Disclaimer

This is a work of fiction. Names, characters, places and incidents either are products of the author’s imagination or are used fictitiously. Any resemblance to actual events or locales or persons, living or dead, is entirely coincidental

Started: December 07, 2023 Ended:

Chapter I

—

Being the middle child in the family, I know I was never a favorite; was never the center of attention and those are the reasons kung bakit parati kong kailangang i-prove ang sarili ko sa lahat at lalong-lalo na sa family ko kahit na hindi naman dapat. It’s tiring. Draining.

“Top 2 lang?” Iyon ang sabi ni papa sa’kin nang iabot ko sa kanya ang report card ko. Napahiya na lang ako sa sarili ko, but I didn’t say anything dahil lalabas lang akong bastos at walang modong anak.

“Hindi mo gayahin ang kuya mo. Consistent top student. Laging top one at graduate na magna cumlaude,” sabi pa ni papa.

Masama bang top two ako? Hindi pa ba ’yon sapat? Buong college naman ’yon ng business management. Dean’s lister din naman ako.

“Babawi na lang po ako sa susunod na semester,” tugon ko.

“Bumawi ka talaga!” Iyon ang sabi ni papa.

Kumpara sa dalawa kong kapatid, alam kong nasa akin ang pressure. Nasa akin ang bigat at parati kong kailangang makipagkumpetensya. Kasi kung hindi ko gagawin, lulubog ako sa sarili kong pamilya.

Kinagabihan, I heard my youngest sibling talking to my dad at hindi ko maiwasang hindi mainggit dahil sa mga narinig ko.

“Pa, with honor lang po ako. Are you mad?” Sabi ni James, ang bunso kong kapatid.

“Ayos lang ’yon. I am always proud of you!” Sabi pa ni papa at niyakap niya pa si James. Ako nga, I graduated salutatorian of our batch noong senior high school pero sermon ang inabot ko sa kaniya kasi hindi ako ang valedictorian. Nakakasama ng loob. Ano pa bang in-expect ko kay papa?

The next semester, I will challenge myself. Kailangang mas higitan ko pa ang sarili ko.

“Happy 21st birthday, Gian!” Sabi ni Melanie na kaibigan ko since grade school.

She’s holding a slice of my favorite chocolate cake with a small candle on top of it.

I gently close my eyes and wished for a better life.

“Thank you, Melanie!” I said while holding myself from crying. Hindi kasi naalala sa bahay na birthday ko ngayon.

“Nako, huwag ka na ngang malungkot, Gian. Hindi bagay sa’yo! Birthday mo pa naman. You should be happy,” sermon niya.

“I am just happy.” Sabi ko.

After that scenario, dumiretso na kami ni Melanie sa first subject namin. Istrikta kasi ’yong professor namin sa Marketing kaya fifteen minutes before pa lang ay dapat nandoon na kami. Professor din namin siya last semester kaya kilala na namin ang ugali niya.

As usual, naging smooth naman ang araw ko maliban na lang noong naging nakatabi ko ang kakumpetensiya ko sa lahat ng subject na si Tephen. Magkasunod kasi ang surname namin kaya suki kami ng sitting arrangement.

“Happy birthday!” Bulong ni Tephen sa akin nang matapos na ang klase namin.

I did not respond. We’re not close. Akala ko walang ibang makakaalala bukod kay Melanie, mali pala ako.

“Plaza na lang tayo. Doon ko gustong kumain,” paanyaya ko kay Melanie.

“Sure!” At mabilis kaming sumakay ng pampasaherong jeep at nang makarating kami sa plaza ay kumain kami ng habhab na paborito ko.

Sa hindi kalayuan ay nakita ko si Tephen na kasama ang mga kaibigan niya. Apat sila pero siya ang pinakamatangkad sa kanila. Siya rin ’yong pinakaagaw pansin dahil sa kulay niyang mestizo at sa ganda ng kanyang tindigan.

“Sila Tephen ’yon, ’di ba?” Tanong ni Melanie. I just nod at ipinagpatuloy ko ang pagkain ko.

Matapos naming kumain ay bumili kami sa 7/11 ng tig-isang in-can na beer at ininom namin iyon sa jeep papauwi. Hindi pa sana kami pagbebentahan dahil parehas kaming nakauniporme pero nang sabihin kong birthday ko at hindi naman na kami minor ay bumigay din ang tao sa counter. She even greeted me a happy birthday.

“Thank you, Melanie!” Sabi ko bago ako bumaba sa tapat ng subdivision kung saan nakatira ang pamilya ko.

“Happy birthday uli at ingat!” Aniya pa bago tuluyang umandar ang sinasakyan niyang jeep.

“Ano’ng oras na ah? Uwi pa ba ’yan ng matinong estudyante?” Sermon ni papa nang makapasok ako sa bahay para magmano sa kanilang dalawa ni mama.

“Marami lang hong tinapos sa school,” pagpapalusot ko. Akala ko pa naman babatiin niya ako dahil birthday ko ngayon.

“Baka nakikipag-date na ’yang anak mo kaya ngayon lang umuwi,” pagdagdag pa ni mama.

“Hindi ho,” sabi ko naman.

“Sumasagot ka na talaga. Iyan ba ang natututunan mo sa school?” Tanong naman ni papa.

“Pasensya na po,” sabi ko na lang.

“Amoy alak ka, Gian! Did you drink?” Pasigaw na tanong ni mama at umiling ako.

“Hindi po,” ayon ang sagot ko pero huli na dahil nasampal na’ko ni papa.

“Kaya ka pinag-aaral para rin sa’yo! Para gumanda ang buhay mo at hindi para maging lasenggo lang! Nakakahiya ka!” Sermon ni papa kaya nagtimpi na lang ako at hinayaan ko na lang silang magsermon.

“Buti pa ang kuya mo, Gian! Hindi iyon kailanman nagbigay ng sakit sa ulo sa’min ng mama mo!” Sabi pa ni papa and I know masakit iyon sa dibdib ko.

I cried the entire night at alam kong pugto ang singkit kong mga mata. Hindi ko ma-fathom kung saan ba ako nagkamali.

Dahil sa sobrang sama ng loob ko ay hindi ako nagsalita sa bahay habang nag-aalmusal kami. Hindi na rin ako sumabay sa sasakyan ni kuya. I chose to ride on my bike para mawala ang bigat ng dibdib ko. I didn’t say anything bago ako umalis basta masama ang loob ko sa kanilang lahat.

Ang sakit. Walang nakaalala sa bahay ng birthday ko. 21st birthday.

Itutuloy…

Chapter II

—

After a long night of crying medyo gumaan ang pakiramdam ko. I was able to find myself again. I was able to regain my reasons on why I love this life. Kung bakit ba ako nagpapatuloy at kung bakit ba kailangan kong mabuhay.

P.E subject namin ngayon pero nakalimutan kong dalhin ang P.E ko kaya ito ata ang unang beses na liliban ako sa klase. No P.E uniform kasi, no attendance. Saklap!

“Absent muna ako,” sabi ko kay Melanie.

“Why?” Tanong niya.

“Nakalimutan ko ang P.E uniform ko,” sagot ko naman.

“Oh siya, mauna na kami. Hindi kami sanay na wala ka sa klase. Kainis ka!” Sabi ni Melanie at tiningnan niya ako ng may simpatya bago umalis.

Habang nakaupo ako at nag-iisa sa classroom ay nag-relapse na naman lahat sa utak ko. Nakakalungkot pero I need to find my own happiness.

“Ikaw na muna ang gumamit ng P.E ko. Exempted naman na’ko sa P.E dahil part ako ng varsity,” biglang sabi ni Tephen na nasa likuran ko lang pala.

Pinatong niya sa balikat ko ang P.E uniform niya at dalawang beses akong lumunok bago ko iyon isuot.

Literal na lunok pride ang ginawa ko. Ayokong ma-deduct-an ang grade ko dahil sa isang absent. Hindi naman ako athlete dahil matagal ko nang itinigil ang pagsali sa sports dahil distraction lamang naman iyon sa’kin, sabi ng parents ko.

“Pa-dry-clean ko na lang pagkatapos,” sabi ko kay Tephen hanang isinusuot ko ang P.E niya.

Medyo malaki iyon sa akin pero hindi ko na kailangang mag-inarte pa. Hindi ko na rin inisip na may tao sa likod ko. May shorts naman akong pang-ilalim. Na-expose lang ang likod ko pero hindi naman iyon big deal sa akin.

“Sige,” iyon ang sabi niya at tinitigan niya ako habang naglalakad papalabas ng klase.

“P.E ni Tephen ’yan ah! ’Di ba ayaw mo ro’n kasi nasasapawan ka sa ibang subjects?” Sabi ni Melanie.

“Hindi ko kaingang magpaliwanag. Basta ang mahalaga ay hindi ako magka-absent,” sabi ko.

“Ikaw na ’yan eh!” Natatawang tugon ni Melanie at nag-focus na lang kami sa pagba-badminton na main sports ko. Hindi ko na lamang nga naituloy dahil ayaw ng parents ko. Binali pa nga nila ang raketa ko noong high school ako at ayoko ng maulit pa iyon.

Mabilis naman na lumipas ang araw. Birthday ng bunso namin ngayon. Nagplanong lumabas ang family pero wala akong balak na sumama. Ni hindi rin ako nag-abalang bumati. Noong birthday ko nga walang bumati, ganoon din ang gagawin ko.

“Aalis na kami, kuya. Hindi ka ba sasama?” Tanong ni James mula sa labas ng kwarto ko.

I did not respond. Ipinagpatuloy ko na lang ang pagbabasa ko at paghahanap sa account ni Tephen. Balak kong ibalik ang P.E uniform niya.

Ayokong makita at makausap pa siya sa school at lalong ayokong magkalapit kami.

Me: Busy ka ba?

Ilang minuto lang ang lumipas ay lumabas ang Tephen Bartolome replied to your message.

Tephen: Hindi naman. Why?

Me: Kita tayo sa tapat ng school. Babalik ko ang P.E mo.

Tephen: sige. After lunch.

Dahil sa school lang naman kitaan namin ay nagsuot na lang ako ng maong shorts at white oversized na shirt. Nag-cap na lang din ako at pinili kong magbisikleta.

Nang makarating ako sa tapat ng university ay wala pa si Tephen pero mayamaya lang din ay nakita ko na siya. Nakasakay siya sa road-bike at gaya ko ay nakasumbrero at oversized shirt din siya. Nagkaiba lang kami sa pambaba dahil naka-cycling shorts siya at naka-cleats shoes siya.

“Gian Belen!?” Aniya na nagpabalik sa aking ulirat.

“Ah, salamat sa P.E uniform!” Mababang tono na sabi ko habang inaabot ko ang uniporme niyang ako mismo ang naglaba.

“Always welcome! Nga pala, tea muna tayo,” paanyaya niya.

Hindi ako kaagad nakasagot.

“Libre ko, don’t worry,” sabi niya pa. Since wala rin naman akong gagawin ay um-oo na lang din ako.

Akala ko ba ayaw mong maging ka-close? Napatanong na lang ako sa sarili ko.

Kaysa naman magmukmok ako sa bahay.

“Macha sa’kin,” sabi ko sa cashier.

“Macha rin po sa’kin,” nakangiting saad ni Tephen.

“Ako na ang magbabayad. Umupo ka na ro’n,” sabi ko at ngumiti na lang na napakamot si Tephen sa ulo niya. Ang ingay pa ng sapatos!

“Sir, boyfriend niyo po?” Tanong ng babaeng kahera.

“Kaklase!” Diniin ko ang salitang iyong.

“Bagay po kasi kayo. Parehas matangkad at parehas sobrang gwapo!” Kinikilig pa siya.

“Past time mo bang mang-asar ng customer?” Casual lang din na tanong ko.

“Sorry po, Sir. Peace po tayo,” natatawa pa ang huli kaya nang magawa niya ang order namin ay dinala ko na iyon sa mesa kung saan naroon si Tephen na maamong naghihintay sa order namin.

“Thanks sa macha! Favorite ko’to,” nakangiting sabi ni Tephen. Favorite niya. Ayoko na nito.

“Don’t get me wrong, Tephen pero I am not interested,” sabi ko kaya nawala ang ngiti sa mga labi niya.

Lumampas ba’ko?

“Ah, Gian galit ka ba sa’kin?” Tanong ni Tephen bigla.

“Hindi. I just don’t like you,” sabi ko.

“Why?” Tanong pa niya.

“Because you are always on top. Ikaw ang parating best. Ako ang palaging buntot mo. Pangalawa ang I hate that!” Sabi ko pa.

“Competitive,” sabi niya pero hindi ako nag-react.

“I am.” Sagot ko.

“Ikaw na ’yan eh,” sabi niya pa.

“Anyway, gravel bike ang gamit mo, ’di ba?” Tanong niya na nakangiti sa akin.

“Yes.” Sagot ko.

“Ang sungit mo naman pero nice choice na rin,” niya.

“Niyayabangan mo ba’ko ng road-bike mo?” Tanong ko.

“Hala, hindi ha!” Sagot niya naman and there. Nawala ang composure ko at natawa ako kasi nadumihan ng iiniinom niya ang kaniyang puting damit na suot.

“Lagi na pala akong magdudungis sa harap mo para naman tumawa ka. Rare moment ’to. Napatawa kita,” aniya at napatigil na’ko sa pagtawa.

Hindi naman ako masamang tao at hindi rin siya pero I need to focus on my goals. Hindi ko dapat hinahayaang sumaya ang sarili ko kasi the last time na naging masaya ako, naging malungkot ’yong balik.

Parang pattern na lang talaga lahat sa buhay. Re-occurring pattern. Sasaya ka bigla pero later on mas triple pa ’yong lungkot na balik.

“Sige na, Tephen. Salamat uli!” Sabi ko bago ako tumayo at umalis.

Itutuloy…

Chapter III

—-

There’s something about Tephen that I cannot explain, but I need to be prepared and must not let my guard down. I know he’s a threat. Academically and emotionally.

Academically kasi magaling naman talaga siya. Gifted. He can defeat me without even trying. Emotionally, kasi I really find his presence calming and I hated the fact that I got swayed the last time we talked.

“Customer is always right,” sabi ni Melanie.

“Gagawin ko?” Sabi ng kaklase namin na kagrupo niya sa Marketing.

Ang dami pa nilang pinag-usapan pero hindi ko na lang pinansin. Hindi ako interesado.

Focus ako sa pagre-review dahil midterms na namin next week.

Bahay, library at bench ng campus ang naging tambayan ko ngayong sem. Naibig din akong magsulat ng tula kapag walang-wala akong magawa at kapag hindi pumapasok sa isip ko ang mga inaaral ko. Kapag naman weekend ay tumatambay ako malapit na dagat sa amin at hinahayaan ko ang sarili kong hampasin ng alon.

“Friend, wala ka bang nagugustuhan sa klase natin?” Tanong ni Melanie randomly.

“Wala,” I answered.

“Ano pa nga bang in-expect ko sa’yo?” Panunuya niya.

I did not get her point. Sobrang random.

The following day, lunod na lunod kami sa midterm exam. I made sure na wala akong nakaligtaan at lahat ay maitatama ko kaya naman nang lumabas na ang results ay laking pasasalamat ko dahil perfect score ako sa lahat ng subjects. Minor at major.

“Let’s give Mister Belen a big warm of applause. He got the perfect score!100/100!” Masayang sabi ng professor namin sa management na last subject na rin namin.

“How did you to that?” Tanong ni Melanie at nang iba ko pang mga kaklase. Samantala, I got a thumbs-up and a smile from Tephen na may ilang mga perfect scores din. Kami lagi ang magkasunod.

Going home, I did not expect na makakasabay ko si Tephen. He’s also riding his road bike.

Imbes na pansinin ko siya ay kumalma lang ako at dumiretso ako papunta malapit na dagat. He’s following me hanggang sa tabing dagat. We both sat there and the moment I closed my eyes, I heard him. He’s calling my name.

“Gian,” aniya.

“Hmm?” I answered at ibinukas ko na ang aking mga mata.

“Gusto mo?” Tanong niya habang iniaabot sa’kin ang ube flavored na hopia.

I did not hesitate at kumuha ako kaagad ng isa. Nawala ata ang pride ko dahil sa pagkain.

“Salamat!” Iyon ang sinabi ko at nginuya ko ang bigay niya. It’s actually my favorite.

“Wala ’yon. Congrats pala! You aced our exams!” Aniya.

“You too,” casual kong sagot at kumuha ako ng inumin sa loob ng bag ko at iniabot ko iyon sa kanya pagkatapos. Nakakahiya naman kasi na binigyan na niya ako ng hopia tapos hindi ko pa siya papainumin man lang in return.

“Lagi ka rito, ’no?” Tanong niya at tumango ako bilang tugon.

“Masarap ang hangin dito tsaka tahimik kaya hindi kita masisisi,” sabi pa niya at tumawa.

His chuckles. His manly scent na may pagkaamoy baby at same time tickles something in me.

“I need to go,” sabi ko at akmang tatayo na ako nang bigla niyang hinawakan ang right forearm  ko.

“Mamaya ka na umalis. Tambay pa tayo,” aniya at tila malungkot ang boses niya. His convincing tone got me kaya umupo na lang ako at inalis ko ang kamay niya mula sa pagkakahawak sa’kin.

Ilang minutong katahimikan.

“Ayos ka lang ba?” I asked him kahit hindi ako ang tipo ng tao na mahilig mangamusta ng ibang tao. Si Melanie at ibang kaibigan lang namin.

“Actually, I am not. I am exhausted,” aniya. I didn’t expect him to show his fragile side to me.

Hindi ako marunong mag-comfort kaya I just sit there and caress his back gently.

“You know, I am a top student too. People expect a lot from me. I am tangled with their expectations. Ever since I was a child, people have had their eyes on me. It’s as if they’re waiting for a perfect chance to see me crawl and laugh at me, with my failures. I don’t have a comfort friend. I don’t have someone to vent these pain and agonies. Kaya sorry, ha. Nadadamay pa kita,” aniya and I was really shocked. Medyo similar pala kami. Him, being pressured sa mga tao sa paligid niya habang ako, pressured dahil sa family ko.

“Look at the sea,” utos ko kay Tephen na ginawa naman niya.

“Alam mo ba kung bakit ako nandito?” Umiling siya.

“Kumakalma ang isip ko rito. Para rin kasing alon ang bawat problema, it’ll eventually pass. Hindi ito mananatili lang,” sabi ko at iyon na ata ang pinakamahabang mga salita na nasabi ko sa kanya.

“Tama ka nga,” sabi niya.

After that calm afternoon, I realized something. Tephen is a person that I can entrust myself with.

We’re on the same boat.

Itutuloy….

Chapter IV

—-

After that specific afternoon, nakuha ni Tephen ang tiwala ko. Halos lagi na kaming magkasama at paunti-unti ay nakikilala ko siya.

May sinabi sa buhay ang pamilya niya. Bunso sa tatlong magkakapatid at mahal na mahal siya ng family niya. Bagay na kinainggitan ko sa kanya.

Mahilig talaga siya sa sports at swimming ang paborito niyang sports maliban sa road racing.

Tungkol naman sa akin, hindi pa ako gaanong nag-o-open ng sarili ko pero kapag nagtatanong siya ay sumasagot ako.

Nanatili na lang akong invisible sa bahay namin. Hindi na ako sumasabay sa almusal, tanghalian at gabihan. Kapag naman weekend ay lumalabas ako para mag-bike kasama si Tephen at minsan ay kasama namin si Felix at Peter na kasama niya sa swimming team ng school.

Medyo natatanggap ko na ang situation sa bahay at medyo magaan iyon sa pakiramdam.

Until lumabas ang finals at nakuha ko na ang grades ko.

“Rank one na’ko, pa, ma,” masayang sabi ko nang isang hapon na umuwi ako.

“Mabuti naman. Sayang ang pinampapaaral namin sa’yo kung hindi ka mangunguna sa department niyo,” singhal pa ni papa at nawala na lang ang ngiti sa mga labi ko nang ganoong kabilis. Ganoon ba kahirap mag-congratulate ng anak? Bakit kay kuya at kay James ang dali nilang ibigay ’yon?

Pakiramdam ko ay ang dami pang gustong sabihin ni papa, pero umalis na ako sa harapan niya.

I expected a lot from him. Akala ko magiging masaya na siya pero hindi. Puro pambabaoy at sermon pa ang narinig ko.

“May sasabihin pa po ba kayo? Kung wala na, maiwan ko na ho kayo,” sabi ko kay papa at mama. Hindi ko naman na rin sila hinintay na makapagsalita.

That night, I promised to myself na hindi ko na kailangang i-please ang mga magulang ko dahil hindi rin naman nila nakikita ’yong efforts ko, ’yong mga paghihirap ko. Puro na lang hirap nila. Puro na lang sila. Puro na lang si James at kuya Gabi!

Bakasyon na at nang mga sumunod na araw ay hindi ko na sila kinakausap man lang. Umuuna na ako sa pagkain at kung wala ako sa mood ay hindi ako kumakain. Napadalas din ang hindi ko pag-imik sa kahit na sino ang nasa bahay at wala na akong pakialam kung mapansin man iyon ng mga tao sa bahay.

“Kuya, kakain na raw,” sabi ni James sa labas ng pinto ng kwarto ko. Hindi ako sumagot.

Ayokong sumabay. Ayokong marinig ang boses nila. Ayokong makarinig ng sermon mula sa kanila.

Ilang oras na katahimikan. Akala ko ay pipilitin pa’kong tawagin pero hindi. Good for me. Mamaya na lang ako kakain kapag tapos na sila.

Nagtuluy-tuloy lang ang ganoong set-up namin sa bahay hanggang sa masagot ko na minsan si papa na alam kong hindi niya malilimutan.

“Gian, saan ka na naman pupunta? Hindi ka na nakakausap dito sa bahay,” puna ni papa nang minsang naabutan niya akong lalabas ng bahay hawak ang bisikleta ko.

“Oo nga, kuya,” pagsingit ni James.

“Do I really have to report everything, pa? Can’t you at least leave me alone? Twenty-one na’ko. Hindi na po ako bata para laging mag-report sa inyo ng mga gagawin ko. Nandiyan naman si James. Huwag niyo na po kong abalahin, pa.” Sagot ko na ikinagulat ni papa. Even ni James. Both of them were shocked and I don’t give a fuck!

I did not wait for my father’s response at umalis na’ko dala ang bike ko.

I am constantly reminding myself to be composed lalo na pagdating sa family ko pero kanina, I did not hold back. Deserve ko rin naman sigurong ipagtanggol ang sarili ko paminsan-minsan. Nakakasakal na sila.

Gaya ng nakasanayan, nag-bike kami ni Tephen. Kami lang dalawa ngayon dahil busy si Felix at Peter.

Halos 10 kilometers din ang naging distance ng aming pagba-bike kaya medyo gumaan ang pakiramdam ko lalo na noong tumambay na kami sa tabing dagat para magpahinga.

Ang sarap lang tingnan ng mga alon. It reminds me of my founded peace of mind. Para bang sinasabi ng bawat alon na piliin kong magpatuloy dahil wala naman akong choice.

“Can I ask you something?” Sabi ni Tephen sa kalagitnaan ng pagkain namin ng tinapay na binili namin sa 7/11.

“Go on,” sagot ko naman.

“Do you think I’m handsome?” Tanong niya.

“Oo.” Matipid kong sagot at ngumiti naman siya. Ang random naman ng tanong niya.

“Ikaw din. Pogi ka. Lalo kapg nakangiti,” pagpuri niya. Words of affirmation.

“Para kang sira, Tephen. Gutom lang ’yan,” sabi ko naman bago ko humabarin ang suot kong pang-itaas. Gusto kong maligo sa dagat dahil ang inviting nito at ang ganda rin ng paglubog ng araw.

Suot ang shorts ko ay tumakbo ako papunta sa dagat at nagulat ako dahil sa tunog ng camera. It’s Tephen’s phone.

“Harap!” Sabi niya at ginawa ko naman. Ngumiti ako ng malaki sa camera ng iPhone niya at nang humampas na sa akin ang tubig ng dagat ay napangiti ako.

Nawala lahat ng pagod ko. I felt renewed.

Bilang ganti, I also took some shots for Tephen.

“Thank you for today, Tephen. How I wish to spend it more with you, but I really need to go home na. Please send me the pics.” Sabi ko at ngumiti naman si Tephen bago magsalita.

