DISCLAIMER

Disclaimer:

This is a work of fiction. Names, characters,

businesses, places, events and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the writer/publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

P.S

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.

This is a BOYSLOVE story. It is related to a men-to-men relationship. If you were not into these relationship nor even a certified homophobic, better leave the book.

There are some matured scenes in the book that is not suitable for minor ages below. Read at your own risk.

SYNOPSIS

Ayaw na ayaw niya na minamanipula ang kanyang buhay lalo na ang pakikialam ng kanilang lolo sa kanila. At iyon ang iniiwasan niya.. ang matulad sa sinapit ng kanyang pinsang si Ace na hindi man lang ito nakapili ng kanyang mapapangasawa.

Kaya naman hindi na niya hinangad na magmana ng malaking parte sa mga negosyo ng lolo nila dahil ayaw niyang pati buhay niya ay pakialaman nito.

Seryuso siya pero hindi masungit. He has a poker face na hindi mo makikitaan ng kung ano ang nasa isip niya. He has everything too.

Pero paano kung isang araw ay mabubulabog ang pananahimik niya dahil sa nasaksihan. Isang lalaki ang magpapakamatay at siya lang ang nandoon para mailigtas ito.

Hahayaan ba niya ang lalaki sa gusto nitong gawin sa buhay o ililigtas niya?

At kung maililigtas ba niya ito kung sakali.. ano ang magiging papel nito sa tahimik niyang buhay?

---

He lost everything. At iyon ang hindi niya matanggap. Kasalanan ba matatawag at ang aminin sa sarili na isa siyang gay? Sabihin sa kanyang mga magulang at lumabas na sa pagtatago ng kanyang tunay na katauhan.

Oo, Perth is indeed gay pero itinakwil siya ng kanyang mga magulang at pinalayas sa kanila. Pati kanyang mga kaibigan ay hindi siya tanggap kung ano siya. Pinaksakluban na siya ng langit dahil sa katutuhanang bakla siya at sinasabing salot sa lipunan.

Why? Bakit niya kailangang maging ganito kung lahat ng taong nakapaligid sa kanya ay isinusunpa siya?

Kaya naman nagpasya na siyang wakasan ang kanyang buhay. He is ready yto end his life para hindi na niya maranasan ang mga masasakit na salita na nanggagaling sa mga taong mahalaga sa kanya.

“This is goodbye. Masaya ako na mawawala sa mundong ito dahil naipakilala ko kung sino ako.” iyon ang huli niyang mga salita.

At handa na siya!

ABANGAN!

C

hris Hemsworth

As

Wayde Anderson

---

---

Ch

iba Yudai

As

Perth Fransisco

---

By;

YuChenXi

PH3 #1: Wayde

Warning: Hot scene ahead. Strong parental guidance. Read at your own risk.

PH3_Wayde

“Ughh… mmmmm.” A moan skipping on her mouth when I enter mine and put it in. I hardly bounching my hips in her back. Habang nakadapa siya sa table at nakataas ang isang paa mismo doon. “Aaaahhhh…uhmmmm.. Wayde…uhmm. fuck me more darli’n.” I also do enter my finger in her mouth and she suck it.

“Yes baby.. ughh.” Mas nilakasan ko pa ang pagbayo ko sa likuran niya na gustong gusto niya. Siya ay anak ng kongresista na ngayon ay nasa library kami mismo ng bahay nila dahil inimbitahan ako ng kanyang ama para sa isang salo salo para sa bagong bubuksan naming negosyo. Pero nangahas ito at hinila ako dito sa library habang hinihintay namin ang ama niya na manggagaling pa sa kapitolyo pauwi dito sa kanila.

Ang now, it’s my pleasure to sevre her. Sino ang hindi makokontento sa akin. Kung ito ang gustong gusto ng kagaya nito.

“Ughhh…uhmmmm..ooooooohhh… so big..ahhh.. fuck me more.. moreeeee Wayde…uhmmmm.“para itong sirang plaka na paulit ulit sa sinasabi. “Mmmmm.”

“Yeah..like this…” at mas malakas, mas mabilis ang ginawa kong pagbaon sa likuran niya, I also do put mine on her asshole.. “ugh..uhmmm fuck.. your so tight..”

Mas lumakas ang ungol niya na parang nasasaktan na. But she almost shouted my name and told me to fuck her more and more.

“Ughh. Harder darli’n.  Ughh….Uhmm.. fuck me harder.” At ang balakang niya mismo ang gumalaw na bahang nasalikuran ako at nakabaon ang buong laki ko sa kanya.

I also do cupping her breast and massage it. Pinching her nipples.

Napagaling niyang gumiling kahit nasa likuran niya ako, ano nalang kaya kung siya na ang nasa ibabaw ko.

“Damn, ugh.” Napamura ako dahil malapit na akong maglabas sa galing ng galaw ng balakang niya. Hinawakan ko siya sa balakand at nilakasan ang pagbayo ko sa likuran niya at ibinaon ng buong buo ang akin sa loob niya.

“Ughh.. mmm. Cum in my mouth darli’n. Ugh..” saad niya kaya naman tumalima ako at binunot ko ang akin. Mabilis na inalis niya ang condom na suot ko at agad na isinubo iyon. She take all mine inside her mouth.

Sa pagtaas baba niya sa akin ay sinabayan ko ng paggalaw ng balakang ko. Hindi ko na inalintana na mabibilaukan siya kapag sasagad ang dulo ng akin sa lalamunan niya. She like this, at iyon ang ibibigay ko sa kanya.

“Ugh! Uhmmmm.” Sa huling baon ko ay doon ko na inilabas ang lahat ng katas ko. Deretso sa lalamunan niya at nakita ko kung paano niya nilunok iyon. “Do you like it?” Nang uuyam na ngiti ko at hinawakan ko siya sa baba patingala sa akin habang nakaluhod parin siya sa harapan ko. Magkahalo halo ng luha, sipon, laway at pawis sa muha niya na sinamahan pa ng kaunting katas ko na nakatakas mula sa bibig niya.

“Your so sweet darli’n.” Nakangit pa siyang sinabi iyon at tuwang tuwa pa kahit nahirapan siya sa pagsubo ng akin. “And your so big.” At bahagyan pang nilaro ang akin habang hawak parin niya ito.

“It’s my pleasure to serve you. Now, tidy up yourself baby.” Utos ko sa kanya at walang babalang inalis ko ang kamay niya na nakahawak parin sa akin. Kumuha ng wet tissue na nandoon at pinunasan muna ang akin bago ko inayos ang sarili ko. “I’m waiting at the living room baby.” And I give her a flying kiss before I went out at the library.

A girl like her ay hindi bagay na iniingatan. She is wild. At alam ko na iba’t ibang lalaki ang nakakagalaw sa kanya.

And I don’t give a damn, titikman lang. Paliligayahin tapos iyon na ang huli. Nagsaya siya at nagsaya din ako. Kaya patas lang kami.

=

“Sorry for waiting Mr. Anderson.” Hinging paumanhin ni Congresman Lito Cardona ng makita ako na naghihintay sa sala.

“Okay lang Cong.Cardona. Hindi naman ako naboring sa paghihintay dahil nandito naman ang anak niyo to intertain me.” Pormal na sagot ko sabay tingin kay Ledia.

“Yes dad. At masaya naman kausap si Wayde.” Malambing na sagot nito at lumapit naman sa ama at yumakap dito. Kumapit na din sa kaliwang braso nito.

“That’s good to hear. Pasensya ka na. Tayong tatlo lang ang magsasalo salo dahil hindi naman makakarating ang dalawa ko pang anak na babae.”

“It’s okay Cong. Cardona. Hindi din naman ako sanay na makisalamuha sa iba maliban na lang sa mga kasyosyo ko sa mga negosyo.”

“Iyon na nga Mr. Anderson. Dahil binigyan mo ako ng oras para makasalo ka. Bilang pasasalamat na tinanggap mo ang pakikipagsosyo sa akin sa bubuksan kong negosyo.”

“Walang anuman iyon Cong. Cardona, basta malaking pera ang papasok sa akin ay hindi ko tinatanggihan iyon. Pero gaya ng sabi ko, huwag niyo lang idadawit ang pangalan ko kapag panahon ng kampanya niyo dahil hindi ko iyan mapapayagan.”

“Makakaasa ka Mr. Anderson. Hindi ko naman babaliwalain ang uportunidad na makasosyo ka sa isang negosyo. Matagal na din kasi na nagbabalak ako pero hindi inaapprobahan ng pinsan mo ang deal ko sa kanya.” Sabi pa nito na ang tinutukoy ay si Ace.

“Spare Ace here now Cong. Cardona dahil wala kayong maasahan sa pinsan kong iyon. Kung gaano kahaba ang deal ko sa negosyo ay mas mahaba ang sa kanya kaya hindi siguro napagtutuunan ng pansin iyon.”

“Kaya nga Mr. Anderson at iyon ang ipinagpapasalamat ko dahil gaya ng sabi ko malaking bagay na ang pagpansin mo sa deal ko para sa negosyo.”

“Yeah, it’s my pleasure.” Tanging sagot ko na lang dito..iniwasan ko ang mapatingin kay Ledia na ngayon ay malagkit na namang nakatingin sa akin.

“Kung ganun, doon na tayo sa hapag kainan. Ng makapaghapaunan na tayo.”

“Sure.” Sumunod na ako sa kanila. Palingon lingon sa akin si Ledia na tinapunan ko lang ng seryusong tingin.

Sa mga tingin niya ay nandoon parin ang pagnanasa na nakita ko habang inaangkin ko siya. But that was the last time dahil hindi na iyon mauulit pa.

“Come on, feel at home Mr. Anderson. Set down.” Alok nito. Tumabi pa sa akin ng upo si Ledia at halata na pinagdidikit ang mga siko namin ng magsimula na kaming kumain.

Hindi ko na lang pinansin dahil habang kumakain na kami ay nag uusap kamo ng papa niya sa negosyong bubuksan nito.

Pero hindi nakaligatas sa akin ang pasagyang ibinaba ni Ledia ang kamay sa ilalim ng lamesa at ipinatong iyon sa gitna ko. Humihimas, dumadama.

“Maybe we can talk some other time cong. Cardona.” Magalang na sabi ko dito. Mabuti na lang at patapos na kaming kumain. Kaya maingat na inilapag ko ang kutsara’t tinidor na hawak ko at tumayo.

“Maraming salamat ulit sa paunlak mo mr. Anderson, malaking bagay talaga sa amin ang makasosyo ang isang kilalang pamilyang Anderson.”

“Walang anuman iyon cong. Cardona.” Tinapunan ko ng blankong tingin si Ledia. Tama na ang minsan na pinagbigyan ko ito. Kaya hindi ko na nagustuhan ang pagdidikit nito sa akin. “Salamat din sa hapunan, hindi na din ako magtatagal dahil may mahalaga pa akong bagay na dapat tapusin.”

“Sige Mr. Anderson.”

“You don’t need to send me out cong. Cardona.” Sabi ko dito ng palakad pa itong palabas ng bahay nila.

“Okay, well Ledia, samahan mo si Mr. Anderson hanggang sa labasan.”

Magalang na akong nagpaalam muli dito kaya naman si Ledia na ang naghatid sa akin palabas.

“Wanna hangout with me again, darli’n?”

“Sorry, miss Cardona, but thanks for the time. Don’t expect to much. Nagsaya ka at nagsaya ako. Tama na ang minsan. Salamat sa oras mo. Kung hindi mo mamasamain, mauuna na ako.” Walang kangiti ngiting sabi ko dito at inalis ang pagkakapulupot ng braso nito sa akin na halata na hindi nagustuhan ang mga sinabi ko. Pero wala akong pakialam, ginusto naman niya iyon, nagoatangay lang ako.

Hindi ko na ito tinapunan ng tingin ng makasakay na ako ng kotse ko at hindi na ako muling lumingon pa sa bahay nila. Ni sa rear mirror ay hindi ko na inabalang tignan.

Nagtuloy na ako sa penthouse ko para makapagpahinga na din. Napaaga lang ako ng uwi ngayong araw na ito dahil sa paanyaya ni cong. Cardona na dati ay halos maghahating gabi na ako kung uuwi at magpapahinga.

