos ka Vience. Umayos ka.”

“Ummmm. Ummm…” kahit na nakatakip ang palad ko sa bibig niya ay hindi parin siya tumitigil.

“Ahhhh.” Hindi naman ako napasigaw. Kaunti lang dahil kinagat niya ang palad ko. At kung paano niya nakagat ay di ko alam. “You… little hamster….” parang gusto ko itong parusahan talaga. Lagyan ng plaster ang bibig niya.

Gigil na kuyom ko ang kamao ko na hindi ko naman maidapo sa kanya.

“Blehhhh.” At binilatan pa talaga ako. “Kasalanan mo iyan. Bakit kasi tinakpan mo ang bibig ko. Nagsasabi lang naman ako ng totoo.”

Inis na hinawakan ko siya braso at hinila palapit sa akin.

“Isa pa Little Hamster.. isa pa. Makikita mo ang makakapagpatigil sa kabubunganga mo.”

“Hindi mo ako mapapatigil. Basta sasa…”

“One more word little hamster.” Natigilan siya sa paglapit ng mukha ko sa mukha niya. Nanlaki ang mga mata niya na nagulat sa ginawa ko. “Now talk. Little hamster. Kanina pa kita pinapatigil pero ang tigas talaga ng ulo mo. Baka gusto mong ikaw ang pagpiestahan sa headline ng newspaper bukas.” Pagbabanta ko pa na kahit naman ako ay malalathala doon pero magagawan ko iyon ng paraan.

Ngayon ko susubukan ang kabubunganga niya na mukha namang epektibo dahil natigilan siya. Naipinid ang labi at sinusubukang iiwas ang mukha.

Sa pag iwas niya ay napaliyad siya na muntikan pa niyang pagkatumba kung hindi naging maagap ang braso ko para umalalay sa likod niya.

“Ano? Magsalita ka ngayon?“paghahamon ko pa sa kanya. Na kahit ang totoo ay gusto ko ding sumigaw. Lalo na at pinag pipyestahan na kami ng mga pulis na kasama namin sa loob.

“B-bitawan mo ako. H-hindi ka nakakatawa.”

“Bitawan? Iyong ganito?“saka ko nga siya binitawan kaya naman natumba nga siya.

“Ayyyyyyyy.” Pero bago pa siya bumagsak sa sahig ay muli ko siyang nahila at mas inilapit ang katawan ko sa katawan niya. Ang mukha ko sa mukha niya na mas lalong nakapagpaliyad sa kanya. “Bastos ka talaga. Paano kung natumba talaga ako.” At may gana pa talaga siyang magwala at pinagsusuntok ako sa may balikat. Pero agad din siyang tumigil at iniharang ang mga palad sa mukha ko ng mas inilapit ko pa iyon sa kanya.

“Ano? Hindi ka talaga titigil? Huwag mo akong subukan.”

“Ayyy! Huwag mo ding subukan. Kung pinalampas kita noong una. Hindi na sa pangalawa. Aba! Aba! Hindi kita boyfriend para halikan ako. Asa ka.” Sabay tulak sa mukha ko at pinid na pinid ang labi.

Hindi ko alam kung matatawa na lang ako sa ayos namin o mas maiinis sa kanya dahil hindi yata niya alam ang salitang pagbabanta.

Pero kung akala niya ay magpapatalo ako sa kanya ay nagkakamali siya. Dahil kung hindi ko siya kayang patahimik sa banta. Patatahimikin ko siya gamit ang mga labi ko.

“Hindi ka nakikinig little hamster.” At bago pa siya makasagot at makaiwas ulit ay lumapat na nga ang labi ko sa labi niya na nakapagpatigil nga sa kanya. Hindi lamang iyon. Nanlaki pa talaga ang mga mata niya.

Patatagalin ko sana iyon dahil parang ang sarap lang sa pakiramdam ang lambot ng labi niya.

Bakit nga ba hindi diba. Pero bago pa man makagalaw ang labi ko ay isang maugong na hiyawan ang namayani sa loob ng maliit na kainan.

Damn them!

Tutop ko ang nuo ko ng pakawalan ko ang labi niya saka siya binitawan ng makasiguro akong hindi na siya matutumba.

Saka ko hinarap ang mga nanantiyaw sa akin.

“Go back to your working place and pass your report within one hour.” Gigil na sigaw ko sa kanila na halatang nagulat din sa pag uutos ko bigla sa kanila.

Hindi pa man nasigunduhan ay agad silang sumaludo at kumaripas ng takbo pabalik ng station.

Nakalimutan ko tuloy na isa lang pala akong PO1 sa paningin niya at kung makautos ay ako ang bigboss.

Damn it again.

Pero hindi naman yata niya nahalata iyon dahil hindi parin siya nagalaw sa kinatatayuan at halos hindi pa yata kumurap mula kaninang binitawan ko. Nanlalaki parin kasi ang mga mata niya.

Kaya naman bago pa mamaga ang mata niya ay isang pitik ng daliri ko sa tapat ng mukha niya dahilan para mapakurap na siya pero…

Napasimangot siya at parang maluha luha na tumingin sa akin.

“Ang bastos mo talaga.” Hindi na gaya kanina na napaka energetic ang boses niya kundi parang lungkot na lungkot pa. “Ang bastos mo. Ano na lang ang sasabihin ng magiging boyfriend ko na hindi siya ang una at pangalawang halik ko dahil ninakaw mo iyon sa akin. Dapat ikinukulong ka dahil sa pagnanakaw mo ng halik sa hindi mo kasintahan.”

Napanganga ako sa mga sinabi niya. Iyon lang ba ang inaalala niya na ako ang una at pangalawa niyang halik?

Hindi ko na napigilan ang humagalpak ng tawa dahil doon.

“Anonv nakakatawa. Nasaan ang mga kasama mong pulis. Ipapadampot kita. Ipapakulong kita. Sasampahan kita ng stealing a kiss.” Dagdag pa niya na lalong nakapagpatawa sa akin.

“Suko na ako. Hahaha. Suko na ako sayo.” Sabi ko pa at sapo ko na nga ang tiyan ko dahil sa kanya.

Ngayon lang ako tumawa ng ganito lalo na at nakikita ako ng maraming tao. Pero iba eh. Hindi ko mapigilan.

“Hmmmp!. “ sabay suntok na naman sa may dibdib pero wala namang kalakas lakas.

“Okay! Tama na. Tama na.” Sabay huli ng mga kamao niya. “Ikain na lang natin iyan. Mag toothbrush ka mamaya para mawala din ang pangalawang halik na natikman mo.” Saka ko siya hinilang paupo na.

Hindi ko alam kung mas lalo akong matatawa dahil pinag initan nga niya ang pagkain. Umorder siya ng umorder dahil ako naman daw ang magbabayad.

Hinayaan ko na lang siya. Dahil talagang natawa ako sa kanya.

“Pagbalik ko. Ihanda mo na ang impormasyon kay Vienn. Dahil kung hindi. Hmmmp! Makikita mo. Makikita mo Fan Bautista.” Pagbabanta pa niya sa akin matapos siyang kumain.

Walang lingong likod na lumabas siya sa kainan.

Naiiling na lang na napasunod na ang paningin ko sa kanya. Hindi man lang ba siya nagpababa ng kinain bago umalis. Hayst! Kakaiba talaga siya.

You got my interest my little hamster!!!!

=

“Ano ang itinitingin tingin niyo diyan?” Paninita ko sa mga kasama ko sa loob.

Kanina pa kasi sila nakatingin sa akin simula ng bumalik ako ng station at ngayon gabi na. Pasado alas otso na.

Tambay lang naman ako dahil ayaw kong pumunta sa opisina ko.

Pang PO1 lang ang uniform ko kaya hindi ako papasok doon.

“Wala DG. Naninibago lang kasi kami sayo.” Sabi ni SPO2 George sa akin na madalas siya ang nakakasama at nakakakwentuhan ko kapag wala akong magawa.

“Anong bago sa akin?” Kunot ang nuo kong tanong dito.

“Simula kasi ng makilala mo ang journalist na iyon naging maaliwalas na ang presensya mo DG.”

“Bakit? Noon ba hindi?” Muli kong tanong. Seryusong tumingin sa paligid na halos ay nakamasid talaga sa akin.

“Hindi naman sa ganun DG. Ibang iba lang ngayon.”

“Ang dami mong alam.” Napatayo na ako. “Ayusin niyo na lang ang trabaho niyo. Mauuna na akong uuwi sa inyo. Kung may problema. Tawag niyo agad ako.” Sabi ko dito. Tinanggal ang uniporme ko at tanging puting t-shirt na lang ang pang itaas ko.

Maayos naman silang sumaludo sa akin matapos akong magbilin. Wala naman gawain sa pulisya kung walang mga aksidenteng nangyayari at himala nga ngayon araw na ito ay walang naitalang mga aksidente o nakawan o ano pa man na dahilan para mapunta sa pulisya.

Bagtas ko na ang daan pabalik ng condo ko. Sa condo naman ako madalas naglalagi at sa A. Place. Bihira lamang. Saka na siguro kung may maibabahay na ako. Iyong tipong ibabahay na ng panghabang buhay.

Pero wala pa akong balak humanap ng maibabahay. E-enjoy ko na muna ang pagkabinata ko. Kung parausan lang ang hanap. Marami diyang nag aantay lang na hinalin ko.

Pero bakit bigla kong naalala si Vience? Bigla akong nakaramdam ng kaba ng maalala ko siya na bigla na lang sumingit ang imahe niya sa isipan ko.

Sandali nga!

Madaanan nga muna kahit pa man magkaiba ang daan patungo sa condo ko.

Kaya naman ang pag uwi ko ay naudlot at bagtas ko na nga ang daan patungo sa tinitirhan niya. Pero bago pa man ako makarating doon ay may namataan ako sa may kadilimang parte ng kalsada na parang may hinihila ang apat na lalaki. At nagpupumiglas naman ang isa.

Lumagpas na ako at hahayaan ko na lang sana pero isa akong pulis at kailangan kong alamin iyon dahil parang may mali.

Itinigil ko ang kotse ko sa hindi kalayuan. Pinatay ang ilaw. Dala ang baril ko saka ko naglakad palapit sa mga ito. Dahil may kauntin liwanag na nagmumula sa apat na lalaking iyon ay agad nasundan ko sila.

“Bitawan niyo ako. Mga hayop. Wala kayong mahihita sa akin dahil wala akong pera. Bitawan niyo ako. Ano ba?”

Ang boses na iyon.! Hindi pwedeng magkamali ang pandinig ko.

Pagmamay ari ni Vience ang boses na iyon kaya naman binilisan ko ang naging lakad ko para tuluyang makalapit sa kanila.

“Kung walang pera. Katawan mo na lang ang pag pi-pyestahan namin.” Sabi pa ng isa.

“Hindi na masama. Maganda ang katawan mo. Ang kinis pa ng balat mo.”

“Mga gago. Lalaki ako. Bitawan niyo ako. Makawala lang ako isusumbong ko kayo sa boyfriend kong pulis. Makikita niyo.”

Natigilan ako bigla sa narinig kong sabi niya. Pero tinawanan lang siya ng apat at hindi pinakinggan.

“Ayyyyy. Hayop. Hayop. Bitawan mo ako.” Kanda sigaw niya. “Saklolo.”

“Manahimik ka.”

Hindi na ako nagsayang ng oras. Agad kong hinila ang isa ng makalapit ako at sinuntok ito. At bago pa man makapanlaban at makabawi sa kabiglaan ang mga kasama ng sinuntok ko ay tinutukan ko na ng baril ang isa.

“Subukan niyong kumilos ng masama kundi sabog ang bungo ng kasama niyo.” Banta ko. Saka ko binalingan ng mabilisan si Vience na halatang nagulat din ng makita ako. “Tumayo ka na diyan at ayusin mo ang sarili mom kunin mo ang phone ko sa bulsa ko at idial mo an no.1.” Utos ko sa kanya. Agad naman siyang kumilos para kunin iyon.

At dahil na rin sa nalingat ako ay hindi ko napansin ang paglapit ng isa at nakipag agawan sa akin sa baril.

Damn.

Wala na akong nagawa kundi makipagbuno sa apat habang hinihintay na matawagan niya ang mga kasama ko sa pulisya.

Alam na nila ang gagawin. I tri-trace na lang nila ang numero ko.

Hindi naman kagalingan ang apat kaya madali kong napatumba. Gigil na inapakan ko pa ang mukha ng isa at idiniin iyon sa damuhan.

“Walang kwenta.” At mas diniinan ko pa ang pag apak sa mukha nito.

“Hayop kayo. Hayop kayo.” Galit din na sabi niya ng makalapit sa amin dahil sinabihan kong lumayo na muna. At ngayon… ewan ko lang kung saan niya nakuha ang may kalakihang kahoy at pinaghahampas sa apat na wala na ngang kalaban laban na puro bukol na ang pagmumukha.

“Tama na iyan.” Pigil ko sa kanya. Ilang minuto lang ang lumipas ay dumating na nga ang mga kasama ko.

“Anong nangyari DG.” tanong ni SPo2 George.

Mabilis na nilapitan ko ito at siniko. Binulungan na PO1 lamang ako.

“Ay. Anong nangyari PO1 Bautista?“muling tanong nito na hindi naman nahalata ni Vience ang nauna nitong binanggit dahil pinanggigigilang pinagpapalo pa ang apat na lalaki.

“Reporting SPO2 George.” Sabay saludo ng tumingin na siya sa gawi namin. Sinabi ko sa dito ang nangyari kaya naman. Kulungan ang bagsak ng apat.

“Ano ba kasing ginagawa mo sa parteng iyon ng kalsada?” Tanong ko sa kanya ng sumama ako sa kanya palabas ng pulisya matapos naming maireport ang lahat ng nangyari.

“Bumili lang naman ako ng snack ko sa tapos iyon na. Tinambangan ako at hinila sa madilim na bahaging iyon ng kalsada. Saka pwede ba. Naikwento ko na nga kanina sa mga kasama mo. Uulitin mo pa.”

“Pero hindi mo sinabi na pumunta ka lang bumili.”

“Hmmp!.” May pairap pa na tumingin siya sa akin.

Napapakamot na lang ako ng ulo at parang gusto ko din siyang batukan. Dis oroas ng gabi lumalabas pa.

Pero… naalala ko. Kaya ko pala siya naalala kanina ay may masama na palang nangyayari sa kanya. At kung hindi ko pinansin ang pag aalala kong iyon ay baka kung napano pa siya at tuluyang nagtagumpay ang apat sa balak nila sa kanya.

Pero bakit? Bakit ako nakaramdam ng ganun kanina na parang may nagtulak talaga sa akin na puntahan siya????

Why?? Pero hindi ko naman masagot ang mismong katanungan ko.

Siguro nga! Nagkataon lang talaga.

“Saka! Sandali. Anong ginagawa mo sa lugar na iyon?” Balik tanong niya sa akin. “Ini-stalk mo ako ano?”

“Pwede ba! Manahimik ka nga kahit minsan lang. Kahit man lang sa mga ganitong pagkakataon isarado mo ang bibig mo.” Nandoon na naman ang gigil ko na gustong lagyan ng plaster ang bibig niya.

“Hmmmp.” Pero iyon lang ang isinagot niya. “Pero salamat na din. Dahil kung hindi ka dumating. Baka nakuha na nila ang pagkavirginity ko.” Dagdag pa niya dahilan para mapahagalpak ako ng tawa.

“Your unbelievable.“naiiling na sabi ko. Maluha luha pa ako dahip sa katatawa. Virginity talaga! “Hahaha! Hahaha.”

“Huwag mo akong tawanan. Totoo naman ang sinabi ko. Ano na lang ang sasabihin ng magiging asawa ko pag nagkataon. Nawala na nga ang first kiss ko dahil ninakaw mo. Pati ba naman iyon mawawala sa akin.”

“Oo na.. oo na.” Tatawa tawang pagsang ayon ko na lang sa kanya. Kakaiba din talaga siya. “Ihahatid na nga lang kita. Halika na.“sabay hila sa kanya at hindi ko na siya hinayaang makapagsalita para tumanggi.

“Ayyyy! Ano ba! Dahan dahan naman. Matutumba ako.” Pero hindi naman hinila ang kamay at nagpatangay lang sa akin hanggang sa makasakay kami.

Pero ang daan na binabagtas namin…

“S-sandali. Hindi ito ang daan pauwi ng bahay ko.”

“Alam ko.“sagot ko. Dahil ang daan na binabagtas namin ay ang pauwi ng A. Place.

“Ibaba mo ako. Uuwi ako ng bahay ko mag isa.” Sigaw niya. Napuno na naman ng katatalak niya sa loob ng sasakyan na hinayaan ko na lang dahil natural na niya iyon at wala na talaga akong magagawa doon.

Hindi ko din alam kung bakit sa A. Place. Basta sa A. Place na lang kami uuwi.

PH4 #11: Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

“Baba na.” at pinagbuksan ko pa siya ng pinto.

Nauna na akong bumaba at papasok na sana ng mapansin kong wala yatang balak bumaba kaya bumalik ako at pinagbuksan na siya ng pinto.

Isang matalim na tingin lang ang isinagot niya sa akin at hindi ako pinansin.

“Bababa ka ba o matutulog ka dito sa kotse?” Tanong ko pa na may pahipa na sa kanya.

“Bitawan mo ako. Uuwi ako. Ihatid mo ako. Ano ba?” At kumapit pa talaga sa manobela.

Sinabayan pa ng pagtahol ni Granger ang pagtatalak niya.

“Ang ingay mo talaga. Nandito na tayo kaya wala ka ng magagawa. Baba na.” Sabay hila ulit sa kanya pero ang tigas ng paninindigan at ayaw bumaba kaya nakipaghilaan ako sa kanya.

“Aaaaaayyyyyyyyy.” At dahil ayaw niyang bumitaw sa kotse ko kahit nahila ko na palabas wala na akong pagpipilian kundi ang buhatin siya na parang sako ng bigas na isinampay sa balikat ko. “Bastos ka talaga. Bitawan mo ako. Bitawan mo ako. Aaaaaahhhhh. Ibaba mo ako.” Kanda sigaw niya.

“Paano akong naging bastos. Ayaw mo pa nito kinarga na nga kita para di ka na mapagod sa paglalakad.”

“Binuhat. Ahhhh. Ibaba mo ako.” At nagpumiglas na naman. “Kinarga ba ang ganito. Wala kang galang sa isang diosa. Bitawan mo ako “ muli ay pagkalakas lakas na sabi niya.

Matatawa na naman ba ako o tuluyang maiinis. Isang diosa? Nailing ako na ipinagpatuloy ang paglalakad kasunod na si Granger. Pero patuloy siya pagtatalak.

Nakakabulahaw na ng kapait bahay kung magkakalapit lang ang bahay. Nakakaeskandalo sa kaingayan.

“Ibaba mo ako.” At pinagsusuntok pa talaga ako sa likod.

“Manahimik ka nga pwede ba?” Naiirita na namang sita ko. Nagkamali yata ako sa pagbuhat sa kanya dahil parang mababasag na ang eardrum ko.

Binilisan ko na lang ang naging hakbang ko para makapasok na kami ng bahay at ng maibaba na siya.

“Ayan.”

“Hmmmp! Ihatid mo ako. Ayaw kong matulog dito. May sarili akong bahay.”

“Gabing gabi na. Kaya pwede ba manahimik ka na. Bukas ka na umuwi.“at padabog na umupo ako ng sofa. Inirelax ang likod ko na binayo niya ng suntok.

“Wala akong pakialam kung gabi na. Basta ihatid mo ako. Gusto kong umuwi.”

Hindi ko na siya sinagot. Tinignan ko na lang siya. Mauubusan pa ako ng laway sa kakasagot sa walang tigil niyang pagsisisigaw.

Lakad dito. Lakad doon na ang ginawa niya  sa paglipas ng ilang mga minuto.

Hayst!

“Ano? Hindi ka pa ba pagod sa pabalik balik mo ng lakad?” Tanong ko pa sa kanya ng hindi na ako makapagpigil. Ako nga pagod na ang leeg ko na napapasunod ang paningin ko kanya. Sa kaliwa, sa kanan.

At kahit yata si Granger ay napagod na din dahil katulad ko na napapasunod ang tingin sa kanya ngayon. Walang ingay na ngang lumabas at bumalik sa kung saan lagi pumupwesto na nagbabantay ng bahay.

“Ihatid mo ako sa bahay. Hindi ako titigil hanggat hindi mo ako inihahatid.” At ang lakas pa talaga ng boses na para bang nasa kabilang ibayo ako ng mundo e halos dalawang diba lang naman ang layo ko sa kinauupuan ko sa kinatatayuan niya.

“Bahala ka na nga diyan. Kung ayaw mong matulog, huwag mo.” Gigil na tumayo ako. Hindi ko na siya papatulan.

“Hoy! Dan Bautista. Huwag mo akong iwan dito.”

Nagtuloy tuloy ako sa pag akyat ng hagdan, kahit tumalak siya ng tumalak, hindi ko siya papansinin. Bahala na nga siya sa buhay niya. Basta ako. Magpapahinga na.

“Hoy! Anong silbi ng ipinunta mo ako dito kung di mo ako kakausapin.”

“Hindi kita dinala dito para makipagdaldalan sayo. Kung ayaw mo matulog bahala ka.” Sagot ko sa kanya bago muling ipinagpatuloy ang pag akyat ko. “Basta ako, magpapahinga na ako.”

“Dan Bautista.” Dumagundong sa buong bahay ang sigaw niya. Maguguho pa yata ang bahay ko.

Naiiling na hindi ko na talaga siya pinansin at nagtuloy sa pag akyat patungo sa silid ko. Bahala siya kung ayaw niya matulog.

Nakahinga ako ng maluwang ng maisarado ko ang pinto ng silid ko. Nakaramdam ako ng kapayapaan dahil hindi ko na marinig ang pagsigaw niya.

Bakit ba kasi dinala ko na naman siya dito? Mali! Dapat inihatid ko na lang talaga siya kanina.

Hayst!

Tama nga ang kasabihan na nasa huli lahat ang pagsisisi.

Huwag ko na ngang patulan dahil hindi ako mananalo sa katatalak niya. Inabala ko na lang ang sarili ko sa paglilinis ng katawan para makapagpahinga at makatulog naako ng maayos kapag fresh ang katawan.

“So refreshing.” Patalon pa ang ginawa kong paghiga ng matapos akong maligo.

Inaantok na tuloy agad ako ngayong preskong presko na ang pakiramdam ko.

Papikit na ako ng bigla ko na naman maalala si Vience na nasa sala.

Napasimangot ako at iniisip kung ano ang ginagawa niya ngayon.

Ahhh! Never mind. Matanda na siya kaya matutulog iyon kapag inaantok na. Sa ngayon. Mauuna na akong matulog.

At paglipas nga ng oras ay tuluyan na nga akong ginupo ng antok.

=

Napabalikwas ako ng bangon ng maalimpungatan ako at bigla na lang nagpakita si Vience sa panaginip ko.

Damn! Ang dali ko naman nakatulog ngayon.

Anong oras na ba?

Pasado alas dose na. Natutulog na kaya siya? At saan siya natulog?

Ewan. Hindi ko malalaman kung hindi ko titignan.

Kumilos ako para makapaghilamos man lang para magising ng tuluyan ang diwa ko bago lumabas.

Sumulip pa ako sa ilang silid pero wala akong Vience na nakita na natutulog?

Umalis ba siya talaga kagabi? Hindi naman siguro. Madadala na siguro siya sa nangyari sa kanya kagabi

Bumaba ako baka sa sofa siya natulog pero wala siya sa sala?

Kunot ang nuo ko! Umalis ba siya talaga????

Damn you little Hamster.

Gigil na kuyom ko ang kamao ko. Nilapitan ang telepone sa gilid ng sala para tawagan sana ang nagbabantay sa gate ng A. Place para tanungin kung lumabas nga ba siya.

Pero bago ko pa man iyon ma idial…

“HA-alam moh bah Grengher.” Mahina man pero si Vience iyon pero ang wierd ng boses niya.

Sandali! Saan ba siya ng sulok ng bahay naroon?

Nasa labas ba siya?

“B-bashtosh hang hamo moh eh.”

Malakas ang naging tahol ni Granger kaya naman kaya mabilis ang paglapit ko kung saan sila sa parte ng baahay ngayon.

At tama ako. Nasa mini bar siya ng bahay at….

Nanlaki ang mga mata ko na makita siyang nakaupo sa gilid at nakasandal sa  pader.

“Vience, what are you doing?”

Mabilis na lumapit ako sa kanya. He is drinking a wine at halos maubos na niya.

Damn it! Iyon pa naman ang wine na habang tumatagal na naka stock at lumalakas ang alcohol % at siguradong malalasing ang iinum lalo na kapag hindi sanay. At ngayon!!!!!

“Hey! Wash yow hoing? Gev et bhak toh meh.” At pilit na inaagaw ang wine na inagaw ko sa kanya.

Kumahol naman si Granger na nakaupo sa tabi nito. Na kasama na yata niya kanina pa.

“Grengher, youh shoe nosy.” Sabay tapik pa sa pisngi nito.

Tumahol ulit ito kaya naman inutusan ko ng lumabas ito na agad naman sumunod.

Inilagay ko sa ibabaw ng counter table ang wine na ininum niya. Hindi man lang siya gumamit ng baso at basta na lang itinungga.

And take note, isang lagok na lang ang natira sa 750ml sa wine. Paanong hindi siya malalasing.

“Hey! Wash yow hoing. Gev et bhak toh meh.”

“Tumigil ka na Vience.”

“Hek! Es nhot.sweet. but es tesh ghod. Hay whant mhore.” At pinilit ang pagtayo para kunin iyon.

Naiiling akong napatingin sa kanya.. ni hindi na nga niya kaya ang tumayo. Kung hindi lang ako mabilis na nakaalalay sa kanya ay sigiradong bagsak siya sa sahig.

“Damn it.” Gigil na hindi ko na siya hinayaang makapagsalita pa at makapanlaban dahil binuhat ko na naman siya at isinampay sa balikat ko.

Ramdam ko ang paglupaypay ng kamay niya na wala ng lakas dahil sa kalasingan.

Naiiling na inakyat ko siya sa silif at tinungo ang banyo para lunurin siya sa tubig ng mahimasmasan siya.

“Ayan! Diyan ka matulog.” Pinaupo ko siya sa bathtub at binuksan na ang shower filter at itinapat iyon sa kanya. “Ang lakas ng loob mong uminum.” Gigil na parang gusto ko nga siyang lunurin para magtanda.

Gigil niya ako eh.

“Uhmmp. Hay kent breeeet. Uhmm.”

“Mabuti nga iyan sayo.” Pinanlakihan ko pa ito ng mata. As if naman nakikita pa niya ako ng maayos dahil namumungay na ang mga mata at hindi na yata maimulat ang mga iyon.

Hinayaan ko lang na lunurin siya ng tubig. Hindi magkandaugaga na pagpunas ng mukha niya at halata na hinahabol na nga ang paghinga.

Pinatagal ko iyon ng ilang minuto at napansin ko na nanginginig na din siya sa lamig at hindi na gumagalaw.

“Hey! Vience.“tinapik ko pa sa pisngi pero hindi siya sumagot.

Pinakiramdaman ko siya kung humihinga pa ba siya.

Nakahinga ako ng maluwang ng makitang humihing pa nga siya.

“Naku!” gigil na ipinagpatuloy ko na ang pagpapaligo sa kanya. Mabuti na lang at hindi siya nagsusuka ngayon dahil sa kalasingan.

Mabilis ang naging kilos ko. Tinanggalan ng damit at..

“Damn it.” Napamura ako ng mapatitig ako sa katawan niya. Ang puti niya at ang kinis ng balat. At ang nipple niya…….

Hindi ko napigilan ang hindi mapalunok. Namumula ang mga iyon at parang ang sarap yatang tikman at ikulong sa bibig ko.

“Damn you, Vienn Anderson.” Mura ko sa sarili ko dahil sa naisip ko. Kung saan saan na tumakbo ang utak ko.

Pero..

Hindi ko napigilan ang kamay ko. Kusang umangat at natagpuan ko na lang na pinipisil ko na nga ang nipple niya.

“Uhmmmp.” Narinig kung ungol niya at bahagyang gumalaw.

“Behave, Vienn. Stop it.” Suway ko pa sa sarili ko pero tuluyang sumiklab ang kung anong init sa katawan ko..nadedemonyo na yata ako at hindi na lang pisil ang ginawa ko kundi niyuko ko na iyon at nilasaan. Ikinulong sa bibig ko and sip it.

“Uhmp!”

Masama ito.

No!

Hindi ito pwede.

Gusto kong itigil ang ginagawa ko pero…

Bakit ang tamis ng panlasa ko iyon. Ang sarap lang sipsipin lalo na dinagdag pa ang kumawala namahinang ungol sa kanya.

Pero….

Isang libot isang daan ang ginawa kong pagkontra sa sarili ko para lang itigil ang ginagawa ko at nagtagumpay naman ako.

Kaya bago ko pa man ako makagawa ng mas hihigit pa doon ay binilisan ko na ang ginawa kong paghuhubad sa kanya. Iniwas ang paningin ko na hindi mapatingin sa katawan niya kahit pa man nag aanyaya ang kagandahan ng mga iyon sa paningin ko ay pinigil ko ang sarili ko.

Damn it.!

Mabilis na binuhat ko siya ng maibalabal sa katawan niya ang tuwalya at dinala na sa kamay.

“Grrrrrrr.” Gigil na kuyomang kamao ko hindi dahil sa inis ko sa kanya kundi para sa sarili ko. Lalo na ngayon at napagmasdan ko siya na payapang nakapikit sa ibabaw ng kamay ko na tanging bumabalot lang sa katawan ay ang tuwalya. “Your so defenceless little hamster.” Saka ko hinila ang kumot at kinumutan siya.

At bago pa man ako makagawa ng hindi maganda ay mabilis na nilisan ko ang silid.

Ako naman ngayon ang nagtungo sa mini bar ko at kumuha ng maiinum. Para maiwaksi sa isipan ko ang imahe niya na hindi na nawala pa sa isipan ko. Lalo na..

Damn it again.

Ang lambot ng balat niya.

“Ahhhhhhh.” Hindi naman iyong sigaw na malakas pero… hindi ko mapigilan. Mahigpit pa ang naging paghawak ko sa baso ko na parang mababasak na iyon sa mga kamao ko. “Don’t ever to that again little Hamster.. damn it.. damn it..” dahil kung hindi ko napigilan ang sarili ko kanina at baka kung saan na umabot ang kapangahasan ko.

=

“Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh. Dan Bauuuuuutisstaaaaaaaaaaaa.” Dumagundong sa buong bahay ang pagkalakas lakas na sigaw niya kinaumagahan.

Pasado alas nueve na ng umaga at hindi na ako pumasok para hintayin siyang gumising.

At gaya nga ng inaasahan ko.

Katakot takot na sigaw ang unang lumabas sa bibig nito ng magising.

Hindi muna ako tumayo sa pagkakaupo ko sa sofa sa maliit na sala sa ikalawang palapag at nasa ikaliwang bahagi naman ang silid ko kung saan siya natulog.

“Bahala ka sa buhay mo.” Bubulong bulong pa ako pero nagulat na lang ako ng makita ko siyang lumabas ng kwarto at hindi lang iyon.

Ang ayos niya. Nakabalabal sa kanya ang puting kumot at hinayaan lang na hilahila niya iyon dahil narin sa malaki iyon.

Nagmukha tuloy siyang nakapang kasal sa ayos niya.

Pababa na sama siya ng hagdan ng tumikhim ako kaya napalingon siya sa gawi ko.

“You… Dan Bautista.” Galit na dinuro pa niya ako at galit ang mga hakbang palapit sa akin. Hawak ng isang kamay niya ang pinagbuhol na kumot sa mat dibdib niya As if may itatago siya doon na malaking boobs.

Perooo… naalala ko na naman ang ginawa ko kagabi. Dahil hindi lang  sa loob ng banyo kundi…

Matapos akong uminom at sumilip ako sa kanya. At nademonyo na naman ang mga mata ko dahil ang ikinumot ko sa kanya ay naalis at lumantad sa paningin ko ang hubad niyang katawan.

At iyon nga….. never mind. Huwag na natin iyong pag usapan. 😁😁😁

“What?” Balewalang tanong ko ng makalapit. At kung hindi ako mabilis na nakaiwas ay tumama sa akin ang may kakapalang magazine na ibinato niya sa akin.

“Bastos ka. Mapagsamantala. Anong ginawa mo sa akin kagabi. Bakit ako nakahubad. At ito. At ito. At ito. Ano ito?”

At inisa isang itinuro ang naiwang kiss mark sa leeg sa may taas ng chest niya. Sa balikat na naiwan kagabi dahil sa ginawa ko.

Kasalanan niya. Para kasing seni-seduce niya ako eh.

Tao lang ako. Lalaking lalaki na madaling matukso. At dahil parang nag aanyaya ang katawan niya kagabi. Bakit nga ba hindi ko tikman diba.

Saka tikim lang naman. Haplos lang. Hindi ko naman aktwal na inangkin siya. Dahil hindi ko iyon gagawin ng tulog siya.

Kung gagawin ko man ang bagay na iyon ay siaiguraduhin kong gising na gising siya at iyong alam niya para hindi niya makalimutan.

“Kagat iyan ng lamok.” Balewalang sagot ko sa kanya. At isa na namang lumilipag na magazine ulit ang nasalo ko galing sa kanya.

“Huwag mo akong pinagluluko. Hindi ako ipinanganak kanina para hindi ko alam ito. Bastos ka. Ninakaw mo na nga ang unang halik ko. Ninanakawan mo pa ako ng unang haplos na sana sa magiging asawa ko lang dapat ang gumawa.”

“Tumigil ka na nga. Umagang umaga. Kala mo naman babae ka. Wala naman mawawala sayo ay sa ginawa ko. Nadagdagan nga eh. May kiss mark pang naiwan.”

“Hayop ka talaga. Hayop ka.” At lumapit na nga siya ng tuluyan sa akin at pinagsusuntok ako.

At sa pagsuntok niya sa akin at tuluyan na ngang nalaglag sa sahig ang kumot na nakabalab sa kanya kaya natigilan siya at parang naestatwa.

Ako man ay ganun din. Dahil nakatayo siya ngayon sa harapan ko na wala ni isa mang saplot sa katawan.

Pero bago pa man ako mapakurap ay agad na kinuha ang kumot at muling ibinalabal sa katawan niya.

Ngumis ako ng tumingin ako sa mga mata niya.

“Are you seducing me again my little Hamster?” Tanong ko. At bago pa man siya akasagot ay nahila ko na siya.

“Ayyyyy!.” Napahiyaw siya ng maipahiga ko siya sa sofa at agad ko siyang pinaibabawan.

“Huwag kang rumampa ng ganyan lang ang bumabalot sayo little hamster. Dahil madali lamang akong matukso.” Sabi ko sa kanya. At bago pa man siya makasagot ay tuluyan ko ng hinila ang kumot na tumatabing sa buong katawan niya.

PH4 #12: Vience

Typos and grammatical error ahead!!

“A-anong ginagawa mo?” Nautal pa akong sigaw sa kanya na hindi ko alamg kung saan sa katawan ko ang tatakpan ko.

Ang dibdib ko. Duh! Wala naman akong boobs. Sa hinaharap ko. Oo! Iyon na nga. Pero bago ko pa man iyon matakpan at nahuli na niya ang mga kamay ko at nilagay sa ulunan ko.

Ngumisi siya. Nakakainis. Bakit ang lakas niya at hindi ko mahila ang kamay ko kahit pa man ibinigay ko na ang buong lakas ko para makawala.

“Bitawan mo ako. Bastos ka talaga.” Muli kong sigaw at hinila ang kamay ko pero walang silbi.

“What now little hamster. Hmmm.” At inilapit pa talaga ang mukha sa akin kay tudo iwas ko baka halikan na naman niya ako.

Hindi ko na hahayaang sumayad ang labi niya sa akin. Over my sexy kissable lips. Pero paano?paano ako iiwas sa ganitong sitwasyon gayong para na akong dagang nakorner ng pusa sa gilid.

At ang ikinaainis ko. Nakangisi siya at ang mga mata. Kung saan saan na nakatingin. Hindi na virgin ang katawan ko sa kakatitig niya.

“Umalis ka diyan. Bastos. Bastos. Wala kang karapatan na titigan ako. Ayyyy.. alis… alissssssssss.” sigaw ko pa ng pagkalakas lakas at ang ngisi niya ay naging ngiwi.

“Hayst! Little hamster. Di ko alam kung matutuwa ako o maiinis ako sa kaingayan mo. Pero.. ano pa ba ang itatago mo ngayon sa akin… nakita ko na ang katawan mo kagabi. Hindi lang tingin kundi may kasama pang haplos at halik. Hmmm.”

“Bastos. Bastos. Ginahasa mo ako kagabi. Waaaaaaaahhhhh.. bastos ka.  Bastos ka talaga.” Sigaw ko at nagpupumiglas na naman ako.

“Hahaha! Hahahahaha! Ginahasa?? Little hamster hindi ko gawain ang nanggagahasa ng walang kalaban laban. Tamang haplos at tikim lang naman. Saka di mo ba alam little hamster. Mas maganda kapag lumalaban. Para exciting.” Dagdag pa niya. “And you know what??? Your skin are so soft.”

“Ayyyy. Bitawan mo ako. Huwag. Huwag.” Sigaw ko. At ang isang kamay na niya at nagsimulang humaplos sa may baywang ko.

At dahil ito ang unang pagkakataon na mahawakan ako doon ng ibang tao ay hindi ko mapigilan ang panginigan ng katawan.

“Ayyyyy! T-tama na. Ayyy. N-no.. h-hindi. H-huwag.” Hindi ko tuloy alam kung ano ba ang dapat ang tamang sabihin para tumigil siya. Nakakakiliti. “Aaaaahhhhh.. t-tumigil ka.”

“Hmmmm.” At hindi lamang iyon. Yumuko siya. At ang mga mata ko ay nanlaki ng dumampi ang labi niya sa itoktok ng dibdib ko and… and… he suck my nipple with matching lick.

“Uhmmp. n-no.” Para akong nabuhusan ng napakainit na tubig dahil sa biglang uminit ang mukha ko.

“So sweet little hamster. Hmmm.” And suck again.

“N-no. B-bastos ka. T-tumigil ka. T-tigilan mo yan. Uhmmp.” At pilit parin na nagpupumiglas kahit na may kung ano ng pakiramdam ang nabuhay sa katawan ko.

Hindi ito maari. Hindi talaga dahil tanging ang magiging asawa ko lang dapat ang humawak sa akin. Humalik sa katawan ko at wala siyang karapatan.

Kaya naman. Inipon ko ang buo kong lakas at itinulak siya dahil wala ng pwersa ang isang kamay niya na pumigil sa dalawa kong kamay.

“Hayop ka. Hayop ka.” Mabilis ang ginawa kong pagtayo at muling kinuha ang kumot ay ibinalot iyon sa katawan ko ng matumba siya sa sahig. “Ang bastos mo talahga. Bastos.” At mabilis pa sa alas kwatro na tinakbo ko ang pabalik ng silid at siniguradong ikinando ko iyon para hindi siya makapasok at napasansal ako mismo sa pinto.

Para akong nakipagkarera ng isang libot isang daang metro sa lakas ng pagtibok ng puso ko at ang lalalim ng ginawa kong paghinga.

“Bastos.” Naibulong ko pa at padosdos na naupo sa sahig. At tuluyan ng nalaglag ang kumot na tumabing sa katawan ko.

“Huhuhu! Wahhhh. Huhu.” Hindi ko alam kung tama ba ang pag iyak ko. Wala na. Hindi na ako virgin. Bastos talaga siya.

Pero.. kusang kumilos ang kamay ko at dumama sa dibdib ko na hinalikan niya. Dinama ng daliri ko ang nipple ko na parang nandoon parin ang init ng bibig niya.

“Wahhhhhh. Bastos. Bastos.” Paulit ulit kong sigaw. Kinuha ang kumot at itinalukbon sa mukha ko.

Ano na lang ang mukhang ihaharap ko sa magiging boyfriend ko kapag nalaman niyang may tumikim na sa akin.

“Wahhhhh. Bastos ka. Humanda ka Dan Bautista. Makakaganti din ako sayo.” Kuyom ang kamao ko at gigil na gigil na gustong manakit.

=

“Anong ginagawa mo? Paano ka nakapasok?” Tanong ko ng bigla na lang pumasok. Tatlong oras na ang lumipas magmula ng magkulong ako at wala na akong balak lumabas baka kung ako na naman ang gawin niya.

Pero.. ang bwesit na Dan Bautista na ito ay nakangisi pa talagang kampanting nakasandal sa hamba ng pintuan na nakatingin sa akin.

“Come on! Nag order na ako ng makakain. Para naman mahimasmasan ka na.” Sabi niya.

And speaking of pagkain bigla ngang nagrambulan ang tiyan ko dahil hindi pa ako nag agahan at ngayon malilipasan na naman ang ng pananghalian dahil sa kanya.

“Hindi ako gutom. Kumain kang mag isa mo.” pasigaw na sagot ko sa kanya. Akala niya madadaan niya ako sa pagkain na iyan. Hmmmp! Nagkakamali siya.

“Sigurado ka? Nag order pa naman ako ng lechon manok. Tapos may inihaw na pusit pa.”

Sa mga binanggit niya ay napalunok ako at hindi ko ipinahalata na natakam ako. Pero mas kumulo pa ang tiyan ko dahil doon na parang nagsasabing “TARA NA! KAIN NA KA NA.”

“Wala akong pakialam. Lumabas ka na.” Muling sigaw ko.

“Okay! Ikaw ang bahala.” At tumalikod na nga siya at lumabas. Hindi na isinarado ang pinto kaya nakita ko ang hakbang niyang palayo.

“Hmmmp! Hindi man lang niya ako pinilit. Bastos talaga. Dinala niya ako dito tapos hindi niya ako papakainin. Gigil mo ako Dan Bautista.” Padabog pa na tumayo ako sa kinauupuan ko sa gitna ng kama.

Saka wala akong matinong damit. Dahil ang damit ko kahapon ay hindi ko mahanap kaya naman naghalungkat na lang ako ng pwedeng maisuot sa kabenet at nakakita nga ako ng mga pulo. Walang damit pang bahay. Kaya ang damit ko. Puting pulo na halos nilamong ang katawan ko sa luwang na kahit hindi na ako magsuot ng short ay ayos lang dahil para na iyong bistida sa haba.

Lakad dito. Lakad doon. Iyon na naman ang ginawa ko para makapag isip ng kung ano ba ang gagawin ko.

Kung magmamtigas ako ay maguhutom ako at pwede kong ikamatay ang gutom. No! Hindi pa pwede akong mamatay dahil hindi ko pa nakikita at nakakasama ang the one ko.

Kaya naman.

“Bahala na. Gutom na ako.” Sabi ko at nagpasya na akong lumabas at puntahan aiya kung nasa kusina man siya at kumakain.

Hindi ko na lang siya papansinin. Kakain lang ako at pagkatapos kong kumain ay saka na ako lalayas sa bahay niya ng hindi ko na siya makita.

“Akala ko ba hindi ka kakain?” At tinanong pa talaga niya.

“Hmmp!.” Matalim ang tinging ipinukol ko sa kanya bago ako umupo. “Sa gutom na ako. Bakit? Hindi mo ba ako pakakakinin?”

“Nagtatanong lang naman ako. Uubusin ko na sama eh. Pero kung naubos ko sana tapos huli ka na dumulog.. mayroon pa naman akong malaking hotdog na may itlog. Pwede iyon.” Sabay kindat sa akin.

“Ang bastos mo talaga?”

“At anong bastos doon. Tignan mo sa fridge. May mighty hotdog ako doon na may habang 9inch at malusog pa. Kaso yong itlog dadalawa lang.” Nakangiti niyang sagot sa akin.

Grrrr. Palusot pa niya. 9inch daw.

Napasimangot ako. May ganun ba kahabang hotdog.

“Ang isip mo kasi kung saan napupunta. Pero pwede mo ding tignan kung gusto mo little hamster.” At niyuko pa niya talaga ang harapan niya.

“Bastos.”

“Hahaha! Hahaha! Kumain ka na nga.” natatawang ipinagpatuloy niya ang naudlot na kinakain.

Anh sarap lang ibato sa kanya ang pinggan eh.

Hindi ko na nga lang siya papansinin. Kakain na lang ako. Ang mahalaga ngayon ay ang mapagbigyan ko ang pagkalam ng sikmura ko.

“Gusto mo bang tumira dito?” Napaangat ako ng mukha sa kinakain ako. Kunot ang nuo ko. At saan naman niya napulot ang bagay na iyon.

“At sinong gugustuhing tumira sa bahay mo. Malaki nga pero wala namang kabuhay buhay.”

“Kaya nga tinatanong kita. Kung gusto mo tumira dito patitirahin kita dito. Hiwag kang mag alala. Hindi naman ako madalas dito dahil sa pulisya naman ako lagi at sa condo ako madalas umuwi?”

“Ayaw ko! Hindi ko gugustihing tumira dito baka mamaya paparentahan mo lang sa akin. Tapos mag kakautang na naman ako sayo. No! No! No! Hindi mo na ako maiisahan.” Mahabang saad ko na sinabayan pa ng sunod sunod na pag iling.

“Bayad na ito ng isang taon kaya hindi mo na pro-problemahin kung gusto mo.”

“Ayaw ko nga. Bakit ba ang kulit mo?”

“Ayaw mo nun. Dito din nakatira sa village na ito ang DG namin. Baka isang araw mag kross na lang ang landas niyo.”

Natigilan ako.

Oo nga ano! A. PLACE pala ito at pag mamay-ari ng mga Anderson. Bigla tuloy akong napaisip. Pero… baka niluluko lang niya ako aboit sa renta. Naku! Naku! Wala akong pera. At ang mga bayarin sa tubig kuryente. Ahhh! Mamumulubi ako.

“Ano? Ayaw mo o gusto mo?”

Napasimangot ako. Kung tatanggapin ko ang alok niya. Maaring mapadali ang pagkalap ko ng impormasyon kay Vienn pero mamumulubi naman ako sa mga bayarin.

Ano ba?

“Ayaw ko. Saka sinabi mo na ikaw ang magbibigay sa akin ng impormasyon sa kanya. Kung gusto mong sa akin ipasa ang bayarin sa tubig at kuryente dito sa bahay mo. Hmmmp! Hindi mo ako maiisahan.” Mahabang lintaya ko.

“Haha! Hahaha! Akala ko makakalusot.”

“Kita mo. Mga mudos mo hindi iyan uubra sa akin. Hmmp.” At muli kong ipinagpatuloy ang pagkain ko.

Aba! Aba! Akala niya ah.

Hmmp! Hindi ako magpapaikot sa kanya. Akala ba niya ganun lang ako kadaling lukuhin. Nagkakamali siya.

Naging maayos naman ang pagkain ko dahil hindi na siya nagsalita pa. Mas mabuti. Mas maganda ng hindi ko kailangang makipag usap sa kanya.

“Uuwi na ako.” Sabi ko ng maisaayos ko ang kinainan namin kahit iyon man lang ambag ko sa pagkabusog ko.

“Ikaw ang bahala.” Na sinabayan pa ng kibit balikat.

Pinamaywangan ko siya.

“Hoy! Ikaw ang nagdala sa akin dito. Kaya dapat ikaw din ang maghatid sa akin.”

“Masyado kang nagmamadali. Pwede ba. Magpapababa ka muna ng kinain bago ka magtatatalak ulit diyan. Ewan ko sayo. Saan mo ba nakukuha ang lakas ng boses mo dahil sa liit liit mong iyan punong puno ka ng energy.”

“Abat! Nilait mo pa talaga ang height ko.”

“Totoo naman ah. Hindi lang height. Pati katawan. Pwede ka ngang madurog kapag idinagan ko buong bigat ko sayo.”

“Aba!!!!! At hindi mangyayaring papadagan ako ulit sayo. Over my beautidul and sexy body. Hmmp.” saka ko siya inirapan at umupo sa ibayong upuan.

“Really? Bakit? Naramdaman mo ba ang bigat ko kanina? Tingin ko naman hindi diba. Well, mas naramdaman mo siguro ang init ng bibig ko while I’m.sucking your nipple right.” sabat kindat.

“Bastos.” Ibinato ko sa kanya ang unan na nasalo lang niya. “Napakabastos mo.”

“Hahaha! Bakit? Totoo naman ah. And you know what. Wala mang umbok iyan. Masarap siya. Gusto mo ulitin ko?”

“Bastos.” At sabay bato  ng isa pang unan. Itinaas ko ang mga paa ko at niyakap ko ang mga iyon. “Idedemanda talaga kita. Kakasuhan kita ng kasong rape. Makikita mo. Mapagsamantala.”

“Nah! Nah! Kasalanan mo iyan. Ano ba kasi ang nakaim mp kagabi at naglasing ka.”

“Eh sa hindi ako makatulog. Tapos iyong binili kong snack naiwan ko sa kung saan ako hinila ng mga hayop na iyon. Sayang anh dalawang daang piso na pinambili ko.”

“Iyon lang? Dalawang daang piso lang naman, iyon ah.”

“Anong lang! Hoy! Huwag mo nilalang ang dalawang daan. Mahirap na kitain iyon.”

“At naglasing ka na dahil doon. Little hamster. Alam mo ba kung sa ibang bahay ka lang napunta at naglasing siguradong nawala na ang iniingatan mong virginity mo.”

“At bakit dito hindi ba. Bastos ka. Mapagsamantala. Hinipuan mo ako. Ninakaw mo ang unang haplos na para lang sana sa mapapangasa ko.”

“Hahaha! Eh sa na seduce ako eh. Pero pasalamat ka. Napigilan ko ang sarili ko.”

“Magpasalamat? Hoy Dan Bautista. Never akong magpapasalamat sayo. Hmmp.”

“Ganun! Hindi ka magpapasalamat.”

“Ui! Anong ginagawa mo. Huwag kang lalapit.” Napausad pa ako sa kinauupuan ko ng kumilos siya palapit. Nakangisi at may kung anong binabalak.

“Why? Hindi mo pala nagustuhan ang pagpipigil ko kagabi. What now? Siguro mas pasasalamatan mo ako ngayon kung itutuloy ko ang balak ko sana kagabi?”

“Huh! H-huwag kang lalapit. Huwag kang lalapit. Sisigaw ako. Tatawag ako ng pulis.”

Hindi siya nakinig at patuloy lang sa paglapit peri baho pa man niya ako mahawakan ay tumunod ang doorbell kaya halos napatingin kami doon.

“Your lucky my little hamster.” Sabay tapik sa pisngi ko at tumayo para tignan na kung sino man iyon.

Nakahinga ako ng maluwang ng makalayo na siya sa akin. Damn! Kailangan ko talagang lumayo sa kanya dahil kung hindi baka tuluyan ko ng maiwala ang pinakaiingatan kong dangal.

“Ipasok niyo na lahat iyan.” Narinig ko pag sabi niya ng muling makapasok.

At ganun na lang ang panlalaki ng mga mata ko ng makita kung sino… hindi pala sino kundi ano…

“Bakit nandito ang mga gamit ko?” Malakas na boses na tanong ko.

Sigurado akong mga gamit ko iyon. Dahil ang maleta ko. Ang teddy bear ko. At ang potted plant ko.

“Dahil dito ka na titira.” Naging marahas ang paglingon ko sa kanya at pinanlakihan ng mga mata.

“No! No! Ayaw koooooooooo.” Pagkalakas lakas na sigaw ko ang bumalot sa buong bahay.

PH4 #13: Vienn

Typos and grammatical error!!

“Ayokoooooooooo!.” Napangiwi na naman ako ng sumigaw siya. Nakakabasag talaga ng eardrum ang kaingayan niya.

Ano ba kasi ang naisip ko at nag utos ako ng mga tao ko na ipahakot ang gamit niya?

Wala namang especial. Gusto ko lang siyang asarin.

“Huwag ka ng mag ingay diyan. Aalis na din ako. Ikaw na ang bahala sa bahay.” Binalewala ko ang pag iingay niya dahil hindi naman siya titigil kung hindi ako aalis. Titignan ko na lang siya sa CCTV kahit wala na ako ng bahay at para makita kung ano ang mga gagawin niya.

“No! Ayoko. Hindi ako titira dito. Wala akong perang mangrenta. Mas mamumulubi ako dito.” Kinuha ang maleta niya. Ang potted Plant niya at teddy bear.

“Share naman tayo kahit hindi ako dito titira ah. Ang akin lang may magbantay ng bahay ko.” Sagot ko. Pinanindigan na rental house lang ang sarili kong bahay.

“No! Hindi ako makakapayag. As if naman kumikita ako ng isang libo sa isang araw. Ayoko. Ayoko. Uuwi ako sa bahay ko.”

“Oops. About pala sa bahay mo. May nagrenta na agad na iba.”

“Ano?????????? Dan Bautista. Grrrrr.” Kuyom ang kamao niya na gustong idapo iyon sa akin kung wala lang siyang hawak hawak. “Ang mga asin ko. Asukal. Ang mga iba ko pang gamit na naiwan doon. Kabibili ko lang noong isang araw ang mga iyon.”

Natawa ako sa sinabi niya. Inisa isa pa talaga. He is unbelievable. Maiinis ka na lang sa tuwa dahil sa kanya. Ayaw ko man talaga sa maiingay pero hindi sa kanya. Mayroong oras na maasar ka sa kaingayan niya pero mas marami ang pagkakataong matutuwa ka na lang ng dahil doon.

“Saka nag advance payment ako sa may ari ng bahay. Sayang iyon. Dalawang buwan pa iyon eh.”

“Ibinalik ng landlady ang renta mo. Kaya heto.” Sabay dukot ng limang libong piso na kahit ang totoo ay hinayaan ko na lang iyon sa may ari ng inuupahan niya. Pinatanong ko na lang kanina kong ilan ba ang renta niya doon at sinabi ngang advance siya ng dalawang buwan kaya naman. “Oh ito pa.” Sabay abot sa kanya ang isa kung credit card. Pangalan ko mismo ang nakalagay doon magdadahilan na lang ako. “Bigay yan sa akin ng DG namin at ako ang naglalagay ng laman niyan. Dahil nirerentahan ko ang bahay na ito ay siya na mismo ang kumakaltas diyan mismo. Kaya hindi mo na pro-broblemahin ang gastusin sa kuryente at tubig.”

Nakasimangot na tinignan niya ang iniaabot kong pera at credit card. Hindi niya iyon kinuha sa akin at naghihinala pa talagang tumingin sa akin.

“Ano? Kukunin mo ba o hindi?”

“Hmmmp.” Pairap at marahas na kinuha sa akin ang pera at credit card. “Siguraduhin mo lang na may laman ito. Dahil kung hindi.. grrrrr.. makikita mo. Makikita mo.” Sabay talikod.

“Ano? Nagkakaintindihan na ba tayo?”

“Hindi pa. Pero pwede ka ng umalis.” At siya na ngayon ang may ganang palayasin ako sa sarili kong bahay.

Naiiling na hindi na ako nagsalita para kontrahin siya.

“Sige, ikaw na ang bahala. Alagaan mo si Granger habang nandito ka.”

“Bleeeh.” At binilatan pa talaga ako.

“Hayst.” Isang malalim na paghinga ang aking pinakawalan bago tumalikod. Kaway sa kanang kamay. “See yah. Sana mag enjoy ka sa pag i-stay dito.” Naglakad na palabas ng bahay.

Papasok na ako ng pulisya. Pasalabas na sana ako ng A.Place ng makatanggap ako ng tawag mula kay lolo kaya naman naudlot ang pag alis ko at pinintahan ito sa bahay niya.

“Magandang umaga po 5th young master.” Bati sa akin ni Benny ng mapagbuksan ako ng pintuan.

“Ang lolo? Nasaan?”

“Nasa Library po. Tuloy po kayo.”

“Salamat.”

Tinungo ko na agad ang library. Tatlong katok ang ginawa ko bago ko binuksan ang pinto.

Lumilipad na libro ang bumungad sa akin na agad ko namang nasalo.

“Ang pangit naman ng pagsalubong niyo sa akin lolo.” Hindi naman ako nagrereklamo. Mabuti na lang mabilis akong kumilos at kaya kong umilag o saluhin ang libro dahil kung hindi ay baka tumama mismo iyon sa mukha ko.

“Magpaliwanag ka bata ka. Sino ang nag iingay sa bahay mo kagabi at halos marinig ng sang kabayanan.”

Napakamot ako habang naglakad palapit at ibinalik ang libro dito.

“Lolo naman. Poseble namang narinig iyon ng mga kapitbahay ko. Ang lalayo ng mga bahay.”

“So totoo. At sino naman iyon? Huwag mong sabihing namilit ka ng maibabahay. Hindi kita pinalaking namimilit ng maibabahay. Umayos ka Vienn.”

“Lolo naman. Ako!.” Sabay turo ng sarili ko. “Namimilit ng maibabahay. Lolo naman. Nakakalimutan mo yatang maraming nagkakandarapa sa apo niyo para lang tumalon sa kama ko.”

“Masyado kang mayabang. At sino nga iyon?”

“Isa lang maingay na journalist lolo. Ikinulong ko lang siya sa bahay dahil ayaw kong makapagsulat siya ng tungkol sa akin.”

“Eh bakit sa bahay mo at hindi sa mismong pulisya.”

“Lolo, ako na ang bahala doon. Kaya huwag na kayong mag alala. Hindi naman iyon mag iingat kung hindi ako nakikita kaya hindi na mabubulabog ang mga kapitbahay kung meron man..”

“Siguraduhin mo lang. Bata kang oo.”

“Lolo, hindi na ako bata. Matanda na ako.”

“Matanda ka nga pero wala ka pang asawa. At kailan mo balak?”

“Wala pa iyan sa isipan ko lolo. Saka na kapag nagsawa na ako sa pagkabinata ko. So, iyan lang ba ang dahilan lolo kaya mo ako pinapunta dito?”

“Abat.. hindi ba pwedeng papuntahin ka dito ng walang ibang dahilan? Bihira ka magawi dito sa A. PLACE kaya ng napag alaman kong nandito ka bakit hindi mo man lang magawang bisitahin ako.”

“Busy lang ako lolo sa trabaho. Alam niyo namam na hindi lang sa mga kompanya nakatoon ang pansin ko.”

“At mas natutuon ang pansin mo sa pagkapulis mo.” Dagdag niya. “Bata ka, sa totoo lang talaga ayaw ko ng trabaho sa pulisya. Mas delikado doon lalo na at sumasabak ka minsan sa mapanganib na sitwasyon.”

“But I like it lolo. At huwag kayong mag alala. Kaya kong alagaan ang sarili ko.”

“Hindi mo masasabi iyan kung bala na ang sasalubong sayo.”

“I know. I know. Nag iingat naman ako lolo. Kaya huwag na kayo masyadong mag alala.”

Kapansin pansin na ayaw talaga ng lolo ang kinuha konh propesyon. Pero sa pagkapulis ako nagiging masaya. At walang makakapigil sa akin na i give up kung ano na ang narating ko sa kapulisan.

“Sige na lolo. Mauuna na ako. Pupunta pa ako sa pulisya.”

“Hayst! Sige. Basta mag ingat ka.”

“Oo lolo. Salamat. Kayo din. Ingatan niyo ang sarili niyo.” Bilin ko din dito.

Maayos na akong nagpaalam dito para pumasok na nga sa kapulisan.

=

Kunot ang nuo ko habang nakatingin ako sa monitor ng CCTV ko sa bahay habang nagpapahinga na ako sa condo ko.

Oo! Nasa condo ako ngayon na katulad ng sinabi ko ay hindi ako umuwi ng A. Place para hindi siya habang buhay magtatalak. Pero.. anong nangyari sa bahay dahil wala akong makita? Sira ba ang CCTV ko?

Noong isang araw ko lang na check ang CCTV ko at gumagana naman iyon. Hindi maari iyon. Paano ko makikita ang bawat galaw niya.

Pero may liwanag naman akong nakikita kahit papaano. Ano ba ang nangyari sa CCTV ko? Nagluluko ba? Kailangan ko bang ipaayos iyon?

Tinignan ko isa isa ang bawat CCTV at halos itim lang talaga ang nakikita ko.

Pero…

Bigla akong napatawa ng mamataan ko siya na may hawak na kandila at papasok ng kusina.

“Hahaha! Your extremely clever, little hamster. Amazing.” Hindi man masyadong malinaw dahil tanging liwanag ng kandila lang ang nagbibigay liwanag sa kanya ay natatawa talaga akong nanunuod sa bawat galaw niya.

“Wala na akong masabi sayo. Hahaha.” Para na akong baliw sa katatawa habang nanunuod sa kanya. “Nakakaaliw ka. You really got my interest, my little hamster.”

Bagay na bagay sa kanya ang hamster. Maliit pero napakaliksi. At kapag kumakain ang hamster ay ang bilis ngumuya na parang siya lang. Hindi napapagod ang bunganga sa kasasalita.

Naiiling na hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman. Natatawa ako sa kanya at naiinis at the same time kapag sobra pa sa sobra ang kaingayan niya.

Pero hindi ka maboboring talaga kapag nasa paligid lang siya.

Muli ko siyang pinanuod. Ngayon kasama niya si Granger sa sala. Inilapag ang kandila sa lamesa at nanuod ng TV.

Doon lamang sila pagkalipas ng halos isang oras bago pinatay ang TV at umakyat na sa silid.

Sa mismong silid ko talaga siya naglagi at may CCTV din doon kaya naman kitang kita ko parin siya. Pinatay niya ang kandila at binuksan naman ang ilaw.

Doon ko na siya napagmasdan ng maayos at malinaw na malinaw. At isang ngisi ang gumihit sa labi ko ng makita kong naghubad siya.

Wala siyang kamalay malay na may nanunuod na sa kanya dahil walang kahit na anong saplot ang iniwan sa katawan.

“Such a beautiful creature.” Naibulong ko na lang habang pinagmamasdan siya.

Nakita ko na lahat lahat sa kanya kagabi at napasadahan na ng mga palad ko ang katawan niya. At ngayon. Nakita ko naman at parang mas maganda ngayon ang view dahil gumagalaw siya.

Maputi siya sa maputi at kung didikit ako sa kanya ay magmumukha talaga akong maitim.

“Kung nandiyan lang ako. Baka di na ako makapagpigil little hamster. Siniseduce mo ako ng hindi mo nalalaman.” Dagdag ko pa dahil nakaramdam ako ng kakaiba. Nagkaroon nh reaksyon ang alaga ko ng makita ko ang umbok ng pwetan niya.

Takenote! Hindi ko naman sana balak pero.. naengganyo ako tignan iyon kagabi kung ano ba ang hitsura. And he has a pinkish asshole na parang ang sarap lang pasukin.

Damn! Napalunok ako ng maalala ko pa ang ginawa ko kagabi. Hindi lang sa chest niya ako tumikim. Dahil bumaba pa iyon hanggang pinagtuunan ko ang pansin niya. And yes.. I suck his and he cum without knowing it and it taste good.

“Damn it little hamster.! I think your driving me crazy right now.”

Parang hindi ko kayang pigilan ang sarili. Itinigil ko na ang panunuod ko sa kanya dahil kusang kumilos ang mga paa ako. Palabas ng condo pasakay ng kotse, bagtas ang daan pauwi ng bahay.

=

Hindi ko na binuksan ang mga ilaw sa sala ng makarating ako ng bahay. Si Granger na agad kung pinatahimik para hindi siya maghinala na may ibang tao sa bahay.

Magaan ang naging hakbang ko na umakyat sa hagdan at tinungo ang silid ko kung saan siya nagroon. Maingat na pinihit ko ang doorknob para hindi makagawa ng ingay.

Pero hindi na katulad kanina na nakabukas ang ilaw dahil tanging kandila na lang ulit ang nagbigay liwanag sa buong silid.

Wala siya sa kama ng tumingin ako doon. Kaya naman tinungo ko ang banyo. Hindi ko din siya nakita doon.

Hindi ko naiwasan ang pangunutan ng nuo ng hindi ko siya makita. At nasaan naman siya ng parte ng silid naroon.

Pero bago pa ako makahakbang para lumabas ng silid ay may kung ano ng matigas na bagay ang tumama sa ulo ko.

“Argh!.” Napaluhod ako dahil sa nakaramdam ako ng pagkahilo.

“Magnanakaw. Magnanakaw. Saklolo.” Sigaw niya ng paglalakas lakas bago binuksan ang ilaw. “Ikaw?” Ng tingalain ko siya mula sa pagkakalugmok ko sa sahig ay nanlalaki ang mga mata niya at binitawan ang pinangpalo sa akin.  My metal billy club.

“Damn! Whats with you?” Naasar na tanong ko at sinapo ang ulo ko. At mas napamura ako ng maramdamdam ko ang pagdaloy ng likido doon.

“What are you doing here? Sabi mo hindi ka uuwi. Tapos makikita kita dito. Tapos kahinahinala pa ang kilos mo?” Sunod sunod na naman ang pagtatalak niya.

“Ugh! I’m dying.” Hindi ko pinansin iyon. Masakit nga iyon at talagang nahilo ako lalo na at may dumaloy na dugo sa kung saan dumapo ang billy club ko. At hindi kalakasan ang paghampas niya. Kumpara sa mga natatamo kung sugat sa tuwing napapasabak ako sa madugong labanan.

Pero tignan natin kung hanggang saan ang pag iingay niya kung mag iinarte akong nasaktan ng tudo at nanghihina na.

“H-help.” Sabay taas ng kamay ko sa kanya. At bago pa man siya makapagsalita ay nagpanggap na akong nawalan ng malay.

“Ayyyyy! Hey! Hey! Dan.” Dahil hindi naman niya makikita na nagpipikit pikitan lang ako ay nakita ko ang naging paglakad niya na parang natataranta hanggang sa daluhan na nga niya ako at kinalong. “May dugo.. ayyy. Naku! Naku.. ano ang gagawin ko. Hoy! Dan. Gising. Dan. Hoy.” Sabay yugyog ng balikat ko. “Hoy. Gumising ka. Ayyy.. hoy.. hindi ka pa patay diba.” Parang gusto kong humagalpak ng tawa sa pagkakapikit ko.

“Anong gagawin ko. S-sandali.” Saka niya ako muling binitawan. Nagmulat ako ng mata ng marinig ko ang mga yabag niyang palayo. At muli akong pumikit ng bumalik siya.

Lihim akong napangisi ng ilagay niya ang maliit na tuwalya sa ulo ko na may dugo.

“Vience. Calm down. What next? What next?” Natatarantang saad niya. “Hang on Dan. Huwag kang mamatay. Ayaw kong makulong at kasuhan ng murder.”

Gusto ko na naman yatang tumawa sa sinabi niya. Nakakaaliw talaga.

“Ay! Oo, doctor. Tatawag ako ng tulong. S-sandali. Hang on. Dan.” At mabilis na naman na lumabas ng silid. Napaupo ako ng maayos ng wala na siya at tingin ko nagtungo siya sa sala para gamitin ang cordless phone doon. Hindi na niya naisip na nasa kama lang ang phone niya.

“Haha! Hahaha!.” Impit na tawa ko. At muli na naman nagpatay patayan ng bumalik siya.

PH4 #14: Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

“ Utusan mong kumuha ng tubig dali.“ Pabulong na sabi ko sa doctor na naglilinis sa sugat ko habang nakadapa ako at nakapikit parin.

Nakaintindi naman ito kaya agad nitong inutusan si Vience na kumuha ng tubig na ilagay daw sa palanggana.

“Anong nangyari DG?” Tanong nito sa akin.

Oo, kilala ako nito dahil ang mismong natawagan niya kanina ay ang mismong numero sa station. At ang police doctor ang dumating ngayon para linisan ang sugat ko.

“Medyo napalaban eh.” Sagot ko naman. Medyo nerelax ang katawan ko dahil nangalay yata sa matagal na hindi ko paggalaw.

Ipinaliwanag ko ang gusto kong mangyari dito at agad namang sumang ayon. At bago pa man makabalik si Vience ay muli na naman akong nagpatay patayan.

“Doctor, Ano na? Mabubuhay ba siya? Iligtas niyo siya doctor dahil ayaw kong tumanda sa kulungan. Please doc. Buhayin niyo siya.”

Parang gusto ko na talagang humagalpak ng tawa dahil sa mga sinabi niya. Pero pinigilan ko ang sarili ko. Alam na ni Doc. Arnold ang gagawin.

“Huwag kang mag alala sir. Ligtas naman ang pasyente niyo.” Panimula nito habang nililinisan ang sugat ko.

“Pero bakit hindi na siya humihinga. Ay este gumigising. Doctor naman. Buhayin niyo siya.”

“Unconscious lang siya dahil maraming dugong nawala sa kanya pero hindi pa siya patay. Mabuti nga at naitawag mo agad ang kalagayan niya dahil kung hindi ay baka mamatay na nga siya.”

“Ano? Huwag naman. Bilisan mo doc. Baka maubusan pa siya ng dugo.”

“Kumalma ka lang sir. Patapos na din ito. Tatahiin ko na lamang.” Sagot pa nito. Tinurukan pa ako ng anistisya bago tuluyang tinahi ang sugat ko.

“Hindi ba siya kailangang dalhin sa hospital doc?”

“Hindi na kailangan. Basta pakialagaan na lang ng mabuti ang pasyente niyo. Pero ipapaalala ko sayo sir. Na may posibilidad na mawalan siya ng memorya dahil sa pagkabagok ng ulo niya at pagkawala ng maraming dugo sa kanya.”

“Ano? Iyon na nga doc. Dalhin na natin siya sa hospital para maagapan.”

“Hindi na maagapan iyan sir. Dahil hindi naman makukuha sa gamot ang pagkawala ng memorya niya o matatawag nating amnisya.”

“Pero di naman niya ikamamatay iyon diba? Diba doc?”

“Hindi yan sir. Ayan tapos ko ng tahiin ang sugat niya.” Sabi nito. Maayos na nilagyan n ng plaster ang ulo ko. “Ipapadala ko na lang dito ng maaga bukas ang mga gamot na kailangan niyang inumin. Ilalagay ko na doon kung ano at paano ang tamang oras ng pag inum niya.”

“Sige po doc. Salamat talaga. Kailan niyo ulit siya titignan dito doc? Hindi na ba talaga kailangang dalhin siya sa hospital? Pero doc. Huwag kayong magsusumbong sa pulis ah. Di ko naman sinasadya ang nangyari.”

“Huwag kang mag alala sir. Basta hindi siya mamamatay ay hindi naman kayo makukulong. Siguro magbabayad lang kayo ng mga gastusin para sa pagpapagamot niya.”

“Ay oo nga pala. Paano iyan. Wala pa akong pera. Paano ang bayad ko sa inyo? Pwede po bang utang na lang muna. Ibigay niyo na lang po sa akin ang contact number niyo para matawagan ko kayo kapag may pangbayad na ako.”

“Sige. Pero hindi na kailangan ang contact number. Basta tumawag na lang kayo sa numerong tinawagan niyo kanina.”

“Ganun ba. Sige po doc. Salamat ulit. Ihahatid ko na po kayo sa labasan.”

Nagpakawala na ako ng malalim na paghinga at nakagalaw ng maayos. Umupo na naman ako pero tawang tawa talaga ako.

Gusto ko talagang tumawa ng malakas. Nagrelax relax kaunti at muli na namang nahiga ng marinig ko ang mga yabag niyang palapit.

“Pwerwisyo ka talaga Dan Bautista. Ano ba kasing ginagawa mo sa silid ko? Ayan tuloy. Kanda malas malas ako ng dahil sayo.” Ramdam ko ang gigil niya pero may halong pag aalala naman kahit papaano. “Kakainis ka kasi.” At may pahampas pa talaga sa braso ko at sabay kurot.

Aba! May pasyente bang sinasaktan pa. Wala na nga akong malay nananakit pa talaga siya.

“Gumising ka na diyan. Hoy. Baka naman.” Lihim na naman akong napangiti. “Pero sana naman maayos ka paggising mo . Naku! Naku! Hindi ko alam ang gagawin ko sayo kapag nagkatotoo ang sinabi ng doctor.”

Narinig ko ang pagbuntong hininga kasabay na din ng paghikab niya. Gabi na nga pala.

“Sana paggising ko sa umaga ay gising ka na. Ng mabawasan naman ang problema ko.” Hinila niya ang kumot at kinumutan ako hanggang dibdib.

Pasilip na iminulat ang mga mata ko at narinig ko ang yabag niya palayo. Kaya naman nakita ko na humiga siya sa sofa.

Nagpalipas muna ako ng ilang minuto o umabot ba ng isang oras bago ako nagpasyang kumilos. Tulog na siya dahil hindi na siya dahil payapa na siyang nakapikit.

Muli akong napangiti na may kasamang iling.

“Your amazing.” Naibulong ko ng malapitan ko siya at pinagmasdan.

Napagmasdan ko siya kagabi pero hindi naman nakakasawa ang pagmasdan siya habang natutulog. At para siyang anghel habang natutulog pero kapag gising naman. Hay naku!

“Napahamak pa ako ng dahil sayo.” Kumilos ako buhatin siya at inilipat sa kama. “Kahit ito man lang ang kabayaran ng pagpalo mo sa akin.” At padamping hinalikan ito sa labi bago ako nahiga sa tabi niya.

Ano kaya ang magiging reaksyon niya kapag nagising siya na katabi ako.

Well, hindi ko malalaman kung hindi ko suaubukan.

=

“Ahhhhhh.” Sigaw na nakapagpagising sa akin ng tuluyan. Muntik ko pang nakalimutan na nagpapanggap pala akong walang malay.

Sinasabi ko na nga ba at sisigaw siya pagkagising? Umagang umaga basag agad ang eardrum ko.

“Argh.” Kunwaring kumirot ang sugat ko at magkakamalay na ako. “It’s hurt.” Mahinang sabi ko.

“Huh! Ay sorry. Sorry.” Agad siyang tumayo. “Gising ka na. Hindi ka na patay. Sandali. Ano? Saan ang masakit. Tatawag ba ako ng doctor?” Natataranta at sunod sunod na namang tanong niya. “Pero sandali nga. Paano akong napunta dito sa kama gayong natatandaan ko na sa sofa ako natulog kagabi.”

“It’s hurt.” Sabay sapo ng ulo ko para muling mabaling ang pansin niya sa akin at huwag ng mag isip kung paano siya lumipat sa kama.

“W-wait. Oo nga pala. S-sandali. Anong oras na ba. Hala. Alas otso na. Sandali. Magluluto lang ako para makainum ka ng gamot.” At mabilis na naglakad o mas tamang sabihin kong tumakbo palabas.

Impit na tawa na naman ang pinakawalan ko. Mabilis ang ginawa kong pagpasok ng banyo at makapagbawas at maka paghilamos. Bumalik at kampanti na akong naupo sa kama kahit na gusto kung sumunod sa kanya sa kusina kung ano man ang iluluto niya para sa agahan.

Pero wala pa yatang sampung minuto ay bumalik na siya. May dala dalang tray ng may umuusok ang laman ng bowl.

“Heto na muna kainin mo. Mas madaling lutuin kasi ito. Kumain ka na muna. Tignan ko lang ang mailbox mo kung may dumating ng gamot na pinadala ng doctor.” Umalis agad siya pagkalapag ng tray sa ibabaw ng kama.

Natawa na naman ako dahil instant noodles ang niluto niya para sa agahan.

“Hahaha! Haha.” Naiiling na kinuha ko iyon at humigop ng sabaw. Hindi na yata mawawala ang ngiti sa mga labi ko. Pero kailangan kong pigilan. Nagpapanggap pa ako. May naisip na ako at sana umubra.

Bumalik siya paglipas ng isang minuto at may dala dala ngang bag ng medicine.

“Para saan iyan?” Kunwaring hindi ko alam at binitawan ang kutsara.

“Para sa sugat mo.”

“Sugat.”

“Huh! Hindi mo maalala?ayan o. Ito oh. Diba masakit kanina iyan?”

“Kaya ba sumakit ang ulo ko kanina? May sugat pala ako. Ano bang nangyari? Saka nasaan ako? Sino ka?” Pang best actor na yata ang dating ko. Parang gusto ko yatang mag audition maging artista.

“Ano? Huwag kang magbiro ng ganyan Dan Bautista. Hindi nakakatawa?”

“Anong nakakatawa? Bakit ako magbibiro?” balik tanong ko sa kanya. “At sino si Dan Bautista?”

“Hello. Sino pa ede ikaw. Hindi mo talaga matandaan?” Parang hindi naman siya naniniwala. May paghihinala.

He is indeed cleaver.

Umiling ako. Pero gusto ko na namang matawa sa nakikitang pagkabalisa ng mukha niya.

Mukhang effective na nga ang pagdradrama ko.

“Dan? Dan ba ang pangalan ko? E ikaw? Anong pangalan mo? Bakit tayo magkatabi sa kama kanina? May relasyon ba tayo?”

“Hoy!” Pinanlakihan niya ako ng mga mata.  “Wala ka ngang maalala over ka namang mag isip. Malay ko ba kung paano ako napunta sa kama. Saka huwag kang assuming. Wala tayong relasyon. Asa ka.”

Hindi ko pinansin ang pagtatalak niya. itinabi ko ang tray sa ibabaw ng lamesa sa gilid. Mabilis ang ginawa kong paghila sa kanya na ikinabigla niya.

“Ayyyyyyy.” Natumba pa kami pareho sa kama dahil hindi niya nabalanse ang katawan at tumilapon pa sa kung saan ang hawak na gamot. At ngayon…. nakapaibabaw siya sa akin.

“Pero pakiramdam ko. May pagnanasa ka sa akin? Sino ka talaga?” tanong ko pa at ipinilupot ang kamay ko sa baywang niya ng tangkain niyang tumayo.

“Bitawan mo ako. Bastos ka talaga. Wala ka na ngang maalala. Ang bastos mo parin talaga. Bitawan mo ako. Ano ba?” Sabay tulak at pilit na kumakawala.

Pinagsusuntok pa niya ako sa dibdib para lang makawala.

“Argh. Ahhhhh. It’s hurt again.” Kunwaring napangiwi ako at unti unti ko siyang binitawan.

“Ano ba naman kasi Dan. Ay! S-sandali. S-sandali. Ano na? Ano ba? Ay ang gamot. Ang gamot.” Mabilis na hindi alam ang gagawin na umalis sa ibabaw ko. Pero hindi ko na talaga kayang pigilan ang sarili ko. Humagalpak ako na ako ng tawa.

“Hahaha! Hahaha.” At sapo ko pa talaga ang tiyan ko dahil sa katatawa ko.

“Dan Bautistaaaaaaaaaaaaaaaaaaa.” sigaw niya na naman ng pagkalakas lakas. At ibinato sa akin ang hawak na gamot.

“Hayop ka talaga. Natuluyan ka na lang sana kagabi. Bastos ka talaga.” At pinagsusuntok na niya talaga ako.

Ni hindi ko magawa ang tamang pag ilag dahil tumatawa parin ako.

“Haha..sandali. haha. Tama na.”

“Anong tama na? Heto pa.” sabay hampas sa akin ng unan.

“Sandali. Haha. Huwag sa ulo ko. Aray! Aray ko. Tama na. Totoo na ito..masakit na talaga ang ulo ko.” Pigil ko sa kanya at hinuhuli na ang kamay niya. Pero hindi niya ako tinigilan.

“Ayan ang bagay sayo. Namatay ka na lang sana. Ang sama mo.” Ilang sandali pa ay mukhang napagod na sa pagpalo sa akin at tumigil nga siya sa paghampas.

Pero..

Nakatitig siya sa akin at bigla na lang umatungal ng iyak.

“Ang sama mo! Natuluyan ka na lang sana.” At umiyak pa ng pagkalakas lakas. “Nag alala ako. Nag alala ako na baka mamatay ka. Tapos.. tapos.. pinagluluko mo lang ako. Hayop ka talaga. Manluluko ka.”

“Huh!” Ako naman ngayon ang natigilan. Hindi ko naman alam na ganito ang magiging reksyon niya kapag nalaman niyang ginu-good time ko lang siya. “S-sorry na. Hoy! Tumigil ka na sa pag iyak.” Akma ko siyang hahawakan para sa aluhin sana pero hinampas lang niya ang kamay ko.

“Bahala ka sa buhay mo. Lumala sana ang sugat mo sa ulo.” At padabog na lumabas ng silid.

Kunot ang nuo ko na napapakamot ng ulo na nakasunod na lang ang tingin ko sa kanya.

“Hayst! Hindi ka na mabiro.” Tumayo na ako at pinulot ang nagkalat na gamot sa sahig. “Me and my stupidity.”

Kinuha ang tray ng noodles at dinala na iyon palabas.

Asan kayang lupalop siya ng bahay nagpunta. Hindi ko siya nakita sa sala ng bumaba ako para ibalik sa kusina ang tray.

Kaya naman hinalughog ko ang buong bahay pero wala akong makita.

“Saan ka naman nagtago my little hamster?” Napapakamot na naman ako ng ulo habang naghahanap sa kanya. Inisa isa ko ang bawat silid pero wala parin.

“Kapag may nakita kayong ibang tao na palabas ng village itawag niyo agad sa akin.” Wala na akong nagawa kundi itawag iyon sa guard sa may dalawang gate ng A. Place. Dadalawa lang naman ang pwede niyang labasang gate kaya hindi siya makakalabas ng basta basta kung sakali mang umalis nga siya ng bahay.

Naghintay pa ako ng ilang oras pero walang tumawag sa akin. So ibig sabihin nasa bahay lang siya. Pero saan naman siya nagtago?

Nahalughog ko na ang buong bahay pero wala siya.

“Vience.” Tawag ko sa pangalan niya. “Vience. Mag usapa tayo.” Pero wala akong sagot na marinig mula sa kanya kung nasa bahay lang ba talaga siya?

Napapabuntong hininga na lang ako. Wala siguro siya talaga dito. Baka naglakad lakad lang sa labas. Nagpapalipas ng sama ng loob. Hahayaan ko na lang muna. At kung hindi parin siya nagpakita. Kailangan ko ng ipahalughog ang buong village makita lamang siya.

PH4 #15: Vience

Typos and grammatical error ahead!!!

Parang bulkang sasabog ang ulo ko sa galit. Naiinis talaga ako. Manloloko siya. Nag alala pa naman ako ng slight sa kanya pero hindi pala totoo.

Natuluyan na lang sana siya. Gigil niya ako eh.

“Makakaganti din ako sayo Dan Bautista.” Kuyom ko ang mga kamao na parang gusto kong suntukin siya kung nasa harapan ko lang.

Ano ba ang magandang gawin ng makabawi ako sa kanya.

Grrrr!

Mabibigat ang mga naging hakbang ko. Hindi ko tuloy alam kung saan ako patungo. Basta na lang ako lumabas ng bahay kanina dahil sa galit ko.

At ngayon…

Iginala ko ang paningin ko sa paligid. Magkakalayo ang mga bahay at sadya naman talagang ang lalaki at di kaledad na istraktura ng mga bahay. At saka..

No!

Sandali.

Lumingon ako sa likod ko. Nasaan na pala ako? Saan na ba ako nang galing kanina? Basta na lang kasi ako lakad ng lakad at hindi ko na napansin na nakalayo na pala ako sa bahay ng bwesit na Dan na iyon.

Naglakad akong pabalik. Pero hindi ko alam kung saan na ba ang bahay niya. Saka. Lumiko ako kanina. Pakanan. Ay hindi. Kaliwa yata. Tapos tumawid ako sa kabilang panig ng kalsada?

Napakamot ako ng ulo. Gigil na parang gusto ko na ding sabunutan ang sarili ko.

Buti sana kung dala ko ang phone ko ng makatawag ng tulong at ihatid ako sa bahay niya.

“Ahhhhh.” Impit na sigaw ko.

Magtatanong na lang ako. Oo! Iyon na lang ang tanging paraan ko ng makabalik ako doon.

Bwesit talaga na Dan na iyan. Mawawala pa ako sa village na ito ng wala sa oras.

Naglakad ako palapit sa gate ng isang malakong bahay. Hindi naman siguro nila iisipin na mamalimos ako diba. Pero… niyuko ko ang sarili ko. Nakadamit pang tulog pa pala ako.

“Ahhhhhhh.. Dan Bautista. Humanda ka talaga sa akin kapag nakauwi ako.”

Alanganin tuloy akong mah doorbell dahil sa suot ko. Nakakainis talaga. Nakakainis. Pero wala na akong mapag pipiliian kundi ang lakasan at kapalan ko ang mukha ko para magtanong.

Pero bago pa man ako makapindot ng doorbell ay bosina ng sasakyan ang nakapagpalingon sa akin.

“Anong kailangan mo sa harapan ng bahay ko?” Tanong ng driver ng tumapat sa akin at dumungaw sa bintana.

Napalunok ako. Bakit parang kamukha ito ni Dan sa unang tingin pero kapag tititigan ay mas gwapo si Dan dito.

Shut up! Kontra sa isip ko. At pinuri ko pa talaga ang taong kinaiinisan at dahilan kung bakit ako nawawala sa lintik na Village na ito.

“Your not familiar. Are you lost?”

“Yes.” Agad kong sagot dahil iyon naman ang totoo pero pinangunutan lang nuo ito.

“Your face is not familiar to me? Who brought you here at A.Place?” Tanong pa nito at bumaba na nga ng kotse.

Napatingala pa ako dahil kasing tangkad lang yata ito ni Dan. Pero hindi magkasing katawan dahil mas malapad ang balikat ni Dan kaysa dito.

Shut up! Muling kontra ko sa sarili. At kailan ko pa naikukumpara ang katawan ng Dan na iyon sa iba.

Ahhhhhh! Sigaw na naman sa isip ko.

Isang pitik mula dito ang nakapagpakurap sa akin.

“Are you okay? Namamaligno ka ba? Kanina ka pa nawawalan ng imik diyan.”

“H-hindi. K-kasi gusto ko ng umuwi kaso nawawala nga ako. Inaalala ko lang kung saan ba ang daan pabalik sa bahay.”

“You mean may bahay ka dito? How come na may ibang taong nakatira dito maliban sa amin.”

“Huh!”

“Look young boy.”

“Hey! Hindi na ako young. Matanda na ako pero mukha lang bata. Ganun.”

“Hahah! Okay okay. Your name?”

“Vience.”

“Oh! Halos kapangalan mo ang kapatid ko ah.”

“Kapatid? Kapatid mo ba si Dan Bautista?” Tanong ko dahil iyon pa kanina ang gusto kong tanungin dahil kung hindi ko ito pagmamasdan ay kamukha ito ni Dan.

“Dan Bautista? I never heard that name before.” Kunot na sabi naman nito.

Napasimangot ako. Kung ganun hindi din nito kilala si Dan.

“Eh! Doon ako sa kanya ngayon nakatira. Kaso lumabas ako pero nawala ako at hindi ko na alam kung paano bumalik.”

“Okay! Baka nagkakamali ka lang ng village na napasukan. Kasi walang Dan Bautista ang nakatira sa village na ito for sure.”

“Eh! Paano mo naman nasabi. Sa lawak ng village na ito kilala mo ba lahat ng nakatira dito?” tanong ko dito.

“Dahil ang pwede lang tumira dito ay relatives ng Anderson and I’m one of them. At sigurado akong walang Dan Bautista na nakatira dito dahil walang Bautista na sa pamilya ng mga Anderson.” Mahabang saad nito.

“Pero doon ako nakatira sa bahay niya ngayon. Ah paano ko ba ipapaliwanag ang bahay niya.”

“Ano? Say something. Baka may alam ako at makilala ang tinutukoy mo.”

“Malaki ang bahay niya.” Iyon ang una kong nasabi na tinawanan lang niya. “Anong nakakatawa sa sinabi ko?” Tanong ko na tinaasan ko siya ng kilay. Aba! Ayaw pang maniwala ang isang ito.

“As you can see naman. May nakita ka bang maliit na bahay sa paligid mo?”

Napasimangot ako at napalingon sa paligid.

“May alaga siyang aso.”

“I also have one.” Sabay turo sa loob ng bakuran ng bahay nito. Natutulog ang alaga nitong aso sa may pintuan.

“A big dog.”

“Isnt my dog is not big.?” Sabi pa nito. “Balmond.” Kuway tawag niya sa aso na agad namang gumising at tumayo. Hindi naman ito makalabas dahil sarado ang gate.

Malaki nga din katulad ng aso ni Dan at magkaiba lang ng kulay. Pero mas malaki ng kaunti si Granger kaysa sa aso nito.

“Mukhang wala akong maitutulong sayo. Why not get inside first para naman hindi tayo dito mag usap.”

“Pero kailangan ko ng bumalik doon eh.”

“Ganito na lang. I will allow you to use my phone. Pero sa ngayon pumasok na muna tayo.” Saka muling sumakay ng kotse nito. Bumusina ulit at kusang bumukas ang malaking gate nito.

“Come on.” Tawag sa akin ng maigarahe ang sasakyan nito.

“Isa siyang pulis.” Naibulalas ko ng maalala ang trabaho nito na nakapagpatigil dito at lumingon sa akin.

“Pulis kamo?” Ulit nito. Tumango ako bilang sagot. “Oh! You mean..isa talagang pulis si Dan Bautista?”

“Oo.” Na sinabayan ulit ng pagtango. Mukhang kilala na nga nito si Dan.

“I see. I see. Hahaha! Okay! I will call him. Come on. Sa loob mo na siya hintayin.” Sabi pa nito na tatawa tawa pang pumasok.

Anong nakakatawa sa sinabi ko? Wala naman ah. Pero napasunod na lang ako.

“Maupo ka.” Alok nito ng makapasok na ako sa bahay nito. Masunuring naupo naman ako. “Anong gusto mo? Nag agahan ka na ba? Tingin ko hindi pa dahil sa suot mo mukhang nilayasan mo si DAN.” At may bigat pa sa boses na binanggit ang pangalan niya.

“H-hindi na kailangan. Doon na lang ako kakain.”

“Pero kakain na din naman ako. Baka lang naman gusto mo akong sabayan.”

“Akala ko ba tatawagan mo si Dan.”

“Yeah! Wait. Tatawagan ko na nga siya. Masyado ka namang atat.” Sabat hugot ng phone sa bulsa nito.

“By the way. Magkapatid ba kayo ni Dan?”

“Huh! Paano mo nasabi iyan?”

“Kasi magkahawig kayo sa unang sulyap pero pag tititigan kita mas gwapo siya sayo.” Sagot ko na ikitatawa niya ng malakas.

“Hahaha! Hahaha. Interesting.”

“Eh anong nakakatawa sa sinabi ko. Totoo naman iyon.” Muli kong sabi. Pero parang gusto ko ding batukan ang sarili ko. Kailan ko pa nakitang gwapo ang bwesit na Dan na iyon.

“Nothing important. Ikaw lang yata ang unang may nagkumpara sa akin sa ibang tao. But sorry to say na ang Dan Bautista na sinasabi mo ay hindi ko kapatid.”

“Sige. Sabi mo eh.”

“Pero may isa akong kapatid. His name is Vienn. Vienn Anderson. Kilala mo ba siya.”

“What?” Totoong nagulat ako at nanlaki ang mga mata ko. Biglang nabuhay ang dugo ko.

“Yeah! Hindi na nakakagulat. Baka siya ang nakita mo na kahawig ko and maybe yes. Mas gwapo siguro siya sa akin ng isang paligo.“Sagot nito at muling hinarap ang cellphone. “Are you looking for someone. He is in my house now.” Na sinabayan ng tayo matapos ibaba ang cellphone. “Gutom na ako. Baka gusto mo munang kumain.”

“S-sandali.”

“Yes. Lets eat first. Talagang gutom na ako. Kung hindi ka naman gutom. Just stay here. Kakain lang ako.” Sabi nito na naglakad ng palayo sa akin.

Alanganin na tumayo din ako para sundan ito. Sana pinigil ko na itong tawagan ang Dan na iyon para makakuha pa ako ng inpormasyon.

Ito na ang pagkakataon ko na makakuha ng ipormasyon kay Vienn Anderson at kung sakali mang magbigay ito ay hindi ko na kailangan ang tulong ng bwesit na Dan na iyon. Bibilisan ko na lang ang pagtatanong.

“K-kapatid mo talaga si Vienn?“muli ay tanong ko dito ng makapasok kami sa kusina.

“Good morning sir Victor.” Bati naman ng naabutan namin doon.

“Good morning Lesley. Prepare breakfast for us.” Utos nito. “Dito ako kumakain ng agahan mismo sa kusina. Masyado kasing malaki ang lamesa sa hapag.” Pagkwe-kwento niya bago umayos ng upo.

“Yes sir.”

“And Yes. Kapatid ko si Vienn. And im Victor. Victor Brillantes.”

“Brillantes? You sure. Anderson si Vienn.”

“Oo. Anderson ang last name ni Vienn dahil ipinasunod ng lolo namin ang apilyedo nito. Panganay si Vienn sa aming magkakapatid.”

Lihim akong napangiti. One point na ako dito.

“Bakit naman hindi sa papa niyo ipinasunod ang last name niya.”

“Dahil siya ang panganay. Lahat ng unang anak na panganay sa bawat anak ng lolo ay sa kanya ipinasunod maliban sa panganay ng lolo dahil lalaki ito. My mom is a Anderson pero dahil natabunan iyon ng maikasal sila ng papa ay hindi pwedeng mawala ang Anderson sa pamilya namin kaya ipinasunod iyon.”

“Ahh.” napatango ako. Isa na namang ngiti ang pinakawalan ko. Magtatanong pa sana ako ng maihanda na ng yaya nito ang agahan.

“Kain na muna tayo.” Sabay abot sa akin ng pinggan.

“Salamat. May asawa na ba si Vienn?“tanong kopa. “O girlfriend?”

“Napapansin ko interesado ka sa kapatid ko? May gusto ka ba sa kanya?”

“Huh! Naku. Wala ah. Nagtatanong lang ako.“agad kong sagot. Hindi ko naman masabi na kailangan ko ng impormasyon.

“Okay!” At nagsimula na nga itong kumain.

Ayaw ko man sanang kumain pero hindi ko naman gugustuhin na basta na lang manuod dito kaya naman kahit naiilang ako dahil hindi ko naman ito kilala ay nasa bahay niya ako.

“B-bakit?” tanong ko napatitig ito sa akin matapos akong makasubo ng isang kutsarang kanin.

“Messy eater.” Sabi niya. Umangat ang kamay niti na dumapo sa gilid ng labi ko pero kasunod nun ang sunod sunod na tahol mula sa labas kaya naman napatingin kami doon kahit hindi man namin kita ang gate mula sa kusina.

Pero bigla na lang ako nagulat ng tumayo ito at haplusin ang pisngi ko saka ako niyuko mula sa kabilang panig ng maliit na lamesa.

Nanlaki ang mga mata ko na hindi ako makagalaw dahil palapit ang mukha nito sa akin.

“A-ano ang g-ginagawa mo?” Hindi ko tuloy alam kung ano dapat ang ikilos ko. Kaunting pulgada na lang lalapat na ang labi nito sa labi ko.

“You dambass.” Doon ako natauhan ng may humila sa kanya at walang babalang sinuntok kaya naman napaatras ito.

Si Dan.

Hinila niya ako patayo sa kinauupuan ko at itinago sa likod niya.

“Hey! Hey!. Bakit ka ba nanunutok?” Kampanting tanong naman ni Victor sa kanya na hindi man lang yata ininda ang suntok niya kahit pa man may dugo sa gilif ng labi nito. “You entered my house  without ringing the bell tapos ikaw pa ang may ganang manuntok.”

“Wala akong pakialam. Umayos ka Victor. Don’t you ever lay your hand on him.” Galit na sagot niya bago ako binalingan. “And you little hamster. Nasaan ang guard mo sa sarili mo na basta ka na lang papasok sa bahay ng may bahay ng hindi mo kilala. Nag iisip ka ba?”

“Pakialam mo. Saka bakit ba galit ka at bigla ka na lang nanununtok.”

“Hindi mo ba nakita at alam ang gagawin niya sayo kung hindi ko siya hinila at sinuntok. Damn it little hanster. He is going to kiss you. Ganyan ka ba kadefenseless at basta ka na lang magpapahalik sa iba.”

“Hoy! Dan Bautista. Sino ba dito ngayon ang basta na lang nanghahalik at nagnakaw ng unang halik ng iba. Diba ikaw iyon. Kaya huwag mong ikumpara ang sarili mo sa ibang tao.” Sagot ko dito. “Saka ikaw pa ang may ganang pagalitan ako. Kaya nga ako nawala sa lintik na village na ito at napadpad sa bahay na ito ay ng dahil sayo. May kasalanan ka pa sa akin.”

“Kasalanan mo din kung bakit ka nawala. Sino ba kasi ang nagsabing lumabas ka ng bahay.”

“Ikaw ang may kasalanan.” Sigaw ko.

Pero sabay kaming napalingon ng marinig namin ang tawa ni Victor.

“Hahaha! Hahaha. Ginawa niyo pang ayawan ang bahay ko.”

“S-sorry. Nakaabala pa ako sayo.” Hinging paumanhin ko na lang. Lalapitan ko sana ito para man lang mapunasan ang dugo sa labi nito pero hinila lang niya ako ulit.

“At anong ginagawa mo?”

“Ano ba? Pakialam mo ba?”

“Im okay missy. Hahaha! This is amazing.” Sabi naman ni Victor. Baliw din yata ang isang ito. Ano naman ang amazing na sinasabi nito. “Hindi na ako magtatakakung paano ka nakapasok ng bahay ng hindidumadaan sa mismong gate. Hayst.” Na sinabayan ng pag iling.

“Lets go.” Hinila na niya ako palabas ng kusina.

“Ayyy! Ano ba? Matutumba ako.”

“Kung matutumba ka di bubuhatin na lang kita.”

Pero lalo akong napahiyaw ng binuhat nga niya ako at basta na lang isinampay sa balikat nito.

“If you need anything. Dont forget to come here missy. 104 is my house no..” Narinig ko pang pahabol ni Victor.

“Shut up Victor.” Sabad naman niya. “Come and open your damn gate.” At may gana pa talagang utusan mismo ang may ari ng bahay nainakyat niya.

“Ibaba mo ako. Ano ba?” Sigaw ko naman at pinagsusuntok ko pa siya sa likod.

Napansin ko naman ang pagsunod ni Victor sa amin. At binuksan nga ng gate para sa kanya.

“See you around missy. And also you. DAN BAUTISTA. Bye.”

Hindi na siya nagsalita. At basta na lang niya akong itinilapos sa loob ng kotse niya na parang isang sakong bigas lang.

“Ang bastos mo talaga. Wala ka talagang kaunting paggalang sa mga taong nakapaligid sayo.”

“Manahimik ka. Dahil hindi ko nagustuhanang nakita ko.” Nakita konang totoong galit sa mukha niya.

At ano namanang nakita niya na ikinagalit niya? Akonga dapat ang magalit sa kanya diba.

Grrrrr!

Bahala siya. Total masaya ako ngayon dahil may maisusulat ako tungkol kay Vienn.

Pero para akong nawalan ng dugo sa katawan ng bigla na lang niya pasibadin ng pagkabilis bilis ang kotse niya.

“Ayyyyyyyyyyy.” Ni wala pa yatang isang minuto ay nakabalik na kami sa bahay niya.

PH4 #16: Vience

Typos and grammatical error ahead!!

“Aray ko naman.” Sigaw ko ng pabalibag na binitawan niya ko sa sofa. “Sumosobra ka na talaga Dan Bautista. Namumuro ka na sa akin.”

“At kung hindi ako dumating agad kanina. Magpapahalik ka ba sa  kanya?” Galit na tanong niya.

At ano naman ang ipinagpuputok ng butse niya. Saka hindi ko naman alam na gagawin iyon ng Victor na iyon. Nabigla din ako kaya hindi ako nakakilos kanina. Kung hindi naman siya dumating ay baka naitulak ko din ang Victor na iyon at pinagtatalakan dahil hindi din makatarungan ang ginawa niya.

Kung hindi ko lang naisip na nakapagbigay ang Victor na iyon ng kaunting impormasyon ay baka sinigawan ko din ito.

“Wala ka ng pakialam doon. At least siya mas matino siya kaysa sa iyon.”

Matalim na naman ang naging tingin niya sa akin.

“Matino? Paano mo nasabing matino kung halos wala pang kalahating oras kayong mag kausap? Hinayaan mo na siyang haplusin ang pisngi mo. Damn it Vience.” Nakikita ko ba na naglalagablab sa galit ang mga mata niya na parang gusto niya akong gilitan sa leeg.

Saka bakit ba siya galit na galit. “Haplos lang iyon. Ikaw ba? Anong ginawa mo sa akin noong lasing ako? Diba? Diba?” Sabay tayo at duro sa dibdib niya.

“At least your safe with me.”

“Safe? Safe?? Safe ba iyong pinagsamantalahan mo ang kahinaan ko? Pinagsamantalahan mo ang kalasingan ko?”

“Hindi kita pinagsamantalahan. At kung pinagsamantalahan kita. Baka hanggang ngayon ay hindi ka makatayo at hindi ka makakalabas sa lintik na bahay na ito.”

Natigilan ako sa sinabi niya. Hindi makatayo? Ibig ba niyang sabihin????

Ahhhhh! Nevermind. Denidemonyo niya lang ang utak ko.

“Hmmmp! Bahala ka nga sa buhay mo. Hindi na ako makikipagtalo sayo. Atleast masaya ako ngayong araw na ito.” sabi ko na lang. Dahil may magandang naidulot din talaga ang pagkawala ko ng village. Gusto ko ng pumasok sa silid ko at isulat na ang mgaimpormasyong nalaman ko.

“At saan ka pupunta? Kinakausap pa kita?“sabay hawak sa braso ko para pigilan sa pagtalikod ko.

“Tapos na tayong mag usap. Wala na akong sasabihin sayo.”

“Walang sasabihin huh!. Pwes ako, mayroon pa.”

“Ayyyyyyyy.” napasigaw na lang ako ng bigla niya akong hatakin at itulak din pahiga sa sofa na agad na pumaibabaw sa akin.

At kung saan niya kinuha ang ipinangtali sa kamay ko ay hindi ko na alam dahil sa bilis ng pangyayari.

“Bitawan mo ako. Pakawalan mo ako.” Kanda sigaw ko na naman. “A-anong balak mong gawin? Umayos ka Dan Bautista. Hindi ka nakakatawa. Hindi ito nakakatawa.”

“Well, isang parusa lang naman para magtanda ka at hindi basta basta magpapahawak sa iba.” Nakangisi na ito at ganun na lang ulit ang pagsigaw ko ng bigla niyang hatakin ang pajama bottom ko.

“Ayyyyyyy. Bastos ka talaga. Bastos ka talaga.” Pero hindi ko matakpan ang akin na ngayon ay lantad na sa harapan niya. “Hayop ka. Bitawan mo ako. Pakawalan mo ako.” Nahpumiglas ako pero wala na akong magawa ng padapain niya ako. Isinampay niya ang kalahati ng katawan ko sa lap niya kaya naman ang pwetan ko na ang nasa harapan niya.

Ang mga paa ko ay hindi magkandaugaga sa kagagalaw para lang makaalis sa kandungan niya at ang kamay ko ay pilit na kinakalas ang pagkakatali niya sa akin.

“Bastos. Bastos. Bitawan mo ako.” Hindi na maampat ang pagsigaw ko. “Ahhhhhhhhhhhhh.” At ganun na lang ang ginawa kong pagsigaw ng paluin niya ang pwet ko. “Dan Bautistaaaaaaaaaa. Hayop ka talagaaaa. Bitawan mo ako.” Pero hindi ako makawala ng daganan ng isang pamay niya ang likod ko at muling pinalo ang pwet ko.

“Magtatanda ka siguro at hindi na uulit sa ginawa mo.” At isa na namang palo ang dumapo sa akin.

“Bastos. Tama na. Tama na. Ayyyyyy. Bitawan mo ako. Pakawalan mo ako. Ahhhhhhh. “ at isa na namang may kalakasang palo sa pwetan ko.

Parang gusto ko ng maluha dahil ang hapdi na nun sa balat ko at kung isang palo pa siguro ay malalapnos na ang balat ko doon.

“Sagutin mo ako. Hindi ko ito titigilan kung hindi ka magtatanda.”

“Bastos ka. Bitawan mo ako.” Pero pinanaig ko ang tapang ko. Hindi niya ako madadaan sa mga ganitong paraan niya. At sino ba siya para pangaralan ako. “Bitawan mo ako.” Muli kong sigaw sa kanya at nagpumiglas na naman. Pinipilit na makabangon at makaalis sa pagkakadapa ko sa lap niya. “Ahhhhhhhh.” Pero iyon na naman ang isang palo na natikman ko. Tuluyan ng tumulo ang luha ko dahil sa hapding naramdaman ko. “Bastos ka. Bastos ka.”

“Mag be-behave ka ba o gusto mo pa ng palo.”

“Bitawan mo ako. Pakawalan mo ako. Hindi ako bata para pangaralan mo.”

“Ah! So hindi ka magtatanda. Talagang gusto mong hindi makaupo ng dalawang araw huh!.”

“Ayyyyyy. Tama na. Tama na. Ayaw ko na. Masakit na.” Pero masakit na eh. Kahit ayaw ko man sanang magpatalo sa kanya ay ayaw ko ng maramdaman ulit ang hapdi sa isa pa niyang paghampas ng kamay niya.

“Good little hamster.” Magaan na boses na sabi niya. At ang ikinabigla ko ay ang may kung anong basang dumampi sa pwetan ko.

Pinilit kong lumingon.

“What are you doing.” Naibulalas ko ng makita kung ano ang ginagawa niya. Dinidilaan niya ang parte na pinalo niya.

“Be good little hamster. Masama ako magalit. At ayaw na ayaw ko na may ibang hahawak sa mga bagay na ako na ang halos unang nakahawak.” Sabi nita na nakangising tumingin sa akin pero hindi niya tinigilan ang pagpasada ng dila niya sa pisngi ng pwet na pinalo niya.

“T-tigilan mo iyan. Ayyy. Tigilan mo iyan.” Muli kong sigaw. Kung kanina ay pilit akong kumakawala dahil ayaw ko ng mapalo. Ngayon naman ay gusto kung itigil na niya ang ginagawa niya dahil bigla akong nakaramdam ng pag iinit ng buong mukha ko. Hindi lang iyon. I feel something poke in my stomach. “Bitawan mo ako.” Muli kong sigaw.

“Hmmm!” At may kasama pang pisil sa isang pisngi ng pwet ko. Kinalas na rin ang tali sa kamay ko. “Get up.” Pero hindi nakaligtas sa pandinig ko ang bahagyang pagpiyok ng boses niya. May kasama ng pagtulak sa akin.

Mabilis naman na kumilos ako para ayusin ang sarili ko. Napangiwi pa ako dahil ang hapdi talaga ng balat sa pwet ko.

“Bastos ka talaga.” Muli ko na namang sigaw sa kanya at patakbong inakyat ang hagdan para mabilis na makarating sa silid ko.

“Damn you Dan Bautista.” Gigil na tinalon ko ang kama at padapang isinubsub ang mukha ko sa kalambutan nun.

Dinama ko ang pisngi ng pwet ko at ganun na lang ang pagngiwi ko ng maramdaman na mahapdi iyon.

“Bastos ka talaga.” Pero…. pinaginitan ako ng mukha ng maalala ko naman kung paano pasadahan ng dila niya ang parteng pinalo niya. “You perverted asshole, Dan Bautista. Pervert.” Paulit ulit na bulong ko. Lalo na ng maalala ko na naman ang bagay na tumutusok na kanina sa may bahagi ng tiyan ko.

Damn! I think he is big.!

“Ahhhhhhhh!” Impit na sigaw ko at mas isinubsub ko pa ang mukha ko sa kama. Iyong hindi na ako makahinga para mawala sa isip ko iyon. “Huuuu. Hmmmmm.” napasinghap pa ako ng mag angat ako ng mukha. Mamamatay na na yata ako. At habol ang aking paghinga.

“Wala na. Hindi na na talaga ako virgin. Bastos kasi ang Bautista na iyan. Bastos. Bastos.” Tanging mga katagang lumalabas na lang sa bibig ko.

=

“What?” Galit na tanong ko sa kanya ng bigla na lang itong pumasok sa silid ko makalipas ng ilang oras.

“Dapa.” Sabi niya ng makalapit sa akin.

“Anong dapa. Tumigil ka na Dan Bautista. Namumuro ka na talaga sa akin.” sabay atras sa headboard ng kama. Balak na naman ba niya akong paluin dahil hindi ako sumagot sa kanya kaninang kinakatok niya ako ng paulit ulit.

Matapos kong maglinis ng katawan ay nagkulong na lang ako sa silid ko kahit na kumakalam na ang sikmura ko sa gutom. Ayaw kong lumabas dahil ayaw ko siyang makita pero heto na naman siya. Bigla na lang papasok ng walang paalam.

“Dadapa ka ba o gusto mo nanaman ang mapalo.”

“Bastos ka. Pareho lang iyon. Dadapa ako para paluin mo ako. Lumabas ka na.”

“Isa. Dadapa ka ng kusa o gusto mong igapos na naman kita.”

“Ano na naman ba kasi? Nananahimik na nga ako tapos mambubulabog ka pa.”

“Dalawa.” Saka niya ako pinanlakihan ng mata. “Pag sa ikatlo hindi ka pa kikilos. Itatali talaga kita.”

“Bastos. Lumabas ka na.” Sabay bato ng unan sa tabi ko. Inilagan lang niya iyon at mas lumapit sa akin.

“Ano ba kasi ang nasa isip mo. Dapa na at papahiran ko ng ointment ang pwet mo ng hindi mamaga.”

“What? Akin na. Ako na ang maglalagay.”

“Tatlo.” At hinila ang paa ko matapos maibaba ang hawak. May hawak pala siyang ointment.

“Ayyyyyyy. Bastos. Tigilan mo ako. Sabing ako na.” Sigaw ko na naman. Pero hindi niya ako pinakinggan. Walang kahirap hirap na binaligtad niya ako padapa at muling hinila ang suot kong short pati panloob, pababa.

“Ang dami mo pang satsat. Tumigil ka. Kung ayaw mong maigapos.”

Wala na akong nagawa. Itinalukbong ko na lang ang isang unan sa ulo ko at hinayaan ko na siya. Bakit siya pa ngayon ang may ganang magalit at magmanipula gayong siya lahat ng umaagrabyado sa akin. Simula ng makilala ko siya, wala na akong ginawa kundi ang magtatatalak dahil napakabastos talaga niya.

“Ouch. Ano ba? Dahan dahan naman.” Gigil na paninita ko. Hinayaan ko na nga lang na muli niyang makita ang mga parte ng katawan kong pinakaiingat ingatan ko tapos hindi niya iingatan.

“Stay still.” May tugas na tunong utos niya habang pinupunasan pa ang parte ng lalagyan niya ng oitment.

Paano ako mag stay still kung dinadagdagan lang niya ang hapding naramdaman ko sa ginagawa niya.

Grrrr! Kagigil talaga.

Pero.. ganun na naman ang pagkatigagal ko dahil may kung anong naramdaman akong sumundot sa itinatago ng dalawang pisngi ng pwet ko.

“Bastos. Bastos ka talaga.” Gigil na timihaya na ako. Hindi ko na alintana ang ayos ko dahil walang kahit na anong bumabalot sa kaselanan ko na kitang kita na niya.

Wala akong pakialam. He is out of the line now. Gusto pa yatang i disvirgin ang cute na cute kong asshole. Ahhh! Masaya siya.

“What?” balewalang tanong niya. Nagmamaangmaangan pa na walang ginagawang masama.

“Lumabas ka na.” Sigaw na pagtataboy ko sa kanya.

“I said stay still.” Pasigaw din na sabi niya at muli niyang hinila ang mga paa ko at binaliktad ng walang kahirap hirap.

“Ahhhhhh. Bitawan mo ako.” Pero wala na akong nagawa ng daganan niya ang likod ko.

Bahagyang natigil na lang ako ng nakaramdam ako ng malamig na bagay na ipinahid niya sa pisngi ng pwet ko.

“Ang ingay ingay mo kasi. Kanina pa sana tapos ito.” At siya pa talaga ang may ganang magsalita ng may pagigil na tuno.

Aba! aba! Talaga.

“Ayan. Tapos na. Ayusin mo ang sarili mo at kakain na tayo. Nahihilo na ako ng dahil sayo. Hindi pa ako nakakainum ng gamot ko ng dahil sayo.” At mabilis na itinaas niya ang tinanggal niyang suot ko pang ibaba kanina.

“Kasalan ko pa ngayon. Sino ba kasi ang nagsabi na hintayin mo akong kumain. Sino ba ang nagsabi na hindi mo inumin ang gamot mo.”

“Kung hindi mo ako pinalo kagabi wala akong sugat ngayon. Na sana ikaw ang nag aalaga ngayon sa akin pero nilayasan mo lang ako.”

“Hindi ako naglayas. Saka kasalanan mo. Basta ka na lang papasok ng may silid ng may silid. At ano ang ginagawa mo sa silid ko dis oras ng gabi. Sabi mo hindi ka uuwi.”

“Hindi naman sana. Pero tinawagan ako ng may ari ng village kagabi at malapit lang dito kaya dito na ako dumretso.” Sagot naman niya sa akin. Tumayo na siya matapos ilapag ang oitment na ipi ahid sa likod mo.  

---

(At the other side: “achou.” Binahing si señor Alejandro ng wala sa oras.

“Okay lang kayo señor? Gusto niyo bang pumunta sa hospital” si Benny na agad namang nag alala sa kaunting pagbahing lang ng señor. Tumatanda na kasi pero punoparin ng kalukuhan.

“Okay lang ako Benny. May nakaalala yata sa akin.”) 😁😁😁😁

---

“

Sinungaling. Hoy Dan Bautista. Mga galawan mo. Hindi na uubra ang mga palusot mo.“

“Bahala ka kung ayaw mong maniwala. Tumayo ka na diyan at ng makakain na tayo. Bago ako umalis.”

“Oh! May balak ka pang umalis sa lagay na iyan?”

“Ay oo. Kaya bilisan mo.” Naglakad na siyang palabas ng silid ko. Nakasimgaot na isinunod na lang ang paningin ko sa kanya.

Ayaw ko man sanang sumunod pero sadyang nagrarambulan na ang mga alaga ko sa tiyan.

“Pwede ba maghunusdili kayo.” Sabay tapik pa sa tiyan ko na mas lalong lumakas ang pagtunig. “Grrrrr.”

Padabog na umalis ako sa kama at napasunod na lang sa kanya sa kusina. Kumakain na nga siya kaya agad akong dumulog. Napangiwi na lang ako dahil mahapdi ang pwet ko kaya tagilid ang naging pag upo ko.

“O bakit ganyan ka maupo.”

“At tinanong mo pa talaga.” Pairap na sagot ko sa kanya.

“Hahaha! Buti ng hindi iyon ang nananakit ngayon.”

“Bastos ka talaga. Mapagsamantala. Kumain ka na lang diyan.”

Tinaasan lang niya ako ng kilay bago nagpatuloy sa pagkain.

“Hindi mo ako makikita ng ilang mga araw.” Kuway narinig kong sabi niya sa pagitan ng pagnguya.

“Mabuti naman. Kahit hindi ka na magpakita sa akin.”

“At masaya ka na hindi talaga ako makikita. Naku! Huwag kang magiging malungkot kapag wala ako huh! Huwag mo akong hahanapin.”

“Nunka kong hahanapin ang isang tulad mo. Hmmp.” At pinagtuunan ko ng pansin ang kinakain ko. Hindi na din siya nagsalita pa hanggang sa matapos na nga kaming kumain.

Ako na ang naghugas at nagligpit ng kinainan namin. Ewan ko kung umalis na siya dahil tamang matapos kaming kumain ay may tumawag sa kanya.

“Aalis na ako.” Paalam niya ng palabas na ako ng kusina habang siya ay pababa ng hagdan. May dalang kalakihang backbag.

“Mabuti naman. Kinuha mo na sana lahat ng gamit mo.” Pasigunda ko pero seryusong tumingin lang siya sa akin.

“Yeah! Hindi ko kasi alam kung kailan matatapos ang trabahong itinalaga sa akin kaya mamumuhay ka ng tahimik dito sa bahay. Pero paalala ko sayo. Huwag na huwag kang makikipagkita sa Victor na iyon dahil hindi lang palo sa pwet mo ang gagawin ko.”

“Aba! Pinagbabantaan mo ba ako. At sino ka ba para pagbawalan ako.”

“Wala lang naman. Pero gaya ng sabi ko. Masama akong magalit.” At nagulat na lang ako ng makalapit siya sa akin at walang babalang pinagdikit ang labi namin.

“Uhmmp.” nanlaki ang mga mata ko na para akong naestatwa sa kinatatayuan ko.

He is sucking my lips them he enter his tounge inside my mouth na nakapagpatakas ng isang mabining ungol sa bibig ko.

“Uhmmm.” Pero bago pa man ako makapagreact ay tumigil na siya lumayo.

“Takecare of your self.” Sabi niya at walang lingong likod na lumabas na nga siya ng bahay. Ilang sandali pa ay tanging ugong ng sasakyan niyang palayo ang narinig ko.

Napalunok ako. Saka ko hinawakan ang labi ko na dinampian ng labi niya.

Nag init pa ang mukha ko dahil parang nasa loob parin ng bibig ko ang dila niya na nagsumiksik kanina.

“Ahhhhh!. How dare you Dan Bautista.” Napasigaw na lang ako dahil hindi lang basta kiss ang iginawad niya sa akin. Dahil iyon ang matatawag na French kiss.

“Hayop ka talaga. Nilagyan mo na ng virus ang labi ko. Wala ng gustong hahalik sa akin ng dahil sayo. Hindi ko na din makikilala ang ka forever ko ng dahil sayo.” Pag eemote ko pa habang palakad patungo sa sala.

Nakasimangot na hawak ko parin ang labi ko. At iniisip kung paano niya ako hinalikan.

“Damn it. You perverted bastard. Why are you so good in kissing.” Naibulalas ko. Dahil hindi na nawala sa isipan ko ang naging halikan namin.

PH4 #17: Vience

Typos and grammatical error ahead!!!

“Apaka bastos ng amo mo.” Kausap ko kay Granger ng magpasya akong magpahangin sa may lawn ng bahay niya at sinamahan nga ako ni Granger ng umagang iyon.

Tumahol ito na para bang sumang ayon pa sa sinabi ko.

Mag iisang linggo na din ang matuling lumipas at pang walong araw na ngayon na hindi na nga siya umuwi ng bahay kaya naman naging payapa ang bahay sa loob ng isang linggo na iyon.

Naboboring nga lang ako ngayon dahil hindi naman ako basta makalabas ng village dahil ng tangkain ko noong isang araw na lumabas ay pinigilan ako ng nagbabantay sa gate. And take note. Pumayag nga silang lumabas ako pero may sumama sa akin paglabas ko ng A. Place. Akalain mo iyon. Para namang reyna na may nagbabantay sa akin. Social diba. Bibili lang naman ako ng snack at mga kakailanganin ko dito sa bahay gamit ng Credit card na bigay niya sa akin.

Kaya hayon. May dakilang alalay tuloy ako. At isa pa pala. Syempre bago ko ginamit ang credit card na bigay niya sa akin ay tinignan ko muna ang laman nun baka walang laman at mapahiya pa ako kung sakali man iyon ang gamitin kong pangbayad pero para akong hihimatayin ng makita ko na ang laki ng perang nakalagay doon. Almost 1million na ang perang laman nun.

Ganun ba siya kayaman. Kaya ba siya nakakapag renta sa bahay dito. At saka! Gaano ba kalaki ang kinikita ng isang pulis?

Hay Naku! Ewan ko. Basta iyon na iyon. Ang masasabi ko. Ay napakarami niyang pera.

“Mayaman ang amo mo. Pero masama ang ugali.” Muli ay sabi ko kay Granger na tumahol na naman bilang sagot sa akin. “Pero ano kaya ginagawa niya ngayon?” Hindi ko naman masagot ang katanungan ko. Kasi hindi naman niya sinabi kung saan pupunta o sadyang ayaw na niya talagang umuwi dito.

Mas maganda na nga iyon. Ng tahimik lang ang bahay.

Wala na akong ibang alam na gawin pampalipas ng oras. Naisulat ko na din naman ang mga impormasyon na nalaman ko tungkol kay Vienn. At hindi ko naman nanaisin na pumunta ulit sa bahay ng Victor na iyon baka malaman pa ng Dan na iyon ay mapalo na naman ako na parang bata. Ayaw ko na. Mahapdi sa pwet.

Kaya kahit na kating kati na ang mga kamay ko na may maisulat ay wala akong magawa. Maghihintay na lang ako ulit sa kanya kung kailan siya darating o uuwi ng bahay niya.

“Ahhh. Di ko na talaga kaya.” Nagulat pa si Granger sa biglang pagbangon ko sa kinahihigaan ko. “Naboboro na ako. Wala ng makakapigil sa akin. Kailangan kong lumabas.”

At nagmadali akong pumasok sa loob para magbihis. Lalabas ako. Kailangan kong may maisulat kahit pa man hindi ako pinapayagan ng boss ko na magsulat. Kailangan ko pa talagang makakalap ng kaunting impormasyon.

Kung hindi ako sa Victor na iyon makakakuha ng impormasyon. Pupunta ako sa pulisya at mangungulit sa kanila. Kahit na makita ko doon si Dan. Wala na akong pakialam.

“Sir. Saan po kayo pupunta.” Tanong sa akin ng guard sa labasan. At gaya ng inaasahan ko hinarangan na naman ako.

Ang ikinaiinis ko lang ay ang layo pa ng nilakad ko para lang marating ang gate ng A. Place. At pinagpawisan talaga ako.

Ang layo naman kasi at ang lawak ng A. Place.

“Gusto kong pumunta sa pulisya.” Totoong sagot ko.

“Pero hindi po kayo pwedeng mag isang lumabas.”

“Naman eh. Sino ba kasi nagsabi sa inyo na bantayan ako. Hindi niyo ako mapipigilan.” Gigil na sagot ko. Hindi naman daw si Dan ang nagsabi na bantayan ako. Tinatanong ko sila pero ayaw nilang sabihin kaya naman inis na inis ako. Nagmukha pa tuloy akong preso na binabantayan lahat ng kilos ko.

“Iyon po ang bilin sa amin sir. Kaya hindi ka namin pwedeng basta nalang payagang umalis ng wala kang kasama. Kami naman po ang sasamahin kung hindi kami sumunod.” Sagot naman ng isa.

Sasagot pa sana ako ng may tumigil sa kotse sa tapat namin.

“Anong problema?” Tanong ng matandang dumungaw sa bintana ng tumigil na sasakyan.

“Señor, magandang umaga po.” Halos sabay na pagbati ng dalawang guard sa matanda.

“And who is this young boy? Ngayon ko lang siya nakita.” Sabi pa nito ng balingan ako.

“Kakilala po ng 5th young master, señor. At kabilin bilinan po niya na hindi namin siya pwedeng palabasin ng A. Place ng walang kasama.”

Kunot ang nuo ko. At sino naman ang sinasabi nitong 5th young master. Eh si Dan lang naman ang kilala ko sa village na ito

“Ganun ba? Saan ba ang punta mo apo?” tanong nito sa akin.

“Gusto ko pong pumunta sa police station pero ayaw nila akong payagan.”

“At ano naman ang gagawin mo doon apo?”

Natigilan ako. Hindi ko naman masabi na pupunta ako doon para mangulit ng makakuha ng impormasyon tungkol kay Vienn Anderson.

“May bibisitahin lang po ako doon.” Sagot ko na lang. Baka sakaling makalusot.

“Kung ganun! Isasabay na kita kung doon ang punta mo. Sakay na apo.”

Napangiti ako. Hindi na ako nagdalawang isip pa at mabilis na ngang sumakay.

“Pero señor…”

“Ako na ang bahala.” Pagpipigil niya sa guard. “Tara na Benny. Ihatid muna natin siya sa pulisya bago tayo tumuloy.”

“Yes señor.”

“Anong pangalan mo apo?”

“Vience po.”

“Wow! Halos kapangalan mo ang apo kong si Vienn.”

“Ho! Lolo niya po kayo?” Bigla na naman akong nabuhayan ng dugo. Ang pagkakataon nga naman. Napakalaking scoop talaga ito kung nagkataon.

“Oo apo. Sa kanya ka ba nakatira ngayon?”

“Hindi po. Kay Dan po ako nakatira.”

“Dan?” Pang uulit nito sa pangalang binanggit ko.

Kunot nuo tuloy ako. Bakit parang hindi nila kilala si Dan gayong sa A. Place naman ito nakatira.

“Opo! Isa pong pulis si Dan. Dan Bautista po ang buo niyang pangalan.”

“Pero..”

“98 po ang house no. niya. May aso po siya. Si Granger.” Dagdag ko pa para hindi na ito magtanong.

“98?”

“Opo.”

“Tapos may alagang aso na Granger ang pangalan?”

“Opo. Kilala niyo po ba siya?”

“Oo apo. Kilala ko.” Agad naman nitong sagot bago napatingin sa driver niya. “Dan Bautista pala ang pangalan niya.”

“Opo.”

“Paano kayo nagkakilala?”

Napakamot ako ng ulo. Ako pa yata ang ma i-interview nito ah.

“Mahabang kwento po.”

“Pwede mo naman ikwento apo. Makikinig naman ako. May relasyon ba kayo ni Dan?”

“Naku wala po. Wala po.” Mabilis kong sagot. “Nunka akong makikipagrelasyon sa taong iyon. Napakabastos. Napakawalang modo. Akala mo kung sinong gwapo.” Dere-deretsong sagot ko na biglang ikinatawa nito ng malakas.

“Hahaha! Haha. Ikaw ba ang hinihintay ko na makakapagpatigil sa trabaho ng apo ko.”

“Ho?” Natigilan na naman ako. “Bakit po? Kasi ang pagkakaalam ko pulis din si Vienn. At hindi lang basta pulis dahil DG siya ng kapulisan.”

“Iyon na nga apo. Ayaw na ayaw ko ng trabaho ng apo kong iyon.” Ramdam ko ang pag aalala nito habang sinasabi iyon. “Mas gusto ko na lang na magfucos siya sa kompanya niya kaysa sa sumabak sa laban dahil sa trabaho niya.”

“Mahirap nga po iyan.”

“Sana nga makahanap na ang batang iyon ng taong pipigil sa kanya sa trabaho niya.”

“Ilang taon na po ba si Vienn?” Isang tanong na dadagdag sa impormasyong makakalap ko.

“Mag 31 na siya ngayong taon na ito, apo.”

“Ah!” Na sinabayan ko ng pagtango.

I chi-check ko yan.

Sa loob loob ko na may lihim na pagngiti.

“Ikaw ba apo? Ilang taon ka na?”

“23 na po ako.”

“Ang bata mo pa pala. Pero hindi na masama.”

“Ho?”

“Wala naman apo. Narito na pala tayo.” At tumigil na nga ang sinasakyan namin sa mismong station kung saan nagtratrabaho si Dan.

Hindi man lang ako nakakuha ng maraming impormasyon. Ang bilis naman kasi magpatakbo ng driver. Dapat binagalan lang sana.

Pero wala naman akong magawa kundi ang bumaba. “Salamat po sa paghatid.”

“Sige apo. Mag ingat ka sa pag uwi mo mamaya.”

“Opo.” Napakibit balikat na lang ako ng makaalis na sila. Kahit papaano nalaman ko na ang edad ni Vienn. Kaunti na lang. Mabubuo ko na ang ipapasa ko sa boss ko na balita tungkol kay Vienn.

Ngayon nasa harapan na ako ng pulisya bigla naman tuloy na ahag ang buntot ko. Ano naman kung sakali ang sasabihin ko kong tatanungin nila ako kung ano ang kailangan o sino ang sadya ko.

“Bahala na si Batman.” Taos nuo na akong naglakad papasok ng pulisya.

Nakilala yata ako ng isa dahil agad ako nitong sinalubong.

“Magandang umaga, missy.” Nakangitin pagbati nito sa akin. “Anong maipaglilingkod namin sayo?”

“Gusto ko ng impormasyon.” Deretsang sagot ko.

“Impormsayon?”

“Oo.”

“Tungkol saan? Kung ang tatanungin mo ay kung nasaan si Dan ay hindi ka namin mabibigyan ng impormasyon.” Sabi nito.

“Hindi naman siya ang ipinunta ko dito. Gusto ko lang makakuha ng kaunting impormasyon sa DG niyo.”

“Ah! Tungkol kay DG. Pero wala din siya eh. Saka hindi kami nagbibigay impormasyon tungkol sa kanya. Mahirap ng mapatalsik sa trabaho kapag nagkamali kami.”

“Kahit kaunti lang naman.”

“Pasensya na,missy. Pero hindi talaga pwede.”

“Ang dadamot niyo naman. Kahit birthday lang niya. Please. Kahit iyon lang.”

“Ang kulit mo talaga. Mabuti at napapakisamahan ka ni Dan.”

“Hmmmp. Huwag mo siyang banggitin dahil wala akong pakialam sa kanya.” Sabay simangot.

“Hahaha! Wala ba talaga? Hindi mo ba siya na mimiss gayong isang linggo na siyang wala?”

“Paki ko sa kanya.”

“Weeeh!.”

“Weeeh! Ka pulis mo tao. Napapaweeeh ka. Di bagay sayo.”

“Hahaha! Kaya naaliw sayo si Dan eh. Ang kyut mo palang asarin.”

“SPO2 George tama na iyan.” Sabad naman ng isa. “Baka malaman iyan ni Dan. Malalagot ka.”

“Hahaha! Hindi naman niya malalaman kung walang magsasabi.”

“Bahala ka.”

“Bakit parang takot kayo kay Dan?” Hindi ko na napigilang tanungin. Noon ko pa kasi napapansin na parang takot silang makagawa ng mga bagay na hindi niya magustuhan.

Hindi ko na lang pinansin noong una na nasa kanteen kami na parang inutusan niyang umalis sila doon. Oo, parang ganun na nga. Nakafucos naman kasi ako sa pagkairita ko sa kanya kaya hindi ko na iyon napagtuunan ng pansin.

“Naku! Hindi ah. Sa DG lang kami takot at hindi kami matatakot kay Dan.” Sagot naman nito.

“At bakit naman kayo takot sa DG niyo. Eh para namang mabait noong una ko itong nakita.”

“Hahaha! Iyon ba. Naku. Kung alam mo lang.” Sabi naman niya. “Baka gusto mo munang pumasok sa loob ng makapa× gkwentuhan ka naman sa amin.

“Hmmp! Hindi na lang. Hindi niyo naman ako mabibigyan ng impormasyon.”

“Baka lang naman gusto mo.”

“Huwag na lang.” Saka ko na sinabayan ng talikod.

Pero bago pa man ako makahakbang palayo ay nagkagulo sila sa loob kaya naman napalingon ulit ako.

Ang kausap ko kanina ay wala na dahil nakigulo na din sa iba. Ayaw ko sanang makialam pero gusto ko ding malaman kung ano ang problema dahil nagmamadali sila at kanya kanya ayos ng mga gamit nila.

“Anong nangyari?” Tanong ko sa kausap ko kanina.

“Pasensya na missy. Pero hindi na kita mahaharap.”

“Bakit nagkakagulo?” Muli kong tanong pero hindi na nito ako sinagot.

Napapasunod na lang ako ng tingin sa kanila habang inaayos ang mga gamit. May mga baril na din na dala dala ang mga ito kaya naman nahulaan ko na ang nangyayari.

At ang isa narinig ko ay ang pangalan ni Dan at ni Vienn. Wala man ibang malinaw sa mga narinig ko ay parang may problema kung nasaan man si Dan at si Vienn kaya bahagya akong nakaramdam ng kaba?

Napalaban ba siya sa sinasabi niyang misyon sa akin bago siya umalis?

Napatingin na lang ako sa mga police mobile na mabilis na nagsialisan. Naiwan na lang akong nakasunod ang paningin ko doon.

“Dan Bautista.” Naibulong ko na lang sa pangalan niya na may bahagi ng pagkatao ko ang biglang nakaramdam ng kaba.

Sinubukan kong maghintay sa mga pulis na umalis kanina pero naghintay na ako ng pitong oras ay wala pang dumadating isa man sa kanila.

Nagtanong na din ako sa naiwan sa pulisya baka sakaling may maibibigay silang impormasyon pero tahimik din sila. Kaya wala din akong napala.

Hindi ko tuloy alam kung uuwi na ba ako o uuwi na lamang. Pero mas nanaig ang kagustuhan kong malaman ang kalagayan ni Dan kaya nagpasya pa akong maghintay pa ng ilang oras at nagtagumpay naman ako dahil dumating na ang iba at isa na doon ang kausap ko kaninang umaga.

Agad ko itong nilapitan at kinausap.

“Anong nangyari?” Muli ay tanong ko dito na hindi nito nasagot kanina bago umalis.

“Hindi ka pa pala umuwi missy. Tatawagan sana kita pero nandito ka parin pala.”

“Bakit? Ano ba kasing nangyari?”

“Ang galing talaga ng boyfriend mo. Kaya saludong saludo kami sa kanya eh.”

“Boyfriend?” Pang uulit ko.

“Haha! Hindi ba?” Napakamot pa ito ng ulo.

“Pero nasaan si Dan? Anong nangyari sa kanya? Bakit hindi niyo siya kasama?” Muling tanong ko na naman. Ang dami pa kasing paligoy ligoy at hindi na lang sagutin ang tanong ko.

“Nasa hospital si Dan.”

“Ano? Saang hospital? Bakit? Anong nangyari?” Sunod sunod na tanong ko na nabahiran ng pag aalala ang boses ko.

Oo, inis ako sa kanya pero hindi ko naman nanaisin na may masamang mangyari sa kanya.

“Sinalo niya ang bala ng baril na sana ay tatama sa isang hostage na nailigtas niya. At nanganganib ang buhay niya.”

May kung anong kabog sa dibdib ko ang biglang nabuhay.

“Hindi naman siya mamamatay diba?” Iyon ang agad na lumabas sa bibig ko.

“Hindi yan. Pang ilang ulit na ba niya ang naganito. Pero nalalampasan niya. Kaya hangang hanga kami talaga sa kanya.”

Napalunok ako dahil parang may bumara sa lalamunan ko. Kinakabahan ako sa pag aalala sa kanya na hindi ko dapat maramdaman. Pero hindi ko naman mapigilan.

“Kung ganun. Sa isang linggo na wala siya ay iyon ang ginawa niya?”

“Oo! Siya kasi ang nagmanman sa pinaghinalaan na pinuno ng mga kumikidnap ng mga bata. At nagtagumpay naman dahil nakumpirmado na ito nga talaga ang mastermind.”

“Ganun ba kalala ang trabaho ni Dan?”

“Hindi naman niya trabaho iyon. Pero mas may tiwala daw siya sa sarili niya kaya siya ang mismong tumapos ng kaso sa mga batang lansangan na nawawala.”

“PO1 lang siya. Pero hinahayaan niyo siya?” Naibulalas ko. Hindi man ako pulis pero alam ko na may mga talagang ranggo ng pulis ang dapat na itatalaga doon.

“Kung alam mo lang missy.” Narinig kong sabi nito. “Ano? Bibisitahin mo ba siya o hindi? Pupunta ngayon doon ang ibang pulis na magbabantay sa kanya.”

“Sasama ako.” mabilis na sagot ko. Wala akong pakialam sa kanya pero gusto ko ding makasigurado na ayos nga lang siya.

Sinong niluko mo!

Sigaw ng ibang bahagi ng utak ko. Dahil pinakiramdaman ko ang sarili ko. Nag aalala takaga ako at hindi ko iyon maitatanggi ngayon.

?mabuhay ka pa Dan Bautista. Hindi pa ako nakakaganti sayo.

PH4 #18: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

VIENCE POV:

Naabutan kong tulog si Dan kaya naman malaya akong pinagmasdan siya habang nakapikit.

Iniwan na ako ni SPO2 George ng makapasok ako sa silid niya.

He looks so hagard. Hindi na yata siya nakapag ahit sa isang linggong wala siya. At ngayon makikita ko siya sa ganitong kalagayan. May benda sa may dibdib nito.

Napasimangot ako. Parang tuloy hindi siya ang Dan na ang lakas mang asar.

Ganito ba kadelikado ang trabaho niya na kahit sarili niyang buhay ay itataya niya para lang makapagligtas sa ibang tao?

Pero isa lang naman siya PO1 ah! Bakit kailangan niyang ilagay sa bingit ang buhay sa hindi naman niya trabaho.

Nagtatapang tapangan lang ba para umangat ang rango.

Malamang nga. Pero maeenjoy ba niya ang pagtaas ng ranggo niya kung ganito naman siya?

Aba! Baka bago pa umangat ang ranggo niya sa kapulisan ay matigok na siya.

“Huwag mo ng pagnasaan ang katawan ko little hamster. Alam ko naman na gusto mong hawakan ang mga nuscle ko.” Nagulat pa ako ng bigla siyang magsalita.

“Buhay ka.” Iyon ang unang lumabas sa bibig ko kahit alam ko naman na buhay siya.

“Naman little hamster. Anong akala mo sa akin patay na? Kaya mo ba ako dinalaw dito para tiyakin kung humihinga pa ako?”

“No! I mean gising ka na.” Pagtatama ko.

“Pero buhay na buhay ako little hamster. Hindi pa ako mamamatay dahil hindi pa ako nagsasawa sa kaingayan mo.”

“Hmmp! Nagawa mo pang magbiro. Hindi na nga ako nag iingay, sisimulan mo na naman ako.”

“Hahaha! Hindi ka pa ba nag iingay sa lagay na iyan? Ano yan? Natural na lang, ganun? Well, hindi na bago iyon.”

“Hoy! Dan Bautista. Tahimik ang bahay mo sa mga araw na wala ka. Kaya huwag mong sabihin natural ko na ang mag ingay.”

“Oo na! Oo na! Pero aminin mo.” Sabay kindat sa akin. “Namiss mo ako noh!”

“Ang kapal mo. Bakit naman kita mamimiss. At sino ka para ma miss ko. Hmmmp. Asa ka. Hindi mangyayari iyon.”

“Hay naku! Hindi mo pa kasi aminin. Napaghahalata ka naman.”

“Aba!.” At hindi ko napigilan ang hampasin siya sa braso.

“Aray naman. Ang sakit naman ng pagkamiss mo sa akin. Halos kahihilom lang ng sugat sa ulo ko na hinampas mo. Gusto mo na naman yatang dagdagan.”

“Ang kapal mo kasi. Ang yabang pa.”

“May ipinagmamayabang naman ako. Gusto mo tignan? Matikas siya.” Sabay ngisi.

“Ang laswa mo talaga.” Gigil na may pakurot pa sa braso niya kaya naman napasigaw siya dahilan para mataranta ang mga pulis na nagbabantay sa labas ng silid niya.

“Anong nangyari PO1 Bautista?” Tanong isa at pinaglipat pa ang tingin sa aming dalawa.

“Naglalambing lang ang misis ko SPO1 Gregor.” Sagot niya na ikinalaki ng mga mata ko. “Sige na, lumabas na kayo. Baka di pa ako pagbigyan kapag hindi ko siya hahayaang lambingin ako.”

Hindi na sumagot ang mga ito na agad namang lumabas ng palabasin niya ang mga ito.

PO1 to SPO1. Kung makapag utos, wagas.

At sandali nga. Hindi iyon ang mahalaga ngayon kundi ang lintik na sinabi niya sa mga iyon.

“Ang kapal mo talaga.” Gigil na hinampas ko naman siya ng makabawi ako sa mga sinabi niya.

“Aray naman. Mapanakit ka na talaga.”

“Kung ano ano pa kasi ang mga sinabi mo sa kanila. Baka kung ano ang isipin nila at maniwala sila sayo.” Sigaw ko sa kanya na tinakpan lang ng kamay niya ang tainga niya.

“Hindi ba? Kaya ka nga sumama kay SPO1 George diba. Kasi nag aalala ka sa akin.”

“Hindi ah. Si Vienn ang dahil kaya ako nandito ng malaman ko ang kalagayan niya at ng may maisulat ako. Pero ayaw nilang ipakita sa akin ang DG niyo kaya wala na akong nagawa kundi ikaw na lang ang tignan ko.” Totoong sagot ko. Isa din naman si Vienn sa dahilan ko kaya ako sumama pero wala din akong napala dahil ni kahit ang room man lang sana ng DG ang sabihin nila pero wala eh. Ang dadamot ng impormasyon. Nakakainis.

“Naku, idahilan mo pa ang DG namin halata naman na ako talaga ang sadya mo. Aminin mo na kasi. Namiss mo ako kaya hindi mo na ako mahintay na makauwi sa bahay.”

“Hmmmp! Isipin mo ang gusto mong isipin. Makaalis na nga.” Saka ko sinabayan ng pagtayo.

“Oh! Saan naman ang punta mo?”

“Uuwi na ako. Para hindi mo sabihin na mimiss kita dahil hindi kailanman kita mamimiss. Hmmp.” Sabay irap sa kanya.

“Ba naman yan. Hindi mo ako sasamahan dito? Kung ganun sabay na ako sa pag uwi sayo.” Sabi niya na sinabayan din ng pagbangon sa kinahihigaan. “Ugh!.” Nakita ko ang pagngiwi niya ng pilit na bumabangon.

“Hey! Ano ba? Tumigil ka nga.” Agad akong lumapit sa kanya at pinahiga ulit. “Nag iisip ka ba? Ayyy! Hala. Dumugo ang sugat mo.” Nataranta pa ako ng may nakita na akong dugo sa benda sa dibdib niya. “Tulong. Tumawag kayo ng doktor. Hala! Bilisan niyo.” Sigaw ko para matawag ang pansin ng nagbabantay sa kanya sa labas.

Habang siya ay nakangiwi. Napapangiwi na din ako dahil parang ako ang nakakaramdam ng sakit na nararamdaman niya sa natamo niyang sugat.

Agad namang dumulog ang dalawa na nasa labas kasama na ang doctor.

“Ano bang ginagawa mo?” May galit na tanong sa kanya ng doctor.

“Yeah!.” Tanging sagot niya dito.

Agad namang tinanggal ng doctor ang benda sa dibdib niya ng matapos siyang matulungan paupuin. Tinignan ang sugat niya.

Tumalikod na lang ako bago pa man iyon tuluyang matanggal. Hindi ko gugustuhing makakita ng mga malalang sugat. Noong nga nasugatan siya sa nuo ay talagang kinabahan ako kahit na kaunti lang ang sugat niya noon. Ngayon pa kaya?

Its a big no! Ayaw kong makita.

“Sabi sayong huwag mo munang igagalaw ang katawan mo dahil kakaopera lang sayo. Ang tigas ng ulo mo.” Hindi man ako nakatingin sa kanila ay ramdam ko ang gigil ng doctor habang pinagsasabihan siya.

“Oo na! Basta huwag ka na lang maingay. Ayaw kong mag alala siya kapag nalaman ito.”

“Malalaman at malalaman niya. Kaya umayos ka kung ayaw mo siyang atakihin sa puso ng dahil sayo.”

“Oo na nga diba. Sige na. Salamat sa pagagamot.” Sabi niya dito.

Sino naman kaya ang pinag uusapan nila na ayaw nilang makaalam sa kalagayan niya. Saka sa paraan ng pag uusa nila ay halatang magkakilala sila.

Nagkibit balikat na lang ako at bahagya akong sumilip sa kanila para matignan kung naibalik na ba ang benda sa inalis nito kanina.

“Ayan.” Sabay tayo ng tuwid ang doctor kaya naman tuluyan na din akong napaharap. “Pakitignan na lang siya. At huwag mong hahayaang kumilos ng walang aalalay sa kanya baka bumuka ulit ang sugat niya at mas mahirapang maghilom.” bilin pa sa akin ng doctor ng balingan ako.

Awtomatikong tumango ako bilang sagot at saka ko na lang napagtanto na bakit ako? Bakit ako ang titingin sa kanya?

Magsasalita pa sana ako ng tumalikod na ang doctor at palabas ng ng silid niya.

“Narinig mo ang doctor. Kaya dapat alagaan mo ako.”

“Eh bakit ako?” Sa kanya na ako nag reklamo na kibit balikat lang ang isinagot niya.

“Paano ba yan. Nakaupo pa ako. Lukong doctor iyon hindi man lang ako tinulungang makahiga.”

“Di magpatulong ka sa kanila.” Sabay turo sa dalawa niyang bantay pero ang mga luko agad na nagpaalam na lalabas na sila kaya naman naiwan kaming dalawa na lang.

“H-hindi mo ba ako papahigain? Sige ka. Bubuka na naman ang sugat ko at baka dumugo na naman.”

“Di maupo ka na lang.” Sagot ko naman sa kanya.

“Ugh!.” Sabay sapo ng sugat niya.

“Huwag ko akong artihan. Di yan uubra sa akin.”

“Argh.” At napangiwi pa siya na mukhang nahihirapan.

“Tigilan mo ako. Hindi ka nakakatawa.” Gigil na sita ko sa kanya pero nagmamadali naman akong lumapit sa kanya. “Ayan na. Mahiga ka na. Tutulungan na kita.” Sabi ko na lamang. Pero ang tanong. Paano ako aalalay sa kanya pahiga. Gagayahin ko ba ang doctor kung paano siya nito binangon?

Malamang ganun nga. Pero para na akong yayakap sa kanya kapag ginawa ko iyon. Saka hindi naman malalaki ang braso ko katulad ng sa doktor kanina. Bahala na nga.

“Paano ba? Sandali.” Ginawan ko na lang ng paraan ang ibang anggulo sa pagpapahiga sa kanya na hindi siya pupwersa.

Bakit naman kasi agad siyang nagising gayong kaninang dumating kami ay halos kalilipat lang niya dito galing sa OR. At sabi ni SPO2 George, malala ang natamo niya pero…titignan ko siya ngayon parang wala lang.

Ano siya? Isang Super hero na agad na gagaling.

“Alam mo ba?” Tanong pa niya sa akin ng hindi ko alam kung saan siya hahawakan.

“Sandali nga diba. Bumubwelo lang.” Sagot ko naman. “Agad agad?” Saka ko na naman siya tinapunan ng matalim na tingin.

Pero bago pa man ako makahawak ulit sa kanya ay nahawakan na niya ako sa batok at ganun na lang ang panlalaki ng mata ko dahil lumapat na ang labi niya sa labi ko.

“Wala man lang ako welcome back kiss galing sayo.” Sabi niya ng pakawalan ang labi ko na halos hindi ko alam kung gagalaw pa ba ako dahil nakahawak parin siya sa batok ko at pinagdikit ang nuo namin.

At bakit ko naman siya bibigyan ng welcome kiss. Aba!

“Dan Bautistaaaaaaaaaaaaa.” Sigaw ko na naman ng pagkalakas lakas sabay tulak sa kanya at napahiga na siya ng walang kahirap hirap. “Ang bastos mo talaga. Magnanakaw ka. Magnanakaw.”

“Anong nangyari PO1 Bautista.” tanong na naman ng dalawang pulis na agad na pumasok ng sumigaw ako.

“Ganito lang maglambing ang misis ko SPO1 Gregor.” Sagot naman niya dito. Napakamot na naman ang dalawa sa mga ulo nila na agad na lumabas din. “Salamat sa pagpapahiga mo little Hamster.” Sabay kindat pa.

Matalim na tingin ang isinagot ko sa kanya. “Hmmmp!” Sabay pahid ng labi ko. “Bahala ka sa buhay mo.” Na sinabayan ko na din ng talikod.

“Kung hindi mo ako babantayan uuwi din ako sa bahay. Mas gusto mo ba doon. Mas magagawa mo ang gusto mo. Matititigan mo ang katawan ko.”

“Ang kapal kapal mo talaga. Hindi ko pagpapantasyahan ang katawan mo. Hmmmp.”

“Hahaha! Hindi ba little hamster. Ayan nga oh. May pasilip silip ka pa. Aminin  mo na kasi.”

Marahas ang naging paglingon ko saka ko siya dinuro sa gitna ng nuo.

“Saan ba namamahay ang sobrang kayabangan sa utak mo.”

“Ahaha! Katulad ng sinabi ko. May maipagmamayabang ako. Hmmm.” Sabay lihis ng puting kumot na tumatakip sa may tiyan niya at pababa pa.“

“Ayyy! Itigil mo iyan. Bastos ka talaga.” Sabay hawak ng kumot niya at itinaas iyon hanggang sa may sugat niya.

“Dibali little hamster. Mapagsasawaan mo din yan kapag nakauwi na tayo.”

“Anong makauwi. Hoy! Hindi ka pwedeng tumira sa bahay. Sabi mo di ka doon titira.”

“Little hamster naman. Hindi mo ba ako aalagaan habang nagpapagaling ako.”

“Di kumuha ka ng mag aalaga sayo. Marami ka namang pera para ipangbayad diba.”

“Hmmmm! Pero mas prefer ko na ikaw ang mag alaga sa akin. Kahit na madaldal ka.”

“Hmmp! Bahala ka sa buhay mo.” Muli na naman ako tumalikod.

“Sabing sasama ako sa pag uwi.”

“Diyan ka lang.” Pasigaw na sagot ko sa kanya. “Uuwi lang ako para makakuha ng damit ko.”

“Sound good. Dalhan mo nandin ako ng damit ko little hamster.”

“Huwag mo akong utusan.” Gigil na naglakad na akong palabas na agad akong sinalubong ng isa sa nagbabantay sa kanya.