“Ingat ka rin. Send ko na lang mamaya,” aniya at tinapik ako sa balikat at mabilisan niya akong niyakap sa balikat habang nakasakay ako sa bike.

Itutuloy…

Chapter V

—-

After that specific day kung saan nasagot ko ang papa ko, I decided na kailangan ko na talagang umalis sa puder ng parents ko. I must live on my own.

“Isang kwarto, may sariling lababo at cr. Okay na ’to, ’no?” Tanong ko kay Tephen. Naghahanap kasi kami ngayon ng lilipatan ko. Hindi naman siya nagtanong kung bakit. Basta sinamahan niya ako. Sa katunayan nga ay pang-apat na ito. Ito lang talaga ’yong pinakamalapit sa campus.

“For me, okay naman. Sa’yo ba?” Sagot naman niya.

“Oo. Three thousand five-hundred per month. Dalawang kanto from school, ayos na’ko rito,” sabi ko.

“If okay na sa’yo, okay na rin sa’kin,” nakangiting sagot ni Tephen.

At doon nga ay agad-agad akong nag-settle ng payment. One month advance at one month na deposit.

I did not discuss this decision with my parents. Basta ang alam ko, gusto ko na talagang bumukod. Kaya ko naman na. Kakayanin ko. Malaki naman ang scholarship ko at malaki rin ang ipon ko. Magpa-part-time job na lang siguro ako para mas kayanin ko. Hindi naman parati akong may ipon. Mauubos at mauubos ’to.

Kinagabihan ay naghakot na’ko ng gamit. Kita ko sa muka ni papa na wala siyang pakialam. Medyo napadali naman ang paghahakot ko dahil hiniram ni Tephen ang sasakyan ng daddy niya na pick-up. Medyo marami akong damit kaya babalikan ko na lang ’yong iba. Inuna ko lang ’yong mga kailangan ko talaga.

Kinabukasan ay nag-text si mama kung nasaan daw ako pero hindi ako nag-reply.

From: mama

Gian, umuwi ka na. Hindi na uwi ng normal na binata ’yang ginagawa mo. Puro ka pagbubulakbol.

Akala ko mapapansin nila na wala ako sa bahay. Akala ko mapapansin nila na wala ’yong mga gamit ko pero hinahanap lang pala nila ako para pagalitan. How I wish pinaramdam nila sa’kin na mahal nila ako.

At this point, I decided to ignore their messages at naghanap ako thru online ng mapag-a-apply-an ng trabaho.

“Hindi ka ba magtatanong kung bakit ako nag-decide na mag-rent ng apartment?” Tanong ko kay Tephen. Umiling lang siya.

“Hindi naman na kailangan. Lagi kong nirerespeto ang space mo,” sagot niya.

That’s what I like about having Tephen around. He never questioned me and my actions. Lagi lang siyang go-with-the flow ang atake.

That night, sa apartment na natulog si Tephen. Nakatulugan na namin ang panonood ng mga anime movies sa laptop ko.

One week before my sophomore year in college ay na-hire ako sa isang kilalang fastfood restaurant sa bayan bilang crew. Maayos naman ang trato ng manager sa akin at ganoon din ang mga kasamahan ko. Halos mga estudyante rin pala ang mga kasamahan ko kaya hindi naging gaanong mahirap sa akin ang mag-adjust.

For someone like me na lumaking provided ng parents ang lahat, medyo nag-a-adjust pa rin ako sa apartment pero unti-unti naman ay nakakayanan ko.

“Kuya, ang pogi mo po!” Sabi ng isang babaeng kumakain kasama ang kaibigan niya. I just smiled back at ipinagpatuloy ko ang pagba-bust out ng pinagkainan ng ibang tao.

Being a crew in this fastfood restaurant, I learned a lot kahit wala pa akong isang linggo. Some people are really entitled. Grabe makautos. Simpleng ‘thank you’ ay hindi magawa. Kapag hindi rin sila satisfied ay ikakalat pa nila ’yong mga pinagkainan nila sa mesa. Tingin din ng iba sa ganitong trabaho ay pag-aari ka nila. Which is hindi naman dapat.

Mabuti na lamang ay less ang pagkakataon na nakakabot ako ng ganoong customers. Kadalasan ay kinakausap lang ako para alamin ang pangalan ko kahit may name tag naman na ako na nakakabit sa kanang bahagi ng aking akong polo shirt.

Naging maayos naman ang lahat maliban sa patuloy na pagte-text sa akin ng family ko na umuwi na ako.

Gustuhin ko mang i-block sila ay hindi ko ginawa. Tama na ’yong umalis ako na walang paalam o pasabi.

“Bro, congrats! Nakaalis ka na pala sa inyo!” Sabi ni Melanie habang kumakain kami ng sabay sa careteria.

“Almost two weeks na rin,” I replied.

“Maayos ka naman ba? Hindi ka ba hinanap nina tito at tita?” Sunud-sunod niyang tanong.

“I left them without prior notice,” sagot ko.

“Iba ka na! Nagkabayag ka na!” Natatawa niyang sagot kaya napatawa na rin ako dahil sa terminong ginamit niya.

“I thought so.” Ayon na lamang ang naisagot oo bago ako uminom ng tubig.

Habang nasa kalagitnaan kami ng pagkain nang biglang mag-ring ang cellphone ko.

It’s my dad. Tumatawag siya.

“ Wala ka bang balak umuwi? Nag-aalala na ang mama mo sa’yo! Wala ka na talagang nagawang ta—.“ I ended the call and I blocked my dad’s number. Pagod ako. Ayoko ng stress.

Matapos ang aming klase ay diretso duty na ako. Pero bago ako pumasok ay nagbabasa-basa pa rin ako para hindi ako mawala sa track ng pag-aaral.

Sayang ang scholarships ko kapag nagkataon. Isa ring source of funds iyon sa part ko.

Buti na lamang talaga at in-allow ng school na dalawa ang scholarship ko. I can save at malaking tulong iyon sa akin lalo na ngayon.

As usual, I need to put-up a smile dahil food industry ang pinasok kong work. Sometimes, I find it very tiring. Apat na oras ako nagtatago sa likod ng mga ngiti ko.

“Sabay ka na,” sabi ng isa kong lalaking katrabaho na si Jetro. Mayroon kasi siyang motorsiklo. Actually, ilang beses na siyang nag-offer pero hindi ako pumayag ni isang beses. Ayoko kasing magkaroon ng utang na loob sa kaniya. Mahirap pa naman iyong bayaran.

“Salamat na lang, Jetro. I can’t accept your offer, trip kong maglakad ng ilang minuto ngayon. Ingat na lang sa pag-uwi,” sabi ko at nginitian ko siya.

Mayamaya lang din ay nagsimula na akong maglakad nang makalayo na si Jetro.

Jetro is older than me. Parang twenty-two na siya at third year college na pero magkaiba kami ng paaralan na dinadaluhan.

Sometimes ay nahuhuli ko siyang nakatingin sa’kin for no reason at hindi iyon iisang beses. Simula noong nag-a-apply pa lamang ako at nagte-training ay nag-aalangan na ako sa titig niya. Something tells me to distance myself from him.

“Gian!” Tawag sa akin ng pamilyar na boses at sa tingin ko ay si Tephen iyon.

“Oh, Tephen?” Tanong ko.

“Bakit hindi ka nag-bike ngayon? Gabi na ah, naglalakad ka pa,” puna niya.

“Tinatamad akong mag-bike ngayon. Bukas na siguro,” sabi ko naman at pinasadahan ko ng tingin ang kaniyang sinasakyang pick-up. Sasakyan iyon ng daddy niya.

“Ganoon ba? Ay siya, sakay na. Hatid na kita. Along the way lang naman ang apartment mo,” sabi niya kaya agad akong sumakay sa tabi ng driver’s seat at kinamusta niya ako.

“Wala namang nangyaring masama sa oras ng trabaho mo, ’no?” Pag-uusisa niya.

“Wala naman bukod sa mga senior high school na kumukuha ng number ko,” sagot ko.

“Ang pogi mo raw kasi!” Panunuya niya.

“Anyway, kumain ka na ba?” Tanong niya.

“Oo. Kanina pa,” sagot ko pero medyo nagugutom pa talaga ako dahil fifteen minutes lang ako kumain kanina sa kitchen.

“Goods. Buti kinakaya mong mag-work, ’no?  Hindi ba mahirap?” Tanong niya.

“Wala namang trabahong madali, Tephen. You know that. Sanay naman ako sa gawaing bahay kaya hindi na rin ako ganoong nahirapan sa dining. Nahirapan lang ako kapag kulang kami ng tao sa kitchen. Ang daming huhugasan. Nakaka-culture shock,” kwento ko.

“May point ka naman. Basta mag-ingat ka parati. Huwag kang maglalakad sa gabi na mag-isa dahil delikado,” aniya at ang bilis lang talaga ng bawat minuto dahil nasa tapat na kaagad kami ng apartment ko.

“Salamat ng marami, Tephen. Ingat ka sa pagmamaneho. May pagkamaloko ka pa naman,” wika ko nang makababa ako sa sasakyan.

“See you sa campus!” Aniya at hindi nawala ang ngiti sa mga labi niya habang unti-unti tumataas ang bintana ng pick-up na sinasakyan niya.

Nakatipid ako sa pamasahe. Thanks God!

Itutuloy…

Chapter VI

—-

Sabi nila, kapag daw pagod ka na, madali raw magpahinga. Pero for someone na maraming nakalinyang pangarap, parang hindi dapat uso ’yong pahinga. It’s a luxury to rest.

Ang bilis bilis talaga ng panahon. It’s been a month simula noong umalis ako sa bahay. I learned to budget my money more. I also learned not to be picky on food.

“Gian, pengeng papel,” sabi ni Melanie na nasa likod ko. May long test kasi kami ngayon.

I gave her a one whole sheet and she mouthed ‘thank you’.

As usual, I got the perfect score and I hate to admit this, pero hindi na talaga mawawala sa’kin ’yong pagsusunog ng kilay.

“Ang galing mo talaga!” Sabi ng ilan kong mga kaklase. Kung alam lang nila ang hirap para lang makapag-review ako ng maayos kagabi ay baka mahilo sila. Paano ba naman kasi ay alas dose na ng madaling araw ay may nagka-karaoke pa sa kabilang kalsada. Sobrang lakas ng tunog kaya naman nag-adjust na lang ako. Alas tres hanggang alas sinco ako nag-aral.

Isa sa mga toxic traits din ng mga Pilipino talaga ang pagiging insensitive paligid nila. Makapagsaya lang, sasagasa sila ng peace ng iba. Hindi na nila naisap na baka may naaabala sila o kaya naman ay baka may nagagalit na sa kanila. May tamang oras naman kasi ang pagka-karaoke. Hanggang ten lang. Mahirap ba ’yong sundin?

Naging routine na lang din talaga ang nangyayari sa buhay ko. Uwi sa apartment, mag-aaral, pasok na naman sa school kinabukasan.

One afternoon, I got very sick kaya hindi ako nakapasok sa trabaho na naintindihan naman ng manager ko.

I was about to text Melanie na puntahan ako sa bahay pero naisip ko na magiging burden pa’ko sa kanya lalo na’t babae siya at malayo ang bahay niya mula rito sa apartment.

Mula sa isang araw na lagnat ay naging dalawang araw. Mabuti na lang talaga at sanay akong alagaan ang sarili ko kaya hindi na ako nahirapan. Kahit naman noong nasa bahay pa ako kasama ang family ko, ako lang din ang nag-aalaga sa sarili ko dahil kapat nagkasakit ako. Sermon lang ang inaabot ko kapag nagsabi ako.

The moment I felt good and light headed, I eventually promised myself na mas aalagaan ko pa ang sarili ko para hindi ako magkasakit.

“Tephen, why do you like swimming so much?” Random na tanong ko habang nasa pool area kami ng school. Nasa gilid lang ako actually at si Tephen naman ay nag-eensayo. Malapit na rin kasi ang laban nila.

“It relaxes me. Kapag nasa tubig ako wala akong ibang iniisip kundi ang mag-move forward,” sabi niya at ngumiti siya sa’kin bago niya ako sinabuyan ng tubig.

“Tephen!” Sigaw ko at tumawa lang siya.

Since wala naman ng klase at half day lang kami ay tumambay ako kasama si Tephen. Wala pa ang iba niyang kasamahan kaya napilit niya ako. Gabi pa rin naman ang pasok ko sa part time job ko.

Dahil sa pambabasa ni Tephen ay napilitan akong hubarin ang P.E uniform ko at itinira ko lamang ang pang-ibaba kong short at tumalon ako malapit sa kanya.

We both compete kung sino ang mas mabilis pero dahil hindi naman ako swimmer ay talo ako. We laughed and talked about random things hanggang sa mapagod na’ko kaya nagpahinga ako sa gilid ng pool kasama pa rin si Tephen.

Looking at Tephen, I realized how big of a help he is sa buhay. Kapag down ako lagi niya akong pinu-push na lumaban. Kapag tahimik ako, hindi niya kinukwestiyon at kapag masaya ako, sinasabayan niya.

A friend like him is a treasure.

“Thank you, Tephen for everything.” Sabi ko randomly.

“Ganoon din sa’yo,” aniya at lumapit siya sa akin para yakapin ako at ang akala kong yakap lang ay nasundan ng paghila niya sa akin papunta na naman sa tubig.

We swim again hanngang sa mapagod na kami.

Lunch time ay sa bahay na kami nagpunta at bumili na lang kami sa labas ng kakainin. We had adobo at ngayon ay nanonood kami ng Spirited Away sa laptop ko. Medyo inaantok ako kaya hindi ko namalayan na nakatulog na ako.

Pasado alas kwatro nang magising ako. Nakayakap ako kay Tephen at nakayakap din siya pabalik and I find it comfortable.

Since we’re hugging each other, kitang-kita ko ang maamo niyang muka at halos perpektong facial features. Matapos na ilong, makapal na kilay, symmetrical na muka at higit sa lahat ay ang maganda niyang skin complexion.

“Hmm,” ungot ni Tephen at mas humigpit ang yakap niya. Habang ako naman ay hindi na lang pumalag. Gusto ko rin naman ang yakap niya. Wala namang masama siguro kapag nagyayakapan ang dalawang lalaki, ’di ba?

Muli ay sinubukan kong umidlip pero hindi ko na magawa dahil naisip ko kung ano bang tingin sa’kin ni Tephen.

“Pogi ko, ’no?” Tanong niya bigla kaya naitulak ko siya bahagya.

“Loko!” Aniya ay hinili niya ako pabalik dahil hindi naman gaanong kalakihan ang higaan ko.

“Fifteen minutes pa,” sabi niya at niyakap niya pa ako. Dahil medyo malaki siya sa akin ay nasa leeg lang niya ang muka ko at amoy na amoy ko ang kaniyang natural na amoy. Hindi iyon masakit sa ulo.

“Ang baho mo!” Pang-aasar ko.

“Sabi mo lang ’yan,” kalmado niyang sagot.

Nasa ganoon kaming posisyon nang bigla siyang umupo.

“Pwede bang huwag ka munang pumasok sa trabaho?” Tanong niya.

“Alam mo namang hindi. Loko ka,” sagot ko.

“Sunduin na lang kita mamaya. Ano bang oras ang labas mo? Gusto ko rito matulog,” aniya.

“Sure ka ba? Okay lang naman na rito ka matulog. Bale nine pa ng gabi ang labas ko. Okay lang ba sa’yo?” Sagot ko naman.

May problema ba siya? Ang biglaan kasi na gusto niya ritong matulog.

“Sige. Nine,ha?” Aniya at tumango ako.

Habang nasa trabaho ako ay hindi ko maiwasang isipin ang malungkot na ekspresyon ni Tephen kanina bago siya umuwi kanina. May pinagdadaanan siguro nga talaga siya.

“Lalim ng iniisip mo ah? Jowa problem?” Sunud-sunod na wika ni Jetro na katrabaho ko.

“Wala akong jowa,” sagot ko. I don’t know what I said that pero alam kong mali iyon.

“Oh baka pwede ako?” Diretsahan niyang tanong habang kumakain kami. Sa susunod ay hindi na ako sasabay ng kain sa taong ’to.

Hindi ko na lang pinansin ang mga pasaring ni Jetro at nag-focus na lang ako sa trabaho ko dahil nasa kitchen na ako ngayon. Medyo demanding sa kitchen at mainit kaya as much as possible ay ayoko ng kausap.

After a four-long hours of work ay nakapag-out na rin. Paglabas na paglabas ko ng glass door ay natanaw ko na agad si Tephen na nakasandal sa isang motorbike. Nakasuot siya ng itim na jacket at naka-shorts lang siya.

Nang nakita niya ako ay kumaway siya.

Kita ko rin ang pagbabago ng ekspresyon niya nang kausapin ako ni Jetro. Niyaya na naman kasi akong sumabay.

“Sabay ka na,” sabi ni Jetro.

“May sundo ako,” sagot ko at doon na ako naglakad papalapit kay Tephen. Kita ko ang pagbabago ng ekspresyon ni Jetro. Siguro naman ay titigilan na niya ako.

Sa kabilang banda ay malaki ang ngiti ni Tephen at nakakahawa iyon.

“Kumain ka na ba?” Tanong niya.

“Omsim!” Sagot ko.

“Kanino pa lang motor ’yan?” Tanong ko.

“Sa’kin,” aniya sabay abot sa akin ng helmet.

Astig talaga ’tong si Tephen.

Smooth ang naging pagpapatakbo ni Tephen. Naalala ko tuloy bigla na wala nga palang pasok bukas. Kaya pala ang lakas ng loob mag-overnight ng lokong ’to.

“Horror movie tayo,” mungkahi ni Tephen habang parehas kaming nakaharap sa laptop ko.

“Ayoko,” sabi ko.

“Dali na!” Aniya.

“Tigas ng ulo. Nag-iinom tayo ng beer tapos horror movie?” Sagot ko.

“Bukas?” Tanong niya.

“Sige lang,” iyon ang sagot ko.

I did not expect na iinom kami ngayon pero habang nasa byahe kasi kami ay napilit ako ni Tephen na mag-inom kami kahit Smirnoff lang.

“To be honest, I lost my dog yesterday and nalaman ko kanina kay mommy na nasagasaan pala,” kwento ni Tephen bigla na ikinagulat ko. Hindi ako agad nakaimik.

“Ang masakit pa, walang tumulong kay Miyako. Nagkabali-bali ang buto niya and she suffered a lot habang wala ako sa tabi niya,” kwento pa niya.

“My five year old dog. My precious daughter,” aniya pa. “She’s with me ups and downs. Unang sumasalubong sa’kin pagkauwi ko sa bahay. I don’t know what to do. Anak na ang turing ko ro’n kay Miyako,” at pumiyok siya and he started to cry.

“I don’t know the exact words to say, but I know Miyako is in abetter place now. Learn to let go. Not now pero soon… you’ll be okay,” sabi ko naman pabalik at tinap ko ang kaniyang balikat.

From one bottle, naging dalawa hanggang sa naging apat at kahit pala ganitong klase ng alak ay nakakalasing din. I did not expect na malalasing ako. Basta ang huling shot ko ay kumakanta ako ng Pusong Bato tumatawa kami ni Tephen dahil napunit ang shorts niya dahil sa kalikutan.

Around nine na ng umaga nang magising ako. I prepared some food like steamed rice, pritong itlog at crab and corn soup. Ang ganda pa rin ng pagtulog ni Tephen. Nakapaling siya sa kanan at bahagyant nakaawang ang kaniyang bibig.

Ang lakas ng iyak niyan kagabi. First time may umiyak sa balikat ko.

Worthy ba’ko? I mean, worth it naman siguro akong pagkatiwalaan ng iba; ni Tephen.

Itutuloy…

Chapter VII

—-

Sabi nila, you can only get better through action that is why kahit nakakaramdam na’ko ng pagod dahil sa pag-aaral at pagtatrabaho ay pinipili ko pa ring magpatuloy. Hindi naman habang buhay akong nahihirapan. Someday, I know I can make it. Aayos din lahat at aayon din sa’kin ang alon ng buhay.

“Ang asim ng luto mo!” Panlalait ni Felix sa luto ni Peter na adobong baboy.

“Binagay ko lang sa muka mo!” Sagot naman ni Peter. “Nakikihingi ka na lang ng pagkain, ikaw pa’tong may ganang manlait. Kupal na’to.”

Tumawa na lang ako sa asaran nila. Sabay-sabay kasi kaming kumaing apat nina Tephen. Nandito kami ngayon sa cafeteria ng campus.

“Hindi ka na mabiro eh,” sagot pa ni Felix na maganang kumakain. Hindi naman talaga nila kailangang magdala ng pagkain dahil malalaki ang allowance nilang tatlo. Si Felix, Peter at Tephen. In fact, they came from a rich family. Si Tephen lang talaga ang may gustong magbaon sila ng pagkain para siguro ay hindi ako ma-out of place dahil kapag bumibili sila ay naglalabas lang ako ng packed lunch. May kamahalan kasi ang pagkain sa cafeteria.

“Penge ako ng ulam mo, Tephen,” sabi ko at iniabot niya sa akin ang ulam niyang spam at pork steak.

“Here,” aniya na nakangiti.

Upon eating his food, napangiti na lang ako dahil masarap iyon.

“Masarap?” Tanong ni Tephen and I just nod dahil masarap naman talaga.

“Penge rin!” Sabi ni Felix and hindi na siya nag-atubili pa at kumuha na rin siya.

Afternoon class came and puro reporting. Nakakaumay pero iyon talaga kapag outcome-base education ang program. We do the reporting while nag-o-observe and nagpa-facilitate lang ang mga professors and instructors sa’min. If may mali ay itinatama nila. That’s how OBE or outcome-base education works.

Last subject, Psychology. We were asked to work on group. Nagkaroon ng maikling debate about sa sikat na linyang ‘customer is always right’.

“I do not agree na customer is always right.” Panimula ko.

“And how did you say so?” Sabi ng instructor namin na si Sir Pasco.

“Displacement. Sometimes, ginagawang displacement ng mga customer ang mga nasa food service industry kasi alam nilang kahit ano’ng galit sa kanila, hindi sila babalikan. Kumbaga ginagawa nilang labasan ng sama ng loob ang mga crew and staff in a form of anger kahit hindi naman dapat kasi akala nila mas nakakataas na sila. So my point is, customer is not always right.” Sagot ko.

“Who wants to oppose Mister Belen’s claim?” Sabi ni Sir.

“Wala na, Sir! Si Gian na ’yan eh!” Sabi ni Melanie kaya nagtawanan ang mga kaklase namin. On the other hand, nakita kong nagtaas ng kamay si Tephen.

“Yes, Mister Bartolome?”

“Regardless of the emotion catered or showcased by the customer, I think we cannot assume na they are venting their anger towards the service crews. There are instances kasi na may maling nagawa ang crew kaya nagalit ang customer. For example, the customer ordered coffee pero iced tea ang nai-serve.” Then he smiled na ikinainis ko. He’s my friend, but I do not want to see him as my enemy or a competitor pero he debunked my claim. He fucking debunked my claim.

“Good point of view, Mister Bartolome and Mister Belen. Parehong tama ang sagot, pero we should never assume na galit ang customer. Hindi rin natin pwedeng i-rebate ang customer kasi customer sila pero wala silang upper hand to humiliate us. Lagi niyo na lang tatandaan na ang pagiging kalmado sa service industry ang magse-save sa atin at the end of the day,” sabi ni Sir na ayaw pang sabihin na mali ako.

After our Psychology II class ay hindi na nawala ang inis ko. Buti na lamang talaga at hindi na nag-usisa si Melanie sa’kin at nagpaalam na agad siya dahil may practice raw sila ng sayaw ng mga kagrupo niya sa P.E.

“Ingat!” Iyon na lamang ang nasabi ko bago ako tumayo.

“Are you upset?” Tanong ni Tephen nang makalabas ako ng classroom.

“Hindi. Bakit naman ako magagalit?” Pagsisinungaling ko.

“Good to know. Kanina ka pa kasing nakasimangot kaya akala ko galit ka.” Sagot niya.

“Akala ko ba hindi dapat in-a-assume na galit ang isang tao?” Sagot ko at nauna na akong maglakad kay Tephen.

“Galit nga,” sabi niya at hindi ko na siya pinansin at dumiretso na lang ako sa bahay para magpahinga.

To my surprise, mas nauna pa siya sa aking makarating sa apartment. He rode on his bike.