Madami na ding branches ang kompanyang naipatayo ko. Iba lang ang kompanya na ipinapahawak sa akin ni lolo. At hindi ko pa masasabing akin iyon dahil wala pa sa pangalan ko. Malaking kompanya kumpara sa sarili kong mga negosyo. At walang wala ang negosyo ko kung ihahambing sa kompanyang iyon.

At alam ko naman na kung hindi sa kagustuhan ng lolo ay wala sa akin ang apelyedong Anderson dahil natakpan na iyon ng apelyedo ng papa. Pero okay lang din naman sana kung hindi na ipinasunod ng lolo sa akin ang apelyedo niya dahil kaya ko namang mabuhay ng hindi dala dala iyon.

=

“Just leave it in my table Karen. After that, you can take your lunch break now.” Utos ko na lang ng isalubong sa akin ng secretary ko ang mga dukomentong nahakot niya sa ibat ibang department ng kompanya para sa mga proposal ng mga bagong proyekto nila.

“Yes sir.” Tumalima naman ito. Ako naman ay nagtuloy sa paglabas at tinungo ang fire exit at umakyat sa rooftop ng kompanya kung saan ako laging nagpapalamig. Maganda doon dahil nagpagawa ako mismo ng maliit na nipa house para pagpahingaan. Nagpasabi na din ako sa lahat ng mga empleyado ko na walang pwedeng umakyat ng rooftop maliban sa akin.

Doon ako nagpapalipas ng oras kapag ganitong lunch break, doon na din ako nagpapahatid mismo ng pagkaing inoorder ko.

Pagkatapos kumain ay maiidlip saglit. Minsan nga doon na din ako nag papalipas ng gabi ko kapag tinamad na akong umuwi, kumpleto na din kasi ang gamit ko sa loob ng maliit na nipa house at parang iyon na ang isa sa mga tirahan ko.

Pero pagbukas palang ng pintuan palabas sa rooftop ay agad na natawag ang pansin ko sa isang lalaking kampante lang na nakaupo mismo sa pinakagilid ng rooftop.

Damn! Hindi ba niya naisip na isang kamali lang na galaw niya ay mahuhulog na siya mismo. At sa taas na tatlumpong palapag siguradong hindi lang basta patay kundi baka durog pa ang buong katawan pagbagsak nito.

Gusto ko sana siyang sitahin pero naisip ko na baka ginawa ko iyon ay magulat pa siya at magiging dahilan na malaglag na siya ng tuluyan.

At iyon ang hindi pwedeng mangyari, dahil building  ng kompanya ko mismo ito mahuhulog at siguradong mababatikos iyon kung sakali.

Damm it! I want to shout, at pagmumurahin ang lalaki dahil sa naisip ko. Dahil ayaw kong magkaroon ng issue ang kompanya ko kung may balak man siyang magpakamatay.

Ano ba ang nasa isip niya at doon pa talaga sa gilid umupo.

Damn it again. You fucking little fox.

Gigil na unti unti akong lumapit. Kung kailangan hilain ko siya pababa sa pagkakaupo doon ay gagawin ko saka ko siya pagagalitan.

At sino ba siya at hindi ba niya na hindi sila pwedeng umakyat dito dahil nagbawal na ako. At ang lakas nitong suwayin ang patakaran ko.

Pero ganun na lang ang pagka tigagal ko at napatigil mismo sa paglapit sa kanya ng makitang tumayo ito doon. Dumipa pa tumingala.

Damm him! What is he doing?

“Masaya ako.” He said but that was the saddest tune I’ve ever heard. “Masaya ako na naipakilala ko kung ano ako.” Pagpapatuloy niya na halos pasigaw na niya iyong sinasabi.

Ano bang pinagsasabi nito? Sinasabi niyang masaya siya pero nakita ko ang pagyudtyog ng balikat nito na parang umiiyak. Pero hindi iyon ang mahalaga ngayon, ang akin ay ang maalis siya doon sa kinatatayuan niya para hindi siya mahulog. But how, ikung magsasalita ako ay baka magulat siya.

“Bakit mapagkait ang mundo?” Muli kong narinig mula sa kanya. “I am just gay, pero para na akong may sakit na nakakahawa na iniwasan, itinakwil at nilimot ng walang pag aalinlangan.” Pagdadamdam niya.

He is gay? So iyon ang dinadamdam niya. Na hindi siya tanggap ng taong kakilala niya at mahal sa buhay.

“Pero masaya akong mawawala sa mundong ito, dahil naipakilala ko kung sino ako.” Sa sinabi niyang iyon ay doon ko na talaga napagtanto na balak nitong magpakamatay at tumalon mismo sa mismong building ko.

“Hey you. “doon na ako nagsalita kaya naman bumaling siya sa akin. Muntik pa itong nawalan ng balanse ng humarap siya sa akin na siyang ikinakaba ko.

Sunod sunod pa ang ginawa kong paglunok dahil kinabahan ako na sa isang kamali lang niya ay mahuhulog na talaga siya.

Nakatitig lang siya sa akin at puno ng lungkot ang mga mata.

“Kung gusto mong magpakamatay, huwag dito. Dahil hindi ako makakapayag.” Hindi ko alam kung paano siya pakikiusapan, dahil hindi ko porte ang pakiusapan ang sino man.

Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi. Ngiti na puno naman ng lungkot ang mga mata at kaunti na lang ay tutulo na ang mga luhang namumuo doon.

“Are you here para pagsabihan din ba ako ng masasama, na isa akong salot sa lipunan dahil bakla ako?” Tanong nito sa akin.

“Damn it. Don’t move.” Gigil na pinigil ko siya ng bahagyang humakbang siya patalikod.

Damn! Kaunti na lang mahuhulog na siya.

“So what if your gay, damn it. Are you out of your mind. Hindi sulusyon ang pagpapakamatay para takasan ang bagay na iyan. Hindi ko nakikita sayo ang baklang sinasabi mo hindi gaya ng mga bakla na lagi kong nakikita. Hindi ko mahimigan sa boses mo ang salita ng mga baklang lagi kong naririnig. Damn it! Many people in this world indeed gay but they are proud of it. Kahit na ipagtabuyan sila at isumpa.” Pigil ang galit na sabi ko dito. Kalmanti pa iyon dahil ayaw kong sigawan ito gaya ng kung paano ako magalit sa mga taong nakapaligid sa akin. “Come on, hindi sulusyon iyan. Lets talk about it.” Saka ko inilahad ang kamay ko sa kanya at unti unting lumapit.

Pero sa paglapit ko ay siya namang paghakbang niya paatras dahilan para lalo akong kabahan. Damn it again and again. Mahuhulog na siya.

“You.. fucking litlle fox.” Mabilis pa sa sigundo na kumilos ako na nilapitan siya at mabilis na hinila siya paalis sa gilid at nagbabadya ng kamatayan.

Pero ng mahila ko siya at masiguradong ligtas na ay pumalahaw siya ng iyak na ikinarindi ng tainga ko.

“Shut up will you. Stop crying. Damn it.” Pero kaysa tumigil dahil sa pagsigaw ko ay mas umiyak pa siya.

Wayde at the multimedia

---

To Be Continue

---

PH3 #2: Perth

Typo ang grammatical error ahead!!

Perth at the multimedia

2 _Perth

Buo na ang pasya ko. Kung hindi ako tanggap ng mga taong nakapaligid sa akin at wawakasan ko na lang ang buhay ko. At sa paraang iyon ay manahimik na ang mga taong mahahalaga sa akin sa pagpapababa sa akin dahil sa paglabas ko ng tunay na ako.

Ako nga pala si Perth, I know. At my looks, hindi mo masasabing isa akong gay!

Maraming mga babae ang nahuhumaling din sa akin dahil daw sa amo ng mukha ko. Pero hindi ko naman mababago ang nararamdaman ko na sa lalaki ako nagkakagusto.

Ilang dekada na ba ang itinago ko sa sarili ko. Simula ng nagkaisip ako ay naramdaman ko ng hindi ako straight na lalaki. Pero nilihim ko iyon dahil kina papa at mama.

Minsan kasi narinig ko sila na minsan nag uusap sa isang gay na nakita nila. At doon na ako natakot. Kung ano ano kasing mga salitang nagpapababa sa gay ang mga sinabi nila patungkol dito. Kaya I know, na oras na lumabas ako sa kabenet na pinagtataguan ko ay itatakwil nila ako.

And now, tama nga ako.

Naglakas ako ng loob na magsabi na sa kanila. Ipinaliwanag ko. Sinabi ko na kahit ganito ako ay hindi nila makikitang kilos gay talaga ako. Pero hindi sila nakinig. Ipinagtabuyan nila ako at itinakwil na anak. Huwag na daw ako babalik sa kanila dahil hindi nila tanggap na may pusong babae ako.

Sa pagpapalayas sa akin ay pinuntahan ko ang mga barkada ko. Gusto kung isa sa kanila ay tanggapin din nila ako. Pero gaya ng mga magulang ko ay hindi nila ako tinanggap. Nandiri sila sa akin at sinabihan na kaya pala sila ang kinaibigan ko ay baka ay pagnanasa ako sa kanila.

What a friend I have? Ganun na ba kababa talaga ang tingin nila sa isang gaya ko?

I don’t know. Kaya naman heto na ako ngayon. Nakatayo sa gilid ng rooftop ng pinagtratrabahuan ko. At nagpasya na tatalon na lang ako at gusto ko ng kitilin ang akin buhay.

Para sa paraan na ito man lang ay makalimutan ko na ng tuluyan ang mga bagay na nagpababa sa akin. Mga taong hinusgaan na ako.

Ayoko ng ganito? Ang kamuhian ng mga taong akala ko ay maiintindihan ako. Pero isa sa mga taong pinagkatiwalaan ko ay wala man lang ni isa sa kanila na tanggap kung sino ako.

Sad life pero ganito pala ang pakiramdam. Ang pinagsakluban ka ng langit dahil doon. Kasalanan ko ba na ganito ako? Kasalanan ko ba na lumaki ako ng ganito?

Pinilit ko namang baguhin ang pagkatao ko pero wala talaga eh. Hindi ko kayang makipagmatigasan sa puso ko. Sa kung ano ang gusto nito. Na hindi tumitibok para sa babae kundi titibok sa tuwing may nagugustuhan akong lalaki na inililihim ko lang kapag may nagustuhan ako.

At ngayon, nakapag pasya na ako. Total na ilabas ko na ang tunay kong pagkatao. At walang tumanggap sa akin. At wala na ring silbi para mabuhay ako.

“Bakit mapagkait ang mundo?” Naiusal ko. “I am just gay, pero para na akong may sakit na nakakahawa na iniwasan, itinakwil at nilimot ng walang pag aalinlangan.” Pagdadamdam ko pa na idinipa pa ang kamay ko. “Pero masaya akong mawawala sa mundong ito, dahil naipakilala ko kung sino ako.”

“Hey you.”

Pero ganun na lang ang gulat ko ng may marinig akong nagsalita at napalingon ako kung sino iyon na naging dahilan na muntik na akong mawalan ng balanse.

Nakita ko ang bahagyang pag aalala niya peri nandoon ang pagkairita sa ekspresyon ng mukha nito.

“Kung gusto mong magpakamatay, huwag dito. Dahil hindi ako makakapayag.”

Isang ngiti ang gumuhit sa aking mga labi.

“Are you here para pagsabihan din ba ako ng masasama, na isa akong salot sa lipunan dahil bakla ako?” Tanong ko sa kanya. Parang gusto ko na namang umiyak dahil doon. Kahit ba naman ngayon lang makakakita sa akin ay pandidirihan ako.

“Damn it. Don’t move.” Pasigaw na sabi pa niya ng humakbang ako patalikod. Kaunti na lang  isang hakbang ko na lang mahuhulog na ako.