“Sasamahan ko na kayo missy.” Sabi nito. Aba! Nakikinig sila sa usapan namin.

“Hmmp! bahala ka.” Sagot ko na lamang at nagpatuloy sa paglalakad na sumunod nga sa akin ang isa.

Hanggang sa bagtas na nga namin ang daan pauwi ng A.Place pala makakuha ng gamit niya at mapagbibihisan ko na din.

Ayaw ko man sana pero ang kulit niya eh. Kung ano kasi ang sinasabi iyon ang gagawin niya at ayaw ko naman na ako ang maging dahilan ng hindi niya agarang paggaling kong susunod siya sa akin pag uwi ko.

=

VIENN POV:

Napapikit ako ng mariin at napasinghap para humugot ng malalim na hangin dahil para akong kakapusin sa paghinga.

Kumikirot ang sugat ko.

“Damn you Kanye! Bakit hindi mo man lang dinamihan ang anistisya na itinurok mo sa akin.” Gigil na mahinang sambit ko.

Pero sa kabila ng kirot sa sugat ko ay napapangiti ako dahil sa unang pagmulat ng mata ko ay si Vience ang nakita ko.

At nakakawala nga naman ng mabibigat n problema iyon nga lang mamro-mroblema lang ang tainga ko sa kadadaldal niya. But kind of exciting habang nasa paligid lamang siya.

“My little hamster.” Nakangiti na lamang ako habang iniisip siya. Ang pagkibot ng mga labi niya kapag naiinis siya. Ang panlalaki ng mga mata niya sa tuwing nagugulat siya. “Hayst!.”

Nagpakawala pa ako ng malalim na paghinga ko bago ko pumikit ng maayos. Inaantok pa ako pero nagigising lang ang diwa ko talaga kapag nasa paligid lamang siya. Kaya habang wala pa siya ay itutulog ko na muna.

Pero bago pa man ako hilain ng antok ay bumukas ang pinto at iniluwa doon ang lolo.

“I told you to quit your job.” Iyon ang bunagd nito sa akin kasunod niya si Kanye.

“Bakit mo sinabi kay lolo?” Tanong ko kay Kanye kaysa pansinin ang sinabi ng lolo.

“Nasa paligid lang ang mga mata ko you punk. At sinabi ko ng ayaw na ayaw ko ng trabaho mo pero hindu ka nakikinig sa akin.”

“Lolo naman. Ito ang gusto ko. Saka huwag kayong mag alala. Malayong mangyaring mamatay ako sa trabaho ko.” Sabi ko dito pero hinampas lang ako sa braso ng baston na hawak nito. Hindi naman kalakasan iyon.

“Anong hindi mamamatay? Tignan mo nga ang kalagayan mo ngayon. Apo naman. Hindi ka pa nakakapag asawa at hindi nabibigyan ng apo sa tuhod.”

Nailing na lang ako sa sinabi nito.

“Lolo naman. Kung asawa lang huwag niyo na munang asahan. Pero mabibigyan ko kayo ng apo ano mang oras. Gusto niyo ba?”

“You bastard. Ayaw ko ng apo na basta mo na lang nakukuha sa mga babaeng nalilink sayo. Apo na manggagaling sa magiging asawa mo ang gusto ko.”

“Lolo naman eh.” Saka ako napakamot sa ulo. Para tuloy akong bata na pinagsasabihan niya at ang isa pa sa ikinaainis ko…. “Anong nginingiti mo naman diyan.” sita ko kay Kanye na nakamasid lang sa amin.

“Wala lang.” Simpleng sagot niya na parang nang aasar pa. As if naman wala din itong problema lalo na at nasasangkot ang isa sa mga negosyong kinabibilangan niya. Ang JH ba iyon kung hindi ako nagkakamali.

Wala na akong pakialam doon. Basta labas ako sa mga problema nila at labas na din sila sa tinatahak kong daan para sa karera ng buhay ko.

“Lolo, sabi ko na sa inyo. Hindi ako basta mamamatay sa trabaho kong ito. Kaya huwag na kayong mag alala. Saka lolo sana hindi na kayo nagpunta dito.”

“At bakit? Ayaw mong mapagsabihan kaya ayaw mo akong papuntahin dito?” Tanong na nito.

“Hindi naman sa ganun lolo.” Paano ko ba sasabihin na baka maabutan sila ni Vience na nandito sila. Magkakabukuhan na kung nagkataon at siguradong sangkatutak na talak na naman ang maririnig ko at may kasama pang pag ba-back out. “Inaalala ko lang naman kayo.” Sagot ko na lamang. “Para hindi kayo ma-stress”

“Sayo ako laging an e-stress at alam mo iyan. Mas guhustuhin ko pa na makipag agawan ka kay Ace ng yaman kaysa sa trabaho mo ngayon.”

“Lolo naman eh! Ayaw kong makipagtalo sa pinsan ko. Hayaan niyo na lang siya sa gusto niya. Pero hindi niyo mababago ang hilig ko.”

Napansin ko ang pagpapakawala nito ng buntong hininga.

Magsasalita pa sana ako ng pumasok ang isa sa nagbabantay sa akin.

“DG dumating na po ang missy.” Sabi nito.

Missy! Missy ang tawag nila kay Vience.

“Lolo, bilis umalis na kayo.” Pagtataboy ko pa kina lolo pero binatukan lang ako. “Lolo naman. Bakit ba kayo nangbabatok.” Reklamo ko.

“Kalukuhan mong bata ka.”

Sasagot pa sana ako pero huli na dahil pumasok na nga si Vience kasunod ni SPO1 Grigor dala ang mga hinakot niyang gamit.

“Nandito din po kayo?” Nakangiting lumapit siya sa lolo kaya naman nangunot ang nuo ko. Kailan pa nagkakilala ang lolo at si Vience?

“Oo apo. Dinalaw ko kasi ang apo ko kaya naman dumalaw na din ako kay DAN BAUTISTA.” Sabay baling sa akin ni lolo. Alam ni lolo ang pagpapanggap ko? Kailan pa??? Nakahinga ako ng maluwag dahil doon at kahit papaano naman ay alam ni lolo ang sumakay minsan sa kalukuhan pero siguradong babatikusin ako ng lolo kapag nagkaroon ito ng pagkakataon.

“Ganun po ba. Kumusta naman po si Vienn?”

“Maayos ayos naman siya apo.”

“Mabuti naman po kung ganun. Pwede ko kaya siyang makita lolo?” Kuway tanong pa niya. As if naman gusto talaga niyang makita kung hindi ko lang alam na makakalap lang ng impormasyon ang gusto niya.

“Naku huwag na muna sa ngayon. Medyo mahigpit ang bantay sa kanya doon.” Sagot ng lolo sa kanya.

Napangiti na lang ako ng lihim at napapa good job lolo na lang ako sa isipan ko.

“Sige na apo. Medyo malalim na din ang gabi. Hindi na siguro ako magtatagal.”

“Sige po. Mag ingat po kayo sa pag uwi.”

“Salamat apo. Pakialalagaan na lang siya para sa amin.” Sabat tingin na naman sa akin na nagsasabihin magpaliwanag ako kapag nakalabas na ako ng hospital.

“Ho!

“Sige apo. Mauuna na kami.” Hindi pa man siya nakakasagot ay naglakad ng palabas sina lolo at Kanye kasama si Benny na nakaagapay lang sa likuran ng lolo.

At ngayon..

“See. Sinabi nilang alagaan mo ako. Kaya dapat alagaan mo ako with love.” Nakangisi kong untag sa kanya habang nakatingin pa lang sa palayong imahe nila.

Napasimangot siya ng mapatingin sa akin.

“With love ka diyan. Nunka kitang aalagaan with love. Hmmp.” Sagot niya. “Ayan, ipinagbalot kita ng damit na magagamit mo dito. Ilang araw ka ba dito? Inaabala mo ako. Walang magbabantay kay Granger. Walang magpapakain sa kanya sa bahay.”

“Mas inaalala mo pa si Granger kaysa sa akin?”

“Eh bakit? Mapapakain ba ni Granger ang sarili niya? Hindi naman diba?”

Hindi naman magugutom si Granger dahil kapag wala namang tao sa bahay ay awtomatiko namang may pupunta doon at papakainin siya. Pero hindi ko na lang sinabi sa kanya.

“Saka, gutom na din ako. Hindi pa ako kumain bg tanghalian tapos nalipasan na naman ako ng hapunan. Kakainis ka kasi.” At sinisi pa talaga niya ako.

“Sino ba kasi ang nagsabing hindi ka kumain? At ano bang ginawa mo sa tanghali ng hindi mo nagawang kumain?” Tanong ko.

Umirap lang siya sa akin at hindi sinagot ang tanong ko. Kaya naman tinawag ko si SPO1 Grigor para utusang bumili ng pagkain na agad namang tumalima.

“Kung makapag utos ka naman, parang nasa babaan mo lang sila ah.”

“Hindi naman sa ganun. Syempre susundin nila ang utos ko kasi ang laki ng naitulong ko sa pagresulba ng kasong hinahawakan namin. At malaki ang pasasalamat nila sa akin.”

“Weeeh! Pakitang gilas ka lang naman para umangat sa ranggo mo.”

“Naku little hamster. Hindi lang sa kapulisan ako magpapakutang gilas. Baka gusto mo din kung paano ako magpakitang gilas sa… alam mo na.” Pilyong sabi ko na sinabayan ng kindat.

“Kahit kailan talaga napakalaswa ng lumalabas sa bunganga mo.”

“Hahaha!” Nakakatawa talaga siya kapag ganitong naiirita siya sa pagkaasar sa akin lalo na kapag namumula ang ilong niya sa inis. Ang sarap lang kagatin iyon. Parang cherry lang.

“Tumawa ka. Totoo naman. Naku! Naku!.” Ngali ngaling pagbuhatan na naman niya ako ng kamay ng umangat ang mga iyon at kuyom ang kamao.

Natawa na lang ako ulit. Kaya mas gusto ko siyang asarin dahil mas kyut siya sa paningin ko kapag namumula na ang mukha niya sa galit.

Ewan ko ba! Pero nakakasanayan na ng tainga ko ang pagtatalak niya. Nakakagiliwan na ng paningin ko ang makita ang pagkairita niya at nanggigil na sa galit o inis sa akin.

Kaya hindi ko mapigilan ang sarili ko na mas asarin siya.

Baliw na ba ako dahil sa ginagawa ko? Hindi naman siguro. Mayroon lang naman talaga na pagkakataon na ganito ako. Pero minsan lang ako nawili sa isang tao.

At ang taong iyon ay walang iba kundi siya.

Si Vience Viernes. At kung kailan ako magsasawa sa pang iinis sa kanya? Iyan ang hindi ko masasagot sa ngayon dahil pasimula pa lang ang pagkaaliw ko sa kanya.

And looking forward pa sa mga pagtatalak niya.

PH4 #19: Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

It’s been two days!!!

Nakakaboring na ang mag stay sa hospital. At kung wala siguro si Vience na nagbabantay sa akin ay baka nagpumilit na akong umuwi matapos ang operasyon at sa bahay na lang ako magpagaling. Total naman si Kanye naman ang dadalawa sa akin para kumustahin ang sugat ko.

Pero ngayon….

Napangiti ako, bumangon sa pagkakahiga ko at lumapit sa kanya sa sofa kung saan siya nakatulog.

May extra bed naman sa gilid pero hindi siya doon natutulog sa dalawang gabi na pagbabantay niya sa akin. Para daw din kasi siyang pasyente kapag doon nahiga.

Natutuwa ako ng hindi ko mawari dahil nagtitiis parin siya na manatili dito kahit hindi naman niya kailangang gawin. Kung gusto naman niyang umalis ay makakaalis siya lalo pa at wala naman talaga kaming matatag na ugnayan.

Hindi kami mag kaibigan. At lalong hindi magkasintahan. Siguro para sa kanya isa akong mortal na kaaway pero nagtitiis parin siya.

“My little hamster.” Masuyong lumapad ang palad ko sa pisngi niya hinaplos doon. “Parang hindi ka nag iingay kapag ganitong  nahihimbing ka sa pagkatulog.”

Yumuko ako at dinampian ng halik siya sa labi. Muli akong napangiti. Nawiwili na din ako sa paghalik sa kanya.

Well, kasalanan niya iyan dahil napakatamis sa panlasa ko ang labi niya. Iyon nga lang. Hindi ko siya mahalikan ng ganito katahimik kapag gising siya. Dahil sangkatutak at walang tigil na pagtatalak ang madidinig ko kapag nangahas ako.

“Haha.” natawa ako ng pagak dahil doon. Kailan kaya niya ako kakausapin ng hindi sumisigaw?

Napalabi ako ng wala sa oras dahil hindi ko masagot ang katanungan kong iyon. Malaking himala na lamang kung hindi na siya magtatatalak sa isang araw.

“Sleep tight my little hamster.” Bulong ko at dampi na namang halik sa labi ang iginawad ko bago ako bumalik sa kama ko.

Tama namang pahiga na ako ulit ng magising siya.

“Ayyy! Bakit ka bumangon mag isa? Baka dumugo na naman ang sugat mo.” And as usual. Iyon na naman ang may kalakasang boses niya. Mabilis na bumagon at lumapit sa akin. “Kainis ka. Ang tigas ng ulo mo. Ano ba ang ginagawa mo?”

Ang paghiga ko sana ay nauwi sa pagbangon ulit.

“Nakakabagot ang mahiga.” Sagot ko na lang na may kasamang ngisi.

“Aba! Magtiis ka. Sabi naman ng doctor na pwede ka ng lumabas sa susunod na araw. Basta huwag ka na lang muna pumasok sa trabaho mo at magpagaling ka ng mabuti.”

“At ikaw ang magiging private nurse ko.”

“Asa ka! Kumuha ka ng private nurse mo. Dahil ayaw kong linisan ang sugat mo.”

“Ayaw ko nga. Kasi kapag kumuha ako ng private nurse siya na ang tutulong sa akin sa lahat. Sa pagpunta ko sa banyo. Tulungan akong maligo para hindi mabasa ang sugag ko. Hmmm. Gusto mo bang may ibang hahawak ng katawan ko?”

“Pakialam ko.” Sabay irap na naman.

“Pero alam ko naman na pinagoapantasyahan mo ako sa tuwing sasamahan ako sa banyo at pinapaliguan ako.”

“Ang kapal mo talaga.” Sabay hampas na naman sa braso ko. “Ikaw lang naman ang mapilit na samahan kita sa banyo. Saka di naman ako tumitingin ah.”

“Weeeh! Di ka tumitingin? Nakikita ko nga na palagi kang napapasulyap doon. Tapos na papalunok pa at gustong hawakan. Hmm.” Ngising ngisi pa ako kaya naman hinampas na naman niya ako sa braso.

Namumula na naman ang ilong niya. Ang sarap tuloy kagatin iyon.

“Bastos ka talaga. Wala na bang magandang lumalabas sa bibig mo kung hindi ang kalaswaan. Mayroon ako ng tinatago mo kaya hindi ko pagpapantasyahan iyan.” Sabay turo sa gitna ko. “Hmmp.”

Pero bago pa man siya makatalikod ng tuluyan ay nahila ko na siya. Hindi nabalanse ang katawan. Napahiga ako at napasampa siya sa kama ko at dumagan ang kalahating katawan niya sa akin.

Ngumisi ako.

“Ugh.” Kunwaring nasaktan ako dahil ang kamay niya ay nakaharang sa pagitan ng katawan namin at ang dating ay parang nahawakan niya ang sugat ko.

“Ayyy. Bakit mo kasi ako hinila. S-sandali. P-paano ba?” Natataranta na naman niyang saad at didiin ang kamay niya sa akin para makaalis sana sa ibabaw ko.

“Ugh! D’dont move. Madidiinan mo ang sugat ko.” Na sinabayan ko ng pagngiwi para kapanipaniwala..

“Eh! Itulak mo ako. Oo! Ikaw ang magtulak sa akin para hindi ko madiinan ang sugat mo.”

“No! I can’t move. It’s hurt.”

“Ano ba yan. S-sandali.” Saka inalis ang kamay sa dibdib ko para ilagay sana sa pagitan ng kilikili ko at doon na tumulak pero bago pa man niya nagawa iyon ay muli siyang napasubsub sa akin dahil bahagya ko na naman siyang hinila.

“Ayyyyy. Ano ba? Mag ingat ka. Baka masaktan ka. Mamaya dudugo na naman iyang sugat mo.” At nagpumilit na kumawala sa pagkakahawak ko. “Dan Bautistaaaaaaaa.” Sigaw na niya ng mahulan na naman ang kalukuhan ko. “Hayop ka talaga. Bitawan mo ako.” Saka na niya ako itinutulak pero bago pa man siya makawala ay kumilos ako para siya ang mapahiga sa kama at ako ang pumaibabaw sa kanya.  “Ayyyy. Bastos. Anong ginagawa mo. Umalis ka diyan.”

Hindi ako gumalaw. Idinagan ko ang buong bigat ko sa kanya.

Napamura ako sa loob ko dahil napwersa ang sugat ko at bahagyang kumirot.

Kalukuhan ko kasi.

Sumubsub ako sa pagitan ng balikat at leeg niya. Ang lalakas ng ginawa kong paghinga para maibsan ang kirot sa sugat ko.

“D’dont move.” Napasinghap pa ako.

Naramdaman naman yata niya ang bigat ng paghinga ko.

“Huwag mo akong artihan na nahihirapan ka. Bastos ka talaga.” At itinulak na nga niya ako ng pagkalakas lakas dahilan para bumagsak ako sa sahig.

“Argh.” Napasinghap na naman ako. Nahila na din ang suwero ko kaya naman natanggal na iyon sa kamay ko.

“Bastos ka talaga. Bas……” hindi niya na naituloy ang pagsigaw niya ng makitang dumugo ang kamay ko. “Aaaaaayy. Tuloooong.” Napasigaw na naman siya ng tulong na agad namang pumasok ang nagbabantay sa labas.

“Okay ka lang DG.” Sa pagkataranta na din ni SPO1 Grigor ay nadulas ito. Mabuti na lang at hindi niya napansin iyon dahil mukhang mag hehestirical pa ito.

Isa sa napansin ko sa kanya ay ang ayaw niyang nakakakita ng dugo.

“Tulungan niyo na siya. Ano ba? Bilisan niyo.” Sabi pa niya. Pero lumapit siya sa akin. Hindi man nakatingin sa kamay ko na dumugo ay siya na mismo ang nahpatayo sa akin at pinaupo sa gilid ng kama. Matapos niya akong mapaupo doon ay hinampas niya na naman ako sa braso. “Kakainis ka kasi.” Gigil na sabi pa niya.

Napansin ko naman ang mahinang pagtawa ng dalawa.

Aba! Humanda sa akin ang mga ito kapag gumaling ako.

“Lumabas na kayo.” Gigil din na utos ko sa kanila.

Agad naman tumalima ang mga ito ng pigilan niya at sabihin na tumawag ng doctor.

“Sige missy. Right away.” Sagot naman ni SPO1 Grigor na sinabayan pa ng pagsaludo.

Napalingon pa ulit ako sa kanya ng hampasin na naman niya ang balikat ko.

“Bakit ba?”

“Ayan ang napapala mo. Sa kalukuhan mo. Grrrrr.”

“Aray naman.” Dahil sinamahan niya ng pagkurot sa braso ko.

“Hmmp! Kulang pa iyan sa mga pinaggagagawa mong kalukuhan. Kala mo naman walang sugat na iniinda. Grrrr.” At isa na namamg kurot.

“Nakakadalawa ka na. Baka maningil ako.” Banta ko pa. As if naman papansinin niya ang banta ko. Pero.. napapangiti parin ako dahil namumula na naman ang buo niyang mukha sa pagkainis sa akin.

Magsasalita pa sana ito ng pumasok ulit si SPO1 Grigor kasama ang isang nurse. Ikinabit ulit ang suwero ko pero sa bagong spot na sa kamay ko.

“Mag ingat na po kayo sa susunod sir.” Sabi pa nito bago nagpaalam.

“Oh! Narinig mo iyon. Mag ingat ka na kasi sa susunod. Masyado ka kasi naexcite kanina eh.” Pagbibiro ko sa kanya na talim ng tingin ang isinagot niya.

“Hmmmp! Bahala ka sa buhay mo.” Napasunod na lang ang tingin ko sa kanya ng bumalik siya sa kinahihigaan niya kanina.

Muling tinapunan ako ng tingin bago patalikod na humiga. Naiiling na lamang ako na napapangiti.

Damn! Kahit na kumirot ang sugat ko ay nakakaramdam ako ng kagaanan ng loob kapag nasa paligid siya.

“Ill tempered.” Naibulong ko na lamang.

Bumalik na din ako sa pagkakahiga. Itutulog ko na lang din bago pa ako ulit makapag isip na asarin na naman siya.

=

“Hindi naman ang mga paa mo ang may deperensya ah.” Reklamo niya habang nakaakbay ako sa kanya ng umaalalay siya sa akin sa pagpasok ng bahay.

Sinadya ko kasing bigatan ang pagkakaakbay ko sa kanya kaya ngayon. Nagtatatalak na naman siya.

“At magaling ka na.” Dagdag pa niya na sinamahan na ng kurot sa tagiliran ko.

“Aray naman.” Reklamo ko din pero napapangiti ako. Ang kamay kong nakaakbay sa kanya ay ipinulupot ko na mismo sa leeg niya.

“Ayyy! Ano ba Daaaaaan. Umayos ka.”

“Ang ingay mo talaga. Baka tuluyan na akong mabingi dahil sa walang sawang pagsigaw mo.”

“Hindi ako sisigaw kung umaayos ko. Nakakainis ka.” At hindi na natapos tapos ang kadadada niya hanggang sa makapasok kami.

Nagpaalam na din sina SPO1 Grigor at SPO2 George na siyang naghatid sa amin dito sa A. Place ng matulungan kaming maipasok ang mga ginamit namin sa hospital.

“Ayan!” Sabay pa kaming napaupo sa sofa na nahila ko siya ng itulak niya ako.

“Bakit ba kasi ang sungit mo. Hmmm.”

Gigil na muli niya akong itinulak. “Umayos ka sabi eh.”

“Umaayos na nga ako eh. Iyong ganito oh.” At saka ko siya muling hinila. Ibinaon ang mukha ko sa balikat niya. “Hmmm. Ang bango naman.”

“Ayyyyy. Ano ba? Ayyy. Huwag.” Pumulupot ang kamay ko sa baywang niya at ang pagbaon ng mukha ko sa balikat niya ay sinabayan ko ng bahagyang pagkagat.

And sarap tuloy niyang panggigilan.

Napangiti pa ako kung paano mapapalitan ang kakasigaw niya ng isang ungol.

Kind of exciting. At sa naisip ko ay bigla tuloy akong nakaramdam ng kakaiba at parang gusto ko ngang subukan.

Pero bago ko pa man magawa ang balak ko ay ako na mismo ang napasigaw.

“Aaaaaaaaaaaahhh.” Napakalas ang pagkakayapos ng braso ko sa baywang niya dahil sa sumidhi ang kirot sa balikat ko na kinagat niya.

“Akala mo ikaw lang ang marunong mangagat. Hmmm. Kaya umayos ka.” Gigil at itinulak pa niya ako bago tumayo. Dinuro na naman niya ang nuo ko.

“Ako lang ang kasama mo dito. Hindi ka makakagawa ng mga bagay na hindi ko gusto dahil isang sundot ko lang sa sugat mo, manghihina ka. Kaya umayos ka. Hmmp.” At sinabayan ng pagtalikod.

Naiiling na napasunod na lang ang tingin ko sa kanya habang nakahawak na ako sa balikat ko na kinagatan niya.

Padabog pa ang naging lakad niya paakyat ng hagdan.

“Mas lalo mo akong pinasasabik little hamster.” naibulong ko na lamang. Napapangiwi na napapangiti na lang ako habang minamasahe ko ang balikat ko.

Ng mahimasmasan ay inabot ko ang reciever at tumawag kay Lolo.

“Lo, ipatapon mo naman dito ang isang maid mo.” Iyon agad ang bungad ko dito ng sagutin ang tawag ko.

Nailayo ko pa sa tainga ko ang reciever ng sumigaw ito.

“Lolo naman, kailan pa kayo natutong sumigaw.” Kunot ang nuong tanong ko.

“You punk! Matagal na akong marunong sumigaw. Ngayon mo lang narinig dahil bihira ka naman magparamdam.”

“Naku lolo, huminahon kayo. Ang puso niyo.”

“Pinapahinahon mo ako ngayon. Mga kalukuhan mong bata ka. Umayos ka.”

“Lolo, kailan ba ako nagluko?”

“At ano ang ginagawa mo ngayon? Hindi pa isang pagluluko ang ginagawa mong kasinungalingan sa batang kasama mo?”

“Lolo naman. Hindi na siya bata. Saka hindi naman masasabing mabigat na panluluko ang ginawa ko. Inililihis ko lamang siya sa posebleng maisulat niya tungkol sa akin.”

“At ano? Akala mo ba hindi niya malalaman? Apo naman!!!!!! Baka kapag sa iba pa niya nalaman ay baka mamuhi siya sayo.”

Natigilan ako sa sinabi ng lolo. Oo, nandoon na ako. Pero hindi naman panluluko ang ginagawa ko dahil sa simulat sapol, hindi pa man nagsasanga ang landas namin ay matagal ko ng ginagawa ito. Ang magtago sa katauhan ni Dan Bautista.

“I know lolo. Ako na ang bahala kapag dumating ang araw na iyon. Pero lolo, huwag mong ibahin ang usapan. Pwede bang ipasa mo na sa akin ang isa sa maid mo. Tapos kumuha na lang kayo bg iba.”

“You bastard. Tatawag ka lang kung may kailangan ka. Tapos kung ako ang may kailangan. Ang hirap mong hagilapin.”

“Lolo, ayan na naman kayo. Sige na lolo. Hihintayin ko na lang ang katulong na papapuntahin mo dito. Salamat lolo. Ingat kayo palagi. Bye.” Hindi pa man ito ulit nakakapagsalita ay pinutol ko na ang linya. Baka kung patatagalin ko pa ay makarinig pa ako ng maraming sermon.

Kampante akong sumandal sa sofa at pumikit. This is it! Ikukuha ko na nga lang siya ng katulong baka sakaling mabawasan ang kadadada niya.

=

“Sino naman siya? Girl friend mo?” Tanong niya na nakapagpasamid sa akin. Napaubo ako. Kalaunan ay natawa na ako.

“Haha! Bakit? Magseselos ka ba kung dito ko siya patitirahin?” balik tanong ko sa kanya. Talim ng tingin lang ang isinagot niya sa akin.

At isa sa ikinatuwa ko ay tinignan niya mula ulo hanggang paa ang maid na kadarating lang galing kay Lolo.

Sa ginawa niya ay masasabi kong may pagkamaldita nga siya. Hindi na bago iyon dahil halata naman sa pananalita niya.

“Pakialam ko.” Saka muli siyang tumalikod. Mabilis na pinigilan ko siya sa kamay. “Ano?” Pasigaw na tanong niya at marahas na iwinaksi ang kamay ko na pumigil sa kanya.

“Don’t worry my little hamster. Ikaw lang Ang nag iisanh consort dito sa bahay kaya huwag ka ng magselos.” Nakangiti kong sabi sa kanya saka ko siya hinila at ipinulupot ang kamay ko sa baywang niya.

“Ayyy! Ano ba?”

“Nagseselos ka kasi. Kaya naglalambing ako.” Sabay lapit pa ng mukha ko sa kanya. Itinulak niya ang mukha ko.

“Tumigil ka nga. Bitawan mo ako. At bakit naman ako magseselos? Bakit ano ba kita. At wala akong pakialam kung mag uwi ka ng mga babae mo dito.” Gigil na gigil na sabi niya at itinutulak talaga ang mukha ko na pilit na iniiwas naman iyon.

Natatawa na lamang ako. Hindi daw nagseselos pero napakadefensive naman kung sumagot.

“Sinabi ko naman na ikaw lang ang consort dito diba. At siya ang magiging katulong dito sa bahay.” Sabi ko sa kanya. Binitawan ko na lang siya dahil mababali yata ang leeg ko sa pagtulak niya sa mukha ko.

May talim sa tingin na tumitig siya sa akin. At napasigaw na lang ako ng apakan niya ang paa ko.

“Namumuro ka na sa pananakit sa akin Vience Viernes.” Ako naman ngayon ang nanggigil habang patalon talon pa ako habang paihip ihip sa paa ko.

“Bleeeh!.”

Aba! Hahabol sana ako sa kanya pero natigilan ako ng marinih ko ang bahagyang pagtawa ng katulong kaya naman napalingon ako dito.

Agad namang sumeryuso ito ay tumayo ng tuwid.

Gusto ko sanang sitahin ito pero huwag na lang. Napatingin na lang ako kay Vience na muling paakyat ng hadgan na halatang nagmamadali na ayaw na mahabol.

“Makakabawi din ako sayo little hamster.” Naibulong ko na lamang bago ko binalingan ang katulong.

“Treat him like a princess.” Sabi ko dito.

“Yes, 5th young master.” Agad naman nitong sagot.

Sinabihan ko na din itong iayos ang mga gamit nito na agad naman tumalima.

Pumanhik na din ako sa isang silid na ginagamit ko dahil siya na mismo ang natutulog sa silid ko.

But soon…. we can share my room together..

Vience at the multimedia…

PH4 #20: Vience

Typos and grammatical error ahead!!

Hindi ko talaga mapigilan ang hindi tignan mula ulo hanggang paa ang sinabi niyang katulong na makakasama namin sa bahay. Kasi naman ang ganda niya. At may katulong ba pang display ang ganda?

Hindi naman ako insecure pero sadyang di lang ako makapaniwala. Saka hindi naman namin kailangan ng katulong. Kaya ko naman magtrabaho sa bahay. Baka mamaya paghahatian pala namin ang sahod niya.

Naku! Sabing wala akong pera. Hindi naman na ako sumasahod dahil hindi pa ako nakakapag report sa boss ko. At paano ako makakapagreport kung hindi naman ako makalabas ng A. Place dahil ayaw daw ako payagan ng kung sino man ang nagpipigil sa akim na makalabas ng A. Place.

“May kailangan kayo, missy?” Tanong sa akin ng maid ng hindi yata nakatiis at lumapit dahil sa kakatingin ko dito.

“Wala.“sagot ko saka ko binawi ang tingin.

Bahala ito sa buhat niya. Magtrabaho siya kung magtratrabaho siya. Basta ako. Magtratrabaho din ako para hindi ko sagot ang sahod niya.

“Naku Missy. Huwag kayong magtrabaho.” Pigil pa nito ng hilain ko ang vacuum.

“Magtrabaho ka kung gusto mo. Hindi mo ako mapipigilan.” Pabalang na sagot ko naman dito.

Napakamot pa ito ng ulo at alanganin na binitawan ang pagpigil sa paghila ko sa vacuum.

“Missy naman. Nabayaran na po ang sahod ko sa isang taon. Kapag ginawa nito ito baka bawiin nila ang ipinasahod na sa akin.” Sabi pa nito kaya natigilan ako. Napatingin ako dito.

May ganun ba sa sahuran? Isang buong taon?

“Please naman missy. Huwag niyo ng agawin ang trabaho ko. Maupo na lamang kayo at magrelax. Manuod ng TV.” Dagdag pa nito.

“Magkano ba sahod mo sa isang buwan?” Hindi ko mapigilang tanong dito.

“9k po.”

“What???? Are you kidding me?”

“Hindi po ako nagbibiro missy. Iyan po talaga ang ipinasahod sa akin sa isang buwan. At nakuha ko na po ang sahod ko sa isang buong taon dahil kinailangan ko ng pera para sa operasyon ng kapatid ko. Kaya po huwag niyo na po sanang agawin ang trabaho ko.”

Kunot ang nuo kong napatitig dito?

9k?

9k?

9k ang sahod niya sa isang buwan. Aba sosyal naman niyan. Mas mataas pa sa kinikita ko ah sa buwanang sahod ko sa trabaho ko. Eh kung mag katulong na lang din kaya ako.

“Hmmp! Bahala ka.” Sabay talikod na lang ng bitawan ko ang vacuum.

Gusto ko makausap si Dan. Kung ganun pala kalaki ang ipapasahod niya sa katulong bakit hindi niya sinabi sa akin at sana ako na lang ang magtratrabaho sa bahay.

Ang daya. Tapos, ako na tumutulong sa kanya ngayong may sakit siya hindi niya binabayaran ang paghihirap ko. Nasaan ang hustisya?

Magrereklamo ako.

Tatlong katok ang ginawa ko bago ko binuksan ang pintuan. Pero agad akong napatalikod ng makita ko ang ginagawa niya.

Nililinisan niya ang sugat niya.

“Pwede ka ng tumingin. Saka wala naman ng dugo kaya hindi mo na kailangang matakot.” Narinig kong sabi niya. “Ano ang kailangan mo? Naghahanap ka ba ng matatalakan?”

“No!.” Mabilis na sagot ko at paunti unti akong lumingon sa kanya. Natakpan na nga ng malaking plaster ang parte ng sugat niya pero hindi tapos ang pag sasaayos niya doon.

“Bakit kasi ayaw mong kumuha ng gagawa niyan sa sugat mo?” Tanong ko.

“Eh ayaw mo naman akong tulungan.”

“Takot ako sa dugo.”

“Wala naman ng dugo diba. Kaya pwede mo na akong tulungan sa paglalagay lang ng plaster.”

“Hmmp! Bakit kasi ako? Ni hindi mo nga binabayaran ang pagtulong ko sayo. Tapos ang maid na kinuha mo ang laki ng sahod. Eh bakit hindi mo sinabi sa akin na ganun pala kalaki ang ipapasahod mo sa katulong di sana ako na lang. Ngayon pang wala akong trabaho. Kailangan ko ng trabahong pagkakakitaan.“mahabang lintaya ko na napatingin lang siya sa akin na halos hindi na kumurap.

“Ang haba naman. Pwedeng isa isa lang. Lagyan mo naman ng prebo ang pagsasalita mo.” Saka niya muling ibinaling ang paningin sa sugat niya.

Nahihirapan na lagyan ng plaster iyon kaya lumapit na ako.

“Sigurado ka wala na itong dugo?“tanong ko pa sa kanya ng kuhanin ko ang plaster sa kanya.

“Wala na nga. Tatakpan ko na lang.” Sagot naman niya. “Ano ulit yong sinasabi mo?”

“Wala! Sabi ko bingi ka.”

“Ah! Akala ko sabi mo pogi ako.”

“Kapal mo talaga.” Nagfocus ako sa paglalagay ng plaster sa sugat niya kaya naman nabigla ako ng hawakan niya ako sa batok at hilain dahilan para manlaki na naman ang mga mata ko ng lumapat ang labi niya sa labi ko.

“Uhmmp.” Napaainghap pa ako ng pakawalan niya ako at bitawan sa pagkakahawak sa batok ko. Ang hawak kong plaster at gunting ay nabitawan ko na rin.

“Nakakalimutan mong mag bigay sa akin ng good morning kiss. Hmmm.“nakangiti nitong sabi ng makatayo siya sa pagkakaupo sa gilid ng kama habang ako ay binabalik ang tamang huwesyo ng utak ko dahil sa kabilaan.

“Dan Bautistaaaaaaaaaa.” Gigil na namang sigaw ko at pinaghahampas siya sa braso. “Nawiwili ka na yata sa kahahalik sa akin. Ano na lang ang mukhang ihaharap ko sa magiging boyfriend ko kapag nalaman niyang nagpapahalik ako sayo. Grrrrr.” Sabay kurot ng braso niya.

“Aray. Tama na.” Pigil niya sa kamay ko. “Bakit? Maghahanap ka pa ng byfriend kung nandito naman ako na hahalik sayo.”

“Bastos. Hindi ako magkakandarapa na maging boyfriend ka. Hmmp. Hindi ka kagwapuhan. Gusto ko yong mayaman. Gwapo. Matangkad. Saka ayaw kong magkaboyfriend ng kagaya mong pulis. Dahil ayaw kong mabalo ng wala sa oras dahil sa trabaho mo. Hmmp.”

“Eh! Bakit sinabi ko bang gusto din kitang maging boyfriend? Hindi naman diba. Ang sabi ko lang hindi mo kailangan ng boyfriend na hahalik sayo dahil ako na lang ang hahalik sa labi mo.”

“Ang kapal mo. Dalagang pilipina ako.” Sabi ko sa kanya na ikinatawa niya ng malakas. “Kaya hindi ako basta basta magpapahalik sa kung sino. Aabot ba ako sa edad kong ito kung hindi. Grrrr.”

“Hahaha! Hahaha. Dalagang pilipina. Naman little hamster. Kung babae ka siguro hindi kita papansinin dahil mas maraming magagandang babae diyan na nagkakandarapa sa akin.”

“Aba! Ang kapal mo naman. Bakit? Kung naging babae ba ako papansinin din kita. Aba! Nunka mo. Baka pumuti pa ang uwak hindi ako magkakagusto sa isang tulad mo. Hhmp!!!!.”

“Weeeh! Sa katawan kong ito?” Sabay tapik pa ng dibdib. Sa may Abs. “Daming nagkakandarapa na mahawakan ito.” Sabay hawak pa sa gitna niya.

“Bastos. Hindi ko papangaraping hawakan iyan.” Sabay talikod sa kanya pero hindi naman ako umalis.

“Hahah! Hindi ba? Palagi ka ngang nakatingin sa akin. Diba! Saka napapansin ko parang gusto mong hawak hawakan at haplusin ang balahibo sa dibdib ko. Hmmm.”

Matalim na tingin ang ipinukol ko sa kanya. At nakita ko kung paano paikot ikutin ng daliri niya ang balbon nito sa may chest niya.

Kakagigil. Tinutukso ba niya ako.

Damn! Isa talaga sa pinakamalaking weakness ko ang mabalahibo ang dibdib.

Ehhhhh!

“Hmmp! Pakialam ko sa balahibo mo sa dibdib.”

“Hahaha! O bakit napalunok ka. Aminin mo na kasi. Ipapahawak ko naman sayo at ipapahaplos kung aamin ka lang. Buong buo kong ipagkakatiwala sayo.”

“Hindi ako napalunok. Ang kapal mo talaga.”

“Hahaha! Makapal ba ang balbon sa dibdib ko. Well, tama ka naman sa pagmamasid mo sa akin. Makapal nga siya. Tapos pababa pa dito.” Sabi niya na pinasadahan pa ng daliri niya pababa sa may pusod.

“Hmmmp!” Gigil na tinampal ko ang kamay niya.

“Oh bakit nananampal ka. Bawal ko bang hawakan ang sarili ko? Hmmm. Gusto mo, ikaw ang humawak.” Hindi pa man ako nakakasagot at nahawakan na niya ang pulsuhan ko at inilapat ang palad ko sa dibdib niya. “See, damahin mo. My little hamster.”

Lihim na naman akong napalunok. Nakatingin ako mismo sa dibdib niyang nilapatan ng palad ko.

Hindi naman siya magaspang. Nakakakiliti nga sa palad ko ang mga iyon.

Damn me!

Pero mas lalo akong nainis sa kanya dahil ng tignan ko siya sa mukha ay nakangisi na ito. Nakataas ang isang kilay. Kaya dahil sa inis ko naman ay sinabunutan ko ang balbon niya sa dibdib.

“Ahhhhhhhh!. Vience Viernes……” napasigaw ito sabay tulak sa akin.

“Buti nga sayo. Hmmmp.” Saka pairap na lumayo na ako sa kanya.

“Hu! Hu! Hu!.” Iniihipan pa talaga ang dibdib niya. Napatingin din ako sa kamay ko na may ilang hibla yata ng balbon niya ang nabunot doon.

Napangiwi ako..masakit nga siguro iyon. Kaai sabunot nga sa buhok sa ulo ay masakit na. Doon pa kaya.

Sorry naman! Sa loob loob ko pero hindi ako mag sosorry sa kanya ng personal. Kasalanan niya. Lagi niya akong inaasar.

“Bleeeeh.” Binilatan ko pa siya at talagang lumayo ako sa kanya baka kasi maghiganti siya.

“Sumusobra ka na sa pananakit sa akin.”

“Sumusobra ka na din sa pang aasar sa akin.” Ganding sagot ko. “Kung ano ano kasi ang mga pinagsasabi mo. Maayos naman ang pagpasok ko dito pero hinahaluan mo lang ng kalaswaan mo.” Gigil parin na sabi ko.

“Ang baba kasi ng kurdon mo. Nakikipagbiruan lang naman ako sayo ah.”

“Pwes di ako nakikipagbiruan.”

Napansin ko ang pag iling niya. Saka umayos na ng tayo pero hindi nawala wala ang paghaplos niya sa dibdib niya kung saan ako sumabunot.

“Naku! Kung hindi lang talaga kita…naku..” gigil din na sabi niya na hindi maituloy ang gustong sabihin.

“Bleeeh!.” Binilatan ko ulit siya. Saka na ako lumabas ng silid niya.

Bahala na nga siya sa buhay niya. Nakakainis. Wala pa kaming matinong napag uusapan simula ng makilala ko siya. Nasalo na yata niya lahat ng kabastusan sa mundo. Nakakagigil. Nakakaasar. Nakakabwesit. Nakakapang init ng ulo.

Pero…

Ang sarap sa pakiramdam ko ang damahin anh balbon niya sa dibdib.

“Ahhhhhhhhhhh.” impit na sigaw ko at mabilis pa sa sampung kabayo na tinakbo ko ang silid ko at nagkulong doon.

“Vience Viernes… maghunusdili ka. Huwag kang mahuhulog sa patibong niya.”

Grrrrr! Gigil na sinabunutan ko ang ulo ko.

“Awww! Masakit.” As if naman hindi diba. Eh ano na lang kaya ang naramdaman niya kanina ng hinila ko ang balbon sa dibdib niya.

Napangiwi na naman ako ng maalala ko iyon.

“Hmmp! Kasalanan niya.” Pero iyon parin ang sinabi ko sa sarilo ko. Bahala talaga siya. Bahala siya sa buhay niya.

¤¤¤

¤¤¤

“Missy.” Tatlong katok ang narinig ko kasabay ng tawag sa akin ng katulong na kasama namin. “Tanghalian na po. Naghihintay na po si Sir Dan sa hapag.” Sabi pa nito.

Napasimangot ako.

Bakit kailangan kong makisalo sa kanya sa pagkain.

“Kumain siyang mag isa niya. Mamaya na ako kakain.”

“Pero Missy! Ayaw ko pong maglinis ng kalat sa sahig kapag itinapon niya iyon. Sabi niya. “SABIHIN MO SA KANYA KAPAG AYAW NIYANG BUMABA ITATAPON KO LAHAT ITO.” at talagang ginaya pa talaga ang bosea ni Dan kahit hindi naman gayang gaya.

“At bakit ba niya itatapon.”

“Missy naman. Nakikiusap ako. Sayang ang mga pagkain kapag hindi ka nakisabay sa kanya. Alam mo bang ang daming taong nagugutom pero kapag hindi ka sumabay ay masasayang lamang ang mga iyon.” Dagdag pa nito na puno din ng kahabagan ang tuno.

Gigil na tumayo ako at lumabas ng silid.

Hindi na ako nagsalita pa at padabog na bumaba ng hagdan papunta sa hapag kainan.

At ang lukong San Bautista na ito. Nakangisi na nakatingin sa akin pagbungad ko pa lang sa hapag.

“Ano?” Gigil na tanong ko.

“Kumain na tayo little hamster.” Alok pa nito sabay turo ng mga pagkain. Kahit ayaw ko man sanang mapalunok ay hindi ko mapigilan.

Kaya ba nag aalala ang maid na maitapon ang mga pagkain dahil sayang naman talaga.

“Bakit ang dami naman nito?” tanong ko habang paupo na din ako. Siguradong hindi lutong bahay ang mga ulam na nakahanda sa lamesa.

“Malakas ka kasi kumain eh. Kaya dinamihan ko ang inorder ko.”

Pinanlakihan ko siya ng mga mata. Anong akala niya sa akin. Isa akong palamuning baboy na malakas kumain. Aba!! Nakakasakit siya ng damdamin ah.

“Ang kapal mo. Bakit nakita mo na ba akong kumain ng marami?” gigil na gigil na naman na tanong ko sa kanya.

“Hindi ba? Noong kumain tayo sa kainan sa harapan ng station namin ang dami mo kinain. Pero nagtataka ako. Saan mo ba inilalagay ang mga kinakain mo at hindi ka naman tumataba. Saka hindi din naman tumangkad?”

“Kahit sa kainan ba naman nanlalait ka. Mapanakit ka ng damdamin.”

“Haha! Masakit ba ang katotohanan. Dibali maganda nga iyan. Para hindi sabihin ng iba na matakaw ka sa pagkain. Ako lang ang nakakaalam.”

“Abat.”

“Oops. Nasa hapag kainan tayo.” Pigil niya sa akin ng babatuhin ko na sana siya ng kutsara.

“Hmmmp.” Umirap ako sa kanya bago ko pinagtuunan na lang ang pagkain sa harap ko.

“Dahan dahan lang little hamster. Sayo lahat iyan.” narinig ko pang sabi niya. Kaya naman ng matanya kong kaya siyang abutin ng paa ko sa ilalim ng lamesa ay sinipa ko siya.

“Aray!” Pinanlakihan niya ako ng mata.

“Oops. Paa mo pala yon. Nasanay kasi ako na pasipa sipa kapag kumakain ako eh.” Nakangising sabi ko sa pagitan ng pagkain ko.

“Sumusubra ka na sa pananakit sa akin. Makikita mo. Makikita mo.” May gigil din sa boses na sabi niya habang kumakain.

“Bleeh.” kahit hindi maganda tignan ang ginawa ko ay hindi ko na alintana. Kakainis kasi siya.

“Hindi mo na magagawa iyan kapag hindi ka na makatayo sa kama mo. Sige lang.”

“At bakit? Ano ang gagawin mo para hindi ako makatayo sa kama ko. Hmmm. Lulumpuin mo ako? Ganun? Ganun?” Saka ko din siya pinanlakihan ng mata.

“Bakit gusto mo malaman? Baka hindi lang makatayo kundi hindi ka na makaupo ng maayos. Kaya huwag mo akong hamunin. Laging nakahanda ang alaga ko sa pagpaparusa.”

“What?” Naibulalas ko. Doon ko lang napagpanto ang ibig niyang sabihin. Halos hindi ko na yata malunok ang nasa loob ng bibig ko.

Ngumisi siya na sinabayan ng kindat. May kasama pang pagkagat sa labi at pinasadahan ng dila ang mga iyon.

“Bastos. Over my beautiful virgin body.”

“Hahaha! Hahaha. Kumain ka na little hamster. Pagkatapos nating kumain saka natin pag uusapan ang mga posisyon na gusto mo.”

Gigil na gusto kong baliktarin ang lamesa sa gusto kong pagwawala. Ang bastos niya. Ano ang akala niya sa akin. Basta na lang…

Basta na lang…

“Hmmmp.” Gigil na nagbawi ako sa kanya ng tingin.

“Eat well my little hamster.” Sabay subo ng pagkain at parang balewala lang sa kanya ang ipinaparamdam kong pagkainis sa kanya.

Nakakagigil na talaga siya. Hmmmp.

Kahit na sana gusto ko siyang pagtatalakan ay saka na lang. Kakain muna ako para may lakas akong makipagbangayan sa kanya.

“Ang birthday pala ni Vienn sa sept. 24. His blood type is AB negative.” Kahit ayaw ko sana siyang tignan ay napaangat ako ng tingin sa kanya ng magsalita siya matapos ang halos dalawang minutong katahimikan.

Bigla naman tuloy akong nabuhayan ng dugo dahil sa sinabi niya. Pero kailangan ko ding makasiguro kung nagsasabi siya ng totoo.

“Sept. 24, 1989. And graduated ang DG namin ng highest top sa criminology.” Pagpapatuloy niya.

“Sigurado ka?”

“Mukha ba akong nagsisinungaling. Kaunting impormasyon lang para naman hindi mo laging iniisip na dinadaya kita.”

“Hmmp! Buti alam mo na matagal mo na akong dinadaya. Simula pa lang. Nangako ka na na bigyan ako ng impormasyon tungkol sa kanya pero wala ka pang isang nasasabi sa akin.”

“Well, alam ko naman na may nasulat ka ng iba patungkol sa kanya. Kilala mo nga ang lolo niya eh. Paano mo nakilala ang lolo niya?”

“Siya ang naghatid sa akin sa polisya ng araw na gusto kong mangalap ng impormasyon. Pero ang araw din iyon na ospital ka.”

“Ahh! Ano naman ang sinabi niya.?”

“Wala naman. Isa lang ang tumatak sa akin. Iyon ay ang ayaw na ayaw ng lolo ng DG niyo ang trabaho ng apo nito.” Sagot ko. Napatingin ako sa kanya ng napansin kong natigilan ito.

“Ikaw ba? Kung ikaw ang pagpipiliin. Gusto mo ba na ang maging boyfriend o asawa mo ay isang pulis, sundalo o kasapi ng militar?”

“No!.” Agad kong sagot dito dahil iyon ang totoo.

“Bakit naman?”

“Ayaw kong mabalo ng maaga pag nagkataon.” sagot ko na tinawanan lamang niya.

“Hahaha! Haha! Bakit kung pulis ba ibig sabihin mababalo ka na agad. Naman little hamster. Advance mo naman mag isip.”

“Eh sa iyon ang nasa isip ko. Tulad mo. Aba. Malas ang mapapangasawa mo.”

“Well, tignan natin kung malas nga siya.”

Napalabi ako. Hindi na ako nagsalita at ipinagpatuloy ang pagkain ko. Nabawasan naman ang bangayan namin kahit papaano. At nabigyan pa ako ng kaunting impormasyon tungkol kay Vienn.

Napangiti ako ng lihim.

“

I che-check ko yan.“

Sa loob loob ko.

PH4 #21: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

V

ience POV:

¤¤¤

“Hu.” Hinihingal na tumigil ako sa pag takbo. Mabuti na lang at walang asong gala sa paligid kaya naman nakapag jogging ako.

Nakapag isip kasi ako na mag jogging na sa umaga para naman kahit papaano ay makapag papawis ako ng hindi na lang ako nakahilata sa bahay ni Fan ng buong araw.

Ayaw kasi akong pagtrabahuin ng katulong na kinuha niya. Kaya naman para na akong buhay prinsesa kulang na lang ay ang paliguan ako.

Hayst!

Nakakabagot talaga ang walang ginagawa. Lalo pa at parang nakalimutan na ako ng boss ko at hindi man lang ako tinatawagan. Namimiss ko na tuloy ang pagtatalak din niya sa akin at kapag pinapagalitan ako kapag wala akong magandang scoop na maisulat.

“Paano na lang ang buhay ko kapag ganitong wala akong trabaho?” Naibubulong ko habang nagsimula na naman akong kumilos para ipagpatuloy ang pag jo-jogging ko.

“Nag jo-jogging ka din pala sa umaga.” Napalingon ako ng makarinig ako ng nagsalita.

“Ikaw pala.” Umagapay ito sa pagtakbo ko.

“Yeah! Lagi akong nag jo-jogging sa mga ganitong oras pero ngayon lang yata nagsanga ang daan natin.”

“Ito pa lang ang unang subok ko. Nakakabagot na kasi sa bahay ni Dan kaya gusto ko magpapawis kahit sa ganitong paraan man lang.”

“Oh! Sa kanya ka parin pala nakatira hanggang ngayon.”

“Oo.” Maikling sagot ko.

“Kumusta naman siya.”

“Ayon, humihinga parin hanggang ngayon matapos siyang mabaril.”

“Ano?” Natigil ito sa pagtakbo kaya naman napatigil na din ako?

“Bakit?”

“N-nothing. Pero maayos na ba talaga siya ngayon?“muli ay tanong nito. Ang kaninanang mabagal na pagtakbo ay naging lakad na lamang.

“Oo! Maayos na maayos na siya. Papasok na yata siya mamaya sa trabaho niya.”

“Ganun ba. Mabuti naman kung ganun?”

“May problema ba?”

“W-wala naman. Inaalala ko lang din ang kapatid ko.”

“Ah!! Kasi ang pagkakaalam ko naospital din siya. Hindi ba niya ipinasabi sa inyo?”

“Hindi namin nalalaman ang nangyayari sa kanya sa loob ng kapulisan. Saka na lang siguro kami maaalarma kung sasabihin na lang nila na nasa bingit na ito ng kamatayan.”

“Bakit naman?”

“Masyadong kumplukado. Tanungin mo na lang sa kanya baka sakaling sasabihin niya sayo.”

“Eh!!! Ni hindi ko pa nga nakikita ulit ang kapatid mo.”

“Ah! Oo nga naman pala.”

Kahit papaano ay hindi na ako na boring mag jogging mag isa dahil nakasabay ko na ito.

“Baka gusto mong sa bahay ko mag agahan.”

“Salamat na lang. Pero sa bahay na ako kakain.” magalang na tanggi ko sa alok nito. Hindi naman sa natatakot akong mapalo na parang bata kung malalaman man ni Dan pero ayaw ko ng mapahiya dito dahil hindi naging maganda ang paghihiwalay namin noon dahil sa kagaspangan ng ugali ni Dan.

“Ikaw ang bahala.” Tumigil na ito sa paglalakad at humarap sa akin. “Mag jo-jogging ka ba ulit bukas?”

“Oo.”

“Good. Same time ba?”

“Yup.”

“Gusto mo bang sumabay sa pag jo-jogging ko?”

“Pwede din.”

“Sige. See you again tomorrow.”

“Okay.” Sinabayan ko ng pagtango.

Nagpaalam na ito sa akin dahil magkaiba ang tatahakin naming daan pauwi.

Bumalik na din ako sa bahay. Tama na siguro ang papawis kong iyon.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Asan ang missy mo?” tanong ko Lilian ng hindi ko magisnan sa silid niya si Vience ng puntahan ko ito.

“Good morning, 5th young master. Lumabas po siya para mag hogging.”

Kunot ang nuo ko. Buti naman at naisipan yatang mag jogging ngayon. Well, hindi na masama. Pwede kong samahan siya sa pag jo-jogging sa umaga kung iyon ang trip niya.

“Okay!” Saka na ako tumalikod. Ilang hakbang ang ginawa ko bago ako muling humarap dito. “Just boss, will do. Huwag mo akong tawagin sa ganyan. Sa harapan lang ng lolo mo lang bigkasin iyan.”

“Yes boss.”

“Good. Mag prepare ka na ng agahan. Baka pabalik na iyon ngayon.”

“Yes boss.” Agad naman itong tumalima.

Nagtungo naman ako ngayon sa lawn ng bahay. Dahil doon makikita ko siyang papasok ng gate pagdating niya.

Maghihintay na lang ako dahil gusto kong mag goodmorning kiss sa kanya.

Pero naisip ko. Hindi ba ako madi-disguss na makita siyang pawisan?

Kibit balikat ako sa tanong ko. Minsan kasi hindi nagiging maganda sa paningin ko ang mga pinagpapawasing babae.

Hindi nga naman siya babae. Malamang hindi naman siguro. Pero tignan ko na lamang kung kyut parin ba siya kapag napagpapawisan.

Naghintay pa ako ng ilang minuto and..

“Here he is.”

Kusang gumuhit ang ngiti sa mga labi habang nakatingin sa kanya.

Naglalakad na lamang siya ngayoj habang hindi magkandaugaga sa pagpupunas ng kanyang bawis gamit ang sariling damit.

Bakit ba hindi siya nagdala ng face towel para pamunas.

And damn. Sa pagpupunas niya ay nakikita ang kanyang flat na flat at maputing tiyan.

Napalunok ako.

Hindi na ako naghintay na makapasok siya at agad na akong lumapit sa kanya na ikinagulat niya.

“Ay kabayong bakla.” Napatalon pa siya sa pagkagulat ng mag angat siya ng tingin na nasa harapan na niya ako. “Bakit ka ba nanggugulat.” And as usual sinimulan na naman niya

“Hindi naman ako nang gugulat ah. Bakit?may ginawa ka bang masama kaya nagulat ka ng makita ako?” Balik tanong ko sa kanya.

“Hmmmp.” At pairap na tinapunan niya ako ng tingin at may pabangga pa sa akin ng lagpasan ako.

“Oops. Saan ka pupunta? Hmm.” Mabilis na pinigilan ko siya sa paglampas sa akin.

“Ano ba? Syempre papasok na ako para majapagbihis.”

“Mmm. Mamaya na. Titignan na muna kita.“sabi ko saka ko siya pinagmasdan.

Mula paa. Makinis talaga ang balat niya. May mga pinong balahibo lang sa mga hita niya na kitang kita dahil naka jogging short lang siya ng maikli at ngayon ay nangingintab ang balat dahil sa pawis na kita.

Pataas sa may tiyan na natatakpan na ng basang damit. Pataas pa sa may leeg na inaagusan na ng masaganang pawis.

Napalunok ako lalo. Hindi nakakaturn off kahit pawisan na siya at parang ang sarap ngayon pasadahan ng dila ko ang mga pawis niyang iyon.

“Ano?”

Napakurap ako at napatingin sa kanya. Kahit kailan talaga sinisira niya ang konsintrasyon ko sa pagmamasahid sa nakakaayang tanawin.

“Hindi mo ba ako binibigyan ng goodmorning kiss. Asan na?” Sabi ko sa kanya dahilan para panlakihan na naman niya ako ng mata.

“At bakit? Ano ba kita para bigyan kita ng good morning kiss? Umayos ka Dan, umagang umaga sinisira mo ang araw ko. Hmmp?” Sabay hila ng kamay niyang hawak ko pero hindi ko pinakawalan bagkus hinila ko pa siya at walang sinayang na oras at hinalikan ko siya sa labi.

“Ganyan.” Saka ako ngumiti bago ko siya binitawan. “Good morning little hamster.” Sabay tapik ng pisngi niya na hindi pa nakahuma dahil sa paghalik ko sa kanya. “Magbihis ka na little hamster, baka kasi makapag isip ako. Ako mismo ang magbibihis sayo. Hmm.”

Inunahan ko na siyang pumasok bago pa man siya magtatalak ulit. Magandang panimula sa araw ang isang halik sa taong gusto mong halikan.

“Dan Bautistaaaaaaaaaaaaaaaaaa. Bastos ka talagaaaaaaa.” At katulad ng inaasahan ko ay sumigaw na naman siya. Mabuti na lang at nakapasok na ako at hindi na mababasag ang airdrum ko.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Gusto ko siyang habulin para paghahampasin at kurutin, sasamahan ko na din ng kagat para makabawi sa kanya.

Namumuro na siya. Nawiwili na sa paghalik sa akin. Hindi man lang ba niya iniisip ang mararamdaman ko?

“Dan Bautistaaaaaaaaa.” Sigaw ko ng pagkalakas lakas. Wala akong pakialam kung marinig man ng mga tao sa buong A. Place. “Bastos ka talagaaaaaaaaaaaaaaaa.”

Pero wala naman na din akong magagawa kahit magsisisigaw pa ako dahil tapos na eh. Nakahalik na naman siya.

“Hmmp!. Namumuro ka na talaga.” Nanggigigil akong humakbang na lamang papasok.

Ano ba ang dapat kong gawin para makaganti ako sa kanya?

Grrrr!!

“Ano?” Pinanlakihan ko siya ng mga mata ng maabutan ko siya sa sala na kampating nakatingin sa akin na may mga ngiti o ngisi sa labi.

“Dali na! Magbihis ka na little hamster bago tayo mag agahan.”

“Mag agahan kang mag isa mo. Hmmp.” Sabay talikod.

“I’ll be wauting little hamster. Huwag mo akong paghintayin.” Kalmado man ang boses niya ay may kung anong ipinapahiwatog iyon.

Ewan ko ba. Kapag ganun na ang tuno ng boses niya ay parang walang magkakamaling hindi siya sundin.

Napalunok ako. Pinatatag ko ang sarili ko at muling lumingon sa kanya at tinapunan ng isang matalim na tingin.

May ngisi sa mga labi niya pero kapag titingin ka sa mata.

“No! Don’t look into his eyes.” Bubulong bulong pa ako at agad na binawi ang paningin ko. Mabilis ang naging hakbang ko paakyat ng silid ko.

=

“Papasok na pala ako ngayon. Baka dalawa o tatlong araw na naman ako mawawala. Depende na din iyon sa trabaho ko.” Sabi niya sa akin habang nasa hapag kainan na kami.

Napaangat ang tingin ko sa kanya pero hindi na ako nag abalang sumagot sa kanya.

“Hindi mo ba ako papabaunan ng magagandang salita?”

“Bakit ko naman gagawin iyon? Saka bakit papasok ka na? Halos pagaling palang ang sugat mo ah.”

“Walang kaso iyan. Nakakagalaw naman ako ng maayos at hindi magiging hadlang ang sugat ko sa trabaho ko.”

“May undercover ka na naman ba?”

Ilang sigundo din yata siyang napatitig sa akin.

“Trabaho lang.” Tipid na sagot niya na halatang ayaw pag usapan iyon.

Napapahalata ko na wala nga siyang maraming salita kapag trabaho na niya ang pinag uusapan.

Lihim akong napasimangot at muling binalingan ang kinakain ko.

May nalalaman pa siyang pagpapaalam sa akin kung hindi naman ditalyado kung ano  na naman ang tra-trabahuin niya this time.

“Just stay here and relax. Pwede ka ding mag shopping gamit ng credit card na bigay ko. Isama mo si Lilian para may kasama ka at hindi ma boring.” Sabi pa niya.

“Talaga?” Doon ako na excite. Hindi para sa shopping kundi ang paglabas ko sa village ng walang pipigil sa akin sa labasan.

“Wow! Excited? Pero huwag kang lalabas ng A. Place ng walang kasama.”

“Eh bakit ba? Saka para mo na din akong ikinukulong dito sa bahay mo at ayaw mo akong palabasin?”

“Ayaw ko lang ng kung saan saan ka magsususuot para humanap ng impormasyon kay Vienn. Baka mamaya iyan pa ang makakapagpahamak sayo.” Seryusong sabi niya sa akin.

Nakipagtitigan ako sa kanya.

“Bakit ba kasi itinatago ng DG niyo ang tungkol sa kanya? Lahat naman ng mga matataas ang ranggo o mayayamang pamilya ay kilala na sa lipunan. Pero bakit ang DG niyo? Ayaw magpakilala.”

“Labas ka na doon. Kaya huwag kang gagawa ng hakbang na hindi ko alam. Kung kailangan mo ng impormasyon, ako ang magbibigay sayo.”

“Magbibigay daw. Noon mo pa iyan sinasabi pero hanggang ngayon wala pa akong masyadong alam. Ang daya daya mo. Tapos mawawalan pa ako ng trabaho dahil sayo.”

“Naman little Hamster. Mamaya na natin iyan pag usapan. Kumain na nga lang muna tayo.” Pang iiba niya ng usapan. “O ito ham. O ito pa. O sayo na lahat ito. Magpalakas ka habang maaga pa.”

“Hmmp! At bakit? May makakaaway ba ako?” Inis na tanong ko sa kanya pero isinubo ko naman ang ham na inilagay niya sa pinggan ko.

“Oo, ako.” Na may kasamang ngisi at kindat.

“Grrr.” Parang gusto ko na naman tuloy ibato ang hawak kong tinidor sa kanya dahil sa klase ng ngiti niya. Kahit kailan talaga… Grrrrr.. nakakagigil siya

“Huwag mo na akong angilan. Hindi bagay sayom o ito pa.” Sita niya sabay lagay na naman ng ulam sa pinggan ko.

Matalim parin ang tingin ko sa kanya pero hindi na ako nagsalita at ibinuhos ang buong pansin ko sa kinakain hanggang sa matapos na kaming pareho.

Nauna na siyang umalis sa hapag kainan at agad na dumeretso sa silid nito. Malamang mag iimpake na naman siya para sa gagamitin niya sa trabaho.

“Ako na diyan Missy.” Si Lilian at kinuha mula sa akin ang pinagpatong patong kong pinggan na ginamit namin.

“Bakit ba ayaw mo akong pagtrabahuin. Magaan lang naman ang paghuhugas ng pinggan ah.” reklamo ko dito. Napapansin ko kasi na ayaw na ayaw akong humawak ng kahit na anong nauugnay para sa trabahong bahay.

Hindi naman ako lumpo. At ayaw ko ng walang ginagawa sa maghapon. Nakakabagot. Buti nga sana kung nakakalabas ako sa lintik na A. Place na ito at mangalap ng balitang maisusulat.

“Hayst. Bahala ka sa buhay mo.” Inis na lumabas na lang ako sa hapag kainan. Iniwan at hinayaan ko na lang na trabahuin iyon total iyon naman ang gusto.

Nagtungo na lang ako sa may lawn ng bahay at doon na lang ako magpapababa ng kinain. Pero bago pa man ako makauponsa pahabang upuan ay may magandang babae ang nag doorbell.

“Sino po sila?” Agad na tanong ko ng makalapit ako sa gate.

“Nandiyan ba si Vienn?” Tanong nito sa akin.

“Hu?” At bakit nito tatanungin kung nandito si Vienn.

“Madam.” Napalingon naman ako ngayon kay Lilian na mabilis na nakalapit sa amin at binuksan ang gate. “Good Morning Madam. Tuloy po kayo.” Alok pa nito.

Naiwan na lamang akong nakatayo sa may gate habang nakatingin sa kanila papasok sa loob.

Naiiling na isinarado ko ang ang maliit na gate na nakalimutan ng isara ni Lilian bago ako sumunod sa kanila. Pero tanging si Lilian na lang ang naabutan ko sa may sala.

“Nasaan ang bisita?” Tanong ko dito.

“Nasa Library na po ni boss Dan, missy.” Sagot nito.

“Pero bakit niya hinahanap si Vienn kanina?”

“Hu! Wala po iyon. Katrabaho po kasi ni boss Dan ang 5th young master ng Anderson. At si Vienn po iyon.”

“Ahhh.” Napatango ako. Napaisip tuloy ako bigla na parang may alam din itong si Lilian kay Vienn.

Hmmm! I che-check ko iyan.

Napapakinabangan ko naman siguro ang nalalaman nito kung sakali.

“Sige po missy. Sandali lang. Igagawan ko lang po sila ng maiinum na tsaa.” Paalam na nito at agad na nagtungo sa kusina.

Sinundan ko ito.

“Kaano ano ba ni Dan ang dumating?”

“Mama po ng 5th young master, missy.”

“Ah! You mean si Vienn?”

“Opo.”

“Ako na ang magdadala sa kanila iyan.” Alok ko ng matapos na itong makapagtimpla ng tsaa.

“Ako na po.” Iniwas nito ang hawak na tray ng akma ko iyong kukunin. “Huwag na po kayong mag abala missy. Ako na lang po ang magdadala.” Mabilis ang naging pag iwas niya sa daraanan at nilampasan ako.

Napakibit balikat na lamang ako. Para tuloy napansin ko na ayaw akong palapitin sa dumating na bisita.

Pero hindi magiging dahilan iyon na hindi ako makikialam. Aha! Magaling yata akong mag magmasid masid. Kaya naman hindi na ako nagpahalata na napasunod dito.

At isa itong magandang pagkakataon para makakuha ako ng kaunting impormasyon.

Napangiti na lamang ako habang nagpla-plano kung paano ako makakasilip sa kanila sa Library ni Dan.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Anong ginagawa niyo dito mama?” Tanong ko ng makapasok ako ng library.

Mabuti na lang at naging maagap si Lilian at agad na ipinunta dito si mama. Dahil kung hindi baka kung ano na ag nalaman ni Vience tungkol sa akin.

“Whats wrong with you hijo?” Maalumanay na tanong nito kaysa sagutin ang tanong ko at punong puno ng pag aalala ang tuno ng boses nito.

“What do you mean?”

“Tinawagan ako ni Victor kanina lamang at sinabi niya na na hospital. Anong nangyari? Vienn hijo, palagi mo na lamang akong pinag aalala.”

Natigilan ako. At paano nalaman ni Victor na na hospital ako? Tanging si Kanye at Lolo lang ang nakakaalam. At hindi naman mangangahas na magsalita ang mga kasama ko sa pulisya dahil alam nila ang bilin ko sa kanila. At sigurado naman ako na hindi din sasabihin ng lolo ito kay Mama dahil ayaw din nitong mag alala para sa akin.

Ibang iba si mama sa kanilang magkakapatid. Napakabuti nito katulad ng kung gaano kabuti ni lolo. Siya ang nagmana sa kabutihan ng ugali sa kanilang magkakapatid na babae.

“Mama, sorry dahil napag aalala ko kayo dahil sa trabaho ko. Kaya nga hindi ko na sinasabi sa inyo dahil ayaw ko kayong mag alala pa.”

“Pero karapatan kong mag alala dahil ako ang mama mo. At kailan namin malalaman ang kalagayan mo? Kung kailan nanganganib na ang buhay mo?”

“Doble ingat naman ang ginagawa ko mama.”

“Doble ingat? Pero na hospital ka parin. Anong silbi ng ranggo mo kung ikaw parin ang sumasabak sa mga delikadong operasyon niyo sa kapulisan.”

“Mama, hindi naman porket mataas na ang ranggo ko ay mananatali na lamang akong nakaupo sa ranggo ko. Hindi ako maghihintay lamang mama kung alam ko naman na may mas ibibilis na matapos ang kaso.”

“Pero napapahamak ka ng dahil diyan sa gusto mong mapabilis ang mga kasong hinahawakan ng distrito niyo.”

“Okay mama! Okay! Ganito na lang. Saka na tayo mag usap. Dahil may mahalaga pa akong aasikusahin ngayon sa pulisya. Pagkatapos kong maisarado ang kasong hinahawakan namin ngayon, ako ang dadalaw sa inyo sa bahay.”

“Hijo, may misyon ka naman na halos hindi pa gumagaling ang sugat mo?“naibulalas nito na mas nabahiran ng pag alala ang tinig.

“Mama! Look! I have no time left mama. And for that. I really need to go to the station now. So please mama.” Lumapit na ako dito at niyakap. “Calm your self down. And don’t worry to much. Okay. Mag iingat ako para sa inyo.”

“Pero hijo…”

“Come on mama. Please. Please.”

Nagpakawala ito ng buntong hininga at mahigpit na yumakap sa akin. Masuyong humaplos naman ang palad ko sa likod nito.

“Mag iingat ka hijo.”

“I will mama. I will.”

Ito talaga ang pinakaayaw ko. Ang mga ganitong iksina kaya naman ayaw na ayaw kong ipaalam kina mama ang kalagayan ko sa tuwing may kaso kaming hinahawakan. Dahil ayaw kong maapektuhan ang isip ko sa pag aalalang nakikita ko sa kanila.

“Okay mama. Ihahatid ko na kayo sa labasan bago ko itutuloy ang pag iimpake ko.”

Hindi na din ito nagreklamo ng akayin ko na itong palabas ng library hanggang sa maihatid ko na ito sa may gate.

Nakatanaw na lamang ako sa palayong sasakyan ng mama. Nagpakawala ng buntong hininga bago nagpasyang pumasok na para mapipagpatuloy ang pag iimpake ko.

“What was that?” Nagulat pa ako ng magsalita si Vience sa may pintuan na hindi ko napansin na mapalampasan ko.

“What do you mean?”

“Lilian said. Mama siya ni Vienn. And I heared you, na tinawag mo siyang mama?“seryusong tanong niya na parang sa titig niya ay huling huli na niya ako sa akto at kailangan kong magpaliwanag.

“I always used to it.” Kampanteng sagot ko.

“Really? E ano naman ang patungkol sa sinabi mong pupunta ka sa bahay niyo pagkatapos ng kasong hinahawakan niyo ngayon?”

“Nakinig ka sa usapan namin?”

“So what? All this time, Dan Bautista. All this time.”

“Look Vience, let me explain.” Tangka ko sana siyang hawakan sa braso ng umiwas siya.

Seryuso lang na nakatingin sa akin. Hindi ko makita sa kanyang mata ang Vience Viernes na laging naiirita sa akin na pawang kaseryusuhan lamang.

“You don’t need too. Kaya nga pinaalis mo agad ang bisita mo dahil nagmamadali ka diba. Dahil may trabaho ka pa.”

“Vience.”

“Go ahead!” Na sinabayan niya ng talikod.

Gusto ko pa sana siyang pigilan pero nakatanggap na naman ako ng minsahe mula sa pulisya kaya naman muli na lang akong bumalik sa silid ko at ipinagpatuloy ang pag iimpake ko.

Nawalan na din ako ng oras para muli siyang kausapin.

“Look, Vience for me.” Bilin ko kay Lilian ng maabutan ko ito sa may garahe na nagwawalis.

“Yes, 5th young master.”

Saka ko na iisipin kung paano ko siya kakausapin. Ang mahalaga sa ngayon ay ang kasong hawak ko na kailangan ng tapusin.

PH4 #22: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Missy, huwag mo naman gawin to sakin oh.” nakipaghilaan pa sa akin si Lilian sa maleta ko at ayaw akong paalisin.

“Bitawan mo iyan Lilian. Hindi na nakakatawa ang mga pinaggagawa ng amo mo.”

“Sorry na missy. Ako na ang humihingi ng tawad para sa 5th young master. Kaya please. Huwag kang umalis.”

Galit at padabog na binitawan ko ang maleta ko saka ko ito hinarap.

“Anong problema sa amo mo? Huh?” Tanong ko dito. “All this time. Niloloko niya ako.”

“Missy. Hindi naman siguro iyon sa ganun. Pero please missy. Huwag na muna ngayon? Huwag kang umalis ng wala ang 5th young master.” Pakiusap pa nito sa akin na halos maluha luha na sa pagpigil sa akin.

“Hindi ako mananatili dito at maghihintay sa pagbabalik niya. At bakit mo ako pinipigilan? Wala kaming relasyon ng amo mo maliban sa mayroon lang akong kailangan sa kanya. Pero ngayon….” hindi ko na itininuloy ang sasabihin ko dahil mas sumiklab ang galit ko sa kanya.

“Pero missy.”

“And don’t call me missy.”

“No! Missy, pakinggan mo muna ako bago ka umalis. Kasi ibinilin ka sa akin ng 5th young master. Kaya nakikiusap ako. Huwag kang umalis.”

“At bakit hindi? Alam ko na ang totoo. Alam ko na, na siya si Vienn Anderson. At marami na akong alam tungkol sa kanya kaya bakit pa ako mananatili dito.” Sabi ko dito.

Oo, hindi ko na siya kailangan ngayon dahil alam ko na ang lahat. At marami na akong maisusulat tungkol sa kanya. At walang makakapigil sa akin ngayon na ilathala ang buong pagkatao niya. Kung sino siya?

“Missy, nakikiusap ako.” Tuluyan ng umiyak si Lilian.

Kunot ang nuo ko na tumitig dito. At bakit kailangan nitong umiyak sa pagpigil sa akin.

“Missy. Ayaw kong mawalan ng trabaho. At kapag hindi kayo naabutan dito ng 5th young master ay siguradong mawawalan na ako ng trabaho.”

“Wala akong pakialam.”

“Pero missy. Naikwento ko naman na sa inyo na nakuha ko na ang isang buong taong sahod ko dahil sa operasyon ng kapatid ko. At wala na akong ibang alam na pangkukunan ng pera para ibalik iyon.”

Natigilan ako. Marahas na napalunok bago nagpakawala ng hangin sa baga.

Kuyom ang kamao ko at nakipagtitigan dito.

“Nakuha ko na po ang paunang sahod ko. 9k ang estimate ng sahod ko sa isang buwan para sa isang taon. Nakakatanggap din ako ng 4K para sa karagdagan nun buwan buwan. At napakalaking tulong nun sa akin. Sila na din po ang nagbabayad ng SSS, Philheath at iba pa para sa akin.” Paliwanag niyo.

“Sila?”

“Opo. Galing po ako sa bahay ng lolo ng 5th young master. Doon po ako galing at kinuha po ako dito ng 5th young master para samahan kayo sa mga panahong ganito. Iyong nag iisa kayo. Ang alagaan kayo habang wala siya. Ang pagsilbihan kayo.”

“At bakit niya gagawin iyon?”

“Hindi din po malinaw sa akin dahil bihira ko din naman po makita noon ang 5th young master. Sa tagal ko sa bahay ng old Master ay nabibilang ang pagdalaw niya doon.”

Hindi ako umimik at pinakinggan lang ang kwento nito.

“Sa mga panahong nakikita ko siya sa bahay ng old master ay ngayon ko lang po nakitang ganito ang 5th young master. Minsan po narinig ko din silang nag uusap ng old master na ayaw ng lolo nito ang trabaho niya.”

Natigilan ako. Kung ganun. Ang lolo na naghatid sa akin sa pulisya noon at dumalaw sa hospital ay ang lolo niya.

At minsan nga naikwento ng lolo niya na ayaw nito ng trabaho niya dahil laging nanganganib ang buhay niya.

“Pero iba din po magalit ang 5th young master. Lalo na ngayon. Kapag umuwi siya at malamang wala kayo. Siguradong mawawalan na din ako ng trabaho.”

“Di bumalik ka sa lolo niya para magtrabaho.” Sagot ko dito.

Umiling lamang ito.

“Kahit po bumalik ako sa bahay ng old master ay hindi niya iyon hahayaan. I told you missy. Iba magalit ang 5th young master kapag may hindi siya nagustuhan.”

Muli akong napalunok. Kaya ba takot si Victor noon at hindi na kinontra ang pagpasok niya sa sarili nitong pamamahay. Pero bakit kailangan niyang magalit ng nalaman na nandoon ako sa bahay ng kapatid niya.

At kung sakali mang umalis ako ngayon. Wala din siyang karapatan na pigilan ako sa pag alis ko.

O nag aalala siya na kung umalis ako ay maisiwalat ang buong pagkatao niya?

Marahil ganun na nga. Kaya ikinukulong niya ako sa bahay niya. Hindi lang sa bahay niya kung sa buong village dahil ayaw niyang makagawa ako ng dahilan para mailathala ang katauhan niya.

At ngayon ko lang lahat napagtagpi tagpi ang lahat ng mga nangyayari.

Sa paraan ng kilos niya. Sa tatag ng pananalita niya. Iyon pala…

Siya ang taong hinahanap ko na nagtatago lang sa katauhan ng Dan Bautista na iyon. At ng maabutan ko ito sa kompanya ng boss ko. Tinakot niya ang boss ko kaya agarang kinansela ang trabahong itinalaga sa akin. At ngayon….

“Missy please.” Napakurap ako ng muli kong marinig ang pakiusap ni Lilian.

Sa nakikita ko dito ngayon ay talagang ayaw niyang mawalan ng trabaho. Kahit naman ako kung sakaling ako ang nasa kalagayan niya ay gagawin ko din ito lalo na at nakataya ang perang kinikita ko ay para sa pamilya ko. Pero… paano naman ako? Paano naman ang kalayaan ko. Ang trabaho ko na naantala dahil sa Vienn Anderson na iyon.

“Nakikiusap ako. Kung gusto niyong umalis ay huwag ngayon. Huwag ngayong wala siya dahil mawawalan ako ng trabaho.”

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga. Marahas na tinungo ang sofa at marahas ang ginawa kong pag upo. Inihilamos ko ang mga palad ko sa mukha ko.

Nanggagaiti ako sa galit kay Dan Bautista. Kay Vienn Anderson. I hate him..

“Kailan siya babalik?” Galit na tanong ko pa dito.

“Hindi ko din po alam. Baka po babalik na lang siya kapag nasolve na ang kasong hawak niya? Hindi ko alam missy. Kaya please. Hintayin niyo na lang po ang pagbabalik niya.”

“At bakit ko pa siya kailangang hintayin?“galit na tanong ko na naman dito.

Saka kung talagang gusto kong umalis ngayon ay makakaalis ako. Pero… sa nakikita ko kay Lilian ay hindi ko naman magawa. Kaya naman sa sarili ko, ngayon nagagalit.

Wala akong pakialam. Pero…

“Damn it.” Padabog na tumayo ako sa pagkakaupo ko.

“Missy, saan ka pupunta?” Pigil na naman nito sa akin sa braso ng palabas ako.

“Ayan ang maleta ko. Iiwan ko dito. Gusto ko lang magpahangin sa labas.” Naasar na sagot ko.

“Hindi ka lalayas?”

“Can I? Matapos mo akong konsensyahin na mawawalan ka ng trabaho ng dahil sa akin kapag umalis ako. Damn it again.” Marahas na binawi ko ang kamay ko dito.

“Maraming salamat Missy. Bumalik ka kaagad huh! Ipagluluto kita ng masarap na ulam mamaya.”

“Huwag mo akong suhulan.” At walang lingong likod na lumabas ako ng bahay.

Nanggigigil talaga ako sa galit ko.

“Grrrr!!!! Makikita mo Dan Bautista. Makikita mo Vienn Anderson. Makakabawi din ako sayo.”

=

Sa paglalakad ko ay napalayo na naman ako sa bahay ni Dan. O mas tamang sabihin kong Vienn na all this time ay nagtatago lang siya sa pangalang Dan.

At nanggigigil na naman ako sa galit ng maalala ko na iyon ang dahilan kaya ako lumabas ng bahay.

Aalis na ako! Pero bakit kailangan ko pang magpapigil.

Hayst!

Oo nga naman pala. Dahil kay Lilian na mawawalan ng trabaho kung umalis ako. Eh paano naman ako?

“I hate you Vienn Anderson.” Kuyom ang kamao ko na muling ipinagpatuloy ang paglalakad.

Natigilan na lang ako ng may tumigil na sasakyan sa tapat ko.

“Apo, bakit ka naglalakad sa kalagitnaan ng araw.” Ang lolo ni Vienn. “Come on. Come on. Hop in.”

Hindi sana ako sasakay ng buksan na nito ang pinto at umusad ng upo.

“What happened? May problema ka ba apo?”

Umiling ako habang nakatingin ako dito.

“Pero you look really upset.”

“Do I?”

“Yes, apo. Anong nangyari?” Tanong ulit nito pero wala akong alam na isasagot dito. Nanatili lamang akong tahimik hanggang sa tumigil ang sinasakyan namin sa harapan ng malaking bahay.

“Halika. Tumuloy ka muna sa bahay.” Alok nito ng makababa na ng kotse at pinagbuksan pa ako ng driver niya ng pinto.

Tahimik na lamang akong bumaba at napasunod na lamang sa pagpasok nila.

“Maupo ka.” Alok nito. “Benny, ipaghanda mo ng meryenda ang bisita natin.”

“Yes old master.”

Old master!!!

Oo nga pala! Lolo pala siya ni Vienn na si Dan. Whatsoever!

“5th young master ang tawag nila kay Vienn?” Mahina pero iyon ang unang lumabas sa bibig ko kaya napapatitig ito sa akin.

“Oo apo. Isa kasi ang apo kong si Vienn sa apat na lumaki sa pangangalaga ko.”

“And he is Dan.”

“Alam mo na?”

“Bakit po pati kayo nagsinungaling?” Hindi naman sa nanunumbat ako at wala akong karapatan pero hindi ko talaga mapigilang tanungin iyon dito.

“Hindi ako nagsinungaling apo. Naghihintay lamang ako na ang apo ko mismo ang magsabi sayo. Pero napapansin ko na sa hindi magandang paraan mo nalaman ang lahat.”

“Pero bakit hindi niyo ako itinama noon.” Mababang tuno ng boses na dagdag sumbat ko pa dito.

“Look apo, hindi sa nakikialam ako sa apo ko kung ano man ang balak niya. Pero ito ang masasabi ko ngayon sayo para maliwanagan ka.”

Hindi ako umimik. Nakatitig lamang ako dito.

“Lumaki sa pangangalaga ko si Vienn. Apat silang magpipinsan. At sa apat na apong inalagaan ko, si Vienn ang ayaw magpahawak sa akin. I mean, ayaw niyang makontrol ang buhay niya, katulad ng ginawa ko sa isa sa pinsan nila.”

“Pero hindi ko naman gustong manipulahin sila. Gusto ko lamang na lumaki silang responsable sa buhay. Ayaw ko silang mapariwara. Hindi naman lingid sa atin ngayon na ang ibang may kaya sa buhay ay mas napapariwara pa ang buhay dahil sa kayamanan kaysa gamitin ito sa mabuting bagay. And I don’t like to happen to them.”

“They can have all what they want. At masaya ako dahil hindi nila ginagamit ang mga yaman na mayroon sila sa masasamang bagay.” Mahabang pagkukwento nito. “At nasabi ko na sayo minsan na ayaw ko ang trabaho ngayon ng apo ko. Ang pagpupulis niya. Dahil ayaw ko siyang mapahamak at itaya ang buhay sa iba para makatulong.”

“Hindi iyon ang gusto kong paraan ng pagtulong niya. Pwede naman siyang mag invest sa mga charity works pero iyon ang pinili niya.”

“He loves his job.” Naibulong ko. Tumango naman ito bilang pagsang ayon sa sinabi ko.

“Tama ka apo. But that scared me a lot. Lalo na kapag nasasabak siya sa mga delikadong kaso na nahahawakan ng departaminto niya.”

“But why are you telling me all this grandpa?”

“Because he has a reason to hide his identity. Apo, bago pa man kayo nagkakilala ay iba na ang identity na ginagamit niya. Hindi ko din alam kung ano iyon noon pero sayo ko din nalaman na Dan Bautista ang ginagamit niyang pangalan.”

“But why? Ano po ang rason niya para itago ang sarili niya sa ibang katauhan?”

“Dahil ayaw niyang sabihin ng iba na kaya siya naluklok sa ranggo niya bilang DG ay dahil sa apelyedo niya. Dahil dala dala niya ang apelyedong Anderson. At ayaw niyang isa ka sa dahilan para makilala siya ng mga tao na matagal na niyang itinatago. Ang tanging nakakaalam lamang ng kanyang buong pagkatao ay kami, mga kasamahan niya sa pulisya at ang mga taong nasa taas pa ng ranggo niya. At wala ng ibang nakakaalam noon. Hanggang sa dumating ka.”

“Hindi naman siya natatakot na maisawalat iyon. Pero inaalalagaan lamang niya ang reputasyon niya bilang isang Anderson. At inilalayo din niya kami sa kapahamakan lalo na at ang dami na niyang nakakaengkwentrong mga mabibigat na tao sa lipunan at napapabagsak niya.”

Napalunok ako. Kung ganun pala… kung sakali mang nakapagsulat na ako at nakapasa na ng report ko sa boss ko ay baka ako pa ang magiging dahilan na mapahamak ang buong angkan niya.

Nanginig ako sa mga nalaman ko.

Tama nga naman ang kwento ng lolo niya. At ngayon ko lang napagtanto at napagtagpi tagpi lahat ng mga nangyayari sa paligid ko patungkol sa isang Vienn Anderson. Na kilala lang sa pangalan pero hindi kilala ang pagkakakilanlan.

Ngayon alam ko na kung bakit gustong gusto ng boss ko ang makakalap ng balita tungkol kay Vienn. Dahil gusto nitong makilala ang maliit nitong publishing company kung may nailathala na kami doon. At pinigilan lamang ako ni Vienn na huwag magsulat.

Oo, nagbigay lamang siya ng ilang impormasyon pero walang kinalaman sa trabaho niya. At walang nakakaalam na kahit na sino, na ang isang Vienn Anderson ay ang DG ng kapulisan.

“Nauunawaan mo na ba ang lahat apo?” Napakurap ako ng muling magsalita ito. Napatango na lamang ako ng wala sa oras dahil totoong naiintindihan ko na ang lahat ngayon.

Pero….

Hindi mawawala ang paglilihim niya sa akin at ang pagkukulong niya sa akin dito sa A. Place.

“Pero ayaw niya akong palabasin ng A. Place.” Naibulalas ko na saad dito.

Napatitig ito sa akin at ilang sandali pa ay napangiti na ito matapos ang mahaba at seryusong usapan.

“Bakit po?”

“Natutuwa ako sayo apo at ang gaan ng loob ko sayo. At alam mo ba ang naiisip ko kung bakit ayaw kang palabasin ng apo ko ng A. Place?”

“Para hindi ako makakalap ng balota tungkol sa kanya.” Agad kong sagot na tinawanan lamang nito.

“Hindi iyan apo. Dahil kaya niyang ihandle ang bagay na iyan.”

Nangunot ang nuo ko.

“Ano po?”

“May ikwekwento pa ako sayo.”

“Ho?”

“Alam mo ba na ang dalawa sa pinsan niyang inalagaan ko ay may asawa na?”

“Hindi po?” na sinabayan ng pag iling.

“Well, may asawa na ang dalawa kong apo at masaya ako para sa kanila.”

“Then congrats to them lolo.”

“Yes, and you know what they are?”

“What? Baka SINO po ang ibig niyong sabihin.”

“No! What they are.?”

“What?” Pang uulit ko na sinabayan ng oag angat ng isang kilay ko.

“Hindi ako mapili para sa mga apo ko. Kung sino ang mga taong magustuhan nila ay hindi ako tututol basta makakasigurado ako na makakabuti ang taong iyon sa kanila.”

“Then?”

“Una kong nakita ang kapalaran ng pangalawa kong apo. At iyon ang apo kong si Kanye. Noong nasa kolihiyo pa lang ito. He fell inlove with a gay.”

“Like me.” Sabay turo sa sarili ko. Yes, I’m proud to be a gay.

“Yes. Nagkahiwalay sila ng mahabang panahon at ngayon muli silang nagkita at inaayos na ang relasyon nila.”

“And my 1st grandson also fell inlove too.”

“With a gay?” Dagdag ko.

“Yes apo.”

“And you think that your 5th grandson well fall inlove with me?” Naibulalas ko na lalong nakapagpalaki ng mga mata ko ng tumango ito bilang sagot. “No!. No grandpa. That won’t happen.”

“You cant say that now apo. Dahil iyan din ang nasabi ko noong una. May iba iba silang personalidad. Pero ng makilala nila ang taong mamahalin nila ay mayroon silang pagkakapareho. At iyon ay ang pagka possessive nila sa taong mahal nila.”

“Wait! Wait.” Sabay taas ng mga kamay ko para patigilin ito. “Ang sinasabi ko lang po ay ang ayaw akong palabasin ng apo niyo dito sa A. Place. Hindi ko nais na malaman ang mga kwento ng iba niyong apo.”

“But you must, apo. Dahil nakikita ko na ikaw ang hinihintay ko para sa apo ko.”

“No! No!” Sabay iling ng maraming beses. “At hindi ako maiinlove sa apo niyo. Hinding hindi.”

“Haha! Hahaha! I like you apo. Nakahanap na nga ang apo ko ng nakatadhana sa kanya.”

Nanlaki pa lalo ang mga mata ko. Laglag ang panga ko na hindi makapaniwala dahil sobra pa sa sobrang open ang lolo nila sa mga ganung relasyon.

At sa yaman nila? Bakit nito gugustuhing mapunta sa isang kagaya ko ang apo niya? Or sadyang matanda na ito dahil kung ano ano na ang pinagsasabi nito?

“Hindi pa ako katandaan apo. Kung iyan ang naiisip mo.”

“Ho.” Muli ay laglag ang panga ko. Kunot na naman ang nuo ko. Nababasa ba nito ang nasa isipan ko?

“Saka na natin iyan pag usapan apo. Pero kung may kailangan ka. Huwag kang mag aalinlangan na lumapit sa akin.”

Hindi ko mapigilan ang mabagal na pag ilong habang nakatitig dito. Nawala tuloy sa sistema ko ang galit ko kay Dan o Vienn dahil sa pag kukwento nito.

“Mag meryenda ka na muna apo.” Alok na nito ng makalapit na sa amin ang driver niya na may dalang tray ng meryenda.

Wala tuloy akong maapuhap na sabihin dito kundi namamangha na lamang ako sa pag ka open minded sa nakapaligid dito.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“ Wanna drink, handsome?“ Napalingon ako. Humawak ito sa balikat ko at maingat na inilabag sa harapan ko ang hawak na baso na may alak.

Mapang akit na ngiti. Malikot na mga kamay na ngayon ay naglalakbay na sa balikat. Sa may leeg ko at mabagal na binuksan ang botones ng polo ko.

Ngumiti din ako dito. Kumilos ang kamay ko at mabilis na ipinulupot iyon sa baywang nito.

“Of course honey.” Saka ko dinilaan ang tainga nito na nakapagpahagikgik dito.

“Uhmmm. So tickles.” At humalik na din ito sa tainga ko.

Napapapikit ako at hinayaan ito sa paghalik doon na naglakbay sa leeg ko.

“Uhmm. I want you handsome.”

“Yes honey! I’m all yours.” Kahit na malakas ang tugtuging pumapailanlan sa loob ng bar ay dinig na dinig ko ang bulong nito. Ang hagikgik nito sa tuwing kikilos ang kamay ko para mapaligaya ito. “But I need a shot. And want a wild night “ dagdag ko pa.

“Oh! I have here baby. And I have more in my unit. Lets enjoy each other with a wild passionate sex, handsome.” At ang kamay nito ay nagsimula ng maglakbay sa katawan ko. Ang damit kong nabuksan na niya. Ang kamay na dumadama na sa dibdib ko. Nilaro ang nipple gamit ang daliri nito. And move down. Hanggang sa pagtuunan nito ang pagkalalaki ko. Magaan na humahaplos ang kamay nito sa akin. She is unblocking my pants pero agad ko itong pinigilan.

“I want a room.” Sabi ko dito.

“Come on handsome. Lets get out of here and enjoy the night.”

Nagpadala na ako sa paghila nito sa akin. Dalawang araw na akong nagpapabalik balik sa club na ito at ngayon. Magtatagumpay na naman ako na maisarado ang kasong hawak namin ngayon.

Hindi ako magsasakripisyo ng ganito at maghintay hanggang madaling araw.

Ang mahuli ang isang malaking grupo ng dealer ng mga drugo. And this girl is the key.

=

“Bagong recruits?” Tanong ng lalaking nakasalubong namin sa pasilyo ng marating namin ang sinasabi nitong unit.

“No! Just a handsome gigolo to fullfill my night.”

“What?” Galit na tanong nito at hinila ang babaeng kasama ko. “Nag iisip ka ba? Bakit ka nag uwi ng lalaki dito na hindi mo pala recruit.”

“Shut up. This is my unit my place. At walang kahit na sinong magsasabi sa akin kung sino ang pwede kong dalhin dito.” Sagot naman nito bago ako binalingan. “Come on handsome.” At mapang akit na ngiti ang gumuhit sa mga labi nito. Tinignan ko naman ng palihim ang lalaki na nakita ko ang panlilisik ng mga mata nitong nakatingin din sa akin.

Isang ngisi din ang pinakawalan ko bago ko hinarap ang babae na ngayon ay nagmamadaling hilain ako sa isang silid. At ganun na lang ang nakapa kong tagumpay dahil nagkalat sa buong silid ang tambak na mga droga.

“Now, handsome. You are mine.” Sabay tulak sa akin sa kama.

Hindi ako kumilos para bumangon. Pinanuod ko lang ito sa ginawang paghuhubad sa harapan ko.

Matapos maghubad ay lumuhod ito sa paanan ko at itinuloy na ang naudlot kaninang pagbubukas ng zipper ng pantalon ko.

Pero bago pa man nito tuluyang maibaba iyon ay malakas na kalabog at bumukas na ang pintuan sa silid kung nasaan kami.

“What the meaning of this?” Tarantang tanong ng babae at hinila ang kunot para itabing sa katawan.

“Damn! Pinatagal niyo man lang sana.” Naiiling na tumayo ako at inayos na ang suot ko.

Nailing lamang si SPO2 George sa sinabi ko.

“Kayo na ang bahala dito. Uuwi muna ako.”

“Yes DG.” Na sinabayan pa ng pagsaludo sa akin.

Hindi na nga ako nagtagal pa at mabilis na na nilisan ang lugar na iyon. Bahala na silang magpasa ng report na sa akin din naman babagsak ang mga iyon pero dadaanan pa sa maraming proseso bago iyon maipasa sa akin.

And now! I want to deal with someone na siyang laman ng utak sa dalawang araw ng operasyon ng kasong hinahawakan namin.

=

“Nasaan ang missy mo?” Tanong ko agad kay Lilian na naabutan ko pang gising.

“Tulog po 5th young master.” Napangiti ako dahil hindi pala siya umalis ng bahay.

Inaasahan ko ng wala na ito pag uwi ko pero…

“Anong klaseng pangungumbinsi ang ginawa mo para di siya umalis.” Tanong ko dito.

“Sinabi ko lang naman po na ayaw kong mawalan ng trabaho kapag umalis siya at hindi niyo sa maabutan dito sa pag uwi niyo 5th young master.”

“Good job. I will double your salary this month.” Sabi ko na lamang dito. “Pero bakit gising ka pa?” Muli ay tanong ko.

“Binabantayan ko po kasi ang missy, baka po lumayas habang tulog ako.”

“You mean? Wala ka pang magandang tulog simula ng umalis ako?”

“P-parang ganun na nga po 5th young master.”

“Okay, well done. I will tripple your salary this month. You can take a rest now. And I will give you two days off starting now.”

“Maraming salamat po 5th young master.”

Tango na lang ang isinagot ko. Mabilis na bumalik sa silid nito.

Tinungo ko naman ang silid niya para silipin siya.

“What a sleeping beauty my little hamster. You’re softhearted. Na mas ginusto mong manatili dito para lamang hindi mawalan ng trabaho ang katulong.”

Masuyong humaplos ang kamay ko sa pisngi dahilan para gumalaw siya. Hindi naman nagising. Tumagilid lamang ng higa patalikod sa akin.

“Sleep tight.” Niyuko ko ito at ginawaran ng halik sa nuo.

Sa ngayon magpapahinga na din muna ako at maghahanda sa kung ano na ang gagawin niya pagkagising niya bukas na makita ako.

And looking forward to it. Sa pagtatatalak niya.

PH4 #23: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“OHHHH! MORE.”

“Ride me more little hamster. Uhmm.”

“Ohhhh.. ahhhhh.” Bihasang gumigiling siya sa ibabaw ko habang hawak ko ang baywang niya at sinusuportahan siya sa bawat galaw niya.

Damn! He is so damn amazing. His move. His moan.

Pero bakit parang hindi totoo. Nakakaramdam ako ng pagkasabik. Gusto ko ang pakiramdam habang pinagmamasdan siya na gumigiling sa ibabaw ko and do the move.

But..

“Ugh!.”

¤¤¤

“

What the hell are you? You kicked me out of the bed“ Napasigaw ako dahil sa sakit na naramdaman ko sa balakang ko ng bumagsak ako sa sahig.

“What the hell are me?” pang uulit niya at galit na bumaba ng kama at sinipa pa ako sa paa. “Why can’t I?.” Galit na tanong din niya sa akin. “You are lying next to me? Why do you expect me to do.”

“Sinira mo ang maganda kong panaginip.” Gigil na tumayo ako sa pagkakabagsak ko sa sahig. Sapo ang balakang ko. “Ugh!. Damn it Vience.”

“Oh! So your dreaming. Thats why you are moaning.” Galit na naman na pang uulit niya. Mabilis na nakaiwas ako ng sisipain na naman niya ako. “At ikaw pa ang may ganang sumigaw? Magalit?”

“Sinong hindi mapapasigaw sa galit kung nasa kalagitnaan ako ng magandang panaginip pero sisipain mo lang ako at bumagsak sa sahig.”

“At bakit nasa kama kita? This is my bed now? And you have your own bedroom?”

“Ugh.” Sapo ko pa din ang balakang ko saka ko itinaas ang isang kamay ko para tumigil na. Naiiling na tumingin ako sa alarm clock sa bedside table para tignan ang oras. 6 oclock to be exact pa lang ng umaga. “Okay! Enough. Pagod lang ako. At kanina lang ako dumating kaya hindi ko na napansin na dito pala ako dumeretso para matulog.” Pagdadahilan po pero hinampas lamang niya ako sa braso. “Damn it. Mapanakit ka na masyado Vience.”

“At tingin mo paniniwalaan ko iyan?” Galit na sabi niya saka niya ako dinuro sa dibdib kaya napahakbang ako paatras. “Matapos ang lahat ng kasinungalingang nalaman ko?”

Nagpakawala ako ng bunting hininga. Tumitig ako sa kanya at nakikita ko talaga ang galit niya sa akin. Nahihilo pa ako lalo na kulang ako sa tulog at nabitin pa ang tulog ko dahil sa biglaan kong pagkagising pero kailangan ko siyang makausap ngayon.

“Vience, about what you heard last time. Magpapaliwanag ako.” Panimula ko. Umayos ng tayo.

Umiling siya. Siya naman ngayon ang nagtaas ng kamay ng tangkain kong magsalita ulit.

“I don’t like to here any words from you anymore. And now you are here, makakaalis na ako.” Galit na tinalikuran niya ako pero mabilis na pinigilan ko siya sa kamay. “Let me go, Dan Bautista.  Or I should call you Vienn Anderson.”

“Look, lets talk about it.”

“No! No more words, I don’t want to hear any more lies from you.” Galit na iwinaksi ang kamay ko na pumigil sa kanya. Matalim ang tingin ang ipinukol sa akin bago tinungo ang closet at inilabas doon ang maleta niya.

“You already prepared everything.” Hindi niya ako sinagot. Lumapit sa bedside table at kinuha sa drawer ang Credit Card na bigay ko sa kanya. At pahagis na ibinalik iyon sa akin.

“And what do you think? Maghihintay ako na bumalik ka bago ako mag empake, ganun ba?” Galit na tanong niya. “Hindi ko man alam kung gaano katotoo ang mga sinabi sa akin ni Lilian na ayaw niyang mawalan ng trabaho ay nagpapigil ako para sa pagbabalik mo. At ngayong nandito ka na, wala na akong dahilan pa para manatili dito.”

“No! You can’t leave this house anymore. And even if you do. You cannot leave the A. Place.” Seryusong sagot ko sa kanya.

“Haha! and you intend to lock me up here? why? because you are afraid that I will expose your identity? Huh!. Are you?”

“That is the one of my reason.”

“Then, your identity is all yours. Wala na akong pakialam sa pagkakakilanlan mo. All I want is to leave this house. Dahil ayaw ko ng magkaroon pa ng ugnayan sayo.” Galit na saad niya.

Hindi ito ang inaasahan kong magiging reaksyon niya. Hindi siya sumisigaw. Hindi na din kalakasan ang tinig niya. Bagkus punong puno ng galit ang bawat katagang binibitawan niya.

“Hindi kita balak ikulong sa bahay na ito. Just hear me out first.”

“Hindi na kailangan. Dahil alam ko na ang buong katutuhanan. Wala ka na ding masasabi pa dahil nasabi na lahat sa akin ng lolo mo.”

“Nakausap mo ang lolo?”

“Yes, ng araw na umalis ka. Kaya hindi mo na kailangang magpaliwanag pa. Dahil mas maniniwala ako sa sinabi ng lolo mo kaysa sa gusto mo pang sabihin ngayon.”

Hindi ako nakaimik. Nakipagsukatan ng tingin sa kanya. Nagpakawala ng buntong hininga.

“Still, you cant leave the house until I say so.” Inunahan ko na siyang lumabas.

Hindi na muna ako makikipagtalo sa kanya dahil halatang wala siyang pakikinggan sa sasabihin ko. Kaya hahayaan ko na munang lumamig ang ulo niya bago ko ulit siya kausapin

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga ng makapasok na ako sa isang silid. Pasalyang nahiga ako doon.

“You can’t leave this house my little hamster. You cant.” Bulong ko. At mariing ipinikit ang mga mata ko.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Kuyom ang kamao ko na nakatingin lamang sa pintuang nilabasan niya.

“I hate you. And I don’t like to see you anymore.”

Kinuha ko ang maleta ko at hinila iyon palabas ng silid. Kung akala niya mananatili ako dito sa bahay niya ay nagkakamali siya.

Hindi siya ang magpapatakbo ng buhay ko kung iyan ang binabalak niya. At sino siya para manipulahin ang buhay ko.

He is not Dan but Vienn Anderson.

Yes, he is Vienn Anderson that could do anything he want.

Sa huling pagkakataon lumingon ako sa bahay niya ng makalabas ako ng gate. Granger looking na para bang gustong sabihin na huwag akong umalis. But I can’t stay any longer in this plase. Especially not in his house.

Hila hila ko ang maleta ko na nagpatuloy sa paglalakad. Walang makakapigil sa akin kahit na harangan ako ng mga guard sa labasan. Not this time dahil buo na ang pasya ko na umalis at huwag ng makialam sa buhay niya.

“Hey!”

Napaangat ako ng tingin. Si Victor na pasalubong sa akin.

“Hindi ka na nag jogging simula ng huli tayong nagkasabay.” Sabi nito ng tuluyang makalapit. “What is that?” Tanong pa niya sabay turo ng maleta na hila ko. “Are you moving out?”

“Yes.” Mabilis na sagot ko. Nabuhayan ako ng loob dahil sa naisip ko. Mapapadali ang pag alis ko ng A. Place sa tulong niya.

“You can’t go anywhere that easy I think.” Saad niya na sinabayan pa ng kibit balikat.

“Why? Dahil hindi ako hahayaan ng kapatid mong umalis ako?” May galit na naman na tanong ko ng maalala ang sinabi niya na hindi ako makakaalis ng A. Place ng hindi siya pumapayad.

“Alam mo na?”

“Yes, at malinaw na sa akin ang lahat kaya gusto ko ng umalis sa bahay niya.”

“Pero..”

“You can help me, do you? Please.”

Nakipagsukatan pa ito ng tingin sa akin. Ilang sigundo din na hindi ito umimik.

“Please. Just let me out of here. At the A. Place.”

“Ayaw kong makisali sa affair niyo ng kapatid ko…”

“Wala kaming relasyon.” Putol ko sa sasabihin nito. At saan naman niya nakuha ang ideyang may relasyon kami.

“O-okay. Huwag kang sumigaw.” Itinaas pa nito ang kamay.

“Hindi naman ako sumisigaw. Itinatama ko lang ang sinasabi mo. Please, Help me get out of here.”

“Okay! Okay! As you wish.” Pagpayag niya. “You want to come with me in my house or hihintayin mo ako dito.”

“I will come with you.”

“Good. Lets go.” Kinuha nito ang maleta sa akin at siya na ang humila. “Just don’t let my name involed with this.”

“Why? Are you afraid of your brother?” Hindi ko tuloy mapigilang tanungin dito.

Natawa naman ito dahil sa sinabi ko. Saka tumingin muli sa akin.

“Im not afraid of him.” Sagot nito. Nagpakawala pa ito ng malalim na paghinga bago muling nagpatuloy sa paglalakad. “Ayaw ko lang na mag away kami. Dahil hindi gugustuhin ng mama namin na isa sa amin ay may hindi pagkakaunawaan.”

Napatango na lang ako sa sinabi niya.

“Nakita mo na bang magalit ang kapatid ko?”

“N-no.“na sinabayan ko ng pag iling kahit hindi naman ito nakatingin sa akin. “Pero nasabi na din sa akin ni Lilian na iba siya magalit.”

“Yes. Minsan lang nama siya magalit.” Dagdag niya.

Napasimangot ako. Bakit parang takot yata sila at ayaw makitang magalit si Vienn.

“Huwag na lang natin siya pag usapan. Bilisan na natin. Ihatid mo na ako sa labasan.”

“Okay! Sige.” Binilisan nga namin ang lakad  kaya naman agad naming narating ang bahay nito.

“Magbibihis lang ako. Just wait me here.” Sabi nito ng mailagay sa trunk ng kotse niya ang maleta ko.

Hindi naman ako naghintay ng matagal at mabilis lang naman itong nagpalit ng damit.

Nakahinga na lang ako ng maluwang ng makalabas kami ng A. Place ng walang pumipigil sa akin. Humiga pa ako sa upuan para makasigurado na hindi nila ako nakita.

“Haha. Hindi mo naman kailangang mahiga diyan.”

“Naninigurado lamang ako.”

“Okay! Well, saan kita ihahatid?”

“Ibaba mo na lamang ako sa sakayan ng tricycle.”

“Are you sure?”

“Oo.”

Tumango ito. Ilang sandali pa ay tumigil na nga kami sa paradahan ng tricycle. Tinulungan pa akong ibaba ang maleta ko.

“Are you really okay here?”

“Yes. Salamat.”

“Sige. Mag ingat ka na lang.”

Tumango na lang ako dito. Hinintay pa akong makasakay ng tricycle bago ito bumalik sa A. Place.

Muli akong nagpakawala ng buntong hininga ng tuluyan na akong nakalayo ng A. Place. Pero ang tanong. Saan ako ngayon pupunta?

“Damn it.” Napamura na lamang ako na ikinagulat pa ng driver ng tricycle dahil biglang gumiwang ang takbo namin. “Sorry.” Ngiwing ngiti na humingi ako ng paumanhin dito.

Nagpahatid na lamang ako sa isang mall at doon muna ako magpapalipas ng oras habang nag iisip ng mapupuntahan.

“Damn it again.” Napapadyak pa ako na tumingin sa harapan ng mall. “Ah. Masyado pang maaga?”

=

“Ate naman, pwedeng bang babaan mo pa ng kaunti? 2500.” Nakikipagtawaran ako sa land lady ng apartment na uupahan ko. Kung hindi ako magiging wais mabilis lang na mauubos ang ipon kong pera. Baka hindi pa ako makahanap ng trabaho ay ubos na ko na iyon

“4500, take it or leave it.” Pinale na tawad naman nito sa akin. 5K ang una nitong renta ng apartment kaya nakikipagtawaran ako ngayon.

Malinis at medyo maluwang naman ang loob. Kumpleto din ng apliances kaya ngayon nagpupumilit ako na marentahan ito.

“2600.” Muli kong tawad dito.

“Umalis ka na. Kung hindi mo kaya ang upa sa apartment. Maghanap ka na lang ng iba.”

“Ate please. Pang sampo ko na ito. Maawa ka naman sa akin. Hindi pa ako nag agahan simula kaninang dumating ako galing probinsiya. Tapos pudpud na ang sapatos ko sa kalalakad para lamang makatipid ng pamasahe. Please ate. Please.”

“Hindi.” Umiling ito. “Umalis ka na at maghanap ka na lang ng iba.”

“No! Ate. Ganito na lang. Kapag nakuha ko na ang unang sahod ko sa AA interprises. Idadagdag ko ang kulang sa upa ko. Basta ate. Please. Ako na ang uupa nito.” Hinawakan ko ito sa kamay.

Hindi ko alam kung makakalusot ang pagsisinungaling ko. Nakita ko lang kasi kanina ang AA Interprises habang naglalakad ako at sadya nga namang napakalaking building iyon.

“Sa AA ka magtratrabaho?” Tanong pa nito.

“Oo, ate. Natanggap ako bilang accountant doon kaya nga lumuwas agad ako. Dahil sa susunod na araw na ako nagsisimulang magtrabaho.”

“Sigurado ka?”

“Oo ate..”

Hindi agad ito nagsalita pero pagkalipas ng ilang sigundo ay pumayag na din ito.

“Hayst. Makakapagpahinga na din ako.” Pasalya akong nahiga sa kama ko matapos kong ayusin ang mga gamit ko. Palitan ng kubre kama ang kama ko.

“Im free.” Naibulong ko pa. “Matatahimik na din ang mundo ko ng wala ang Vienn na iyon.

Hmmmp!

Sana nga hindi ko na lang siya nakilala para hindi ako nagkakaproblema ng ganito.

Hindi na ako makakabalik sa trabaho ko dahil wala na akong babalikan doon at baka doon pa ako hanapin ng Vienn na iyon. Saka malinaw naman na siguro sa kanya na ayaw ko na siyang makita pa.

He really pissed me off..

Kaya iiwas na lamang ako sa mga bagay na makakapagsanga ng landas namin.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“

Damn it.“ Naibato ko ang hawak kong baso na may lamang kaunting alak habang nasa minibar ako ng bahay.

Nagising ako mga alas onse na at wala na siya. At ang ikinakagalit ko ngayon.. paano siya nakalabas ng A. Place ng walang nakakakita sa kanya.

Sino naman ang naglakas loob na tulungan siya sa paglabas? Hindi naman siguro si Lolo.

Pero ng naisip ko ang lolo ay agad ko itong tinawagan.

“Tinulungan mo ba si Vience na lumabas ng A. Place lolo?” Agad na tanong ko ng sagutin nito ang tawag ko.

“Are you calling me just to accused me that I help that young man in your house?”

“Come on lolo. Did you?”

“Huwag mo akong gamitan ng ganyang tuno, Vienn.” Tinaasan ako ng boses kaya naman napakurap ako.

Lihim na lang akong napamura at kinalma ang sarili ko para hindi ako magkapagsalita ng hindi maganda.

“Lolo, he is gone. At walang nakakita sa kanya na lumabas ng A. Place.”

“Hayaan mo na muna siya pahupain ang galit niya sayo dahil sa pagsisinungaling mo. And why are you worried to much about him. Are you into him?”

“Lolo, that is out of the line. Inaalala ko lang ang pagpapakalat niya ng impormasyon sa akin.”

“Apo! Apo! Apo! If he really does want to expose who you are. Magagawa niya iyan noon pa sa pamamagitan ng social media.”

Natigilan ako. Oo nga naman. Matagal ng wala siyang ugnayan sa boss niya dahil kamakailan lang ng nagpadala ako sa kompanya ng boss niya.

“Apo, masyado kang mapaglaro. Inaasar mo siya at laging iniisis. At inisahan sa kaalamang ikaw si Dan Bautista. Anong inaasahan mong magiging reaksyon niya na malaman na ang taong makakapagbigay sa kaniya ng impormasyon ay ang taong hinahanap niya.”

“I gotta go  lolo.”

“He you bastard maki-…… .”

Naiiling na agad kong pinatay ang linya. Magsisimula na naman akong sermunan at wala akong oras para doon.

All I want is to find out who helped him to get out here in A. Place.

=

Napangiti ako ng matrack ko ang location ng numero niya. Naiiling na nakatingin ako sa monitor ng laptop ko habang nasa kalagitnaan kami ng meeting para sa bagong kaso na hahawakan namin.

I was going to find him after I talk to grandpa pero may tawag akong natanggap kaya narito ako sa pulisya ngayon.

Inaaral ang bagong kaso at pinaplano ang dapat gawin na inabot na kami ng gabi pero halos wala doon ang pansin ko dahil inabala ko ang sarili ko sa pagtra-track ng location niya.

And now! He just opened his phone and gotcha!!! Gumagalaw ang location niya ngayon.

“DG, we need to…..”

“Ikaw na muna ang bahala Police Captain Santos.” Pigil ko sa sasabihin nito at tumayo na ako.

“Yes, DG.”

Sabay sabay na din silang napatayo at sumaludo sa akin ng magpaalam na ako sa kanila.

Mabilis na tinahak ang daan para puntahan siya. Kung saan man titigil ang paggalaw ng location niya.

“Hindi mo ako matataguan, my little hamster.” Mahinang usal ko habang nagmamaneho.

Hindi ko din alam ang malinaw na dahilan kung bakit ayaw ko siyang mawala sa paningin ko o malayo sa lugar na teretoryo ko.

Basta ang sa akin lang ay gusto ko na nasa paligid ko lang siya. Naririnig ang pag iingay niya. Iyong makikita kung paano siya mainis sa tuwing inaasar ko siya.

Wala pang 20 minutes ay narating ko na ang location niya na tumigil na din. Madilim na ang paligid at tanging street light na lang ang nagbigay liwanag.

And there he is.. tumigil siya sa isang paupahang bahay… bumaba na siya ng tricycle.. bababa na din sana ako ng kotse ko ng makita kong may lumapit sa kanya na isang lalaki ng makaalis na ang sinakyan niyang tricycle.

And who is that man????????????

Hindi ko makita ang mukha ng lalaki dahil nakasumbrero ito. And he is smiling? At pumuwesto ang lalaki sa likuran niya. May nakita akong kumislap na bagay sa tagiliran niya.

Damn!

Damn!

Damn!

Bakit ba lapitin siya ng disgrasya.

Mabilis ang naging kilos ko para malapitan sila pero pumasok sila sa sa maliit na gate ng akbayan siya ng lalaki. Mas doble pa ang naging kilos ko dahil nawala na siya sa paningin ko.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“A-Anong kailangan mo? W-wala akong pera. M-mali ka ng taong ninanakawan.” Sunod sunod na tanong konat nanginginig ang na ang boses ko ng maramdaman ko ang matulis na bagay sa tagiliran ko.

“Manahimik ka. Ngumiti ka lang at huwag magpapahalata kung ayaw mong bumaon ang patalim na hawak ko.” Mahinang saad nito kaya naman napangiti ako kahit na gusto kong sumigaw.

“O-oo. O-oo. A-anong gusto mo? Kung pera.. w-wala ako. Cellphone. Lang ang mayroon ako dito.”

“Mayroon ka naman sigurong itinatago at mga mamahaling gamit sa loob. Dali. Pasok..” sabay tulak sa akin pero hindi inalis ang patalim sa tagiliran ko. Umakbay pa ito sa akin.

“I-ibibigay ko. B-basta huwag mo lang akong sasaktan.”

“Huwag kang maingay. Just move.”

Sunod sunod ang ginawa kong pagtango.

Nakasalubong pa namin ang ilan sa umuupa sa ibang silid ng papasok kami pero hindi ko magawang mag ingay dahil ayaw kong bumaon ang patalim sa tagiliran ko.

Hanggang sa tuluyan naming narating ang inuupahan kong silid. Patulak na binitawan ako.

“Move. Ilagay mo sa bag ang mga gamit mo. Bilisan mo.”

“O-oo. O-oo.” Sagot ko. Hindi ako magkanda ugaga sa pagluha ng mga gamit na may mga halaga. Like my laptop. Even my cellphone.

Wala ng halaga iyon sa akin kahit mawala basta huwag lang akong mamamatay ngayon. Ayaw ko pa.

“Good. Ibigay mo iyan sa akin.” Utos pa nito. Nanginginig ang mga kamay kong inabot dito ang bag kung saan ko inilagay lahat ng gamit ko.

Pero…

“Aaaaayyyy…” napasigaw ako at mabilis na nagtago sa isang gilid.

Nanginginig na pilit akong sumilip kung sino iyon. At ganun na lang ang naramdaman kong pag asa ng makita ko kung sino ang sumira ng pintuan.

Si Vienn.

Why is he here? Paano niya ako nahanap?

Mabilis ang mga pangyayari. Walang kahirap hirap niyang napatumba ang ang lalaki.

“Come on little hamster. Show up yourself.” Narinig kong saad niya.

Ewan ko ba pero ng marinig ko ang boses niya ay awtomatikong kumilos ang mga paa ko at mabilis pa sa sigundong nakalapit ako sa kanya at walang babalang yumakap ako sa kanya.

Hindi ko alam pero basta na lang tumulo ang mga luha ko na nanginginig ang katawan ko. Ang kamay kong nakayakap sa kanya.

“Yes, SPO2 George.” Narinig kong kausap niya sa cellphone habang nakayapos na din ang isa niyang kamay sa akin. Sinabing puntahan kami ngayon para mahuli ang lalaking nagtangkan nakawan ako.

Ilang minuto din kaming walang naging imikan pero nanatili kaming magkayakap.

“I told you not to leave the house but you did.” Basag niya sa katahimikan. Mahinang boses pero nasa tuno nito ang panunumbat. “Come on. Lets go home.” Aya na niya ng marinig ang tunog ng police mobile.

Hindi na ako nakasagot at basta na lang akong nagpaakay sa kanya ng akayin akong palabas.

“Room. 4. And pack his things at dalhin sa bahay ko.” Utos niya kay SPO2 George ng makasalubong namin ito sa pasilyo.

“Yes. DG.” Sumaludo pa ito kasma din ang iba.

Hanggang sa nakasakay na kami sa kotse niya. At bagtas na ang daan pauwi ng bahay niya na nilisan ko lang kanina.

PH3 #24: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!!!!

¤¤¤

VIENN POV;

¤¤¤

“ WHAT are waiting for?“ Tanong ko sa kanya ng wala parin siyang kagalaw galaw para bumaba ng kotse.

Tumingin lang siya sa akin. Kanina ko pa siya kinakausap pero wala parin siyang imik at ayaw magsalita.

“You are safe now. Kaya pwede bang huwag kang umakto ng ganyan. Hindi ako sanay.”

Wala parin siyang naging imik pero kumilos naman siya para bumaba na. Walang lingon-likod at tuloy tuloy lang sa pagpasok ng bahay.

Naiiling na lang na itinulak pasara ang pintuan na nilabasan niya at sumunod na sa kanya.

Hindi ko na siya naabutan pa sa sala.

“What a mood.” naiiling na lang akong naupo sa sofa at tumingin sa taas kung saan tanaw ko ang nakasaradong pintuan ng silid niya. “I told you my little hamster you cant leave this house.” saad ko sa mahinang tinig.

Nagpakawala ako ng buntong hininga.

Wala naman akong balak na ikulong siya dito sa bahay o dito sa A. Place. Ayaw ko lang na mawala siya sa sakop ng teretoryo ko. Lalo na ngayon at napapansin ko na lapitin siya ng disgrasya.

Pang ilang beses na ba? Pangatlo na simula ng magkakilala kami.

“Hayst! My little hamster. Hindi ka nag iingat.” Muli ay nailing ako. Tumayo na lang ako sa pagkakaupo ko ng may tumigil na sasakyan sa tapat ng bahay.

“Nandito na po lahat ng gamit ng missy DG.”

“Salamat SPO2 George.”

“Nasa pulisya na din ang nagtangkang nakawan siya. Hihintayin pa ba namin kayo DG?”

“Just put that bastard in jail. I will deal with that later.”

“Sige DG, Mauuna na ako.” Sabay saludo bago tuluyang umalis.

Hinila ko ang maleta niya paakyat hanggang sa silid niya.

“Vience, your luggage is here.” Sinabayan ng katok pero wala akong narinig na sagot mula sa kanya. Kaya naman nagpasya na akong buksan iyon at pumasok. “Damn it.” Naiiling na napamura na lang ako ng masalo ko ang unan na ibinato niya sa akin. “Bakit ka ba nambabato?”

Isang matalim lang na tingin ang isinagot niya saka niya ako tinalikuran.

“Ikaw na nga ang tinulungan ko, ikaw pa ang may ganang manakit.” Gigil na lumapit ako sa kanya.

“Ano?” Tanong niya sa galit na tuno ng hawakan ko siya sa braso para paharapin sa akin. “Kasalanan mo ito. Naging sunod sunod ang kamalasan ko ng makilala kita. Nawalan ako ng trabaho. Lagi akong nasasangkot sa disgrasya.”

“Hey! Stop it.” Pigil ko sa kamay niya na nanununtok sa dibdib. Napapahakbang na lang ako paatras ng hindi ko mahuli huli ang kamay niya para mapigilan sa pagwawala niya. “Hindi ko kasalanan na lapitin ka ng disgrsya. Sa simulat sapol pa lang, iyon ang dahilan kaya tayo nagkakilala.” Mababang tinig pero may diin sa bawat katagang binibigkas ko.

“Hmmp! Dahil kung hindi mo ako hinuli at hindi mo pinalaki ang bungguan namin ng tababoy na iyon hindi sana kita nakilala. Hindi sana ako nandito. Hindi sana ako nakakulong dito.”

“Hindi kita ikinukulong dito. You are free whereever you want to go basta alam mo ang daan pabalik dito.”

“At bakit ako babalik dito. May sarili akong bahay na inuupaan pero nagdisesyon ka para sa akin at pinatira ako dito.” Pasigaw na sagot niya at hinampas na naman ako. May kasamang suntok.

“Pwede ba. Binibigyan lang naman kita ng magandang kapaligiran. Mas gugustuhin mo ang manatili sa bahay na inuupahan mong iyon kaysa dito. My God, Vienn. Natitiis mo tumira sa ganun kakipot na bahay. Ang dumi at ang ingay ng paligid.”

“Hmmp! Wala kang pakialam kung saan ko gustong tumira. At hindi ikaw ang mag didisesyon para sa akin.”

“Hindi ako ang nag dedisesyon para sayo. Ginagawa ko lang ito para sa ikakabuti mo.”

“Ikakabuti? Ikakabuti ko ba ang nawalan ng trabaho? Ikakabuti ko ba ang pananatili dito kung lagi mo akong inaaway.”

Natawa ako sa huli niyang sinabi. At ako pa ngayon ang nang aaway sa kanya gayong siya iyong mapanakit at lagi ako sinisigawan.

“Ikaw ang nang aaway sa akin at hindi ako. Tignan mo nga. Sinusuntok mo ako ng walang dahilan.” Sabi ko pa ng muling dumapo ang kamao niya sa dibdib ko.

“Hmmp! Kabayaran iyan ng kasinungalingan mo. At ito pa.” Sabay suntok na naman sa akin. “At ito pa. Kabayaran sa mga ninakaw mong halik sa akin.” At dalawang sunod na suntok mula sa kanya.

Naiiling na lang ako na hindi ko maitago ang ngiti sa mga labi ko. Suntok nga siya ng suntok pero hindi naman siya nakakapanakit kaya hinayaan ko na lamang siyang suntukin ako ng suntukin.

“Oops.” Pero pinigilan ko siya ng sa mukha dadapo ang kamao niya. “Hinahayaan na nga kitang pagpwestahan ang katawan ko sa pagsuntok. Huwag mo ng idamay ang mukha ko.”

“Hmmp. Sa gusto ko.” At muling sinubukang suntukin ako ulit sa mukha pero umiwas na lamang ako. Para na kaming nagsasayaw dahil sa pag iwas ko. Hindi na nakadapo pa ang kamao niya sa akin. Iiwas o sasanggain ko lamang ang mga iyon.

“Ano ba?” gigil na tumigil siya at ipinadyak pa ang mga paa.

“Bakit? Ano na naman ang problema mo?” Kunot ang nuo ko na umayos din ng tayo.

Halos naikot na yata namin ang buong silid sa kakaiwas ko sa kanya.

“Huwag mong iwasan. Hmmp.” At dahil hindi ako nakahanda at ang akala kong titigil na siya ay muling dumapo ang kamao niya. At tumama na mismo sa mukha ko.

“Ugh! Vience.” Gigil na sinapo ko ang pisngi ko. “Sabing huwag sa mukha.”

“Hmmp.” Matalim na naman ang naging tingin niya sa akin. Pero natawa ako ng napangiwi siya at inihipan ang kamao.

“Haha! Ikaw pa ang nasaktan. Ang lalambot kasi ng mga buto mo.”

“At bakit? Kasalanan ko ba iyon ngayon. Dapat inilagan mo para di ako nasaktan. Gigil mo ako.” Hindi na suntok kundi kurot na sa braso ko ang ginawa niya.

“Awww.. Vience. Mas gusto ko pa ang suntukin mo kaysa ang kurutin mo ako.” Iwas ko sa kanya at lumayo sa kanya. “Saka pwede ba. Tumigil ka na. Nakakarami ka na. Pwedeng ako naman ngayon?” Saad ko na nakapagpatigil sa kanya. Tumitig siya sa akin at humakbang naman ngayon palayo.

“No! Susuntukin mo din ako?”

“Hahaha! Haha. At bakit naman kita susuntukin. Kung gusto kitang suntukin ay sana sinabayan kita kanina.” Natatawa kong sagot sa kanya. “Hayaan mo akong magpaliwanag.” Saka ako aumeryuso na tumingin sa kanya. “Look…”

“I told you, wala ka ng sasabihin pa sa akin dahil nasabi na lahat ng lolo mo.”

“I know that. Pero gusto din namang linisin ang pangalan ko sa sarili kong paliwanag.”

“Hindi ako makikinig.” Na sinabayan ng pagtalikod. “Lumabas ka na. Magpapahinga na ako.”

“Vience…..”

“I said, lumabas ka na.”

“Hayst.” Nagpakawala ako ng buntong hininga. “Okay! Pero tatawagin kita mamaya para sa late dinner. At huwag kang madadahilan na busog ka. Mag oorder lang ako ng kakainin natin.” Sabi ko na lamang bago ako nagpasyang lumabas.

Hahayaan ko na nga lang siya. Total naman sinabi na nga ng lolo ang lahat sa kanya. Kaya saka ko na lang bubuksan ang paksang iyon kung gusto na niyang pag usapan.

Sa ngayon, sasabayan ko na lang siya at mukha naman hindi na siya galit pa.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“ Huwag mong hintayin na buhatin kita. Halikana bago pa lumamig ang mga pagkain.“ Nahimigan ko ng pag kairita sa tuno ng boses niya habang pinipilit niya akong lumabas para kumain na ng late dinner. Sinabayan pa ng sunod sunod na katok sa pintuan

Gutom na nga din ako. Hindi tuloy ako nakakain kanina dahil sa bwesit na magnanakaw na iyon…

“Oo na.” Padabog na lumabas ako. Nakangisi siya ng maabutan ko sa labas ng silid ko.

“Lalabas ka din pala.”

“Hmmp!” Inunahan ko na siya sa paglalakad. Nakasunod na lang siya sa akin. “Awww. Grrrrr.” Sabay sapo ng ilong ko ng bigla akong lumingon sa kanya na nasa likuran mo lang pala siya. “Bait ba ang lapit mo?”

“Malay ko bang lilingon ka? at bakit? May problema ka na naman ba? Saka pwede ba. Mamaya ka na magtalak. Gutom na ako.” Saka niya ako nilagpasan at nauna ng dumulog sa hapagkainan.

And as usual. Ang dami na naman niyang inorder. Lumingon pa ako sa paligid. Hindi ko makita si Lilian.

“Nasaan si Lilian?” Kunot nuong tanong ko sa kanya? “Don’t tell me pinalayas mo siya?”

Tinaasan lang niya ako ng kilay. “Kumain na muna tayo.”

“Pinalayas mo parin siya? Tapos papabayaran mo ang perang nakuha na niya? Nag iisip ka ba?” Sunod sunod na sumbat ko sa kanya.

“Vience. Vience. Vience. Pwede ba. Nasa harapan tayo ng hapagkainan.”

“Pero pinalayas mo parin siya.” Padabog na ipinatong ko ang mga kamay ko sa lamesa.

“Of course not.”

“Then where is she?” Tanong ko. Matalim ang naging tingin ko sa kanya.

“Binigyan ko lang siya ng dalawang araw na off. Dahil hindi daw siya nakatulog ng dalawang gabi sa pagbabantay sayo.” Sagot niya sa akin.

Napasimangot ako. Napansin ko nga isang gabi na naabutan ko si Lilian na gising pa ng hating gabi ng kumuha ako ang tubig sa kusina. At ng tanungin ko nga siya ay sinabi din nitong binabantayan ako baka daw lalayas ako sa gabi.

“Siguraduhin mo lang.” Sabi ko bago ako umupo. Hinarap na ang pagkaing nakahanda.

“Wala pa akong kaainungalingang sinabi sayo. Maliban sa pagkatao ko. Kaya pwede ba. Kalimutan na muna natin iyan at kumain na tayo.”

Hindi na ako sumagot. Itinuon ko na lang ang pansin ko sa pagkain. Naging magana naman ang pagkain naming dalawa at parang walang nangyaring alitan sa pagitan namin.

Natural lang na lalagyan niya ng ulam ang pinggan ko. Sasalinan ng tubig ang baso ko.

“Kaya ko naman lagyan ang pinggan ko ng ulam ah.” Sita ko na sa kanya sa pang apat na beses na lagyan niya ulit ang pinggang ko. “Saka busog na ako.”

“Oops. Busog ka na ba sa lagay na iyan?” Sabay tingin sa hawak kong may kalakihang inihay na sugpo na binalatan niya at inilagay sa pinggan ko kanina.

“Eh sa nilagay mo. Syempre kakainin ko.” Sabi kp bago ko iyon isinubo. “Kaya pwede ba. Tama na. Busog na ako.”

“Sige, sabi mo eh. Pero ito pa. Isa.” Sabay lagay na naman ng binalatan niya.

Hindi ko na lang pinansin. Basta kain na lang ako ng kain kapag may ilalagay siya sa pinggan ko. Hanggang sa napadami talaga ako ng kain at matapos na nga namin lahat ng inorder niya.

“Hahaha! Makakatayo ka pa ba sa lagay na iyan.” At tinawan pa talaga ako. Tingin ko nga din nabubundat na ako sa dami ng kinain ko.

“Huwag mo akong tawanan. Kasalanan mo ito.” Saka ako humugot ng hangin sa baga dahil sa kabusugan ko.

“Oo na! Oo na! Masyado kang defensive. Pwede bang kahit ilang minuto lang, huwag kang magsalita.”

“Aba’t….”

Ngumiti siya saka tumayo na sa kinauupuan. “Care to give me a hand.” sabay turo ng kinainan naming dalawa.

Hindi na ako sumagot pero kumilos naman ako para iligpit na ang mga kalat namin.

Tumulong namam siya sa pag huhugas. Naglaro pa ng bula habang siya ang nagsasabon habang ako ang nagbabanlaw.

“Pwede ba. Ayyyy.. ano ba?” Iniwas ko ang mukha ko ng hinawakan niya ang ilong ko habang punong puno ng bula ang kamay niya.

“Ahaha. Haha. Ang kyut mo.” Tatawa tawa pa talaga.

“Tigilan mo ako.” Gigil na muli akong umiwas ng tangkain na naman niyang lagyan ang ilong ko. Kaya naman kumuha din ako ng bula at hindi lang sa ilong kundi sa pisngi pa. “Bleeeh.”

At ang simpleng paghuhugas ay nabahiran ng laro na halos inabot yata kami ng kalahating oras lang sa kaunting hugasin bago tuluyang natapos iyon.

Pero….

“Ayyyyy.” Sigaw ko ng maapakan ko ang nabasang bahagi ng sahig dahil sa pakikipaglaro ko dito kanina.

“Ooops.” Mabilis naman niya akong nasalo kaya hindi ako bumagsak sa sahig. Pero ang ikinainis ko ay ang pagngisi na naman niya. “Sinasadya mo bang magpadulas para masalo kita. Hmmm. Bakit di mo na lang sabihin na gusto mo lang na maramdam ang init ng katawan ko.”

“Ang kapal mo talaga.” Gigil na mabilis akong umayos ng tayo. Sisimulan na naman siya ako. Mabilis na hinampas ko siya sa braso. “Hindi ako nangangarap na magpasalo sayo. Hmmmp.” Saka ko siya tinalikuran. Kinuha ang pamunas para punasan ang basang sahig.

“Ahaha! Namumula na naman ang ilong mo little hamster.” Sabay ipit pa ng ilong ko.

“Ano ba?” Tinapik ko ang kamay niya.

“Haha. Hihintayin kita sa sala. Hmmmm. Manunuod tayo.” At mabilis pa sa sigundong lumabas siya ng kusina.

Gigil na kuyom ang kamao ko na pahabol sa kanya.

=

“Gusto kong puntahan ang magnanakaw.” Kuway saad ko ng maabutan ko siya sa sala na kamapting nakaupo at nanunuod nga.

“Uhmmm. Ahhhh. Ohhhhh.. hmmmmm.”

Marahas ang naging paglingon ko TV dahil sa narinig ko.

“What are you watching?” Gigil na kinuha ko ang remote sa ibabaw ng lamesa at pinatay iyon.

“Ahahha. Bakit ba? bakit mo pinatay. Iyon pa naman ang hinihintay ko.” Kinuha naman ang remote sa akin at muling binuksan ang TV.

Naiiling na hindi ko na lang pinansin iyon at hinarap siya.

“ Ahhhh. Uhmmm.. ahhhh “

“Pwede ba hinaan mo nga iyan.” Sita ko pa sa kanya. “Nakakaeskandalo ka.” Hindi tuloy ako makapag focus sa gusto kong sabihin sa kanya.

“Ahahha. Sabi kasi sa akin ni SPO2 George na maganda daw ang 50 shade of freed. And I think. Yes. Maganda siya.” Sabay ngisi na may kasamang taas ng isang kilay. Tinignan pa niya ako mula ulo hanggang paa.

“Bastos.” Mabilis na kinuha ko ang unan saka ko ibinato iyon sa kanya.

Tumawa lamang siya.

“Halika. Maupo ka na lang at manuod tayong dalawa?” Sabay tapik sa tabi niya. “Huwag kang KJ. Hindi ako maniniwalang hindi ka nanunuod ng ganyan.” Sabay turo sa pinapanuod.

“Ahhhhh.”

Napangiwi pa ako ng tamang papaluin ng lalaki ang dibdib ng babae ng hinahawakan nito.

“Nanunuod ako pero hindi sa mga ganyan.”

“But kind of exciting. Hmmm. Tapos subukan din natin.” Na sinabayan pa ng kindat.

“Bastos ka talaga kahit kailan.” Sabay bato na naman sa kanya ng isang unan na sinalo lamang niya ulit.

“Hahaha! Namumula ang mukha mo oh. Nai-imagine mo ba little hamster?”

“Tigilan mo ako. Wala akong pakialam diyan.” Gigil na sagot ko at pilit na huwag paapektuhan sa pinapanuod niya na naririnig ko kung paano umungol ang babae. “Gusto kong makita ang magnanakaw.” Muling sabi ko sa kanya.

“Oh! Pwede din. Ngayon na ba? Hindi ba natin pwedeng tapusin muna ang pinapanuod ko. Saka gabing gabi na.”

“Wala akong pakialam. Gusto ko lang itong makita.”

“Pero pwede bukas na lang. Ang ganda ng pinapanuod ko.” At muling ibinaling ang paningin sa pinapanuod.

Naiiling na lumalikod ako. Pero bago pa man ako makahakbang palayo ay nahila na niya ako at bumagsak sa tabi niya.

Sisigawan ko sana siya ng tamang uungol na namam ang babae lalo na at inaangkin na siya ng lalaki. Nakatali pa ang kamay ng babae habang ang lalaki ay patuloy sa paggalaw niya sa ibabaw nito.

Natakpan ko na lang ang mga mata ko kahit gusto ko pa sanang takpan ang tainga ko para hindi ko marinig ang ungol nilang pareho.

Napapalunok tuloy ako ng wala sa oras.

“Little hamster. Come on. Open your eyes.” At pilit pa na inaalis ang kamay ko na nakatakip sa mga mata ko.

“No! You dumbass bastard.” Gigil na nagpumiglas ako para hindi niya maalis ang kamay ko pero dahil sa hindi ko naman nakikita ang nangyayari ay bigla na lang ako natumba sa sofa.

“Ayyyy.” Napahiyaw ako ng pumaibabaw siya sa akin.

“Ahhhhhh. Uhmmm. Ohhhh.”

Na sinabayan pa ng ungol ng babae.

Napalunok ako at hindi ko alam ang ikikilos ko lalo na at kakaiba ang titig niya sa akin.

Wala ang mapang asar na ngisi at tingin niya. He is looking straight at my eyes.

“A-anong g-ginagawa mo?” Tanong ko sa kanya na halos wala yatang tinig na lumabas sa bibig ko.

“Ugh! Uhmm ohhh.” Na sinasabayan pa ungol sa pinapanuod niya.

Hindi siya sumagot. Basta nakatitig lang siya sa akin. Hanggang sa maramdaman ko ang isang palad niya na humaplos sa pisngi ko.

Ayaw ko man sanang mapapikit pero kakaiba ang haplos niya. Puno ng pag iingat. Na sinamahan pa ng pagdampi ng daliri niya sa labi ko.

Unti unti na ding lumalapit ang mukha niya sa akin.

No!!!! Sigaw ng isip ko pero ayaw kumilos ng katawan ko para umiwas.

Hahalikan niya ako lalo pa at sa labi ko siya nakatingin at patuloy sa paglalaro ng daliri niya sa ibabaw ng labi ko.

Paunti-unti. Hanggang sa hindi ko na napipgilan ang mapapikt ulit dahil hindi ko kayang salubungin ang paraan ng titig niya.

Naghintay na lang ako kung ano ba ang plano niya

Naghintay. Kalahating minuto? Isang minuto? Pero wala na siyang kakilos kilos. Kaya naman nagmulat ulit ako ng mga mata.

At ganun na lang ang pag iinit ng mukha ko na parang sasabog na bulkan dahil sumiklab na naman ang inis ko sa kanya.

Nandoon na naman ang ngisi ng pang aasar niya.

“Hahaah! Haha.” Malakas na tawa niya at umalis sa pagkakaibabaw sa akin at umayos ng upo.

Lumunok ako bago ako bumangon sa pagkakahiga ko. Kuyom ang kamao ko at dumapo iyon sa pisngi niya.

“Awww.” Nakita ko ang pagngiwi niya.

“Bastos.” Sigaw ko na sinabayan ng pagtayo.

“Hahaha!” At tinawan pa talaga ako. Sapo ang pisngi na dinapuan ng kamao ko. “Bakit? Wala naman ako ginawa ah.” Balewalang tanong pa niya.

Sa gigil ko ay sinipa ko pa siya sa hita.

“Aray naman. Vience sumosubra ka na.”

“Hmmp. Kulang pa iyan.“sabay siba ulit.

“Aray. Naman, Vience.”

At isa pang sipa bago ako tuluyang tumalikod sa kanya.

Mabibigat ang naging hakbang ko paakyat ng hagdanan.

At dahil kita pa siya sa may pintuan ng silid ko at tumingin pa ako sa kanya.

Nakangiwi na sapo ang sinipa ko na nakatingin sa akin.

“Vience.” Tawag niya sa pangalan ko. “Mag usap tayo.”

“Kausapin mo ang sarili mo.” Pasigaw na sagot ko. At malakas na isinarado ang pinto ng makapasok ako.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“ UGH!“ sapo ang pisngi ko na sinabayan ng pag iling. “Damn it.” Napapamura pa ako sabay yuko ng nasa gitna ko.

Nandoon na eh. Kaunti na lang. Pero bakit hindi ko itinuloy?

“Damn you, Vienn.” Pagmumura ko pa sa sarili ko.

Gagawa ako ng hakbang na ako din ang mahihirapan. Lalo pa at sinasabayan pa ng bwesit na TV na ito.

Marahas na kinuha ko ang remote at pinatay iyon.

Muli akong nailing at nagpakawala ng hangin sa baga.

Inhale!

Exhale!

Kailangan kong kalmahin ang sarili ko. Hindi ako gagawa ng mga bagay na hindi niya magugustuhan. Gagawa ako ng paraan na siya mismo ang kusang lumapit sa akin.

“Hindi pa sa ngayon little hamster.” Sabay basa ng labi ko gamit ang dila ko habang nakatingin sa pintuan na halos masira na yata sa lakas ng pagsara niya.

“What a ill tempered.”

Tumayo na ako matapos kong bigyan ng mabahagyang masahe sa paa ko na sinipa niya.

Malalamog pa yata ang buo kong katawan sa kanya. Muli ay nailing na naman ako. Pinatay ang ilaw sa sala at nagtuloy na din ako sa silid ko.

Maliligo para mawala ang init na bumalot sa buong katawan ko.

=

“Akala ko ba pupuntahan natin ang magnanakaw?” Tanong ko sa kanyakinaumagahan na halatang iniiwasan ako at ayaw tumingin sa akin.

Kung mapapatingin man ay mamatay siguro ako sa talim ng tingin niya.

“Hmmp!.”

“Come on! I was just joking around last night.”

“Hindi ka nakakatawa.”

“Bakit? Gusto mo ba?” Tanong ko sa kanya dahilan para muli niya akong tapunan ng masamang tingin. “Sabi ko nga hindi.” Sagot ko din sa tanong ko sabay taas ng kamay ko. “Pupunta na ako sa station. Ano? Sasama ka ba?” Muli ay tanong ko.

Hindi siya sumagot. Inayos ang tayo saka lumabas na ng bahay kaya naman napasunod na lamang ako.

“Ano pa ang hinihintay mo?” Pasigaw baling sa akin ng makasakaya siya ng kotse.

“Oo na. Heto na.” Mabilis naman ang naging kilos ko para sumakay.

Bagtas na namin ang daan papuntang station at binalot na kami ng katahimikan dahil wala na siyang naging imik hanggang sa makarating kami.

“Good Morning DG.” Sabay saludo ng makakasalubong namin. “Good Morning missy.”

“He want to see the thief.” Sabi ko kay SPO2 George ng makapasok kami sa loob.

“Right ayaw DG.” Agad naman itong tumalima.

“Maupo ka na muna diyan.” Sabay turo sa upuan sa harapan ng lamesang ginagamit ko bilang si Dan.

Ilang sansali lang ang lumipas ng makita na naming akay ni SPO2 George ang nagtangkang nakawan siya. Pero huli na para pigilan siya dahil mabilis na nilapitan niya ito at pinagsasabunutan.

“Hayop ka. Nanakawan mo pa ako. Sabi kong wala akong pera pero hindi ka naniwala.” Gigil na gigil na sinasabunutan niya ito.

“Vience, tama na iyan. Maghunusdili ka nga.” Pigil ko sa kanya pero hindi ko magawang alisin ang mga kamay niya sa buhok ng lalaki. Kung hihilain ko naman siya baka makalbo pa ng wala sa oras ito.

“Ano? Huh! Ano? Sumagot ka.”

“Ahhhh. Tama na. Tama na.” Hindi naman ito kaiwas ng maayos dahil nakaposas ang kamay nito.

Pinagtinginan na tuloy kami ng lahat na natatawa pa dahil kinawawa niya ang lalaki sa pagsabunot dito.

“Vience, bitawan mo na iyan. Ano ba?” Pilit na inaalis ko ang kamay niya sa buhok nito. Tinapunan pa niya ako ng masamang tingin.

“Gusto mo ikaw ang sabunutan ko. May kasalanan ka pa sa akin. Baka akala mo.”

“Ooops.” Saka ko siya binitawan. “Labas ako diyan.” At lumayo ako sa kanya. Pero sa paglayo ko ay saka naman niya ito binitawan kaya naman halos sabay sabay kaminh nagpakawala ng pinipigilan naming hininga dahil sa kanya. Na para bang kung gagawa kami ng hindi naayon sa gusto niya ay madadamay pa kami sa galit niya sa nagtangkang nakawan siya.

“Hmmm.” Nagpakawala din siya ng sunod sunod na paghinga na parang pagod na pagod talaga. “Hindi naman ako sumobra diba?” Sabay baling kay SPO2 George na ikinagulat nito.

“H-hindi naman missy. Tama lang. Tama lang.”

“Good.” Sabay taas nuo na bumaling sa akin. “Ano? Bakit ganyan ka makatingin?”

Ngumiti ako na may kasamang iling.

“Ewan ko sayo little hamster? Ano? Tapos ka na ba? Ano pa ang gusto mo? Uuwi ka na ba?” Balik tanong ko.

“Dito lang ako. Gusto kong kumuha ng maisusulat ko.”

“Vience. Akala ko ba nasabi na sayo lahat ng lolo.”

“Bakit sinabi ko bang ikaw ang isusulat ko? Hindi naman ah. Gusto ko lang isulat ang mga magagandang nagagawa ng kapulisan niyo. Hindi ko naman babanggitin ang pangalan mo. Hindi ko naman bibigyan ng mukha ang isang Vienn Anderson kung iyan ang gusto. Pero hahayaan mo akong , ako mismo ang magsulat sa mga natatapos niyong kaso.” Mahaha habang saad niya na halos hindi na yata nagawang huminga dahil sa deretsong pagsasalita niya.

Nagkatinginan pa kami ng mga kasama namin sa loob. At halos sabay sabay na nailing at hindi makapaniwala sa kanya.

“Yes. Sige.” Pag sang ayon ko na lamang na hindi ko na gustuhing kontrahin siya.

PH4 #25: Vienn & Vience

25_VIENCE & VIENN

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Ano ito? I mean ano ibig sabihin nito?” Tanong ko kay Vienn kinabukasan ng muli akong sumama sa pagpasok niya ng pulisya.

Hinila niya ako sa tapat ng maliit na kainan.

No! Hindi na kainan dahil tinatanggal na lahat ng gamit sa loob.

“Bakit? Anong gagawin dito? Hindi na ba ito magiging kainan?” Tanong ko pa ng hindi niya ako sinagot.

“Hindi na.” Nakangiti nitong sagot bago humarap sa akin.

“Bakit?”

“Nandito pala kayo boss.” Napalingon ako ng marinig ko ang matandang may-ari ng kainan.

“B-bakit po kayo aalis?” Hindi ko mapigilang tanungin. “Di wala na kaming kakainan. Araw araw pa naman akong paparito?” Dagdag ko pa na nakapagpatawa dito ng mahina.

“Uuwi na kasi ako probinsya hijo. Dahil nandoon ang pamilya ko. Pasalamat nga ako dito kay Boss Vienn dahil siya lang ang nag offer sa akin ng malaking halaga para bilhin ang maliit na pwestong ito.”

“B-binili mo?” Baling ko sa kanya na tinanguan niya bilang sagot.

“Marami kasing gustong bumili nito pero wala akong mapagbentahan sa kanila dahil napakamura ng gusto nilang kabayaran.”

“Okay po.“na sinabayan ko ng tango. “Magtitinda ka din ba?” Tanong ko pa sa kanya ng balingan ko ulit. “Gagawin mo din ba itong kainan? Mag nenegosyo ka din ba dito?”

“Haha! Ang dami mo na naman tanong.”

“At anong nakakatawa doon. Hindi naman masama ang magtanong.”

“Oo nga. Pero wala lahat sa mga sinabi mo ang dahilan kung bakit ko ito binili.”

“Sige hijo. Boss, mauuna na ako. Ipapakuha ko na lang ang mga iba kong gamit na naiwan dito mamaya.”

“Sige mang Carlo.”

Napatingin ako sa loob ng maliit na kainan na ngayon ay wala ng laman dahil inilabas na lahat iyon.