“Kwekwek. Kain tayo,” aniya.

He really knows how to pull strings. Alam niyang weakness ko ang pagkain.

“Tara!” sabi ko at ewan ko ba kung ngumiti siya or guni-guni ko lamang iyon. Ilang sandali lang ay naglakad na kami ng kaunti at nang marating namin ang tindahan sa tapat ay tumusok na’ko agad at inilagay ko iyon sa cup.

Unang subo ko ay napaso ako at para akong tangang nakanguso na parang tanga. Tawang-tawa si Tephen kaya napatawa na lang din ako.

“Mainit pa ’yan, pogi,” sabi ni manong.

“Kaya nga po,” sabi ko at napakamot ako sa ulo ko.

Tephen, on the other hand is observing and he has that bright smile kaya nawala na sa isip ko kung bakit ako nainis kanina sa kanya sa klase.

“Kain ka pa,” sabi niya. “Libre ko naman.” Now he’s pampering me with food. Lagi na lang akong nililibre.

Sometimes, I am questioning myself. Am I really having this feeling? Sobrang bilis magbago ng mood ko.

“Salamat, Tephen!” Nakangiting sambit ko. What else can I do?

“Always welcome, Mister Belen!” Pang-aasar niya na hindi ko na lang pinansin.

Dahil mabilis naman talaga ang araw ay naka-ilang buwan na kaagad ako sa trabaho.

“Ayaw mo ba talagang sumabay?” Tanong ni Jetro. I shrugged my head.

“Salamat sa offer, Jetro pero mas gusto kong maglakad-lakad,” sagot ko. Ilang beses na akong inalok ni Jetro na sumabay pero never kong hinayaan ang sarili kong sumabay. Perhaps I am waiting for someone.

“Just say the final words. Ilang buwan mo na’kong tinatanggihan. Ganoon ba ako kapangit?” Tanong ni Jetro na hindi ko alam kung saan galing.

“What did you mean?” Tanong ko. Hindi naman sa manhid ako dahil halos araw-araw ba naman siyang nagpapalipad hangin patungkol sa pagkagusto niya sa akin pero ni minsan ay hindi ko iyon pinansin o binigyan man lang ng panahon.

“I like you, Gian. Simula pa noong dumating ka rito.” Now he uttered the words na hinihintay ko para tigilan na niya ako.

“Sorry, Jetro. Hindi ko kayang i-reciprocate ang feelings mo. Mas focus ko ang pag-aaral ko. Love is not my cup of tea sa mga panahon na’to,” sabi ko at ngumiti siya ng mapakla.

“Can I at least get a hug?” Sabi niya kaya binuka ko ng malaki ang aking braso at hinayaan ko siyang yakapin ako.

Nasa ganoong pusisyon kami nang biglang bumukas ang pinto ng sasakyan ni Tephen. He looked at me with disappointment at parang galit siya. Ni hindi na niya akong hinintay at umalis na siya sa harapan namin.

Buong magdamag ay inisip ko ang ekspresyon na ’yon ni Tephen. Galit ba siya? Saan?

To: Bartolome

Nakauwi ka na ba? Nasa apartment na’ko.

Ilang minuto rin akong naghintay pero wala siyang naging sagot. Baka dead battery?

To: Bartolome I’ll cook your favorite food tomorrow na afritada. I’ll bring some for you.

Still, no response.

Two consecutive messages na iyon pero hindi siya nag-reply kaya for the last time, I sent him a message again.

To: Bartolome

Good night, Bartolome! I hope mag-ingat ka kung nasaan ka man.

Ayon na lang ang in-assume ko. Baka nasa galaan siya pero kinabukasan ay na-confirm ko kay Peter at Felix na hindi naman daw nagyayang lumabas si Tephen. Nasa bahay lang daw.

Unang subject pa lang ay ramdam ko na ang pag-iwas ni Tephen sa’kin. He didn’t even look at me kahit na tinatawag ko siya.

“Ito na ’yong report ko,” sabi ko kay Tephen pero hindi siya tumingin sa’kin at patuloy lang siyang nakipag-usap kay Ivy na kaklase namin.

“Oo. Medyo mabango nga sa car ang lemon,” sagot ni Tephen sa kausap kaya iniwan ko na lang sa table niya ang report ko.

Buti na lamang talaga at iniwan ko na sa bag niya kanina ang lunch na ginawa ko sa kanya at lumabas na lang ako kasama ng iba ko pang mga kaklase.

“Ba’t hindi kayo sabay ni Tephen kumain ngayon?” Tanong ni Melanie.

“Oo nga. Hindi ba close kayo no’n?” Tanong pa ni Diana na kaibigan din ni Melanie.

“We’re both busy. May tatapusin pa raw siya,” palusot ko na lang pero nagulat na lang ako nang umupo sa hindi kalayuan si Ivy at Tephen. Both of them are smiling from ear to ear. I wonder kung bakit.

“Ayon ang busy oh.” Turo ni Melanie sa pwesto nina Tephen.

“’Di ba may gusto si Ivy kay Tephen? Chance na niya!” Sabi pa ni Dian.

I just focus myself on the food.

“Let them,” kalmadong sabi ko.

I am disappointed. Hindi kinain ni Tephen ang pagkain na dala ko sa kanya. If this is how he’ll repay, bahala siya sa buhay niya. Hindi ko na problema iyon. Ayoko sa lahat ay sinasayang ang effort ko. Ang aga-aga kong gumising para lang maipagluto siya ng afritada tapos o-order lang siya ng ibang pagkain sa cafeteria?

After that scenario sa canteen, I made sure na hindi na iyon mauulit. Dinistansya ko na rin ang sarili ko kay Tephen na mukang kuhang-kuha na ni Ivy.

Bagay sila.

Part of me ay nagsasabing sayang ang friendship pero hindi naman ako ang may kasalanan. Hindi ko nga alam kung bakit hindi niya ako kinakausap eh. Siya itong kusang lumalayo. Basta ang focus ko ngayon ay ang pag-aaral ko.

Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa upuan niya pero ni isang tapon ng tingin ay hindi niya nagawa. Lumipat na kasi siya ng upuan. Hindi na kami magkatabi.

Tuloy ay parang ang bigat sa dibdib pero ayos lang dahil ganito naman na talaga ako noon.

Napabalik na lang tuloy ako sa tabi ng dagat. Gaya pala ng alon ay aalis din si Tephen. Napakapa tuloy ako sa dibdib ko. May kirot at mukang alam ko na kung bakit. Nami-miss ko siya.

Itutuloy..

Chapter VIII

R-16

Self harm!

I hate the idea of begging. Two weeks na kasi akong nagdadala ng pagkain para kay Tephen pero pansin ko na lagi niya iyong hindi ginagalaw. Ni hindi niya man lang iyon pinapunan ng pansin.

Minsan tuloy ay ako na lang din ang kumakain ng dala ko para sa kanya. Kung hindi naman ay kay Melanie ko ibibigay. I had enough of this chasing scenario.

I begged for my family’s attention and approval before tapos ngayon, attention naman ni Tephen. Akala ko hindi ko na uli ito mararamdaman pero parang binasura lang din ako ni Tephen.

To: Bartolome

I don’t know what I did wrong, but I am sorry. I’ll respect your space, your time and especially, your sanity. Kung ayaw mo na talaga akong kausapin or bigyan man lang ng pansin, I really am thankful that somehow, I became part of your college life and I became your friend.

Sorry and thank you, Tephen!

After sending those message, I promised to myself that I need to regain my composure and I also promised to protect myself from Tephen. Hindi ko talaga alam ang punu at dulo ng lahat pero ayoko namang i-assume na nagselos siya kay Jetro that night.

“Kuya Gian?” Si James iyon at kasama niya si kuya Gabi. Their eyes laid on me and the question on my brothers’ eyes terrifies me. Napahinto tuloy ako sa pagpupunas ng lamesa.

“You’re working here? Kailan pa?” Tanong ni kuya.

“Kuya, busy ako. Hindi ko masasagot ang mga tanong niyo,” I answered, but after I said those words, I saw my mom and dad and they stopped in front of me.

“Leave that ungrateful kid alone. Mataas ang tingin niyan sa sarili. For sure, walang mararating ’yan!” Sabi ni papa kaya nanliit na naman ako.

I expect my kuya Gabi to interfere pero hindi siya nagsalita at iniwan niya lang ako ng isang tila disappointed na tingin. Sabagay, ayaw din naman niya akong kapatid.

After cleaning all the tables, I then sanitized myself and was asked to serve my family’s food.

“Gian, umuwi ka na sa bahay. This is not right. We can still fund your college..” hindi ko na pinatapos si mama sa pagsasalita.

“Thank you for ordering. Wala na po bang kulang? Kapag wala na pong kulang, ma’am, sir, may I leave na po?” Iyon ang sagot ko at parang nakita kong nalungkot si mama pero hindi ako ro’n interisado.

From a far, napapatingin ako sa kanila. Ang saya-saya nila. Paano nila nagagawang maging masaya ng gano’n gayoong nakikita nila akong naghihirap. Minsan, naiisip ko na lang na baka ampon ako o unwanted child. Kaso, alam kong hindi eh. I looked exactly like my father noong binata pa siya.

Dahil alam kong wala na rin namang mangyayari sa pagdadrama ko ay nag-focus na lang ako sa paglilinis. As much as possible, I avoid my family na never naman akong tinuriny na family member.

“Ma, pa, iiwan na lang ba natin si kuya rito?” Tanong ni James.

“Hayaan na natin ang kuyq mo. Hindi na siya parte ng pamilya natin. Matagal na,” sagot ni papa and sobrang sakit no’n sa part ko. Sobrang sakit na hindi ko namamalayan na may luhang pumatak mula sa mga mata ko. Akala ko kaya ko na eh. Akala ko wala na. Akala ko kaya ko ng wala sila. I was wrong. Sila pala ang kayang wala ako sa buhay nila.

After work, I looked at myself in front of the mirror. I am crying kay naghilamos ako para mawala iyon. Para hindi halatang umiyak ako.

Pinipigil kong hindi humagulhol pero hindi ko kaya. Looking at my left wrist, unti-unti kong nakita ang pagpatak ng malapot na dugo sa bathroom sink at ilang hiwa pa ang ginawa ko hanggang sa magsawa ako.

This is the third time na ginawa ko ito. I know it’s wrong pero sa ganitong paraan ko nakukuha ang comfort.

Dahil sa hindi ko naman kayang hayaang mamatay ang sarili ko ay hinayaan ko na lang ang sarili kong umiyak sa ilalim ng shower at nag-sync in lang sa’kin lahat noong makita ko ang hiwang naiwan sa wrist ko.

Hanga rin talaga ako sa ibang tao. Nakakaya nilang dalhin lahat ng bigat kahit ang hirap-hirap parating lumaban.

Kinabukasan ay maaga akong pumasok. Nag-bike lang ako dahil gusto kong hampasin ako ng sariwang hangin. I even wear my hoodie para hindi mahalata ng mga kaklase ko ang sugat na nagtatago sa ilalim ng aking kaliwang kamay.

As usual, pinatay ko ang sarili ko sa pagbabasa at pag-aaral bago ako matulog at ganoon din noong makarating ako sa klase.

Pinatay ko ang mga vacant time ko sa pagbabasa at pagda-draft ng mga reviewer. Ganoon naman talaga dapat talaga, ’di ba? We need to occupy ourselves to avoid pain.

“Hindi ka ba talaga kakain?” Tanong ni Melanie.

“I good,” sabi ko na lang.

“Oh sige,” sagot naman ni Melanie.

I watched her back as she quietly leave. Ako na lamang mag-isa sa klase. As time passed hindi ko namalayan na nakatulog na ako. Wala rin kasi akong matinong tulog kagabi.

Good thing about my sleep, wala kaming first subject sa hapon dahil may biglaan daw meeting kaya hindi na ako ginising ng mga kaklase ko. Also, tahimik silang lahat and I am thankful sa pagiging considerate nila.

Last subject na ako ginising ni Melanie kasi terror ’yong professor namin. We even had a surprise exam na na-perfect ko naman.

Applauded. Appreciated. Iyon ang naramdaman ko kanina pero ayokong maging sobrang saya.

“Una na’ko, Melanie,” sabi ko and she stayed dahil sa practice na naman ng sayaw sa P.E.

Dahil dala ko ang bisikleta ko ay plano kong magtungo sa dagat. I want to have some peace of mind.

Wearing my headphone, I calmly ride my gravel bike.

Busy streets, calm sky. Iyon ang mayroon habang nakasakay ako sa bisikletq ko. Almost twenty minutes din akong tumipa hanggang sa marating ko ang pampang.

The warm breeze of the sea embraced me. Maganda rin ang langit na dinodomina ng kulay na kahel. Hudyat na lumulubog na ang araw.

I gently closed my eyes and I heard the echoing sound of the waves na para bang sinasabi nitong huminahon ako at huwag magmadali.

As I open my eyes huminga ako ng malalim at naupo. Kinuha ko rin ang isa kong notebook at nagsulat ako roon ng tula.

ALON

Ikaw ay huminahon

Lungkot ay maglalaon

Malilimot at ibabaon

Puso at aahon

After writing that one stanza, hindi na ako muling nakapag-isip pa ng sunod na dapat kong isulat. Hinayaan ko na lamang iyon tsaka ko isinilid sa bag ko ang ball-pen at notebook ko.

I listened to my favorite guitar covers at nahiga ako sa buhanginan at malaya kong pinanood ang unti-unting pagdilim ng kapaligiran; ng langit.

I really am tired. Wala pa akong kinakain maghapon na. I can barely move kaya ipinilit ko ang tumayo na.

Pinagpagan ko muna ang sarili ko at saktong pagtayo ko ay ang pagdating ng isang taong ilang linggo akong iniwasan.

Dahil alam kong wala rin namang patutunguhan ang pakikipag-ayos sa kanya ay nilampasan ko lang siya at nagmadali akong magpidal.

I am done chasing him. I am done.

Itutuloy…

Chapter IX

—-

Management week. A time for enjoyment dahil maraming pwedeng pagkaabalahan at walang klase. As for me, it’s a perfect time to study and distant myself from the crowd. I just asked Melanie to sign for my attendance na naintindihan naman niya.

There, I went home.

Holding my book on Law on Obligation and Contracts, minabuti kong lagyan ng highlight and mga terms na hindi ko dapat makalimutan. Terror kasi ang prof namin at laging may recitation and ayokong mabokya dahil graded iyon.

Buong linggo ay ganoon ang ginawa ko. Aral, bike, at kapag gabi naman ay nagtatrabaho. Medyo magaan ngayong week dahil walang nangungulit. Hindi ko man maitanggi ay alam kong nami-miss ko ang presensya ni Tephen.

Minsan nakikipagkamustahan ako kay na Felix at Peter at never kong naitanong si Tephen. Sa work naman ay tanggap na ni Jetro na hindi ko kayang suklian ang feelings niya.

“Oh, nasaan na ’yong sumusundo tayong naka-pick up?” Tanong ng isa kong katrabaho. Si Marco.

“Busy sa acads,” I lied.

“Kaya pala pa-bike bike ka na lang ngayon,” pang-aasar niya.

“Need ko rin namang magpapawis minsan kaya naka-bike ako,” pagdepensa ko sa sarili ko.

“Sabagay. Nakakainggit,” aniya at iniwan ko na siya at nagsimula akong mag-bike.

Along the way, dumaan ako sa convenient store dahil kailangan kong bumili ng ilang supplies na panglaba. Buti na lang talaga at  nakabili ako ng washing noong nakaraan sa halagang limang libo. Convenient at less gastos sa’kin dahil hindi ko na kailangang nagpa-laundry pa.

Habang kumukuha ako ng mga kailangan ko ay nakita kong papalabas si Ivy at ang taong iniiwasan kong makita… si Tephen.

They are casually talking to each other at nagtatawanan pa.

Gaya ng nakita ko sa convenient store noong nakaraan, pumutok ang balita sa department namin ang relasyon ni Ivy at Tephen. Sobrang sweet nila at PDA na PDA talaga na para bang kanila ang mundo at sa kanila lamang ito umiikot. What an eyesore.

“Matinik talaga ’yang si Tephen. Ang sabi sa’min last time magkaibigan lang tapos mag-jowa na pala,” sabi ni Ivan na kaklase ko.

“Omsim. Matinik pa sa matinik!” Pagsang-ayon ni Melanie. “Buti pa ’tong bestfriend ko behave lang at goal oriented!” Pagmamalaki ni Melanie at sinapo niya pa ang aking buhok.

Naging centro tuloy ako bigla ng atensyon.

“Si Belen na ’yan eh. Parang tatandang binata ’yan. Puro kasi aral.” Pang-aasar pa ng isa kong kaklase na si Harold.

“Huwag niyo ngang asarin ’yan,” turo ni Melanie sa akin. “Alam kong hindi ’yan tatandang binata. Sa gwapo nito ay malamang inggit lang kayo kasi muka kayong itlog na bugok!” Pang-aasar pa ni Melanie kaya’t nagtawanan ang marami ko pang mga kaklase at napangiti naman ako.

“Okay, Miss Melanez, Ivy, recite articile 1156 if you really studied well,” sabi ng professor namin sa Law na si Professor Jimenez.

“Ah, Sir..” nauutal na sabi ni Sir.

“Miss Melanez stand up.” Utos ni Sir. “Hindi pwedeng puro ganda lang, ha? Dapat may laman din ang utak!” Pagdiin ni sir.

“Okay, anyone who knows the context of article 1156 of Oblicon which is very basic.”

I raised my left hand and it revealed my wound kasi bumaba ang sleeves ko kaya naman pinalitan ko iyon ng kanan.

“Go ahead mister Belen.” Utos ni Sir.

“Article 1156. An obligation is a juridical necessity to give, to do or not to do. of another person (creditor) which if breached is enforced in court. not doing and the one who is bound to the fulfillment of the obligation,” confident kong pagsagot dahil kahit sinong nag-aaral sa field ng business at accountancy ay alam iyon.

“As expected from you Mister Belen. Beauty and brain,” sabi ni Sir at palihim akong natuwa sa loob-loob ko.

“Thank you po, Sir!” Kalmado kong pagsagot.

Natapos ang klase namin na ako ang tagasalo ng mga hindi nakakasagot at hindi kumpletong thoughts. Hindi naman sa bida-bida ako pero si Sir ang kusang tumatawag sa’kin.

One the other hand, tama rin lahat ng sagot ni Tephen at wala na akong pakialam doon.

“Belen, do you have a problem?” Tanong bigla ni Tephen sa’kin pero hindi ko iyon pinansin. Ang sincere masyado ng tanong niya.

“What?” Naiinis na tanong ko dahil hinawakan niya ako sa balikat.

“Fresh wound and scars on your wrist. What’s your problem?” Tanong niya at hinawakan niya pa ako sa kaliwang braso na inagaw ko naman sa kanya. Buti na lamang talaga at wala ng ibang tao sa klase namin kundi ay iisipin nilang magkaaway kami. Which is hindi ko rin alam kung magkaaway ba kami. Siya itong unang umiwas. Siya itong lumayo sa’kin.

May payakap-yakap pa siya noong nasa apartment kami. Kapal.

“I don’t need to explain myself lalo na sa’yo and if you’re done with me, ganoon din ako.” Sagot ko at iniwan ko siyang mukang frustrated doon sa classroom na mag-isa.

Isang kausap lang niya sa’kin nagulo na naman ang sistema ko. Isang kausap lang niya ay tila nalalasing na kaagad ako. Hindi ito tama. Buti na lamang talaga at magaling akong mag-conceal or magtago ng nararamdaman ko.

“Belen!” Sigaw pa niya kaya lumingon ako saglit at iniwan ko na rin agad siya.

What now?

Dahil medyo maulan ay napilitan akong isakay sa pampasaherong tricycle ang aking bisikleta. Day off ko rin ngayon kaya plano kong pumunta sa bahay nina Melanie. Birthday kasi niya ngayon at nagyaya siya ng inuman.

Pasado alas siyete ng gabi nang umalis ako sa bahay. Matigas ang ulo ko at naka-bike pa rin ako. Tumila naman na kasi ang ulan. Sayang ang pamasahe. Sabado rin naman bukas kaya puwede akong makitulog sa kanila.

Simpleng white tees lang ang suot ko at pinatungan ko iyon ng itim na windbreaker. Sa pambaba naman ay nagsuot ako ng maong shorts at simpleng white sneakers naman sa sapatos.

Thirty minutes akong nag-bike papunta sa bahay nina Melanie. Nakabukas ang kanilang gate at sinalubong ako ng ingay ng mga kaklase ko.

“Oh, guys! Nandito na pala si Prince Gian Belen eh!” Bungad ni Ivan kaya napayuko ako saglit bago ko ipinasok ang bike ko. Nasa garahe kasi sila. May mga hindi pamilya na mukha sa’kin pero halos sampo ang mga kaklase kong nandito including Ivan, Diana, Maricar, Julius, Ylla, Patrick, Obeth, Ivy at Tephen. Nagulat pa ako sa dalawang huli dahil hindi ko expected na nandito sila.

“Good evening, guys!” Iyon na lang ang nasabi ko at ngumiti ako sa kanila except kay Tephen. Deserve ba niya?

“Happy birthday!” Sabi ko kay Melanie at iniaabot ko ang regalo ko sa kanya.

“Salamat!” Sabi niya sabay yakap. “Kala ko hindi ka makakapunta. Hinahanap ka pa naman ni mama at papa,” sabi pa niya.

“Guys, sa loob muna si Tephen ha. Hinahanap ni mama eh,” sabi ni Melanie at nagpaalam din ako sa kanila.

“Sana all hinahanap ng mama!” Pang-aasar ni Ivan.

“Siraulo!” Sagot naman ni Melanie bago kami tuluyang pumasok sa loob ng bahay.

“Good evening po!” Sabi ko kay tito, ang papa ni Melanie. Nag-bless ako sa kanya at ganoon din kay tita.

“Kaawaan ka ng Dios!” Sabi ni tito at ngumiti.

“Pagwapo ka ng pagwapo, anak,” sabi ni tita kaya napangiti na lang ako at napakamot sa ulo.

“Hindi naman po,” sagot ko.

“Oh siya, kumusta ka na pala? Tagal mo na ring hindi nabisita rito ah?” Tanong naman ni tita.

“Ma, alam niyo naman po kung gaano kasipag mag-aral ’tong si Gian. Intindi ko po ’yan kaya pakainin na po natin,” pagsingit ni Melanie.

“Mabuti pa nga. Magpakabusog ka, hino ha. Kain lang ng kain,” sabi ni tita at tumango naman ako at dumiretso na ako sa  lamesa kung saan nakalapag ang mga pagkain na handa ni Melanie.

“Iwan mo na’ko rito. Daluhan mo na sila ro’n sa labas,” sabi ko kay Melanie na ginawa naman niya.

Dahil gutom na rin naman ako ay kumuha ako ng kanin at ulam. Sinabayan pa ako ni tito at tinanong niya ako ng maraming mga bagay.

“Sabi ni Melanie ay wala ka pa raw nobya. Sa tindig mong iyan ay malabong wala!” Pang-aasar niya.

“Hindi po iyon ang priority ko ngayon, tito,” sagot ko.

“Sana ay kasing husay at kasing sipag mo rin ang anak ko. Alam mo naman ’yang si Melanie ay maypaka-happy-go lucky.”

Totoo naman iyon.

“Pero ganoon pa man ay ayokong i-pressure ang anak ko dahil naniniwala ako na hindi naman niya kailangang maging ’d best para lang ma-appreciate namin siya. Iyong nakakapasa siya ay masaya na’ko,” sabi pa ni tito na nagpakaki ng inggit ko sa puso ko.

How I wish I am part of this family. Sana ay anak na lang din nila ako.

Matapos ang kamustahan with tito and tita ay nagpunta na ako sa garahe nina Melanie kung saan nagsisimula na silang uminom ng alfonso na may coke.

“Tara na rito,” sabi ni Melanie at tumabi ako sa kanya.

“Iinom ka ba?” Tanong ni Diana sa’kin at tumango naman ako.

“Yown oh!” Singhal ni Ivan.

“Birthday ko eh!” Sabi ni Melanie at nakita kong napatingin si Tephen sa amin.

Nagsimula na ang pag-inom namin. Kanya-kanya kami ng baso pero iisa ang nagtatagay. Si Ivan na iyon.