“So what if your gay, damn it. Are you out of your mind. Hindi sulusyon ang pagpapakamatay para takasan ang bagay na iyan. Hindi ko nakikita sayo ang baklang sinasabi mo hindi gaya ng mga bakla na lagi kong nakikita. Hindi ko mahimigan sa boses mo ang salita ng mga baklang lagi kong naririnig. Damn it! Many people in this world indeed gay but they are proud of it. Kahit na ipagtabuyan sila at isumpa.” Narinig ko sabi niya kaya napatigil pa ako sa paghakbang ko. “Come on, hindi sulusyon iyan. Lets talk about it.” Saka niya inilahad ang kamay sa akin. Napatitig ako sa mga kamay niya. Totoo ba ang mga narinig ko na sabi niya. Okay lang ba na gay ako at hindi niya ako ibababa gaya ng ginawa ng mga mahal ko sa buhay?

Nakita ko ang paglapit niya kaya napaatras akong muli. Paano kung sinasabi lang niya iyon para huwag kong ituloy ang plano ko.

“You fucking litlle fox.” At bago pa man ako makahakbang paatras para sa huling yugto ay maybilis na nahawakan niya ako at hinilang paalis sa gilid ng rooftop.

Nasalo nga niya ako pero natumba kami pareho sa sahig. Kaya naman muli akong napaiyak. Lalo na at matalim na tumingin ito sa akin at marahas na humawak sa magkabilang braso ko paalis sa pagkakasampa ko sa kanya.

“Shut up will you. Stop crying. Damn it.” Pasigaw na sita niya sa akin para patigilin ako sa pag iyak pero mas lalo naman akong napahagulgol ng iyak.

Sana pinabayaan na lang niya akong mahulog para wala na akong iisipin pa. Pero ngayon…

“I said stop crying. Nakakarindi na ang pag iyak mo.”

“P-pinabayaan mo na lang sana ako.” Paiyak pa na sagot ko sa kanya. “Walang nagmamahal sa akin dahil ganito ako. Alam mo ba ang pakiramdam na itinakwil ka ng buo mong pamilya dahil ganito ang pagkatao ko.” Sabi ko na sinabayan pa ng sunod sunod na paghikbi.

“Mga walang kwenta ang pamilya mo kung ganun. Dahil hindi ka nila matanggap kung sino ka.”

“N-nasasabi mo iyan dahil hindi ikaw ang nakakaramdam.”

“Hindi ko man nararamdaman ang dinadamdam mo ngayon ay hindi naman ibig sabihin na kailangan mo ng kitilin ang iyong buhay. Nag iisip ka ba? Hindi iyan ang solusyon ng problema mo. Bagkus gawin mo iyang dahilan para ipakita sa kanila na kahit ganyan ka ay kaya mong iangat ang buhay mo. Nagkakaintindihan ba tayo.”

“M-madali lang para sayo. D-dahil mayaman ka. Eh ako.. walang wala na ako. Itinakwil nila.. inalisan ng sustento.” Muli ay sagot ko sa kanya. I know, he is right. Pero hindi ko maiwasan ang mahabag sa kalagayan ko.

Lalo akong napaluha at naiyak ng maalala ko na walang wala ako. Kung hindi pa ako nakapasok sa intership ko dito sa gusaling ito ay wala na akong ibang alam na trabaho. Hindi ko na alam kung makakapag aral pa ako sa susunod na pasukan. Dahil kailangan kong kumayod ngayon para sa pang araw araw kong pangangailangan.

Kailangan kong makapag ipon para makapagpatuloy ako sa pag aaral. And now, para na akong nanghihina dahil na kahit na anong pilit kong bumalik at kausapin ang mga magulang ko o mga kaibigan para humingi ng tulong ay wala na akong malalapitan sa kanila.

Para akong mayroon nakakahawang sakit sa kung paano nila ako ipagtabuyan.

“Pero hindi sulosyon ang pagpapakamatay sa problema mo. Damn it! Nasaan ba ang utak mo. Sa ginagawa mo mas pinatunayan mo na wala kang mararating sa ganyan mong kalagayan.” Nasa tuno talaga niya ang panggigil na parang gusto niya akong tirisin sa mga tinig at titig lang niya kaya namanmas napahagulgol ako ng iyak. “Ugh!! Fuck it little foxy. Stop crying will you.” Saka niya tinakpan pa ang bibig ko.

“Uhmmm. Hu! Hu!.” Pahikbi na napatigil talaga ako sa sa pag palahaw ko ng iyak dahil sa pagtakip niya ng bibig ko.

“You!” Timpi pa na inalis na ang kamay sa bibig ko ng bahagya na akong tumigil sa pag iyak. “This is my building at ayaw ko ng kahit na sinong magtatangkang magpakamatay dito. And I won’t allow you to do that. Do you understand.”

Napatitig ako dito. Bakit nga ba hindi ko napansin kanina? Kaya pala namumukhaan ko siya kanina. Kung hindi ako nagkakamali ito ang bigg boss ng kompanyang pinagtratrabahuan ko.

Napasimangot na naman ako. Ang malas ko naman. Hindi na nga natuloy ang balak ko ang bigboss pa talaga ang nakakita sa akin.

Ano na ngayon ang gagawin ko? Baka mas lalo na ako ngayong mawalan ng trabaho dahil sa ginawa ko. At ang isipin iyon ay mas napaiyak na naman ako at umatungal na naman ng iyak na halos takpan na naman niya ang tainga niya.

“You fucking little fox. Can you stop crying.” Pasigaw na naman niya sa akin. Marahas na tumayo ito at pahilang pinatayo din ako. Nagulat na lang ako at napatigil sa pag iyak ko ng bigla na lang niya akong buhating parang sako ng bigas at isinampay sa balikat niya at naglakad sa kung saan.

Hindi ko alam ang ikikilos ko. Magwawala ba ako? No! Para na nga akong na freeze at pati utak ko na ay ayaw ng gumana.

Nakislot na lang ako ng ibaba niya ako. Hindi man ako nakaimik ay naigala ko naman ang paningin ko sa paligid. Nasa kubo kami? Paanong mayroong kubo sa rooftop? Bakit hindi ko ito nakita kanina ng umakyat ako dito? O sadyang nilamon lang ng kalungkutan ang isipan ko kaya hibdi ko na ito napansin.

“That’s better. Stop crying. Lalo mo lang pinabibigat ang nararamdaman mo.” May gigil na sabi pa niya sa akin. “And about sa sitwasyon mo gaya ng sabi ko. Hindi nadadaan iyan sa pagkitil ng buhay mo. Kaya sana hindi na itp mauulit pa.”

Hindi na ako umimik. Humikbi na lang ako dahil nandoon parin talaga ang bigat ng dibdib ko.

Napansin ko ang pagpapakawala na naman niya ng buntong hininga na sinabayan ng pagsuklay ng daliri sa buhok nito.

“Ayan, uminom ka ng tubig ng mahimasmasan ang utak mo.” Sabay abot sa akin ng tubig ng kumuha ito sa mini ref na nasa gilid lang.

Hindi ko alam kung tatanggapin ko ba iyon o hindi.

“I said take this.” Maawtoridad na pang uulit niya kaya naman awtomatikong kumilos na ang kamay ko para tanggapin iyon. Dahil maliit lang naman iyon ay inubos ko na lang para wala na akong babalikan pang inumin. “Ayusin mo ang sarili mo. At bumalik na sa trabaho kung ano man ang naitalaga sayo. At sana hindi na mauulit pa ang ginawa mo.” Saad pa nito.

Napayuko na lang ako dahil wala na akong alam na sasabihin. Halo halong pagkapahiya at panlulumo. Lungkot at marami pang negative emotion ang nararamdaman ko na hindi ko na mapangalanan.

“Take your time to refresh them go back to your work as soon as you okay.” Pagpapatuloy niya. Hanggang sa nakita ko na binunot niya sa bulsa ang maliit na phone niya. Keypad phone. “Magpadala ka ng isa mong tauhan dito  sa taas ngayon din.” Saka niya na binabaan ito.

Ilang sandali pa ay may dumating na babae.

“Good afternoon sir.” Magalang na pagbati nito.

“Stay here with him. Bantayan mo siya at tawagan mo ako agad kapag may problema sa kanya.”

“Yes sir.” Sagot nito na hindi na tinanong kung bakit. Saka sandali, bakit niya ako pinapabantayan sa tauhan niya.

“Good.” Saka na ito tumalikod at walang paalam na umalis na. Saka naman tumingin sa akin ang babae. Na parang nagtataka nga kung bakit ako ngayon pinapabantayan ng boss namin.

“Are you okay? Anong ginawa mo sa boss?” Pang uusisa na nito pero hindi ako sumagot. “Diba ikaw ang isa sa interm dito. Bakit ka nangahas na umakyat dito sa taas? Alam mo ba na teretoryo ito ng boss natin at walang ibang nakakaakyat dito maliban sa kanya at ang naglilinis lang dito.”

Umiling ako pero hindi nagsalita.

“Well kung ayaw mong magsalita ay okay lang. Hindi na kita kukulitin. Pero alam mo ba? First time ko din makausap ang boss ng ganun kalapitan. Tanging ang mga secretary at kaibigan ng boss ang nakakalapit at nakakausap sa kanya.” Pag kukwento pa nito.

Napasimangot ako. Madaldal ang isang ito pero kahit papaano ay nawala bahagya ang bigat na dinadamdam ko.

“Ang gwapo talaga ng boss sa malapitan. Dati hanggang tingin lang sa malayo pero dahil sayo nalapitan ko siya.”

“M-mauuna na ako.” Kuway sabi ko na sinabayan na ng tayo. “Salamat na lang sa pagsama. Babalik na ako sa trabaho ko.” Paalam ko dito.

“Hey, sandali.” Pigil pa niya sa akin pero hindi ko na siya pinansin. Wala na ako panahon sa pakikipag chikahan. Saka ko na lang itutuloy ang plano ko kapag wala ng pipigil sa akin. Sa ngayon papalipasin ko na lang ang araw ngayon.

=

Nakakabinging langitngit ng gulong ang namayani sa kapaligiran. Kaya naman napatingin ako sa kotse na halos wala na yatang isang dangkal ang layo non sa akin at mababangga na ako.

But sad to say.. wala paring silbi ang ginawa kong pagpapasagasa. Nandoon na naman ang luha sa mga mata ko na kusang nagsilaglagan.

“Hey! Are you okay?” Tanong pa ng isang  lalaki na agad akong nilapitan at inalis sa harapan ng kotseng muntik ng nakabangga sa akin.

“What the hell are you doing?” Dumagundong naman ang boses na tanong ng driver ng kotse kaya napalingon ako doon. Siya ulit!

Ang bigboss ulit ang muntik ng makasagasa sa akin.

“I told you. Don’t do it again. You fucking little foxy.” Gigil na hinawakan ako sa kamay na halos mamilipit na ako sa sakit sa higpit ng pagkakahawak niya doon at parang gusto na yatang siya na mismo ang kikitil ng buhay ko.

Napaiyak na naman ako hindi dahil sa sakit na sa kamay ko na hawak niya kundi sa sitwasyon ko.

“Damn it. Follow me.” Gigil na hinila pa niya ako at walang babalang pinagbuksan ako ng pintuan ng kotse niya at patulak na isinakay doon. Hindi pa man ako nakakahuma ay naikabit na nito ang  seatbelt ko at agad ding sumakay.

Saka na lang ako nakapag react ng marandaman ko na ang mabilis na pagpapatakbo niya ng kotse palayo sa gusali ng kompanya niya.

“Inuubos mo ang pasensya ko. At ako pa talaga ang ang idadamay mo sa kabaliwan mo.” Gigil napatabog na bumaba na ito ng kotse niya at muli na naman akong pinagbuksan ng pintuan.

Nasa harapan na pala kami ng malaking bahay na halos hindi ko na napansin kung saan kami dumaan o nilipad ba ng kotse niya ang kalsadang dinaanan namin at hindi ko na namalayan ang pagtigil namin?

“Don’t make me repeat my self will you. Stay here. Huwag na huwag kang lalabas ng bahay na ito hanggat hindi ka nahihimasmasan.” Sabi pa niya ng makapasok kami sa malaking bahay.

“Ya Gretha ayusin mo ang isang silid at dito na mananatili na siya titira. And make sure walang sharp object sa loob ng silid na iyon na pwede niyang gamitin na pangkitil ng buhay niya.” Sabi pa niya.