“Pero bakit mo naman binili ito kung hindi mo pala gagawing kainan?”

“My little hamster. Ang dami mong tanong. Pumasok ka na lang tapos tignan mo ang loob at sabihin mo sa akin kung ano ang gusto mong style ng magiging opisina mo and right away ipapagawa ko.” Mahabang sagot niya pero halos wala namang ibang tumatak sa isip ko maliban sa salitang opisina ko daw.

“Opisina mo.” Pang uulit ko pa.

“Opisina mo.”

“Opisina mo?”

“Opisina mo. Ikaw! Magiging opisina mo ito habang nag naghihintay ka ng maisusulat.” Sagot nito sa akin. “I already contacted your boss at makakapagtrabaho ka na ulit sa kanya. Pero hindi mo kailangang pumunta doon. Just pass it through email.”

Hindi ko mapigilan ang mapakunot ang nuo habang titig na titig sa kanya. Ilang sandali pa ay tinaasan ko siya ng kilay at awtomatikong kumilos ang kamay ko at kinurot ko siya sa braso.

“Awwww. Ano ba Vience?” Napangiwi siya at bahagyang lumayo sa akin.

“Pinagluluko mo ako.”

“Sinabi ko sayong hindi ako nagluluko at hindi ako nagsusinungaling maliban sa pagkatao ko. At ang lahat ng sinabi ko at totoo. Kaya pwede ba. Tigilan mo ang pangungurot sa akin. Nakakadami ka na talaga.”

“Malay ko ba kung pinagtritripan mo na naman ako. Tapos kung maniniwala ako, doon mo ako pagtatawanan.”

“C’mon. Isang tanong isang sagot. Gusto mo ba ito o ayaw?” Seryusong tanong pa niya sa akin.

Muli ko siyang tinitigan. Gusto kong arukin kung gaano katotoo ang mga sinasabi niya.

“Sandali? Sigurado ka?“muli ay tanong ko sa kanya dahilan para mapakamot siya ng ulo? “Naligo ka naman yata kanina. Bakit nangangati ang ulo mo. Ay malamang sa shampoo iyan. Palitan mo ang brand ng shampoo mo.”

“Pwede ba, Vience. Bakit napunta sa bramd ng shampoo ang usapan.” Naiirita niyang sita sa akin na parang gusto yata akong batukan. “Sagutin mo ang tanong ko.”

Napasimangot ako saka ako humakbang papasok ng kainan. Maluwang na sa loob dahil wala na ang nga mga upuan at lamesa.

“Ano? Gusto mo ba o ayaw mo?” Muli ay tanong niya na nakapagpalingon sa akin.

“Bakit?”

“Anong bakit? Sinabi mo na gusto mong magsulat ng balita. Kaya heto tinutulungan kita. Mas malapit sa pulisya. Mas marami kang maisusulat.”

“Sigurado ka talaga?” Muli ay tanong ko na naman. Hindi ako makapaniwala. Sinong hindi gugustuhin na magkaroon ng sariling pwesto para sa pagsusulat ko.

“Vience, isa pa. Kung hindi mo sasagutin. Ibabalik ko ang pwestong ito sa pinagbilhan ko.” Saka niya ako tinaasan ng kilay.

Napatitig ako sa kanya na kanina ko pa ginagawa. Pero isa lang ang sagot ko sa tanong niya.

Tumango ako. “O-oo. Gusto ko.”

Ngumiti siya. Saka lumapit sa akin. Itinuro ang pisngi niya.

“Bakit? May dumi ba sa pisngi mo?” Tanong ko saka ko tinignan iyon.

“Vience.” Naiiling na pinanlakihan pa ako ng mga mata.

“Bakit ba? Wala naman ah.” Sagot ko sa kanya. Pinunasan ko pa ang pisngi niya para matapos na.

“Hindi ko sinabing punasan mo. Ang ibig kong sabihin. Nasaan ang kiss ko bilang pasasalamat man lang. Hmmm.” Sabay turo ulit ng pisngi.

“Ahhh. Iyon lang naman pala.” Nakangiti na din akong lumapit sa kanya para halikan siya sa pisngi. Pero bago lumapat ang labi ko doon ay natigilan ako.

Unti unti akong lumayo sa kanya.

“Kiss. You mean kiss?” Pang uulit ko.

“Yeah!.”

“Baka kurot gusto mo.” At mabilis pa na kinurot ko na naman siya sa braso.

“Ahhhhh! Vience.. ahh. Tama na. Awwwww.” At mabilis pa na lumayo sa akin. “Mapanakit ka ng masyado Vience.”

“Hmmmp! Hindi mo ako madadaan sa ganito kung iyan ang inaakala mo.” Saka ko siya inirapan at tumalikog sa kanya.

Pero napangiti ako at iginala ko ang paningin ko sa paligid.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Napapangiwi na lang ako habang haplos ko ang braso ko na kinurot niya habang nakatingin ako sa kanya.

Napansin ko ang pagngiti niya na iginala ang paningin sa paligid.

“Wala ka man lang kunsiderasyon.” Saad ko na bahagyang lumapit sa kanya. Hindi naman masama na humingi ng kiss sa pisngi bilang pasasalamat diba? Diba??

Well, hindi nga umipekto ang palusot ko. Iba din siyang maging defensive sa sarili.

Lumingon siya sa akin. Nakikita ko ang kakaibang saya sa kanyang mata.

“Sigurado ka talaga?” tanong na naman niya kaya muli akong nailing at napakamot na naman ng ulo.

“Kailan ka ba maniniwala?” Hindi naman ako naiirita sa kakulitan niya na kanina pa niya tinatanong iyon. Kung totoo ba ang lahat ng ito.

Muli siyang napangiti. At ang ikinagulat ko ay ang bigla niyang paglapit sa akin at patalon na yumakap sa akin.

“Hey! Hey!.” Napaatras pa ako ng hakbang na umalalay sa baywang niya ang mga kamay ko para hindi siya maglambitin sa leeg ko.

“Salamat. Totoo ito huh! Hindi ka nagsisinungaling. Totoo diba?” Tanong pa niya na hindi pa bumibitaw sa akin.

Napangiti na lang ako saka ko ipinulupot sa baywang niya ang kamay ko.

“Yes. Saiyo na ito. At magiging opisina mo.” At dahil nakayakap na ang mga kamay ko sa baywang niya na halos nabuhat ko na siya ay bumitaw siya sa leeg ko at hinawakan ako sa magkabilang pisngi.

“Uhmmmmwuah.” Hindi ako nakakilos kung ano ang gagawin ko dahil hinalikan niya ako sa labi.

“Hmm, akala ko ba ayaw mo akong pasalamatan ng halik.”

“C’mon. Bitawan mo na ako.” Sabi niya sabay tapik ng braso ko kaya naman binitawan ko na siya. “Total naman lagi mo akong hinahalikan sa labi. Ayan na. Pasasalamat ko. Pero huwag mong sasabihin sa iba o sa magiging boyfriend ko in the future na hinalikan kita ah.” Sabi niya kaya naman natawa na naman ako ng wala sa oras. “Pasasalamat ko lang iyan. Pero huwag kang mag alala. Kapag nakapag ipon ipon ako. Babayaran kita.”

He is extremely unbelievable. Hindi mahuhulaan ang mood niya.

Naiiling na lang ako na hindi na mawala ang ngiti sa mga labi ko.

“Okay! If you say so. Marami ka ng utang sa akin.” Pagsasakay ko na lang sa sinabi niya.

“Pero totoo ba yong sinabi mo na may trabaho parin ako sa boss ko?” Muli ay tanong na naman niya sa akin.

“Oo, inutusan ko si PO1 Dan kahapon na puntahan ang boss mo at sabihin bigyan ka na ulit ng trabaho.”

“Speaking of Dan? Siya ang nagpanggap na DG niyo?”

“Yeah! Pero nakalimutan mo yata ang sinabi mo noong una.”

“Alin doon?”

“Na boyfriend mo si Vienn Anderson. Na boyfriend mo ako. So what we are now?” Na sinabayan ng pagtaas ng kilay ko habang nakangiti at aliw na aliw akong pagmasdan siya sa naging reaksyon niya ng ipaalala ko ang sinabi niya noon.

“N-no! That was a lie. Saka hindi naman kita kilala noon. Dahilan ko lang para makilala si Vienn. Makilala ka dahil iyon ang trabaho ko.”

“Pero hindi na masama little hamster. Still, I am your boyfriend.”

“Hmmp! Hindi ah. Ang kapal mo naman.”

“Haha. But you said that before.”

“Hmmp!” Lumayo na siya sa akin.

Hindi ko na lang siya kinulit. Pinagmasdan ko na lamang siya na igala ang paningin sa palagid. Pinasok ang pinakakusina at sa maliit na pahingaan din na nasa kaliwang bahagi.

Ilang minuto din ang lumipas bago siya muling bumaling sa akin.

“Ano? May naisip ka na ba para sa ayos ng opisina mo?” Tanong ko sa kanya ng hindi siya agad nagsalita.

“Hindi ba masyadong malaki ito?” Balik tanong niya.

“Hindi naman. Maliit lang na establishment ito kumpara sa iba.”

“Uhmm, malaki siya para sa opisina lang. Pwede ko ng gamitin ang silid pahingaan bilang opisina. Or pwede na din mismo dito.” Sabay lapit sa pinaka counter.

“Ikaw ang bahala. Nasa sa iyo na iyan kung ano ang gusto mo. Pwede mo ding gawing coffee shop ito.” Sabay lahad ng kamay sa maluwang na espasyo ng kainan.

“Pero wala akong perang pang puhunan.”

“I can lend you some money para magsimula. Mahilig magkape ang mga kasama ko sa kapulisan.” Sabay tingin station na nasa tapat lang.

“Ayaw ko. Masyado na akong maraming utang sayo.”

“Yeah! Marami na nga. Isama mo pa ang pagkurot, pagsipa, pagsuntok mo sa akin. Baon na baon ka na ng utang. Hmm.”

“Kasalanan mo iyon. Saka bumabawi lamang ako sa pang aasar mo sa akin.”

“Then? Ano ang plano mo? Sabihin mo lang at ng masimulan na natin ang renovation.”

Napasimangot siya kaya naman hindi ko mapigilang pangunutan ng nuo.

“Pakurot nga.” Sabi niya.

“At bakit na naman?” Iwas ko ng iangat niya ang kamay at ilapit sa akin.

“Para kasi akong nananaginip.”

“Bakit ako ang kukurutin mo at hindi ang sarili mo.”

“Masakit makurot.”

“Alam mo naman palang masakit makurot pero lagi kang nangungurot.”

Ngumisi naman siya dahil sa sinabi ko. “Sabi kong pang bawi ko yan sa mga pang aasar mo sa akin.”

“Okay! Okay! So ano…” natigilan ako sa pagsasalita ng tumunod ang cellphone ko kaya. “Just a minute.” Sabi ko sa kanya bago ko iyon sinagot.

“DG, we got a lead about the case.” Si SPO2 George.

“Okay! Papunta na ako.” Hinarap ko siya matapos ibaba ang cellphone ko. “Aalis na muna ako. Sasabihan ko si SPO1 Greogor na samahan ka kung aalis ka o may balak ka pang puntahan.”

“S-saan ka pupunta?”

“May kaso lang kaming tatapusin. Sige, mauna na ako.” Hindi ko na siya hinintay na makasagot. Pero bago ako lumabas ay mabilis na ginawaran ko siya ng halik sa labi.

Ewan ko pero nakasanayan ko ng gawin iyon ngayon kapag aalis ako lalo na at may kaso kaming tatapusin.

“I gotta go.” Mabilis ang naging hakbang ko palabas at tinawid ang kabilang panig ng daan.

Mabilis na inayos ang mga gamit namin at nilisan ang kapulisan para tapusin na naman ang masamang gawain ng isang grupo.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Nakatingin lang ako sa sunod sunod na police mobile na nagsialisan ng station. Hindi na lumingon pa si Vienn simula ng lumabas siya at nagtungo sa station nila.

Bakit parang kinabahan ako habang nakatingin sa kotse niyang palayo ngayon.

Nagpakawala ako ng buntong hininga at kinalma ang sarili ko, ibinaling ko sa iba ang kakaibang kaba na nabuhay sa dibdib ko.

Muli kong nilibot ang loob ng dating kainan. Inisip kong ano ang magandang gawin.

Tama nga siya. Pwedeng gawin din itong isang coffee shop. Makakapag negosyo pa ako habang nagtratrabaho ako. Doble kita sa isang araw.

Pero… bakit niya ginagawa ang bagay na ito? Bakit niya ako tinutulungan ngayon?

“Missy.” Napalingon ako ng may narinig ako na may kasamang pagkatok.

“Bakit?” Tanong ko ng makalapit sa akin si SPO1 Gregor.

“Sinabihan kasi ako ng DG bago sila umalis. Bumili na din ako ng meryenda mo missy. Para hindi magutom sa paghihintay sa pagbabalik niya.”

“Hindi mo naman kailangang gawin iyan. Hindi ka ba sumasama sa kanila kapag may raid kayo sa kaso niya”

“Sumasama, missy. Kaso binilinan niya ako na bantayan ka.”

“Bakit niya ako papabantayan. Hindi naman ako bata.”

“Siguro nga, missy. Pero alam mo ba na ngayon lang may pinabapabantayan ang DG?”

“Dahil natatakot siya na i expose ko ang pagkatao niya. Kung sino talaga siya.”

“Hindi sa ganun missy. Alam mo bang hindi lang naman ikaw ang gumawa niyan. Ang kumuha ng impormasyon sa kanya.”

“Tapos?”

“Sa ibat ibang publishing company sila galing. Pero dahil sa ayaw niyang ma expose kung sino siya.”

“Anong ginawa niya? Tinakot din ba niya gaya ng ginawa niya sa boss ko?”

“Hindi lang tinakot, Missy. Kundi tuluyang bumagsak ang kompanyang  pinagtratrabahuan nila. Also. Hindi na din nakabalik sa pagsusulat ang mga nagtangka nun dahil pinablacklist niya iyon.”

“What? Paano niya nagawa iyon?”

“Anderson ang DG, missy. Hindi lang mataas na ranggo sa kapulisan. Isa din siyang Anderson na isa sa kinatatakutan ng ibang negosyanteng na ayaw makaaway sa business world.”

Napatango ako.

“Tapos?”

“At swerte ang boss mo, missy dahil hindi nawala ang maliit nitong kompanya. Dahil nakuha mo ang interest ng DG na ngayon lang din namin nakita.”

“Huh?”

“Nakakatuwa ngang makita siya ngayon, missy. Hindi na nakakatakot ang paraan ng pagsasalita niya. Lalo na ang makita naming, tumitiklop siya sayo.”

“Anong tumitiklop. Saka hindi naman siya nakakatakot. Mapang asar lang.” Kontra ko sa sinabi nito.

“Hindi din namin siya nakikitang nang aasar. Sayo lang missy. Well, hindi mo pa ba nakita na nagalit ang DG, missy?”

Umiling ako. “Paano ba siya magalit?”

“Magagawa niyang impyerno ang buong kapulisan.”

“Huh?”

“Minsan ko ng nakita na magalit siya. Sa isa sa hinahawakan naming kaso. Dahil may tawag sa taas at kailangan siya doon para sa report. Kami lamang ang kumilos. Para puntahan ang kasong hinahawakan namin. Nagtagumpay nga kaming sa raid namin. Pero ang daming nadamay na mga sibilyan. At talagang nagalit siya sa amin. Iyong galit na parang gusto niya kaming isunod sa mga nadamay na sibilyan.”

“Oo, naging pabaya kami. At inaamin namin iyon. At dahil doon. Halos nasuspende kami lahat sa trabaho. Pinagtraining niya kami ng pinagtraining. At sa tuwing may kaso na kaming hahawakan. Siya na mismo ang gumagalaw. Ibubuwis ang buhay wala lang masaktan.”

Napatango ako.

“And one thing, missy. Hindi naman ako sigurado. Pero minsan na din siyang nag stay sa isang relasyon. And maybe he care about that girl. Pero… iba din ang babaeng iyon. Seryuso. Pareho silang seryuso ng DG. Then. Dahil sa kapangahasan ng babae. Nadamay ito at namatay dahil nagpilit siyang sumunod kay DG ng may raid kami.”

“Kailan iyon nangyari? Sino iyon?” Bigla tuloy akong naging interesado.

“About 1 year ago. Dalawang taon pa lang noon ang DG na pumarito. At isang reporter sa radio ang babaeng iyon.”

“Okay.” Kung ganun halos magkapareho lang kami ng babaeng iyon.

“Pero ang babaeng iyon. Hindi naman niya trinato kung ano ang pagtrato niya sayo ngayon. Hindi niya ginawan ng ganitong bagay. Hindi pinabantayan. At lalong. Wala kaming matandaan na pumayag ang DG na isang bagay na labas sa limit. But you did, missy. Napa oo mo siya sa unang pagkakataon.”

“Nah! Kaya siguro pinapabantayan ako dahil ayaw niyang sumunod ako sa kanya.”

“Hindi missy. Hindi iyon ang dahilan.”

“Sa tingin mo? Ano ang dahilan niya?”

“He like you.”

Kunot ang nuo ako na nakipagsukatan ng tingin dito. Paano nito nasabing gusto ako ng DG nila.

“Paano ka kasigurado diyan?”

“Dahil ngumingiti siya na hindi namin madalas makita.”

“Ngiti pa iyon. Ngisi iyon na nang aasar.” Pagtatama ko sa sinabi nito.

“Hindi mo naman nakikita, missy. Kasi hindi ka naman nakatingin kapag pinagmamasdan ka niya.”

“Bakit? Pinagmamasdan niyo ba kami?”

“Hindi naman. Naaliw lang kami na nakikita ang DG namin na nagiging masaya kapag kasama ka niya.”

“Kalokohan.”

“Pwera biro, missy. Hindi mo lang alam kung gaano katahimik ang kapulisan kapag nasa loob siya.” Nakangiti na nitong sabi. “Pero missy. Mag ingat ka. Huwag mong hahayaang may ibang lumapit sayo lalo na hindi isa sa amin.”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Naku! Ang dami ko ng naikwento.”

“Ngayon mo lang napansin.” Natawa ako dahil doon.

“Nakakagaan kasi sa pakiramdam ang makitang nagiging masaya ang DG.” Sagot naman nito. “Hindi na ako magtatagal, missy. Basta kung lalabas ka. Nasa loob lamang ako. Sabihin mo lang.”

Tumango na lamang ako bago ito tumalikod.

“Missy. Huwag kang mahsusumbong kay DG na nagkwento ako sayo huh! Baka suspendehin ako.”

“Okay!.” Ilang sandali pa ay napag isa na nga ako. Napapaisip dahil sa kwento ni SPO1 Gregor.

At isa lang sa tumatak sa isip ko. Iyon ang ang sinabi nitong gusto ako ng DG nila.

“Hmmp! Baka gustong gustong asarin ang ibig niyang sabihin.” Bubulong bulong pa ako ng binaligan ko ang dinalang meryenda ni SPO1 Gregor.

Chezzzzzzzzy croissant at straberry shake.

Hindi na masama. At habang naghihintay sa pwedeng gawin ay nilantakan ko na iyon.

=

Nagwalis.  Nagpunas. Nilinis ko na ang ang lahat ng pwedeng linisin. Nag alis ng agiw at iba ba.

And now! Nangingintab na ang buong paligid. Ang mga bintana ay malinis na malinis na at pwede nang gawing salamin.

Napangiti ako. Saka ako tumingin sa mga pulis na tumulong sa akin. Humiram ako ng walis, at basahan sa kanila. Lahat ng pwedeng gamiting panlinis pero nag insist sila na tumulong at ngayon pagod na pagod sila habang ako. Wala..

Relax na relax dahil hindi nila ako hinayaang mapagod.

Ewan ko ba sa kanila. Sinabi ko namang hindi ko kailangan ang tulong nila pero nagpumilit sila. Tutulong na lang daw sila habang naghihintay sa resulta ng raid ng DG nila.

“Tubig, missy. Baka pagod ka na.” Sabay abot ng isang bottled water ni SPO1 Gregor.

“Pagod ba ako sa lagay na ito? Wala naman akong ginawa kundi panuurin lang kayo.”

Ngumiti ito na sinabayan ng pagkamot ng ulo at pagpapakawala ng malalim na paghinga dahil sa pagod. Halata naman dahil pinagpapawisan ito.

“Hindi niyo naman kailangang gawin ito. Pero salamat na din.”

“Wala iyong anuman missy. Gusto lang din namin i please ang DG dahil sa mga tulong na naipamahagi niya sa amin. Simula kasi ng pumunta siya sa distrito namin ay ang dami na niyang natulungan sa aming lahat.” Pagkukwento na naman nito. “Mag aapat  na taon na ang DG sa distrito namin at nagpapasalamat kami sa kanya dahil kahit hindi naman talaga siya dapat nandito ay tumutulong siya sa ibat ibang distrito ng kapulisan. At dito na siguro ang may pinakamatagal siyang nag stay.”

Napatango ako. Kung hindi ko lang siguro nalaman ang dahilan niya kung bakit siya nagtatago sa katauhan ng ibang pangalannay ang dami ko na sanang naisulat. Pero…. sa mga naikwento ni SPO1 Gregor ay napakabuti  niyang tao sa paningin nila at nakikita ko ang paghanga nito sa kanya. At higit sa lahat ang paggalang.

“At masaya kami ngayon dahil nakikita namin ang iba pang side niya ng dahil sayo. Makulit din pala ang DG.” Natatawa pa nitong sabi.

“Naku! Hindi lang makulit. Mapang asar pa.” Sigunda ko.

“Pero missy. Huwag mong sabihing nagkwento ako sayo huh!”

“Huwag kang mag alala. Pero kwentuhan mo pa ako sa susunod huh!.”

“Sure, missy.” Agad naman nitong sagot. “Ano pa ang ipapagawa mo missy?” Kuway pagbabalik nito sa gawain namin bago siya nagkwento.

“Wala na. Tapos naman na tayong maglinis. Magpahinga na kayo. Salamat ulit sa pagtulong.”

“Walang anuman iyon missy. Basta kailangan mo ng tulong. Nandito lang kami. Maaasahan mo kami basta para kay DG.”

“Oo na. Total naman malakas naman ang DG niyo sa inyo.”

“Oo namam missy. Sige. Kung wala ng gagawin babalik na kami sa station.”

“Salamat ulit.” Pahabol ko pa sa kanila ng sunod sunod na silang nagsibalik sa trabaho nila.

Tama namang nagsidatingan ang mga pulis na umalis kaninang umaga. Na kasama na yata ang mga nahuli nila.

At parang alam ko na ang kasong ni raid nila. Maybe a human traficking dahil ang daming mga babeng kasama nilang bumaba sa mga police mobile.

Nagmasid na lang ako sa kabilang kalsada hanggang sa makita ko siyang pababa na sa kotse niya. Seryuso na sumunod sa loob.

Sa kaseryusohang nakita ko sa kanya ay hindi mo iisipin na mapang asar siya. At makikita talagang iba ang trabaho at iba ang sa labas na walang kinalaman sa trabaho niya.

=

“Akala ko ba gusto mong may maisulat.” Napalingon ako ng marinig ko ang boses niya habang nakaharap ako sa computer ko.

“Oo, eto nga sinisimulan ko na. Pwede ba kitang ma interview ngayon sa katatapos na kasong hinawakan niyo?”

“Sure. Pero may isa akong gustong sabihin. Gusto kong baguhin mo ang code name na ginagamit mo sa mga balita mo.”

“Bakit naman?”

“Iba na ang panahon ngayon. Dahil sa mga journalist at mga reporter ay nadadamay at nasasangkot na sa gulo lately dahil sa mga naisusulat nila. At iba sa mga masasamang loob. Bumabase na sila sa mga nababasa sa peryodiko at doon na sila kumukuha ng impormasyon para sa mga susunod nilang plano. At ayaw ko na madamay ka doon dahil mabilis nilang matra-track kong sino ka.”

Tumango ako. Seryusong seryuso siya habang sinasabi iyon.

“Di malalaman din nila kung sa mismong boss ko sila magtanong kung sakali.”

“Huwag kang mag alala. Nakausap ko na ang boss sa bagay na iyan.”

Muli akong napatango.

“Okay, kung iyan ang alam mong makakabuti. O shall we start now?” Tanong ko sa kanya.

“Sure.”

Nagsimula na akong magtanong sa kanya tungkol sa katatapos nilang kaso. Tama ako. Isa ngang human traficking ang ni raid nila sa isang bar. Nagbebenta ng aliw ang mga babae na may kasama pang drug syndicate kaya naman doble ang natapos nilang kaso.

Ang mga babaeng kasama nilang dumating kanina ay galing daw sa ibat ibang probinsya. Mga minor de edad pa. Nasa 14 to 18 ang karamihan. Na ngayon ay nasira na ang buhay dahil sa grupong nahuli nila.

At maganda ding balita iyon para sa kapulisan nila.

“Im done.” Nakangiti kong sabi ng matapos akong magsulat patungkol doon.

“Good. O iyan. Isama mo sa balita mo. “ at inilapag ang mga larawan ng mga nahuli nila. “Basta ang paalala ko. Huwag mong gamitin ang totoo mong pangalan.”

“Oo. Naiintindihan ko. Salamat.”

“Ayaw ko lang ng basta thank you lang.” Sabay kindat. Nawala na naman ang kaseryusuhan niya kanina. At isa na namang pilyong ngiti ang gumuhit sa mga labi niya.

“Hmmp! Tigilan mo nga ako. Okay na eh! Maganda na ang simula pero hahaluan mo na naman ng kalukuhan mo?”

“Bakit ba? Syempre hindi lebre ang pagbibigay ko ng impormasyon. Aba. Madaminding laway ang sinayang ko sa pagsagot ng mga tanong mo. At gusto ko palitan mo din ng laway iyon. Hmmm.”

“Bastos mo talaga.” Sabay bato ng ballpen na nahawakan ko.

“Naman, isang kiss lang oh.” Sabay nguso pa ng labi.

“Tigilan mo ako.” Pairap na saad ko. Pero bago pa ako ulit makapag salita at lumapit na siya. Itiniklop ang laptop ko. Hinawakan sa batok pahila sa kanya at hinalikan ako. “Uhmp.” Nanlaki ang mga mata ko dahil hindi lang basta halik iyon dahil marahas. Naglulumikot ang dila na agad na nakapasok sa loob ng bibig ko. Until he found my tounge and suck it. “Uhmm.” Napasinghap pa ako ng pakawalan niya ako dahil para akong kakapusin ng hininga sa tagal ng pagkakaugpong ng labi namin.

Nakangiti siyang lumayo sa akin marapos dampian pa ng daliri niya ang labi ko.

“One imformation. One kiss.” Saad niya bago tumalikod. “Sabay na tayong umuwi mamaya. Tapusin ko lang ang dapat ko pang tapusin sa pulisya.” Sabi pa niya habang naglalakad palabas.

Nakatingin na lang ako sa kanya habang palayo habang ang isang kamay ko ay umangat at dinama ang labi ko na kanina ay sakop ng labi niya.

“You bastard.” Naibulong ko na lamang dahil parang nag iba ang naging dating ng halik niya sa akin kanina.

PH4 #26: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Ang bilis naman.” hindi maitago sa mga mata niya ang pagkamangha ng matapos lang ng isang buong araw ang pag rerenovate ng bago niyang opisina na may kasama pang coffee shop.

“I told you, money can make their work faster than you think.” sagot ko sa kanya.

Pasado alas nueve na ng gabi at nag paovertime ako sa mga manggagawa para wala ng babalikan pa sa umaga. Tanging pag didisplay na lang ang gagawin sa mga gamit para sa coffe shop. Inutusan ko na din ang secretary ko sa opisina na kumuha ng business permit para wala ng magiging hadlang pa sa pagnenegosyo niya. Inutusan ko na din itong maghanap ng magtratrabaho sa coffee shop at makakasama na din niya. Mainam na nandito siya malapit sa kapulisan kung saan ako nagtratrabaho para tanaw lang siya ng mga mata ko.

Weird pero gusto ko lang siyang laging nakikita kahit na busy at maraming kasong dumadating na kailangan naming aksyonan.

“For real na ba ito?” pang ilang ulit na ba niya iyong tinanong at sinabi kung totoo ba ang lahat ng ito at hindi lang ba siya nanaginip lang.

“Para ka ng sirang plaka na paulit ulit lang.”

“Hmmp! bakit ba? Saka ang dami mong nagastos. Kailan ko naman kaya lahat iyon mababyaran?”

Naiiling na lang talaga ako. Napag usapan na nga namin iyon kagabi pero heto na naman siya. Napagdisesyunan niya na share na lang daw kami sa coffee shop pero utang na daw na muna niya ang share niya. Gusto ko nga sana siyang tawanan doon pero pinigil ko lang ang sarili ko dahil nakita ko naman na seryusong seryuso siya ng sinasabi iyon kaya naman nanahimik na lang ako. Baka unlimited sipa o kurot na naman ang matitikman ko sa kanya.

“You can just kiss me. Para mabawasan ang utang mo,” nakangisi kong sabi sa kanya. Mabilis na lumayo ako ng makita kong umangat na naman ang kamay niya. Mangungurot na naman siya.

“Tigilan mo ako Vienn.” at matalim na naman na tingin ang ipinukol siya sa akin.

“Kung makakalusot lang naman.”

“Hmmp! Nakakadami ka na. Wala ng natira para sa magiging boyfriend ko.”

“Baka nakakalimutan mo my little hamster. Boyfriend mo ako.” na sinabayan ko ng tawa dahil nanlalaki na naman ang mata niya. Muli akong humakbang palayo sa kanya ng lalapit siya sa akin.

“Nakalipas na iyon at hindi ko naman alam noon na ikaw si Vienn kaya tigilan mo ako.”

“Hahaha. Pero hindi iyon basta mawawala sa alala ko. Kaya boyfriend mo parin ako.”

“Boyfriend ka diyan. Sipa gusto mo?” Napatalon na lang ako palayo ng sisipain nga niya ako.

“Okay! Tama na nga iyan. Umuwi na nga tayo.”

“Hmmp.” Kumilos naman siya para ayusin ang gamit niya bago sabay ng lumabas. Siniguradong nakalock ng maayos ang pintuan na talagang pinalagyan pa niya ng double lock.

“Hindi mo naman kailangang i double lock iyan. Nakalimutan mo yatang nasa harapan lang tayo ng station.”

“Mas maganda na ang sigurado at nag iingat.” Sagot naman niya.

“Oo nga naman.”

Sumaludo pa sa amin ang kasama ko na nasa labas ng pulisya ng mapatingin ako sa kanila. Hanggang sa bagtas na namin ang daang pauwi ng bahay.

=

“Gusto mo?” Tanong ko sa kanya ng bumaba siya ng silid niya. Dala dala ang tumbler niya. Nakasuot na siya ng pantulog..

“Ayaw ko.” Agad naman niya tangginat nilagpasan ako sa minibar ko na nagtuloy sa kusia at nilagyan ng malamig na tubig ang lagayan niya.

“Bakit hindi mo kasi lagyan ang mini ref doon sa loob. Para di ka na lumalabas.” Sabi ko pa ng matapat siya uliy sa akin ng pabalik na. Sumimsim ako ng alak habang nakatingin sa kanya.

“Tubig lang? Ilalagay ko sa maliit na ref na iyon? Naku huwag na. Magsasayang pa ako ng kuryente.” Sagot naman niya. Ang akala kong aalis na siya ay naupo siya sa isang upuan sa may kanan ko

“Sabi ko sayong huwag mong iisipin ang magagastos. Tignan mo ang buong bahay. Parang haunted house dahil pinapatay mo lagi ang ilaw.”

“Nagtitipid lang. Hindi porket mayaman ka magsasayang ka na ng kuryente.”

“Pero atleast magtira ka man lang ng ilaw kahit sa kuridor lang sa taas.”

“Basta. Saka mo na lang isindi ang mga ilaw kapag wala na ako dito sa bahay mo.” Sagot niya. Kinuha ang hawak kong baso ng alak at itinungga iyon. Napatitig ako sa kanya. Kailan naman kaya siya mawawala sa bahay ko? “Ew! Bakit ang pait naman nito.”

“Bakit mo kasi ininum ng isang lagok lang.” Sagot ko saka ko binawi ang baso at sinalinan ulit iyon ng alak. “At akala ko ba hindi ka iinum?”

“Tinikman ko lang naman.”

“Hindi ka pa ba matutulog?”

“Bakit? Pinapatulog mo na ba ako?”

“Nagtatanong ako. Sasagutin mo din ng tanong.”

“Eh para kasing ayaw mo kasing nandito ako.”

“Aalukin ba kita na uminom kung ayaw kitang nandito. Ano?iinum k ba?“akma akong tatayo para sana kumuha ng baso niya pero pinigilan ako.

“Hindi ako iinum.”

“Okay! Sabi mo eh.” Pero sumimsim naman siya sa baso ko. Nailing na lang ako at hinayaan na lang siya. “Kumusta ang pamilya mo?” Pagbubukas ko ng mapag uusapan. Kahit pa man nasa akin na ang backround details sa kanya.

“Kung ang tunay kong mga magulang ang ibig mong sabihin. Wala akong tungkol sa kanila. Di ko nga alam kung patay na sila o buhay pa.”

“Bakit?”

Kibit balikat siya at halata na walang kaalam alam sa kanyang mga magulang.

“Pero sa tiyahin ako lumaki.” Napatango ako at nakinig lamang sa kanya. “Pero hindi nila ako trinato na kapamilya.”

I know!

Sa loob loob ko. Dahil sa nakasaad sa pinaimbistiga ko ay para siyang ginawang katulong. Hanggang sa maglayas siya. Ang ang isa pa sa ipinakalap kong impormasyon sa kanya ay ang tiyahin niya ang tumatanggap ng buwanang padala ng mga magulang niya pero walang nakakarating sa kanya. Hanggang sa tumigil na sa pagpapadala ang mga ito ng pera dahil napag alaman na din nilang wala na siya sa poder ng mga ito. Hindi din makabalik ang mga ito sa pilipinas ngayon dahil nahuli sila ng goverment ng Hongkong dahil naging illigal na ang pagtratrabaho nila doon. Walang visa at expired ang passport. At iyon ang ginagawan ko na ng paraan ngayon para mapauwi ko sila dito.

“Ginawa nila akong alila. Nagsarili ako ng sikap para makapag aral ako. Kaya heto ako ngayon. Nakapagtapos bilang isang journalist.”

“Good for you. Pero bakit ka pala lumayas sa inyo? Dahil pa ayaw mo na ng alilain ka nila?” Muli kong tanong.

Nagpakawala siya ng malalim na buntong hininga. Nakita ko kung paano humigpit ang hawak sa tumbler niya.

“Because my cousin tried to rape me.”

Nagunot ang nuo ko dahil sa sagot niya? Rape? Bakit wala sa nakasaad na impormasyon sa pinaimbistigahan ko. Lihim na nanguyom ang kamao ko. Bigla tuloy akong nakaramdam ng pagsiklab ng galit ko dahil sa nalaman ko. Parang gusto ko tuloy puntahan ang pinsan niya ang kill him. Pero…. nabigla na lang ako ng tumawa siya. Kaya naman hindi ko mapigilan ang mapatitig sa kanya.

“Masaya ka pa sa lagay na iyan.” tanong ko habang nakatingin parin ako sa kanya at muling inagaw sa akin ang baso at sumimsim ng alak.

“No!! Masaya lang ako kasi hindi siya nagtagumpay. And I kicked his balls. Ewan ko na lang kung hindi nabasag iyon. Haha!.”

“You said. Im your first kiss. Hindi ka ba niya nahalikan?” Muli ay tanong ko.

“Nope. Lasing siya ng gabing iyon. At ang bahay ay tanging kurtina lang naman ang harang sa pintuan. Tapos gumagawa ako noon ng report ko sa school then bigla siyang pumasok sa silid ko. Hinila niya ako bigla at itinulak sa kama. Hindi din naman niya ako nahawakan dahil basta na lang niya hinila ang damit ko at napunit. Dahil sa pagkabigla ko hindi ako agad nakakilos. But when he is going to unzip his pants doon na ako naalarma. So before na magawan niya ako ng masama. Sinipa ko na siya bago ako nagsisisigaw.” Mahabang kwento niya.

“I want to sue him. Pero nakiusap ang tiyahin ko na huwag daw. Pero ang ikinainis ko ng sabihin ng tiyahin ko na lalaki ako at wala namang mawawala sa akin kung nagtagumpay ang gustong gawin ng pinsan ko sa akin.”

“What?” At doon ko na naman naramdaman ang galit? Lalaki man o babae siya ay hindi iyon rason para pagsamantalahan na ang isang tao.

Nandoon na ako na maraming nalilink sa akin at naikakama pero hindi ako hahantong sa manggagahasa ako ng isang tao para lamang mailabas ang kamunduhang pagnanasa.

And damn that jerk.

“Hey! Are you okay?” napakurap pa ako ng ipitik niya ang kamay sa mismong tapat ng mata ko.

“Y-yes. Tapos?” Tanong ko pa. Pilit na kinalma ang sarili ko. Pero hindi ibig sabihin na palalagpasin ko ang mga nalaman ko.

“So! Iyon. Naglayas ako sa kanila. Total naman, ako lang din naman ang bumuhuhay sa sarili ko. May ipon ako kahit papaano sa pag papart time job ko kaya nakaupa ako ng maliit na apartment hanggang sa makapagtapos ako. Hanggang sa makahanap ako ng trabaho at lumipat sa maayos ayos na apartment. At nakakapag ipon ng pera kahit paunti unti lang. Kahit pa man laging nagpaparinig ang tiyahin ko at mga pinsan ko. Wala na akong pakialam sa kanila kahit na sabihan nila ako ng walang kwenta at walang utang na loob sa pagpapalaki nila sa akin.” Nagpakawala siya ng buntong hininga. At sumimsim na naman ng alak bago iyon ibinalik sa akin.

“Good! Hindi mo na sila dapat pang inaalala.”

“Tama! Tama.” Sigunda niya. Napangiti na ako ng ngumiti siya. “Ikaw? Ano naman ang kwentong pangpamilya mo?” Balik tanong niya.

“Simple lang.” Sagot ko.

“Weeeh! Simple lang ba na lumaking may gintong kutsara sa bibig?”

“Hahaha! At saan mo naman nakuha ang mga salitang iyan.”

“Sa mga nalaman ko. Ang pamilyang Anderson ang isa sa pinakamayan sa bansa natin kahit pa man low profile lang kayo at hindi naibabalita.”

“Si lolo lang naman ang mayaman sa amin. Saka hindi naman ipinagmamayabang ng lolo ang yaman niya. Nakilala lang ang pamilyang Anderson dahil sa kabi-kabilaan niyang kawanggawa.” Pagkukwento ko din. “Madaming natutulungan na mahihirap, nabibigyan ng mga hanapbuhay. Marami na din siyang naipatayong charity para sa mga batang inaabanduna ng mga magulang. Pinapaaral niya.”

“At ikaw ang isa sa apat na apong inalagaan niya.”

“Yup.”

“Then how about your parents?”

“They are good. Mabait silang pareho. Ang papa, ang mama.”

“Mga kapatid mo? Naikwento minsan sa akin ni Victor. Na naisunod ang lastname mo sa lolo niyo.”

“Madaldal din ang isang iyon.”

“Haha! Kinulit ko eh.”

“Kinulit mo lang? Hindi mo hinalikan ng bigyan ka ng impormasyon?” Kunot nuong tanong niya.

“Ofcourse not.”

“Pero kung hindi ako dumating nahalikan ka niya ng araw na iyon?”

“Nope. Baka nasuntok ko pa siya ng hindi dumating.” Mabilis na sagot niya.

“Good. And don’t let other to kiss you.” Saad ko saka ko nilagok ang natitirang laman ng basong hawak ko.

“Mmmm! You cant say that. What if mahahanap ko ang……”

“No! You cant.” Pigil ko sa sasabihin niya. At hindi ko hahayaang may ibang humalik sa kanya. Ang may mahanap siyang iba. I won’t allow that to happen.

“Gaano ka naman nakakasigurado?”

“Basta.” Sagot ko. Muling nagsalin ng alak sa baso.

“Hindi mo masasabi iyan.” Sabi naman niya na sinabayan ng tayo. “Matutulog na ako. Salamat sa pagkikinig ng kwento ko. At salamat din sa pagkukwento mo.”

“Okay! Sleep well.” Pagpayag ko na lamang. Pero bago pa mang siya makatalikod ng tuluyan ay kusang tumaas ang kamay ko at pinigilan siya sa braso.

Mabilis na inihawak ko ang isa ko pang kamay sa batok niya at siniil ng halik.

“Uhmmp.” Napasinghap siya ng makapasok ang dila ko sa loob ng bibig niya ang naglulumikot hanggang sa matagpuan ko ang dila niya niya and suck it.“

“Mi amore.” Bulong ko sa kanya nga pakawalan ko ang labi niya. Sunod sunod ang ginawa kong paglunok habang magkadikit ang mga nuo namin. Mahigpit parin na namakahawa ang palad ko sa batok niya. Pumipisil.

“I-i n-need to go back in my r-room.” Mahinang sabi niya na nakatingin mismo sa mga mata ko.

“G-go. G-goodnight.” Paos din na boses na sabi ko sa kanya. Kaya bago ko pa man siya mahalikan ulit ay binitawan ko na ang batok niya.

Mabilis namang niyang pinulot ang tumbler niyang nahulog sa sahig at tinakbo na ang hagdan paakyat.

Nakatingin na lang ako sa papalayong imahe niya hanggang sa tuluyan siyang makapasok sa silid niya.

Muli akong nagpakawala ng buntong hininga.

Kinuha ko ang cellphone ko at tinwagan ang isa sa mga tauhan ko.

“Yes boss. Anong atin?”

“May ipapasa akong larawan sayo. Make him suffer but don’t kill him. Gusto ko ng malinis na trabaho. Huwag mag iiwan ng kahit na anong trace na magtuturo sayo.”

“Yes boss. Makakaasa ka.” Agad kong pinatay ang cellphone ko. Kinalkal sa email ko ang mga larawan ng buong pamilya ng tiyahin niya at ipinasa nga dito ang larawan ng pinsan niyang lalaki.

Kung pinalampas lang niya iyon dahil sa tiyahin niya. Pwes, ako. Hindi ko palalampasin ang bagay na iyon.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

N apasandal ako sa mismong pintuan ng maisara ko iyon. Hinihingal dahil sa kakaibang kabog ng dibdib ko dahil sa naging halikan namin ni Vienn.

Pangalawang beses ko ng naramdaman ito. Para akong nakikipaghabulan dahil sa lakas at bilis ng tibok ng puso ko.

Anong nangyayari sa akin? Napalunok pa ako. Kapa ang tapat ng puso ko.

“What is happining to me?” Naibulong ko. Nanginginig din ang tuhod ko. Kahit na gusto kong kalmahin ang sarili ko ay hindi ko magawa.

Naglakad na paunti unti hanggang sa makarating ako sa kama ko at basta na lang itinumba padapa ang katawan ko sa kalambutan niyon.

Muli akong napasinghap. At kusang kumilos ang mga kamay ko para damahin ang labi ko. Nararamdaman ko parin kung paano kumilos ang labi niya. Ang dila niya sa loob ng bibig ko.

“Ahhhhhhmmp.” Impit na hiyaw ko at isinubsub ang mukha ko mismo sa kama. Bakit nag iiba na ang pakiramdam ko ngayong hahalikan niya ako.

Bumibilis ang tibok ng puso ko. May kung anong init na kumakalat sa buong katawan ko. May kung anong bultahi ng kuryenteng naglalakbay sa bawat ugat ko.

“Ahhhhh.” Muli akong napahiyaw na sinabayan ng pag iling. Pinanggigilang ibaon ang mukha ko sa kalambutan ng kama hanggang sa kakapusin na ako ng hininga dahil sa pagkakabaon ng mukha ko doon. “Haaaaaa.” Napasinghap pa ako ng mag angat ako at tumihaya ng higa.

Kalma lang self! Kalma lang. Sabi ko sa sarili ko. Bumangon at uminom ng tubig. Dala lang siguro ito ng nainum kong alak kaya bumibilis ang tibok ng puso ko.

Pero.. kahapon. Hindi naman ako nakainum pero nakaramdam din ako ng ganito.

“Ahhhhh! Sabing kalma lang self eh.” Sabay dabog na inilagay ang tumbler ko sa ibabaw ng bedside table.

Itutulog ko na lamang para mawala ang kakaibang nararamdaman ko. Pero… bakit hindi ako dalawin ng antok.

Isang oras. Dalawang oras ang matuling lumipas pero gising na gising parin ang diwa ko. Pasado alas dose na gabi.

Muli akong bumangon. Pero sa pagbangon ko ay tumunog ang cellphone ko. Ayaw ko sanang sagutin iyon dahil ang tiyahin ko ang tumatawag ay napilitan ako dahil sa sunod sunod na pagtawag nito.

“Bakit tita, napatawag kayo?” Tanong ko sa malamig na tuno.

“V-vience.” Gumaralgal ang boses nito. At bakit naman ito umiiyak ng ganitong dis oras ng gabi.

“Bakit po?” Tanong ko ulit.

“Ang pinsan mo. Si Noel, nasa hospital at malala ang kalagayan.”

Taas ang kilay ko sa narinig ko. At pakialam ko naman ngayon kung nasa hospital ito. Lagi naman kasi itong nasasangkot sa gulo kaya hindi na bago iyon.

“Hindi naman ako manggagamot tita para sabihin iyan sa akin. Saka kung kailangan niyo ng pera wala akong maibibigay dahil kababalik ko lang sa trabaho ko.” Sagot ko dito. “Kung wala na kayong sasabihin. Ibababa ko na po ito.” Hindi ko na hinintay na makapagsalita ito.

Saka lang naman nila ako maalala kung kailangan nila ng pera. Katulad noong uuperahan ito sa apdo. Pero wala na akong pakialam sa kanila. Tutulong siguro ako kung marami akong pero pero sapat lamang ang kinikita ko para sa sarili ko. Saka, wala akong utang na loob na babayaran sa kanila dahil hindi naman nila ako trinato na totoong kapamilya.

Hmmp! sabihan na nila ako na masamang pamangkin. Walang puso. Pero sila din ang dahilan kung bakit wala akong ka amor amor sa kanila ngayon. Bahala sila sa mga buhay nila.

Hayst! Mas lalong hindi ako makatulog dahil sa tawag na iyon. Kaya naman nagpasya akong lumabas ng silid ko. Kukuha ako ng maiinum ko para antukin ako.

“Still awake?” Tanong niya sa akin ng maabutan ko parin siya sa minibar bar niya. Umiinum parin siya.

“Y-yes. H-hindi kasi ako makatulog.” Sagot ko naman. Umupo ako sa kung saan ako naupo kanina.

Ang tibay naman niya dahil hindi pa siya nalasing kahit kanina pa siya umiinum.

“Iinum ka ba?” Tanong pa niya. Inabot sa akin ang baso niya na may lamang alak.

“Salamat.”

“May bumabagabag ba sayo?”

“W-wala naman.” Sumimsim din ako ng alak. “Katatawag lang kasi ng tita ko. Nasa hospital daw ang pinsan ko.”

“Pinsan mo?”

“Oo, iyong naikwento ko kanina.”

“Ah. Ano daw nangyari?”

“Ewan ko. Basta sinabi lang ng tita ko na malala daw ang lagay. Pero sabi ko naman wala na akong magagawa doon. Hihingi na naman siguro sila ng pera.”

“Papahiramin mo ba?”

“At ano naman ang ipapahiram ko. Dami ko nga utang sayo. Saka kahit may pera ako, hindi ko sila tutulungan.” Totoong sagot ko.

Namamalikmata ba ako dahil nakita ko ang pagngisi niya na parang nagustuhan ang naging sagot ko?

“Oh! Tagay mo.”

“Haha! Tagay talaga?” Natawa pa siya ng ibalik ko ang baso sa kanya. “Pero hindi ka na sana bumalik pa dito.” Seryusong saad niya.

“Huh!.” Kunot ang nuo ko. Kinuha nga ang baso pero hindi naman inimun ang laman bagkus inilagay lang niya iyon sa gilid.

Naging sunod sunod ang palunok ko dahil sa paraan ng titig niya sa akin.

Tumayo siya sa kinauupuan at lumapit sa akin. Pumuwesto siya sa pagitan ng mga paa ko ng paghiwalayin niya iyon. Humawak ang kamay niya sa baywang ko at ang isa ay sa batok ko.

At bago pa man ako makakilos at namalayan ko na lang na sakop na ng mga labi niya ang labi ko.

“Uhmm.” Impit na ungol ang kumawala sa bibig ko ng mapaghiwalay niya ang nakapinig kong mga labi at mabilis na naipasok ang dila sa loob ng bibig ko.

Hindi ko mapigilan ang mapalunok habang magkaugpong parin ang labi namin. Bumibigat ang talukap ng mga mata ko at kusang bumagsak na iyon para tuluyan akong mapapikit. Ang mga kamay ko ay parang may sariling isip hanggang sa namalayan ko na lang na nakapulupot na iyon sa leeg niya.

“Uhmmmp.” Muli akong napasinghap ng mahuli niya ang dila ko at sipsipin iyon. Para na akong kakapusin ng hininga sa baga dahil sa mapangahas na halik niya. Hanggang sa namalayan ko na lang ulit na tumutugon na ako mismo sa mga halik niya.

Kung paano gumalaw ang labi niya. Kung gaano iyon kapusok. Kapangahas.

“Mi amore.” Narinig ko pang bulong niya ng pakawalan ang labi ko pero muli din akong hinalikan na agad ko ding tinugon.

“Uhmm. Vienn.. “ napapasinghap ako. At mabilisang humuhugot ng hangin sa baga. Mawawalan pa yata ako ng hininga. Hindi ako sanay sa ganitong klase ng paghalik niya.

Dampi lang naman at kaunting kibot lang ng labi niya ang lagi niyang pinapatikim sa akin pero sa pagkakataong ito….. kakaiba. Napakalalim ng pinaghuhugutan. At kung hindi ako mag iisip ng tama ay alam ko na kung saan hahantong ang halikan namin.

Nakakaliyo sa pakiramdam. Natatangay ako kahit may bahagi ng utak ko ang kumukontra at gustong pigilan ko siya. Pero…. mas nanaig ang kakaibang kabig ng kakaibang sensasyong unti unti ng lumukob sa buong katawan ko.

“Mi amore.” Muli ay bulong niya ng pakawalan ang labi ko. At ganun na lang ang pagkislot ko ng maramdaman ko ang kamay niya na nasa loob na ng damit ko at dinadama ng daliri niya ang isa sa nipple ko.

Muli akong napalunok. Tumitig sa kanya. Nakakaahipnutismo ang titig niya. Hanggang sa ako na mismo ang kumilos para muling mag ugpong ang mga labi namin.

Nawala na sa isip ko kung saan hahantong ang naging kilos ko.

PH4 #27: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

😁😁😁😁

R-🔞 R-18

STRONG PARENTAL GUIDANCE!!

BINALAAN KO NA KAYO!! R-🔞 PO ANG LAMAN NG CHAPTER NA ITO. KAYA SA MGA HINDI GUSTO ANG MGA GANITONG IKSINA AY HUWAG NIYO NA LANG BASAHIN!!

AT MAGHINTAY NA LANG SA SUSUNOD NA CHAPTER.

😅😅😅😅

READ AT YOUR OWN RISK!!!

R-🔞 R-🔞R-🔞

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Bahagya akong natigilan ng siya na mismo ang humalik sa akin. Sa ilalim ng pagkakaugpong ng labi namin at gumuhit ang isang ngiti.

Magpapaubaya ba siya kung lalaliman ko ang halikan namin.

Well, hindi ko iyan malalaman kung hindi ako manganhahas na subukan. Kaya naman ang kamay ko na maingat na humahaplos sa katawan niya. Dumadama sa isa niyang dibdib at nilalaro ang nipple niya ay mas naging mapaghanap habang patuloy parin kaming nagpapalitan ng isang mapusok na halikan.

“Uhmmm.” Napasinghap siyang muli at parang hinahabol ang hininga ng maghiwalay ang labi namin.

“Mi amore.” Bulong ko. Maganda sa pandinig at magaan na bigkasin iyon. Salitang italyano. May lahing italyano kasi ang papa kaya natuto kami ng linggwahe nila. At gusto ko ang tawagin siya ng MI AMORE na sa english ay My Love.

“Uhmp.” Naramdaman ko ang pagkislot niya ng muli kong pisilin ang nipple niya at pinapaikot ang daliri ko doon.

Muli ko siyang hinalikan na agad niyang tinugon. Ang kamay niya na nakahawak sa batok ko ay nagsimulang maglakbay sa likod ko. Dumadama. Humahaplos na din katulad ng paghaplos ko sa katawan niya.

Ang isa sa kamay ko ay malayang naglalakbay sa hita niya, pumipisil.

Makinis ang balat niya. Pinong balahibo lang ang bumabalot doon kaya hindi iyon magaspang. Bagkus ang lambot pa sa pandama ko habang hinahaplos siya sa hita.

Hanggang sa ipulupot na niya mismo ang mga paa sa baywang ko.

“Uhmm. V-vienn.” Malamyos na boses na bigkas niya sa pangalan ko na mas nakapagpasiklab ng pagnanais kong mas laliman ang nasimulan na namin.

Ito ang hinihintay ko. Ang hindi niya ako kinukontra sa bawat galaw ng labi ko. Sa bawat haplos ng kamay ko bagkus sumasabay lamang siya sa akin.

“Yes, mi amore.” Paos na boses na tugon ko. Hanggang sa hawakan ko na siya sa baywang para buhatin siya. Agad na umalalay ang kamay ko sa pwetan niya para hindi siya mahirapan ang paa niya na sumusuporta sa kanya para hindi malaglag.

Kumilos ang mga paa ko para tunguhin sa kung saan ko siya pwedeng ihiga.

“Ugh.” At dahil ayaw kong matapos ang halikan namin at marahas na naipasandal ko siya sa pader kaya napaungol siya.

“Are you hurt?” mahinang boses na tanong ko sa kanya dahil nag aalala ako na baka mawala ang kakaibang sensasyong bumalot sa pagitan namin.

Umiling siya. At muling ipinulupot ang kamay sa leeg ko at tinawid ang pagitan ng labi namin.

Mapangahas, mapaghanap na halik ang pinagsasaluhan namin.

Ang sarap sa pakiramdam na malayang nakakakilos ang dila ko sa loob ng bibig niya. Lasaan kung gaano katamis ang labi niya. Damahin ang kalambutan ng mga iyon ng paulit ulit. At hindi na ako makapaghintay na galugarin ang bawat bahagi ng katawan niya.

“Uhmmm…mmmmm.” mahihinang ungol na kumawala sa bibig niya ng iwanan ko ang labi niya at paglakbayin ang labi ko sa may tainga niya. Sucking his earlobe.

“Hmmmm. So sweet.” Bulong ko habang hinagamit ko ang dila ko para lasahan ang likod ng tainga niya dahilan para maramdaman ko ang pagnginig ng katawan niya. Napakapit sa buhok ko at ang mga hita na nakapulupot sa baywang ko ay mas humigpit.

“Uhmmm… mmmmmm.” Sunod sunod din ang malalakas na paghugot niya ng hininga.

Napangiti ako sa ilalim ng pagpapasasa ko sa tainga niya.

Nagugustuhan niya ang kiliting dulot ng ginagawa ko.

“Just moan, mi amore.”

Bahagya siyang tumango. Muli ay naglakad na naman ako. Humakbang paakyat ng hagdaan at tinungo ang silid niya habang magkaugpong na naman ang mga labi namin.

“Ugh! Uhmmmp.” Napasinghap siya ng mapasandal ko na naman siya ng marahas sa nakapinid na pintuan at bahagya pang napasabunot sa buhok ko.

Humigpit ang paa niya sa pagkakapulupot sa baywang ko ng maramdamang naalis ang isang kamay ko na umaalalay sa kanya para buksan hawakan ang doorknob at buksan ang pinto.

At ng mabuksan ko na iyon ay halos matumba kami kung hindi ko lang nabalanse ang katawan ko kaya muli siyang napasadsad sa pintuan at napasinghap na naman ng marahas.

“Non volevo ferirti, amore mio.” Hindi ko tuloy mapigilan ang magsalita sa salitang italyano na ang ibig sabihin ay hindi ko sinasadyang saktan siya.

“Shut up. Just kiss me.” Natigilan pa ako ng marinig ko iyon sa kanya pero bago ko pa man siya mahalikan ay siya na ang tumawid ng pagitan ng labi namin.

“Uhmmm.” Napasinghap na din ako bago ako tumugon. At dahil mas malapit ang sofa kaysa sa kama ay doon kami parehong natumba.

“Ugh!” halos sabay kaming napasinghap ng bumagsak kami sa sofa. Mabilis na na umalalay ang kamay ko sa likod niya ng muntikan pa siyang mahulog ng siya ang nasa ibabaw sa pagbagsak namin.

Umupo siya mismo sa kandungan ko. Isinandal ang kamay sa dibdib ko kaya kahit gusto kong bumangon sana ay hindi ko magawa.

Nagtama ang mga mata namin. Walang mga salitang namutawi lumabas sa bibig namin. Tanging mga mata na lang ang nag uusap. Parehong naghahabol ng paghinga.

Lilipat ang tingin sa mga labi na parehong nakaawang dahil doon na kami mismo humuhugot ng hininga.

Sabay pa kaming napalunok. At kusang kumilos ang ulo namin pareho pasalubong sa isat isa.

Paangat ako habang siya ay payuko. Humawak ako sa batok niya habang siya ay napahawak sa pisngi ko at pinagsasaluhan ang isang mapusok na halik.

Parang nakikipagdigma na walang papatalo sa amin. Gagayahin niya ang bawat galaw ng labi ko. Ang bawat galaw ng dila ko. Kung sisipsipin ko ang ibabang labi niya ay sa taas naman ng labi ko niya iyon gagawin.

“Uhmm.” Sabay na naman kaming napasinghap ng pakawalan namin ang isat isa. Muling nagtitigan at muli din namang maghahalikan.

Pero hindi na lang halik ang gusto ko. Dahil sa pag upo niya sa kandungan ko ay tuluyan ng nag umigting ang kagustuhan kong higitan pa ang halikang pinagsasaluhan namin. Kumilos ako para pagpalitin ang pwesto namin.

Ako na ngayon ang pumaibabaw sa kanya na agad na pinagtuunan ng labi ko ang leeg niya. Pinagsawa ko ang sarili ko doon. Sa may balikat. Pabalik sa leeg hanggang sa tainga. Sa kabila.

Bawat daanan ng labi ko ay hindi ko mapigilang mag iwan ng marka. Kakagatin at parang gusto ko siyang lamunin ng buong buo.

“Uhmmmm. Ohhhh.” Ungol niya. Sa tuwing babaon ng bahagya ang ngipon ko sa balat niya.

Ang tamis sa panlasa ko ang balat niya. Ang mabango at natural na amoy ng balat niya na mas lalong nakapagpapaigting ng kakaibang init na lumukob sa buong pagkatao ko.

Hindi naman ako nagmamadali pero kusang kumilos ang mga kamay ko para alisin na ng tuluyan ang sagabal sa katawan niya. Upang mapagmasdan ko siya at sambahin ng mga mata ko ang kagandahan ng katawan niya.

Napalunok ako ng mapagmasdan kong muli ang dalawang utong ng dibdib niya na. Pinkish ang kulay ng mga iyon.

Kusang kumilos ang kamay ko at dinama ang isa. Pinisil iyon. Nilaro ng daliri ko.

“Uhmmm.” Napaliyad siya. Nakapikit habang nakaawang ang bibig niya at nilalasap ang kiliting dulot ng paglalaro ko sa dibdib niya.

Hanggang sa tuluyan ng angkinin ng bibig ko ang isa.

Damn! Para na akong batang pinanggigilan kong sipsipin iyon.

“Ahhhhmmp.” Napaliyad na naman siya. Ramdam ko ang paninigas ng paa niya at ang kamay niyang nakahawak na sa ulo ko at bahagyang pagsabunot sa buhok na parang doon niya kinukuha ang lakas para ibsan ang kiliting nararamdaman niya. “Ahhhh…uhmmmm.” at gumalaw na din ang balakang niya.

Napangiti ako sa ilalim ng paglalaro ng dila ko sa utong ng dibdib niya ng maramdaman ko ang bagay na iyon.

Pero hindi pa ako nagsawa sa pagpapasasa ko sa magkabilang dibdib niya. Ang sarap sa pakiramdam na parang may gatas lamang akong nakukuha sa pagsipsip ko doon.

“Uhmmm… ohhhh.” Muli siyang napasabunot sa akin. Lalo na ng maglakbay na ang isang kamay ko papaba sa may pusod niya. Sa may puson. “Uhmmmmm.. mmmmmm.” Napapaliyad pa siya. At nandoon na naman ang pagnginig niya sa impis niyang tiyan. Hanggang sa pumailalim na anh kamay ko sa suot niyang bumabalot sa kaselanan niya at sinakop na ng kamay ko iyon. Humahaplos hanggang sa tuluyan ko ng ikulong iyon sa kamay ko.

“Uhmmmm..” muli ay ungol niya at ang pagsabunot niya sa kamay ko ay may pagtulak na pababa. Napangiti na naman ako na tumingin sa kanya.

“Mi amore, say what you want.” bulong ko ng umangat ako at dinampian ng halik sa labi habang ang kamay ko ay mabagal na nagtaas baba na sa kanya.

“Uhmmmm. M-more.“pabulong na sagot din niya.

“As you wish. Mi amore.” Mabilan ko siyang hinalikan. Pinaglakbay ang labi ko sa tainga, sa leeg, sa balikat.

Tumigil ako ulit sa dibdib niya at ginawaran iyon ng halik bago bumaba ang labi ko. Sa may pusod niya.

Naglaro pa ang dila ko doon dahilan para manginig na naman siya.

“Uhmmm. Mmmm… mmmmm.” Kumikilos na din ang balakang niya at sumasabay sa ritmo ng kamay kong naglalaro sa kaselanan niya.

“M-more.” Muli at narinig ko na namang saad niya kaya naman tuluyan ko ng hinila pababa ang suot niyang pajama bottom kasama na ang panloob niya.

“Beautiful.” Naibulong ko ng mapagmasdan ko na naman iyon. Namumula at tamang tama lang sa palad ko. Na napasadya lang na sa para sa palad ko. “Say it, mi amore.” Paos na boses na saad ko habang nakatingin parin ako sa kaselanan niya. Yuyukuin at bahagyang ididikit ang labi ko sa dulo nun at kikintalan ng halik.

“Uhmmm.. m-more.”

“More what?” Tanong ko pa at muli ko na namang dinampian ng halik iyon at bahagyang dinilaan.

“Ahhhhhhmmmm… s-suck me.”

“Say please.” At mas pinatagal ko ang paglalaro ng dila ko sa dulo ng kanya kaya naman napapakislot ang paggalaw ng balakang niya.

“Uhmmm.. ahmmmm…mmmm. p-please… s-suck me.”

Hanggang sa tuluyan ko na nga iyong isubo and suck it as what he wish for.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Para na akong nahihipnutismo at naging sunod sunuran na lang sa kanya.

Nakakakiliti at kakaibang sarap ang bumalot sa akin at kumalat sa buong katawan ko.

Lalo na ng nilalaro ng kamay niya ang kaselanan ko at tinatanong kong ano ba ang gusto ko.

Napapakislot na lang ako sa tuwing didilaan niya ang dulo ng akin na mas nakakapagpawala ng katinuan ng pag iisip ko.

Gusto ko siyang pigilan. Kuntrahin. Pero mas nanaig ang kakaibang sarap na nararamdaman ko ngayon.

Hindi ako mapakali at kusang kumikilos ang balakang ko. Napapaliyad ako sa tuwing dadampian niya ng halik ang akin at paglalaruan ng dila niya iyon.

“Ahhhhhhh.. uhmmmmm. M-more.” Saad ko ng hindi ko na kaya pa ang panunukso niya sa akin doon.

“M-more what?” Tanong pa niya. Napapikit na naman ako. Gumalaw ang balakang ko. Napaliyad ako ng laruin na naman ng dila niya ang akin.

“Uhmmmm. Mmmmm. M-more.. s-suck me.” Sagot ko sa kanya. Parang hindi na kilala ang sarili ko dahil talagang hindi ko na kayang tanggihan ang sinasabi niya. Ang galaw niya.

“Say please.”

“P-please. Suck me.” Pang uulit ko at mas napaungol na lang ako ng maramdaman ko na ang init sa loob ng bunganga niya isubo na niya ang buong laki ko. “Ahhhhhh.. uhmmmm.” At napapasabay na lang ang balakang ko sa bawat taas baba niya sa akin. At hindi ko mapigilan ang panginigan ng katawan ng sipsipin niya ang dulo ng pagkalalaki ko.

Napapasinghap ako at napapakislot ang paggalaw ng balakang ko.

“Ahhhhhhhh……. uhmmmm.” Napasabunot pa ako sa buhok niya dahil hindi ko kayang ibsan ang sarap na nararamdaman ko.

Para akong mawawalan ng ulirat sa kakaibang sensasyong ipinapadama niya sa akin.

Ganito pala iyon kasarap sa pakiramdam na may mahpapaligaya sayo.

“Uhm..V-vienn. Hmmmmmm… ahhhhhhhh.” Para ng mababali ang buto sa sa likod ko sa pagkakaliyad ko. “H-hindi na kaya.. hmmmm.. V-viennn. Ohhhhh.” Halos hindi na ako makapagsalita ng maayos. Hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko.

“Just cum mi amore.” Narinig ko ng saad niya ng pakawalan ng bibig niya ang akin bago muling isinubo iyon.

“Hmmm.. uhmmmmm….“pabaling baling ang ulo ko. Hindi na ako mapakali. Humigpit ang pagkakahawak ko sa buhok niya. Bumilis ang kilos ng balakang ko pasalubong sa mukha niya hanggang sa tuluyan ko ng mailabas ang init ng katawan ko mismo sa loob ng bibig niya.

Nag init tuloy ang buo kong mukha dahil ipinakita niya sa akin kung paano niya lunukin iyon at may ngisi sa mga labi.

“Naughty. Hmmm.” Bulong pa niya ng mabilis na pinagtapat ang mukha namin at hinalikan ako.

“Uhmmm.” Agad ko naman iyong tinugon pero panandalian lang dahil umalis na siya sa ibabaw ko.

Napatitig ako sa kanya? Tapos na ba? Ganun lang ba iyon? Tanong ko pa sa sarili ko.

Pero… nagulat na lang ako ng umangat ako sa pagkakahiga ko sa sofa dahil binuhat niya ako at dinala sa kama.

“It’s my turn mi amore.” Sabi niya ng mailapag ako. Napalunok na lang ako habang pinagmamasdan ko siya na tinatanggal ang damit niya.

Iyon na naman ang chest niya na mabalahibo na parang gusto kong haplusin iyon. Laruin ng daliri ko at paikot ikutin ang malagong balbon niya doon.

At hindi ko nga napigilan ang sarili ko dahil bumangon ako sa kama at umupo sa gilid ng kama.

Nahihipnutismo talaga ako kapag mabalbon talaga ang chest ng isang lalaki. Isa sa first weakness ko at hindi ko iyon itatanggi. Pero hindi ko naman naisip na magkaroon ako ng mabalbon na chest. Ayaw ko ng ganun sa katawan ko pero gusto ko ang nakikita ng mga mata ko ngayon sa kanya.

Magkakasunod na paglunok ang ginawa ko. Umangat ang kamay ko para damahin iyon. And yes, it’s kind of amazing. Nakakakiliti iyon mismo sa palad ko.

“Do you like it?” Tanong pa niya sa akin na agad akong tumango bilang sagot. Nakatayo siya sa gilid habang pasalampak naman ang pagkakaupo ko sa gilid mismo ng kama kung saan siya nakatayo.

Niyuko niya ako at ginawaran ng halik.

“Touch it, taste it, mi amore.” Humawak siya sa batok ko habang nakatingala parin ako sa kanya.

Muli akong lumunok bago unti unting inilapit ko ang mukha ko sa dibdib niya at kinintalan ng halik mismo ang balbon niya doon.

Nakakakiliti ng dampian iyon ng labi ko. Then, sinubukan kong gamitin ang dila ko. Mas lalo akong nakaramdam ng kiliti na kumalat sa bawat himaymay ng ugat ko dahil doon. Hanggang sa nagustuhan ko na iyon at natagpuan ng bibig ko ang isa sa dibdib niya. And I suck it. Using my tounge to taste it.

“Uhmmm.” Sa pagkakahawak niya sa batok ko ay dumiin iyon kaya mas napasubsub ang mukha ko sa dibdib niya.

“Uhmmp.” Napasinghap ako. Ang mga kamay ko ay nagsimula ng kumilos at humawak mismo sa may waist ng suot niyang short at pinagtuunan ko ang butones at zipper para buksan.

Muli akong napalunok ng makita ko mismo ang dulo ng itinatago ng itim na panloob niya dahil hindi na niyon kayang takpan pa.

He is hard as rock kahit hindi ko pa man iyon nahahawakan dahil sa pagkakaumbok niyon sa harapan niya.

“It’s all your’s mi amore.” Narinig ko pang saad niya kaya muli akong napatingala sa kanya bago ko muling tumingin doon.

Nanginginig pa ang kamay ko ng nagpasya akong tuluyang ibaba ang short niya kasama na ang panloob niya na halos sumagi pa ang kanya mismo sa mukha ko.

“S-so b-big.” Halos mangatal ang labi ko habang sinasabi iyon at tumingin ako sa kanya.

Isang ngiti ang gumuhit sa labi niya saka sinabayan ng pagtungo sa harapan niya.

“Do you like it?” Tanong na naman niya na awtomatikong kumilos ang ulo ko at tumango bago muling tumingin doon.

Bigla ko tuloy naikumpara ang kanya sa akin. Halos kalahati lang yata ng laki niya ang laki ko. Bigla tuloy akong nainggit sa laki niya. Kaya ba marami ang nahuhumaling sa kanya dahil dito.

Kusang kumilos ang dalawang kamay ko para tuluyang hawakan iyon. Kulang pa ang dalawang palad ko para sakupin iyon ng buong buo.

Why is he so big?“

“Come on, mi amore.” Hinawakan niya ako sa ulo at patulak na inilapit sa harapan niya hanggang sa sumagi na iyon sa pingi ko.

Umiling ako. Hindi ko alam ang gagawin ko doon. Ano ba ang dapat kong gawin?“

“Halikan mo. Use your tounge to lick it. And then put it in your mouth mi amore.” Parang nahulaan niya ang nasa isip ko.

At habang sinasabi niya iyon ay parang may sariling isip ang ulo ko at kumilos para gawin ang sinabi niya.

Hinihipnotismo ba niya talaga ako dahil parang hindi ko na makilala ang sarili ko na naging sunod sunuran na lang sa kanya.

At gaya ng sabi niya, dinampian ko ng halik ang dulo ng kanya na sinabayan ko ng paglunok. Lalo na at dumikit sa labi ko ang pre cum na lumabas doon. Kusang kumilos ang dila ko para lasaan iyon sa labi ko. I feel weird. Not sweet but I like it. Kaya naman matapos ko iyong lasaan ay muli kong inilapit ang labi ko sa kanya at ngayon gamit na ang dila ko. Ginaya ang sinabi niya na dilaan saka ko tuluyang isinubo ang iyon.

“Uhmmm.” Ramdam ko ang paghawak niya sa buhok ko na bahagya niyang nasabunutan at ang balakang niya ay kumilos pasalubong sa mukha ko.

“Ganyan nga mi amore.” Paos na boses na sabi pa niya sa akin.

Nagustuhan niya ang ginawa ko. Kaya kahit malaki at hindi talaga kasya iyon sa loob ng bunganga ko ay sinubukan ko pang isubo ang laki niya.

“Kyak.” Halos magduwal ako ng sumagad na iyon sa lalamunan ko at mabilis na inalis iyon sa bibig ko. Halos hindi pa yata ako nangalahati doon.

“Just suck mi amore. Huwag mong pilitin kung hindi mo kaya.” Sabi niya kaya napatingala ako sa kanya.

Tumango ako at muli ko iyong pinagtuunan ng pansin. At inulit ko iyon sa simula. Dinampian ng halik. Dinilaan at isinubo. Trying my very best para magawa iyon ng tama. And yes, I did dahil naririnig ko ang ungol na kumakawala sa kanya.

“Yes, mi amore. Like that. Uhmmm. So good.”

“Uhmp.” Muli ay parang gusto ko na namang magduwal ng isalubong niya ang balakang niya sa mukha ko.

“Stop it mi amore. Lets do it.” At itinulak pa niya ako dahilan para mapahiga sa kama. Napalunok ako ng pumuwesto siya sa pagitan ng mga paa ko paluhod . Hinawakan ako sa balakang at itinaas iyon hanggang sa pumantay na iyon sa mukha niya.

At ganun na lang ang pag iinit ng mukha ko ng mahulaan ko ang gagawin niya. Pinaghiwalay ang umbok ng pwetan ko at pinagbastan ang bukanang itinatago ng mga iyon.

“N-no.” Pigil ko sa kanya pero hindi siya nagpaawat ng kintalan niya ng halik iyon. “Uhmm.” Napakislot pa ako ng maramdaman ko ang dila niya na doon kasabay ng daliri niyang naglalaro na din doon at pilit na nagsusumiksik sa loob ko. “Uhmmp.”

“So tight.” At tuluyang ibinaon ang isang daliri sa lagusan ko.

“Uhmmp. N-no.” Napakislot na naman ako. Nakaramdam ako ng kakaiba. Bakit parang kinikiliti ako sa bahaging iyon na nilalaro ng dila at daliri niya. Hanggang sa maramdaman ko ang pagluwang at pagdulas mismo ng lagusan ko.

“Your ready.” Saad niya ng umayos siya ng pwesto. Isinampay ang mga paa ko sa braso niya.

“No! N-no. H-hindi kakasya iyan.” Pigil ko sa kanya ng makita kong handa na niyang itusok ang pagkalalaki niya sa butas ko.

Ngumiti siya. Saka ako niyuko at ginawaran ng halik sa labi bago muling binalingan ang kanya. Binasa ng laway ang palad niya at ipinahid iyon sa dulo ng pagkalalaki niya.

“N-no.” Muli ay pinigilan ko siya ng maramdaman ko ang pagdikit ng dulo ng kanya sa akin.

“Shhh. It’s okay mi amore. Kakasya iyan.” Sabi niya at ibalis ang kamay kong tumulak sa tiyan niya at muling kumilos.

“Ugh!.” Nakagat ko ang ibabang labi ko ng pilit na pumapasok ang kanya sa akin. “S-stop. S-sabing hindi iyan kakasya.” Muli ay pigil ko sa kanya dahil hindi pa iyon makapasok sa loob. Your big.“

“Just let me in mi amore.” Muli niyang nilawayan ang kanya. Pati na din ang butas ko ay binasa na din niya ng laway at muling itinapat ang dulo ng kanya sa akin.

Napakislot na naman ako ng maramdaman ko ang pilit na pagsusumiksik nitong papasok.

“Ahhhhhmmp.” Napasinghap ako ng pumasok na nga ang ulo ng kanya. Naramdaman ko na parang may bumiyak sa balat ko lalo na ng kumilos pa siya para mas bumaon pa ang kanya. “N-no. It’s hurt.” Napasinghap na naman ako at may mga luhang kumawala sa mga mata mo.

“Shhh. Relax mi amore. Relax.” niyuko niya ako at ginawaran na naman ng halik kaya naman napakapit na ako ng mahigpit sa leeg niya. Lalo na ng maramdaman ko na naman ang pagkilos niya pabaon.

“Uhmmp.” Naibaon ko ang kuko ko sa likod niya at parang doon ako kumukuha ng lakas para maibsan ang sakit sa pagkapunit ng lagusan ko.

Napakalaki talaga niya at parang hindi talaga kasya doon pero pilit parin siyang nagsusumiksik papasok.

“Ahhhhhhh.” At tuluyan na akong nagpakawala ng isang malakas na ungol ng maramdaman ko na ang pagpasok niya pasagad sa loob ko.

“It’s fit well mi amore. Your so tight. Hmm.” Bulong pa niya at nagsimula ng kumilos.

“N-no. It’s h-hurt.” Halos wala ng boses ang kumalawa sa bibig ko dahil habol ko ang paghinga ko. Para akong kakapusin ng hangin sa baga dahil doon.

“Its okay mi amore. It’s okay.” At muli nya akong hinalikan. Magahamot ba ng halik niya ang sakit na nararamdaman ko doon. Hindi dahil sa paggalaw ng balakang niya at nakakaramdam ako ng hapdi, kirot.

“Uhmp.” Nakagat ko pa ang labi niya at nalasaan ko ang dugo mula doon. Hindi ko kasalanang makagat siya. Hindi ko sinadya. “S-stop.” Muli ay pigil ko sa paggalaw niya. Pero sa pagtigil niya ay parang mas naramdaman ko ang pagpintig ng sakit doon.

“Sorry mi amore. But I cant stop now.” Bulong niya. At hindi na siya nagpapigil pa at muling kumilos.

“Ahhhhhhh.” Napasinghap na naman ako lalo na nga bahagyang bumilis ang kilos niya.

Tigpi tihping pawis na ang nagsilabasan sa katawan ko. Ang luhang nag uunahang tumulo sa mga mata ko. Ang kamay kong bumabaon ang kuko ko sa balat niya sa tuwing babaon siya.

Isang minuto? O higit pa ang naramdamang kong hapdi doon hanggang sa makaramdam ako ng kiliti doon.

Ang hapdi na kaninang dahilan kaya ako napapaluha ay nahalinhinan na ng ibayong kiliti.

“Uhmmmm…. ooohhh.” Ungol na kumawala sa bibig ko.

Oo, nandoon parin ang sakit pero may kasamang kiliti na. At ang sakit na naramdaman ko kanina ay tuluyan ng natabunan ng kiliting iyon kahit pa man may hapdi parin akong nararamdaman.

“Ahhhhhh. Uhmmmmm.” Ang pagkakahawak ko sa leeg niya. Ay napahawak na sa balakang niya ngayon.

“Yes mi amore. Ganyan nga.” Paos na boses na sabi niya na may pakagat pa sa labi habang patuloy sa paggalaw niya. “Uhmmm, so tight mi amore. So tight.”

“Ooooohhh…. aaaaahhhh…hmmm.” at sunod sunod ang ungol na kumawala sa bibig ko dahil sa kakaibang sensasyong lumukob na sa buong pagkatao ko.

Kakaibang sarap na ang nararamdaman ko ngayon. Sa bawat pagbunot niya. Sa bawat pagbaon ay nagpapalasap sa akin ng hindi maipaliwanag na sarap. Para akong nililipad sa alapaap.

“Mi amore. Uhmm.”

“Ahhhhh. Uhmmmm.” At hindi ko talaga mapigilan ang mapasinghap lalo at sagaran ang pagbaon niya.

Mga palitan ng ungol. Ang tunog ng bawat paglapat ng balat namin sa tuwing babaon siya ang namayani sa buong silid. Hanggang sa makaramdam na naman ako ng nag uumigting na marating ang rurok ng kaluwalhatian.

“Damn! Ahhh. Fuck! So tight mi amore. So sweet. Ugh.” At ang galaw niya ay mas bumilis pa. Hindi na din niya masyado iyong hinuhugot dahil mas ibinabaon na niya iyon sa loob ko.

“Ahhhhhh.. uhhmmmm. Mmmmm… ohhhhhhhhh.” Sunod sunid na ungol na pinakawalan ko. Ganun din siya at mas naging kakaiba ang galaw ng balakang niya.

“Mi amore. Im cumming. Uhmmm.”

“Uhmmm. Oohh.. mmmmm. Me.. toooo… ahhhhh.”

Ako man ay ganun din. Naglandas ang kiliti sa bawat himaymay ng ugat ko at naipon iyon sa pagkalalaki ko. Napapasabay sa galaw niya.

Bumibilis. Hanggang sa ibaon niya iyon ng ibaon ang kanya sa kailaliman sa loob ko.

Naramdaman ko ang likidong kumalat mismo sa loob ko. Kasabay ng pagkalat din ng katas mismo sa katawan ko.

“Uhmmm. Mi amore.” Napapasinghap siya habang mabagal na lang na gumagalaw ang balakang niya ng yukuin ako at halikan.

Agad akong tumugon kahit pa habol namin pareho ang paghinga. Hinihinal na halos hindi namin magawa ang tamang halik.

“Huh!. Hmmm.”

“Mmmm.” Sabay na nagpapakawala ng mamamalim na hininga.

“So good. Mi amore. Still, sucking me in. Hmmm.” At muli na naman siyang gumalaw. Doon ko napagtanto na tigas na tigas parin ang kanya na nasa loob ko.

“N-no.. n-not again.” Sunod sunod na iling ang ginawa ko pero hindi niya ako pinakinggan. At ganun na lang ang panlalaki ng mga mata ko ng mabilis na pinadapa niya ako sa kama. Itinaas ang balakang ko at muling ipinasok ang kanya sa lagusan ko. “Ahhhhh.” Napasinghap na naman ako. At ang galaw niya ay malalakas na at hindi na alintana na halos mapasigaw na ako sa lakas ng bawat pagbaon niya. Sa bilis ng galaw niya.

“Yes mi amore. Ahhhhh.” At patuloy lamang siya sa paggalaw.. napapasabunot na lang ako sa kubre kama paara doon muling kumuha ng lakas.

Para na din ako mawawalan ng ulirat. Lalo na mas nanaig na naman ang kiliting dulot ng paglabas masok niya sa akin. Muli na naman akong nakaramdam ng pagnanasa at naiipon na namam siya.

Hanggang sa pangalawang pagkakataon ay muli kong narating ang rurok ng kaligayahan habang nasa loob ko siya.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Hey!. Anong gagawin mo?” Napapaatras na lang ako ng makitang galit na galit siya habang humahakbang siyang palapit sa akin. Pero kinabahan ako ng sa huling hakbang ko ay makitang nasa gilid na ako ng bangin.

Paanong nasa bangin kami.

“You…” nanlilisik ang mga mata niya na patuloy sa paglapit. Kuyom ang kamao at handang manuntok.

“Ano na naman ba ang ginawa ko?” Kunot na tanong ko sa kanya pero hindi siya nagsalita. “Vience, maghunusdili ka. Mahuhulog ako sa bangin.”

“Wala akong pakialam.” Mabilis ang mga pangyayari. Napasigaw na lang ako ng malakas ng itinulak nga niya ako sa bangin. Katapusan ko na ba?

¤¤¤

“Ugh!.” Napasinghap pa ako ng magising ako. Panaginip lang pala iyon. Sapo ko ang balakang ko. Nalaglag lang naman pala sa kama? Lang? Hindi lang dahil nakangiwing nakaupo si Vience sa kama at nakaunat ang paa niya.

“Whats wrong with you?” Tanong ko sa kanya at pilit na tumayo ako sa pagkakahulog ko sa sahig. “Bakit ba ang hilig mong manipa.” Naiiritang tanong ko sa kanya.

Hindi ko na alintana na wala akong saplot ni isa.

“Ahhhhhhh! Bastos.” Sabay hagis ng unan sa akin. “Takpan mo iyan. Takpan mo iyan.”

Naiiling na kinuha ko ang unan at itinakip nga iyon sa harapan ko.

“Bakit ba? Matapos mo akong pagsawaan kagabi sasabihan mo ako ng bastos?” Nakangising sagot ko sa kanya.

“Bastos. Lumayas ka. Ikaw ang dahilan kung bakit masakit ang buong katawan ko. Ikaw ang dahilan kaya mahapdi iyon at hindi ako makaupo ng maayos.” Natawa ako dahil nagsimula na naman siya sa pagtatalak niya. Matapos ang gabing pareho naming ginusto ay heto na naman siya.

“Hindi ko kasalanan na malaki ang alaga ko. Saka kasyang kasya naman sayo ah. And you came twice right. Aminin mo.”

“Bastos ka talaga. I told you to stop pero hindi mo ako pinakinggan. Hu hu hu.” At may paiyak pa talaga? Muli akong nailing at ibinalik ang unan sa kanya.

“Look at this. Diba, sinamba mo ito kagabi?” Sabay turo ng alaga ko na nakatayo na naman.

“Bastos ka talaga. Bastos.” At muli akong binato ng unan pero umiwas lamang ako. “I said takpan mo iyan. Huwag mong ipapakita iyan sa akin.”

“Nah! nah! Why not? Ikaw lang yata ang hindi nasiyahan sa paggising sa umaga matapos ang isang gabi na kaluwalhatian.

“Hmmmp! Paano akong magsasaya? Paano? Sabihin mo nga? Ang sakit ng likod ko.” At maluha luha na talaga siya ng tangkain pa niyang kumilos ay napangiwi na naman siya.

Doon ako natigilan. Gusto ko pa sana siyang asarin pero totoo ang luhang tumulo sa mga mata niya. Nagpakawala ako ng buntong hininga.

“Okay! Okay! Sorry na!” Gagamutin na lang natin iyan para hindi mamaga at mabilis na maghilom.

Napaaimangot siya. “Hmmp! Layas.” Sabay turo ng pintuan.

“Okay fine. Fine.” Sagot ko. Kinuha ang itim na panloob ko na nasa paanan ng kama at isinuot iyon bago lumabas ng silid. Naiiling na hindi ako makapaniwala sa mabilisang pagbabago ng mood niya.

Hasyt! My little hamster. Naibulong ko na lamang. Balik na naman kami sa dati at parang wala lang ang magandang nangyari sa amin kagabi.

Hayst, talaga! Wala akong nagawa kundi pumasok sa isang silid para ipagpatuloy ang naudlot kong tulog dahil sa kanya.

=

Napabalikwas ako ng bangon ng makarinig ako ng katok sa pintuan kaya naman agad ko iyong tinungo para buksan.

Si Lilian. Nakabalik na pala siya.

“Goodmorning sir. May tawag po kayo.” Sabay abot sa akin ni Lilian ng cellphone ko. Siguro naiwan ko sa minibar kagabi.

“Salamat.” Kinuha ko iyon at muling isinara ang pintuan. Dahil tumigil na iyon sa pagtunog nun ay ako na ang tumawag. “Any update?” Tanong ko kay SPO2 George.

“Oo DG.”

“Good, give me a couple of minute. Parating na ako.” Saad ko dito bago ko ito binabaan ng linya.

Trabaho as usual. Pero kailangan kong gampanan ang tarabaho ko bilang DG. Hindi porket DG na ako at ako ang pinakamataas sa ranggo ng buong kapulisan ay magpapabaya na ako.

No! Labas ang personal na bagay sa sa trabaho ko. At kahit gusto ko naman sanang makausap pa si Vience mamaya para pag usapan ang nangyari sa amin saka na lang. Uunahin ko muna ang trabaho ko.

Mabilis na naglinis ako ng katawan ko at inihanda na naman ang mga gamit ko. Madugong bakbakan na naman ang susuungin ko ngayon.

“Lilian, ikaw na ang bahala sa missy mo. Pero huwag mo muna siya gigisingin ngayon baka pagbuntunan ka lang niya ng galit.” Bilin ko kay Lilian ng makababa na ako.

“Yes, 5th young master.”

“Good. Like what I’ve said before. Treat him like a princess.”

¤¤¤

Vienn at the multimedia

SKL

May gumawa ng cover para sa akin. Tapos bigla akong napaisip.

Kailangan ko na bang mag edit. Para gawing libro ang mga kwento ko dito sa wattpad??

Sa tingin niyo.

Parang gusto kong subukan. Ahaha. Kung sakaling mag papa selfpub. Aq. Sino sa inyo ang may gusto??

😁😁😁😁😁

Hindi ito update huh! Kasi di q maishare ang mga pic sa messageboard eh. At hindi makagamit ng emoji. Kaya dito ko i shi-share ang mga ito para makita niyo. 😁😁😁

By the way!

Naalala niyo ba na nasabi ko minsan sa kwento ni Ace na nasabi ko doon na ang ibang mga eksinang naisulat ko doon ay mga mungkahi niyong mga nagbabasa ng kwento ko.

Well, kasi gusto ko na namang magbigay daan sa inyo. Katulad ng kung ano ang gusto niyong iksina. Like kiligan. Like selosan. Ganern.

Example:

“Gusto kong makita si Vienn na magselos. Iyong may lalapit kay Vience tapos makikipagkilala at magpapakita ng motibo kay Vience na gusto siya nito. Tapos makikita ni Vienn. At hindi naman matatakot ang lalaking iyon sa kanya.”

Ganyan na ganyan. Kung may naiisip kayong eksina. Sabihin niyo lang. Ako na mismo bubuo para mabigyan ng katuparan. Hindi lang kay Vienn. Pati din kay Wayde. Ganun din.

🤣🤣🤣

Na gets niyo ba ang ibig kung sabihin? Well kung hind.. ahahaha! Huwag niyo na lang pansinin..

Pero kung nagets niyo naman. Ganito lang iyan. Sa bawat update ko. Doon ka mag comment ng eksinang gusto mo. At kapag pumatok din sa panlasa ko. Magkakasundo tayo.

SKL naman diba.!!

My Update ako mamaya kay Wayde. Pero time dito sa KSA ako babase ng oras ng update ko. Baka madaling araw na diyan sa inyo kapag natapos ko. Kaya Stay tuned na lang guys..

❤❤❤❤

Ahaha! By the way!! Thank you pala sa iyo.. oo.. ikaw mismo na nagbabasa nito. Dahil kung wala ka na nagbabasa, wala din ako na nagpapatuloy na nagsusulat.

Kaya maraming salamat sa iyon. Sa walang sawang suporta at sa pagtangkilik ng kwento ko.

Love lots!!! ❤❤❤

PH4 #28: Vience & Vienn

typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Gusto kong umatungal ng iyak dahil ang hapdi ng likod ko. Hindi ko akalain na ganito pala iyon kasakit matapos ang mangyari iyon.

“Huhuhu I hate you Vienn. I hate you.” Sinubukan ko na naman kumilos. Napangiwi na naman ako dahil humahapdi na naman iyon. Kailangan talaga steady na lang ako at huwag ko ng subukang gumalaw pero gusto kong pumunta ng banyo. Maligo. Maglinis ng katawan dahil nanlalagkit ang pakiramdam ko. Lalo na sa bahaging iyon na masakit na parang may likido pang unti unting lumalabas sa tuwing gagalaw ako.

“Bastos ka talaga Vienn. Ano ba kasi ang ginawa mo sa akin kagabi at nagpaubaya ko.” Tanong ko pa sa sarili ko. Kaunti lang naman ang nainum ko. Pero bakit ganun? Naging sunod sunuran ako sa kanya.

Baka naman hindi alak ang iniinum niya kundi may halong gayuma.

“Ahhhhh.”

Sabunot ko ang buhok ko at namaluktot sa pagkakahiga ko. Napangiwi na naman ako.

“Hindi ito maari.” Gigil na nagpumilit akong kumilos. Kailangan ko talagang maligo. Kahit na mahapdi iyon at pumipintig pa sa sakit ay kailangan kong ibsan para makapaglinis ako ng katawan.

Napapangiwi man sa tuwing tatangkain kong humakbang ng makabangon at makatayo ako ay hindi ko na lang pinansin. Hanggang sa nagtagumpayan ko ang paghihirap kong makapasok sa banyo.

Nagpasya na akong bumaba. Kumakalam na ang sikmura ko. Pasado alas dies na ng umaga dahil muli naman akong nakatulog kaninang pinalayas ko siya sa silid.

At ngayon… ayaw ko man sanang igala ang paningin ko pero may hinahanap naman ang mga mata ko.

Tulog pa ba siya? Siguro? O baka naman pumasok na sa trabaho.

Hmmmp! Mas lalo akong naasar sa kanya. Hindi man lang niya ako inalala at kinumusta bago pumasok sa trabaho.

“Good morning missy.”

“Nakabalik ka na pala. Kanina ka pa? Nakita mo si Vienn?”

“Kanina pa ako missy. Ang 5th young master naman ay pumasok na sa trabaho.” Magalang na sagot nito. Pormal na pormal at halata talagang propesyonal din sa pakikitungo.

Well, kung mayayaman naman ang boss nila siguradong pinag aral sila kung paano kumilos sa harapan ng mga amo nila. Pero hindi naman nito kaipangang maging pormal sa akin. Hindi naman ako ang boss sa bahay na ito.

“Ipaghahanda lang kita ng makakain missy.”

“Huwag na. Ako na lang.”

“Maupo ka na lang missy. Ako na ang bahala.” Sabi pa nito at bago pa man ako makapagsalita ulit ay mabilis ng tinungo ang kusina.

Napasunod na lamang ako dito. Mabilis naman na nakapaghanda ito ng makakain.

“Kumain ka na ba? Kain na.”

“Oo missy. Tapos na akong kumain. Salamat sa pag aalok.”

“Okay!”

“May dumating pala na kotse kanina missy. Tapos may driver ng kasama. Sabi nito sa akin na iyon na ang gagamitin mong sasakyan kapag gusto mong umalis para hindi ka mapagod sa kakacommute.”

“Hindi ko naman kailangan iyon.”

“Hindi mo din naman matatanggihan missy. Kasi ang 5th young master ang may gusto.”

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga. Iba talaga ang mayayaman. Saka bakit ba niya ako laging pinapabantayan?

Para namang wala akong isip at bata kung ituring. Para tuloy wala na akong kalayaan pang gawin ang gusto ko na mag isa. Lagi na lang may bumubuntot sa akin.

“Bahala siya.”

“Hayaan niyo na ang 5th young master missy. Ganyan lang talaga sila mag alaga ng mga taong mahal nila.”

Bigla akong nasamid sa sinabi niya.

“Missy okay ka lang ba. Naku! Sandali. Ito tubig. Uminom kayo ng tubig.” agad ko naman iyong kinuha. Nakahinga ako ng maayos ng makainom ako.

Hindi ko na pinansin ang sinabi nito pero tumatak iyon sa isip ko. Ako? Mahal ni Vienn? Nagpapatawa yata ito.

Pinagtuunan ko na lang ang pagkain ko hanggang sa matapos ako ay wala na akong naging imik.

Gusto ko sanang pumunta sa pwesto para tignan ang mga dapat pang tapusin doon ay tinatamad na ako. Lalo ay masakit ang buong katawan ko lalo na sa bahaging iyon. Humahapdi sa tuwing uupo ako.

Tinungo ko ang sala matapos akong kumain. Bahala na. Gusto kong mahiga at manuod ng TV para doon na magpalipas ng oras.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hindi pa ba bumabalik ang sir mo?” Hindi ko mapigilang tanungin si Lili!n kinagabihan habang magkasabay na kumakain kami dahil walang Vienn na umuwi. Pasado alas otso na ng gabi.

Hindi ko naman siya hinihintay pero gusto ko lang din naman malaman. Hindi na kasi ako lumabas ng bahay maghapon. Humilata at natulog lang ang ginawa ko at ngayon maayos ayos na ang pakiramdam ko kahit papaano.

“Hindi pa po missy. Baka nasa trabaho parin ang 5th young master ngayon.” Sagot naman nito.

“Okay!” Nagsisi tuloy ako na hindi ako pumunta sa station para alamin kung ano ang ginawa niya maghapon.

Wait! Pakialam ko ba sa kanya.

Ipinilig ko ang ulo ko dahil sa mga nasa isip ko. Ipinagpatuloy ang pagkain hanggang sa matapos na kaming pareho. At katulad kanina.. nasa sala na naman ako at nanuod hanggang sa antukin na naman ako.

Nanuod ng action movie. Na nauwi sa anime. Ilang oras pa ang pinalipas ko bago ako nagpasyang pumanhik sa kwarto ko dahil nakaramdam na ako ng antok. Matutulog na para may lakas na akong pumunta sa station bukas.

Tamang pagpatay ko ng TV ay nakarinig ako ng ugong ng sasakyan kaya naman agad akong sumilip sa bintana. Hindi naman ang kotse ni Vienn iyon. Pero nakita ko siyang bumababa doon at ganun na lang ang pagmamadali kong lumabas ng makita kong may suot siyang arm sling.

“Anong nangyari sayo?” Agad kong tanong dito.

“Good evening missy.” Napatingin ako kay SPO2 George na sumaludo pa sa akin. Tango na lang ang isinagot ko bago ito nagpaalam kay Vienn.

“Hmm, wala ba muna akong kiss diyan?” Tanong niya. Bago pa man ako nakasagot ay nakahawak na siya sa batok ko at lumapat na ang labi niya sa labi ko.

Napalunok na lang ako ng maghiwalay ang labi namin. Wala akong pakialam sa kiss dahil mas natuon ang pansin ko sa kamay niya. Napansin ko din na kakaiba ang emosyong nakikita ko sa mga mata niya. May lungkot.

“Anong nangyari dito?“sabay turo ng kamay niyang may sling.

“Pumasok muna tayo mi amore.” Umakbay siya sa akin at iginiyang pumasok na nga sa loob. Pasalyang naupo sa sofa ng makarating kami ng sala kaya naman naupo na din ako sa tabi niya. “Hindi ka ba nagpagutom? Hindi na ba masakit ang likod mo? Ayos na ba ang pakiramdam mo?” Magkakasunod na tanong niya na dapat ang tanong ko ang sagutin niya.

Ako pa ang inaalala niya gayong siya itong may iniindang sakit sa braso o sa balikat ba?

“Ikaw? Anong nangyari sayo? Bakit may ganito ka na naman?” Balik anong ko sa kanya.

“May kaso lang kaming tinapos. Napalaban kami. Mabuti nga ito lang ang natamo ko. Dalawa sa kasamahan namin ang napuruhan at isa ang namatay.” May bahid ng lungkot na sagot niya sa akin. Napatitig ako sa kanya. Lumunok ako bago ako kumilos at yumakap sa kanya.

Ewan ko pero parang sa paraan man lang na ito ay maipakita ko na nakikiramay ako sa namatay na kasama nila.

“Naging pabaya ako kaya may namatau sa amin.” Paninisi niya sa sarili.

Hindi ako nakaimik. Kusang humaplos ang palad ko sa likod niya para patahanin siya sa panggigigil niya.

“Hindi mo naman kasalanan. Sa trabaho niyo naman hindi maiiwasan iyan.”

“I know. Pero kung nagdoble ingat siguro kami ay walang nasaktan at nawala sa amin.”

Hindi ko naman alam kong paano siya i comfort. Basta nakayakap na lang ako sa kanya. Hindi ko din alam kung ano ang sasabihin. Binalot kami ng katahimikan na tanging paghinga na lang ang naririnig namin.

“K-kumain ka na ba?” Basag ko sa katahimikan.

“No! Pero wala akong gana. Gusto ko na lang magpahinga.”

“S-sige. S-samahan na lang kita.” Tumayo ako at umalalay pa sa kanya. Pinaakbay ko siya sa akin kahit pa man nakakalakad naman siya ng maayos na kahit sa paraan man lang iyon ay maiparamdam ko na nakikiramay ako sa pagdadalamhati niya.

“Sasamahan mo din ba akong maligo?”

“Huh!.”

“Hindi ko maigalaw ng maayos ang kamay ko.” Sabi niya kaya naman napatingin ako sa kamay niyang may sling.

“Bakit ka kasi hindi muna nagpagaling sa hospital kahit isang araw lang.”

“Nandito ka kasi. At malulungkot lamang ako doon.” At kailan pa siya natutong magdrama.

“Hmmp!” Umirap ako sa kanya. Pero hinila ko na nga siya sa banyo. Paliliguan lang naman pala e. Madali na lamang iyon.

Kahit pa man alanganin ako ay ako na mismo ang nag alis ng damit niya. Lalo na ng alisin ko ang t-shirt niya ay nakita ko ang nakaplaster sa may taas ng braso niya.

Nanginginig ang kamay ko. Naisip ko paano kaya kung masagi ko iyon at dumugo. Naku! Huwag naman sana baka himatayin pa ako ng wala sa oras.

Nakahinga na ako ng maluwang ng maalis ko ng maayos ang damit niya. Isusunod ko na lang ang pantalon niya. Pero natigilan na naman ako. Napalunok ng maalala ko kung ano ang nakatago doon.

Kinalma ko muna ang sarili ko bago ko iyon ipinagpatuloy. Trabahong propesyonal. Walang personalan kahit pa man hindi ko na maiwasang mapatingin mismo doon ng maalis ko na ng tuluyan ang natitirang saplot niya sa katawan.

Sunod sunod ang ginawa kong paglunok. Umiwas ako ng tingin sa kanya at tinimpla ang tubig para sa kanya.

“Mainit o malamig?” Tanong ko sa kanya.

“Katamtamang lamig lang mi amore.” Sagot niya. Kaya naman ng matimpla ko na iyon ay maingat na itinapat sa kanya ang shower para hindi mabasa ang sugat niya.

Nanginginig man ang kamay ko na sinasabunan na ang katawan niya ay nagpatuloy parin ako.

“Magagamit mo naman ang isang kamay mo. Sabunan mo na iyan.“sabay turo ng nasa gitna niya.

Napangiti siya pero hindi umabot sa mga mata niya ang ngiting iyon.

“Ikaw na lang. Panunuurin na lamang kita.” Sagot niya at humawak pa ang kamay niya mismo sa may sugat niya. “Tatakpan ko na lang ito para hindi mabasa.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Wala akong mabanaag na kapilyuhan sa mga salita niya kaya naman nagpatuloy ako.

Kahit na nag iinit ang katawan ko sa ginagawa ko ay pilit kong hindi iyon makaapekto sa pagsasabon ko sa kantawan niya.

Lalo na ng sabunan ko na mismo ang kanya. He got bigger and bigger ang bigger and hard.

“Pwede ba. Huwag mong palakihin.” Hindi ko mapigilang sabihin sa kanya.

“Hindi ko kasalanan iyan mi amore. Ang lambot kasi ng palad mo na humahawak diyan.”

“Eh.” Mas binilisan ko ang ginawa ko. Hanggang sa matapos ko ng sabunan siya kinuha na ang shower at itinapat na iyon sa kanya.

“Oops. Dahan dahan. Mababasa ang sugat ko.”

“Oo na. Oo na.“sagot ko. At iniwas ang tubig sa bahaging iyon ng katawan niya. Pupunasan ko na lang ng basang tuwalya mamaya ang paligid nun.

Nakahinga na ako ng maluwag luwag ng tululuyan ko ng matapos paliguan siya. Pinunasan at ibinalabal sa kanya ang tuwalya. Pero ang luko. Nakatayo ang kanya at kitang ang pagkakaumbok nun sa ilalim ng tuwalyang bumalot doon.

“Gusto mo ba mi amore?” Tanong pa niya sa akin ng makalabas kami ng banyo.

“Tigilan mo ako. Hindi porket may sugat ko hindi ako makikipag away sayo.”

“Inaaliw ko lang naman ang sarili ko mi amore. Hmmm.”

“Hmmp! Wala akong pakialam. Magbihin ka na nga.” Sabi ko na lamang at tinulungan ko na naman siyang binihisan.

“Dadalaw ako bukas sa lamay ng kasama namin. Gusto mo bang sumama?” Tanong nito sa aki n habang maingat na ipinapasuot ko ang manggas ng isa sa damit niya sa brasong may sugat.

“Sige.”

“Pwede mo ding isulat iyon sa balita mo. Malaking karangalan iyon sa kanya at sa pamilya niya na siya ang isa sa dahilan kaya na nasugpo namin ang isang grupo ng tiruristang matagal ng hawak ng ibang kapulisan na sila at sa distrito nila ang nakapagsara ng kasong iyon.”

“Hindi ba magagalit ang mga pamilya niya?”

“Hindi yan. Mabibigyan pa siya ng karangalan dahil doon. Dahil ibinuwis niya ang buhay niya para magawa ng tama ang tungkulin.” Seryusong sagot niya sa akin. “Ganyan ang tungkulin namin. Hindi talaga maiiwasan ang may mapahamak samin. Dahil kaakibat ng kapulisan ang kapahamakan. At iyon ang tungkulin namin na nakahandang isakripisyo ang sarili para lamang sa ikakaligtas ng karamihan.”

Napatango ako. Alam ko naman na nasa likod lang nila ang kamatayan sa tuwing may kaso silang hinaharap. At nakikita ko sa kanya na handang handa siyang magbuwis buhay para sa nakakarami.

“Sige. Isusulat ko iyan bukas.” Sabi ko na lamang. Sa pag uusap namin ay hindi ko na namalayan na tapos ko na pala siyang binihisan ng walang kahirap hirap. Nailagay ko na din ang amr sling niya.

“Magpahinga ka na. Magpapahinga na din ako.” Sabi ko sa kanya ng matapos. Akma akong lalabas na ng silid niya ng pigilan niya ako.

“At saan ka magpapahinga?”

“Syempre sa silid ko.”

“Okay! Tara na.” At bago ko pa man mahulaan ang ibig niyang sabihin ay hinila na niya ako palabas at deretso sa silid ko.

“B-bakit ka dito matutulog?”

“Eh saan mo ako gustong matulog?”

“Ang ibig kong sabihin bakit tayo magtatabi?”

“No more question mi amore. Come on. Inaantok na ako.” Sabi niya at siya na ang naunang humiga sa kama.

Napapasunod na lang ang tingin ko sa kanya. Hindi ko tuloy alam kung sasampa na din ba ako sa kama ko matutulog na lang ako sa sofa.

“Malikot akong matulog. Baka madaganan ko ang sugat mo.”

“Hindi ka naman iibabaw sa akin mi amore. Ako ang iibabaw sayo kaya halika na.”

“What?” Pinanlakihan ko siya ng mga mata.

“Haha! Huwag ka na kasing tanong ng tanong. Inaantok na talaga ako. Hindi na ako nakapagpahinga kanina. Tapos kaninang umaga di ako nakatulog ng maayos dahil sinipa mo ako. Kaya please mi amore. Saka mo na ako tanungin ng tanungin kapag nabawi ko na ang lakas ko.” Mahabang lintaya niya.

Napasimangot ako. Wala na din akong nagawa. Nahiga na nga ako sa tabi niya pero sinigurado ko namang may pagitan kami. Ipinagitna ko ang isang unan sa amin

“Para saan naman iyan?” Tanong niya. Akmang aalisin ang unan sapagitan namin.

“Umayos ka Vienn. Naniniguro lamang ako na hindi ko masasagi ang sugat mo. Sabi ko sayo. Malikot akong matulog.”

“Alam ko.” Sabi niya at hinila na ang unan sa pagitan namin. Umusad siya palapit sa akin. “Come on.” At idinipa ang isang kamay na wakang sugat. “Umunan ka sa braso ko.”

“No!.” Umiling ako. Mas masasagi ko ang sugat mo.

“Sabi ko umunan ka sa braso ko.” Pang uulit niya sa pamangmandong tuno. Awtomatikong kumilos nga ako at umunan nga sa braso niya.

Napalunok na lang ako ng sunod sunod. Nakatihaya siyang nakahiga habang nakatagilid akong nakaharap sa kanya.

Nakatingin sa kanya na ngayon ay nakapikit na.

“Hug me mi amore ng makatulog ako ng mabilis.” Masuyong saad niya. Ang kamay ko na nasa pagitan ng dibdib ko at tagiloran niya ay kusang kumilos at idinantay nga sa baba ng dibdib niya. “Much better.” At naramdaman ko ang pagpapakawala niya ng buntong hininga. Pumikit na din ako dahil nakaramdaman na din ako ng pagkaantok lalo na at ang gaan sa pakiramdam ang sumusungaw na init ng katawan niya at ang naririnig ang pagtibok ng puso niya.

Hanggang sa nakatulog na nga ako na nakayakap ako sa kanya.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Na pangiti ako ng magising ako kinaumagahan na nasa tabi ko parin siya. Ang likot nga niyang matulog pero hindi naman niya nasagi ang sugat ko sa braso.

Ang ayos niya. Hindi na siya nakaunan sa braso ko. Ang ulo niya ay nasa gilid na ng kama at ang isang paa ay nakadantay na sa tiyan ko.

Gusto kong matawa. Sa luwang ng kama ay siguradong mahuhulog pa siya sa likot niyang matulog.

Naiiling at maingat na inalis ang paa niya sa tiyan ko para makita ko ang mukha niya.

Nakaawang ng bahagya ang bibig niya na may mabining paghilik.

“What a cute little hamster, mi amore.” Dinampian ko ng halik ang labi niya dahilan para gumalaw ang labi niya at lumunok pa. Muli akong napangiti. Gusto ko sana siyang ayusin ng higa pero hindi ko naman siya mabuhat ngayon dahil sa braso kong may sugat.

Nakawala ng bigat sa dibdib na siya ang una kong makita sa umaga.

Umalis na ako sa kama at nag ayos na ng aarili ko. Hindi ko naman kailangan ang tulong niya kagabi pero tinulungan parin niya ako ng sabihin kong masakit ang sugat ko at hindi ko maigalaw.

Totoo naman iyon pero hindi ako mahina at wala akong pakialam kung masakit man iyon kung magalaw ko. Pero ang akala kong kokontra siya kagabi ay hindi nangyari bagkus tinulungan talaga niya ako.

Mabilis na nakapaglinis at nakapagbihis ako bago ako bumaba. Naabutan kong naglilinis na ng sala si Lilian.

“Magandang umaga 5th young master.”

“Magandang umaga din. Maghanda ka ng agahan para sa amin ng missy mo.” Utos ko dito. Agad naman itong tumalima at iniwan ang ginagawamg paglilinis.

Wala naman siyang lilinising madumi sa bahay dahil wala namang nagkakalat. At ang paglilinis niya sa bawat silid ng bahay na hindi nagagamit ay isang beses lang sa isang linggo. Kaya hindi mahirap ang trabaho nito. Malaki ang bahay at maluwang pero halos wala namang lilinisan. Kaunting alikabok lang naman ang pupunasan ay tapos na. Ang silid ko at silid na lang ni Vience ang lilinisan niya every morning at sa kusina.

Ang paglalaba naman ay hindi naman mahirap dahil automatic naman iyon at tuyo na kapag natapos. Saka kumpara sa pasaod ng ilan ay malaki na ang sahod nito para sa isang katulong lang ng bahay. Kulang kulang 18K ang sahod niya sa isang buwan at hindi lebre na lahat. Hindi na din nababawasan ang sahod nito sa mga dapat pang bayaran sa SSS philhealth at iba pang dapat makuha nitong binipisyo sa pagtratrabaho. Lebre din naman ang mga ginagamit nito sa pang araw araw. Dahil kapag mamamalengke na ito ay pwede na din itong bumili ng pangsariling gamit niya kasama ng gamit sa kusinang bibilhin niya.

Ewan ko na lang kung may masasabi pa ito. Sa sahod at binipisyong natatanggap niya sa buwanan. Pero tingin ko naman ay hindi dahil mas nagsisipag naman ito lalo na ngayon ako na ang amo niya at hindi na ang lolo na mas maluwang ang bahay kaysa sa akin.

“B-bakit di mo ako ginising?” Napatingin ako sa kanya. Pababa na soya ng hagdanan. Napangiti na naman ako parang nagmamadali yata siyang lumabas ng silid dahil magulo parin ang buhok at nakadamit pantulog palang siya.

“Ang ganda kasi ng tulog mo. Sasama ka ba sa akin mamaya?” Sagot ko na may kasamang tanong na din.

“Oo, anong oras ka ba pupunta.”

“Maya maya lang. Pagkatapos mag agahan. Sasaglit lang naman tayo dahil marami pa akong ayusin sa mga report sa pulisya.”

“Okay.” Sabi naman niya ng tuluyang nakababa ng hagdan. Awtomatikong sumalubong ako sa kanya at ginawaran siya ng halik sa labi. “Eh.”

“Huwag mong kakalimutan ang morning kiss ko mi amore.” Nakangiti ako na may kasamang kindat.

“Ano ka? Tigilan mo ako. Umagang umaga.” Pairap na tumingin siya sa akin at nauna ng naglakad patungo sa kusina.

Nangingiti na lang talaga ako na napapasunod sa kanya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hindi mo ba susuutin ang totoo mong uniform?” tanong niya sa akin ng isuot ko ang uniform gamit ko bilang si Dan.

“No. Sasama sa atin si Dan at siya ang haharap bilang ako. Gamit din ang ibang pangalan.”

“Huh! Paano yon?”

“Dan Bautista ang pangalan niya bilang DG. At ako. Simpleng Dan lang sa harapan ng iba. Walang nakakaalam na Vienn Anderson talaga ang pangalan ko bilang DG. Maliban na lang sa katulad ko na nasa taas ang rango katulad ng sa Army at Marines.” Sagot ko dito. Hindi ko naman na kailangang itago iyon dahil alam na niya ang totoo. At may tiwala ako sa kanya na hindi niya isisiwalat kung sino talaga ako.

“Pero sa mata ng mga tao, ibang pangalan ang pinapasalamatan nila.”

“Hindi na problema iyon. Masaya akong nakakatulong sa iba.”

Napatitig siya sa akin habang tinutulungang ikabit sa ulit ang sling sa kamay ko.

“Tara na.” Aya ko na sa kanya ng nakarinig na kami ng busina galing sa labas. Sinundo kami mismo ni Dan.

“Good morning DG.” Sabay saludo sa akin ng pagbuksan ako ng pintuan sa likuran.

“Good morning.” Pormal na sagot ko.

“Good morning Missy.”

“Morning din.” Tipid din na bati niya dito bago pinaarangkada paalis ang police mobile na sinakyan namin.

Wala na kaming naging imikan hanggang sa marating namin kung saan ibinurol ang kasamahan naming nagsakripiso ng buhay para sa iba.

“Salamat Dan.” Pasasalamat ko ng mabilis itong kumilos para pagbuksan kami ng pinto. Hindi naman na nito kailangang gawin iyon dahil mas mataas ang ranggo ng uniform nito kaysa sa akin.

Pormal na naglakad kami papasok ssa chapel na pinagburulan. Nasa tabi ko lang naman siya at nakaagapay sa akin.

“H-hindi na ako lalapit.” Mahinang sabi niya. Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa laylayan ng damit ko. Halatang takot.

“Okay! Dito ka na lang muna.” Sabi ko sa kanya ng igiya ko siya sa isang bakanteng upuan bago ako nagtuloy sa paglapit sa kabaong.

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga habang nakatingin na ako sa bangkay.

“Salamat! Isa kang mabuting bayani, kaibigan” Mahinang saad ko. Nagpalipas pa ng ilang minuto bago ko naman nilapitan ang ang pamilya nito. “Nakikiramay po ako sa inyo.”

“S-salamat po.” Umiiyak sa sagot ng asawa nito.

“Napakabuti ng asawa niyo misis. At napakalaki ng itinulong niya sa bansa natin sa pagbubuwis niya ng buhay.” Lalo itong umiyak sa sinabi ko.

Kinuha ko sa bulsa ng coat ko ang isang tseke na naglalaman ng kalahating milyon. “Tanggapin niyo po ito misis. Maliit na halaga lang pero sana makatulong sa inyo iyan para magsimula ng bagong buhay.”

Mas napaluha na naman ito ng tignan ang ibinigay ko dito. Nagpasalamat sa akin bago ako nagpaalam na sa kanila.

“Lets go.”

“Nakaawa sila. Nawalan sila ng padre di pamilya ng napakaaga.”

“Yeah! Pero ganyan talaga ang buhay.” Seryusong sagot ko. Magkaagapay kaming lumabas na ng chapel matapos kong tawagin din si Dan para makaalis na.

Sa estasyon na kami tumuloy. Sa coffee shop na siya namalagi habang naging abala naman ako sa loob ng pulisya. At mabilis na lumipas ang oras ng hindi ko na namamalayan.

“Nasaan ang kiss ko bago ko simulan ang pagbibigay ng impormasyon para sa isusulat mo?” Nakangiti kong sabi sa kanya ng puntahan ko na siya sa coffeshop niya.

Nagulat pa siya na lumingon sa akin. At dahil nakayuko ako at malapit na malapit lang ang mukha ko sa kanya ay lumapat na ang labi ko sa labi niya.

“Viennnnn.” May lakalasang sambit niya sa pangalan ko at itinulak ako. Ang upuan naman niya ang gumulong palayo sa akin kaya naman hinuli ko ang armchair, pinigilan iyon at hinila palapit.

“Busy? Hmmm.”

“Tigilan mo nga ako. Bigla ka na lamg susulpot sa likuran ko. Paano na lamg kung may sakit ako sa puso at atakihin ako.”

“Good to know. Wala kang sakit sa puso.”

“Pero magkakaroon ako dahil ginugulat mo ako.”

“Haha! Ganun ba iyon.” Umupo ako sa gilid ng desk niya at itiniklop ang laptop niya. “Gusto mo bang kumain sa labas? Gutom na ako e.” Tanong ko sa kanya. Pasado alauna na at kahit siya ay hindi na nagawang kumain. Busy din sa pagsusulat kung ano man ang isinusulat niya.

“Tinatamad ako.” Sagot niya na sinabayan pa ng pagsimangot. Magsusulat muna ako. Dali, sabihin mo na ang mga nangyari kahapon. At isusulat ko.“

“Bibigyan na lang kita ng soft copy mamaya. Dahil sa ngayon, kakain na muna tayo bago pa ikaw ang kainin ko.” Pabirong sabi ko na ikinalaki ng mga mata niyang tumingin sa akin.

“Bastos ka talaga.” Padabog na tumayo siya sa kinatatayuan. “Halika na nga Saan ba tayo kakain. Basta libre mo ako ah.”

“Hahaha! Wala ng lebre ngayon mi amore. At ito ang bayad ng kakainin mo mamaya.” Sabay hawak ng batok niya bago siniil ng halik sa labi.

PH4 #29: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VINCE POV:

¤¤¤

Dalawang araw pa ang ginugol ko sa pagsasaayos ng coffee shop bago tuluyang nagbukas. Kaunting salo salo lang para sa opening na ang tanging dumalo ay ang mga kasama niya sa kapulisan at ang lolo niya na tamang nakasalubong ko ang sinasakyan nito kahapon ng mag jogging ako.

Tumigil kasi ito sa tapat ko kaya naman kinausap ko na at inimbita para sa opining ngayon.

“Maganda ang negosyong binuksan mo apo.”

“Salamat po lolo. Pero hindi naman ako ang may ideya nito kundi ang apo niyo.”

“Pero hindi siya maglalaan dito ng oras kung hindi dahil sayo, apo. At sana, magpatuloy lang magandang nasimulan niyo.”

“Ho? Si lolo talaga. Maganda ba yong lagi niya akong inaasar? Hmmp! Mapang asar lang kasi ang apo niyo. Tapos ibabaon niya ako sa utang hanggang sa tumanda na akot hindi ko parin nabayaran.”

“Haha! Ganun ba iyon apo. Ibig sabihin lang kaya ka niya ibinabaon sa utang ay para di mo siya iwanan.”

Napatitig ako dahil sa sinabi nito. Magsasalita na sana ako ng lumapit na sa amin si Vienn.

“Anong atin?” Tanong niya na sa akin nakatingin. “Lolo, baka naman kung anu ano na naman ang binubuo mong kwentong sinasabi sa kanya.” Sabay baling sa lolo niya.

“Ano naman ang ikwe-kwento ko sayo?”

“Malay ko ba lolo. At ikaw. Huwag kang matanong.” Sabay pitik pa ng ilong ko.

“Ano ba? Masakit yon ah.” Hinampas ko naman siya sa braso hanggang sa nakalimutan naming nasa harapan lang namin ang lolo niya at nagpatuloy na naman kami sa bangayan.

Natigil na lang ako ng marinig ko ang mahina nitong pagtawa.

“Ipasyal mo siya sa susunod sa bahay apo.” Sabi niya kay Vienn at ipinatong ang isang kamay sa balikat nito. “Mauuna na ako.”

“Sige lolo. Mag ingat sa pag uwi.”

“Oo! Basta ipasyal mo siya sa bahay nagkakaintindihan ba tayo.” Pang uulit nito.

At bakit namam niya ako ipapasyal sa bahay ng lolo niya na minsan ko ng napuntahan. Hindi namam ako bahagi ng pamilya nila. Para namang sinasabi nito na pormal na akong ipakilala.

Edewow! Kung saan saan na napunta ang isip ko. Napakurap na lang ako na hindi ko na tuloy naintindihan ang sagot niya sa lolo niya na ngayon ay palabas na ng coffee shop.

“Ang lalim mo naman mag isip.”

“Hmmp! Sa may iniisip ako. Paki mo ba?”

“Ang talas talaga ng dila mo. Sarap lang putulin e.” At inipit pa ang ilong ko.

“Awww! Kanina ka pa ah.” At hinampas ko na naman ang kamay niyang umipit ng ilong ko. “Namumuro ka na.” Hindi ko na pinansin na nakatingin na mga kasamahan niyang pulis sa amin. Wala namang bago dahil sila lang naman ang naimbitahan.

“Ang kyut kasi ng ilong mo. Ahaha.” Sabay pitik na naman sa tungki ng ilong ko.

“Abat.” Dahil sa gusto ko ding makaganti sa kanya ay mabilis na tinalon ko siya isinampay ang isang kamay ko sa leeg at pilit na hinihuli ang ilong niya.

“Awww! Ahhh. Tama na tama na.” Pilit na inilalayo ang mukha sa akin. Hindi naman niya magawang tanggalin ang kamay ko dahil nakaalalay ang mga kamay niya sa baywang ko.

“Bleeh.” mabilis na lumayo ako sa kanya ng bitawan ko siya. Natatawa akong nakatingin ngayon sa ilong niya dahil namumula na iyon.

Para hindi na siya makaganti sa akin ay agad akong nakihalubilo sa umpukan nina SPO2 George at iba pa.

“Susulitin na namin ngayon ang lebreng kape, missy. Dahil hindi na ito lebre bukas.”

“Sige lang. Kaya dapat dito na lang kayo bumili ng kape niyo huh! Para naman makabenta ako.”

“Oo naman missy.” Halos sabay sabay na sagot nila. Nakipagkwentuhan ako sa kanila ng ilang mga minuto hanggang sa mamataan ko si Vienn na may lumapit na babae sa kanya na nakasuot din ng police uniform.

Hindi ko napigilan ang kunutan ng nuo ng makita ko na humalik ito sa pisngi niyo o mas tamang sabihing sa gilid ng labi niya.

“Sino siya?” Tanong ko kay SPO2 George kaya napalingon din sa kanila.

“Si Chief Inspector Clary iyan.” Sagot nito na parang balewala lang ang pahlapit nito sa DG nila.

“Lagi ba silang nag uusap?” Tanong ko ulit at tumayo na sa kinauupuan ko.

“Hindi naman missy. Pero halata namang may gusto sinCI Clary kay DG, missy. Pero dahil maraming mga iniimbistigahan lagi siyang wala dito kaya ngayon mo lang nakita.” Sagot nito.

“Ah. May gusto sa kanya?” Pang uulit ko pa at nagsimula na nga akong maglakad palapit sa kanila.

Nakangiti ang babae sa kanya habang kausap niya ito kaya hindi napansin ang paglapit ko.

Ewan ko ba pero nairita ako sa klase ng tingin at ngiti nito sa kanya. Nakaramdam ako ng inis dahil may pahawak hawak pa itong nalalaman. Halata na hindi lang naman hawak iyon dahil may kasamang paghaplos.

“Haha! Kwela ka talaga DG.” Narinig ko pang sabi ng babae. “Kaya naman gus…. hey!.” May galit na sita niya sa akin ng bigla na lang akong pumagitna sa kanila.

Napatingin ako sa babae.

“Vience.. anong ginagawa mo?” Narinig ko pang tanong niya sa akin pero di ko pinansin.

Hmmmp! Matapos niyang ipasok ang ano niya sa likod ko. Makikipaglandian siya sa iba. Ang sakit ng likod ko matapos niyang pagsawaan ang pagpasok sa akin tapos makikita ko siyang sweet na nakikipag usap sa babaeng ito.

Hmmp talaga! Kahit wala man kaming relasyon ay wala akong pakialam hanggat nasa paligid lang ako ay hindi siya dapat nakikipaglandian sa iba. Hanggat hindi ko makakalimutan ang sakit sa likod ko ay hindi ako makakapayag na basta na lang siyang makipaglandian sa iba.

Napatingala ako ng kaunti sa babae dahil mas matangkad ito sa akin. Tinignan ko ito mula ulo hanggang paa at ganun din ito sa akin. Tinignan din ako mula paa hanggang ulo hanggang sa magtama ang paningin namin.

Magsasalita na sana ito pero tinignan ko lang ito ng matalim bago ko tinalikuran at hinarap naman siya na nagtataka kung bakit ako nasa harapan niya. Hindi ko na din siya hinayaang makapagsalita dahil walang babalang naglumambitin ako sa leeg niya at pinaglapat ang labi namin.

Wala na akong pakialam kung pagpyestahan kami ng mga tingin ng mga kapulisan. Halata naman na alam nila na lagi akong hinahalikan ng DG nila at ano na ang bago ngayon sa ginawa ko.

Naramdaman ko ang paghawak niya sa baywang ko kasabay ng narinig kong pagkagulat ng babaeng kausap niya. Magkadikit lang naman. At ng maramdaman ko na gagalaw ang labi niya ay humiwalay na ako sa kanya.

Nakangiti na akong nakatingin sa kanya ng maghiwalay ang labi namin. Muling hinarap ang babae. Lumapit ako dito. Iyong malapit na malapit saka ko binulungan.

“Back off.” At bahagya ko itong tinulak.

“You…”

Isang matalim na naman na tingin ang ipinukol ko dito. “Naka uniform ka man wala kang magagawa laban sa akin. Hmmp.” Muli ko itong tinalikuran at hinarap naman siya ulit. “Ikaw. Hmmmp. Umayos ka.” Sabay kurot ng tagiliran niya.

“Ouch! Naman Vience.” Pero hindi naman galit ang tuno kaya lihim akong napangiti. Palihim na tinignan ko pa ang babae na hindi parin makapaniwala.

Parang gusto kong isupalpal sa kanya na hindi niya makakayang kurutin si Vienn gaya ng ginawa ko.

Mainggit kang babae ka. Sa loob loob ko.

“Huwag ko lang makikita na hahawakan ka niya. Hmmp.” Mahinang banta ko pa sa kanya.

Binunggo ko pa siya na may kasamang padjak sa paa niya.

“Awwww. Vience.” Napangit ako ng maringgan ko ang panggagalaiti niya dahil sa ginawa ko.

“Hmmmp.” Tuluyan ko na siyang tinalikuran at bumalik na sa umpukan nina SPO2 George.

Halata na hindi makapaniwala ang mga ito sa ginawa ko. Namamangha ba sila? Bahala na sila kung ano ang isipin nila.

“Astig. Saludo na kami sayo missy.” Mahinang sabi pa nito na sinigundahan pa ng iba. May mga ngiti sa labi.

“Huwag lang siyang magkakamali.” Taos nuo ko namang sabi sa kanila.

“Huwag kang mag alala missy. Sasabihin namin sayo kapag may lumalandi sa kanya.”

Napatingin ako kay SPO2 George. Ano ba ang alam nilang relasyon namin ng DG nila? Dahil ang alam ko wala kaming relasyon pero may nangyari na sa amin.

“Sige. Asahan ko yan huh.” Sabi ko na lang.

Muli ay nakipagkwentuhan na naman ako sa kanila pero hindi naalis ang tingin ko sa kanya na kausap parin ang mahaderang babae na iyon na halatang napapatingin din sa akin.

“Huwag kang mag alala missy. Hindi naman gagawa ang DG ng ikakagalit mo. Ahaha. Ayaw lang niya maapakan sa paa.”

“Dapat lang.” Agad na sagot ko. Sumimsim ng kape na nakatingin parin sa kanila.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Para akong nasa hot seat dahil pakiramdam ko ay masusunod na ako sa mga tingin na ipinupukol sa amin ni Vience.

Hindi nga ako makapaniwala sa ginawa niya kanina na basta na lang niya ako hinalikan sa harapan ni CI Clary at hindi nakaligtas sa pandinig ko ang sinabi niya dito. He said BACK OFF sa mahinang tinig pero may diin ng bigkasin niya iyon.

Matutuwa ba ako sa inasal niya dahil para na rin siya nagseselos na makitang may babae akong kausap. Pero hindi din nakakatuwa dahil kurot at pagjak na ang natikman ko. Wala pang sipa iyon.

Hayst! Gusto ko siyang bawian para hindi na siya umulit pa sa pangungurot o pananakit niya pero kapag nasimulan na niya ang magtalak o ang pagkaasar niya ay naaliw na lang ako kahit nakakapanakit na siya.

Baliw na ba ako dahil hinahayaan ko na lang siya? Ewan ko? Pero kung iba siguro ang gumawa nun sa akin ay baka masuntok ko pa ng wala sa oras at hindi na sisikatan ng araw.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Hindi ko na tuloy maintindihan ang iba naming pinag uusapan ni CI Clary tungkol sa ibang kasong hawak nito.

Nakahalata din yata ito dahil napatingin din sa gawi ni Vience sa umpukan nina SPO2 George.

“Bukas na lang natin pag usapan ang ilang detalye CI Clary.” Seryusong sabi ko dito.

“Sige DG, kung iyan ang gusto mo.”

“Salamat. Pwede ka munang maupo doon para makakain. Makisalo ka na din sa iba.”

“Hindi na kailangan DG babalik na lang ako sa istasyon.” Tanggi nito. Magalang na nagpaalam ito sa akin at sumaludo bago umalis. Kahit papaano ay nabawasan ang nararamdaman kong init ng paligid ngayong wala na si CI Clary.

Napatingin na ako kay Vience na nakatingin na din sa akin. May talim parin ang tinging ipinukol niya.

“My little hamster. My fearless hamster.” Naiiling na naibulong ko na lamang habang palapit sa kanila.

“Mauuna na kami, missy.” Narinig kong paalam na ni SPO2 George na sinabayan ng pagtayo ng makalapit ako sa kanila. Nagsitayo na din ang iba at sabay sabay na sumaludo sa akin at maayos na nagpaalam hanggang sa siya na lang ang naiwan sa pinagdikit dikit nilang lamesa.

“Kanina pa ako nasusunod sa paraan ng titig mo sa akin little hamster. Hmmm.”

Pairap na binawi ang tingin sa akin at sumimsim ng kape niya. Matapos niya iyong ilapag ay saka ko naman iyon kinuha ay nakihigop nadin.

“Kape ko yan.”

“Bakit? Makikihigop lang naman ako. Nakihigop ka nga din sa baso ko noong uminom tayo.”

“Hmmp. Maghugas ka ng kamay mo. May pahawak hawak pang nalalaman.”

“Ang alin? Sa paghawak ba sa akin ni CI Clary?”

“Hmmp.” At matalim na naman na tumingin sa akin. Natatawa akong umupo mismo sa ibabaw ng lamesa sa tapat niya. Ipinatong ang mga paa ko sa magkabilang upuan sa tagiliran niya kaya nakapwesto na siya mismo sa pagitan ng mga hita ko.

“Nagseselos ka ba?” Tanong ko sa kanya.

“Neknek mo. At bakit naman ako magseselos.” Pabalang na sagot niya.

“Haha! Nagseselos ka nga.” Paniniguro ko.

Lumabi siya. Ang sarap tuloy ang halikan na naman siya. Hindi ko nga lang siya natugunan ng halik kanina dahil panandalian lang ang pagkakalapat ng labi namin. Ipinakita lang kay CI na may something sa aming dalawa.

“Aminin mo na kasi. Nagseselos ka.”

“Hindi ako nagseselos.” Galit na sagot niya. Hinawakan ako sa kwelyo ng damit ko kaya naman napayuko ako. Gadangkal na lang ang layo ng mga mukha namin sa isat isa. “Naiirita lang ako. Naiinis. At nagagalit. Dahil naiisip ko matapos mong ipasok iyang ano mo sa akin tapos makikipaglandian ka sa iba. Nunka mo Vienn Anderson. Tumanda ka na magiging tigang dahil hindi ako papayad na makipagtalik ka sa iba hanggang naalala ko kung paano sumakit ang likod ko dahil sa lintik na alaga mo.” Mahinang boses na lintaya niya dahil hindi lang naman kami ang tao sa coffee shop. Hindi ko alam kong matatakot ba ako o matatawa sa sinabi niya. Pero mas nanaig ang pagkaaliw ko na naman habang pinagmamasdan siya sa iritableng mukha.

“Pagbabanta ba iyan mi amore. Hmmm.” tanong ko pa sa kanya at kumilos ako na ilapit pa ang mukha ko sa kanya. “Hindi ako matatakot na matitigang ako. Dahil nandito ka naman para puunan ang pangangailangan ko.” Nakangising sagot ko na ikinalaki ng mga mata niya. Kung iba lang siguro siya ay baka tinusok ko na ang mga iyon.

“Never. Hmmmp! Hindi na mauulit iyon.” Sagot niya. Saka niya ako itinulak pero agad na nahawakan ko na siya sa batok kaya hindi siya nakalayo sa akin. “Ano ba bitawan mo ako.“nanggigili na pilit na inaalis ang kamay ko sa batok niya pero hindi ako pumayag na makawala siya. Hindi naman iyon mahigpit pero pinatatag ko ang kamay ko para hindi niya niya basta matatanggal iyon.

“Hindi mo masasabi iyan mi amore. Dahil ikaw mismo ang makikiusap na muli kitang maangkin.” At bago pa siya makapalag ay lumapt n ang labi ko sa kanya.

“Uhmm..hmmm.. n-no..mmm…” iwas niya ipininiid ng mariin ang labi pero hindi ko iyon hinayaan na hindu siya tumugon. Kumilos ang labi ko para mas damahin ang kalambutan ng labi niya. Lasaan ang tamis ng mga iyon. “Hmmm.” Napasinghap siya ng magtagumpay akong pasukin ang loob ng bibig niya.

Lihim akong napangiti. Dahil ang pagtutulak niya ay untu unting nawala. Hanggang sa pagsaluhan na namin ang isang mainit na halik at hindi na alintana ang ibang tao sa paligid.

“Hmmm.” Kinintalan ng halik pa ang labi niya bago ko siya tuluyang pinakawalan. Napasinghap na naman siya at nakatitig na lang sa akin. Kunot ang nuo na hindi yata makapaniwala na tumugon siya sa mga halik ko. Ngumiti na ako. Masuyong tumapik ang palad ko sa pisngi niya.

“See mi amore. Hmmm. Hindi mo ako matatanggihan. Dahil pareho lang tayo na magugustuhan iyon.”

“Bastos.” Pero iyon na naman ang sigaw niya. Itinulak na naman ako kaya naman ang kinauupuan niya ang mismongg umusad palayo. Tumayo at tumalikod sa akin.

Pero ang akala kong lalayuan na ako ay nagkamali ako dahil lumingon pa siya. Lumapit sa akin.

“Ahhhhhhh. Viennnnce. Awwww. Tama na. Tama na.” Kanda sigaw ko ng pagkukurutin niya ako. Hahampasin. Hindi ko tuloy alam kung saan sa dalawang kamay niya ang pipigilan ko. Ang humahampas o ang kumukurot. Hindi naman kasi ako agad makakilos para makaiwas dahil nasa ibabaw parin ako ng lamesa at nasa pagitan siya ng mga paa ko nakapwesto. “Awwww.. Vience tama na. Tama na. Ano ba?” Hindi siya tumigil hanggat hindi siya nakuntento at nagsawa sa pananakit sa akin. “Argh!.” At isa pang pinong kurot sa tagiliran ko ang iginawad niya bago siya tumigil.

“Hmmp.” At siya pa ang may ganang tapunan ako ng matalim na tingin bago tuluyang tumalikod at lumayo na sa akin.

Hindi ko tuloy alam kung saan ako hahaplos sa tagiliran ko dahil sa tinadtad niya ng kurot. Naiiling na nakasunod na lang ang paningin ko sa kanya na pinasok ang maliit na pahingaan niya sa loob ng coffee shop.

Masyado ba akong nagpapaubaya sa kanya sa pananakit sa akin? Tanong ko sa sarili ko pero hindi ko naman talaga alam kung bakit ko siya hinahayaan sa gusto nitong gawin.

“Hayst. My fearless little hamster. Humanda ka lang talaga sa akin. Babawian kita sa ibang bagay.” Nangingiti na lang ako sa naisip ko. Pambawi ko. Hindi siya makakatayo sa higaan niya. Tignan na lang natin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ayan dinalhan kita ng kape.” Napatingin ako sa kape na naipatong mismo sa binabasa kong kaso bago ko siya tiningala.

Hapon na at tapos na din ang pablessing ng coffee shop kaninang tanghali. Nakapaglinis na nga sila ulit doon at handa na silang magsimula para sa negosyo. At ngayon.

“May bayad yan huh! Hindi iyan lebre.” Sabi pa niya. Napangiti na lamang ako.

“Hindi naman ako umorder ah. Bakit ko babayaran.” Sagot ko naman sa kanya. Kinuha ang kape at maingat na inilagay sa gilid ng lamesa ko para mailigpit naman ang binabasa ko.

“Hmmp! Nag order ang mga kasama mo tapos ikaw hindi. Dapat mag order ka din para madagdag sa benta namin.” Sagot niya na sinabayan ng pagsimangot.

“Haha! Pilitan na ba ngayon?” Naaliw talaga ako na pagmasdan siya dahil ang kyut niya kaya naman lagi ko siyang inaasar dahil nawiwili ako sa nakikita ko sa ekspresyon ng mukha niya. Pero ako din naman ang mag sa-suffer kapag naasar siya dahil mangungurot at maninipa at manghahampas nga lang.

“Di kung ayaw mo, huwag mo.” Pairap na kinuha ang kape.

“Hey! Hey! Bakit mo babawiin. Lebre mo na sa akin..kahit ngayon lang. Bukas magbabayad na ako.”

“Hmmp! Malulugi naman ang coffee shop sayo.” Sagot niya pero ibinalik naman niya ang kape sa ibabaw ng lamesa ko.

“Haha.. oo na nga. Pero bukas na lang ako bibili. Sa ngayon lebre mo muna ito.” Sabi ko naman na hindi na mawala wala ang mga ngiti ko sa labi. Ang kyut niya talaga at ang sarap lang hilain sa kung saan pwede siyang masulo ng magkaalaman na. Mabuti na lang at nasa loob kami ng pulisya na ngayon ay halata namang napapatingin sila sa amin.

“Hmmp. Bahala ka.” Na sinabay na ng pagtalikod.

“Salamat missy.” Halos sabay sabay na paalam nila sa kanya ng palabas na siya ng station. Tama naman lumapit sa akin si CI Clary ng makalabas siya.

“Ito pala ang bagong kaso na hinahawakan ng distrito DG.” Inabot niya sa akin ang isang folder ng papel. Tinignan ko na iyon at binasa.

“Salamat dito CI Clary. Maasahan ka talaga.”

Ngumiti naman ito sa akin. Akma niya akong hahawakan ng biglang may humawak din sa braso kong hahawakan sana niya.

“Vience. Nandito ka pa?” Gulat na tanong ko. Ngiti na may kung anong klaseng pagbabanta ba ang nakapaskil sa labi niya bago binalingan si CI Clary.

“Yeah! Nakalimutan ko lang kasing sabihin na dapat agahan nating umuwi ngayon. Tapos mag gro grocery pa tayo ng gamit sa bahay.” Sagot niya pero hindi naman sa akin nakatingin kundi kay CI Clary na sinadyang iparinig at iparating dito na nakatira kami sa iisang bubong.

Napapangiti na lang ako at hindi makapaniwala sa inaasal niya.

Amazing!.

Sa loob loob ko.

Napaatras pa ako at napasandal sa upuan ko ng bigla siyang lumingon at yukuin ako. “Umayos ka. Kakalbuhin ko ang babaenng iyan. Makikita mo.” Pabulong na banta niya bago tumayo ng tuwid at tinalikuran na ako. Binangga pa niya si CI Clary ng lampasan niya ito.

Hindi naman nakaligtas sa paningin ko ang pagkuyom ng kamao nito habang nakatingin sa papalayong piguro ni Vience.

“Pasensya ka na CI Clary. Pag aaralan ko na lang ito ng maayos bago tayo gumawa ng hakbang.” Sabi ko na lang para mabaling sa akin ang paningin nito.

Wala na ang ngiti nito na nakapaskil sa labi niya kanina habang nagbibigay ng ibang impormasyon.

Well, sino ba ang hindi maasar at maiinis kay Vience sa pag uugaling mayroon ito. Pero para sa akin, naaliw ako.

“Sige DG.” Nagpaalam at sumaludo ito sa akin bago tuluyang umalis. Naiiling na lang talaga ako ngayon dahil mukhang hindi basta basta ang ugali ng Vience.

Territorial???

Pero nagpapahiwatig ba nun na inaamin na niyang nagseselos siya?

Haha! Natawa na lang ako ng lihim dahil doon. Mukhang mapapalaban ako sa kanya! But kinda like it!

“Pinapagaan mo ang pakiramdam ko my little hamster.” Sa loob loob ko habang nakatingin sa pintuan kung saan siya lumabas.

Ngiti na nakapaskil sa labi ko dahil sa kanya at naging magaan na nagpatuloy ako sa pag aaral  ng mga magandang aksyon para sa kasong hinahawakan namin.

PH4 #30: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“ Ano na iyan? May bumili din ba?“ Tanong ko sa kanya ng matapat kami sa katabi ng coffeeshop sa kaliwa. Pati din sa kanan ay naghahakot din ng mga gamit nila.

“Extend natin ang coffee shop. Tapos sa kabila gawin nating minishop.” Nakangiting sagot niya?“

“What?” Totoong nagulat ako. At bakit naman kailangang i extend ang coffee shop gayong maluwang na iyon. At saka hindi naman kailangan pa dahil isang linggo pa lang naman ang lumilipas simula ng mabuksan ang coffee shop tapos ngayon??????

“Ganyan ba kayong mga mayayaman?” Hindi ko tuloy mapigilang sabihin sa kanya.

“Ang alin? Bakit?” Kunot nuo na tanong niya. Pero agad din naman nawala dahil bigla siyang lumapit sa akin at mabilis pa sa eroplanong lumanding ang labi niya sa labi ko.

“Ano ba? Bakit ka ba laging nangnanakaw ng halik?” Ako naman ngayon ang napakunot ang nuo sabay tulak sa kanya.

“Haha! Hindi ka pa ba sanay, hmm. Little hamster.” Sagot niya sabay tapik pa ng pisngi ko.

“Hmmp!.” Inirapan ko siya bago ko ulit ibinaling ang paningin ko sa may ari ng maliit na establishment na nag uutos na ingatan ang mga gamit na inilalabas sa loob.

“ Nakikita ko kasi sa isang linggo na lumipas e hindi lang naman kapulisan ang nagpupunta dito sa coffee shop. Dahil dinadagsa na din ng iba. Kaya naman napag isip ko na mag extend ng space tapos sa kabila ay gawin nga nating mini shop.“ Mahabang paliwanag niya.

Napasimangot ako.

“Sayo lang. Baon na ako ng utang saka pwede ba. Hindi na nga ako nakakapagsulat dahil mas naging busy ako sa coffee shop tapos dadagdagan mo pa.” Reklamo ko. Sa isang linggo ngang iyon ay isa pa lang ang naisusulat kong balita na naipasa sa boss  ko. Tapos ngayon..

“Sino ba kasi ang nagsabing magtrabaho ka doon. Asikasuhin mo ang pagsusulat mo.” Sagot naman ulit niya.

Akala naman niya ganun kadali.

“Hmmp! As if naman madali.” Bulong ko.

“May sinasabi ka?” Tanong niya na bahagyang tumaas ang kilay.

“Wala.”

“Good. O di kaya naman umalis ka na lang sa pagsusulat tapos dito mo na lang ituon ang buong oras mo.”

“Huh!.”

“Hindi ka bingi my little hamster. Mas maganda na itong dito ka na lang. Hindi mo na iisipin ang mga isusulat mo. Saka hindi iyon nababagay sayo.”

“At paano mo naman nasabi na hindi bagay sa akin ang pagsusulat huh.. sige nga. Sige nga. At saan ako nababagay?” Tanong ko. Dinuro ko pa siya sa dibdib. Hinuli niya ang kamay ko.

“Tinatanong pa ba iyan my little hamster. Syempre kanino ka pa babagay kundi sa akin.” Natatawang sagot niya. Pinanlakihan ko siya ng mga mata at akma ko ipapadyak ang paa ko ng mabilis siyang umatras.

“Hmmp! Asa ka.” Saka ko siya tinalikuran. “Makabalik na nga sa loob.”

“Hey! Bakit ka ba nag baback out? Dahil ba hindi mo naapakan ang paa ko.” Pahabol niya. Hindi ko na siya pinansin at nagtuloy tuloy sa pagpasok ng coffee shop. “Kasi naman. Kaunting kaunti na lang mapapatay mo na lahat ng kuko ko sa paa. Saka pwede ba. Iwasan mo nga ang pananakit mo sa akin.” Reklamo niya na nakasunod pala siya sa akin.

“Hmmp.” Hindi ko siya pinansin.

“My little hamster. Tssk! Tssk! My dalaw ka ba. Pero tingin ko naman araw araw na may dalaw ka. Haha.” Na sinabayan pa ng mahinang pagtawa.

“Pakialam mo ba. Saka excuse me. Hindi ako babae para magkadalaw.”

“Haha! Hindi ba. Kasi daig mo pa yata ang babaeng may dalaw sa pabago bago ng mood mo.”

“Bleeeh…” binilatan ko siya. Umupo ako sa table ko na nagsusulat ng balita pero pinaka counter na din ng coffee shop.

“Kagatin ko yan, makita mo.”

“Nye nye nye.” Sabay bato sa kanya ng ballpen na nahawakan ko.

“My little hamster. Para kang bata. Tigilan mo nga iyang ganyan.” Paninita niya sa akin. Inirapan ko lang siya saka binuksan ang computer ko. “Pero totoo. Maliit lang naman ang sahod mo sa pinagtratrabahuan mo. Kaya mag resign ka na doon. Asikasuhin mo na lamang ang negosyo nating dalawa.” Sumeryuso ito ng tumingin ako ulit sa kanya.

Hindi ako nakaimik. Tama nga naman siya. Malakas ang kita ng coffee shop. At sa isang linggo ay masasabi kong kumikita nga ito ng maganda.

“Pero kailangan bang mag extend ka pa.”

“Mas maganda nga iyon para hindi lang coffee ang bibilhin nila at mga dessert.”

“Hmmp! Bahala ka. Hindi ko naman pera ang ginagastos mo.”

“Good. Kaya simula ngayon. Hindi ka na magtratrabaho sa maliit na publishing company na iyon.”

“Hmmp!.” Muli ko siya tinignan ng matalim na tingin. Hindi ko na nagagawa ng maayos ang propesyong tinapos ko tapos nauwi sa pagpapatakbo ng isang coffee shop.

Hindi na din naman masama. Ang iba nga diyan nakapagtapos ng abogasya pero wala namang magandang trabaho.

“A-ano ang ginagawa mo?“tanong ko sa kanya ng makita kong payuko siya sa akin. Kaya naman napaliyad ako sa pagkakaupo ko pero hindi din ako nakaiwas at lumapat na naman ang labi niya sa akin.

“Uhmmm. So sweet.” Bulong niya ng ilayo na ang mukha sa akin. Pero bago pa man siya tuluyang makaayos ng tayo ay nakurot ko na siya sa tagiliran. “Awwww. Bakit ka ba nangungurot.“reklamo niya.

“Tinatanong pa ba iyon. Nawiwili ka na sa paghalik sa akin. Baka akala mo hindi ko iyon napapansin.” Gigil na sabi ko sa kanya.

Walang kami pero may nangyari sa amin. At palagi siyang humahalik sa akin. Aba! Masaya siya kung papalagpasin ko na lang ang mga paghalik niya sa akin.

“Bakit? nagugustuhan mo din naman ah. Matatawag diyan friends with benefits.” Sagot niya. Pinisil pa ang ilong ko bago mabilis na lumayo sa akin.

“At kailan naman tayo naging magkaibigan?“tanong ko sa kanya.

“Haha! Ngayon. Magkaibigan na tayo. Kaya ngayon. Pwede na kitang mahalikan.” Sinabayan pa ng pagkindat.

“Edewow. Saan mo-….” natigilan ako sa pagsasalita ko ng itaas niya ang kamay niya dahil may tumatawag sa kanya.

Kunot ang nuo ko na lang na napatitig sa kanya habang tinignan kung sino ang tumatawag sa kanya na agad namang sagutin iyon.

“Napatawag ka cuz…. ano? Sige. Parating na kami.” Mabilis na kumilos ito at ibinalik sa bulsa ang cellphone bago ako binalingan. “Maiiwan na muna kita dito. May aayusin lang kaming kaso.” Sabi nito. Hindi pa man ako nakakasagot ay mabilis na itong naglakad palabas. Patakbo na tinawid ang kalsada papunta station.

Napasunod na lang ako ng tingin na sinabayan ng pagtayo at tinungo ang pintuan. Nakatingin na ako ngayon sa kabilang kalsada na nagmamadali ding lumabas siya doon kasama na ang ilang pulis. At mabilis na nagsialisan sakay ng police mobile.

Cuz. Iyon ang narinig ko na tawag niya sa tumawag kanina. Short of cousin. Nasa trouble ba ang pinsan niya kaya ganun na lang ang pagmamadali niya?