“Hindi ka ba napapagod mag-aral, Gian?” Tanong bigla ni Ivan sa’kin.

“Oo nga, Gian,” singit ni Diana.

“Hindi,” matipid kong sagot.

“Sabagay, ikaw na ’yan eh!” Sabi pa ni Ivan.

Sa dami namin sa mesa ay halos ako ang naging topic nila. First time kasi nila akong makaharap sa inuman.

Dahil marami kami ay mabilis naubos ang isang bote. Hanggang sa naging dalawang bote na at may tama na ’yong iba kay nang maubos na ang ikatlo ay nagpaalam na ang marami.

“Hatid ko lang si Ivy. Balik din ako,” sabi ni Tephen.

“Bye, guys!” Sabi ni Ivy sa amin.

“Ingat kayo!” Sabi ni Melanie at nagpasamat pa sila rito.

“Alam niyo, ayoko riyan kay Ivy. Ang arte masyado. Ganda lang naman ang mayroon!” Biglang sabi ni Maricar.

“Sinabi mo pa. Ang touchy masyado kay Tephen!” Sabi naman ni Diana.

“Tama na ’yan. Talo pa rin naman kayo dahil pinili ’yon ni Tephen,” sabi naman ni Ivan.

Nabago na ang topic. Nagpatuloy na lang kami sa pag-inom. Nakakalahati na kami ng ika-apat na bote at si Ivan, Diana, Maricar, ako at si Melanie na lang ang natira.

Nakatuloy na nga si Maricar eh. Nakasubsob na siya sa mesa.

Ilang minuto ay bumalik si Tephen. May dala siyang coke at ginawa namin iyong chaser.

Parang mga patay-gutom sa alak ang mga kasama ko. Habang ako naman ay medyo hilo na rin at may tama na.

“Happy birthday uli, Melanie!” Iyon ang paalam ni Ivan.

“Ingat ka!” Sabi ni Melanie at tumango naman ako sa kanya.

Samantala ay dito na tutulog si Diana at Maricar dahil hindi na nila kay kaya naman nagpasya ako na uuwi na lang ako.

“Kaya ko pang umuwi,” sabi ko kay Melanie.

“Baka mapaano ka sa daan. Kaya mo pa ba talaga?” Tanong ni Melanie.

“Ipagpaalam mo na lang ako kay na tito at tita ha?” Sabi ko bago ko ilabas ang bike ko.

“Tinanaw pa’ko sa labas ni Melanie at nasa kanto pa lang ay may bumusina na sa akin sasakyan kaya napatigil ako.

“Hindi ka talaga maawat, ’no?” Sabi ni Tephen.

“Alam mong gabi na, magba-bike ka pa! Are you planning to take your life tonight?” Pasigaw na tanong niya.

“Wala akong dapat ipaliwanag,” naiinis na sagot ko.

“Ihahatid na kita. Hindi naman ako gaanong nag-inom,” paliwanag niya pero nagpatuloy pa rin ako sa pagba-bike hanggang sa may nadaanan akong lubak kaya natumba ako. Ang sakit tuloy ng puwetan ko.

“Sakay!” Sabi ni Tephen at this time ay mas ma-awtoridad ang boses niya.

I did not protest at all. Alam ko naman kasing hindi siya nag-inom gaano dahil sinabihan siya kanina ng mga kaklase namin na huwag gaanong uminom dahil ihahatid niya pa si Ivy. Puro Ivy!

Kahit na masakit ang ulo ko ay amoy ko pa rin ang manly scent ni Tephen na may pagkaamoy baby. Hirap na akong tumayo kaya si Tephen na ang naglagay ng bike ko sa likod ng pick-up niya at pinasakay naman niya ako sa tabi ng driver’s seat. Sinuot niya rin sa akin ang seatbelt at iyon na ang huli kong natandaan.

Nagising na lang ako na nakatingin sa akin si Tephen.

“Do not drink if you can’t handle alcohol well,” sermon niya.

“B-bakit naman ako makikinig sa’yo?” Mahinang sagot ko.

“You really know how to counter my words. Tigas ng ulo mo!” Aniya.

“Nasaan na ba tayo? Bababa na ako,” sabi ko at kahit nasusuka na’ko ay pinilit kong tanggalin ang seatbelt ko. Hindi ko rin alam kung paano ko nabuksan ang pinto ng sasakyan niya.

“Susi?” Tanong niya pero hindi ko siya maintindihan dahil hilong-hilo na’ko.

Umiikot ang paningin ko nang magising ako.  Wala akong pang-itaas at nakabalot ako ng kumot. Sa tabi ko naman ay katabi ko si Tephen na maamong natutulog.

Bakit siya nandito? Dahil sa hilo ay ipinikit kong muli ang mata ko ay prinoseso ko lahat ang mga nangyari.

I passed out habang nagsusuka kagabi and alam ko ay nilinisan ako ni Tephen. He even changed my tees na nasukahan ko.

Aside from that, wala na’kong matandaan bukod sa linyang, “kahit pasaway ka, gusto pa rin kita.”

I know he said those words kaya mas lalo akong nahilo. Gusto niya ako? Talaga ba? Ano’ng tingin niya kay Ivy? Display? Dahil sa idea na iyon ay nakuha niya ang inis ko.

“Are you okay now?” Tanong ni Tephen. Siguro kung hindi niya girlfriend si Ivy ay baka nag-confess na’ko ngayon sa kanya at nasabi ko na kung gaano ko siya kagusyo kahit nasabi ko na sa sarili kong hindi ko siya gusto ilang beses na. Pero hindi pwede. I need to protect my heart at kailangan ko ring irespeto ang relasyon nila ni Ivy. Mukang mahal na mahal pa naman nila ang isa’t-isa.

“Oo. Salamat sa pagsama,” iyon na ang huling salita ko sa kanya at siguro naman ay ramdam niyang ayokong nandito siya da paligid ko.

“Galit ka pa ba sa’kin?” Tanong niya pero hindi ako sumagot.

“Belen?” Tanong niya. Surname-based. Wow! Pero sa iba first name.

“May dahilan ba para magalit ako? Ngayon, kung wala ka ng sasabihin ay pwede ka ng umalis,” sabi ko at kita ko ang pagguhit ng sakit sa muka niya. Deserve niya iyon.

Wala siyang sinabi pero alam kong nasaktan ko siya sa sinabi ko kahit pa ngumiti siya sa akin.

“Take care of yourself, Belen,” sabi pa niya.

“Kapag hindi mo ginawa, ako ang mag-iingat sa’yo.” Hindi ko na narinig ang huli niyang sinabi pero nang makaalis siya ay napahawak ako sa sentido ko at napabuntong-hininga ako.

You’re just doubling the pain, Tephen. Pinapaasa mo’ko!

Itutuloy…

Chapter X

—-

With consistency and hard work, I remained on top. Ako ang top student ng aming department with general weighted average of 1.11. Pinakamataas iyon sa aming paaralan at sinundan naman iyon ni Tephen na 1.13. Dikit na dikit talaga ang aming scores at grades. Nalamangan ko lamang siya sa Law at nalalamangan naman niya ako sa Accounting.

Sa pagtatapos ng ika-unang semestre o first semester, kapansin-pansin ang distansya ni Tephen at Ivy.

“Sabi sa inyo, past time lang ni Tephen si Ivy eh!” Bulalas ni Ivan habang kumakain kami sa cafeteria. Kakatapos lang kasi naming mag-asikaso ng aming clearance.

“Ang dami mong alam. Mag-toothbrush lang hindi!” Sagot naman ni Melanie kaya nagtawanan kami ni Maricar at Diana na naging ka-close ko ngayong semester.

“Kapal mo! Kahit dito ka pa tumira!” Rebate naman ni Ivan. Muli ay napatawa nalang kami.

“Eh ’di napaaga naman ang buhay ko sa gano’n?” Pang-aalaska pa ni Melanie.

Ganoon lang parati ang routine ko. Medyo sumasama na ako sa iba dahil mahirap din naman parati ang mag-isa. Nga lamang ay hindi ako ganoon ka-talkative. Si Ivan at Melanie lang parati ang nagbabardagulan.

Buwan ng Disyembre. Abala ang lahat sa planong Christmas Party pero ako, hindi ko iyon inaabala dahil iniisip ko kung paano ko isi-survive ang holidays gaya ng pasko at bagong taon na mag-isa. Ito na siguro ang pinakamalungkot na holidays ng buhay ko kung sakali.

“Ikaw, Belen, what are your thoughts about Monito-Monita?” Tanong ni Tephen sa’kin at nag-thumbs-up lamang ako.

Bakit niya na ako kinakausap?

After giving hum a thumbs-up, I decided to give him a look—what the fuck look and he smiled as a response. Nilalandi ba niya ako?

Long day of preparation, wala rin namang napagpasyahan na Christmas party. Napagkasunduan na lang ng klase na mag-swimming sa Pansol sa Calamba, Laguna.

“Pass muna ako,” I uttered. Mas gusto ko kasing mag-work na lang para double pay.

“KJ mo,” sabi ni Maricar.

“Sorry,” sabi ko.

“Melanie, bawi na lang ako sa inyo,” iyon ang sabi ko at naunawaan naman nila.

Gusto ko sanang sabihin na magtatrabaho ako no’n pero hindi ko nagawa dahil ayokong isipin nila na kailangan kong magtrabaho kaya hindi ko piniling sumama sa kanila. Ayoko naman ng gano’n.

Ayoko ng kinakaawaan.

Bisperas ng pasko. Wala akong duty kaya binabad ko ang sarili ko sa pagbabasa ng kahit ano pero ang totoo ay wala naman talagang pumapasok sa isip ko kaya naman mas minabuti kong tumambay sa tabing dagat.

Sakto namang nandoon na ako ay biglang bumuhos ang ulan at kasabay din no’n ang pag-agos ng mga luha sa aking mukha. Hindi ko alam kung bakit bigla ko na lang ’tong naramdaman. Basta ang alam ko, malungkot ako.

If only rain could wash away my pain, I will dance in storm unrestrained. Hindi ako magrereklamo.

Umikot sa bahay-trabaho ang mga nagdaang araw kaya naman ngayong araw ng pasko ay masaya akong nanonood sa mga magkakaibigan na kumakain. Mayroong family. Mayroong mga magkasintahan ay may mangilan-ngilang nag-iisa gaya ko.

Hapon ang duty ko ngayon at sa cashier ang work station ko ngayon. Sobrang daming tao pero mas isang taong nagpabagal ng mundo ko.

“What’s your order, Sir?” Si Tephen ang taong iyon. He’s wearing a sando na pantone ang kulay at may tote bag siyang hawak sa gilid. Naka-relos din siya na nagpaganda ng aura niya. Simple. Gwapo.

“Hanggang ano’ng oras ka rito?” Tanong niya kaya napaisip ako.

“Sir, order niyo po,” iyon ang sinagot ko.

“Dalawa nito, niyan at noon,” pagtuturo niya.

“Two Large fries, two spicy chicken, two cheese burger, and two up-sized iced tea,” pag-uulit ko kay Tephen ng order niya.

Tumango lang siya at ako na mismo ang nagdala ng order niya sa table niya.

“Merry Christmas!” Bati niya sa akin at nakangiti pa siya. ’Yang ngiting ’yan na naman!

“Merry Christmas!” Bumati ako pabalik at ngumiti ako.

“Matagal ka pa ba?” Tanong niya.

“Ten minutes na lang. Bakit?” Tanong ko naman.

“Samahan mo’kong kumain dito,” sabi niya at napatingin ako sa mga order niya. Kaya pala napakarami niyang in-order at lahat ng iyon ay doubled.

Napalunok ako.

Out of all the people na bumati sa’kin ngayong araw ng pasko, hindi ko inaasahang ang pagbati ni Tephen ang magpapalambot ng puso ko ng ganito.

Muntikan ng pumatak ang mga luha ko pero pinigilan ko dahil ayokong makita niyang apektado ako sa presensya niya; sa ginawa niya.

He wants me to eat with him.

Kahit may ilang minuto pa’ko na duty ay agaran na akong magpalit at naglinis. I thanked and greeted everyone bago ako dumiretso kay Tephen.

I sat beside him. I immediately smelled his scent. Napapikit pa ako ng ilang segundo.

“Salamat, Tephen!” Sabi ko. “You never failed to amazed me.” Nginitian ko siya and he smiled back.

“Kumusta ka na?” Tanong niya.

“Maayos lang ako,” sagot ko. “Sometimes, I felt alone pero kinaya naman,” sabi ko pa and his eyes began to touch my inner soul. Ang sincere ng tingin niyang iyon.

Ang dami kong kilalang tao pero siya lang talaga ’yong unang taong nagtanong kung okay lang ba ako. Kung kumusta na’ko.

“Ikaw, kumusta ka? Hindi ka sumama sa outing?” Tanong ko kasi alam ko ay 25 ngayong gabi ang alis nila papuntang Laguna.

“Miss ka,” aniya at tumingin pa siya sa akin. “Miss na miss,” sabi pa niya.

“Kinakamusta kita. Hindi ko tinanong kung miss mo ba ako,” panunuya ko.

“Bakit, hindi mo ba’ko na-miss man lang?” Tanong niya.

“Pwede na rin,” sabi ko at lumabi siya na parang bata.

Today, I’ll let him have me and I’ll let him enjoy my company.

“Kidding aside. I really missed you a-lot,” and I hugged him.

Itutuloy…

Chapter XI

I am hoping to read your comments below. Mwuah!

—-

I spent the remaining hours of Christmas with Tephen. It was and fun and ewan ko ba, all the logics within me had vanished, but still I am not sure kung anong mayroon sa amin ni Tephen. Ang alam ko lang ay na-mi-miss namin ang isa’t-isa.

“May tanong ako,” sabi ko kay Tephen habang nakahiga siya sa kama katabi ko. We’re just looking at the ceiling of my apartment letting the time passed.

“Ano ’yon?” Kalmado niyang tanong.

“Why did you avoid me?” Tanong ko.

“You’re with your partner. I do not want to bother the two of you,” sabi niya. Partner? May partner ba’ko?

“Partner?” Tanong ko.

“As far as I could remember, single ako simula noon hanggang ngayon,” I answered at umupo ako at nakita ko sa muka niya ang pagkagulat.

“So you mean, walang kayo no’ng lalaki na’yon?” Tanong niya at pagkaklaro. I smiled and I gently rubbed my right hand against him.

“Si Jetro, katrabaho ko lang ’yon. He confessed I and declined,” sagot ko.

“Good to know cause I really like you so much!” Aniya at naghurumentado ang puso ko. Is he for real? Nagko-confess ba talaga siya?

“If you’re questioning my love, I can prove it to you,” panunuya niya ay mas hinigpitan niya ang paghawak sa kamay ko na para bang ayaw niya akong mawala sa piling niya.

Nasa ganoong scenario kami nang maalala ko siya Ivy. I didn’t let that thought affects me. Alam ko ay wala na sila at ayoko na rin namang aminin na nagselos ako at nagalit noong naging sila.

“Not really,” sabi ko na lang.

“Kung hindi mo ako gusto, hayaan mo na lang ako na mahalin ka,” sabi niya.

“Totoo bang gusto mo’ko, Tephen?” Tanong ko and he smiled.

“I liked it when you call my first name,” pagsasalaysay niya. Eh siya nga, Belen ang tawag sa’kin. Last name basis.

“Pero you always call me Belen; my surname,” sabi ko naman.

“Ayaw mo ba?” Tanong niya.

I shake my head off and I am amazed on how straightforward he is right now.

“Gian Belen, I really really love you. I don’t know what you did to me. Basta alam kong gustung-gusto kita,” sabi niya kaya nag-init ang muka ko.

“Gusto rin naman kita,” sabi ko at nadulas na nga ako. Ang laki ng ngiti niya nang marinig iyon mula sa’kin.

“Really?” Tanong niya

“I really really like you. Pero alam mo naman ang priority ko, ’di ba? Ang dami kong gusto..” He cut my sentence.

“Hindi ba pwedeng gusto mo lang ako? Wala ng what ifs at kung ano pa man.”

Tumango lang ako.

“Pero alam mo ang stand ng buhay ko. I have nothing to offer. I am just a mere student. I disowned my family. Wala kang mapapala sa’kin.” I said those lines kasi totoo namang wala akong ma-i-o-offer sa kanya.

“Wala naman akong hihingin sa’yo. All I want is to be with you,” sabi pa niya and he pulled me closer to him which allows him to hug me.

“I love you, Gian ko. I do not have promises, but I know I can be the best partner para sa’yo,” aniya and there he got me and I give in.

December 26 naging kami ni Tephen.

Having someone who’ll call you ‘mine’ hits different. It’s like riding a specific vehicle that you really dream of riding.

Second semester came.

From: Tephen

Good morning!

I’ll fetch you. Prep ka lang diyan.

Me:

Good morning! Ingat ka and see you!

Ever since na naging kami ni Tephen, he’s extra sweet lalo na kapag kami lang. We both agreed to keep our relationship secret from everyone. Parehas kasi kaming takot mahusgahan ng mga tao sa paligid plus we’re not out yet. Alam naman na namin iyon at hindi ako masasaktan if isang araw ay mapagtanto namin na para talaga kami sa babae. Pero ngayon, I’ll enjoy every moments kasama si Tephen.

Everyday ay sabay kaming kumakain at sabay din kaming umuuwi. Halos ihatid-sundo na rin ako ni Tephen kaya naman isang gabi ay nakausap ko siya patungkol doon.

“Hindi ka ba napapagod sa paghatid-sundo mo sa’kin? Kaya ko namang mag-commute eh. Tsaka ako ang napapagod para sa’yo,” sabi ko.

“Bakit naman ako mapapagod? Alam mo namang ikaw ang pahinga ko, ’di ba?” Aniya at ganoon na lang din ang ginawa kong pasasalamat sa Dios dahil hinayaan niyang ipakilala at papasukin sa buhay ko si Tephen. He’s like a blessing in disguise. My daily dose of serotonin.

When he’s around, kahit gaano kabigat, gumagaan ang pakiramdam ko. I do not know what I did in the past to deserve him basta alam ko lang masayang-masaya ako to have him.

“Thank you sa lahat, Tephen!” Sabi ko at hinalikan ko ang tungki ng ilong niya. I silently observed his features. Masyadong gwapo. Some people said na magkamuka kami ni Tephen and some people said mas gwapo ako or the other way around. Pero para sa akin, si Tephen ang pinakagwapo.

One afternoon, after ng practice nila ng swimming he had a fight with Peter.

“Sinabing hindi ko gusto si Gian!” Sabi ni Peter and to awat si Felix sa dalawa.

“Siguraduhin mo lang. Damn you!” Sabi ni Tephen.

Felix on the other hand felt my presence and the two immediately distanced themselves from one another.

“What’s happening here?” Tanong ko.

“They fought over you,” diretsong sagot ni Felix and I just look at Tephen’s face. There’s something in his face that made me feel happy. Tumingin naman ako kay Peter.

“I am just teasing him of stealing you away from this man. I have no intention,” pagpapaliwanag naman ni Peter and on that moment, alam kong alam na nila ang relasyon na mayroon sa amin ni Tephen.

“So…kailan pa?” Tanong ni Felix and I smiled back.

“Last year. After Christmas,” sabi ko.

“Congrats!” Sabi ni Felix and Peter walked closer to me and he was about to give me a hug, but when he saw how Tephen’s face grin, he just raised his right hand at nakipag-apir siya sa akin.

“Hindi ko aagawin, bro. Chill!” Sabi pa ni Peter at nagtawanan silang tatlo.

26th of January, first month of being together. We planned about this day. We planned to spend it together sa tabing dagat.

Before going to the seashore na parati naming tinatambayan last year, bumili ako ng buko. Nakamotorsiklo lang kami ngayon at angkas niya ako. We talked about random things and we both laugh. Hawak ang buko na may straw ay tinapat ko iyon sa bibih niya kaya parehas kaming tumawa nang matusok ko ang pisngi niya ng straw.

“Sorry,” sabi ko at tumawa lang siya.

“Okay lang. Hindi naman sinadya,” aniya.

Upon our arrival, naupo kami sa gilid ng isang malaking puno kung saan walang tao. Unti-unti ay nahiga si Tephen sa hita ko at hindi ko maiwasang hindi mamangha sa kaniyang muka kahit kumakain lang naman kami ng Lay’s.

“Happy monthsary, Tephen. This is my first monthsary with someome I love kaya sana magustuhan mo’tong regalo ko,” sabi ko bago ko isuot sa kanya ang regalo kong relos. I know marami siyang ganoon at lahat iyon ay branded pero alam kong ma-a-appreciate naman niya ang bigay ko. It is a simple silver watch na tinerno ko sa akin.

“Thank you!” Aniya. “Although… you don’t really need to give things like this pero dahil bigay mo ay ma-a-appreciate ko ito. Salamat!” And he kissed my forehead. Simpleng kiss lamang iyon pero it made me smile.

“This one is for you,” aniya at iniabot niya sa akin ang isang gold necklace na may T na pendant.

“Salamat! I’m always thankful to God na binigay ka niya sa’kin.” Sabi ko.

Siya pa ang nagsuot no’n sa’kin at niyakap ko siya bilang pasasalamat. We stayed there the entire day. Medyo may mga tao ng iba pero hindi na iyon mahalaga dahil nagagawa naman namin na mag-enjoy.

Naglangoy rin kami at nag-ihaw kami ng ilang pusit na nabili namin sa mga bangkero sa halagang 150.

Buti na lamang talaga ay may baon akong kanin kaya kumain kami sa dahon ng saging.

Under the beautiful sky, kumain kami ni Tephen ng nakakamay.

Ngayon ko napagtanto na ang swerte ko pa lang talaga kay Tephen. Kahit na ang yaman yaman niya, kahit na ang layo ng agwat ng buhay namin, hindi niya ako hinahayaang malungkot at mag-isa. Ginagawa niya ako parating prinsipe.

My life became easier dahil nandiyan siya, si Tephen. I can’t imagine a life without him.

“Ano’ng iniisip mo?” Tanong niya.

“Wala. Iniisip ko lang kung deserve ba kita,” sabi ko.

“Ako nga dapat ang nagtatanong niyan; kung deserve ba kita kasi you’re too much for me. Minsan naisip kong baka maging burden ako sa life mo na sana naman ay hindi,” aniya. I did not know he had that thought na makakabigat siya. In fact, pinagagaan niyq nga lahat sa’kin. One thing he did not ay ang competition namin sa school. Ayoko kasing pagbigyan niya ako dahil lahat kasintahan ko siya. Hindi iyon maganda.

Hindi magandang tingnan.

“I love you!” Aniya and that’s how our day ended.

Itutuloy…

Chapter XII

—-

Having someone like Tephen made it possible for me to believe in college romance; in love.

Dahil nga naging kami ni Tephen ay naging malapit kami sa isa’t-isa pero kapag nasa klase kami ay chill lamang kami. We’re like low key couple at nagmamahalan ng palihim. Mayroong lumipat na talaga siya permanently sa tabi ko. Sabi pa nga ng iba naming mga kaklase, saan na sila mangongopya kung magkatabi kaming dalawa.

“Mag-aral ka kasi minsan, Ivan,” sabi ni Melanie.

“Nagsalita ang nagpapagawa ng report kay Gian. Ginagamit pa ang bestfriend card,” pang-aasar ni Ivan na alam kong ikina-offend ni Melanie.

“Utot mo!” Sabi ni Melanie na nakipag-asaran pa kay Ivan.

“Tigil niyo na ’yang kaasiman niyo,” sabi naman ni Maricar.

“Nagsalita ang amoy sukang paumbong!” Sabi pa ni Melanie and I just laughed with their jokes.

From: Tephen

I’m here. I reserved a seat for you. Come with me na.

I didn’t respond. I just fixed my things and bid my goodbye to my classmates and friends.

“See you later, guys!” Iyon na lang ang paalam ko.

“Kaya walang love life eh! Puro aral!” Ako naman ang pinansin nina Maricar, Ivan at Melanie.

I just laughed and ignored their jokes. Kung alam lang nila. Kung alam lang nila. I smiled on that thought.

“Sit here.” At ipinag-ipod pa niya ako ng upuan.

Nasa corner kami kung saan malayo kami sa mata ng librarian at ng iba pang mga nagpupunta rito. It’s a blind spot.

“I bought some food,” nakangiting sabi ni Tephen at inilabas niya ang supot na may lamang dalawang tupperware. Naglalaman iyon ng cassava cake at pansit habhab na alam niyang paborito ko.