Hindi na tuloy nag sink sa utak ko ang mga sinabi niya sa bilis ng pangyayari.

“At siguraduhin mong habang wala ako ay mababantayan mo siya dito. At huwag hahayaan saktan niya ang sarili. Magpabili ka na din ng mga pwede niyang gamitin. Huwag mo din siyang hahayaang lumabas ng bahay ng wala ako.”

“Yes sir.”

Saka na lang lang ako ulit nakahuma ng mawala na naman ito sa paningin ko at marinig ang muling pag arangkada ng sasakyan niya palayo.

“Sumunod ka sa akin hijo.” Narinig kong sabi nito. Hindi na naman ako umimik? Ano na ang ginagawa ko sa bahay ng boss ko? Hindi naman ito ang plano ko pero bakit ganun? Bakit parang na trapped ako ng wala sa oras.

---

To Be Continued..

---

PH3 #3: Wayde

Typo and gramatical error ahead!!

Wayde at the multimedia

This chapter dedicated to:

RishelleAnnJimenez & BRIEEEEEEEMINE

salamat po sa pagpansin ng mga kwento ko!! ❤❤❤ Love Lots

“Lumabas na ba siya sa silid niya?“tanong ko kay yaya Gretha ng dalhan niya ako ng coffee sa library ko.

Dalawang araw na simula ng iyuwi ko ang batang iyon dito sa bahay pero hindi na siya lumabas silid nito.

“Ayaw niyang lumabas sir.” Sagot nito. “Ayaw din pong kumain simula ng dumating kayo.”

“That fucking little fox.” Padabog pa na tumayo ako sa inis ko sa sinabi nito.

Ano ba talaga ang problema ng batang iyon. Hindi nga siya mamamatay sa pagtalon o pagpapasagasa. Pero papatayin naman niya ang sarili sa gutom.

“Ipaghanda siya ng pagkain at ako ang magdadala nun sa kanya.” may pagalit na pautos ko dito.

Sinusubukan yata ako ng batang iyon talaga. Tatanda pa ako ng wala sa oras sa ginagawa niya.

“Yes sir.” Agad naman itong tumalima.

Muli ko na lang hinarap ang mga ginagawa sabado kaya hindi ko na inabala na pumasok bg kompanya ko. Tanging ang secretary ko na lang ang nandoon ngayon para tumanggap ng mga tawag kung sakali man na may mga investment na darating.

Madami pa akong tatapusing trabaho ngayon pero dumagdag pa talaga ang batang iyon. Itapon ko na lang kaya para mabasan pa ang aalalahanin ko.

Ano ba kasi ang naisip ko at dito ko talaga siya dinala.

“Damn you little fox.” Gigil na tumayo ako ng makalipas na ang isang oras. Tama naman tapos ng magluto si Yaya Gretha at pasalubong na sa akin paglabas ko ng library ko.

“Heto na po sir.”

“Salamat Gretha. Bumalik ka na sa trabaho mo at ako na ang bahala sa batang iyon.” Utos ko ng makuha ko dito ang tray na may pagkain.

Dinala ko nga iyon sa silid niya.

He is Perth Fransisco. Mag  Inalam ko na ang family backround niya noong isang araw. Hindi sila mayaman pero hindi din naman sila kahirapan. May pwesto sa palengke ang mga magulang niya na maliit na grocery store.

At isa sa ikinainis kong nalaman ko ay ang itanggi na may anak sila na nag ngangalang Perth ng magtanong ang inutusan kong mag imbistiga sa kanila at parang gusto kong ipasara ang maliit nilang negosyo dahil doon.

Damn them. Walang kwentang mga magulang na itatanggi ang anak nila dahil lang sa paglabas nito sa closet.

Nagpakawala akong buntong hininga bago tuluyang pumasok sa silid niya.

He is sleeping ng maabutan ko.

Nangayayat na nga ito sa dalawang araw na walang kain.

“Damn you little fox.” Muli ay napamura na lang ako ng mailapag ko ang tray ng pagkain sa bedside table at umupo sa gilid ng kama nito. “Hey! Wake up little thing.” Sabay tapik ng pisngi nito na agad namang nagising.

Napabalikwas pa uto ng bangon at agad na lumayo sa akin ng makilala ako.

“Look at your self. Para ka ng kalansay na nakaupo ngayon.” May inis na saad ko na kahit gusto kong magtaas ng boses ay pinigilan ko dahil para na namang mapapaiyak ito ng magtama ang mga mata namin.

Naiisip ko nga nitong huling dalawang araw na baka lunurin pa niya ang sarili sa bathtub kapag naliligo pero sa kabutihang palad ay hindi naman. Pinapabantayan ko siya kay yaya Gretha sa tuwing maliligo ito. Saka na lang niya ito iiwan kapag pabihis na.

“Come on! Huwag mong uubusin ang pasensya ko. Dinalhan kita ng pagkain. Kaya sa ayaw at sa gusto mo ay kumain ka.”

“N-no.” Mahina at halos walang boses na lumabas sa bibig niya. Nanginginig siya. Dala na siguro ng gutom niya.

“I said eat. Huwag mong hintayin na ako pa ang susubo ng mga pagkain na iyan sa iyo.”

Pero umiling lang siya ng paulit ulit. Hinila ang kumot at itinalukbong iyon sa sarili.

“Damt it.” Pasigaw na mura ko at sinabayan ng tayo. Iuubos talaga niya ang pasensya ko. “Kakain ka ba o gusto mong ipaparehab na lang kita at sila na ang bahala sayo.” Gigil na banta ko.

Pero narinig ko ang pag iyak niya na nauwi na sa malakas na pag atungal niya.

Isa na namang malalim na paghinga ang pinakawalan ko. Hindi siya nadadaan sa pagtaas ng boses ko.

Damn this little thing again.

“Okay! Okay! Stop it will you. Naririndi na ang tainga ko.” May gigil na sita ko sa kanya na pilit na pinapababa ang boses ko at muling naupo sa gilid ng kama niya. “Come on! Stop crying.” Sinabayan ng paghila sa kumot niya pero hindi niya iyon binitawan at patuloy lang sa pag iyak. “If your parent’s abondoned you. Just think na ako na ang bago mong pamilya. Dito, tanggap ka. Dito malaya ka. Dito, maipapakita mo ang tunay na katauhan mo at hindi mo kailangang itago iyon sa iba. And about your finacial problem, just let me give you a hand.” Panimula ko para lang gumaan kahit papaano ang dinadala niya na kahit alam ko sa sarili ko na hindi ko ugali at gusto ang ganitong kadramahan.

“Don’t waste your life for nothing. Kung itinakwil ka nila isipin mo na may taong darating at matatanggap ka. So here I am now. Isipin mo na ako ang bago mong pamilya. Kaya pwede ba. Ayusin mo ang sarili mo.”

Humina ng humina ang pag iyak niya. Hanggang sa tuluyan na iyong tumigil. Kaya naman hinila ko na ang kumot na nakatalukbong sa kanya na hindi na niya pinigilang alisin ko.

Basang basa na ng luha ang mukha niya. Nakasimangot pa at pahikbing pinunasan ng palad niya ang luha sabay singhot sa sipon na malalaglag na yata sa ilong niya.

Naiiling na lang ako na inabot ang tissue sa bedside table at ibinigay iyon sa kanya.

“Fix your self then eat.” Muli ay sabi ko sa kanya. “Nagpaluto ako kay yaya Gretha ng pagkain mo. Kumain ka na bago tuluyang lumamig iyan.” Muli ay alok ko sa kanya.

Tumigil na siya ng tuluyan sa pag iyak kahit na hindi pa nawawala ang paghikbi niya na sinabayan na ng pagsinok.

Tumingin siya sa tray na kinuha ko at inilagay iyon sa bed tray.

“From now on, think that this is your own house. No one can hurt you here. No one dare to threat you like a trash here.” Mahaba kong lintaya na ngayon ay nakatingin sa akin. Sinisinok na nakalabi na ayaw suminga ng sipon at hinahayaang singhutin iyon pabalik sa ilong niya.

Muli ay nailing ako. What a little thing he is? Bata pa siya. Kaka 19 lang niya nitong nakaraang buwan. At sa kasamaang palad na ang araw ng kaarawan niya ay doon siya itinakwil ng mga magulang at kaibigan niya ng magsabi na siya sa mga ito kung ano siya ayon sa binayaran kong nag imbestiga sa kanya. At sa isang buwan na iyon ay siya na lang namuhay ng mag isa. Tumigil sa pag aaral para lang makapagtrabaho. At sumubok na pumasok bilang Interm sa kompanya ko na nakapasok naman siya dahil maganda naman ang performance ng grade niya.

Hindi siya nagsalita pero kumilos na ang mga kamay niya na hawakan ang kutsara at tinidor. Nanginginig pa ang mga iyon na wala ng kalakas lakas na hawakan pa ng mabuti.

“Look at you. Ni hindi mo na mahawakan ng mabuti ang kutsara at tinidor.” Sabi ko pa pero kumilos naman ako na kunin iyon sa kanya.

Susubuan ko na muna siya sa ngayon para kahit papaano ay makakain siya ng maayos at sa susunod may lakas na siyang kumain mag isa.

Ikaw ba naman kasi ang hindi kumain ng dalawang araw. Saan ka kukuha ng lakas kung sakali.

“Come on. Just open your mouth and eat.” Utos ko. Hindi na siya kumontra pa ng subuan ko na nga ito. Para na tuloy akong nag aalaga ng isang bata sa lagay namin ngayon. “Good boy.” Kahit papaano ay nawala ang inis ko sa kanya ng maubos na niya ang pagkaing nakahanda. “Now drink your milk. And tidy up your self. Kung gusto mong lumabas ng silid na ito ay malayang malaya ka. Just make sure na hindi mo na tatangkaing kitilin ang buhay mo.” Muli ay paalala ko sa kanya. “Only yaya Gretha and Nay Paula is in the house. Kaya wala kang dapat ipag alala sa mga tao sa paligid.”

Hindi siya sumagot pero napatango siya bago kunin ang baso ng gatas at deretsong ininum iyon.

“Like what I’ve said. Ituring mo itong sarili mo ng bahay. And don’t worry about your work at the company. Just stay here for good. At sa pasukan sa susunod na taon, makakapasok ka dahil ako na ang bahala sa tuition mo. Kaya simula ngayon, kalimutan mo na ang mga taong tumakwil sayo at magbagong buhay ka.”

Isang tango na lang ulit ang naging sagot niya sa akin bago muling yumuko at ayaw makipagtitigan sa akin.

Naiiling na lang akong muli na kinuha ang tray sa ibabaw ng kama at inilabas na iyon.

“Kumusta ang bata hijo?” Napatingin ako sa nagsalita. Si Nay Paula na halatang kababalik lang galing day off nito. Umuwi ito sa kanila.

“Nandito na pala kayo Nay Pau. He is doing great now. Kumain na siya kahit papaano.” Sagot ko dito. Isa si Nay Paula ang matagal ng nagtratrabaho dito at itinuring ko na siya ang pangalawa sa pamilya ko. 10 years to be exact na ng lumipat kami dito sa bahay ng ibigay na sa akin ito ng lolo. At ito na ang kasa kasama ko simula noon. Dati itong nagtratrabaho sa bahay nina mama noon pero sumama ito sa akin ng naglipat bahay na ako. Mag 55 na ito kung hindi ako nagkakamali. “Pakitignan na lang siya Nay Pau, hindi pa natin alam ang takbo ng isip niya baka mamaya ay magpakamatay na naman siya.” Bilin ko dito.

“Oo naman Hijo, maasahan mo ako sa pagbabantay sa kanya. Akin na iyan at ako na ang magdadala sa kusina.”

“Thank you Nay Pau. Sige at itutuloy ko na muna ang trabaho ko.” Ng makuha na nito sa akin ang tray ay nagtuloy na ako ulit sa library ko para ituloy ang naudlot kong trabaho.