Malamang nga. Pero naiiba siya kapag trabaho na niya ang napag uusapan. Dahil hindi ko nakikita sa kanya ang mapang asar na Vienn. Seryuso. At propesyonal na propesyonal na ang dating niya pagdating sa trabaho.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Napapaisip na naman ako na baka bumalik siya na may sugat na naman. May tama na naman ng baril.

Ilang beses ko na ba siyang nakita na nasusugatan dahil sa trabaho. Dalawang beses na.

“Such a tough guy.” Naibulong ko na lamang bago ako bumalik sa loob. Walang kasiguraduhan kung anong oras sila matatapos o makakabalik. Pero maghihintay ako sa kanya at sabay kaming uuwi ng bahay niya gaya ng nakagawian na naming dalawa.

¤¤¤ ¤¤¤

Pasado alas syete na ng gabi. Magpapalit na din mamaya ng mga magbabantay sa coffeeshop. Dahil bukas ang coffee shop ng 24 hours gaya ng 24 hours na bukas ang pulisya.

Alas nueve naman halos kami umuuwi ni Vienn pero hanggang ngayon ay hindi pa din sila bumabalik.

But speaking of Vienn.. sunod sunod na ang pagdating ng police mobile kasama siya. Agad akong dumungaw sa bintana. Matikas ang tindig na bumaba ng kotse niya nansumunod na sa mga kasama na may isang lalaking nakaposas.

Napangiti ako at nakahinga na din ng maliwag dahil nakita ko na wala naman yata siyang galos na bumalik.

“Good job.” Sabi ko pa ng lumingon ito sa gawi ko at sumaludo pa ng makitang nakatingin ako sa kanya bago tuluyang pumasok sa loob ng pulisya.

Naiiling na bumalik ako sa lamesa ko at napapangiti. Binuksan ang laptop ko at nagsimulang magsulat.

Nakapagpasya at nakapag isip isip na din ako. Magsusulat ako ngayon pero ito na ang huling pagsusulat ko. At haharapin ko ang bagong trabahong naghihintay sa akin. Ang pamahalaan ang ipinatayong negosyo ni Vienn.

Hindi man malinaw kung bakit niya sa akin ipinangalan ang negosyo ay hindi ko siya bibiguin. Ipapakita ko na hindi siya magsasayang pera para sa mga iyon na ipinagkatiwala na sa akin ipinangalan.

Ni sentimo wala akong na i share pero pinagkatiwala niya sa akin ipangalan ang buong shop. Ni wala nga akong ginawang paglalakad ng mga papel dahil naisaayos na niya lahat iyon.

“Need info.?” Nalipat ang tingin ko sa kanya na hindi ko namalayang nasa harapan ko na pala siya.

“No kiss.” Sagot ko naman sa kanya.

“No kiss, no info.” Sagot niya. Umupo sa gilid ng table ko. Nakangisi. Nawala na naman ang kaseryusuhan niya kanina dahil isang Vienn na naman na mapang asar ang nandito ngayon.

“Hmmmp! Bakit ba? Nakahalik ka na kanina kaya magbigay ka na ng info.”

“Nope. Kasi dampi lang naman iyon. Ang tinutukoy ko ay ang ganito.” Sabi niya. Magsasalita na sana ako ng mabilis na yumuko siya. Humawak sa batok ko at siniil ng isang mapangahas na halik.

“Uhmm..” napasinghap ako ng maibuka ko ang labi ko ng makapasok ang dila niya sa loob ng bibig ko. Naglulumikot at pilot na nakikipaglaro sa dila ko na namalayan kong tumutugon na ako sa halik niya. Ang isang kamay ko ay nakawak na sa pisngi niya habang ang isa ay nakaalalay sa kamay niyang nakahawak sa batok ko. “Uhmmm.” Muli akong napaungol ng tumagal at mas lumalim ang halikan namin.

“Hindi mo ako matatanggihan Mi amore.” Bulong niya matapos pakawalan ang labi ko. Nakangiting humaplos ang palad niya sa pingi ko at mabilis na muling kinintalan ng halik sa labi bago umayos ulit ng upo sa gilid ng table ko.

Napalunok ako. Ganun na ba ako naapektuhan sa halik niya. Sa galing niyang humalik na hindi ko namamalayang nagpapaubaya ako sa kanya.

“Hmmmp.” Pero pinairal ko parin ang ugali kong laging kunukontra sa gusto niya. Kahit na aminado akong talong talo ako pagdating sa galawan niya. “Asan na? Info, dali.”

“Wala naman ako maibibigay.” Sagot niya na nakapagpalaki na naman ng mata ko na tumingin sa kanya.

“At bakit wala? Matapos mo akong halikan, sasabihin mong wala. Hmmp! Ibalik mo ang halik ko.” Gigil na sabi ko sa kanya.

“Haha! Paano ko naman ibabalik sayo ang halik mo? Hahalikan ba kita ulit? Well, come on mi amore.” Akma na naman niya akong yukuin ng hinampas ko siya sa braso. “Awwww. Nananakit ka na naman.”

“Umayos ka.”

“Nakaayos na naman ako a. Ano ba ang gusto mo?” May pilyo na namang ngiti at kislap ng mga mata niya ang nakikita ko sa kanya.

Naiinis na muli ko na naman siyang hinampas pero nasangga na niya iyon. Kinuha ang hawak kong notebook at muling inilapag sa lamesa.

“Oo na! aayos na ako.” Sabi niya. “Pero wala akong maibibigay na impormasyon para sa kasong iyon kanina. Dahil bahagi na iyon ng pangpamilyang kaso. At hindi pwedeng isulat.”

Napatitig ako sa kanya.

“Pinsan ko ang damay doon kaya hindi pwedeng isulat.”

“Pinsan mo ang nahuli niyo? Ang pangit naman ng pinsan mo kung ganun “ naibulalas ko. Isang mahinang kutos sa ulo ko ang iginawad niya. “Aray naman. Bakit ka ba nananakit.” Reklamo ko.

“Tignan mo nga ang hitsura ko. Kung gaano ako ka gwapo. Ihalintulad mo ba naman ang lahi ng Anderson sa isang iyon.”

“Malay ko ba. Pero sabihin mo ng maayos hindi iyong nangungutos ka.”

“Haha! Nagrereklamo ka na sa mahinang kutos. Habang hindi mo nga ako tinitigilan sa pangungurot mo. Pagsipa, paghampas at pagpadyak sa paa ko.”

“Hmmp! Bakit? Nagrereklamo ka?” Tanong ko na sinabayan ng tayo. Wala naman din akong maisusulat ay resugnation letter na lang ang ipapasa ko bukas sa boss ko.

“Maghunusdili ka Vience.” Napaliyad siya habang nakaupo parin sa gilid ng table ko ng lumapit ako sa kanya ng makatayo ako. Nakahawak na ang kamay niya sa magkabilang braso ko at bahagyang itinutulak. “Pwedeng bukas ka na ulit mangurot. Masakit pa ang tagiliran ko.”

“Sinabi mo iyan. Sige. Bukas na lang kita kukirutin.” Sabi ko naman sabay ngiti. Lumayo sa kanya at umayos na ako ng tayo. “Kasing gwapo mo kamo ang pinsan mo.” Kuway pang uulit ko sa sinabi niya kanina.

“Yup.”

“At bakit? Gwapo ka ba?”

“Sa tingin mo? Nahuhumaling ka nga sa kagwapuhan ko eh.” Buong kumpyansang sagot niya kaya naman natawa ako. “Oh bakit ka natatawa.”

“Wala, ang kapal mo din. Di ko naman sinabi na gwapo ka. Saka sino ba nagsabi na nahuhumaling ako sayo. Haha.”

“Hindi ba? Hindi ka ba nahuhumaling sa mga titig ko. Sa kung paano kita halikan? Hindi ka nga makatanggi diba. Hmmm.” Sabay tapik ng pisngi ko. “Little hamster. I want to do it again later. Can you?”

Natigilan ako sa sinabi niya. Napatitig ako sa kanya.

“Even if you say no, hindi mo ako matatanggihan.” Nakangiti pa niyang dagdag bago umalis sa pagkakaupo sa lamesa ko at umayos ng tayo. “See you later mi amore. Kaya humanda ka sa pag uwi natin.” Mabilis na dinampian pa ako ng halik sa labi. Tinapik sa pisngi at kinindatam pa bago tuluyang naglakad palabas ng coffee shop.

Napalunok ako. Matagal na din ng may mangyari sa amin. At kapag nasa bahay na kami ay lagi akong lumalayo na sa kanya dahil baka mahipnutismo na naman niya ako lalo na tama siya na hindi ko matanggihan ang bawat halik niya.

Damn you Vienn.! Sa loob loob ko na nakatingin sa papalayong imahe niya.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Wayde. Tama na.“ Muli kong pigil kay Wayde ng makita ko kung paano panggigilan niya ang babae na isa sa nagtangka sa alaga niya.

Matalim na tingin ang ipinukol niya sa akin at marahas na binitawan ang babae.

“Sana hindi mo na lang sila dinala dito at hinayaan ako mismo ang pagbigay kaparusahan sa kanila.” Ramdam ko ang galit niya. Halata na pinapahalagaan niya talaga ang batang alaga niya.

Well, hindi ko naman siya masisisi dahil kung taong mahalaga din siguro sa akin nangyari iyon ay baka nga hindi ko na dalhin sa pulisya ang nangahas kahit pulis ako dahil ako mismo ang sisintensya sa kanila. Pero hindi eh. Kaya susundi ko ang batas ngayon.

“May batas tayo. At alam mo iyon ang trabaho ko.” Seryusong sagot ko sa kanya.

Nagpakawala siya ng isang marahas na paghinga bago tumalikod sa akin.

“Whatsoever. Nasaan ang isa?” Tanong niya. Ang tinutukoy niya ay ang lalaking kumuha sa bata.

“No! Kami na ang bahala sa kanya. Hindi kita hahayaang lumapit sa kanya.” Matatag na sagot ko sa kanya. Dahil mas lalong hindi niya dapat ito malapitan dahil baka hindi ko siya mapigilan kapag hinayaan ko siyang lapitan ang lalaking iyon.

“Siguraduhin mo lang na kayang resulbahin ng batas na sinasabi mo ang kasong ito dahil kung hindi ako mismo ang maglalagay ng batas sa mga kamay ko.”

“Yeah!.” Sabay tapik sa balikat niya. “I won’t let you down cuz. Ako na ang bahala.” Paninigurado ko sa kanya.

Tahimik na tumalikod siya. Kuyom ang kamao at walang lingon likod na lumabas siya ng pulisya.

Binalingan ko ang tatlong nasangkot. Dalawang estudyante at ang guro nila.

“Shame on you teacher.” Mahinang sabi ko dito. “Hindi ko alam kung paano ka nakapasa sa pagkaguro sa ugaling mayroon ka.” Tinignan ko pa ito mula ulo hanggang paa. “And a slut one.” Dagdag ko. Hindi man siya magsalita ay alam ko ang gaya niyang mga babae. “Ibalik niyo na sila sa selda.” Utos ko kay SPO2 George.

Mabilis naman na tumalima ang mga ito.

Ako naman ngayon ang nagpakawala ng isang buntong hininga.

Ang bilis umikot ang oras at palalim na din ang gabi. Inayos ko na ang mga gamit ko sa table na ginagamit ko bago ako nagtungo sa coffeeshop. Na tama namang palabas na siya doon.

“Ready?” Tanong ko sa kanya. Nailing na lang ako. Hindi niya ako pinansin at deretso sa kung saan ko ipinarada ang kotse ko. “Hey! Problema mo?” Tanong ko sa kanya ng makasakay na din ako.

Akma ko siyang hahawakan ng tapunan niya ako ng tingin.

Magtataka sana ako pero mas natawa ako dahil halatang ayaw niyang malapit sa akin. Dahil ba sa sinabi ko sa kanya kanina?

Well, gagawin ko iyon kung talagang hindi ko na kayang pigilan ang sarili ko. Nahahalata ko kasi na kapag nasa bahay na kami ay bihira siyang lumapit sa akin. Pero hindi panghabang buhay maiiwasan niya ako.

Minsan ko na siyang naangkin. Kaya maangkin ko ulit siya. No matter the concequences are waiting after I dare too.

“Come on little hamster. Kung hindi mo ako iimikin dito mismo. Hindi mo ako mapipigilan.” Pqgbabanta ko sa kanya na may halong katutuhanan kung hindi siya iimik. “Kaya kong gawin little hamster.” Dagdag ko pa at sinubukan ko na naman siyang hawakan.

“Subukan mo.” Galit na sabi niya kaya naman mas napangiti ako.

“Magsasalita ka pala eh.” Natatawa kong sabi bago binuhay ang makina ng kotse at pinaarangkada na iyon paalis. “Nakanhanda ka na ba?” Pang aasar ko pa sa kanya. At nagsimula na naman siyang manghampas sa braso ko. “Hey! Mababangga tayo.” Hindi naman ako makaiwas ng maayos.

“Hmmp.”

Naiiling na nagpatuloy ako sa pagmamaneho ng tumigil na siya. Nabalot na kami ng katahimikan habang nasa biyahe hanggang sa makauwi na kami.

¤¤¤ ¤¤¤

“What are you doing here? Paano ka nakapasok sa silid ko?” Tanong niya sa akin ng mabungaran niya ako na nakaupo sa gilid ng kama paglabas niya ng banyo.

Napalunok ako.

Tanging boxer short na asul lang ang bumabalot sa katawan niya.

“I told you. I want to do it again. And I miss it mi amore.” Namamaos na ang boses ko dahil sa init nang kumalat sa katawan ko. Tingin pa lang ang ginagawa ko pero sinisilaban na ang katawan ko. Ano pa kaya kung hahawakan ko na siya. Hahaplusin muli ang kalambutan ng katawan niya.

Damn! Napamura ako at mabilis na tumayo ako sa kinauupuan ko at lumapitbsa kanya.

Napaatras siya.

“Vienn. Hindi ito nakakatuwa. Umayos ka. Kakagatin kita. Kukurutin kita. Sisipain kita. Sasabunu….” hindi ko na siya pinatapos sa sinasabi niya.

Wala na akong pakialam kung pagpyestahan niya ang katawan ko sa pananakit niya pagkatapos ng gagawin ko. Basta gusto kong ilabas ang init ng katawan ko na siya ang dahilan.

“Uhmmp.” Nanunulak siya pero hindi ko siya hinayaang makawala sa akin. Mas naging marahas at mapangahas ang halik ko sa kanya at agad akong nagtagumpay dahil unti unting nawala ang panunulak niya sa dibdib ko.

Tumutugon na din siya sa mga halik ko.

“Uhmmm.” Ang mahinang ungol na kumawala sa bibig niya ng maipasok ko ang dila ko sa loob ng bibig niya.

Nilalasahan.

“Mi amore.” Naibulong ko ng bahagya kong pinakawalan ang labi niya. “So sweet.” And kiss him again. I wrap my arm around his waist habang ang isa ay nakahawak sa batok niya.

Ang kamay niya ay pumulupot na din sa leeg ko.

Ang labot ng labi niya at ang tamis talaga sa panlasa ko. Nakakaaddict kaya naman lagi ko siyang hinagalikan kahit na may kapalit na hampas at kurot iyon. I don’t care dahil kapalit naman ng pananakit niya ay ang sarap na mahalikan siya.

“Uhmmm.. mmmm.” Lumalim ng lumalim ang halik na pinagsaluhan namin. Ayaw niyang patalo at ginagaya kung paano gumalaw ang labi ko. Kung paano ko igalaw ang dila ko sa loob ng bibig niya.

“Mi amore.” Humawak na ako sa dalawang umbok ng pwetan niya at walang kahirap hirap na binuhat ko siya na agad namang ipinulupot ang mga paa sa akin.

Naglakad na ako patungo sa kama at sabay na bumagsak doon.

Hindi na ako nagsayang ng oras at agat na naglakbay ang palad ko sa kabuuan niya. Nilaro ang nipple niya.

“Uhmmm… oooh.” Nakakadala ang malamyos na ungol na kumakawala sa bibig niya. Pabaling baling ang ulo habang hinahalikan ko siya sa may tainga.

Habang ang isang kamay ko na ay dumausdos pababa papasok sa suot niyang boxer short hanggang sa tuluyan kong ikulong ang kaselanan niya sa palad ko.

“Uhmmm…oohhhh.. V-vienn. Uhmmm.” Napaliyad siya ng bumaba na ang labi ko sa leeg. Sa balikat. Sa may dibdib niya habang sumasabay ang isa sa kamay ko na naglalaro na sa kanya. Taas baba iyon kaya naman hindi na siya mapakali.

“Mi amore.” Pinagsawa ko ang bibig ko sa magkabilang dibdib niya. Sa kaliwa. Sa kanan. Ang tamis ng balat niya. Ang bango bango niya.

“Ooooohhh… uhmmmm.”

Bite! Suck! Lick! Iyon ang paulit ulit na ginawa ko sa nipple niya hanggang sa napagpasyahan kong bumaba pa ang labi ko. Sa may pusod. Nilaro ng dila ko ang butas nun at hahalikan. Tinanggal ko na din ang ang kaisa isang saplot na suot niya. Mabilis na isinunod ko ang damit ko at wala na akong kahit na isang damit na itinira para wala ng sagabal pa.

“Mi amore.” Until I found his manhood. And suck it. Lick it. Na naging dahilan para mas takasan siya ng mga ungol na nagsisilbing musika sa pandinig.

Pinagbuti ko ang pagpapaligaya sa kanya. Habang naglalaro ang bibig ko sa kanya ay naglalaro na din ang daliri ko sa bukana sa likuran niya. And I missed his pretty tight asshole. Ang muling maramdaman ang init habang nasa loob niya.

Damn it again. Mas sinilaban na ang katawan ko ng maramdaman ko ang pagkibot nun ng ipasok ko ang daliri ko doon.

Hindi ko na kaya. Kaya naman pinabaloktok ko siya para ihanda siya. I lick his flesh.

“Ahhhhhh.. uhmmmm….” napapakislot siya. Sa tuwing itutusok ko ang dila ko doon. Ano na lang kung ang akin na ang ipapasok ko.

“Yes mi amore. I want you now.” Mahinang saad ko at pumuwesto na sa pagitan ng mga hita niya. Itinaas ang balakang niya at isinampay ang mga paa niya sa mga braso ko.

I don’t like to use lube. Hindi ko gusto ang amoy. So I always using my saliva para mabilis na pasukin siya.

Matapos kong mabasa ang akin ay itinapak ko na sa bukana niya ang akin. Pilit na nagsusumiksik sa kakiputan ng lagusan niya.

“Damn, mi amore. So tight.”

“Ugh. . Ahhhhhh.” Hanggang sa tuluyan ko ng naipasok iyon.

Ang sarap sa pakiramdam na mabalot ulit ang buong laki ko sa kakiputan ng lagusan niya. Kung paano kumalat at bumalot ang init sa akin.

“Uhmmm. N-no.. n-no..” panunulak niya sa akin pero hindi naman magawang igalaw ang balakang niya para sana makaiwas o mahugot ang akin sa kanya kundi nanatili lang siya kung paano ko inangat iyon. Kung paano ko isinampay ang paa niya sa mga braso ko.

“Yes mi amore. Yes.” Nagsimula na akong kumilos. Mabagal na naglabas masok ako sa kanya. Huhugutin at sagaran ko din ibabalik pabaon.

“Ahhhhhhh….” napapahiyaw siya sa tuwing babaon ako. “Ooohhhhh.” Sa tuwing huhugutin ko. “Ahhhhhhmmp.” Sa tuwing lalakasan ko ang pagbaon.“

“Yes mi amore. Just moan. Ugh.. damn. Your so fucking tight. Uhmmm.” Ang mabagal na galaw ko ay naging mabilis.

Para akong idinuduyan sa alapaap sa sarap na nararamdaman ko.

Sa bawat hugot at baon ko ay mga mabibining ungol ang katumbas na siyang nakakapagpainit pa lolo ng katawan ko.

“Mi amore.”

“Ahhhhhhh…” napahiyaw siya ng isagad ko ang  akin sa loob niya.

Ang kanya na tigas na tigas na din na sumasabay sa pag indayog ng balakang ko sa kanya. Ang gansang pagmasdan. Ang kagat labi na napapanganga na lang siya sa tuwing sasalampak ako pabaon sa kanya. Is so damn amazing.

“Mi amore.” Niyuko ko siya. Siniil ng halik. Hindi niya matugunan ng maayos dahil sa pag napapaungol siya sa tuwing gagalaw ako at ibabaon ang buong laki ko sa kanya.

“Ugh.. uhmmmm…” ibinaon ko ang akin sa kaloob looban niya. “Ahhhhhhh… uhmmmm.”

“Mi amore.” Mas bumilis ang galaw ko. Mas lumakas naman ang ungol niya. Ang kamay niya ay kumapit sa braso ko na bumaon pa ang ilang kuko niya sa balat ko.

“N-no.. uhmmm. V-viennn. Uhmmmm. Ahhhhh..” sunod sunod ungol niya. “I-m gonna cum.”

Napangiti ako. Kahit hindi ko hinahawakan ang kanya, nilalaro at isabay sa galaw ko ay nasasarapan din siya.

Kaya naman mas ginanahan akong maglabas masok sa kanya. Gusto kong sumabay sa kanya. Gusto kong sabay naming marating ang rurok na kaligayan. Ang kaluwalhatian.

“Yes mi amore. Lets cum together.” Sagot ko. Mas binilisan ko na ang galaw ko. Dahil naiipon na din ang init sa katawan ko at handa na ding lumabas.

“Uhmmm. I-m cumming. Uhmmm…”

“Yes.. uhmm. Yes.. mi amore. Me too.” At naging doble na ang galaw ko. Iyong mabilis na mabilis.

“Ahhhhhh.” Isang malakas na ungol ang kumawala sa kanya kasabay ng paglabas ng katas niya na tumalsik na sa ibabaw ng tiyan niya.

Habang ako ay isinagad na ibinaon ang akin sa loob niya at inilabs lahat doon.

“So good mi amore. Uhmmm..mmmm.” at parang gusto ko pang isagad. Iyong tipong sasagad na ako sa kailaliman niya.

“Ugh… n-no.. no more inside.” Hinihingal na sabi niya ng pilit ko pang ibinabaon ang akin.

“Yes mi amore. Yes.” At buong bigat na ibinagsak ko ang katawan ko sa kanya habang nakasampay parin ang mga paa niya sa braso ko.

Hindi ko gustuhing bunutin ang akin dahil ang sarap parin sa pakiramdam iyon lalo na at hindi pa lumalambot ang pagkalalaki ko.

“Mi amore. Mi amore.” Bulong ko. Paulit ulit na sambit ko habang pinupog ko ng halik ang balikat niya kung saan.

“Uhmm. N-no. T-take it off..” may patulak na sabi niya sa akin. Pero hindi ako gumalaw bagkus ang akin lang ang iginalaw ko habang nasa loob parin niya ako.

“No mi amore. I want more.” Pabulong na sagot ko. Nagsimula na naman ang kamay ko sa paghaplos ng katawan niya. Papainutin ko ulit siya para muli hindi siya makatutol.

At sa paghaplos ko ng kayawan niya. Sinabayan ko ng paghalik muli sa kanya.

Hindi siya tumugon nang una pero kalaunan ay tumugon na din siya. At muli ko na naman siyang naangkit at sa pangalawang pagkakataon ay muli naming narating ang sarap ng kaluwalhatian.

¤¤¤ ¤¤¤

“You cant reject me, mi amore.” Bulong ko habang isinusuklaya ang mga daliri ko sa buhok niya habang nakaunan siya sa braso ko at mahimbing ng natutulog.

Nakadagan ang paa niya sa mga hita ko kaya hindi ako makagalaw para sana tumagilid sa kanya para yumakap.

“Sabi nga nila. Tulak ng bibig. Kabig ng dibdib. Pilit mo man akong tanggihan na angkinin ka. Hindi mo mapagkakailan ang gusto ng katawan mo.” Patuloy ako sa pagsasalita.

Napapangiti ako habang pasulyap sulyap pa sa kanya.

Kahit man hindi ko siya sabihan na gusto ko siyang angkinin ay magagawa ko. Kahit na anong oras ko gustuhin pero pinipigilan ko lang ang sarili ko.

Noong una talaga ay balak ko lang subukan. Oo, subukang angkinin siya dahil akala ko kapag ginawa ko na iyon ay mawawala na ang pagnanasa sa katawan ko ay nagkamali ako. Dahil mas pinagnanasaan ko na siya ngayon. Iyong tipong gusto ko siya ulit uliting angkinin.

Ganun kasi ako sa mga babaeng nakakaniniig ko noon. Kapag may nakita akong babae na nakakuha ng interest ko ay madali ko na lang sila makukuha. Pero kapag nakaniig ko na sila ay mawawala na ng tuluyan ang pagmanasang iyon. At iyon ang inaasahan ko sa kanya noong una ko siyang angkinin.

Kaya naman ngayon. Hindi ko na mapigil ang sarili ko na mas magnasa sa kanya dahil kakaibang sarap ang nararamdaman ko kapag inaangkin ko siya. Nakakabaliw kapag paulit ulit kong naiisip kung gaano kasarap sa pakiramdam ang nasa loob niya.

“Little hamster. You are mine.” Bulong ko. Hindi ko hahayaang may ibang makaangkin sa kanya. Dahil madali lang siyang nadadala.

Sa una talaga manlalaban siya. Pero matatangay din siya kapag hindi kansumuko na palambutin siya. At iyon ang napapansin ko sa kanya.

Maalala ko pa ang minsan kong makita na hahalikan siya ni Victor. Kung hindi ba ako dumating noon. Magpapatangay din kaya siya at tutugon sa halik ng kapatid ko.

Damn! Bigla naman akong nakaramdam ng panggagalaiti sa mismong naisip ko. Hindi ako makakapayag. Dapat bantayan ko siya. 24/7 kung kinakailangan para hindi siya madala kung may tuksong lalapit sa kanya.

Dahil ako lang. Ako lang ang dapat umangkin sa kanya ng buong buo.

Akin lamang siya.!! Akin lang.

++++++

Hindi na ako nagwarning. Ahaha. Para naman magulat kayo. Ayy. May bedscene pala. Ahaha. Hope nagustuhan niyo parin..

PH4 #31: Vienn & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Goo d Morning little hamster.” Nakangiti kong pagbati sa kanya at dinampian ng halik sa labi.

Mabuti na lang at ako ang naunang nagising dahil kung hindi ay baka magigising na naman ako na bumagsak sa sahig. Lalo na at dalawang beses ko siyang inangkin kagabi. Siguradong magrereklamo na naman siya sa sakit sa likod niya mamaya pagkagising niya.

“Para kang anghel na natutulog pero paggising mo.. hayst..” naiiling na lamang ako. Maingat na bumangon at bumaba na ng kama. At lumabas na ng silid matapos makapaglinis ng katawan.

Almost six in the morning.

“Lilian, anong iluluto mo sa agahan?” Tanong ko ng mabungaran ko si Lilian sa may kusina na abala sa paghahanda kung ano man ang niluluto.

“Good morning 5th young master. Magluluto lang po ako ng omelette with ham. May gusto po ba kayong iba para sa agahan?”

“No! Tama na iyan.”

“Gusto niyo po ba ipagtimpla ko po kayo ng kape.?”

“No need. Ako na magtitimpla ng kape ko.” Sagot ko. At habang nagtitimpla na ako ng kape. Pareho na lang kaming nagkatinginan ni Lilian ng marinig namin ang pagkalakas lakas na sigaw ni Vience.

“Ahhhhhhhhhhhhhhh! Viennnnnnnn….”

Nailing na may kasamang kibit balikat na ipinagpatuloy ko ang pagtitimpla ng kape ko.

“Sarapan mo ang niluluto mo. Pangsuhol sa kanya.” Sabi ko na lamang. Matapos akong magtimpla ng kape at isinabay na din ang gatas niya ay muli akong umakyat sa silid niya.

Inihanda ang sarili sa kung ano ang gagawin niya ngayong gising na siya. Nagpakawala pa ako ng isang malalim na paghinga bago ako tuluyang pumasok.

“Good morning little hamster.” Pagbati ko na may ngiti sa labi.

Isang napakatalim na tingin ang ipinukol niya ng mapatingin sa akin. Nakasalampak ng upo sa gitna ng kama na tanging kaselanan lang niya ang natatakpan ng puting kumot.

“C’mon. Tapos na. Huwag mo akong tignan ng ganyan baka humandusay na lang ako bigla sa sahig at hindi na humihinga.”

“I hate you.” Sigaw niya na. Napatitig ako sa kanya. Namamasa ang gilid ng mga mata niya. “I hate you.”

“Oops.” Akma niyang ibabato ang unan sa akin ng pigilan ko. “Mamaya ka na magwala. Matatapon ang tinimpla kong gatas para sayo.” Sabi ko sa kanya. Mabilis na nilakad ko ang maliit na lamesa sa may sofa at inilapag doon ang dala kong tray ng kape at gatas bago ko siya hinarap.

Pagharap ko ay tumama na nga sa akin ang unan. Naiiling na pinulot ko iyon at lumapit sa kanya.

Lihim akong napangiti dahil kahit gustuhin niya sigurong kumilos ng mabilis para mangurot na naman o manipa o manghampas ay hindi niya magawa dahil ng tangkain niyang kumilos ay napangiwi siya.

Itinago ko na lang ang pagngiti ko baka kasi domoble pa ang gigil niya sa akin at magwala siya ng umagang umaga.

“Good morning.” Muli kong pagbati sa kanya. Hindi pa man siya nakakasagot ay mabilis na niyuko ko siya’t dinampian ng halik sa labi bago mabilis din na lumayo sa kanya.

“Walang maganda sa umaga. Kung masakit ang buong katawan ko. I hate you. I hate you.” Pasigaw at talagang nanggigili ang boses na sabi niya.

Well, hindi na bago iyon.

“Ipinagtimpla kita ng gatas.” Pangbabalewala ko sa galit niya sabay turo sa gatas.

“Hmmp!” Matalim na naman na tingin ipinukol sa akin. “I want to go to bathroom. Hu hu hu.” May pasinghot pa na sabi niya.

“Okay! Sasamahan na kita hanggang doon. Pero huwag mo akong kukurutin , o hahampasin.” Pagpapaalala ko. Matalim lang na tingin ang isinagot niya. Lumapit na ako. Inihanda ko na din ang sarili ko kung sakaling magwala na naman siya at panggigilan na naman ako sa galit niya.

Hindi siya nagsalita.

“C’mon.” Walang kahirap hirap na binuhat ko siya habang nakabalabal sa kanya ang malaking kumot. “Huwag kang mangungurot. Mabibitawan kita.” Babala ko pa ulit. Hila hila ang kumot hanggang sa banyo at mailapag ko na siya doon. “Awwwwww.” Napasigaw na lang ako ng panggigilan nga niyang kurutin ako sa tagiliran ng makatayo na siya ng maayos.

“Hmmp! Kulang pa iyan. Hmmp! Labas.” Pagtataboy niya sa akin na sinamahan pa ng isang kurot na may pahampas pa sa braso.

“Argh! Awwwww. Ano ba Vience. Tumigil ka nga.” Hinuli ko ang kamay niya. “Titigil ka ba o gusto mong tuluyang hindi makatayo.” pagbabanta ko sa kanya.

“Bitawan mo ako. Bastos ka talaga. Bastos.” Pagwawala niya dahilan para tuluyang malaglag ang kumot na bumabalot sa kanya sa sa sahig.

“Well, mi amore. Huwag mo akong pakitaan ng ganyan sa umaga.” Tinignan ko siya mula ulo hanggang sa gitna niya. “Sinabi ko sayo na madali akong matukso. Kahit mahapdi ang likod mo hindi mo mapipigilan ang pagnanasa ko.” Dagdag ko pa.

“Bastos ka talaga. Lumabas ka. Lumabas ka na.” Nabalot ng sigaw niya ang loob ng banyo. At nagsimula na siyang umatras. Humakbang naman ako palapit sa kanya. Palipat lipat ang tingin ko sa labi niya. Sa dibdib at sa gitna niya.

“Nakakapaglakad ka naman pala mi amore. Hmmm.. hindi na ba masakit ngayon? Gusto mo dagdagan natin?” Pilyong sabi ko pa sa kanya.

“Bastos. Bastos.” Ng may makitang pwedeng ibato ay mabilis na lumipad iyon sa akin na naiwasan ko naman. “Labas.” At lumipad na naman ang bath soap sa akin. “Kapag hindi ka pa lumabas. Wala akong pakialam kung masira ang lahat ng gamit dito sa loob ng banyo.” Pagbabanta din niya.

Nailing na lang ako at tumigil sa paglapit sa kanya.

“Okay! Okay! Lalabas na ako.” Sagot ko na lamang. Hindi naman sa nasasayangan ako sa masisira niya pero papalampasin ko na lamang. “Bilisan mo lang. Lalamig na ang gatas na tinimpla ko.”

“Hmmp.” Tumalikod na siya.

Lumabas na din ako ng banyo at hinarap na ang kape ko . Hindi na mainit. Naiiling na hinigop ko na lang iyon hanggang sa maubos ko. Kampanteng naghintay sa kanya hanggang sa makalabas siya.

“Okay na ba ang pakiramdam mo?” Tanong ko sa kanya. Talim ng tingin lang ang isinagot niya sa akin. “Inumin mo na ang gatas mo. Tapos sabay na tayong bababa ng makakain na tayo at makapasok na sa trabaho.”

“Hindi ako papasok.” Sagot niya. Umupo naman sa sofa at inimun nga ang gatas. Katulad ko nilagok niya iyon ng sunod sunod hanggang sa maubos.

“Okay! Magpahinga ka na lang muna para makabawi ka ng lakas. Tapos ulitin ulit natin mamayang gabi.” Nakangising sabi ko.

“Bastos. Hmmp! Puputulin ko iyan kapag uulitin mo ulit mamayang gabi. Makita mo.” Gigil na turan niya sabay turo pa sa gitna ko.

“Haha! Little hamster. Wala ng magpapaligaya sayo kapag pinutol mo. Uhm.”

“Pakialam ko. Kung sasakit naman ang likod ko ng dahil diyan.”

“Sorry naman. Dibali pareho naman tayong nasasarapan kapag ginagawa natin.”

“Bastos. Hmmp! Pero sasakit ang likod ko pagkatapos. Hindi ikaw ang mag sa-suffer sa hapdi sa likod. Hindi ka nakikinig sa akin.”

“Oo na. Makikinig na ako sa susunod. Masyado lang akong nadadala dahil para mo akong hinihipnotismo kapag nasa loob mo parin ako.”

“Bastos ka talaga. Kailangan bang pag usapan iyan.”

“Haha! Oo na. Hindi na. Hindi na.” Sinangga ko ang paghampas niya. “Gusto mo bang buhatin kita hanggang sa baba ng makakain na tayo?” Pang iiba ko na lang ng usapan.

“Hmmp.”

“C’mon. I will give you ride at my back. Or you want me to carry you like a princess. Hmmm.”

“Hmmp.” Umirap na naman siya. “Talikod.”

“As you wish mi amore.” Pumuwesto nga ako sa harapan niya patalikod. Sumampa nga siya sa likod ko at nagpakarga.

Ngingiti na sana ako pero…

“Awwwww.” Muntik ko pa siyang nabitawan dahil bigla niya akong kinagat sa balikad. “Tumigil ka Vience. Mailalaglag kita.” Napapangiwing sabi ko sa kanya. Gusto ko sanang haplusin iyon pero hindi ko na magawa dahil nakahawak na ako sa mga paa niya.

“Lakad na. Bilis.” Pang uutos pa niya na parang hindi siya ang dahilan kaya natigilan ako.

Pilit na binalewa ka na lang ang pumipintig na balikat ko sa kinagatan niya. Napapamura na lang ako sa loob loob ko dahil doon.

Naku! Naku! Kung hindi lang niya ako napaligaya kagabi.. baka inihulog ko na siya.

“Good morning missy.” Pagbati naman ni Lilian dito ng makarating kami sa hapag kaninan.

“Morning.” Tipid na sagot niya. Maingat na ibinaba ko siya sa pagkakakarga niya sa likod ko. Pero may pakurot na naman sa tagiliran ko bago siya umupo.

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga.

Mabilis naman na naghanda si Lilian para sa agahan para pagsaluhan.

Naging magana siya sa pagkain pero hindi naalis ang matalim na tinging ipinupukol sa akin sa tuwing magtatama ang mga mata namin.

Hindi ko na lang siya pinansin. Napapaisip tuloy ako kung paano ko siya mapapaamo. Hindi ko naman madaan sa pagbili ng mga bagay na ikakatuwa niya. Pinatayuhan ko na nga siya ng negosyo pero wala paring epekto.

So fearless. Kung ibang tao lang siguro siya ay baka nababahag na ang buntot huwag lamang akong makabangga pero siya… saan ba niya nakuha ang sobrang tapang sa sarili at hindi kilala ang isang Anderson.

“Ano tinitingin tingin mo diyan?” Napakurap ako sa paninita niya.

“Nothing little hamster. Kumain ka na para may lakas ka ulit mamayang gabi.” Sagot ko na may kasamang biro na may katutuhanan. Baka lang naman makalusot. Malay mo papagalaw ulit siya sa akin.

“Nek nek mo. Ano ka siniswerte. Hmmp.” Sabay subo ng ulam.

“Oo naman. Maswerte ka din naman sa akin mi amore. Hmmm. Diba.”

“Hmmp.” Hindi na siya sumagot. Pinagtuunan na lang nito ang kinakain.

“Sasabay ka ba sa akin.” Tanong ko sa kanya ng matapos na kaming kumain at makapaghanda na ako para pumasok sa pulisya.

“Ayaw ko. Hindi ako makalakad ng maayos. Hindi din ako makaupo ng maayos. Mahihiga na lang ako maghapon.” Sunod sunod na saad niya.

“Okay! Ikaw ang bahala. Marami din naman ako ngayong gagawin. May bibisitahin kaming site ng aksidente ni CI Clary mamaya kaya wala din ako sa station maghapon.”

“Bakit partner  ba kayo para magsama? Ang pagkakaalam ko sa trabaho mo ikaw lang ang nagpapatubad ng utos sa kanila. At hindi mo kailangang makisama sa pag iimbestiga nila. Pero bakit kailangan pang sumama ka sa kanya.” Mahabang lintaya niya.

“Hindi ako matatahimik na basta na lang uupo at maghihintay ng update sa mga kasong hawak ng distrito.” Sagot ko naman sa kanya.

“Siguraduhin mo lang na trabaho ang pupuntahan niyo. Kundi puputulin ko talaga iyan. Makita mo.” Gigil na pagbabanta niya dahilan para mapangiti ako.

“Haha! Ano yan? Nagseselos ka na naman ba?”

“Pinapaalala ko lang sayo ang sinabi ko noon. Kaya umayos ka Vienn Anderson. Hindi ako nagbibiro. Kaya huwag ka ng sumama kung ayaw mong mawalan ka ng ikakaligaya mo.”

“Haha. Haha.” Hindi ko mapigilan ang tumawa dahil doon. “Oo na. Oo na. Misis.” Sabay tapik at pisil sa pisngi niya. Agad din akong lumayo sa kanya matapos ko siyang dampian ng halik sa labi dahil nakaabang na naman ang kamay niya para mangurot o manghampas.

“Hmmp!.”

Nakakatuwa lang ba na kahit wala kaming usapan sa kung ano ba ang relasyon namin pero ganito na kami. May nangyari na at marunong na siyang pagbantaan ako.

“Mauuna na ako. Pahinga ka ng maayos little hamster.” Sabi ko bago ako nagpaalam sa kanya. Isa na namang mabilis na halik ang iginawad ko sa kanya bago tuluyang umalis ng bahay para pumasok na sa trabaho.

Hindi na masama. Maganda din pala ang may pinag papaalaman ka sa umaga bago pumasok ng trabaho. At ang may maghihintay sa gabi sa bahay.

“What a scene.” Naibulong ko na lang habang nagmamaneho ako sa tumatakbong eksena sa isipan ko.

Iyong uuwi ako ng bahay na sasalubungin niya ako ng yakap at halik. Wow! Pero napangiwi din ako ng biglang lumitaw ang pagsalubong niya ng kurot at hampas sa akin.

“No! No!” Nailing ako. Iwinaksi ang eksenang iyon sa isip ko dahil hindi lang iyon basta eksena lang. Dahil ganun na ganun nga ang mangyayari pag nagkataon na salubungin niya ako sa pag uwi ko.

Hayst! Kailan nga ba siya aamo? O sadyang sasanayin ko na lang ang sarili ko sa ugali niya.

Malamang nga! Ganun na lang talaga ang magagawa ko.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“ Missy saan kayo pupunta?“ Tanong sa akin ni Lilian ng palabas ako ng bahay. Tatlong oras na ang lumipas mula ng makaalis si Vienn para pumasok sa trabaho.

At naboboro na naman ako kaya naman gusto kong lumabas. Hindi para sumunod sa kanya kundi maglalakad lakad lang.

“Sa mall. Gusto mo sumama?” Tanong ko sa kanya. Kung gusto niya sumama bakit hindi diba. Para naman may kasama akong mapagod sa paglalakad.

“Huh! Sigurado kayo missy?”

“Oo. Tapos mo naman na ang trabaho mo. Bilis na. Magbihis ka na para makalabas na tayo.”

“Sige missy. Wait lang.” Mabilis naman na tumalima ito. Kahit na masakit parin ang likod ay hindi ko na lang papagtuunan ng pansin. Kailangan kong libangin ang sarili ko para hindi iyon ang lagi kong iniisip.

“Okay na ako missy.” Napalingon ako kay Lilian. Simpleng T-shirt lang na kulay lila at pantalon ang suot. Habang ako ay t-shirt din na puti na may strips sa gilid na asul at fitted na sa taas ng tuhod ko ang haba.

“Lets go.” Aya ko. Nauna na akong lumabas. May sasakyan naman kami kaya naman hindi na namin kailangang maglakad hanggang labasan para mag commute pa.

“Window shopping lang tayo.” Sabi ko kay Lilian ng nasa mall na kami. “Wala ako pera eh.” Narinig ko ang bahagya niyang pagtawa sa sinabi ko. Mayroon naman akong sariling pera pero hindi kasing laki ng card na ibinigay sa akin ni Vienn ang laman.

“Ako din missy. Nagtitipid ako. Pero kayo, kahit hindi naman kayo magtipid kaya naman kayo sustentuhan ng 5th young master.”

“Naku! Naku! Hindi ko ibabaon sa utang ang sarili ko sa kanya noh! Bahala ng magtipid ako huwag lang akong gumastos ng pera niya.” Sagot ko naman dito.

“Hindi naman masasabing utang iyon missy.” Sabi nito. “Kumbaga bigay niya iyon sa inyo bilang parte na ng pamilya niya.”

“Weeeh! Ahh basta. Kahit na bigyan niya ako ng maraming pera hindi ko tatanggapin.”

Nagkibit balikat ito.

Nagpatuloy kami sa paglalakad lakad lang.

“Alam mo ba missy, na maraming naghahabol sa 5th young master. Hindi lang naman siya kundi silang apat na inalagaan ng old master.”

“Tapos?” Nakikinig na lang ako sa pagkukwento niya habang tumitingin tingin sa mga damit sa pinasukan naminh shop.

“May asawa na ang 2md young master dahil ang old master ang pumili ng mapapangasa nito.”

“Maganda ba naman ang napangasawa niya?”

“Cute siya missy, at hindi siya matatawag na maganda dahil lalaki po ang napili ng old master para sa 2nd young master.”

“Talaga?” Bigla tuloy akong naexcite sa kwento nito. Hindi man kumpleto ang kwento niya ay noong huli niya daw makita ang 2md master na tinutukoy niya ay noong newyear na lang daw sa bahay ng lolo nila.

“Ganun ba kaopen ang lolo nila dahil hindi ito taliwas sa same gender relationship?”

“Hindi naman missy. At doon ako bumibilib sa old master dahil kung saan liligaya ang mga apo niya ay doon siya papanig.”

“Pero sabi mo ang lolo nila ang pumili ng mapapangasawa ng 2nd master niyo? Buti hindi nagalit?”

“Hindi ko alam, missy. Pero iba kasi ang ugali ng 2nd young master. Ibang iba ang ugali nito sa 5th young master. Pero noong newyear doon ko lang nakita na ngumiti ang 2nd young master kaya sigurado ako na nagustuhan nito ang pinili ng old master.”

“Ahh! Okay! Interesting naman iyon.”

“Sinabi mo pa missy. Kaya nga masaya ako para sayo. Dahil nakuha mo ang pansin ng 5th young master ng walang kahirap hirap gayong kahit na anong gawin ng iba ay hindi nakakakuha ng atensyon mula sa kanya.”

“Hmmp! Hindi ko naman hinihingi ang atensyon niya.”

“Iyon na nga missy. Kaya masasabi kong kayo ang magkakatuluyan ng 5th young master.”

“What? No! No! Ang layo na ng itinakbo ng isip mo Lilian.” Sinabayan ng sunod sunod na pag iling. “Tara na nga. Punta pa tayo sa iba.” Pang iiba ko na lang ng usapan. Hindi ko pa naisip na hahantong kami sa ganun ni Vienn. It’s a big NO!

Hindi na ito umimik pa ng makalipat kami sa ibang shop.

“Gusto mo ito?” Tanong ko sa kanya ng makita ko na babagay ang napili ko.

“Ho! Wala akong per missy.”

“Ako bahala.” Ngumiti ako. Kinuha ko iyon at ipinahawak sa kanya.

Naging magaan na ang pagiikot ikot namin sa mall at hindi naman namin maiwasan ang bumili nga ng magustuhan ko.

“Sabihan mo ang driver na puntahan tayo dito para makakain na tayo ng tanghalian.” Utos ko kay Lilian. Pasado alasdose na ng hapon.

“Sige missy.” Tinawagan nga niya ito at agad naman na dumating makalipas ng halos dalawang minuto.

Kumain kaming tatlo ng sabay sabay. Bumalik na ang driver sa parking area dala ang nauna na naming pinamili.

Nalibot yata namin ang buong mall sa kakatingin lang ng mga nakadisplay. Bibili kung may matipuhan.

Nakagstos tuloy kami ng humigit sampung libo gamit ang card na bigay sa akin ni Vienn.

“Bili na lang tayo ng snack bago umuwi.” Aya ko na kay Lilian ng mag aalas kwatro na ng hapon. Isang buong araw na halos sa mall lang namin inubos.

“Sige missy.” Agad naman nitong kinuha sa akin ang bitbit kong mga paper bag. Siya na lang daw ang magbubuhat baga mabigatan lamang ako.

Sasagot sana ako pero wala ding mangyayari dahil ipagpipilitan nitong siya ang magbitbit ng mga iyon. Kaya hinayaan ko na lamang. As if naman kasi mabigat ang mga iyon eh ilan lang namang mga damit iyon. Pero may binili ako na stufftoy na may kalakihan. Mas malaki pa yata sa akin. Na ipinunta na sa kotse at isinakay na doon.

Matapos bumili ng maiinum at kaunting snack ay bumalik na kami sa kung saan nakaparking ang kotse. Pero bago pa man kami makarating ay may kung sino na ang bumunggo sa akin na tumatakbo kaya naman ang hawak kong juice ay tumilapon sa taas habang ako ay patumba na sa sahig.

“Missy.”

Parang bumagal pa ang oras. Slow motion ang narinig kong pagtawag sa akin ni Lilian. Ang juice na tumilapos sa taas ay mabagal na gumagalaw at tamang matatapon iyon sa akin. Habang ako ay mabagal din na patumba sa semento.

Pero nahimasmasan ako ng may kung sinong sumalo sa akin bago pa man ako tuluyang matumba. Nahulog ang juice mismo sa taong sumalo sa akin habang nasa bisig ng lalaki.

“Are you okay?” Tanong nito. Nakasuot ito ng uniform ng isang Army. Napakurap kurap pa ako.

“General.” Tawag sa dito ng iba pang army na lumapit sa amin. “Basa kayo.”

“Ayos lamang ako.” Sagot nito at inalalayan akong makatayo. “Nahabol niyo ba?” Tanong pa nito sa kanila.

“Yes General.” Sabay tulak sa lalaki na tantya ko ay ito ang bumangga sa akin. Kaya bago pa man makapagsalita ulit ang lalaking sumalo sa akin ay mabilis na nilapitan ko ang lalaking nakaposas na at sinabunitan.

“Hayop ka. Muntik pa akong bumagsak sa sahig ng dahil sayo.”

“Aray. Aray.”

“Hey! Maghunusdili ka sir.” Pigil naman sa akin ng isa.

“Baka gusto mong ikaw ang sabunutan ko? Ikaw kaya ang matumba sa sahig.” Gigil na sagot ko dito. “Pasalamat kayo dahil nasalo niya ako. Dahil kung hindi.” Baling ko sa lalaking nakabunggo sa akin at saka sinintok ito. “Hmmp.” At matalim na tinapunan ito ng tingin bago ko binalingan ang tinawag nilang General na siyang nakasalo sa akin. “Salamat. Lets go Lilian. Bumili na lang tayo sa daan ng ibang maiinum.” Aya ko na kay Lilian na agad naman sumunod sa akin ng maglakad na akong palayo sa kanila.

Nakakabanas. Sayang yong 40 pesos ko sa juice na natapon. Kagigil.

“Ayos ka lang ba missy? Hindi ka ba nagalusan?” Tanong pa ni Lilian ng makasakay na kami ng kotse.“

“Hindi naman. Nakita mo naman na nasalo ako ng General na iyon diba.”

“Hay! Mabuti naman. Lagot ako sa 5th young master kapag nasaktan ka. Pero missy. Huwag mong sasabihin sa kanya na sinalo ka ng lalaking iyon huh. Malilintikan ako.”

“At bakit naman? Gugustuhin mo bang matumba ako sa sahig kaysa ang nasalo ng General na iyon?”

“No! No! Ang ibig kong sabihin. Huwag mong sasabihin na nahawakan ka ng iba.”

Kunot ang nuo ko na napatingin dito. “Okay!.” Sagot ko na lamang kahit hindi ko maintindihan ang ibig niyang ipahiwatig doon.

Ah basta! Gigil ako sa lalaking bumangga sa akin. Kung hindi lang ako pinigilan ng mga iyon ay baka nakalbo ko pa.

Grrrr!

¤¤¤¤ Lagyan natin ng Rank!! Ahaha..

PH4 #32: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Napapangiti ako habang patuloy sa pagpa-pop up ang message galing sa card na bigay ko sa kanya.

“Akala ko ba hindi ka lalabas little hamster.” Naibulong ko na lamang habang binabasa ko na ang report na ipinasa sa akin.

“This is the latest report DG.” Napaangat ako ng tingin ng maayos na inilapag sa harapan ko ni CI Clary ang may kakapalang envelope.

“Just leave it there.” Sabi ko at muling ibinalik ang paningin ko sa ginagawa ko.

“It’s almost lunch DG, baka gusto mong mag lunch muna?”

“Thank you, but I’m not yet hungry CI.” Sagot ko na hindi na ako nag abalang tignan siya.

Nailing na lang ako ng umalis na ito dahil nagtagal pa ng halos isang minuto na nakatayo sa harapan ng desk ko.

Napapansin ko naman na may gusto ito sa akin. Well, naisip ko na noon na bakit hindi pagbigyan pero biglang dumating si Vience at ang kaisipan iyon ay nawala na lang bigla dahil mas naagaw ang pansin ko sa kanya. Naaliw sa kakulitan niya.

Muli akong napatingin sa cellphone ko ng tumunog ulit iyon. Napangiti na naman ako ng silipin ko iyon at binasa kung saan na naman niya ginamit ang card na bigay ko. Sa isang restarant. Pero nagtaka ako dahil ang dami yata ng nagastos niya doon kahit pa man sa mamahaling restaurant siya kumain.

May kasama ba siya? Iyon agad ang unang pumasok sa isipan ko. Wala akong pakialam kung ubusin niya lahat ng laman ng card na bigay ko huwag lang siyang magkakamaling magsama ng kung sino mang puncho pilato lang.

Where is your missy? Mensahe ko kay Lilian dahil ito ang una kong naisip na may alam kung sino ang kasama ni Vience. Maninigurado lamang ako.

Nasa labas po kami ni Missy, 5th young master. Isinama po niya ako. Agad namang sagot ni Lilian kaya naman lumuwang ang paghinga ko dahil hindi iba ang kasama niya.

Hindi na ako nagreply pa. Hindi ko na kailangang mag alala dahil alam kong alam na ni Lilian ang gagawin niya habang kasama siya nito.

“Enjoy shopping, little hamster.” Ibinalik sa gilid ko ang phone ko at hinarap na muli ang ginagawa ko.

Doon ko na ginugol ang oras ko at nakalimutan ko ng mananghalian pa sa dami ng dapat analisahin sa mga kasong hawak ng distrito hanggang sa maghapon.

Lahat naman ng mga kasong dumadating ay sadya nga namang mahirap pero iyong kaya naman resulbahin ng isang araw lang ay hindi na ako sumasama sa kanila. Magbibigay na lang ako ng utos. At ang mga kasong kailangan ng masusing pag iimbistiga at malalaking sindinkato ang sangkot ay ako mismo ang gumagawa ng paraan para makakuha ng mga impormasyon sa kanila.

Kahit na ikapahamak pa ng buhay ko basta magtagumpay akong maisara ang isang kaso at mapabagsak ang isang sindikato.

Katulad lang naman sa kompanya ko na minsan ko na lang halos mapuntahan. Once a month na titignan ko lahat ng mga importanting bagay. At saka na lang ako lalabas kung kailangan na ang pirma ko. Ganun lang kasemple ang buhay ko.

“Magpapatrol lamang ako.” Sabi ko kay SPO2 George ng matapos ko na ang ilan sa mga ginagawa ko. Gusto kung puntahan si Vience kung hindi pa sila nakakauwi.

“Sasama na ako DG.”

“Hindi na kailangan.” Hanggang sa bagtas ko na ang daan papunta sa kung nasaan si Vience.

Mabilis ko namang narating ang mall. Pero ng makarating na ako sa parking area ay nagulat na lang ako sa nakita ko.

May apat na army ang nakapalibot sa kanya habang sinasabunutan niya ang isang lalaki na hawak ng dalawa sa nakaunipormadong lalaki.

Napangit ako ng akma yata siyang pipigilan ng lalaki ng binalingan niya ito na natigil sa balak na pigilan niya.

Naiiling na hindi ako makapaniwala matapos niyang bitawan ang buhok ng lalaking sinabunutan bago binalingan naman ang isang lalaki.

A General.

Oo, isang General ng Army ayon na rin sa uniform nito na may apat na star sa balikat.

At bakit naman napadpad ang army sa lugar na ganito? Iyan ang hindi ko masasagot.

May kung anong sinabi pa si Vience sa General bago tumalikod kasunod naman si Lilian at sumakay na ng kotse.

Napasunod na lang ang tingin ko ng umarangkada na paalis ang sasakyan nila.

Doon na ako lumabas. Lumapit na sa mga army na palayo na din habang dala dala ang lalaking nakaposas.

“Excuse me.” Tawag pansin ko sa kanila. Agad na sumaludo ako sa General ng ito ang una kong balingan.

Dahil naka PO1 lang ang damit ko ay mababang mababa ang tingin nila sa akin.

“Sorry for interrupting General.” Taas nuong sabi ko dito.

Mabilis na kumilos ako at ipinakita ko dito ang totoo kung ID para hindi nila ako maliitin.

“Derector General Anderson.” Sumaludo na din ito sa akin. Bilang isang may mataas na posisyon ay muli din akong sumaludo dito. “General Baker.” Pakilala nito. Sumaludo na din ang tatlo nitong kasama sa akin.

Seryusong napatingin ako sa lalaking hawak nila.

“Hindi ko naabutan ang nangyari General, pero sakop ng distritong ito ang lugar kung saan niyo nahuli iyan. Do you mind if I take him with me?”

“Oh! Of course Derector General Andersin. Pero hindi ko lubos maisip na ang isang DG na katulad mo ay magsusuot ng mababang ranggo sa kapulisan.”

“Pasensya na General Baker, pero labas na iyon sa usapan tungkol sa nahuli niyo.”

“Yeah! Your right Derector General Anderson. Nataon lang na napadpad kami dito ng magnakaw siya sa isang Jewerly shop kaya namin siya hinuli. Take him with you. At sana bigyan ng tamang kaparusahan ang isang ito.”

“Oo naman, General Baker. But by the way General Baker, nakita ko na may iba pa kayong kasama bago ko kayo nilapitan. Who are they? Sila ba ang may ari ng jewerly shop na sinasabi niyo?” Tanong ko dito. Hindi kasi ako mapakali. Baka may ibang dahilan kaya nasali si Vience sa mga ito.

“No! No!.” Agad na sagot nito na napansin ko ang kakaibang ngiti na gumuhit sa labi nito. Kunot ang nuo ko na naghintay pa sa sasabihin nito tungkol kay Vience. “We are chasing this guy and he bumped into him.” sagot nito.

“At nasalo siya ng General bago pa man ito matumba sa semento.” Sabad naman ng isa.

“You catched him, General Baker?” Pang uulit ko na lalong mas lumalim ang gitla ng nuo ko.

“Yes.” Nakangiti nitong sagot. Napatingin pa sa kung saan dumaan ang kotseng sinakyan niya ng umalis na para bang nandoon parin siya.

“Okay then General Baker.” Humugot ako ng isang malalim na hangin sa baga na pinakawalan din iyon. Iba ang naamoy ko sa isang ito sa paraan ng ngiti nito. “I will take this guy. At ako na ang bahala sa kanya.”

“Okay Derector General Anderson. Nice meeting you.” Sabay kaming nagtaas ng kamay at sumaludo sa isa’t isa.

Nagpaalam na sa mga ito at dinala na sa pulisya ang lalaki.

Pero hindi maalis sa isipan ko ang ngiti ng General na iyon ng tanungin ko si Vience kanina. And that kind of smile… huwag lang itong mahkakamali na ipahanap si Vience.

“Your not going any further, General Baker.” Bulong ko habang bagtas ang daan pabalik ng pulisya.

“What happened DG?”

“Nagnakaw sa isang Jewrly shop. Mamaya darating dito ang may ari ng ninakawan niya. Kunan niyo na siya ng detalye para agad ding matapos iyan.” Seryusong sagot ko dito.

“Yes DG.”

Hindi na ako mapakali kaya naman nagpaalam na ako sa kanila na aalis ulit ako at binilinan na sila na muna ang bahala sa pulisya.

Hanggang sa bagtas ko na ang daan pauwi ng bahay.

¤¤¤ ¤¤¤

“Nasaan ang missy mo?” Tanong ko kay Lilian ng makasalubong ko.

“Nasa silid po 5th young master. Inaayos pa po ang ilan sa pinamili niya.”

Agad kong inakyat siya sa silid niya. At walang katok sa pinto na pumasok ako sa loob.

“Hmmm, hmmmm.. lalala lalalla.”

“Happy?” Tanong ko ng makalapit ako sa kanya.

Halatang nagulat siya sa paglapit ko.

“Paano ka nakapasok? Bakit hindi ko narinig? At bakit ang aga mo yata umuwi ngayon?” Sunod sunod na tanong niya as usual.

“Hindi kasi tumigil sa kakatunod ng CP ko kanina kaya naman naabala ako sa trabaho ko at hindi nakapag focus. Nag enjoy ka ba sa pag sho-shopping mo?” Balik tanong ko.

“Ahh! Iyon ba? Nope. Hindi naman nakakaenjoy ang mag shopping. Nakakapagod pa nga.” nakasimangot na sagot niya at muling binalingan ang ginagawa. “Halos ka-darating lang din namin. By the way. Look at this. And this. And this. And this.” At ipinahawak sa akin ang apat na paper bag.

Kunot ang nuo ko. Na halos yakapin ko na ang mga iyon sa paraan ng pag abot niya sa akin ng mga iyon.

“Bakit? Ano naman ito?” Nagtataka kong tanong.

Ngumiti siya. Lumapit at mabilis na umangat ang kamay. Agad akong humakbang palayo dahil mangungurot na naman yata siya.

Pero mabilis ang ginawa niyang paghawak sa akin ay pinanggigilan ang pisngi ko na pisilin.

“Bumili ako ng damit mo.” Nakangiti niyang sagot.

“What?”

“Yup. Kasi wala naman akong mabili na iba kundi damit mo lang. Bagay iyan sayo. Promise.”

“At bakit ako ang binilhan mo at hindi para sayo.”

“May binili din naman ako para sa akin. And this. Tadannn.” Sabay turo sa sa malaking teddy bear na balot pa ng plastic. “Iyan ang binili ko para sa akin. Kaso ang mahal mahal niya kaya kaunti na lang ang binili kong damit. Binilhan ko din si Lilian ng damit nita tapos si Mang Roger.”

“Okay! Wala ka na bang ibang sasabihin sa akin?”

“What? Ano pa gusto mo malaman?” Balik tanong niya. Nag isip na kung may iba pa ba siya dapat sabihin sa akin. “Ahh! Oo nga pala. May nakabunggo sa akin kanina tapos nahuli ng mga army. Hmmmp! Iyon. Sinabunutan ko. Pasalamat ang lalaking iyon nasalo ako ng isa sa army na iyon. Dahil kung bumagsak ako sa semento. Baka nakalbo ko ang lalaking iyon.” Sunod sunod na pagkukwento niya.

Well, hindi ma masama dahil nagsabi siya ng totoo at para namang wala lang sa kanya ang pagsalo sa kanya ng General na iyon. Pero hindi ko gusto ang ngiti ng lalaking iyon habang sinasabi niya ang nangyaring insidente kanina. Naiirita talaga ako.

“And don’t let other touch you again.” Seryusong sabi ko sa kanya. Palalampasin ko ang bagay na iyon dahil hindi ko nakita pero kapag nakita ko sa akto iyon ay ewan ko na lang lalo na at iba ang kutob ko talaga sa General na nakasalamuha niya.

“Heller. As if naman ibang hawak ang pagsalo niya sa akin.” Sabay tampal ng nuo ko kaya napakurap ako.

“Basta.” Naipilig ko ang ulo ko. At kinalma ang sarili ko dahil talagang hindi maganda sa sestema ko ang kaalamang may ibang humawak sa kanya.

Damn! Napamura ako sa loob loob ko. Bakit ba ang bilis kumulo ng dugo ko kapag naiisip na may ibang hahawak o may makakahawak sa kanya.

“Okay! Fine. Fine. Fine. Pero tignan mo muna ang damit na binili ko.” Pang iiba niya ng usapa. “Tapos isukat mo kung kasya. Tingin ko naman kakasya yan. Bilis. Bilis.” Hindi pa man ako nakakapagsalita ay muli siyang lumapit sa akin. Hinila ako sa may sofa. Kinuha ulit sa akin ang mga paper bag na ibinigay sa akin.

“Hey!” Pigil ko sa kanya ng kalasin niya ang police belt ko na hindi ko na natanggal kanina dahil agad ko siyang pinuntahan.

“Bakit ba?” Reklamo niya. Hindi pinansin ang pag pigil ko sa kanya. Basta na lang niya itinapon iyon sa sofa ng makalas at isinunod ang damit ko.

“I have a hand little hamster.” Sabi ko sa kanya at itinaas pa ang kamay ko ng kalasin na niya ang botones ng uniform ko.

Natigilan siya. Napangiti ako dahil para siyang nagising sa pagka excite na makitang isuot ko ang damit na binili niya para sa akin.

“Hmmp! Bilisan mo na kasi. Hubad na ng maisuot mo iyan.” Utos niya ng lumayo sa akin.

“Siguro, bibilisan ko mi amore kung maghuhubad ako para doon…” sabay kindat sa kanya. “Alam mo na.”

“Bastos ka talaga kahit kailan.” Sabay hampas na naman sa balikat ko.

“Haha. Oo na. Ito na maghuhubad na ako.” Natatawa akong sinimulan na ang pagkalas ng botones ng damit ko. Nawala na tuloy sa kaisipan ko ang katutuhanang may ibang humawak sa kanya dahil mas naaliw na naman ako sa kanya.

“Ang bagal mo naman eh.” Sabay lapit ulit sa akin. Tinulungan na naman niya akong kalasin ang mga butones ng damit ko. Isinunod ang t-shirt.

Napangiti na naman ako lalo na at natigil siya sa paggalaw ng mapako ang tingin niya sa dibdib ko.

I knew it from the very beggining na naaagaw ang pansin niya sa dibdib ko dahil sa mabalahibo.

“Ano mi amore? Ipapasuot mo ba ang damit na binili mo para sa akin o pagmamasdan mo na lamang ako.” Tawag pansin ko sa kanya. Baka kapag hindi pa siya gumalaw ay ako na ang kikilos pero hindi sa pagsuot ng ipinapasuot niya kundi huhubaran ko na din siya.

Napansin ko ang pagkurap niya bago tumingin sa akin.

“Hmmp.” Na may kasamang pag irap na naman. Kinuha ang laman ng isang paper bag at ibinigay iyon sa akin.

Isinuot ko naman iyon. A white long sleeve.

“Ito pa.” Sabay bigay sa akin ng isa pa. Isa naman iyong blue denim na jacket. “Iterno mo diyan.” Hindi pa man ako nakakasagot at siya na mismo ang nagsuot nun sa akin. Napaikot na lamang ako para maisuot iyon. “Perfect. Tapos tanggalin mo na ito. Tapos isuot mo ang pantalon na binili ko.”

“You sure of that mi amore?” Tanong ko sa kanya ng hawakan niya ang botones ng pantalon ko. Nag katitigan pa kami. “Baka masagi mo mi amore. At hindi iyan makapagpigil na lumaki.”

“Bastos ka talaga.” Sabay tulak sa akin kaya natawa ako ulit. Para naman kasing bata kung ituring niya ako at kailangan pa talagang tulungan ako na tanggalin ang mga damit ko.

“Haha! Manunuod ka ba? Tatanggalin ko rin ba ang panloob ko. Baka may binili ka din para sa akin.” Dagdag biro ko pa.

“Hhmmmp! Ano ngayon kung may binili ako. Oo, mayron nga pero hindi mo naman kailangang isuot iyon.”

“Hahahaha! Pero gusto ko little hamster. Hmm.”

“Isa pa. Tatanggalin mo ba yan o gusto mong ihampas ko na lang sayo to.” Sabay labas ng pantalon na denim blue din ang kulay. Terno ng jacket na binili niya.

“Okay! Heto na.” Sinunod nga ang gusto niya at isinuot na ang pantalon baka nga paghahampasin nga niya ako kapag hindi ko siya sinunod.

“See! Perfect. Nagmukha kang tao.” Sabi pa niya.

“Vience!!!!!!. Anong tingin mo sa akin? Hindi ako tao?” Naibulalas na tanong ko.

Siya naman ngayon ang natawa. “At least bumagay sayo ang pinili ko.”

“Yeah! At kuhang kuha mo ang size ko.” Napangisi pa ako. “At nasasanay ka na din sa laki ko.”

Isa na namang hampas sa braso ko ang iginawad niya.

“Kahit kailan talaga, kabastusan mo ang umiiral. Lumabas ka na nga. Labas.” Gigil na pagtataboy niya sa akin. Natatawa na naman ako dahil nagsimula na naman siya.

“Oo na! Napakasadista mo talaga kahit kailan.” Sabi ko na lamang. “Pero huwag ko ng malalaman na hahawakan ka ng iba.” Pagpapaalala ko sa kanya.

“Hmmp! Labas.” Pagtataboy niya sabay tulak sa akin. “Hindi hawak iyon. Sinalo lamang ako. Kaya labas. Labas na.”

“Mabuti na iyong nagkakalinawan tayo.” Sabi ko habang itinutulak niya ako palabas. “Sandali. Ang damit ko. Ang belt ko.”

Itinigil naman niya ang pagtulak sa akin at hinayaan akong kunin ang damit na tinanggal ko.

“Labas.”

“Yeah.” At sinabayan na nga ng paglabas.

Naiiling na bumalik na ako sa silid ko. Ng makapasok ay tinignan ko ang sarili ko sa full lenght mirror.

“Yeah! You choose the right color for me mi amore.” Napapangiti na lamang ako. Tamang tama ang sukat ng binili niya para sa akin. At ang kulay na gusto ko.

Nagtataka man ako kung paano niya nalaman ang paborito kung kulay at style ng damit ay natutuwa ako dahil para naring nagpapahiwatig na unti unti na niyang kinikilala, inaalam ang tungkol sa mga gusto ko.

And I like it.

You make me smile little kitten. Naibulong ko na lamang habang patuloy akong nakatingin sa repleksyon ko sa salamin.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Nandoon na naman ang nakita kong kaseryusuhan sa mga mata niya ng maikwento ko ang nangyari kanina ng pauwi na kami. Ganun na ganun ang tinging ipinukol niya noon kay Victor. Sa kapatid niya.

Saka bakit ba siya nagkakaganun eh hawak lang naman. Ano naman kaya ang masama doon. Sinalo lang naman ako ng Army na iyon at wala ng iba. Mas gugustuhin ba niyang bumagsak na lang ako sa semento kaysa sa masalo ng iba?

Hmmp!

Pero.. ayaw ko ng mapalo sa pwet katulad ng ginawa niya sa akin noong nakita niyang muntik na akong halikan ni Victor. Kaya naman iniba ko ang usapan. Hindi ko pa sana ibibigay ang pinamili ko para sa kanya pero kailangan para mabaling ang kaseryusuhan niya sa iba.

And as usual. Umiral nga ang kabastusan niya. But I saw in his eyes, na nagustuhan niya ang pinili kong damit para sa kanya. Bagay na bagay sa kanya ang mga iyon. Hindi ako nagkamali sa pagpili.

“At least naalala ko siya diba habang nah sho-shopping kami ni Lilian.” Bubulong bulong pa ako na muling ipinagpatuloy ang pag alis ko ng plastic na nakabalot sa teddy bear.

Mayroon na akong mayayakap sa gabi. Napapangiti ako na pinagmasdan malaking teddy na halos hindi na kumasya sa trunk ng sasakyan kanina kung hindi binaluktot ng maayos.

“Atleast safe kang nakauwi dito dba.” Kausap ko pa sa teddy.

Ipinagpatuloy ko na ang paglabas ng ilang damit na pinamili ko sa mga paper bag.

“Eh! Bakit hindi niya ito kinuha.” Sabi ko ng makita ko na hindi niya nadala ang tatlong pares ng boxer brief na bili ko para sa kanya. Asul, pula at itim ang mga kulay.

Bumili din naman ako ng sakin. Parehas lang din ng kulay pero mas maliit lang ang size ng sa akin.

Dadalhin ko na lamang sa kanya iyon. Mukha namang hindi na siya babalik sa pulisya.

Tatlong katok ang ginawa ko pero walang sumagot kaya naman binuksan ko na lamang iyon.

Ilalapag ko na lang sa ibabaw ng kama niya  para makita niya agad.

Pero… tamang pagbukas pagbukas ko ng pinto ay siya namang pagbukas ng pinto sa banyo niya.

Napako na lang ako sa kinatatayuan ko dahil napatitig ako sa kanya. Lumabas siya ng walang kahit ni isang saplot.

“Baka gusto mong isara ang pinto baka dumaan si Lilian at makita ako.” Nakangisi niyang saad na nakapagpakurap sa akin. Mabilis na isinarado ko ang pinto pero mali ang pagsara ko dahil ang plano ko sana ay isara ko iyon ng palabas ako pero naisara ko siya ng nasa loob na ako. Hindi tuloy ako makagalaw sa kinakatayuan ko na nakaharap parin ako sa pinto at hawak ang doorknob.

“Mi amore… hmmm.” Nagulat pa ako ng nasa likuran ko na pala siya. Ramdam ko sa batok ko ang hangin na nagmula sa ilong niya.

“L-lumayo ka.” Nautal pa na utos ko sa kanya pero mas dumikit siya sa akin. Nanginig pa ang mga kamay ko na nakahawak sa doorknob at paper bag.

“Hmmm. Why are you here, hmmm?” Napalunok pa ako ng maramdaman ko ang kamay niya na humawak na sa baywang ko. Napakislot ng maramdaman ko ang pagdikit ng kanya sa may likod ko.

“I-ihahampas ko sayo ang hawak ko kung hindi mo ako tinigilan. L-lalayo ka o…ayyy.” hindi ko na natapos ang sasabihin ko ng bigla niya akong pinaharap sa kanya. Isinandal sa pinto.

Mas napalunok ako dahil sa pagmulat ko ng mata ay natambad sa akin ang nakatayo niyang alaga.

Damn! Bakit pa kasi ako nakayukong pumikit ng ipinaharap niya ako.

“Anong masasabi mo mi amore?” Tanong pa niya kaya naging marahas na ang pag angat ko ng mukha dahilan para tumama ang nuo ko sa baba niya.

“Awwww.” Halos sabay naming daing. Napahakbang siyang palayo sa akin. Walang salitang ibinigay ko sa kanya ang paperbag na hawak ko at mabilis na binuksan ang pinto at kumaripas na ako ng takbo pabalik sa silid ko.

Sunod sunod ang paglunok na ginawa ko ng makabalik na ako ng silid ko. Pabalibag pa na naisara ko ang pinto dahil sa magmamadali ko.

Alam ko naman na malaki iyon. At ilang ulit na ba iyong nakapasok sa likod ko.

Damn! Napamura ulit ako. Kaya nga masakit ang likod ko pagkatapos dahil ang laki niya. But kinda…

“Ahhhhhhhhhhhhh.” Impit na sumigaw ako. Sabunot ang ulo buhok ko na padausdos na napaupo sa sahig. Pero iyon din ang nakakapagparamdam sa akin ng kakaibang sarap sa tuwing aangkinin niya ako.

Mag hunusdili ka Vience. Ang harot harot ng isip mo. Paninita ko sa sarili ko pero hindi ko mapigilan ang isip ko na hindi isipin iyon. Para tuloy ang bastos ng isip ko dahil parang nasa harapan ko parin iyon. Kung paano iyon gunalaw ng titigan ko na para bang nagmamayabang dahil sa tayog at laki niya.

Hmmmp!

Gigil na tinampal ko pa ang nuo ko pero sadyang hindi mawala sa isip ko iyon.

“Aahhhhhhhhh.” Muli ay sigaw ko. Pero hindi na iyon mahinang sigaw kundi iyong sigaw talaga. Sigaw na nakabulabog ng buong A.Place.

Nagulat na lang ako ng sunod sunod na katok ang narinig ko mula sa likod ng pintuang kinasasandalan ko.

“Vience, are you okay! Hey open the door.” Si Vienn. At sunod sunod parin ang pagkatok niya.

“Ayos lang ako.” Malakas na sagot ko.

“Bakit ka sumigaw? Anong nanguari sayo?” Tanong pa niya.

“Wala.” Tanging sagot ko. Alangan namang sabihin ko na kaya ako napasigaw ay dahil nakikita ko ang kanya sa isipan ko.

No way!

“Open this damn door Vience. Let me see you if you really okay.” Sabi pa niya at kinalampag pa talaga ang pinto.

Wala tuloy akong nagawa kundi ang tumayo at buksan iyon.

“Ano? Sabi kong okay lang ako eh.” Paninita ko sa kanya.

Ang malala pa ay hinawakan niya ako sa balikat. Ipinaikot.

“Bakit ka ba kasi napasigaw ng malakas?” Kunot ang nuong tanong niya.

“Hmmp! Pakialam mo ba? Kasalanan mo kaya ako napasigaw.” Gigil na sagot ko saka ko siya hinampas.

“Awww. Bakit kasalanan ko na naman? Nasa kabilang silid ako tapos isisisi mo sa akin.”

“Hmmp.” Tinalikuran ko na siya. Ilang sandali pa ay narinig ko na ang pagtawa niya.

Marahas na napalingon ako sa kanya. At ganun na lang ang gigil ko ng ituro niya ang gitna niya.

“Bastos.” Sabay hagis ng bagay na nahawakan ko.

“Haha! Hahahaha! I knew it mi amore. Just knock my door if you like to gold it.” Na may pagngising sabi niya.

Gigil na lalapitan ko na sana siya pero mabilis na nahila niya ang pinto at isinara iyon.

“Take a deep breath mi amore. Kakain na tayo mamaya.” Malakas na sabi pa niya sa labas. Hanggang sa narinig ko na ang yabag niyang palayo.

Gigil na naupo ako sa sofa.

Kasi naman.. muli ay natampal ko na naman ang nuo ko.

Hmmp!

¤¤¤

¤¤¤

Hello guys!!!!

Gusto ko lang po sana i plug ang dalawa sa aspiring writer na katulad ko. Na naging kaibigan ko na din.

cutiecane23

At ito po ang isa sa mga gawa niya.

MoiSeekLover

And this is one of his works.

Sana po suportahan din po natin sila katulad ng pagsuporta niyo sa akin.

Maraming salamat po.!!!

PH4 #33: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“ Busy?“ Tanong niya ng lumapit sa akin sa counter.

Tinanong pa talaga niya. As if naman hindi niya nakikita. Simula ng magbukas ang magkabilang panig ng shop ay mas dumami ang naging customer namin. Hindi lamang iyon. May free delivery na din kami kaya naman ang apat na kasama ko nang una ay nadagdagan pa ng apat at talaga namang ang laki ng kinikita na namin sa halos dalawang buwan na simula ng nagbukas kami. At tuluyan ko na ding kinalimutan ang pagsusulat ko ng mga balita ayon din sa gusto niya.

Sa paglipas nga ng mga araw ay hindi na din kami nadadalas na nagbabangayan. Bihira na nga lang kasi madalas na siyang umaalis para resulbahin ang mga kasong hawak nila na hindi na matapos. Minsan nga ako na lang ang umuuwing mag isa dahil wala siya. May dalawa o tatlong araw na halos hindi ko siya nakikita dahil may undercover na naman siya na hindi naman dapat siya ang may trabaho ng bagay na iyon.

“Hindi ba halata?” Pabalang na sagot ko sa kanya kahit pa man nakaramdam ako ng galak dahil wala akong nakitang sugat niya. Kadarating lang niya sa pang apat na araw ng undercover niya.

“Ganyan ba ang isasalubong mo sa akin? Wala ba akong yakap man lang? Halik?” At gaya na nga ng inaasahan ko. Magsisimula na naman siya.

“At bakit naman kita yayakapin, hahalikan?” Tanong ko pa sa kanya.

Ngumiti siya. Kahit naman na hindi niya iyon sabihin ay gagawin din naman niya at heto na nga siua. Umikot na siya sa counter at nilapitan ako.

Humawak sa batok ko, tinawid ang pagitan ng mga mukha namin at hinalikan ako.

Napasinghap ako ng lumapat na ang labi niya sa akin.

Well, hindi ko ipagkakailang namiss ko ang halik niya sa apat na araw na wala siya kaya naman kusang pumikit ang mga mata ko at tinugon ang halik niya. Pinagsaluhan ang halikang parang wala ng balak tumigil pa.

“Hmmm, so sweet and I miss it.” Bulong niya ng pakawalan ang labi ko.

Para hindi niya isiping namiss ko din siya ay hinampas ko siya sa braso gaya ng nakagawian ko na.

“Awww. Ngayon mo na nga lang ako nakita, nanghahampas ka na naman.” Reklamo niya.

“Hmmmp!. Lubayan mo ako dahil marami akong ginagawa. Tahimik ang mundo kapag wala ka.”

“Tahimik daw. Lagi ko nga nakakagat dila ko dahil palagi mo akong naiisip. Aminin mo. Diba?”

“Ang kapal mo naman. At bakit naman kita iisipin.”

“Syempre, namimiss mo na ako. Mga halik ko. Mga haplos ko. Mga…”

“Tumigil ka nga..” mabilis ang ginawa kong pagtayo sa kinauupuan ko at tinakpan ang bibih niya. “Marinig ka ng mga customer.” Gigil na may pakurot pa sa tagiliran niya.

“Uhmmp. Awww. Oo na. Oo na.” Hinuli niya ang kamay ko para pigilan. “Namimiss mo nga ako. Wala pang sampung minuto puro pasa na naman ang tagiliran ko.” Natatawa pa niyang sabi.

“Asa ka. Saka wala ka na bang trabaho at nandito ka na naman na nanggugulo?” Kuway pang iiba ko na ng usapan.

“Mayron pa. Pero sapat naman na siguro ang ginawa ko sa apat na araw para magpahinga muna saglit. At nawala na ang pagod, puyat ko dahil nakita na kita. May kasama pang halik.” Sabay akbay sa akin. Hinampas ko lang naman ang kamay niya kaya agad din naman niya iyong tinanggal.

“Hmmp! Sabi tigilan mo ako.”

Ilang sandali pa ay may iba na namang mga costumer ang nagsidatingan. Napatingin ako sa mga bagong dating. Ganun din naman siya.

“At kailan pa may army na nagpupunta dito?” Napalingon ako sa kanya ng magsalita siya. Kunot ang nuong nakatingin sa mga kakapasok lang.

Apat sila at nakasuot nga ng army uniform.

“Ngayon lang.” Sagot ko sa kanya dahil ngayon ko lang din ang unang pagkakita ko sa kanila. Ewan ko na lang sa madaling araw kung nagpupunta ba sila dito dahil wala naman ako. Muli akong napatingin sa mga ito. Tama namang napatingin sa akin ang isa.

Kunot nuo na din ako dahil parang nakita ko na ngumiti ito at bahagyang tumango bago binalingan ang mga kasama at iginiya sa bakanteng upuan.

“Hindi ba ako nagkamali sa nakita ko? Nginitian ka niya? Sigurado ka bang hindi mo kilala ang General na iyan?” Sunod sunod na sabi niya. Naramdaman ko sa boses niya ang pagkairita.

Pero isa lang ang tumatak sa isipan ko sa mga sinabi niya. General!

“Sabing ngayon ko lang din sila nakita dito. Saka pwede ba. Hinaan mo nga ang boses mo. Baka marinig ka nila at sabihing pinag uusapan pa natin sila.” Paninita ko sa kanya pero lalong lumalim ang gitla ng nuo niya ng makitang tumingin na naman sa akin ang sinasabi niyang General.

At tama nga kami ng nakita dahil muli itong ngumiti ng magtama ang mga mata namin.

“Damn! Hindi ako makakapayag na sa harap ko pa ipakitang may interest siya sayo.” Akma siyang lalapit na sa mga ito ng pigilan ko siya.

“Vienn, tumigil ka nga. Sigurado ka bang ako ang nginitian niya?” Tanong ko. At luminga pa ako sa paligid kong may iba pa bang pwede nitong ngitian maliban sa akin. Pero wala akong nakita.

“Umayos ka Little hamster. Huwag na huwag na huwag mong tatangkaing lumapit sa General na iyan kung ayaw mong ipasara ko ang coffee shop mo.” Gigil na sabi niya sa akin. Hinawakan ako sa kamay.

“Eh! S-saan mo ako dadalhin?” Tanong ko ng hilain na niya ako.

“Itatago kita.” Sagot niya at dere-deretsong hinila ako sa maliit na silid pahingaan ko dito sa coffee shop.

“Vienn ano ba? Palabasin mo ako dito.” Akma akong lalabas ng humarang siya sa pinto.

Umiling siya. Seryusong tumingin sa akin. “Huwag kang lalabas ng silid na ito hanggat hindi nakakaalis ang General na iyon. Tandaan mo little hamster, wala dapat ibang ngingiti sayo.”

“What? Tigilan mo ako Vienn. Palabasin mo ako dito.” Gigil din na sabi ko sa kanya.

“Huwag mo akong susuwayin pagdating sa bagay na ito little hamster. Dahil hindi mo gugustuhin na makita akong magalit kapag nakita ko pang ngitian ka ng General na iyon.” Seryusong banta niya sa akin.

Napalunok ako. May kung anong kakaibang kislap ang mga mata niya habang nakatingin sa akin.

Nanginig ang buong katawan ko dahil nakaramdam ako ng takot. Umatras ang dila ko na parang ayaw ko na ngang magsalita para kontrahin siya.

Ngayon ko lang siya nakita ng ganitong ayos. Pero bakit? Bakit naman siya magagalit kung ngingitian ako ng general na sinasabi niya? Bakit ba niya binibigyan ng ibang kabuluhan iyon?

Pero hindi dapat ako matakot sa kanya. At sino ba siya pagbawalan akong lumabas at kung sakali mang ngitian ako ng General na iyon? Anong masama doon?

“P-palabasin mo ako?” Pilit na pinatatag ko ang boses ko. Hindi siya ang mag mamanipula sa buhay ko.

“No! Stay here.” Matatag din ang paninindigan niyang huwag akong palabasin. Nakipagsukatan pa ako ng tingin sa kanya pero sadyang hindi ko kayang tumbasan ang ganung klase ng titig niya. Seryusong seryuso na hindi ko madalas makita sa kanya.

“Okay! Okay. Pero pwede ba, lumabas ka na dito? Dito lang ako. Hindi ako lalabas.” Sabi ko na lamang na sinabayan ng pagtataboy sa kanya.

“Good little hamster.” Bahagyang nawala ang kaseryusuhan niya. May kahiblang guhit ng ngiti sa mga labi niya. Lumapit sa akin at tinapik pa ako sa pisngi. “Ngitian mo na lahat ng mga kasama ko sa kapulisan, huwag lang sa General na iyon.” Mahinang saad pa niya bago lumabas ng silid.

Padabog na naupo na ako sa gilid ng kama ng wala na siya sa paningin ko.

“Hmmp! Humanda ka lang sa akin Vienn pag uwi natin. Makikita mo. Kukurutin talaga kita ng pinung pino.” Nanggagalaiti ko pang sabi habang nakatingin sa pintong nilabasan niya.

Wala na akong nagawa kundi ang maghintay sa kanya. Kung kailan niya ako balak balikan dito para palabasin.

Nakakainis talaga.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Hindi ko talaga nagustuhan ang pagngiti ng General na iyon sa kanya kaya naman ngayon ay kumukulo ang dugo at gusto kong sugurin ito at pagbantaan kung hindi ko inisip ang propesyon ko.

Hindi lang kasi iyon basta ngiti. Alam ko at ramdam ko na may ibig sabihin ng ngiting iyon. Saka, ano ang ginagawa ng isang General sa distritong ito. Hindi naman ako maniniwala kung sakaling ang kape lang na itinitinda dito ang pakay nito. That bullshit!

“Damn it.” Hindi ko talaga mapigilan ang mapamura. Lalo na at halatang may hinahanap na ito at palinga linga sa paligid. Hindi nito nakita ang paghila ko kay Vience kanina dahil dumating na ang isa sa cafe server para kuhanin ang order nila.

Mas maganda pa nga sana na nakita nito na hinila ko siya para maipamukha ko ditong hindi na dapat ito magpantasya sa kanya.

Kinalma ko ang sarili ko. Nagpasya akong lapitan ang mga ito para naman bigyan ng pagbati.

“Good afternoon General Baker.” Seryusong pagbati ko dito ng makalapit ako na sinabayan ng pagsaludo.

Agad naman itong tumayo kasabay din ng tatlo pa nitong kasama at sumaludo din bago nakipagkamay sa akin. Naalala parin niya ako kahit matagal na ang minsan naming pagkakilala noong nabunggo nila si Vience.

At tama talaga ang kutob ko noon na iba ang ngiti nito pagdating sa kanya at iyon ang dapat kung itama dito. Ipamukha na hindi wala siyang mapapala kay Vience dahil akin lamang siya. At hindi ko papayagan makalapit ito sa kanya.

“Magandang hapon din Director General Anderson.”

“Isang magandang karangalan na napadpad kayo sayo coffee shop ko General Baker. Sa dinami dami ng coffe shop na nagkalat ay dito niyo pa napiling magpunta.”

“Hindi naman kalayuan ang station ng Army dito sa station na ito Director General Anderson. Kaya bakit pa kami lalayo? Saka marami ding nakapagsabi na magaling daw at masarap ang timpla ng barista niyo.”

“Oh! It’s my pleasure to hear that General Baker. Have a seat and enjoy.”

“Thank you Director General.”

“And thank you too for chosing V Cafe General. Enjoy your coffee.” Sabi ko na lang din ng dumating na ang order nila na may kasama na ding mga dessert.

Nagpaalam na ako dito. Ako na ang naupo sa kinauupuan kanina ni Vience at nagmasid na lang sa paligid.

Kahit naiinis parin ako ay pilit kong kinalma ang sarili ko. Hindi talaga ako mapakali. Nakakairita lang na may ibang nagkakagusto sa kanya.

And I really hate it.

Nawala lang ang pagkairita ko ng makaalis ang mga ito makalipas ang bente minutos.  Ang akala ko ay magtatagal pa sila dahil halatang hinahanap nga siya ng bwesit na general.

Agad ko naman siyang pinuntahan at kahit papaano ay naging masunurin siya sa gusto ko. Takot lang niya na magalit ako dahil ikukulong ko talaga siya sa bahay at hindi papalabasin hanggang sa makalimutan siya ng General na iyon.

Pero…

Pagbukas ko ng pinto ay sinalubong ako ng lumilipad na unan kaya naman sinalo ko na lamang iyon.

“At kailan mo ako balak ikulong dito? Gusto ko ng lumabas. Palabasin mo ako dito?” Galit na sabi niya sa mahinang tinig. Ayaw lang niya maeskandalo sa mga customer ng Cafe.

“Kaya nga ako nandito para sabihing pwede ka ng lumabas little hamster.” Nakangiti kong sagot sa kanya.

At mabilis pa sa sigundong lumapit siya sa akin at pinaghahampas na naman ako na may kasamang kurot.

“Awww! Aray.  Tama na. Awwww.” Pilit na hinuhuli ko ang kamay niya pero sadyang nanggigigil siya sa inis sa pagkakulong ng silid. Napagtagumpayan ko naman na mahuli ang mga kamay niya pero napasigaw na lang ulit ako ng pinadyakan niya ang paa ko. “Aaaaaahhh.” Kaya naman muli ko siyang nabitawan at nagtatatalon pa ako para lang maibsan ang sakit sa daliri ng paa ko. Mabuti na lang at nakasapatos pa ako. Paano na lang kung sandals lang ang suot ko.

Damn!

Matapos ko siyang mabitawan ay mabilis na lumabas na siya at iniwan ako sa loob.

Naiiling na napasunod na lang ang tingin ko sa kanya bago nagpakawala ng isang malalim na paghinga.

¤¤¤ ¤¤¤

“Babalik lang ako sa station para tapusin ang ilan sa trabaho ko. Huwag ka ng mag order ng pagkain. Pupunta tayo sa bahay ng lolo mamayang gabi.” Sabi ko sa kanya ng humupa ang galit niya sa akin.

“Hmmp! Ayaw kong sumama.” At gaya nga ng dati pabalang na naman ang sagot niya at laging negatibo ang sagot. Ni wala pang oo agad na sagot.

“Sige na. Maaga naman tayong uuwi ngayon.” Pangbabaliwala ko na lamang. Nasanay naman na ako sa ganung pagsagot niya sa akin.

Hindi ko na siya hinintay na makasagot pa. Mabilis na dinampian ko siya ng halik sa labi  bago ko binagtas ang kabilang panig ng kalsada.

Inayos pa ang pwedeng ayusin sa mga kasong hawak ng distrito. Hindi lang naman kasi ang distrito kung nasaan ako ngayon ang prinuproblema ko dahil sa akin lahat naipapasa ang mga kaso sa lahat ng kapulisan sa pilipinas at nagtatalaga sa bawat distrito ng mga hahawakang kaso.

Nataon lang na nagtagal ako ngayoj sa distritong ito dahil hindi naman kalayuan ang A. Place lalo na at nakilala ko si Vienn at parang gustuhin ko ng manatili sa istasyong ito.

Pero hindi naman ako pwedeng manatili dito hanggang sa magritiro ako dahil kailangan kong bumalik sa taas para pangalagaan ang buong kapulisan.

Sa edad ko ngayon ay ako na yata ang pinakabatang naluklok bilang isang Director General. Hindi dahil sa apelyedong dinadala ko kundi dahil sa angking abilidad kaya ako ang napili nilang iluklok sa pinakamataas na ranggo.

At nananatili parin akong DG hanggang ngayon. Kahit na naluklok na kasi ako bilanh isang director general ay nanatili parin akong sumasabak sa mga kaso kahit hindi na kailangan. Mas gusto ko kasi ang maglalabas kaysa manatili na lang sa upuan at naghihintay ng utos mula sa prisedente ng pilipinas. Hindi ako ang tipong maghihintay lamang sa mga kasong matatapos ng iba kaya naman patuloy ko paring ginagawa ang dati kong trabaho bago ako maluklok sa ranggo ko ngayon at iyon ang isa sa dahilan kaya hawak ko parin ang ranggo ko.

“Ito ang mga bagong kaso na dumating DG.”

“Salamat SPO2 George. Pero bukas ko na ito titignan. Ipagpatuloy lang niyo ang pagpapatrolya para iwas ang maraming gulo at nakawan. Maaga kasi akong uuwi ngayon.”

“Yes DG.”

“Good.”

Maayos na pinagpatungpatong ko ang may kakapalang mga papel sa lamesa ko bago ako nagbilin sa mga kasama ko sa loob na panatilihing maayos ang lahat.

Magaan lang naman ang trabaho sa loob kapag walang masyadong kasong hawak o mga aksidente o insedenting nakawan, patayan o anu pa mang reklamo ng iba.

“Mauuna na ako. Keep up the good work.” Sabi ko pa sa kanila bago ako tuluyang lumabas para puntahan na si Vience.

Pero ganun na lang ulit ang pagsiklab ng galit ko ng makitang kausap niya ang General na ang akala ko ay nakaalis na sa mismong harapan ng coffee shop.

Damn!

Sinusubukan ako ng General na ito.

Mabilis na tinawid ko ang kabilang kalsada.

“Good evening General Baker.” Tawag pansin ko dito na hindi yata napansin ang paglapit ko. Sumalo ako kahit na gustong gusto ko ng suntukin sa mukha.

“Good evening Director General Anderson.”  Na may kasamang pagsaludo din. “I have…”

“And good evening mi amore. Having a good chat with General Baker huh.” Pangbibitin ko sa gusto sanang sabihin nito at talagang diniinan ko ang pagtawag ko sa kanya ng mi amore. Hindi lang iyon… lumapit pa ako sa kanya at mabilis na ginawaran ng halik sa labi.

“Vienn.” Pinanlakihan niya ako ng mga mata. Magsasalita pa sana siya pero tinapunan ko lang siya ng isang seryusong tingin at binulungan.

“Huwag mong hintayin na masuntok ko ang kausap mo little hamster.” Banta ko sa kanya bago ako umayos ng tayo at muling hinarap ang General na halatang nagulat sa paghalik ko sa kanya.

“Y-you two…”

“Yes General Baker.” Agad na sagot ko kahit pa man hindi nito natatapos ang sinasabi nito. “By the way! Why are you still here General? Bibili ka ba ulit ng kape? Dessert?” Pang iiba ko ng usapan dahil kapag hindi talaga ako nakapagpigil ay maisupalpal ko dito ang kamao ko.

“Oh! Yes Director General.” Nakangiti namang sagot nito. Napatingin pa sa kamay ko na humawak sa baywang niya. “Maiwan ko na muna kayo. Bibili lamang ako.” Sabi nito at nagtuloy na sa loob.

“Bitawan mo ako. Ano ba?” Gigil na itinulak niya ako.

“I told you to stay away from that General little hamster. Hindi mo ako sinusunod.”

“At bakit ba? Ano bang problema mo?”

“Problema ko? Dahil akin ka lang.” At mahigpit na hinawakan ko pa siya sa braso.

“Awww! Hindi mo ako pagmamay ari.. bitawan mo ako.” Hindi ko na siya hinayaang makawala pa. Agad ko siyang hinila at isinakay sa kotse.

“Ano ba? Vienn palabasin mo ako dito.” Kanda sigaw niya. Pilit na binubuksan ang pinto.

Mabilis na inikot ko ang kabilang panig at sumakay na din.

“Vienn. May trabaho pa ako. Ang cafe. Ang mga gamit ko.. pababain mo ako.” Sigaw niya. Pinaghahampas pa ako sa balikat pero hindi ko na siya pinakinggan.

Pinaarangkada ang kotse paalis.

“Aaahhh. Vienn. Hmmmp. Ano bang nangyayari sayo. Ibalik mo sa cafe. Sabing ibalik mo.”

“Shut up.” Malakas din na boses na sabi ko sa kanya at binilisan ang pagpapatakbo ko.

“Ayyyyyyy. Ano ba Vienn. Mababangga tayo. Ay…. bagalan mo. Itigil mo.” Kanda sigaw niya kaya naman agad kung inapakan ang preno at nakakabinging langitngit ng gulong ang namayani sa paligid. “Papatayin mo ba ako?”

“Stop being cute in front of others will you.” Galit na sabi ko sa kanya. Naiinis talaga ako. Kahit na nagsisigaw siya. Nagtatatalak siya. Kahit na kunot ang nuo niya. Kahit na matalim ang tingin niya. Ang kyut parin niya tignan.

Damn it again.!

“What? Dati na akong kyut.” Sagot naman niya. “At paano ko naman ako magiging pangit? Nag iisip ka ba?” Gigil na hinampas pa niya ako sa balikat.

Natigilan ako. Napatitig ako sa kanya. He pouted his lips kaya naman napatingin ako doon.

At isa pa iyon. Ang labi niya na laging nag aanyaya ng halik.

“Ano? Ibalik mo sa coffee shop.” Sigaw niya kaya napakurap ako at nawala sa isip ko ang balak ko sanang halikan siya.

“Diba sabi ko sayo pupunta tayo kay Lolo ngayon.”

“Ayaw kong sumama. Buksan mo ito. Bababa ako.” At kinalampag pa talaga ang pinto.

Nawala na din ng tuluyan ang galit ko sa nakitang pag uusap nila ng Baker na iyon dahil nagsimula na naman siyang magtalak at doon na natuon ang pansin ko.

Muli kong pinaarangkasa ang kotse at hindi ko pinansin ang kakasigaw niya.

Sa susunod magsadala na ako ng ear plud para takpan ang tainga ko.

“Sabing hindi ako sasama. Ano ba? Pinakikinggan mo ba ako?”

“Hindi?” Sagot ko dahilan para hampasin na naman niya ako. At hindi na matapos tapos ang paghampas niya sa braso ko hanggang sa marating na nga ang bahay ng lolo.

PH4 #34: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

WARNING LANG!!

😝😝😝😝

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Ano ba? Bakit ba? Sabing ayaw kong sumama sayo eh.” Sigaw niya ng maiparada ko sa garahe ang kotse.

Mabilis na bumaba ako at inikot ang pinto sa tapat niya. Binuksan iyon at nakipaghilaan pa ako sa kanya para lamang lumabas siya pero kumapit lamang siya manobela.

“Bitawan mo ako.” Kanda sigaw niya. Ng maalis ko ang pagkakahawak niya sa manobela ay agad ko siyang binuhat at isinampay sa balikat ko. “Bitawan mo ako. Ahhhh.” Binayo pa niya ang likod ko.

“Manahimik ka nga. Ang ingay mo.” Paninita ko sa kanya at naglakad ng papasok sa loob pero ng mapalingon ako sa Lawn ng bahay ng lolo ay nakita ko na nakatingin na sa amin sina Kanye at Wayde.

Kunot ang nuo ko. Bakit hindi ko nakita ang mga kotse nila? Ah! Dahil na rin sa nakatuon lang ako sa kanya sa kasisigaw niya. “Oh! Nandito pala kayo.” Sabi ko na lamang sa kanila. At ang paglalakad kong papasok sana sa loob ay hindi na natuloy dahil lumapit na ako sa dalawa.

“Ibaba mo ako. Bitawan mo ako.” Muli ay pasigaw na sabi niya at patuloy sa pagsusuntok sa likod ko.

Naiiling na ibinaba ko siya. Pero ganun na lang ang ginawa kong pagsigaw ng apakan na naman niya ang paa ko. “Awwww. Ano ba Vience.” Napapatalon pa ako para ibsan ang sakit ng mga daliri kong inapakan niya.

Damn! Pinagtatawanan ba ako ng dalawa dahil sa kakaibang ngiti nila?

“Naligaw ka yata?” Tanong pa sa akin ni Wayde ng balingan ko sila matapos humupa ang sakit sa paa ko.

“Yeah! Makikilebre sana kami ng hapunan kay Lolo. Nahuli na pala kami.” Sagot ko at pilit na maging seryuso sa harapan nila kahit na gustong gusto ko na ding pagbayarin si Vience matapos akong apakan at ipakitang hindi ito natatakot sa akin.

Oo, alam ng mga pinsan ko na walang kahit na sinong magkakamaling apakan ako o sigaw sigawan, kurutin at kung ano pa man. But Vience does’nt really care who Anderson is. Kung ano ang kaya naming gawin na walang takot.

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga. Humanda lang talaga siya sa akin mamaya.

“And who is he?” Tanong naman ni Kanye na halatang naaliw din sa nakikitang ayos namin ni Vience.

“Oh!” Tumuwid ako ng tayo. Saka ko binalingan si Vience na ngayon ay natutulala at may kung anong tinititigan. “He is.. awwwww.” Halos matumba pa ako ng bigla na lang niya ako banggain at mabilis na nakalapit kay Wayde.

“Are you Chris?” Tanong niya dito. “Oh My Gosh! Are you him? My favorate actor.” Tanong pa ulit niya at hinawakan pa sa magkabilang braso na may kasamang pagyugyog.

“Hey!.” Mabilis ang paglapit ko sa kanya at hinila palayo kay Wayde. At sino naman ang tinutukoy nitong Chris?

Damn it! Chris ba ang pangalan ng General na iyon? Saka hindi naman sila magkahawig ah. O may iba ba siyang pinapantasya?

“Ano ba?” Paangil na tinabig niya ang kamay kong nakahawak sa kanya at muling binalingan si Wayde na halatang naguguluhan din sa sinasabi niya. “My Gosh. My gosh.” At pinisil pa talaga ang pisngi nito. Hihilain ko na sana siya ulit pero lumapit na kay Wayde ang alaga nito.

“I’m Wayde. And sorry, dahil hindi ko kilala ang sinasabi mong Chris.” Ilang sandali pay pakilala na nito sa kanya.

“What? But you exaclty look like him.” Parang nadesmaya naman siya sa sinabi nito saka niya ako binalingan. “Hindi ba talaga siya si Chris?” Tanong pa niya sa akin.

“Chris? At sino naman si Chris?” Kunot ang nuong tanong ko. Hindi ko talaga kilala ang tinutukoy nitong Chris.

“Heller. Saan ka ba lumalop ng mundo lumaki at hindi mo kilala si Chris. Chris Hemsworth. Ang gumanap na Thor sa movie.” Paliwanag niya kaya bahagya akong napatango. Artista pala! Oo, naalala ko na. Ang minsan nakita ko noon sa loob ng maliit niyang apartment ang pagkalaki laking poster ni Thor na halos nilamon ng isang buong pader.

“Hindi ba talaga ikaw si Chris? Sigurado ka ba?” Sabay tusok pa ng pisngi ni Wayde kaya muli ko siyang hinila. Nakaramdam na naman ako ng pagkairita.

Matapos kong mairita sa Baker na iyon tapos ngayon may iba pa pala siyang pinapantasya.

“Umayos ka Vience. Hindi nakakatuwa ang ginagawa mo.” Gigil na sabi ko sa kanya. Parang gusto ko tuloy magsisi na ipinunta ko siya dito. Kung alam ko lang na nandito sila ay hindi ko siya dadalhin dito.

“Hmmp! Bakit ba? Naninigurado lang naman ako ah. Saka ano ba talaga ang ginagawa natin dito. Akala ko tuloy kaya mo ako dinala dito dahil sa kanya. Dahil siya si Thor.” Mahaba at tuloy tuloy na pananalita niya at muling binalingan si Wayde.

“At bakit naman kita dadalhin dito para makipagkita ka sa isang lalaki. At pwede ba. Iyan ang huwag na huwag mong gagawin.” May pagbabanta sa boses ko. Saan naman niya nakuha ang ideyang ipapakilala ko siya sa ibang lalaki. Huh! Never! Over my dead body. Kahit bangkay ko ay haharang sa taong magtatangka na lapitan siya.

“At bakit? At ano ang gagawin mo? Hmmp!” Sabay siko sa akin.

“Im not Chris. I’m Wayde Anderson. Pinsan ko si Vienn.” Pakilala na ni Wayde sa kanya kaya natigilan na siya. Pinaglipat ang tingin sa aming dalawa.

“Oh! Pinsan mo siya.” Sabay turo sa akin. “Saan banda? Wala naman kayo pagkakahawig.”

“Magkaiba naman kami ng mga magulang. Malamang hindi kami magkamukha.” Natatawang sagot namam ulit ni Wayde sa kanya. “By the way. This is my boyfriend. Perth.”

Bahagya naman akong napatingin sa alaga niya.

“Oh! Vience. Vience ang pangalan ko.” Parang namangha na ipinakilala ang alaga nito sa kanya. Nawala na din ang pagtatanong niya kay Chris dahil nalipat na ang pansin sa iba.

“Nice to meet you, Vience. I’m Kanye. Pinsan din ako ni Vienn. And this is my wife.” Pakilala naman ni Kanye sa kanya.

“Wife??” Nanlaki pa ang mga mata niya na napatingin sa asawa ni Kanye. Hindi lamang iyon. Dahil halos sabay kaming napatingin sa umbok ng tiyan nito.

“He is he. W-what is that? I mean is he pregnant?” Nagtatakang tanong niya.

“Yes. My wife is pregnant. And he is he as what you said.” Nakangiting sagot ni Kanye sa kanya.

“Vienn, pakurot nga.” At kinurot nga niya ako.

“Awwww! Kanina ka pa.” Paninita ko naman ulit sa kanya. Pero hindi ko din mapigilan ang tanungin iyon kay Kanye. “You sure of that cuz?”

“Yup! And we are having Twin again.” Nakangiti nitong sagot. “Xaviel, Frances. This is you uncle Vienn.” Pakilala nito sa dalawang pang bata na lumapit na din sa amin. Nagkatinginan ulit kami ni Vience dahil doon.

“Pakurot nga din.” Sabi ko dahil hindi din ako makapaniwala. Kailan pa nabubuntis ang isang lalaki?

“Awwwww. Bakit ka ba nangungurot.” Inis na sita naman niya sa akin pero hindi ko na pinansin.

“Totoo nga. Well.” umayos ako ng tayo. Ngumiti na din ako at nakipagkilala sa mga bata. “Nice to meet you, kiddos.”

“Same.” Sagot ng isang bata.

Hindi man talaga kapanipaniwala ay natapos ang isang magulong pagpapakilala.

“Kakain lang kami. Halika na little hamster.” Paalam ko sa mga ito bago ko siya hinila.

“Ano ba? Gusto ko pa silang makausap. S-sandali. Bitawam mo ako.” At muling nagpatuloy ang pagrereklamo niya ng makapasok na kami sa loob.

Doon na namin nakasalubong ang lolo na palabas na din papunta sa kung nasaan sina Wayde.

“Nahuli kayo ng dating. Tapos na kaming kumain ng dinner.” Sabi nito. “And how are you apo? Buti at naisama ka dito nitong apo ko.”

Natigil na din ang pagwawala niya at umayos ng tindig.

“Okay lang po ako lolo. Ito kasing apo niyo basta na lang akong hinila dito. Hindi pa nga ako nakakapaghanda.” Tuloy tuloy na sagot niya kay Lolo na ikinangiti nito.

“Well, bakit mo naman kasi hindi pinaghanda. Bata kang oo.” Sita ng lolo sa akin.

“Kaya nga lolo. Pagsabihan niyo nga siya.”

Nailing na napangiti ako ng magtama ang mata namin ng lolo. He also smiled at me na gustong iparating sa akin na he likes Vience.

“Sinabihan kita kanina. Pero tumanggi ka.”

“Hmmp!” Umirap pa siya sa akin bago bumaling ulit kay lolo. “Lolo, may makakain pa ba? Siya kasi hindi pa man kami nakakakain hinila niya ako.”

“Hahaha! I really like you apo. Hala, tumuloy na lang kayo sa kusina. Nandoon ang mga katulong para ipaghanda kayo.”

“Salamat lolo.” Siya na ang humila sa akin ng sa kusina.

“Hindi naman kita ginugutom sa lagay na iyan huh.” Sabi ko sa kanya ng marating namin ang kusina.

Agad naman kaming inasikaso at ipinaghanda ng pagkain.

“Hmmp! Pasalamat ka, maraming pagkain dahil kung hindi. Naku!..” akma niya akong kukurutin ng mabilis akong nakalayo sa kanya.

“Kakain na nga lang tayo mangungurot ka pa.”

“Hmmp.” Hindi na siya umimik ng maihanda ang pagkain. Tahimik na naming pinagsaluhan ang mga iyon.

Pinaghahain ko naman siya.

Napapangiti na lang ako na halos hindi na ako makakain ng maayos dahil nawili akonv pagmasdan siya.

“Kakain ka ba o tititigan mo na lang ako. Aba! Baka hindi ako matunawan niyan sa kakatitig mo.” Paninita niya.

“Ikaw kasi ang gusto kong kainin.”

“Huwag mo akong simulan. Pinapawala mo ang gana kong kumain.”

“Haha.” Natawa na lang ako. Mawawalan pa siya ng gana na halos makalahati na niya ang naihandang pagkain sa lamesa. “Okay!.” Hinarap ko na din ang pagkain ko para naman matapos na kami at makapagkwentuhan pa ako sa dalawa.

¤¤¤ ¤¤¤

Paanong nangyari iyon?“ Tanong ko kay Kanye. Hindi talaga ako makapaniwala sa mga nalaman ko.

“Katulad din sa babae na pwedeng magbuntis dahil may matres siya. At biyaya ang matatawag doon, cuz.”

Napatango ako. “Siguro nga.” Tanging naiusal ko habang nakatingin kina Vience na ngayon ay masayang nakikipag usap sa dalawa.

“At pwede ding magbuntis ang baby ko.” Napatingin ako kay Wayde na ngayon ay nakangiting nakatingin sa alaga niya. Mas lalo akong hindi makapaniwala. “How about you?”

“Me? You mean, siya?” Tanong ko na muling tumingin kay Vience.

“Yes.”

“No! I don’t know. And that was bad if he does?” Sagot ko ng makahuma ako. Hindi ko naisip ang bagay na iyon at lalong hindi ko alam kung pwede nga din ba siyang magbuntis.

Napalunok ako! Sa kaisipang iyon ay may bahagi ng pagkatao ko ang naexcite pero may bahagi ng pagkatao ko ang bahagyang umatras sa pagka excite ko.

Ang dahilan..

“What do you mean?” Takang tanong ni Wayde.

“Cuz, normal din ba ang paglilihi ng asawa mo?” Tanong ko naman kay Kanye. At iyon ang inaalala ko kung nagkataon nga na pwede siyang magbuntis.

“Yup. Bugnutin minsan. Laging tulog. Ayaw makinig sa panenermon.” Nagpakawala ako ng malalim na hininga.

“Oh men! I’m doomed kung mabubuntis nga din siya.” Napapalatak na sabi ko sabay tampal ng noo. What if? What if?

“Haha!.” Halos sabay na natawa sila ni Kanye dahil doon. “Iyon din ang tingin namin kanina cuz. Mukhang na a-under ka niya a.”

Nangunot ang nuo ko dahil sa sinabi niya.

“No! No! Stop talking non-sense Wayde. That wont happen.” Hindi naman ako under ni Vience. Sadyang ayaw ko lang salubungin ang gigil, inis o galit niya kapag nainis na siya kapag inaasar ko.

Sabay pa silang nagkibit balikat ni Kanye at halatang hindi naniniwala sa akin.

“Sinabi mo eh.” Sabi na lang ni Kanye. “Gusto mo din bang malaman? Free ako at ang hopital kung gusto mo din malaman kung pwede din ba siyang magbuntis.” Dagdag pa nito.

“What? Hihilain ko siya sa hospital at ipa ultrasound. Naku! Naku! Nakita niyo naman kanina kung paano siya magtatatalak dahil hinila ko siya papunta dito.” Mahabang sagot ko kaya muli silang tumawa. Nairita tuloy ako sa kanila. Kung kaugali ko lang siguro si Ace ay baka pinatulan ko na ang mga ito at binigyan ng tig iisanh suntok.

“Haha! Sige, huwag na lang. Hintayin mo na lang kung lolobo ba ang tiyan niya.”

“Tsk! Huwag naman sana.” Nagpakawala na naman ako ng malalim na paghinga.

“Ayaw mo ba?” Tanong ni Wayde. “Huwag mong sabihin hindi ka totoo sa kanya?”

“Hindi lang ako makapaniwala. Pero gusto ko din kung sakali mang pwede siyang magbuntis. Pero.. huwag pa naman sana.”

“Dahil hindi mo pa siya napapaamo?” Si Kanye na nahulaan din ang nais kong ipahiwatig. “Kumukupas na ba ang galing mo sa bagay na iyan?” Dagdag pa nito.

“Of course not. Hindi niyo lang siya kilala. At hindi niyo nanaising makilala.” Sagot ko sa kanila. Napatingin ako ulit kay Vience. Nakangiting nakikipag usap kina Reallan.

But damn! Kung pwede din ba siyang magbuntis.. not now..

Naiiling na hindi ko na alam kung ano ba dapat ang ikilos. Sabihin para hindi nila isipin na ina under ako ni Vience.

Haha! Ako?

Ako? Nag papa under? No! No! No!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Ma sayang kausap ang dalawa at nakagaanan agad ng loob ko. Magkakaibigan na nga kami. At gusto ko ulit sila makabonding.

Pero.. talagang hindi ako makapaniwala sa mga nalaman ko. Dalawa sila? Kapwa ko sila lalaki pero pwedeng magbuntis.

How about me? Iyon ang tanong ko mismo sa sarili ko.

Pwede din ba ako magbuntis?

May bahagi ng utak ko ang umasa! Pwede akong magdala ng sarili kong anak.

My Gosh! My Gosh! Natutuwa ako. Parang gusto kong pumunta sa hospital din ngayon mismo para malaman ko kung may bahay bata din ba ako. Pero ano naman ang sasabihin ko sa doctor kung sakali man? Baka pagtawanan lamang ako.

Pero…

No!

Mabilis na umiling ako ng mapatingin ako kay Vience na mabagal ng nagmamaneho pauwi ng bahay.

Siya?

May nangyayari na sa amin pero kung magbuntis ako? Papayag ba akong siya ang magiging ama ng anak ko?

Ahhhhh! Impit na sigaw ng utak ko.

Hindi maari! Saka wala kaming relasyon. At hindi ako aasa na balang araw ay panagutan niya ako at pakasalan din katulad ng kay Reallan at sa pinsan niya.

Pero kwento sa akin ni Rea..  hindi pa sila totally kasal dahil hindi daw niya alam noon na nakasal na pala siya kay Kanye.

Pero kakilig din naman iyon. Iyong gustong gusto mo ang isang tao tapos malalaman mo na lang na kasal na pala sa taong iyon.

Ayiiehhh!

“What are you looking at?” Tanong niya pero hindi naman tumingin sa akin.

“Hindi ka nga nakatingin sa akin paano mo nasabing tinitignan kita.” Sagot ko naman sa kanya. Panira talaga ito ng moment. Kinikilig pa man din ako sa mga naiisip ko pero bibitinin lang niya.

“Alam ko? Kasi tumataas ang mga balahibo ko dahil sa paraan ng titig mo. Hmmm.” Nakangiti na bahagyang sumulyap siya.

“Ang kapal mo. Hmmp.” Pairap naman na ibinaling ko ang tingin ko sa labas ng bintana at hindi na ako umimik pa. Hindi ko na lang siya papansinin. Saka ko na din iisipin ulit ang mga nakakakilig na gusto ko ding maranasan na alam ko naman na hindi niya iyon kayang gawin. Hindi niya ako mapapakilig dahil puro pang aasar lang naman ang alam niya. Saka bakit ko ba iniisip na pakikiligin niya ako. Hindi ko naman siya gusto ah.

Weeeh! Kuntra ng ibang bahagi ng utak ko. Gusto ko tuloy sabunutan ang sarili ko dahil doon.

“Hey!”

“What?” Tanong ko sa kanya ng pigilan niya akong bumaba ng maiparada na niya ng maayos ang kotse niya. Hindi ko na din naman hinintay ang sagot niya at mabilis na bumaba na ng kotse.

Agad na sinalubong kami ni Granger ng makababa kami.

“Bakit ka ba nagmamadali? Dapat hindi ka pa bumaba sa kotse para subukan natin doon.”

Matalim na tinignan ko siya na tinawanan lang niya ang tinging ipinukol ko sa kanya. Kahit kailan talaga walang matino sa mga sinasabi niya. Puro kabastusan ang nasa isip.

“Hmmp” mabilis ang naging lakad ko. Narinig ko pa ang pagtawa niya. Parang gusto ko nga siyang balikan para hampasin pero huwag na lang. Hahayaan ko na lanh siya.

Bahala siya sa buhay niya.

“Bakit wala si Lilian?” Tanong ko. Pasado alas diyes pa lang ng gabi na dati sa mga oras na ganito ay nasa sala siya at nanunuod ng TV habang nagpapaantok.

Iyon naman ang gawain nito sa tuwing wala siya at dalawa lang kaming magkasama sa loob. Hinahayaan ko siyang manuod doon na hindi nito magawang magrelax kapag nandito siya.

“Pinag day off ko.” Nakangising sagot niya na may ipinapahiwatig ang mga ngisi niyang iyon.

“No! Alam ko ang binabalak mo.” Agad akong lumayo sa kanya pero mabiliss niya akong nahuli at nahawakan sa kanang braso.

“Ah! Ah! At saan mo balak magpunta?” Tanong pa niya. Hinila na ako. Mabilis na pumulupot ang isang kamay niya sa baywang ko.

“B-bitawan mo ako. Ayaw ko. Ayaw ko.” Na sinabayan ng pagtulak pero sadyang malakas ang mga kamay niyang pumipigil sa akin.

“Gusto mo mi amore.” Sabi niya. Hindi pa man ako nakakasagot ay mabilis ang ginawa niyang pagbuhat sa akin.

“Ayyyyyy.” At heto na naman kami. Tatanggi ako ng tatanggi ngayon, pero hindi siya tumitigil hanggang sa tuluyan na naman akong matangay.

Naiinis na din ako sa sarili ko. Dahil masyado akong marupok kapag nakakaramdam na ako ng kakaibang sarap kapag hinahalikan niya ako at mabilis na kumakalat sa sistema ko ang kiliti dulot ng halik at mga haplos niya.

“I miss you mi amore. Hmmm.” Bulong niya ng mailapag ako. Dumeretso kami ng banyo. Hindi pa man ulit ako nakakapagsalita ay sakop na niya ulit ang labi ko.

At gaya nga ng sabi ko. Natatagpuan ko na lang ang sarili ko na tumutugon na ako sa mga halik. Sa mag haplos niya.

“Uhmmm.” And sarap naman kasi sa pakiramdam. Ang galing niyang humalik kaya natatangay ako. Ang masuyong haplos niya na sa katawan ko. “N-no.” Tumanggi man ako sa salita, pero pumapayag naman ako sa gawa.

Damn me! Numero unong marupok pagdating sa bagay na ito.

“Yes mi amore. Yes.” Hanggang nabalot na kami ng ungol naming pareho sa loob ng banyo kasabay ng tunog ng lagaslas ng tubig na umaagos sa katawan namin. Ang tunog ng pagkakadikit ng balat namin sa mabilis at malakas na paggalaw niya.

“Ugh! Ahhhhh.” At hindi ko mapigilan ang takasan ng mga ungol na para bang sinasaktan niya ako pero nasasarapan naman ako. Sa bawat pagbunot at pagbaon niya. Sa paglabas masok niya sa lagusan ko na nagdadala ng kiliti na kumakalat sa bawat himaymay ng katawan ko.

“Uhmmm. Mi amore. Ugh! So tight.” Hindi niya tinapos iyon dahil pinaliguan niya ako na parang bata. Matapos na kaming maligo ay ipinagpatuloy niya ang pag angkin sa akin sa kama.

At doon ibinuhos ang lakas naming pareho. Tinakasan ng malalakas na ungol, mga halinghing ng nasasarapan. Ang laki niya na nagsusumiksik sa loob ko na nakakapagparamdam sa akin ng kakaibang sarap. Kahit na para talagang mahihiwa pa ang lagusan ko sa laki niya ay mas nangingibabaw ang sarap ng paglabas masok niya.

“Ugh!! Uhmm.. ahhhh. I-m cumming.”

“Yes little hamster, yes mi amore. Im cumming too.” Sagot niya. At ang galaw ay mas bumilis pa hanggang sa tuluyan na nga naming narating ang rurok ng kaluwalhatian.

Napapikit ako ng idagan niya ang buong bigat sa akin. Parehong hinihingal.

“Hmmm. So sweet.” Narinig ko pang bulong niya na may kasamang mumunting  halik sa balikat ko.

Nakaramdam ako ng kiliti doon kasabay ng paggalaw na naman ng laki niya na nasa loob ko parin.

Inaayaw ko siya. Palaging kinukurot. Palaging hinahampas. Palaging sinisipa. Palaging inaapakan ang paa niya. At palaging sinisigawan, kinukontra ang mga sinasabi niya pero pagdating sa pag angkin niya sa akin, hindi ko iyon magawa.

Saka ko na lang ulit magagawa iyon paggising ko sa umaga.

“I want more.” Bulong niya at nagsimula na namang humaplos ang mga palad niya. Maglakbay ang labi niya sa katawan ko.

Hindi man madalas kapag may mangyari sa amin ay dalawang beses naman naming pagsasaluhan sa isang gabi ang sarap ng makamundong kaligayahan.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ugh!.” Napangiwi ako ng magising ng madaling araw. As usual ng nararamdaman ko matapos ang gabing pag angkin niya sa akin.

Magwawala na naman ba ako?

Napasimangot ako. Himbing na himbing parin ang tulog. Na madalas kung sipain kapag ganitong mauuna akong magising.

Magkahiwalay man kami sa gabi matulog pero madalas na nagigising ako na nasa tabi ko siya kahit pa man walang mangyari sa amin.

At lagi ko siyang ginigising sa hampas o di kaya naman pagkurot o di kaya naman sipa like what I always do.

But now!!

Hayst! Kakasawa na ding sipain siya sa umaga. Saka apat na gabi siyang wala at ngayon na lang ulit siya natulog sa tabi ko.

Halata din na pagod at puyat siya sa nagdaang mga gabi dahil sa trabaho niya kaya hahayaan ko na lang muna siya ngayon.

Muli na lang akong nahiga total inaantok pa naman ako.

Pero.. kinuha ko ang isang kamay niya at doon umunan. Hindi naman siya nagising bagkus iniyakap pa ang isang kamay sa akin ng makahiga ako ng maayos.

Napangiti ako. Masarap naman talaga ang pakiramdam na makulong sa mga bisig niya. Napakapaya at ligtas na ligtas ang pakiramdam ko kaya naman nagsumiksik na lang ako sa katawan niya. Hanggang sa muli akong gupuin ng antok na nasa ilalim na ng yakap niya.

PH4 #35: Vience & Vienn

typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

Vience POV:

¤¤¤

“Ano ang mga iyan? Saan yan galing? Naging flower shop na ba ang coffee shop?” Naiiritang tanong ni Vienn sa mga naabutan namin sa coffee shop kinaumagahan.

Ako nga din naman ay nagtataka pero may kasamang pagkamangha dahil magaganda ang mga bulaklak.

“Wala pong sinabi ang nag deliver boss. Pero nakapangalan naman sa inyo. At ilang mga note na nakalagay sa bawat bulaklak

“Talaga?” Nakangiting saad ko pero matalim lang ang tinginging ipinukol niya sa akin baho binalingan ulit ito.

“Itapon niyo lahat iyan.” Mataas na boses na utos niya.

“No!” Sansala ko. “At bakit mo naman ipapatapon ang mga iyan. Sayang.” Dagdag sagot ko pa.

“Hindi iyan magiging sayang. And who the hell give a flower. At walang patay dito para padalhan ng mga ganyang mga bulaklak.” Galit na sabi niya. Kinuha pa ang isang bungkos ng bulaklak at itinapon iyon.

“Vienn. Ano ba? Hindi ko pa nga nahahawakan sinisira mo na agad.”

“At wala kang dapat hawakan sa mga iyan.” Ramdam ko ang gigil at inis niya. Saka muling kinuha ang isa pang bungkos ng bulaklak at binasa ang nakalagay na note doon.

“Damn it.” Pagmumura pa niya at kinuha iyon. Pinagpipiraso na pinunit iyon.

“Vienn.” Muli ko na lang sambit sa pangalan niya. Gusto ko pa man ding basahin iyon kung ano ang nakalagay.

Isa na namang matalim ang tinging ipinukol niya sa akin.

Nagmamadali akong kinuha ang isang natitirang bungkos ng bulaklak bago pa man niya ulit makuha ang note doon pero naunahan niya ako.

“Akin na iyan. Sa akin ibinigay ang mga iyan. Wala kang karapatang sirain ang mga iyan ng basta mo na lang gustuhin.” Naiinis na din na paninita ko sa kanya pero isa na namang masamang tingin ang tanging nakuha kong sagot mula sa kanya.

“Walang sino man ang pwedeng magbigay sayo ng bulaklak. At hindi ka dapat tumanggap sa iba. Naiintindihan mo, kung ayaw mong magkagulo.” Pagbabanta pa niya sa akin kaya hindi ako agad nakasagot sa kanya. “Itapon niyo na iyan.” Utos pa niya sa mga ito na agad namang tumalima. Gusto ko pa man sana mahawakan ang mga iyon pero wala na akong nahawa dahil sunod sunod na inilabas ang mga bulaklak.

Matalim na din na tinapunan ko ng tingin si Vienn ng makabalik na ang nagtapon ng mga bulaklak.

“Ano? Bakit ganyan ka makatingin?” At tinanong pa talaga niya. Nakakainis siya kaya naman mabilis na tumaas ang kamay ko at hinampas ko siya. “Awww. Bakit ka ba nanghahampas?”

“Paanong hindi kita hahampasin kung itinapon mo ang mga bulaklak na binigay sa akin? Huh! Sige nga.”

“At bakit? Sino ba ang nagbigay ng mga iyon? Manliligaw mo? Sabihin mo kung sino iyon ng mahukayan ko na ng libingan.” Galit din na sabi niya sa akin.

Natigilan tuloy ako. Naiinis talaga ako sa kanya dahil doon pero lihim akong napangiti dahil para siyang boyfriend ko na nagseselos at naiirita dahil may nagbigay ng bulaklak sa akin.

“Hmmp!.” Pairap na sagot ko. “Hindi mo kasi alam ang feeling ng nabibigyan ng bulaklak. Kaya mahalaga din iyon sa akin kahit hindi ko alam kung kanino galing.”

“Bulaklak ba? Kung bulaklak lang pala kaya kitang bigyan niyan kaya huwag na huwag kang tatanggap ng bulaklak galing sa iba. Binabalaan kita Vience, huwag kong makikita na mag i-intertain ka ng manliligaw dahil ililibing ko iyan ng buhay.”

“Bakit magagawa mo ba?”

“Huwag mo akong subukan little Hamster.”

“Hmmp!. Pumasok ka na nga sa station niyo ng matigil na ito. Umagang umaga pinapapangit mo ang araw ko.” Na sinabayan ng pagtulak sa kanya.

“Umayos ka little hamster.” Patuloy sa pagbabanta niya. “Ayaw na ayaw ko ng may kaagaw ako sa taong gusto ko.” Natigilan pa ako ng ibulong niya iyon sa akin. Di ko tuloy alam kung nabibingi lamang ba ako at mali lang ako ng pagkakadinig.

Napakurap pa ako ng tapikin niya ang pisngi ko bago mabilis na dinampian ng halik sa labi.

“See you around little hamster.” Paalam na niya sa akin. Hindi na ako nakasagot ng maglakad na siya palabas. Hindi din nakaligtas sa paningin ko na muling kunin ang bulaklak sa basirahan at inihampas pa iyon para tuluyang masira.

Napasimangot na lamang ako. Hindi ko tuloy nalaman kung ano ang nakasulat sa note na nakalagay doon.

At saka, sino naman kaya ang magbibigay sa akin ng bulaklak.

“Bumalik na kayo sa trabaho niyo.” Utos ko na lang ng balingan ko ang mga kasama ko sa coffee shop.

“Yes boss.”

Hindi na bago sa kanila ang makitang halikan ako ni Vienn na nasa paligid at nakikita nila. Minsan nga napapansin ko n kinikilig pa sila. Hindi ko na lang pinapansin at binabalewala ko na lamang.

¤¤¤ ¤¤¤

“Boss, may bulaklak na naman na dumating para sa inyo.” Tawag pansin sa akin ng Masha ng tanghali.

Mabilis ang ginawa kong pagtayo at tinungo ang pintuan para ako na mismo ang kumuha nun sa delivery boy.

“Salamat.” Sabi ko matapos ko iyong matanggap.

Awtomatiko namang inamoy ko pa iyon habang naglalakad pabalik sa upuan ko sa counter. Napangiti ng makita ko na may nakaipit na note doon.

Mababasa ko na din king sino man ang nagpadal ng bulaklak at kung ano ang nakasulat.

Pero nagulat na lamang ako ng akma kung hahawakan iyon ng agawin sa akin iyon ni Vienn.

At kailan pa siya tumawid ng kalsada ng ganito kabilis?

“Akin na iyan. Sa akin iyan.” Pilit na inaagaw sa kanya ang maliit na papel na inagaw niya pero hindi niya iyon binigay sa akin bagkus pinagpira-piraso na naman niyang pinunit iyon. Matapos mapunit ang note ay inagaw na din niya ang bulaklak at mabilis na naglakad palabas at itinapon na naman sa basurahan bago bumalik sa kinauupuan ko na halos hindi pa ako nakahuma sa kabiglaan sa bilis ng ginawa niya.

“Pinagsabihan na kita na hindi ka dapat tumanggap ng bulaklak. Ang tigas ng ulo mo.” Nasa tuno niya ang galit. Humawak pa siya sa braso ko at halos mapaigik ako sa higpit ng pagkakahawak niya sa akin.

Napangiwi pa ako. Dahil para ng madudurog ang braso kong hawak niya.

“Argh! Bitawan mo ako. Sinasaktan mo na ako.” Mahina pero may galit sa tunong sabi ko sa kanya. Heto na naman ang tingin niya na parang mangangatay ng tao. Nag uumapoy ang kislap ng mata niya sa galit na nakatingin sa akin.

“Hindi ka nakikinig. Huwag mong hintayin na magdilim ang paningin ko. Tandaan mo, walang kahit na sinong pwedeng magkagusto sayo. Naiintindihan mo?”

“O-oo. O-oo na. Kaya pwede bang bitawan mo ako. Nasasaktan ako.” At pilit na kinakalas ang kamay niyang mahigpit na nakahawak sa akin.

Doon naman siya parang natauhan at mabilis na binatawan ako. Napatingin pa siya sa braso ko na ngayon ay nakikita na ang marka ng kamay niya.

“Sorry. Hindi ko sinasadya. Ayaw ko lang ng may ibang nakakatawag ng pansin mo.” Maalumanay na niyang sabi sa akin. Humaplos pa ang kamay niya mismo sa namula ng braso ko.

Napasimangot ako. Pwede naman niyang sabihin ng maayos diba at hindi iyong bigla siyang maiinis. Kaya naman, bilang ganti sa kanya at kinurot ko na naman siya ng pinung pino.

“Awwww. Aray! aray.” Napaatras siya at lumayo sa akin.

“Buti nga sayo.” Matalim na tinapunan ko pa siya ng tingin. May takot ako sa nakita ko sa kanya. Pero kapag ganung gumaan na ang tingin niya ay pwede ko na siya ulit kurutin.

“Pwede bang isa isa lang naman.”

“Hmmp. Ayaw ko nga. Saka bakit ka ba nandito? Wala ka na bang trabaho?”

“Mayroon pa. Pero nakita kong tinanggap mo ang bulaklak eh. Kaya nandito ako. Saka tanghalian na. Mag order na ako ng makakain natin. Ano ang gusto mo?”

“Kahit na ano.” Sagot ko naman. Tuluyan ng nabaling sa iba ang kaninang tensyon sa pagitan naming dalawa.

Agad naman niyang hinarap ang cellphone niya at pinagtuunan ng pansin ang order list na makikita doon.

“Pumunta na lang kaya tayo sa restaurant.” Kuway sabi niya ng tumingin sa akin.

“Magsasayang pa tayo ng oras. Mag order ka na lang. At gasolina ng kotse mo kung lalabas pa tayo.”

“Bakit ba kasi inaalala mo ang mga masasayang. Napapalitan naman diba.”

“Basta. Maganda na ang magtipid para mas malaki ang maiipon.” Sagot ko naman sa kanya.

Naiiling na muli niyang binalingan ang ginagawang pag oorder. Siya na ang bahala kung ano ang kakainin namin. Salitan naman kami. At kung ano naman ang magustuhan o magustuhan ko at iyon na mismo ang kinakain namin. Hindi naman kami namimili ng iba pa.

Ganito na ang pang araw araw na takbo ng buhay namin na magkasama. Walang masasabing relasyon. Madalas nag aasaran at madalas na ding may nangyayari sa amin at hindi iyon maiiwasan.

¤¤¤ ¤¤¤

Hindi na nakapag paalam sa akin si Vienn matapos kaming mananghalian ay agad siyang bumalik sa station nila at ilang minuto lang ang lumipas ay mabilis at sunod sunod ang paglabas nila ng mga kasama niya na parang may kaso na namang dumating na kailangan nilang resulbahin.

At kapag alam ko ng sasabak na naman siya sa isang kaso ay hindi ko na mapigilan ang mag alala sa kanya.

Palagi nga kaming nag aaway. Palagi ko siyang inaaway pero nasa puso ko na ang pag aalala talaga sa kanya. At pinapanalangin na sana bumalik siya ng ligtas at walang sugat.

Matagal na din ng huling umalis siya para sa isang kaso at nawawala siya ng higit na tatlong araw. Ngayon ay kapag lalabas na sila ngayon ay maya maya lang ay babalik din sila. Kumbaga aksidente lang ang aasikasuhin nila na matatapos lang ng ilang oras.

“Boss may dumating na naman na bulaklak.” Napatingin ako kay Masha na siya ulit ang unang sumalubong sa delivery boy.

“Salamat. Pakitanggap na lang para sa akin.” Sagot ko. Hindi na din ako nakaramdam ng excitement hindi katulad kanina.

“Heto po boss.” Ibinigay niya iyon sa akin na agad ko namang tinanggap. May note na naman na nakalagay kaya binasa ko na iyon habang may pagkakataon ako at hindi ako masisita ni Vienn.

Your

beautiful smile,

make my day complete.

Have a nice day

CUTIE❤

Nangunot ang nuo ko ng mabasa ko ang nakalagay na note. Wala namang espesyal pero ganun na lang ang galit niya at sinira ang mga bulaklak.

Hayst! At sino naman kaya ang nagbibigay sa akin ng mga ito? Nasasayang lamang. Dahil kapag nakita na naman ito ni Vienn ay siguradong sa basurahan na naman ito pupulutin.

“Masha, sayo na lang ito. Gusto mo ba?” Tanong ko kay Masha ng mapatingin sa akin.

“Ho!.”

“Baka ibasura na naman ng sir Vienn mo. Sayang lang. Kung gusto mo sayo na lang. Gusto mo ba?”

“Sige po. Salamat po.” Kinuha niya iyon sa akin. Tuwang tuwa naman at inamoy din ang bulaklak.

Tinungo ang locker room nila at inilagay ang bulaklak doon bago bumalik sa trabaho.

Ako naman ay naghintay na lang sa pagbabalik niya galing sa trabaho at makikibalita kung ano ang nangyari.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“M auna na kayo.” Utos ko kina SPO2 George ng matapos naming ayusin ang gulo sa isang grocery store na nagtangkang nakawan. Mabilis naman naming nahuli ang mga iyon kaya pabalik na kami ng station para kasuhan na ang mga iyon.

“Sige DG. Paano kung hanapin kayo ng missy?” Tanong nito. Napangiti ako sa sinabi niya.

Oo, kasi madalas na nahuhuli ako sa pag uwi sa kanila dahil nakikipag usap pa ako sa mga biktima kapag may ganitong kaso kami at naabutan ko na lang minsan na nasa atation na siya at nagtatanong daw kung bakit wala ako at hindi nila kasama.

Kapag tatanungin ko naman siya mismo ay itatanggi niya kaya naman nauuwi na naman sa pang aasar ko sa kanya kapag pinipilit ko siyang paaminin.

“Hayaan niyo lang siya.” Sabi ko dito.

Nagpaalam na nga ang mga ito at nauna ng umalis.

Hindi ako makikipag usap sa mga biktima kundi may iba akong gustong gawin.

Naiinis talaga ako sa kung sino man ang lalaking nagpapadala sa kanya ng bulaklak kaya kailangang may gawin ako para hindi maagaw ang pansin niya sa taong iyon.

Dahil kapag nagkamali siya at magkagusto sa kung sinong lalaking iyon ay talagang ililibing ko ng buhay at walang makakapigil sa akin kahit sabihin pa mang iyon na ang pinakamayaman sa buong mundo.

Kung ano ang pag mamay ari ko. Pag mamay ari ng isang Anderson ay dapat sa akin lamang at wala dapat makihati.

And now, paano ko mapapantayan ang bwesit na nagbigay sa kanya ng bulaklak. Nakita ko pa naman na napangiti siya habang tinatanggap kanina ang pangalawang bulaklak na natanggap niya.

Kaya kailangan ko ding bigyan siya ng bulaklak. At ito ang unang pagkakataon na magbibigay ako ng bulaklak.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ako sumakay ng kotse ko. Bagtas ang daan kung saan ako pwedeng makabili ng bulaklak.

“Good Afternoon sir. Welcome to Joyce Flower shop.”

Tumango ako at pumasok sa loob. Tumingin ng ilang mga bulaklak kung ano ba ang pwedeng ibigay sa kanya.

“Give me the best flower bouquet.” Sabi ko na lang dito dahil wala naman akong alam sa magandang bulaklak.

Bahala na ito kung ano man ang alam nitong maganda.

“Okay po sir. Mahpapakita na lang po ako ng image sa mga magagandang bouguet at kayo na po ang pumuli.”

“Okay then. Give it to me now para makita ko.”

Mabilis naman na kumilos ito para kunin ang mga list ng mga larawan para sa mga bulaklak.

“I like this.”

“Right away sir.” Agad na ulit itong tumalima para gawin ang napili ko. Simple lang pero maganda at sana magustuhan niya kapag ibinigay ko sa kanya.

10 minute to be exact ang hinintay ko ng matapos magawa ang bouquet na ipinagawa ko.

Hindi ako nagkamali sa pagpili dahil mas maganda nga kapag aktwal na iyon titignan kaysa sa larawan.

“Thank you for coming sir.” Nakangiti nitong sabi ng mabayaran ko iyon. Binigyan pa ako ng calling card para daw kung gusto kong magpadeliver ng bulaklak ay tawagan ko na lamang daw ito. Binigyan din ako ng flyer nila para doon na lang daw ako tumingin sa bouquet na gusto kong ipagawa.

“Okay “ tanging nasabi ko na lang at deretso na akong lumabas para makabalik na sa station.

Mamaya ko na lang ibibigay sa kanya kapag nakauwi na kami.

Mabilis naman akong nakabalik ng station at gaya ng inaasahan ko ay nag aabang nga siya.

Hindi pa man ako nakakababa ay agad siyang lumapit sa akin.

“Bakit ngayon ka lang? Bakit hindi ka nakisabay sa kanila? Ano pang ginawa mo?” Sunod sunod na tanong niya na nakapagpangiti sa akin kaya naman napangiti ako.

Sasagot na sana ako ng mapansin ko ang pagtingin niya sa loob at nakita niya ang bulaklak na nasa upuan lamang.

Kunot ang nuo niya na napatingin ulit sa akin.

Nagpakawala ako ng buntong. Wala na akong magagawa kundi ang kunin iyon at ibigay iyon sa kanya.

“Para sayo. Para hindi ka na tumanggap ng bulaklak na galing sa iba.” Sabi ko sa kanya. “At dahil diyan kaya ako nahuling bumalik. Dahil bumili ako ng bulaklak para ibigay sayo “ sagot ko pa sa mga tanong niya.

Napatitig siya sa bulaklak na binibigay ko.

“Anong nakain mo?” Tanong niya pero kumilos naman ang kamay para kunin iyon sa akin.

“I can give you a flower if that what you want. Basta huwag na huwag ka lang tatanggap sa iba.” Sagot ko sa kanya.

“Hmmp.” Umirap pa siya sa akin pero napangiti din at inamoy pa ang bulaklak. “Sa susunod magsabi ka sa mga kasama mo kung saan ka pupunta para hindi ko sila kinukulit.” Sabi niya bago ako tinalikuran.

“Hey! Wala ka man lang bang sasabihin sa bulaklak na binigay ko. Sabihin mo naman kung nagustuhan mo.” Pigil ko sa kanya ng maglakad na siya palayo sa akin.

“Hindi ko ito tatanggapin kung hindi ko nagustuhan.” Sagot niya at bahagyang lumingon. Ngumiti bago dali daling tumalikod at mabilis na binagtas ang daan pabalik sa coffee shop.

Napangiti na lang akong muli habang nakatingin sa kanya papalayo.

“Such a brat.” Naiiling na bumalik na ako sa loob ng makapasok na siya sa coffee shop. “Tapos niyo na ba?”

“Yes, DG. Nakuhanan na namin ng mga impormasyon. Hinihintay na lang ang may ari ng hrocery store na ninakawan nila para masampahan na ng kaso at mabigyan na ng sintensya.

“Good.” Bumalik na ako sa lamesa ko.

Hindi na nawala sa mga labi ko ang isang ngiti dahil sa kaisipang nagustuhan niya ang bulaklak na binigay ko.

Hindi na din niya siguro iisipin kung sino man ang nagpapadala sa kanya ng mga bulaklak na iyon. Dahil kung kailangang araw araw din akong magbigay sa kanya mahigitan lamang ang pangahas na iyon.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hindi ka pa ba matutulog?” Tanong ko sa kanya ng maabutan ko pa siya sa sala matapos kaming makakain ng hapunan. Maaga kasi kami kaninang umuwi kaya sa bahay na kami nakakain ng Dinner.

Akala ko deretso na siya matutulog ng makapasok siya sa silid niya kanina. Nakapantulog na din kasi siya.

“Mamaya pa. Aayusin ko lang ito.” Nakangiting sagot niya. Doon ko lang napansin na may hawak siyang vase. “Nagpakuha kasi ako kay Lilian ng vase.”

“Para saan naman iyan.?”

“Ilalagay ko ang bigay mong bulaklak dito tapos ilalagay ko sa silid ko?”

Napatango ako. Naupo na lang ako sa bakanteng upuan at pinanuod na lang siya kung paano niya aayusin ang bulaklak.

Naglagay siya ng tubig sa vase at maingat na kinalas ang mga bulaklak sa pagkakaayos at inisa isang inilagay sa vase.

Nakangiting tumingin siya sa akin ng matapos niyang maayos iyon.

“Maganda ba?” Tanong pa niya sa akin na sinabayan ng pag amoy doon.

“Yeah!” Tipid na sagot ko. Nakangiti din akong pinagmasdan siya ng tumayo siya at paakyat na ng hagdan.

“Matulog ka na din.”

“Yup.” Sumunod na din ako sa kanya hanggang sa makapasok siya sa silid niya.

“Eh! At bakit ka dito tumuloy?” Tanong pa niya ulit matapos ilapag sa gitna ng maliit na mesa sa may gilid.

“Tinatanong pa ba iyan. Masanay ka na. Magigising ka din naman na nasa tabi mo ako kinaumagahan.”

“Hmmp?” Matalim na tinapunan niya ako ng tingin bago sumampa ng kama. “Huwag ka lang magkakamali.” Nilagyan pa ng unan sa gitna ng kama bago nahiga.

“Haha! Ako pa ang sasabihan mo ng ganyan. Kung hindi ko pa alam lihim mo din akong hinihipuan sa kalagitnaan ng gabi.”

“Ang kapal mo naman. Hindi ko gawain ang manghipo. Gawain mo iyon.” Sabay bato ng unan na inilagay niya sa gitna.

Natawa na sinalo ko iyon bago ako sumampa sa kama. Kinindatan ko pa siya. Inalis ko ang sando ko at short. Tanging ang itim na boxer short na lang ang naiwan sa katawan ko.

At bago pa man siya makapagsalita ulit ay hinila ko na siya at ipinaunan sa braso ko.

“Ano ba? Bitawan mo ako.” Na sinabayan ng pagtulak sa akin pero hindi ko na siya hinayaang makawala sa akin.

“Huwag ka ng umangal little hamster. Wala din iyang silbi.” Idinagan ko pa ang isang paa ko sa kanya.

Ilang sandali pa ay tumigil na siya sa pagwawala at hinayaan na lang ako nanyakapin siya.

“Much better mi amore.” Dinampian ko siya ng halik sa nuo at lumuwang na ang hawak ko sa kanya. Inalis ko na din ang pagkakadagan ng paa ko sa kanya.

Masuyong humaplos pa ang kamay ko sa pisngi niya kaya napatingala siya sa akin.

Ngumiti ako. At sa pagkakatitig namin sa isat isa ay unti unting bumaba ang mukha ko sa kanya at hinalikan siya sa labi.

Magaan, masuyo na bihira sa unang tangka ko na halikan siya na hindi tumanggi. Agad siyang tumugon sa halik ko hanggang sa lumalim at nauwi na iyon sa isang maiinit na pag angkin ko sa kanya.

Magaan ang pakiramdam ko kaya mabilis kaming nakatulog matapos namin pagsaluhan ang dalawang beses na mainit na pagninig.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Masakit na naman ang buong katawan ko kinaumagahan dahil sa dalawang beses na pag angkin niya sa akin kagabi.

Mabilis akong natangay kagabi at hindi na ako nakatutol gaya ng ginahawa ko dati.

“Ugh.” Napangiwi na naman ako. Ikaw ba naman kasi ang pasukan niya. Ang haba kaya niya tapos malaki pa. Kahit na halos palagi na niya akong inaangkin at nagpapaubaya sa kanya ay hindi parin masanay ang likod ko dahil masakit at masakit parin iyon kinabukasan.

“I hate you Vienn.” Gigil na pilit akong tumayo. At mas napangiwi pa ako ng sa pagtayo ko ay may likidong lumabas doon. “Ahhhhhhhh.” Mabilis na kumilos ako at inabot ang tissue sa gilid ng kama. Pero natigilan ako ng maagaw ang pansin ko sa isang bungkos ng bulaklak sa ibabaw ng bedside table.

Nakalimutan ko na ang likidong umaagos sa hita ko dahil kinuha ko ang bulaklak at awtomatikong inamoy iyon.

May nakalagay din na note doon.

Good Morning Mi Amore,

Hindi na kita ginising dahil alam kong napagod ka kagabi.

And you make me happy lastnight!

Take your time to rest.

“Hmmp. Ikaw ang dahilan kung bakit masakit ang likod ko.” Bubulong bulong pa ako pero unti unti naman akong napangiti dahil sa bulaklak na bigay niya. “At may pabulakbulaklak ka pang nalalaman.” Dagdag ko pa. Ayaw ko pa sanang bitawan ang bulaklak pero muli kong naramdaman ang pag agos ng likido sa hita ko.

Napangiwi na naman ako. Mabilis na binitawan ang bulaklak at kumuha ng tissue. Pinunasan ang hita ko para kahit papaano mabawasan ang pag agos nun bago ako mabilisan ding tumungo sa banyo para makapaglinis na ng katawan.

Ng matapat ako sa full lenght mirror sa loob ay doon ko na naman nakita ang mga naiwang marka ng halik at kagat.

Napasimangot ako na pinapasadahan iyon ng kamay ko. Habang inisa isa ko iyon hinahawakan ay bumabalik sa alaala ko kung paano ang ginawa niyang pag angkin sa akin. Kung paano niya ginawa ang mga naiwang marka sa mga katawan ko.

At kapag naiisip ko iyon ay tumataas ang balahibo ko at muling nag iinit ang katawan ko. Naalala ang kiliting dulot ng mga haplos at halik niya.

“Ahhhhhh. Stop thinking about it.” Gigil na paninita ko sa sarili ko ng biglang nagkaroon ng reaksyon ang katawan ko. Mabilis na itinapat ko na lang ang katawan ko sa dutsa ng tubig para matutop ang init na kumalat sa katawan ko. At nagtagumpayan ko naman iyon.

Matapos na akong makapaglinis ng katawan ay muli kong binalingan ang bulaklak na bigay niya. Puting rosas na iyon hindi katulad kahapon na pink at red ang kulay. Pero parehas na magagandang pagmasdan.

Bigla ko tuloy naisip na para na siyang nanliligaw sa akin kahit wala naman siyang sinasabi. Pero may ibang bahagi ng pagkatao ko ang umaasa na sana nga.

Dahil naibigay ko na lahat lahat sa kanya kahit wala pa man kaming relasyon.

“Hmmp! Nagpadala ka kasi sa galing niyang humalik.” Sita ko na naman sa sarili ko. “Sa masuyong haplos niya.” Dagdag ko pa.

Pero tapos na iyon. Dahil wala na akong natitira para sa sarili ko. Tanging ang tinitibok na lang ng puso ko ang hindi niya niya nasasakop.