“Baka mahuli tayo ng librarian na kumakain,” natatawang puna ko.

“As if we’re going to tell the librarian that we’re eating here,” sagot naman niya bago niya ako abutan ng tinidor.

“Sabi ko nga.” And we started our eating session with a smile on our faces.

Buti na lang talaga at allergic sa libro sina Diana, Maricar, Ivan at Melanie. Kung hindi ay baka hindi namin ito magawa ni Tephen.

“How does it taste? Is it good?” Tephen asked while holding a bottled water. Pasaway talaga ang lalaking ’to. Puro bili na lang deboteng tubig. Mas tipid kaya kapag may sariling tumbler.

“Masarap!” Nakangiti kong sagot and he smiled back.

After we finished all the food he brought, doon pa lang kami nagsimulang mag-aral.

We focused on different books. Hawak niya ang libro about statistics at ako naman ay ang libro regarding financial management.

Isang oras na rin agad ang lumipas at namalayan ko na lamang na nakatulog na pala si Tephen kaya naman inilabas ko ang cellphone ko at kinunan ko siya ng picture. Sa huli ay tila nagising na siya pero hindi naman niya iminulat ang kaniyang mga mata. He just smiled and point his lips out kaya binigyan ko siya ng isang halik sa pingi at isinunod ko naman ang labi niya.

Dahil doon ay tila nagka-energy na siya at ngiting aso siyang nagbasa at nagsulat sa harap ko ng mga pointers na aaralin na lang daw niya sa bahay.

“Nga pala, baka hindi kita maihatid at masundo later. My mom wants a family dinner. Gusto niyang nandoon kami lahat. Kuya and ate are coming too. Basta keep me updated so I could know your whereabouts.” Sabi niya at naunawaan ko naman. Actually, hindi naman talaga niya ako obligasyon na ihatid-sundo. Siya lamang itong makulit at mapilit.

“Yes, Sir! I’ll keep you updated. Basta mag-iingat ka rin, ha?” Sabi ko naman.

For the first time, after two months of having Tephen sending and fetching me off and to work, ngayon ko naramdaman ’yong bigat ng pagko-commute, although hindi naman kalayuan ang workplace ko dahil isang sakay lang naman ito.

“Hala, hindi mo ba nabasa ’yong chat sa gc? May changes daw sa schedule,” sabi ni Lian. Bago kong katrabaho. Kaka-hire lang sa kanya two weeks ago at assigned siya sa dining.

“Ang biglaan naman yata?” tanong ko pero bago pa ako mag-rant ay in-open ko na ang messenger ko at tama nga siya. Na-adjust ang day off ko. Instead of Thursday and Sunday ay ginawang Wednesday at Saturday. Pabor man sa’kin ay nanghihinayang pa rin ako sa magiging pamasahe ko kaya naman nagpaalam na lang ako sa manager namin nang pumasok ako sa loob at naisipan kong bumili ng bagong libro at tumbler sa bookstore malapit sa Starbucks.

Saktong pagdating ko roon ay may last two stocks pa kaya naman binili ko ang isa. Naka-20 percent sale pero almost six hundred pa rin ang binayaran ko. Dati kapag bumibili ako ng libro ay halos wala akong pakialam sa presyo kasi mabibili ko naman iyon gamit ang allowance ko pero ngayon na I am earning on my own at gastos ko rin ang lahat ay kailangang dapat ay pasok sa budget ko lahat. Simula nga noong magtrabaho ako ay bibihira ko pa lang naiti-treat ng masarap na pagkain ang sarili ko. Puro pagkain na dala lang parati ni Tephen at minsan ay ’yong mga pagkain kong niluluto sa bahay. Kontento naman ako pero minsan ay hindi ko maiwasang mangulila sa mga bagay na nakasanayan ko.

Dahil nga malapit na rin naman ako sa Starbucks ay naisipan kong bumili ng inumin ngunit o-order pa lamang sana ako nang makita ko ang pigura ni Tephen. Kaharap niya ang isang babaeng naka-white dress at sophisticated siyang tingnan. Hindi ko man sinasadya pero I overheard their conversation.

“My son is single like you, Julia. I am sure, you are meant for each other,” sabi ng isang babaeng sa tant’ya ko ay mommy ni Tephen.

“Sir, order niyo po,” sabi ng cashier na nagpabalik sa akin ng dapat kong gawin.

“Sorry. May nakalimutan pala akong kunin sa labas,” iyon na lamang ang sinabi ko at ngumiti ako at muli kong sinulyapan si Tephen.

The entire night, naghintay ako ng update ni Tephen pero wala akong natanggap kaya naman nang matapos akong mag-update sa kanya ay nagpahinga na rin ako.

To: Tephen

I bought a new book. Can’t wait to share it with you.

Nagbago pa lang ang schedule ng work ko.

Sana nakauwi ka ng ligtas.

I had my

dinner

na.

Good night, Bartolome!

Kinabukasan, walang Tephen ang sumundo sa’kin pero ayos lamang iyon dahil alam kong pagod siya kagabi. He had a dinner with his family. Or should I say, date with someone.

Ayokong i-pollute ang isip ko ng ganoong thought dahil may tiwala ako kay Tephen pero hindi ko rin maiwasang mag-isip lalo na’t nakita ko kung gaano kaganda ang babae. Bagay na bagay sila ni Tephen.

Looking at the chair right next to me, nanibago ako dahil wala pa si Tephen. Usually kasi ay parati kaming magkasabay na pumasok at maaga talaga kami parati dahil gusto naming magkaroon ng time na kami lamang dalawa. Nakakapanibago. Dapat iniaabot ko na sa kanya ang dala kong pagkain ngayon eh pero wala pa siya. Hanggang sa dumating ang first subject namin na Financial Analysis ang Reporting. Major subject iyon.

“Mister Bartolome, I know you’re a top student and I hate to say this, but being late in my class is not tolerable,” sabi ni Sir Pasco sa twenty-minutes late na si Tephen.

“I am sorry po, Sir,” aniya and he looked at me. It was a fast look, but I know hindi naman siguro siya hahayaan ni Sir na hindi makapasok ngayon.

“Next time, do not be late, ha?” Sabi ni sir at nagpasalamat naman si Tephen at tumabi siya sa akin.

“I am sorry. Late ako,” bulong ni Tephen sa akin at parehas na kaming nakinig.

After our morning classes, I did not bother to ask Tephen kung bakit late siya.

“I cook..” magsasalita pa lang sana ako na nagluto ako ng lunch namin ni Tephen pero naunahan niya ako.

“I need to go home. Pinapauwi ako ni mama. Pasensya na talaga. Babalik na lang ako mamaya after lunch. Two pa naman ng hapon ang klase natin,” aniya and he tapped my shoulder.

What’s happening? Alam kong may hindi tama pero hindi ko dapat isipin iyon. Tephen loves me and marami na siyang assurance na ibinigay.

Itutuloy…

Chapter XIII

—-

Another disappointment, wasted effort, and another overthinking session for me. Hindi umuuwi ng tanghali si Tephen because he likes to spend his time with me. This is new to me. I felt like I am being thrown away; left behind.

“So kung si company ABC ay nag-acquire ng asset na nagma-mature and value yearly, ano namang pakialam ko?” Pagbibiro ni Ivan habang hawak ang libro namin sa financial management. Nawala tuloy ako sa focus at napatawa na lang ng mahina gaya ng mga kaklase kong nagbabasa rin.

“Siraulo ka!” Kumento ni Melanie.

Napansin ko tuloy lately, laging magkasama si Melanie at Ivan at lagi pa silang magkabangayan sa lahat ng bagay. Tama bang isipin ko na may something sa dalawa or talagang ganoon lang talaga sila dahil sa iisang subdivision lang naman kasi sila nakatira. I must be overthinking.

Afternoon class come and it happened to quickly. Muntik pa ngang ma-late si Tephen, buti na lamang at late ng fifteen minutes ang professor namin kung hindi ay masisira ang record ni Tephen.

Pawis na pawis siya nang pumasok sa klase pero I can still smell his scent na alam kong siya lang ang may ganoong klase ng amoy na hindi ko ipagpapalit sa kahit na ano pa mang mamahaling pabango.

After attending all of our afternoon class, I finally had the chance to talk to Tephen. Iniabot ko lamang sa kanya ang tumbler na binili ko kagabi sa kanya.

“Ingatan mo ’yan ha?” Sabi ko sa kanya.

“Nag-abala ka pa. Thank you for this. Iingatan ko’to,” sabi niya.

One thing I like about this guy, he knows how to appreciate even the littlest things I did for him.

“Nga pala, hindi ka nag-reply kagabi. I assumed you’re having a good time with your family,” sabi ko.

Napalunok siya sa sinabi ko. I expected him to tell me the truth, but he did not.

“Sorry about that,” panimula niya. “We had a long night yesterday. Nakakapagod.” Ayon lang ang sinabi niya. Ganito pala kasakit ’yong makarinig ng kasinungalingan. I know he’s hiding something, I just didn’t know kung ano iyon.

“Bakit ganyan ka makatingin?” tanong niya.

“Wala. Bawal ba’kong mapogian sa’yo?” Sagot ko sa huli.

“Feel free,” aniya and he smiled.

After niya akong ihatid ay umalis na rin kaagad siya dahil may aasikasuhin pa raw siya sa bahay. Nagpahinga lang muna ako ng ilang minuto at huminga ako ng malalim.

I did not expect Tephen to lie on me; on my face. Ang daming tanong sa isip ko. Sino ’yong babaeng kasama niya kagabi? Sino ’yong Julia? Bakit kailangan niyang umuwi ng lunch?

Dahil ayoko namang isipin na nilokoko ako ni Tephen ay mas minabut kong magplantsa na lang ng uniform ko sa trabaho at nagbasa rin ako ng ginawa kong reviewer kanina sa library. I also sent some notes kay Tephen na offline ngayon.

Hindi ako mahilig tumalon sa konklusyon. Hindi ako basta nag-a-assume. Parang sa accounting lang din na do not assume unless otherwise stated. Ganoon ang paniniwala ko.

Hindi na ako nasundo ni Tephen from work. Mabuti na lamang at ayos pa ang bisikleta ko kaya iyon ang ginamit ko para makapunta sa trabaho at para na rin makauwi.

While browsing on FaceBook, nakita kong may post na naka-tag kay Tephen. Julia Ticzon ang name ng nag-tag.

“Nice meeting you, Mister Bartolome.” Binasa ko ang caption and I felt something; pain. Gumuhit ang sakit sa dibdib ko at ilang minuto ko iyong tiningnan hanggang sa nagulat na lamang ako at nawala na kaagad iyon.

Marahil ay binura iyon ng babae. Marahil ay ipinabura ni Tephen. Dahil sa curiosity ay minabuti kong i-stalk si Julia Ticzon. She was indeed a beautiful and graceful lady. Nasa fourteen thousand ang followers niya at lahat ng posts niya ay libo ang likes. Tourism student at nag-iisang anak ng mga Ticzon. She’s also a wealth person dahil may collection siya ng mga mamahaling bag at may mga posts din siya na nag-travel siya sa iba’t-ibang bansa.

Perfect match talaga si ni Tephen. Ano nga ba namang lamang ko kay Julia? To them, I am just nobody. Wala pa’kong pamilya.

The entire night, I have spent my time on reading and reviewing my notes. Ayaw kasi akong dalawin ng antok. Hindi na rin muna ako nag-chat o nang-abala kay Tephen. Baka kasi busy siya at makaabala pa ako. Boyfriend lang naman niya ako, ’di ba?

The next day, pumasok ako na hindi nag-almusal. Tubig lang ako. Kaya naman ramdam ko ang pagod ko noong nagkaroon kami ng group activity. I did all the work at hindi na rin naman nagtanong ang mga kagrupo ko. I worked silently. Ayoko ng abala. Kapag hindi ako kinakausap ay hindi ako umiimik. We even had a surprise exam na na-perfect ko naman gaya ni Tephen. Nasa tabi ko lang siya at hindi siya umalis pero mas pinili kong isubsob ang muka sa desk ko ay umiidlip ako kapag may pagkakataon. I didn’t talk to everyone at wala namang kumuwestiyon doon.

“Let’s have our lunch na, Gian,” sabi ni Tephen sa akin. “I bought some food.”

“Ikaw na lang muna ang kumain. Tutulog muna ako riro,” sabi ko kay Tephen sa kalmadong todo ay kita ko sa muka niya ang pag-aalala.

“May masakit ba sa’yo? Are you sick?” Sunud-sunod niyang tanong at hinawakan pa niya ang noo at leeg ko. He shakes his head and sat beside me.

“Dito na lang ako kakain,” sabi niya.

“Kapag gusto mong kumain, just tell me, ha?” Aniya pa pero I ignored his existence. Gusto kong mapag-isa.

“Gian, ayaw mo ba talagang kumain? Masarap ’tong da…” hindi ko na siya pinatapos magsalita.

“Pwede bang huwag ka munang makulit? I want to have some rest. Please..” may diin ang mga salita kong iyon at nakita ko sa muka niya ang pagguhit ng sakit dahil medyo napataas ang boses ko.

He didn’t say anything. Tahimik lang siya umupo sa tabi ko at hinayaan niya akong magpahinga. Hindi ko rin naman nagawa iyon dahil na-gi-guilty ako sa pagtaas ng boses ko sa kanya.

The entire day, no one dares to talk to me. Ayoko muna ng ingay. I want some peace of mind.

“Gian, if may problema, sabihin mo lang sa’kin, ha?” Sabi pa ni Tephen noong matapos ang klase namin na panghapon.

“Wala. Uuwi na’ko,” sabi ko and hindi ko na hinintay ang pagsagot niya.

“Hatid na kita,” offer niya.

“Huwag na muna siguro. Gusto kong mapag-isa,” sabi ko at nakita ko ang pagguhit ng sakit sa muka niya.

He deserves that pain.

I thought okay ako at kaya kong umuwi ng mag-isa pero I was wrong dahil paglabas ko pa lamang sa classroom namin ay napasandal ako sa pader dahil nahihilo talaga ako.

“Ihahatid na kita,” offer ni Tephen at malabo na sa isip ko kung ano ang nangyari dahil ang naramdaman ko na lamang ang pag-ikot ng paningin ko.

Tephen rushed me to the clinic. Sinamahan din siya ni Felix at Peter dahil nang magising ako ay nandoon sila.

“Dehydrated ka raw at over-fatigue sabi ng university doctor,” sabi ni Tephen. I looked at him at kita ko ang inis sa muka niya.

Sa kabilang banda, napagtanto ko na may naka-kabit sa akin na swero at sa tingin ko ay IVB fluid iyon dahil sabi rin naman ni Tephen na dehydrated ako.

“What happened, Gian?” Tanong ni Felix.

“I’m just tired. I did not have enough sleep, yesterday,” sagot ko and he looked really worried.

“Hindi ka ba inaalagaan ng maayos ni Tephen?” Tanong naman ni Peter and I saw how he gazed at Tephen. Hindi ako sumagot sa tanong na iyon ni Peter.

“Baka may training pa kayo,” sabi ko sa kanilang dalawa.

“Mayroon pa nga. Sinamahan ka lang namin dito kasi napapraning ’yang boyfriend mo. Kasalanan daw niya kaya ka nandito,” sabi ni Peter. Napatingin naman ako kay Tephen na ngayon ay nagbabalat ng mansanas sa tabi ko.

“You two must go. Kaya ko na ito,” pagtataboy ni Tephen sa dalawa and I mouthed my thank you bago sila tuluyang magpaalam.

“We got to go, Gian. Take care.” Sabi ni Felix.

“Alagaan mo rin minsan ang sarili mo. Huwag kang magpakapagod ng sobra. Rest kapag tired ka na,” sermon ni Tephen at inumang niya sa bibig ko ang mansanas.

I took a bite at kinain ko lahat ng pinapakain niya. Mayroon pa siyang dalang lugaw at fresh-milk.

“I am sorry. Nag-alala ka pa,” sabi ko na lang and I forgot the reason kung bakit aki galit sa taong nasa harap ko ngayon.

“Huwag ka ng mag-sorry. Just eat at ihahatid na kita mamaya,” he commanded.

I did what he said at hinatid niya rin ako sa bahay. He stayed until I fell asleep. Nagising na lamang ako na wala na siya sa tabi ko. I thought he’ll stay. I was wrong again.

Dahil nasasayangan ako sa sahod ma makakaltas sa hindi ko pagpasok sa work ngayon ay nag-asikaso na lamang ako at akmang lalabas na’ko ng bahay nang mag-text si Tephen sa’kin.

From: Tephen

I am just buying some food. Stay. Don’t go to work tonight.

Napasapo na lang ako sa ulo. Sabi ni doc ay magpahinga raw muna.

Dahil ayoko rin namang mas lumala ang sama ng pakiramdam ko ay pinili kong magpaalam sa manager namin na hindi ako papasok ngayon due to my health condition at naunawaan namqn niya.

After twenty minutes ay dumating na si Tephen. May dala siyang pagkain at ilang gamot.

Tephen, why are you confusing me with your actions? Mahal mo ba talagq ako?

Itutuloy…

Chapter XIV

—-

The entire week, doble effort ang ginawa ni Tephen sa’kin. Bumawi talaga siya at ramdam ko iyon. Nariyang hinihintay niya akong matapos sa trabaho. Hindi na siya umaalis. He stayed inside at doon ko siya nakikitang nag-aaral.

Mas gusto ko ’yong ganito si Tephen. I get to work while seeing him kahit medyo malayo.

“Kapit ng maigi,” sabi ni Tephen bago niya paandarin ang kaniyang motorsiklo.

While holding on Tephen’s waist, I suddenly saw familiar faces. Si Melanie iyon at si Ivan. Magkahawak kamay sila and I think Melanie recognized Tephen’s bicycle kasi habol tingin siya sa sinasakyan namin. Tuloy ay nakaramdam ako ng kaba. Buti na lamang talaga at may suot kaming helmet.

Pagdating sa apartment, we talked about it.

“I think, Melanie recognized us,” sabi ko. Feeling worried.

“We don’t need to be worried. Wala naman tayong ginagawang masama at hindi naman siguro kawalan sa atin kapag nalaman ng marami ang tungkol sa relasyon natin. It’s not something we can’t hide forever,” aniya at hindi ko inaasahan na sasabihin niya iyon. Akala ko ay magwo-worry din siya gaya ko pero I was wrong. Willing siyang malaman ng mundo ang relasyon na mayroon kami. Ako ba, handa ba ako? I don’t know. Perhaps no. Not yet. Hindi ko alam ang magiging reaction ng mga magulang ko kapag nalaman nilang may karelasyon akong lalaki.

“Is it bothering you?” Siya naman ang nagtanong and I nodded.

“If you’re afraid to let everyone know about our relationship, okay lang din sa’kin. But if people ask about it, I won’t deny it” aniya at tumango lang ako.

Grabe ’tong assurance na ibibigay ni Tephen sa’kin. It’s as if wala siyang ginawang masama behind my back; parang wala siyang itinatago sa’kin.

“I’ll do the same and I am sorry for reacting this way. Alam mo namang ikaw pa lang ang pinapapasok ko sa buhay ko bilang partner,” sabi ko naman and he hugged me.

“Thank you for allowing me to love you!” He said while hugging me.

He really knows how to make my heart happy and at the same time, alam kong kaya rin niyang durugin ako.

Because of that, we became too extra careful. Hindi na kami nagtatabi sa upuan. Mas maaga rin kaming pumapasok para walang makakitang sabay kaming pumasok. Hindi na rin muna ako nagpapahatid sa kanya sa trabaho. I gave him his time para sa varsity. Malapit na rin kasi ang competition nila.

But with those extra effort we putted-in to hide our relationship, fate knows how to play with us.

“Totoo ba? Si Gian at Tephen?” Naghuhurumentadong bulalas ni Maricar sa klase namin na narinig ko saktong pagpasok ko sa classroom.

They looked at me and I felt their eyes judging me. Parang may ginawa akong malaking kasalanan.

“Itigil mo nga ’yan, Maricar!” Si Melanie iyon.

Tumahimik sandali dahil sa sigaw na iyon ni Melanie.

I pretended na hindi ko alam ang tinutukoy ni Maricar.

“What’s up? What’s happening here?” I raised my questions.

“Kayo raw ni Tephen,” diretsahang tanong ni Maricat at saglit kong inikot ang aking paningin sa buong klase. Nasaan ka na ba, Tephen?

“What did you mean?” I answered with a question. “Make your question clearer so I could answer correctly,” sabi ko pa.

“May relasyon daw kayo ni Tephen,” sagot naman ni Maricar.

“How sure are you?” I didn’t answer her question.

“Sabi kasi nila eh. Nakita raw kayo sa library na magkasama tapos kumakain kayo sa labas parati at hinahatid ka pa raw parati ni Tephen,” sabi pa ni Maricar. Napakuyom ako ng kamao.

“Yes. We have a relationship. Is there something or anything wrong about that?” Si Tephen ang sumagot no’n and he hold my hand in front of our classmates.

Everyone’s reaction didn’t matter to me. What matters to me is his bravery. He took the courage to reveal our relationship. Something I didn’t and cannot do.

After revealing our relationship in front of everyone, they throw us a lot of question na sinagot lahat ni Tephen.

“Sino’ng nag-first move?” Tanong ng isa kong classmate na babae.

“It’s me who made the first move. I was head over heels, and does it matter?” Sagot ni Tephen.

Melanie, my bestfriend on the other hand just gave me a smile.

“Sorry for not telling you,” sabi ko nang makaalis na ang iba kong mga kaklase.

“Alam ko naman na. I know special ka sa mga mata niya. Iba ka niya tingnan kumpara sa’min. Everyday, laging nasa’yo ang mga mata niya at alam kong alam mong ikaw ang tinitingnan niya araw-araw. Bagay na bagay kayo,” sabi niya.

“Thank you!” Ayon na lang ang nasabi ko at from now on, hindi na namin kailangan pang magtago.

Hindi gaya ng ibang couple ay hindi naman kami ma-PDA ni Tephen. Kapag kami lamang talagang dalawa ang magkasama ay doon namin ginagawa ang paghawak ng kamay, yakapan at lambingan. We just do what we think is normal. Ayaw naman naming lumampas dahil may respeto kami sa isa’t-isa.

Everyone paid respect sa relasyong mayroon kami ni Tephen at hindi na ito lumabas pa sa klase namin. Mabuti na rin dahil ayoko rin namang mahusgahan at matahin ako ng ibang tao kahit hindi naman nila ako lubusang kilala. Marami pa naman sa panahon ngayon ang mapanghusga kahit ang totoo ay mas malala at kapuna-puna ang kanilang mga maling ginagawa.

Ivy on the other hand, never look at us with judgement. Instead, she just simply smiled at me every time we had the chance to throw a glance against each other. Akala ko magre-react siya ng masama. I was wrong.

One silent afternoon, pagkauwi ko galing sa klase, kuya Gabi showed-up in-front of my apartment.

“So…” napalunok si kuya. “This is where you chose to live.” Dagdag pa niya habang minamata ang apartment na tinutuluyan ko.

“Kuya,” I said while trying to start a fight between us dahil alam ko ang ipinunta niya rito.

“We let you live on your own, Gian pero do you really have to disgrace our family? With that boy?” Turo niya kay Tephen na nasa gilid ko lang.

“Good afternoon, sir,” iyon ang bati ni Tephen and I know he felt my fear.

“I don’t need your greetings,” pambabastos niya kay Tephen.

“May sasabihin ka pa ba, kuya? If wala na, makakaalis ka na.” Malumay ang pagkakasabi ko ng mga salitang binitiwan ko ngunit sapat iyon para maunawaan niya na hindi ko gusto ang presensya niya. He immediately laid his eyes on me at sinundan iyon ng isang malakas na sampal pero naawat siya kaagad ni Tephen.

“I know I am not in the position to say this, but… do you really need to hurt Gian?” Galit na saad ni Tephen habang ako ay nagpipigil ng luha.

“I didn’t ask for your opinion. Hindi ang isang kagaya mo lang ang sisira ng buhay ng kapatid ko!” Nanggagalaiti sa galit si kuya habang sinasabi iyon.

“For the record, Gian, I know you’re a bright person. Pero… bakit mo hinahayaang masira ang buhay mo? Ang payat payat mo na!” At itunuro niya pa ako.