At doon ko na naman inubos ang oras ko sa maghapon ko na nasa bahay. Kahit linggo ay ganun lang ang routine ko sa mga oras na lilipas. Ni hindi ko na alam ang nangyayari sa buong bahay. Hindi ko na ulit kinumusta ang bata na nanatiling nasa loob ng silid nito pero kumakain na din daw naman sabi nila yaya Gretha. Kaya kahit papaano ay hindi na siya pabigat pa at dadagdag sa aalalahanin ko. At sana magtuloy tuloy na ng makalimutan niya ang mga walang kwentang taong nang iwan sa kanya sa ere.

=

“Pakibantayan na lang ang bata nay Pau.” Muli ay bilin ko dito. Lunes na ng umaga at papasok na ako sa kompanya kahit na ilang araw na lang ay bagong taon. Marami akong aayusin sa mga nagsidatingang mga investment para sa kompanya na dapat na mabigyan ko na ng feedback bago matapos ang taon ngayon.

“Makakaasa ka hijo.” Sagot naman nito agad.

“Sige po.”

“P-pasok ako.” Pasakay na ako ng kotse ko ng marinig ko ang boses niya na ngayon ay patakbong lumapit sa akin. Tinignan ko ito mula ulo hanggang paa at bihis na bihis nga ito. Hindi na din ito parang sanggano na kulang sa tulog na ngayon ay malinis ng tignam at hindi na nangingitim ang gilid ng mga mata.

“Diba sabi ko sayo na hindi mo na kailangang pumasok sa kompanya.” Kunot nuo na sabi ko sa kanya ng magtama ang mga mata namin.

“P-pero g-gusto ko ng pumasok. H-hindi na ako gagawa ng ikakapahamak ko.” Mahina man ang boses niya ay halata naman na may determinasyon sa sarili na gusto talagang pumasok.

“If you really like to work, fix your self first. Try to read some books if you like. Pwede kang kumuha ng mga libro sa library para basahin mo. Iyon na lang muna ang gawin mo. At maghanda ka para sa pasukan sa susunod. Aralin mo ang dapat aralin sa mga napag aralan mo na bago ka tumigil sa pag aaral para hindi mawala sa utak mo ang napag aralan mo na.” Sabi ko sa kanya na ikinayuko ng ulo niya. “Huwag mong isipin na hindi sa ayaw kita dun sa kompanya. Dahil gusto ko na pagtuunan mo ang pansin ang sarili mo. Dahil hindi mo na kailangan ang kumita ng pera sa ngayon dahil sagot ko na lahat ng finacial na gastusin mo.” Dagdag ko pa.

“Ako na ang bahala sa kanya hijo.” Sabad naman ni Nay Paula at humawak pa sa may siko niya.

“Salamat Nay Pau. Sige po, mauuna na ako. At ikaw. Kumain ka ng wasto at tamang oras.” Dagdag bilin ko pa bago na ako tuluyang sumakay ng kotse ko. Sa rear mirror ko nakita ko na inakay na nga siya ni Nay Paula papasok ng bahay na halatang disappointed sa hindi ko pagpayag na sumama siya sa akin.

Pero tama naman ang sinabi ko. Hindi na niya kailangang magtrabaho pa.

“Good Morning sir.” Magalang na halos sunod sunod na bati sa akin ng mga empleyado ko ng marating ko ang kompanya.

“Good Morning.” tinungo ko na ang opisina ko. Na agad akong sinalubong ng sekretarya ko.

“Good morning sir.” Bati din nito sa akin pero halata na parang hindi maganda ang aura.

“Morning, may problema ka ba?”

“Nothing sir. Gusto ko lang sabihin na nasa loob na po ng opisina niyo si miss Francine.”

Kaya naman pala.

“Thank you Karen. Go back to your work now.”

“Yes sir.”

Agad ko ng tinungo ang mismong opisina ko at sa pagpasok ko nga ay nakita ko ng kampanteng nakaupo si Francine sa swivel chair ko. At hindi pa nakontento ay nakataas ang mga paa nito sa ibabaw ng lamesa ko.

“How many times that I’ve told you, don’t put you feet on my desk.” May kataasang tunong sita ko dito.

“Hi sweetheart. Long time no see.” Hindi pinansin ang pagalit na pagsita ko sa kanya at ang malala pa ay ang paa ay pinaghiwalay kaya naman kitang kita ko na ang itinatako niya sa pagitan ng kanyang mga hita.

Damn this woman!

“Wanna have a breakfast meal sweetheart.” Sabay kagat pa ng ibabang labi at may pahawak pa sa isa niyang dibdib. “Missing your touch so much. Come sweerheart.”

Nagpakawala na lang ako ng isang buntong hininga bago ko binitawan ang briefcase ko sa may sofa sa gilid.

Palapit ako dito habang kinakalas ang mga botones ng damit.

---

To be Continued.

---

PH3 #4: Wayde

Typo and gramatical error ahead!!

❤❤❤

Hello guys!

This chapter pala ay dedicated to..

aiharacute143

Well, dedicate ko to sa kanya dahil gusto niya ng ganitong scene.

Naalala niyo ba na minsan nag message ako sa kwento ni Ace Anderson.

Heto na yun!

Kasi nagbibigay ako ng daan para sa mga gusto niyong mabasang eksena.

And here we go again!

Just comment down below if my gusto kayong eksena at try ko bigyan ng daan iyon para maisulat ko.

Basta sabi ko!!!!

Huwag lang iyong makakasira ng plot sa kwento ko ay matutupad ko ang mga hiling niyo.

Again…

THANKS A LOT GUYS!!

LOVE LOTS

❤❤❤

=¤=

4_Wayde

“Salamat nay Pau.” Pasasalamat ko dito pero di ko na inangat ang paningin ko sa mula sa binabasa ko ng dalhan ako ng tsaa sa library ko ng hapong iyon.

“Wala ka na bang kailangan hijo?”

“Wala na Nay Pau. Pwede na po kayong umuwi ngayon kung gusto niyo. Sabihan niyo na din si yaya Gretha para makapag handa na kayo sa pag uwi niyo sa inyo.” Sabi ko na lang. Napaangat na din ang mukha ko para tignan ito. 29 na kasi ng December at magbabagong taon na. Kahit na kababalik lang nito galing day off ay binibigyan ko sila ng maraming oras na makasama ang mga mahal nila sa buhay kapag ganitong mga buwan at araw na.

“Maraming salamat Hijo. Okay lang ba na maiwan kayo dito ni Perth na dalawa. Baka mahirapan ka sa pag aalalaga sa batang iyon. Kahit pa man na nakausap mo na siya ng maayos ay parati parin siyang nagkukulong sa silid niya.”

“Ako na ang bahala sa batang iyon Nay Pau. Huwag niyo na siyang alalahanin.”

“Sige hijo, ikaw ang bahala. Salamat ulit sa iras na ibinibigay mo sa amin para makasama ang mga pamilya namin.”

“Wala iyong anuman nay Pau.” Saka ko kinuha ang dalawang pulang sobre sa drawer ko at inabot iyon dito. “Para sa inyo ni yaya Gretha. Sana po sapat na iyan para sa bonus niyo ngayong taon.”

“Sobra pa nga lagi ang ibinibigay mo sa amin hijo. At muli salamat saiyo.” Ilang sandali pa ay nagpaalam na ito sa akin para makapaghanda sa pag uwi nila. Bumalik na lang ito para muling magpaalam na aalis na sila ni Yaya Gretha.

Muli ko na lang ibinuhos ang oras ko sa mga ginagawa ko at hindi ko na namalayan ang paglipas ng mga oras.

Saka na lang ako tumayo ng makaramdam ako ng pagkalam ng sikmura ko. At doon ko naalala na may iba pala akong kasama ng bahay.

“Damn!” Napamura na lang ako at isinuklay ang daliri ko sa buhok ko. Okay lang na hindi ako kumain sa talamang oras o malipasan ako ng gutom. But now… I need to check that kid if what is he doing right now.

Naiiling na lang ako na tinungo ang silid nito. Kumatok ng tatlong beses pero walang sumagot.

“Hey! Open the door.” Kuway sabi ko ng wala parin akong narinig na kung ano mula sa loob kaya naman napilitan akong buksan na lang iyon ng sarili ko.

Sa kabutihang palad hindi iyon nakalock kaya nakapasok ako agad. Agad na namataan ko siyang nakamukmok sa headboard ng kanyang kama. Nakayakap siya sa mga hita niya at halatang galing na naman sa pag iyak.

Naiiling na hindi ko alam kung ano pa ba ang gagawin ko sa batang ito dahil mag aapat na araw ng nandito siya sa bahay pero hindi parin siya tumitigil sa mga ganitong eksena.

Kailan ba siya nakakalimot?

“What are you doing? Why are you crying again?” Tanong ko ng tuluyan akong makalapit at nakatayo na sa gilid ng kama nito.

Tumingala siya sa akin pero agad ding binawi ang tingin at muling ibinaon ang mukha sa tuhod.

“Ano na naman ba ang problema mo? Hindi ka ba nagsasawa sa ganyang ayos mo?” Naasar na tanong ko pero sa mahinahon paring tinig. Kung hindi ko lang mapigilan ang sarili ko ay hinila ko na siya patayo at taasan na siya ng boses.

Isa na naman bunting hininga ang pinakawalan ko. Para na kasi akong may anak neto dahil sa kanya. Dahil isa na siya sa mga inaalala ko.

Bakit ko ba kasi siya kinuha pa dito sa bahay?

Damn it again!

“Come on! Kumain na tayo. Bago umalis sina Nay Pau kanina ay nagluto sila ng pang tanghalian natin.” Kuway aya ko sa kanya pero hindi niya ako pinansin at nanatiling nakayakap sa mga hita, nakabaon ang mukha sa mga tuhod. “May problema ka na naman ba?” But then, he didn’t answer. “Tell me your problem.” Pilit na pinakakalma ang boses ko kahit gusto ko na talagang sigawan siya.

Umupo pa ako sa gilid ng kama niya para ipakita na hindi siya nag iisa.

“Come on, sinabi ko na sayo na ako na ang bago mong pamilya. Kaya ngayon, sabihin mo sa akin kung ano ang problema mo, tingin ko naman wala akong hindi nareresolba sa mga problemang dumarating.”

Ilang sandali pa ay umangat na ang ulo niya at tumingin sa akin. Hindi man siya deretsong tumingin sa mga mata ko ay kahit papaano ay nag angat na siya ng mukha.

What a cute little fox?

“Say it.”

Napasimangot siya ng bahagya. At nag aalalangan yatang sabihin sa akin kung ano man ang nasa isip niya o dinadamdam niya.

“Halika na, kumain muna tayo, tapos pag usapan natin ang problema mo habang kumakain tayo.” Saka ko sinabayan ng tayo at nilahadan siya ng kamay.

Napatingin naman siya ngayon sa kamay ko kaya naman binawi ko na lang iyon.

“Tumayo ka na diyan.” Muli ay sabi ko. At hindi ako umalis hanggat hindi nga siya tumatayo sa pagkakaupo sa gitna ng kama niya.

Ilang sandali pa ay kumilos na nga siya at bumaba ng kama. Nakatungong tumayo malapit na lang sa akin.

“Lets go.” Nauna na akong maglakad palabas, sumunod naman siya sa akin.

Hanggang sa narating na nga namin ang hapag  kainan.

“Sa kusina na tayo kakainin totol tayong dalawa lang. Halika na, tulungan mo na lang ako na ipainit ang kakainin nating dalawa.” Sabi ko sa kanya at muli ay tinungo namin ang kusina.

May maliit na lamesa doon na kung saan kumakain sina Yaya Gretha at Nay Pau. Minsan naman kasabay ko sila kumain pero nadadalas na hindi naman sila nakakasabay sa akin dahil late na ako kumakain gaya ngayon. Mauuna na lang sila kumain gaya ng bilin ko na huwag na nila akong hintayin.

Hindi man siya nagsalita ay kumilos naman siya at binuksan ang mga nasa ibabaw ng kalan at tinignan ang mga iyon bago binuhay ang apoy para painitin.

Ako naman ay kumuha na ng pinggan at naglapag sa maliit na lamesa. Ilang sandali pa ay nakapagsandok na kami ng mga pagkain na pagsasaluhan naming dalawa.