At alam ko, na unti unti na din iyong nanganganib dahil madalas ng kakaoba ang tibok ng puso ko sa tuwing nasa malapit o di kaya naman ay naiisip ko siya

Hayst! Minsan naman kasi, mahirap turuan ang puso. Dahil kahit sabihin kong palagi ko siyang inaaway ay hindi ko maitatanggi na hinahanap hanap ko siya sa tuwing hindi siya abot ng tanaw ko.

At iyan dapat ang pag aralan ko. Ang ilihim at itago sa kanya na unti unti na akong nahuhulog sa kanya hanggat sa hindi siya ang unang magbigay at magpakita ng motibo. Kung ano na ba ang level ng relasyon naming dalawa???????

PH4 #36: Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“ Hi.“

Kunot ang nuo ko na tinignan ang lalaking lumapit sa akin sa kung saan ako madalas magmuni muni sa loob ng cafe habang nagmamasid lang sa paligid.

Wala kasi si Vience dahil may undercover na naman siyang hinawakan.

“Hello.” Ganting pagbati ko. Para kasing namumukhaan ko ito pero hindi ko naman matandaan kung saan ko ito nakita.

“Remember me?”

Umiling ako bilang sagot dahil iyon naman ang totoo.

“I’m General Baker.”

“Ikaw ang sundalo na palaging nagnagkakape dito?” Tanong ko. Hindi kasi ito nakauniform gaya ng lagi ko itong makita.

“Yes.”

“Okay! Maupo ka.” Alok ko dito. Dahil kanina pa ito nakatayo.

“Thank you. Hindi ba magagalit ang boyfriend mo?” Sabi pa nito pero naupo din naman sa tapat ko.

“Si Vienn ba?” Tanong ko kahit alam ko naman na siya ang tinutukoy nito.

“Vienn pala ang pangalan ni DG Anderson.”

“Yup. And I’m Vience. Magkatunog lang ang pangalan namin.” Nakangiti kong sagot saka ako tumingin sa kabilang panig ng kalsada kung saan sa kinauupuan ko ay kitang kita doon.

“Oh! And I’m Arnold. Nice to meet you cutie.” Sabay lahad ng kamay nito.

Natigilan ako dahil sa cutie na tawag nito sa akin. Naalala ko anh mga bulaklak na hindi parin tumitigil sa pagdating kada umaga na laging ikinaiinis ni Vienn.

Cutie din kasi ang nakasulat sa mga note na nakalagay sa mga iyon.

“I-ikaw ba ang nagpapadala ng bulaklak sa akin?” Alanganing tanong ko dito. Baka kasi nagkamali ako ng hinala ko at mapahiya pa ako. Baka isipin pa niya na masyado naman yata akong tiwala sa sarili ko dahil hindi naman ako babae.

Ngumiti ito na may kasamang pagtango. “Pasensya na. Hindi ko kasi alam kung paano kukunin ang pansin mo. Pero nabuksan mo na lang din ang tungkol doon. Sana nagustuhan mo ang mga bulaklak na bigay ko.”

“Okay! Pero huwag ka na lang mag abala. Nasasayang lang din eh.” Sagot ko naman dahil iyon naman ang totoo.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Nagustuhan ko naman ang mga iyon. Pero.. huwag mo ng abalahin ang sarili mo at magsayang ng pera para sa bulaklak. Masasayang lang.” Sabi ko kaysa sagutin ang sagutin ito.

“Hindi ba pwedeng bigyan ang isang tulad mo?”

“Huh!”

“O sadyang hindi na pwede dahil totoo ang hinala ko na boyfriend mo na nga si DG Anderson.”

“H-hindi ko siya boyfriend.” Agad na sansala ko. Ewan ko lang kung ano ang relasyon namin pero siya na din ang nagsabi na we are just friend. And friend with benifits na parehong nagkakasundo sa bagay na iyon.

“See. Hindi mo siya boyfriend. Kaya,,,, papayagan mo ba akong manligaw sayo?”

Napatitig ako sabay napalunok.

“Pasensya na. Iyon din naman ang dahilan ko kaya kita binibigyan ng bulaklak at kaya ako nandito ngayon.”

“But I’m not a girl.”

“I know. And If you are a girl. Hindi ako nandito ngayon.”

Mas natigilan ako sa deretsong pagsasalita niya. Straight to the point ito kung magsalita.

“Pero hindi dapat.” Naguguluhang kong sagot. Hindi ko tuloy alam kung ano ba dapat ang isagot dito.

“Bakit hindi? Sabi mo naman na hindi mo boyfriend si DG Anderson kaya pwede akong manligaw sayo.” Dagdag pa niya.

Napakislot pa ako ng bigla niya akong hawakan sa kamay kaya agad ko din iyong binawi.

“Sorry.” Saad niya. “Alam kong may something sa inyo ni DG Anderson pero gaya nga ng sabi mo. Hindi mo siya boyfriend kaya ang masasabi ko. Hayaan mo ako na manligaw sayo. Hanggang sa ikaw na din mismo ang magsabing boyfriend mo na nga si DG Anderson at handa akong tumigil. Sa ngayon, susubok parin ako.”

Muli akong napalunok dahil sa mga sinabi niya.

Ano nga ba talaga ang gusto sa akin ni Vienn. Bakit hindi niya linawin sa akin ang paulit ulit na nangyayari sa amin?

Sasagot na sana ako ng marinig ko ang pagtawag sa akin ni SPO2 George.

“Missy.”

Sabay pa kaming napalingon ni General Baker dito.

“Magandang umaga General.” Pagbati naman ni SPO2 George sabay saludo.

“Magandang umaga din SPO2-.”

“George.”

“SPO2 George.”

Tumango na lang si SPO2 George bago ako ulot nito binalingan.

“Parating na sila DG, missy dahil tapos na ang misyon na hawak niya.”

“O-okay.” Sagot ko. May kung anong pag aalala ang nasa mga mata nito. Nag aalala ba na magwala si Vienn na makita akong kausap si General Baker.

Ayaw na ayaw pa naman niya na may iba akong kausap maliban sa mga kasamahan niya sa pulisya.

Paano na lang kung malaman pa niya na si General Baker ang nagpapadala ng bulaklak? Baka nga tutuhanin niya na hukayan ito ng libingan at iyon ang ayaw kung mangyari.

“Pasensya na General Baker. Pero kung wala ka ng ibang sasabihin. Babalik na lang ako sa counter.” Magalang na sabi ko dito.

“No problem, cutie. At sana pag isipan mo ang mga sinabi ko.” Sabi nito na nauna pang tumayo kaysa sa akin. Mabilis nahinawakan ang kamay ko at dinampian ng labi nito ang likod ng palad ko. “Mauuna na ako.” Paalam pa nito. Hindi pa man ako nakakasagot ay agad na umalis na ito.

“Missy.”

“Huwag mo na lang sasabihin sa DG niyo SPO2 George kung ayaw niyong makita na magalit siya.” Sabi ko na lang dito.

“Pero sana Missy, iwasan mo ang General na iyon para maiwasan nga ang malaking gulo.” Paalala nito.

“Alam ko. Salamat sa pag papaalala.”

“Salamat missy. Huwag kang mag alala. Pinapahalagaan ka lang ni DG kaya ayaw na niyang may ibang manligaw sayo.”

“Huh!.”

“Totoo iyan missy. Ngayon lang naming nakitang ganito ka istrikto sa isang tao ang DG namin. Kaya sigurado kami, gusto ka ng DG higit pa sa salitang iyon.”

Napasimangot na lang ako sa sinabi nito.

“Mali lang kayo ng nakikita.” Sabi ko pa at sinabayan na din ng tayo. “Nililinlang lang kayo ng paningin niyo.”

“Maniwala ka missy.”

“Mmm, Bumalik ka na lang sa pwesto mo SPO2 George. Makikita na lang natin kung totoo ang sinabi niyo kung niligawan niya ako.”

“Sige missy.” Nakangiti pa nitong sabi. “Babalik na ako. Peo hindi ko din sigurado kung babalik ang DG ngayon. At wala pang siguradong araw ang balik niya dahil wala pa kaming tawag na natatanggap mula sa kanila.”

“Huh. Akala ko ba…”

“Pasensya na missy. Pero ayaw ko lang na malintikan. Kung hindi lang siguro mataas ang ranggo ng isang iyon ay baka hinamon ko ng suntukan pero General e.”

“Siraulo ka din. Iyan ba ang itinuturo ng DG niyo sa inyo?”

“Haha! Pasenya na talaga missy. Ako kasi ang isa sa inutusan niya na bantayan ka. Mahirap na. Baka ako ang unang huhukayan ng libingan pag nagkataon.”

“Hmmp. Hindi naman ako bata para pabantayan niya.”

“Naniniguro lang siya missy na hindi ka maagaw ng iba. Sige na missy, mauna na ako.” Kuway paalam niya.

Nakasimangot na tumango na lang ako kasunod ng tingin sa palayong imahe ni SPO2 George.

Hindi ko tuloy alam ang paniniwalaan ko.

Nakakainis naman kasi siya. Mabuti sana kung hindi niya ako laging inaasar at saka kung magbibigay siya ng bulaklak.

Duh! As if naman bukal sa loob niya. Nagbibigay lang naman talaga siya dahil gusto lang niya higitan ang mga bulaklak na bigay ni General Baker.

Kahit ganito lang naman ako ay gusto ko din namang maranasan ang maligawan gaya ng gusto ni General Baker. Pero gaano naman kaya katotoo ang sinasabi niya. Saka ano naman ang dahilan niya para ligawan ako. Gusto niya ba ako? Pero anong klaseng pagkagusto? Baka tulad din nito si Vienn na gusto lang akong ikama.

Bigla akong natigilan sa naisip ko. Kaya ba ayaw ako pakawalan ni Vienn ay dahil nagugustuhan niya ang angkinin ako? Paano kaya kung nagsawa na siya at mahanap na talaga ang babaeng talagang nakatadhana sa kanya?

Hayst!

Nagpagpakawala ako ng isang napakalalim na hininga dahil doon. Parang ang bigat sa pakiramdam ang bagay na iyon. Ano na lang ang magiging buhay ko kung sakaling dumating ang araw na iyon at basta na lang niya ako itapon. Kukunin ang share sa cafe na ipinatayo niya o bibigyan na lang niya ako ng kaunting bahagi doon tapos papalayasin na niya ako.

“Hmmp! Nunka ko ibibigay ang cafe sa kanya.” Naibulong ko.

Kahit hindi ko man nakikita ang sarili kong repleksyon ay alam kong lukot na ang mukha ko sa pagkakasimangot at pagkakakunot ng nuo ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Boss my dumating na naman pong bulaklak.” Tawag sa akin ni Masha ng bumalik galing sa labas dala ang bulaklak na tinanggap sa nag deliver.

“Sayo na lang Masha.”

“Po. Pero galing yata ito kay Boss DG.”

“Huh.” Mabilis na kinuha ko ang bulaklak dito at tinignan ang nakalagay na note.

Bahagya akong napangiti ng mabasa ko ang nakalagay na. Dahil siguradong sa kanya nga galing ang mga bulaklak.

Smile

Little Hamster!

Don’t miss me too much

“Hmmp. Hindi naman kita namimiss..” bubulong bulong na sabi ko habang pabalik ng counter. “Kahit sa sulat ang kapal mo parin talaga.” Dagdag ko pa pero napapangiti ako habang inaamoy ko ang mga bulaklak.

Anim na araw pa lang naman siya wala kaya paano ko siya mamimiss. Pero ito ang paglabas niya na pinakamatagal na nawala.

Nag aalala na nga din ako dahil ayaw naman sabihin sa akin nina SPO2 George kung ano na ang nangyayari sa kanya kaya nga kaninang umaga ay akala ko totoo na ang sinabi niya na darating na siya ay nakaramdam ako ng tuwa pero hindi naman pala totoo. Kaya nadismaya din ako doon.

Pero ngayon.. sa anim na araw na wala siya ay nagparamdam siya at nagpadala ng bulaklak sa akin.

“Akala mo naman madadaan mo ako sa pabula-bulaklak mo. Hmmp.” Muli ko na namang bulong pero hindi naman nawala sa mga labi ko ang isang ngiti.

“Ang sweet talaga ng boss DG sa inyo, boss.” Nakangiti din si Masha ng mag abot sa akin ng bayad ng mga customer.“

“Paano mo naman nasabi?”

“Kasi sa inyo lang siya mabait at ngumingiti, boss.”

“Mabait?” Pang uulit ko. “As if naman mabait siya sa akin. Hindi naman ngiti iyon kundi ngisi ng nang aasar.”

“Hindi boss, iba naman ang ngiti niya sayo kaysa sa ngiting ipinapakita niya sa amin. Madalas seryuso siya at parang ang sungit nga ng boss DG e.”

“Naku! Masungit naman talaga siya.”

“Masungit siya, pero hindi sayo kasi lagi siyang nakangiti kapag kaharap ka boss.”

“Naku, kung ano ano ang napapansin mo, Masha. Wala namang ibang ibig sabihin ng mga ngiti niyang iyon kunti puno lang ng pang aasar.”

“Hindi naman iyon ang napapansin ko boss. Kasi ngiti iyon ng may pagtangi.”

“Huh!” Natigilan na naman ako. Bakit ba lahat ng nakakakita sa aming magkasama ay ang alam ay may gusto sa akin si Vienn. Iyong gusto na as in love na ba? “Nevermind.” Nasabi ko na lamang. “Huwag na natin iyan pag usapan Masha.”

“Okay boss! Balik na ako sa trabaho ko.”

Tumango na lang ako bilang sagot. Muli kong pinagtuunan ng pansin ang bulaklak ng makaalis na si Masha.

“Huwag mo akong daananin lang sa bulaklak kung talagang gusto mo ako.” Muli ay bulong. Nilalaro ang mga petals ng mga iyon at doon na halos natuon ang natitirang oras ko sa hapon.

¤¤¤

R-🔞, R-🔞,R-🔞

¤¤¤

Nakaramdam ako ng kakaiba. Nanaginip na may humahaplos sa katawan ko. Ang sarap sa pakiramdam iyon kaya hindi ko na iminulat ang mga mata ko baka magising ako ng wala sa oras at mawala na ang sarap na nararamdaman ko.

“Uhm.” Mahinang ungol na kumawala sa bibig ko ng madako ang haplos na iyon sa katawan ko sa isang dibdib ko at pisilin ang nipple ko. “Ooooooh.” At isa pang ungol ng maramdaman ko na mainit at may parang may sumisipsip na doon.

Napakasarap man kahit isang panaginip lamang. Ganitong ganito ang paraan ng ginagawa sa akin ni Vienn kapag niroromansa ako. Kung paano umikot ang dila paikot sa may nipple, bahagyang kakagatin at muling sisipsipin.

“Ugh..uhmmm.” muli ay ungol ko at kusang kumilos ang kamay ko para humawak doon.

Parang totoo, para akong idinuduyan sa alapaap sa sarap na nararamdaman ko kahit na panaginip lamang.

“Uhmmm. Ooooh..V-vienn… uhmmmm.” At may pasabunot na humawak ako sa buhok niya.

“Yes, mi amore.” Narinig kong pabulong na sagot niya kaya napamulagat ako.

Kahit mapusyaw lang ang ilaw sa silid ko ay kitang kita ko ang imahe niya.

Hindi ako nananaginip.

“K-kailan ka pa dumating?” Tanong ko. Hinawakan ko siya sa magkabilang pisngi at hinila pataas patapat sa akin.

“A while ago.” Dinampian niya ako ng halik sa labi.

Doon ko lang napansin na tanging ang puting tuwalya lang ang nakatakip sa kaselanan niya.

“I just took shower.”

“Pero sana ginising mo ako. Hindi iyong bigla ka na lang gagapang dyan.”

“Haha! Aawayin mo na naman ba ako? Hmmm. But I miss it mi amore.” At bago pa man ako makasagot ay sakop na naman niya ang labi ko.

Hindi na din ako umiwas pa. Tumugon na lang ako dahil kahit itanggi ko man na hindi ko siya na miss ay hindi naman maipagkakaila ng katawan ko iyon.

“Mi amore. Uhmm.”

“V-vience.”

Ang mga halik at mga haplos niya na siyang dahilan para matangay ako ng ganung kadali.

“Uhmm.” Mahinang ungol na pinakawalan ko ng pakawalan niya ang labi ko. Nagsimulang maglakbay ang labi niya sa puong tainga ko. Sa leeg at sa balikat. Habang ang kamay ay dumadama, humahaplos na sa katawan ko.

“Uhmm, so sweet mi amore. I miss you.” Bulong niya.

And I miss you too.

Sa loob loob ko. Dahil ayaw kong sagutin iyon. Hindi kasi ako sigurado kung ako namimiss niya o ang pag angkin lamang niya ang namimiss niya sa akin.

“Uhmm.” Napapaliyad na ako ng makaramdam na ako ng kiliti sa bawat haplos niya. Sa bawat pagdama ng palad niya sa balat ko hanggang sa matagpuan niyang laruin ang isa sa nipple ko at pinipisil iyon.

Nakakaliyo sa pakiramdam lalo na ng sabayan na niya ng labi niya ang paglalaro sa isa pa. Nakakapang init ng katawan.

“Hmmm, ang bango mo mi amore. Uhmm.” Paos na saad niya habang patuloy sa pagpapasasa sa magkabilaang dibdib ko.

Mas umarko pa ang katawan ko paliyad ng bumaba ang labi niya. Sa may tiyan ko. Naglalaro ang dila niya sa pusod ko. Kinikintalan ng halik. Didilaan.

“Uhmm.. ohhhhh.” Napasuabunot ako sa kanya. Dahil kung hindi ay baka mapahiyaw ako bg malakas dahil hindi ko kayang indain ang kiliti dulot ng ginagawa niya.

Nakakakiliti. Nakakapanginig ng buong katawan.

“Uhmmm…ohhhh.” at sunod sunod ang ungol na kumawala sa bibig ko.

“Yes mi amore. Just moan.” Bulong niya. At mas nilaro pa ang dila sa palibot ng pusod ko. Hanggang sa namalayan ko na lang na natanggal na din pala niya ang pang ibaba kong suot.

Ang kahubdan ko na ang tumambad sa kanya habang siya ay kitang kita ko pa kung paano niya alisin ang balabal niya sa katawan.

Napalunok ako. Kahit na medyo madilim ay kitang kita ko kung paano iyon nagmamalaki sa katayugan.

“Mi amore. I miss you.” Muli niya akong hinalikan. Pero hindi iyon nagtagal dahil muling bumaba ang labi niya.

Sa leeg, sa balikat, sa dibdib, sa pusod hanggang sa makarating siya pinakagitna ko.

Napkislot pa ako ng maramdaman ko ang init ng palad niya na bumalot sa pagkalalaki ko. Hanggang sa nilalaro na ng dila niya ang ituktok ng akin.

“Uhmm.” Nakakakiliti. Isusubo, didilian. Taas baba ang kamay niya sa akin. Dala ba ng halos isang linggo na niya akong hindi nagagalaw kaya halos gusto ko ng maglabas dahil tuluyang nabalot ng init ang katawan ko at mabilis na naipon iyon sa pagkLalaki ko. “Vienn…. uhmmm.. n-no more.” Pigil ko sa kanya at bahagyang itinulak pero hindi siya nagpatinag at patuloy sa paglalaro ng bibig niya sa akin. Isinubo niya ang akin ng buong buo. Taas baba ang mukha niya sa akin. “Ahhhhh. Uhmm. V-vienn.. ummm.. m-more.” Hindi ko mapigilang saad ko.

Ang sarap, kung paano niya dilaan, sipsipin ang akin.

“Uhmm.oooohhh… ahhhhh. V-vienn.” Paulot ulit na daing ko na may kasamang halinghing. “H-hindi ko na kaya. Uhmmm..”

“Yes mi amore. Cum… just cum..” saad niya habang dinidilaan muli ang akin at muling isinubo.

“Uhmmm.. hmmmmm.” At kusa ng kumilos ang balakang ko. Pasalubong sa mukha niya na gumagalaw, pataas baba sa akin. Hanggang sa hindi ko na nga kayang pigilan ang sarili ko at nilabasan ako mismo sa loob ng bibig niya. “Ahhhh.. ahhmm… uhmmm.” Para akong pagod na pagod dahil hinihingal ako. Nanginig pa ako habang inilalabas lahat ng katas mula sa akin.

“Naughty mi amore.” Sabi niya. Hindi ko man nakita ay alam kung nilunok niya ang katas na inilabas ko.

Bigla naman akong nakaramdam ng pag iinit ng mukha dahil doon. Kung malinaw lang ang mukha niya ay alam kung pilyo siyang nakatingin ngayon sa akin.

“But your so sweet. Hmmm.” Dagdag niya. At bago pa man ako ulit makakilos ay mas nauna siyang gumawa ng hakbang kung ano pa ang balak niya. Napapasunod na lang ako sa kanya.

Itinaas niya ang balakang ko at pinagtuunan niya ng pansin ang bukana na likuran ko na lagi niyang pinapasukan.

“Uhmmmp.” Nakagat ko ang labi ko ng dilaan niya iyon. Ramdam ko ang pagkabas ng bahaging iyong ng katawan ko. Nakikiliti ako sa bawat paghugod ng dila niya sa akin. “Uhmmmp.” Muli akong napaungol ng maramdaman ko ang isa sa daliri niya na pumasok doon habang sinasabayan parin ng dila para basahin iyon gamit ng laway niya.

Muli na naman akong nakaramdamn ng pag iinit dahil doon. Naramdaman ko, ang pagluwang na likod ko na nilalaro ng daliri niya. Dumudulas gamit ang laway niya.

“Your so wet mi amore. Hmmm. Ready to take me.” Tanong niya ng umayos siya ng pwesto sa pagitan ng mga hita ko. Niyuko ako habang nakasampay ang mga hita ko sa braso siya.

“Uhmmm.” Isang impit na ungol na naman ang pinakawalan ng maramdaman ko ang dulo ng kanya na nasa tapat na ng lagusan ko.

“Yes, little hamster, yes mi amore.” At sa mga katagang binigkas niya ay tuluyan niyang ipinasok ang kanya sa loob ko. Dahan dahan na ibinaon ang buong laki niya.

Ramdam ko ang bawat pulgada na bumaon sa kailaliman ko. Ang laki. Ang haba.

“Uhmpp.. ahhhhhh.” Napasinghap pa ako ng maramdaman ko ang dulo ng kanya na tumusok sa pinakailalim sa loob ko.

Ang sarap, nakakakiliti.

“Mi amore, you sucking me in. Uhmm.” At sinimulan na niyang igalaw ang balakang dahilan para mas mapasinghap ako at magpakawala ng malalakas na ungol.

Hindi ko mapigilan ang mapa “ahhhhhhh.. uhmmm.” Dahil sa paghugot at muling pagbaon niya.

Ang sarap na sa pakiramdam ang bawat pag ulos ng laki niya sa akin. Talagang inihanda niya ang lagusan ko para hindi ako makaramdam ng sakit. Madulas na kasi iyon at madaling hugutin at ibaon ang haba niya.

“Mi amore. Hmmm. So tight. Ugh.” At ang lalakas ng bawat pagbaon niya. Mabilis na huhugot at malakas na ibabaon ulit. Nakakabaliw dahil sa kakaibang sensasyong dulot ng pag angkin niya sa akin.

“V-vienn. Ahhhhhhh. Ahhhhhmmp.” Tanging mga katagang lumalabas sa bibig ko. Hindi ko maisigaw kung gaano iyon kasarap. Kung gaano ko gustong sabihin na ipagpatuloy niya iyon at huwag tumigil. At baka mas mababaliw ako kapag tumigil ang paggalaw niya.

“Ahhhhhh.. uhmmmm. Vienn.. m-moree.. hmmm.”

“Yes mi amore. Uhmmm. Uhmmm.” At mas ginanahan pa siya sa paggalaw dahil sa sinabi ko.

“Uhmmm, i want more.. uhmmm. Deeper… ahhhhhhhhh.” At malakas na naman na pagbaon ang ginawa niya. “Uhmmmmp.” Napasinghap ako ng bila niyang hugutin ang kanya sa akin at mabilis na pinadapa ako. Itinaas ang balakang ko at muling ibinaon ang buong laki niya sa akin.

Hawak niya ang balakang ko na isinasabay sa bawat galaw niya. Ang paglabas masok niya.

Mga ungol ko ang namayani sa loob ng silid. Ang bawat tunog ng pagsalampak niya sa likod ko.

“Mi amore.. ugh! So tight, my little hamster, ans sarap mo. Uhmmm.” At mas binilisan pa ang paggalaw. Mas lumakas ang pagbaon.

“Ahhhhhhhh.” Na parang bumabaon na sa pinakamalalim na bahagi ng pagkatao ko. “Ahhhhhh.” At mas lumalalim pa. Na parang kusang bumabalik ang kanya sa loob ko kapag huhugutin niya. “Ahhhhhhh.” Ang sarap. Nakakabaliw sa sarap. Tumitirik na rin ang mga mata ko sa kakaibang kiliti na nararamdaman ko.

“Mi amore..”

“More… uhmmm… ahhhhh… more…”

“Yes mi amore.”

“Deeper.. uhmmmm. Deeper.”

At mas nilakasan pa. Tumatagal sa pagbaon. Huhugutin at ibabaon ulit.

“Mi amore. Hmmm. I’m cumming.” Narinig kong saad niya.

Ako man ay ganun din. Dahil sa kakaibang sarao ng pagbaon niya sa akin ay naipon na naman ang init na lumukod sa katawan ko at handa na naman akong labasan.

“M-me too.. ugh.. deeper.. give me that . Inside me.. uhmmm.” Sabi ko sa kanya.

Humawak siya sa dibdib ko. Sa may leeg ko at isinamang lumuhod sa gitna ng kama habang mabilis na mabilis na ang naging galaw niya. At hawak ang baba ko na ipinalingon sa kanya. At sa paglapat ng mga labi namin ay doon ko naramdaman ang pagbulasik ng katas ko palabas at ang katas na pinakawalan niya. Ramdam ko ang init at dami na pumutok sa loob ko. Sa kaloob looban ko.

Para akong mahihilo dahil doon. Bakit parang kakaiba ang naramdaman ko dahil sa dami ng inilabas niya. Para akong malulunod.

“Mi amore. Ahhhmmm. And sarap… hmmm.”

“V-vienn.. yess.. uhmmmm.”

Parehong hinihingal na sabay na natumba sa kama.

PH4 #37: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Awwww. Ano ba?” Napasigaw na naman ako ng bigla na lang niya ako paghahampasin at napabalikwas ng bangon habang hinuhuli ang kamay niya para matigil siya sa paghampas sa akin.

Hindi nga niya ako sinipa sa umaga kapag nagigising pero hampas naman ang isasalubong sa akin.

And sarap lang idagan sa kanya ang buo kong bigat para hindi na siya makakilos pa.

Naku! Naku! Kung hindi ko lang talaga siya… Grrrr.

“Bakit ba nanghahampas ka kapag nagigising ka sa umaga.” gigil na hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa kamay niya at ipinahiga. Itinaas ang mga kamay niya sa may ulunan.

“Bitawan mo ako. Ano ba? Bakit mo ba ako pinipigilan. Ano ba?” Nagpumiglas siya. Pilit na kumakawala sa pagkakahawak ko sa kanya.

“Umayos ka kasi. Umagang umaga nanghahampas ka na naman. Isang linggo mo na akong ginigising sa panghahampas mo. Nakakapanakit ka na.” Sagot ko sa kanya. Inupuan ko pa ang mga hita niya para hindi na siya makagalaw.

“Ahhhhhhhh.” Tudo sigaw niya. “Bitawan mo ako. Bitawan mo ako. Ahhhhhh.”

“Tumahimik ka nga. Napakaaga pa nambubulabog ka na naman ng kapit bahay.” Paninita ko sa kanya.

“Hmmp. Wala ka namang kapit bahay. Kaya bitawan mo ako. Sisigaw ako.”

“Hindi ka pa ba sumisigaw sa lagay na iyan.”

“Hmmmp.” He pouted his lips saka umirap. Unti unti siyang tumigil sa pagwawala.

“Ano?” Tanong ko pa. Ng hindi na siya nanglaban ay pinakawalan ko na siya at umalis sa pagkakaupo ko sa mga paa niya.

“Dinadaan mo naman ako sa lakas. Hmmp. Keso malaki ang mga muscle mo.” May pahampas pa sa balikat ko bago bumangon.

“Kahit kailan talaga, mapanakit ka.”

“Hmmmp! Pambawi ko lang sayo yan.” Sabay hampas na naman bago tumayo.

“At saan ka pupunta?” Tanong ko ng maglakad siya palabas ng silid.

“Nagugutom na ako.” Sagot niya.

“Nagugutom? Anong oras pa lang. Alas kwatro pa lang ng madaling araw.” Sagot ko ng lingunin ko ang alarm clock sa gilid ng kama.

“Sa nagugutom ako. Bakit ba? Tanong ka ng tanong? Pagbabawalan mo ba akong kumain? Tinitipid mo na ba ako. Hmmmp. I hate you.” Padabog na lumapit sa akin.

Iiwas na sana ako ng pibla niyang hagipin ang buhok ko at hinila iyon.

“Awwww. Ano ba? Makakalbo ako sa ginagawa mo. Awww. Aray…. aray.. Vience..” ako naman ngayon ang sumigaw. Pilit na pinipigilan ang kamay niya para hindi mahila ang buhok ko.

“Buti nga sayo. Hmmmp.” Saka niya ako binitawan.

Umupo sa tabi ko.

“Gutom ako.”

“Okay! Di kumain ka. Hindi iyong sasabunutan mo ako. Sumusobra ka na talaga.” Gusto ko din siyang panggigilan para makaganti ako pero hinayaan ko na lang. Kung hindi lang niya ako napaligaya kagabi. Naku! Naku talaga!!!!!

“Samahan mo ako.”

“At bakit naman ako sasama. Hindi naman ako kakain.”

“Hmmp! Bahala ka. Subukan mong lumapit sa akin sa gabi. Puputulin ko iyan.” Sabay turo ng sa gitna ko kaya napayuko ako mismo doon. “Sasamahan mo ba ako o hindi?” Na sinabayan pa ng paghila sa akin.

Naiiling na nagpahila na nga lang ako para hindi na siya magtatalak pa. Tuluyan ng nagising ang diwa ko kahit gusto ko pa naman sanang matulog.

Hayst!

My little hamster. Masyado na yatang nawiwili sa pangboboss sa akin pero hindi ko naman siya matanggihan.

“Ano ba ang kakainin mo?” Tanong ko ng marating namin ang kusina.

Nakasimangot na tumingin siya sa akin sabay kibit balikat.

“Di ko alam.”

“Magtimpla ka na lang ng gatas mo para makatulog ka ulit mamaya. Ang aga aga pa kasi nanggigising ka na.”

“Bakit? Nagrereklamo ka?” Pagalit na tanong niya. Hindi ko tuloy alam kung ano na naman ang pakulo niya ngayong umagang umaga. Kung tutuusin nga sana ay nasa kasarapan pa lang ako ng tulog pero nandamay siya.

“Hindi ako nagrereklamo, nagsasabi lang ako ng totoo.”

“Hmmp.” Matalim na naman na tinapunan niya ako ng tingin pero hindi na siya umimik pa. Natahimik siya na tumingin sa akin. Titig na titig na parang may gusto siyang sabihin.

“Bakit?” Kunot ang nuo kong tanong.

“Hindi na ako gutom.” Sagot niya. Mabilis ang ginawang pagtalikod at walang salitang naglakad pabalik ng silid.

Muli na naman akong nailing na napasunod sa kanya. Minsan naisip ko ang hirap din niyang intindihin. Ang bilis magbago ng mood.

“Ano bang nangyayari sayo?” Hindi ko mapigilang tanong sa kanya ng maabutan ko na siyang nakahiga sa kama at nakatalukbong na ng kumot.

Hindi siya sumagot pero gumalaw naman siya na patalikod sa akin.

Naupo ako sa tabi niya at hinila ang kumot.

Hindi naman siya nagreklamo ng maalis ko ang kumot na nakatalukbong sa mukha niya pero nanatiling nakatalikod sa akin.

“May problema ka ba?” Tanong ko ulit pero nanatili parin siyang walang imik.

Ng tignan ko siya ay mariin namang nakapikit ang mga mata niya. Nakasimangot.

Gusto ko na naman sanang tanungin siya kung may dalaw siya baka sakaling magbago na ang mood niya at makipag away ulit sa akin pero napansin ko na iba siya ngayon kumpara sa dati niyang ayos kapag gusto ko siyang asarin.

Hinawakan ko siya sa balikat at pinaharap sa akin. Hindi niya ako sinita. Nagmulat siya ng mata at tumitig sa akin.

“Ano ang mayroon sa atin?” Tanong niya na nakapagpatigil sa akin. Bakit bigla niyang natanong ang bagay na iyon? Bakit bigla niyang gustong buksan ang paksa kung ano nga ba ang mayroon kami? “Huwag mong sabihing kaibigan mo ako dahil hindi kita kaibigan. At walang magkaibigan na pinagsasaluhan ang bagay na dapat ay sa magkasintahan lamang.” Dagdag pa niya na hindi inalis ang tingin sa akin.

Kumilos siya at naupo na din.

“Bakit mo biglang natanong?”

Hindi siya umimik sa naging tanong ko. Muli siyang kumilos pahiga. Tumalikod na naman sa akin.

“C’mon. Look at me.” Hinawakan ko siyang muli para paharapin sa akin pero iwinaksi lang niya ang kamay ko at bumaluktot pa sa pagkakahiga.

Hindi ko na lang siya pinilit. Nahiga na din ako sa tabi niya.

Hinawakan sa ulo at pinaunan sa kamay ko. Yumakap ako sa kanya.

“Matulog ka na lang ulit. Tapos pag gising mo. Lets date.” Bulong ko sa kanya dahilan para bumaling siya paharap sa akin.

Titig na titig na naman sa akin.

“Why?”

Hindi siya sumagot. Napalabi lamang siya. Matapos niyang tumitig sa akin na tumagal siguro ng halos isang minuto ay yumakap siya sa akin. Isiniksik ang mukha sa dibdib ko.

Napangiti na lang ako ng dahil doon. Yumakap na lang ako ulit sa kanya matapos ko siyang dampian ng halik sa nuo.

Siguro nga, kailangan na din namin pag usapan kung ano ang relasyong mayroon kami.

Hindi ko man ino open iyon sa kanya pero sakop na niya ang puso ko. Hindi ko man sinasabi sa kanya at madalas nadinadaan ko sa pagbibiro ko ay totoo na ang nararamdaman ko na unti unting umusbong sa mga araw, buwan na magkasama kami.

Kaya siguro siya nagkakaganito dahil doon. Kailangan na din namin lagyan ng level ang relasyon namin para hindi na din siya maagaw ng iba sa akin lalo na at hindi tumitigil ang nagpapadala sa kanya ng bulaklak. At napag alaman ko na si General Baker iyon.

Gusto ko na din itong komprontahin at sabihin ditong tumigil na ito. Pero hindi naman nagsasanga ang landas namin. Dahil kung gaano ako ka busy, ay ganun din naman ito.

Pero ngayon… bibigyan ko na ng level ang relasyon namin para maipamukha sa General na iyon na wala itong pag asang maagaw sa akin ang little hamster ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ready?” Tanong ko ng lumabas na siya sa banyo.

He pouted his lips again na lagi niyang ginagawa. Bagay na bagay iyon sa kanya at parang gusto ko na namang angkinin ang mga labing iyon.

“Eh bakit ba tayo mag di-date?” Tanong na naman niya. Pang ilang ulit na ba niyang tanong iyon. Pang sampo naba? Hindi ko na yata mabilang.

“Para ka ng sirang plaka little hamster. Gusto mo ba? O idadaan na lang natin sa kama ang pag di-date natin. Hmmm.” Pilyong sagot ko dahilan para hampasin na naman niya ako.

“Hmmp. Gusto ko lang naman makasiguro. Bakit ba?” May pairap pang sabi niya bago humarap sa full length mirror sa kanan.

Habang nakatalikod siya sa akin ay pinagmasdan ko siya. Ang cute niyang tignan sa puting puti niyang suot.

Polo shirt na puti at puting short na sa taas ng tuhod lang niya ang haba. Nagmukha tuloy siyang teenager sa suot niya.

“Hindi ba ako pagkakamalang tatay mo sa suot mong iyan?” Tanong ko pa sa kanya at nagsimulang humakbang palapit sa kanya.

“Bakit? Matanda ka naman na talaga ah.” Natatawa naman niyang sagot. “Walong taon ang agwat mo sa akin. Diba? Diba?”

“Hindi pa ako matanda. Nasa middle age palang ako.” Sagot ko naman. Humawak ako sa baywang niya. Ang liit, parang sa babae lamang.

“Weeeh! Aminin mo na. Malapit ka ng rayumahin.”

“Hmmm! Malapit na ba? Baka gusto mong subukan ngayon.” Ipinulupot ko na ang kamay ko sa baywang niya. Niyuko sa leeg at inamoy siya doon.

“Ayyyy! H-hindi.” Mabilis iniwas niya ang leeg sa akin. Itinulak pa ako sa nuo para hindi ako makalapit sa kanya.

“Bukas na lang kaya tayo lumabas. Hmm?.”

“N-no.. hmmp. Bitawan mo ako.”

“Kaya huwag mo akong hahamunin at sasabihan ng nirarayuma little hamster. Dahil papatunayan ko yan sayo na hindi pa ako matanda.”

“Oo na. Oo na. Kaya bitawan mo na ako.” Kinintalan ko muna siya ng halik sa may balikat bago ko siya binitawan.

“Bilisan mo. Bago magbago ang isip ko.” Sabi ko pa sa kanya sabay palo sa kaliwang bahagi ng pwetan niya.

“Awwww.”

“Haha. Bilis little hamster.”

“Oo na nga. Heto na.”

Muli na lang akong napangiti habang pinapanuod siya habang inaayos ang sarili.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

H indi ko naman nais na tanungin iyon kanina sa kanya pero gusto ko na din namang malaman kung ano na nga ba ang relasyon namin.

Saka para akong naninibago sa sarili ko. Hindi ko naman alam kung ano ang pagbabago. Basta. Ewan.

“C’mon.” Muli kong narinig na sabi niya tama namang tapos ko ng ayusin ang sarili ko.

Nakaramdam ako ng excitement ng marinig ko sa kanya kanina ang sinabi niyang “ lets date.“

Syempre, matutuwa ako dahil matagal ng may nangyayari sa amin pero hindi ko pa naranasang ilabas niya. Magkasama nga kaming lumalabas ng bahay at umuuwi pero sa station at cafe lang naman ang tungo namin.

“Tapos na ako. Bakit ba? Nagmamadali ka?”

“Ang bagal mo kasi. Paano tayo makakarami niyan kung babagal bagal ka.” Sagot niya. Napasimangot na naman ako. Hindi ba niya alam maging sweet. Kung tutuusin ito ang first date namin pero hindi man lang niya ako kinakausap ng sweet.

“Hmmmp.” Umirap na naman ako sa kanya. Nakakainis. Nasanay ba siya na siya ang hinihintay ng mga babaeng nalilink sa kanya noon kaya hindi niya alam ang dapat gawin kapag may date siya?

Kahit naman ako hindi ko pa nararanasan. Pero napapanuod ko naman sa TV kung paano at ano ang dapat gawin sa date.

“Halika na nga.” Hinawakan niya ako sa kamay. “Huwag ka ng babagal bagal.”

Nakasimangot na napasunod na lang ako sa kanya palabas ng silid hanggang sa garahe.

“Hope in mi amore.” Nakangiti niyang sabi ng buksan ang pinto ng kotse niya. “Where do you want to go first?” Tanong na niya sa akin ng makasakay na din siya.

“Ewan ko. Magyayaya ka ng date pero hindi mo naman alam kung saan tayo pupunta? Saan ba?”

“Well, mamasyal na lang muna tayo sa mga mall. Wala naman akong alam puntahan. Sa susunod, punta tayo ng beach.”

“Talaga?”

“Oo. Kaya enjoy na lang muna tayo sa mall. Pwede naman tayong magsaya sa paglalakad ng magkasama diba?”

“Lets see.” Sagot ko na lamang. Hindi nga naman na plano pero maayos na din kahit papaano. Basta mag di-date kami.

Nasa daan na kami. Wala na kaming naging imikan hanggang sa makarating kami ng mall.

“Ano pang hinihintay mo?” Tanong niya. Hindi ko pa namalayan na nakababa na pala siya. Pinagbuksan pa niya ako ng pinto.

Hindi pa nga ako nakakakilos ay hinawakan na niya ako ulit sa kamay.

“Lets go.” Umalalay siya sa akin sa pagbaba ng kotse. Para tuloy akong girl na girl sa pag alalay niya.

At tama nga din ako ng nasa isip kanina habang nasa daan pa kami. May mga matang nakatingin na nga sa amin.

Ngayon lang ba sila nakakita ng parehong lalaking mag-di date?

Hmmm! Mainggit sila. Basta ako. E-enjoy ko ang araw na ito.

Ngumiti ako. At mas napangiti pa ako ng baguhin niya ang hawak sa akin. Pinagsalikop ang mga palad namin na hinila na papasok ng mall.

“So! San tayo?” Tanong ko sa kanya. Napatingin lang siya sa akin.

“I haven’t dated anyone before. In public places” Sagot niya sa akin. “If I have a date before. Sa hotel ang deretso namin.”

Napasimangot ako dahil sa huling sinabi niya. Okay na sana iyong sinabi niya he didn’t dated anyone before. Dinagdagan pa kasi niya.

“Hmmp! At doon kayo nagpapalipas ng oras?”

“Yeah! Pero huwag na iyan ang pag usapan natin. First date natin ito kaya huwag mong i spoil.”

“Sige na nga.” Humigpit na lang ang hawak ko sa kanya at ako na ang humila sa kanya.

Hindi man kami nagsimula sa maganda atleast ngayon unti unting naayos iyon.

Hindi ko naman gusto ang laging nagagalit sa kanya pero siya din naman kasi ang nagsisimula. Kaya hindi niya ako masisisi. Iiwasan ko na lamang kung iiwas din siya sa pang aasar sa akin.

“San na tayo?” Muli ay tanong niya. Naglalakad lakad na lang muna kami habang magkahawak parin ang mga kamay. Ang dami na ngang nakatingin sa amin o napapasunod ang tingin sa amin.

Madalas ko mang sabihing hindi siya gwapo pero hindi naman iyon totoo. Dahil agaw pansin ang kagwapuhan niya sa mga kababaihan.

“Bakit ka ganyan makatingin?” Napakurap pa ako ng bigla siyang magsalita. “Hawak mo na nga kamay ko. Kasama mo na nga ako. Parang gusto mo pang katayin ang mga nakatingin sa akin.”

“Ang kapal mo. Hmmp.“pairap na binitawan ko pa ang kamay niya pero agad niya iyong hinuli at muli akong hinawakan.

“Haha! Napapahalata ka tuloy little hamster.” Nailing pa niya na lumapit sa akin. Binulungan. “Iyong iyo ako little hamster. Kaya relax. Enjoy our date. Lets go.” Isang mabilis na damping halik pa ang iginawad niya sa labi ko bago niya ako hinila para muling maglakad.

Lihim akong napangiti. Kinikilig ba ako sa ginagawa niya ngayon.

Damn! Ang bilis naman yata akong kiligin. At hindi ko talaga mapigilan ang ngumiti na. Bahala ng makita niya.

“San na tayo pupunta?” Tanong ko na lang ng basta na lang kami naglalakad. Hindi siya nagsalita hanggang sa tumigil kami sa isang flower shop.

“Wait me here.” Sabi niya. Pumasok siya sa flower shop. Masunurin naman akong naghintay hanggang sa bumalik siya. May dala na siyang tatlong pirasong rosas.

Nakangiti siyang lumapit sa akin.

“Para sayo.” Sabay abot sa akin ng mga iyon.

Agad ko naman iyong tinanggap. Awtomatikong inamoy ko pa iyon habang nakangiti.

“Lets go.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Ang sama mo talaga.” Pinanggigilan konsiyang kinurot ng isuot niya sa akin ang isang bracelet na binili niya.

“Awwww. Bakit ba? Ikaw na nga ang binibigyan, nananakit ka pa.” Hinuli niya ang kamay ko para pigilan. Hindi naman siya nasaktan sa pangungurot ko dahil mas nanaig pa ang ngisi sa mga labi niya.

“Hmmp.” Matalim na tinapunan ko siya ng tingin bago muling tinignan ang ipinasuot niya sa akin. Gold nga ang bracelet pero ang ikinainis ko. Ipinaukit niya doon sa ilalim ay. “

My Little Hamster“.

“Sa dinami dami ng ipapaukit mo. Hamster pa talaga.”

“Haha! Bagay naman sayo eh. Kaya huwag ka ng magreklamo. Saka ikaw pa lang unang taong binigyan ko ng ganyang regalo. Kaya pasalamat ka.”

“Hmmp! Di ako naniniwala.”

“Hindi kita pinipilit maniwala pero iyan ang totoo. Wala akong panahon sa pakikipagdate noon dahil sa trabaho ko.”

“Pero nagagawa mong pumasok sa hotel na may kasamang babae.”

“Haha! Little hamster naman… bakit mo ba isinisingit iyan. Syempre hindi iyan mawawala. Saka mabilisan lang naman noon.”

“At iyan ang huwag mong gagawin ngayon. Mahuli lang kita. Puputulan talaga kita.”

“Haha. Haha. Hindi na little hamster. Simula ng naangkin kita.” Bulong niya at isa na namang damping halik ang iginawad niya. “Pero totoo, hmmm. Check in na muna tayo. Parang gusto kitang angkinin ngayon.”

“Bastos ka talaga. Tigilan mo nga ako.” Sabay kurot na naman sa kanya.

“Pinag iinit mo kasi ako little hamster.”

“Hmmp. Halika na nga. Ilakad na lang natin iyan.” Kumapit na ako sa braso niya. Inihilig ko pa ang ulo ko sa balikat niya.

“Ayaw mo ba talaga?” Narinig ko pang tanong niya kaya muli ko aiyang kinurot. “Awww. Sige. Mamaya na lang. Pag uwi na lang natin.”

“Asa ka. Hmmp.”

“Ahaha. Kunwari ka pa. Gusto mo din naman. Awww. Awww. Tama na. Pinagtitinginan na nila tayo.”

“Umayos ka kasi. Kalukuhan mo kung saan saan mo nilalabas.”

Tumawa na lang siya. Hinuli ang kamay ko para pigilan ang pinong pagkurot ko sa tagiliran niya.

Tumigil naman ako at muli na lang naming inenjoy ang unang date namin.

PH4 #38: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Vienn, darling.” Hindi alintana ng babae ang kumapit sa leeg niya kahit pa man nakahawak ako sa braso niya.

Hahawakan ko na sana ito sa buhok para hilain ng mapansin kong lalanding ang napakapulang nguso nito sa kanya pero mabilis naman ang ginawang pag iwas niya.

“Why darli’n?” At tangka na namang ulitin ang ginawa nito kaya mabilis ang ginawa kong paghila na nga sa buhok nito. “Awwwww. How dare you. Let my hair go.. you fucking asshole gay.” Sigaw nito kaya naman nayawag ang pansin ng ibang tao sa paligid.

“Hey! Let her go, Vience.” Hinawakan niya ako sa pulsuhan ko at hinila pa kaya lalong nasabunutan ang babaeng gusto siyang landiin.

“Awwwww.. how dare you. Vienn, take his hand off. Awwwww.”

“Alam mo na ngang may kasama, lumalandi ka pa.” Gigil na mas hinigpitan ko ang pagkakahawak ko sa buhok nito. Wala akong pakialam kung makalbo ito.

Aba! Ang landi! Hindi ba nito nakikita na kasama ako ng nilalandi niya.

“Awwwww. Viennnnn.. helllp me.”

“Vience..” tinignan niya ako pero hindi ko naman siya nakitaan ng galit kundi parang naaaliw pa habang tinititigan ako na galit na galit. “Let her hair go. Come on mi amore..” magaan ang boses na pagpipigil pa niya sa akin.

Napasimangot ako. At bago ko tuluyang binitawan ang buhok nito ay hinila ko pa ulit tapos sinabayan ng pagtulak.

“Hmmmp. Huwag kang maglandi ng hindi mo boyfriend dahil kung hindi ingungudngod ko sa inodoro ang pagmumukha mo.” Pagbabanta ko pa.

“Sorry.” Narinig ko namang paghingi niya ng paumanhin dito kaya lalong uminit ang bunbunan ko at galit na hinampas din siya sa braso.

“Bakit ka nagsosorry. Bagay lang sa kanya iyan. Hmmp.” At muli ko na naman siyang hinampas. Hindi ko na talaga inisip ang ibang mga taong nakakakita sa amin.

Matalim pa na tinapunan ko siya ng tingin. “Bahala ka sa buhay.” Na sinabayan ko ng pagtalikod at naglakad palayo sa kanya.

“Sorry again miss. But I don’t even remember your name.” Narinig kong sabi niya na bahagyang nakapagpatigil sa paglalakad ko. “Hey! Wait.” Binilisan ko na ang lakad ko ng mapansin kong humabol siya sa akin. “Bakit ka ba nang iiwan.”

“May pa sorry sorry ka pang nalalaman. Bakit? Kung hindi mo ba ako kasama magpapahalik ka sa kanya.” Git na nilingon ko siya.

“Naman! At paano mo naman nasabing magpapahalik ako sa kanya. Ni hindi ko nga maalala ang pangalan niya.”

“Hmmmp! As if hindi ko alam na mahilig ka at iba iba ang mga babae mo. Pero huwag ka lang magpapahuli sa akin. Makikita mo. Makikita mo.” Pagbabanta ko sa kanya.

Magsasalita pa sana ako ng bigla niya akong hilain at ikulong sa mga bisig niya. Itinago ang mukha ko sa may balikat niya.

Itutulak ko na sana siya ng mas idiin ang mukha ko sa balikat niya.

“Kung ayaw mong ang mukha mo ang mailathala sa mga peryudiko bukas, tumigil ka na sa pagwawala. Pwede ba.” Nasa boses naman niya ang pagkamahinahon.

Oo nga naman pala. Isa parin pala siyang Anderson na kahit hindi niya ipinapakilala ang sarili sa karamihan ay makikilala parin siya ng iba at malamang kakalat na iyon sa lahat.

Napasimangot ako pero hindi ko na ginawang tumutol pa.

“And this is our first date kaya i enjoy na lang natin ito.” Sabi pa niya at sinimulan na niya akong igiyang palayo sa babaeng nanlandi sa kanya. “Huwag mong i spoil.”

“Hmmp! Nagkalat kasi ang mga babae mo.” Gigil na napapasunod parin ako ng lakad habang nakatago parin ang mukha ko.

“Noon iyon. Ikaw na lang ngayon.” Sagot niya na mas nakapagpasimangot sa akin.

Hindi ako naniniwala pero may bahagi ng utak ko na gustong umasa na sana hindi na nga siya naghahahanap ng ibang magpapaligaya sa kanya.

“Lilipat na lang tayo ng papasyalan.” Kuway saad niya. Wala na akong nagawa kundi ang sumunod hanggang sa marating namin ang parking lot para lumipat sa isa pang mall.

“Sa susunod huwag kang mag eeskandalo ng ganun. Alam mo naman ang mga social media ngayon.” Pangaral niya sa akin kaya mas napasimangot ako.

“Di ikaw sana ang nangtulak sa kanya. Hmmp.”

“Hayst!”

“Hmmp! Kung saan saan nagkalat ang mga babae mo.”

“Malay ko ba na makikilala nila ako. At sabi ko sayo, ni hindi ko nga maalala ang pangalan niya. Kaya pwede ba, isantabi mo na lang iyon at kalimutan ng hindi masira ang date natin.”

“Hmmp.”

“C’mon. Cheer up. Forget about it. Lets go.”

“Hmmp! Siguraduhin mo lang na wala ng lalandi sayo sa loob ng mall na iyan.”

Ngumiti pa siya na tumitig sa akin na tila naaliw kapag ganitong naiinis ako. Masaya pa siya na nagagalit ako.

“Kung mayroon man. Nakaraan na sila. Saka ikaw na lang ang huling ginalaw ko kaya huwag ka ng magbabanta diyan.” Sabi pa niya. Siya na ang nagtanggal ng seatbelt ko.

Nakasimangot parin ako. Naiinis talaga ako dahil sa kaalamang maraming babae ang nalilink talaga sa kanya.

Alam ko naman na pogi siya. As in na pogi talaga at mayaman pa kaya maraming nahuhumaling sa kanya. Lalo pa at pulis siya. Hindi lang basta pulis.

“Ayaw ko naman na putulin mo ang kaligayahan ko. Hmmm.” Nakangiting lumapit pa siya sa akin. Napaliyad na lang ako dahil sa sobrang lapit niya. Gahibla na lang ang pagitan ng mga mukha namin.

“A-anong ginagawa mo?”

“Pinapasabik mo lang ako mi amore sa ipinapakita mo. Alam mo bang mas nananabik ako kapag ganyang nagseselos ka at nag uumapoy ng galit mo. Hmm.” Bulong niya. Inamoy pa ako sa may tainga.

Kinilabutan ako ng dumampi sa tainga ko ang hanging nagmula sa ilong niya. Napalunok ako. Nagsitaasan na lahat ng balahibong pusa ko.

“T-tigilan mo ako.”

“Hmm, no one can see us here. Wanna dare?” Nagtanong nga pero hindi naman niya hinintay ang sagot ko dahil sakop na niya ang labi ko.

Hindi agad ako nakakilos. Nakakaliyo. Nakakadala.

“Uhmmp.” Napasinghap ako ng nakapasok na ang dila niya sa loob ng bibig ko.

Ang sandalan ng kinauupuan ko ay tuluyang bumaba at nasa ibabaw ko na.

“V-vienn. Uhmm.” Kagat ang ibabang labi ko ng bumaba ang mga labi niya sa leeg ko. Dinadampian ng halik. Ang mga kamay ay mabilis na kumilos hanggang sa namalayan ko na lang na naibaba na niya ang pang ibabang suot ko. Nabuksan na din niya ang kanyang suot at bahagya na lang ibinaba at inilabas ang handang handa ng pagkalalaki niya.

Ganun kabilis na halos hindi ko alam kung paano niya nagawa. Dala ba ng mainit na halik na pinagsaluhan namin. Nadala ako sa sarap niyang humalik.

“Yes mi amore.”

Naging maluwang na ang loob ng kotse niya. Ngayon ko lang nalaman na pwede pa lang gawing higaan ang loob ng kotse.

“N-no. Uhmmmp.” Pagtanggi ko. Naisip ko. Kaya ba ganito ang kotse niya dahil dito niya madalas inaangkin ang mga babae niya.

“Why? Hmmm.”

“A-ayaw ko dito. Dito mo inaangkin ang mga babae mo.” Naiusal ko sabay tulak sa kanya.

“Hmmm.” Masuyo at damping halik sa labi ko ang iginawad niya. “Ngayon ko lang ginamit ang kotseng ito mi amore. At gusto ko sa unang sakay ko dito ay gusto ko ding sakyan mo ako.”

At bago pa man ako nakakilos ay mabilis na pinagpalit niya ang pwesto namin. Nakaupo na ako sa kandungan niya. Ramdam ko ang kahandaan niya na naupuan ko. Kulang na lang ay ang itapat iyon mismo sa lagusan ko.

“C’mon mi amore. Let me in.” Sabi niya. Inangat ako at binasa ng sariling laway ang dulo ng kanya at itinapat na iyon sa akin. “Mi amore. Uhmmmm.”

“Uhmmp.” Kagat labi na lang ako ng tuluyang pumasok ang buong laki niya sa loob ko. Napasinghap na naman ako dahil sadyang ang laki ng kanya at nabibinat ang lagusan ko.

“Mi amore. Move. Uhmmm.” Hawak niya ang balakang ko. Tinulungan akong gumalaw sa ibabaw niya.

“Ahhhhhmp.” Gusto kong sumigaw sa kakaibang sensasyong bumalot sa akin.

“Ugh! Move mi amore. So tight.”

“Ahhhhhhh..uhmm….” gumalaw nga ako. Gusto kong ipikit ang mga mata ko pero nagustuhan ko ang makita siya. Kagat din ang ibabang labi habang nakapikit.

Kaya naman mas ginanahan akong gumalaw sa ibabaw niya. Ang akin na umiindayog sa bawat galaw ko.

Ang sarap. Nakakabaliw ang kiliting bumalot sa buong pagkatao ko.

“Mi amore.. mmmmm.. mi amore..” sumabay na din siya sa paggalaw. Ang nakahawak na kamay niya sa balakang ko ay umalalay pa sa akin hanggang siya na ang mabilisang gumagalaw.

“Ahhhhhh. Uhmmmm. V-vienn. Uhmmm.” Napasandal ang mga kamay ko sa dibdib niya. Hindi ko na talaga mapigil ang pag ungol ko. Hindi ko na naisip na may makarinig sa amin sa labas.

“Yes mi amore. Yes.. uhmmm.” At mas bumilis pa ang galaw niya. “Ahhhhhhh.. i’m cumming.”

“Uhmmm. M-me too. Ugh….” at niyuko ko na siya at hinalikan. Habang siya na ang gumawa ng bawat galaw para tuluyang makamit at marating ang dulo ng kaluwalhatian.

“Uhmmm… ahhhhhh… ah.h… fuckkk.. im cumming. Uhmmm….hmmm.”

“Ugh.” Tuluyan naman akong napalupaypay ng maglabas ako. Hindi ko na naisip na kumalat sa kung saan ang katas na pinakawalan ko. Idinagan ko na ang buong bigat ko sa kanya habang pilit na nagsusumiksik parin ang buong laki niya sa loob ko at inuubos ang katas na nilalabas niya.

“Mi amore.. so sweet. Hmmm.” Yumakap siya sa akin. Ibinaon ang mukha sa balikat ko at pinanggigilang inamoy.

Nanatili kami sa ganung ayos. Walang sino man ang nagbalak kumilos pa. Nagpapakiramdaman ng paghinga.

“Hmmm.”

“Hmmm.” Halos sabay kaming napasinghap ng umalis na ako sa ibabaw niya at pumuwesto sa tabi niya. Umunan ako sa braso niya at nagsumiksik sa loob ng mga yakap niya at nagpalipas pa ng ilang sandali sa loob ng kotse.

¤¤¤ ¤¤¤

“

Awwww. !“ Tudo ang pag iwas niya matapos kaming makapagbihis sa bagong bili naming damit.

Napilitan pa akong maglagay ng napkin sa brief ko dahil sa lumalabas doon ang katas na inilabas niya sa loob ko.

At iyon sa kinaiinisan ko. Tinatawanan niya ako dahil siya mismo ang naglagay ng napkin na siya ang bumili. Ayaw ko man sana pero mas gugustuhin ko ng maglagay ng ganun kaysa naman mabasa ang pants ko ng katas niya.

“Tama na. Ano ba?” Nakangiti siyang hinuhuli ang kamay ko.

Hindi ko lubos maisip na pumayag akong angkinin niya ako sa kalagitnaan ng araw sa loob ng kotse niya.

Paano na lang kaya kong may nakarinig sa mga malalakas na ungol ko kanina. Nakakahiya.

Nakakainis naman kasi siya. Hindi ko siya matanggihan dahil ang galing niyang humalik. Ang mga haplos niya.

“Hmmp.” At isa na namang hampas sa braso niya.

“Awwww! Tama na. Nakakarami ka na.” Muli naman niyang hinuli ang kamay ko. Sabay na kaming lumabas ng cubicle ng CR sa mall.

Napayuko na lang ako ng makitang hindi lang kaming dalawa ang nasa loob ng CR. Napatingin pa talaga sila sa amin na sabay lumabas sa iisang cubicle. As if naman hindi nila narinig ang pagrereklamo niya sa kahahampas ko sa kanya.

“C’mon mi amore.” Hinawakan na niya ako sa kamay at magkaagapay ng lumabas ng CR.

“Ikaw kasi. Nakita tuloy nila tayo.”

“So what! I don’t care.” Sagot niya. Hindi pa nakontento sa pagkakahawak sa kamay ko ay umakbay pa siya sa akin. “Saan mo gustong kumain? Mag aalas dos na. Nakalimutan tuloy nating kumain sa tamang oras.”

“Ikaw kasi.”

“Bakit ako?”

“Hmmp.” At kinurot ko pa siya sa tagiliran.

“Awww. Tama na nga. Pareho naman tayong nagsaya. Tara na nga.” At iginiya na niya ako sa unang restaurant na nadaanan namin. “Ikain na lang natin iyan mi amore ng may lakas pa tayo mamayang gabi.” Sinabayan ng pagkindat.

Tinapunan ko na lang siya ng matalim na tingin pero hindi na ko na siya sinagot pa.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

N akakaaliw talaga siya kapag ganung nagagalit siya at namumula na ang mukha dahil asar na asar na siya.

At ngayon, hindi ko talaga mapigilan ang mangiti, lalo na at may oras na napapangiwi siya at hindi mapakali.

“Why?” Tanong ko sa kanya habang nasa harapan na kami ng mga pagkaing inorder namin.

“Hmmp.” Matalim na tingin ang ipinukol niya sa akin bago sumubo ng pagkain. “Kasalanan mo ito. Nanlalagkit ako.” Sagot niya na mas nakakapag pangiti sa akin.

“Haha! C’mon mi amore.. kulang pa yan e. Isang round lang iyon.” Pagbibiro ko pa. Siguro kung wala kami sa pampublikong lugar ay baka hindi lang minsanan ko siya aangkinin.

“Hmmp!”

“Kumain ka na lang mi amore para may lakas pa tayong maglalakad lakad.” Hindi na niya ako sinagot. Hinarap na nga niya ang mga pagkaing nakahanda.

“Wala bang dessert?”

“Ano ba ang gusto mo?”

“Gusto ko ng swiss roll cake. May nakita ako sa menu nila. Bilihan mo ako.”

“Okay!” Agad ko namang tinawag ang waiter.

“Gusto ko ito. Strawberry swiss roll cake.” Pinagmasdan ko na lang siya habang nagsasabi ng order sa waiter. “Tapos ito din.”

“Slice po ba sir or whole roll.”

“Buo.” Agad naman niyang sagot.

“Right away sir.” Matapos umalis ang waiter ay lumipat siya ng upuan sa may tabi ko.

“Bakit?”

“May mga babaeng nakatingin sayo.” Sagot niya kaya naman napalingon ako dahilan para hawakan niya ang magkabilang pisngi ko para di mapalingon.

“Ano? Paano ko malalaman kung hindi ko titignan. Saka nakikita mo parin kahit abala ka sa pagkain?”

“Hmmp! Malakas ang pakiramdam ko kaya alam ko.” Sagot niya. “Kaya umayos ka. Dudukutin ko iyang mata mo kapag nakita kitang tumingin sa iba.”

“My little hamster. Sabi ko na nga sayo na sayo lang ang tingin ko kapag magkasama tayo.”

“At kapag di mo ako kasama malaya kang tignan sila ganun? Ganun?huh?”

“Haha! May mata ako mi amore kaya hindi ko iyan maiiwasan. Saka….awwww… tama na..” mabilis namang hinuli ko ang kamay niya na kumurot sa tagiliran ko. “Oo na, oo na. Hindi na ako susulyap.” Sabi ko na lang.

“Hmmp. Umayos ka.”

“Umaayos naman ako mi amore? Kaya hindi mo na ako kailangang pagbantaan.”

Magsasalita pa sana siya ng tama namang dumating na ang inorder niyang dessert.

“Kaya mong ubusin iyan?“tanong ko na isa palang buong rolyo ng cake ang kinuha niya. Hindi lang iyon kundi dalawang klase pa.

Dalawang magkaibang style ng cake pero iisa ng flavor. Strawberry cake.

“Tutulungan mo naman akong kainin yan.” Sagot niya. Hindi na siya bumalik sa pwesto niya kanina. Mas inilapit pa nga niya ang upuan at sinimulan ng kainin ang cake niya.

“Hindi ako mahilig sa matamis at lalo na ng cake.” Sagot ko dahil iyon naman ang totoo.

“Basta. Kakainin natin ito.” At ang unang slice niya ng cake ay sa akin niya ipinapasubo. “Ahhhh.”

Pinid ang labi ko dahil ayaw ko talaha ng cake.

“Ibubuka mo ba ang bibig mo o itatapon ko ito.” May galot sa boses niya na banta sa akin. Nagsimula na naman niya akong tignan ng masama. “Isa.”

“I told you, hindi ako kumakain ng cake.”

“Ahhh. Dalawa.” At binibilangan pa talaga ako. Muli na naman akong nailing. Gusto ko siyang pagbigyan pero sadyang hindi ko talaga gusto ang pagkain ng cake.

“Ikaw na lang. Sayo na lang lahat iyan mi amore.”

“Hmmp. Di huwag. Bahala ka sa buhay mo.” Saka niya pabalibag na binitawan ang kutsarang hawak at sinabayan na niya ng pagtayo. “I hate you.” May kalakasan pa niyang sabi saka nagsimula ng palabas ng restaurant.

“Hey! Sansali.” Tumayo na ako. Bago pa man ako umalis ay sinabihan ko ang isang waiter na ibalot ang cake. Nag iwan na din ako ng cash dito. “Balikan ko na lang. Thank you.”

Mabilis ang naging hakbang ko para sundan siya. Lingon sa kaliwa, sa kanan pero hindi ko na siya makita.

“Damn! Where are you little hamster.” Naibulong ko na lang habang hinahanap siya ng mga mata ko kaya naman nagpasya na akong tawagan siya.

Nakailang ulit na akong sumubok na tinawagan siya peeo hindi naman niya ako sinasagot. Nagpakawala ako ng isa na namang malalim na paghinga. Bumalik ako ng restaurant para kunin ang cake niya.

Susundan ko na lang ang location niya ng hindi na ako mahirapang hanapin siya.

Natagpuan ko na siyang bumalik ng parking area. Nakasandal siya sa harapan ng kotse. Matalim ang tinging ipinukol niya sa akin ng makita ako.

“Bakit ba naging matampuhin ka na. Oh! Ito, ibinabalot ko na. Kainin na lang natin sa loob ng kotse. Gusto mo ba?” Sabi ko sa kanya bala sakaling lumamig ang ulo niya.

“Hmmp! Sabi mo ayaw mo. Huwag mo akong pinagluluko.” Galit naman na sagot niya.

“Yeah! I dont like cakes. Pero sige, kakain ako para hindi ka na magalit.”

“Sigurado ka?” Parang batang paninigurado niya na sinabayan ng paglabi.

“Oo na nga. Kakain na ako. Pero pwedeng kaunti lang?”

Nakasimangot na kinuha niya sa akin ang cake na binili niya kaya binuksan ko ang pinto para makasakay na siya.

Nagpakawala muna ako ng isang malalim na paghinga bago ako sumakay.

“Ang dali dali mong magtampo. Ano bang nangyayari sayo?”

“Bakit? Nagrereklamo ka?”

“Hindi naman ako sa nagrereklamo, nadoble lang kasi ang kasungitan mo. Daig mo pa yata ang may dalaw.”

“Bakit? Yong naging girlfriend mo ba sinungitan ka kapag nereregla?” Galit na tanong niya.

“Ba naman Vience.. pwede ba. Huwag mo ngang banggitin ang mga naging girlfriend ko dahil wala akong naging girlfriend kung iyan ang iniisip mo.”

“Pero marami ka naikama?”

“Oo, hindi ko iyan itinatanggi pero wala akong sineryuso. Wala akong ibinahay. Minsan lang sa isang babae at hindi ko na inuulit pa.” Mahabang saad ko para tumigil na siya. “Nagkalat sila, totoo iyon. Sila ang lumalapit kaya bakit ko tatanggihan. But just once. No more. And until I met you. I never dated anyone. Hindi na din ako nakipagtalik sa iba. At ikaw lang ang iniuwi ko sa bahay. Ikaw lang ang ibinahay ko. Sayo lang ako nagtagal..” Dagdag ko pa dahilan para mapatitig siya sa akin. “Hindi ako nagtitiis sa mga babaeng madaldal. Sa mga babaeng feeling close sa akin. Hindi ako iyong tipong papayag na tatalakan ako. Sisipain. Kukurutin. Tatadyakan. Hindi ko tinotolerate ang mga ganung pag uugali pero natitiis ko dahil ikaw iyon.”

“Hmmp.” At malakas na hampas na naman ang dumapo sa braso ko. “Bakit mo sinasabi iyan sa akin. Hindi ko naman sinabi na sabihin mo iyan.”

“At ano ang gusto mong malaman? Saka sinabi ko sayo na huwag mong i spoiled ang araw na ito. Dahil ito ang unang date ko. At ikaw ang unang naidate ko. Malinaw na ba iyon sayo?”

“Kung ganum kumain na tayo. Gutom pa ako.” Na sinabayan na ng pagbukas ng ipinabalot kong cake.

Parang wala lang ang mga sinabi ko dahil iniba niya lang ang usapan. Hinayaan ko na lamang siya. Pinanuod kung paano niya buksan ang cake at muling mag slice ng maliit na piraso doon.

“Ahhhh.” Sabay lapit iyon sa bibig ko. Wala na akong nagawa kundi ang ibuka ang bibih ko, pinilit na nguyain at  lunukin iyon kahit na napipilitan na ako.

Naku! Kung hindi ko lang talaga ako nawiwili sa kanya. Hindi ko siya pagbibigyan na pakainin ako ng mga pagkaing ayaw ko.

Pasalamat na lang talaga siya dahil nagugustuhan ko kung ano at kung sino siya.

“Isa pa. Ahh.” At muli na naman niya akong sinubuan.

“Uhm, akala ko ba ikaw ang gutom. Ako naman ang pinapakain mo.” Reklamo ko ng malunok ko ang pangalawang isinubo niya.

“Kakain na din ako. Gusto mo din naman pala. Aayaw ayaw ka pa..hmmp.” sagot niya at sinimula na ngang nilantakan ang cake at nakalimutan na niya akong subuan.

Napangiti na lang akong pinagmasdan siya habang kumakain. Hindi na ako umimik pa baka kasi kapag nagsalita ako ay susubuan na naman niya ako.

Hayst! Huwag na sana…..

“Ahhhh.”

Pero hindi natupad ang gusto ko dahil naging sunod sunod na ang pagsubo niya sa akin ng cake.

My little hamster.. bakit hindi kita matanggihan??????

PH4 #39: Vience

Typos and grammatical error ahead !!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Nauna na ang mga pinamili natin sa bahay. Saan mo pa gustong mamasyal? Pumunta?” Tanong niya sa akin habang tumitingin pa kami ng mga stuff toy.

Halos stuff toys na ang binili namin dahil sa kung ano ang hawakan ko kanina ay kinukuha niya at binibili kaya naman ayaw ko ng humawak dahil halos mabibili na namin ang laman ng shop na pupuntahan namin.

Naiiling na lang ako habang nag uutos siya na ibalot ang mga iyon sa mga sales lady na tuwang tuwa naman dahil makakabenta sila pero ako…. naku!!!! Naiisip ko, iba talaga ang nagagawa ng may maraming pera. Humigit kumulang ng 40K ang nagastos namin ngayong araw.

“Tama na kaya. Saan pa natin ilalagay ang mga binili mo.” Kunot ang nuong tanong ko din sa kanya. Nakasalikop na lang ang kamay ko sa may likod ko dahil ayaw ko na talagang humawak pa para di na madagdagan ang bibilhin niya. “Saka ang dami mo ng nagastos.” Reklamo ko pa.

“Maluwang ang bahay kaya wala kang dapat ipag alala. Saka kaunti pa lang iyan dahil puro stuff toy lang naman ang nabili natin at kaunting damit. Ayaw mo naman na bilhan kita ng mga jewelries.”

“Hmmp! Hindi ko naman kailangan ang mga Jewelries sa katawan. Baka mamaya, may bigla na lang humablot ng mga iyon kapah suot ko. Kaya huwag na lang. Ibili na lang natin ng pagkain, mabubusog pa ako.” Sagot ko dahilan para mapangiti siya.

“Iba lang naman ang pagkain dahil kahit anong oras pwede tayong magkainan.”

“Bastos ka talaga.” Sabay hampas sa braso niya. Nahihiyang lumingon pa ako sa sales lady na nasa likod namin na may hawak ng mga napili niya para sa aming dalawa.

“Bakit? Totoo naman, saka hindi lang tayo mabubusog doon, masasarapan pa tayo.” Pilyo pang dagdag niya kaya naman umangat na naman ang kamay ko para hampasin siya. Nakasimangot na hinarap ko ang mga stufftoys at doon na lang binaling ang pansin ko.

“Gusto mo ba yan.?“tanong pa niya sa akin. “Ibalot din iyan. At iyan pa. At iyan pa. Lahat ng hawakan niya ipabalot mo at bibilhin ko.” Narinig ko pang utos niya sa sales lady na agad namang tumalima at inilagay sa cart namin.

“Hmmp! Ang dami na iyan.”

“Gusto mo kaya bibilhin ko para sayo.” Mabilis na sagot niya. Muli na lang akong napasimangot dahil doon. Hindi na lang ako ulit humawak sa mga iyon.

“Tama na.” Sabi ko sa kanya.

“Wala ka na bang gusto?”

“Wala na.”

“O gusto mo bilhin na lang natin ang buong shop na ito para sayo.” Pinanlakihan ko siya ng mga mata.

“Tumigil ka nga. Hindi porket mayaman ka, basta ka na lang magwawaldas ng pera. Kaya pwede ba. Tama na yong mga nabili mo. Ang dami dami na masyado.” Pagrereklamo ko. Nakangiti pa siyang nakatingin sa akin at tila naaliw pang pagmasdan ako.

“Okay, my little hamster. As you wish. Tara na nga ng mabayaran na natin ang mga napili mo.”

“Hmmp! Hindi ko naman napili iyan. Hinawakan ko lang.”

“Parehas na din iyon..hindi mo naman hahawakan kung hindi ka interesado diba?” Hindi na ako sumagot pa. Bahala siya. Hindi ko naman pera ang pangbabayad sa nga iyon. “Saan mo pa gustong pumunta? Gutom ka na ba?”

“No! Busog pa nga ako.” Sagot ko naman. Nasa counter na kami at binabayaran na niya ang mga ipinalagay niya sa cart namin.

“9847 po lahat sir.”

“What? Pwede bang isauli ang iba?”

“Ibalot niyo na.” Hindi pinakinggan ang sinabi ako at agad na isinilid sa mga malalaking paper bag ang sangkaterbak na namang stuff toys.

“Halika na. Manuod na lang tayo ng sine.” Sabay hila sa akin palabas matapos sabihan ang casher na babalikan na lang namin ang mga binili namin.

“May bagong movir ba?”

“Ewan ko. Unang beses lang din naman ako manunuod ng sine.” Sagot niya sa akin kaya naman natigilan ako at napatitig sa kanya.

“At bakit naman? Poseble nang hindi ka nanunuod sa sinehan.”

“Hindi eh. Hindi ko nga nasubukan ang mga ganito noong kabataan ko. Kaya sulitin na natin.” Sagot niya.

“Kung ganun tayo na.” Ako na mismo ang humila sa kanya. Pasado alas cinco na ng hapon.

Sabay naman kaming natigilan sa paglalakad at napatingin sa bulsa niya kung saan nakabulsa ang cp niya.

“Lets go. Huwag mo na lang pansinin iyan.” Sabi niya at muling ipinagpatuloy ang paglalakad.

“Ikaw ang bahala.” Sagot ko. Pero hindi ako mapakali ng muli iyong tumunog kaya tumigil na naman ako. “Sagutin mo na. Baka importante iyan.”

“Huwag na.” Hinila niya akong muli pero hindi na ako nagpahila sa kanya.

“Bawal ang maingay sa loob ng sinehan kaya sagutin mo muna iyan bago tayo pumasok.”

“Papatayin ko na lang para di na nila ako tawagan.” Kinuha niya iyon sa bulsa niya pero natigilan din siya at napatingin sa akin ng makita kung sino ang tumatawag. “Yes.” Sinagot din niya iyon at pinakinggan ang nasa kabilang linya. “Okay! Parating na ako.”

“Sino?” Tanong ko ng maisilid ulit ang phone at tumingin ulit sa akin.

“Lets go. Ihahatid muna kita. Kailangan ako sa pulisya dahil may bago kaming lead sa kasong hinahawakan namin.”

“Okay na ako dito.” Sabi ko sa kanya at inalis ang kamay niya na humawak sa akin. “Uuwi na lang ako mag isa. Kaya ko ang sarili ko.”

“No! I will send you home first……”

“I said I can.. saka kukunin ko pa ang mga naiwang binili natin sa shop.” Pigil ko sa sasabihin pa niya na sinabayan ko na ng pagtulak. “Pumunta ka na. Baka kailangan ka na nila agad doon.”

“Pero..”

“Go.“may kalakasang pagtataboy ko sa kanya na nakatawag ng pansin sa mga taong nasa paligid lamang.

Nakita ko ang pagtaas baba ng balikat niya sa pagpapakawala niya ng isang malalim na paghinga.

“Okay! Maghintay ka na lang dito at ipapasundo kita sa isa sa mga kasama ko sa pulisya.” Mabilis ang naging kilos niya. Ikinulong ang mukha ko sa mga palad niya at siniil ng halik sa labi bago ako binitawan. “Takecare. Basta hintayin mo na lang ang susundo sayo.” Pagkasabi ay tumalikod na siya. Nagmamadali na ang lakad niyang tinungo ang escalator pababa na tinakbo pa talaga ang pagbaba.

Ng hindi na siya tanaw ng paningin ko ay saka na ako nagpakawala din ng isang buntong hininga at nagsimula na ding tahakin ang pabalik sa shop kong saan namin iniwan ang binili namin.

Dahil sa hindi nawalan na din ako ng gana ay parang wala na akong nakikitang iba kundi kawalan.

Isa na namang buntong hininga ang pinakawalan ko habang nagpatuloy sa paglalakad. Hanggang sa halos matumba na ako dahil sa isang lalaking nakatalikod na nakatayo sa dadaanan ko na nabunggo ko.

“Hey! Are you okay?” Napaangat na lang ako ng tingin ng marinig kong magsalita ito na ngayon ay nakahawak sa kamay ko na siyang dahilan para di ako tuluyang matumba. “Vience? Are you okay?”

Kunot ang nuo ko na napatitig dito. Inaalala kung sino ito.

“General Baker?”

“Yes. It’s me. Okay ka lang? Nag iisa ka yata? Sino kasama mo?” Tanong nito sa akin.

“Kanina may kasama ako pero umalis na siya dahil kailangan siya sa trabaho niya.”

“Si DG Anderson ba? Mas mahalaga ba sa kanya ang trabaho kaysa sayo?” Natigilan ako sa sinabi nito. Kanina nga ayaw niyang sagutin ang tawag niya pero ng makitang galing iyon sa pulisya ay hindi na siya nagdalawang isip na iwan ako.

Pumayag naman ako doon at saka hindi ko naman siya pipigilan sa trabaho niya at wala akong balak na pagpiliin siya balang araw. We are just dating now. At hindi ako aasa ng mas hihigit pa sa kung anong mayroon na kami ngayon.

“He chose me pero ako ang nagsabi na iwan na niya ako dito.” Sagot ko naman dito.

“Oh! Okay, so where are you going now?”

“Uuwi na ako.”

“Ganun ba? Paano kaya kung ituloy natin ang papamasyal mo. Sagot ko.” Nakangiti nitong alok sa akin.

“H-hindi na. Saka kanina pa naman ako namamasyal kasama siya. Pagod na din ako.”

“Sayang naman. Sige. Sa susunod na lang siguro. Pero sana naman hindi mo ako tatanggihan pag niyaya kitang magmeryenda muna.”

Muli akong napatitig dito. Nakangiti ito at nasa mga mata ang hindi yata matatanggap kapag tumanggi ako.

“Please.”

“Eh..”

“Snack lang.”

“May susundo kasi sa akin baka hanapin ako.”

“Hindi naman tayo aalis dito. Nasa kanila naman siguro ang numero diba.”

“Pero…”

“Please.”

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga bago ako nagsalita. Pumayag na lang ako para matapos na.

“Sige.”

“Thank you.” Nagulat pa ako ng hawakan nito ang mga kamay ko at ikulong sa mga palad nito. Bahagya kong hinila ang mga kamay ko.

“Sorry. Na excite lang ako sa pagpayag mo. Ano ang gusto mo? Saan mo gustong kumain?”

“Ikaw na ang bahala.” Sagot ko na lang.

“Okay. Tara na.” Hinawakan pa niya ako sa pulsuhan at bahagyang hinila.

Naiilang na lang na napasunod na lang ako dito. Kahit na hinihila ko at ipinapahalata na ayaw ko ang pagkakahawak sa kamay ko ay hindi nito pinansin iyon at ipinagpatuloy ang paglalakad nito hanggang sa marating namin ang isang dessert shop.

Kaninang ay sadyang napipilitan lang ako pero ng makita ko ang mga nagtatamisan at ang gagandang design ng mga cake ay bigla akong ginutom.

Napangiti ako at ako na mismo ang naunang lumapit sa cakes display cabinet at tumingin na sa mga cake na halatang fresh pa at bagong gawa.

“Pili na.” Napatingala ako dito ng marinig ko itong magsalita. Nakangiti ito. Una sa akin nakatingin bago binalingan ang mga cake at kasama ko na itong nakayukong tumitingin sa display.

“Ang dami. Di ako makapili.”

“Pwede mo namang tikman lahat iyan kung gusto mo.”

“Talaga?”

“Yup. Order tayo ng tig iisang slice sa mga iyan para sayo.”

“Eh! Paano ka? Ano oorderen mo?”

“Strawberry cake lang sa akin.”

“Paborito mo ba iyon?”

“Yup.”

“Talaga? Pareho pala tayo.”

“Straberry cake din ang favorite mo?” Mas napangiti ito dahil doon. “Kung ganun magkakasundo tayo kapag kainan ng cake.”

“Oo, isa iyon sa mga paborito ko.” Nakangiti na din na sagot ko. “Sige. Mag oorder na tayo.” Tumayo na ako ng tuwid at hinarap ang babaeng nasa harapan ng cake stand. “Pero ikaw magbabayad ah. Wala akong pera.” Sabi ko pa sa kanya na dahilan para marinig ko ang bahagyang pagtawa niya.

“Ako nga ang nagyaya diba. Kaya ako ang taya. Just order what you want.”

“Sige. Sige.” Pero bago pa man ako makaorder ay natigilan ako ng may makita akong imahe ni Vienn sa salamin ng cake.cabinet kaya agad akong napalingon.

Siya nga at hindi lang ako namamalikmata.

Napalunok ako. Galit na galit ang mga mata niyang nakatingin sa akin. Kinabahan ako sa biglang pagbabago ng ihip ng hangin sa paligid.

“Director General Anderson.” Si General Baker na hindi alintana ang nakamamatay ng tingin niya.

“General Baker. Hindi ko lubos isipin na masasalisihan mo ako and trying to steal my man. Do you have any idea what are you doing General Baker or don’t you?.” Mas kinabahan ako sa klase ng tuno ng boses niya at nakipagsukatan ng matatalim na tingin.

“Your thinking that I want to steal your man. Why?” Kampate lang at hindi pinansin ang pananalita niya.

“Hindi ko gustong maging magaspang ang ugali sa harapan mo General Baker pero iba ng usapan kapag nadamay na siya. Isa ka ding hunoryadong tao kaya alam mo din siguro iyon. Kung anong akin, akin lamang at wala akong balak ipamahagi. Kaya ayusin mo ang kilos mo General Baker dahil walang rango rango sa akin kapag humarang ka sa daraanan ko.”

Napansin ko ang pagngisi ni General Baker at bahagya pa itong inangat ang mukha.

“Hindi ako makikipagtalo sayo Director General Anderson. Masyado ka lang advance mag isip. Nakita ko kasi siyang nag iisa kaya naman inalok ko siya na mag snack muna. Hindi naman masama iyon diba?”

“Wala akong pakialam General Baker. Yayain mo na lahat ng tao sa Mall na ito guwag lang siya. At sana ito na ang huling kita ko na aaligid ka sa kanya.” Sabi niya dito bago ako binalingan. Muli akong napalunok dahil sa tinging ipinukol niya sa akin. “Lets go.” At bago pa man ako makasagot ay hinila na niya ako palabas ng shop.

“S-sandali. Madadapa ako.” Reklamo ko dahil halos patakbo na ang bawat hakbang ko sa bilis at laki ng hakbang niya. Ni hindi ko na nagawang makapagpaalam kay General Baker o tumingin man lang dito dahil inaalala ko na baka madapa nga ako kung sakaling lilingon ako.

“I don’t care dahil hindi ko nagustuhan ang nakita ko.” Mababa ang tinig pero puno ng galit.

“Yong mga stuff toys ko. Kukunin ko pa.” Saad ko at hinila ang kamay ko na hila hila niya ng matapat na kami sa shop.

Muli niya akong hinila papasok at galit din an^ tunong binalingan ang saleslady na umasekaso sa amin kanina at sinabihan na isunod na lang sa amin ang mga pinamili namin.

“Huwag mo akong hintayin na buhatin ka Vience.” Baling niya sa akin sa galot na tuno. Hindi ako makapalag dahil nanlilisik parin ang mga tingin niya hanggang sa makarating kami sa kung saan naka park ang kotse niya.

“Sakay.”

“S-sandali.”

“Sakay.”

Nagmamadali na akong sumakay. Hinintay na niya ang pagsunod ng sales lady dala ang mga stufftoys.

Hindi ako mapakali. Sa kinauupuan ko habang isinasakay ang mga pinamili namin. Wala na din siyang imik ng makasakay siya at walang salitang basta na lang pinaarangkada ng pagkabilis.

“Ang bilis, Viennn..” napahawak pa ako mismo sa harapan ng kotse kahit na nakasuot na ako ng seatbelt.

Hindi niya ako pinansin bagkus mas lalong binilisan ang pagmamaneho niya.

Sunod sunod na halos hindi din naman ako makalunok dahil sa kinakabahan na ako. Mariing ipinikit ko na lang ang mga mata ko habang hawak ng mahigpit ang seatbelt ko.

Pigil ang hininga ng makarinig pa ako ng sunod sunod na busina ng mga sasakyang nalalagpasan dahil sa bilis ng pagpapatakbo niya.

Hanggang sa tuluyan ng tumigil ang sinasakyan namin at namayani ang malakas na langitngit ng gulong dahil sa pagpreno niya. Nanginginig ang buong katawan ko. Hindi na ako halos makagalaw sa kinauupuan ko.

Maluha-luha akong napaangat pa ng tingin sa kanya. Nakababa na pala siya at  pinagbuksan niya ako ng pinto.

“Baba.”

“H-hindi a-ako makagalaw.” Pati boses ko ay nanginginig na rin. Lumambot na yata ang mga buto ko sa katawan dahil hindi na talaga ako makagalaw.

Nagulat na lang ako ng umangat ako mismo sa kinauupuan ko dahil sa binuhat na niya ako. Isinampay na parang isang sako na lang ng bigas sa balikat niya.

Walang imik na ipinasok niya ako sa bahay at iniakyat hanggang sa silid ko. Napasinghap na lang ako ng basta na lang niya ako itapon sa gitna ng kama.

“Alam mo kung gaano ko kaayaw ang nakita ko kanina. At kung hindi ako bumalik? Saan kayo dadalhin ng pagpayag mo.” Galit na saad niya. Nanlilisik parin ang tinging ipinukol niya sa akin.

Napaatras na lang ako hanggang sa headboard ng kama ng makita ko ang paglapit niya mismo sa paanan.

“Huwag mo akong subukan little hamster. Dahil kung kinakailangan na markahan kita ng paulit ulit para lang hindi ka maangkin ng iba ay gagawin ko.”

Nanginginig parin ako at patuloy parin sa paglunok ng makita kong unti unti siyang nagtatanggal ng damit.

“A-anong gagawin mo?” Mahinang boses na tanong ko.

“Mamarkahan ko ulit ang alam ko ng akin.” At bago pa man ako makasagot ulit ay hinila niya ang mga paa ko palapit sa kanya hanggang sa namalayan ko na lang na siil na ako ng mapangahas na mga halik niya.

PH4 #40: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!!!

R-🔞, R-🔞, R-🔞

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

““S-stop… ahhhh..” halos mapasigaw na ako sa bawat malalakas na pagbaon niya.

“Remember this little hamster.. Akin lamang ito.” Narinig kong saad niya at isa na namang malakas na pagbaon ng buong laki niya.

“Ahhhhh.” Napanganga ako. Halos maglaway na ako at hindi ko alam kung saan ko ihahawak ang kamay ko.

Sa head board ng kama kung saan niya ako pinaharap habang pareho kaming nakaluhod. O sa ulo niya na nakabaon sa balikat ko habang patuloy sa paggalaw. Labas masok sa akin.

“Akin ka lang. Akin lang little hamster.”

“Uhmmmp.” Humak sa baba ko at pinalingon sa kanya at siniil ng isang mapangahas na halik.

Parusa ba ang matatawag ko sa pag angkin niya sa akin.

Hindi? Dahil kahit na malalakas ang bawat pasok niya nasa mga haplos niya ang pag iingat. Hindi niya ako sinasaktan maliban sa kung saan siya nakabaon ang buong laki niya.

“Uhmmmp.” Napahawak na ako sa ulo niya at pilit na tinutugon ang halik niya. Labi sa labi. Laway sa laway.

“You are mine. Mine alone.” Bulong niya ng pakawalan ako at bahagyang kagatin ang ang tainga ko dahilan para muli akong mangilabot sa kiliting dulot nun.

Ang sarap!! Oo, ang sarap sa pakiramdam.

“Uhmmp!! Ahhhhhhh.. ammp.. V-vienn.” Hindi ko mapigilan ang sunod sunod mapaungol sa paglabas masok niya sa akin.

May mabagal, may mabilis. May malumanay na pagpasok niya at paghugot. May malakas din na pagbaon niya.

Nakakahilo dahil sa paiba-ibang ritmo ng bawat galaw niya.

“Remember this. And remember how I take you mi amore. You are mine. Uhmmm.. this is only mine.” Humawak pa siya sa umbukan ng pwetan ko at bahagyang pisilin ng hugutin niya ang kanya. “Ako lang ang aangkin sayo.” Sabi pa niya at muling ipinasok ang kanya sa akin. Ilang beses na naglabas masok bago ulit binunot.

“Ahmmp.” Napasinghap na naman ako. Lalo na ng yukuin ang balikat ko at pinupog ng halik. Ang kamay na na humawak sa puson ko at ang isa ay nasa ibabaw ng dibdib ko at nilalaro ang ituktuk niyon. “Uhmmm. V-vienn. Ohhhh.” At kumalat na naman ang kiliti sa buong katawan ko.

Hinila niya ako at pumagitna sa kama. Pinadapa at pinagsawa ang labi sa likod ko. Pinasadahan ng dila sa batok pababa. Kikintalan ng halik na may kasamang pagkagat.

“Ahhhhh. Uhmmm.” Napapakislot ako. Nakakakiliti. Ang sarap. Napakasarap sa pakiramdam dahil sa paraan ng pagsamba niya sa buong katawan ko. “Ahhmmm.”

Pasinghap pa ako ng hilain niya ang balakang ko at itaas. Kaya naman nakatuwad na ako sa harapan niya. Dinampian ng halik ang magkabilang pisngi ng likod ko.

“N-no.” Pilit akong lumiyon sa pagkakasubsub ko sa kama. Pinaghiwalay niya iyon. Doon ako nakaramdam ng mas pag iinit ng mukha ko.

“So beautiful.” Narinig kong usal niya. Napalunok ako. Ano ang sinasabi niya? At mas nangilabot na naman ako ng maramdaman ko ang dila niya na dumampi doon.

“N-no.. uhmmm.” Muli akong napakislot. Nakakahiya. Pinasukan na niya kanina pero nagawa parin niya iyong halikan.

“Yes mi amore. Because this is only belong to me. Walang sino man ang papasok dito maliban sa akin. Tandaan mo yan.. do you understand?”

“Hmmmm.” Tanging lumabas sa bibig ko.

“Answer me. Do you understand?” At naramdaman ko pa ang pamamasa nun. Gamit ang dila na pilit na nagsusumiksik sa loob ko. “Answer me mi amore.”

“Uhmmmmm. Y-yes.. y-yes.” Nanginginig ang boses na sagot ko. Mas kinilabutan ako sa kakaibang kiliti sa ginagawa niya.

“Good! And don’t ever let other touch you like this.” At mas naramdaman ko ang panggigil niya sa likod ko.

Ang tanging nagawa ko na lang ay ang pa-impit na umungol. Kagat kagat ang kubre kama para maibsan ang tuluyang pagbagsak ng katawan ko dahil sa pinanghihina ako sa ginagawa niya.

“Uhmmmp..” at muli akong napasinghap ng itinigil ang ginagawa at mas pinatuwad ako. Ramdam ko na naman ang pagtapat ng kanya sa lagusan ko.

“Mi amore.” Narinig kong sambit niya na may kasamang pagsinghap ng ipasok na niya ng buong buo ang kanya sa akin.

“Uhmmmp.” Ako man ay ganun din. Napakapit sa kubre kama dahil muli na naman siyang nanalakay. Malalakas ang bawat baon niya dahilan para mapasigaw ako. “Ahhhhh. Uhmmmm.. ahhhhmp.”

“Yes mi amore. Still tight. Perfectly tight mi amore. Ugh.”

“Ahhh. Uhmmm. S-so big.” Bulalas ko. Dahil ramdam ko ang bawat pag ulos niya pabalabas at papasok. “V-vienn.. uhmmmm. S-so big.”

“Yes mi amore. You make me this big and hard. Your sucking me in. Uhmmm.”

“Ahhhhh… uhmmmm. Ohhhhhh.” Nabalot na naman ng malalakas na ungol ang buong silid. Ang tunog ng bawat pagsalampak niya sa likod ko.

“Uhmmm. Fuck mi amore. So tight. Ugh.. ang sarap mo.” At mas lumakas pa ang pagbayo niya sa likod ko.

Tanging ungol na lang ang kumakawala sa bibig ko. Hindi ko na alam ang isasagot ko. Nagdedeleryo na ako sa kakaibang sarap ng pag angkin niya sa akin. Ang laki niya na pilit na tumutusok sa kailaliman ng loob ko.

Ramdam ko. Na parang may humihila nga sa kanya. Na kapag naabot ng pagbaon niya ang kailaliman ay nagdudulot ng kakaibang sarap. Nakakakiliti na hindi ko mawari ang sarap.

“Uhmmmm.” Humihingal na ako. Hindi ko na din kasi alam ang tamang paghinga. Sa ilong ko pa ba huhugutin ang hangin o sa bibig ko.

“Ugh.. so tight mi amore. Uhmm.” At ang galaw niya ay mas bumilis. Bumilis ng bumilis dahilan para mas mahigitan ang aking paghinga. “C’mon mi amore. Ride me.” Narinig kong saad niya matapos ang mabilis na paglabas masok niya.

Nahiga sa tabi ko hanggang sa ako na ang nasa ibabaw niya. Agad na naitapat iyon sa lagusan ko. Kasabay ng paghawak niya sa balakang ko para alalayan ako at siya na naman ang kumilos.

Kagat ko ang ibabang labi ko at ang kamay ko na nakasandal sa matitipuno niyang dibdib.

“Mi amore. Ride me. C’mon, move.” Utos niya. Naging sunod sunuran naman ako at kumilos sa ibabaw niya.

“Ahhhmp. Ahhhhhh.” Mas nakakabaliw. Ramdam na ramdam ko ang laki niya lalo na at mauupuan ko siya. Mas bumabaon iyon kapag nakaupo ako.

“Mi amore. M-move. I’m about to cum.. c’mon.. move. Ahhh.” Hindi na siya nakapaghintay na gumalaw ako. Humawak siya sa balakang ko at bahagyang pinataas at siya na ang kumilos. Mabilis na mabilis. Parang may kung anong hinahabol. Ako man ay ramdam ko na may puputok na din sa puson ko. Naipon ng naipon hanggang sa..

“Ahhhhhhhh. Napaliyad ako ng tuluyang lumabas iyon sa akin. Siya man ay ganun din. Ramdam ko ang mainit na likidong kumalat sa loob ko. Ang dami. Para akong malulunod doon.

“Ahhhhhh. Uhmmmm. M-mi amore.. uhmmm.” At paunti unti ang naging galaw niya na inuubos pa ang katas niya.

“Uhmm.” Hinihingal ako na tuluyang natumba sa ibabaw niya. Hindi na alintana na kumalat pareho sa katawan namin ang katas na nilabas ko. Nahihilo ako sa dami ng inilabas niya sa loob ko.

“Mi amore. You are mine.” Narinig kong bulong niya. Yumakap siya sa akin. Humahaplos ang mga palad niya sa likod ko habang ramdam ko parin ang pagpintig ng buong laki niya na nanatili parin sa loob ko.

Pero tuluyan na akong nanghina. Nahilo kaya hindi ko na alam ang sumunod na nangyari dahil tuluyan ng nilamon ng kadiliman ang kamalayan ko.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

N akatitig lang ako sa kanya na ngayon ay himbing na sa pagkakatulog matapos ko siyang angkinin. Nawalan na siya ng malay kanina matapos ang mainit na tagpong pinagsaluhan namin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ko siya niyuko at dinampian ng halik sa labi.

“You are mine, little hamster at hindi ako magdadalawang isip na pumatay ng tao kung balak ka nilang kunin sa akin.” Bulong ko habang hinahaplos siya sa pisngi.

“Your eyes, your nose, your lips. Your body, your heart and soul are mine. Mine alone mi amore.”

Malaya ko siyanh pinagmasdan. Hindi ako ganito sa mga nakakaniig ko noon pero bakit siya? Hindi ko lubos maisip na makukuntento ako sa kanya. Sa kanya lang at wala ng iba. Hindi ko na hinahanap hanap ang dating pagkahilig ko. Siya lang ay sapat na.

Kaya hindi ko hahayaan na isa lamang puntso pilato ang makakaagaw ko sa kanya. Hindi ko hahayaan na maagaw siya ng iba.

“No one can take you except me my little hamster. Dahil simula ng maangkin kita ay akin ka na.” Dagdag ko pa. Matapos kong pagsawaang titigan siya ay saka na ako tumayo. Inayos ang kumot niya bago ako nagtuloy ng banyo at naglinis ng katawan.

“Anong nangayari sa kaso?” Tanong ko kay SPO2 George ng matapos na akong maligo.

Hindi na kasi ako nagtuloy kanina dahil ayaw ko namang maiwan siyang mag isa sa mall. At tama lang ang naging disesyon kong bamalik dahil hindi nagtagumpay ag General Baker na iyon. At baka kung ano pa ang nakahantungan kung mas malala pa sa naabutan kong tagpo ang nakita ko kanina.

Ang lakas ng loob nitong salisihan ako. Alam ko na, na siya mismo ang nagpapadala ng mga bulaklak kay Vience dahil sa unang araw na nagpadala ito ay agad kung inalam kung sino ang nagpapadala ng mga iyon kaya simula ng malaman ko na ito nga ang nagpapadala ay naging mainit na ang tingin ko dito at wala na akong pakialam na parehas ko itong nasa taas ng ranggo. Dahil kung sinasadya niyang agawin si Vience ay talagang hindi ako magdadalawang isip na ingudngud ang nguso nito sa semento.

“Pasensya na DG, pero masamang balita. Nakatunog ang mga suspect natin at nakatakas bago pa man namin sila maabutan.”

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga.

“Sige, just keep working on it.”

“Yes DG. Copied.” Nagpaalam.na ito sa akin.

Muli akong nagpakawala ng buntong hininga bago ko inilapag ang phone ko at muli ko siyang sinulyapan.

Magsisimula na naman kami sa simula sa kasong iyon at kung saan na naman namin sila hahanapin. Kung saan ang bagobg lungga nila.

Kung bakit ba kasi ang daming taong masasama at nakakagawa ng mga bagay na ikakapahamak ng maraming tao.

Nagkalat ang ibat ibang krimen. At halos paulit ulit lamang. Pero ngayon.. ang hawak naming kaso ay isa na siguro sa pinakamalaking sindikato dahil matagal na itong hawak ng kapulisan at naipasa pasa sa bawat distrito dahil palipat lipat ang mga ito ng hideout.

At ngayon, napunta ang kaso sa kapulisan kung saan ako ngayon namamalagi.

“Bumili ka ng straberry cake para sa missy mo. Or lahat ng klase ng cake na alam mong masarap.” Utos ko kay Lilian ng makababa ako ng silid at naabutan ko ito sa kusina.

“Opo 5th young master.” Agad naman itong tumalima ng maibigay ko ang perang pambili nito.

Kung cake ang gusto niya ay kaya kong bilhin kahit ilan ang gusto niya. Hindi iyong magpapalebre siya sa General Baker na iyon. Hindi ako madamot. Kahit ibili ko pa siya ng isang buong cake shop o isang buong mall ay kaya ko iyong ibigay para mabili niya lahat ng gusto niya.

Ilang sandali din na nanatili ako ng sala bago ako bumalik ng silid. Naabutan ko parin siyang mahimbing sa pagkakatulog. Payapa at parang anghel lang sa amo ng mukha.

Dahil para akong nahihila na tumabi sa kanya ay agad akong nahiga. Hindi ko alintana ang pawisang amoy niya bagkus mas nanuot iyon sa pang amoy ko.

Maingat na ipinaunan ko siya sa braso ko. Hindi naman siya nagising pero gumalaw siya at nagsumiksik pa sa katawan ko. Yumakap kaya napangiti ako at yumakap na din ako sa kanya.

“Such a sleeping beauty little hamster.” Bulong ko matapos kung dampian ng halik sa kanyang nuo bago naman ako pumikit.

Ramdam ko ang payapa niyang paghinga.

“Walang ibang yayakap sayo at tatabi sa pagtulog mo maliban sa akin.” Dagdag ko pa habang masuyong humahaplos ang isang palad ko sa likod niya. “You are mine alone. Just Mine.”

“Hmmm.” Mas nagsumiksik siya sa katawan ko. Ibinaon ang mukha sa dibdib ko.

“Sleep tight, little hamster. Sleep tight mi amore.”

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Halos hindi ko maigalaw ang buo kong katawan. Para akong binugbog dahil wala akong natitirang lakas.

“Ugh!.” Napaungol pa ako ng bumangon ako at maupo dahil ang sakit ng pang upo ko. Maluha luha akong pilit na gumalaw.

Nakakainis siya. Humanda siya sa akin kapag nakita ko siya. Lulumpuhin ko din gaya ng ginawa niya sa akin.

“Gising na pala ang sleeping beauty ko. How’s your sleep?” Narinig kong tanong buhat sa kabubukas na pinto ng silid.

Marahas ang ginawa kong paglingon at matalim na tinapunan siya ng tingin.

“Huwag kang lalapit. Lulumpuin kita. Makita mo.” Pasigaw na pagbabanta ko sa kanya pero nakangiti lang siyang hindi pinansin ang ipinakita kong galit.

I know! Nagustuhan ko din naman ang nangyari sa amin at hindi ko iyon itinatanggi pero ang sakit ng buo kong katawan. Buti sana kung nararamdaman din niya ang nararamdaman ko ngayon.

“My little hamster. Hmmm.” At walang pag aalinlangang niyuko pa ako at dinampian ng halik sa labi.

Mabilis naman ang ginawa kong pagkurot sa tagiliran niya kaya naman napasigaw siya.

“Awwwww! Aray!! Tama na. Awwwww.” Pilit na hinuhuli ang kamay ko na palipat lipat lang ang pagkurot ko sa kanya. Hindi naman kasi siya makakalayo agad dahil nakahawak naman ang isang kamay ko sa damit niya at hinihila ko iyon para hindi siya makalayo sa akin.

“Hmmmp! Kulang pa iyan sa sakit ng katawan ko ngayon. Hayop ka talaga. Hmmm.” At isa na naman kurot sa tagiliran niya.

“Aray!! Awww. Oo na! Oo na! Tama na! Hindi na kita pahihirapan sa susunod.” Sabi naman niya. “Pero nagustuhan mo naman diba!”

“Bastos ka talaga! Saka bakit ka ba pabigla bigla ng ganun.” Galit na tanong ko.

Hindi naman ako makakatanggi kahit na daanin niya sa maayos na simula pero iyon….. nabigla ako. Dahil sa una ay talagang natakot ako sa kanya pero sa huli ay nawala din iyon dahil ipinaramdam naman niya na kahit papaano sa pagitan ng galit niya sa nakita kanina ay nandoon parin naman ang pag iingat niya sa akin habang inaangkin ako. Iyon nga lang. Nasobrahan at talaga namang katawan ko na ang mag su-suffer ng lahat ng sakit sa katawan.

“Kasalanan mo. Kung kani-kanino ka kasi sumasama. Kaya sa susunod alam mo na.” Sagot niya na seryuso na ring nakatingin sa akin.

Napasimangot ako. Kakainis. Hindi ako makapalag kung seryuso siya magsalita at patungkol sa bagay na iyon.

Hindi naman ako basta sumasa sa kung sino lang eh. General iyon at hindi naman siguro iyon gagawa ng bagay na ikapapahamak ko.

“Hmmp!”

“C’mon. Sasamahan na kita sa pagligo mo.” At bago pa man ako makasagot at mabilis ang naging kilos niya at binuhat ako.

“Ayyyy.” Napakapit na lang ako sa leeg niya at hindi na nakapagreklamo dahil mabilis ang ginawa niyang hakbang at ipinasok ako ng banyo.

“Huwag ka ng tumanggi. Tutulungan na kitang maligo.” Saad  niya ng maibaba ako.

“Ayaw ko.”

“Walang magagawa ang pagtanggi mo.” At bago pa uli ako makapagsalita ay nabuksan na niya ang shower na tuluyang nakapagpabasa ng katawan ko. At sa pagkabigla ko ay napakapit ako sa kanya dahilan para mabasa na din siya. “Balak mo bang sabayan pa kita sa pagligo, little hamster.. hmmm?” At tuluyan na nga kaming nabasa pareho.

“Ayyyy. S-sandali. S-sandali.” At bago pa ulit ako makapagreklamo ay mabilis na tinanggal niya ang damit ko na hindi ko na alam kung kailan ko isinuot matapos ang isang mapangahas na pag angkin niya sa akin.

Wala na nga akong nagawa, pareho na kaming nasa ilalim ng dutsa ng tubig. Malayang naglalakbay ang kamay niya na may bath liquid soap sa buong katawan ko.

Hindi malamig ang tubig pero nanginginig ako dahil sa mga kamay niya na may kasamang pagpisil.

“N-no.” At mas nangilabot ako ng nasa gitna na siya ng mga hita ko. Sinasabunan. Hinahawakan na may kasama ng kakaibang haplos dahilan para magkaroon ng reaksyon iyon.

“Naughty, do you want to cum, little hamster?” Tanong pa niya sa akin. Dahil sa patuloy na pagragasa ng tubig ay mabilis na nabanlawan ang sabon sa katawan ko.

Huli na ng makasagot ako para tumanggi dahil nakaluhod na siya sa harapan ko at pinagtuunan ng pansin ang pagkalalaki ko.

“Cum, mi amore. I will let you cum again.” Bulong pa niya. Pinatay ang tubig bago sinimulang laruin iyon ng bibig niya.

“Uhmmm. N-no.” Napahawak ako sa buhok niya. Hindi ko alam kung itutulak ko pa siya o hindi dahil mabilis na kumalat sa katawan ko ang kakaiba na namang kiliti na dulot ng paglalaro ng bibig niya sa akin. “Ugh.. uhmmm. V-vienn.” At dahil sa nadala na ako. Kusa ng kumilos ang balakang ko at sumalubong sa pagtaas baba ng mukha niya sa akin.

At sa ilang sandali pa. Hindi ko na napigilan ang muling marating ang ruruk ng kaligayahan.

“So sweet.”

Parang gusto kong takpan ang mukha ko dahil sa pagpapakita niya kung paano niya nilunok ang katas na inilabas ko. Ang dilang bumasa ng labi niya kasabay na isang ngisi habang nakatingala siya sa akin.

Lumunok din ako. Hanggang sa muli niyang buksan ang tubig at sa ilalim ng tubig ay pinagsaluhan pa ang mainit na halikan. Mga haplos. Hanggang sa ako naman ang nagpasyang paligayahin siya gamit ng bibig ko para pareho naming mailabas ang init ng katawan namin na muling nabuhay sa sempleng mga haplos lamang.

¤¤¤ ¤¤¤

YuChenXi

PH4 #41: Vienn

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“ HEY! Anong nangyayari sayo?“tanong ko sa kanya ng maabutan kong nakasimangot habang nakaupo sa gitna ng kama.

Natapos na ako sa pagligo ko sa umaga pero naabutan ko parin siyang nasa ganung ayos.

“Nahihilo ako.” Pasigaw na sagot niya. “Tapos naduduwal ako. Tapos ayaw kong bumangon.” Dagdag pa niya na parang naiiyak siya habang sinasabi iyon.

“What? Ano ba kasing nakain mo kahapon at nagkakaganyan ka?”

“Kasalanan mo ito. Kinain ko lahat ng cake na binili. Pero gutom parin ako. Kahit na ang dami ko ng kinain.”

Kunot ang nuo kong nilapitan siya at sinalat ang ulo.

“Wala ka naman lagnat. Tumayo ka na nga diyan. Tatlong araw mo ng hindi binibisita ang coffee shop mo.”

“Ayaw ko. Ayaw ko. Tinatamad ako. Gusto ko lang matulog ngayon.”

“Tumigil ka nga. Daig mo pa ang bata sa ikinikilos mo ngayon. Tumayo ka na diyan para makaalis na tayo.” Saka ko siya hinawakan sa kamay at hinila patayo.

“Ayaw.. ayaw ko sabi eh.” Nakipaghilaan pa siya sa kamay niyang hawak ko.

“Vience….” tinaasan ko pa siya ng kilay at muli siyang hinila.

Ng hindi ko na talaga siya maalis sa kama ay binuhat ko na siya na parang sako ng bigas.

“Ayyyy. Bitawan mo ako. Ayaw ko. Ayaw ko.”

“Tumahimik ka nga.” Gigil na deretso akong pumasok ng banyo at ibinaba sa tapat ng shower.

“Wahhhhhhh… ayaw ko sabi eh.. i hate you. I hate….. urgh.” Natigil ang pagwawala niya ng magduwal siya. Sunod sunod pero puro laway lang naman ang inilalabas niya.

Nag alala naman ako at lumapit sa kanya. Hinugod sa likod ang magaang tinatapik.

“Ano pa kasi ang mga kinain mo kahapon.?”

“Wahhhh… hu… hu. Hu…” maluhaluha siyang tumingin sa akin matapos ang ilang ulit na pagduduwal. Halatang nanghina siya dahil doon.

“C’mon. Tulungan na kitang maligo.”

“Hu.. hu.. hu..” napapasigok pa na iyak niya. Hindi na siya kumontra ng tanggalin ko ang damit pangtulog niya.

“Kung ano ano kasi kinain mo kahapon. Tapos ngayon… iiyak iyak ka na masama ang pakiramdam mo… pwede mo namang kainin ngayon ang iba hindi iyong inisang kainan mo lang.” Panunumbat ko pa sa kanya habang sinisimulan ko na siyang paliguan.

“Hmmmp! Kasalan mo. Naiinis ako sayo. Huwag ka bibili kung ayaw mong ipakain sa akin.” Sagot naman niya habang humihikbi. Pinupunasan pa ang mukha na halatang nalulunod sa tubig na dumadaloy doon at para na siyang bata sa ayos niya.

Naiiling na ipinagpatuloy ko ang paliguan siya. Kahit na natutukso na naman akong haluan ng kaunting….. pero saka na lang dahil halata na iba talaga ang ayos niya ngayon. “Hindi ko sinabi na ubusin mo. Hindi ko sinabi na kainin mo lahat iyon.”

“Hmmp! Basta… kasalanan mo. Kasalanan mo.” Sinisinok pa niyang sagot na may kasamang hampas. Mabuti na lang hindi pa ako nakasuot ng pang itaas na damit ko kaya hindi ko na alintana na mabasa ako ulit.

“Okay! Okay! Kasalanan ko na. Pero pwede bang huwag kang manghampas mababasa ako.”

“Hmmmp!.” Pero mas hinampas pa nga niya ako kaysa tigilan na sinamahan pa ng pagkurot.

“Aray! Vience….” pinanlakihan ko pa siya ng mata. Sinagot naman niya ng matalim na tingin.

Muli akong nailing bago ko ipinagpatuloy ang ginagawa ko. Lumipas ang ilang sandali natapos na din ang pagligo niya pero hindi parin nawala ang sumpong niya.

“Ano ba? Sasama ka ba sa akin o mananatili ka na lang dito sa bahay?” Tanong ko ng muli siyang sumampa ng kama matapos makapagbihis.

“Ayaw kong sumama. Gusto ko pang matulog.” Nakasimangot na sagot niya. Hinila ang kumot at ikinumot sa mga paa.

“Bahala ka. Darating pa man ngayon ang ibang gamit sa shop na inorder mo noong nakaraan. Magpapatulong na lang ako kay CI Clary tutal magaling siya sa pag sasaayos ng mga gamit.” Sabi ko na lang. Tignan ko lang kung hindi siya agad tatayo sa kinauupuan niya.

At gaya ng inaasahan ko mabilis ang naging kilos niya at tumayo.

“Gusto mo yatang makalbo kayo pareho ng Clary na iyon. Hmmp.” Sabay suntok sa dibdib ko. Kahit na halatang nanghihina talaga siya ay pinipilit ang sariling ayusin ang sarili.

“Kala ko ba maiiwan ka?” Balewalang tanong ko.

“Tara na. Sasama na ako. Bilisan mo.” Nakangiti akong nagpahila sa kanya palabas ng siya na ang nauna.

Naiiling na ako at talagang hindi ako nagkamali sa ikikilos niya. Para na rin niyang sinasabi sa kilos niya na ayaw din niya akong makitang may kasamang iba kahit hindi man niya sabihin.

“Dahan dahan lang. Madapa ka wala akong sasalo sayo dahil nasa likod ako.” Sabi ko sa kanya.

“Hmmp! Di hawakan mo ako para mahila mo ako kapag madadapa ako.” Sagot naman niya.

“Bakit gugustuhin mo bang madapa? Kaya pwede ba. Hindi aalis ang coffee shop at hihintayin ka ng mga gamit mo kaya hinay hinay lang sa paglalakad.”

“Bakit ba?” Kanina pinamamadali mo ako. Ngayon naman gusto mong bagalan ko. Ano ba gusto mo?“ Galit na tumigil siya sa paglalakad na may kadamang padyak ng paa at matalim na tumingin sa akin.

“Remember, hindi pa tayo nag agahan. Sabi ko sayo ayusin mo sarili mo at pupunta tayo ng shop. Hindi ko sinabing ngayon na agad.” Sagot ko naman. “Saka huwag mong tanungin kung ano ang gusto ko. Dahil alam mo na ang sagot diyan, litttle hamster. Hmmmm.”

“Hmmp! Kalaswaan mo. Tusukin ko mata mo.”

“Hahaha! Sige na. Sige na. Baka mamaya. Hindi pa nga nagsisimula. Puro pasa na ang katawan ko. Kumain na muna tayo.”

“Hmmp!” Pairap na tinalikuran niya ako pero hindi naman niya binitawan ang kamay ko at muling hinila. Hanggang sa bagtas na nga namin ang patungo ng kusina para kumain.

¤¤¤ ¤¤¤

Napapangiti na lang ako habang nagmamaneho papunta na sa pulisya dahil halos hindi pa kami nakakalayo’t nakatulog na siya.

“What a sleepy head little hamster.” Pinabagal ko na lang ang pagmamaneho ko para naman kahit papaano ay matagal tagal din ang pagkakaidlip niya. Saka baka kapag naestorbo siya ay magbubunganga na naman siya at makukurot, mahahampas na naman ako ng wala sa oras.

Masakit ang makurot. Mahampas pero… nag eenjoy naman ako sa kasasalag, kakaiwas dahil nakakawili siyang pagmasdan lalo na kapag nag pa-pout siya ng lips at matalim ang mga matang nakatitig sa akin.

My fearless little hamster are so cute and adorable. Hindi nakakasawang pagmasdan. At kapag ganitong wala siyang kamalay malay ay parang ang sarap lang siya pupugin ng halik at haplos sa katawan. Pero hindi ko gagawin iyon. Dahil kapag gusto ko siyang pagsamantalahan ay gusto ko iyong lalaban siya para exciting. Saka hindi naman na siya tumatanggi pagdating sa bagay na iyon bagkus nakikipagsabayan siya sa akin.

And I like the way he response.

“My little hamster. So cute.” Naibulong ko pa bago ko pinagtuunan at ipinagpatuloy ang pagmamaneho ko hanggang sa tuluyan na kaming makarating bg station.

Mahimbing parin ang tulog niya. Alanganin pang kumilos ako para tapikin siya sa pisngi para gisingin.

“Hey! Little hamster. Wake up. We’re here.” Masuyong tapik pa sa pisngi para gumalaw siya but still… kumilos lang siya para umayos ng upo at tulog na tulog parin.

Naiiling na pinagmasdan ko siya. Hindi ko naman siya pinagod kagabi pero para siyang hinang hina.

“Vience, mi amore.. wake up.” Muli ko siyang ginising pero sadyang nasa kailaliman na siya ng tulog. “Okay! Sleep well mi amore.” Inayos ko ang inuupuan niya para ipahiga. Mabuti na lang ang kotse ko na pwedeng tulugan ng maayos sa loob kaya magiging komportable siya.

Pumasok sa loob ng coffe shop deretso sa loob ng maliit na pahingaan niya at kinuha doon ang unan at iba pang pwedeng itabi sa kanya saka ang kumot niya.

Nag iwan ako ng note sa loob na makikita niya agad kapag nagising para hindi siya magalit o ano pa man at sabihing hindi ko siya ginising. Marami pa naman ako gagawin ngayon at aasikasuhin sa mga kasong hawak ng pulisya.

“I need to go little hamster. Dream of me, mi amore.” Bulong ko bago ko ginawaran ng halik ang mga labi niyang bahagyang nakaawang.

“Hmmm.”

“Yeah! Remember, ako lang ang hahalik sa labi mo.” Dagdag ko pa ng bahagya siyang gumalaw.

Gusto ko pa man siya pagmasdan ay kailangan kong pumunta na sa station na nasa kabilang daan lang. Kinumutan ko siya hanggang sa may balikat para hindi siya lamigin.

“Sleep tight.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Bakit di mo ako ginising? Bakit hinayaan mo lang akong matulog sa loob ng kotse?” Sigaw na sumbat niya sa akin sa loob ng pulisya ng magising siya at dumeretso nga mismo dito.

“Can you please lower your voice.” Sabi ko sa kanya. Hinawakan ko siya sa braso para sana dalhin sa opisina ko sa loob para hindi na siya marinig ng mga kasama ko na halatang nabigla din sa bigla niyang pagsulpot.

“I don’t care. I don’t care.”

“Vience.” Pinanlakihan ko siya ng mata pero balewala lang iyon at hinampas pa talaga ako sa braso. Naiiling na tinignan ko isa isa ang mga nasa loob na naintindihan naman nila ang gusto kong ipahiwatig at isa isa silang nagsilabasan ng station.

“I hate you. Hinayaan mo lang akong matulog para makasama mo ang CI Clary na iyon. Sabihin mo. Sabihin mo sa akin kung nasaan siya at kakalbuhin ko siya.”

“Of course not. Sinubukan kitang gisingin pero hindi ka nagising. Saka, wala si CI Clary ngayon dahil may iniimbistigahan siyang kaso ngayon. Kaya pwede ba… awww. Bakit ba nangungurot ka na naman?” Hindi ko tuloy natapos ang gusto kong sabihin dahil hinuhuli ko na ang mga kamay niya na wala na namang sawang mangungurot.

“Kasalanan mo. Sabi ko kasi doon na lang ako sa bahay pero pinilit mo parin ako pumunt dito.”

“Awww. Tama na.. awwww. Hindi  naman….  Aray.. kita pinilit ah.”

“Hmmmp! Iyuwi mo na ako. Uuwi na lang ako.”

“Kung ayaw mo magtrabaho. Stay at the coffee shop then sabay tayo uuwi mamayang hapon.”

“Ayaw ko. Ayaw ko doon. Gusto kong umuwi.”

“Vience naman… awwwww. Aray ko naman Vience. Tigilan mo na nga ang paghampas at pagkurot mo. Nakakarami ka na.”

Pinadyak niya ang paa saka siya humalukipkip sa dibdib niya. Tinaasan ng tingin na parang naghahamon pa.

Naiiling na napatitig ako sa kanya. Ano ba ang nangyayari sa kanya at ang lakas magbago ng mood niya.

“Anong oras na. Alas onse na ng umaga. Hindi pa ako nag memeryenda. Tapos tanghalian na.”

“What? Iyon lang kaya ka nagkakaganyan? Ano na lang kung pinilit kitang gisingin kanina para bigyan ng meryenda. Baka mas pumutok at bunbunan mo kapag nabitin ang tulog mo.”

“Basta. Gutom na ako. Gutom na ako. Gusto ko ng umuwi. Marami pa ang cake sa bahay.”

“Kung gusto mong kumain ng cake my dessert naman sa shop ah. Kumuha ka na doon.”

“Hmmp! Babayaran mo ba? Huh! Wala akong pera.”

Natampal ko ng wala sa oras ang nuo ko dahil doon. Iba talaga siya mag isip pagdating sa pera. Ayaw niyang kumain sa shop niya kung hindi nababayaran.

“Oo na! Babayaran ko. Saka na saiyo naman ang ATM na bigay ko. Bakit di mo gamiting pangbayad.”

“Ai.” Natigilan siya dahil doon. “Oo nga pala ano.” Napakamot siya ng ulo habang nakatingin din sa akin.

“Ano? Okay na ba tayo? Kaya pwede ba. Huwag mo naman akong sinisigaw sigawan sa harapan ng mga tao ko.” Sermon ko sa kanya dahilan para muling tapunan ng matalim na tingin.

“Bakit? Hindi naman kita sinisigawan ah. Sinasabi ko lang naman kanina na gusto kong umuwi.”

“Hindi pa ba sigaw iyon. Nangungurot ka pa. Nanghahampas.”

“Kasalanan mo.”

“At paano ko naging kasalanan. Wala naman akong ginagawa na hindi mo nagugustuhan a.”

“Basta. Basta kasalanan mo. Hmmp. Maiwan na nga kita.” Na sinabayan ng pagtalikod.

“At saan ka pupunta?”

“Kakain. Gutom na ako.” Pasigaw na sagot niya at nagtuloy tuloy na sa paglabas ng pulisya.

Napapangiting naiiling ako ng makitang nagbigay daan at umiwas ang mga kasama ko na naghihintay sa labas.

“Hayst! What a mood swing little hamster.” Naibulong ko na lang habang napasunod sa paglabas niya at inihatid na lang siya ng tanaw.

Ng makapasok na ito ng shop ay saka ko binalingan ang mga kasama ko.

“Just pretend that all of you didn’t see ang hear anything. And I don’t want to hear anything behind my back or else.. lahat kayo mawawalan ng serbisyo.” Saad ko.

“Yes DG.” Tuwid na tumayo sabay saludo sila lahat sa akin at kumaripas na sila ng kilos para bumalik sa mga pwesto nila.

Napabuntong hininga na lang ako. Hindi naman sa hinahayaan ko siyang kurutin, hampasin at sigaw sigawan ay sasabihin na nilang under ako.

No! No! No!

It’s a big no! At hindi niya ako under. Pinagbibigyan ko lang siya. Oo. Iyon lang ang dahilan ko at wala ng iba…. wala ng iba..

¤¤¤ ¤¤¤

Matapos ang tanghalian kasama siya ay iniwan ko ulit siya sa shop at bumalik ako ng station para ipagpatuloy naman ang trabaho ko.

Hindi tulad sa sarili kong kompanya na pwedeng hindi ako magtrabaho ng ilang araw pero dito sa pulisya ay kailangang alerto ako. Kami ng mga kasama ko. Para mabilis na matapos ang mga kasong hawak namin at mga parating pa lang.

“Good job CI Clary.” Kinamayan ko ito dahil natapos nito agad ang iniembistigahan at ngayon pwede ng huliin ang suspect sa kasong hinahawakan nito.

“Salamat DG.”

“Okay! Kumuha ka na ng warrant f arrest para sa suspect ng hindi na siya makatakas pa.”

“Yes DG.” Agad naman itong kumilos para sundin ang  utos ko. Ako man ay aayusin na din ang kaso na ipinasa sa akin mula sa taas para gawan na din ng aksyon.

At habang abala ako ay nakatanggap ako ng tawag mula sa coffee shop.

“Yes, what it is?”

“Boss, si Missy po. Umiiyak dahil kanina pa nagduduwak.”

“What?” Kunot ang nuo kong tanong. At bakit naduduwal na naman siya. Ayos naman ang kain niya kanina at hindi naman ganun karami kaya bakit na naman siya sinumpong ng pagduduwal. “Sige.” Binabaan ko na ito ng linya saka ako nagmamadaling pinuntahan ito.

At naabutan ko nga siyang umiiyak sa gitna ng kama sa pahingaan niya.

“Bakit?” Nag aalala kong tanong dahil basa na ang magkabilang pisngi niya ng luha.

Nakasimangot na tumingin siya sa akin at humihikbi pa.

“Nahihilo ako. Tapos kapag gagalaw ako para akong maduduwal.” Mahinang sagot niya na parang bata.

“Okay! Okay! We can go to the hospital now para matignan ka. Kaninang umaga mo pa iyan iniinda.”

“No! No! Ayaw ko. Ayaw ko.” Sunod sunod na iling niya.

“At bakit? Paano ka iinum ng gamot niyan kung hindi mo naman alam ang sakit ko.”

“Ayaw ko. T-takot ako sa injection.”

Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kung maging reaksyon. Mag aalala ba ako sa kalagayan niya o matatawa ako sa sinabi niya.

“Pero di ka natatakot kapag tutusukin kita?” Pabirong sagot ko dahilan para ibato niya ang unan sa tabi niya.

“Bastos ka talaga. Nahihilo na nga ako kung ano ano pa ang sinasabi mo. Hmmp.”

“Haha! Hahaha! Nahihilo ka na pero nakakasigaw ka parin.”

“Makikita mo. Mawala lang ang pagkahilo ko. Kawawa ka sa akin.”

“Sasalagin ko naman.”

“Hmmp. Urgh… wahhhhh.” Parang batang umatungal pa siya ng iyak ng magduwal siya. Hindi na siya nakababa sa kama niya at doon na lang mismo sa kumot niya.

Puro laway na malapot lang naman ang isinuka niya.

“Hey!.” Mabilis na lumapit ako sa kanya at hinugod sa likod niya.

“Hu.. hu.. hu..” iyak niya sabay singhot ng sipon.

“Okay! Umuwi na lang tayo. Tapos tatawagan ko na lang si Kanye para siya na ang tumingin sayo.”

“Ayaw ko.. a-ayaw ko ng injection.” Pahikbi na umiiling siya ng sunod sunod.

“Okay! Okay! Sasabihin ko sa kanya na hindi magdadala ng injection.” Patuloy ako sa paghugod sa likod niya.

“S-sigurado ka?”

“Oo. Kaya kalmahin mo ang sarili mo para makauwi na tayo.” Tumango naman siya. Humihikbi na may kasamang sinok na.

Ilang minuto din naman na kinalma ko siya bago nagyayang uuwi na.

¤¤¤ ¤¤¤

Maingat na kinarga ko siya dahil nakatulog na naman siya ng makarating kami ng bahay.

Hindi siya nagising bagkus isiniksik pa ang mukha sa balikat ko ng maramdamang  umangat siya sa kinauupuan niya.

“Shhhh! Just sleep little hamster.” Bulong ko. Dinampian pa siya ng halik sa nuo bago ako nagpatuloy sa pagpasok ng bahay.

Matapos ko siyang maipasok at maipahiga sa kama ay maayos na kinumutan ko siya bago lumabas ng silid.

“Igawan mo ng sabaw ang missy mo baka sakaling umayos ang pakiramdam niya.” Utos ko kay Lilian ng maabutan ko ito sa kusina.

“Sige po 5th young master.”

“Kung magising siya at hanapin ako. Sabihin mong pinuntahan ko si Kanye.”

“Opo.”

“Good.”

Muli akong lumabas. At habang nasa daan ako ay tinawagan ko si Kanye pero hindi naman ito sumasagot.

“Kanye, answer your damn phone.” Gigil na muli ko itong tinawagan pero nanatiling walang sumasagot kaya naman napilitan akong kuntakin ang secretary nito sa main building ng company nito.

“Where is Kanye?” Agad na tanong ko hindi pa man nakakapagsalita ito sa kabilang linya.

“Hindi po pumasok Sir Vienn.” Sagot naman nito na nabosesan ako.

“Okay!.” Ahad kung pinutol ang linya at nagpatuloy na lang ako sa pagpunta mismo sa bahay niya.

Dalawang beses na bumusina ako ng nasa tapat na ako ng bahay niya. Agad naman lumabas ang katulang nito.

“Nasaan si Kanye?”

“Nasa loob po sir. Tuloy po kayo.”

This is the first time na umapak ako sa bakuran ni Kanye. Kahit naman siya ay hindi pa nakakapunta sa bahay. Sa bahay lang talaga ni lolo kami madalas magkita at magsama samang apat na inalagaan ng lolo.

“Vienn, napadalaw ka yata?” Halata namang nagulat ito ng makapasok ako sa bahay niya. May karga karga itong napakaliit na baby.

“Nanganak na pala ang asawa mo.”

“Yeah! Magdadalawang buwan na.” Nakangiti nitong sagot. “Pero anong atin at napasyal ka?”

“Hindi ako narito para pumasyal. Gusto lang sana na tignan mo si Vience dahil masama ang pakiramdam niya. Kanina pa kita tinatawagan pero hindi mo naman sinasagot.”

“Pasensya na cuz. Medyo busy ako sa pag aalaga ng kambal ngayon. Pero bakit sa akin pa. Bakit hindi mo siya ipunta sa hospital para maayos na matignan.”

“Hindi ko siya mapilit. Takot siya sa karayom kaya ikaw na lang ang pumunta sa bahay.”

“Ngayon na ba? Pwedeng ipagpabukas na lang.”

“Sige. Basta dalawin mo kami bukas para tignan siya.”

“Ano ba ang iniinda niya?” Kuway tanong nito. Magsasalita na sana ako ng biglang umiyak ang baby na hawak nito. “Shhhhh! Papa is here baby. Stop crying.. shh.” Pang aalo nito at isinayaw sayaw pa. “Ano bang nangyayari sa kanya?” Muli nitong tanong.

“Nahihilo daw siya. Tapos nagduduwal pa.” Sagot ko naman na may kasamang paghinga ng malalim. “Ewan ko ba kung nasobrahan lang sa matamis kahapon. Kainin ba naman ang limang slice ng cake na iba iba ang flavor.”

“Well.” Tumitig ito sa akin na may kasamang ngiti sa labi habang isinasayaw parin ang baby nito. “Parang nakikinita ko na ang kalagayan niya. Kaya huwag kang mag alala. Natural lamang iyon. Dadalaw na lang ako bukas sa inyo para masigurado ko ang hinala ko. Saka huwag mo siya basta papainumin ng gamot sa sakit sa tiyan.” Sagot nito.

“Anong ibig mong sabihin?” Kunot nuong tanong ko sa kanya. “Eh paano kung malala na ang sakit niya sa tiyan kaya siya nagduduwal.”

“Hindi iyan. Basta ang payo ko, huwag mo aiya papainumin ng gamot.”

“Sige. Sabi mo eh. Ikaw ang bahala tutal ikaw naman ang doctor.”

“Sige na! Bukas na lang cuz. Gutom na yata ang kambal. Magpapatimpla lang ako ng gatas nila.” Sagot nito. “See you tomorrow, cuz.” Hindi pa man ako nakakasagot ay tinalikuran na niya ako.

“Hey! Kinakausap pa kita.”

“Yeah! Bukas cuz. Ingat sa pag uwi. Salamat na rin sa pagbisita.” Nakangiting lumingon ito saglit sa akin.

Naiiling na tumalikod na lang ako at naglakad na palabas. Nagpakawala ng buntong hinga bago nagpasyang bumalik na ng bahay.

At kung ano man ang ibig sabihin ni Kanye kanina ay bukas ko pa malalaman. Sa ngayon ay babantayan ko na lang muna siya para hindi siya mahirapan sa kung ano man ang iniinda nitong sakit.

PH4 #42: VIENN

Typos and grammatical error ahead!!!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Hey! Dahan dahan lang. Para naman kitang aagawan.” Sita ko sa kanya habang nasa hapag na kami at ang gana niya kumain kahit na kaninang nagising siya ay nanghihina siya at walang kagana ganang dumulog sa hapag.

Hirap ko pa siyang niyaya na lumabas ng silid kahit na puro kurot at hampas na ako kanina habang pinipilit siyang pakainin pero ngayon…..

Naiiling na pinagmamasdan ko siya habang kumakain at nilalantakan ang sinigang na baboy at sarap na sarap sa paghigop ng sabaw nito.

“Hmmmp! Bakit ba?” Matalim na tumingin siya sa akin ng mag angat siya ng mukha mula sa kinakain. “Sa gusto ko ung sinigang. Saka kung kailan maayos na ang pakiramdam ko pinapatigil mo ako kumain?” Galit na sagot niya at talagang sumimangot siya.

“Hindi naman kita pinapatigil. Sinabi ko lang na maghinay hinay ka. Baka mamaya pagkatapos mong kumain magduduwal ka na naman. Sinabi pa naman ni Kanye na hindi ka pa dapat uminom ng gamot hanggat hindi ka niya nachi-check.”

Muli siyang napasimangot. Hindi na sumagot pero muling pinagtuunan ng pansin ang kinakain.

“Oh! Ayan. Baka gusto mo lang naman na subuan kita. Oh. Ahhhh.” Sabay lapit ng kutsara na may sabaw sa bibig ko.

Awtomatikong bumuka naman ang bibig ko at hinigop iyon.

“Diba ang sarap?” Tanong pa niya sa akin at muling akong sinubuan. “Ahhh.”

“Oo na. Oo na. Kumain ka na para hindi ka na magmaktol dyan.” Sabi ko na lang.

Ngumiti na siya na muling hinarap ang kinakain.

Ako naman ay muling nailing na hinarap na din ang kinakain ko. Nakakaaliw na hindi ko mawari kung bakit nagugustuhan ko ang pagmasdan siya kahit pa man lagi ko na siyang nakikita.

Akala ko talaga noon na huhupa ang pagkawili ko sa kanya pero mas lalong lumalim ang nararamdaman ko at mas gusto ko na siyang laging kasama.

At ngayon…

“Huminga ka naman sa paghigop.” Muli kong sita. “Kumain ka ng kanin. Para hindi puro sabaw ang kinakain mo.”

“Kumakain naman ako ah. Di mo ba nakikita.”

“Nakikita pero ang liit naman.”

“Basta kumakain na ako. Kumain ka na lang kaya.”

At hindi ako naiinis na sumasagot siya sa akin na lagi kong nararamdaman kapag nagiging dimanding na ang nalilink sa akin.

“Okay! Basta huwag mo akong dradramahan mamaya. Huwag mong pilitin kapag busog ka na. May bukas pa para kumain.”

“Oo na.”

“Good little hamster. Sige na. Kumain ka na.” Saka ko na rin ipinagpatuloy ang pagkain ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Umusad ka naman.” Sabay tulak sa akin ng nakaupo ako sa gitna ng mahabang sofa sa sala.

Matapos kumain ay tumambay na ako sa sala habang naghihintay sa kanya na matapos maligo.

Sasabay sana ako pero sangkatambak na salita na naman niya ang narinig ko kaya naman hindi na ako nagpilit at naghintay na lang sa sala dahil sinabi niyang manunuod kami ng TV.

Sinabi ko naman na sa loob na lang kami ng silid manunuod pero ayaw niya tapos ngayon para siyang boss na makapag utos na umusad ako.

“Ang luwang naman dyan bakit kailangan ko pang umusad?” Tanong ko pa sa kanya at hindi ako umusad gaya ng gusto niya.

“Ano ba? Sabing umusad ka eh.” Sabay tulak na naman na pinadyak pa ang isang paa ng hindi niya ako natinag sa kinauupuan ko.

“O ayan na.” Umusad ako ng kaunti.

“Sige pa. Usad pa.” Muli ay utos niya. Naiiling na umusad na lang ako hanggang sa may dulo na halos ng mahabang sofa.

“Uusad ka naman pala eh.”

“Oo na. Umupo ka na lang.” Sagot ko sabay tapik sa tabi ko.

Ngumiti siya. Umupo nga siya pero deretso higa at umunan siya sa hita ko. Hindi ako agad nakakilos. Hindi ko naman inaasahan na uunan pala siya sa hita ko kaya niya ako pinapausad. Di kung sana sinabi niya ng mas maaga ay hindi na ako nakipagtalo pa sa kanya.

Awtomatiko namang humawak ang kamay ko sa balikat niya. Hindi siya kumontra kaya malayang humaplos ang palad ko doon.

“Ano ang panunuurin natin?” Pagbubukas ko ng paksa.

“Kahit ano? Wala naman akong alam na palabas ngayon?” Sagot niya. Tumagilid na ng higa paharap sa TV.

“Sige maghahanap na lang tayo.” Sagot ko naman. Kahit ako ay wala din akong alam na mga palabas sa TV maliban sa mga balita na siya lang naman lagi ang napapanuod o napapakinggan kapag nasa pulisya ako.

Hindi na siya umimik. Basta naghintay na lang siya habang palipat lipat na ako ng channel para lamang makahanap ng magandang mapanuod.

“Gusto mo ba iyan?” Tanong ko ng matapat na sa isang movie channel. “Or mag netflix na lang tayo?”

“Bahala ka. Okay na iyan.” Mahinang sagot niya pero halata na parang inaantok na siya na sinabayan pa niya ng paggalaw at bahagyang isinubsub ang mukha sa hita ko.

Hinayaan ko na lamang siya. Halata na parang inaaliw lang niya ang sarili niya kahit pa man nanghihina siya.

“Little hamster?” Ilang sandali ay inimik ko na siya dahil wala na siyang kaimik imik at kagalaw galaw.

Ang kamay ay nakahawak na hita ko sa tabi ng mukha niya ay nawalan na nga ng lakas at lumupaypay na.

Nakatulog na siya makalipas lamang ang halos bente minutos na nakahiga siya na halos wala pa nga kaming napapanuod.

Masuyong hinaplos ko ang pisngi niya na bahagyang natakpan na ng medyo mahaba haba na niyang buhok na minsan ko lang nakita na pinagupitan niya simula ng magsama kami sa bahay.

Nagpakawala ako ng buntong hininga? Ano ba ang iniinda niyang sakit bakit nanghihina siya. Isama pa ang pagduduwal niya. Maantukin pa.

“Mi amore.” Tinapik ko siya sa pisngi. Sa may balikat pero hindi siya natinag at nagising bagkus bumaling siya ng higa paharap sa akin.

“Mi amore.” Muli ko siyang ginising pero himbing na siya sa pagkakatulog. Kaya naman nagpasya na akong iakyat na lang siya sa taas para makapagpahinga na siya ng maayos.

“Hindi ba pwedeng ngayon mo na siya tignan?” May gigil na tanong ko kay Kanye ng nagpasya akong tawagan ito ng maisaayos ko na siya sa kama at masiguradong komportable na ito sa pagkakahiga.

“C’mon Cuz. Dis oras na ng gabi. Nambubulabog ka.” Hindi naman ito galit sa pagtawag ko bagkus nahimigan ko pa sa tuno ng boses nito na parang nakangiti pa ito habang nagsasalita.

“Damn it.” Napamura na lamang ako dahil wala akong magawa na pilitin itong tignan ngayon si Vience.

“Relax cuz. Walang masamang mangyayari sa kanya kung tama ang hinala ko.”

“Ano ba kasi ang hinala mo? Pwede mo naman sa akin sabihin ngayon kung ano iyon at bakit kailangan mo pang ipagpabukas.”

“Bukas cuz.. hindi naman ako pwedeng magsalita ngayon dahil kutob ko lang naman iyon. Sige na. Bukas na lang. Alas otso ng umaga nandyan na ako. Bye cuz..” hindi pa man ako nakakasagot ay pinutol na nito ang linya.

Naiinis na gusto kong ihagis ang phone ko dahil nag aalala na ako kay Vience pero wala akong alam sa dinaramdam nito.

Totoong naggalit ito. Naiinis. Nagtatatalak. O ano pa man pero mas madalas ang pagkaantok, panghihina niya at nagduduwal pa.

“Damn you, Kanye.” Gigil na inilapag ko na lang sa ang phone ko sa bedside table. Para lang akong tanga na nag aalala ngayon pero wala man lang itong kakaba kaba. Well, bakit nga naman siya mag aalala kung hindi naman nito kaano ano si Vience.

Teka! Kahit naman ako ah. No blood related pero tudo na ang pag aalala ko. Binalingan siya na ngayon ay payapa ng natutulog.

“My little hamster. Hindi ako sanay na nagkakaganito ka.” Bulong ko sabay haplos ng pisngi niya. “Huwag mo akong pinakakakaba ng ganito.”

“Hmmm.”

Nabitin pa ang kamay ko sa muli sanang paghaplos sa pisngi niya ng magmulat siya ng mata.

“A-anong oras na?” Tanong niya sa akin na halos hindi naman iminulat ang mga mata. Hinila pa ang kamay ko kaya naman deretso ako sa pagdagan sa kanya mabuti na lang at maagap akong isinandal ang isa sa kamay ko para hindi siya mabigatan.

“It’s almost 10 mi amore. Why?”

“Hmm.” Hindi siya sumagot bagkus ang kamay ay ipinulupot na sa leeg ko kaya napasubsub ako sa pagitan ng balikat at leeg niya.

Napangiti ako. Maingat na niluwangan ang pagkakayapos niya sa akin at inayos ko ang pagkakasampa ko sa ibabaw niya.

“Mi amore.. mmmm. Are you seducing me?” Bulong ko na sinimulang halikan siya sa may tainga.

“Mmmmm. I want you.” Mahinang sagot niya at muli siyang humawak sa akin. Sa buhok ko. “I want you inside me.”

“Hmmm. I like it mi amore. I like it.” Sagot ko bago ko siya siniil ng halik sa labi na agad niyang tinugon.

Hindi ako nagmadali. Nilasap ang sarap habang pinagsasaluhan namin ang isang mainit na halik.

Ang mga kamay ko ay nagsimulang dumama sa buo niyang katawan. Ang labi ko na halos ayaw kong iwan ang labi niya ay naglakbay din sa kanyang katawan. Dinama at nilasaan ng lambot at tamis ng kanyang balat.

“Uhmmm. I-i w-want m-more. Hmmm.” Napapaliyad siya sa bawat haplos ko. Sa bawat halik ko. Sa bawat pagpapaligaya ko sa kanya ay nakakatanggap ako ng isang mabining ungol galing sa kanya. Nakakadala at mas ginaganahan ako na ang ungol niya ang naging musika sa pandinig ko.

“Yes mi amore. I want you now. Uhmm.” Pabulong na sagot ko matapos ko siyang ihanda para pasukin. And yes! So good. I feel so good ng maramdaman ko ang kipot ng lagusan niya na sumasakal sa laki ko.

“Ahhhhhhmm. Uhmmmm. I-i w-want. Uuhmm. Inside me… i feel s-so g-good.” Mga namutawi sa bibig niya habang nagsisimula na akong gumalaw na mas nakapagpagana sa aking gumalaw.

“Me too mi amore. Your so tight. Uhmmm. Uhmmm.”

“Ahhhhhhh. Uhmmmm.”

Ungol naming pareho ang tanging namayani sa loob ng silid habang unti unting nararating ang rurok ng kaluwalhatian.

Ang sarap. Kakaibang sarap na sa kanya ko lang nalalasap. Kaluwalhatian ang lagi kong nararamdaman sa tuwing aangkinin ko siya na hindi ko pagsasawaan at sadya kong babalikbalikan.

“Mi amore. Uhmmm. Ahhhh. I’m cumming mi amore.”

“Uhmmm. Ahhhhh. Inside me.. uhmmm. Cummmmm. Inside meeeeeee… ahhhhhhh.” At ang galaw na mas dumoble pa na nagpapabalik sa loob niya.

“Mi amore. Uhmmm. Uhmmmm. Cumming….. uhmmm.” Hanggang sa tuluyan akong naglabas sa loob niya. Na sadyang ang sarap lang tamnan ng binhi ko. “Mi amore. Hmmmmm.”

“Uhmmmm.” Tanging narinig kong kataga sa kanya.

“Hmmmm. Mi amore.” At mas gusto ko pang ibaon iyon ng sagad. Sa loob niya. “Mi amore.. uhmmm.. I love you mi amore.” Saka ko idinagan ang buong bigat ko.

Pero…

Natigilan ako ng mapagtanto ko ang huling katagang binigkas ko saka ko muling itinungkod ang kamay ko para tignan siya.

Nakatulog na siya ulit.

“Mi amore..” naiiling na maingat na inalis ko na ang pagkakabaon ko kahit na gusto ko pa ng isa. Napilitan akong umupo sa tabi niya at pinagmasdan siya.

Muling inisip ang katagang binitawan ka kanina.

“This is the first time mi amore to say a word. A word that I never use too.”

Masuyong haplos ng palad ko sa pisngi niya bago ko hinila ang kumot para tabingan ang katawan niya.

Hindi ko na alintana ang sarili ko na walang saplot at tumayo. Nagpapabalik balik ng lakad habang iniisip parin ang sinabi ko.

“Do I really mean those word?” Tanong ko pa at muli ko siyang sinulyapan. “Okay! I mean it now.” Sabi ko saka ko na siya nilapitan at dinampian ng halik sa labi niya.

Nagpakawala ng malalim na paghinga. “Basta akin ka lang okay! Akin lang.” Sabi ko na para bang naririnig pa niya ako.

Inayos siya ng higa at tumabi na sa kanya. Ipinaunan ko sa braso ko na kusa naman siyang kumilos at yumakap sa akin at nagsumiksik sa katawan ko.

“Huwag mong ikiskis masyado ang katawan mo sa akin mi amore.. gising na gising pa ang alaga ko baka hindi ako makapagpigil na angkinin ka ulit kahit himbing ka na sa pagkakatulog.” Bulong ko at yumakap na din ako sa kanya. At ang pasaway kong alaga ay talagang tumayo pa at gusto na namang pasukin siya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Wahhhh. Hu.. hu.. hu..” umiiyak na naman siya dahil nagisingan niya ang masama ang pakiramdam at patakbong pumasok ng banyo at nagduduwal na naman sa lababo.

Nagulat pa nga ako dahil nasa kalagitnaan ako ng pagligo ko ng pumasok siya kaya naman heto ako at basang basa ang katawan na humahaplos ang palad ko sa likod niya para daluhan siya.

“Nahihilo ako..” nanghihinang saad niya. “Urgh.” Sabay duwal na naman ng su od sunod pero puro malapot na laway lang ang inilalabas.

“Hey! Damn it. Pinakakaba mo naman ako eh. Ano ba kasing nangyayari sayo.” Nangigigil na saad ko din na hindi ko alam kung saan ko siya hahaplusin. Pupunasan ang nuo na tigpi tigpi na ang pawis o sa likod at bahagyang tatapikin.

“Wahhh. Huhuhuhu..” sinisinok na umiiyak na siya. Halo halong iyak, pawis na may kasama na ding sipon kaya naman binuksan ko ang poset para hilamusan siya.

“Sandali lang. Magbibihis lang ako.” Sabi ko matapos ko siyang makakalma. Mabilisan akong nagbanlaw para matulungan siya.

“C’mon. Ayos na ba ang pakiramdam mo? Uminom ka ng tubig. Heto.” Sabay abot sa kanya ng isang basong tubig na agad naman niyang ininum.

Matapos ko siyang mapaupo sa sofa ay pinagtuunan ko ng pansin ang phone ko at tinawagan si Kanye.

“Nasaan ka na ba? Hindi mo pa ba titignan ang pasyente ko?” Galit na tanong k0 ng sagutin nito ang tawag ko.

“Calm down will you. Ang aga aga nambubulabog ka. Cuz naman.” Kampanteng sagot naman nito.

“Damn it. Paano ako makakapag relax kung nagduduwal at nahihilo na naman siya. Bilisan mo para makapagtake na siya ng gamot.” Sabi ko pero tinawanan lang niya ako. “Damn you Kanye. Hindi oras ng pagtawa mo ngayon.” Nakaramdam pa ako ng pagkairita dahil doon. Kinakabahan na nga ako at halos hindi ko na alam pagsunod sunudin ang gagawin ko ay tatawanan lang ako?

“Oo na. Oo na. Darating na ako. Mga 8 nandyan na ako.” Sagot niya kaya naman awtomatiko akong napatingin sa orasan.

“Alas sais pa lang.” Naibulalas ko. “Dalawang oras mo pa akong paghihintayin. Damn it.” Gigil na sabi ko. Magsasalita na naman sana ako ng makita kong nagduwal na naman si Vience kaya naman nabitawan ko ang phone ko at inasikaso siya.

Napapamura na lang ako ng mahina dahil hindi ko na alam kung ano ba dapat ang gawin o ano ba ang dapat ipainum na gamot sa kanya.