“Akala mo ba masaya akong nakikita kang nagtatrabaho sa fastfood restaurant? And now you are destroying yourself by allowing some uncultured dick into your life. Hindi ka pinalaking tanga para pumatol lang sa gagong ’yan!” Sigaw niya.

“Kuya, umalis ka na! Hindi ko kailangan ng awa at sermon mo. Noong umalis ako ng bahay, noong pinili kong mabuhay mag-isa, wala kayong narinig sa’kin. Hindi ako nagreklamo kahit ang pangit pangit ng trato niyo sa’kin sa bahay. Never napansin nina mama at papa ang mga achievements ko dahil sa’yo. Lagi akong ikunukumpara, kuya. Alam mo ba ’yong pakiramdam na hindi na-appreciate? Ginawa ko naman lahat para mapansin ako pero lagi na lang ikaw at si James ang magaling. Ako, okay lang akong mag-birthday ng mag-isa. Kada birthday ko, ni isa sa inyo never akong binati. Walang nakakaalala ng espesyal na araw ko. Ang sakit, kuya. Tapos si Tephen, ’yong nag-iisang taong tumulong sa’kin para makabangon; ’yong nag-iisang taong naka-appreciate sa’kin sasabihan mo lang ng gago? You’re maybe an engineer and my kuya by blood pero I don’t think you have the rights para sabihin siya ng gago!” Bulalas ko at hindi ko na napigilan na hindi umiyak at maglabas ng sama ng loob.

Natigilan si kuya dahil sa sinabi ko. I know, mali ang sumagot at lumaban sa mas nakakatanda pero sobra na e.

“I’m sorry, kuya pero umalis ka na!” Bulalas ko pa and I saw how apologetic his eyes were. And without any word, umalis si kuya and I felt Tephen’s arms hugging and embracing me to core. Simpleng yakap lang ’yon ngunit alam kong napapagaan niya ang loob ko.

Itutuloy….

Chapter XV

—-

In my core memory and in my entire life, I know that my family hates me. I remember a scenario during my elementary days where I was locked inside my room by my parents for being a top two student. Kuya Gabi, on the other hand were praised because he got accepted on his chosen university. He got to study civil engineering for free because he’s a genius. He got accelerated twice, something that I cannot do or equalize.

Behind my closed door, rinig na rinig ko ang papuri ni mama at papa kay kuya.

“Proud na proud kami sa’yo, anak. You’re a blessing!” Sabi ni mama iyon habang ako, hindi ko alam kung kailan nila ako tatawaging anak.

Simula noon, kapag nalalaman ng parents ko na top two lang ako sa klase, nila-lock nila ako sa kwarto ko. Hindi nila ako pinapakain hangga’t hindi ako natututo ng lesson ko.

Dapat bang i-pressure ng mga magulang ang anak nila na mag-aral ng mag-aral? Hindi naman masamang maging top two, ’di ba? But for my parents, sobrang sama sa pandinig at sistema nila kapag sinabing top two.

May times na napagbuhatan ako ni papa ng kamay habang nanonood lang si James sa’kin. Grade 10 ako no’n while James was on his 7th grade.

“Bakit ba hindi maalis diyan sa kokote mo na hindi namin kailangan ng top two sa bahay na’to? Why aim for top two when you can easily snatched the rank one?” Sigaw ni papa.

“ Pa, point two lang naman po ang laman no’ng top one namin,“ nanginginig na sagot ko.

“Nagdadahilan ka pa? Did you think na magiging valid ’yon? Ke point one o point two, top one is top one!” Sigaw pa ni papa.

“Pa, babawi po ako,” sabi ko pero huli na dahil naramdaman ko ang sampal ni papa sa kaliwa kong pisngi at hindi pa siya nadalawa. He removed his belt at hinampas niya iyon at akin na parang wala siyang pakialam kung saan na lamang ako tamaan.

That day, nalaman kong wala naman sa top si James pero hindi nag-react si papa ng gano’n. Kapag sa’kin puro masasakit na salita, pero kapag kay James, okay lang.

“Sorry,” sabi ni Tephen. “Sorry that you felt neglected and belittled by your brother. Okay lang naman sa’kin na pagsalitaan niya ako ng masama. Kapag ikaw, ayoko,” aniya while holding my hand.

“Hindi. Hindi okay na pagsalitaan ka niya ng masama. Okay na sa’kin na ako na lang. Sanay ako. Sa ganoong way ako pinalaki ng mga magulang ko,” sagot ko at nakita ko kung paano gumuhit ang sakit sa mga mata ni Tephen.

Kung wala siguro si Tephen ngayon sa tabi ko ay baka kung ano na namang pananakit sa sarili ang magawa ko. Ilang beses ko na bang sinaktan ang sarili ko physically and emotionally?

“Do you know why I am obsessed with academic achievements?” Umiling siya.

“Kasi sa ganoong way ako pinalaki ng parents ko. Ayaw nila sa top two. Ayaw nila ng ganoon kaya nag-aaral ako ng mabuti para makuha ko ’yong simpleng recognition nila sa mga efforts ko. Baka kasi kapag nag-top one na’ko, hindi na ako ikumpara ni papa at mama kay kuya. Baka hindi na nila ako sabihan ng masasakit na salita, at baka tawagin na rin nila akong anak,” sabi ko at he hugged me.

“Hindi ko sinasabi ’to lahat sa’yo para kaaawan mo’ko, Tephen. I want you to be as competitive as you are…always. Huwag na huwag kang mag-gi-give way dahil lahat sinabi ko sa’yong uhaw ako sa academic at parent’s validation. Hindi ako matutuwa kapag nagpapalamang ka sa’kin dahil lang sa mga sinabi ko sa’yo. Ayoko ng gano’n.” And he nodded.

On normal days, masayang nagkukwentuhan ang lahat sa klase kapag may free time. Pero dahil dalawa ang major subject namin ay mas kailangang mag-focus ng lahat sa pag-aaral.

Ginawa na tuloy naming bonding ni Tephen ang pag-aaral at pagtambay sa library. Kapag naman may groupings ay madalas ay sa loob ng classroom na lang din kami gumagawa dahil para tipid sa oras at para nasa paligid lang din si Tephen.

Since na-educate naman lahat ng kaklase ko about sa same sex relationship ay hindi na sila nangulit pa at ramdam ko ang respeto nila sa’min ni Tephen. Most of the time, kapag nasa klase kami ay parang hindi naman daw kami mag-boyfriend dahil grabe ang batuhan namin ng facts and thoughts kapag may reporting at debate sa klase. We like competing with each other and nagpapasalamat naman ako dahil hindi niya ako hinahayaang makalamang sa kanya. Sabihin na nating may mga time na mas mataas siya at may mga times naman na mas mataas ako pero parati kaming patas madalas dahil parehas halos kami ng reference na pinagkukunan lalo kapag nagre-review kami.

In just a snap of a finger, our second semester finally ended.

Tephen and I landed on the same spot. Parehas kaming top student ng campus na mga GWA na 1.10. Sobrang proud ko sa achievement namin. Parehas na parehas kami ng grades. Sa isang subject lang talaga kami hindi mataas at sa Life and Work of Rizal pa talaga. Madalas kasi naming nakakatulugan ang klase namin na ikinainis ng prof namin. Tuloy, kahit perfect ang exam namin ay parang inatake na lang kami ng prof namin sa kard. Binigyan kami ni sir Santos ng 1.25 ni Tephen.

“Congrats, mga halimaw!” Sabi ni Melanie sa amin ni Tephen. Natawa tuloy ako sa terminong ginamit niya.

“Salamat!”

“Magpa-blowout naman ’yong dalawang TOP STUDENT diyan!” Pang-aasar ng naman ni Maricar.

“Kaya nga!” Si Diana.

“Sure!” Iyon ang sagot ni Tephen kaya napatingin ako sa kanya at sa mga kaklase ko na tila nagsilakihan ang tenga sa narinig.  Thirty-five kami sa klase.

“One thousand lang extra ko rito,” sabi ko kay Tephen.

“Ako na ang bahala,” sabi naman ni Tephen, but I refused to cooperate.

“Fifty-fifty. Hindi pwedeng ikaw na lang lagi ang gagastos,” sabi ko.

“If you said so,” aniya at kinuha niya sa’kin ang isang libong iniabot ko sa kanya.

After ng almost an hour, dumating si Tephen na may dalang limang box ng pizza at anim na litrong diet coke. Palakpakan ang mga kaklase ko nang makita si Tephen na kasama si Felix at Peter.

“Una na kami, bro, Gian. Congrats again!“ani Felix at kumaway naman si Peter sa akin nang mailapag na nila ang dala.

“Thank you, Tephen at Gian! ’D best kayo!” Sabi ni Diana na parang naglalaway na.

“Buddy’s, guys!” Sigaw ni Ivan at naghurumentado naman ang puso ko sa narinig. Mahal do’n.

“Tephen, pakilala mo naman kami minsan doon sa ka-team mo sa swimming,” entrada ni Maricar.

“Kaya nga!” Si Diana naman.

“Hindi napatol ang mga ’yon sa mga amazona!” Pang-aasaw naman ni Ivan kaya napanguso ang dalawa ay natawa naman ako.

Before everyone started to eat, the whole class took a group photo at masaya kaming lahat dahil walang bagsak sa’min. Even Ivy survived and I am so proud of her.

Moving forward, naka-five month na kaagad kami ni Tephen. Next semester ay junior year na namin sa college of mas kilala sa tawag na third year. Mayroon na kaming feasibility study at may thesis pa! Pwede pala iyong pagsabayin sa iisang sem.

Two months din ang naging vacation at ginugol ko iyon sa pagtu-tutor ng mga high-school students at pagtatrabaho sa gabi bilang crew. Noong monthsary namin ni Tephen ay sa bahay lang kami nag-celebrate. Pinagluto ko lang siya ng tuna pasta at masaya na siya roon. Minsan nga ay naisip ko kung okay ba talaga sa kanya pero kapag naman nakikita kong masaya siya ay naniniwala naman ako. Naipangako ko na lang tuloy sa sarili ko na kailangan kong mag-ipon para sa anniversary namin at babawi ako.

“Ito na nga po ang kalbaryo natin!” Banat agad ni Maricar nang matapos kaming i-review ni Sir Pasco about sa methods of research na naituro naman na noong first sem ng second year namin. Pinasadahan lang niya para ma-recall daw namin.

“Mababawasan na ang gala time ko nito! Nakaka-stress naman!” Reklamo naman ni Diana.

Ang dami ko pang narinig na reklamo hanggang sa tumahimik na nang pumasok ang teacher namin sa Feasibility Study.

Unang week pa lang ay ramdam ko na nag pressure sa paligid dahil by pair daw ang thesis at per group naman ang feasibility study. We’re free to choose our partner sa thesis, pero sa feasibility ay apatan bawat group. Swerte ko naman at ka-group ko si Ivan, Maricar at Tephen.

Sa thesis ay iniisip ko pa kung sino ang kukunin kong partner. Gusto ko sanang si Tephen pero baka ayaw niya.

“Thesis partner?” Sabi ni Tephen na parang nababasa niya ang nasa isip ko.

“Next week, you need to submit five titles with chapters one to three. That’s all and class dismiss!” Sabi ni Sir Pasco.

“Ang dami!” Reklamo ng mga kaklase ko pero mas nagdomina ang boses ni Maricar.

Hindi na nawalan ng reklamo. Napangiti na lang tuloy ako sa thought ko na iyon. Totoo naman talagang masyadong marami ang lima para sa isang linggo. Pero wala naman kaming choice kundi mag-comply. Ayaw naman kasi naming bumagsak.

“Let’s talk about our research tomorrow,” sabi ni Tephen and I agreed.

Sa totoo lang ay may drafts na’ko ng mga possible title at ipapakita ko na lang iyon bukas kay Tephen.

Days went by and ang mga akala kong normal na araw lang ay hindi pala. My work schedule was changed again. Wala na’kong off ng Wednesday at Saturday. Lahat na ng off ko ay Sabado at Linggo and I didn’t tell it to Tephen.

Dahil akala ni Tephen na may pasok ako ng Saturday ay naisipan kong supresahin siya. Nasakto pa umuwi siya kaya makakabili pa ako ng libro na ibibigay ko sa kanya tomorrow; saktong six monthsary namin. While looking for books, a saw familiar figure from a far. Nakangiti siyang nakikipag-usap sa kung sino at nang makumpirma ko kung sino ang taong iyon ay gumuhit ang kirot sa puso ko.

It’s Julia and Tephen.

Hanggang ngayon pala ay may komunikasyon pa sila at kung hindi ko nakita ay hindi mo malalaman.

Ang sweet pa nilang magtawanan habang nakatingin sa mga hawak nilang romance book.

“Ikaw talaga, you know how much I hate romance book,” sabi ni Julia.

“Likewise,” sabi ni Tephen at mabilis pa sa alas kwarto akong nagtago sa isang children’s book section at pinanood ko lang sila at pinagkinggan.

“Romance is not really my thing. Na-recommend ko lang dahil baka gusto mo,” sabi ni Tephen.

Dapat bang gambalain ko na sila o baka naman paranoid lang ako? Wala naman sila sigurong ginagawang masama. May tiwala ako kay Tephen. Alam kong hindi niya ako magagawang saktan.

Itutuloy…

Chapter XVI

—-

I am someone who loves to endure and hide pain at kapag hindi na talaga kaya ay sumasabog ako. I tried retracing my steps on where I am heading to pero parang nawawala ako. I am lost.

I trusted Tephen with my heart. Noong unang beses na itinago niya sa’kin ang tungkol kay Julia ay tinanggap ko pa rin siya. Akala ko one of these days ay magkukwento na siya patungkol sa naging dinner niya ng with the same girl na ang paalam miya ay family dinner.

I erased the first time e, pero itong second time, natatanga ako. Parang ginagago na niya ako. Paano ba nagagawa ng mga tao ngayong saktan ’yong taong buong-buo ang tiwala sa kanila? Hindi ba nila alam ’yong pakiramdam ng niloloko?

One morning, nagising na lang ako na parang kaya ko na. Nagising ako na ayoko ng idepende ang lahat kay Tephen, lalo na ang kasiyahan ko.

I realized na masyado na pala akong dependent kay Tephen. Masyado na pala siyang naging sentro ng buhay na hindi naman dapat.

“With these five titles na ginawa ko, I’ll explain everything para mas madali.” Panimula ko kay Tephen. He just carefully sat in-front of me kaya nagsimula na ako.

“Unang title ay nag-e-aim na i-measure ang dami ng mga employed na LGBT sa mga government institutions or agencies dito sa’tin, especially, sa educational set-up at aim din ng study na ito na tingnan ang equal rights like promotions and or recognition.” I gulped and continued.

“Next study ay nag-e-aim na malaman ang marketability ng kangkong chips sa lugar natin. Pasok din do’n ang pag-measure ng client satisfaction at acceptability ng nasabing produkto,” saad ko.

“Next ay ang role naman ng good governance sa managerial set-up ng specific institution.” Nag-iwas ako ng tingin sa kanya.

“Sunod naman na title ay para sa pag-alam ng epekto ng age, gender, sex and educational ng background ng isang tao sa hiring and promotion.” Ito ang pinakagusto ko. Simple lang.

“Last title naman ay patungkol sa pag-determine ng employment rate ng mga graduates dito sa campus natin under BS Management.” Sabi ko pa.

“Ikaw, ano’ng gusto mong gawin natin na study?” Tanong ni Tephen.

“Doon ako sa pang-apat,” sagot ko.

“Likewise. Iyon na lang ang gawin natin,” sagot naman ni Tephen at inayos ko na ang dala kong laptop at tumayo na’ko at iniwan ko na siyang mag-isa.

Ganito ang ginagawa kong pasakit sa kanya. Hindi ko na siya pinapatulog sa bahay. Hindi ko na rin hinahayaang ihatid niya ako o sunduin. Lagi akong naka-bike para mas tipid.

“May nagawa ba’ko?” Tanong ni Tephen and I just ignored him.

“Marami pa’kong gagawin, Tephen. I need to finish my reviewer. And if you have nothing more to say, mauna na’ko,” pagpapalam ko.

I didn’t look at him. Hindi ko na rin siya hinayaan pang makapagsalita dahil iniwan ko na siya.

Nagtuloy ng ganoon ang senaryo namin ni Tephen. Napansin din iyon ng mga kaibigan at kaklase namin pero hindi ko in-entertain ang mga tanong nila.

“May nagawa ba’ko?” Tanong ni Tephen.

“You ask yourself, Tephen. May ginawa ka ba?” Sagot ko naman pero umiling siya.

“Oh wala naman pala eh. Ano’ng problema mo?” Sarkastiko kong sagot.

“Why are you being like this?” Iyon naman ang sabi niya. “I don’t get you. Hindi ko alam kung saan nagmumula ’yong galit mo sa’kin,” aniya pa.

Wow ha? Sa kanya pa talaga galing ’yon.

“When did I say I’m mad?” Sabi ko naman.

“You didn’t say anything, but your action says otherwise,” aniya.

“Bakit, napapagod ka na ba? Kapag ayaw mo na, pwede mo na’kong iwan, Tephen. Hindi ako magmamakaawang umalis ka!” I don’t know kung bakit ko nasabi iyon pero nakita ko sa muka niya ang pain.

“I will never leave you,” aniya.

“Sabi mo lang ’yan, Tephen. Kaya kung wala ka ng sasabihin pa, aalis na’ko. Mag-training ka na,” iyon na lamang ang nasabi ko bago ko siya malungkot na iniwan.

Ang dami ko pang gustong sabihin sa kanya. Gusto ko pang sumagot at magsabi ng mga masasakit na salita dahil sa mga ginagawa niya na akala niya ay hindi ko alam. Hindi naman ako tanga para hindi sila pagdudahan no’ng Julia na’yon. Ang saya-saya niya sa taong ’yon habang ako, halos hindi na makatulog sa kakaisip sa kanya.

I know, I said something na nakasakit sa damdamin niya pero deserve ko rin naman sigurong malaman ang totoong score sa pagitan nilang dalawa no’ng Julia na ’yon. Magtapat siya kung mayroon para mapalaya ko siya at kung wala naman ay mananatili ako. Ayoko ng naglilihim sa’kin. Ayoko ng ginagago ako.

The next day, I occupied myself with something productive. Nag-aral lang ako ng nag-aral until dumating ang midterm exam kung saan na-perfect ko lahat ng exam. Pinuri at pinalakpakan ako ng marami pero malungkot ako dahil ilang linggo na rin kaming hindi nagkakausap ng maayos ni Tephen.

Pride. It’s my pride that hinders me from saying my sorry. I really felt sorry for everything I said pero hindi ko rin naman masisisi ang isip ko na isiping niloloko ako ni Tephen.

Tomorrow will be our 7th months of being in a relationship kaya nang sumapit ang monthsary namin ay nagluto ako ng afritadang manok kahit kapos ako dahil kakabayad ko lang ng rent at kakabili ko lang ng bagong libro.

Packed lunch at simpleng iced tea ang dinala ko sa campus bago ako pumasok. I texted him that I cooked his favorite.

To: Tephen

Mag dala akong packed lunch. Sabay tayong kumain.

He did not respond kaya sumakay na ako sa bisikleta ko ay nagtungo ako papasok ng iskwelahan.

Everything seemed normal until I saw Tephen. He greeted everyone except me. He really knows how to hurt me and okay lang naman iyon. Gaya ng umagang iyon ay hindi na’ko nag-expect pa na sasabayan ako ni Tephen. I just gave the food I brought sa aming campus guard at kumain akong mag-isa habang umiiyak sa bleachers kung saan walang mga tao.

I didn’t expect this day to be this drastic until. Hindi ito tungkol lang sa hindi pagbati ni Tephen. Hindi rin ito tungkol lang sa kung ano’ng bagay na mababaw. Ang sa’kin, pakiramdam ko ay tinanggal na niya ako sa mga listahan ng mga importante sa kanya. Parang sanay na sanay siyang manakit.

Yes, pinasakitan ko siya. Yes, alam kong nasaktan ko siya sa mga naging actions ko nitong mga nagdaang buwan and somehow, baka naman talagang deserve ko. Ang hirap hirap ko sigurong mahalin. Ang sama-sama ko. I expected him to be a faithful as I am; as I was kahit hindi naman dapat.

I am blaming myself.

Whole day ang sakit ng puso ko kaya kahit may group activity kami ay sinusumpong ako ng lungkot. Siguro ay dapat kong matutunan na alisin na siya sa sistema ko dahil kapag lumala pa ito ay baka mas lumalim lang din ’yong sakit.

“Here’s my paper. Kayo na lang ang mag-report,” sabi ko kay Melanie at Maricar na kagrupo ko sa Good Governance.

“S-sige pero parang mas maganda na ikaw ang mag-report,” sabi ni Maricar.

“Kapal naman ng muka natin kapag gano’n. Tayo na ang mag-report nito bukas. Si Gian na nga ang gumawa eh,” pagsabat ni Melanie na sinang-ayunan naman ng huli.

Natapos na lamang ang araw at hindi man lang ako tinapunan ni Tephen ng lingon o tingin. I just silently and secretly watched him train. He’s still have the body I once adored and the way his body move while swimming is glorious as always.

Tuloy ay naisipan ko na lamang na umuwi na at nag-send ako kay Tephen ng huling greetings ko.

To: Tephen

Happy 7th monthsary. Ingat ka parati.

Iyon ang message na sinend ko sa kanya at nagdumali na akong sumakay sa bisikleta ko.

Akala ko I should feel sorry sa mga nagawa ko kay Tephen pero nang sumapit ang gabi kung saan kakauwi ko lang galing trabaho ay nakita ko ang kaniyang motorsiklo sa ’di kalayuan at kitang-kita ng dalawa kong mga mata kung paanong pumulupot ang katawan ng babaeng pinagseselosan ko sa bewang ni Tephen. Hindi man nila ako kita ay kita ko naman lahat. Akala ko ako lang ang aangkas kay Tephen at yayakap sa kanya pero mali na naman akong tao.

I am done. I really am.

Buong gabi kong inisip lahat ng sasabihin ko kay Tephen at buong magdamag din ang umiyak. Nakakapagod magmahal ng maling tao. Sinaid na’ko ni Tephen. Sinaid na niya lahat ng tiwalang mayroon ako sa kanya. Imposible namang magkaibigan lang sila, ’di ba? Third time na eh. Third fucking time!

Hindi naman ako demanding na tao. Hindi ako nag-demand kailanman sa relasyon namin. Siguro ay talagang nakakapagod lang akong mahalin at na-bored na si Tephen sa ugali ko. Sabagay, kapag monthsary namin, hindi ko man lang siya mabilihan ng gusto niya. Relos lang ang nabili ko sa kanya, silver pa tsaka thumbler at the rest ay puro lutong pagkain ko na. Nakakasawa rin siguro akong suyuin dahil sa pride ko. Ako kasi ang tipo ng tao na umiiwas sa lahat kapag galit ako; kapag nagdadamdam ako. Pero bakit hindi ako nagawang suyuin man lang ni Tephen ng mas matagal? Akala ko ba ay mahal niya ako?

I slept dahil sa nakakapagod na pag-iyak.

Kinabukasan ay hindi ko isinuot ang necklace na bigay ni Tephen. Balak ko na iyong ibalik sa kanya kapag nagkaroon ng pagkakataon.

“Pugto ang mata mo,” puna ni Melanie habang kumakain kami.

“Contact lense,” iyon ang palusot ko at nagpatuloy na lang kami sa pagkain.

“May ginawa ba sa’yo si Tephen?” Tanong pa niya.

“Hindi ko na kayo nakikitang nag-uusao kahit noong nagawa tayo ng feasibility study. Nagsasalita nga kayo pero hindi kayo directly na nag-uusap. Hindi na rin kayo sabay na kumakain. Do you think hindi ko napapansin na may something na sa inyong relasyon ni Tephen?” Sabi ni Melanie na parang nagtatampo. Eversince kasi na naging kami ni Tephen ay hindi ako nagkwento sa kanya. Sinasarili ko lang lahat.

“I think he’s cheating on me.” At pumiyok ako.

“Tang inang Tephen ’yan. Gago!” Nanggagalaiting sambit ni Melanie.

“Hindi ’yan think lang, Gian. Alam kong may laman ang mga sinabi mo,” aniya. “Kailan mo pa nalaman na niloloko ka?” Tanong pa niya.