Well, hindi na masama. Kahit man hindi ito palaimik ay nakikisama naman kahit papaano. At mas maganda nga iyon para hindi marindi ang tainga ko.

This is the first time na may kasama ako na hindi ko man lang kaano ano. Madalas lang na mag isa din ako. Bihira makisalamuha sa iba. Kahit sina mama at papa ay halos hindi ko na nakikita sa dami ng mga trabaho ko.

But now..

Bahagya ko siyang pinagmasdan. Ang bata ng mukha nito kumpara sa edad niyang 19 na.

“What your problem?” Kuway tanong ko ng medyo nagtagal na kami sa pagkain.

Nag angat naman siya ng mukha at bahagyang tumigil sa pag nguya bago muling yumuko.

“Come on! Makikinig ako.”

Napansin ko naman ngayon ang pagpapakawala niya ng buntong hininga at inilapag ang kutsarang hawak bago muling tumingin sa akin.

Malungkot na naman ang mga mata niya at may luha na naman yatang namumuo doon.

“M-may sakit ang mama ko.“mahina na sabi niya.

“Ganun ba? Ano ba gusto mong mangyari?” Tanong ko muli bago sumubo ng pagkain.

“G-gusto kong puntahan sila sa bahay, p-pero..”

“Okay.” Bitin ko sa sasabihin niya. “Ihahatid kita sa inyo. Then, I will wait outside in your house in case na may masamang mangyari.” Kuway sabi ko sa kanya na nahalatang nagulat pa sa sinabi ko. “So cheer up, huwag mong sarilinin ang problema. I told you, ituring mong kami ang bago mong pamilya. Sina Nay Pau man iyan o si Yaya Gretha. They won’t harm you.” Dagdag ko pa at muling itinuon ang pansin ko sa pagkain.

Hindi na siya umimik pero nagpatuloy naman siya sa pagkain.

Namayani na ang katahimikan sa pagitan namin at tanging mga tunog na lang ng mga kalansing ng kutsara at tinidor na didikit sa plato.

“S-salamat.” Ilang sandali pa ay nagsalita na siya ng maibaba niya ang kutsara at tinidor na hawak niya ng matapos na siyang kumain.

“Huwag kang magpapasalamat sa akin sa ganyan mong ayos, fix your self. Ang magandang pasasalamat na gusto kong matanggap mula sayo ay ang ayusin mo ang sarili mo.” Sagot ko sa kanya na sinabayan na din ng tayo at aayusin na ang pinagkainan namin.

“Maraming salamat parin.” Sabay tayo din siya at yumuko pa talaga. “Maraming salamat.” Ulit niya sa mas malakas ng tinig bago tumuwid ng tayo.

“Okay, whatever you say. Just fix your self.” Sabi ko na lang at ipinagpatuloy ang pagliligpit.

“A-ako na mag aayos ng pinagkainan natin, sir.”

Napatingin ako sa kanya sabay iling.

“Just call me by my name. You are a part of my family now.”

“Pero..”

“Just say it.. no more buts…” inilagay sa lababo ang mga nailigpit ko na. Sumabay na din naman siya at inayos ang pinagkainan namin. “After you finish here, fix your self. At ihahatid kita sa inyo. Tawagan mo na lang ako kapag nakapaghanda ka na. Nasa library lamang ako.”

“Yes, s-sir….Wayde.”

Naiiling na tumalikod na ako at iniwan na nga siya.

Nagtuloy na muna ako sa silid ko para makaligo bago ako muling pumasok sa library at gagawa pa ng kung ano ang kaya ko pang tapusin sa mga trabaho ko habang naghihintay sa kanya.

Naabala ko na naman ang sarili ko sa mga paper works ko at hindi na namalayan ang paglipas ng oras.

Kunot nuo kung tinignan ang orasan. Dalawang  oras na ang lumipas. Hindi pa ba siya naghahanda para puntahan ang mga magulang niya?

Muli ay hindi na natapos tapos ang pag iling ko. Napapatampal ng nuo na tumayo sa kinauupuan ko mula pa kanina.

“Ano pa ba ang ginagawa ko kiddo?” Naibubulong ko na lang bago nagpasyang puntahan na lang ito at ako na ang mag yayaya para lumabas.

Pero pagbukas ko ng pintuan ay siya ang nabungaran ko. Naiwan sa ere ang kamay niya na halatang kakatok na sana.

Patitig siya sa akin pero agad ding nagbawi ng tingin at muling napayuko.

“Kanina pa ako naghihintay na tawagin mo ako.” Saad ko na halatang ikinagulat niya dahil bahagya kong nataasan ang tuno ng boses ko.

“H-hindi ko k-kasi alam baka busy ka.”

“I said just knock the door when you are ready.”

“S-sorry.”

“Nevermind. Lets go.” Bumalik ako sa loob ng library at kinuha ang susi ng kotse ko. Nauna ng naglakad palabas ng bahay at gaya ng dati ay nakabuntot lang siya sa akin hanggang sa marating namin ang garahe. “At saan mo balak sumakay?” Tanong ko pa ng akma niyang bubuksan ang pintuan sa backseat.

Hindi pa man siya nakakasagot ay binuksan ko na ang harapan.

“Sakay na.” Sabay turo sa kung saan siya uupo.

Alanganin man siguro ay kumilos naman siya para sumakay at walang imik na agad na naglagay ng seatbelt.

Tahimik lang ang naging biyahe namin papunta sa kanya. Ng hindi ko na kaya ang katahimikan at nagpasya akong buksan ang sterio at nakinig na lang ng kung ano ang mga balita sa radio.

Ilang minuto lang naman ang biniyahe namin dahil hindi naman kalayuan. Hanggang sa tuluyan na naming marating ang bahay nila.

Isa ding subdibisyon iyon pero hindi gata ng subdibisyon ng AP iyon kalawak. At maliliit lang ang mga bahay kumpara sa mga bahay na nakatayo doon sa AP.

“P-paano mo nalaman na-.?

“Ngayon ka pa ba magtatanong?” Putol ko sa sasabihin niya. “Go! Check your mother. I will wait you here until you done.”

“S-salamat.” Muli ay pasasalamat niya bago siya kumilos para bumaba. Sinundan na lang ng tingin ko ang palayong imahe niya papasok ng bahay nila.

Hindi na niya kinailangang kumatok sa kanila dahil kusa na niya iyong binuksan. Hindi naman kalayuan ang pintuan sa bahay nila kung saan ako pumarada.

Nagrelax na lang ako habang naghihintay. Ipinahiga ang sandalan ng upuan ko saka ako pumikit. Pinatay ang sterio para hindi na maingay.

Ilang sandali pa ang lumipas ng bigla akong nakarinig ng sigaw mula sa loob ng bahay nila kaya naging marahas ang paglingon ko doon.

“Wala kaming anak na kagaya mo! Lumayas ka.” Muli ay malakas na sigaw na narinig ko.

Kunot nuo akong umayos ng upo at hindi na nagdalawang isip na bumaba ng kotse ko at sinundan siya sa loob.

“Papa please.” Nakaluhod ito ng maabutan ko at nagmamakaawa habang umiiyak na naman. Tatangkain na hahawakan ang kamay ng kanyang papa pero umiwas lang ito.

Pero bago pa man dumapo ang kamay ng papa niya sa kanya para sampalin ay mabilis na akong lumapit at pahilang itinayo siya at itinago sa likod ko.

“At sino kang pakialamero?” Mataas ang boses at halatang galit na galit ito. Tinapunan ako ng matalim na tingin.

“S-sir.” Mahina na halos walang boses na lumabas sa bibig niya, humihikbi at mahigpit na humawak sa kanang braso ko na parang nagpapahiwatig na huwag na akong makialam.

“Ako ang bago niyang guardian.” Seryusong sagot sa ama niya na naging dahilan para mas maging masama ang tinging ipinukol sa akin at pati sa kanya.

“Haha!.” Tumawa ito ng pagak at nang uuyom na may ngisi sa labi. “Guardian? O isang sugar daddy?”

Sa narinig ko ay parang uminit ang tainga ko. Awtomatikong tumaas ang kamay ko para sana bigyan ng suntok ito ng pigilan ako niya ang kamay ko. Tumingin ako sa kanya. Umiling ito habang patuloy na lumuluha.

“Ngayon ko masasabi na wala nga kayong ka kwenra kwentang mga magulang.” Mas naging seryuso ang tinig ko at nakipagsukatan ako dito ng tingin habang inaalis ko ang kamay niya na pumigil sa kamay ko.

“At sino ka para sabihin iyan sa akin?”

“Huwag mong tanungin kung sino ako Mr. Fransico baka mabigla ka kung malaman mo kung sino ang kaharap mo ngayon. Sinamahan ko dito ang anak niyo para bisitahin ang asawa niyo na may sakit dahil nag aalala siya sa kanyang ina kahit na ganito ang trato niyo sa kanya. Nag aalala siya at kayo parin ang inaalala niya sa kabila ng pagtakwil niyo sa kanya. Pero ganito parin ang ipapakita niyo sa kanya? Walang kwentang mga magulang.”

“Aba’t-.”

“Subukan mong idapo ang kamay mo sa akin ng magkaalaman tayo.” Banta ko dito habang nakatingin sa kamay nitong nakakuyom at naibitin sa ere ng magsalita ako. “Wala akong intensyong makialam sa problema ng pamilya niyo pero sa ngayon, nasa pangangala ko ang anak niyo na itinakwil niyo kaya obligasyon ko siyang proteksyunan sa mga kagaya niyo na makikitid ang mga utak.” Lahit na gustong gusto ko na ding lakasan ang boses ko para iparamdam dito ang galit ko sa pag uugaling mayroon ito ay nagpigil ako.

“Lets go!.” Kuway baling ko sa kanya na walang kaimik imik na. “And one more thing Mr. Fransisco. This will be the last na makakarinig ako ng mga walang kwentang salita mula sa inyo patungkol sa anak niyo. Dahil hindi ako mangingiming pabagsakin kayo sa isang kisap mata ko lang.” Dagdag banta ko dito.

Hindi ko na ito hinintay na makasagot pa at hinila ko na siya palabas ng bahay nila.

Walang salitang namutawi sa mga bibig niya ng pasakayin ko siya at hindi na nagreklamo. Parang isang batang soro na walang kalaban laban. Na kahit na nasasaktan na ay hindi pa kayang ipaglaban ang sarili.

“Palipasin mo ang panahon at huwag ka na munang magtatangkang magpakita sa kanila.” Sabi ko ng nasa kalagitnaan na kami ng daan pauwi ng bahay. “Ipagpatuloy mo ang mabuhay ng wala sila. At saka ka na bumalik sa kanila kung may maipagmamalaki ka na. Ipakita mo na kahit ganyan ka, ay may mararating ka.”

Narinig ko ang paghikbi niya at mula sa gilid ng mata ko ay nakita ko ang pag angat ng ulo niya at lumingon sa akin.

“I said you the other day, ako na ang bago mong pamilya. Kaya huwag mong iisipin na nag iisa ka.”

Napansin ko ang pagtango niya pero hindi nagsalita. Pinahiran ang mga luha gamit ang likuran ng mga palad niya.

Muli ay nailing ako at itunuon ko na lang ang paningin ko sa kalsada at hindi na umimik pa.

Pero sa isip ko…

He is so vulnerable now that he need a special care, support, or protection. At isa na iyon sa mga gagawin ko sa ngayon habang nasa pangangalaga ko siya hanggang sa tuluyan na niyang kayang labanan ang kalungkutan dahil sa mga nangyari sa kanya.

---

Itutuloy…

---

PH3 #5: Perth

Typo and grammatical error ahead!!

Wayde at the multimedia

5_Perth

“Ayan.” Napatingala pa ako kay Wayde. Ang taong tumulong sa akin kahapon kina papa at ipinagtanggol sa kanila.

Kaya naman kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko at hindi na ako masyadong naiilang sa kanya.

Sa pagtingala ko ay binawi ko ang tingin ko sa inilapag niya sa lamesa sa may sala kung saan ako nakaupo at nanunuod ng TV.

Sabi niya kasi lumabas ako at dito sa sala ako mag stay at hindi sa silid na ibinigay niya sa akin para di ako maboring.