“Okay! Relax. Relax. Magmumug ka na muna para mawala ang pait sa bunganga mo.” Sabi ko sa kanya na agad naman niyang sinunod.

Humihikbi siya habang pinupunusan na naman ang luha. Muli na naman akong nagpakawala ng marahas na paghinga bago tumabi sa kanya at yumakap sa kanya.

“Darating na si Kanye mamaya. Kaya mo pa ba o dadalhin na kita sa hospital?” Tanong ko sa kanya.

Sunod sunod ang naging iling niya bilang sagot kaya muli akong napabuntong hininga.

Paano siya gagaling kung ayaw niyang pumunta sa hospital.

“A-ayaw ko. A-ayaw ko.” Humigpit ang yakap niya sa akin habang umiiling parin.

“Okay! Okay! Hindi na.” Masuyong humahaplos ang palad ko sa likod niya para patahanin siya. “Tahan na. Mas makakasama sayo kapag iiyak ka ng iiyak.”

Tumango siya. Hanggang sa ang paghikbi niya ay unti unti ng tumugil.

“Good. Hintayin mo ako dito okay! Magpapatimpla lang ako ng gatas para sayo.”

Muli siyang tumango bilang sagot sa akin.

“S-sama ako. B-bababa na ako.” Kuway saad niya.

“Sige. Ayusin mo na lang ang sarili mo tapos sabay na tayo bababa.” Sagot ko. Umalalay ako sa kanya papunta banyo at hindi ko na siya iniwan hanggang sa matapos siyang kapaglinis ng katawan.

“Ayos na ba ang pakiramdam mo?” Tanong ko habang sabay kaming naglakad palabas ng silid.

Umiling siya. Nakahawak siya sa braso ko. “Nahihilo ako.” Mahina niyang sagot.

“Dibale darating na si Kanye mamaya.” Sabi ko na lang kahit na halos dalawang oras pa namin itong hihintayin.

Sa sofa kami dumeretso dahil doon niya ako hinila.

“Lilian, ipagtinpla mo ang missy mo ng gatas.” Utos ko kay lilian ng mamataan ko ito.

“Sige po 5th young master.” Sagot nito at agad na tumalima.

“Ano pa ang gusto mo?” Kuway tanong ko sa kanya.

Umiling siya. “Wala na.”

“Sige. Saka mas mainam siguro na huwag ka na muna masyado kakain ngayon bago ka i check ni Kanye. Baka mamaya bawal na pala sayo ang kinakain mo kaya ka nagkakaganyan.”

Tumango siya. Magsasalita pa sana ako ng tumunog ang phone ko.

“Yes.”

“DG, confirmed na po ang location ng mga sindikato.” Si SPO2 George ang nasa kabilang linya.

“Thats good to hear. Pero kayo na ang bahala. Inaasahan ko kayo sa tagumpay niyo sa kasong iyan.”

“Hindi po ba kayo ang mag li-lead DG?”

“Mas may mahalaga akong bagay na gagawin ngayon.” Sagot ko dito saka ako tumingin kay Vience na nakatingin din sa akin. “Kayo na ang bahala. I will count that case to all of you.”

“Yes DG. Maasahan niyo kami.”

“Good then. Bye.”

“Okay naman na ako. Hindi mo na kailangang bantayan ak0.” Sabi niya ng maibaba ko ang phone ko.

“But you are more important than other things.” Sagot ko na mas nakapagpatitig sa kanya sa akin. “Why?”

“Hmmp.”

“Ayan ka na naman? Nakairap ka naman. Bumubuti na naman ang pakiramdam mo tapos aawayin mo na naman ako?”

“Heto na po ang gatas mo missy.” Sabay pa kaming napatingin kay Lilian ng makalapit ito at inilapag ang tray kung saan nakalagay ang gatas niya na may kasama ng cookies.

Kasabay din ng pagbusina sa labas ng bahay.

Agad namang tinungo ni Lilian iyon at tinignan. Ng bumalik ay kasama na niya si Kanye na ang akala ko ay mamaya pa darating.

“Hi cuz. Hello Vience.” Nakangiti itong lumapit sa amin. Tumayo ako para salubingin ito. Nagtapikan ng balikat.

“Akala ko mamaya ka pa darating?”

“Nakakagulat ka naman kasi, cuz. Magkausap tayo sa phone pero binabaan mo ako agad kaya naman nagmadali na ako.”

“Mabuti naman.”

“W-wala ka naman dalang injection diba?” Kuway narinig naming tanong niya na nakapagpalingon sa amin sa kanya.

“Haha! Huwag kang mag alala. Hindi naman kita tuturukan ng karayon kung hindi ka mako-confine. Kaya relax lang.”

“Sigurado ka? Wala naman akong sakit? Maayos na ako.”

“Oo, maayos ka nga. Pero kailangan nating masigurado ang dinaramdam mo.”

“S-sige.”

Agad namang lumapit sa kanya si Kanye at sinimulang tignan ang BP pulse at kung ano ano pa.

“At ano naman iyan?” tanong ko ng may inilabas na isang gadget ito.

“Handheld ultrasound. Need kung tignan ang stomach niya.” Sagot niya bago muli siyan binalingan.

“Ganun na ba kalala ang sakit niya?” Naguguluhang tanong ko.

“Bakit sinabi ko ba na may sakit na siya?  Saka titignan ko nga para makita ang dahilan kung bakit siya nagduduwal. Kaya tumahimik ka na muna diyan.” Sita niya sa akin.

“Aba’t.. ! Hoy Kanye mas matanda ako sayo kaya galangin mo ako.”

“Doctor ako kaya dapat mas galangin mo ako. Ako lang ang makakaalam ng kalagayan niya kaya umayos ka.” Sagot naman niya sa akin. “Saka huwag mo nga akong istorbuhin. Pinapatagal mo lang ang trabaho ko. May lakad pa kami ng pamilya ko.”

Sasagot pa sana ako pero binalingan na niya ulit si Vience.

“Dito ka na ba mahihiga o gusto mo sa silid niyo na?”

“D-dito na lang.” Sagot naman niya.

“Okay! Lie down para makita na natin ang dahilan at ng mapatunayan na ang hinala ko na kung bakit ka nagkakaganyan.”

Tumango na lang siya at sumunod para mahiga.

Ilang sandali pa ay nakataas na ang damit nito at sinimulan na nga ni Kanye na paganahin ang hawak na maliit na ultrasound na ikinabit lang nito sa cellphone.

“Ano? Anong nakikita mo?” kinakabahan na akong tanong dito. Nakatunghay naman ako sa phone nito pero wala akong maintindihan sa nakikita ko dahil puro gray lang naman ang kulay.

“Haha! Hahahaha.” Kuway tumawa ito matapos ang ginagawa at i capture ang lumabas sa ultrasound nito.

“Bakit ka tumatawa? Nang aasar ka ba?”

“Good Job cuz.. and congrats for having healthy babies.” Sabay tapik sa balikat ko ng makatayo ito.

“Huh! What” halos hindi magsink sa utak ko ang sinabi nito na nagpalipat lipat pa ng tingin ko dito at kay Vience na halatang kahit siya ay hindi alam ang dapat na maging reaksyon.

“He is pregnant. 1 month and 2 weeks pregnant.”

Napanganga ako. Tila nasa alapaap ang utak ko sa muli kong narinig?

Ano ulit iyon?

Buntis? Si Vience?

1 month and  2 weeks? Babies?

At ako? Ako ang ama ng ipinagbubuntis niya?

Whhhhhhhhaaaaaaaaaaaaaaat?

PH4 #43: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Your not kidding, right?” Tanong ko kay Kanye ng mahimasmasan ako sa pagkabigla ko.

“At bakit naman ako magbibiro? Ayaw mo ba?” Balik tanong namam nito sa akin.

Napatingin ako kay Vience na nanatiling nakahiga at nakataas parin ang damit niya kaya naman kumilos na ako para ibaba iyon ng hindi maexpose ang kakinisan ng balat niya na para akong naanyayang haplusin iyon kung hindi lang lumilipad ang isip ko ngayon dahil sa sinabi ni Kanye.

Saka sa nipis ng tiyan niya ngayon ay may bata ng nananahan doon. At ako… ako ang ama!!!!!

“Ipapasa ko sayo mamaya ang litrato ng ultra sound. Sa ngayon.. enjoy your time being under.. ahaha.” Na sinabayan pa ng tawa ang sinabi niya.

“Gago. Hindi ako magiging..”

“Pero Vience.” Hindi ko tuloy natapos ang gusto kong sabihin dahil bumaling na ito sa kanya. “Ihanda mo ang sarili mo dahil hindi maiiwasan na hindi ka tuturukan ng karayom. Kailangan mo iyon at ng baby niyo para sa ikakatibay ng katawan mo.” Saad niya ng pagkahaba haba dahilan para bumangon na siya ng higa at tumingin sa akin. Hinawakan ako sa kamay ng mahigpit at sunod sunod ang pag iling.

Ako man ay nailing hindi dahil sa hindi ko nagustuhan ang gesture niya kundi nailing ako na naaliw na ngayon sa kanya dahil nakitaan ko ng takot ang mukha niya.

Karayom.. haha! Karayom lang pala siya titiklop kung sakali man.

“Kumbinsihin mo siya, Cuz. Dahil ikakabuti niya ang gamot na maituturok sa kanya habang nagdadalang tao siya.”

“Sige salamat. Ako na ang bahala. Pero sigurado ka ba talaga sa sinabi mo?” Pang ilang beses ko ng pang uulit iyon dahil para lamang isang panaginip na magiging ama na ako. At si Vience ang magdadala ng panganay ko.

“Yeah! Next week. Bumisita kayo sa hospital. Para masimulan na ang bakuna niya. Sa ngayon. Reresetahan ko muna siya ng vitamin para mas maging maganda ang pagbubuntis niya.” Nakangiting sagot niya matapos isulat sa papel ang pangalan ng vitamin na ipapabili niya para sa kay Vience. “Hindi na ako magtatagal. May out of town kasi kami ng pamilya ko. Bye Vience and congrats sa inyong dalawa cuz.” Tapik sa balikat ang sumunod.

Tumango na lang din ako at ipinahatid kay Lilian si Kanye sa labasan habang nanatili kaming nagkatitigan ni Vience ng wala na si Kanye. Parehong hindi kami nagsalita na nakatingin lang sa isa’t isa.

Ano ba ang dapat gawin? Ano ba ang dapat sabihin? Ano ba ang dapat at tamang maging reaksyon ko ngayong nalaman ko na pwede siyang magbuntis at dinadala na niya ngayon ang unang magiging anak ko. Anak namin.

Napalunok ako. Kung pagbabasihan sa nararamdaman ko ngayon. Sa kung paano tumibok ang puso ko ay gusto iyong magwala sa lakas ng kabog sa dibdib ko. Nagwawala na at hindi maipaliwanag. Pagkagulat at hindi makapaniwala pero kung pagsusumahin.. ay talagang na excite ako.

Ako!!

Magkakapamilya niya kahit pa man wala akong kabalak balak bumuo ng pamilya. Pero nandito na siya at dinadala na ang panganay namin.

Makakabuo na ako ng pamilya sa taong kung kanino lang tumibok ang puso ko.

“V-vience. My little hamster.” Iyon ang unang lumabas na sa bibig ko at kumilos na ang kamay ko para haplusin ang pisngi niya habang nakatingala siya sa akin habang siya ay nakaupo.

Hindi siya nagsalita. Hindi din ba siya makapaniwala? Ano ang nasa isip niya ngayon?

“Little Hamster..” muli ko siyang inimik dahil lumipas na ang halos isang minuto ay wala parin siyang kaimik imik.

“Urgh..” pero iyon ang isinagot niya sa pananahimik niya.

“Lilian, bilis.” Tawag ko pa kay Lilian para magdala ng kahit na anong pwedeng gawing panalok dahil sa pgduduwal niya.

“Wahhhh. Hu.. hu.. hu.. urgh..” malakas na iyak niya habang patuloy siya sa pagduduwal.

Ako naman ay hindi na magkanda ugaga sa gagawin ko. Hahawak ako sa maliit na palangganang dinala ni Lilian o di kaya naman hahaplos ako sa likod niya at mahinang tinatapik.

“I hate you. Wahhh. Hu hu hu.” Sigaw niya matapos ang may ilang minutong pagduduwal niya sabay hampas ng kamay kong nakaalalay sa kanya sa likod.

“Why? Tinutulungan na nga kita.” Sagot ko naman.

“I hate you. Huhu. Huhu. Huhu. Kasalanan mo. Kasalanan mo.”

“Ano naman ang kasalanan ko ngayon? Kasalanan ko bang nagduduwal ka? Malay ko ba na pwede kang magbuntis.” Sagot ko ulit na lalong nakapagpatalim ng tingin niya sa akin sabay hampas sa braso ko na may kasamang kurot. “Awww! Vience naman eh.”

“Hmmp! Kung alam ko lang na maari akong magbuntis. Hindi ako magpapabuntis sayo. Hmmp. Paano na lang ang kinabukasan ng magiging anak ko?”

“What?” Gusto ko sanang mainis dahil sa sinabi niyang ayaw niyang magpabuntis sa akin pero natawag din ang pansin ko sa kung ano nga ba ang mangyayari sa kinabukasan nila ng magiging anak namin. “Bakit mo inaalala ang kimabukasan niyong dalawa? Ano ang tingin mo sa akin? Hindi ko kayo kayang buhayin? Kaya kong ibigay ang lahat ng gusto niyo? Kung ano ang kailangan niyo?”

“Hmmp.” Pero hindi niya pinansin ang sinabi ko bagkus muli lang niya akong hinampas.

“Saka take note. Sabi ni Kanye. Babies.”

“Wahhhhh.. huhu.huhu.huhu. maagang mawawalan ng ama ang magiging anak ko. Huhuhuhu.”

“What?” Laglag panga yata ako sa narinig ko.

“Ano bang sinasabi mo? At bakit naman sila maagang mawawalan ng ama?” Naguguluhang tanong ko.

Kaninang hindi ako makaimik dahil sa nalaman kong pagbubuntis niya ngayon naman ang dami agad katanungan sa isipan ko kung bakit niya nasasabi iyon ngayon.

“Wala akong sakit para mawala o mamatay agad. Malusog na malusog ako. Kaya pwede ba. Huwag ka ngang magsasalita ng ganyan.” Kunot ang nuo kong hinawakan pa siya sa balikat at mas pinaharap sa akin.

“Urgh.” Pero muli siyang naduwal ng gusto yata niyang sumagot sa sinabi ko kaya naman mabilis pa sa sigundo na muli kong hawak ang palanggana.

“Huminahon ka nga kasi para mahimasmasan ka. Kung ano ano ang nasa isip mo.” Muli ko na naman siyang tinapik ng mahina sa likod niya.

Lumipas pa ang ilang minuto bago siya tuluyang tumigil sa pagduduwal.

“Uminum ka muna. Mag mumog ka.” Saka ko siya inahutan ng tubig na agad naman niyang tinanggap. Matapos siyang makapagmumog ay saka ko naman pinunasan na din ang mukha niya ng naihanda ni Lilian na basang maliit na towel.

Tahimik na siya na muling natulala ng ilang sigundo kaya naman pitik ng daliri ko sa tapat ng ilong niya ang ginawa ko para mapatingin siya sa akin.

Ang akala ko ay mauulit ang bangayan namin kanina pero hindi bagkus tahimik na muli na naman yata siyang maiiyak.

“What’s wrong? May masakit pa ba sayo?” Tanong ko sa kanya. Hinawakan ang mga palad niya at dinala iyon sa magkabilang pisngi ko. “Tell me, anong masakit sayo?”

Umiling siya. Hinila ang kamay at pinagsalikop iyon sa ibabay ng kandungan niya.

“Hindi lang ba ako nananaginip?” Tanong niya. “Totoo ba talaga ito? Totoo ba ang sinabi ng pinsan mo? Totoo ba na buntis ako?” Sunod sunod na tanong niya na para bang walang nangyaring sumbatan kanina.

“Yes. Totoo ang lahat ng ito. Kahit naman ako ay hindi din ako makapaniwala pero mga anak ko ang dinadala ko.” Sagot ko sa kanya.

Hinawakan ko siya sa baba at pinatingin siya sa akin.

“Look at me. Magkakababy na tayo. Ako ang ama ng mga dinadala mo.”

“But Kanye didn’t tell us kung ilan ang baby na dinadala ko.” Nakasimangot na sabi niya.

Ako man ay natigilan din. Oo nga naman! Bakit hindi niya sinabi sa amin kung kambal ba o triplets ba ang magiging baby namin.

“Wait! I will call him.” Sagot ko sa kanya na tumango lang siya bilang sagot. Pero tamang pagbukas ko ng phone ko ay tumunog na iyon. Ipinasa niya ang captured ultrasound niya kanina na may kasamang caption. “CONGRATS CUZ, FOR HAVING TRIPLETS.”

Kaya naman napanganga ako at mabagal na ibinigay sa kanya ang phone ko at ipinabasa sa kanya ang ipinasa ni Kanye sa akin.

“T-trip… t-triplets..” tila hindi din siya makapaniwala sa nabasa at palipat lipat ang naging tingin niya sa akin at sa larawan sa phone ko.

“T-tatlo. W-wow.. t-tatlo.. tatlo talaga.??” Paulit ulit na saad ko na hindi na naman ako makapaniwala. “Triplets. My little hamster.. we’re having triplets.” Natutuwa ko ng sabi sa kanya at hindi ko na mapigilan ang yakapin siya.

Iyong yakap na mahigpit na hindi naman siya masasaktan. Matapos ko siyang yakapin na hindi parin siya nahimasmasan ay ikinulong ko sa mga palad ko ang magkabila niyang pisngi saka ko siya siniil ng halik.

“Uhmp.” Napasinghap pa kami pareho ng pakawalan ko ang labi niya saka muli ko siyang niyakap. “Mi amore. Magiging magulang na tayo.” Muli kong saad. Doon ko na inilabas ang tuwa ko. Ang sayang nararamdaman ko sa kaalamang magiging ama na ako ng triplets.

Sabay pa kaming tumingin sa larawan na muling nagkatinginan. Napakamot ako ng ulo dahil hindi ko naman makita doon ang mga baby namin. Tanging maliliit lang na tatlong nabilugan ng pula iyon.

= Kunwari ito ang ultrasound capture=

Para naman exciting diba.

😁😁😁

¤¤¤

¤¤¤

“ Nakita mo?“ Tanong ko pa sa kanya.

Tumango naman siya pero katulad ko din namang hindi din maintindihan ang larawan.

“Tatlo ba talaga sila?” Kuway tanong niya sa akin.

“Ayan o. Binilugan ni Kanye. Sila na sigiro iyan. Iyan ang mga baby natin.” Sagot ko sabay zoom iyon.

Puti at itim lang talaga ang kulay at wala pang form ang mga baby namin. Pero naniniwala ako kay Kanye na tatlo ang baby namin. Oo! Dahil siya lang naman ang nakakaalam at hindi naman niya ako lulukuhin kung sakali.

“Wahhhhh..” napiksi pa ako ng bigla siyang sumigaw. “Hu hu hu.” Umiyak na naman siya sabay palo sa braso ko.

“Awwww. Ano na naman ba?” Kunot ang nuong hinuhuli ko ang mga kamay niya. Nagpupumiglas siya. “Hey! Stop struggling, will you.. baka mapanu ang baby natin sa tiyan mo.” Pagpapakalma ko sa kanya na agad naman siyang tumigil.

Nagpakawala pa ako ng isang malalim na paghinga bago ko siya binitawan. Kumilos naman ang kamay niya at humaplos sa tiyan niya.

“Magiging mommy ako..”

Ako naman ngayon ang tumango. “At magiging daddy na din ako. Magkakababy na tayong dalawa.”

“Hmmp.” At isa na namang hampas ang natamo ko mula sa kanya.

“At bakit na naman?”

“Hmmp. Kung alam ko lang talaga. Kung alam ko lang talaga.”

Kunot nuo na naman ako. Ibabalik na naman niya ang usaping iyon kanina kaya naman nakaramdam ako ng inis.

“At ano? Sa iba ka magpapabuntis at hindi sa akin. Huh.” Hindi ko mapigilang alpasan ng galit dahil na rin sa sinabi ko. “Don’t you date little hamster. Ako at ako lang ang makakagalaw sayo.” Galit na tumayo na ako. Gusto ko sanang magsaya dahil sa pagbubuntis niya pero mas naninig ang inis ko dahil doon. Baka kung hindi ako makapagpigil ay baka iparanas ko sa kanya ngayon din mismo ang bagay na dapat ako lang ang gagawa sa kanya kung hindi ko lang inaalala ang kalagayan niya.

Hindi na ako lumingon at dumeretso na ako sa likod bahay para mahimasmasan ang galit na nabuhay sa dibdib ko.

“Damn! Easy, Vienn..easy.” pagpapakalma ko sa sarili ko.

Bakit ba ang daling maubos ang pasensya ko sa ganun bagay. Ang isipin na kung may ibang option siya maliban sa akin ay hindi niya ako pipiliin.

“Damn it again.” Galit na pabalibag na inihagis ko ang isang plastic chair na nahagip ng kamay ko sa galit.

Doon ko naalala ang General Baker na iyon.  Na kung sakali bang nauna niyang nakilala ang Baker na iyon ay mas pipiliin niya ang lalaking iyon kaysa sa akin?

Huh! No way! Walang sinong lalaki ang makakahigit sa akin. At walang sino mang lalaki ang makakaangkin pa sa kanya lalo na at dinadala na niya ang magiging mga anak ko.

Pilit na pinakalma ko ang sarili ko. Hindi dapat ako papatalo sa galit ko. Hindi ko dapat siya papatulan sa ngayon baka makasama pa sa kalagayan niya pero huwag lang siyang magkakamali na ipamukha sa akin na hindi niya gusto ang makasama ako. Huwag lang niya sasabihing mas gusto pa niya ang iba kaysa sa akin.

“5th young master. Ang missy po.” Marahas ang naging paglingon ko ng makalipas lang ang ilang sandali ay ura uradang tinungo ako ni Lilian. “Nagduduwal na naman at umiiyak ang missy.”

Hindi na ako sumagot. Mabilis na tinalunton ko ang pagitan namin at agad na dinulugan siya. Nawala na ng minsanan ang galit ko at muli na naman akong nabalot ng pag aalala ng makitang basang basa na naman ang mukha niya ng luha at pawis habang nasa kandungan ang palanggana kung saan siya nagduduwal.

“Wahhh. Hu hu hu.” Umiiyak na napatingin siya sa akin. “I hate you. I hate you.” Kakasimangot na sabi niya.

Naiiling na lang akong muli na naupo sa tabi niya.

“Okay! Okay! Kung ang galit mo ang makakapagpawala ng pagduduwal mo. Hindi na kita pipigilan pa. Sige. Hate me now. Basta huwag mo lang sabihing hindi mo ako kailangan ngayon.”

“Hmmp.”

“Yeah. I know. I know little hamster.” Matapos ko ulit siyang punasan sa mukha ay hinila ko siya at pinasandal sa balikat ko. “Take it easy. Lilipas din iyan. Tatanungin ko na lang si Kanye kung may pwede kang inuming gamot para mabawasan ang pagduduwal mo. And about sa vitamin. Bibili na lang ako mamaya.”

Sinisinok na humihikbi habang isiniksik naman ang ulo niya sa pagitan ng leeg at balikat ko.

Hindi na siya nagsalita pa. Hindi na din nadagdagan ang bangayan namin hanggang sa tuluyan na nga siyang kumalma sa mga bisig ko.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Gusto ko siyang tarayan. Sigawan. Gusto ko siyang paghahampasin. Kurutin. Pero mas gusto siya na nasa tabi ko at siya ang hinahanap ng pang amoy ko.

Noong isang araw ko pa napapansin na kakaiba na talaga ang nararamdaman ko. Iyong tipong nahihilo ako. Tinatad. Ayaw magkikilos. Naduduwal sa umaga at sa gabi. At higit sa lahat ay dati na ayaw ko ng maaasim na pagkain ay hinahanap siya ng panlasa ko. Lalo na ng magluto ng sabaw kahapon si Lilian, nasarapan ako at parang ayaw ko ng tigilan iyon kahit pa man ramdam ko na busog na busog na ako.

“Maayos na ba ang pakiramdam mo?” Tanong niya makalipas ang ilang sandali na nakasubsub ang ulo ko sa mga balikat niya matapos ang halos isang oras ng pagduduwal ko. Pagkaalis ni Kanye kanina ay muli akong nagduwal kaya halos hindi parin magsink sa utak ko ang lahat.

Na buntis talaga ako matapos kong makita ang larawang ipinasa nito kay Vienn. Napasimangot ako. Buntis na talaga ako na minsan ko ding pinangarap ng malaman kong nagdadalang tao ang asawa ni Kanye at pati si Perth na pwede din daw magbuntis. Pero hindi ko akalaing mabububtis agad ako. Kung alam ko lang. Nagpagamit sana ako sa kanya ng proteksyon. Hindi naman sa hindi ko gusto na buntis ako ngayon kundi inaalala ko ang kalagayan ko at ng magiging anak namin.

Nasabi ko na minsan na kung makikipagrelasyon ako ay hindi sa mga pulis. Hindi iyong may mga nakakatakot na trabaho katulad niya.

Hindi naman sa negatibo ako mag isip pero… inaalala ko. Simulat sapol ay simula ng makilala ko siya ay lagi ko siyang nakikitaan ng tama ng baril. Mga sugat na natatamo sa tuwing may ingkwentro sila sa mga kasong hinahawakan nila.

And to think of it.. nasa hukay ang kalahating buhay niya sa tuwing sasabak siya sa mga raid ng kaso nila. At iyon ang una kong naisip kanina. Kaya nasabi ko sa kanya na paano na lang kami ng magiging anak namin kung mapapahamak siya sa trabaho niya. At kung talagang nalaman ko ng mas maaga na pwede akong magbuntis sana nakapagplano ako. At nasabi ko sa kanya ang mga gusto kong sabihin patungkol sa trabaho niya. Na kung magbubuntis ako ay gusto kong

“A-ayos lang ako.” Mahinang sagot ko sa kanya at unti unting lumayo sa kanya. Nandoon na naman ang kagustuhan kong haplusin ang tiyan ko.

May mga baby na talaga ako.

“Why? Gutom ka na ba? Anong gusto mong kainin at ipapaluto natin kay Lilian.” Sunod sunod na tanong niya.

Kanina nakitaan ko din siya ng galit sa mga mata at hindi nagustuhan ang mga sinabi ko pero wala na ang galit na iyon sa mga mata niya. Saka hindi naman niya ako masisisi diba. Malay ko ba na buntis na pala ako.

Hmmp!

“Gusto ng sabaw katulad kahapon.” Sagot ko. Hindi ko na lang unulit ang sinabi ko kanina kahit gusto ko pa iyong isumbat sa kanya.

Napapansin ko sa kanya. Isumbat ko na lahat lahat huwag lang iyong mga salitang ikukumpara siya sa ibang tao. Hindi ko siya makikitaan ng galit kahit na anong sabihin ko huwag lang ang mga salitang ganun makakapagpababa sa kanya.

“Sige, magpapaluto ako. Wala ka na bang ibang gustong ipaluto? Kainin?”

Umiling na lang ako. Niyuko kung saan nakadapo ang palad ko.

“May baby na ako.” Mahinang usal ko. Ewan ko na lang kung narinig niya iyon.

“May baby na tayo.” Halatang itinama pa ang sinabi ko. “Ako ang ama ng dinadala mo kaya anak natin. Tandaan mo iyan.”

Napasimangot akong muli pero tumango naman ako bilang sagot sa kanya. Hindi ko na siya kokontrahin dahil totoo naman iyon.

“Pero..”

“But what?”

Bigla ko kasi naalala ang sinabi ni Kanye kanina na kailangan kong mabakunahan sa susunod na linggo.

Nagsusumamo na tumingin ako sa kanya.

“Ano yon?”

“Hindi ba pwedeng hindi ako bakunahanan.” Sagot ko dahilan para makitaan ko siya ng pagkaaliw sa mga mata niya na napatitig sa akin.

Sa dinami dami ng katatakutan ko talaga ay bakit bakuna pa talaga. Ewan ko ba kung bakit ganun na lang ang takot ko.

Noong nasa elementary kasi ako ng may mga nagbabakuna ay bumulwak ang dugo ng una kong bakuna dahil sa nagulat ako ng iturok sa braso ko ang karayom kaya simula noon ay takot na takot na ako at magpahanggang ngayon ay kapag pag uusapan ang dugo at karayom ay umiiwas na ako.

“Huwag mo akong tawanan.” Galit na paninita ko ng mapansin ko na parang matatawa na sa akin.

“Hindi naman ako tumatawa ah. Little hamster. Karayom lang iyon. At para lamang kagat ng langgam kapag ituturok.”

“No!. Ayaw ko. Please.. pwedeng inumin na lang yong gamot.” Pakiusap ko pa sa kanya.

“I don’t think so, mi amore. Pero kakausapin ko si Kanye about that. Pero kung walang pwedwng inumin. Kailangan mong bakunahan.”

Tudo na ang pag iling ko. Habang iniisip ko iyon ay baka maulit lang ang nangyari noong bata ako.

“No.”

“Saka na natin iyan pag usapan. Ang mahalaga sa ngayon ay ang mapabuti ang kalagayan mo hanggang sa muli kang i check up ni Kanye.” Sagot niya. Dumapo pa ang kamay niya sa ulo ko at bahagyang ginulo ang buhok ko na may bahagi ng pagkatao ko ang nagustuhan ang gesture na iyon.

“S-sige.”

“Good.” Ngumiti siya sa akin bago seryusonh nilingon si Lilian. “Narinig mo ang missy mo. Ipagluto mo siya ng katulad kahapon.”

“Sige po 5th young master.” Agad naman na kumilos ito. Kinuha na din ang palanggana kung saan ako nagduduwal kanina at mga towel na pinangpunas naman ni Vienn sa mukha ko.

“Hindi ka na ba naduduwal?” Kuway tanong niya ng wala na si Lilian sa harapan namin.

Umiling ako dahil hindi ko na maramdaman ang pagbaliktad ng sikmura ko simula ng isinubsub ko ang mukha ko sa balikat niya at nagustuhan ng pang-amoy ko ang natural na bango niya.

“Mabuti naman kung ganun. Nahihilo? Nanghihina? Inaantok?”

“Mmmmm.. inaantok.” Sagot ko. Dahil pakiramdam ko naman ay inantok ako dahil sa napagod ang katawan ko sa pagduduwal. “Pero gusto ko pang kumain.”

“Ipagtitimpla na lang kita ng bagong gatas. Malamig na ang inihanda ni Lilian kanina.”

“Okay. Pero bilisan mo ah.”

“Yeah! Just stay here. Babalik ako agad.”

Tumango na naman ako. Napasunod na lang ang tingin ko sa kanya na papasok na ng kusina.

Naghintay naman ako pero umabot na siya ng isang minuto ay wala parin siya kaya naman napasunod na ako.

Gusto siyang makita ng mga mata ko kaya hindi ako nakatiis na maghintay na lang. At naabutan ko nga siyang nakatayo sa harapan ng electic pot na hinihintay na kumulo ang tubig habang nasa harapan na niya ang baso na may laman ng milkpowder.

“Matagal pa ba iyan?” Doon na siya napalingon sa akin.

“Saglit na lang ito. Pakulo na ang tubig.” Sagot naman niya.

Kahit na ayaw ko namang maglambing sa kanya pero kusang kumilos ang paa ko palapit sa kanya at pumuwesto ako sa harapan niya kaya bahagya siyang napaatras para hindi ako dumikit sa edge ng countertop. Kinuha ko pa ang kamay niya ay iniyakap iyon mismo sa akin.

“Hmmm.” Narinig ko mula sa kanya at niyuko ako sa may balikat at inamoy pa. “What the meaning of this mi amore. Hmm.”

“Just faster.” Sabi ko kaysa sagutin ang tanong niya.

“Paano ko ngayon malalagyan ng mainit na tubig ang baso kung nasa harapan kita. Hmmm.” At ipinulupot na nga ang kamay sa baywang ko. May padama pa mismo sa tiyan ko. “Be good babies. Huwag niyong pahirapan si mommy.” Sabi niya habang magaan na humahaplos ang isa niyang palad sa tiyan ko.

“Hindi naman nila ako pinapahirapan.”

“Pero sila ang dahilan kung bakit ka nagduduwal. Kaya dapat pagsabihan natin sila na huwag kang pahirapan.”

“Ehhh.”

“Haha! So cute little hamstet.” At isang mabilis na halik sa pisngi ko ang iginawad niya. “C’mon. Saka ka na maglambing sa akin. Kailangang mapalitan ang idinuwal mo kanina para may lakas ka habang naghihintay ng sabaw na niluluto ni Lilian.“humawak siya sa balikat ko at pinaalis sa harapan niya.

Ng malaya na siyang gumalaw ay agad naman niyang nilagyan ang baso ng mainit na tubig saka niya iyon hinalo.

“Halika na.” Aya na niya sa akin. Hawak ang maliit na tray ng gatas na humawak siya sa kamay ko at magkaagapay na muling tinungo ang sala.

At habang naghihintay kay Lilian na matapos magluto ay inabala na lang namin ang sarili sa panunuod ng TV.

At ang makalipas na oras na puno ng pagkabigla ay napalitan ng excitement dahil magkakaroon na nga ako ng babies. At ang ama ng mga magiging baby ko.. ay ang lalaking dati kong kinaiinisan at laging inaaway.

PH4 #44: Vienn

TYPOS AND GRAMMATICAL ERROR AHEAD!!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“AWWWWW.” napapasigaw na naman ako at umiiwas dahil pinanggigilan niya akong kurutin. Minsan pa kapag di ako nakatingin sa kanya ay bigla na lang niya ako sasabunutan.

“Umalis ka dito. Ayaw kitang makita.” Sigaw niya na sinabayan ng pagtulak.

“Ano?” Hindi ko din mapigilang magtaas ng boses dahilan para muli na naman niya akong hampasin.

“Sinisigawan mo ako. Lalayas ako. Aalis ako para hindi mo makita ang mga magiging anak mo.” Pagbabanta niya.

Naiiling na hindi ko mapigilan ang mapakamot pa ng ulo. Ano pa ba ang dapat kong gawin. Wala na yata akong nagawang hindi niya kukuntrahin. Lumalapa ngayong nagdadalang tao siyaat ako pa ang pinaglihian.

Hindi naman sa ayaw kong ako ang paglihian. Mas gusto ko nga iyon para lahat magmamana sa akin. Magiging kamukha ko. Magiging gwapo kapag lalaki at kung babae ay kasing cute at ganda naman niya.

Pero.. hindi din maganda lalo na at kawawa ako sa kakakurot niya. Hampas na may kasamang sabunot. Panggigilan ang pisngi ko. Tapos papalayasin. Kapag aalis naman ako gaya ng gusto niya ay saka siya magwawala na ayaw ko daw siyang makita.

Hayst..

“Oo na! Heto na.. aalis na ako.“sagot ko na lang para matapos ang pagwawala niya. Naiiling na umalis ako at lumabas ng bahay. Hindi naman ako lalayo dahil siguradong sisigaw na naman siya at sasabihing iniiwan ko siya at ayaw ko daw siya damayan sa paglilihi niya.

Hindi na nga ako nakakapasok sa pulisya dahil doon. Mag tatatlong araw na simula ng malaman namin na buntis siya. At ngayon.. iniisip ko pa kung ano ang mangyayari kapag nagpunta kami sa hospital para sa bakuna niya.

Sigurado magtatalak pa siya o iiyak bago siya papayag na magpabakuna.

Hayst na naman! Iniisip ko pa lang ay ako na ang nahihirapan dahil siguradong kurot hampas ang matatamo ko galing sa kanya.

“Waahhhh.” Napalingon ako ng sumigaw siya. Hindi naman ako lumayo kaya narinig ko na umiyak na naman siya kaya naman agad akong bumalik sa loob.

Nagduduwal na naman siya at hawak ang maliit na palanggana.

Hindi din makalapit si Lilian sa kanya dahil ayaw niya itong makita. Wala siyang ibang gustong makita maliban sa akin. At kahit ako ay pinapalayas at sasabihing ayaw akong makita pero gaya nga ng sabi ko ay magagalit siya. Sasabihin ngang ayaw ko siyang makita.

“Iniiwan mo ako. I hate you.” Sinisinok pa na sabi niya sa akin. Sasagutin ko sana siya at sabihing pinalayas niya ako pero hindi ko na ginawa dahil mas madami akong matatanggap na salita mula sa kanya.

Ako! Si Vienn Anderson na walang sino mang nakakasigaw sa akin ay natitiis ko ngayon na sinisigaw sigawan lang niya. Batas ang bawat salita ko sa mga nasa baba ng ranggo o mga sa iba pero sa kanya…

Damn! Hindi naman ako under sa kalagayan ko ngayon diba? DIBA?

“Hindi naman kita iniiwan. Nandito nga ako diba.” Sagot ko at umupo sa tabi niya at magaan ang mga palad kong tumatapik sa likod niya. Pupunasan ang pawis dahil sa walang tigil na pagduduwal.

“Hmmmp. Ugh..” saka muling nagduwal na naman. “Hu hu hu.” Umiiyak na sumisinghot ng sipon.

“Isinga mo kasi. Heto.” Hawak ang tissue at pinunasan ang ilong niya. Parang batang hindi alam alagaan ang sarili.

“Kasalanan mo ito. Kasalanan mo.”

“Oo na. Kasalanan ko na.” Sinang ayunan ko na lang ang bawat sasabihin niya dahil siya naman ang lahat ng tama.

“Hu hu hu.” Pahikbing hindi na naman maawat ang pag iyak.

“Tahan na. Huwag mo kasing samahan ng iyak. Mas mahihirapan ka. Hindi ka pa makakahinga ng maayos niyan.”

“Hmmp. Sa naiiyak ako. Ang sama ng panlasa ko. Ang pait pait.” Parang batang reklamo niya.

“Yeah! I know that. Pero ano magagawa ko ngayon.” Sagot ko. Hindi ko tuloy alam ang mga dapat sabihin para kumalma lang ang pakiramdam niya.

“Ahhhh.. ugh.”

“Okay! Relax. Heto. Uminom ka na muna ng tubig. Mag mumog ka na muna.”

Masunuring kinuha naman niya ang baso ng tubig sa akin at nagmumog bago uminom.

“Inhale. Exhale.” Sinunod naman niya ang sinabi ko habang patuloy ang magaang paghaplos ko sa likod niya. “Ganyan nga.” Ilang minuto din na ganun ang ginawa namin hanggang sa tuluyan na nga siyang kumalma. “Okay na ba? Halika. Humiga ka na muna dito.” Umayos ako ng upo na agad namam siyang nahiga saka umunan sa hita ko.

Kapag sa ganitong pagkakataon na katatapos niyang magduwal ay hindi na para na siyang maamong tupa. Dahil siguro sa pagod at panghihina sa pagduduwal niya.

Masuyong sinusuklay gamit ng mga daliri ko ang buhok niya. Malayang pinagmasdan siya ngayon dahil nakapikit siya. Hindi niya ako masisita at tatanungin bakit ako nakatingin sa kanya.

My little hamster. Sa isip ko habang nilalaro na ng daliri ko ang malambot na hibla ng mga buhok niya.

“Nagugutom na naman ako.”

Napakurap pa ako ng magsalita siya habang nakapikit.

“Sure little hamster. Ano ang gusto mong kainin?” Napapangiti na tanong ko. Napakagana kasi niyang kumain at ang gaan sa pakiramdam ang panuurin siyang kumakain.

“Gusto ko ng sabaw na maasim.” Sagot niya. Nagmulat ng mata at hinuli ang kamay ko na naglalaro sa buhok niya.

“Anong sabaw?”

“Karne bg baboy. Gusto ko yong maasim na maasim.”

“Sige. At ipapaluto natin kay Lilian.”

“No.!” Nagulat pa ako ng bigla siyang tumayo.

“Why? Akala ko ba gusto mo ng sabaw?”

“Oo. Pero gusto ko ikaw ang magluto.” Ngumiti siya. Hinawakan ang braso ko at niyugyog. “Sige na. Ipagluto mo ako.” Parang batang nagsusumamo na nakatingin sa akin.

Napakamot ako. Hindi ko pa naman gusto ang manatili sa kusina at lalo na ang magluto. Mapapasubo talaga ako ngayon lalo na at hindi ko pwedeng tanggihan siya baka makasama sa pakiramdam niya at dinadala.

“Hmmmm. Ayaw mo. Gusto mo nagugutom ang mga baby natin. Hmmmp.” At ang bilis niyang magtampo. Hinampas na naman ako sa brasong hinawakan niya kanina.

“Hindi ko naman sinabing ayaw ko. Heto na nga. Oh! Tatayo na ako.” Sagot ko sa kanya.

“Talaga?”

“Oo na nga. Panunuurin mo ba akong magluto?”

“Oo. Tutulungan kita.” Nakangiti naman niyang sagot. Tumayo sa pagkakaupo at agad na kumapit sa braso ko. “Tara na.” Sabay hila sa akin sa kusina.

Wala na akong nagawa kundi ang pagbigyan siya sa lahat ng gusto niya ngayon. Alang ala sa magiging baby namin. At pagbibigyan ko siya dahil nagugustuhan ko na ding sumunod sa mga gusto niya.

Hindi naman masama ang maging maparaya. Lalo pa at tuluyan ko ng inamin sa sarili ko na napamahal na nga siya sa akin.

Yeah! I know! It’s hard to believe pero iyon ang totoo. Ang akin na lang ay ang mapaibig siya sa akin para hindi na niya ako inaaway lagi. Para naman maging tahimik at payapa ang bahay kapag minahal na nga niya.

Iyon ang isa sa goal ko ngayon. Kaya ko ngang mapaibig ang iba sa isang sulyap at ngiti lang. Siya pa kaya na kasama ko na at ipaparamdam kong mahal ko na siya.

“Bilisan mo.” At muli na nga niya akong hinila na nakapagpawala ng iniisip ko. Napangiti na lang ako. Magtitiis ako hanggang sa umibig na siya ng tuluyan sa akin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ang sinigang na baboy ba nilalagyan ng luya?” Tanong ko habang naghihiwa na ng sibuyas at bawang.

Napalabi siya. Sabay kibit ng balikat.

“Tanungin ko na lang si Lilian.”

“Hmmp.” Matalim na tumingin sa akin. Ayaw na ayaw talaga niya si Lilian na lumalapit sa aming dalawa.

“Okay! Hindi na.” Sabi ko na lang pero napatingin ako sa may pintuan sa likuran niya na nakatingin si Lilian sa akin at isininyas ang kamay na hindi na kailangang lagyan ng luya ang sinigang na lulutuin ko.

Lihim akong napangiti.

“Hindi na natin lalagyan ng luya.” Sabi ko. Matapos itinabi ang bawang at luya ay isinunod ko ang karne. Nahiwa na kaya naman huhugasan na lamang.

“Manuod na lang ako ng youtube if how to cook sinigang.” Suhesyon ko pa. Bakit nga ba hindi.

Kaya naman napadali na ang pagluluto ko. Sa tulong ng youtube ay nakapagluto ako ng sinigang na maasim asim para sa kanya.

Siya nga ang para tikim ko kung tama na ang asim kaya naman perfect na ang timpla ko.

“Yehey.” Natutuwang yumakap pa siya sa akin ng maipaghanda ko na siya ng niluto naming dalawa. Humalik pa sa labi ko kaya naman napangiti ako dahil sa napalugudan ko siya ay kusa siyang nagiging sweet sa akin.

How cute he is? And I love it.

“Kain na.”

“Kain tayong dalawa.”

“Oo naman.” Bilang mabuting ama ng magiging anak namin ay pinagsilbihan ko siya na parang isang prinsesa.

Well, he is my princess anyway.

“Uhmm. Ang sarap. Susubuan na lang kita.” Sabi niya. At bago pa man ako makasagot ay itinapat na niya ang kutsara na may lamang sabaw kaya hinigop ko na lang iyon.

Ang asim. Sobrang asim kaya bahagya akong kinilig sa asim ng niluto ko.

Damn!

Pero hindi ko naman siya mahindian dahil nagustuhan niya iyon at siya na mismo ang sumusubo ng sabaw sa akin.

“A-ang sarap nga.” Pilit na inayos ang tuno ng boses ko kahit gusto kong manginig.

“Diba sabi ko masarap.” Nakangiting sabi niya sabay higop ng sabaw. Sunod sunod na ayaw ng tigilan.

“Hey! Walang aagaw sayo niyan mi amore. Baka masamid ka.” Pang aawat ko sa kanya. Hindi naman niya minasama kaya bahagyang bumagal ang naging paghigop niya at hindi na magkakasunod.

“Gusto kong bumili ng straberry cake. Bilhan mo ako.” Sabi niya sa pagitan ng pagnguya ng karne ng sabaw niya.

“Sure mi amore. Bibili tayo sa shop mo.” Sagot ko.

“Sige. Gusto ko ding kumuatuhin sila doon. Bilisan natin ubusin ito.” Naging magana na naman siya sa pagkain na sinabayan ko na. Hindi na alintana ang asim ng sabaw basta ba maging masaya siya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hindi ba malulugi ang shop mo dyan?” Tanong ko ng halos kunin na niya lahat ng slice ng straberry cake sa stand ng cafe niya .

“Babayaran mo naman. Paano malulugi.” Sagot niya sabay ngiti.

Napangiti nadin ako na may kasamang pag iling. Hindi talaga siya kakain o iinum ng kape kung hindi din niya babayaran. Ano lang naman ba ang mababawas sa kita niya kung sakaling kumain siya ng walang bayad.

“Oo naman.” Sagot ko na lang din sa kanya na mas nakapagpangiti sa kanya.

Natutuwa akong pagmasdan siya. Mabuti na lang talaga ayaw niyang mag share ng cake niya dahil I hate cake sa totoo lang. Pero kung pipilitin niya ako ay wala na naman akong magagawa kundi pagbigyan siya kahit ayaw ko.

Naging magana siya sa pagkain ng cake na kinuha niya. Nanatili na lang akong nakamasid sa kanya.

Ilang minuto na pinagmamasdan ko siya ng napansin kong pumasok ng cafe si CI Clary na halatang lalapit sa amin dahil may hawak itong mga papers.

“Magandang tanghali DG.” Sabay saludo sa akin.

“Same. Anong atin?” Seryusong tanong ko at tumayo para abutin ng maayos ang ibinibigay nitong envelope.

“Pasensya na DG pero kailangang talagang makita mo ang mga ito kaya hindi na ako nakapaghintay na pumasok kayo.”

“Yeah! No big deal.” Pagbabalewala ko. Pero magsasalita pa sana ako ng marinig ko ang pagkalansing ng kutsarita kaya napalingon ako sa kanya.

Matalim na nakatingin sa akin at kay Clary.

Damn!

“Sorry CI Clary. Just past the copy in my email all of this. You may go.” Pagtataboy ko ng wala sa oras dito na ikinagulat nito.

Alam naman nila na kapag trabaho ko na ang pinag uusapan ay hindi pwedeng hindi ko unahin pero… my little hamster first bago ang iba.

“Y-yes DG. Sorry for disturbing.” Agad naman itong nagpaalam dala dala ang envelope na ibinigay sa akin.

“Hindi na babalik ang mata mo little hamster kung patuloy na ganyan ang tingin mo sa akin.” Pilit kong pinapakalma ang boses ko.

“Sino ang mas mahalaga? Nagpunta tayo dito para kumain hindi para sa trabaho mo.”

“Yeah! I know. And sorry about that.” Paghingi ko ng tawad. Nagpakawala ng buntong hininga. Nakasanayan ko na ding humingi ng tawad na hindi ko dati ginagawa. Sa kanya lang talaga.

“Hmmp. Nawalan na ako ng gana.”

“Mi amore, naman. Huwag naman ganyan. Gusto mo ba na masayang iyan. Malaking pera din ang bayad niyan. Akala ko ba ayaw mong magsayang.” Pangongonsensya ko sa kanya dahilan para muli niyang tignan ang kinakain niya.

Napalabi pero muli naman kinuha ang kutsaritang binitawan kanina. Napangiti na lang ako ulit. Hindi ko mapigilan na ipatong ang kamay ko sa ulo niya at guluhin ang buhok na parang bata.

Hindi naman siya nagreklamo bagkus hinayaan lang niya ako.

“Bili din tayo ng prutas mamaya.” Sabi niya habang ngumunguya.

“Sure mi amore. Dadaan tayo pag uwi natin mamaya.”

“Okay.” Nakangiti niyang ipinagpatuloy ang kinakain niyang cake.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ayaw koooo.” Sigaw niya na pilit ko siyang pinagbibihis dahil araw na ng pagpunta namin ng hospital. Maluha luha na hindi mawari ang ayos niya. Magkakasunod na pag iling ang ginagawa niya at nagsumiksik sa headboard ng kama.

“Vience naman. Kailangan nating pumunta doon para makita kung healthy ang mga baby natin.” Gusto ko ng mainis dahil halos dalawang oras ko na siyang pinipilit pero patuloy parin sa matigas na pagtanggi niya.

“Ayaw ko. Ayaw ko.”

“Pero kailangan mong pumunta. Sasamahan naman kita. Hindi naman kita iiwan.”

“Pupunta ako basta ikaw ang babakunahan. Ayaw ko. Basta ayaw ko.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Paano ba ang gusto niyang pangungumbinsi para pumayag siya. Tumawag na nga sa akin si Kanye at tinatanong kung pupunta ba kami ngayon o hindi na. Sinabi ko naman na maghintay na lang muna hanggang sa makumbinsi ko nga siya.

“Isang beses lang naman, saka sabi ko sayo. Hindi naman masakit ang mabakunahan. Parang kagat lamang ng langgam iyon.”

“No! Ayaw ko.”

“Please.” Umupo ako sa tabi niya. “Look at me. C’mon look at me.” Ikinulong ko sa mga palad ko ang magkabilang pisngi niya at pilit na pinatingin sa akin. “Please.. para din sa kalusugan niyo ang pagpapabakuna mo.”

Napasimangot siya. Maluha luha na umiiling parin. “A-ayaw ko.” Mahinang sagot niya. Humihikbi na.

Hinila ko siya at niyakap. Masuyong humaplos ang kamay ko sa likod niya para ma relax.

Ang hirap palang kumbinsihin siya kapag talagang ayaw niya.

“Shhhhh. Tahan na. I will ask Kanye kung pwedeng ipagpaliban ang bakuna mo. Pero kailangan pa rin nating pumunta doon ngayon. Ayaw mo ba na makita sila ngayon. Kanye do the ultrasound now.”

“T-talaga? H-hindi na ako babakunahan?”

“Oo, sasabihin ko kay Kanye na huwag muna hanggang sa maging handa ka. Pero dapat kailangan mong tanggapin na dapat paring mabakunahan ka. Okay!”

Hindi agad siya nagsalita pero kalaunan ay tumango na din siya kaya kahit papaano ay nakahinga na ako ng maluwang. Sa wakas, pumayag na din siya.

“So.. tara na. Tutulungan na kitang magbihis.”

“N-no. A-ako na. K-kaya ko na.”

“Okay.” Tumayo ako at nilahadan ng kamay para alalayan siyang tumayo mula sa kama.

¤¤¤ ¤¤¤

“Kala ko hindi na kayo darating.” Si Kanye ng makapasok kami sa opisina niya.

“Yeah! Nandito na kami.” Sagot ko.

“Sige. Gagawa lang ako saglit ng record niya bago tayo tumuloy sa UR.”

“Sige.”

Matapos ang ilang katanungan patungkol sa kanya ay dumeretso na nga kami sa ultrasound room niya.

“C’mon mi amore. Lie down.” Tinulungan ko siyang mahiga sa TB na nandoon. Ako na din ang naglagay ng lubrecantGel sa tiyan niya habang inaayos ni Kanye ang Ultrasound machine niya.

“Okay! Lets start.”

Mabagal na kumilos ang kamay nito na hawak ang tranducer sa tiyan habang nakatingin sa monitor.

“There they are.” Sabay turo ng maliliit na itim na gray ba ang kulay nun na pabilog ang hugis. No! May maliliit na silang mga kamay at mga paa. Hindi lang masyadong halata.

“Sila na ba iyan?” Tanong ko dahil hindi naman sila.hugis bata.

“Yeah! 1 months and 3 weeks. And they are healthy.” Sagot niya.

“Can we have a photo.” Sabi niya na napalingon ako sa kanya.

“Sure.” At ilang sandali ay kumuha ng magandang screenshot si Kanye and he printed it matapos ang ultrasound niya. “Then I can give you your first…”

“N-no.” umiling siya at mabilis na bumangon ng makitang kinuha ni Kanye ang bakuna. “You said hindi ako babakunahan.” Sumbat niya sa akin.

Nagkatinginan pa kami ni Kanye dahil sa reaksyon niya.

“Ganito na lang. Huwag mo na lang titignan para hindi ka matakot.” Suhesyon naman ni Kanye.

Umiling siya at ayaw talagang pumayag.

“But you need this Vience. For your safety.” Saad niya.

“C’mon mi amore. Please.” Nakiusap na naman ako sa kanya. “Just try it once.” Hinawakan ko siya sa ulo at ibinaon ang mukha sa balikat ko. Tinignan ko si Kanye para sabihing subukan niya ng i enject ang hawak. “Just think about straberry cake mi amore. Then…” naramdaman ko abg pagpiksi niya ng maiturok na ni Kanye sa braso niya ang gamot. Hindi siya umimik hanggang sa tuluyan ng maalis iyon ni Kanye. “See.. hindi masakit diba.”

Hindi siya umimik na kumalas ng yakap sa akin saka tinignan ang bakuna niya na may bulak na.

Napasimangot siya. At bago ko pa man mahulaan ang gagawin niya ay hinampas na niya ako na may kasamang kurot.

“Awwwww. Tama na.” Hinuli ko ang kamay niya para hindi na siya magpatuloy sa pagkurot sa akin. Napansin ko si Kanye na napangisi bago lumabas ng silid.

“Sabi mo. Hindi ako babakunahan. Sabi mo…”

“Yeah! Pero hindi naman masakit diba. Saka tapos na. At saka pwede ba. Nakikiusap naman ako sayo. Huwag mo naman akong hampasin sa harapan ng ibang tao.”

“Hmmmp. I hate you.” Sigaw niya.

Naiiling na hindi ko na naman alam kung paano siya pakakalmahin ngayon.

PH4 #45: Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“ Sino naman yan?“ Hindi naman ako magugulatin pero bahagya akong napakislot sa kinatatayuan ko dahil bigla siyang sumulpot sa biranda kung saan ko sinagot ang tawag mula sa taong inutusan ko noon na gumawa ng paraan para mapauwi ang mga magulang niya.

“One of my men. May balita lang silang kailangang sabihin sa akin.” Totoong sagot ko dahil hindi naman talaga ito tatawag kung walang magandang balitang sasabihin.

Napalabi siya sabay silip sa screen ng phone ko. Naiiling na ipinakita ko sa kanya ang tumatawag.

“Bakit? Aalis ka? May trabaho ka?”

“Maybe. Aalis ako kapag maganda ang ibabalita sa akin. At hindi kasama to sa trabaho ko pero importanteng bagay.” Sagot ko sa kanya na mas ikinasimangot niya.

“Mas importante sa pag aalaga mo sa amin ng mga magiging anak mo?” Tanong pa niya na naging dahilan na mapakamot ako ng ulo.

Ayaw na ayaw ko pa naman sa pinapipili ako lalo na sa trabaho ko o sa kanila. Ayaw kong mamili sa dalawang iyon dahil mahal ko ang trabaho ko at halos doon ko na halos binuhos ang oras ko bago ko pa man siya makilala.

“Vience, lets straight to the point. Hindi sa ayaw kitang alagaan. Kayo ng magiging baby natin. Importante sa akin ang mga baby natin. Pero sana naman.. huwag dumating sa puntong papipiliin mo ako sa dalawang bagay. Please..” napansin ko na parang natigilan siya sa sinabi ko. “Look. This very important. Para sayo din ito.” Dagdag ko sabay turo sa kausap ko. Muted na nga para hindi marinig ang usapan namin.

“Hmmmp!.” Matalim ang mga matang tumingin sa akin bago siya tumalikod at muling bumalik sa loob ng silid.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ko muling binalingan ang kausap ko.

“Yes, hello. Anong balita?”

“Nakabalik na po dito sa Pilipinas ang mag asawang Viernes.”

“Thats good to hear.”

“Dinala na din po namin sila sa bahay na sinabi niyo Mr. Anderson.”

“Okay then. Ako na ang bahala sa kanila.”

“Sige Mr. Anderson. Just call me if you need anything.”

“Yeah.”

Matapos ko itong makausap ay agad naman akong bumalik sa loob. Naabutan ko siyang nakahiga na sa kama at nakatalukbong ng kumot.

Napangiti ako. Dinamdam ba niya ang pagsagot ko sa kanya.

“Little hamster?” Maingat na naupo ako sa tabi niya at hinila ang kumot para alisin iyon sa kanya.

Nakipaghilaan siya sa akin at ayaw iyong bitawan. “Let it go little hamster. Hmmm.”

“Ano ba?” Singhal niya sa akin at marahas na inalis ang talukbong saka umupo.

“Hey! Are you angry? Sorry. I just told you what in my side.”

“Hmmp.”

“Sorry na. Importante lang talaga iyon.” Hindi ko pinansin ang matalim na tinging ipinukol niya sa akin.

Madali lang siya paamuhin kapag ganito ngayon. Gustong gusto niyang hinahawakan siya sa ulo at guluhin ang buhok niya na parang bata. Kaya iyon ang ginawa ko na hindi na nga siya umangal pa hanggang sa nawala na ang talim ng tingin niya.

Lihim akong napangiti. Ako nga ang pinaglilihian niya kaya ayaw na ayaw niya na hindi ako nakikita.

“C’mon.” Umayos ako ng higa at inilahad ang braso ko. Hindi ko siya nakitaan ng pagdadalawang isip dahil agad siyang humiga at umunan sa braso ko.

Yumakap at ibinaon agad ang ilong sa may dibdib ko.

Muli akong napangiti dahil gustong gusto niyang inaamoy ako.

“Can I ask you something?” Tanong ko na agad umangat ang tingin niya sa akin. Kunot ang nuo.

“Ano?” Nakasimangot na tanong niya.

“Kung sakaling bumalik ang mga magulang mo at gusto kang makita. Haharapin mo ba sila?” Pagbubukas ko ng usapan para malaman ko kung sasabihin ko ba na nandito na sila sa Pilipinas o hindi pa dapat.

“Huh!. Bakit mo natanong? Saka hindi ko nga alam kung nasaan sila ngayon.” Balewalang sagot niya at wala sa tuno ang pagkainterest sa tinanong ko.

“Wala lang. Gusto ko lang din naman malaman. Matagal tagal na kasi ang huli mong pagkukwento sa akin.” Sabi ko na sinasabayan ng pagsuklay ng mga daliri ko sa buhok niya.

“Hindi ko alam. Pero gusto ko din silang makilala. Makita. Tapos tatanungin sila kung bakit nila ako iniwan. Bakit nila ako hinayaang lumaki ng hindi ko man lang sila nakilala.” Nasa tuno niya ang lungkot habang sinasabi iyon. Muli siyang nagsumiksik sa katawan ko. Hanggang sa naramdaman ko tahimik na pala siyang lumuluha.

“Hey! Are you crying?” Tanong ko kahit alam ko na. Hinawakan ang baba niya at pinatingala sa akin. “Shhh! Hindi ko nais na paiyakin ka. Sorry.” Matapos kong dinampian ng halik sa nuo ay niyakap ko siya.

“H-hindi naman ako umiiyak.” Sagot niya at bahagyang humikbi saka ipinunas ang mukha sa dibdib ko.

“Hindi ba?”

“Sabing hindi eh.”

“Okay! Hindi nga. Napuwing ka lang ganun?”

“Oo.” Mabilis na sagot niya na muling nakapagpangiti sa akin.

“Then, what if I help you find your parents. Haharapin mo ba sila kung mahahanap ko sila?” Muli ay tanong ko.

Muli din siyang napatingin sa akin at bahagyang inilayo ang katawan sa akin at tumitig. Inaarok kung gaano katotoo ba ang sinabi ko.

“I will help you to find them. Gusto mo ba?” Hindi siya sumagot bagkus muli siyang yumakap sa akin. Yakap na iyong mahigpit na mahigpit at sa yakap niyang iyong ay bumaon pa ang kuko niya sa likod ko.

“O-okay. G-gusto k-ko din silang makita. M-makilala. C-can y-you really help me?” Narinig kong tanong niya sa mahinang tinig.

Masuyong haplos sa likod niya at magaang halik sa ulo ang iginawad ko. “Yes mi amore.”

Gahiblang guhit na ngiti sa mga labi niya pero nasa mga mata ang pagkalungkot ng muli niya akong tignan.

“C’mon. Matulog na tayo. Bukas. Makikilala mo na ang mga magulang mo.”

Tumango siya. Umayos ng pagkakaunan sa braso ko.

“H-hindi mo pa pinapatay ang ilaw.” Kuway  sabi niya na bahagya na namang lumayo at itinulak ako.

“Huh!.”

“Sayang ang kuryente. Daming binabayaran.” Naiiling na napangiti na ako at sa ilang sandali lang ay nagbago na naman siya ng tuno.

Nakakaaliw talaga siya at iyon ang nagustuhan mo. Pero huwag naman sanang.

“Awwwwww.” Napabalikwas ako ng bangon ng kurutin na naman niya ako. “Mi amore naman. Wala na bang mas ilalambing diyan.” Tanong ko bago ako tumayo at tuluyan ng pinatay ang ilaw.

Kaunting liwanag sa maliit na lampshade sa gilid ng kama na lang ang bumalot sa silid namin.

“Hmmp.” Narinig ko mula sa kanya ng bumalik ako. Hindi pa man ako tuluyang nakakasampa sa kama ay hinila na niya ako pahiga at muling umunan sa braso ko.

“Just don’t forget to turn off the light.”

“Yeah! Nakalimutan ko lang.” Sagot ko. At sa ilang sandali ay yakap ko na siya hanggang sa makatulog siya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Uhm..” hindi ko mapigilan ang mapaungol ng maramdaman ko na may gumagalaw sa loob ng trunks ko. Akala ko panaginip pero ng magmulat ako ng mata ay nakita ko siya na nilalaro iyon. “Mi amore.” Paos na boses na tawag ko sa kanya kaya napatingin siya sa akin bago pa man niya tuluyang maalis ang kakapiranggot na telang bumabalot sa akin.

“Hmmmm.” Hindi siya nagsalita at muling binalingan ang ginagawa kanina bago ako nagising.

Kagat ang ibabang labi ko na nakatingin sa kanya. Humawak ang kamay ko sa ulo niya.

Oh yeah! Simula ng magdalang tao at naglihi siya ay magigising ako ng ganito. He like being pampered all the time and I like it so much. Hindi na ako ang unang kakalabit sa kanya dahil siya na mismo ang unang gagawa ng kilos para maangkin ko siya.

“Mi amore.” Muli ay paos na boses na saad ko. Kagat ang labi dahil sa tuluyan na niyang naalis ang suot ko at nilalaro na ng kamay niya ang alaga ko. Kasabay ng pagpwesto niya sa ibaba ko at tuluyang isinubo iyon. “Uhmmm. Mi amore.” Hindi ko mapigilan ang paggalaw ng balakang ko dahil sa sarap ng init sa loob ng bibig niya. Kaya naman kumilos ako at binaliktad ang pwesto niya.

“H-hey! W-what a-are y-you d-doing.” Tanong niya ng mabilisan kong naalis ang pajama botton niya kasama ng panloob niya.

“Just like what you are doing mi amore.” Sagot ko at sinimulan ko na ding laruin ang kanya.

“Uhm..” natigilan siya. Kahit medyo madlim ay kita ko kung paano niya kagatin ang ibabang labi niya habang nakalingon sa akin.

“Uhmmm. Mi amore. Just continue what you started.” Sabi ko sa kanya hanggang sa pareho at sabay na kami sa ginagawa. Subo niya ang akin habang subo ko din ang kanya kasabay ng paglalaro ng daliri ko sa bukanang gustong gusto kong pasukin.

“Uhmmm.” At alam ko na hindi siya makapag fucos sa ginagawa dahil ramdam ko na gumagalaw at kumikipot ang lagusan niya na naiipit ang daliri ko doon.

“Mi amore. Hmmm.” Hanggang sa nilalaro na ng dila ko iyon. Pinapaluwang para hindi na mahirap pasukin.

“Ahhhhhmmm… V-viennn.  Uhmmmm.” Ramdam ko ang paghigpit ng hawak niya sa laki ko kasabay ng pagpintig ng lagusan niya. “N-no. S-stop.” Pero sa salita niya ay parang ayaw naman niya akong tumigil.

Ang katawan ay napaliyad na parang wala ng buto ang likod.

“Yes mi amore.. hmmmm.” Patuloy ako sa ginagawa. Kahit hindi na niya maayos ang nasimulan kanina ay pinipilit naman niyang sabayan ako. Nasa loob ng bibig niya ang akin na ramdam ko ang pagkabasa ng laway niya doon.

“Uhmmmm.. ahhhhhhh.” Saka muli niyang iniluwa at napaungol. Nilaro ko na din ang kanya. Isinubo iyon na may free cum niya. So sweet. And really taste great.

Mabilis ang naging kilos ko. Habang nakadapa siya sa ibabaw ko ay agad akong umalis sa pagkakapatong niya sa akin at ako na ang pumatong sa likuran niya. Sa ulunan ng kama na ang mga paa namin dahil nakaharap na kami sa paanan.

“Mi amore. Hmmm.” Bulong ko ng pupugin ko ng halik ang batok niya dahilan para lalo siyang mapaliyad. Nakayakap ang isa kamay ko sa baywang niya habang ang isa ay nakahawak sa leeg niya. Nakaluhod kaming pareho sa kama.

“Uhmmmm..”

“Tell me mi amore.. tell me do you like me to put it in?” Tanong ko. Nakahanda na akong pasukin siya. Nasa bukana na niya ang dulo ng akin na nilalarong itinutusok doon.

“Uhmmm.”

“Tell me.”

“Y-yes.. uhmmm. Put it in.” Sagot niya. Humawak sa ulo ko at lumingon. Sinalubong ang labi niya at buong init kong hinalikan.

“Be ready mi amore. Hmmmm.” Hanggang sa tuluyan kong ipinasok iyon. Madulas dahil sa hindi pa natuyo ang laway niya sa doon kaya walang kahirap hirap kong ipinasok.

Ako man ay napakagat labi dahil sa kakaibang sensasyong dulot ng pinagsamag  kipot ng lagusan niya at init sa loob niya.

Damn! I feel so really good na halos nakapagpadala na yata agad sa akin sa rurok ng kaluwalhatian.

“Ahhhhhhhmm.” Ganadong kumilos ako at walang sawang nagpabalik balik ang laki ko sa loob niya. Labas masok. Mabagal ang paggalaw o di kaya naman ay bibilisan ko.

Ang ungol niya na nakakapagpadagdag ng kagustuhan kong angkinin siya ng angkinin. Isasagad dahil doon ko nararamdaman ang malakas at nasasarapang ungol niya na naging musika na sa pandinig ko.

“Uhmmm. Mi amore.. uhmmm.” Hawak ang kanya. Balakang niya habang nakahawak siya sa leeg ko. Nakaliyad at ako naman ang gumagawa ng ibat ibang ritmo ng galaw ko.

Mabilis. Mabagal. Masuyo o di kaya naman malakas. Huhugutin tapos ibabaon ng sagaran ramdam ko sa dulo ng akin na parang may bagay na dumidikit doon at parang ang sarap sa pakiramdam na humihila pa sa akin sa loob niya.

“Mi amore. Uhmmm. Fuck.. your so fucking tight. Ugh.“at mas diniinan pa.

“Ahhhhhh.. uhmmmm… ahhhhh.” Paulit ulit na ungol niya ng malakas. Kakalmot mismo sa leeg ko sa tuwing matatamaan ko ang bagay na humihila sa akin pabaon.

“S-so g-good.. uhmmm.”

“W-want m-more.. deeper.. uhmmm. M-more.. V-viennn.  Uhmmmm.”

“Say, please.” Saad ko at binagalan ang galaw ko.

“Uhmmm. M-move.. f-faster.. d-deeper.. uhmm..”

“The key word mi amore.”

“Uhmmm.. p-please.”

“Yes mi amore.” Pero hindi ko naman siya sinunod. Bagkus binubot ko iyon at nahiga sa kama. “Do it your self mi amore. Please your desire.” Saad ko.

Agad naman siyang kumilos at sumampa sa ibabaw ko. Siya na mismo ang humawak sa akin at itinapat iyon sa lagusan niya.

“Uhmmmp.” Napakagat labi ako dahil sa sarap ng unti unti niyang pag upo sa buong laki ko.

“Ahhhmp.” Hanggang sa tuluyan na iyong sumagat sa kailaliman niya. “Ahhhhh.” At siya na mismo ang gumalaw sa ibabaw ko. Pinapaligaya ang sarili ayos sa gusto niya habang ako ay nagpapasasa sa sarap ding dulot ng paggalaw niya.

“Fuck.. you are so great mi amore.” Nababaliw na saad ko. Humawak ako sa balakang niya at umalalay sa paggalaw niya.

“Ahhhhmmm. Ahhhh. Uhmmmm.” Sa una ay mabilis ang naging galaw niya hanggang sa bumagal na dahil sa pagod na siguro siya kaya naman habang hawak ko anv balakang niya ay ako na ang nagpatuloy sa paggalaw.

“Mi amore.. uhmm..”

“Ahhhh… uhmmmm.” Ang nakasandal na kamay sa dibdib ko ay tuluyang nanghina hanggang sa yumuko na siya sa may balikat ko. “Uhmmmm.. I”m gonna cum.. uhmmm.“ Bulong niya sa pagitan ng ungol at paghingal niya.

“Yeah baby. Cum. Just cum..”

“Uhmmmm.” At ang kilos ko ay bumilis na dahil kahit ako ay malapit na ding labasan. Mabilis na sa parang nakikipagkarera na ako sa bilis para lang masabayan siya. “Mi amore.. uhm… I’m cumming.” Saad ko. Yumakap ako sa kanya ng tuluyan ko ng maramdaman ang paglabas ng katas ko. Habang kumalat naman sa ibabaw ng tiyan ko ang katas na pinakawalan niya.

“Uhmmm. Hmmmm.” Hinihingal na halos pareho kaming naghahabol ng hininga. Ang pagkakaibabaw niya sa akin ay tuluyang bumigat ng bumigat. At sa ilang sandali pay nakatulog na siya sa ibabaw ko habang nakabaon parin ang akin sa kanya.

“Mi amore…hmmmm.” kahit hinihingal parin ako ay maingat ko siyang ibinaba sa ibabaw ko at inayos na ng higa. Madali na nga lang siya nakakatulog pagkatapos ng isang mainit na pag iisa ng katawan namin. Pero masaya ako dahil sa isang beses na iyon ay hindi ko pagsasawaang uulit ulitin iyon sa kanya na muling marating ang dulo ng kaluwalhatian na kasama siya.

“Fuck.” Natampal ko pa ang nuo ko ng maupo ako. Tayong tayo parin ang akin at gusto pa ng isa. Sa pagkakatitig ko sa kanya ay para akong nasasaniban at gusto ko muling angkinin siya. “Mi amore. I love you.” Hindi ko mapigilang ibulong sa kanya na may kasamang haplos sa kanyang pisngi. Gamit ang hinlalaki ay nilaro ang labi niya. Ipinasok sa loob ng bibig niya at bahagya ding nilaro ang dila niya dahilan para gumalaw siya.

“Mi amore.. one more.” Bulong ko na ang akala ko ay hindi niya maririnig. Pero nakakuha ako ng sagot mula sa kanya. Gumalaw ang ulo niya at tumango pero hindi naman nagmulat ng mga mata.

“Mi amore.. please. Allow me.” Muli kong tanong. Sinisimulan ko ng halikan siya sa labi. Hindi siya tumugon sa halik ko pero tumango na naman siya kaya naman kahit hindi siya nagmulat ng mata ay kumilos ako para tumabi sa kanya ng higa. Pumuwesto ako sa likod niya. Hawak ang isang paa niya na isinampay sa kamay ko at muli kong binigyang daan ang akin para pumasok sa kanya. And still.. so great. So good ang muling maramdaman ang pagkasakal ng buong laki ko sa kanya. Ang init sa loob niya na nakakapagpadagdag ng pagnanasa kong muling maangkin siya.

“Fuck.. uhmmm. Mi amore.”

“Hmmm.. mmmmm.” Tanging ungol na lang ang narinig ko sa kanya habang patuloy parin ako sa paglabas masok sa lagusan niya.

“Ahhmmm. Damn.. so fucking good mi amore. Ahmmm.” At mas bumilis. Sumasagad at parang gusto kong manatili na lang sa loob niya para patuloy kong maramdaman ang sarap na nararanasan ko ngayon. “Uhmmm.” Isa pang baon. Hugot sabay baon ulit. Baon na aabot sa kaluwalhatian. At sa paglipas ng minuto na patuloy ang pag angkin ko sa kanya ay muli kong narating ang walang hanggang kaluwalhatian.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ayaw mo lang kaming alagaan.” Nakasimangot na sigaw niya ng magpaalam ako para lumabas.

“Akala ko ba gusto mong makita ang mga magulang mo. Napag usapan na natin ito kagabi.” Sagot ko naman at hindi pinatulan ang pagwawala na naman niya.

“Hmmp. Bakit ngayon? Hindi ba pwedeng bukas? O sa susunod na araw?”

“Little hamster naman. Bukas ganito na naman. Ayaw mo na naman ako palabasin. Kailan matatapos ang bukas na iyan?” Sagot ko ulit na mas nakapagpatalim ng tingin niya sa akin.

Paano ko ba siya malulusutan para makalabas ako ng hindi niya ako inaaway. Ito din minsan ang hindi maganda na ako ang pinaglilihian niya. Hindi ako makalabas ng bahay. Hindi makapagtrabaho.

Hayst. Napabuntong hininga na lang ako sabay kamot ng ulo.

“Hmmmp. Sabihin mo ayaw mo lang ako damayan. Alam mo naman na maduduwal ako tapos manghihina ako. Tapos magugutom tapos ikaw lang gusto ko aasikaso sa akin. Ayaw ko kay Lilian. Ayaw ko sa kanya.”

“Mi amore. Just a few minutes. Or an hour. Hindi naman ako magtatagal. Promise. Makikita mo ang mga magulang mo agad kapag nakausap ko na ang maghahanap sa kanila.”

“Pwede mo namang itawag sa kanila. Bakit personal mo pa silang kausapin. O talagang gusto mo lang akong takbuhan. Ayaw alagaan.”

“Naman.” Natampal ko ang nuo ko sa mga pinagsasabi na naman niya. “Little hamster paano kitq matatakbuhan? Nasa pamamahay kita. At saan ako uuwi kung hindi dito sa bahay?”

“Hmmp. As if naman wala kang ibang bahay. Sinasabi mo lang iyan. Baka may gusto kang makita na iba. Lalandiin.”

“What? Simula ng nagkilala tayo wala na akong nilandi at nakipagkita sa iba. Saka pwede ba? Nagiging paranoid ka na mag isip. At kung talagang gusto kong gawin ang sinasabi mo hindi ako magpapaalam sayo.” Sagot ko.

Napasimangot siya at muli akong inirapan.

“Hmmp! Layas. Umalis ka na.” Kuway pagtataboy na niya sa akin na may kasamang pagtulak.

“Little hamster. Huwag naman ganyan. Para rin naman sayo ang pag alis ko. Promise. Pagbalik ko makikita mo na ang mga magulang mo.”

“Hmmp.” di na niya ako pinansin at tinalikuran na niya ako.

“Babalik din ako agad. Okay. Be good.” Pero hindi naman ako aalis na hindi gagaan ang inis niya sa pag alis ako. Niyakap ko siya mula sa likod and pat his head. “I will be back soon.” Dinampian ng halik sa pisngi ng lumungon siya.

“Talaga?”

“Yeah.” Ng maramdaman ko ng gumaan na ang loob niya ay saka na ako muling nagpaalam. Nagmadaling lumabas baka magbago pa ang isip niya.

Katulad nga ng sabi ko. Hindi ako magtatagal. Gusto ko lang talaga makausap ang mga magulang niya at sabihin sa mga ito na gusto silang makita ng anak nila.

¤¤¤ ¤¤¤

“Good morning Mr. & Mrs. Viernes.” Seryuso pero may paggalang naman na pagbati ko sa kanila na tila nagulat ng ako ang mapagbuksan nila.

May kasamang body guard na pumasok na siyang nagbantay sa kanila mula sa labas ng bahay kung saan sila dinala.

“G-good morning.” Halos sabay na sagot nila.

“I’m Vienn Anderson.”

“A-anderson? I-ikaw ang tumulong sa amin para makabalik dito sa Pilipinas.”

“Sort of. At nandito ako para masigurado na nasa mabuti kayong kalagayan.”

“P-pero mr. Anderson. Bakit mo kami tinulungan?”

“Oh! About that… ginawa ko lang ito para sa anak niyo na gusto kayong makilala.” Seryuso kong sagot.

“A-anak namin? S-si Vience.. how is he? Where is he?”

“Makikita niyo din siya. Maybe tomorrow. Ihahanda ko lang siya para sa pagkikita niyo.”

“P-pero nasa mabuti naman siyang kalagayan diba?”

“Yes, he is mrs. Viernes. Don’t worry. Nasa pangangalaga ko siya ngayon.”

“Kung ganun, hindi na siya sa kapatid ko nakatira.”

“Yeah! Matagal na din na nasa pangangalaga ko ang anak niyo.”

“Maraming salamat. Maraming salamat ng marami Mr. Anderson.”

“Your welcome. Ginagawa ko lang ito para sa kanya kaya sa kanya kayo magpasalamat. Dahil kung hindi ko siya nakilala. Wala akong tutulong para maibalik kayo dito.”

“S-sige. S-sige. Mr. Anderson.”

“At ang bahay na ito ay ipapangalan ko na sa inyo. Feel at home dahil sa inyo na ito.”

“Huh!.”

“And this is…” sabay abot sa kanila ng isang debit card na nakapangalan na sa kanila. At saving card sa bangko. “At ito… para makapagsimula kayo ulit.

“Mr. Anderson. This is too much help from you.”

Ngumiti ako. “Wala yang halaga. Gusto ko lang tulungan ang mga magulang ng taong mahal ko. At sana hindi ako nagkamaling tulungan kayo at gamitin niyo iyan sa tama.”

Halatang nagulat sila sa sinabi ko. Ako man ay ganun din dahil bihira din naman akong tumulong kong hindi mahalaga sa akin ang isang bagay o tao. Pagdating sa pera ay mahalaga sa akin. Pero kung ang paglalaanan ko ay ang taong mahal ko ay wala iyong halaga.

“We can talk again tomorrow Mr. & Mrs. Viernes. Dahil kailangan kong bumalik agad sa bahay. And about kay Vience.. dadalhin ko siya dito bukas. At sana.. maging maganda ang kalalabasan ng pagkikita niyong mag anak. Good day..” hindi na ako naghintay ng sagot sa kanila at agad akong tumalikod at lumabas ng bahay.

Hindi naman ako sanay makipag usap sa kung kanino lang pero sasanayin ko ang sarili ko dahil kung mapapaamo ko at mapapaibig ang anak nila sa akin ay dapat ko silang pakisamahan ng maayos.

Sa ngayon.. kailangan ko munang tuluyang makuha ang loob ni Vience. Iyong ako na lang din ang ititibok ng puso niya kung paano tumitibok ang puso ko para sa kanya.

PH4 #46: Vience

Typos and grammatical error ahead!!!!

○♡○♡○

VIENCE POV:

○♡○♡○

H indi ko naman gusto na paghilian siya kaya naiinis ako sa sarili ko dahil kahit pinipilit ng utak ko na hayaan ko siya sa gusto niya ay hindi nakikiayon ang kagustuhan ng katawan ko o ng pakiramdam ko na hindi siya nakikita.

Oo, itinutulak ko siya palayo dahil iyon ang nasa isip ko pero nakakaasar dahil agad ko din siyang hinahanap kung wala na siya.

“Waaaaahhh.” Sigaw ko at umiiyak na naman ako dahil nagsimula na namang bumaliktad ang sikmura ko. Pinipigilan ko pero hindi ko kaya dahil sa tuwing pipigilan ko ay mas lalong sumasama ang pakiramdam ko. “Hu hu hu.” Alam ko na para na akong bata pero anong magagawa ko.

Sa paglilihi ko ay sadyang naging mahina ako kahit na gusto kong baliwalain.

“Missy.. huminahon kayo.” Si Lilian na alanganing lumapit sa akin dahil ayaw ko sa kanya simula ng naglihi ako. Gusto ko si Vienn lang na siyang kinaiinisan ko.

“Get out..” sigaw ko. “Urrgh.” Pero naduwal na naman ako at umiiyak na hawak ang maliit na palangganang sumasalok sa laway na nilalabas ko.

Ang pait sa panlasa ko at ang sakit pa sa sikmura. Sa ulo ko. Tapos di pa ako makahinga ng maayos dahil sa sipon ko.

“Ahhhhh. Hu.. hu.. hu..” iyak ako ng iyak habang patuloy sa pagduduwal. Kung nandito lang si Vienn ay agad mawawala ang sama ng pakiramdam ko pero iniwan parin niya ako. Mas mahalaga ang pag alis niya kaysa alagaan ako. “Waaaah…”

“Missy… tahan na. Lilipas din iyan. Baka pauwi na din ang 5th young master. Baka nandyan na siya.” Pag co-comfort pa nito sa akon pero balewala iyon dahil hindi gumagaan ang sama ng pakiramdam ko.

“Ayaw kitang makita. Ahhhh. Get out.” Pataboy na sigaw ko. Kalabisan man at wala akong karapatang manigaw pero wala siya sa sestema ko para maging kaibigan ngayon. I don’t like others. I only like Vienn now.. “hu hu hu..”

Isang oras na mahigit na wala siya na hindi siya tanaw ng mata ko kaya naiinis na ako. Gusto kong magwala. Bakit ba ako pinapahirapan ng paglilihi ko.

Akala ko talaga ay ganun kadali ng makita ko ang asawa ng pinsan niya na buntis pero ngayon….

Hindi naman sa nagsisisi ako pero dapat napaghandaan ko kung alam ko lang na pwede din pala ako mabuntis.

“Wahhhhh.. urgh…” nakayuko sa palanggana at nagduwal na naman. Sinisipon. Lumuluha. Naglalaway. Kaya hindi ko na alam kung ano na ang hitsura ko ngayon.

Hagard na hagard na ako.

“Hey!.” Mabilis na napaangat ang mukha ko mula sa palanggana ng marinig ko ang boses niya.

Mas nahagulgol ako ng iyak na parang bata kaya naman agad niya akong nilapitan at masuyong tinatapik sa likod ko.

“Nandito na ako. Relax okay. I told you not to cry when you are vomiting. Mas sasama ang pakiramdam mo diyan.” Pangaral niya.

Simula noong malaman naming naglilihi kami ay ramdam ko na totoo ang ipinapakita niyang pag aalala sa akin.

Syempre.. dinadala ko ang magiging anak niya. Naming dalawa. Kaya naging mabait siya sa akin.

“Hmmp.” Kaya iyon ang lagi kong reaksyon kapag naiisip ko iyon. Na kaya siya mabait sa akin at hindi sinisigaw katulad noon dahil sa mga dinadala ko.

“Ano na naman? Sorry na! Hindi ko naman gustong iwan ka diba. Kaya tahan na. Hindi na ako aalis.” Masuyong saad niya habang sinisimulan ng punasan ang mukha ko ng basang tuwalya.

Hindi ako nagsalita. At sa pagdating niya ay paunti unting bumuti ang pakiramdam ko. Hinayaan ko siyang punasan ang mga luha ko. Sipon. Laway. Ganito na lagi ang routin namin sa araw araw. And I like being pampered by him. I really do like it.

Lalo na kapag masuyong papatong ang kamay niya sa ulo ko at guguluhin ang buong ko.

Sa totoo lang ayaw ko ng ganun. .. pero.. ngayon.. gumagaan lalo ang pakiramdam ko kapag palagi niya iyong ginagawa.

“C’mon. Uminom ka na muna ng tubig.” Inabot ang isang baso ng tubig at uminom. “Feel beter?” Tumango ako bilang sagot. “Very good. Anong gusto mong kainin? Ininum mo ba ang gatas mo kanina?”

Umiling ako. Hindi nga ako nakakain kanina dahil wala akong gana at wala siyang kasama ko. Ang aga aga kasi niya umalis kaya ngayon gutom na gutom na ako.

“Why? Mmm. Never mind. Lets go grab some to eat at the kitchen. C’mon.” Aya niya saka umalalay ng pagtayo sa akin.

Agad naman akong sumunod i like being with him all the time lalo na sa mga ganitong oras na wala akong kalakas lakas pagkatapos ng pagduduwal ko.

“Anong gusto mo? Ipagtitimpla kita ng gatas? Ham and cheese sandwich?”

Tumango ako. Basta pagkain hindi ko matatanggihan. Sa gutom na ako.

Ipinaghila niya ako ng upuan ng makarating kami ng kusina. Napapasunod ang tingin ko na lang sa kanya habang inihahanda ang mga kakainin namin.

“Kain na.” Alok niya pagkalipas lang ng ilang minuto kaya naman naging magana na pinagsaluhan namin ang late na agahan.

♡♡♡ ♡♡♡

Nilalaro ko ang mga balbon niya sa hita habang nakahiga ako mismo doon. Nakakakiliti iyon lalo na kapag didikit sa balat ko.

“Do you like it?” Tanong niya sa akin kaya nabaling ang tingin ko sa kanya habang patuloy parin sa pagpapaikot ng daliri ko sa makapal na balbon niya.

“Hmmmm. N-no.” Pagsisinungaling ko pero isa talaga iyon sa weakness ko kaya noon pa man ay lagi akong napapatitig sa kanya kahit inis na inis ako at sinasadyang rumampa sa harapan ko na halos hubo’t hubad na.

“Oh! Should I shave it off?” Sa sinabi niya ay napakunot ang nuo ko.

“I hate you.” Sa paglalaro ko sa mga balahibo niya ay nainis ako at hinila ko ang ilan sa mga iyon kaya naman napasihaw siya.

“Awwwww. N-no.. stop it.” Hindi naman siya makapalag dahil nakaunan ako sa kanya. “It’s hurt little hamster.. awwwww.”

“Sabi mo i shi’shave mo. Di hihilain ko na lang isa isa.” Gigil na sagot ko at madabog na bumangon. Matalim ang tinging ipinukol ko sa kanya at bahagyang lumayo ng upo.

“Kaya nga tinatanong ko diba. You said you don’t like it.”

“Naniwala ka naman. Hmmmp. I hate you. If you shave that off. Lumayas ka na. Ayaw na kita dito. Hmmmp.” Pinagsalikop ko ang mga kamay ko sa dibdib ko habang matalim parin na nakatingin sa kanya.

“I believe in you. Always. I thought you really dont like it.” Sagot niya kaya biglang nawala ang pagkakakunot at matalim na tingin ko. Napalitan ng pagkamangha ng makita ko na seryuso siya sa sinabi.

Napalabi ako. Hindi ko alam kung gaano katotoo talaga ang mga sinasabi niya.

“Hmmp.” Muli ko siyang inirapan pero muli din naman akong nahiga at umunan sa hita niya. Hindi na ako nagsalita pa. Pinagtuunan ng pansin ang pinapanuod namin pero gaya kanina ay abala na naman ang daliri ko na nilalaro ang mga buhok niya sa hita.

“Mi amore.. kung hindi mo iyan itigil baka hindi ko mapigilan ang sarili ko.” Bulong niya ng yukuin ako. At sa pagyuko niya ay ramdam ko ang matigas na bagay na iyon na tumama sa pisngi ko kahit pa man may suot siyang short na pambahay.

“Hmmp. U-umayos ka nga.“sabay hampas ng kamay ko sa hita niya.

“Haha! Bakit mi amore? Hindi mo ba gusto?? Hmmm.”

“I-isa pa. Bubunutin ko lahat ng buhok sa paa mo.” Pagbabanta ko. Maayos na eh. Pinagsasawa ko na lang ang kamay ko na laruin ang mga iyon tapos bigla siyang magbibiro ng ganun. “Hhmmmp.”

“Awwww. Oo na.. hindi na.” Hinuli niya ang kamay ko na nakasabunot sa balbon niya. “Ang bilis mo kasing mainis. Hmmm.” Sabay pisil ng bahagya sa pisngi ko na nagustuhan ko naman na dati kinaiinisan ko.

“Hmmp.”

“Tama na. Huwag ka ng mainis.” Nakangiti niyang saad habang nilalaro na ng daliri niya ang buhok ko. “By the way.. nahanap ko na ang mga magulang mo. Gusto mo na ba silang makilala? Makita?” Bigla siyang sumeryuso. Ako man ay ganun din na talagang nagulat. Ang bilis naman yata niyang nahanap ang mga magulang ko.

“H-how?” Tanong ko na nagkaramdam ako ng kaba. Makikilala ko na ba sila ng tuluyan? Masasagot na ba ng ang napakaraming katanungan na matagal ko ng kinikimkim.

“I told you, I can help you to find them. And I did.” Habang sinasabi iyon ay patuloy siya sa pagsusuklay ng daliri sa buhok ko kaya kahit papaano ay nababawasan ang kabang nararamdaman ko. “Sinabi ko sa kanila na pupuntahan natin sila bukas. Nakahanda ka na ba?”

Umiling ako. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat isagot. Gusto ko na nga ba silang makita agad agad?

“I d’dont know?” Totoong sagot ko. “But I want to see them. I want to ask them bakit hinayaan nila ako sa kapatid niya na hindi naman ako itinuring na pamangkin. Gusto konh malaman ang dahilan nila.” Mahinang sagot ko.

“Okay! Pupuntahan natin sila bukas. At sigurado naman na mayroon silang matibay na rason kung bakit hindi ka nila naalagaan sa mga panahong naghihirap ka sa pangangalaga ng tiyahin mo.”

Tumango akong muli. Nakakaramdam ako ng galit sa kanila pero hindi naman ganun kalalim ang galit ko. At kung marinig ko man ang rason nila kung bakit ngayon lang sila magpapakita sa akin ay umaasa ako na tuluyang mawala ang galit ko sa kanila.

“Are you okay? Are you with me? Ang lalim ng iniisip mo?”

“Y-yes. I’m okay. Hindi ko lang lubos maisip na sa tagal ko sa mundong ito ay sa wakas ay makikilala ko na din ang mga magulang ko.” Sagot ko. Natigilan ako ng mapansin ko na may galit sa kanyang mga mata.

Bakit siya magagalit? Kanino siya magagalit?

“I-ikaw? O-okay ka lang?” Balik tanong ko kaya ng tumingin siya deretso sa mga mata ko ay nawala ang galit na iyon sa mga mata niya at tumango bilang sagot sa akin.

“Of course mi Amore. Okay lang ako basta okay ka lang din.” Sagot niya na may ngiti sa labi at ipinagpatuloy ang paglalaro sa buhok ko kaya naman naging mas magaan na din ang loob ko.

Saka ko na lang iisipin ang mangyayari bukas kapag nandoon na kami at makikita ko na ang mga magulang ko.

♥︎♥︎♥︎ ¤¤¤

“V-vience.. a-anak ko.” Akma akong hahawakan ng nagpakilalang mama ko pero mabilis na nagtago ako sa likod niya. Mahigpit na humawak ako sa braso niya.

“It’s okay.. she is your mother.” Bulong niya sa akin. Masuyong humaplos ang isang kamay niya sa pisngi ko at mabilis na damping halik sa nuo.

Nakita ko naman sa gilid ng mga mata ko na umatras at napahawak din ito sa nagpakilalang papa ko daw.

Hindi ko talaga sila talaga kilala dahil ipinamulat sa akin ng tiyahin ko na iniwan na lang daw nila ako basta basta sa kanila kaya dapat nga daw akong magpasalamat sa kanila dahil kinupkop parin nila ako.

“Pasensya na kayo Mr. & Mrs. Viernes, kinikilala lang niya kayo kaya sana maunawaan niyo.” Narinig kong sabi niya sa mga magulang ko.

“O-okay lang Mr. Anderson at nagpapasalamat parin kami dahil sa wakas… sa wakas. Nakita na rin namin ang anak namin.”

“Oo naman Mrs. Viernes.”

“P-pumasok na muna tayo para hindi dito tayo sa labas mag usap.”

“Salamat Mr. Viernes..” magalang na sagot niya bago niya ako binalingan. “C’mon mi amore.” Musuyo niyang aya sa akin. Napasunod na lang kami papasok ng malaking bahay.

Malaking bahay??? May ganito pala sila kalaking bahay habang ako ay namuhay na halos isang kayod isang tuka ako sa tiyahin ko na sa murang edad habang nag aaral ako ay naranasan kong magtinda sa lansangan ng bulaklak ng sampaguita noon.

“M-maupo kayo. Maupo ka anak.” Baling sa akin ng mama ko. Alanganin na sumunod ako.

“Mi amore. Are you okay?” Pabulong na tanong niya sa akin bg umalalay sa akin sa pag upo. Halos ayaw kong mahiwalay na sa kanya ngayom dahil hindi ko alam kong ano ba ang dapat kong ikilos sa harapan ng mga magulang ko.

Hindi na ako bata kaya dapat hindi ako umakto ng ganito sa harapan nila pero…

“A-anong gusto niyo? Maghahanda ako ng meryenda. Bumili ang papa mo kanina ng straberry cake. Tanda namin kasi noong maliit ka ba na gustong gusto mo ng straberry kahit maasim iyon.” Sabi nito na may luha na sa mga mata.

“Y-yes.” Mahinang sagot ko. Kung ganun alam nila ang paborito ko? Pero bakit hindi ko sila maalala. Ilang taon ba ako noong iniwan nila ako sa tiyahin ko.

“S-sige. Ipaghahanda kita anak. S-sandali lang.” Napansin ko ang panginginig ng kamay nito na magkaugpong sa ibabaw ng hita nito bago tumayo. Sumulyap pa sa akin bago tuluyang tinungo ang kusina nila.

“Anak.” Nabaling na ang paningin ko kay papa. May namumuong luha na din sa mga mata nito. “K-kumusta ka na.” halata sa boses na hindi din alam kung paano magbukas ng paksa.

“O-okay l-lang a-ako.” Sagot na halos wala yatang tinig na lumabas sa bibig ko.

“M-mabuti n-naman k-kung ganun anak.” May gahiblang guhit ng ngiti sa labi nito. “At m-masaya kami na ngayon. N-nakita ka na namin. Nagpapasalamat kami kay Mr. Anderson na siyang tumulong sa amin na makauwi ng Pilipinas.” Sa sinabi ng papa ay napatingin ako sa kanya. “Tama ka ng narinig anak. Si Mr. Anderson ang tumulong sa aming makauwi dito sa atin.”

“A-ano p-pong nangyari s-sainyo?” Tanong ko. Panimula ko sa lahat ng maraming katanungan sa utak ko.

“Mahabang kwento anak. Pero kung sa mahabang kwentong iyan ay mapapatawad mo kami ng mama mo sa pag iwan namin sa iyo ay ikukwento ko ang lahat.”

Hindi ako nagsalita pero nanatili akong nakatingin dito kaya naman sinimulan na nitong ikwento hanggang sa simula.

Sa kwento niya ay tatlong taong gulang ako ng iwan nila ako sa kapatid niya para mangibang bansa. Para daw sa kinabukasan ko.

Buwan buwan daw silang nagpapadala sa tiyahin ko na sa ipinapadala nila ay halos maibigay na nila ang lahat ng sahod nilang dalawa. Keso daw may sakit ako. Kailangan nila akong ipagamot. Pero kahit kusing sa perang ipinapadala nila ay wala man lang yata akong natandaang nahawakan ko.

Kaya naman nilimitahan daw nila ang magpadala sa kanila kaya siguro naging ganun na ang trato nila sa akin hanggang sa tuluyan na din silang tumigil sa pagpapadala dahil ang kompanyang pinagtratrabahuan nila ay nalugi. Dahil sa gusto nilang makahanap pa daw ng trabaho ay ang naipon nilang pera ay unti unting naubos hanggang sa tuluyan na silang hindi makauwi. Bukod sa wala na silang magandang kita ay nag expire na daw ang passport nilang dalawa hanggang sa naging TNT na sila sa bansang pinagtratrabahuan nila.

Wala na daw silang alam na hihingian ng tulong dahil kahit ang agency nila noon ay hindi na sila pinansin. Pero… nagkaroon daw sila ng pag asa na makauwi dahil nitong tatlong buwan na nakaraan ay tuluyan na daw na may taong tumutulong sa kanila na maisaayos ang papel nila para makauwi. Nilinis ang pangalan nila bilang mga TNT para wala na daw silang bad record doon.

At ang taong tumulong sa kanila ay SIYA.

Ang isang Vienn Anderson na lagi kong kinaiinisan noong una pa lang pero sa mga oras na palang iyon na lagi ko siyang inaaway ay gumagawa na pala ng paraan para matulungan ang mga magulang ko na makauwi dito sa Pilipinas.

At ang bahay kung nasaan kami ngayon ay bigay daw din niya sa mga magulang ko.

Kaya ba noong nakaraang gabi ay binuksan niya ang paksa tungkol sa mga magulang ko ay iyon din ang araw na dumating na sila ng tuluyan? Malamang at kahapon ng lumabas siya ay para makausap ang mga magulang ko para ipaalam na darating kami ngayon kaya nakapaghanda sila.

At ang mga maraming katanungan ko sa utak ko ay nasagot na ng tuluyan at ang galit ko sa kanila ay nawala na lang ng kusa dahil hindi nila kasalanan ang naging buhay ko sa tiyahin ko dahil binigay naman nila ang dapat para sa akin iyon nga lang ay kinuha lahat ng gahaman kong tiyahin iyon. Kaya ang galit ko sa tiyahin ko at mga anak nito ay mas nadagdagan pa.

Pero… hindi na iyon ang natuon ng pansin kundi sa kanya. At ang katunungan ko sa mga magulang ko ay nabaling sa kanya.

Bakit niya ako tinutulungan? Bakit niya tinulungan ang mga magulang ko? Hindi lang iyon. Kahit lagi ko siyang inaaway ay binigyan na niya ako ng sariling negosyo kahit sabihin kong hati kami doon at babayaran ko iyon ay balewala lang sa kanya.

I know naman kung gaano siya kayaman at madali lang sa kanya ang magbigay ng pera sa kahit na sino kung gusto niya. But why me? Why my parents? Bakit sa amin lahat binigay ang biyayang iyon?

“Anak..” napakurap pa ako ng marinig ko ulit magsalita ang papa. Lumuluha na nanginginig ang kamay nila ni mama na magkahawak habang nakatingin sa akin.

Kusa naman kumilos ang katawan ko. Bumitaw sa pagkakahawak ko sa braso niya at tumayo.

Inilahad ko ang dalawa kong kamay sa kanila. Nagkatinginan pa silang pareho bago tuluyang tumayo, mabilis na lumapit sa akin at yumakap sa akin ng sabay.

“Anak ko.” Sabay nilang sambit. Napaluha na din ako. Kusng umangat ang mga kamay ko at yumakap na din sa kanila. Almost 20 years ko silang hindi nakita at ngayon…. Tuluyan ko na silang makakasama. At walang pagsidlan ang tuwang nadarama ko ngayon.

“Mama.. papa.” Tawag ko sa kanila. At sa wakas… natupad na din ang isa sa pangarap ko sa buhay. Ang makita. Makilala. Makasama ang mga magulang ko na nawalay sa akin ng mahabang panahon.

PH4 #47: Vience

Typos and grammatical error ahead!!!!

●●● VIENCE POV: ●●●

“Ayaw mo ba mag stay sa kanila muna?” Tanong niya sa akin habang pauwi na kami ng bahay.

Ilang ulit na niya iyong tinanong pero tumanggi ako. Hindi naman sa ayaw ko na makasama ang mga magulang ko pero mas gusto ko siya kasama ngayon. Iyong nakikita minu-minuto.

“Bakit mo ba pinagpipilitan?” Naiinis na tanong ko. “Kanina mo pa tinatanong iyan. Bakit gustong gusto mo akong iwan sa kanila?” Pasigaw na din na dagdag ko.

“Hindi naman sa ganun.. ang..”

“Siguro kaya mo sila hinanap agad para mapalayas mo na ako sa bahay mo. Kaya siguro ang bilis mo silang nahanap dahil ayaw mo ng alagaan ako kaya mo pinagpipilitan ngayon ang pagtira ko sa kanila.” Galit na galit na tanong ko. Nagsasawa na ba siya sa kakaalaga sa akin? Wala pa ngang halos tatlong linggo na nalaman namin nagdadalanh tao ako tapos ngayon… suko na siya sa pag aalaga sa akin?

“Vience.” Pinanlakihan niya ako ng mata at bigla na lang itinigil ang pagmamaneho dahilan para maging sunod sunod ang busina ng mga sasakyan sa likuran namin.

May galit na muling pinausad ang minamaneho at ipinagilid iyon bago ako hinarap.

“Pwede bang itigil mo iyang mga walang kwentang iniisip mo.”

“At bakit? Hindi ba totoo? Hindi ba iyon ang dahilan kaya mo ako pinipilit na manatili sa kanila.” Nakasimangot na sumbat ko sa kanya.

“Hindi kita pinipit. Kung ayaw mo di huwag. Saka ginagawa ko lang ito dahil sayo. Dahil gusto ko kayong bigyan ng oras para magkakasama at makabonding ang mga magulang mo.” Sagot niya sa akin sa seryusong tinig.

“At bakit. Pwede ko naman sila makabonding sa ibang mga araw ah. At sa mga darating pang mga araw.”

“No!”

“Anong no? Akala ko ba gusto mong makasama ko ang mga magulang ko?” Kunot nuong tanong ko. Hindi ko siya maintindihan. “Tapos ngayon sasabihin mong hindi.”

“Binibigyan ko kayo ngayon ng oras para makasama mo sila ng matagal.”

“Eh bakit ngayon lang? Bakit hindi ba pwede sa mga susunod na buwan? O taon?”

“Yeah! Pwede, pero hindi na madalas. Kaya ang payo ko sayo. Habang pinapayagan kitang makasama sila. Grab that opportunity. Do you understand?”

“No! I don’t get it. Ipaliwanag mo?”

“Because I love you.” Walang kagatol gatol na saad niya na halos nakapagpabingi yata ng pandinig ko. “At gusto ko na ang taong mahal ko ay akin lamang sa lahat ng oras at ayaw ko ng may kahati.” Dagdag pa niya.

“Huh!.” Tanging iyon lang ang lumabas sa bibig ko. Napakurap kurap pa ako para lang masiguradong siya nga talaga ang kaharap ko.

“I like you. I love you. And I’m doing this just for you.” Pang uulit niya. “Do you get it now?”

Hindi ako nakapagsalita sa mga narinig ko mula sa kanya. Mabilis na ibinaling ko ang paningin ko sa labas ng bintana dahil para kong nalunok ang dila ko dahil doon. Wala akong maapuhap na salita at hindi ko alam kung ano ba ang dapat iakto sa pagtatapat niya.

“What? Wala ka man lang ba sasabihin?” Napapiksi pa ako ng bigla niyang hawakan ang isa kong kamay.

“G-gusto k-ko ng umuwi. Umuwi na tayo.” Pang iiba ko ng usapan. “G-gutom na ako. B-bilisan mo.”

Ilang sigundo  din na hindi ko ito narinig na nagsalita bago niya pinaandar ulit ang sinasakyan namin.

“Okay mi amore.” Sagot niya.

Habang bagtas ang daan pauwi ng bahay ay nabalot na kami ng katahimikan. Wala ng umimik sa amin hanggang sa makauwi na nga kami.

“Anong gusto mong kainin?” Muli akong napakislot ng magsalita siya at siya na mismo ang nag alis ng seatbelt ko.

“K-kahit na a-ano?” Umiwas pa ako tingin sa kanya dahil bigla akong naasiwa. Dating binagbubuksan niya ako ng pinto ng sasakyan pero mabilis akong bumaba at pumasok sa loob ng bahay.

“Hey! Dahan dahan lang baka madapa ka.” Pahabol na sabi niya pero di ko na siya pinansin. Basta nagtuloy tuloy na lang ako papanhik sa silid namin.

Hindi ko alam kung paano siya haharapin gayong narinig ko mula sa kanya ang mga katagang iyon. Hindi ko inaasahan iyon. Hindi ko naisip na sasabihin niya iyon sa akin.

Pagtatapat na ba iyon? Diba iyon lang ang sagot niya kaninang sinabihan kong linawin niya ang mga sinabi niya. Pero iyon ba ang tamang sagot doon?

Mabilis na sumampa ako sa kama at yumupyop sa pay ulunan. Yakap ang isang unan.

“Little hamster.” Napakislot na naman ako ng marinig ko ang boses niya at mabilis na hinila ang kumot at itinalukbong iyon sa akin. “What happened? May nasabi ba akong hindi mo nagustuhan kanina? Sige.. hindi ko na ipipilit ang pananatili mo sa kanila. Basta huwag ka lang magmukmuk diyan.” Mahabang lintaya niya.

Napasimangot ako sa ilalim ng kumot dahil hindi naman iyon ang dahilan kaya ako nagkakaganito pero hindi ko naman iyon masabi sa kanya.

“C’mon little hamster.. show up your self.” Sabay hila ng kumot.

“N-no. Let it go.”

“Okay! Sorry. Hindi ko na ipipilit kung ayaw mo. C’mon.. lets go.” At sa isang iglap lang ay nahila na niya ang kumot na nakatalukbong sa akin pero ibinaon ko naman ang mukha ko sa unan na yakap yakap ko.

“Vience.. what are you doing? Are you going to suffocate your self into death?” At ang unan naman ang hinila niya mula sa akin kaya wala akong nagawa kundi ang tumingin sa kanya.

“Ayaw ko. Lumayas ka.” Sigaw ko sabay tulak sa kanya.

“At bakit mo na naman ako pinapalayas?” Tanong niya. “Wala naman akong alam na nagawa na hindi maganda ah.”

“Hmmp! Get out.” Muli ay taboy ko sa kanya.

“Akala ko ba gutom ka?”

“No.. hindi na ako gutom. Lumayas ka na. Umalis ka na.”

“Hmmm.” Pero hindi niya pinakinggan ang pagpapalayas ko sa kanya bagkus sumampa siya sa kama at bigla na lang niya ako niyakap.

Biglang kumabog ang dibdib ko ng pagkalakas lakas na parang bomba na yatang sasabog ano mang oras.

“C’mon mi amore.. baka magutom ang mga babies natin. Hmmm. Sorry na. Hindi na kita ipagtutulakang manatili sa kanila.” Bakit naging mas masuyo pa yata sa pandinig ko ang mga kataga niya.

Magaan na siyang makipag usap sa akin kapag kino-comfort niya ako sa tuwing nahihirapan na ako sa paglilihi ko pero bakit naging mas magaan pa yata iyon. O dinadaya na lang ako ng pandinig ko dahil sa sinabi niya kanina?

Siguro nga. Nadadaya lang ako ng pandinig ko. Lagi naman siyang naiinis din sa akin dahil lagi ko siyang sinisigawan.

“Please.”

Pero para naman akong nahihipnotismo sa masuyong pakiusap niya at agad akong tumango.

“Good mi amore.” At isang mabilis na dampi ng halik sa labi ang iginawad niya bago siya umalalay sa akin para makababa ng kama.

Nakangiti siyang humawak sa kamay ko. Napalunok ako ng iangat ang kamay ko at dinala iyon sa labi niya at dinampian ng halik ang likod ng palad ko.

Nagwala na naman ang pagtibok ng puso ko dahil sa gesture niyang iyon.

“Bakit ba?” Kunot ang nuo ko na hinila ang kamay ko na sita sa kanya.

Ngumiti lang naman siya at muling hinawakan ang kamay ko at hinila na palabas ng silid. Nakasimangot na napapasunod na lang ako sa kanya at hindi ko na siya kinontra. Gutom na nga rin ako talaga kaso naantala lang dahil sa bigla niyang pag amin ng nararamdaman niya.

♡♡♡ ¤¤¤

“P-pupunta ako sa mga magulang ko.”

“You sure?” Tanong niya. “Pagabi na. Bukas na lang para kahit maghapon ka doon.” May pagtatakang tumingin siya sa akin. Kalalabas lang kasi niya sa banyo at nakatapis lang ng tuwalya. Pinupunasan ang buhok palapit sa akin.

Napalunok ako dahil tumambad na naman sa akin ang malabad niyang dibdib na may mga malagong balahibo. Ang hita na hindi pa napunasan kaya naman kitang kita ang mga balahibong dumikit sa balat niya.

“G-gusto ko ngayon na. M-matutulog ako doon.” Sagot ko naman. Ipinilig ko ang ulo ko. Kinalma ang sarili. Kailangan kong magpakatatag. Hindi sa gusto ko talagang pumunta doon pero gusto ko siyang iwasan.

“No. Hindi sa gabi mi amore. You can go whenever you want. Huwag lang sa gabi. Saka kanina pinipilit kita. Pero nagalit ka lang sa akin. Pero ngayon.. it’s a big NO.” Matatag na boses na sabi niya sa akin. “Ihahatid kita bukas kung gusto mo. Tapos susunduin din kita sa hapon.”

“Pero..”

“No. Sa pagkakataong ito. Hindi ako papayag.”

“Hmmp.” Kunwari naasar ako sa hindi niya pagpayad. Hindi naman ako nainis sa pagpigil niya sa akin pero paano ko siya maiiwasan.

At bakit nga ba iniiwasan ko siya? Wala naman siyang ginawa na hindi ko nagustuhan.

Ah! Basta!

“Hmmp.”

“C’mon mi amore. Hindi sa ayaw kitang payagan. You are free tomorrow to go there. But now.. it’s a big big no.” At dahil nakaupo ako sa gilid ng kama ay tumayo siya sa harapan ko at hinawakan ang baba ko. “Huwag ka ng magtampo. Ihahatid kita bukas doon. Okay.” Niyuko ako, dinampian ng halik sa labi at may may mga ngiti sa labing tumingin ulit sa akin.

Nakapinid ang labi ko at bahagya ko siyang inirapan. Nakakainis. Kahit na gusto kong magalit sana pero hindi ko magawa lalo na dahil siya ang pinaglilihian ko. Mas madalas na gusto kong nilalambing niya ako at bihira yong gusto ko siyang awayin.

“Magtitimpla lang ako ng gatas mo. Okay. Tapos matutulog na tayo.” Sabi niya ng maisuot ang itim na trunks.

“Hmmp! Tapos lalabas ka na ganyan lang suot mo.” Galit na sita ko. Padabog na tumayo ako at tinungo ang cabenet. Kumuha ng damit niya.

“Mi amore. Why? I always walking in the house like this.”

“Basta. Nasa labas lang si Lilian.” Gigil na sagot ko. Baka pagnasaan siya nito at hindi dapat.

“Hahaha. Okay! Okay mi amore. Then dresse me up mi amore.”

Agag ko namang ipinasuot sa kanya ang sandong puti sa kanya. “Heto pa.” At kumuha ng walking short niya.

“Mi amore..”

“Just wear it.”

“Oo na. Ito na nga diba.” Sumunod naman siya at isinuot iyon.

“Good.”

“Uhmmm. So cute mi amore.” Pinisil ang magkabilang pisngi ko saka dinampian ng halik sa labi. “Wait me here okay.”

Nakasimangot na napasunod na lang ako ng tingin sa kanya ng palabas na siya.

♡♡♡

VIENN POV:

♡♡♡

L ihim akong napapangiti dahil kahapon ko pa napapansin na iniiwasan niya ako matapos kong sabihing mahal ko siya.

Well, ang gaan pala sa pakiramdam na magtapat sa taong mahal ko. At mas maganda pa sana kung mahal din niya ako.

Hayst!

Pero kahapon…. Halatang hindi siya nakahanda sa pagtatapat ko at umiwas na kaya naman hindi ko na inulit sabihin iyon baka lalong lumayo siya sa akin.

Siguro nga.. kaya lang siya malapit sa akin dahil sa paglilihi niya at ako ang pinaglilihian niya. Kung hindi siguro siya naglilihi ay baka lumayas na nga siya sa bahay matapos kong magtapat sa kanya.

Mahirap ba akong mahalin???? Tingin ko naman hindi dahil alam ko noon pa man na marami ng nagkakandarapa na pansinin ko pero hindi ko lang pinatulan. Hindi ako nagmamayabang pero iyan ang totoo pero naiinis ako dahil kung sino pa ngayon ang gusto at mahal ko ay siya pa ang may ayaw sa akin at laging galit sa akin.

Mabuti nga lang talaga ay buntis na siya at dinadala ang mga magiging anak namin may panghahawakan ako sa kanya at hindi niya ako basta basta maiiwasan. Magbabago din ang pagtingin niya sa akin. Kaaway niya ako noon at ngayon pero balang araw matututunan din niya akong mahalin.

“Susunduin na lang kita mamayang hapon okay.. be good. Kung masama ang pakiramdam mo tawagan mo lang ako.”

“S-sige.” Mahinang sagot niya. Hindi parin siya makatingin ng deretso.

“Papasok muna ako sa Station ngayon. But your free to call me of you need anything, okay.”

“Okay.” Matipid na sagot niya.

Nagpakawala ako ng buntong hininga dahil doon. Masaya nga sa pakiramdam na nasabi ko na sa kanya na mahal ko siya pero iniiwasan naman niya ako. Mas maganda pa yatang hindi ko na lang sinabi para katulad parin ng dati. Mas gusto ko pang awayin niya ako palagi kaysa iyong ganito na halos ayaw akong imikin.

“Sige na. Ingat ka.” Ako na ang nag alis ng seatbelt niya ng pagbuksan ko siya ng pinto ng sasakyan na tama naman lumabas ang mga magulang niya para salubungin siya.

“Mauuna na po ako. Pakiingatan na lang siya para sa akin.” Bilin ko sa mga magulang niya.

“Oo naman Mr. Anderson.”

“Bye mi amore.” Mabilis na halik sa labi ang iginawad ko. Alam na din ng mga magulang niya kung ano ang mayroon sa aming dalawa at ganun na din sa ipinagbubuntis niya.

Sa una ay talaga namang nagulat din sila pero nakitaan ko naman sila ng kagalakan. Tuwa na dinadala na niya ang mga magiging apo nila.

Maayos na nagpaalam na ako sa kanya pati sa mga magulang niya pero nakaramdam ako ng bigat sa dibdib ng hindi man lang niya ako hinatid ng tanaw dahil nauna siyang pumasok sa loob ng bahay.

“Hayst.” Nagpakawala ako ulit ng buntong hininga. Nagtuloy na lang ako sa pulisya para makibalita.

“Magandang umaga DG.” Halos sabay sabay na nagsitayuan ang nasa loob na may kanya kanyang trabahong ginagawa at binati ako.

“Magandang umaga din. Kumusta ang mga kaso?” Ganting bati ko at seryusong tanong na rin.

“Ayos naman DG.” Si SPO2 George na agad sumunod sa akin hanggang sa desk ko.

“Good. Anong balita?”

“Wala naman pong mga mabibigat na kaso tayong hinahawakan DG. Tanging mga minor incident lamang ang ilan kaya medyo at ease kami lahat dito kaya huwag kayong mag alala DG. Kaya naman namin hawakan ang mga iyon habang wala ka.”

“Okay then.. just give me the other report para mapag aralan ko na din.” Seryuso kong utos dito na agad namang tumalima.

Gagawin ko muna ang trabaho ko habang nasa bahay siya ng mfa magulang niya para kahit papaano ay hindi ko naman mapabayaan ang trabaho ko. At doon ko na lang  muna ibubuhos ang oras ko hanggang sa maubos ang araw.

Naging abala na nga ako. At hindi ko na napansin ang paglipas ng oras habang inaaral ang ibang mga kaso.

“DG, hindi niyo ba sasagutin ang phone niyo?” Kuway napaangat ako ng tinging kay SPO2 George na kapapasok ng ng opisina ko. Nakasilent ang phone ko kaya hindi ko napansin iyon na nakalagay sa gilid ng lamesa ko.

“Yeah! Thank you.” Kinuha ko naman iyon pero bago ko pa man iyon masagot ay nawala na iyon.

Nangunot ang nuo ko na pang limang misscall na pala iyon mula sa bahay kaya naman ako na mismo ang tumawag.

“5th young master. Si Missy. Nagwawala na sa kaiiyak.” Natatarantang sagot agad ni Lilian.

“Huh!. Paanong nandyan siya? Dinala ko kanina sa bahay ng mga magulang niya.”

“Kanina pa po siya nandito 5th young master. Wala pa yatang dalawang oras eh umuwi na siya ng bahay. At ngayon… kanina pa siya nagduduwal at hindi pa tumitigil.”

“Ano? Okay! Right away. Pakitingnan siya habang pauwi ako.” Hindi ko na narinig ang sinabi nito sa huli dahil agad kong binaba ang phone ko. “Just keep up the good work.” Sabi ko kay SPO2 George saka sinabi na sila na muna ang bahala sa lahat.

Mabilis ang ginawa kong pagmamaneho kahit na siguro lumabag ako sa speed limit pero kailangan kong makauwi agad.

Damn! Napapamura na lamang ako.

Akala ko ba doon muna siya hanggang sa hapon pero bakit siya umuwi at hindi man lang ako sinabihan.

Ganun na ba talaga ang pag iwas niya sa akin?

Damn it again.

“My little hamster…” naibulong ko habang bagtas ko na ang daan pauwi na mabilis naman akong nakarating. Hindi ko na inabalang ayusin ang pagkagarahe ng sasakyan ko dahil agad ko siyang hinanap.

“Wahhhhhhh. Urgh….” narinig kong sigaw at pagduwal niya na naabutan ko siya sa sala.

Nakatayo lang si Lilian sa malayo dahil alam naman nitong ayaw siya nitong makita.

“Hey! Mi amore. You okay?” Agad na tanong ko.

Napatingin siya sa akin ng makaupo ako sa tabi niya. Luhaan na at sinisipon. Tigpi tigpi na din ang pawis sa may nuo niya.

Nakasimangot siya tapos umiling.

“Hu hu hu… iniiwan mo ako. Ayaw mo ako makita.” Iyak na may panunumbat sa salita niya na naging dahilan para lihim akong napangiti.

“Of course not..”

“Totoo naman. Hu hu… iniwan mo ako sa mga magulang ko… ugrh..”

“Yeah! Mamaya mo na ako sumbatan.” Mabilis na tumapik at humaplos ang kamay ko sa likod niya at nakihawak na din s palangganang hawak niya. “Sorry na. Okay.. i relax mo muna ang sarili mo. I told you before na huwag mong samahan ng iyak ang pagduduwal mo dahil hindi ka din makakahinga ng maayos.” May pag aalalang sabi ko sa kanya. Suminangot lang siya tapos may kasamang matalim na tingin sa akin.

“Hmmmp..”

“C’mon. Saka mo na ako awayin. Heto.. magmumog ka na muna.” Sabay abot sa kanya ng isang basong tubig na agad naman niyang kinuha at sinunod ang sinabi ko.

Masuyong tapik sa likod. Punas ng pawis at luha niya. Tumagal din ng ilang minuto bago siya tuluyang kumalma.

“Awwwwww.” Mabilis na napaatras ako ng upo palayo sa kanya dahil sa kurot sa tagiliran mo. “Mi amore naman.” Hinuli ko ang kamay niya na handa na naman sana akong kurutin.

“Hmmp! Kulang pa iyan sa pag iwan mo sa akin doon.”

“Hindi naman kita iniwan ah. Sabi mo gusto mong pumunta doon kaya pinagbigyan kita. Tapos umuwi ka din pala na hindi man lang sinasabi sa akin.”

“Wahhhhhh.. pinapagalitan mo ako. Hu hu hu.” Iyak niya. Sabay kuha ng maliit na unan at ipinalo iyon sa akin na agad ko namang nasangga..

“Hindi kita pinapagalitan. Sinasabi ko lang naman yong totoo. At kung hindi ko pa nalaman na umuwi ka pala di hindi ka pa tumigil sa pagduduwal mo.”

“Hmmp. Lalayas ako. Sinisigawan mo ako.” Galit na sigaw niya niya sa akin.

Nailing ako. Ako pa ngayon ang sumisigaw gayong siya ang nag tataas ng boses sa aming dalawa.

“My little hamster. Hindi naman kita sinisigawan. Saka bakit ko naman sisigawan ang taong mahal ko. Hmmm.” Sabay huli muli ng kamay niya na ikinatigil niya. Napatitig sa akin. “Why? I said I love you. At hindi ko pwedeng sigawan ang taong mahal ko.” Pang uulit ko.

Hindi na siya nakasagot at tumitig sa akin na umabot yata ng halos isang minuto.

“Hmmp.” At bago pa man ako makapagsalita ay tumayo siya at mabilis na umakyat ng hagdan.

“Hey! Dahan dahan baka mahulog ko.” Doon napalakas ang boses ko dahilan para muli niya akong tapunan ng matalim na tingin.

“I hate you.” Sigaw niya pero wala naman sa mga mata niya ang salitang galit siya sa akin bagkus para siyang naguguluhan.

Naiiling na napasunod na lang ang tingin ko sa kanya na may kasamang pagngiti.

“You can’t run away from me my little hamster.. Just accept it… that I fall for you.”

PH4 #48: Vienn ♡ Vience

Typos and grammatical error ahead!!!!

♡♡♡

VIENN POV:

♡♡♡

Masuyong haplos sa pisngi niya habang pinagmamasdan ko siya na mahimbing nang natutulog.

Hindi na ako nakasabay sa kanya sa pagtulog dahil galit siya kanina at nilock ang pinto.

Tinantya ko na lang ang oras ng pagtulog niya kaya ngayon nakapasok ako gamit ng spare key na hawak ko. Mabuti na lang din at hindi ko na nilagyan ng double lock dito sa loob dahil kong meron man.. hindi nga ako makakapsok.

“Your so cute my little hamster.” Dinampian ng halik sa kanyang nuo. “I love you.. mi amore.” Maingat na nahiga ako sa tabi niya.

Nasanay na yata siyang katabi ako dahil ng iangat ko ang ulo niya para paunanin sa braso ko ay agad siyang kumilos at yumakap sa akin. Isiniksik ang mukha sa dibdib ko.

“You always know where you belong little hamster.” Bulong ko na muling dinampian ng halik sa ulo.

Nakakagaan ng pakiramdam na kulong siya ng mga yakap ko. Akalain mo nga naman.. parang kailan lang na gustong gusto ko siyang asarin kaya ko siya pinatira dito sa bahay pero ngayon….. siya na ang reyna ng bahay ko. Pati na sa buhay ko…

“I love you.. Vience Viernes.. soon to be my mrs. Anderson…”

¤¤¤ ¤¤¤

“G-gutom ako.” Akala ko ay nananaginip lamang ako ng marinig ko ang boses niya pero tuluyan akong nagising ng maramdaman ko ang pagyugyog niya sa kamay ko at talagang ginigising ako.

“Why little hamster?” Tanong ko. Kinusot ang mga mata ko pqra tuluyan ng maimulat at agad ding nilingon ang alarm clock sa side. Mag aalasdos pa lang ng madaling araw.

“Gutom ako.” Mahinang sagot niya na tila nahihiya pa habang sinasabi iyon.

Nagbago yata ang appetite niya at gumising siya ngayon.

“Okay! Lets go grab some food for you to eat. Ano ba ang gusto mong kainin?” Tanong ko. Kahit na mabigat ang pakiramdam ko na nabitin ang tulog ay dapat kong iparamdam na kaya kong gawin ang lahat para sa kanya. Para tuluyan na siyang umibig sa akin.

“I want straberry cake.” Sagot niya ng maalalayan ko siyang bumangon at bumaba ng kama.

“Huh! Diba naubos mo kanina yong dalawang slice.”

“Hmmp. Pero gusto ko ng cake.” Parang bata na napalabi siya ng mabuksan ko ang ilaw sa silid namin.

“Okay! Huwag ka naman agad magtampo. Makakapaghintay kaba? Bibili na lang ako.” Sagot ko. Kahit madaling araw na ay lalabas ako para ibili siya ng cake na gusto niya.

Marami pa naman sigurong nakabukas na mga cake shop. At hindi ko siya pweding biguin..

“B-bilisan mo. Gutom na gutom ako.”

“Yes mi amore. Just wait me for a while, okay.”

Tumango naman siya. Matapos akong magbihis ay nagmamadali na lang akong lumabas. At habang nakasakay ako ay kausap ko ang phone ko para maghanap ng cake shop na bukas pa. At hindi naman ako nabigo dahil may hindi kalayuan sa A.Place na 24 hours na bukas sa shop.

I spend 45 minutes to be exact ng makabalik ako ng bahay.

“Mi amore. Nakabili na ako.” Nakangiting sabi ko ng makapasok ako ng silid namin.

“Talaga.” Nahimigan ko sa boses niya ang kagalakan kaya naman hindi sayang ang effort ko na bilhan siya ng cake ng madaling araw.

Agad siyang lumapit sa akin at kinuha sa akin ang cake na binili ko.

“Dahan dahan lang mi amore.” Nakangiting saad ko habang tinulungan ko na din siyang kalasin ang tali at buksan ang box ng cake.

“Wow! Thank you. Thank you.” Inilapag niya ang cake ng makita iyon at naglambitin sa leeg ko. Hindi lang iyon dahil hinalikan niya ako mismo sa labi. “Mhuaw. Thank you.”

“Your welcome my little hamster.” Magaan na pumatong ang kamay ko sa ulo niya at ginulo ang buhok niya. Such a cute little hamster. The way he smile. The way he react.

Sa paglipas ng sandali habang pinagmamasdan ko siyang kumakain ng cake ay parang ang bagal ang pag ikot ng oras.

Ang gaan sa pakiramdam na pinagmamasdan ko siya. Well, natanong ko sa sarili ko. Ganito ba talaga ang mainlove. Na napapangiti ako kapag napagmamasdan ko siya. Nagiging maganda at tama lahat sa paningin ko ang ginagawa at kilos niya.

Hayst. Yeah! I’m really Inlove with him. And I like being Inlove now.

“You okay now? Still hungry?” Tanong ko ng ilapag niya ang platitong hawak matapos makaubos ng dalawa na katamtaman lang ang slice.

Tumango siya. Sabay haplos ng tiyan niya. Ilang sandali pa ay naghikab na siya.

“Better brush your teeth, little hamster. Baka mamaya sasakit ang ngipin mo.”

“Tinatamad na ako.” Nakalabing sagot niya.

“C’mon. Sasamahan kita.” Umalalay ako sa pagtayo niya. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya dahil wala talaga siyang ganang tumayo pero napasunod narin naman siya ng hilain ko siya sa banyo. At bumalik na sa kama pagkatapos niya.

¤¤¤ ¤¤¤

“You sure you want to go there again?” Tanong ko sa kinaumagahan. Nagpupumilit na naman siyang pumunta sa mga magulang niya.

Hindi naman sa ayaw ko siyang payagan ngayon pero baka maulit na naman ang nangyari sa kanya kahapon na umuwi ng hindi pa nagtatagal sa bahay ng mga magulang niya

“G-gusto ko. H-hindi na ako uuwi agad.” sagot naman na nakasimangot.

Alam ko na talagang iniiwasan niya ako simula noong sinabi kong mahal ko siya. Ano na lang kaya kung hindi ako ang pinaglilihian niya at ayaw na niya akong makita?

Damn! I wont aloow that to happen. Kung kailangan ko siyang ikulong dito sa bahay ay gagawin ko hanggang sa kaya na niya akong mahalin.

Oo! Iyon ang gagawin ko kung sakaling darating ang araw na hindi talaga niya ako makayang mahalin.

“Sige.. pero kapag gusto mong umuwi tawagan mo lang ako at ako ang susundo sayo.” Seryusong sagot ko. Ang bibigat ng paghinga ko dahil hindi ko matanggap na hindi ako kaibig ibig para sa kanya.

Tumango lang siya bilang sagot. Dala dala ang tira niyang cake kaninang madaling araw at nauna ng lumabas ng bahay.

Nagpakawala na lang ako ng buntong hininga na sumunod sa kanya. Hindi dapat ako mawalan ng pag asa. Ako! Isang Anderson? Hindi kailanman sumusuko.

“Gusto mo bang bumili pa tayo ng mga prutas para makain mo habang nandoon ka?” Tanong ko sa kanya ng bagtas na namin ang daan papunta sa bahay ng mga magulang niya.

“S-sige.” Agad naman niyang sagot. Kaya naman dumaan muna kami ng market para bumili ng mga sariwang mga prutas.

“Just what I told you. Call me okay.“muli ko na namang bilin sa kanya ng makarating na kami bago kami bumaba ng kotse. Agad naman siyang sinalubong ng mga magulang niya ng makababa na kami.

“Pakialagaan na lang po siya para sa akin.” Bilin ko din sa mga magulang niya kahit hindi ko na sabihin iyon ay alam ko naman na aalagaan siya ng mga ito.

“Makakaasa ka Mr. Anderson.” Sagot naman ng mama niya.

Muli akong nagpaalam ng maayos sa kanya bago ako umalis at nagtuloy sa trabaho ko at doon ko na ibinuhos ang oras ko na naghintay na lang ng tawag mula sa kanya.

♡♡♡

VIENCE POV:

♡♡♡

Wala naman akong ginawa sa bahay ng mga magulang kundi ang manuod ng TV. Kumain at matulog dahil wala naman akong ibang gagawin maliban sa mga iyon.

“Ayos lang ba ang pakiramdam mo anak?” Napalingon ako ng marinig ko ang mama. Hindi pa ako malapit sa kanya kundi talagang kinikilala ko parin sila hanggang ngayon.

Hindi naman nila ako masisisi dahil ngayon ko lang sila nakilala simula noong iwan nila ako.

“A-ayos lang ako m-mama.” Mahinang sagot ko pero nagsisimula ng sumama ang pakiramdam ko. Bago man magtanghalian ay sasama na ang pakiramdam ko kaya siguro nakita nila na nagsisimula ng magsilabasan ang tigpi tigping pawis sa nuo ko.

“Pero pinagpapawisan ka ng malapot anak. May masama ba sayo?” Hindi kasi nila nakita kahapon ang pagduduwal ko dahil bago iyon mangyari ay nakauwi na ako ng bahay at doon na nagsimula.

At ngayon. Sa pag nanais kong makaiwas kay Vienn ay nagpupumilit akong pumunta dito sa kanila.

“G-ganito lang po ako sa umaga, m-mama.”

“But..” at bago pa makapagsalita ang mama ay nagduwal na ako. “Vergel, bilisan mo. Ang anak natin.” Malakas na tawag nito kay papa. Agad naman nito kaming dinaluhan na may dala ng maliit na palanggana.

Gusto ko man sanang tumayo at tumakbo sa banyo para doon na magduwal at hindi na ako makaabala sa kanila ay hindi ko na magawa dahil nanghihina na ang tuhod ko.

Masyado akong pinapahirapan ng paglilihi lalo na sa pagkakataon ito. Sa pagduduwal ko.

“Ayos ka lang ba anak? Heto, magmumug ka.” Sabay abot sa akin ng mama ng tubig. Sinunod ko naman ang sinabi nila pero sadyang patuloy ako sa pagduduwal.

Tumagal ng lima, sampung minuto at mahigit pa. Nanghihina na ako at patuloy parin ako sa pagduduwal kahit na anong pagpapakalma sa akin ng mga magulang ko.

Nanghihina na din ako at para akong hinihila ng antok dahil wala ng lakas ang buong katawan ko.

“Gusto mo bang tawagin na natin si Mr. Anderson, hijo?” Suhesyon ng papa na nakitaan ko na ng pag aalala.

Umiling ako. “H-hindi na po p-papa. Urgh.. k-kaya ko p-po.” Sagot ko. Hindi dapat ako dumipende sa kanya. Oo! Kaya ko ng wala siya.

“Pero..”

“O-okay na po a-ako. G-gusto ko lang po magpahinga.” Pilit kong kinalma ang sarili ko. Kahit na gusto kong umatungal ng iyak gaya ng lagi kong ginagawa ay hindi ko naman gustong ipakita na mahina ako sa harapan ng mga magulang ko. Kaya ang pagluha ko ay tahimik na lang.

“Sige hijo. Halika na. Sasamahan kita sa silid mo.” Sang ayon agad ng mama. And yes, nilaanan nila ako ng sariling silid kaya makakapagpahinga ako ng maayos. I hope so… kung hindi ako atakihin ng pagduduwal ko dahil parang hindi pa tapos. Gusto ko lang talaga ipikit ang mga mata ko para kahit papaano ay doon na matuon ang buong sestema ko. “Hayan, itulog mo muna hijo.” Umalalay pa sa akin ang mama pahiga. Hinila ang kumot at inayos iyon para sa akin.

“S-salamat po.” Sagot ko. Agad na pumikit ang mga mata ko. Hanggang sa tuluyan na akong hinila ng antok at nakatulog.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

N agmamadali akong pumunta sa kanila ng tutawag sa akin ang kalagayan niya pero naabutan ko na siyang mahimbing nakakatulog.

“Nahirapan po ba siya sa pagduduwal niya?” Tanong ko sa kanila na sumunod sa akin hanggang sa silid niya.

“Oo hijo. Halos hilain yata ng pagduduwal niya ang lahat ng lakas niya dahil talagang nanghihina siya.”

“Bakit hindi niyo po agad itinawag sa akin para mas napabilis sana ang paglipas ng pagduduwal niya.” Hindi ko mapigilang magtaas ng boses. “Damn it.” Bulong ko ng mapagtanto ko na napapalakas na ang boses ko.

“Pasensya na Mr. Anderson pero siya naman ang nagsabi na huwag ka ng abalahin.” Sagot ng papa niya.

“Pero dapat itinawag niyo parin sa akin ng mas maaga.” Pilit na kinalma ko ang sarili ko. Kailangan kong kumalma dahil mga magulang niya ang kaharap at kausap ko.

“Pasensya na Mr. Anderson.”

Damn it. Mura ko sa loob loob ko. Umangat ang kamay ko para hawiin ang hibla ng buhok na tumabing sa mata niya. Gumalaw pero hindi nagising.

Hinaplos ang pisngi niya at kahit nakapikit siya ngayon ay halata na galing lang siya sa pag iyak.

Ganito ba niya ako iniiwasan ngayon na kahit nahihirapan siya ay pipiliin niyang huwag akong makita.

Nakakapanakit sa dibdib dahil sa kaisipan kong iyon.

“Basta kapag nandito po siya sa bahay niyo. Kailangan niyong itawag sa akin ang kalagayan niya. Hindi iyong ganito.”

“Sige Mr. Anderson. Huwag kang mag alala. Hindi naman namin papabayaan ang anak namin habang nasa pangangalaga namin siya.”

“I know that. Kaya nga tinulungan ko kayo na makabalik dito para may kasama siya sakali mang may trabaho ako. Pero gaya nga ng sabi ko, sabihin niyo lahat sa akin ang nangyayari sa kanya kung nasa pangangalaga niyo siya.”

“S-sige Mr. Anderson.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga at humarap sa kanila.

“Pasensya na po kayo.” Hinging paumanhin ko pagkalipas ng ilang sigundo. “Hindi ko nais na magtaas ng boses sa inyo.”

Napansin ko ang bahagya nilang pagtinginan sa isat isa bago parehong humarap sa akin.

“Naiintindihan namin mr. Anderson. Napapansin naman namin na mahalaga sayo ang anak namin. At nagpapasalamat kami dahil isang tulad mo ang nakilala niya. Na tinanggap kung ano siya.”

“Yeah!.” Tanging naisagot ko. Hindi ko naman masabi sa kanila kung saan talaga kami nagsimula.

Muli ko siyang binalingan. Hinaplos sa pisngi at pinagmasdan.

“Mukhang maayos naman na ang kalagayan niya. Mauuna na po ako. Huwag niyo na lang sasabihin na tinawagan niyo ako at nagpunta dito.” Bilin ko sa kanila.

“Sige Mr. Anderson.”

Mabilis na dinampian ko siya ng halik sa labi bago ako tuluyang lumabas ng silid niya. Nagpaalam ng maayos sa mga magulang niya at bumalik ng pulisya.

Gusto kong gugulin ang sarili ko sa trabaho para wala ang ilan sa mga agam agam sa isipan ko. Pero hindi naman ako makapag fucos sa trabaho ko.

Kahit ang ilan sa mga kasama ko sa pulisya ay nagkakagulo para rumispunde sa isang aksidente ay hindi na ako nakialam. Wala akong ganang tumulong ngayon na dati naman iyon ang gawain ko kahit hindi ko naman dati trabaho.

But now….

Lahat ng pansin ko ay nasa kanya. Iniisip kung ano ba ang dapat gawin para hindi niya ako iwasan?

Damn! Hindi ko pa naranasan ang ganitong damdamin na sumibol sa puso ko. Hindi ko pa naranasan ang manuyo ng isang tao para lang pansinin ako. Ngayon lang… at iyon ngayon ang ikinaiinis ko… paano ba kukuhanin ang pansin ng taong mahal ko kung iniiwasan naman niya ako.

“Damn it.” Marahas na binitawan ko ang binabasa ko dahilan para mapatingin lahat sa akin. “What are you looking at?” Gigil na paninita ko sa kanila na agad namang binawi ang tingin sa akin.

Kahit hindi ko man naririnig ay alam ko na ako ang pinagbubulungan. Huwag lang talaga nila iparinig sa akin dahil ipapatapon ko sila sa ibang distrito.

Naiinis na muli akong humarap sa mga ginagawa ko pero namataan ko ang laptop sa ibabaw ng lamesa ko kaya iyon ang hinawakan ko.

Bakit nga ba hindi?

Paano ba i si-search iyon. Kung paano mapapaibig ang taong mahal mo.

Kunot ang nuo ko habang binabasa ang lahat ng mga lumabas sa hinahanap ko. Basa dito! Basa sa kabila! Sa ibat ibang site kung saan ba makakuha ng magandang deskarte. Pero naubos na doon ang oras ko pero halos pare-pareho lang naman ang nakalahad doon. Saka…… Ginagawa ko naman lagi ang mga nakasulat pero bakit walang epekto sa kanya.

Pinagluluko ba ako ni Google?? Huh!!!!!

Damn.

Dibale na nga. Ako na ang bahala, total wala naman maitutulong ang mga walang kwentang nakalahad sa mga iyon.

Sa pagbabasa ko lng ng mga iyon umabot ako ng halos tatlong oras??? What the hell!!!!

Tumayo ako. Kaya ko siyang paibigan sa paraan nagusto ko.

“SPO2 George. Kayo na ang bahala dito.” Bilin ko dito ng masalubong ito sa paglabas ko.

“Yes, DG.“sumaludo naman ito agad.

Sakay ng kotse ko at tinalunton ang pinakamalapit na flower shop para bumili ng bulaklak para sa kanya.

Hindi ko na hihintayin na tawagan niya ako. Ako na mismo ang susundo sa kanya. Ipapakita ko sa kanya na totoo ang nararamdaman ko.

♡♡♡

VIENCE POV:

♡♡♡

N anghihina parin simula ng magising ako. Wala din akong ganang kumain. Ang cake na dinala ko kanina ay hindi ko pa ginagalaw para kainin.

“Hijo.. okay ka lang ba talaga? Gusto mo bang tawagan na natin si Mr. Anderson?” Si mama na nag aalala na naman.

“H-hindi na po kailangan. Okay lang po ako.” Sagot ko. Kahit na gustong gusto na din ng mga mata ko na makita siya.

“Pero…”

“O-okay lang ako mama.. b-baka busy siya ngayon at maraming ginagawa. Kaya huwag na po natin siyang estorbohin.” Pagdadahilan ko na lang para hindi na nila ipilit na tawagan siya.

“Sige hijo. Ikaw ang bahala.”

Tumango ako.

Gusto ko pa nga sanang manatili dito sa bahay nila sa gabi pero… sigurado namang susunduin at susunduin niya ako. Dahil siya na rin mismo ang nagsabi na hindi ako pwedeng manatili ng gabi dito. Sa umaga pwede. Pero sa gabi….

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Bakit ko nga ba kasi siya iniiwasan? Iyon ang paulit ulit na tanong ko sa sarili ko pero…. hindi ko naman masagot ng tama. Hindi ko din talaga alam kung bakit?

“Anong gusto mong meryenda hijo? Ihahanda ko na ba ang cake na dala mo kanina?” Ilang sandali ay muli akong tinanong ng mama.

“Hindi ako gutom, mama.” Sagot ko kahit gusto ko ng kumain pero tinatamad ako. Wala akong ganang kumilos para kumain.

“Kung ganun, sabihan mo na lang ako kapag nagutom ka, hijo.”

“Maari po bang..m.. Gusto ko lang po sana munang mapag isa.”

Napansin ko ang pagpapakawala ng mama ng buntong hininga.

“Kung iyan ang gusto mo hijo.” Sagot ng mama kahit halata na nalungkot dahil para ko na rin itong ipinagtutulakang palayo.

Tama namang tumalikod ang mama sa akin ng makarinig kami ng ugong ng sasakyan kaya halos sabay kaming napatingin sa may bintana kung saan makikita ang nasa labas.

Lumakas ang pagtibok ng puso ko ng makita ko kung sino ang dumating.

Si Vienn..

“Susunduin ka na yata ni Mr. Anderson hijo.” Si papa na lumabas sa may kusina. Ito na mismo ang nagbukas ng gate para sa kanya.

Pero.. mas naging malakas ang pagtibok ng puso ko ng makita ko may dalang bulaklak at isang teddy ng makapasok siya.

“How’s your day, mi amore?” May ngiti sa labing tanong niya ng makalapit siya. “This is for you. Hope you like it?” Sabay abot sa akin ng hawak.

Napalunok ako. Hindi ko alam kung tatanggapin ko ba iyon o hindi. Nakatitig lamang ako sa kanya.

“Mi amore.”

“Huh.” Kusang kumilos ang mga kamay ko at tinanggap na nga ang binibigay niya. Mas nakitaan ko siya ng tuwa sa mga mata ng tanggapin iyon.

“Thank you mi amore.” At isang mabilis na dampi ng labi niya sa nuo ko.

“Hmmp.” Tanging naisagot ko sa kanya at napasimangot ako. Hindi ko alam kung may luha ng nangilid sa mga mata ko.

“Why? Not feeling well? You okay!” Nag aalalang tanong niya at tumabi na sa akin.

At ng maramdaman ko na ang pag aalala niya sa akin ay doon na tuluyang tumulo ang luha ko.

“Hey! Why are you crying, little hamster.. hmm.” Magaan ang mga kamay na pinunasan ang luha ko. “Tell me. Nahirapan ka ba kanina? Pinahirapan ka ba ng pagduduwal mo?”

Ayaw ko sanang aminin pero kusa namang tumango ang ulo ko.

“Okay. Stop crying now. Nandito na ako.”

“Iniiwan mo kasi ako.” Pahikbi na sagot ko.

“Of course not. Sinusunod ko lang naman gusto mo.”

“H-hindi ko naman sinabi na iwan mo ako ah.” Napapansin ko na din sa sarili ko na para na akong bata kong umasta pero hindi ko naman mapigilan lalo na at nasa tabi ko siya.

“Okay! Okay! Sorry. Hindi na kita iiwan..”

“T-talaga?”

“Yes, little hamster. I wont leave you again.” Hinawakan ako sa may batok at hinila. Yumakap siya sa akin. Awtomatiko namang  umangat ang mga kamay ko at yumakap din ako sa kanya.

“G-gutom na ako. H-hindi pa ako kumakain.” Ilang sandali pa ay saad ko kaya naman kumalas siya ng yakap sa akin.

“What? Why?”

“W-wala akong gana. T-tapos.. ang sakit pa ng lalamunan ko. Ang pait ng panlasa ko.”

“Poor little hamster.. gawa iyan ng pagduduwal mo kanina. C’mon. Anong gusto mong kainin?” Kuway tanong niya.

“Gusto ko ng cake. H’hindi ko pa nakakain ang dala ko kanina.”

“Okay. Ipapahanda ko na lang para makain mo. How about rice? Kumain ka ba kanina?”

Umiling ako. Hindi nga ako nakakain kanina dahil wala akong gana pero ngayon… gusto ko ng kumain dahil nasa tabi ko na siya.

Nakalimutan ko na ang binigay niya bulaklak at teddy dahil natuon na ang pansin ko sa pagkain.

Kahit tumatakbo sa isipan ko na hindi dapat ako maging mahina sa harapan niya pero ayaw makisama ng katawan ko at patuloy na nagpapaalaga sa kanya.

PH4 #49: Vienn

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“ I LOVE YOU.“ Halos araw araw ko ng sinasambit ang katagang iyon sa kanya pero hindi na niya iyon pinapansin. Hindi na din naman siya umiiwas kaya maayos na din iyon.

Hindi man niya pansinin ang pagpapahayag ko ng damdamin ko sa kanya atleast ngayon hindi na siya umiiwas. At bumalik pa nga ang…

“Awwwww.” Mabilis na hinuli ko ang kamay niya na para pigilan sa pagkurot niya sa akin.

“Bitawan mo ako.. ano ba?” Kunot ang nuo niya na nakipaghilaan sa sariling kamay.

“Little hamster, paano kita bibitawan kung patuloy ka naman sa pangungurot.”

“Kasalanan mo iyan. Sabi ko sayo huwag mong sasabihin ang katagang iyan.” Malakas na sigaw niya. Umiwas na naman ako ng gumalaw ang isa pang kamay niya para mangurot ulit kaya naman hinuli ko din iyon.

“Oo na. Oo na. Hindi na. Pero lagi mong tatandaan iyan.. hindi ko na babawiin.”

“Hmmp.” Sabay irap sa akin. “Sabi bitawan mo ako eh.”

“Mangako ka muna..”

“At bakit naman ako mangangako? Ayoko?”

“Di hindi kita bibitawan. Ganito na lang tayo maghapon. Hawak kita. Mas gusto ko naman.”

“Eh!!! Sabi bitawan mo ako.” At muling hinila ang kamay mula sa akin.

“Basta mangako ka na hindi ka na mangungurot.”

“Hmmp! Hindi ko maipapangako.” Kunot ang nuo na sagot niya na tumigil naman sa paghila sa mismong kamay.

Napangiti ako. Pinagmasdan ang kakyutan niya while he is pouting his lips na siyang nagtutulak sa akin na dampian iyon ng halik.

Mabilis na dinampian ko nga siya ng halik sa labi na nakapagpatitig sa akin.

“Nagnanakaw ka na naman ng halik.” Sabay hila ng kamay at hinampas sa braso.

“I always kissed you..” sagot ko.

“Yes.. pero hindi ka nagpapaalam.”

“Kung magpapaalam ba ako, papayagan mo akong halikan ka?”

“Huh!.” Natigilan siya at napatitig sa akin kaya napangiti ako.

Hindi na ako nagsalita. Kumilos ang kamay ko to pat his head and stroke his hair.

Nasa ganun kaming ayos ng makatanggap ako ng tawag mula kay Wayde kaya agad ko iyong sinagot.

“Hello.”

“Ahh.” Narinig kong sigaw sa kabilang linya kaya bigla akong kinabahan.

“What happened?” Tanong ko na napatingin ako kay Vience na kunot nuo ng nakatingin sa akin.

“Cuz. It’s me.. locate us. Someone following us right now.. i need your help.”

“Right away cuz.” Wala na akong narinig mula sa kabilang linya.

“Anong nangyari?” Tanong naman niya sa akin.

“May sumusunod daw kina Wayde at ng boyfriend niya. I need to help them.” Sagot ko. Alanganin din ako dahil baka hindi niya ako payagan. Paano ko matutulungan ang pinsan ko. Halata pa naman na nanganganib ang buhay nila.

Hindi pa man siya nakakasagot ay tumatawag na ako sa station para mauna na silang i locate kung nasaan sila ngayon.

“Okay DG.. right away.” Naibaba ko na ang phone ko ng muli ko siyang balingan.

“Go! Help them.” Iyon ang narinig ko mula sa kanya kaya nakahinga ako ng maluwag.

“Thank you mi amore.” Isang mabilis na halik sa labi ang pinakawalan ko bago ako tuluyang umalis.

Mabilis ang naging pagmamaneho ko para sundan ang location nila Wayde at ng boyfriend niya.

Malayo layo na sila sa A. Place pero ginawa ko parin ang lahat at pinabilis ang pagmamaneho ko.

Kahit hindi man kami madalas na magkita kita at magkakasamang magpipinsan pero pagdating sa mga bagay na pagtutulungan ay kaya naman naming bigyan ng oras ang isa man sa amin katulad ngayon.

Habang nagmamaneho ay patingin tingin ako sa location track nila para masundan ko. And I hear a gun shot. Not just once.. dahil naging sunod sunod na iyon.

Malapit na lang ako sa kanila at kaya ko na silang maabutan. Ng mamataan ko na sila ay nagpaputok na din ako ng baril para patamaan ang gulong ng sumumunod sa kanila and I did it.

Kailangan ding mag ingat. Ang dami na ding nadamay na inosenteng tao. May nagbanggaan na at kasamang nabunggo dahil sa bilis ng pagpapatakbo ng hinahabol ko.