“Tatlong buwan na,” sabi ko.

“At hinayaan mo lang na lokohin ka?” Nanggagalaiti niyang tanong. “Akala ko ba matalino ka? Bakit ka nagpapagago?” And she got me. Naramdaman ko tuloy bigla ang  paghapdi ng mga mata ko na indikasyon ng papatak kong mga luha.

“I’m sorry. Hinayaan kong magkaganito lahat,” sabi ko and for the first time, hinayaan kong ipakita ko kay Melanie na mahina ako.

“Kilala kitang makipagrelasyon kay Tephen kasi kita ko na sumasaya ka sa kanya pero kapag malungkot na naman ’yong mga mata mo gaya noong umalis ka sa inyo at gaya noong birthday mo, ayokong panoorin ka lang na nagkakaganyan,” aniya and she hugged me.

“Pag-isipan mo kung hihiwalayan mo na. Kung saan ka, doon ako. Pero kung tatanungin mo ako, gusto kong hiwalayan mo na ’yong gagong ’yon!” Sabi pa niya.

In Melanie’s arms, I found myself being fragile. Sa mga yakap niya, hinayaan kong maging mahina ako.

“Salamat, Melanie!” Sabi ko na lang.

“No need to thank me. Grade school pa lang magkaibigan na tayo. Grade school pa lang alam kong malakas ka at malalampasan mo rin kaagad ’to. Kaya cheer up at huwag mong hahayaang talunin ka ng lungkot. Hindi naman iisa ang tao sa mundo na tatanggap sa’yo. Ang daming may gusto sa’yo, lawakan mo lang ’yong mata mo at pakiramdam. Huwag puro libro at notebook. Get a life,” aniya.

“Thank you!” Bulong ko sa kanya.

Sa mga sinabi ni Melanie ako natauhan. Sa mga salita niyang hindi ko in-expect na magbubukas sa’kin na dapat kong unahin ang sarili ko.

Marami na’kong pinasan at pinagdaanan para lang magpadurog sa tao lang.

Kaya kinahapunan ay hinintay kong matapos ang training ni Tephen. Wala rin naman kasi akong duty mamaya.

“Can we talk?” Kalmado kong tanong and for the first time ngayong buwan ay tinapunan na niya ako uli ng tingin.

“Babalik ko lang ’tong mga gamit mo,” sabi ko at iniabot ko sa kanya ang isang malaking paper bag.

He looked at it and looked back at me.

“What did you mean by this?” Tanong niya.

“I gave-up, Tephen. Hindi ko na kaya ’yong treatment mo. Hindi ko na kayang maging parte pa ng buhay mo. I know, you deserve someone better and I am not that person. Nandiyan sa bag lahat ng binigay mo including the necklace at ’yong mga damit na naiwan mo sa bahay pati na rin ’yong mga food container. Wala akong itinira pati na rin sa sarili ko kaya salamat sa pitong buwan, Tephen. Salamat sa pagbubukas ng panibong yugto ng buhay ko. Thank you for making me believe in love, and thank you for making me feel like I really am special!” Hindi ko na napigilan na hindi pumiyok dahil sa pagpipigil ko sa sarili ko na hindi maiyak.

Ayokong maging victorious siya dahil sa pag-iyak ko kaya hangga’t kaya ko ay hindi ako iiyak.

“Why are you leaving me?” Malungkot niyang tanong habang nakahawak sa forearms ko.

“Hindi na kita mahal.” I lied.

“Tell me that you’re lying, Gian,” malungkot niya uling tanong at may kataasan ang toni niya.

“No. Ayoko na, Tephen kaya please…let me go,” pagmamakaawa ko at tinanggal ko ang kamay niya sa forearms ko at niyakap ko siya ng mabilis at nag-flashback  sa’kin lahat kung bakit mahal na mahal ko siya.

After giving him a hug, I gave him a smile and that smile is the most difficult smile I did in my entire life.

Ayoko ’tong gawin pero this chapter is close. No more Belen and Bartolome story.

I am signing off.

Itutuloy….

Chapter XVII

—-

In life, we know how to start things and yet we don’t know how to end it. As for me, I believe, that letting Tephen go is one of the biggest decisions I have ever made in life.

Slowly, but surely I’ll make myself happy again someday.

“Since si Tephen at Gian naman ang gumawa lahat nitong feasibility study natin, hindi na natin sila pag-aambagin,” sabi ni Maricar kay Ivan.

“Okay lang sa’kin. First time kong magka-uno!” Sabi ni Ivan.

I just nodded and I began reading my reviewer. Finals na rin kasi namin sa ibang subject. Tapos na rin ang thesis namin ni Tephen kaya wala ng reason parq mag-usap pa kami. Next sem na uli kami gagawa ng remaining chapters na natitira.

“Congrats pala, bro!” Sabi ni Ivan kay Tephen at hindi ko na sila tinapunan pa ng tingin.

The whole class knew that Tephen and I ended our relationship last month at walang nagtanong at nangulit dahil parehas kaming ayaw pag-usapan iyon. Sa klase at never ko siyang tinitigqn or tinapunan man lang ng pansin. Nakakausap ko lang siya kapag gumagawa kami ng thesis at kapag sumasagot kami ng mga tanong.

Hindi gaanong madaling makalimutan at alisin sa puso ko si Tephen kaya kung tatanungin niyo ako kung mahal ko pa siya, oo lang at oo ang sagot ko. Pero dahil wala na kami ay sinisimulan ko ng ayusin lahat. Sinisimulan ko na ring tanggalin siya sa sistema ko.

From: mama

It’s my birthday tomorrow. I’ll expect you to come. I miss you, Gian.

Text iyon ni mama sa’kin and I became really emotional. Dahil ayokong makita ng mga kaklase ko na umiiyak ako ay sinubsob ko ang muka ko desk ko na may bag at malayang pumatak ang mga luha ko.

First time akong i-text ni mama na hindi niya ako sinesermunan. I never felt this happy before.

After wiping all my tears away, I slowly regained my composure.

“Ayos ka lang ba?” Tanong ni Melanie na nasa tabi ko na pala. He gently caressed my back at ramdam kong for comfort iyon. Hindi ko tuloy maiwasang mapatingin sa paligid at nahuli kong nakatingin sa akin si Tephen and he looked worried kaya nag-iwas ako agad ng tingin at pumaling ako kay Melanie.

“Ayos lang ako,” at ipinabasa ko sa kanya ang text message ni mama sa’kin.

“I am so happy for you!” And she gave me a hug. Nakita ko tuloy si Tephen at nakita ko ang galit sa mukha niya.

Kinagabihan ay nag-decision ako na pupunta ako sa bahay para sa birthday ni mama kaya paglabas ko ng trabaho ay bumili ako ng mamahaling relos na nagkakagalaga ng apat na libo at balak ko iyong ibigay kay mamq.

All night, magkahong kaba at excitement ang naramdaman ko. Ang tagal ko na kasing hindi umuuwi sa bahay.

“Good luck on your date!” Pang-aasar ni Melanie at hindi ko alam kung bakit niya ’yon sinabi. Tuloy ay napako ang tingin ko kay Tephen na galit ang muka at seryoso siyang nakatingin sa akin. Hindi siya nag-iwas man lang ng tingin and I made me confused. Why is he acting this way? He’s not jealous, isn’t he?

Hawak ang paper bag na naglalaman ng regalo ko kay mama ay minabuti kong suriin ang aking sarili. I am wearing a simple white long-sleeves na ipinailalim ko sa aking simpleng maong pants. Naka-white na sneakers din ako.

After I rang the doorbell, I saw James opening the gate for me.

“Kuya Gian!” Aniya and he hugged me as if he missed me. I just tap his shoulder and I smiled at him.

Mabigat ang dibdib ko nang makapasok akong muli sa tirahan na kinalakihan ko.

“Ma, pa, good evening po!” Magalang kong bati sa mga magulang ko. Nagmano pa ako sa kanila. I saw my parent’s reaction. Siguro ay hindi nila inaasahan na darating ako. Hindi naman kasi ako nag-reply sa text message ni mama.

My father has had his unapologetic look while my mother gave me a welcoming smile.

“Happy birthday po, ma!” Sabi ko at iniabot ko kay mama ang paper bag na dala ko.

“Thank you, Gian! Nag-abala ka pa,” nakangiting sabi ni mama.

Kumpleto kami sa bahay. Nandoon ang iba naming kamag-anak sa entertainment area namin at ang iba ay nasa built-in kubo sa likod.

“Talaga bang in-invite mo pa ang batang ’yon, Amanda?! Hindi ka ba nasusuklam man lang?” Tanong ni papa kay mama habang nasa kusina sila. I heard it all. Alam ko namang may masasabi at masasabi sila sa’kin.

“Tumigil ka na nga, Armando. Can’t you just be happy na kumpleto ngayong kaarawan ko ang mga anak natin?” Sagot naman ni mama.

My father went silent and that moment, I saw my oldest brother—kuya Gabi.

“Oh, Gian, kanina ka pa? Ano’ng oras ka dumating?” Tanong niya sa akin.

“Kani-kanina lang,” iyon ang sagot ko kaya naman narinig kami ng parents namin na nag-uusap.

“Oh Gabi, nasa’n na ang mga pinsan mo?” Tanong ni mama.

“Nako, mga nag-iinom na po sa likod,” magalang na sagot ni kuya.

“You should bring Gian with you. For sure, he missed them,” suggestion ni mama kay kuya.

“Nako, hindi na po. Tatapusin ko lang ang pagkain ko at aalis na rin po ako kaagad,” sagot ko naman at nakitq ko ang pagguhit ng lungkot sa mga labi ni mama. Something that I never seen before kapag kausap niya ako.

“Hindi ka na ba talaga magtatagal? Pinalinis ko ang kwarto mo kanina,” sabu pa ni mama.

“Sa susunod na lang po siguro,” sabi ko at bumalik na ako sa dining area at kumain ako kasabay si James na busy sa pangungulit sa’kin.

“Kuya I took the entrance exam last month and I saw your name on the bulletin board of your school. Top one ka pala sa campus. Grabe!” Pagsasalaysay ni James.

“Really? That’s very Belen!” Sabat naman ni kuya, but I did not speak dahil in-enjoy ko ang pagkain ko ng carbonarq.

“Yes, kuya. Consecutive semester. He’s a dean’s lister!” Si James na ang sumagot.

“Mani-mani na lang sa kuya Gian mo ’yon kaya kapag ikaw na, do your best,” sabi pa ni kuya Gabi and James agreed.

“Kuya, nakapasa ako sa entrance exam and I decided to take the same degree program like yours,” sabi pa ni Gian sa’kin.

“Akala ko ba mag-bo-broadcasting ka?” Si kuya ang nagsalita.

“I’m not confident, kuya. Mas nakikita kong mag-e-excel ako sa business course,” sagot naman ni James.

After a while dinaluhan kami ng parents namin and they talked about kuya’s plan. Gusto nilang i-renovate ang bahay at mas palawakin dahil nabili na pala ni kuya ang bakanteng lote sa tabi namin.

“Mauna na po ako, ma, pa,” sabi ko sa kalagitnaan ng pag-uusap nila.

“When did you start being rude, Gian? You never really know how to pay respect. Can’t you at least appreciate what your kuya Gabi is doing for us?” Sabi ni papa.

“Aalis lang po ako. Wala naman po akon sinabing masama. Dapat po ba akong makinig sa plano niyo eh hindi naman na po ako rito nakatira, ‘di ba po?” Sagot ko and I saw kuya Gabi and mama’s face. Sadness is written on their faces; even on James’.

“Hayaan mo na ang anak mong umalis, Armando. Malaki na siya at alam kong kaya na niya ang sarili niya,” sabi naman ni mama.

“Kaya natigas ang ulo ng batang ’yan eh!” And papa walked out.

“Ihahatid na kita,” offer ni kuya.

“Hindi na, kuya. Magko-commute na lang ako. May masasakyan pa naman,” sagot ko.

“Sige na, Gian; magpahatid ka nq sa kuyq mo,” sabi ni mama kaya wala akong choice.

Bago rin ako umalis ay bumati ako sa mga pinsan ko at ganoon din sa ilan kong mga tito at tita na busy sa pagkanta at pagsasaya sa likuran ng aming bahay.,

“Ma, happy birthday po uli!” Sabi ko and she gave me a hug while papa ignored me like he always does.

“Salamat sa pagpunta, Gian at salamat din dito sa relos. Sana ay dumalaw ka pa rin dito paminsan-minsan. Tahanan mo pa rin ito. Always remember that,” sabi pa ni mama.

“Kapag may free time po. Sige na po at mauuna na po ako,” sagot ko. Nagpaalam din ako kay James at ganoon din kay papq.

“Alis na po ako, pa.” Sabi ko at hindi na ako naghintay pa ng sagot niya.

“Sorry about last time,” sabi ni kuya while driving.

“Okay na, kuya. Don’t pretend that you’re sorry. Wala na rin naman kami. Wala ka ng pupunahin sa’kin,” malumanay ngunit may diin kong sagot.

“I know that I am not in the place to judge you and that guy, but trust me, I regret evert single words I said on that night,” sabi ni kuya.

Silence. Binalot ng katahimikan ang naging byahe namin dahil ayoko rin naman kasing makipag-plastic-an. Ayokong lokohin ang sariki ko na okay kami. We’re not really close. Matagal na panahon na.

“If you need anything, just let me know, Gian. I am your oldest brother at willing akong tulungan ka,” aniya nang makarating kami sa apartment ko.

“Sige, kuya. Salamat sa paghatid. Ingat na lang,” sabi ko bago ako tuluyang pumasok sa apartment ko.

And just when I thought I had a good day, doon ko nakitang sira ang lock ng pintuan ng apartment and someone is inside.

Itutuloy….

Chapter XVIII

—-

After picking-up a stone, I gently opened the door and to my surprise, walang tao. Hindi nagalaw ang mga mahahalagang gamit ko. I checked everything and I reported everything to the landlord.

“Nako, buti na lamang talaga at walang nawala. Salamat pa rin sa Dios!” Sabi ng landlady na si ate Stella.

“I-double lock mo sa loob ha. Nai-report ko na sa Barangay at roronda raw mamaya ang mga tanod kaya makakatulog ka pa rin ng maayos,” bilin ni ate Stella.

Eventually, hindi ako nakatulog ng ayos. Instead of thinking about my safety, mas inisip ko kung bakit ganoon kabait bigla si mama sa’kin gayo’ng dati ay halos isuka na niya ako at kasuklaman. I didn’t regret leaving at hindi ko rin inasahan na pati si kuya Gabi ay babait sa’kin.

Before I leave the apartment, I realized that my bike is missing. Mas mahal pa ’yon sa tuition ko per sem! Hindi pwedeng mawala ’yon! Kaya pala hindi nawala ang laptop ko at iba pang mahahalagang gamit dahil ang gravel bike ko ang kinuha. It’s worth 57k. Hindi iyon mapupulot at basta-basta pwedeng kitain sa isang araw!

Out of frustration, I write a written report and I also attached some pictures. Kahit pala nasa loob na ng bahay nakukuha pa rin.

“Ate, Stella you know how important that bike is. Ayon ang pinaka-means ko ng transportation kaya sana ay mahanap,” sabi ko habang nasa Barangay kami to report what happened.

The barangay officials in our area assumed na maibabalik kahit alam kong mababa ang percentage na maibalik.

With a broken heart I wished that I can still find my bike. My precious bike.

Commute. I am not fan of commuting. I rarely ride a jeepney or other local transportation vehicle. Kapag kayang bike-in ay nagba-bike ako.

For the first time in my third year life, muntik na akong ma-late. Wala na nga akong pera, nawala pa ang bike ko.

After our first subject, I took the courage to stand in-front of my classmates and ask for help.

“Guys, before we leave this classroom, spare me at least two minutes,” sabi ko and I got everyone’s attention.

“Last night, someone trespassed inside my apartment and they took my gravel bike,” sabi ko kaya nagulat ang lahat. “You know how much I love my bike, guys. First year pa lang tayo gamit ko na iyon… kaya I am asking for your help. I sent pictures of my bike with different angles on our group chat,” sabi ko pa and they took the phone out and look at our gc.

“Kapag nahanap or alam niyo kung nasaan, I’m willing to pay five thousand pesos,” sabi ko kahit masasaid ako kapag nagkataon.

“Sige, sasabihan ka namin,” sabi nina Maricar habang ang iba ko namang mga kaklase ay sumang-ayon din.

To me, it’s not just about the price of my bike kundi dahil sa pinagsamahan at memories namin ng bike na iyon. Kapag malungkot ako, nagba-bike ako. Kapag masaya ako, nagba-bike rin ako. Kahit ano’ng emosyon ang dinadala ko, bike ko lang ang kasama ko kaya hindi ko kayang isipin na nanakaw ito sa’kin.

I looked at everyone’s face again. Some of them felt sorry for me, especially, Tephen. Alam niya kung gaano kaimportante ang bike na iyon sa’kin. He witnessed my love for that bike. Saksi siya kung paano ko linisin at alagaan ang bike na iyon. Saksi rin siya sa ilang masasayang pidal ng buhay ko kasama ang bike na iyon.

Dahil dalawa lang ang subject namin ay inabala ko ang sarili ko sa pag-scroll at pag-post sa mga online groups sa FaceBook and I even saw some similar bike na ibibenta online pero hindi naman iyon ang bike ko.

I went home with a broken heart. Parang nawawalan na’ko ng gana. And just as I thought na hindi na maibabalik ang bike ko ay nakita ko si Tephen na itinutulak ang bike ko pababa sa pick-up niya.

My tears began to fall as I walked towards my beloved bicycle.

“Saan mo nahanap?” I asked him while checking on my bike. Baka may nabago or tinanggal. Buti na lang at wala.

“Someone tried to sell your bike online and my cousin, who happened to be a police agent helped me. I sent him all the details and pictures you sent in our gc. My cousin transacted with the culprit and on-the-spot he captured the person who stole it,” aniya.

“Salamat ng malaki, Tephen!” Sabi ko dahil two hours pa lang ang nakakalipas ay naka-action na siya agad.

“I want my reward,” sabi niya kaya agad akong pumasok sa loob ng bahay para kumuha ng pera at iniabot ko iyon sa kanya at napangiwi siya.

“I don’t need the money. I want your hug,” aniya na ikinagulat ko.

“P-pero..” hindi ko na tinapos ang sasabihin ko dahil kumpara sa hug ay mas malaki ang mawawala sa’kin kapag hinayaan kong lamunin ako ng pride ko.

Itinabi ko muna ang bisikleta ko at hinayaan ko siyang yakapin ako. Tuloy ay napapikit ako sa higpit ng yakap niya sa’kin. It’s as if he longed for it for so long. Sa mainit na yakap niya ay nakalimutan ko saglit ang lahat, pati na rin ang mga ginawa niya sa’kin. I hugged him back. Because of what I did, lalo lang lumalim ang yakap niya at hinalikan niya pa ako sa leeg.

He gently removed his hands off of me. Ganoon din ang ginawa ko.

“I miss you, Gian,” aniya kaya naghurumentado ang puso ko. Hindi ko lamang ipinakita ang epekto noon sa’kin dahil ayokong mawala na naman ako sa track. Baka makalimutan ko na naman lahat. Baka makuha na naman niya ako.

“As much as I want you back, I also want to give you some time to think for yourself. Babalik ako, Gian. I will win you back. Ikaw lang ang mahal ko, Gian,” sabi pa niya and my heart pounded so quickly.

“Matagal na tayong tapos, Tephen. Naka-move on na’ko,” sabi ko naman.

“I didn’t ask if you’re still into me. I’m going to win you back and you can’t do anything about it,” sabi pa niya and he tapped my shoulder.

“Mag-iingat ka parati rito. Salamat sa yakap,” aniya sa wikang tagalog. “Make sure to lock the door from inside and eat healthy food,” aniya bago siya tuluyang umalis.

What are you doing to me, Tephen? Bakit mo pinapatibok ng ganito ang puso ko?

Itutuloy…

Chapter XIX

—-

Tinupad ni Tephen lahat ng mga sinabi niya. He began pursuing me at pansin iyon ng mga kaklase ko.

“Gian, nood ka ng laban ko. Kapag nanood ka, mas gagalingan ko,” sabi ni Tephen after ng una naming klase. Bukas na kasi ang laban nila.

“Go na agad!” Sabi ng mga kaklase ko na kinikilig.

“I’ll try,” iyon ang sagot ko.

“Manood ka na,” sabi ni Melanie.

“Asahan kita,” aniya.

Umani ng samu’t saring reaction mula sa mga kaklase ko ang paanyayang iyon ni Tephen sa’kin. Some assumed na kami pa rin and some assumed na nanliligaw uli ang ginoo sa’kin pero wala akong kinumpirmang kahit ano sa kanila. I do not want to give them the benefit of their doubts.

Together with my Ivan, Melanie, Maricar and Diana, pinili naming panoorin si ang swimming team ng aming school.

Tephen looked at me before wearing his swimming goggles.

“Ang sarap ni Tephen, gago!” Kumento ni Maricar na pinagsabihan naman ni Melanie.

“Bunganga mo, gaga!” Puna ni Melanie.

Totoo namang ang hot tingnan ni Tephen. Naka-swimming trunks kasi ang ginoo at kitang-kita ang hubog ng kaniyang magandang katawan at lalo na ang kaniyang abs. I secretly gulped. Napalunok ako ng laway sa ganda ng scenery.

Two-hundred meter medley race ang nilahukan ni Tephen and I prayed to God na sana ay manalo siya.

Sa mga hindi nakakalam, ang 200-metre individual medley is a race in competitive swimming in which swimmers compete in all 4 strokes (butterfly, backstroke, breaststroke, and freestyle) in one race, with each leg being 50 metres in length.

Naghanda na ang walong kalahok. Nakaramdam ako ng kaba kahit hindi naman ako kasali.

For the last time, Tephen looked at my direction and I gave him a smile and wave a him before I mouthed “laban!”.

Dikit na dikit ang laban. Parang ako ang kasali kahit na hindi naman ako ang lumalaban. I rise from where I was seated and I shouted Tephen’s name.

“Go, Tephen!” Sigaw ko at ganoon din ang ginawa ng mga kasama ko. I know he’ll make it kahit ako ang nahihirapan sa paglalangoy nila. From backstroke, butterfly, breaststroke, and freestyle ay kita ko ang grace sa bawat paglalangoy ni Tephen. Nakatutok lang ang mga mata ko sa kaniya. In the end, Tephen won with a record of 1:59:66.

I am more proud than any other person that’s around.

Everyone applauded.

After the awarding ceremony, Tephen, Felix and Peter walked to my direction.

“Congrats!” Sabi ko.

“Thank you!” And he hung his medal on my neck.

“The medal is for you. Salamat sa panonood,” sabi niya and I saw big smiles from the people around me.

I ended up giving him a hug which made him  really happy.

“Ang aarte niyong dalawa. Magbalikan na kayo!” Sigaw ni Maricar kaya napakamot ako sa ulo kahit hindi naman makati.

“Ikaw ang naghirap dito. Wear it and be proud,” sabi ko bago ko ibalik ang gold medal niya.

“Peter, Felix, congrats din sa inyo!” Sabi ko dahil tatlo silang lalaban sa nationals.

“Thank you, Gian!” Sagot ni Felix.

“Mine ka!” Pagsingit ni Maricar. Napakunot tuloy ang noo ni Peter.

“What did you mean?” Tanong ni Peter.

“Mine ka na!” Sagot ni Maricar at tumawa pa siya.

“Maricar!” Puna ni Melanie.

Natawa na lang tuloy kaming lahat dahil doon.

After ng laban ay nagyaya pang kumain sa labas si Tephen and everyone agreed. Panay pagpalipad hangin ang ginawa ni Maricar kay Peter na inulan naman ng pamumuna mula kay Diana at Melanie.

“Te, magkahiya ka naman. Halata namang hindi papatulan,” sabi ni Diana.

“Kaya nga kinakapalan ko na ang muka ko eh. You’ll never know!” Sabi pa niya bago isubo ang carbonara-ng nasa tinidor na niya.

“Pero maiba tayo, ang gagaling niyo kanina,” sabi ni Melanie.

“Si Tephen ang magaling. He break his own record; even the national record,” sabi ni Felix.

“Basta magaling kayo,” sabi ni Melanie na sinubuan ni Ivan ng spaghetti.

“Ang sasakit niyo sa mata ha!” Puna ni Diana sa ginawa ng magkasintahan.