Mga libro iyon para sa mga aralin ko noon.

“Madami iyan sa library sa taas, sabi ko sayong kumuha ka lang ng babasahin doon kung wala kang ginagawa para hindi ka maboring.” Sabi pa niya at naupo sa kabilang upuan sa may kaliwa ko kaya muli akong napatingin sa kanya.

“S-salamat.”

“Yeah! Pero saka mo na iyan basahin. Mamaya pala desperas na ng bagong taon at isasama kita sa bahay ng lolo.”

“Huh!.”

“Wala kang kasama dito dahil pinauwi ko nga sina Nay Pau at yaya Gretha. At alam ko naman na hindi ka makakapunta sa inyo. Kaya isasama na lang kita.”

“N-no! A-ayos lang na mag isa ako dito.”

“Huwag ka ng tumanggi dahil isasama parin kita kahit ayaw mo. Mahirap na. Baka pagbalik ko wala ka na palang buhay. Di ko pa naman alam kung ano ang takbo ng utak mo.”

Napayuko ako sa sinabi niya.

Oo, inaamin ko na. Desperado na akong wasakan ang buhay ko nitong mga nakaraang araw pero ngayon…

“H-hindi ko na gagawin iyon. Tama ka. H-hindi dapat ako papaapekto sa mga sinasabi nila sa akin.”

Tumitig pa ito sa akin dahil sa naging sagot ko.

“Okay! Pero sasama ka parin sa akin.” Final na sabi niya na parang hindi na siya tatanggap pa ng sagot mula sa akin.

Lihim akong napabuntong hininga at hindi ko ipinahalata. Ano pa nga ba ang magagawa ko? Total naman, marami na siyang nagawang tulong sa akin at tinanggap niya ako sa bahay niya ng walang pag aalinlangan. Kaya sige…

“S-sige. A-anong oras tayo pupunta?” Tanong ko na lamang.

“Mga 10 siguro ng gabi.”

“Okay.”

“And this is yours.” Nanlaki ang mga mata ko ng may inilabas siya na ATM Card at binigay sa akin. “Nakalagay na diyan ang sahod mo sa pagiging interm mo sa kompanya para may sarili kang pera. Dinagdagan ko na rin para kung may kailangan kang bilhin, bumili ka. Ayaw ko ng tatanggihan mo ito. Minsan lang akong magbigay kaya huwag mo sanang maisipang tangihan.”

Hindi pa man ako nakakasagot ay humawak siya sa kamay ko at ipinahawak niya mismo ang ATM sa akin.

“P-pero h-hindi na ako nagtratrabaho pa.”

“No more buts.. sabi ko sayo. Mag aral ka. Then, you can pay me back pagkatapos mong mag aral. You can work at the company. Nag kakaintindihan ba tayo.”

Napatango na lang ako ulit.

Napatingin na lang ako muli sa kanya ng tumayo siya.

“Mag order ka na lang ng kakainin natin. Early dinner para makasabay tayo mamaya kina lolo.” Pahabol pa niya bago tuluyang tumalikod.

“E-eh. A-anong pagkain?”

“Kahit na ako. May nga flyer diyan sa ilalim ng lamesa.” Saka naglakad na palayo sa akin. Napasunod na lang ang paningin ko sa kanya ng paakyat na siya sa ikalawang palapag. Sa sala na kinauupuan ko ay makikita dito ang pagpasok niya sa library niya.

Saka ko na pinakawalan ang pinipigil kong malalim na paghinga ng wala na siya ng tuluyan sa paningin ko. Para kasing kakaiba ang hangin sa paligid kapag nagsasalita siya.

Maalumanay man ang tuno niya sa bawat katagang binibitawan ay mararamdaman mo talaga ang kaseryusuhan sa boses niya.

“Thank you.” Naibilong ko na lang saka ko binalingan ang ATM na nasa mga kamay ko. Naiisip ko tuloy ang sinabi ng papa sa akin kahapon. Pero hindi mangyayari iyon. Hinding hindi ko sasamantalahin ang kabaitang ipinapakita niya sa akin.

Mag babagong buhay ako. Haharapin ko ang buhay ko ng wala sila. Mag aaral ako gaya ng sinabi niya at susubadan ko na lang siya sa pagtulong sa kompanya kapag marami na akong kaalaman.

Inilapag ko ang ATM sa lamesa. Saka ko kinuha ang ilang flyer sa ilalim para tumingin ng pwedeng ma order na kakainin namin gaya ng sabi niya.

=

“K-kailangan ba talaga akong sumama sayo?“muli ay tanong ko ng makapaghanda na kami para sa pagpunta sa bahay ng lolo niya.

Sabi niya malapit lamang sa bahay ang pupuntahan namin at nagdadalawang isip parin ako dahil hindi naman niya ako kaano ano pero isasama parin niya ako.

Desperas ng bagong taon at lahat ng dadalo doon ay pawang mga kamag anakan lang nila. At mas makakaramdam ako ng pagkailang dahil siya lang naman ang kakilala ko. Knowing that Anderson Clan ay talaga namang  kilala na isa sa pinakamayaman sa lahat.

“Ilang beses mo ng sinabi at tinanong iyan sa akin. Makulit ka rin pala. Kaya pwede sumama ka na lang.” Sagot niya saka nagpatuloy sa paglabas ng bahay kaya wala na akong nagawa kundi ang sumunod na lang sa kanya. Naabutan ko na siyang nakasakay sa kotse niya kaya naman sumakay na din ako kaagad.

At nabalot kami ng katahimikan habang bagtas namin ang daan patungo sa bahay ng lolo niya.

Ilang sandali lang ay tumigil na ang sinasakyan namin. Una na siyang bumaba at katulad kanina ay nag dadalawang isip ako kung bababa ba ako o hihintayin ko na lang siya dito sa loob ng kotse niya.

But then..

Kusang bumukas ang pintuan ng kotse niya kaya napatingala ako sa kanya.

“Come on.” Aya niya.

“Pero‐.” Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng hinawakan na niya ako sa pulsuhan at hinila na ako pababa kaya wala na akong nagawa kundi ang tuluyang sumama sa kanya.

Pero..

Ako na mismo ang napahawak sa braso niya ng bitawan niya ako dahil ang daming tao na sa paligid lalo na at napatingin sila sa amin.

Pakiramdam ko ay minamata na naman ako sa paraan ng mga tingin nila.

Mahigpit na napahawak ako sa kanang braso niya at bahagyang nagtago sa likuran niya habang sumusunod ako sa kanya.

“Just be yourself.” Mahinang sabi niya sa akin. Akala ko nga aalisin niya ang kamay ko na nakahawak sa kanya pero hinayaan lang niya.

“Good evining hijo.” Narinig kong pagbati ng tumigil kami. Hindi ko agad nakita iyon ng tumigil kami sa paglalakad dahil nga nakayuko na ako at nakatago sa likod niya.

“Good Evening mama.” Ang mama pala niya ang sumalubong sa amin. Napahigpit pa ang hawak ko ng kumilos siya kaya napatingala ako para tignan kung ano ang ginawa niya.

Ginawaran niya ng halik sa pisngi ito pero hindi nakaligtas ang tinging ipinukol nito sa akin kaya muli akong napayuko.

“Who is he?” Tanong na para bang may pagkadis gusto ang tuno ng boses.

“Isa ng kasapi sa pamilya ko.”

“Pamilya?”

“Yeah.”

“Matatawag mo bang pamilya ang mga taong hindi mo naman kadugo.” Parang may kung ano sa sinabi nito. “Mas nagbibigay ka pang oras sa mga iyan. At sa mga kasambahay mo kaysa sa amin.”

“Mama, heto na naman tayo. Lets just enjoy this night.”

Naringgan ko pa ang malakas na pagpapakawala nito ng malakas na paghinga na para bang pinipigilan ang pag alpas ng kung ano ang kinikimkim sa dibdib.

“I just saw Kanye, sige mama. Pupuntahan lang namin siya. Lets go.” Baling pa niya sa akin.

Hindi pa man nakakasagot ito ay naglakad na siya palayo kaya muli ay napasunod ako.

Mas lalong hindi ako nakaimik. Naiisip ko. Ganito ba lagi ang may kaya sa buhay na kung mag usap ay parang mga negosyante lang. Seryuso at parang nasa kalagitnaan lang ng meeting kung makitungo.

Siguro nga.

“Napaaga ka yata?” Tanong niya ng malapitan namin ang isa namang lalaki.

Napasilip ako mula sa likuran niya para kahit papaano ay makita ko ang mukha nito. Pero agad din akong muling nagtago sa likod niya dahil tumingin ito sa akin.

“Yeah! Wala naman din akong magawa kaya mas maganda na ang nandito para naman makapag kulitan kahit papaano.”

“Yeah! Your right. Nasaan si Ace?”

“Nasa labas sila ni Elijah.”

“Ganun ba? Mapuntahan nga ng makilala ko ang asawa niya.” Sabi niya at binalingan ako. “Dito ka na muna sa pinsan ko.” Bilin pa niya na nakapagpalaki ng mata ko ng wala sa oras. Umiling ako at mas humigpit ang pagkakahawak ko sa braso niya.

Iiwan niya ako sa taong hindi ko kakilala? It’s a big NO!

But then…

“Ikaw na muna ang bahala sa kanya.” At saka na niya inalis ang pagkakahawak ko. Gusto ko pa sanang magsalita at sabihing isama na lang niya ako pero wala na akong naapuhap na salita ng tumalikod na siya agad at mabilis na tinalunton ang isa pang pintuan maliban sa pintuang pinasukan namin kanina.

Nakayuko na na lang akong muli. Mas nailang ako ngayong wala na siya sa paligid at naiwan ako sa pinsan ba niya ito o ano?

“I’m Kanye, and you are?” Narinig kong sabi nito na nakapagpatingala sa akin.

“Huh!.” Napatingin pa ako sa palad na niya na inilahad niya. May ngiti ito sa labi.

“Huwag kang mag alala. Hindi ako gaya ng pinsan ko na walang pakialam sa kasama.” Sabi nito na halata yatang nangingilag ako. “And don’t worry, hindi ako humuhusga ng tao batayan sa kung ano sila.”

Napalunok ako. Parang may alam yata ito tungkol sa akin dahil sa sinabi niyang iyon.

“Again, Kanye, and you?” Pang uulit niya pero binawi na ang kamay na nakalahad kanina sa harapan mo.

“P-perth.” Sagot ko na lang. Nanginginig ang kamay ko na magkaugpong na at pinipigilan ang pagnginig ko.

Sana hindi na lang tagala ako sumama sa kanya kanina kung ganito naman na iiwan lang niya ako.

“Okay! Nice to meet you Perth. Ilang taon ka na pala?” Muli ay tanong na naman nito.

“Eh!. N-nineteen.” Mahina na muli kong sagot. Nakayuko lang ako.

“Bata ka pa nga. Come on! Hintayin mo na lang ang pinsan ko dito.” Sabay pinaghila niya ako. ng upuan na nasa malapit lang namin.

Tumalima na lang agad at naupo dahil parang pati ang tuhod ko ay bibigay na dahil sa kabang nararamdaman ko ngayong wala siya na kaisa isang kakilala ko.

Naupo na din siya sa katabing upuan ko. “Just relax. Walang magkakamaling mangbully sayo dito kung iyan ang inaalala mo.” Narinig ko pang sabi niya pero nanatili na lang akong nakaupo.

Hindi ako kumilos para kumuha ng nakakain kapag aalukin niya ako. Hihintayin ko na lang si Wayde na makabalik.

“Kumain ka na?” Tanong mula sa likuran ko ng ilang pang minuto ang lumipas at may mga dumantay sa balikat ko.

Napatingala ako mula sa pagkakayuko ko habang nakaupo. Ewan ko pero kusang kumilos ang katawan ko, tumayo ako at muling bumalik sa likod niya na parang doon lang ang alam kong komportable ang pakiramdam ko.

“Masyadong mahiyain ang alaga mo.“sabi ni Kanye ng tumayo na din. “Kanina ko pa inaalok na kumain pero hindi niya ako iniimik.”

“Yeah! Masasanay din siya.”