Pero…. huli na ang lahat dahil ng bumangga ang humahabol sa kanila ay kasabay na ng pagbangga ng sinasakyan nila. Pareho na silang walang malay. Duguan si Wayde. Kahit si Perth na walang malay ay duguan na din ang balikat.

Tinawagan ko si Kanye para siya na mismo ang umasikaso sa kanila.

Tama naman dumating sina SPO2 George ng sinimulan ko na silang tulungan. Mabilis ang pagresponde ng mga medic para kunin sila at itakbo na sa hospital.

Hindi na ako sumunod doon dahil nandoon na si Kanye para asikasuhin sila. Ang pinagtuunan ko ng pansin ay ang mga taong sumunod sa kanila na sugatan din pero hindi masyadong malala.

May naiwan na din para ayusin ang gulo sa trapiko na nagkubungguan.

Daming napwerwisyo dahil sa mga taong walang magawang maganda sa buhay. Ano man ang dahilan ng mga taong nahuli namin ay malalaman na din namin mamaya.

¤¤¤ ¤¤¤

Hi ndi ko mapigilan ang magbitaw ng isang malakas na sampal ng muli kong tignan si Daisy matapos itong mahuli ng ilaglag ito ng mga inutusan.

Sinabi ng mga inutusan nito na dudukutin lang sana nila si Perth pero agad naman na napansin ni Wayde ang mga ito na sumusunod sa kanila kaya nauwi sa habulan na naging dahilan ng pagkakabunggo ng sinasakyan nila.

Hindi ko pa alam kung ano ang kalagayan ng pinsan ko at ni Perth ngayon dahil matapos namin silang marescue ay agad namin inayos ang kaso at nahuli agad ang mga ito. At lalo na ang Daisy na ito.

Pero tanging malakas lang na tawa ang isinagot nito.

“Hahaha! Hahaha! Hindi siya magiging maliga sa piling ng iba. Papatayin ko kung sino man ang umagay kay Wayde sa akin.” Nababaliw na sabi pa nito.

“Gago!” Ayaw ko man sana itong patulan pero nainis ako. Kahit alam ko na nawawala na ito sa tamang pag iisip ay hindi ko mapigilan ang sarili ko at sinakal ito. “Kung hindi ko lang inaalala na may batas akong sinusunod. Ako na mismo ang papataw sayo ng kaparusahan para sa ginawa mo sa pinsan ko.” At hinigpitan ang pagkakahawak ko sa leeg nito.

“DG, tama na iyan.” Pigil sa akin ni SPO2 George ng mapansin na yatang nagiging asul na ito dahil nawawalan na ng hininga. “Kami na po ang bahala sa kanya DG. Huwag kang mag alala. Hindi namin hahayaan na matakasan ang ginawa niyang kasalanan.”

Marahas na kinalas ko ang pagkalasakal ko kay Daisy na sinabayan ng pagtulak kaya napasadsad na ito sa sahig.

“Pasalamat ka. Mas matimbang sa akin ang trabaho ko ngayon dahil kung hindi.. kikitilan kita ng buhay.” Marahas na tumalikod ako matapos sabihin iyon. “Bantayan niyo yan.” Utos ko dito habang papalabas na ako ng interrogation room.

“Yes DG.”

At sa paglabas ko ng pulisya ay dumeretso na ako hospital para malaman ang kalagayan ng pinsan ko at ni Perth.

¤¤¤ ¤¤¤

“ KUMUSTA sila cuz.“ Tanong ko kay Kanye ng agad ko itong makita.

Umiling siya ay may bahagyang pagkahabag na pinagmasdan si Wayde at hindi kalayuang si Perth na kasama nito sa iisang silid.

Nakakalungkot dahil nawala ang baby nila dahil sa nangyari. Dahil sa kabaliwan ng babaing iyon at nadamay pa ang walang muwang na bata.

Halos sabay pa kaming nagpakawala ng buntong hininga ni Kanye bago nagkatinginan.

“Wala na tayong magagawa para don.” Tanging nasabi ko na lang at muling pinagmasdan ang dalawa. Maraming natamong sugat si Wayde kaysa kay Perth dahil kaninang nererescue namin sila ay may airbag na nakabalot kay Perth at alam ko na inuna ni Wayde na iligtas ang kasintahan kaysa sa sarili. Kahit siguro ako ang nasa kalagayan niya ay pipilitin kong maligtas ang mag iina ko kaysa sa akin.

Mas gugustuhin kong makita silang ligtas kahit na magtamo ako ng maraming sugat o kahit ikamatay ko pa.

“Nakakapanlumo pero kailangan nilang tanggapin.” Sabi ko naman dito. “Siya nga pala. Kumusta ang kaso nila?”

“Nahuli ang mga taong humabol sa kanila at umamin na ang mga ito kung sino ang nag utos sa kanila. At ang demonyong ex ni Wayde ang puno at dulo ng aksidente.”

“Damn that girl. Hindi talaga makakapagkatiwalaan simula pa noong una ko itong makilala. Mabuti na lang at hindi natuloy ang kasal nila Wayde noon.”

“Yeah! Same here. I really dont like her too for Wayde.”

“So! Nahuli niyo na ba ang babaeng iyon?”

“Oo, nasa kulungan na siya ngayon pero masama ang tama. Nababaliw na yata. Tawa ng tawa.”

“Mas maganda pa ngang tuluyan na siyang mabaliw at manatili na sa rehab. Dahil walang kapatawaran ang masamang binalak niya sa dalawa.”

“Tama ka. Sige na cuz. Mauuna na ako. Balitaan mo ako kapag may bago ng recovery sa dalawa.” Paalam ko matapos ang ilang minutong usapan.

“Sige cuz. Ako na ang bahala sa kanila.”

Tumango ako sabay tapik ng balikat nito. Tama namang pabalabas na ako ng tumunog ang phone ko.

“Nasaan ka na? Uuwi ka na ba?” Hindi ko pa man siya nababati ay iyon na agad ang ibinungad niya sa akin.

“Oo, babalik na ako little hamster. Padating na ako.” Sagot ko na lamang at doble na ang bilis ng paglalakad ko.

Baka magduduwal na naman siya. Hindi pa naman siya agad kakalma kung hindi ako ang kasama niya.

Hindi na kasing bilis kaninang hinahabol ko sila Wayde ang pagmamaneho ko pero hindi naman ako natagalan sa pag uwi dahil walang traffic sa daan.

¤¤¤ ¤¤¤

Agad niya akong sinalubong ng maigarahe ko ang kotse. Hindi ko naman siya nakitaan ng panghihina bagkus nakitaan ko siya ng pag aalala.

“Anong nangyari? Okay ka lang? Kumusta ang pinsan mo? Kumusta si Perth?” Sunod sunod na tanong niya.

Hindi ako makasagot dahil natuon ang pansin ko sa ginagawa niya. Pinag aralan ang katawan ko. Tinitignan kong may mga pasa ba ako o ano man ang hinahanap niya.

“Wala kang sugat.. mabuti naman? Kumusta sina Perth?” Muli ay tanong niya.

Yumakap ako sa kanya at nagpakawala ng isang malalim na paghinga.

“Bakit?” Itinulak niya ako dahilan para makawala siya sa mga yakap ko. Humaplos ang isang kamay sa pisngi ko.

“Nasa ligtas na silang kalagayan..”

“Then??? Bakit parang malungkot ka?”

“Hindi naman sa malungkot ako mi amore.” Umakbay ako sa kanya at iginiya ng pumasok sa loob na nagpatangay naman siya. “Nahahabag lang ako sa kanila.. nakaligtas nga silang dalawa pero…”

“Pero ano..????”

“They lost their baby?”

“Whaaat?” Bulalas na tutop pa ang bibig niya na napatitig sa akin. “Bakit? Paano? Anong nangyari?” Tigagal na sunod sunod na tanong niya.. hawak ang kamay ko na umupo sa sofa kaya napaupo na din ako sa tabi niya.

“May humahabol sa kanila. Pinaulanan sila ng bala… nakaligtas nga sila sa mga bala ng baril.. pero..”

“N-no..”

“Y-yes mi amore… bumangga ang sasakyan nila.. huli na para mailigtas ang baby nila dahil kasabay ng pagrescue namin sa kanila ay dinudugo na si Perth at doon na nawala ang baby nila.”

“Oh my…. poor.. Perth…” naluluhang yumakap siya sa akin. Kahit na minsan lang sila nagkasama noong bumisita kami sa bahay ng lolo ay ramdam ko naman ngayon na talaga namang nalulungkot siya sa nangyari sa kanila.

Ako man ay ganun din pero wala naman kaming magagawa para doon para maibalik ang nawala sa kanila.

“H-how about us? Hindi naman mawawala ang mga baby natin diba? Wala namang magtatangka sa buhay natin diba?” Natatakot na tanong niya.. ang yakap niya ay humigpit at nanginginig pa talaga siya.

“Shhhhh! That wont happen mi amore. At hindi ko yan hahayaang mangyari?” Pang aalo ko sa kanya.

“W-what if.. balikan ka ng mga taong nahuhuli niyo. Tapos.. tapos…”

“Stop thinking about it mi amore….” pigil ko pa sa sasabihin niya. Masyado yata siyang naging advance mag isip dahil sa nangyari sa pinsan ko at kay Perth.

Pero…..

Napapaisip din ako… marami na din akong napapabagsak at nahuhuling mga bigating druglord at iba pang mga grupo. At hindi iyon kaila na minsan na nga din akong nakaranas ng pagbabanta ng buhay ko noong hindi ko pa siya nakikila.. what if…

No!! Hindi ko hahayaang mangyari ang bagay na iyon.. at hindi ko hahayaang madamay siya at ang mga magiging anak namin.

“That won’t happen.. that won’t happen.” Paulit ulit na usal ko na kinabahan na din ako dahil doon.

“T-talaga?”

“Yes mi amore.. hindi yan mangyayari.. hindi ko papayagan.” Masuyong haplos sa likod niya ang mga palad ko. Lihim na lang akong napapabuntong hininga dahil sa mga kaisipang biglang nabuo sa mga isipan namin dahil sa insidenteng nangyari kina Wayde.

“Let’s not talk about it mi amore… pinag aalala mo lang ang sarili mo.” Muli kong saad. “Gutom ka na ba? May gusto ka bang kainin?” Pang iiba ko ng usapan pero hindi na kasing sigla niya dati kapag pagkain ang pinag uusapan..

T

umango naman siya pero walang ka gana gana.

“I told you not to think about it.. ang isipin mo na lang ngayon ay ang muli nating pagbisita kay kanye sa susunod na linggo.”

“Huh!.”

“Yes.. mayroon tayong appointment sa kanya every month remember.”

“Eh… no! Ayaw ko?” Umiling siya. Lihim akong napangiti dahil nawala na sa mga mata niya ang lungkot sa balitang nalaman kanina bagkus…

“But you need too mi amore.. para sa mga babies natin. Diba… matapang ka na..”

“No!! Ayaw ko.. babakunahan na naman ako. Ayaw ko.. hmmmp.” Tulak sabay talikod sa akin. Mabilis na hinuli ko ang kamay niyq ng magbaback out na siya palayo sa akin.

“Kinaya mo naman last check up mo diba.. kaya dapat kayanin mo din ngayon.”

“Sabing ayaw ko. Gusto mo ikaw na lang… ikaw na lang ang magbuntis at mabakunahan.” Pasigaw na sagot niya.

“Hayst.. come here.” Hinila ko siya at dinala sa mga bisig ko at niyakap. Masuyong haplos sa likod niya ang palad ko and while the other one stroke his hair. “You need to be brave, little kitten. Hindi pwedeng lagi na lang kita pinipilit para sa bakuna mo. Isipin mo… hindi lang para sayo ang bakunang iyon kundi para sa mga baby natin.. hmmm.” Na may kasamang damping halik sa ulo.

Tumingala siya.. kunot nuong nakasimangot…

“Masakit eh..”

“Nandito ako little hamster… yakapin mo lang ako katulad noong una..”

Umiling siya at muling isinubsob ang mukha sa dibdib ko. Yumakap ang mga kamay sa akin. Hindi na siya nagsalita pa.

“Okay!! Ikain na lang muna natin iyan… saka na lang ulit natin iisipin ang bakuna mo kapag nandoon na tayo.”

Hindi parin siya umimik pero nagpatangay naman siya ng hilain ko na siya sa kusina para tumingin ng pwedeng kainin.

PH4 #50: Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Nakasanayan ko na ang marinig sa kanya ang salitang mahal niya ako. Hindi na ako umiiwas.. hindi ko na pinapansin.. pero namamangha parin ako kahit pinipigilan ko ang sarili ko na huwag na lang iyon pansinin..

Hanggang saan? Hangganh kailan niya mararamdaman na mahal niya ako? Gaano kalalim ang pagmamahal niya sa akin gaya ng sinasabi niya? At ano nga din ba ang nararamdaman ko sa kanya?

Ang mga katanungang iyan lamang ang ilan sa mga tanong na nabubuo sa isipan ko.

Well…. hindi ko alam ang sagot sa huling katanungan ko… ano nga ba???

Magaan ang loob ko sa tuwing nakikita ko siya.. alam ko… dala iyon ng paglilihi ko dahil talaga naman na siya ang pinaglilihian ko.

Saka hindi parin naman nawawala sa isipan ko kung saan kami nagsimula.. nagsimula na parang aso at pusa.. at kailanman ay hindi magkakasama ng maayos ang aso at pusa ng walang bangayan.. at iyon ang hindi ko gugustuhing mangyari kapag nagpadala ako sa kanya ngayon.

Tama na ang ganito… magkasundo kami at wala ng hihigit pa doon.

Siya man ang ama ng dinadala ko… hindi ako papasok sa isang relasyon lalo na… hindi ko gusto ang trabaho niya.

Nasabi ko na noon na ayaw ko ng karelasyon na pulis o ang trabaho ay laging nasa bingit ng kamatayan.. mahirap na.. ayaw kong mabalo ng maaga.. hindi ko naman sinasabing baka mapahamak siya sa mga misyon na hawak niya… mas maganda na ang advance mag isip.. okay na ang ganito ngayon..

Aalagaan naman niya kami kahit wala kaming matinong relasyon.. oo.. iyon na lang.. ayaw kong ibaba ang guard ko.. tama na sa ngayon kung anong mayroon kami.

“Hey!.” Napakurap ako ng pumitik ang daliri niya mismo malapit sa mata ko. Napatingin sa kanya na parang nawiwiling nakamasid sa akin dahil sa kakaibang kislap ng kanyang mata.

Kunot ang nuo ko. “Bakit ba?” Reklamo ko pero hindi naman ako galit. Nagulat lamang ako dahil sa bigla niyang pagsulpot sa harapan ko.

“Kanina pa ako dito.. nadala ko na ang pinabalatan mong mangga.”

“Ehhh.”

“Ano ba ang iniisip mo at napapatulala ka? Di kaya???? Iniisip mo ng tanggapin ang pagtatapat ko sayo.” Nakangising tanong niya.

“Asa ka.” Sabay hampas ng braso niya.. okay na sa ang lahat kung hindi lang sa pilyong ngiti sa labi niya. Hindi parin nawawala ang pang aasar niya sa akin hanggang ngayon kaya minsan naiisip ko talaga na isa lamang pakulo ang pagtatapat niya.

“Haha! Aminin mo na kasi Little hamster.. hmmm.. “ at isang mabilis na halik sa mga labi ko ang iginawad niya. “Uhmmm.. parang gusto kitang kainin ng buo..” na may kasamang pisil sa magkabilang pisngi ko.

“Aray.. bakit ba?” Hinampas ang kamay niya para bitawan ang pisngi ko na tinawanan lamang niya.

“By the way, little Hamster.. magpapaalam pala ako saglit para asikasuhin ang kaso ng pinsan ko.”

Dalawang araw na pala simula ng maaksidente ang pinsan niya at si Perth. Muli akong nakaramdam ng pagkahabag kay Perth. Nalulungkot din na nawala ang baby nila.

“Kumusta na pala sila?”

“Kagigising lang ni Wayde.. si Perth.. hindi pa nagigising dahil sa maraming dugong nawala sa kanya ng dinugo siya..”

“Kawawa naman siya.”

“Yeah!! I feel the same way.. pero wala tayong magaga para sa doon.. ang maitutulong ko lang ngayon ay ako mismo ang umasikaso ng kaso nila. Papayagan mo naman ako diba?”

Tumango ako. Hindi naman na ako madalas magduwal ng umaga.. sa madaling araw na lang kaya naman kaya ayos lang na wala siya sa tabi ko ng mga ganitong oras.

“Thank you mi amore….. babalik din ako agad kapag naasikaso ko ang kaso nila.”

Muli akong tumango.. yumakap pa siya sa akin. “Kainin mo na natin ito bago ako umalis.”

“Sige..”

¤¤¤ ¤¤¤

“Uhmmm.. no…” umiling ako ng sunod sunod.. hindi na naman ako mapakali dahil sa pagpupumilit niya sa akin na bumisita na sa hospital para sa monthly check up ko.

Hindi nga masakit noong una.. nabigla ako.. totoo iyon pero hindi talaga mawala ang takot ko.. lagi kong naalala ang una kong bakuna noon bata ako.

“Mi amore naman.. napag usapan na natin iyan diba.. kailangan mo ng bakunang iyon para sa inyo ng mga bata.” Pangungumbinsi niya sa akin pero umiling lamang ako.

Sumiksik sa headboard ng kama at mahigpit na niyakap ang isang unan. May mga butil na namang luha sa nangingilid sa kanyang mga mata.

“Mi amore..” umupo ako sa gilid ng kama. Hinawakan ang kamay na nakayakap sa unan. “This is for your own good. For our babies. Saka.. ayaw mo ba silang makita sa ultrasound? Hmm… 2months and 3 weeks na sila this day. Lumaki na sila sa tiyan mo.”

Nakasimangot ako na tumingin sa kanya na may kasamang iling.

Gusto ko ding makita kung gaano na sila kalaki. Kusa namang kumilos ang isang kamay ko at ipinatong iyon sa tiyan ko na may kaunti ng umbok.

“Pero.. m-masakit.” Mahinang saad ko na yumuko pa.

“Mi amore… hindi masakit… hindi mo nga naramdaman ang sakit noong una diba.. saka nandito ako.. kaya please..” ikinulong sa mga palad niya ang isa sa kamay ko. Dinala iyon sa tapat ng labi niya at dinampian ng halik.

Napalunok ako. Why all of a sudden I saw how handsome he is. The way he kiss my hand staring at me na ang mga mata ay punong puno ng pagsusumamo.

“Hmmp.” Nakasimangot na na tanging tinig na lumabas sa bibig ko. Hinayaang hinila mula sa akin ang unang yakap ko.

“C’mon mi amore.. hindi naman ako aalis sa tabi habang babakunahan ka ni Kanye.”

“Basta hindi ka aalis?” Paninigurado ko.

“Yes mi amore.. c’mon.. baka naghihintay na siya sa atin doon.” Umalalay siya sa akin pababa ng kama. Mabagal ang naging kilos ko dahil sadyang hindi ko gustong pumunta ngayon sa hospital.

“Hindi mo ako iiwan?” Tanong ko pa ulit habang tinutulungan na niya akong bihisan.

“Yes mi amore.. hindi kita iiwan.”

¤¤¤ ¤¤¤

Nakatitig lamang kaming pareho sa monitor ng ultrasound at pinagmamasdan ang bawat paggalaw ng hawak ni Kanye sa tiyan ko para makuhanan ng magandang anggulo ang triplets.

May mga kamay at paa na sila hindi tulad noong una na tanging bilog lang ang nakikita namin.

“Baby ko sila.” Bulong ko. Humigpit ang hawak ko sa kamay niya na nakahawak din sa palad ko.

“Yes mi amore.. baby natin sila.” Nakangiti niyang sagot sa akin. Humaplos din ang isang kamay sa ulo ko at mabilis na dinampian ng halik sa nuo.

“They are at the right place and their heartbeat are stable. Mean they are all growing healthy.”

“Thank you cuz.”

“Yeah! So.. Vience.. are you ready for….”

“No!.” Muli na naman akong umiling ng makita kong hinawakan na nito ang hiringilya matapos itabi ang tranducer na hawak.

“Mi amore.” Napatingin naman ako sa kanya. Nasa mga titig na naman niya ang pakikiusap na dapat akong magpabakuna.

“But…”

“You neet it mi amore.. c’mon… let me hug you…” at sa pagkakayakap niya sa akin ay doon ko na naman naramdaman ang pagturok ng bakuna sa akin. Kagat ang labi ko ng maramdaman ko din ang pagdaloy ng gamot mula doon.

“Very well.. good job Vience.” Narinig kong sabi ni Kanye ng matapos.. hindi ko napansin o naramdaman ang pghugot ng karayom kaya hindi na ako umimik pa.

Hawak na din niya ang cotton na ipinahid mismo sa binakunahan.

“See.. I told you mi amore.. hindi yan masakit diba.” Nakangiti siya.. sabay patong ng isang kamay sa ulo ko pahaplos pababa hanggang sa batok.

Tumango naman ako bago napatingin kay Kanye.

“Thank you.” Pasasalamat ko na din sa kanya.

“Welcome.. stay in good health para sa triplets niyo.”

“Salamat ulit cuz…” pasasalamat din niya habang umaalalay na siya sa akin pababa ng HB.

Ibinigay sa amin ni Kanye ang copy ng utrasound ng triplets na kinunan ng larawan kanina.

“See you again next month.”

“Yeah!”

Matapos niya akong resetahan ng bitamina ay maayos na kaming nagpaalam dito.

“Bibisita ba tayo sa mga magulang mo?” Tanong niya habang bagtas ang daan palabas ng hospital.

“Ayaw ko… tinatamad ako..sila na lang ang bibisita sa bahay..” nakasimangot na sagot ko.

“Okay! Ikaw ang bahala.. lets go then.”

Magkaagapay kaming naglalakad habang nasa likod ko ang isang kamay niya na nakaalalay.

“May gusto ka bang bilhin na kainin mamaya?”

“Straberry cake.” Agad na sagot ko. At habang nasa hallway kami ay hindi nakaiwas sa paningin ko ang ilang babaeng napapatingin sa amin o mas tamang sabihing sa kanya lang nakatingin.

Kunot ang nuo ko at ang kamay niyang nasa likod ko ay kinuha ko at yumakap mismo sa braso niya na may kasamang pasandal doon.

“Hey! Para saan naman iyan little hamster?” Tanong niya na napatigil pa talaga sa paglalakad at tumingin sa akin.

“Hmmp! Bakit ba? May reklamo ka?” Balik tanong ko naman sa kanya at muli kong isinandal ang ulo ko sa braso niya.

Napakibit balikat siya na muling ipinagpatuloy ang paglalakad. Lihim na may talim na tinging ipinukol ko sa mga babaeng nakatingin sa kanya.

“Mainggit kayo.” Bulong ko pa.

“May sinasabi ka?” Muli ay tanong niya pero di na tumigil ng lakad.

“Wala.” Mabilis namang sagot ko. “Bilisan na nga natin. Ang bagal mo kasing maglakad.”

“Mabagal pa ba ang lakad ko. Umaalalay lamang ako sayo.”

“You don’t need too.”

“Okay ! Okay! Huwag mo ng kurutin ng pino ang braso ko.” Reklamo niya na hindi naman na makaiwas sa pinong kurot ko sa braso niya.

“Hmmp.”

¤¤¤ ¤¤¤

Naalimpungatan ako kinagabihan dahil hindi ko makapa sa tabi ko si Vienn.

“Vienn.” Tawag ko sa kanya.. bumangon ako mula sa pagkakahiga at bumaba sa kama.

Wala akong narinig na sagot mula sa kanya kaya naman nagpasya na akong hanapin siya.

Madalas ko naman siyang naabutan sa biranda ng silid namin pero ng tignan ko doon ay wala naman siya.

Kunot ang nuo akong bumalik sa loob. Tinungo ang banyo para doon hanapin pero wala rin siya.

“Vienn.” Muli ay tawag ko sa kanya. Napilitan ko ng buksan ang ilaw.

Lumabas ng silid at hinanap ko siya sa buong bahay.

Sa kusina ang una kong pinuntahan.. but still… I didn’t see him…

Dumeretso na ako ng library niya.. hindi ko naman siya madalas makitang ginagamit iyon pero iyon na lang ang silid na hindi ko nakita.

At tama nga ako… naabutan kong nakabukas ang library niya… magsasalita na sana ako pero narinig ko siyang may kausap kaya naman nanahimik ako at nakinig sa kanya.. pero hindi ko din naman narinig ng maayos.

Tanaw ko naman siya mula sa kinatatayuan ko at kitang kita ko kung gaano siya kaseryuso habang nakikipag usap sa telepono.

Naghintay pa ako ng ilang minuto bago tuluyang natapos ang pakikipag usap niya. Nakita ko pa ang pagtaas ng balikat niya na nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga.

Nakatayo lang siya doon matapos ibalik ang telepono sa lamesa. Ngayon ko lang din siya nakitang ganito kaseryuso at may pagkaaburido.

Mukhang may isang malaking problema ang dala ng kinausap niya kanina dahil sa sunod na sunod na pagpapakawala niya ng malalalim na paghinga.

Mabilis na nilisan ko ang library ng makita ko na siyang palabas. Hindi ko gustong tanungin kung sino ang nakausap niya at bakit ganun na lang siya kaseryuso.

Muli akong bumalik ng kama at nagpanggap na natutulog. Ilang minuto din ang hinintay ko bago ko narinig ang pagsarado ng pinto at maramdaman ang pagsampa niya sa kama.

Mabuti na lang at nakatagilid ako patalikod sa kanya at hindi niya mapapansin ang mata ko na hindi ko alam kung paano ipipikit ng maayos.

Nasa kilos niya ang pag iingat. Magaan inangat ang ulo ko at ipinaunan sa kanyang braso.

Bahagya naman akong kumilos para kahit papaano ay makarelax ako pero hindi parin ako humarap sa kanya. Siya ang yumakap sa baywang ko at may pagdampi ng labi sa buhok ko.

Muli ko na naman siyang nagpakawala ng buntong hininga at bahagyang humigpit ang pagkakayakap sa akin.

“My little hamster.” Narinig kong bulong niya. Nanatili lamang akong walang kagalaw galaw. “I really love you.”

Sa muli kong pagkarinig ng katagang iyon ay lumakas ang pagtibok ng puso ko.

Ramdam ko na totoo iyon sa paraan ng pagbigkas niya na hindi ko binigyan ng pansin noon.

Palagi ba niya akong binubulungan ng “i Love You” sa tuwing mahimbing ako sa pagkakatulog??

“And I really do love you..” pagpapatuloy niya madiin na lumapat ang labi sa buhok ko at para bang ayaw iyong tigilan.

“And this is the very first time.. at inaamin ko.. na ngayon lang ako nakaramdam ng ganito sa isang tao.” Hindi ko mapigilan ang mapalunok. “Gusto ko sabihin sayo ang mga ito kapag gising ka pero lagi mong iniiwasan ang paksang ito. Kaya wala akong magagawa kundi umimin sayo habang tulog ka.”

“I love you.. i love you.” At sa mga katagang iyon ay ramdam ko na din na sa mga yakap niya ang mga salitang iyon.

“Uhmmm.. I never felt this way before.. I admit that I have so many flings those past few years pero wala isa man sa kanila na naramdaman ko ang ganito. I never hug them back. I never kissed them back sa paraan ng paghalik ko sayo. And I never give hold them like this.” At kumilos para yakapin pa ako. “Akala ko talaga.. love never exist pero nahkamali ako..”

Isa na namang malalim na paghinga ang pinakawalan niya. Kumilos siya para paharapin ako sa kanya na nagpatangay na lang ako.

Kumilos naman ako para yumakap din sa kanya. Nagsumiksik sa mga bisig niya.

“For me.. trabaho lang ang mahalaga. At ang trabaho ko ang mas mahalaga sa akin noon hanggang sa dumating ka na sa buhay ko.”

“Mas ginulo ang magulo ng buhay ko dahil sa trabaho ko. Mas binigyan mo ng kulay ang mundo ko. Ng dumating ka… doon ko napagtanto na hindi lang pala sa trabaho ko iikot ang buhay ko.. dahil dumating ka.. para iparamdam sa akin na hindi lang pala trabaho ang mahalaga.. dahil dumating ka.. para pahalagaan kita.”

“Maybe.. nagsimula ako para asarin ka. At natatawa talaga ako kapag naasar ka.. noon… galit ako sa mga taong pinagtataasan ako ng boses.. i hated people throwing tantrums pero hindi sayo.. bagkus naging nakasanayan ko na… na sinisigawan ko ako.. kinukurot.. hinahampas.. at hindi na kumpleto ang araw ko kapag wala ang mga iyon..”

“I know… lahat ng nakakakilala sa akin ay nagtataka dahil hinahayaan kitang gawin iyon sa akin.. but I dont care.. kung doon ka masaya… ang sigawan ako.. ang kurutin ako.. ang hampasin ako… hahayaan kita..”

“Pero… ikaw din pala ang makakapagparamdam sa akin ng lungkot.. and sakit na dibdib. Ang maramdaman mula sayo na balewala lang ako. Akala ko nga… walang kahit na sinong makakatanggi sa akin.. isang ngiti ko lang.. mahuhulog na sila.. pero sayo… wala akong kadating dating… lalo na ng umamin ako na mahal na nga kita pero binalewala mo lang.”

“Nakakasakit pala ng damdamin iyon.. na mahal kita pero hindi mo ako kayang mahalin… at naisip ko… minsan mong sinabi na.. hinding hindi ka magmamahal ng isang katulad ko… dahil sa trabaho ko..”

“Mi amore… my little hamster… mamahalin mo na ba ako.. kung isusuko ko ang ranggo ko at iiwan ang trabahong nakasanayan ko?”

Isang tanong na nakapagpatigil ng ilang sigundo ng paghinga ko. Para akong batong walang kagalaw galaw pero lumakas pa lalo ang pagtibok ng puso ko.

Hindi ko lubos maisip na sasabihin niya iyon.. isusuko ang trabahong kinasanayan para lamang sa akin…

“I hope you will love me back the way I love you… gagawin ko iyon para lamang sayo.. at para sa mga magiging anak natin..”

Mariing lumapat muli ang labi niya sa ulo ko at mas humigpit ang yakap sa akin.

“Promise mi amore… If you ask me to give up my work… Hindi ako mag aalinlangan ngayon na magritiro ng maaga.. makamit ko lang ang pagmamahal mo.” Paulit ulit na dumampi ang labi sa ulo ko. Yakap na punong puno ng pagmamahal.

Kumilos na ako para yumakap din sa kanya at mas nagsumiksik sa katawan niya kahit na nanatili akong walang imik.

Ang pagtibok ng puso ko ay naging kakaiba.. dahil sa bawat katagang binibitawan niya ay tumatagos sa buong pagkatao ko.

I don’t know what to react.. I just want to hug him back.. I want to kiss him back.. at sabihing… mahal ko na din siya.

Oo! Ilang beses ko na ding tinanong iyon sa sarili ko. Kailan ko ba naramdaman at sumibol ang pagmamahal ko sa kanya.

I love you too…

Piping sagot ng isipan ko.. hindi muna sa mga sandaling ito.. hindi ko alam kung ano ang dapat ikilos ngayon sa harapan niya kung aamin ako..

Bukas.. oo.. bukas na lang ng umaga.. paggising naming dalawa….

¤¤¤ ¤¤¤

“Ang sir mo?” Tanong ko kay Lilian ng makasalubong ko sa pasilyo.

Halos kagigising ko lang at gusto ko sana siya agad makausap pero hindi ko nabungaran ng magising ako kaya agad akong lumabas dahil nagbabakasakali akong nasa sala lamang ito o di kaya naman ay nagtitimpla ng gatas para sa akin.

“Magandang umaga missy.” Magalang na alanganing pagbati naman nito sa akin. Dala siguro ng paglilihi ko at alam niya na ayaw ko siyang nakikita kaya ito umiiwas na din. “Umalis po kaninang madaling araw missy.” Sagot na nito sa tanong ko.

“Umalis? At bakit ang aga naman yata?” Tanong ko pa na nakapagpakunot ng nuo ko.

“Ang sabi ng 5th young master ay may aasikasuhin siyang mahalagang bagay sa pulisya at ibinilin ka po niya sa akin “

“Huh!.” Natigilan ako. Mahalagang bagay? Baka naman… dahil doon ay naalala ko ang mga ilan sa sinabi niya kagabi habang nagtutulugtulugan ako.

Nagbabalak na ba talaga siyang i give up ang trabaho para sa akin?

“Okay.” Tanging nasabi ko na lang pagkalibas ng ilang sigundong katahimikan.

Hindi na ako nagpaalam dito na muling bumalik ng silid namin. Naupo sa gilid ng kama. Nagmumuni muni ng ilang sandali hanggang sa mapansin ko ang isang nakatiklop na papel sa ibabaw ng lamesa na napatungan ng cellphone ko.

Kunot ang nuo ko na kinuha iyon. At ganun na lang ang pagsikbo ng tibok ng puso ko ng makita kung ano ang nakasulat sa papel..

My little hamster… mi amore…

……

……

……

……

……

……

……

……

Wait for me!!

Vienn!!

PH4 #51: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤ VIENN POV: ¤¤¤

“May tawag mula sa taas, DG.” Sagot sa akin ni SPO2 George ng masagot ko ang tawag niya.

Halos kakaidlip lang ni Vience kanina kaya naman mabilis na sinagot ko ang tawag nito para hindi siya magising.

“Okay! Give me a minute. I will call the President.” Maingat na umalis ako sa tabi niya. Siniguradong hindi siya magising ng lumabas ako ng silid namin at dumeretso ng library ko.

Agad akong tumawag sa Malacañang at PA ng Presidente ang sumagot ng tawag ko.

“Sandali lang po DG Anderson.” Ilang sigundo lang ay ang Presidente na ang kausap ko.

Hindi man ako madalas makausap ang Presidente pero hindi ko ipagkakailang malapit ako dito.

Isa ang Presidente ang nagluklok sa akin sa ranggo ko ngayon dahil sa minsan kong pagligtas sa kanya ng tambangan ito ng may inggit sa kanya.

Masasabi kong isa ako sa nagbuwis ng buhay para lamang mailigtas ito at ako mismo ang sumalo sa bala sanang tatama dito.

Hindi ko naman na isip noon na bigla akong maluloklok sa ranggo ko ngayon dahil sa ginawa ko pero… binigyan niya ako ng isang napakalaking pabuya.

Oo! Nagsimula lang naman lahat sa ibaba.. at kailangang ipakita o magpursige para tumaas ang ranggo. At iyon ang ginagawa ko noon. Ang iba naman ay mabilis umangat kahit walang ginagawa basta may kapit sa taas.

Hindi ko inisip na gamitin ang Apelyedo ko at gumamit ng pera para agad na umangat ng ranggo bagkus nagpakahirap muna ako.

Hanggang sa isang araw ay isa ako sa napasama para mag escort sa bagong luklok na presidente. At sa kasamaang palad ay natambangan kami at doon na nagsimula ang bagong yugto ko sa pulisya.

Pero… kahit na naluklok na ako bilang DG ay nakiusap naman ako dito na gusto ko paring magtrabaho katulad ng dati.

Akala ko ay madi-disappoint ang Presidente dahil ayaw kong manatili lang camp crame at ako na lang dapat ang magtalaga sa mga gawain sa babaan ko pero… mas namangha pa ito sa akin dahil mas gusto ko daw na ako ang nagbubuwis ng buhay kaysa maghintay na lang ng ibabalita sa akin.

Kaya naman… pinili ko ang pulisyang malapit lamang sa mga negosyo ding ipinagkatiwala ng lolo para kahit abala ako sa pulisya ay kaya ko paring isabay ang trabaho ko doon.

“DG Anderson, Long time no chat.”

Napakurap ako dahil sa pagbabaliktanaw ko. Tumikhim muna ako bago nagsalita.

“Good evening Mr. President..” magalang ng pagbati ko. Kahit wala ito sa harap ko ay kusa akong tumindig ng tayo na para bang nasa harapan lamang nito.

“Good Evening young man… It’s been a while simula ng huli tayong nagkausap.”

Kahit papaano ay napangiti ako ng marinig ko ang tawag nito sa akin. Matapos ang Pormal na pagbati nito kanina ay para na itong nakikipag usap sa akin na hindi isang Presidente ng bansa.

“I’m not that young man anymore mr. President.”

“Yeah! And still my life savior. Hindi ako magtatagal sa kinaluluklokan ko kung hindi mo itinaya ang buhay mo noon sa akin. And thank you for that again.”

“Trabaho ko ang itaya ang buhay ko para sa presidente. At kahit naman siguro iba noon ang inieskortan namin ay gagawin ko parin iyon.”

“That’s why hindi ako nagkamaling ilagay ka sa ranggo mo ngayon.”

“At salamat din sa bagay na iyan Mr. President.”

“You deserve it young man.”

May ilan pang mga bagay na halos ang mga pinag usapan namin ay tungkol sa nakaraan as what I expected.

“By the way mr. President, bakit nga po pala kayo napatawag kanina?” Pagbubukas ko na ng usapan. Kaya nga ako tumawag dahil ito ang unang tumawag sa pulisya kung saan ako dumistino.

“Well…” ilang sigundo din itong walang imik sa kabilang linya bago ko narinig ang isang buntong hininga. “Alam mo naman na isa ka sa pinagkakatiwalaan ko.”

“At maraming salamat sa tiwalang iyan mr. President. What it is?”

“And I know that this is not a part of your job.. but..”

“Kahit hindi man parte ng trabaho ko ang sinasabi niyo Mr. President.. basta ba kaya ko.. magagawan ko naman sigurong paglaanan ng oras ko.” Sagot ko dito.

“Kaya nga hindi ako nagkamaling ikaw ang piliin ko. Well, gaya ng sabi ko.. ikaw ang isa sa pinagkakatiwalaan ko. Kaya naman.. ipagkakatiwala ko sayo ang pagsama at pag escort sa anak ko.”

Hindi ko maitatago ang pagkakakunot ng nuo ko. Hindi yatat talagang hindi kasali iyon sa mga trabaho ko pero paano naman ako ngayon makakatanggi sa sinabi ng Presidente sa akin.

“Maasahan ba kita. DG Anderson.”

“Oo naman Mr. President.”

“Thank you, DG Anderson. Hindi talaga ako nagkamali sa pagpili sayo. Dito na lang sa Palasyo natin pag usapan ang lahat ng detalye bukas ng umaga at 9.”

“Sige po Mr. President.” Matapos akong makapag paalam dito ng maayos ay doon ako muling nagpakawala ng isang buntong hininga.

Naibalik ang telepono sa lamesa at nanatili pa ako ng ilang minuto ng wala ako halos kagalaw galaw bago ako umupo sa gilid.

Nag isip ng ilang bagay. At isa sa mga tumakbo sa kaisipan ko ay maaring ang pagsama at pag escort ko sa anak ng presidente na ang huli kong misyon bilang isang pulis.

At bukas… isisingit ko sa presidente ang bagay na iyon. Ang pagriritero ko ng maaga sa kapulisan para kay Vience.

I know! This is too much for me at aminado naman ako na mabigat din sa loob ko ang bitawan ang posisyon ko pero iyon na lang ang alam kong paraan para mas mapadaling mahalin niya ako.

¤¤¤ ¤¤¤

“Bantayan mo ng mabuti ang missy mo.” Bilin ko kay Lilian ng madaling araw habang naghahanda ako sa pagluwas ko papunta ng palasyo para sa pakikipagkita ko sa presidente.

“Sige po, 5th young master.”

“Ikaw na ang bahalang magpasensya sa kanya.. alam mo naman ang kalagayan niya. Dodoblehen ko na lang ang sahod mo kapag nakabalik ako.”

“Huwag kayong mag alala 5th young master. Kaya ko pong pagtiisan ang ugali ng missy.”

“Good to hear that..” ipinagpatuloy ko ang pag hahanda ko. Nag iwan nadin naman ako ng sulat sa para kanya.

Sulat na nagsasaad na huling misyong hahawakan ko bago ako magritiro sa ranggo ko.

“I love you mi amore..” masuyong dampi ng halik sa labi ang iginawad ko habang nasa kahimbingan parin siya ng tulog ng muli akong pumasok ng silid namin. “Hintayin mo ako.” Magaan ding dumantay ang palad ko sa ibabaw ng tiyan niya. Dinama ang may kaliitan pang umbok. “For you and for our triplets.. kaya kong isakripisyo ang ranggo ko. Kaya dapat hintayin mo ako.”

Pinagmasdan ko pa siya ng ilang minuto. Mabigat man ang naging hakbang ko na lumabas ng silid namin ay kailangan.. para sa huling trabaho ko. Para sa bagong buhay na haharapin kasama siya sa pagbabalik ko.

Maingat na hinila ang pinto at sa muling sinulyapan bago tuluyang sinara ang pintuan.

¤¤¤ ¤¤¤

“Good Morning Mr. President.” Pormal at magalang na pagbati ko sa Presidente ng dumating na ito. 15 minutes lang naman akong naghintay ay agad naman akong pinaglaanan ng oras nito.

Tumuwid ng tayo at sumaludo.

Sumaludo din naman sakin ang presidente. Matapos ang pormal na batian ay ngumiti na ito sa akin.

“Still good looking young man.”

Ngumiti na din ako kahit papaano. Hindi naman nito ipinaramdam na isa itong Presedente kundi para lamang itong isang malapit na kakilala para sa akin.

“Thank you Mr. President.”

“Umupo ka.. umupo ka muna.. magpapagawa ako ng meryenda para pagsaluhan habang nag uusap tayo at hinihintay ang anak ko.”

Tumalima naman ako. Naging magaan naman ang pag uusap namin. Pinag usapan ang pakay ko. Pero ang ikinabigat ng pagpapasya ko ay ang samahan daw ito ng dalawang buwan sa pupuntahan nito.

“Dalawang buwan lamang naman DG Anderson. Ikaw lang talaga ang maasahan ko pagdating sa pagbabantay. Alam kong kaya mong alagaan ang anak ko at iligtas ito sa kahit na anong mangyari katulad na lang ng pagliligtas mo sa akin noon.”

“Mr. Presedent…”

“Hindi ko naman siya mapilit na baguhin ang nakasanayan. Gusto din niyang makatulong sa mga mahihirap kaya naman nagpasya siya na pumunta doon para tignan ang kalagayan ng mga tao dun.” Dagdag pa ng Presidente. “Kung dito lang sana ay baka hahayaan ko na lang siya at ipapabantay sa iba pero masyadong malayo ang probinsyang iyon at hindi ako sigurado sa ugali ng mga tao doon baka ma y masama lang mangyari sa kanya kaysa makatulong..”

“Mr. President..”

Napatitig ito sa akin ng muli akong magsalita dahilan para maputol ang sinasabi nito.

“Tinatanggap ko ang trabaho Mr. President..” iyon ang mga katagang lumabas sa bibig ko bago tumindig ng upo at seryuso ding tumingin dito.

Kahit na alam kong masyado iyong matagal para sa akin dahil ang nasa isip ko ay si Vience.. kailangan ko paring gawin iyon dahil may isa naman akong salita.

“Pero sana.. tanggapin niyo din po ang pasya ko pagkatapos ng dalawang buwan na pagbabantay sa anak niyo.”

“Ano iyon DG Anderson?”

“I want to resign as Director General, mr. President.”

“What?”

“Yes Mr. President.”

“What so sudden DG Anderson?”

Isang payak na ngiti ang kumalawa sa mga labi ko. Pinagsalikop ang mga palad ko na nakapatong sa magkabilang hita ko.

“For personal matter Mr. President. And I hope, you will accept my early retirement letter.”

Hindi agad ito nagsalita. Sumimsim ng tsaa na nakatingin sa akin.

Ilang sandali pay umiling ito na may kasamang pagngiti at tumayo kaya napatayo nadin ako ng tuwid.

Lumapit ito sa akin at ipinatong ang isang kamay sa kaliwang balikat ko.

“Galing din ako sa pagkapulis noon DG Anderaon bago ko sinubok ang mas magulo ding mundo ng pulitika. At parang nakikinita ko na kung ano ang dahilan mo.”

“Mr. President….”

“For our love one na ayaw sa mga napili nating propessyon. At mas napapahanga mo akp ngayon DG Anderson.. I will still give you my honor for being a good example para sa buong kapulisan.”

“Thank you Mr. President.”

“Well…..”

“Dadddyyy.” Halos sabay kaming napalingon ng makarinig kami ng sigaw papasok sa kinaruruonan namin.

“Hijo.. come..” nakangiting inilahad ng Presidente ang mga kamay. Mabilis naman na lumapit ang anak nito at yumakap.

“By the way hijo.. this is DG Anderson.” Ilang sandali pa ay humarap na muli ang presidente sa akin.

“Nice to meet you Mr….”

“Just call me Aldrin, DG.” Nakangiting putol nito sa pagiging pormal ko.

“Mmmm, Nice to meet you Aldrin.”

“Me too.. I told daddy about it.. na hindi ko kailangan ng kasama pero nagpumilit parin siya. Pasensya na sa abala DG.”

“Okay lang Mr. Aldrin. Karangalan ko naman ang bantayan ang anak ng presidente.”

“Pero hindi parte ng trabaho mo.”

“Maybe… pero maayos naman na nakiusap ang mr. President kaya ko tinanggap.”

“Well, mukha naman magkakasundo kayo ng anak ko DG Anderson.. nasabi ko na ang lahat sayo para sa pupuntahan niyo kaya ipinagkakatiwala ko na ang anak ko sayo.”

“Sige Mr. President. Maaasahan niyo ako.”

Matapos ang ilang minuto ding pag uusap ay nagpaalam na kami dito. Kasama ko ang anak ng Presidente na nilisan ang palasyo.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Missy..” halatang nagulat sila lahat sa station ng bigla akong pumasok doon.

“Si Vienn?”

“Wala siya dito missy.. hindi ba siya nagsabi sayo?”

Hindi ako umimik.. nag iwan naman siya ng note sa akin pero ang nakalagay ay may mission siyang tatapusin at sinabi doon na iyon na ang huling mission na hahawakan niya. Kaya naman nag alala ako na baka kung anong klase iyong mission na ikakapahamak ng buhay niya.

“Mayroon. Pero wala ba siya dito? Maaga pa naman.”

“Kaninang madaling araw lang siya nandito missy. Tumuloy siya sa palasyo dahil sa pinatawag siya ng Presidente.” Sagot ni SPO2 George. “Tawagan mo na lang kaya missy.”

Natigilan ako. Naisip ko na iyon kanina pero nagdalawang isip ako. Ano naman ang sasabihin ko kung sakaling tatawagan ko siya?

“Pero huwag kang mag alala missy… hindi naman delikado ang pinuntahan ng DG.”

“Sigurado kayo? Hindi siya nagpunta para makipagbarilan?” Napansin ko ang bahagyang pagngiti nila sa sinabi ko. “Bakit? May nakakatawa ba sa sinabi ko?” Naiinis na tanong ko.

“Wala missy.. masaya lang kami dahil nakikita namin na nag aalala ka kay DG.. sigurado.. kapag nalaman ng DG na hinahanap niyo siya.. matutuwa yon.”

“Hmmmp… huwag niyong sasabihin na pumunta ako dito.”

“Sige missy.. pero kung gusto niyo naman malaman ang kalagayan ng DG.. tawagan niyo na lang siya.”

“I know. Sige.. aalis na ako. Basta huwag niyong sasabihin sa kanya kung tumawag siya sa inyo.”

“Oo naman missy… ang DG ang boss namin pero takot naman ang boss namin sayo.. kaya makakaasa ka missy.. haha.” Sabi pa nito na may kasamang mahinang tawa.

Umalis na ako.. kasama ko si Lilian na nagpunta ng pulisya dahil kabilin bilin daw naman niya na dapat daw ako alagaan. Kahit na ayaw ko sana pero may kakulitan talaga si Lilian kahit na sinigawan ko kanina.

“Uuwi na ba tayo missy?” Sinalubong ako ng makita akong palabas.

“Hindi pa.. pupunta pa ako sa kabila.” Sabay turo ng coffee shop na halos isang buwan ko ng hindi nabibisita dahil sa kalagayan ko.

Kahit naman papaano ay nagbago ang mood ng paglilihi ko.. hindi na ako madalas magduwal pero naging magana naman ako sa pagkain.

“Sige missy.. sasama parin ako.”

Hindi man ito lumapit ng husto sa akin ay umagapay parin naman ito sa paglalakad ko patawid ng kalsada.

Isang magandang pagbati ang isinalubong naman ng mga nagbabantay ng shop ng makapasok kami.

Iginala ko ang paningin ko sa paligid. Well, hindi na masama.. dahil ang daming customer ang nasa loob.

“Kumusta ang sale niyo?“tanong ko sa pinagkakatiwalaan ko sa caha.

“Maayos naman boss.. kumikita naman tayo ng malaki.”

“Salamat naman..”

Mabuti na lang.. kahit na hindi ko naasikaso ang cafe ay may pinagkakatiwalaan naman si Vienn na tumitingin sa bawat araw na kita ng shop kaya panatag ako na hindi ito malulugi.

Hindi naman ako nagpagagod sa pananatili ko ng shop. Nagmasid lamang ako. Hanggang sa nakatanggap ako ng tawag mula kay Vienn.

“Kailan ka babalik?” Hindi pa man ito nakakapagsalita sa kabilang linya ay iyon agad ang tinanong ko.

“ kumusta ka na.. “bagkus tanong niya kaysa sagutin ang tanong ko. “nasabi sa akin ni SPO2 George na nasa shop ka ngayon? Hindi mo man lang ba ako hinanap? Or kaya ka ngayon nandyan dahil hinihintay mo ang pag uwi ko?”

“Hmmp..”

“Mi amore.. alagaan mo ang sarili mo para sa akin… wala ako diyan para alagaan ka sa mga susunod na mga araw…”

“Bakit?” Kunot ang nuo kong tanong. “Hindi ka ba uuwi ngayon?”

“Sorry mi amore.. pero hindi ako makakauwi ngayon…”

“Ano? At bakit? Saan ka ngayon? Anong pinagawa sayo ng Presidente at bakit hindi ka uuwi agad.”

“Nag aalala ka ba para sa akin? Namimiss mo na ba ako? Hmmm?”

“Hmmp.. asa ka… umuwi ka na lang.”

“Yeah mi amore.. don’t worry.. babalik ako.. basta hintayin mo ang pagbabalik ko okay.. I love you.”

“ DG, lets go.“ Narinig ko na kausap sa kanya sa kabilang linya.

“Sino yon? Is he Gay?” Kuway tanong ko.. sigurado ako.. hindi iyon boses babae..“

“Yeah! Anak ng  Presidente mi amore.. sige mi amore.. tatawag ako ulit kapag nakarating na kami ng sa pupuntahan namin. Mag ingat ka.. I love you.” Hindi pa man ako nakakasagot ay naputol na ang kabilang linya.

Kunot ang nuo ko na tumingin sa screen ng phone ko at hindi ko mapigilang sumimangot.

Anak ng presidente ang kasama niya.  And that son of the President is gay…

“Hmmp..” gigil na ibinalik ko sa maliit na bag ang phone ko. Dahil doon ay nawala na ang gana kong manatili sa shop at agarang inaya pauwi si Lilian.

PH4 #52: Vienn ❤ Vience

Typos and grammatical erro ahead!!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“Maraming salamat.” Sumaludo ako ulit sa mga kapulisan matapos ang isang mainit na pagtanggap sa amin sa probinsyang pinuntahan namin ng anak ng Presidente.

Naitawag ko na kasi sa pinakahead nila ang pagdating namin kaya naman ganito kainit ang pagsalubong sa amin.

“Walang anuman iyon DG Anderson.. kami dapat ang magpasalamat dahil dito sa probinsya namin ang napili niyong puntahan. Isa iyong karangalan.” Sabi ng City Derector ng probinsya na si Police Colonel (PCOL) Santiago.

Tumango ako. Hindi naman umimik si Aldrin. Nanatiling nagmamasid lang at nakikinig sa usapan namin.

“Pasensya na DG, Sir Aldrin… tanging bahay kubo lamang ang maibibigay naming accommodation. Pero maganda naman po ang mga bahay kubo dito sa amin. Isa kasi iyon sa mga isa sa pinagkukunan ng hanapbuhay ng probinsya.”

“Sapat na sa amin ang may matibay na haligi at bubong na titirahan sa pananatili namin dito. Hindi naman kami narito para tumingin ng magandang titirahan.”

“Salamat naman DG kung ganun.. makakahinga ako ng maluwag sa pagpapanatili namin sa inyo dito.”

“Ikaw Aldrin? Ayos lang ba ang manatili ka sa bahay kubo sa dalawang buwan mong pananatili dito?” Baling ko dito.

“Oo naman DG. Hindi din naman ako mapili. Saka narito ako para magbigay ng kaunting kaalaman sa mga batang hindi na magawang makapasok ng paaralan dahil sa hirap ng buhay nila at layo ng papasukan.”

“Very well. Then.. can you show us the way his accommodation?”

“Yes DG. Lets go.. I will personally lead you the way.”

Limang minuto din naman ang ginugol namin para marating ang bahaykubo na tuyuluyan namin.

Malaki namang bahay kubo.  Iyong tipong pwede buhatin ang bahay.

“May dalawang silid iyan at may maliit ng kusina sa loob DG. Maayos na lahat ng mga pwede niyong gamitin sa pananatili dito sa amin. Ang banyo ay nasa likuran lamang ng bahay.”

“Salamat PCOL Santiago.”

“Kung ganun hindi na namin kayo muna gagambalain. Magpahinga na muna kayo ngayon DG at bukas na natin pag usapan ang mga dapat gawin para sa pagpapamahagi ng kaalam ni Sir Aldrin sa mga bata.”

“Sige PCOL Santiago.” Muli kong binalingan si Aldrin na ngayon ay abala na sa pagsisiyasat ng loob ng kubo. “Aldrin.. ayos na ba sa iyan sa iyo?”

“Oo DG.. maayos na ito. Salamat PCOL Santiago.” Kuway pasasalamat din nito.

“Wala iyong anuman Sir Aldrin.”

Maayos nang nagpaalam sina PCOL Santiago sa amin at ng ibang kasama nito.

“Ayusin ko lang ang mga gamit ko.” May ngiti sa labing sabi ni Aldrin. Tinulungan ko naman itong buhatin ang ilan sa mga gamit nito. “Ilapag mo na lang dyan DG. Salamat.”

“Yeah! Sabihan mo lang ako kapag may kailangan ka pa at kung kailangan mo ng tulong.” Seryusong sabi ko dito.

“Sige DG. Salamat ulit.”

“Okay! Pagkatapos mo diyan pwede ka ng magpahinga para may lakas ka bukas para sa pagsisimula ng pagtulong sa mga bata.” Tumango ito. “Lalabas lang muna ako para humanap ng signal. Basta huwag kang lalabas o lalayo ng kubo kapag wala kang kasama.”

Muli itong tumango. Iniwan na itong naging abala sa pag sasaayos ng mga dala nito.

Habang ako naman ay medyo napalayo sa kubo para maghanap ng signal. I want to call Vience.. I miss him already..

“My little hamster.” Naibubulong ko na lang habang hawak ang phone ko at nakataas iyon habang naglalakad. Hanggang sa tuluyan na akong nakahanap ng signal.

Naging sunod sunod ang pagtunog niyon at ganun na lang ang hindi ko mapigilang ngiti ng makitang galing lahat kay Vience ang mensahe.

I hate you!

Why didn’t you answer your phone.

Gutom na ako!

Hindi ka ba uuwi talaga?

Nahihilo ako.

Bumalik ka na kasi.

Hmmmp!

I hate you!

“You hated me but I still love you mi amore.” Sagot ko na para bang naririnig lang niya ako.

Tatawagan ko na sana siya ng makatanggap na ako ng tawag mula sa kanya.

“Bakit hindi ka matawagan. Siguro blinock mo ang no. Ko at ayaw mo akong kausap. Siguro…  masaya ka na kasama ang anak ng presidente kaya hindi mo nirereplayan ang mga mensahe ko.” Sunod sunod na sabi niya ng sagutin ko ang tawag niya.

Napapangiti na lamang ako. Hindi yata’t lagi akong makakarinig na naman ng panunumbat sa kanya. Walang pang isng buong araw na hindi ako nakatawag sa kanya o nakumusta ay sangkaterbak na tanong at panunumbat na ang narinig ko.

“Pasensya ka na Mi amore.. mahirap ang signal dito kaya hindi ako makatawag ng maayos sayo. Heto nga at kakahanap ko ng signal.”

“Hmmp! Hindi ako naniniwala.. ayaw mo lang talaga ako makausap.”

Napangiti na naman ako. Hindi na galit ang tuno ng boses niya. Kung hindi ako nagkakamali ay nakasimangot na siya ngayon at maluha luha habang nagsasalita.

“Of course not, mi amore. Bakit naman ayaw kitang makausap.. hmmm. I miss you.”

“Hmmmp! Miss daw ako.. mas ginusto mo nga na pumunta dyan.. ayaw mo lang talaga ako makasama..”

“C’mon… iyan ang wala sa listahan ko mi amore.. just bear it for a couple of days dahil talagang hindi ako makakauwi agad.. alagaan mo ang sarili mo.. ang mga babies nating okay..”

“Wala ka naman dito..hu hu hu.” Napangiti ako ng marinig ko ang paghikbi niya. “Nagugutom ako.. tapos wala ka.. wala ako gana kumain pero gutom ako.”

“Haha.” Mahinang tawa ko dahil sa sinabi niya. “Okay! Okay! Let me see you.. hmmm.”

Napatingin ako sa phone ko ng mamatay iyon.

“What a temper.” Pero ang akala ko na tapos na ang usapan namin ay nagkamali ako dahil tumawag siya through vedio call.

Napangiti na naman ako bago iyon sinagot.

“Let me see your face mi amore.”

Itinapat nga niya ang mukha sa camera. At tama ako.. nakasimangot na may nangingilid ng luha sa mga mata nito.

“Why are you crying? You miss me that much huh???”

“Ang layo layo mo kasi. Alam mo naman na ikaw lang ang gusto ko kasama.. tapos umalis ka. Ngayon gutom ako.pero wala naman ako gana?” Parang batang reklamo niya na nakasimangot pa.

“Then you can eat now while we are talking in the  phone.. hmmm.. how about that?”

Tumango siya.

“And remember not to scold Lilian.. siya lang ang kasama mo diyan at magbabantay sayo habang wala ako. Okay.”

Muli siyang tumango.

“Good little hamster. Now ask Lilian to bring you a food to eat.”

Agad naman siyang lumalima. Masunuring naglakad patungo ng kusina.

“Kakain na ako.” Narinig kong sabi niya.

“Sige po Missy.. sandali lang at ipaghahanda kita.”

Nakangiti akong nakatingin sa screen ng phone ko habang naghihintay na din na kumain siya.

Kitang kita ko na naging magana siya sa pagkain habang ang phone niya ay inilagay mismo iyon sa harapan niyang kumakain.

“Mi amore.”

“Hmmm.”

“Are you done? Did you eat well?” Tanong ko kahit na alam ko na nakakain siya naman ng maayos.

“Oo. Nabusog ako.”

“Well, ayaw ko man sanang putulin ang usapan natin. But I need to go.. I will call you again tomorrow.”

“Ehhhhh.. bakit kasi need mo patayin. Wala ba talagang signal sa titirahan mo? Wait. Saan matutulog ang anak ng presidente? Don’t tell me that you were living at the same house?”

Nagpakawala ako ng buntong hininga.

“Yeah! But… hey.. “ kunot ang nuo.. kamot ang ulo na ibinulsa ko ang phone ko matapos niya akong babaan ng phone. “My little hamster.. such a brat..still a brat.” Naiiling na lang akong bumalik ng kubo.

¤¤¤ ¤¤¤

“Kumpleto na pala ang mga gamit dito sa loob. Magluluto ako ng hapunan natin DG. Anong gusto mong kainin?”

“You don’t need too.. nagyaya si PCOL Santiago ngayon sa station at gusto na doon tayo ngayon kumain para na rin daw sa pa welcome nila sayo at pasasalamat sa pagtulong mo.”

“Ganun ba DG. Sige. Mag hahanda na lang ako sa pagpunta doon kung ganun.”

“Yeah! Just relax your self a bit.”

“Oo, DG. Medyo kinakabahan ako. Akala ko kasi kapag nandito na ako ay ganun lamang kasemple pero hindi pala.”

“Kaya mo iyan. Isipin mo lang na ang dahilan kung bakit mo napiling pumunta dito. Marami kang matutulungan.”

Tumango ito. Nagpakawala ng isang malalim na paghinga bago ngumiti. Magkatulad ito ng kanyang ama. Mapagkawang gawa kaya nakikinita ko na, na magugustuhan ito ng mga taong bayan dito sa probinsya.

¤¤¤ ¤¤¤

Kaunting salo salo nga ang inihanda nila para sa pawelcome nila sa amin para sa unang gabi namin dito sa probinsya. Ilan din sa mga mamayan nila ang sumalo sa amin sa mismong labas ng maliit na maliit na police station. Kalapit na lang ng maliit ding barangay hall nila.

“Maraming salamat sa pagpili sa probinsya namin para tulungan niyo sir Aldrin.” Sabi ng pinakahead naman ng probinsya.

Hindi nga din masasabing isa talagang probinsya kundi para lamang isang baranggay ng kalapit na probinsya dahil sa liit ng nasabing lugar. Wala ding mga naturang opisyal. Kapitan lamang yata ang pinakamataas na opisyal nila na isa ngayon sa kasama naming naghapunan.

Hindi pa halos kilala ang lugar kaya naman hindi pa naluluklukan ng mga mataas na opisyal katulad ng mayor o congresman o governador na siya sanang tatayong pinakaaama ng lugar nila.

Pero hindi naman masyadong isolated ang lugar dahil may power na ng kuryente ang mga mahahalagang gusali tulad ng pulisya at ang barangay nila. Ilang mga kabahayan kaya kahit papaano ay maliwanag ang paligid.

“Huwag na muna kayong magpasalat. Wala pa naman akong nagagawa. Gusto ko lang talagang makatulong tulad ng aking ama.”

“Malaking bagay na ang pagpunta at pagkilala niyo dito sa lugar namin sir Aldrin.”

Wala na yatang katapusang pasasalamat ang mangyayari. Mabuti na lang at ilan sa mga dumalo sa munting salo salo ay nagyaya ng ituloy ang kasiyahan.

May kantahan at kaunting inuman ang ilang mga police. Ako man ay tumikim din ng kaunting alak para hindi naman nila sabihin hindi ako marunong makisama.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Gusto kong magwala dahil hinahanap ko siya pero hindi naman siya makakauwi. Isa pa naiinis ako dahil sa iisang bahay lang daw sila nakatira ng anak ng presidente.

“Missy, kumalma lamang kayo.. makakasama iyan sa kalagayan mo.” Si Lilian.

Matalim na tinapunan ko pa ito ng tingin pero hindi ko naman balak sigawan. Kabilin bilinan niya na huwag ko daw sisigawan dahil ito lang ang makakasama ko habang wala siya.

“Paano ako mag rerelax?” Gigil na sagot ko. “Hindi mo ba alam na may kasamang iba ang young master mo? What if akitin siya ng anak ng presidente na iyon? Paano na lang ang mga babies ko kung wala na silang ama.”

“Missy naman.. hindi iyan magagawa ng 5th young mastet. At sigurado naman ako na hindi basta basta naakit si sir sa iba.”

“Hmmp! Hindi mo iyan masasabi kung tukso ang lumalapit sa kanya.”

“Oo naman missy. Sabihin na nating tukso ang lumalapit sa kanya. At kahit noong hindi pa man niya kayo nakikilala ay nasa paligid lamang niya ang tukso pero isa man sa mga iyon ay walang nagtagumpay hanggang sa dumating kayo. Nakikita mo naman siguro at nararamdaman missy kung gaano ka kahalaga ngayon sa 5th young master..”

Napasimangot ako. Alam ko naman iyon at lagi niyang ipinaparamdam simula ng mabuntis ako. At sinabing mahal niya ako pero hindi ko parin maalis sa isipan ko na isa ding gay ang kasama niya ngayon?

What if malandi pala ang gay na iyon tapos akitin siya talaga nito?

Hmmp!

Hindi ako makakapayag. Magwawala ako.. kakalbuhin ko ang baklang iyon kapag nagkamali ito.

“What if ihatid mo ako doon sa kanya ngayon?”

“Missy!!!”

“Iyon lang ang alam kong paraan para mapanatag ako.”

“Pero missy.. hindi pwede… saka hindi ko alam kung saan sila nagpunta.”

“Di tanungin ko kay SPO2 George.”

“Missy naman.. huwag naman ganyan.. libangin mo na lang ang sarili mo sa ibang bagay.. diba kasama niyo naman ako at may isang pulis na kasama natin ngayon na nasa labas. Bukas pwede tayong mamasyal.. mag shopping ng  pwedeng gamitin ng mga babies niyo.”

“Huh!” Natigilan ako. Oo nga naman.. mag aapat na buwan na ang nasa tiyan ko at medyo pansin na ang umbok ng tiyan ko. “Pwede na ba?” Tanong ko na may kasamang haplos sa tiyan ko.

“Pwede na iyan missy. Pwede din tayong magpasama sa mama niyo para naman may time bonding pa kayo ng mga magulang mo.”

“Sige.. tatawagan ko si mama.. sasabihin ko mag sho-shopping kami bukas.” Nakangiti kong sabi dito. Nawala na ng tuluyan sa isip ko ang pagkainis ko kay Vienn dahil wala siya. Nabaling na sa sinabi ni Lilian ang isip ko.

“Sige missy..”

Nakangiti akong tumalikod. Masaya akong pumanhik ng silid ko. Maaga akong matutulog ngayon para hindi na ako magduwal mamaya at maganda ang gising ko bukas.

“Good night missy.”

“Good night.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Wahhhhh. Hu hu hu.” Sigaw at iyak ko kinabumagahan. Nagising ako at dumeretso ng banyo dahil masama ang naging gising ko.

Alas sinco pa lang ng umaga pero nagising na ako dahil pakiramdam ko ay babaliktad ang sikmura ko.

“Missy, heto uminom k muna ng tubig.” Kinuha ko naman dito ang baso ng tubig at uminom matapos magmumog.

“Si Vienn.. hindi pa ba siya umuuwi? Hindi pa ba siya tumatawag?” Sunod sunod na tanong ko na may kasamang pagsinok.

“Wala pa naman…” natigil ito sa pagsasalita ng tumunog ang phone ko. “Sandali missy at kukunin ko.” Nagmamadaling lumabas para kunin na ang phone ko. “Ang 5th young master, missy.”

Mabilis ko naman iyong kinuha at sinagot. Vedio call iyon. Pero ng sagutin ko ay kaunting liwanag lamang sa mukha niya ang nakita ko. Liwanag mula sa cp lang niya.

“Hey! Are you okay? Where are you? Are you crying?” Sunod sunod ding sagot niya.

“A-ang sama ng pakiramdam ko. Paggising ko nagduwal na naman ako.”

“Mmm, sorry to hear that mi amore… wala ako dyan para samahan ka.”

“Hmmp. B-bakit ang dilim diyan?”

“Alas cinco palang ng umaga mi amore. Saka nandito ako sa kung saan may signal katulad kahapon.”

“Bakit ang aga mo nagising?”

“Para matawagan ka mi amore.. I miss you.. i wanna hug yoi right now.. kiss you.. hmmm.”

“Di umuwi ka mara magawa mo iyan.”

“Little hamster.. kung pwede lang sana at pwede kong pabayaan ang anak ng presidente ay gagawin ko. But don’t worry mi amore.. after this.. hindi na ako lalayo sayo.. magkakasama na tayo..”

Natigilan ako sa huli nitong sinabi.. naalala ko ang nasa sulat niya na matapos ang mission niya ngayon ay magriritiro na siya para daw sa akin. Para sa amin ng mga babies namin

“Pero bumalik ka na. Pwede namang iba na lang ang ipasama sa anak ng presidente.. bakit kasi ikaw pa.”

“Mi amore.. ang presidente ang nakiusap sa akin at hindi ko naman iyon basta mahihindian.. Mmm… lets not talk about it.. how was it? Are you okay?” Pang iiba niya ng usapan.

Umiling ako dahil iyon naman ang totoo. Ang sama ng pakiramdam ko at gusto ko ding maramdaman ang mga yakap at halik niya.

“Bumalik ka na.. miss na kita.” Hindi ko na mapigilang sabihin iyon.

“Huh!.” Tila nagulat naman sa sinabi ko at nakipagtitigan sa akin mula sa phone call. “You miss me? Hmmm? Really?”

“Oo, kaya bumalik ka na.” Sigaw ko.

Nakita ko ang pagngiti niya. “Oh little hamster.. I miss you too.. damn! I wanna hug you right now mi amore.”

“Hmmp!.”

“Yes mi amore.. I really want to hug you right now.. mmmm. I’m so happy to hear those words from you.”

“Hmmp! Mas pinili mo naman ang pumunta dyan kaysa samahan ako.” Hindi ko mapigilang mapalabi. Wala akong pakialam kung magmukha akong bata sa harapan niya. Eh sa gusto kong maglambing sa kanya. Gusto ko ang lambingin niya ako.

May ilang minuto din na nag usap kami. Halos lahat sweet talk ang narinig ko sa kanya na nagpakilig naman sa akin. Palaging isinisingit ang salitang mahal niya ako. Gusto ko na ding sabihing mahal ko siya pero gusto ko kapag kaharap ko na siya ng personal.

“Umuwi ka kaagad.. para marinig mo ang sagot ko diyan.”

“Huh! Hear your answer about…”

“Basta..”

“Mi amore… mi amore..”

“S-sige na.. maayos na ang pakiramdam ko. Lumiliwanag na din. Pupunta pala kami nina mama sa mall. Mag sho-shopping kami..”

“Mmm! Okay mi amore.. basta mag ingat ka okay. Don’t let others accompany you except your parents and Lilian. Okay.”

Tumango ako.

“I really hate to end our call but I need too mi amore.. always remember.. I love you.”

“Okay! Mag ingat ka din diyan.”

“Thank you mi amore. I will.”

Magaan naman ang loob kong pinutol ang usapan namin. Kahit papaano ay naging maganda naman ang umaga ko matapos ko siyang makausap. Makita ang ngiti niya ng sabihin kong miss ko din siya.

“Missy, okay na ba ang pakiramdam mo?”

Tumango ako. “Anong oras ba tayo pupunta?”

“Maaga pa naman missy. Maghahanda lang muna ako ng agahan natin ng mga magulang mo”

“Sige.. mahihiga pa muna ako saglit.. tawagin mo ako kapag dumating na sina mama.”

“Sige missy. Pahinga ka na muna.”

Agad na itong lumabas matapos akong alalayang makabalik ng kama.

Yakap ko ang unan niya na hindi pa napalitan at inamoy iyon.

“I miss you.” Bulong ko. At sa pagkakayakap ko sa unan ay muli akong hinila ng antok ang kamalayan ko.

PH4 #53: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“No!.” Napasigaw ako ng bigla akong bumangga sa nakasalubong kong lalaki. Sa lakas ng impack ng pagkakabangga ko ay siguradong sa sahig ang bagsak ko at iyon ang hindi dapat mangyari.

Ang mga babies ko. Baka may masamang mangyari sa kanila kung babagsak ako sa semento.

Pumikit ako ng mariin?

Please! Someone help me not to fall. Iyon ang dalangin ko sa mga sandaling pabagsak na ako sa sahig.

“Are you okay?.” Iyon ang narinig ko na nakapagpamulat sa aking mga mata. “Hey you! Watch your way.” May galit pa na sita nito.

Hindi ako bumagsak dahil nasalo ako nito bago pa man ako tuluyang matumba.

“S-salamat.” Halos walang boses na lumabas sa bibig ko dahil sa pinaghalong takot at pangamba. Dahil kung walang sumalo sa akin ay posebleng may masamang mangyari sa dinadala ko.

“Anak okay ka lang? Wala bang masakit sayo?” Napalingon ako. Kinuha ako mula sa pagkakahawak sa sumalo sa akin.

“A-ayos lamang ako mama.” Sagot ko saka ako muling bumaling sa lalaki. Doon ko na napagtanto na kilala ko ito.

Pinagkatitigan at inaalala kong ano na naman ang pangalan nito.

“Huwag kang tumakbo sa mga ganitong lugar dahil marami kang tao na madidesgrasya.” Muli ay paninita nito sa bumunggo sa akin.

“Sorry po.” Matapos itong humingi ng tawad dito ay mabilis ang ginawa nitong pagkaripas ng takbo.

“Okay ka lang? May masakit ba sayo?” Ilang sandali lang ay humarap na ito sa akin.

Kusa namang gumalaw ang ulo ko at tumango.

Isang guhit ng ngiti ang napaskil sa labi niya. “Good.” Pumatong pa ang isang kamay nito sa ulo ko at bahagyang nilaro ang buhok ko.

Bago pa man ako makaiwas ay inalis na nito ang kamay mula sa akin.

“Salamat.” Muli kong pasasalamat dito dahil kung hindi sa kanya ay baka napahamak na ang mga baby ko.

“Wala iyong anuman..”

“Good morning General.” Sabay naman kaming napalingon ng magsalita si SPO2 George na sumama din sa amin kanina. Nagbigay galang at sumaludo.

Binilinan din daw ito ni Vienn na bantayan ako kapag gusto kong lumabas ng ganito.

“Good Morning to SPO2 George.” Sabay saludo din dito.

“Maraming salamat po sa pagsalo kay Missy General.”

“Missy?”

“Ah! Tawag po namin sa boyfriend ng 5th young master sir.” Si Lilian naman ang sumingit para sumagot. “Nagpapasalamat din po ako sa pagsalo kay missy. Dahil kung hindi lagot kaming lahat sa 5th young master.”

Bakit pakiramdam ko ay hindi sila aware sa mga sinasabi nila. Hindi ba nila nakikilala ang kausap at bakit parang may ibig sabihin ang pangdidiin nila ang tungkol kay Vienn.

“Oh! Really.” Hindi ko naman nakitaan ito ng pagkagulat sa mga narinig bagkus para pa itong naamuse sa narinig. “Well, masaya ako na nakatulong ako.”

Kahit sina mama at papa ay nagpasalamat din dito.

“Well, if you don’t mind.. bakit hindi tayo muna kumain… total narito na lang din tayo.. lebre ko.”

“Huh!.”

“Naku, General. Ako na po ang nagpapasalamat.” Si SPO2 George. “Pero may ibinigay po sa akin ang DG para sa memeryendahin ni Missy.. kaya huwag na kayong mag abala.”

“Mmm, siguro maaappreciate ko ang pasasalamat niyo kong hindi niyo ako tatanggihan sa imbitasyon ko.” Sabi nito na sa akin nakatingin. Hindi pinansin ang sinabi ni SPO2 George na halatang ayaw tanggapin ang imbitasyon nito.

“Ah.. eh..”

“Missy.”

“Hijo.”

Halos sabay sabay silang napatingin sa akin. Nagpalipat lipat din ang tingin ko sa kanila hanggang sa nagpasya akong tanggapin ang alok nito.

Hindi naman masama ang pagtanggap sa alok nito. Saka tama naman siya.. kung iyon lang ang paraan para maappreciate niya ang pasasalamat ko sa pagsalo sa akin ay hindi na ako tatanggi.

“Sige.. tinatanggap namin.. pero baka mamulubi ka.” Hinaluan ng pagbibiro para mawala ang kaunting tensyon sa pagitan nila.

Hindi man magsalita sina Lilian at SPO2 George at ang mga magulang ko ay halatang hindi nagustuhan ang pagpapasya ko.

“I don’t mind. Lets go.” Alok na nito sabay lahad ng kamay sa akin.

“Salamat.” Sabi ko at hindi pinansin ang kamay nito na nakalahad. Nauna ng naglakad hanggang sa sila na ang sumunod sa akin kung saan bang kainan ko gustong kumain.

¤¤¤ ¤¤¤

“Dito kina mama muna ako titira.” Sabi ko kay Lilian ng makauwi na kami sa bahay nina mama matapos ang halos maghapon na nasa labas.

“Pero missy….”

“Huwag kang mag alala.. maaalagaan naman ako nina mama at papa kung iyan ang inaalala mo. Saka wala naman ang boss mo sa bahay.”

“Ayos lamang Lilian hija… kami na muna ang bahala sa kanya habang wala si Mr. Anderson.. hindi naman namin papabayaan ang anak namin.” Sabad ng mama ng lumapit na ito sa amin.

Napansin ko ang pagpapakawala ng buntong hininga nito.

“Pwede bang sabihin na muna natin sa 5th young master missy bago ka lumipat sa mga magulang mo?”

“Hindi na kailangan.” Nakasimangot na sagot ko. Naiinis ako dahil kanina ko pa nga siya tinatawagan at talaga namang hindi siya maabot ng mga tawag ko dahil laging out of coverage daw ang number niya kaya bakit pa mag aabalang tawagan ito.

Maghapon na ang lumipas pero ang huling tawag niya ay kaninang madaling araw lamang at hindi na sinubukang tawagan ako.

“Pero missy.. alam mo naman na sa akin ka mas ibinilin ng 5th young master.. baka…”

“Ako na ang bahala kapag tumawag siya.. hindi naman yon magahalit kapag kinausap ko.”

“Eh..”

“Sige na.. umuwi na kayo. Dito na muna ako.”

Halatang ayaw akong iwanan ni Lilian pero tumalima rin naman ito kalaunan at mabigat sa boses nito ang magpaalam sa akin na uuwi na.

“Okay ka lang hijo?” Tanong na ng mama ng makaalis na sina Lilian at SPO2 George.

“Okay lamang mama.. huwag niyo akong alalahanin.”

“Hindi na ba sumasama ang pakiramdam mo?”

“Hindi na mama. Hindi na ganung kalala tulad noong una.” Sagot ko. “Sige mama.. papanhik muna ako ng silid ko. Gusto ko na munang magpahinga.”

“Sige hijo. Tatawagin na lang kita kapag nakapaghanda na ako ng hapunan. Oo nga pala.. anong gusto mong ulamin mamaya?”

“Kahit ano na lang po mama. Sige po.” Hindi ko na hinintay na makapagsalita si mama. Tuluyan na akong pumasok sa loob at pumanhik ng silid ko.

Nagpakawala ng isang malalim na paghinga ng makapasok na ako ng silid at umupo sa gilid ng kama.

Kinuha ang phone kp at tinignan iyon. Wala paring tawag mula sa kanya?

Naiinis at naiirita ako dahil hindi man lang talaga niya ako tinatawagan kahit kaunting oras o minuto lang sana.

Kung ano ano na tuloy ang tumatakbo sa isipan ko lalo na hindi lang siya nag iisa. Kasama ang anak ng presidente na iton..

“Hmmp! Humanda ka lang talaga sa akin oras na magluko ka. Makikita mo?” Nakasimangot na gigil kong itinilapon sa gitna ng kama ko ang phone ko.

Mabibigat man ang mga paa ko na kumilos ay nagpasya parin akong maglinis ng katawa kahit papano para mas maging maganda sa pakiramdam ko ang magpahinga.

“But I miss him?” Naluluha kong bulong habang naliligo ako. “I really miss him. Hu hu hu.” At hanggang sa matapos akong maligo ay patuloy kong sinasabi iyon. Nakahiga na sa kama at yakap ang unan na inisip na siya iyon at mahigpit kong niyakap.

“Bumalik ka na.” But still… hindi mangyayari iyon dahil nasa malayo naman siyang lugar kasama ang anak ng presidente…

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

May kahabaan ang nilakad namin para mapuntahan ang isang maliit na paaralan na ginawa ng mga resedente sa lugar.

Halata kay Aldrin na pagod dahil sa sunod sunod na paghugot niya ng malalim na paghinga ng maratinh namin ang nasabing paaralan na ginagamit nila.

“May ilan na ding mga volunteer tearcher ang mga pumarito dati kaya may ilang mga libro ang naipamahagi nila.” Si Ka Dencio na siyang pinakahead nga ng lugar.

“Marami din akong mga dinalang mga libro at iba pang mga kakailanganin ng mga batang gustong mag aral Ka Dencio kaya hindi na nila kailangang bumili ng mga gamit nila kung sakali mang gusto nilang matuto.” Mahabang saad ni Aldrin sa mga ito na ikinatuwa naman nila.

“Maraming salamat talaga Sir Aldrin. Isang napakalaking tulong sa lugar namin ang pagpunta niyo rito.”

“Wala pong anuman.. nga po pala.. ilan po ang mga bata dito sa lugar niyo?”

“Kakaunti lamang Sir Aldrin. Hindi naman kasi gaanung matao dito katulad ng ibayong barangay.. maliit lamang at talagang malayo sa kabihasnan.”

“Nasa 23 na bata ang may edad na lima hanggang siyam na taong gulang. Ang iba na nasa labing isa na ay natuto ng maghanap buhay at tumutulong na sa mga magulang kaya ayaw na nilang mag aral.”

“Sa dalawampo’t tatlong bata pwede na po silang pag aralin. Sasabihin ko kay ama na bigyan sila ng scholar kapag nakabalik na ako. Sa ngayon pa lang.. ako muna ang magtuturo sa kanila ng mga basic na aralin para maihanda sila kung sakali mang pumayag ang ama.”

“Sigurado namang papayag ang Presidente sa gusto mo Aldrin.. sa bait at mapagkawanggawa naman ng papa mo.. hindi niya iyon mababaliwala.”

Tumango siya sa sinabi ko.

Sa naging pag uusap namin ng Ka Demcio at ilan sa mga magulang na nakidalo sa pagdating namin ay maraming natuwa sa kanya.

Dumating din ang mga bata na nasabik na mag aral para matuto at nakita ang kakaibang tuwa sa mga mata nila habang  maipapamigay niya ang mga ilang libro at gamit sa pag aaral nila.

“Kaya mo bang magturo kahit ganito lamang ang sisilungan para sa pag aaral ng mga bata?” Tanong ko kay Aldrin habang abala parin kami sa pamimigay ng mga gamit sa mga bata.

“Oo naman.. kahit ganito lang naman ang paaralan ay kung talagang gusto nilang mag aral ay makakapag aral sila ng mabuti.”

“Yeah! Your right.. simulan mo lang naman sa pakikupagkilala sa mga bata para maging madali na lang sila ang makisama at mapalagay ang loob nila sayo.”

“Salamat din sa pagsama sa akin. Malaking tulong din ang nasa tabi kita para tulungan ako sa mga bata.”

Tumango ako.

Matapos ang pamimigay ay naging abala na ang ilang bata para usisahin ang mga naibigay sa kanila. Pinanuod na lang muna namin sila. Hinayaang damahin ang tuwa dahil sa mga bagong gamit.

Paglipas lamang ng isang oras ay sinimulan na niyang magpakilala sa mga ito. Nasa gilid na lamang ako at pinanuod siya kung paano magturo. Doon na naubos ang oras ko hanggang sa tuluyan ng maghapon at kailangan na din naming umuwi.

“Maraming salamat sa mga pakikinig niyo.” May ngiti sa mga labing sabi niya. “Mag ingat kayo sa pag uwi.. magkita kita tayo ulit bukas.”

“Maraming salamat din teacher Aldrin. Paalam po.”

“Tired?” Tanong ko habang pinapanuod ang pag alis ng mga bata habang siya ay inaayos ang mga ginamit sa pagtuturo.

“Mmmm! Hindi naman.” Nakangiti niyang sagot. Maayos na isinalansan ang mga libro sa ibabaw ng maliit na kabinet na nasa gilid. “Nakakatuwa nga at nakakagaan ng loob dahil gusto nilang matuto.”

“Yeah! At malaki ang maitutulong mo sa kanila.”

“Oo nga.. hindi ako nagkamali sa naging pagpapasya ko na tumulong sa kanila.”

“So! Lets go.. umuwi na din tayo.. malayo din ang lalakarin natin pabalik.”

“Sige.”

Magkaagapay na kaming naglakad pauwi.

“Dibale bukas daw may maipapahiram sa atin si PCOL Santiago na bigbike para sakyan natin. Kung pwede lang sana ang kotse na makapasok sa makitid na daan ay hindi tayo naglalakad ngayon.”

“Okay lamang iyon DG. Kaya ko naman.”

“Yeah!.” At habang naglalakad ay sinamahan na din ng kaunting usapan para kahit papaano ay hindi kami balutin ng katahimikan.

Naging abala sa pag uusap ng bigla siyang mapasigaw dahil may naapakan siyang nakausling bato at bago pa man siya bumagsak sa lupa ay mabilis ko naman siyang nahawakan sa kamay at nahila para hindi sa lupa bumagsak.

“Ayos ka lang?”

“Ugh! I d-don’t think so..” napangiwing sagot niya ng sinubukang tumayo sa sariling mga paa. “Natapilok ako.” Mahinang saad nito na may namuo ng luha sa gilid ng mga mata.

Muli akong humawak dito para alalayan.

“Humawak ka muna sa akin hanggang sa marating natin iyon.“sabay tingin sa hindi kalayuan tuod ng puno.

Tumango naman siya. Paika ika na siyang naglakad habang nakaalalay ako sa kanya. Hindi na halos maiapak ang isang paa.

“Umupo ka na muna ng masuri ko ang paa mo.”

“Awwww.. no! Masakit.” Bahagya niya akong itinulak ng hawakan ko ang paa niya at bahagyang pisilin iyon.

“Namaga agad.” Muli ko iyong tinignan.. napangiwi ulit ito ng bahagya ko iyong paikutin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago tumalikod dito. “C’mon, bubuhatin na lang kita hanggang sa bahay. Tutal hindi na kalayuan. Saka na tayo tumawag ng tulong kapag nandoon na tayo.”

“M-mabigat ako.”

“No big deal.. gustuhin mo bang manatili dito hanggang sa dumating ang tulong? Walang signal ng Phone dito kaya wala tayong matatawagan ng tulong dahil nauna na ang iba sa pag uwi.”

“P-pero…”

“No more but’s Aldrin… c’mon.” Sabay tapik ng balikat ko.

Ilang sigundo ding hindi muna ito gumalaw hanggang sa tuluyang nakapagpasya at sumampa sa likod ko.

Well, hindi naman ito mabigat katulad ng sinabi nito kanina. Sa katunayan ay para lamang batang nagpakarga sa likod ko.

Hindi na ito umimik habang nagsimula na akong maglakad kaya nabalot kami ng katahimikan hanggang sa makarating kami ng kubo.

“Huwag mo munang igagalaw ang paa mo. Tatawag lamang ako ng tulong.”

“S-salamat.” Nakayukong sagot nito.

Lumabas na ako. Gamit ang kotse ko ay tinungo ang barangay hall kung saan ko makikita si PCOL Santiago.

“DG, may kailangan ka?”

“Natapilok si Aldrin at namamaga na ang paa niya. May tagahilot ba dito?” Agad na sagot ko at tanong.

“Si Ka Dencio ang manghihilot dito ng mga nababalian. Sandali at sasabihan ko ang kasama ko na tawagin si Ka Dencio.”

Mabilis namang dumating sina Ka Dencio at kasama ko ng bumalik ng kubo. Agad na tinignan ang paa ni Aldrin at hinilot iyon.

“Awwww.” Mahinang daing nito. Kagat ang labi na may ilang luha ng nagsitakasan sa mga mata nito.

“Sandali na lang Sir Aldrin. Matatapos na ito. May naipit na ugat kaya agad na namaga ang paa mo.” Sabi ni Ka Dencio habang abala ang kamay sa paghihilot sa paa nito.

Ilang minuto din ang ginugol ni ka Dencio hanggang sa matapos na nitong hilutin ang paa ni Aldrin. Maayos na tinapalan ng dahong gamot at binalot ng malinis na tela.

“Bukas maayos na ito at pwede mo ng mailakad ulit.. basta huwag mong babasahin muna ng tubig.”

“Maraming salamat po Ka Dencio. Nakaabala pa tuloy ako sa inyo.”

“Hindi malaking abala ang panggagamot ko sa paa mo Sir Aldrin kaya huwag mo ng pag kaisipin iyon.”

Bahagyang tumango bago niyuko at tinignan ang sariling mga paa.

“Ihahatid ko na po kayo sa labasan ka Dencio.”

“Hindi na kailangan DG Anderson. Mauuna na ako at ng makapagpahinga na kayo.”

Tanging ang tanaw na lang ang naghatid sa paglabas ni ka Dencio palabas ng kubo.

Muling nabalot ng katahimikan ang paligid ng wala na si Ka Dencio ng ilang minuto bago ako nagpasyang magsalita.

“Dumito ka lang muna at magsasaing lamang ako ng kakainin natin.”

“Pasensya ka na DG.. naging pabigat tuloy ako sayo.”

“Hindi mo naman ginusto ang matapilok.. kaya huwag mong sabihin iyan. Sige na. At ng magluluto muna ako ng kakainin natin.”

“Sige.. p-pero..”

“Ano iyon? May kailangan ka pa ba?”

“G-gusto ko s-sanang pumunta ng banyo..” tila nahihiyang saad nito.

“Diba sinabi ni ka Dencio na hindi pwedeng basain ang paa mo?”

“Hindi ko naman babasahin. Kailangan ko lang talagang makapagbihis kasi nanlalagkit ang katawan ko.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ako pumayad.

“Sige.. sandali lang at ihahanda ko ang uupuan mo doon para hindi mo kailangang tumayo.”

“Salamat.”

Hindi na ako umimik. Inayos ang kakailanganin nito bago ko din siya binuhat hanggang sa banyo.

“Tawagin mo ako kapag tapos ka na.  Basta tandaan mo na hindi dapat mabasa iyan.” Sabay tingin sa paa nitong may benda.

“Oo.. salamat ulit.”

“Lalabas na ako.” Hinila ang pinto pasara ng makalabas na ako.

¤¤¤ ¤¤¤

“I hate you.” Sigaw niya sa kabilang linya ng tawagan ko siya pasado alas otso na ng gabi.

Tinapos ko munang makakain kami ni Aldrin at maipasok sa silid nito bago ako tumawag sa kanya.

Naiiling na napapangiti ako dahil kahit na sigaw ang una kong narinig mula sa kanya ay napawi na lahat ng pagod ko dahil doon.

“Mmmm, but I miss you a lot mi amore.” Paglalambing ko. Alam ko na kung nasa harapan lang niya ako ngayon at nilambing ko ng ganito ay agad siyang kakalma at maglalambing na din siya sa akin.

Parang gusto ko nga na hindi na matigil ang pagliliihi niya para kahit hindi niya sabihing mahal niya ako ay naglalambing parin siya sa akin.

“Hmmmp! Kung na miss mo ako… bakit ngayon ka lang tumawag? Hindi mo na ako naalala.. hindi mo na naaalala na dinadala ko ang triplets natin.”

“Of course not mi amore.. minu-minuto nga kitang naalala. Kung hindi lang ako nakapangako sa presidente ay baka umuwi na ako ngayon para lamang makita ka.”

“Hmmmp… di ako naniniwala.. mas gusto mo na nga diyan. Unti unti mo na akong nakakalimutan.”

“Mi amore.. that won’t happen… at wala akong balak na kalimutan ka.. katunayan.. misa na miss na miss na kitang mahawakan.. gusto na ulit kitang mahalikan… hmmm…”

“Di umuwi ka na para magawa mo iyan.. hmmmp.” Parang batang matampuhin lang ba.. he is really cute.. na lalo akong nasasabik sa kanya.

“By the… kumusta ang maghapon mo?” Pang iiba ko na lang ng usapan.

“Ehh! O-okay naman.. kaso muntikan akong natumba kanina sa mall.”

“What?” Hindi ko napigilan ang magtaas ng boses. “Are you okay? What happened? Anong ginagawa ni SPO2 George at hindi ka binabantayan ng maayos?” Galit na sunod sunod na tanong ko.

Ako naman ngayon ang nakaramdam ng galit? Pag aalala?

“Ayos lang ako. Hindi naman ako nasaktan? Hindi naman ako natumba?”

“Hayst! What a relief…… then?” Nakahinga ako ng maluwang.  Dahil kong sasabihin niyang nasaktan siya ay baka hindi ko na matutupad ang pangako ko sa presidente na alagaan ang anak nito.

Nakaramdam ako ng pagkahabag.

“Nabunggo kasi ako kanina ng bata kaya nawalan ako ng balanse.. pero nasalo naman ako ni General Baker.” Kwento pa niya na muling nakapagpainit ng bunbunan ko.

“General Baker? At paano namang napunta doon ang Baker na iyon?”

“Hindi ko alam? Nagkataon lang naman iyon.. mabuti nga nandoon siya kanina dahil kung hindi baka may masamang nangyari sa akin at baka nasaktan pa ang mga babies natin.” Parang bata pang paliwanag niya.

Oo, nandoon na ako at nagpapasalamat na walang nangyari sa kanyang masama pero ang isiping ang sumalo sa kanya ay ang General Baker na iyon ay nakaramdam ako ng pagliliyab ng galit sa dibdib ko.

Hindi yata’t ipinapahiwatig ng pagkakataon na sinasadya ng Baker na iyon na aaligid aligid lang sa kanya at ngayon nakitang wala ako sa tabi niya ay gumagawa ito ng paraan para makalapit sa kanya.

“Damn that Baker.” Hindi ko mapigilang magmura.

“Why?“nasa tuno niya ang pagtataka.

“Don’t let that Baker near at you again. Do you understand?”

“Huh?”

“I said do you understand?” May kalakasang boses na pang uulit ko.

“Bakit mo ako sinisigawan.. hmmmp. I hate you.” Sigaw din niya sa akin. Saka ko na lang napagtanto na nabigla siya sa pagsigaw ko ng marinig ko na ang end tone sa kabilang linya.

“Damn it. Damn it.” Hindi ko mapigilan ang sunod sunod na mura ko.

Sorry me amore.. pls. Answer the phone.!

Text ko sa kanya pero ignore lang niya ang text ko. Hindi na sinagot ang tawag ko. Paukit ulit hanggang sa inabot na ako ng halos isang oras ng mahigit na sinusubukan ko siyang tawagan pero nanatiling walang sagit mula sa kanya.

Sorry mi amore.. I need to go! Mag usap tayo ulit bukas.. please..

Nanlukumo akong bumalik ng kubo kahit ayaw ko pa sana. Susubukan ko na lang aiyang tawagan ulit bukas ng maaga baka sakaling humupa na ang galit niya sa akin.

Hindi ko lang talaga napigilan ang sarili ko kanina.. dahil talagang pakiramdam ko ay nanadya ang Baker na iyon. Balak ba niyang agawin siya sa akin?

No! Hindi ako makakapayag.. dahil makakapatay ako ng isang General kung nagkamali siya ng hakbang!

PH4 #54: Vience & Vienn

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Naiinis na ibinaba ko ang phone ko dahil hindi ko matawagan ang numero niya. Tinawagan ko si Lilian pero hindi daw siya sa bahay natulog kundi sa bahay ng mga magulang niya.

Tinawagan ko na din ang mga magulang niya pero ayaw naman daw niya akong kausapin kaya naman mas nakaramdam ako ng inis na may kasamang pag aalala sa kanya.

“C’mon little hamster..” gigil na saad ko habang nakatitig ako sa screen ng phone ko pero sadyang walang sagot mula sa kanya.

Hindi ko naman sinadyang pagtaasan siya ng boses kagabi. Nabigla lamang ako dahil sa nalaman ko na umaaligid sa kanya ang Baker na iyon na halatang nananadya habang wala ako sa paligid.

“DG, ayos ka lang?” Napaangat ang tingin ko kay Aldrin ng nagpasya na akong bumalik ng kubo.

Nakaupo ito sa maliit na balkonahe ng kubo na halatang hinihintay ako.

“Bakit mo natanong Aldrin? Ako dapat ang magtanong sayo kung maayos mo ng nailalakad ang paa mo?” Balik tanong ko dito.

Tulog pa ito ng umalis ako ng kubo para maghanap ng signal.

“Masakit parin kapag naiaapak ko siya pero kaya ko ng ihakbang kahit papaano.”

“Thats good to hear.. pero huwag mo muna masyado pwesrsahin dahil baka bumalik ang pamamaga at maging mas malala pa ang kasasapitan ng paa mo.”

Tumango ito. May kiming ngiti na gumuhit sa mga labi.

Naiiling ako na bahagya itong pinagmasdan.

Mas maliit ito kaysa kay Vience. Mag kasing katawan lamang siguro. Halos may pagkakapero sila sa built ng katawan ang kaibahan lamang ay ang ugali.

Mahinhin ito sa kilos na parang tunay na babae.. pero si Vience… lihim akong napangiti habang naiisip ko ang ugali niya na isa sa mga nagustuhan ko.

That’s why I love him. Sa loob loob ko. Hindi  matatawag ang pansin ko kung hindi niya ako noon inaaway. Hindi hinahampas.. hindi kinukurot.. at higit sa lahat hindi siya nakaramdam ng takot sa akin.

“Halika na. Nakapagprito na ako ng itlog kanina at nakapagsaing ng kanin. Maagang  nagbigay ng halamang gamot kanina si Ka Dencio pamalit sa pantapal sa paa mo. Kaya kumain muna tayo bago ko papalitan iyan.”

“Sige.. salamat.” Nakamasid lamang ang mga mata ko dito ng tumayo na. Paika ikang naglakad at sadya nga namang mabagal ang bawat hakbang.

“Aalalayan na kita ng hindi ka mahirapan.” Hinawakan ko ito sa isang kamay at umalalay na nga sa paglalakad ng hindi masyadong mapwersa ang paang natapilok.

“S-salamat DG.”

“Yeah!.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Hop in.”

“S-salamat.”

“Pasalamat tayo kay PCOL Santiago at ipinahiram sa atin ang bigbike niya. Hindi na natin kailangang mag lakad hanggang sa silid aralan ng mga batang tinuturuan mo.”

“Oo. Pero di ko naman magagawa ito ng mag isa kung wala ang tulong mo.”

“Nangako ako sa papa mo na babantayan kita hanggang sa makauwi tayo.” Sagot ko dito. Wala naman ako dito ngayon kung hindi nakiusap sa akin ang papa nito.

“Kung ganun sa papa pala ako dapat magpasalamat dahil nakilala kita DG. Nakilala ko kung gaano ka kabait.”

Ilang sigundo din na napatingin ako dito.

“Yeah! Sakay na. Huwag na natin iyang pag usapan.”

“S-sige.”

“Humawak ka ng mabuti. May mga lubak sa daraanan natin baka ka mahulog.”

“Oo DG.” Ipinatong nito ang kamay sa mga balikat ko.

“Not in my shoulder.”

“Huh.”

Kinuha ko ang mga kamay niya at inilagay iyon sa baywang ko. “Dito ang tamang kakapitan.”

“Sige DG.”

Hindi naman kabilisan ang pagpapatakbo ko ng motor pero mahigpit ang pagkakakapit nito sa baywang ko lalo na kapag may lubak kaming madadaanan.

“Are you afraid?”

“N-no. H-hindi lang ako sanay sa malubak na daan DG.” Sagot naman nito na inangat ang mukha na pagkakasubsob sa likod ko.

“Masasanay ka din. Dalawang buwan tayong ganito.”

“O-oo.”

Muli kaming nabalot ng katahimikan na ang tanging tunog ng motor ang bumalot sa paligid.

Naabutan na namin ang mga bata ng marating namin ang silid aralan nila.

“Magandang umaga Sir Aldrin, DG Vienn.” Pagbati ng mga bata sa amin.

“Magandang umaga din sa inyong lahat.”

Hindi na ako nakialam kay Aldrin pagdating sa pagtuturo ng mga bata. Naghintay ako sa isang maliit na kubo sa hindi kalayuan. Doon na din nagluluto ng tanghalian ang isang magulang ng mga bata na nag volunteer na ding tumulong.

“Gustong gusto ng mga bata ang pagtuturo ni sir Aldrin.”

Napalingon ako dito. Naghihimay ito ng mga gulay na lulutuin.

“Napakalaking tulong po sa amin ang pagparito niyo. Kahit sa sabihin mang dalawang buwan lang ay marami ng matututunan ang mga anak namin.”

“Mapagkawang gawa lamang talaga ang pamilya ng presidente misis.”

“Kaya nga po DG. At hindi kami nagkamaling ibuto ang presidente kahit na malayo ang nilakbay namin para lamang makaboto.”

“At malaking tulong din ang pagboto niyo. Kaya naman bumabawi lamang sila sa pagpili niyo sa presidente.”

Palakwento ito at hindi naman naboring sa pakikipag usap dito habang naghihintay kay Aldrin na matapos sa pagtuturo sa umaga.

“Maiiwan ko na muna kayo dito.” Pagpapaalam ko ng magpasya akong humanap ng signal para tawagan ulit si Vience para makahingi ng tawad sa pagsigaw ko sa kanya kagabi.

Hindi naman kalayuan sa may burol ako nakahanap ng may kalakasang signal. Tinawagan siya ulit pero sadyang ayaw pansinin ang mga tawag ko sa kanya.

“Lumabas ang anak namin hijo.” Sagot ng mama niya ng nagpasya akong ito ang na lang tawagan ko.

“Ho? Saan daw po nagpunta? Sino ang kasama niya?”

“Wala siyang kasama hijo. Ayaw naman niya magpasama dahil sinabi naman niya na pupuntahan niya ang ilan sa mga kaibigan niya.”

“What? Hinayaan niyo siyang lumabas ng walang kasama sa ganung kalagayan niya.” Hindi ko na naman mapigilan ang magtaas ng boses dahil sa mga sinabi nito.

“Pasensya ka na Mr. Anderson. Masyadong matigas lang ang ulo ng batang iyon at ayaw sumunod sa mga sinasabi namin sa kanya.”

“Damn it.” Hindi ko mapigilan ang mapamura. “I will call again later. Salamat sa pasabi Mrs. Viernes.”

Muli ko siyang sinubukang tawagan pero nanatiling walang sagot mula sa kanya na siyang nakapagparamdam sa akin ng magkahalong kaba at galit dahil hindi niya pinapansin ang tawag ko.

“Damn it Vience..” ilang ulit ko mang tinawagan siya ay nanatiling hindi niya pinansin ang pagpaparamdam ko sa kanya na halos doon na naubos ang oras ko.

“May problema ba DG.” Napalingon ako ng marinig ko si Aldrin. Paika ika itong lumapit sa akin.

“Nothing.. why are you here? Pinapagod mo lang ang paa mo na naglakad? Hinintay mo na lang sana ako doon.”

“Kanina pa kasi tapos ang pagtuturo ko sa mga bata DG. At nag alala ako kung bakit hanggang ngayon ay di ka pa bumabalik.”

“I can take care of myself Aldrin. How about you? Naisip mo ba na posebleng madisgrasya ka na naman sa pagsunod mo sa akin dito?” May kataasang tuno ng boses na panunumbat ko dito. Dala na din siguro ng galit ko dahil sa ayaw sagutin ni Vience ang mga tawag ko kaya ko napagtaasan ng boses si Aldrin.

“S-sorry DG.” Yumuko pa ito na parang napahiya sa pagtaas ng boses at panunumbat ko.

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga. Isinilid ang phone ko sa bulsa at hinarap ito. “Never mind. Go ahead.” Utos ko sabay tingin ng unahan namin.

Agad naman itong kumilos at nauna ng naglakad. Nakamasid lamang ako na sumusunod sa likod niya habang paika ika parin ang lakad.

Hindi ko dapat idamay ito sa init ng ulo ko.

“Give me your hand ng mapadali ang pagbaba natin.” Saad ko. Inilahad ang kamay dito.

Hindi agad ito kumilos bagkus tumingin sa kamay ko bago tumingin sa akin.

“What? Tititig ka na lang ba sa akin? O baka gusto mong humawak sa akin ng hindi ka mahirapan sa pag lalakad?”

“O-oo. H-hahawak na ako.” Mahinang saad nito. Humawak sa kamay ko. Magkaagapay na naming tinahak ang daan papa ng burol kung saan ako nakahanap ng signal.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“ Kanina pa tumutunog ang phone mo Vience.“ Ilang beses na akong pinupunan ni Kathy.

“Hayaan mo yan.”

“Hayaan daw.. eh kanina mo pa tinititigan iyan.. di ka na nakakasunod sa usapan natin.”

“Sino ba kasi iyan? Kanina pa kami tanong ng tanong kung sino ang tumatawag pero ayaw mo namang sabihin.” Mahabang saad nito.

“Admirer ba? Ay… hindi.. baka ang ama ng mga babies niya iyan.” Si Carol naman na parang kinilig pa sa huling sinabi.

“Grabe talaga.. akalain mo.. pwede kang magbuntis.. mapapasanaol na lang talaga kami sayo.” Dagdag naman ni Bianca.

Halos lahat ng barkada ko ay babae. Batch mate ko noong college at hanggang ngayon naman ay palagi parin kaming nag uusap through messenger kahit hindi na madalas magkita lalo na may kanya kanya na kaming mga trabaho.

“Ang damot mo pa! Gusto lang namin makita kahit larawan ng jowa mo eh.”

“Di ko naman siya jowa ah.” Nakalabing sagot ko.

“Hindi jowa pero ama ng dinadala mo. Aba! Matindi din.. anong relasyong mayroon kayo? Basta nagpagalaw ka lang sa kanua ganun? Ganun?”

“Siguro malaki ano! Kaya ka hindi nakatanggi sa kanya. Ayiieeeh.”

“Tigilan niyo nga ako. Ang lalaswa talaga ng mga pag iisip niyo.” Panunuway ko sa kanila.

“Ahaha! Hindi naman kalaswaan iyon vience.. katutuhanan lang… ikaw ba naman ang magbuntis na hindi jowa ang ama ng ipinagbubuntis mo.”

“Oo nga naman.”

Naiinis na tinapunan ko sila ng natalim na tingin. Gusto ko pa tuloy batuhin ang mga ito ng basong may lamang juice na hawak ko. While they are drinking alcohol.

Sa inis ko kasi sa kanya kagabi dahil pinagtaasan niya ako ng boses ay hanggang ngayon ay hindi ko parin siya kinakausap.. nakakainis lang kasi siya.. ang layo na nga niya ay sinisigawan pa ako..

“Hi.” Natigil kami sa kulitan ng mga barkada ko ng may bumati sa amin kaya halos sabay sabay kaming napalingon sa nagsalita.

Kunot na naman ang nuo ko ng makilala kung sino ang bumati sa amin.

Si General Baker.

“Hi!.” Pang uulit nito sabay ngiti.

Halatang kinilig naman ang mga barkada ko dahil sa pagngiti niya. Nakita ko pa ang pagsiko nila sa isat isa.

“Akala ko namamalikmata lamang ako pero hindi pala ako nagkamali.” Sabi nito na sa akin nakatingin.

“Vience.. siya ba ang ama ng mga babies mo?” Bulong ni Carol sa akin na may kasamang mahinang kurot sa braso ko.

“Of course not.. mas gwapo naman ang ama ng mga babies ko sa kanya.” Pabulong din na sagot ko.

“Awww. Ayiiehh  so pwede kaming pumila.” Napasiko ako kay Carol dahil sa sinabi nito.

“Ang landi mo.” Sita ko sabay siko dito bago bumaling kay General Baker na nakaupo na dahil inalok na ito ni Bianca na umupo sa bakanteng upuan sa tabi nila.

Nasa mga labi parin nito ang ngiti na nakatingin sa akin kahit na nakikipag usap na sa mga kaibigan ko.

“Arnold na lang. Masyado namang pormal kapag tinatawag niyo pa akong general.”

“Nakakahiya naman General.” Si Kathy na hindi naman nahiyang sinamahan ng mahinang hampas sa braso nito.

“Wala naman nakakahiya doon.” Cool na cool ang pakikipag usap niya sa mga kaibigan ko na para bang matagal na silang magkakakilala.

“Bakit ka pala nandito General?” Hindi ko na napigilang tanungin ito.

“Nasa bakasyon kasi ako kaya naman nakakapasyal ako ngayon.”

“Nasa bakasyon? Diba kalimitan sa mga kagaya mo ay sa beach o ibang bansa nagbabakasyon?”

“Well, hindi ko feel ang magpunta sa mga beach ngayon or mangibang bansa. Mas maganda na dito dahil nakikita kita.” Sagot nito na talaga namang sa akin nakatingin kaya naman hindi ko mapigilan ang pangunutan ng nuo.

“Naku Arnold..  baka isipin namin na ikaw ang ama ng dinadala ng kaibigan namin.” Sabad ni Carol dahilan para manlaki ang mga mata ko at siniko ito ng may kalakasan. “Awwww.”

“Dinadala?” Halata namang hindi kumbinsado sa narinig. “Nagdadalang tao ka?” Tanong pa niya. Hindi ko tuloy alam kung anong emosyon ang nakikita ko sa kanya. May pagkabigla na may halong pagkamangha.

“Oo. Triplets nga ang babies sa tiyan ng kaibigan namin.. hindi ba talaga ikaw ang ama?” Si Bianca ang sumagot.

Tampal ang nuo ko na naisansal ang siko sa ibabaw ng lamesa namin. Hindi ko alam kung kaibigan ko ba talaga ang mga ito dahil hindi man lang nila nailihim ang kalagayan ko sa taong ngayon lang nila nakilala.

“Wow! Amazing.” Naibulalas nito na talaga namang nakitaan ng pagkamangha sa narinig at napatunayan.

“Yeah!” Tanging naging tugon ko. Ang akala ko na madidisappoint ito sa nalaman ay hindi dahil nakitaan ko sa tingin na mas naging interesado pa yata sa akin.

Hindi ko sinasabing may gusto siya sa akin pero sa paraan ng tingin niya ay nakitaan ko ng paghanga. O sadyang namamalikmata lamang ako.

“Nakakapanghinayang na huli akong nakilala mo.” Sabi pa nito na hindi inisip na nasa harapan lamang kami ng mga kaibigan ko.

“Ayiieeeh. Anong mayroon ang kaibigan namin at lahat ng pansin ay nahahatak niya.” Pagdradrama pa ni Carol.

“He is beautiful.” Sagot niya kay Carol na sa akin parin nakatuon ang paningin.

“But I’m not a girl.”

“Yeah!”

Ako na ang unang nagbawi ng tingin dahil talagang kinarir ang apgtitig sa akin.

Hindi na tuloy ako makapag focus sa pakikipagkwentuhan sa mga kaibigan ko dahil sa akin parin nakatuon ang pansin niya kahit pa man nakikipagsabayan na siya sa pakikipagkwentuhan sa mga ito.

Hindi na ako nakisali sa kanila.. nakinig na lang ako at hindi na nakipagkwentuhan pa hanggang sa nagpasya na ang mga ito na maghiwa hiwalay na.

“Mauuna na ako mga bessy.” Paalam ni Carol na pasakay na ng Taxi. Ganun din ang ilan hanggang sa ako na lang ang naiwan.

Nagpasya akong tawagan na lang si Mang Roger na agad naman sumagot at parating na din naman.

“Ihahatid na kita.” Napalingon ako kay General Baker na akala ko ay nauna na din ito sa pag uwi..

“Akala ko nauna ka na kanina.”

“Well, hinintay talaga kitang mapag isa.”

“Huh! At bakit naman?”

“Gusto ko lang kumpirmahin kung gaano katotoo ang mga nalaman ko sa mga kaibigan mo?”

Kunot ang nuo ko. Akala ko tapos na ang paksang iyon pero hindi pa naman pala.

“Bakit naman? Saka kung sabihin kong hindi sila nagsisinungaling ano naman saiyo iyon ngayon?”

“Mmmm.” Nakita ko ang pagtaas ng balikat niya na na nagpapahiwatig na nagpakawala ito ng isang malalim na paghinga. “Well, I envy DG Anderson kung totoo nga iyon.”

“Yeah!” Tanging naging tugon ko na lang ulit. Hindi ko naman kailangang makipag usap dito saka napapahalata na talagang nanadya na ang mga pagkakataong nakikita ko ito kung nasaan man ako sa labas ng A. Place. “Sige mauuna na din ako.” Sabi ko na kahit wala pa ang sundo ko.

“Wait.. bakit mo naman ako iniiwasan?”

“Huh! Hindi naman ako umiiwas General Baker. Sadyang wala naman talaga tayong dapat pag usapan.” Prangkang sagot mo dito.

“Yeah! Tama ka nga naman.. pero wala naman akong balak na manggulo. Gusto ko lang naman na maging kaibagan ka.”

“Kaibigan? Hindi naman ako madamot sa pakikipagkaibigan pero alam ko… at nararamdaman ko na sa simula pa lang iba na ang pakay mo. Tama ba ako?” Lakas loob kong tanong dito.

Muli ko siyang nakitang nagpakawala ng malalim na paghinga.

“Well, sa totoo lang tama ka.” Sagot nito na titig na titig sa akin. “Ikaw na rin lang ang nagbukas ng paksang iyan hindi na ako magsisinungaling.. pero huwag naman sanang mas lumayo ang loob mo sa akin. Hindi ko balak manggulo sa kung anong relasyon niya ni DG Anderson pero.. hindi ko napigilang alamin ang tungkol sa inyong dalawa at malinaw na walang ibang namamagitan sa inyo maliban lamang sa nakatira ka sa bahay niya. Hindi kayo kasal at may nakapagsabing hindi official ang relasyon niyo kaya naman hindi ako namawalan ng pag asa na balang araw.. magkakaroon ako ng pagkakataong mapalapit sayo.”

“At bakit ako?”

“Well, hindi ko alam kung paano na develope ang nararamdaman ko para sayo pero agad na napukaw ang pansin ko ng unang magkasalubong ang landas natin dahil sa magnanakaw.. masasabi kong natuwa ako dahil sa naging reaksyon mo sa pagkakabunggo sayo ng magnanakaw na iyon at wala kang takot na sinabunutan mo ito.”

“Pero.. ang akala ko ay pagkawili lamang ang dating nun sa akin ay nagmamali ako dahil sa tuwing pinagmamasdan kita sa malayo.. mas nahuhulog ang loob ko sayo kahit pa man nakikita ko ang katutuhanang… kasama mo si DG Anderson at may namamagitan sa inyo.”

“Yeah! Kaya kalimutan mo na ang nararamdaman mong iyan dahil wala namang patutunguhan.” Sagot ko dito na mas nakapagpatitig sa akin. “Sana malinaw na saiyo na wala kang aasahan sa akin lalo na at dinadala ko ang magiging anak naming dalawa.”

“Oo. Alam ko at mas nainggit ako sa kanya pero wala na akong magagawa.. pero sana.. hayaan mo lang akong maging kaibigan ka. Hindi na ako hihingi ng mas hihigit pa doon.”

“Ikaw ang bahala General Baker.. pero hindi ako magandang maging kaibigan..” sabi ko na ikinangiti niya.

“I know.. then.. friends?” Sabay lahad ng kamay nito sa akin.

Tangka ko na iyong abutin at tanggapin ng tamang dumating si mang Roger..

“Sige.. nandito na ang sundo ko.. salamat sa pag alok kanina.”

“Sa uulitin.”

“Yeah!.” Tama namang pasakay na ako ng kotse ng tumuwag na naman si Vienn sa akin.

Humupa na ang galit ko sa kanya kaya naman sinagot ko na ang tawag niya.

“Thanks God sinagot mo na din Mi amore.. pinag alala mo ako. Kumusta ka na? Okay ka lang ba?” Sunod sunod na tanong niya sa kabilang linya.

“See you again Vience.” Napalingon ako ng marinig ko ang paalam ni General Baker sa akin.

Kumaway na lamang ako ng pasakay na ito ng sariling sasakyan pero katakot takot na salita ang naringgan ko mula kay Vienn sa kabilang linya.

“Is that General Baker?” Ang lambing sa boses at pag aalala kanina ay nawala at napalitan ng nakakatakot na tuno? Kung nasa harapan ko siguro siya ay makikita ko na naman ang nanlilisik niyang mga mata at handang magparusa.

“Y-yes..”

“At bakit mo siya kasama? Kanina pa ako tawag ng tawag sayo at hindi mo sinasagot. Pinagluluko mo ba ako Vience? Kaya ba hindi mo sinasagot dahil mas gusto mo siyang kausap? Huh! Sabihin mo sa akin damn it.” Galit na galit ang tuno ng boses na tanong niya sa akin.

Kahit wala siya sa harapan ko ay nakaramdam ako ng mangangatog ng tuhod ko kaya bago pa man ako matumba sa kinatatayuan ko ay sumandal na ako sa kotse.

“I dont know what to act right now Vience.. pero… ipinaramdam mo sa akin na walang halaga ang pag aalala ko sayo. Nag aalala ako ng wala naman dapat ipag alala dahil mas pinili mong makasama ang Baker na iyan.” At bago pa man ako makapagsalita ay tunod na ng end call ang narinig ko.

Nanginginig ang kamay ko na inilayo sa tainga ko ang phone ko at tinignan mismo iyon.

“H-hindi ko naman ginusto ang makipagkita sa kanya.” Nanginginig na boses na bulong ko.

“Sir okay lang ba kayo?” Doon na lumapit sa akin si Mang Roger.

Umiling ako kaya naman umalalay na ito sa akin. Pinagbuksan ako ng pinto at pinasakay na ako.

“Gusto niyo po bang pumunta sa hospital sir? Dadalhin ko po kayo ngayon.”

“N-no! Iuwi mo na lang ako.” Tanging sagot ko habang pilit na kinakalma ang sarili ko.

PH4 #55: Vienn & Vience

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Parang gusto kong pagsusuntukin ang sarili ko sa kagaspangan ng ugaling ipinaramdam sa kanya.

Totoong nagalit ako dahil sa pagkarinig ko ng boses ng Baker na iyon. Anong ginagawa ng Baker na iyon at bakit kasama siya nito.

“Ahhhhhh… damn it.” Gigil na para kung gustong ibato ang cellphone ko.

Maaga ko na lang itong tatawagan bukas ng makahingi na naman ako ng tawad sa kanya. Hindi dapat patagalin ang hindi namin pagkakaunawan lalo na at hinuhuli ko palang hanggang ngayon ang loob niya. Baka kapag nagpatuloy ang alitan namin ay mas lalong lumayo ang loob niya. Saka napapansin ko na ngayong wala ako sa tabi niya ay gumagawa ng paraan ang Baker na iyon na mapalapit sa kanya.

Nanggigigil ako sa galit habang iniisip ko na sinasalisihan ako ng Baker na iyon. Para tuloy alam na alam nito ang kilos ko. Alam na nasa malayo ako kaya naglalakas ng loob itong dumeskarte sa kanya.

Damn! At iyon ang hindi ko mapapayagan.

“DG, tamang tama.. nakapaghain na ako ng hapunan. Halika na.” Si Aldrin kaya napalingon ako dito.

Kung wala lang akong dignidad na pinanghahawakan ay iiwan ko na ito para makauwi na ako. Pero dahil sa seebisyo ko at may isa akong salita sa ama nito ay kailangan kpng manatili para bantayan ito.

Pero kung nagpatuloy ang pang aaligid ng Baker na iyon sa kanya ay kaya ko ng balewalain ang paninindigan ko at uuwi na.

“Salamat Aldrin.” Tanging sagot ko dito. Paika ika itong nag sasaayos ng mga pagkakainan namin kaya naman nagpasya akong tulungan na lang ito.

Kahit na masarap ang luto nito sa ulam ay hindi ako ginanahan dahil sa patuloy na tumatakbo sa sestema ko ang nangyari lang kanina sa usapan namin ni Vience.

“Pasensya na DG.. hindi ba masarap ang luto ko?” Muli akong napatingin dito. Nasa mukha nito ang pag aalala habang nakatingin din sa akin.

Umiling ako. “Masarap siya.. talaga lang na wala akong gana.” Seryusong sagot ko. “Huwag mo akong alalahanin. Kumain ka para may lakas kang magturo sa mga bata bukas.”

Tumango ito sabay yuko. Pinagtuunan na ng pansin ang kinakain kahit na nahalata ko na pagkadisappoint sa sagot ko.

¤¤¤ ¤¤¤

“Mi amore. Sorry.” Agad na muli kong hingi ng tawad sa kanya ng sagutin ang tawag ko kinaumagahan.

“Hmmmp!” Kahit na wala siya sa harapan ko ay nakikinita ko na nakasimangot siya ngayon at matalim ang tingin.

“Sorry mi amore.. please.. kausapin mo na ako ng maayos.. hindi ko sinasadya ang naging asta ko kahapon.. nadala lang ako ng selos ko na may kasama kang iba.”

“Hmmp! H-hindi mo ako hinintay na magpaliwanag. T-tapos.. tapos pinutulan mo pa ako ng linya. Tapos magsosorry ka.” Galit na sagot niya.

“Hey! Mi amore.. are you cyring?” Tanong ko ng marinig ko ang paghikbi nito.

“Hindi.. bakit naman ako iiyak?”

“Mi amore.. sorry… I’m really sorry.. don’t cry. Please…”

“Sabing hindi ako umiiyak.. napuwing lang ako.” Sagot niya na nakapagpangiti sa akin. Dahilan lang ng mga bata.

“Okay! Okay! Hindi ka na umiiyak.. so bati na tayo diba.”

“Hmmp.. bati tayo basta umuwi ka na.”

“I will mi amore.. pero hindi pa ngayon..”

“Hmmmp.. i hate you.”

“Mi amore naman eh. Huwag ka naman ganyan.. galit ka sa akin habang malayo ako. Tapos umiiksena pa ang Baker na iyan sayo.” Pilit na kinalma ang sarili ko kahit na gustong gusto ko na namang magalit habang iniisip kong paano unti unting inilalapit ng Baker na iyon ang sarili sa kanya.

Huwag lang talaga itong magkakamali.. mag iina ko na ang dinidiakartehan at balak agawin.. makakapatay talaga ako.

“Bakit nga pala kayo magkasama kahapon.. please mi amore.. layuan mo ang Baker na iyon.” Maalumanay na pakiusap ko kahit na nag uumigting na ang panggigigil ko.

“Hindi ko naman siya nilalapitan. Nagkataon lang naman na nakikita ko siya.”

“Pero alam kong may balak siya Mi esposa..”

“Ano namang balak? As if naman.. papansinin ko siya.. hmmp.”

Alam ko naman na hindi basta basta makukuha ang loob niya sa simpleng pagpapakita na gusto mo siya. Ako nga nagawa ko na halos lahat pero hindi ko parin siya napapaibig. Kaya may tiwala naman ako sa kanya. Kay Baker lamang ako walang tiwala.

Matapos kaming magkausap ng maayos ay naging iyon na ang routine namin sa araw araw na hindi na halos namamalayan na lumipas na ang dalawang linggo na ganun ang routine naming dalawa.

“Next week.. magpapabakuna na naman ako.” Humihikbing sabi niya. Maluha luha siya habang nakikita ko siya through Vedio call.

“Mi amore.. kaya mo iyan. Dibale malapit na akong umuwi..”

“Ayaw ko.. hindi ako magpapabakuna kapag wala ka.” Matatag na saad niya

Nagpakawala ako ng isang buntong hininga sabay iling..

“Kailangan ng mga baby natin ang bakunang iyon baby.. sabi ko naman sayo na hindi lang iyon para sayo.. kundi para sa inyong apat iyon.”

“Hmmp! Ayaw ko.. basta… pasalamat ka.. maayos ayos na ang pakiramdam ko sa paglilihi ko.. dahil kung hindi… pupuntahan kita diyan… tapos iyuuwi kita.. sasabihan ko ang presidente na iyon bakit ikaw pa ang napili niya na magbantay sa anak niya..”

“Mi amore… my little hamster…”

“Hmmp.. naiinis ako sa presidente na iyan.. siguro ikaw pinabantay sa anak niya dahil gusto niya mahulog loob mo sa anak niya. tapos.. tapos.. makakalimutan mo kami ng mga baby natin.”

“What? Kung anu ano na tuloy ang mga naiisip mo.. ni wala sa isip ko ang mga sinabi mo.”

“Totoo naman.. huwag lang magkakamali ang anak ng presidente na iyan.. makikita niya.. kakalbuhin ko yan. Kaya lumayo layo ka sa kanya.” Hindi maitago sa boses niya ang panggigil na sinamahan pa ng senyas na suntok sa akin.

“Haha.. that’s why I love you mi amore.” Natatawang sabi ko.

“Hmmp.”

Naging magaan ang pag uusap namin kahit na halos paulit ulit niyang sinasabi na layuan ko si Aldrin..

“Okay mi emore.. I will.. i will.. sige na.. mamayang hapon na lang ulit.. okay. Mag iingat ka palagi..”

“Hmmp.. kailangan ba talaga na bumalik ka na doon.?”

“Mi amore… kailangan.. sige na.. i love you.. mhuaw.”

“Sige na nga.. basta tatawag ka mamaya ah.”

“Oo mi amore.. I miss you a lot.. bye..”

Nakangiti akong ibinaba ang phone ko at magaan ang loob ko na bumalik ng kubo. Naabutan kong nakaupo lamang si Aldrin sa maliit na balkonahe ng kubo na parang may malalim na iniisip. Hindi pa yata napansin ang pagdating ko.

Saka na lang ito napalingon sa akin ng marinig ang pagakyat ko sa maliit na hagdanan.

“Nandito ka na pala. Hinihintay talaga kita para mag agahan..” nakangiti siyang tumayo at lumapit na sa akin.

Napatingin na lang ako ng humawak siya sa braso ko.

“Ai. S-sorry. Maghahanda na ako.” Hindi pa man ako nakakapagsalita ay mabilis na ang ginawang pagpasok nito sa loob.

Nailing na lang ako ng maalala ko ang sinabi ni Vience sa akin.. napapansin ko na din nitong nakaraang araw na mayroon ng kakaiba sa kilos ni Aldrin.

Nahuhuli ko siya palaging nakatitig sa akin at agad ding binabawi kapag napapalingon ako sa kanya. Pinagsasawalang bahala ko na lamang iyon. Wala naman patutunguhan ang kung ano man ang namumunong nararamdaman nito sa akin kung sakali.

¤¤¤ ¤¤¤

Tatlong beses ko ng sinubukang tawagan siya pagkagising ko ng umaga pero out coverage ang numero niya. Alas kwatro pa naman ng umaga at sinadya ko talagang inagahan ang gising para makausap siya.

Kunot nuo kong paulit ulit na sinubukang tawagan siya pero patuloy na ang system lang ang naririnig ko.

Damn!

Ngayong araw pa naman ngayon ang pagpapabakuna niya kaya gusto ko siya muling i encorage na lakasan ang loob para doon.

Kahapon nga ay ayaw niya makinig sa akin dahil patuloy na inuusisa ko sa kanya ang tungkol doon. At ngayon.. sinadya ba niyang patayin ang phone niya para di ko siya mapilit na magpabakuna?

“Vience.. whats wrong with you?” Nag aalala akong may kasamang pagkainis na din dahil bakit kailangan pa niyang patayin ang phone kong talagang ayaw niya.

Ng hindi ko na talaga siya matawagan ay sinubukan kong mimong linya sa bahay na lang ang tawagan ko pero nakailang ulit na din ako ay wala din sumagot ng tawag ko.

Kaya sa inis ko ay si Lilian ang tinawagan ko pero hindi ko din ito matawagan.

Anong nangyayari sa kanila.

Damn it.

Tumawag na din ako sa mga magulang niya kahit alam kong nakakaabala na ako sa kanila dahil sa madaling araw pa lang pero nag aalala ako kay Vience.

“Wala naman siya dito Mr. Anderson. Dalawang araw na ngang hindi siya pumarito sa amin.” Sagot ng mama niya. Nagpakawala ako ng buntong hininga bago nagpaalam dito.

Wala na akong nagawa kundi ang bumalik ng kubo.. ano bang nangyayari sa kanya. At bakit pati si Lilian ay hindi ko matawagan.

Damn it again.!

Hindi na ako mapakali sa maghapon dahil sa kakaisip sa kanya bakit hindi ko siya matawagan at kahit si Lilian o si Mang Roger ay ganun din.

Ano na lang ang ginawa nila maghapon at ni isa ay wala akong matawagan sa kanila kaya napabalot na ako ng pag aalala.. wala hindi naman daw siya nagpunta sa shop na sati na niyang ginagawa simula ng umalis ako sabi ni SPO2 George.

“DG… halika na.. baka naghihintay na sa atin sina Ka Dencio doon at PCOL Santiago.” Tawag mula kay Aldrin dahil nawala sa isip ko na may paghahanda palang gaganapin sa brgy. Hall.

Maghapon na akong nag aalala sa kanya pero wala parin akong balita sa kanila. Lalo na ng ipakita ko sila sa bahay ay wala daw sila doon.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago tumayo sa pagkakaupo ko sa balkonahe ng kubo.

“Tara na.” Maayos naman ang bihis ko kaya hindi na ako nag abalang magpalit. Sakay na kami ng bigbike na nagtungo ng brgy. Hall.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Missy.. hindi pwede.” Sagot sa akin ni SPO2 George sa akin ng sabihin kong samahan akong pupuntahan si Vienn.

Nakapagpasya na ako. Hindi ako maghihintay lamang dito hanggang sa makabalik siya.

Ilang beses na kasi na tumawag siya sa akin na naririnig ko sa background niya ang boses ng anak ng presidente na iyon.

Dahilan ba niyang tatawagan lang ang ama.. tatawag lang sa mga kaibigan.. hmmmmp.. palusot nito.. hindi iyon uubra sa akin… nahahalata ko na parang may something dito kaya walang makakapigil sa akin.. samahan man nila ako o hindi ay pupuntahan ko si Vienn.

“Diba ikaw ang pinagkatiwalaan niya.. kaya samahan mo ako.” Galit na sagot ko.

“Missy naman. Pinagkatiwala ka lang sa akin para bantayan dito.. hindi iyong samahan ka papunta doon.” Paliwanag nito..

“Hmmp!” Gigil na tinapunan ko ng matalim na tingin ito. Galit na galit ako dahil ayaw akong samahan kung nasaan siya.

Nakakainis.. hindi ako mapapakali dito habang naiisip ko na may mang aahas sa ama ng mga anak ko.

Hindi maari.

“Missy, huminahon kayo. Hindi naman gagawa ng kalukuhan doon ang DG.. kaya wala dapat Kayong ipag alala.”

“Hmmp!” Muli ay umirap ako. Pinamaywangan at parang gusto kong magwala dahil matigas ang paninindigan nito sa sinabing ayaw. At paano ako mapapanatag kong may kasama siyang ahas.

“Missy naman.. huwag namang ganyan.. malilintikan ako ng DG sa inyo eh.” Napapakamot na sabi pa nito.

Naiinis na ipinadyak ko ang paa ko bago ako tumalikod..

“Lets go Lilian.. wala tayong mapapala dito.” Gigil na niyaya ng palabas ng station si Lilian. Agad naman itong sumunod sa akin. Wala akong nagawa kundi ang umuwi.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ayaw ko.. ayaw ko.” Paulit ulit na patangging sagot ko sa kanya ng tumawag siya sa akin kinahapunan.

Umiiling na nakasimangot na may kasamang talim ng tingin sa kanya.

Bukas na ang bakuna ko. Magpapabakuna siguro ako kung kasama ko siya.. pero ngayong wala siya para samahan ako.. hindi ako magpapabakuna..

“Mi amore naman.. nakaya mo nga ng dalawang beses na.. ngayon pa ba?”

“Basta ayaw ko.. hindi mo ako mapipilit.”

“Mi amore… para sa inyo ng mga bata ang bakunang iyon.. nakikiusap ako sayo… please.”

“Di umuwi ka. Para bakunahan ako.. basta ayaw ko.”

“Ayan na naman tayo mi amore.. kung makakauwi lang sana ako agad ay ginawa ko..”

“Di umuwi ka na.. tapos kapag nandito ka na.. saka na ako magpapabakuna.” Sagot ko sa kanya.

“Mi amore.. ano ba naman yan.. ipagpapaliban mo ang pagpapabakuna mo dahil wala ako diyan.. isipin mo naman ang kapakanan ng mga dinadala mo. Ang sarili mo.. para din sa kaligtasan at kalusugan mo ang bakunang iyon.” Mahaba niyang paliwanag.

Alam ko naman iyon dahil iyon naman halos ang sinasabi niyang paliwanag sa akin. Kahit pa si Kanye ay ganun din naman ang sinasabi sa akin.

Pero… wala akong lakas ng loob.. hindi katulad kapag nasa tabi ko lamang siya. Yayakapin habang tinuturukan ng gamot ni Kanye para hindi ako matakot sa bakuna.

“Basta ayaw ko.. ayaw ko.” Umiling na naman ako. Bahala na..

“Kakausapin ko si Kanye ngayon.. sasabihan siya para doon.. magiging mabait naman si Kanye mi amore.. hindi naman mangangahas na saktan ka..”

“Hmpp. Basta.. hmmp.”

“I will call you again later okay… tatawagan ko lang sandali si Kanye.”

“Kahit huwag na.. hindi mo ako mapipilit.” Sagot ko at ako na mismo ang nagputol ng linya.

Nakasimangot na binitawan ko ang phone ko.. nakapagpasya na ako. Susundan ko siya at walang makakapigil sa akin…

¤¤¤ ¤¤¤

“Missy naman.. huwag naman ganito.. malilintikan ako ng 5th young master sa ginagawa mo eh.” Hindi na nga ako nag ingay pero nakatunog parin ito.

Mag aalas kwatro pa lang ng umaga at balak ko itong takasan pero… hindi ba ito natulog dahil naabutan ko na ito mismo sa may sala.

“Aalis ka ba diyan sa dadaanan ko oh gusto mong ibato ko sayo ang bag ko.” Gigil na sigaw ko dito na nakikipaghilaan sa maleta ko.

“Ipalo o ibato mo na sa akin missy pero hindi kita papayagang umalis. Kahit masaktan ako.. saktan mo ako.. hindi ko ito bibitawan.”

“Isa.. bitawan mo.. magwawala ako.”

“Missy please.. huminahon ka naman…isipin mo ang kalagayan mo.”

“Bahala ka.. kung ayaw mo iyang bitawan aalis parin ako.” Gigil na ako na ang bumitaw ng maleta ko at naglakad na ako palabas ng bahay.

“Missy.. sandali.. naman eh.. mapapagalitan ako neto.. sandali lang.. sasama na lang ako..” sabi nito na nakapagpangiti sa akin bago ko ito nilingon.

“Hmmp.. sige bilisan mo.. mag impake ka na.” Utos ko dito na agad namang kumilos para mag impake ng gamit.

Mabilis na halos wala pang sampong minuto ay nakaempake na ito.

Hinihingal na halatang minadali talaga ang pagsasaayos ng gamit.

“Tara na mang Roger.” Aya ko na kay mang Roger na kahapon ko pa sinabihan.. hindi naman ito makatanggi dahil tinakot ko na tatanggalin ko siya sa trabaho kapag di niya ako sinunod pero wala naman akong balak gawin iyon.

Kung hindi naman sana talaga ito papayag ay gagawa naman ako ng paraan para makahanap ng sasakyan ngayon.

Nakangiti at parelax akong naupo sa likod habang bagtas na ang daan patungo sa kinaroroonan ni Vienn.

¤¤¤ ¤¤¤

Parang binugbog ang katawan ko at ayaw ko ng bumaba ng kotse ng maratin namin ang bungad ng baryo kung nasaan siya nakabase at kasama ang anak ng presidente.. hapon na ng makarating kami.

“Ayos lamang kayo missy? Wala bang masakit sayo? Naku.. mapapagalitan ako sa 5th young master nito.” Si Lilian na alalang alala sa akin ng tumigil ang sasakyan namin sa brgy. Hall ng baryo kung saan kami itinuro ng napagtanungan namin.

Halatang may pagtitipon ngayon dito dahil sa marami ang tao. May nagkakantahan. May nagsasayawan sa maluwang na bahagi ng hall nila.

“Okay lamang ako. Dito na ba yon?” Tanong ko at iginala ang paningin sa paligid.

Medyo may kadiliman na dahil hindi naman kami deretsong bumiyahe. Patigil tigil man kami dahil hindi daw makakabuti para sa akin ang mahabang biyahe baka mapahamak ang dinadala ko. Saka dahil hindi kabisado ang daan ay napilitan kaming magtanong tanong sa mga nadadaanan namin.

Paikot ikot pa man din ang daanan kaya medyo nahihilo na nga ako.

“Bilis.. magtanong.. tanungin mo kung kilala nila ang 5th young master mo dito.” Utos ko kay Lilian. Saka maraming tao. May piesta yata sila.

“Sige missy.. hintayin mo na lang ako dito. Kuya Roger.. pakitignan ang missy.” Bilin pa nito kay mang Roger.

Tumango naman ito bilang sagot.

Pero bago pa man makahakbang si Lilian para lumapit at magtanong sana ay namataan ko na siya na nasa gitna ng umpukan ng kalalakihan na masayang nag iinuman.

At ganun na lang ang pagkakakunot ng nuo ko ng makita ang katabi niya. Hindi malinaw dahil madilim na ang paligid na tanging mapusyaw lang na ilaw ang nagbibigay liwanag sa kanila ay hindi nakaligtas sa paningin ko na nakatitig iyon sa kanya. Ito pa mismo ang nag aabot ng alak na isinasalin nito sa kanya.

Kaya naman hindi na ako nagdalawang isip na lumapit sa kanila.

Bago pa man niya iyon makuha mula dito ang baso ng alak ay tinapik ko na iyon dahilan para mapatingin lahat sila sa akin.

“Hey! Whats wrong with you?” Tanong ng ahas na lumalandi sa kanya.

“What?” Pinanlakihan ko ito ng mga mata. Gusto ko sana itong sampalin dahil sa pagtingin nito sa akin mula ulo hanggang paa ay hindi ko na nagawa dahil humawak siya sa kamay ko na paangat na sana.

“Mi amore.. what are you doing here?”

PH4 #56:

Typos and grammatical error ahead!!!!

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“ Mi amore, what are you doing here?“ Nagulat talaga ako sa pagkakita sa kanya pero naging aware naman ako dahil sa talim ng tingin niya kay Aldrin at handa na siyang sampalin ito kaya mabilis na hinawakan at pinigil ang kamay ng paangat para isakatuparan ang balak gawin..

“What?” Malakas na tanong niya at sa akin lumipat ang pagkatalim talim niyang tingin. “Pipigilan mo ako? Tignan mo nga ang ibinigay niyang tingin sa akin.. akala ba niya hindi ko siya papatulan kahit anak pa iyan ng presidente..” nasa tuno ng boses ang pangigigil sa galit. Ramdam ko sa kamay niya ang panginginig lalo na at kinuyom niya ang kamao niya.

“Mi amore.. wait.. calm down.” Pang kakalma ko sa kanya kahit naman ako ay nakaramdam din ng pagkaligalig dahil mahirap pa naman siyang pakalmahin.

“Who is he DG?” Tanong ni Aldrin na nakapagpalingon sa kanya. Mas lalong nakakatakot ang naging tingin niya dito ng tangkain naman akong hawakan ni Aldrin kaya bago pa man iyon dumapo sa akin ay ako na ang umiwas.. mahirap na.. siguradong makakaranas kami lahat ng world war three kapag sumabog na ang galit niya ngayon.

“Sino ako?” Pang uulit niya sabay turo sa sarili. “Ako si Vience.. hindi kilala sa lipunang ginagalawan mo pero makikilala mo ako kung sino talaga ako kapag nagkamali kang ahasin ang DG na ito sa akin. Naiintindihan mo.” Galit na sagot niya na sinabayan ng taas nuo.

“Pasen-…”

“What?” Pigil pa niya sa sasabihin ko sana na tinapunan na naman ako ng matalim na tingin.

“C’mon.. come with me.” Seryusong sabi ko sa kanya. “Excuse us.. kakausapin ko lang siya..” baling ko naman sa kanila bago ko na siya hinila palayo.

Naiiling na hindi ko alam kung paano siya kakausapin ngayong nakikitaan ko siya ng galit.

“Bitawan mo ako.. ano ba? Bitawan mo ako.. bakit tayo lumalayo doon.. ayaw mo ba na ipamukha sa anak ng presidente na iyon kung sino ako? At kung sino ako sayo? Ano ba?? Bitawan mo ako sabi eh..”

Hindi ko siya sinagot basta patuloy lamang ako sa paglayo sa umpukan ng taga brgy.

“Will you please calm your self down.” Taas baba ang balikat ko dahil sa hanging pinakawalan ko. Kinakalma din ang sarili ko dahil ayaw kong salubungin ang galit niya..

“Paano ako hihinahon.. bulag ka ba na hindi nakikita kung gaano kalagkit ang tingin ng ahas na iyon sayo.”

“Ano naman ngayon mi amore.. malagkit man ang tingin niya walang kaso iyon sa akin dahil hindi naman ako madadala ng tingin niya.. saka bakit ba ura uradang nandito ka? Hindi mo ba alam kong gaano kalayo ang biniyahe niyo.. paano na lang kung may nangyari sa inyo sa daan.” Pagpapabaliktad ko ng usapan sakaling agad na makalimutan ang kaninang nadatnan.

“Maayos naman kaming nakarating a.. saka ayaw mo umuwi kaya ako na ang pumunta dito? Bakit? Bakit papauwiin mo ba ako? Ganun ba? Para makapagsulo kayo ng ahas na iyon.”

“Naman mi amore.. sana inisip mo muna ang kalagayan mo bago ka magpasya para sa sarili mo. Alam mo bang maghapon kitang kinontak at nag aalala ako dahil hindi kita matawagan..”

“Hmmmp. Kasi naman…” nakita ko ang paghikbi niya kaya naman lihim na lang akong napangiti..

Parang batang nasukal sa kasalanang nagawa.

Nagpakawala ulit akong buntong hininga bago ko siya hinila at niyakap ng mahigpit.

“Mmmmm.” Sa tagal ng hindi ko siya nahahawakan ay parang nawala sa dibdib ko ang bigat na naipon simula ng umalis ako.

Totoo na nag aalala ako sa kanya kanina pang madaling araw at nakaramdam ng galit dahil sa hindi niya naisip ang kapakanan ng dinadala niya pero ngayong nakita at nayakap ko na siya ay nawala na iyon ng  tuluyan.

Nakahinga ako ng maluwag. Ngayon ko talaga naramdaman ang pangungulila ko sa kanya.

“I miss you a lot, mi amore…” ibinaon ang mukha ko sa leeg niya at nilasap ang natural niyang bango.

“Hmmp.” Tanging narinig ko mula sa kanya pero kumilos naman siya para tugunin ang yakap ko sa kanya. Napangiti ako ng isiksik ang mukha sa dibdib ko.

“Miss me?” Pabulong na tanong ko. Tumango naman siya bilang sagot. “I miss you too mi amore.. i really miss you.”

Nag angat siya ng mukha.

Napalabi siya na napatitig sa akin.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko na halikan siya. Halik na nangulila ng isang buwan na agad naman niyang tinugon.

Sa paghalik ko sa kanya ay halos nawala na sa isip ko kung nasaan kami kaya naman kahit ayaw kong putulin ang halikan namin ay kailangan.

“I want to kiss you more.. pero nasa brgy. Hall tayo.” Pagpapaalala ko sa kanya dahilan para muli na naman niya akong tignan ng masamang tingin. “Look.. just now mi amore.. huwag ka na sanang gumawa ng eksina na pareho tayong mapapahiya.. please.”

Napasimangot na naman siya.

“Mi amore.. lahat ng gusto mo susundin ko. Lahat ng gusto mo gagawin ko. Lahat ng naisin mo ay ibibigay ko pero sa pagkakataong ito.. nakikiusap ako na kahit ngayon lang.. huwag mo naman akong sisigawan sa harapan ng mga tao dito.” Mahabang paliwanag at pakiusap ko.

“Hmmp! Basta huwag lang magkakamali ang ahas na iyon.” Galit na sagot niya pero hindi ko na iyon pinansin. Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawaan at hindi na makikipag away sa mga taga rito lalo na kay Aldrin.

“Yes mi amore..so halika na..” sabay lahad ng kamay ko sa kanya. Kaysa sa tanggapin iyon ay humawak siya sa braso ko at ipinulupot ang kamay doon.

“Tara na bago pa magbago ang isip ko.” Siya na mismo ang humila sa akin para bumalik sa umpukan na iniwan namin kanina.

“Pasensya na kayo sa kaunting gulo.” panimula ko sa kanilang lahat ng makabalik kami.

“Ayos lang DG.. ipapakilala mo naman kami sa bagong dating diba para di na kami mabigla.” Si Ka Dencio na sa kanya nakatingin.

Hindi man sigurado kung magiging kaaya aya ba sa pandinig nila ang sasabihin ko ay kailangan kong sabihin ang totoo.. saka wala naman akong balak na itanggi ang kung anong relasyong mayroon kami ni Vience kahit pa man wala pa akong nakukuhang sagot mula sa kanya.

“Well, he is my life partner..” sagot ko dahil hindi ko naman alam kong ano na ba kami maliban sa salitang kapareha.

“Soon to be his wife.” Sabad niya dahilan para mapatingin ako sa kanya.

WIFE???

Iyon ang tumatak sa isip ko. Pero maniniwala na sana ako kung hindi niya tinapunan ng masamang tingin si Aldrin na para bang gusto lang niyang ipakita kong ano ba siya sa buhay ko.

“Because we are planning to get married.” Dagdag pa niya bago binawi ang matalim na tingin kay Aldrin. Isinandal ang ulo sa braso ko na parang naglalambing.

Hindi nagsalita ang mga kasama ko na halatang hinihintay na kompermahin ang sinabi niya.

“Yes.. we are getting married.” Pasigunda ko na lamang. Sabay sabay pa na nagsitingin sa isat isa na para bang gulat na gulat at hindi makapaniwala.

“Congrats DG.” Pagbabasag na ng katahimikan ni PCOL Santiago dahilan para mag salita na din ang ilan.

Si Aldrin mula sa gilid ng mga mata ko na tila hindi makapaniwala parin sa nangyayari.

“M-mauuna na ako sa pag uwi DG.” Kuway saad niya. “Magpapalit pa kasi ako ng damit.”

Doon ko naalala na dito pala natapon ang alak na tinapik niya kanina.

“Sandali lamang. Mag papaalam na lang din ako sa iba para sabay sabay na tayong bumalik ng kubo.”

Agad namang pumayag sina Ka Dencio na mauuna na kami. Sa pag uwi namin ay sumunod si PCOL Santiago sa amin para sabihin pwede naming gamitin ang isa pang kubo na malapit lamang sa ipinagamit sa amin para daw kina Lilian at mang Roger.

“Salamat PCOL Santiago. Pasensya na ulit sa nangyari kanina.” Paghingi ko ulit ng tawad sa ginawa niya. Kung hihintayin ko naman siyang humingi ng tawad ay siguradong tapos na ang natitirang buwan na pananatili namin dito ay hindi pa iyon mangyayari.

“Wala iyong anuman DG. Nabigla din kami kanina dahil sa pagsulpot ng partner niyo.”

“Yeah! Ako man ay ganun din..” totoong saad ko.

“Kung ganun.. babalik na ako doon. Magandang gabi ulit DG.” Sumaludo pa ito sa akin bago tuluyang umalis.

Sa pagbalik ko ay naghihintay na siya sa akin sa loob ng kubo kasama sina Lilian at Mang Roger. Si Aldrin ay siguradong nagpapalit na iyon ng damit kaya hindi ko na naabutan.

“Dito ka natutulog kasama ng ahas na iyon?” Tanong niya na ngayon ay nagsimula na namang siyang mang usisa.

“Mi amore.. please dont call him that way. And yes pero magkaiba ang silid na ginagamit namin.”

“Magkaiba nga pero nakatira kayo sa iisang bubong.” Galit na muli ay sumbat niya.

Napakamot ako ng ulo na wala sa oras.

“Ano?”

“Hmmm.” Hindi ko na pinansin ang paninita niya. Hindi ko na din alintana ang presensya nina mang Roger at Lilian na kasama namin sa loob. Hinila ko siya at niyakap ng mahigpit. “Stop pouting your lips mi amore. Or else I can’t hold back my feelings.”

“Hmmp. Bitawan mo ako. Kakagatin kita.”

“Yes mi amore. Sa sobrang pangungulila ko sayo.. hindi mo ako mapipigilan sa kagustuhan kong angkinin ka.” Bulong ko pa sa kanya dahilan para tumigil siya sa pagpupumiglas sa yakap ko sa kanya.

“But I want to take shower first.” Sagot niya na siyang nakapagpatigil naman sa akin. Hindi yatat ako ang nagulat sa sagot niya. “I want to be fresh..”

“Mi amore. Mi amore..don’t tease me like that.. I don’t give any mercy if you keep doing that.” bahagya akong napaso kaya kumalas ako ng yakap sa kanya ng bahagya niyang pinaglingkis ang ibabang bahagi ng katawan namin. Dahil kung hindi ko gagawin iyon ay baka maangkin ko siya ng may nanunuod sa amin. Sa sinabi niyang iyon ay mas nakaramdam ako ng pananabik pero hindi ko magawa ang gusto ko lalo na may ibang tao sa paligid.

“Hmmmm…siguraduhin mo lang na hindi ka nahahawakan ng ahas na iyon.” Saad niya dahilan para mapaubo naman ako. “What was about that cough.. huh.” Pagkatalim talim na tinging ipinukol sa akin. “Are you guilty? Huh.. tell me.” Saka niya ako pinanlakihan.. ipinadyak ang isang paa.

“Of course not mi amore..”

“Hindi naman maiiwasan.” Sabay kaming napalingon ng magsalita si Aldrin ng lumabas ito sa silid niya. Tapos ng nagbihis.

“Aba’t…” tangka niyang lalapitan ito ng pinigilan kp siya.