“Lalo ka na!” Sagot naman ni Ivan kaya tumawa lang kami sa asaran.

Sa Filipino-Italian restaurant kami dinala ni Tephen dahil nagke-crave siya ng pasta. I had lasagna gaya ng kay Tephen habang ang sa iba ay puro carbonara at spaghetti na.

“Salamat sa treat, Tephen!” Sabi ni Ivan.

“Welcome,” ani Tephen.

Lahat kami ay nagpasalamat kay Tephen at nang maghiwa-hiwalay ay naiwan na akong mag-isa kaya naman akmang sasakay na ako ng jeep ay tumigil ang pick-up na parating ginagamit ni Tephen.

“Sakay na,” sabi niya.

“Hindi na. May masasakyan pa naman na jeep,” pagdadahilan ko.

“Punuan ngayon kasi rush hour. Baka hindi ka makauwi at makapasok sa work mo,” pagtatagalog niya.

I looked at my wrist watch and at the same time, sa mga dumaraang sasakyan. Wala nga namang masasakyang jeep sa lugar na ito dahil malayo-layo pa rito ang estasyon ng jeep kung saan pinupuno ang pampasaherong jeep.

“If you don’t want to….” Pinutol ko na ang sasabihin niya.

“Sasabay na’ko. Along the way lang din naman ang sa inyo eh,” sabi ko bago ako sumampa sa sasakyan niya at isinuot ang seatbelt.

His familiar scent touches my nose. Iyon na ata ang pinakapaborito kong scent sa mundong ito, ang amoy niya. Kahit nasa malayo siya, naaamoy ko na kaagad siya. Napakabango niya lang talaga and he’s not aware of that.

“What are you thinking?” Tanong niya.

“Nothing,” sagot ko naman.

“Are you still mad at me?” Panibagong tanong niya.

“I don’t think so,” sabi ko dahil mas galit ako sa sarili ko.

“I need to confess something,” sabi niya pa. “I still love you and it’s still growing day by day. I don’t know what you did to me that I can’t get over you,” aniya at natahimik na lang ako. Mahal pa rin pala niya ako.

“This feeling is not something I can shake off in just a single snap. You made me longed for you in a mystic way,” aniya kaya naghuhurumentado na naman ang puso ko.

Sinabi ko na sa sarili kong babakuran ko na ang puso ko at poprotektahan ko na ang sarili ko mula sa kaniya pero kung ganito siya, paano ako uusad?

After ng tagpong iyon ay naging mas sweet si Tephen. Nariyang dinadalan na naman niya ako ng packed lunch na siya mismo ang nagluto. Minsan ay nakikita ko siyang nakasunod sa’kin habang nagba-bike ako. Ilang beses ko na kasi siyang tinanggihan na ihatid ako.

“Alam mo, balikan mo na ’yan si Tephen,” sabi ni Maricar.

“Tingnan mo ang tingin sa’yo oh,” aniya and I looked at Tephen’s direction. He’s looking at me and he gave me a smile.

“See? Balikan mo na,” pagpipilit ni Maricar.

“Agree ako kay Maricar, Tephen. Someone like him deserves a person like you at alam kong alam mo kung gaano kataas si Tephen. Hindi lang siya basta mayaman. Matalino rin iyan gaya mo at alam mo ang kapabilidad niya pagdating sa pagbibigay ng importansya sa’yo. Allow him to win you back pero huwag mong hahayaang nakababa ang bakod mo. Babalik ka dahil mahal mo at hindi ka babalik dahil lang naaawa ka, ha? Payo lang ito pero sa tingin ko ay dapat ka ng maging masaya uli gaya noong paanong tumayo siya sa unahan para sabihing may relasyon kayo. Hindi lahat ng lalaki ay kayang gawin iyon,” mahabang pagsasalaysay ni Melanie and I got her point.

“Kain lang ng kain.” Sabi ni Tephen habang kumakain kami sa bahay. Kakatapos lang kasi naming gumawa ng Thesis. Wala naman talaga kaming gagawin na sa thesis dahil tapos na namin ang chapters 1-3. Ako lang ang gustong dito kami kumain.

“Tephen,” pagtawag ko sa pangalan niya.

“Hmm?” Sagot niya.

“Noong tayo pa, nag-cheat ka ba sa’kin? Be honest,” sabi ko and he kep his eyes on me. Naka-focus lang siya sa pagtingin sa’kin.

“Never. Not even once during and even after our relationship,” sagot niya.

“Who’s Julia?” Tanong ko na ikinagulat niya.

“She’s a good friend,” sagot niya. A good friend pala.

“Do you how much I hate it when someone is lying to my face, right?” Tanong ko.

“To be honest, I never cheated on you. Julia is really a good friend. We were introduced by my mother,” aniya.

“And you didn’t tell me na nakilala mo si Julia noong sinabi mo sa’kin na nagkaroon kayo ng family dinner. Still, naglihim ka and it’s a form of cheating; micro cheating to be exact. Paano mo ipapaliwanag ’yong nakita ko kayong bumibili ng libro? Ang saya niyong dalawa no’n. Ang saya-saya niyo habang ako, mamatay-matay sa lungkot,” pag-amin ko.

“I’m sorry. Hindi ko alam,” he responded.

“I even saw the two of you riding on your bicycle. Ang tindi no’n kung magkaibigan lang kayo kasi hindi ka ganoon sa iba mong mga kaibigang babae at hindi ka ganoon sa iba nating mga kakilala. Ako lang ang alam kong inaangkas mo sa motor mo!” Frustrated na sabi ko.

“Magsalita ka, Tephen. Gusto kong magkaroon ng linaw kung ano’ng ginawa ko para gaguhin mo’ko,” sabi ko pa.

“Alam kong nakakapagod ang ugali ko. Akala ko aamin ka about kay Julia pero couple of times… nahuhuli ko kayong magkasama. Ni hindi mo nga ako nagawang reply-an noong nawala ka noong isang tanghali,” sabi ko.

“I’ll explain everything,” aniya.

Ang dami mong time noon para mag-explain, Tephen. Pinagmuka mo pa’kong tanga. Bumawi ako sa’yo before kasi alam kong sumosobra na’ko sa pagpapasakit sa’yo. Alam kong sumobra ako pero ano’ng ginawa mo sa mga effort ko? Binasura mo lang. Madalas, guard ang kumakain ng mga pagkaing luto. Minsan sina Maricar. Pero madalas ay ako lang! Alam mo ’yong mga time na ’yon, sobrang busy mo. Isang sorry mo lang naman alam mong makukuha mo na’ko. Ang tagal mo pang tinago sa’kin lahat. Si Julia, kung kaibigan mo, eh ’di kaibugan mo! Ang punto ko lang naman ay kung bakit hindi mo man lang sinabi sa’kin ’yong tungkol kay Julia?“ Huminga muna ako.

“Kung sinabi mo naman ay mauunawaan ko, Tephen. Alam mo namang mahal na mahal kita, ’di ba?” Sabi ko pa.

“To make everything clear, Julia is just a friend. I never had any romantic feelings for her,” aniya.

“Ayoko ng marinig, Tephen. Sinabi ko lang ’yong side ko kung bakit ako napagod sa relasyon na mayroon tayo before. Noong kay Ivy, wala kang narinig sa’kin kasi alam kong hindi pa ako bahahi ng buhay mo no’n pero ’yong kay Julia, wala na. Natalo ako sa labang hindi mo alam. O sadyang hindi mo talaga gustong sabihin?” Sabi ko pa.

“I’m sorry, Gian. I never thought na nasaktan kita ng ganoon,” aniya. “I’m so selfish for not seeing your pain when in fact, I was with you all the time before.”

“Okay naman na’ko, Tephen. Gusto ko lang malaman kung bakit at ano’ng intention mo sa’kin ngayon. Kung sasaktan mo lang uli ako ay magtatago ka lang naman ng mga bagay na ikakagulo natin, itigil mo na. Kasi alam mo, kuhang-kuha mo’ko. Alam mong mahal na mahal pa rin kita at ayokong gamitin mo ’yong pagmamahal ko na ’yon sa’yo para lang saktan akong muli. Kaya be clear with your intention. Ayoko ng manghula at mag-overthink gaya ng ginawa ko noon,” sabi ko pa.

“I love you too, Gian. This time, I’ll make it up to you. I’ll fix the things I went missing. You never once failed to make me happy at to be honest, I really missed you,” aniya.

“Regarding my intention, I want you back. Balik ka na,” aniya.

“Tephen, kapag pinapasok kita ngayon sa buhay ko at ginago mo’ko uli, hinding-hindi ka na makakabalik,” sabi ko.

“What did you mean?” Aniya.

“Pinapatawad na kita, Tephen and let’s start again. Gusto ko rin namang maging masaya kasama ka. Just… don’t hurt me again…please.”

After I said those words, I felt his hug as he embraced me.

Hindi naman sa nagpapakamarupok ako. Hindi rin para sabihing nagpapakatanga na naman ako. I’m being rational. Mahal ko pa si Tephen at mahal niya pa ako. Why not give him another chance to prove himself, ’di ba? Hindi na kami pabata para magsayang pa ng oras. Kung sasaktan man ako ni Tephen, last chance niya ito.

Itutuloy….

Chapter XX

—-

Warning! Sexual scene and strong language!

Continuing a new chapter with Tephen is challenging. Minsan, inaatake ako ng trust issues ko. Pero nandiyan siya at binibigyan niya ako ng assurance na kailangan ko.

It has been awhile since I felt a genuine happiness. Alam kong medyo minadali ang phase na ito kung saan hinayaan ko ang sarili kong tanggapin si Tephen pero hindi ba’t ako rin naman ang magsa-suffer kapag pinatagal ko pa?

Natapos ang unang semester ng junior year ko sa college at muli ay parehas kami ni Tephen na nanguna sa buong department ng management at ganoon din sa buong campus sa sumatotal na markang 1.10.

Tatlong semester na lamang at matatapos na ang college life namin. Parang kailan lang talaga.

“Cheers to us! We survived another semester!” Sabi ko kay Tephen at hindi ko mapigilan na hindi siya yakapin. Dalawang linggo pa lamang kami ni Tephen at sa mga nagdaang linggong iyon ay mas lumalim ang effort na ipinapakita niya. He became more vocal as if he ayaw niyang mag-isip ako ng ikakagalit ko sa kanya at ikakasira ng relasyon namin.

“Cheers!” At niyakap ako pabalik ni Tephen.

We drank two bottles of flavored drinks at pagkatapos ay parehas kaming naligo bago kami matulog. Nakasanayan na niyang dito sa apartment ko matulog at lagi niyang ipinapakita at sinasabi sa’kin na masarap ang luto ko. Ubos niya palagi kahit sabi ko ay kailangan niyang mag-diet dahil malapit na ang nationals na pinaghahandaan nilang tatlo nina Felix at Peter. Kaya naman sa susunod ay puro gulay ang ipapakain ko sa kanya.

“Tang ina si Tephen at Gian, naghalimaw na naman!” Entrada ni Maricar sa unang araw ng aming ikalawang semester.

“Ano’ng mayroon?” Tanong ni Diana.

“Aba’y gold na naman ’yong dalawa. Parehas rank one sa buong department at pati sa school ranking! Relationship goal sana kaso waley naman sila!” Naiinis pa siya sa huli niyang linya kaya tinapunan na naman kami ni Tephen ng tingin ng aming mga kaklase. Wala silang alam.

“Ano pa bang bago sa dalawang ’yan e kumakain ata ng libro ’yang dalawang ’yan!” Kumento naman ni Diana.

“Pogi, mayaman, matalino! Saan ka pa?!” Si Melanie naman ang nagkumento.

“Kaya nga! Unfair naman! Ako nga maganda lang minsan palaisipan pa kung totoo.” Biro naman ni Maricar kaya naging tampulan iyon ng halakhakan ng marami.

“At least aminado kang hindi ka matalino,” puna ni Melanie.

“Si Ivy din naman ah!” Aniya kaya napatingin ako sa ex ni Tephen na si Ivy ma nakasalampak ang earphones sa tenga.

“Gaga ka! Marinig ka no’n!” Puna naman ni Diana.

“Kita mong nakasalpak na naman ang earphone. Paano ako maririnig niyan?” Ani Maricar.

New semester came with a lot of challenges. Pukpukan ang naging unang week ng aming semestre. Tatlo ang major subject namin at lahat iyon ay six units per subject. Plus dalawang minor subject na Philippine Literature at Banking and Finance.

“Tang ina si Sir Pasco, nauumay na ako sa muka no’n eh. Siya ang prof natin si PhilLit,” anas ni Maricar habang nakikinig kami ng seminar about gender and sexuality.

“Tapos siya pa ang speaker ngayon. Umay!” Kumento naman ni Diana.

“Quiet, girls!” Puna ni Melanie kaya tumahimik na ang dalawa.

Sa seminar ay wala namang masyadong nangyari. Nakinig lang kaming lahat dahil required at walang klase.

Ginugol ko ang free time ko kasama si Tephen. Nag-survey na rin kami sa malapit na LGU sa aming campus at hindi naging mahirap iyon dahil sa face card na mayroon kami ni Tephen. Hinihingan lang nila kami ng results or findings dahil vital din daw ang study namin sa study ng Gender and Development (GAD) sa Local Government kung saan kami nagko-conduct ng research.

“Ako na muna ang mag-e-edit, magpahinga ka na muna riyan. I know you’re tired,” sabi ko kay Tephen nang isang hapon. Kakagaling lang niya kasi sa training at may konting pinapa-edit lang ang thesis adviser namin na si sir Pasco.

“Thank you!” Aniya at humiga siya tabi ko hanggang sa unti-unti ko ng narinig ang mahina niyang hilik.

Nang matapos ko ang pag-e-edit ay pinanood ko lang na matulog si Tephen. Kinamutan ko muna siya at hindi ko na siya ginising para ihatid ako sa trabaho. I just prepared his food at nilabhan ko na rin ang uniporme niya para may suotin siya bukas. Nag-iwan na lang din ako ng note sa table kung nasaan ang laptop ko.

Aalis na’ko. Init mo na lang ang pagkain. Mwuah!

I lock the doorknob from inside bago ako umalis. Sakay ng bisikleta ay pumasok na ako sa trabaho. Sa counter ang duty ko ngayon at medyo hustle dahil ang daming mga estudyante ang nakatambay at talaga dumog ang nga customers. Hindi ko tuloy magawang i-chat si Tephen.

Dahil sa pagka-miss kay Tephen, I checked my phone and my supervisor saw me kaya agad ko iyong itinago.

Twice akong nahuli ng supervisor and before I leave ay kinausap niyq ako.

“I know you have life outside, pero hindi iyon reason para mag-cellphone ka while on duty. I hope this is the last time, Gian,” sabi ni Sir Jonathan na boss ko.

“I’m sorry, sir. I have no alibi,” sagot ko and he just nodded kaya umalis na ako.

Hindi naman iyon ang unang beses na napagalitan ako pero nasaktan ako. Ayoko kasi ng napapagalitan pero alam ko rin naman na mali ang ginawa ko. I’m on duty. Very unprofessional of me.

Pasado alas diyes ng gabi nang makarating ako sa bahay. I smelled the pork adobo I cooked for Tephen. Marahil ay ngayon lamang siya nagising at iniinit niya ang pagkain.

“Good evening!” Bati ko nang buksan niya ang pintuan.

“Good evening!” He greeted back and lahat ng pagod ko ay napawi sa isang ngiti niya at yakap. Ganoon ang epekto niya.

“Kumain ka na?” Tanong niya. I shook my head as an answer kaya pinaupo niya ako sa tapat niya and he served our food. Nilagyan niya ng kanin ang plato ko at nagdasal siya saglit bago kami kumain.

“I know you’re tired kaya let’s eat,” aniya and I did what he said.

I ate the food he served at ganoon din ang ginawa niya.

“I can sleep here, right?” Tanong niya habang hinuhugasan ang pinagkainan namin.

“Oo naman!” I answered.

Katabi ko ngayon si Tephen at sabay kaming nagbasa ng ilang notes na ginawa niya. Mahilig kasi sa surprise quiz ang mga prof namin at lagi kami dapat handa. Mahirap na at baka bigla kaming mawala sa dean’s lister dalawa.

While laying on Tephen’s arms, I felt his hands touching my nape and later replaced with gentle kisses. He really love kissing my neck.

After giving me peck of kisses, he sucked my nape and it made me feel something. I am conscious of what is happening, but keeping my sanity is getting hard as he moved his left hand and touches my left and right nipple.

After playing on my nipples, he then removed my tees and he sucked my nipples.

“Ahh!” I let a moaned out of me after he sucked my nipples. He’s not done yet. He gently kiss my nipples again and sucked my breast and I know that he is marking me.

I moaned and my body is longing for more. I touched his face and I looked at him eye-to-eye even when the light is off. After looking at his eyes, I kiss the bridge of his nose and I wildly gave him a kiss. As our lips touched each other, he began inserting his tongue inside my mouth and he sucked my lower lip which I also did. I tasted his saliva and we both gasped for air because of what we did. We continue kissing each other until I felt his hardness as our body enveloped each others’.

I touched his crotch and he let me do whatever I want. Without removing his pajama, I played with his hardness up and down. But before doing anything, he said something.

“You can stop if you want to. I respect you and I am not pushing you to do it for me,” he said, but the sensation inside me is keeping me to meet the ends as I pulled his pajama down together with his boxer briefs.

I smelled his manhood and before he could even react, I sucked its head and a manly moan came from Tephen’s mouth and it echoed inside the four corner room.

From its head, I lowered myself and do my best to satisfy him. Although this is my first time, I am sure that I can still make it up to him.

Moving in a certain speed, I felt his thrust and I almost vomit, but I didn’t stop until I tasted his juice with a foreign taste. I cannot explain the taste, but I swallowed everything.

After his ejaculation, he did the same thing to me, but stops whenever I said that I am cumming. Later on, I found myself giving his mouth a thrust and there my juice was released.

Iyon ang una naming sex encounter ni Tephen. Wala naman kaming planong lumampas doon dahil kilala namin ang isa’t-isa.

“I love you!” Aniya and we both sleep naked that night.

Dahil sa kamunduhan namin ni Tephen ay natagpuan namin ang mga sarili na inuulit ang nangyari noong sumapit ang umaga. Nga lamang ay nakita ko ang leeg kong may kiss mark sa leeg at visible iyon kapag hindi ko pinatungan ng kung ano.

“Shit, I am sorry,” aniya while putting a bandaid on my neck, particularly to the spot where he sucked hard last night.

“No need to say sorry. I enjoyed it,” sabi ko and he smiled from what he heard.

Damn you, Bartolome. You’re driving me insane.

Itutuloy…

Not an update

Hi!

This is not an update. If you don’t know, I earned my units in education which allows me to take the board exam. I’m currently reviewing and is planning to do a self-review, but I am lacking in resources; of reviewer. If you, guys happen to have a reviewer on Social Studies, baka naman maambunan niyo ako ng reviewer. May gen ed and prof ed reviewer na’ko. Social Studies review na lang talaga ang kulang ko.

Kapag may kopya kayo kahit soft copies, sana ma-help niyo ako as a return of posting my stories here for free.

Sana may pumansin nito. Direct message niyo na lang ako. Mwuah!

-THEPAGEWRITER

Chapter XXI

Merry Christmas, everyone!

—- Second semester came too fast and I really had good days with Tephen lalo na noong two weeks na bakasyon.

We rode our bikes together. Namasyal kami sa tabing dagat at nagkaroon kami ng maraming quality time together until his time to train comes. Madalas ay hinahatiran ko siya ng pagkain at madalas din ay umuuwi siya ng apartment na pagod na pagod which is understandable.

“Finish your chapter four and five and we’ll see what we can do,” sabi ni Sir Pasco na thesis adviser namin ni Tephen.

“Noted po, Sir!” Masigla kong sagot kahit ang totoo ay patapos na namin ni Tephen ang dalawang nabanggit na chapter. Ang totoo niyan ay inaasikaso na namin ang abstract, dedication at pati acknowledgement.

“So…I’ll see you next week,” sabi ni Sir at nagpaalam na ako. Nasa laban kasi ng nationals ngayon si Tephen kaya ako na lamang mag-isa ngayon ang nag-aasikaso ng thesis namin.

Gustuhin ko mang samahan si Tephen ay hindi maaari dahil sa Batangas gaganapin ang national swimming competition.

Buong linggo kong inabala ang sarili ko sa pag-aaral. We talked via video call at hindi niya nakakalimutang magbigay ng update habang ako naman ay nagse-send sa kanya ng mga notes na kailangan niya dahil marami-rami rin siyang lessons na mami-missed.

“I miss you, Bartolome!” Singhal ko sa kanya sa harap ng laptop ko habang nagbi-video call kami.

“I miss you too, Belen ko,” aniya at nagdulot iyon ng ligaya sa aking kaibuturan.

“Kumain ka na ba?” Tanong ko.

“I did. How about you?” sagot niya.

“Kumain na rin ako,” sabi ko naman.

“Before mag-11, magpahinga na tayo ha? I know kailangan mong makatulog ng tama para may lakas ka para bukas. It doesn’t matter kung manalo ka o hindi, ang mahalaga sa akin ay umuwi kang ligtas at buo sa’kin,” sabi ko pa and he smiled.

“Thank you, Belen ko!” Sagot niya.

Mabilis na lumipas ang araw at araw ng kumpetisyon ni Tephen, Felix at Peter. We’re having a lecture in our Literature class pero hindi ako nagpo-focus dahil nanonood ako ng live coverage ng laban ni Tephen.

“Mr. Belen, can you explain the line to everyone?” Sabi ng prof ko na nagpabalik sa akin sa pakikinig. Everyone is looking at me and I had to re-read the quotation projected on our white board: “The way I see it, if you want the rainbow, you gotta put-up with the rain.”

“Life is a beautiful journey that is meant to be embraced to the fullest every day. However, that doesn’t mean you always wake up ready to seize the day, and sometimes need a reminder that life is a great gift. We maybe forced to face hardships in this life, but trust me, once we overcome struggles, we can be more than what we think we could be and we could be somewhere far from what we have dreamed,” sabi ko and everyone looked at me and then clapped.

“As expected from our top dean’s lister,” sabi ng professor namin pero pagtingin ko sa cellphone ko ay na-interrupt ang live kaya na-frustrate ako.

I tried to reconnect pero walq talaga.

“Gian, nasa hospital si Tephen,” sabi ni Felix sa’kin nang tumawag ako sa kanya. Hindi kasi nasagot si Tephen.

“Ano’ng nangyari?” Naluluha kong tanong.

“Sprain,” aniya.

Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Ganito pala ang pakiramdam kapag malayo ka sa mahal mo; sa taong dahilan ng mga ngiti mo.

“It happened after the competition. Ask him,” sabi pa ni Felix at tinawag na siya ng coach nila kaya hindi na rin ako gaanong nakapagtanong.

I was worried. I even asked Peter about Tephen pero hindi sumasagot. Weary ako buong araw. Hindi nagtsa-chat si Tephen and hindi rin siya responsive sa lahat bg tawag ko.

Buong araw akong walang alam kay Tephen hanggang pumasok ako sa gate ng campus namin kinabukasan kung saan may tarpaulin na nagwe-welcome at congratulate kay Tephen na champion ng nationals. Putang ina!

I could’t help myself, but take a picture of Tephen’s achievement.

Nasa ganoong estado ako nang pagpi-picture nang may pamilyar na amoy ang humampas sa muka ko at sinundan iyon ng yakap.

It’s Tephen.

I almost cried.

Wala na akong pakialam sa mga nakakakita sa amin basta niyakap ko siya.

“Miss na miss kita, Bartolome!” Sabi ko at I hugged him tightly.

Hindi ko alam na pwede pala iyon—’yong ma-miss mo ang isang tao na wala kang pakialam sa sasabihin ng mga tao sa paligod mo.

“I miss you too,” he smiled at me and he kissed my forehead.

“This is for you,” aniya at isinabit niya sa akin ang gintong medalya.

“Hindi mo naman kailangang gawin ’to,” sabi ko and I just give him a big smile and kissed him on his lips. Mabilis lamang iyon.

Thanks God dahil binigay niya sa akin si Tephen. Also, salamat sa Dios dahil hinayaang niya akong mahalin si Tephen at mahalin pabalik.

“Tahan na,” aniya and we both held each other’s hand.

Itutuloy…