“Mi amore.. stop it..” hindi ko naman balak hayaang saktan niya si Aldrin pero ngayon ko lang din nakita si Aldrin na may pagkamaldita din ito. Lalo na kaninang tinignan siya nito mula ulo hanggang paa kaninang itinapon niya ang isang baso ng alak. Parang gusto din siya nitong sabunutan.

Nag aalala ako baka itulak siya nito at mawalan ng balanse’t mapahamak pa siya. Hahayaan ko lang sana kung hanggang saan niya kayang makipag away kung hindi ko iniisip ang pagdadalang tao niya.

“What?” Si Aldrin na tinaasan din siya ng nuo. “We are here almost a month..at hinahatid niya ako everyday gamit ang pinahiram ni PCOL Santiago.” Mahaba nitong paliwanag.

“So what kung inihahatid ka niya everyday using that damn bigbike.. tapos ano? Hahawak ka sa kanya.. saan? Sa balikat? Sa baywang? Tapos???? May kasamang haplos ganun?” Taas ang isang kilay na nakipagsukatan siya ng tingin kay Aldrin.

“Hindi kita papatulan.. dahil hindi ako pumapatol sa isang taong walang modo…walang pinag aralan… ano ba ang nakita sayo ni DG at nagustuhan ka.”

“Paki mo kung ako ang nagustuhan niya sa akin.. saka sinabihan mo ba ako ng walang modo? Walang pinag aralan??? Ginawa ko lang ang tama kanina.. dumating ako sa tamang oras.. Lalasingin mo siya? Ano yon… kapag may alak… may balak.. ha ha ha ha…” may patuyang tawa pa siya.. “hindi na yan uubra ui.. kaya umayos ka.” Pinanlakihan pa niya ito ng mga mata bago inirapan at tumalikod. “Hindi ako pumapatol sa isang ahas.. halata namang nagbabait baitan ka lang sa harapan ng iba.. pero nasa loob naman ang kulo at may balak mang agaw ng boyfriend. Hmmp.” Saka siya humawak sa akin sa braso.

Nakita ko ang pagkuyom ng kamao ni Aldrin pero agad ding nawala. Hindi na ito nagsalita na tumalikod sa amin at muling pumasok sa loob ng silid.

“Hmmp.” Sabay hampas sa balikat ko.

“Mi amore naman.” Hinuli ko agad ang kamay niya dahil alam kong sasamahan niya iyon ng pagkurot.

“Umayos ka Vienn Anderson kong ayaw mong maputol yang lahi mo.” Gigil na banta niya sa akin at tuloy parin ang matalim na tinging ipinukol sa akin.

“Haha.. oo na mi amore..” umakbay ako sa kanya saka namin hinarap sina Lilian na tahimik lang na nakamasid sa amin. “Lilan ikaw na ang gumamit ng silid ko dito tapos si mang Roger…..”

“No… I want to stay here with you.” Putol niya sa sinasabi ko. “Bakit lilipat ka pa ng silid kung may silid ka naman dito.” Dagdag pa niya.

“Huh. Pero…”

“Dito na tayo.. tapos..” siya naman ang bumaling kay Lilian.. “kunin mo na ang mga gamit ko.”

“Sige missy..” agad naman itong tumalima at lumabas ng kubo.. Sinamahan ni mang Roger at dala na ang mga gamit niya pagbalik.

“Hindi ka naman lumayas ng bahay sa lagay na ito mi esposa?” Natatawa kong tanong sa kanya ng maipasok na namin sa silid ko ang mga gamit na dala niya. Natawa pa ako ng makitang wala sa ayos ang mga damit dahil basta na lang niya isinilid iyon sa loob kaya naman lukot lukot na ang mga iyon.

“Sa nagmamadali ako kaninang madaling araw.. kaya huwag mo akong tawanan diyan.” Sita naman niya sa akin. “Gusto ko ng maligo.. samahan mo ako.”

“Hmmmm… alam mo ba ang ibig sabihin ng sinasabi mo mi amore?” Tanong ko sa kanya pero nahalata ko na nakatingin sa may pader ng silid kung saan sa kabila lang nun ay ang silid ni Aldrin.

“Oo. Guato kong paliguan mo ako.” Malakas pa na sagot niya dahilan para lihim akong mapangiti. Naiiling na hinayaan ko na lang siya. Saka sa labis na pangungulila ko sa kanya.. hindi din niya ako mapipigilan mamaya kung sakali man..

R-🔞

😂😂😂😂😂😂😂😂

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Uhmmm.” Kahit na palabas ko lang ang pagpapasama ko sa kanya sa banyo at iparinig iyon sa ahas na balak siyang agawin sa akin ay nawala na lang iyon dahil sa kakaibang sensasyong dala ng mga haplos niya ngayon. “S-sandali.. uhmmp.” Kagat ang ibabang labi ko na hindi ko alam kung saan ko siya pipigilan.

Sa kamay ba niya na naglalaro sa isa sa itoktok ng dibdib ko o sa nakahawak nasa gitna ko.

“Ugh… uhmmm.. V-vienn..” paos na usal ko habang nilalasap ang sarap ng pagpapaligaya niya.

Nasa likuran ko siya. Nakasubsob ang mukha sa balikat ko na pinapaliguan ng halik doon na may kasamang mumunting kagat.

Ramdam ko na din ang kahandaan niya na ngayon ay tumutusok na sa likuran ko.

“N-no.. uhmmm.” Muli ay napasinghap ako. Nanginginig na din kasi ang mga tuhod ko dahil hindi ko kayang pigilan ang pagkalat ng kiliti sa buong katawan ko.

“Yea mi amore.. uhmm. I miss you a lot..” saka niya binilisan ang galaw ng kamay na nakahawak sa kaselanan ko. Taas baba kasabay ng isang kamay na pinipisil ang isa sa tuktok ng dibdib ko.

“Ugh..” at mas napasinghap ko dahil sa paglingkis ng harapan niya sa likod ko ay nabigyan iyon ng daan para makapos siya sa bukanang tinatago ng dalawang umbok sa likuran ko.

“Uhmmm.. mi amoree.. s-so tight..” pagkasabi ng katagang iyon ay mas bumaon na ang laki niya sa loob ko.

“Ugh…” kagat na naman ang labi ko. Para akong nanibago sa laki niya.. isang buwan ba naman na hindi niya iyon napasukan..

“Ugh… hmmmm. Mi amore… so tight.. so fucking tight.” Sa una ay mabagal ang naging galaw niya na sinasabayan ng paghaplos sa katawan ko. Ng halik sa balikat ko. Habang ako ay tudo ang pagliyad ko na nakahawak ang dalawang kamay ko sa mga kamay niya na isa sa nagpapaligaya sa akin maliban sa laki niyang nasa loob ko.

Kakaibang sarap na may kasama ding hapdi.. na may kiliti.. ewan..pero iyon ang nararamdaman ko, magkakahalong emosyon.. sa mga kakaibang sensasyon..

“Ahhhhhh.” Tuluyang kumawala ang daing sa lalamunan ko. Hindi ko na mapigilan ang mapaungol ng malakas. “Uhmmmm… ahhhhh.. Viennn… uhmmm.. y-your s-so big…..” usal ko. Humawak na sa ulo niya at pilit na nilingon siya and kiss him..

“Yes mi amore… uhmm…. mine is always yours.” Binilasan na ang galaw niya. Ang paglabas masok ng laki niya.

Tanging nagawa ko na lang ay ang lasapin ang sarap ng pag angkin niya.

“Mi amore.. uhmmm.”

“Ahhhhhh… Vienn.. uhmmm. M-more.. uhmm.. deeper.”

“Yes mi amore.. yes….”

“Ahhhh… cumming..”

“Uhmmmm.” At sa bawat galaw.. sa bawat baon.. sa bawat hugot niya.. ay nagbigay sa akin ng sarap.. hanggang sa marating ang dulo ng kaluwalhatian na kasama siya.

¤¤¤ ¤¤¤

“N-no… t-tama na.” Pigil ko sa kanyang matapos kaming maligo na ngayon ay handa ng matulog at magpahinga.

“Hmmmm.. I can’t get enough mi amore.” Bulong niya na patuloy ang paghaplos ng mga kamay sa loob ng pantulog ko.

“P-pero… maririnig niya tayo….” kunway sagot ko at muli siyang pinigilan..

Sa totoo lang ay hindi talaga ako pumayag kanina na sa kabila kami matulog dahil naisip ko na inggitin ang ahas na gusto siyang agawin sa akin pero ngayon bigla naman akong nahiya dahil siguradong madidinig nito ang langitngit ng kama na gawa sa kawayan kapag aangkinin niya ako.

“Hmmmm.. diba iyon ang dahilan mo para inggitin siya kaya nga dito mo gustong matulog diba?” Tanong niya na parang nahulaan ang nasa isip ko. “Mi amore.. kung nakakaramdam ka na ng hiya baka marinig ang ungol mo… uhmmmm..” then lick me in my neck.. “hindi iyan ang makakapigil sa pangungulila ko sayo..”

Gusto ko pa sanang sumagot at pigilan siya ay wala na akong magawa ng pumuwesto na siya sa gitna ng mga paa ko at mabilis na naalis ang pajama bottom ko kasama na ang panloob ko.

“Uhmmmm.” Takip ang bibig ko ng yukuin niya ang nasa gitna ko at nilaro iyon ng bibig niya.. nilaro ng dila niya. “S-stop.” Bulong na pigil ko sa kanya pero di niya ako pinansin at patuloy lang sa ginagawa.. pinagsawa ang sarili. Taas baba ang mukha niya sa gitna ko. “S-top.. uhmmm. I’m gonna cum again.”

“Uhmmm. Just cum.” Mahinang usal niya pero itinigil naman ang pagpapasasa ng bibig niya sa akin at mabilis na pinatihaya niya ako patalikod sa kanya..

Pareho na kaming nakaluhod sa kama hanggang sa maramdaman ko ulit ang pagpasok niya.

“Ahhhhhh.” Napasinghap ako. Sa laki niya ay hindi ko talaga mapigilan ang mawalan ng paghinga ng ilang sigundo para lamang masanay sa laki niya. “S-so big. Uhmmmm.” Kahit na gusto kong bumulong lang para hindi kami marinig sa kabilang silid ay hindi ko naman magawa.

Lalo na nh simulan na naman niyang gumalaw.. mabilis at sa bawat baon niya ay talaga namang sumasagad sa kaloob-looban ko.

Mabining ungol o may kalakasan man… langitngit ng kama na ang namayami sa loob ng silid na paniguradong dinig iyon sa kabilang kwarto.

Hindi na alintana kung sino man ang makakarinig dahil mas nanaig ang sarap na pinagsasaluhan namin ngayon.

“Ahhhhhhhh… Vienn.. uhmmm.. so deep…. ugh..”

“Yes mi amore.. cumming..”

“Uhmm.. inside me.. ugh.. ahhhh.”

Ang galaw na mabilis na ay mas domoble..hanggang sa pareho ulit namin narating ang rurok ng walang hangganang kaluwalhatian.

“Uhmmm.” Sabay na napasinghap. Maingat na kumilos siya. Wala na din akong lakas kaya hinayaan ko na lang siya ang kumilos para ayusin ang higa namin.

“Uhm.” Nilinisan ako gamit ang maliit na tuwalya na dala namin galing banyo na binasa niya kanina.

Nakaramdam ng kaginhawaan habang nililinis ang katawan ko hanggang sa hindi ko na namalayan pa ang mga sumunod na nangyari dahil hinila na ako ng antok habang nilinisan niya ako.

¤¤¤ ¤¤¤ Dedicated to:

JoHyeonRa

Na siyang gumawa ng bagong cover ng POSSESSIVE HEIRS ANDERSON SERIES.

THANK YOU BHE!!!

Try din po niyon basahin ang kwento niya.. at suportahan na din po natin..

❤❤ Thanks

PH4 #57:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

ALDRIN POV:

¤¤¤

Kuyom ang kamao.. kagat ang ibabang labi ko.. nanginginig ang katawan ko habang naririnig ko ang wala na yatang katapusang ungol mula sa kabilang silid. Isama pa ang mga katagang binibigkas nila.

“Ughhh.. uhmmm.. s-so b-big.. ahhhhh.” Mula sa bagong dating na inangking boyfriend si DG. At ngayon..

“Damn it.” Naiinis man ako pero hindi mapigilan ang sarili ko na madala. Lalo na sa naririnig ko.

DG has a Big…..

Napalunok ako.

Sunod sunod na mahinang pagmumura sa sarili dahil kusa ng kumilos ang kamay na humaplos sa sarili ko.

“Uhmmmm… n-no.. ahhhh… y-your so deeeep..”

“Ummmp.” kagat ko parin ang ibabang labi ko para di takasan ng ungol bahang sumasabay sa bawat ungol na pinapakawalan nila.

Nakabaluktot ako sa pagkakahiga habang nilalaro na ang pagkalalaki ko.

Nakakainis.. bakit hindi ko mapigilan… kahit na naiinis ako sa bagong dating ay wala akong magawa na pigilan ang pag iinit ng katawan ko.

Hindi ko din mapigilan ang isipin ang bagay na iyon. Kung gaano ba talaga kalaki ang kay DG na ngayon ay nagpapaligaya dito.

Malinis ang konsensya ko noong at walang halong malisya ang pagpapasama ko kay DG dito sa probinsya. Hindi ko naisip na sa pagdaan ng araw na magkasama kami at pakitaan ng pag aalaga ay mahuhulog ang loob ko sa kanya. Pero… wala sa isip ko na may nag mamay -ari na pala sa kanya.

“ Ahhhhhh… V-vienn.. uhmmmm.. ahhhh. M-more..“

“Yes mi amore..I will.”

“Uhmmp.” Impit na ungol na pinakawalan ko. Pakiramdam ko ay ako ang kasama ni DG ngayon at pinapaligaya niya. Sumasabay ang kamay sa kanila.

“ Ahhhhhh… i’m gonna cum.. uhmmm. Cum inside.“

“Yeah! Me to mi amore.. ahhhhmm.”

At sumabay sa kanila ang paglabas din ng init ng katawan ko.

“Damn.” Muli na naman akong napamura. Hinihingal na para bang akong nakisali sa kanila. Tutop ang bibig ko. Mariin ang pagpikit ng mga mata.

Parang pakiramdam ko ay ang dumi ko dahil pinagnasaan ko si DG. Binigyan ng ibang kahulugan ang pagmamagandang loob niya sa akin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Magandang umaga Aldrin.” Pagbati sa umaga ni DG ng lumabas ako ng silid ay nasa maliit na hapag na siya at pinagsisilbihan ng ng isa sa kasama ng boyfriend niya.

“Magandang umaga po. Umupo na po kayo at ipaghahanda ko kayo ng makakain.” Magalang din na sabi nito.

Nakapinid ang mga labi ko at lihim na naikuyom ang mga kamay ko sa likod ko. Nagpakawala ng isang buntong hininga. Hindi ako makatingin ng deretso kay DG dahil sa nangyari kagabi pero kahit hindi ko ito titigan ay nakikitaan ko siya ng kasiglaan.

“Salamat.” Tanging katagang lumabas sa bibig ko at umupo sa kabilang panig ng lamesa.

“Sige na Aldrin. Kumain ka na at ipapahatid kita mamaya sa paaralan.”

“Hindi ikaw ang maghahatid sa akin?” Tanong ko na nakapagpaangat ng tingin sa kanya.

“Huwag kang mag alala.. magaling naman si Mang Roger mag motor.”

Kunot ang nuo kong binawi ang tingin ko sa kanya. Hindi porket dumating ang boyfriend niya ay kakalimutan na niya ang pagbabantay sa akin. Kung ano ang naging pangako niya kay papa.

“Hindi ako aalis kung hindi ikaw ang maghahatid sa akin.” Matatag na sagot ko.

“Pero…”

“Nangako ka kay daddy na babantayan mo ako. Akala ko ba may isa kang salita.”

“Hindi ko nakakalimutan ang trabaho ko at pangako sa presidente. Susunod ako.. babantayan parin kita pero si mang Roger ang magmamaneho ng motor na sasakyan mo.” Sagot niya na may kasamang buntong hininga.

Hindi na ako nakaimik dahil pakiramdam ko may pagkainis siya habang sinasabi iyon.

“Viennnn.” Sabay pa kaming napalingon ng marinig namin ang pagsigay ng boyfriend niya na agad naman tumayo at mabilis na pinuntahan ito ng silid niya.

Napasimangot na naman ako. Umakyat na naman ang inis ko sa lalaking iyon. Dahil sa pagdating niya ay naging malamig na ang pakikitungo sa akin ni DG.

“Heto po ang agahan niyo sir.” Nabaling naman ang tingin ko sa yaya nila ng ilapag ang inihandang pagkain sa harapan ko. “Pasensya na po. Ayaw kong makialam pero… gusto ko lang sabihin sa inyo na kung gusto niyo ng tahimik na buhay ay huwag na po niyong tangkain ang makipagflirt sa 5th young master. O kay DG kung iyon ang nakasanayan mong itawag sa kanya.”

Kunot ang nuo ko na napatingin pa dito dahil doon.

Gusto ko sanang sagutin ito pero hindi niya ako hinayaang makapagsalita.

“Huwag na po kayong sumagot o magtanong kung bakit.. dahil mahal na mahal ng DG si missy… kaya wala kayong aasahan sa kanya.. at tungkol naman kay missy… mas mabuting huwag ka ng lumapit kay DG… dahil kahit kayo pa po ang anak ng presidente… baka makalbo ka ng missy kapag aktwal na nakita niya ang paglapit mo at pagpapakita ng ibang motibo kay DG.. iyon lamang po ang gusto kong sabihin sir.. para sa ikakatahimik ng mundo nating pare-pareho.. eat well po..” saka nito sinabayan ng talikod at lumabas na ng kubo.

Matalim na sumunod ang paningin ko dito. At ano ngayon ang gusto nitong ipahiwatig? Na halata na may gusto ako kay DG? Saka… presidente ng Pilipinas ang ama ko…. bakit naman ako lalayo sa taong pinagkakatiwalaan ng papa.

“Hmmp. May pa missy-missy pa silang nalalaman.” Nanggigigil na lang akong pinagtuunan ang pagkain ko dahil doon.

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

“ Mi amore naman.. hindi ka pwedeng sumama dahil malubak ang daan. Please… kahit ngayon lang.. nakikiusap ako.. makinig ka naman sa akin.“ Pakiusap at mangungumbinsi ko sa kanya na huwag sumama sa amin kung saan nagtuturo si Aldrin.

Nauna na si Aldrin kasama si Mang Roger kahit ayaw ding iba ang maghahatid sa kanya.

Nakiusapan ko na lang ito at napagsabihan.. na sa inaakto at kilos nito ay parang hindi na ang pagtuturo niya ang pangunahing pakay nito dahil sa umiiral na ang anak mayamin nito.. o anak ng presidente.

“Ayaw ko.. sasama ako sayo.” Pagpupumilit parin niya na may kasamang pagpadyak ng paa saka niya ako pinamaywangan..

“Pero kaligtasan mo naman ang inaalala ko. Alam mo naman ang kalagayan mo diba.. hindi basta basta ang daang papunta doon. Baka mapaano ang mga baby natin sa sinapupunan mo.”

“Hmmp! Di huwag ka na lang pumunta.. dito ka na lang.. total kasama na ni Mang Roger ang ahas na iyon.” Nakasimangot na sagot niya na talagang ayaw makinig isa man sa pakiusap ko.

Nagpakawala na naman ako ng isang malalim na paghinga dahil doon. Ang tigas din talaga ng ulo niya.

“Saka pwede ba mi amore… May pangalan siya. Aldrin.. Aldrin ang pangalan niya. Kaya huwag mo siyang tawaging..”

“Ahas..” pagtutuloy niya sa sinasabi ko. “Hindi ba’t ahas naman siya??? Dahil kung hindi kita pinuntahan dito.. siguradong aahasin ka niya sa akin.”

“Iisipin ko na mahal mo na ako kaya mo naiisip na aahasin ka niya sa akin.. hmmm.” Sinabayan ko iyon ng ngisi.. “Mahal na ba ako ng little hamster ko?” Saka ko siya hinila.. ipinulupot ang braso ko sa baywang niya.. gusto ko na lang ibahin ang usapan.

“Bakit? Mahal naman na kita a.. kaya nga kita sinundan para di ka maagaw ng iba sa akin.” Sagot niya na nakapagpatigil ng inog ng mundo ko ng ilang sigundo.

Hindi yata’t ako ang nabigla at lumipad sa kalawakan ang isip ko dahil sa narinig ko.

“What? Bakit ka natigilan? Buhay ka pa ba? Hindi ka na yata humihinga?” Narinig ko pang magkakasunod na tanong niya na nakapagpakurap sa akin.

Lumunok ako. Inalis ang parang isang bola ng table tinnes na bumara sa lalamunan ko.

“Hindi ako nabibingi diba mi amore? Hindi ako nananaginip diba? Tama lang ang narinig ko diba?” Tanong ko na hindi parin talaga ako makapaniwala sa narinig ko.

“Huh! Bitawan mo nga ako.. naiipit ang mga baby natin sa higpit ng pagkakayapos mo sa baywang ko.” Bagkus reklamo niya at itinulak ako kaysa sagutin ang tanong ko.

Niluwagan ko naman ang pagkakayapos ng braso ko sa baywang niya pero hindi ko siya pinakawalan.

“ Ulitin mo little hamster… gusto ko ulit marinig ang sinabi mo para masigurado kong hindi lamang panaginip ang lahat ng ito.“ Saad ko na may kasamang pagpisil sa kung saan nakadapo ang palad ko sa baywang niya.

“Hmmp! Hindi ka nananaginip.” Sagot niya sabay kurot ng tahiliran ko.

“Awwww. Mi amore.. awwww.. aray. Sandali..” nabitawan ko na siya dahil sa paghuhuli ko ng kamay niya na patuloy sa pagkurot sa akin. “Mi amore naman eh.. masakit ang makurot.” Hindi naman ako nagrereklamo pero pinupog niya ng mga pinong kurot ang tagiliran ko.

Pero sa kurot niyang iyon ay alam kong hindi nga lang ako nananaginip.

“Ano?” Pasinghal pa na tanong niya sabay padyak na naman ng isang paa.

Isang ngiti ang hindi ko na maitago na gumuhit sa labi ko. Para na akong maiihi na hindi mawari.. parang sasabog ang dibdib ko sa sobrang kagalakan dahil sa wakas…

Sa wakas… ang pinakahihintay kong pagkakataon na marinig mula sa kanya ang mga katagang iyon ay ngayon…. tuluyan ng nabigyan ng kasagutan.

Ganito pala ang pakiramdam.. hindi ko maipaliwanag ng isang libot isang milyong kagalakang nararamdaman ko.

Ang saya ko.

Oo..

Ang saya saya ko talaga.

Gusto kong magtatalon sa tuwa.. sa kagalakan.. gusto kong ipagsigawan sa buong mundo kong anl ang nararamdaman ko ngayon.

“Hoy.” Na may kasamang hampas pa sa braso ko.

Ngumiti na naman ako.

Mabilis na siniil ko siya ng isang halik at mabilis ko din naman siyang pinakawalan bago ako mabilis ding lumabas ng kubo.

Tumayo sa balkonahe.

“Ahhhhhhhhhhhhhhhhhhh.” Isang malakas na sigaw ang pinakawalan ko. “Mahal na ako ng taong mahal koooooooooooo.” Dagdag ko pa. Kulangna lang ay magtatalon talaga ako.

“Hoy… Ang ingay mo..” sumunod pala siya sa akin sa pagtakbo ko palabas. Lumingon ako sa kanya.

Muli na naman akong ngumiti at nagpakawala ng isang malalim lalim na paghinga.

Lumapit sa kanya at mahigpit na niyakap.

Hindi ko mapigilan ang tumulo ng luha ko na may kasama na yatang paghikbi.

Isang Director General ng pulis.. isang young master ng Anderson.. isang kilalang tigasin na walang kinatatakutan..

Tumutulo ang luha habang kayakap ang taong mahal ko.

“I love you so much mi Amore.. I love you so much.” Sumubsob ang mukha ko sa balikat niya.

“A-anong… b-bakit ka umiiyak? H-hoy.”

“Masayang masaya ako mi amore.. please.. bigkasin mo ulit.. gusto ko ulit marinig.” Pabulong na sagot ko na may kasamang pagsinghot dahil sa pagtulo ng luha ko.

“Hmmp.” Pero gaya ng dati ay iyon na naman ang narinig ko mula sa kanya.

¤¤¤

VIENCE POV;

¤¤¤

Iyon naman ang isa sa dahilan ko kaya ako sumunod sa kanya diba?? Pero hindi ko alam kong paano bubuksan ang paksang iyon at sasabihin sa kanya ng hindi ako naiilang o hindi ako ang unang magbubukas ng usapan.

At ngayon…

Hindi ko akalain na ganito pala ang magiging reaksyon niya. Ganitong ganito na naman ang reaksyon niya ng malaman naming buntis ako at magiging ama siya ng triplets.

Hindi maipaliwanag. Natutulala siya at pakiramdam siguro niya ay nananaginip lamang siya.

At ang ikinabigla ko ay ang pagtakbo niya palabas na ang akala ko ay iiwan ako pero nagulat na lamang ako ng sumigaw siya ng pagkalakas lakas at sabihing mahal na siya ng taong mahal niya.

Lihim akong napangiti. Ang gaan na ng pakiramdam ko ngayon at para akong nakawala sa katutuhanang matagal ko ng kinimkim sa dibdib ko.

Oo, mahal ko na siya. Hindi ko talaga alam kong kailan iyon umusbong pero sigurado akong mahal ko siya at ayaw kong may aagaw sa kanya sa akin.

“I love you so much mi Amore.. I love you so much.” Sumubsob ang mukha niya sa balikat ko. Naramdaman ko ang pagyugyog ng balikat niya.

Umiiyak ba siya?

“A-anong… b-bakit ka umiiyak? H-hoy.” Hindi mo alam kong paano siya kakausapin sa ganotong kalagayan.

Ang isang tigasing director general ng buong kapulisa … umiiyak ngayon sa harapan ko dahil sa pagsagot ko sa kanya? Hindi bat sobra naman ang naging reaksyon niya.

“Masayang masaya ako mi amore.. please.. bigkasin mo ulit.. gusto ko ulit marinig.” Pabulong na sagot niya na may kasamang pagsinghot dahil na sa pah iyak niya.

“Hmmp.” Iyon ang unang lumabas sa bibig ko. Hindi ko din kasi alam ang magiging reaksyon ko ngayon sa naging reaksyon niya.

“Mi amore.. sabihin mo sa akin na hindi lamang ako nananaginip.. at kung panaginip man ito.. nakikiusap ako.. huwag mo na akong gisingin.” Mahinang saad niya. Mas humigpit pa ang yakap niya sa akin na parang ayaw na akong pakawalan pa.

“H-hindi ako makahinga.” Saad ko pero hindi ko naman siya maitulak. Nakakahinga naman ako ng maayos pero gusto ko din namang makita ulit ang ekspresyon ng mukha niya.

“Sorry mi amore..” narinig kong saad niya. Mabagal ang naging kilos na pinakawalan ako ng yakap niya.

Hawak ako sa magkabilang balikat at bahagyang lumayo sa akin. Nakayuko siya pero dahil sa maliit naman ako ay kitang kita ko parin na basa na ng luha niya ang pisngi niya habang nakatingala ako sa kanya.

Napangiti ako. Kusang kumilos ang mga kamay ko. Humaplos iyon sa magkabilang pisngi niya na may kasama ng pagpahid ng luha niya.

“Isa ka bang Director General ng pulis? Kung makaiyak ka naman para namang ang hina hina mo.” Pangangantyaw ko pa sa kanya.

Ang isang DG Anderson.. sa ganito lang naman pala mapapatulo ang luha niya. Kahit nga noong una na napalo ko siya ng batuta niya dahil sa bigla niyang pagsulpot noon ay hindi ko man lang nakitaan ito na tumulo ng kaunti ang luha niya sa sakit ng sugat ng ulo niya. Lalo na ng nabaril ito at binantayan ko sa hospital ay hindi man lang naiyak pero ngayon…

“Mi amore naman eh.” Reklamo niya na napasimangot na may kasamang hikbi. Pagsinghot ng sipon. “Binigla mo ba naman ako.”

“Anong binigla.. sinagot ko lang naman ang tanong mo kanina a..”

“Pero hindi ko naman inasahan na sasagutin mo iyon.. akala ko mag wa-walk out ka na naman kapag napag usapan natin iyon. Na mahal kita.. mi amore.. you know how much I love you…” bigla siyang sumeryuso..

Humawak na din siya sa magkabilang pisngi ko. Pinagdikit ang mga nuo namin.

“Say you love me again mi amore.. I love you.”

Hindi agad ako sumagot. Nakipagtitigan pa muna ako sa kanya.

“I love you.” Muli ay sambit niya. Dinampian ng halik ang tungki ng ilong ko.

“Mmmm.. I-i love you too.” Sagot ko.. ngiti ang napaskil sa mga labi niya bago niya ako siniil ng isang nagliliyab na halik na agad ko ding tinugon.

“Uhmmm.” Napasinghap ako ng pakawalan niya ang labi ko.

Muling nagkatitigan bago niya na naman ako niyakap.

“I love you so much.. “ paulit ulit na katagang narinig ko mula sa kanya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Maglalakad ako.” Hindi parin ako sumuko sa pagpupumilit na sumama sa kanya. Matapos ang aminan sa pagitan namin ay naging official na ang relasyon naming dalawa. Magpaganun pa man ay wala parin akong tiwala sa Aldrin na iyon.

“Medyo malayo din ang lalakarin papunta doon mi amore..” kunot ang nuo na kanina pa din gumagawa ng paraan para kumbinsihin akong huwag sumama sa kanya.

“Hmmp.. anong mas gusto mo? Sasakay ako sa motor o maglalakad ako. Saka kapag naglakad naman ako ay makakabuti daw iyon para sa akin sabi ni mama. Para daw hindi manubig ang mga paa ko at hindi lumubo ang katawan ko.” Sagot ko sa kanya.

Nagpakawala na naman siya ng isang buntong hininga na sinabayan ng pagkamot ng ulo.

Lumapit siya sa akin at niyakap na naman.

“Okay! Okay!” Napangiti na ako sa pagpayad niya kaya napayakap na din ako sa kanya.

“Magdala tayo ng extra damit mo para pagbihisan mo mamaya kung papawisan ka.” Sabi niya habang siya na mismo ang kumalkal ng mga damit ko na inayos na ni Lilian dahil nga sa para iyong kinalaykay ng manok at lukot lukot sa pagkakalagay ko sa maleta ko. “Mayroon ding malapit na talon doon. Malinaw ang tubig kaya pwede ding maligo doon kung gusto mo.”

“Talaga?” Naexcite ako sa sinabi niya. Mukhang magiging bakasyon pa to para sa amin.

“Oo.. malapit lamang kung saan nagtuturo si Aldrin.

“Hmmp! Siguro sinamahan mo siyang maligo doon.” Bigla akong nainis dahil sa nasabi ko.

“Oo. Minsan mi amore.” Agad niyang sagot. Hindi ba niya pwedeng ipagkaila iyon. Hindi ba niya alam na maiinis ako.

“So nakita mo siyang nakahubad. Siguro pinagpantasyahan mo siya.. ano? Ano? Hmmp.. siguro naisip mo na mas sexy na siya sa akin. Dahil ba sa tumataba na ako?” Mahabang lintaya ko na mas lalong nakapagparamdam sa akin ng inis.

Totoo naman.. tumataba na ako kaunti lalo na ang tiyan ko. Lumalaki na ang umbok dahil sa mga baby ko.

Napansin ko ang bahagya niya tahimik na pagtawa kaya naman nahampas ko na naman siya ng wala sa oras.

“Mi amore.. mi amore… hindi ko alam na insecure na insecure ka na sa pagtaba mo. Pero huwag kang mag alala.. my little hamster.” Hinawakan niya ako sa kamay at hinila paupo sa kandungan niya. “Ugh.. bumibigat ka na nga mi amore.” Na sinabayan na nga niya ng pagtawa.

“Hmmp. Kainis ka.” Naiinis na kinurot ko siya sa balikat at akmang tatayo mula sa pagkakakandong niya pero hindi naman niya ako pinakawalan.

Natigilan ako ng maramdaman ko ang paghaplos ng kamay niya sa ibabaw ng umbok ng tiyan ko.

“Para sa akin.. sexy ka parin kahit nandito sila. And thank you mi amore..” pumatong ang mukha sa balikat ko at pinupog ng halik doon.

At ang paghahanda namin sa pagsunod sa binabantayan niya ay medyo natagalan dahil sa paglalambing niya sa akin.

PH4 #58:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Nakakagaan ng pakiramdam na hindi ko na kailangang itago ang nararamdaman ko para sa kanya at magkonwaring balewala lang lahat ng effort na ipinapakita niya.

Nagsimula kami sa na parang aso’t pusa. At kahit na ako ang mapanakit sa aming dalawa ay hindi niya ako pinatulan o di kaya naman pinagbuhatan din ng kamay.

Hinayaan lamang niya ako. Kahit na milyon ng kurot at sipa o hampas pa ang binitawan ko ay tinatanggap lamang niya iyon.

Naisip ko tuloy… doon ba naipapakita na kahit na sinasaktan ka na ay hinahayaan mo na lamang kung iyon naman ang makakapagpasaya sa taong mahal mo.

Kung magkaganun man.. ibig sabihin nun ay noon pa niya ako natutuhang mahalin na nitong nakaraang buwan lang niya inamin na ngayon ay nabigyan na din ng tugon dahil tinaggap ko ng mahal ko din siya.

Pero… handa nga ba talaga siyang i-give up ang ranggo niya para sa akin? Para sa amin ng mga magiging anak namin?

So totoo lang ay talagang ayaw ko ng trabaho niya. Natatakot ako para sa kaligtasan niya. Hindi sa gusto kong ipagkait sa kanya ang trabahong iniingatan niya pero.. ayaw kong mapahamak siya.

Sa mga panahong kasama ko siya ay nasaksihan ko ang bawat natamo niyang sugat. Mga tama ng baril na talaga namang hindi maiiwasan lalo na at siya mismo ang nangungunang sumusugod kaysa sa mga kasama niya. At iyon ang isa sa pinakaayaw ko kaya nagdadalawang isip ako ng umamin siya sa akin habang nagkukunwari akong natutulog.

“Mi amore.” Napakislot ako ng bigla siyang sumulppt mula sa likuran ko. Iniyakap ang kamay sa paywang ko na masuyong humaplos sa umbok ng tiyan ko. Idinantay ang baba sa balikat ko na may kasamang pasinghot sa leeg ko at halik.

“Huwag mo nga akong gugulatin.” Kunwari ay nainis ako na sinamahan ng mahinang tampal sa nuo niya.

“Awwww! Mapanakit talaga ang mahal ko. Hmmmm.” At mas pinanggigilang akong halikan sa pagitan ng leeg at balikat ko.

Bahagya akong napapikit. Nilasap ang kakaibang sarap ng paglalambing niya.

Iniwan kasi niya ako kasama si Lilian ng sundan sina Mang Roger at ang ahas na Aldrin na iyon.

Gusto ko man sana talagang araw araw na sumama pero nakiusap siya sa akin na manatili na lamang ako dito sa kubo dahil talaga namang may kalayuan ang lugar kung saan nakatayo ang naturang maliit na paaralan nila na hindi naman ako pwedeng sumakay dahil malubak talaga ang makipot na daan papunta doon.

“Hmmp! Lagi mo kasi ako iniiwan.. tapos kasama mo pa ang ahas na iyon.”

“Mi amore naman.. wala namang masama sa pagbabantay ko kay Aldrin.. trabaho lamang mi amore..”

“Hmmp.”

“Di ko pala nasabi sayo.. this is my last mission.. ang bantayan ang anak ng presidente at protektahan siya…”

Kunot ang nuo kong humarap sa kanya.. last mission? Totoohanin ba niya ang pag alis sa kapulisan?

“Minsan sinabi mo sa akin.. na ayaw mo ng trabaho ko… kaya naisip ko na.. kaya ayaw mong tanggapin ang pagmamahal ko sayo ay dahil sa trabaho ko.. kaya nagpasya akong… magretire ng maaga para sa ikatatahimik ng relasyon natin.. ayaw ko ng mag aalala ka palagi sa akin.” Ang isang kamay na masuyong humahaplos sa pisngi ko.

Hindi ako nakasagot agad. Nakatitig lamang ako sa kanya. Nakikita ko ang katutuhanan sa mga mata niya.

“Handa akong isuko ang lahat mi amore… basta huwag lang ikaw ang mawala.” Dagdag pa niya.

Sa huling sinabi niya ay kumilos ako para yumakap sa kanya. Ayaw ko ding maging madamot sa kanya. Ayaw ko ding ipagkait sa kanya ang mga nakasanayan niya lalo pa at ang pinakaiingatan niyang trabaho ang isasakripisyo niya.

Pero ano ba ang dapat kong gawin?

“What a waste.” Napakalas ako ng yakap sa kanya ng marinig ko na nagsalita si Aldrin na kapapasok lang ng bahay na katatapos lamang yatang maligo.

“Anong sabi mo?” pasinghal na tanong ko dito.

“If you realy love DG.. hindi mo ipagkakait sa kanya ang trabahong nakasanayan niya.. nakikita ko pa naman na pinapahalagaan ni DG ang trabaho niya.. at dahil sayo… mawawala lamang iyon dahil ayaw mo ng trabaho niya.. if you really love him… hindi mo siya itutulak sa mga bagay na mabigat sa loob niya para bitawan… Huh!!!! Wasted…” saad pa nito bago tumalikod at pumasok sa sariling silid.

Hindi man lamang ako nakasagot dahil sa tuloy tuloy itong nagsalita.

Napalunok ako bago ako muling tumingin sa kanya.

“Don’t mind him mi amore..” siya naman ngayon ang yumakap sa akin. May pagkamaldita lang din ang anak ng presidente. Kaya huwag mo ng pansinin.“ Masuyong humahaplos ang mga palad sa likod ko habang yakap niya ako.

Nagpakawala ako ng buntong hininga.. wala akong masabi dahil natamaan ako sa binitawang nitong salita.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hey! Are you with me?” Tanong niya na nakapagpagpabalik sa lumilipad kong diwa.. hindi ko parin makalimutan ang sinabi ng Aldrin na iyon kahapon na siyang bumabagabag sa akin.

Masyado ba akong madamot sa isang bagay na kailangan niyang isakripisyo para sa akin. Iniisip ko lang din naman ang kapakanan ng mga magiging anak namin. Saka para na din naman iyon sa kanya. Hindi na siya masasaktan o mababaril kung magreretire na siya sa pagkapulis.

“O-oo.”

“Iniisip mo parin ba ang sinabi ni Aldrin?” Tanong niya na nahulaan ang nasa isip ko.

Tumango ako bilang sagot.. para saan pa kung itatanggi ko na iyon naman talaga ang bumabagabag sa akin.

“I told you not to think about it.”

“Pero..”

“Shhhh.. It’s okay mi amore.. hindi mo naman ako pinilit na kalimutan ko ang pagpupulis.. pagpapasya ko iyon para sa ating dalawa.” Paliwanag niya pero nandoon parin ang bigat ng dibdib ko na isiping mawawala sa kanya ang iniingatang ranggo ng kapulisan.

Isinapuso niya ang minsan kong nasabi sa kanya na kung magkakaboyfriend man o mag aasawa ako ay hindi ko gugustuhing kagaya niya ang pipiliin ko dahil ayaw ko ng trabaho niya.

Pero malay ko ba na aabot kami sa puntong ito. Iyong magiging kami talaga dahil hindi ko naman talaga naisip na hihigit pa noon sa pagiging aso’t pusa sa magiging relasyon namin.

And now…

“I love you mi amore..” bulong niya sabay yakap sa akin. Siya ngayon ang umunan sa braso ko at nagsumiksik sa katawan ko. “No matter what… I will always love you.”

“I-i love you too.” Mahinang sagot ko. Tumingala siya. Isang masuyong ngiti ang gumuhit sa mga labi niya.

Dala ba ng ilaw kaya nagniningning ang mga mata niya?

“Ang sarap pakinggan mi amore.. say it one more.”

“I love you.” Pang uulit ko. Umangat ang kamay niya patungo sa batok ko saka niya ako hinila mula doon.

Umangat ang mukha niya pasalubong sa akin hanggang sa maglapat ang mga labi namin.

Damping halik lamang pero nakakagaan ng pakiramdam.

Humawak din ako sa may batok niya. Nilasap ang tamis ng halik at pinalalim iyon.

“Hmmm.. mi amore..” bulong niya ng bahagyang naghiwalay ang labi namin. Magkafikit ang mga nuo at nagtitigan.

“Mmmm.”

“I love you.”

“I love you too.” Mga katagang sinilyuhan ng mga halik.

¤¤¤ ¤¤¤

Wala si Vienn ng magising ako kinaumagahan. Dahil ang akala ko ay magkasama sila ni Aldrin kaya mabilis akong bumangon at hinanap siya pero nabungaran ko sa maliit na kusina si Aldrin na kasama si Lilian.

“Can you stop staring at me like that. So annoying.” Sita niya sa akin dahil talaga namang matalim parin ang tingin ipinukol ko sa kanya.

“So annoying.” Panggagaya ko dito. Ayaw ko man sanang kaharap ito sa hapag pero hinandaan na ako ni Lilian ng gatas sa may tapat nito sa kabilang panig ng maliit na lamesa.

“Magandang umaga missy.”

“Si Vienn?”

“Nagpasabi ang 5th young master na baka mamaya pa siya makakabalik dahil may bibilhin daw siya sa bayan.” Sagot nito.

“Okay.” Tanging sagot ko. Maganda at hindi kasama ang ahas na Aldrin na ito kaya ayos lang na wala siya sa paningin ko.

“Inumin mo na muna ang gatas mo missy.. anong gusto mong kainin? Ng maipagluto kita.”

“Kahit ano.” Sagot ko bago bumaling ulit dito. “Huwag mo na siyang pagpantasyahan dahil wala iyang patutunguhan.”

“At bakit? Paano ka nakakasigurong walang patutunguhan.”

“Aba’t… hmmmp.. dahil hanggang pangarap na lang yan.. kumbaga hangin siya…. na hindi mo kailanman mahahawakan. Parang ulap na hindi mo maabot. Araw na hindi mo malalapitan. At buwan sa kalangitan na hanggang tanaw ka na lang.” Mahabang lintaya ko.

“Hahaha..” patuyang tawa niya. “Kung isa siya sa mga elemento ng mundo e ano ka? Dahil kung hindi ko mahahawakan ang hangin ay ganun ka din.”

“Hahahaha.” Kuway patuwang tawa ko din.. “ano ako? Dahil kung siya ang elemento… ako ang mundong iyon kung saan makikita at mararamdaman ang mga elementong iyon.. mundo kung saan sumisinag ang araw… mundo kung saan may hangin.. na may mga ulap… at mundo kung saan lang makikita ang magandang liwanag ng buwan sa kalangitan. Dahil siya ang elememtong sa akin lang umiikot. Na ako lang ang makakaramdam.” Mahabang sagot ko.

Akala ba niya matatalo niya ako sa kamalditahan.. huh! Nagkakamali siya. Hindi man ako lumaking kasing yaman niya ay hindi ako patatalo sa kanya. Anak man siya ng presidente ay wala akong pakialam. Dahil pare pareho lang kaming tao sa mundong ito. Dahil kahit siya pa ang pinakamayan sa buong mundo ay kaya kong makipagmatigasan sa kanya para lamang hindi maagaw ang taong mahal ko.

“Ano? May maisasagot ka pa?” Pinanlakihan ko siya ng mga mata. Ipinaramdam na hindi niya ako kaya. “Kaya habang maaga pa ay huwag ka ng umasa.”

“Hmmp!.” Matalim din ang naging tingin niya sa akin. “Ang dami mong satsat.”

“Nagbababala lamang ako.. ng hindi ikaw mismo ang masunog sa masamang balak mo.”

Hindi na siya sumagot. Napangisi ako na pinagtuunan na ng pansin ang gatas ko ng wala na akong sagot na narinig mula sa kanya.

Naging tahimik na lamang ito hanggang sa matapos magluto ni Lilian at inihandaan ako ng pagkain.

“O kumain ka ng magkalaman naman ang katawan mo.” Kahit naman naiinis parin ako dito ay inalok ko parin naman ito. Hindi namam ako masyadong bastos at marunong pa din naman akong magshare sa ibang mga bagay huwag lamang si Vienn dahil akin lang siya.

Hindi naman siya tumanggi o nagpakipot pa. Kasabay si Lilian at mang Roger na pinagsaluhan ang agahang naihanda.

¤¤¤ ¤¤¤

“Miss me?” Si Vienn. Tanghali na ng makabalik ito na marami ang dala galing bayan.

Tumango ako. Lumapit sa akin at ginawaran ng halik sa labi.

“By the way.. where is Aldrin?” Kuway tanong na niya habang isinasaayos na namin ang mga binili niya.

“Lumabas. Kanina pa..”

“What? Ng walang kasama? Saan daw siya pupunta?” Sunod sunod na tanong niya na nabahiran naman ng pag aalala ang tuno. “Lilian sinabi ko sayo na isama mo sa babantayan si Aldrin.”

“Sorry po young master pero di ko po napigilang lumabas.. ang sabi naman niya ay tatawagan lamang niya ang papa niya.”

Nagpakawala ito ng buntong hininga. “Mi amore.. sandali lang okay.. titignan ko lang si Aldrin kung saan ako madalas makakuha ng magandang signal.”

“Isama mo na si Mang Roger.”

“Okay mi amore.. pero huwag kang aalis ng kubo hanggang hindi ako nakakabalik.. ayaw kong mapahamak ka. Okay..”

Muli akong tumango.

“Good.. sige na mi amore..” muli ay humalik siya sa labi ko bago lumabas.. kasama nga si Mang Roger na umalis.

“Paimportnate kasi.” Naibulong ko na lamang habang tanaw ang palayong imahe nila.

Muli na naman akong naghintay ng ilang mga minuto na inabot na ng mahigit isang oras.

“Lilian wala parin ba sina Vienn?” Tanong ko dahil hindi parin sila bumabalik.

“Wala pa naman… ay ayan na pala sila. Pero..”

“Hindi kasama si Aldrin?” Sabi ko ng hindi mamataan si Aldrin sa kanila. Sinalubong ko na siya. “Asan siya?”

“Hindi namin siya makita mi amore. Nagpatulong na din ako sa iba na hanapin siya baka sakaling may nakakita sa kanya.”

“Saan naman iyon nagpunta..”

“Iyon na nga mi amore.. kaya nga bumalik kami para sabihan ka na dito ka lang muna kasama si Lilian habang hinahanap namin siya.”

“Sige.. pero mag ingat ka. Dito lang ako. Hindi ako aalis.” Behave naman na sagot ko. Baka kapag nagpilit akong sumama sa kanya sa paghahanap ay mas madagdagan pa ang pag aalala niya.

Nakakainis lang kasi.. at talaga pang gumawa ng paraan ang ahas na iyon para makuha ang pansin niya. At hindi lang siya kundi lahat na yata ng taga barangay.

Naiwan na naman ako kasama si Vienn. Naghintay na lamang sa magandang balita na nahanap na ang Aldrin na iyon.

¤¤¤

ALDRIN POV:

¤¤¤

H indi ko naman balak lumayo. Ang plano ko lang talaga ay ang makausap ang papa at magbigay ng magandang balita pero…

Napalingon ako sa pinanggalingan ko. Walang bakas kung saan na ba ako galing dahil nasa loob na ako ng kagubatan.

Nawili na kasi ako kanina ng makakita ako ng mga paru-paro sa ibahagi kung saan may magandang signal. At matapos kong kausap ang papa ay napasud ako sa mga iyon hanggang sa napalayo na ako.

Kanina pa ako paikot ikot sa masukal na kagubatan pero hindi ko parin alam kung saan ang labasan.

Natatakot na ako. Ibat ibang huni ng mga insekto ang naririnig ko. Ang mga malalagong puno na itinatangay ng may kalakasang hangin. Na parang nakakatakot na sa pandinig ko.

“Papa…” mahinang tawag ko kay papa na nanginginig na ako sa takot. Gusto ko ng umiyak.

Naglakad lakad pa ako. Naisip ko na markahan na lang ang bawat punong madadaanan ko ng sa ganun ay may palatandaan ako kung sakali mang mas mapalayo ako.

Hindi naman siguro ako papabayaan ni DG kung malalamang nawawala na ako kahit pa man kasama niya ang boyfriend niya.

Alam ko na iisipin na naman ng malditang iyon na gumagawa na naman ako ng paraan para makuha ang pansin ni DG… pero kung balak ko iyon ay hindi sa ganitong paraan na ikapapahamak ko naman.

“DG, please… hanapin mo ako.” Bulong ko ulit habang nagpatuloy ako sa paglalakad sa gitna ng kagubatan.

Ano na lang ang gagawin ko kung makasalubong ako ng mga mababangis na hayop.. o ahas.. o di kaya naman may mga mangangso na maliligaw dito at gawan ako ng masama..

Wala pa naman akong alam na selfdefence.. pagtakbo na lang ang alam kung gawin.

“Papa…DG. help.” paulit ulit na tawag ko sa kanila.

Hindi ko na din alam kung ilang minuto o oras na ba akong naglalakad… wala parin akong nakikitang bakas ng labasan sa gubat. Lobat din ang cp ko na kanina ko pa sinusubukang tumawag ng tulong pero wala namang signal.

Nakaramdam na din ako ng pagod at ang mga paa ko ay nanginginig na.

Dumidilim na din dahil wala na ang kakapiranggot na sinag ng araw na sumisilip sa mga mayayabong na punong kahoy.

Hinahanap na kaya ako ni DG? Ipinapahanap na niya ako ngayon? Nasabi na ba niya kay papa na nawawala na ako?

Sa kaiisip ko ay hindi ko na namalayan ang pagpatak ng ulan. Kasunod ng malalakas na kidlat. Kahit na pagod na pagod na ako ay kumilos parin ako para tumingin ng masisilungan. Natatakot ako sa kidlat.

Pero…. sa paghahanap ko ay tuluyan na akong nabasa. Giniginaw na din ako. Wala akong nagawa kundi ang tumigil sa isang puno at doon na ako naupo.. yakap ang tuhod ng maibsan ang panginginig ng katawan ko.

“Help.” Wala ng boses na lumabas sa bibig ko. Nangangatal na sa lamig.. mas humigpit ang yakap ko sa paa ko. “Papa.. help me.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Ang lamig.” Nangangatal parin ang bibig ko habanh binibigkas iyon.

Ang bigat ng mga talukap ng mga mata ko na pinilit iyong imulat.

Nasaan ako? Naibulong ko na pilit akong bumangon.

Hindi na umuulan? Pero nasaan ako? Nasa loob ako ng isang yungib ng maigala ko ang paningin ko.

“S-sino ka?” Bigla akong naalarma ng makita ko ang isang bulto ng katawan na na nasa gilid malapit lamang sa akin.

“Gising ka na. Kumusta ang pakiramdam mo?” Dahil sa nag e’echo ang boses sa loob ng kweba ay hindi ko alam kung nag i-ilosyon lamang ako. Boses ni DG ang unang tumatak sa pandinig ko.

“DG.. iniligtas mo ako.” Kahit na nanghihina ang katawan ko ay pinilit kong lumapit dito pero dahil sa nangangatal parin ako sa lamig at nanghihina ang tuhod ko ay muntikan pa akong sumubsub sa lupa kung hindi lamang mabilis ang pagkilos niya na sumalo sa akin.

“Don’t move. Mahina pa ang katawan mo. May pitong oras kading walang malay kaya huwag mo munang piliting kumilos.”

“G-ganun ako katagal nakatulog?”

“Yeah! Nakita kita sa isang puno na wala ng malay na halos maging yelo na sa lamig ang katawan. Hindi ka man lang ba naghanap ng masisilungan?” May panunumbat sa tuno ng boses nito. “Kung hindi kita nakita sa tamang oras ay baka pinaglalamayan na kita ngayon.”

“H-hindi ikaw si DG.” Naibulalas ko ng tuluyan ko itong mabusisan. Itinulak ko ito at ahad na lumayo.

“DG? You mean DG Anderson? Then your wrong.. I’m General Baker of Army. Tinawagan kami ng daddy mo para tulungan sina DG Anderson sa paghahanap sayo.”

“Kung ganun bakit hindi mo pa ako dinala sa kanila? Bakit pinili mong manatili pa tayo dito.”

“Gagawin ko naman iyan kaso pareho tayong na stranded dahil may mga punong mga natumba dahil sa lakas ng ulat at kidlat na tumama sa mga puno. Saka..kung dumeretso ako sa paglabas sa gubat na ito ay baka malamig na bangkay ka na bago tayo makalas.”

“Bakit hindi ka parin kumikilos para gawan iyon ng paraan.”

“Gusto ko man pero patuloy parin ang pagbuhos ng malakas na ulan sa labas.” Muli ay sagot nito sa seryusong tinig.

Hindi na ako umimik. Naupo na lang din ako sa gilid at sandal sa bato.

“Kung gutom ka na may nahuli akong kuneho kanina. Pwede mo iyong kainin para maibsan ang gutom mo.”

Napansin ko ang pagkilos nito patayo at lumapit sa maliit na siga ng apoy at kinuha nga doon ang sinabing inihaw na kuneho.

“Sabi mo.. umuulan pa.. saan mo naman nakuha ang mga panggatong na kahoy na iyan?” Hindi ko mapigilang tanungin.

“Look at you left.”

Napalingon naman ako sa kaliwa ko at doon ko nakita ang tambak na panggatong.

“Yungib siguro ito ng mga mangangaso kaya may nga panggatong diyan. Kaya huwag ka ng magtaka.. kumain ka na lang ng mahimasmasan ang gutom mo.”

Napasimangot ako. Hindi ko na siya sinagot. Kahit ayaw ko ng karne ng kuneho ay wala akong magawa kundi ang kainin iyon dahil kumakalam na ang sikmura ko.

“Anong oras na?” Tanong ko sa pagitan ng maliit na pagkagat na naturang pagkain.

“Alas tres na ng madaling araw. Kaya maaga pa. Huwag kang mag alala. Naitawag ko na kay DG na kasama kita.”

“S-salamat.” Mahinang usal ko. Hindi ko lang alam kung narinig niya iyon dahil hindi na ito umimik pa.

Ipinagpatuloy ko na lang ang pagkain ko.

Naging tahimik sa pagitan namin maliban sa nag eecho sa loob ang malakas parin na buhos ng ulan.

Kumilos ito na muling maupo sa kinauupuan nito kanina at tahimik na ipinikit ang mga mata.

Muli akong napasimangot. Hindi man malinaw ang imahe nito ay nakikita ko na matikas ang pangangatawan nito katulad ng kay DG.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Kahit na giniginaw parin ako at nanghihina ang katawan ay napayapa na ang pakiramdam ko na ligtas ako.

Niligtas ako ng isang General ng army gaya ng sabi nito.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hey!.” Halos hindi ko marinig ang boses nito dahil sa nanaig sa sistema ko ang panginginig ko dahil sa lamig. “You are burning.” Muli ay narinig ko.

“N-nilalamig ako.” Mahinanh sagot ko.

“I know. Her.. put this on.” Napansin ko ang pagkilos nito para alisin ang coat nito at ipinasuot iyon sa akin pero hindi naibsan ang lamig na nararamdaman ko. Nangangatal ang labi ko sa lamig.

“Fuck. We don’t have anything to wrap you.” Naiinis ba ang tinig niya?

Hindi ako nagsalita. Bumaluktot ako para maibsan ng kaunti ang lamig na nararamdaman ko pero nanlamig naman ang likod ko.

“Damn.” Narinig ko ulit na pagmumura niya pero naramdaman ko ang pagtabi niya sa likuran ko.

Inalis ang coat na ipinasuot sa akin kanina. Hinawakan ako sa ulo at ipinaunan sa braso niya.

“Turn aroud.” Pang uutos niya. Kumilos naman ako para bumaling sa kanya. Ng makaharap na ako sa kanya ay agad siyang yumakap sa akin matapos gawing kumot ang maliit na coat niya sa amin.

Nakaramdam ako ng kaunting kaginhawaan. Ang lamig na naramdaman ko kanina ay nabawasan.

“This is much better.” Saad niya na kumilos para ikulong ako sa ilalim ng yakap niya. At sa yakap niya doon ako tuluyang nahila antok at mulingnakatulog.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“ Nasa pangangalaga na siya ni General Baker mi amore.“ Sagit niya sa akin ng tanungin ko kung kumusta na ang paghahanap nila kay Aldrin.

Kahit naiinis naman ako dito ay hindi ko naman isusumpa ito na mapahawak habang nawawala ito.

Basta hindi lang niya sa akin aagawain si Vienn ay magiging maganda ang isip ko at hindi mag iisip ng masama laban sa kanya.

Kaya ngayon nakaramdam naman ako ng kaginhawaan at nawala na ang kaunting pag aalala sa kanya.

“Mabuti naman. Pero nasaan na sila?”

“Sinabi ni General Baker na nasa isang yungib sila. Hindi pa makalabas doon dahil patuloy parin ang pagbuhos ng malakas na ulan at may mga puno ding humarang mismo sa dadaanan palabas ng kagubatan.” Mahaba nitong paliwanag.

Yumakap ako sa kanya. Katatapos lang din naman niyang magbihis at halos kararating lang galing sa paghahanap kay Aldrin. Agad niyang naitawag iyon sa Presidente na mabilis namang nakapagpadala ng tulong para tulungan silang hanapin.

“Hindi ko man lang nagawa ng maayos ang trabaho ko mi amore..” nagpakawala siya ng isang buntong hininga.

“No! You did it right. Hindi mo naman ginusto ang mawala ang anak ng presidente kaya huwag mong isisi sa sarili ang nangyari.”

“Pero…”

“Shhhh! Ligtas na si Aldrin.. kaya huwag mo ng dagdagan ang bigat ng pakiramdam mo. I told you… this is not your fault.”

Muli na naman siyang nagpakawala ng buntong hininga.

“So please mi amore.. next time.. if I told you to stay.. just stay.. kung saan walang mangyayari sayong masama.. if I’m not around.. huwah kang gagawa ng hakbang na makakapagpahamak sayo. Do you understand me? Nag aalala na ako kay Aldrin.. ano pa kaya kung ikaw na ang mawala sa akin.”

Mas humigpit ang yakap ko sa kanya. “Oo.. naiintindihan ko.. at makikinig na ako sa mga sinasabi mo.” Sagot ko para gumaan na ang pakiramdam niya.

Sa nakikita ko sa kanya ngayon ay alam kong mas mag aalala nga siya kung sa akin na nangyari iyon. Kaya naman.. hindi na masama na maging sunod sunuran sa kanya kung alam ko naman na para din sa akin ang sinasabi niya.

PH4 #59:

typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

VIENN POV;

¤¤¤

“Hi!” nakangiting bati ni General Baker sa kanya matapos makipagbatian sa akin ng pormal na pormal. Sa parehong mataas ang ranggo naming dalawa kaya natural na hindi namin idadamay ang katotohanang may gusto ito sa kanya.

Pero ngayon ay ang seryusong tinging nito at pakikitungo sa akin kanina ay napalitan na ng kagiliwan na nakatingin sa kanya. Ipinapahalata lang ang pagkagusto sa kanya kahit pa nasa paligid lamang ako.

“Hello.” Ganting pagbati na parang natural na lang din sa kanya ang batiin ito kahit na alam na may gusto sa kanya.

“Kumusta ka na. Akala ko hindi na magsasanga ang landas natin matapos lahat ng napag usapan natin.” May ngiti sa labing sabi nito na siyang nakapagpakunot ng nuo.

“Napag usapan?” Pang uulit ko. Kailan pa sila nagkaroon ng magandang usapan? At bakit hindi ko alam. Bakit hindi niya nasabi?

“Oo. Noong nagalit ka sa akin.” Balewalang sagot niya saka naman kumapit sa braso ko.

Doon ko naalala ang araw na nagtampo din siya sa akin at hindi kinakausap. Ng hapong tumawag ako sa kanya na narinig ko si General Baker na nagpaalam sa kanya.

Gusto ko pa sanang ungkatin iyon at alamin kung ano ang napag usapan nila ay hindi ko na nagawa dahil tama namang pumasok na doon ang Presidente na kadarating lang din matapos naming masabi nasa ligtas na ang anak nito.

Bigla tuloy akong nakaramdam ng panlulumo at naging mababa ang tingin ko sa sarili ko dahil hindi ko man lamang naalagaan at nabantayan ng maayos ang anak nito na siyang naipangako ko dito.

Sabay sabay na tumindig ng tayo at nagbigay galang sa Presidente.

Hindi ko naman nakitaan ang Presidente ng paninisi sa nangyari sa anak niya ng tumungin sa akin.

“Salamat sa inyong lahat sa paghahanap sa anak ko. Malaking utang na loob ko iyon sa inyo na alam kong hindi mababayaran ng salapi.” Saad ng Presidente na isa-isang tumingin sa amin.

“Malaking karangalan sa amin ang makatulong mr. President.” Si General Baker na taas nuo at maganda ang pagkakatindig ng tayo.

Habang ako ay hindi ako halos makatingin ng deretso sa Presidente ng tumigil ang tingin nito sa akin.

Isang ngiti ang gumuhit sa labi nito at lumapit sa akin.

Nagulat pa ako ng ipatong ang isang kamay sa balikat ko kaya mas napatindig ako ng tayo.

“Salamat DG Anderson sa pag aalaga sa anak ko.”

“Pero hindi ko siya nabantayan ng…”

“Nakatawag na siya sa akin bago pa man siya mawala kaya hindi mo kasalanan. Naikwento niya ang magandang pakikitungo mo sa kanya at pagbabantay. Lahat ng nasabi niya sa akin tungkol sayo ay pawang magagandang bagay kaya huwag mong sisihin ang sarili mo. Nasabi naman niya na pumunta ka ng bayan at hindi mo alam ang paglabas niya. Saka ibinilin mo naman daw siya sa katulong mo na bantayan siya habang wala ka pero nagpumilit parin siyang lumabas.” Mahaba nitong lintaya. Nakahinga naman ako ng maluwag dahil sa sinabi ng Presidente.

Hindi yata’t naging naging maganda pa ang feedback para sa akin ang pagkawala nito dahil nalaman ko na tanging magagandang bagay lamang ang nasabi nito sa ama tungkol sa akin.

Hindi ba nito sinabi na inaaway siya ni Vience??

“And this is…” sabay baling ng presidente na nakatingin na sa may likuran ko.

Si Vience na tahimik lamang na nagmamasid.

“I’m his boyfriend mr. President.” Walang kagatul-gatol at taas nuong sagot niya at tumindig din ng tayo.

Lihim akong napangiti. Hindi ko man lang nakitaan ito ng pangingilag na sa katutuhanang Presidente na ng Pilipinas ang kaharap niya.

“Boyfriend.” Pang uulit ng Presidente na napatingin naman sa akin na parang gustong kompermahin kung totoo ba ang naging sagot niya.

“Yes, mr. President.” Taas nuo ko ding pagsigunda sa sinabi niya. “He is my boyfriend. At hindi ko po iyon itinatanggi.”

“Very well said. Good for you, DG Anderson.” Nakangiti nitong saad bago binalingan si General Baker. “Ang thanks to you General Baker dahil inalagaan mo ang anak ko sa panahong na na stranded kayo.”

“Karangalan para sa akin mr. President.”

“Wala ka bang sasabihin sa kanila  hijo?” Baling na ng presidente kay Aldrin.

Agad naman itong humarap sa amin.

“Maraming salamat sa inyo.” Nakayuko ito habang nagpapasalamat.

Naging maganda naman ang naging usapan sa pagitan namin matapos ang lahat ng nangyaring insedente.

Pasalamat na lang talaga ako dahil walang nangyaring masama kay Aldrin dahil kung hindi ay wala na akong mukhang maihaharap sa presidente.

Nagpasabi na din ang presidente na may papalit kay Aldrin sa pagtuturo niya. Nagbigay na din ng pundo ang Presidente gamit ang sariling pera nito para palawigin ang pagpapagawa ng paraan para sa brgy.

“Malaking tulong ito sa amin Mr. President.” Si Ka Dencio na wala ng humpay sa pasasalamat.

“Naging mabuti kayo sa anak ko nitong nakaraang buwang pananatili niya dito kaya papalitan ko iyon ng maganda.”

Habang nagmamasid ay nakapagpasya na din ako. Natapos ang naging usapan para sa pagpapatayo ng paaralan hanggang sa magpasya ng maghiwa hiwalay.

¤¤¤ ¤¤¤

“Maraming salamat sa pagpapanatili sa amin dito Ka Dencio. PCOL Santiago.” Ako naman ngayon ang nagpasalamat sa kanila kinaumagahan.

Nauna ng bumiyahe ang Presidente at Aldrin pauwi na sinabihang susunod na lang kami sa kanila.

“Maraming salamat din DG Anderson.” Halos sabay sina PCOL Santiago at Ka Dencio na binigkas iyon.

“Magpapadala ako dito ng mga tauhan ko para sa ipapagawang paaralan ng Presidente. Ako na ang bahala sa mga sahod para sa kanila kaya hindi niyo na kailangang bawasan ang ibinigay ng Presidente na pundo. Pwede din po kayong kumuha ng ilan sa pwedeng gustong magtrabaho para sa paaralan para naman kumita sila kahit papaano.” Mahaba kong paliwanag sa kanila.

Nakitaan ko sila ng kagalakan sa mga nasabi ko. Patuloy sila sa walang humpay na pasasalamat hanggang sa tuluyan na kaming magpaalam para makasunod na kina Aldrin.

Dahil sa pagkawala ni Aldrin ay maagang natapos ang dalawang buwan na pananatili namin sa probinsya.

Ngayon ay mahaharap ko na ang bubuuin kong pamilya lalo na’t nabigyan na ng kasagutan ang pagmamahal ko sa kanya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Sleepy head.” Nakangiti akong nakatitig sa kanya ng itigil ko ang sasakyan sa isang restaurant.

Tatlong oras na simula kaninang umalis kami sa probinsya at kailangan kong tumugil para magpahinga naman ang katawan namin lalo na sa kanya.

Baka mapasama sa kanya ang patuloy na biyahe. Hindi ko gugustuhin na masapasama ang kalagayan niya.

“Hmmmm.” Gumalaw siya ang haplusin ko siya sa pisngi.

“Little hamster.. hmmm. Wake up..” masuyong paggising ko sa kanya at magaang tinapik ang pisngi niya.

“Nakarating na ba tayo?”

“No! Not yet.. pero kailangan muna nating magpahinga saglit para hindi maayadong maalog ang mga baby natin.”

“Mmmm..”

“C’mon.. kumain na muna tayo.”

“Okay.” Ako na ang nagtanggal ng seatbelt niya habang kinukusot pa niya ang mga mata. Isang mabilis na damping halik sa labi ang iginawad ko bago ako bumaba ng kotse at pinagbuksan siya.

Naging magana sa pagkain at nagpalipas ng halos isang oras bago muling nagpatuloy sa biyahe.

Ilang oras pa ang ginugol namin bago tuluyang nakarating. Tumawag na ako sa Presidente na ihahatid ko pa ang mga kasama ko bago ako pupunta sa palasyo para masabi ang isang importanteng bagay.

“Babalik ako ng palasyo ngayon din mi amore.. hintayin mo na lamang ako sa pagbabalik ko.” Pagpapaalam ko sa kanya habang masuyo ang mga palad kong humahaplos sa pisngi niya.

Tumango siya. Halatang napagod talaga sa biyahe dahil wala na siyang ganang sumagot pa ng mahaba.

“Be good okay.”

“Mag ingat ka.”

“Of course mi amore.. para sayo at sa mga baby natin.” Napatingin ako sa maliit na umbok na tiyan niya. Lumipat ang kamay ko na nasa pisngi niya at humaplos doon. “Be good babies..”

Matapos akong magpaalam ay agad na akong umalis. Ilang oras na lang naman ang gugugulin ko pabalik ng palasyo kaya hindi ko iisipin na aabutin ako ng hapos bago makarating doon.

Buo na ang pasya ko. Hindi ko na hahangadin ang manatili sa ranggo ko ngayon dahil pagtutuunan ko na ng pansin ang magiging pamilya ko.

“Magandang hapon Mr. President.” Magalang na pagbati ng humarap na sa akin ang Presidente.

Hindi naman ako naghintay ng matagal dahil agad naman akong hinarap nito.

“Magandang hapon DG Anderson. Akala ko ay bukas ka pa paparito. Napakahalaga yata ng pakay mo at hindi mo na ipinagpabukas pa.”

“Oo mr. President. Isang mahalagang bagay ang ipinunta ko na hindi ko na kailangan pang patagalin pa.”

“Sige.. hindi na din ako magpapaligoy pa.. go on.”

Bahagya akong yumukod na muling tumindig ng tayo.

“Bulang isang nakakataas na opisyal ng kapulisan ay nagpapasalamat ako sa inyo dahil sa paglukluk niyo sa akin sa ranggo ko Mr. President.” Kumilos ako at kinuha ang isinilid ko sa ilalim ng coat ko ang sobreng naglalaman ng pagriritiro ko.

Hindi naman nagdalawang isip na tignan ang laman ng sobre na halatang nagulat ng makita ang nilalaman.

“Ginagawa mo ba ito dahil sa nangyari sa anak ko? DG Anderson, hindi ko isinisisi sayo ang pagkawala ng anak ko at alam mong hindi mo kagustuhan ang nangyari sa kanya. Hindi mo kailangang isuko ang ranggo mo dahil sa insidenteng iyon.” Matatag na saad nito na hindi makapaniwala.

“Hindi pa man nangyari ang pagkawala ng anak niyo dahil sa kapabayaan ko ay nakapagpasya na ako Mr. President. Bago pa man kami pumunta sa probinsya ay balak ko ng isauli ang ranggong iniluklok niyo sa akin. Tinanggap ko ang pagbabantay sa anak niyo bilang isang misyon na huli kong gagawin. Mr. President.. siguro nga isa na ding malaking dahilan ang nangyari sa anak niyo na kailangan ko ng isuko ang ranggo ko… pero..” muli akong tumindig ng tayo at tumingin pa ng deretso sa presidente.. “ang pinakamalaking rason ko ay para sa bubuuin kong pamilya.”

Hindi agad nakasagot ang Presidente sa mga sinabi ko. Ilang sigundo din na nakipagsukatan ng tingin ito sa akin.

“Well…” napansin ko ang pagpapakawala nito ng buntong hininga. “Malaking oportunidad ang pakakawalan mo DG Anderson.. pag isipan mong mabuti… hindi sa ayaw kong tanggapin ang pagriritiro mo.. isa ka sa pinagkakatiwalaan ko sa lahat simula ng naluklok ako bilang pangulo ng pilipinas… na siyang magbibigay ng isang magandang halimbawa ng kapulisan at ituwid ang ilan sa mga pulis na nalilihis ng daan.” Mahaba nitong saad. “Nakita ko sayo ang katuwidan ng paninindigan.. niluklok kita sa ranggo mong iyan dahil alam kong kaya mong hawakan ang buong kapulisan.”

“Hinangaan kita dahil kahit na isa ka ng DG na tanging kailangan mong gawin ay ang magtalaga ng gagawa sa mga maseselang operasyon ay ikaw pa mismo ang nauunang sumusugod para masigurado ang kaligtasan ng iyong mga kasama. Isa kang mabuting impluwensya sa kanila kaya hindi ko yata kayang bitawan ang isang katulad mo at iwanan ang kapulisan. Pag isipan mo ng mabuti DG Anderson.”

Ako naman ngayon ang hindi nakaimik. Nanatili akong nakatingin ng deretso sa presidente.

“Hindi sa nakikialam ako DG Anderson… dahil ba sa ayaw ng kasintahan mo ang trabaho mo kaya ka magriritiro ng maaga?”

“Hindi naman sa ayaw Mr. President.. natatakot lamang siya para sa akin.”

“Kung ganun ay gawin mo ng ang dapat mong trabaho.. ang dapat mo lang naman gawin ay ang ayusin.. magplano.. magtalaga ng mga pulis sa baba mo para sa mga trabahong dapat nilang gawin. Hindi mo na kailangang isuong ang sarili mo sa mga masisilang operasyon para sa iyong kaligtasan.” Sabi pa nito.. “Sa ngayon.. hindi ko matatanggap ito.” Itinaas pa ang papel na ibinigay ko. “Pag isipan mo.. magpalamig ka muna DG Anderson at mag usap kayo ng mabuti ng kasintahan mo saka ka muling bumalik sa akin at sabihin ang iyong huling disesyon.” Saka na ito tumalikod sa akin at naglakad na pabalik sa lamesa nito at kampanteng naupo.

“Malaki ang tiwala ko sayo na makakapagdisesyon ka na naayon sa kung ano ba talaga ang gusto mo.”

Tumindig pa ako ng tayo at sumaludo dito.

“Sige Mr. President. Mauuna na ako.” Iyon na lang ang tanging nasabi ko. Ang magpaalam ng maayos dito.

Hindi ko man nakuha ang pagsang-ayon nito ngayon.. sisiguraduhin ko naman na makakakuha na ako ng pagtugon sa pagbabalik ko dito sa palasyo.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hmmm.” Gumalaw siya pero hindi nagising ng haplusin ko siya sa pisngi na mahimbing na siyang natutulog.

“Bakit mo siya hinayaang matulog dito sa sofa?” Tanong ko kay Lilian ng ganito ko siya madadatnan.

“Pinilit ko naman pong papanhikin sa silid niyo ang missy kaso hindi po siya nakinig dahil gusto daw niya kayo hintayin.” Mahaba nitong sagot.

“Okay! Take a rest now.”

Pasado alas diyes na ng gabi at kararating ko nga lang galing ng palasyo. Hindi na ako nagpahinga kanina. Matapos ko kausapin ang presidente ay agad din akong bumiyahe pabalik.

“Mi amore.” Masuyong haplos at bulong ko sa kanya pero sadyang nasa kasarapan na siya ng tulog kaya hindi ko na pinilit na gisingin.

Maingat na binuhat ko siya mula sa sofa.

“Hmmmm… bumibigat na nga ang little hamster ko.” Nakangiti ko pang bulong na bahagyang dinampian ng halik sa nuo.

May kabigatan na nga siya hindi tulad noong wala pa siyang dinadala. But I don’t really care kung maging doble pa ang bigat niya o domuble ang katawan basta’t mahal ko siya.

Pero.. kung gising kaya siya na sabihin kong bumibigat na siya. Ano kaya ang magiging reaksyon niya? Magwawala kaya siya at manghahampas na naman?

“Hmmm. My little chubby hamster.. what do you think?” Tanong ko na parang gising lang ba siya. Natawa ako sa sarili ko habang maingat na naglalakad paakyat ng hanggang sa silid namin.

Dahan-dahan ko siyang inilapag ng kama at maayos na ipinahiga. Dala siguro ng pagod niya ay hindi na talaga siya nagising pa.

“Mi amore..” bulong ko. Tapos na akong makapaglinis ng katawan at tumabi na sa kanya sa pagkakahiga.

Wala akong sagot na narinig sa kanya maliban sa mahinang pagdaing ng yumakap na ako sa likod niya.

“Hmmm.”

“Mi amore.” Isinubsob ang mukha ko sa balikat at sinamyo ang natural na bango niya. Ang isa sa kamay ko ay dumampi sa umbok niyang tiyan. “Just want to cuddle your mommy, babies.” Kausap ko sa mga baby namin sa tiyan niya.

Pero ang cuddle na sinasabi ko ay naging mas mapaghanap at nagsimulang humaplos ang mga kamay ko sa bawat bahagi ng katawan niya.

“Uhmmm.” Mahinang ungol na pinakawalan niya ng laruin na ng mga daliri ko ang isa sa ituktok ng dibdib niya.

“Just sleep tight mi amore.. I will serve my self on my own.” Bulong ko. Masusuyong mga halik sa balikat niya ang iginawad ko. Mga haplos sa katawan niya na kahit na tulog siya ay nakakatanggap ako ng kaunting tugon sa kanya.

“Mi amore. I love you. And I will always love you mi amore.” Hanggang sa tuluyan kong binigyan ng daan ang nabuhay na pagnanasa ko.

Ang muli siyang angkinin. Ang muling maramdaman ang hindi ko maipaliwanag na kakaibang sarap na idinudulot habang nasa loob niya ang buong laki ko. Kung gaano iyon kasikip na siyang sumasakal sa pagkalalaki ko.

“Uhmmm.. mi amore. So tight.. ugh.” Bulong ko ng paulit ulit habang malaya akong gumagalaw at naglalabas masok sa kasikipan niya. “Mi amore.. uhm.mm..”

Para akong mababaliw sa sarap habang inaangkin ko siya. Napakasarap na siyang tumatangay sa akin sa alapaap.

“Ugh… uhmmm.. mi amore.. my little hamster.” Bulong ko pa habang walang sawang gumagalaw ang balakang ko. Hindi pagsasawaang angkinin siya na siya mismong naghahatid sa walang hanggang kaluwalhatian. “Mmmm. Mi amore.. uhmmm… so sweet.” Hinihingal na para akong tumakbo ng  milya-milyang layo sa lakas ng paghinga ko matapos kong abutin ang rurok ng kaligayahan. “I love you mi amore… I really do.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Hijo..”

“Good morning mama.” Humalik ako sa pisngi ng mama ng isang umaga na bumisita ako sa kanila.

“Good morning hijo.” Yumakap pa ang mama sa akin ng mahigpit. Alam ko na nagulat ito sa pagbisita ko ng walang pasabi lalo na at bihira sa isang beses sa isang taon na kusa akong bibisita sa kanila kung hindi sila ang magpipilit na papuntahin ako dito sa bahay. “Tuloy ka. Halika.” Kumapit na ito sa kamay ko at hinila na papasok ng bahay na para bang aalis din ako agad kaya ayaw akong pakawalan. “Vivian.. maghanda ka ng agahan para sa Young Master Vienn mo.” Malakas na tawag at utos sa katulong nila sa bahay.

“Hindi na kailangan mama.. hindi din naman tayo magtatagal.”

“Huh! Kadarating mo lang pero aalis ka agad..” hindi yata nakuha ang ibig kong sabihin sa salitang TAYO na binanggit ko. “Kamain ka na muna.. halika.. halika.” Sabay hila na naman sa akin pero hindi na ako nagpahila pa.

“Mama.. look at me first.”

Tumigil naman ang mama at tumingin sa akin.

“Nasaan nga pala ang papa?” Tanong ko pa na tumingin sa paligid.

“Nasa library lang ang papa mo. Sandali at ipapatawag ko.” Sagot ng mama na muling binalingan si Vivian. “Tawagin mo ang sir mo na bumaba dito. Sabihin mo nandito ang young master Vienn mo.” Utos nito.

“Sige po ma’am.”

“Umupo ka na muna.. bihis na bihis ka yata ngayon? Hindi ka ba papasok sa pulisya ngayon?”

“Hindi po ako papasok sa station ngayon mama. May iba akong pupuntahan kasama kayo nina papa at lolo.”

“Ang papa? At bakit kami ng papa mo? Bakit? Ano ba ang nangyari? Saan mo balak pumunta na kasama kami?”

“I’m getting married mama.” Walang kagatol gatol na sagot ko na ikinatahimik nito at napatitig sa akin.

“Sino ang ikakasal?” Tanongna nakapagpalingin naman sa akin ng magsalita ang papa na ngayon ay pababa na ng hagdan.

“Good Morning papa.” Magalang na pagbati ko.

“Magandang umaga din hijo. Himala yata at napasyal ka dito ng kusa na hindi ka namin pinipilit.”

“Naging abala lamang ako sa trabaho ko noon papa kaya hindi ako madalas napapasyal dito.” Sagot ko ng seryuso. “Im getting married kaya ako narito ngayon mama, papa.” Pang uulit ko na halata ding nagulat ang papa.

“Huh!.”

“Yeah! Tama kayo ng narinig mama, papa. Totoo lahat ng mga narinig niyo na ikakasal na ako at gusto kong samahan niyo ako ngayon para mamanhikan at hingiin ang kamay ng taong mahal ko sa mga magulang niya.”

“Agad agad? Ano ba naman yan hijo? Huwag ka naman padalos dalos.. ano na lang ang sasabihin ng mga magulang niya kapag pumunta tayo doon ng walang mga dalang mga regalo.” Si mama na naghistirical. Hindi yata gusto ng bonggang pamamanhikan ang mama kaya nito iyon nasabi.

Alam ko na wala akong problema sa kanila pagdating sa mga ganitong bagay. Kahit sino pa man ang pipiliin ko na magiging asawa ay hindi nila iyon kwe-kwesyunin.

“Huwag kang mag alala mama.. naihanda na ng lolo ang mga ibibigay na regalo sa kanila.. saka.. hindi din naman alam mapapangasawa ko na mamanhikan ako sa kanila ngayon.” Nakangiti kong sagot.

Pinapunta ko siya sa bahay ng mga magulang niya ngayon. Inihatid ko siya ng maaga na nagdahilan na may mahalaga akong aasikasuhin para sa pagriritiro ko pero ang katutuhan nun ay maghahanda ako para sa pamamanhikan sa kanila ng wala siyang kaalam alam.

Hindi ko kasi alam kung paano ko bubuksan ang paksang gusto ko ng magpakasal kami para hindi na siya mawawala at maagaw sa akin ng iba.

Gusto akin lamang siya at wala ng magagawa ang iba na magkakagusto sa kanya dahil magiging asawa ko na siya soon.

“Bata kang oo.. ano ba naman klaseng pamamanhikan na hindi man lang alam ng kasintahan mo. Baka magulat siya at bigla ka na lang tanggihan sa kalagitnaan ng pamamamhikan natin.” Muli ay saad ng mama na hindi parin makapaniwala.

“Hindi mangyayari iyon mama.. saka.. hindi na niya ako matatanggihan dahil ako ang ama ng triplets na dinadala niya.”

“Huh!. Magkakaapo na din kami. My Gosh Vienn..” sabay tampal ng nuo nito bago sumandal sa balikat ng papa. “Vienito.. hindi lang ako nananaginip diba? Totoo lahat ng mga naririnig ko sa panganay natin diba?”

“Sa tingin ko totoo lahat ng ito, kaya ano pa nga ba ang magagawa natin.. halika na at ng makapagbihis na tayo at makapunta sa bahay ng magiging daugther in law natin.”

“Ahemm… son in-law papa. Para hindi kayo lalong mabigla.”

“Whaaaaaat? A son in-law..”

Mas lalo akong nawili sa pagkabalisa nila. Tingin ko ay magiging exciting ang pamamanhikan namin sa kanila..

PH4 #60:

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

“Hijo, halika…” tawag sa akin ni mama mula sa labas ng bahay.

Mabilis naman ang naging kilos ko na pinuntahan ang mama sa labas.

“Bakit mama?”

“Para saan ang mga truck na iyan hijo? Ang dami nilang ibinababang gamit sa tapat ng bahay? Pinadeliver mo ba iyan?” Tanong ng mama sa akin na nakatingin sa ibat ibang mga gamit.

“Hindi po mama. Wala naman akong matandaan na bumili ako ng mga ganyan.” Sagot ko na kahit ako ay nalilito na kung ano ba ang mga gamit na iyon na sa mismong tapat ng bahay iyon ibinababa. “Sandali po at tatanungin ko ang mga nagbababa ng mga iyan.” Saka ako lumabas.

“Magandang umaga po sir. Saan niyo po gustong ilagay ang mga ito.” tanong ng isa ng makalapit ako sa kanila.

“Wala akong matandaan na bumili ako ng mga ganyan. Baka nagkakamali lang kayo ng address na pinuntahan.” Sagot ko naman dito.

“Pero dito naka address ang mga ito. Tignan niyo po.” Ipinakita sa akin ang delivery receipt na nakaaddress nga mismo sa bahay.

Kunot ang nuo ko na tumingin sa mga ibinababa nila.

“No! Hindi sa amin ang mga iyan. Baka nagkamali lamang ang bumili ng mga iyan. Ibalik niyo na lang sa pinanggalingan ang mga iyan.”

“Pero…” sasagot pa sana ito ng..

“Apo..” napalingin ako.. ang lolo ni Vienn na ngayon ay kababa lang ng kotse nito.

“Lolo.. a-ano pong ginagawa niyo dito?” Tanong ko ng salubungin ito. Nagmano bilang paggalang.

“Para makita na ibinababa ng maayos ang mga iyan apo..” sabay tingin sa mga bagay na naibaba na.

“Hu! Kayo po ang mga bumili niyan?”

“Oo apo.. hindi ko naman kasi alam at hindi sinabi ni Vienn kung ano ang gusto mo at ng mga magulang mo kaya binili ko na halos lahat ang alam kong magugustuhan niyo.” Mahaba nitong paliwanag na nakapagpabagsak ng panga ko sa gulat.

“Si Vienn po..”

“Oo apo.. darating din sila mamaya ng mga magulang niya. Hala sige.. mamaya na tayo mag usap.. ipapababa ko na muna ang mga ito.” Saad pa nito na binalingan ang mga nagbababa ng mga binili.

Naguguluhan man ako kung bakit kami binibigyan ng mga iba’t ibang gamit. Halos binili na yata nito ang laman ng isang malaking mall sa dami ng mga iyon.

“Lolo. Hindi na po iyan kakasya sa bahay. Saka kompleto na po ang mga gamit sa loob kaya hindi na kailangan ng mama ang mga iyan.” Saad ko ng pigilan ko na ipapasok ang ilan sa mga iyon ng sinimulan na nilang ipasok iyon.

“Di ipaextensyon natin ang bahay apo para may lalagyan ng mga iyan.”

“Huh! Pero lolo.. malaki na ang bahay na ito na binili pa ni Vienn.. saka… lolo.. para saan ang mga iyan at biglaan naman yata kayong nagbibigay ng mga regalo? Hindi ko naman birthday.. hindi naman birthday nina papa at mama.” Naguguluhan kong sagot.

“Huh! Hindi ba sinabi sayo ni Vienn kung ano ang okasyong ngayong araw na ito?” Ang lolo naman ngayon ang naguluhan mismo sa tanong nito.

“Anong okasyon lolo.? Wala akong matandaan?” Balik tanong ko na humarang pa sa daraanan ng nagbubuhat ng mga gamit.

“Papasukin mo muna sila apo..” kuway saad ng lolo at bahagya akong hinala para umalis sa may pinto.

“Pero lolo.. magiging imbakan ang bahay sa dami ng mga iyan.. hindi ko talaga maintindihan.. kung para saan ang mga iyan.”

“Papunta na dito sina Vienn, apo. Kaya malalaman mo na mamaya.. naku ang batang iyon talaga.. wala bang alam gamin ang mga apong inalagaan ko kundi kumilos ng hindi alam ng mapapangasawa nila.. hayst.”

“Huh!.” Mas natigilan ako ng marinig ko ang salitang mapapangasawa.

Magsasalita pa sana ako para magtanongng makarinig kami ng mga ugong ng sasakyan. Si Vienn ang isa dahil nakilala ko ang sasakyan niya pero ang isa sa kasunod niya ay hindi ko alam kung kanino.

Mabilis ang naging pagsalubong ko kay Vienn ng makita ko na siyang bumaba sa sariling sasakyan.

Nakangiti siyang sumalubong na din sa akin at yumakap. Mabilis na ginawaran ng halik sa labi.

“Ahem.” Napalingon ako kung saan iyon galing.

“Huh! S-sino sila?” Mahinang boses na tanong ko sa kanya.

“They are my parents.” sagot niya na ikinalaki ng mata ko. Naalarma ako at mabilis na nagtago sa likod niya dahil bigla akong nakaramdam ng hiya. Hinalikan pa man din niya ako kanina na alam kong nasaksihan nila iyon.

Kung sa lolo lang niya ay ayos na iyon sa akin dahil palagi ko na din namang nakikita at nakakausap ito pero sa mga magulang niya….

Napalunok ako. Hindi ko alam ang dapat kong ikilos sa harapan nila. Saka bakit ba sila nandito ng wala man lang siyang pasabi na kasama pala niyang darating.

“A-anong ginagawa nila dito? B-bakit sila nandito?” Pabulong na tanong ko.

“C’mon mi amore. Show up your self. Kaya sila nandito para makilala ka nila.” Sagot naman niya. Hinawakan ako sa palad. Naramdaman ko ang pagpisil niya mismo sa kamay ko pero agad ko ding binawi ang kamay ko sa kanya.

Nakayuko akong humarap sa kanila. Hindi ako makatingin ng deretso sa kanila.

Kung napaghandaan ko siguro ang pagdating nila ay malamang hindi ako masyadong maiilang pag kaharap na sila ngayon.

Lihim ko siyang kinurot ng pino sa may tagiliran niya.

“Awww. Mi amore. Stop it.” Bulong na pilit iniiwasan ang pagkurot ko sa kanya.

Nakangiti parin naman siyang nakaharap sa mga magulang niya kahit na may kasamang pagngiwi sa mga labi.

“May problema ba hijo? Bakit parang balisa ka? Ang lakas ng loob mong magyaya sa amin dito para sa pamamanhikan namin e bakit parang nababahag na ang buntot mo.” Saad ng mama niya sa kanya bago bumaling sa akin. “Pasensya na hijo.. nagulat ka ba ng anak namin ngayon.. ako na ang humihingi ng paumanhin sa pagpapadalos dalos niya.”

“Hu! Ah.. eh..” tanging katagang lumabas sa bibig ko dahil mas nabigla ako sa narinig ko.

Tama ba? Pamamanhikan ang narinig ko sa mama niya?

Naguguluhang akong napatingin ulit sa kanya. Gusto kong masiguradong hindi lang ako nabibingi dahil sa pagkabigla ko na makaharap ang mga magulang niya.

Napakamot siya ng ulo..

“Pumasok na muna tayo mi amore.. sa loob na natin iyan pag usapan. Mama.. papa.. tumuloy na muna tayo baka naghihintay na ang mga magulang niya at ang lolo sa loob.” Paglilihis niya na halatang hindi din naman mapakali ngayon.

Nagpatangay na lamang ako sa kanya ng umalalay na siya sa akin papasok kasunod ang mga magulang niya.

Naabutan na nga namin sa loob ang mga magulang ko kasama si lolo na ngayon kampante nang nakaupo sa may sala.

Alam na din ba nina mama at papa ang pakay nila kaya sila nandito?

“Magandang umaga po sa inyo. Mga magulang ko po.” Si Vienn na ipinakilala ang mga magulang niya.

“Balae na ba ang itatawag namin sa inyo ngayon. Magandang umaga.” Ang mama niya na agad lumapit.

Tumayo sina mama at papa at nakipagkamay pa sa kanila bago inalok na umupo na at pag usapan na daw kung ano ba ang pakay nila ngayon.

“Nabigla nga din kami balae.” Ang mama niya. “Nagulat na lang kami ng puntahan kami nitong batang to at sabihing mamanhikan na. Hindi man lang kami nakadala at nakapaghanda ng mga dowry para sana sa kanya.”

Hindi ako nakaimik. Nanatiling nakikinig dahil hindi parin magsink sa utak ko ang nangyayari ngayon.

Mamanhikan na siya? Hindi ko naisip na may balak siyang pakasalan ako. Hindi naman siya nagpropose ng kasal sa akin kaya hindi ko talaga ito inaasahan.

Dahil sa pagkabalisa at pagkabigla ay napatayo ako at walang paalam na umalis sa harapan nila.

“Mi amore.”

“Hijo.”

“Hijo.”

“Saan ka pupunta?” Halos sabay sabay nilang tanong sa akin.

“H-hindi po ako magpapakasal.” Katagang lumabas sa lalamunan ko bago sila tuluyang iniwan.

Bastos na kung bastos ang tingin sa akin ng mga magulang niya pero hindi nila ako masisisi dahil ikaw ba naman ang gulating mamanhikan na sila.

“Mi amore.. sandali.” Hindi ko pinansin ang pagtawag niya sa akin at dumeretso na ako ng silid ko.

Narinig ko naman ang mga yabag ng pagsunod niya.

“Mi amore..”

Kunot ang nuo kong lumingon na sa kanya ng nasa silid na kami. Kinuha ang unan sa sofa at ibinato iyon sa kanya.

“I hate you.” Sigaw ko. Wala akong pakialam kung marinig man nila ang pagsigaw ko sa kanya.

“Mi amore naman.. huwag naman ganyan..”

“Huwag kang lalapit.” Pigil ko sa kanya ng makita kong humakbang siya palapit.

“Pag usapan natin ito ng mabuti mi amore..”

“Pag usapan ng mabuti? Huh! Paano natin pag uusapan ng mabuti gayong binigla mo ako.. mamanhikan ka na pala wala akong alam.. saka.. ni hindi ka pa nagpropose sa akin ng kasal.. ni wala kang singsing na ibinigay.” Pasigay na sagot ko.

Naiinis ako sa kaalamang wala man lang karomantikuhan ito sa katawan.. ano na lang ba iyong luluhod siya sa harapan ko at bigyan ako ng singsing at maayos na alukin ng kasal.

Napansin ko na natigilan siya. Ilang sandali din ang lumipas ng ngumiti siya.

“Mi amore.. mi amore..” saka siya mabagal na humakbang palapit sa akin.

Napapatras naman ako hanggang sa wala na akong aatrasan pa dahil bumangga na ang paa ko sa maliit na lamesa na nasa gilid ng kama.

“Alam mo bang kinakabahan din ako ngayon.. hindi ko din alam kung paano ba ang dapat gawin.. basta ang naisip ko na lamang ay ang mamanhikan para di mo na ako matanggihan pa. Mi amore..” inabot ang kamay ko at hinawakan. “Gusto kong pakasalan ka na agad para hindi ka na makawala pa sa akin. Gusto kong akin ka lang ng wala ng magtatangkang agawin ka. Mi amore..gusto kitang itali sa kasal para hindi ka na makalayo pa.”

“Hmmp.” Gusto kong bawiin ang kamay ko sa kanya pero sadyang ayaw niya iyong pakawalan ng balak ko iyong hilain.

“Mi amore..  handa akong tanggapin ang bawat kurot.. bawat hampas.. bawat padyak mo sa paa ko basta nasa tabi lang kita.. I love you mi amore.. wala akong pakialam sa sasabihin ng iba.. kahit sabihing under ako sayo… so what? Kung iyon ang makakapagpaligaya sayo ay handa kong isakripisyo ang reputasyon ko.”

Napakurap ako. Hindi ko alam kung ano pa ba ang dapat sabihin sa kanya.

Simula nga noong naging opisyal ang relasyon namin ay mas naramdaman ko pa ang pagmamahal niya. Ang pag aalaga niya sa akin. Kahit na minsan ay alam kong sumusobra na ako sa pananakit sa kanya na tinatanggap lang at wala akong reklamong natatanggap sa kanya.

Hindi ko kasi alam kung paano iparamdam sa kanya na mahal ko din siya. Ano ba ang tamang ikilos ko para ipadama kung gaano din siya kahalaga sa akin.

Hindi naman kasi ako showy sa kung ano ba talaga ang nararamdaman ng puso ko hindi katulad niya na kung ano ba ang nararamdaman niya ay ipinapakita ay ginawa niya.

“Mi amore.. dumating ako sa puntong.. ang pag ibig ay walang katutuhanan.. hindi ko naramdaman ang ganito sa iba.. kung paano magwala ang puso ko sa tuwing nakikita kita.. sa tuwing kausap ka.. sa tuwing nahahawakan ka.. sa tuwing hinahalikan ka.. at kung paano makaramdam ng sakit noong wala akong makuhang tugon sayo ng magtapat ako na mahal kita.” Mahaba pa niyang sabi kasabay ng pagpisil niya sa palad ko.

“Wala akong matandaan na makaramdam ako ng ganito noon.. o nakaramdam ng pag ibig sa iba. Sabihin mo sa akin mi amore.. hindi ba pagmahal ang nararamdaman ko na sa tuwing nasa malapit ka ay ang bilis ng tibok ng puso ko.. natatakot din ako na baka mawala ka pa at sumama sa iba. Natatakot ako na baka isang araw ay wala ka na sa tabi ko.”

“Sinabi ko sayo noon.. na handa kong isakripisyo ang lahat ng mayroon ako.. basta.. manatili ka sa tabi ko.” Inangat ang kamay ko at dinala sa tapat ng labi niya. “Mi amore..” at habang nasa labi niya ang kamay ko ay kumilos siya paluhod sa harap ko. “Marry me, mi amore.. my little hamster.. be my wife.. and be part of my life forever.”

Muli ay napalunok ako. Nanginginig nadin ang kamay ko na hawak niya. Kahit na ang tuhod ko ay ganun din na parang hindi ko na kayang timbangin ang tayo ko na ano mang oras ay matutumba na ako.

Nakakalusaw ng lakas ang bawat katagang binitawan niya lalo na sa bahaging niyaya na nga niya akong pakasalan siya.

“Hindi ko alam kung paano ba ang wastong pagpro-propose. But if you want ring..” kumilos siya at may kinuha sa bulsa ng pulo niya. “Matagal na ito sa akin. Simula noong inamin ko sa sarili ko na mahal na nga kita. Hindi ko pa man sayo noon nasasabi na mahal kita ay nakapagpasya na ako na kahit na anong mangyari ay pakakasalan kita. Na magpapakasal ka sa akin kahit na magalit ka.”

Kinuha sa maliit na kaheta ang singsing. Itinapat iyon sa aking palasingsingan.

“Mi amore.. hindi ko alam kung paano nagsimula.. pero.. nagugulat na lang din sa sarili ko na.. gusto ko na nasa paligid lamang kita.. I spend a lot of money para lamang manatili ka. The coffee shop.. lahat ng mga iyon.. hindi ko alam kung bakit ko iyon ginagaw noon. Basta.. gusto ko nakikita palagi kita.. marinig ang pagsigaw mo.. maramdaman ang mga pagkurot mo. Ang hampas sa mga balikat ko..”

Bahagya siyang tumawa habang nakatingala sa akin.

“Mi amore.. hindi ko ibababa ang sarili ko at tanggapin ang sinasabi ng iba na under ang isang magiting na DG sa isang kagaya mo. Wala akong pakialam.. dahil hindi sila nakakaramdam kung paano tumibok ang puso ko at ipagsigawang.. mahal na mahal kita..”

“V-vienn.”

“Yes mi amore.. I love you.. so please. Marry me.. lets get married.” Muli ay isang madamdaming alok na naman ang lumabas sa bibig niya.

Napasingot ako. Humikbi dahil kusang tumulo ang luha ko. Hindi sa lungkot pero sa umaapaw na kasiyahan. Na ang taong minsang kinaiinisan ko na ngayon ay siyang nagpatibok ng puso ko ay nagpropose ng pakasalan ko.

Wala akong salitang maapuhap na sabihin pero kusang gumalaw ang ulo ko at tumango.

Isang ngit ang gumuhit sa kanyang mga labi. At ang singsing na kanina pa nasa tapat ng palasingsingan ko ay tuluyan na niyang isinuot. Dinampian ng halik bago tumayo yumakap sa akin.

“I love you mi amore..” bulong niya. Matapos ang halos isang minuto ding yakap niya sa akin ay sinundan niya iyon ng isang halik na agad kong tinugon.

“I love you too.” Na muling sinilyuhan ng isang halik.

¤¤¤ ¤¤¤

“Tapos na kaming mag usap mga apo.” Si lolo ng makumbinsi niya akong bumaba at harapin na ang mga magulang niya.

“M-magandang umaga po.” Magalang na pagbati sa mga magulang niya na hindi ko na nagawa ng tama kanina.

“Magandang umaga din hijo. Pasensya na talaga na nagulat ka sa pagparito namin. Handa naman kaming maghintay sa kung kailan mo balak tanggapin ang pamamanhikan namin.”

“Okay lang po. N-nakapag usap na po kami ng maasyos ni Vienn.” Mahinang sagot ko. “A-and…” nakangiti kong itinaas ang kamay kong sinuutan na niya ng singsing. “Nagpropose na po siya.”

“Hayst..” halos sabay sabay na nagpakawala ng malalim na paghinga ang mga magulang niya at ang lolo na parang nabunutan ng tinik sa dibdib. “Akala namin ay mapupurnada pa ang pagpunta namin dito.” Ang mama niya na nakangiting nakatingin parin sa akin. “Umupo ka hijo.. dito.. dito ka umupo.” Sabay tapik sa bakanting upuan sa tabi nito. “Pag usapan natin ng maayos ang magiging kasal niyo ng anak ko.”

“Go mi amore.. mama like you.” Pabulong na sabi niya. Lumunok na muna ako bago tuluyang lumapit sa mama niya at naupo nga sa tabi nito.

“My Gosh.. can I touch it.” Ang mama niya na sa tiyan ko na nakatingin. Wala akong nagawa kundi sumang ayon at hinayaang hawakan ang umbok ng tiyan ko. “Whoa. They kick.” Naibulalas ng mama niya na halatang mas na excite pa sa paggalaw ng triplets sa tiyan ko.

“Really?” Ang papa naman niya. “Oh… Kailangan na nating i schedule ang kasal. Kailangang maging legal na maging kasapi ng pamilya ang dinadala niya.”

“Hu! Pero.. ayaw ko pong magpakasal ngayon.” Agad na sagot ko na nakapagpalaglag ng mga panga nila.

“Mi amore.. akala ko ba napag usapan na natin iyan kanina.. pumayag ka na diba?” Kunot naman ang nuo niya na lumapit sa akin. Umupo sa tabi ko. “Huwag mong sabihing umaatras ka. Hindi ako papayag.”

Natawa ako ng pagak dahil sa pag oover react niya.

“Pumapayag ako. Pero ayaw ko magpakasal ngayon.”

“Huh! Paano? Bakit ayaw mo? Kailan mo gusto?”

“Pag makakalakad na ang triplets natin. Gusto ko silang maging bahagi ng araw na iyon. Iyong kasama na natin sila mismo sa mundong ginagalawan natin.”

“Ahhh.” Sabay sabay ding napatango ang mga magulang namin kasama na si Lolo. Siya man ay nakasimangot parin na ayaw ng disesyon ko.

“Pero baka magbago ang isip mo sa darating na mga araw.. mi amore.. hindi ako makakapayag.”

“Silly.” Sabay tampal ng nuo niya. “Pumayag na nga ako diba. Ano na lang ba ang ilang taon na paghihintay?”

“Pero..”

“No more but’s… I want our triplets to bring our wedding ring on our wedding day.. that’s final.” Saad ko. “Di po ba. Maganda naman ang plano ko.” Sabay baling sa mama niya.

“Agree ako diyan hijo. Magkakasundo tayo. Call me mama from now on.. and always pay me a visit if you have a free time hijo..” masayang sagit ng mama niya. “Balae.. hindi niyo naman ipagkakait sa akin ang mamanugangin namin diba.. saka.. mag kakaapo na kami sa wakas.. can’t wait to see them.”

“Oo naman balae..” sagot naman ng mama.

Nakangiti akpng bumaling sa kanya. Ngumiti na din siya. Hinawakan ako sa kamay at parehong humigpit ang hawak sa isa’t isa.

Mabuting simula para sa aming lahat na makitang magkasundo ang mga magulang namin para sa aming dalawa.

¤¤¤ ¤¤¤

Two last chapter left para sa kwento nila.

Hindi pa man natatapos ay nagpapasalamat na naman ako sa inyo para sa walang sawa niyong supurta sa kwento ko.

Maraming salamat po sa lahat.

❤❤❤❤❤❤❤

PH4 #61:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

FINAL CHAPTER

¤¤¤

♡♡♡

VIENN POV:

○○○

“Mukhang buo na talaga ang pasya mo para sa pagriritiro mo.” Ang presidente na ngayon ay seryusong nakatingin sa akin.

Sa pangalawang beses kong bumalik ng palasyo para sabihin ang desisyon ko ay makakakuha na ako ng tugon mula dito.

“Hindi na kita pipigilan pa dahil nakita ko sa mga mata mo na buong buo na ang desisyon mo.” Tuwid na tumayo ito.

Idinantay ang isang kamay sa balikat ko. Tumuwid naman ako ng tayo at taas nuong timingin dito.

“Maraming salamat sa tiwalang ipinagkaloob niyo sa akin Mr. President at isa iyong malaking karangalan na hindi ko kailanman makakalimutan.” Magalang na muli akong nagpasalamat dito.

“Karangalan ko ding maranasan ang maganda at pagiging tapat mo sa iyong serbisyo. Kahit na masyadong maaga ay ipagkakaloob ko sayo ang magandang binipisyo para sa iyong pagriritiro.”

“Malaking tulong ang binipisyong iyon Mr. President.. kung iyong mamarapatin ay gusto ko na mapunta sa isang charity ang ibibigay niyo na sana ay para sa akin.”

Sa sinabi ko ay nakitaa  ko ng ngiti ang presidente.

“Hindi talaga ako nagkamali sa pagpili sayo. Maasahan mo DG Anderson. Ibibigay ko at paglalaanan ko ng oras ang napili mong charity para sa makukuha mong binipisyo.”

“Muli akong nagpapasalamat Mr. President. Aasahan ko po ang magandang balita para sa charity.”

Napag usapan na din ang araw ng pagbibigay sa akin ng pormal na pagpapaalam sa buong kapulisan.

Hanggang sa maayos na natapos ang pakikipag usap ko sa Presidente. Walang bigat sa dibdib na nilisan ko ang palasyo.

Maluwang sa dibdib ko na tuluyang isinuko ang iningatan kong ranggo sa buong kapulisan. Hindi na siya matatakot pa para sa aking kaligtasan.

Ngayon.. sarili ko naman negosyo ang haharapin ko na halos hindi ko mapagtuunan noon ng pansin. Negosyong lalong palalaguhin para sa magandang buhay ng pamilyang aking bubuuin. Kasama siya. Kasama ang mga magiging anak namin.

¤¤¤ ¤¤¤

Mahimbing siyang natutulog habang pinagmamasdan ko siya.

Hindi na siya masyadong makatagilid na matulog dahil talagang lumubo na ng tuluyan ang tiyan niya.

Nasa Final stage na siya ng pagbubuntis at hinihintay na lang namin ang oras ng operasyon niya sa susunod na araw.

Naihanda na din namin ang lahat para sa mga gamit ng triplets. Ang gagamitin nilang silid. Isang prinsesa at dalawang prinsipe.

Walang pagsidlan ang saya na nararamdaman ko dahil malapit ko ng masilayan ang bunga ng aming pagmamahalan.

Ahem..

Hindi ko pa pala alam noon na mahal ko na siya ng una ko siyang angkinin pero masasabi kong bunga parin sila ng pagmamahalan namin dahil sabay na namin silang inalagaan at iningatan sa paglaki nila sa sinapupunan niya.

Hindi pa man sila lumalabas sa mundong ginagalawan namin ay punong puno na ang pagmamahal namin sa kanila.

“I love every inch of you mi amore.” Bulong ko. Haplos sa pisngi na may kasamang damping halik sa nuo. Kasunod ng masuyong haplos sa tiyan niya.

Nagulat na lamang ako ng maramdaman ko ang pagsipa nila habang patuloy ko iyong hinahaplos kasunod ng pagkagising niya.

“Ahhhhhmm. V-viennn.” Sigaw niya na mas ikinagulat ko. Napabangon ako ng wala sa oras at umupo sa tabi niya.

“Mi amore.. anong nangyari? May masakit ba sayo?” Nag aalala ko ng sagot dahil nakita ko ang pagkakagat niya ng ibabang labi niya.. kunot ang nuo at tigpi tigping pawis ang nag silabasan sa nuo at leeg niya.

“V-vienn.. awwwww… ang sakiiiiiiit.” Napahawak siya sa kamay ko ng mahigpit dahilan para bumaon na ang kuko niya sa balat ko.

Napangiwi na din ako sa hapdi ng kamay kong hawak niya pero ramdam ko ang panggigigil niya na gustong ibsan ang sakit na nadarama.

“Lilian.” Napasigaw ako. Hindi ko din kasi alam kung ano ang nangyayari sa kanya.. kung ano ang masakit sa kanya. “Mi amore.. relax.. tell me.. tell me whats wrong.” Balisang tanong ko. Hindi ko alam kung saan siya hahawakan ngayon.

“Ahhhh.. ang sakit… manganganak na yata akoooo.” Sigaw na sagot niya.

“Whaaaaaat.” Doon na ako tuluyang naalarma. Siya.. manganganak na??? Sa isang araw pa ang schedule niya diba?.. tatayo na sana ako pero hindi ko na nagawa dahil humawak na siya sa buhok ko at hinila. “Awwwww. Mi amore… ahhhhh… makakalbo ako sa ginagawa mo.” Pero hindi ko naman iyon maayos na maalis dahil sa pinanggigilan na niya ng hawakan ang buhok ko.

“Ahhhhh.. may mas sasakit pa ba sa sakit ng tiyan ko.. ahhhh. I hate you Viennnn.” Sigaw niya. Pinagsasabunutan niya ako na parang doon gustong kumuha ng ibayong lakas. “Huhuhu.. I hate you.. awwwww.. ang sakit.” Umiiyak na saad niya.

“Let my hair go first mi amore.. paano ako makakatawag ng tulong kung ayaw mong tigilan ang pagsabunot mo sa akin.” Mahinahon ko paring pakiusap sa kanya para lamang kalmahin siya.

Kinakabahan na din ako. Naeexcite na hindi ko mawari ba kung ano ang una kong papansinin sa nararamdaman ko.

“Awwwwww… bilisan mo… ahhhh. Manganganak na ako.” Muli ay sigaw niya. Pinapabilisan ako pero nakasabunot parin siya sa akin.

“Oo na mi amore.. sandali.. awww.. makakalbo na ako neto.. wait.. aray. Lilian..” muli ay tawag ko. Mas nilakasan ang pagsigaw ko.

Pilit na inaabot na din ang phone ko sa lamesa sa gilid ng kama para tawagan si Kanye at sabihan sa nangyayari sa kanya.

“Tinatawag mo ako sir?” Si Lilian matapos kumatok pa ng tatlong beses bago binuksan ang pinto.

“Bilisan mo.. ihanda mo ang mga gamit ng missy mo.. manganganak na siya.” Pang uutos ko. “Sandali.. iabot mo muna ang phone ko.” Sabi ko na ng hindi ko talaga makuha ang phone ko

Mabilis naman itong tumalima para kunin at iabot sa akin ang cellphone ko.

“Awwww. Mi amore.. sandali lang.. huwag mo naman masyadong hilain ang buhok ko.” Saad ko habang pilit na hinahanap ang numero ni Kanye para matawagan.

Halos sumubsob na ang buo kong mukha sa kama dahil sabunot na may kasamang pagdiin mismo doon.

“Seriously. In the middle of the night. What’s wrong?” Tanong nito ng sagutin na ang tawag ko.

“Manganganak na… awwww.. mi amore.. sandali. .” Hindi ko na tuloy maayos na sabihin dito ang nangyayari. “Sumasakit ang tiyan niya.. anong gagawin.. awww.. mi amore naman.. aray.”

“Ahhhhh.. ang sakit.. parang lalabas na sila.” Sigaw naman niya na muling namilipit sa sakit. Nabitawan ang buhok ko kaya nakahinga naman ako ng maayos at nakagalaw na para tuluyang tumayo sa pagkakasubsob ko sa kama.

“Cuz.. anong gagawin ko.”

“Hayst.. ipunta mo na sa hospital.. susunod ako.” Sagot naman nito bago ako binabaan.

“Huf..huff…huff.” nagpakawala siya ng mga hangin sa baga.. “V-vienn.. ahhhfff.. huh…. manganganak na akoooooo.” Muli ay sigaw niya.

“Heto na mi amore.. heto na.. halika na..” mabilis na akong kumilos para buhatin niya. “Awwwww.. mi amore.. huwag kang mangurot.” Napakislot na naman ako dahil ng mabuhat ko na siya ay muli niya akong kinurot na para bang gusto din niyang iparamdam kung gaano kasakit ang nararamdaman niya ngayon. “Mabibitawan kita mi amore.. kaya mamaya na lang iyan.”

“Hmmm….  hu hu hu.”

Mabilis pero may kasama namang pag iingat ang naging pagkilos ko para tuluyan na kaming makalabas ng silid at maisakay siya ng kotse.

Si Mang Roger na ang nagmaneho dahil sinamahan ko na siya mismo sa likod.

“Ahhhhh.. bilisssssss.. hindi ko na kaya.” Sigaw pa niya na muling humawak sa braso ko na may kasamang pagkalmot.

Naiiling na hindi ko din maiwasan ang mapangiwi dahil bugbog na bugbog na yata ang buong katawan ko dahil sa ginagawa niya.

Lamog na ang buong katawan ko nito. Saka lang din siguro ako makakapagpahinga kapag tapos na ang lahat ng sakit na nararamdaman niya ngayon.

Ilang minuto ang ginugol sa daan. Agad kaming sinalubong ng medic ng makarating kami.

Hawak parin niya ang kamay ko ay ayaw bitawan. Kaya napasama ako mismo sa loob ng ER habang sinusuri ang kalagayan niya.

“Manganganak na siya.” Si Kanye matapos siyang suriin.

“Akala ko ba sa susunod na araw pa?” Tanong ko pero naexcite na din ako na hindi na ako maghihintay ng dalawang araw para makita sila.

“Yeah! Talagang may ganitong pangyayari.” Sagot naman niya. Hinarap ang mga nurse na tumutulong sa kanya. Sinabihan na iayos ang OR para sa operasyon.

Napatingin naman ngayon ako sa kanya. Kumalma na siya dahil sa itinurok na gamot sa kanya.

Wala na ding lakas ang kamay niya na nakahawak parin sa akin pero ayaw naman akong bitawan.

“H-huwag mo akong iiwan.” Mahinang boses na saad niya.

“Yes mi amore.. nandito lang ako.” Masuyong ko pa siyang hinaplos sa pisngi at dinampian ng halik sa nuo.

Ilang minuto pa ang hinintay namin ng tuluyan siyang ipasok sa operating room.

“You stay outside cuz.” Si Kanye ng akma akong papasok.

“No! I want to be with him.” Matigas naman na sagot ko at walang babalang nilagpasan siya at nauna ng pumasok sa loob.

“Vienn.  You are not allowed here.” Nakitaan ko naman siya ng gigil sa katigasan ng ulo ko.

“So what? Just do your job cuz.. hindi ako manggugulo sa operasyon mo.” Sagot ko parin. Hinawakan ang kamay niya na ngayon ay hindi na maigalaw dahil sa anistisyang itinurok sa kanya pero mulat na mulat parin ang mga mata niya.

Nakita ko ang pagtaas ng balikat ni Kanye. Napangiti ako ng tumingin sa kanya.

“Go, cuz.” Utos ko pa.

Wala na itong nagawa kundi ang baliwalain ako na nasa loob mismo ng operating room.

Hinila ang kurtina na nasa kalahati ng dibdib niya.

Napapalunok na lamang ako habang naririnig ko mismo ang mga sinasabi ni Kanye. Nagpapaabot ng mga bagay na ginagamit nito mismo sa operasyon.

Ilang minuto pa ang lumipas ng tuluyan kong marinig ang sinabi ni Kanye na nailabas na ang isa at ang unang lumabas at ang prinsesa namin.

Dahil sa pag ka excite ko ay tumayo ako sa pagkakaupo ko at sumilip sa kanila.

Nagulat na lamang ako ng makitang duguan ang baby na hawak niya.

“K-kanye.. what happened?” Dahil sa nabigla ako ay naisip ko na nasa masamang kalagayan ang baby Princess namin dahil sa nababalot ito ng dugo.

“Fuck. Vienn will you go back to your seat.” Gusto man siguro niya akong batukan at hindi nito magawa. Maingat na ipinasa nito ang baby sa nurse na kasama at doon ko na nakita na nilinisan nila ang baby ko hanggang sa marinig ko na ang iyak niya.

Magaan ang naging pagkilos ko pabalik kung saan ako nakaupo sa tabi niya ng masiguradong healthy ang baby princess namin.

Ang akala ko talaga kanina ay may masama ng nangyari dahil nababalot ing dugo ito kanina.

“Our baby Princess, mi amore..” pinisil ang kamay niya na dinala sa ibabaw ng labi ko.

Hanggang sa magkasunod ko ng narinig ang dalawa pa na umiyak na.

Dahil sa galak.. tumulo ang aking luha. Gusto ko ng makita sila at mahawakan kung hindi ko lang pilit na pinipigil ang sarili ko.

Sa paglipas pa ng ilang minuto ay tuluyan ng natapos at naging successful ang operasyon. Inilipat na sa siya sa recovery room habang ang mga baby namin ay inilipat na sa nursery room para sa karagdagang pag obserba sa kanila.

Naghintay na lang ako mismo sa recovery room hanggang sa tuluyan na siyang magising.

Ng magising na siya ay inilipat na siya sa private room na ipinaayos ko kasama ng mga baby namin ang paglipat niya.

“A-ang mga b-baby ko?” Tanong niya na halos hindi pa siya makagalaw. Nanatiling nakahiga at tanging ang ulo lang niya ang kumilos para lumingon sa akin.

“Nandito sila mi amore.” Sagot ko.

Gusto ko na din sanang buhatin at kargahin sila isa isa pero natakot akong bigla dahil ang liliit nila na sa pakiramdam ko ay mahulog o di kaya naman baka masaktan ko sila kapag kinarga ko.

Sa tanang buhay ko ay wala pa akong matandaan na kumarga ng bata kaya natatakot ako.

Ayaw kong masaktan ko ang mga anak ko kapag pinilit ko silang kargahin ngayon. Hanggang hawak at masuyong haplos na lamang ang tangi kong magagawa para iparamdam kung gaano ko sila kamahal.

Inilapit ko ang maliit na trolley bed nila kung saan sila tatlong magkakatabi at mahimbing na natutulog.

“Ang mga baby ko.” Mahinang usal niya. Nakangiti at pilit na gusto sanang gumalaw pero hindi pa masyadong maiangat ang mga kamay dahil sa epekto pa ng anistisyang itinurok sa kanya.

“Just rest first mi amore.. mahahawakan mo din sila kapag wala na ang epekto ng anistisya sa katawan mo.”

“But atleast.. i can touch them. Just a little bit.”

“Okay.. okay..” dahil mababa naman ang trolley bed nila kapantay sa kamang kinahihigaan niya ay hinawakan ko ang kamay niya at ako na mismo ang nagdala sa tapat ng isa sa mga baby namin.

May ilang butil ng luha ang tumakas sa kanyang mga mata.

“They are so cute mi amore.” Saad ko habang sinasabayan siya na magaang hinahaplos ang mga pisngi nila.

“Y-yeah..”

“And thank you mi amore.. sa lakas ng loob mong isilang sila.” Siya naman ngayon ang hinaplos ko sa pisngi na sinundan ng isang halik sa nuo niya. “I love you mi amore.. I love you more.”

“I love you too..”

At masasabi ko ng buo na ang aking pamilya dahil naisilang na sila. Kasama na kukumpleto at magbibigay ng liwanag sa aming dalawa.

¤¤¤

VIENCE POV:

¤¤¤

Iyak ng triplets ang namayani sa buong bahay.

“La la la.. okay baby.. isasayaw ka na ni daddy..” si Vienn na hindi alam kung sino sa tatlo ang kakargahin sa tatlo.

Nakangiti akong pinagmasdan siya. Nawiwili akong lagi siyang pinapanuod habang inaalagaan ang triplets.

Minsan nga nagkunwari akong tulog ng umiiyak sila ay hindi siya magkandaugagang patahanin ang tatlo.

“Shhhh. Stop crying.. tahan na mga baby ko… tulog ang mommy niyo.. so please stop crying..” ilan lang sa mga iyon ang naririnig ko mula sa kanya.

Ayaw akong istorbuhin sa pagtulog ko at kung kaya naman niyang asikasuhin ang triplets ay hindi na niya ako ginigising pa.

Pero dahil naman sa naawa ako sa kanya at makitang nahihirapan na ay doon naman ako magkukunwaring nagising dahil sa iyak ng triplets namin.

“Babies.” Kinarga ko naman ang isa at ginawaran sila ng masuyong halik sa kanilang mga nuo. “Be good babies.. huwag niyo pahirapan ang daddy.” Masuyong kausap ko sa triplets na parang naintindihan naman at agad na tumugil sa pag iyak.

Matapos ko silang mapatulog ay saka naman niya ako hinarap.

Nakasimangot na yumakap pa sa baywang ko. Nagpakawala ng buntong hininga na parang pagod na pagod.

“Mi amore.” Parang batang isinubsub pa ang mukha sa balikat ko. “Our babies don’t like me. Lagi silang umiiyak.. hindi ko sila mapatahan.. ginagawa ko naman ang lahat ng makakaya ko para alagaan sila ng maayos pero bakit umiiyak parin sila.. tapos isang salita mo lang sa kanila ay agad silang tumatahan sa pag-iyak.”

Napangiti ako.

“Alam nila na lagi mo ako binubully noon kaya nakikisimpatya lang sila sa akin.”

“Huh! Ako pa ngayon ang nangbubully sayo.. ikaw nga ang laging nananakit sa akin noon. Palagi mo akong hinahampas at kinukurot noon.”

“Nah!!! ikaw din naman ang may kasalanan kaya kita hinahampas at kinukurot dahil palagi mo ako inaasar noon.” Sagot ko naman.

Napangiti na din siya.

Naging magaan ang bawat araw namin. Minsan binabalikan ang panahong palagi kaming nag aaway.. palaging nagbabangayan.. tapos tatawa na lang kaming pareho at magsasabihan ng mahal namin ang isa’t isa.

“I love you mi amore.”

“I Love you too, mahal ko.” Nakangiti kong sagot.

Siyam na buwan na ang mga baby namin. Siyam na buwan na puno ng liwanag ang aming tahanan. Siyam na buwan na nagbigay sa amin ng walang katapusang kagalakan.

Nakumpleto at naging mas matatag na ang relasyon naming dalawa dahil sa triplets namin. Kasal na lang ang kulang.. hinihintay ang araw na makalakad ang mga baby namin na siyang maghahatid sa amin sa altar na siyang magbubuklod sa amin bilang isa ng ganap na pamilya.

Dadalhin ko na ang apelyedo ng taong minsan kong pinaginteresan para lamang sa ikakabuti ng aking trabaho.. trabaho na nagbigay daan para makilala ko siya. Nakilala hanggang sa nahulog na ang loob ko at tuluyang tumibok ang puso ko na umibig na sa kanya.

“Mi amore…”

“Hmmmm.”

“I love you. I love you more. I really do love you.” Mga katagang lagi kong naririnig sa kanya na ang sarap pakinggan.

“I love you too..”

“Mmmm… mi amore.. may bilbil ka na yata.” Saad niya na may kasamang pisil sa balat ng tiyan ko. Naiiling na tinampal ko ang nuo niya..

Minsan hindi parin nawawala ang pang aasar niya.

“Anong bilbil.. tignan mo nga kung meron.. flat na flat kaya yan.” Sagot ko sabay kurot sa tagiliran niya. Ikaw nga diyan. Wala na ang mga abs mo.“

“Ahaha.. anong wala.. gusto mo ng patunay.. hmmm.” Kinuha ang kamay ko at dinala iyon sa ilalim ng t-shirt niya.. “hmmmm. What do you think.. baka naman mi amore.. masundan na ang triplets natin.” Na sinamahan ng ngisi.

Pinong kurot ang isinagot ko sa kanya mismo kung saan nakapatong ang kamay ko sa tiyan niya.

“Awwww. Mi amore naman.”

Naiilong na binawi ko ang kamay ko mula sa kanya. Simula ng manganak ako ay gumamit na siya ng proteksyon para sa siguridad na hindi ako agad mabubuntis kahit na nahrereklamo siya na ayaw niyang gumamit ng condom.

“Hmmp. Umayos ka Vienn Anderson. Hindi mo ako madadaan sa mga abs na iyan.” Sagot ko.

“Haha.. hahaha.. hindi ba mi amore.. how about this.” Sabay pakita ng mabalahibo niyang dibdib.

Napalunok ako. Namamagneto ang mga mata ko at gusto ng kumilos ang kamay ko na umangat para haplusin ang mga balahibong iyon.

“Hmmmp.“muli at pilit na sinuway ang sarili ko na mas ikinatawa niya.

“Aminin.. hindi mo matatanggihan ang isa sa mga weakness mo.” Hindi na ako sumagot.

Iginiya niya ako pahiga sa kama. Payapang yumakap ako sa kanya.

“H-hindi ba magigising ang mga baby natin?”

“Hmmm.. depende iyon mi amore.. sa ungol na pakakawalan mo.” At bago pa man ako ulit makasagot ay sakop na ng labi niya ang mga labi ko.

Pinagsaluhan ang isang nag aalab na halik. Mga nakakapasong haplos hanggang sa tanganin na kami at muling napailalim sa pag angkin niya.

¤¤¤ ¤¤¤

T

wo Years Later.

Pumailanlan ang masuyong musika habang nakatingin kami sa triplets na naglalakad sa pulang carpet palapit sa amin dala ang wedding ring namin.

Kasalukuyang nagaganap ang kasal namin dalawa at ang singsing na lang ang kulang para sa pagwawakas ng serimonya.

Parehong may mga ngiti sa labing pinagmamasdan ang paglapit ng triplets sa amin.

Ang prinsesa namin ang may hawak ng maliit na pillow kung saan nakalagay ang mga singsing habang nasa pagkabilang panig nito ang dalawa naming prinsipe na umagapay sa kanya sa paglalakad.

“Mommy, Daddy.” Halos sabay sabay na sambit ng tatlo ng makalapit na sila.

Ipinatong ni Danica Erin ang hawak sa maliit na lamesa na nasa harapan.

“We love you so much daddy, mommy.” Sabay sabay din saad nila.

“We love you too babies.” Sabay din namin sagot. Sabay na niyuko sila at ginawaran ng halik sa nuo.

Nagsalita si Judge Clent Fransisco Alcaide para sa pagpapalitan ng singsing namin dalawa.

Magaang sinasabi ang katagang “I give you this ring as a sign of my love. With all that I have, I am honored to call you my husband from this moment until forever.”

“By the power vested in me by the State of love, I now pronounce you Mr’s Anderso, “You may kiss each other now.”

Humarap kami sa isa’t isa.

Sa maluwang na parang sa bahay ng lolo niya kung saan ginanap ang kasal namin. Saksi ang mga dumalo.. kasama sina lolo. Ang mga magulang namin. Mga kapatid at pinsan niya kasama na din ang kanya kanya nilang pamilya.

“I love you.” Magkasabay na bulong namin sa isat isa bago pinagsaluhan ang halik na siyag sumilyado sa pagtatapos ng amin kasal.

Isang masigabong palakpakan ang namayani buong paligid.

Kanya kanyang ngiti sila na makikitang nakikipagsaya sila sa araw ng kasal namin.

Masasabi ko na wala na akong maihihiling pa. Dahil kumpleto at buong buo na ang aming pamilya.

Hindi man maganda ang aming pagkikita pero masasabi kong sa huli ay naging maganda naman ang kinahantungan ng aming pagkakakilala.

○○○♡♡○○○ ♤ FIN♤

○○○♥︎♥︎♥︎○○○

○○○○○

¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤

Walang pagsidlang ang kagalakan ko na marating ang dulo ng kwento nina

VIENN AT VIENCE

Na sa sayang nararamdaman ko ay hindi ko mapigilan ang pagtulo ng aking mga luha.

POSSESSIVE HIERS

ANDERSON SERIES

WAS FINALLY ENDED!!!!!

Ang apat na Anderson ay tuluyan ng nakamit ang tunay na kaligayan kasama ng mga taong napili nila na maging bahagi ng kanilang buhay.

Walang sawa akong magpapasalamat sa inyo. Na sinamahan niyo ako sa kasiyahan, kulitan at kahit na sa kalungkutan.

Hanggang sa kahuli huliang pahina ng bawat kwento ko ay nandiyan kayo na hindi nagsasawang mag iwan ng maganda at walang katapusang suporta.

Hanggang sa uulitin po!

Mahal ko kayong lahat.

❤❤❤❤

At your Service!

YuChenXi

SPECIAL CHAPTER 1.01

typos and grammatical error ahead!!

Vienn PoV:

Abala na ang lahat sa paghahanda para sa bagong taon. Katulad ng nakagawian namin ay magtitipon-tipon kaming lahat sa bahay ng lolo. Isang beses sa isang taon lamang magaganap pero makukumpleto ang aming buong angkan. Angkan ng Anderson na kinabibilangan ko.

“Lets go mi amore.” tawag ko kay Vience habang naghihintay na kami ng triplets sa sala.

“mommy lets go.” halos sabay sabay din na sigunda ng triplets na tawag sa kanya. Nakangiti akong bumaling sa tatlo na behave lang na nakaupo sa kaliwang bahagi ng inuupuan ko. Nasa gitna ang nag iisa naming prinsesa na si Danica Erin. Danilo Earl and Daniel Earl ang pangalan naman ng dalawa naming prinsipe.Limang taon na sila at bibong bibo.

“Nandyan na.” sagot naman niya na nagmamadaling bumaba mula sa ikalawang palapag.

Hindi ko alam kung ano ba ang pinagkaabalahan niya sa taas dahil pinauna na niya kaming lumabas kanina dahil may gagawin pa daw siya.

“Ano ang mga iyan mi amore?” tanong ko na makita ang bitbit niya na malaking plastic bag.

“Regalo ko kina Reallan, Perth at Elijah. Nagbunutan kasi kaming apat kaya may kanya kanya kaming regalo sa bawat isa.” Nakangiti niyang sagot sa akin. Sinalubong ko na siya at kinuha sa kanya ang bitbit.

May kabigatan na nga ang mga iyon.“ Bakit ang dami naman yata?“ tanong ko pa. Dahil hindi lang naman tatlo ang naibalot niyang regalo.

“Makakalimutan ko pa ang mga mahal kong Babies.” Nakangiti niyang sagot na tumingin sa tatlo.

“Really?” si Danilo na agad na lumapit din at nag usisa sa laman ng plastic bag kung saan nakalagay ang mga regalo.

“Yes baby. Pero saka na natin iyan isipin. Sa ngayon kailanga na nating pumunta sa bahay ng lolo niyo para makatulong naman trayo sa paghahanda.” sabi nito.Sinuway ang tatlo na nakiusisa na sa mga reagalo.

“Okay. Makikipaglaro din kami kina Kate and Dwyne.” si Danica na gustong gusto makipaglaro sa anak nina Wayde. Mas matanda lang sila ng apat na buwan sa kambal nina Wayde.

“Sige, tayo na.”

=

Masayang pinagmasdan ko ang triplets na ngayon ay nakikipaglaro sa sa kambal nina Wayde, kasama din ang bunsong kambal nina Kanye na mas matanda naman ng isang taon sa kanila. Habang panganay nitong sina Xaviel at Frances ay abalang nakikipagkwentuhan naman kay lolo. Habang ang anak naman nina Ace at Elijah na si Acer ay tahimik lang na nanunuod din sa mga pinsan niya katabi nito ang inampon nila Ace na naging panganay na nila. Hindi naman masyadong naglalaro ang anak nila dahil katulad ng ugali ni Ace noon na hindi malapit sa iba maliban sa nakakasalamuha lang nito sa araw araw. His son is a little bratty like him. Mas maganda nga sana kung namana ng anak nila ang ugali ni Elijah na mabait pero hindi dahil naman lahat ng anak nila ang ugali sa ama.

“Hi!” si Kate na anak nina Kanye na lumapit sa ampon ni Ace na si Kenneth. Tahimik na tumingin lamang ito kay Kate. Hindi din ito palaimik.

Nagkatinginan kami ni Ace na pareho ko lang na nagmamasid sa mga bata na isang diba ang layo sa akin na nakasandal kami pareho sa pader.

“Kung hindi ko lang alam na ampon niyo ang isang iyan ay baka sasabihin kong nagmana sayo ang batang iyan.” sabi ko sa kanya na muling bumaling sa mga bata.

“Yeah! And he is our son now.” seryuso nitong sagot nito na nakatingin na din ulit sa mga bata.

Nailing ako dahil hindi parin ito nagbabago ng ugali.

“You want to play with us?” tanong pa ni Kate sa ampon niya. “C’mon.” walang alinlangang hinawakan ni Kate ang isa nitong kamay na sinabayan ng paghila. Pero bago pa man ito makasagort ay mabilis na lumapit sa kanila si Acer at marahas na hinampas ang kamay ni Kate.

“Don’t touch my kuya Kenneth.” malakas na sigaw pa nito. Galit na galit pang tinapunan ng tingin si Kate.

Mabilis naman kaming kumilos at dinaluhan sila. Pero huli na dahil umiyak na si Kate at patakbong pinuntahan si Wayde. “Papa., papa.” umiiyak na yumakap ito kay Wayde na nabitawan ang ginagawa.

“What happen princess?” tanong nito na napatingin na sa amin ni Ace na ngayon ay karga na nito si Acer.

“Acer, beat me.” pagsusumbong nito sa kanya. Tumingin naman si Wayde kay Ace bago nito tinapunan ng tingin si Acer na karga nito.

“I just want to protect kuya Kenneth.” taas nuo pang sagot ni Acer kahit pa man di nagsasalita si Wayde ay parang alam na nitong pagsasabihan siya.

Halos sabay pa kaming nailing ni Wayde ng magtama ang mga mata namin dahil sa ipinakitang ugali ng anak ni Ace.

Magkaugaling magkaugali nga ang mag ama at kung ano ang alam nitong tama ay iyon ang gagawin.

“I just asked him to play with us.” sagot naman ni Kate kay Acer.

“NO! you pulled him. And I know kuya Kenneth don’t like to pay with you.” sagot din ni Acer kay Kate. “Am I right, kuya Kenneth?” saka nito binalingan si kenneth na hindi namang nag alinlangang tumango at sinang ayunan ang sinabi nito.

Napasingot ulit si Kate at handa na naman umiyak.

Kaya bago pa man lumala ang alitan ng magpinsan ay pumagitna na kami at umawat sa kanila. Nilihis na lang ang usapan. Dahil bata pa at madaling libangin ay agad na nawala ang namuong alitan ng dalawa. Hindi naman nakisali ang iba nilang mga pinsan na may kanya kanyang mundo na sa mga nilalaro.

Sina Reallan, Perth, Elijah at si Vince ay naging abala na din sa pagtulong sa kusina na ipinagkatiwala sa aming apat ang pagbabantay sa mga anak namin.

Simula noong unang nagtipon tipon na kami na may sarili ng mga pamilya ay naging malapit na at naging magkaibigan ng silang apat. Naging maganda ang bonding nila sa isa’t isa habang kaming apat na inalagaan ng lolo ay ganun parin naman. Hindi parin nagbabago ang turing namin, hindi malayo o hindi naman masyadong malapit. Iyong tama lang na may respeto kami sa bawat isa.

Vience POV:

“Happy year.” Halos sabay sabay naming pagbati.

Katatapos lang namin kumain para sa late dinner ng buong angkan ng Anderson kung saan isa na ako sa napabilang sa kanila.

Alas nueve na ng gabi at masaya na kaming nagkukwentuhan habang naghihintay ng pagsapit ng hating gabi para salubungin ang bagong taon.

Kausap ko sina Elijah, Reallan at Perth na naging kaibigan ko na. Hindi man kami madalas magbonding ay may mga araw na lumalabas kaming apat kasama ang mga chikiting namin para ipasyal sila at magkaroon din ng bonding ang magpipinsan.

Magpapalitan na ba tayo ng mga regalo?“ tanong ko matapos kaming magform ng bilog sa maluwang na sala sa bahay ng lolo.

“Sige.” agad naman nilang sagot sa akin. Sa gitna ng bilog namin ay nandoon ang parang bundok ng regalo na maayos na pinagpatong patong.

Pinagbalot ko silang lahat ng mga regalo. Hindi man mahal ang halaga ng mga regalong ibinalot ko ay hindi na mahalaga iyon basta mayroon akong maiabot sa kanila. Maliit man o malaki ang halaga.

“Ako na ang magtatawag ng mga pangalan.” nakangiti si Benny na pumagitna sa amin.

“Okay.”

Nagsimula na ito. “From Kate to Dwyne.” panimula nito. Agad na tumayo si Kate na kinuha ang regalo at inabot iyon sa kambal.

“Happy New year. I love you.” nakangiti pa itong niyuko ang kambal at ginawaran ng halik sa pisngi.

“From Ashley to Kuya Xaviel.” katulad ng nauna ay tumayo din si Ashley at kinuha ang regalo para sa kuya Xaviel nito.

Magkakasunod ang bigayan at pagtanggap ng regalo.

“Mommy, mommy.” napalingon kami ng magsalita si Acer habang nasa kalagitnaan palang ng pagbibigyan ng regalo.

“Yes baby?”

“Why does tito Benny avoid reading my gift.” kunot ang nuo nitong tanong sabay turo ng malaking regalo sa gilid.

Napangiti na lang kaming lahat sa tanong nito. Sa lahat ng magpipinsan kasama na ang triplets namin ni Vienn ay ito na yata ang pinaka sa pinaka spoild sa kanilang lahat.

“Just wait baby.” Sagot naman ni Elijah sa anak.

“No! I want tito Benny to read it now. I want to give my gift to kuya Kenneth.” Pero mas matigas ang paninindigan nito kaya naman wala ng nagawa si Benny kundi ang basahin ang nakasulat sa regalo.

“From Acer to Kuya Kenneth.” si Benny na halos kasing laki na nito ang regalo ni Acer. Ang kaninang nakasimangot ng si Acer at nakangiti na.

Tumayo at hinila na ang kuya Kenneth niya at dinala sa tabi ng regalo.

“Happy New year kuya Kenneth. Acer love you.”

“Thank you little Acer.” seryuso naman na sagot nito kay Acer. Kumilos din ito at may kinuha sa mga regalo. “This is for you.” sabay abot naman sa maliit na regalo nito.

“Daddy, mommy. Kuya Kenneth also has a gift for me.” tuwang tuwa na tinanggap ang regalo sa kuya Kenneth niya.

Hindi pa man sila nakakaupo ay binuksan na ni Acer ang regalo sa kanya. Na mas nakapagpaliwanag ng ngiti nito sa nakita. Isa iyong kwentas na may pendant na teddybear.

“Let me.” kinuha ni Kenneth iyon kay Acer at isinuot na iyon mismo sa kanya. Masayang yumakap pa si Acer kay Kenneth bago sila sabay na na umupo.

Muli namang nagpatuloy ang pagpapalitan ng mga regalo.. Mas naging masaya na ang mga bata ng makatanggap na sila ng mga regalo nila.

Hanggang sa tuluyan na naming natanggap ang regalong para sa amin ay tama namang sampung minuto na lang ang natitira bago magsara ang taon.

“Lets go.” nakangiting umakbay na sa akin si Vienn ng mauna ng lumabas ang iba para sa paghahanda sa pagnuod sa fireworks na magaganap sa pagsalubong ng bagong taon.

Si Lolo na nakaupo sa hindi kalayuan na pinalibutan ng mga apo niya sa tuhod habang nakakandong sa kanya ang makulit at spoiled na si Acer.

Sa kaliwang bahagi ay nakatayo na doon sina Elijah at si Ace na pinsan niya. Si Kanye na katabi na din si Reallan.

Pumuwesto na din kami sa kanan. katabi sina Perth at si Wayde. hanggang sa tuluyan ng magsimula ang count down.

10

Kasunod ng pagtunog ng malaking orasan ay nakikisabay na kami sa pagbibilang.

9

8

7

6

Na sa bawat sigundong binibigkas ay nakaguhit ang isang ngiti sa aming mga labi.

5

4

at habang palapit ang pagtatapois ng taon ay masasabing masaya at kompleto naming sasalubungin ang bagong taon.

3

2

1

sa isang malakas na hiyawan kasabay ng katagang.

Maligayang Bagong taon ay pumailanlan na din ang masaganang fireworks display na nagsilbing liwanag sa kalangitan.

Nakakabingi man sa ingay ay hindi na matatawaran ang ganda ng napapanuod namin sa himpapawid na nabalot na ng ibat ibang kulay.

Makikita sa bawat isa ang kasiyahan habang sinasaksihan ang mahabang fierworks display na siyang pinaghandaan taon taon ng lolo para sa pagsapit ng bagong taon.

Nagsisilbing pagbibigay pugay, pasasalamat sa May Kapal na binigyan kami ng bagong pag asa na harapin na naman ang buong taon na masaga, masaya, at may kumpletong pamilya.

Masaya ako na napabilang sa pamilyang Anderson. Sabihin mang isa sa pinakamayamang pamilya sa buong bansa ay hindi naman matatawaran ang kanilang mga kawang gawa.

Kasama na doon si Vienn, ang lalaking minahal na nagpaparamdam sa amin ng walang hanggang pagmamahal niya sa amin ng mga anak namin.

Na sa paglipas ng ilang taong magkasama kami ay mas tumatatag ang samahan maning dalawa na may paggabay ng lolo niya.

3RD POV:

Ang apat na grandson na pinalaki ng matandang Anderson ay tuluyan ng nakahanap ng makakasama sa buhay at nakabuo na ng sariling mga pamilya. Masaya at kompletong pamilya.

Si Ace na naunang ikinasal sa kagagawan ng kanilang lolo. Pinili nito ang apo ng kanyang matalik na kaibigan na maagang namayapa. Naipangako kasi nilang dalawa noon na hindi dapat mawala ang puno ng kanilang magandang pagkakaibigan. Na dapat mas mapatatag pa nila kahit na lumipas na ang ilang dikada.

Alam ng matandang Anderson na hindi niya madaling mapapayag ang apong si Ace dahil sa pag uugaling mayroon ito. Lumaki si Ace na may matigas na puso. Matatag na paninindigan na siya mismo ang humubog. Pero hindi naman ito sumuko.

Sa pagkakakilanlan niya sa apo ng kanyang kaibigan ay alam niya na mapapalambot nito ang pusong bato ng kanyang apo. Si Elijah. Hindi siya nagdalawang isip na ipareha ito kay Ace. Mahirap sa simula. Pero hindi naman siya nagkulang sa paggabay sa dalawa.

Hindi man siya aktwal na napumapagitna sa mag asawa ay sinigurado naman niya na walang maagrabyado sa dalawa. Hanggang sa tuluyan na ngang nagtagumpay. Umibig ang kanyang apo sa apo ng kanyang kaibigan kahit na dumaan ang mga ito sa isang mabigat na pagsubok sa kanilang buhay.

Pero sa huli ay hindi siya nagsisisi na ipinareha niya ang apo. Ipinareha ang apo sa tamang tao na siyang magmamahal dito ng buong puso atpanghabang buhay.

Pangalawa sa kanyang apo ay si Kanye.

Si Kanye na minsang naging mapaglaro noong kabataan nito na nag iwan ng isang alaala sa taong pinaglaruan. Si Reallan. Si Reallan na lumayo dahil nasaktan sa pagmamahal nito sa kanyang apo.

Hindi naman siya nagkulang sa pagbibigay sustento sa taong minsan ng inagrabyado ng kanyang apo. Hindi siya sumuko sa pagbibigay pangaral dito.

Na kahit lumipas man ang maraming taon na hindi magsanga ang landas nilang dalawa ay hindi maiiwasan na muli silang magkita.

At dumating nga ang araw na iyon. Na sa kanilang pagkikita ay hindi na nagdalawang isip ang kanyang apong si Kanye na bawiin siya. Naging masalimuot man ang nakaraan nila ay nabigyan naman nila iyon ng mga kasagutan.

Kasagutan na siyang nagbigay linaw ng hindi nila pinagkaunawan. Nabuo ng kanyang apo ang pamilya nito na nasa likod siya para umalalay sa mga ito.

Si Wayde. Ang pinakapanganay sa magpipinsan na inalagaan niya. Si Wayde na nangarap na bumuo ng pamilya sa murang edad na hindi pinagbigyan ng pagkakataon dahil sa nangaliwa ang babaeng minahal nito.

Naging womanizer at ginawang laruan na lang ang mga babaeng dumadaan sa buhay nito. Na sa mapaglaro nitong puso ay dumating ang batang nalugmok sa kalungkutan at siya ang nag ahon dito sa kadiliman. at siya ay si Perth.

Binigyan ni Wayde ng liwanag ang buhay ni Perth. Siya ang gumabay sa kanya. Nag alaga na naging dahilan para tuluyang mahulog ang puso dito. Binigyan man sila ng mabigat na pagsubok ng tadhana ay hindi naman sila sumuko na sinamahan ng paggabay niya sa dalawa.

At ang pinakahuli ay ang apo niyang si Vienn. At dito siya sobrang nag aalala dahil sa trabaho nito. Hindi niya gustong delikadong trabaho nito bilang isang pulis na palagi niyang ipinapanalangin na sana makatagpo ang apo niya ng susuway sa hilig niya. Hindi naman siya nabigo dahil dumating ang taong hinihintay niya para sa apo.

At ito ay si Vience na siyang nakapagpabago sa desisyon ng kanyang apo. Hindi man kasing bigat at masalimuot ang naging takbo ng kwento ng pag ibig nila ay hindi naman siya nagkulang sa paggabay din sa kanila.

Ang apat na apo na inalagaan mula pagkabata at may ibat ibang mga personalidad ay tuluyan ng nabago at naging isang mabuting padre de-pamilya. Ang mga pusong minsan naging mapaglaro ay napatino ng apat na nakahuli sa mapaglaro nilang puso.

Si Ace para kay Elijah. Si Kanye na para naman kay Reallan. Si Wayde na para din kay Perth. At si Vienn na para naman kay Vience.

Masaya siya para sa kanyang mga apo. At nangako ang matandang Anderson na hanggat humihinga siya ay hindi siya magkukulang sa paggabay sa mga ito. At sa bawat kasapi ng pamilyang Anderson.

GRACIAS!!!

REVIEW UPDATE FOR THE CURRENT SERIES

※※※

FAMILY TREE

ALEJANDRO ANDERSON = GREAT GRANDFATHER OF ANDERSON

GRANDSON:1

ACE ANDERSON - 2ND YOUNGMASTER - 50 Y/O

ELIJAH LAWRENCE - WIFE/HUSBAND - 43 Y/O

GREAT GRANDSON

:1

ACER FROST ANDERSON_ 18/19 Y/O

KENNETH HIDALGO-FOSTER CHILD_ 27 Y/O

GRANDSON:2

KANYE ANDERSON - 3RD YOUNG MASTER - 49/50 Y/O

REALLAN CHARLES DELA CRUZ - WIFE/HUSBAND - 43 Y/O

GREAT GRANDSON:2

KAELLAN XAVIEL ANDERSON & KAELLAN FRANCES ANDERSON - TWIN - 26/27 Y/O

QUINN ASHLEY ANDERSON & QUINN ASHTON ANDERSON - TWIN - 18/19 Y/O

GRANSON:3

WAYDE ANDERSON - 4TH YOUNG MASTER - 53 Y/O

PERTH FRANCISCO - WIFE/HUSBAND - 40 Y/O

GREAT GRANDSON:3

PRINCE DWYNE ANDESRON & PRINCESS KATE - TWIN - 16/17 Y/O

GRANDSON:4

VIENN ANDERSON - 5TH YOUNG MASTER - 52 Y/O

VIENCE VIERNES - WIFE/HUSBAND - 44 Y/O

GREAT GRANDSON:4

DANIEL EARL ANDERSON, DANILO ANDERSON & DANICA ERIN ANDERSON

• TRIPLETS - 17 Y/O

※※※

KAHIT KASI AKO NAGUGULUHAN KAYA GINAWAN KO NA SIYA NG CHART PARA HINDI NA DIN AKO MAWALA SA MGA EDAD NILA.

PATI KASI PANGALAN NILA AY NAKAKALIMUTAN KO SA DAMI NG MGA ONGOING KO KAYA NAMAN HETO NA. PARA LAHAT TAYO NAKAKASUNOD SA KANILA.

OUR BELOVED GREAT GRANDFATHER AGE IS 94.

HUWAG KAYONG MAGTAKA KASI ANG LOLO NA NASA KABILANG BAKOD LANG NAMIN AY 95 NA NGAYON PERO MALAKAS PARIN. RETIRED SUNDALO KASI ANG LOLO DITO SA AMIN KAYA MALAKAS PARIN ANG PANGANGATAWAN. HINDI KASI NIYA PINAPABAYAAN ANG SARILI NIYA KAYA STILL KICKING PARIN. NAGAGAWA PARIN NIYANG MAGSIBAK NG KAHOY. HINDI MAN GANUN KALIKSI PERO MAY BINATBAT PARIN KAYA BINABASE KO IYAN KAY LOLO ALEJANDRO NATIN.

KAYA NAMAN MAHABA HABA PA ANG BUHAY NG PINAKAMAMAHAL NATING LOLO. NA TINAGURIAN NATING THE SHIPPER NG MGA COUPLE NATIN.

UMANTABAY LANG PO TAYO SA MGA UPDATE KO AT SA MGA SUSUNOD PANG MGA KWENTO DAHIL HINDI AKO TITIGIL SA PAGSUSULAT HANGGANG NANDYAN KAYO SUMUSUPORTA SA AKIN.

MULI AY NAGPAPASALAMAT AKO SA INYO SA WALANG SAWANG PAGSUPORTA SA BAWAT AKDA KO.

NAGSIMULA AKO SA WALA AT SINUBAYBAYAN NIYO AKO HANGGANG SA MARATING KO NA ANG KINALALAGYAN KO NGAYON DITO SA WATTPAD KAYA HINDI AKO MAGSASAWANG MAGSULAT PARA SA INYO.

ANYEONG!!!