“Sige, mauna na ako. Sasalubong lang din ako sa ilang mga bisita ng lolo.” Paalam naman nito hanggang sa tuluyan ng umalis at dalawa na lang kaming naiwan sa kinauupuan namin kanina.

“Bakit di ka pa kumain. Mamaya niyan magsisimula na ang countdown.” Sabi niya sa akin. “Maupo ka na lang ulit at kumain ka na. Wala tayong handa sa bahay kaya dito ka na lang magpakabusog.” Dagdag pa niya.

Tumango na lang ako bilang sagot. Kukuha na sana ako ng makakain ko ng siya na mismo ang naglagay sa plato ng pagkain sa harapan ko.

“Ayan kumain ka ng marami para mabilis bumalik ang katawan mo sa dati.”

“S-salamat.” Napapayuko na lang ako dahil ayaw ko na lagi siyang tinitignan. Baka kasi kung ano ang isipin niya.

“Ang pagkain mo ng marami ay sapat na para sa pasasalamat mo. Kaya kain na.”

“S-sige.” Kumain na nga lang ako gaya ng gusto niya. Wala man na kaming naging imikan o maraming napag usapan ay hindi na iyon mahalaga. Basta komportable na ako kahit wala akong kakilala sa ibang mga tao sa paligid namin.

Kahit papaano hindi ko naramdaman ang pagkailang ngayon dahil nasa tabi ko siya at ipinaparamdam na walang kaso kung ano ako? Kung sino ako? At kahit na sampid lamang ako ngayon dito. Dahil parang isa na nga akong pamilya para sa kanya.

Nagmamasid masid na lamang ako habang nakaupo parin. At sa tuwing may kakausap sa kanya ay yuyuko ako sa tuwing titingin sa akin ang kausap niya.

Nakakailang naman talaga lalo na at buong angkan nila ang nandito ngayon pero ipinaparamdam niya talaga sa akin na hindi na ako iba sa kanila.

“Lets go.” Ilang sandali pay nagyayana siya ng ilang minuto na lang ang natitira ay bagong taon na.

Agad naman akong tumalima. Pero bago pa man kami makalabas ay may sumalubong sa amin na matanda.

“Good evening lolo.” Bati niya dito. Kung ganun ito ang lolo niya. May pagkakahawig siya dito.

“Good evening din apo. Kung hindi pa ako ang lalapit sayo wala kang balak magpakita sa akin.” Nahimigan ko ang may pagtatampo nito.

“Ayaw ko lang ng makaistorbo sayo habang kausap ka ng iba nating kamag anak lolo.”

“Rason mo. Sadyang ayaw mo lang akong makausap.”

“Ayan na naman kayo lolo. Saka na tayo mag usap. Ilang minuto na lang bagong taon na.”

“Bata ka, ano lang ba ang paglaanan mo ako ng oras para kausapin ako. At teka..” sabay baling ng tingin sa akin kaya gaya kanina ay napahawak ako sa braso niya at muling nagtago sa likod niya. “And who is this young boy, apo?”

“Isa sa mga sinusuportahan ko ngayon lolo.”

“Sinusuportahan?”

“Yeah! Mahabang eksplinasyon lolo. Alamin mo na lang sa sarili mo.” Seryusong sagot niya dito.

“Yeah!”

“Tama naman ako diba, lolo. Wala ka namang hindi malalaman kahit itago ko pa o namin ang isang bagay sayo.”

“Oo naman apo. Pero hindi ko naman pakikialaman ang mga plano mo. Kahit pa na sabihin nating alam ko ang bawat galaw niyo ng mga pinsan mo.”

“I know lolo.” Saka niya hinawakan ang kamay ko na nakahawak sa braso niya at inalis iyon at hinila paalis din sa likof niya. “Ipakilala mo ang sarili mo. Huwag kang mag alala. Mabait ang lolo.”

“Huh!.”

“Okay lang hijo. Huwag kang mag alala. Kung ano man ang pinagdadaanan mo ngayon kaya ka mailap sa mga tao, malalagpasan mo din iyan.”

Napatungo na lang ako dahil hindi ko naman alam ang sasabihin ko.

“Tawagin mo na lang akong lolo, gaya ng tawag sa akin nitong si Wayde. Ano ba ang pangalan mo?”

Napatitig ako saglit dito. Nakikita ko nga sa mukha nito ang kabaitan. Kaya naman kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaunting kapanatagan gaya ng kapanatagang nararamdaman ko kay Wayde.

“P-perth po.”

“Welcome to tge family, apo. Hala, sige. Hindi na ko na patatagalin ang pag uusap natin. Saka na lang tayo ulit magkwentuhan kung may mga lebre kayong oras. Halina nga kayo sa labas.” Sabay lakad na patungo sa labasan kung saan daw nila inilagay ang mga sisindihang mga fireworks.

“Lets go.” Narinig kong aya niya ulit at naunan na ding maglakad pasunod sa lolo niya kaya naman agad din akong sumunod sa kanya. Magkaagapay na lumabas.

Ng isang minuto na lang ang natitira ay magkakatabi sila. Tumabi siya sa pinsan niya kanina na kakikilala ko lang at sa kabilang bahagi ay may tatlo pa doong lalaki. Ang isa ay kahawig na kahawig niya na may kasamang isang lalaki na nakahawak sa baywang nito.

Napalunok ako. Bigla akong nakaramdam ng inggit sa nakita ko dahil halata na couple ang dalawa lalo na ng makita ko kung paano titigan at ngitian ng kamukha niya ang katabi. Na makikita sa mga mata nila na mahal na mahal nila ang isa’t isa.

“Are you okay?” Mahinang tanong niya sa akin kaya nabaling ang tingin ko sa kanya.

“Y-yeah.”

“He is my cousin, Ace. And the one in his side, ay asawa niya.”

“A-asawa?” Nagulat talaga ako. Totoo pala na may nag aasawa na parehong lalaki? Kung ganun ba…

No! Saka ko na iisipin ang mga ganun bagay. Ang mahalaga ngayon ay ang makapagtapos ako ng pag aaral ko at mapagsilbihan ko siya at makatulong sa kanya sa magandang tulong niya sa akin.

“Yes. Mag asawa na sila.”

Napatango na lang ako at muling sumulyap sa dalawa. Masaya nga sila. Well.. I envy them.

Never mind.

Muli ko na lang itinuon ang paningin ko sa mga fireworks na handa ng sindihan. Hanggang sa tuluyan ng nagsimula ang countdown ng…

10

9

8

7

6

5

4

3

2

1

     HAPPY NEW YEAR.

Sigaw ng lahat kasabay ng paglipad at pagputok ng mga nag gagandahang ilaw sa kalangitan.

Maingay pero may kaakibat na ganda ng iba’t ibang kulay na naglipana na sa himpapawid.

“Happy new year.” Sabi niya sa akin sa may kalakasan na tinig.

“Happy new year.” At sa kauna unahang pagkakataon ay nagawa kong ngumiti.

Kahit na hindi ko kasama ang mga magulang ko ngayon ay nakaramdam ako ng saya. Dahil sa nakilala ko siya.

---

Itutuloy..

---

PH3 #6: Wayde

Typo and grammatical error ahead!

WARNING:

R_🔞

---

Daddy Wayde at the multimedia!!

This chapter dedicated to

AnaMin6

Babe!! I love you.. hahaha..

Mhuah, mhuah..

6_Wayde

“Hindi mo naman kailangan na sumama pa sa akin. Maari ka ng mag aral lang dito gamit ng mga librong iyan.”

Napayuko ito dahil sa ilang beses na pagtanggi ko sa kanya na sasama daw siya akin sa opisina at magiging PA ko na lang siya. Uutusan kung may ipapabili ako o igagawan na lang daw ng kape o tsaa.

Makulit na siya ngayon na hindi katulad ng dati na halos hindi siya umiimik kapag kakausapin ko.

“P-pero..”

“Okay.. okay.. just keep that book beside you and bring that in the office.” Sabi ko na lang sa kanya na agad na umaliwalas ang mukha ng mag angat ng tingin.

Isang buwan na din mula ng maiyuwi ko siya dito sa bahay at ngayon ay nakikita ko na nakiki-bonding na siya kina yaya Gretha at nay Pau.

“Bibihis lang ako.” Agad na tinakbo ang hagdan paakyat patungo sa silid niya na nasundan ko na lang ng tingin.

Naiiling na lang ako. Mga bata nowadays. Ipinagpipilitan na ang mga gusto. Pero siya, ayaw gumala at mas gustong manatili sa bahay o di kaya naman ay magtrabaho gaya ng ipinagpipilitan sa akin. Samanatalang ako noong nasa edad niya ako ay nakafucos ako sa pag aaral at hindi ko magawang maggagagala kahit na gustong gusto ko.

Sinanay kasi kami ni lolo noon na dapat hindi sinasayang ang araw o panahon sa mga wala daw ka kwenta kwentang bagay tulad ng pamamasyal.

Ewan ko ba.

Ngayon siya naman. Hay naku! Hindi ko na nga siya sisitahin. Kailangan ko na lang na intindihin siya sa ngayon. Dala ng pagtakwil sa kanya siguro kaya ayaw niyang makihalubilo sa iba.

Papasaan ba lilipas din iyon at makakapamuhay siya ng walang pag aalinlangan at hindi matatakot na iharap sa iba ang buong pagkatao niyo o kung sino siya.

“Ayos na ako. Tara na.” Ilang sandali pa ay narinig ko. Nakasuot na uto ng dati niyang uniform na gamit sa kompanya ng nagtratrabaho pa siya.

“No! Change your clothes. I said you don’t need to work like before. If you like to go with me in the company, better change that in your daily outfit.”

“W-why?”

“Just do it.” Bahagyang tumaas na ang boses ko kaya napayuko siya. Hindi na sumagot at agad na tumalima na muling pumasok sa silid nito.

Ilang sandali ulit ang lumipas ay lumabas na siya.

He is now wearing at t-shirt at short lang na fitted sa hita niya na hanggang taas lang ng tuhod.

“Good, that’s better. Dalhin mo ang ilan sa librong ibinigay ko sayo. At kapag may oras ako ay ituturo ko ang ilan sa mga iyon.”

“Oo.”

“Good. Lets go.” Sabay talikod na at nauna ng naglakad palabas ng bahay. Naramdaman ko na lang ang pagsunod niya. Tumigil lang ako ng marating ko ang tapat ng driver seat at tinignan siya. “By the way, do you drive?”

“Huh? No! H-hindi ako marunong.” Agad na sagod niya at sunod sunod ang pag iling.

“Then, if I have a time. I will teach you. Dapat marunong ka. Isasama kita minsan sa mga lakad ko at may time na malalasing ako kaya dapat ikaw ang mag uwi sa akin.”

“O-okay.”

Then, hop-in.“ Saka na din ako sumakay. Sumakay na din siya.

Nakagawian na siguro niya ang magyuko ng ulo dahil simula ng makalabas kami ng subdibisyon ng A.Place ay hindi na niya iginalaw ang ulo.

“Magkakasoon ka ng stiff neck kapag hindi mo ibinaling ang tingin ko sa iba.” At ako pa yata ang nahihirapan sa kanya ng panaka ko siyang titigna.

Nag angat siya ng tingin at bahagyang tumingin sa akin bago ibinaling na ang paningin sa labas ng bintana.

Hindi na ako nagsalita pa at hinyaan ko na lang siya. Naging tahimik na ang buong biyahe namin patungo sa kompanya hanggang sa tuluyan na kaming nakarating.

“Ano ang schedule ko ngayon Karen.”

“Magandang umaga sir.” Mabilisang pagbati nito sa akin ng iyon agad ang tinanong ko sa kanya ng matapat kami sa lamesa nito. Kinuha ang notebook nito saka tinignan iyon. “Just only lunch meeting at 11:30 with Mr. Peterson at the HM Restaurant, sir. At the rest, kailangan niyo na lang pong aprobahan ang mga papeles na nailagay ko na sa lamesa niyo kanina.”

“Okay! Ipaalala mo na lang sa akin mama ulit ang lunch meeting ko.” Sabi ko na lang dito.

“Yes sir.” Sagot naman nito na hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagtingin nito sa kanya na nasa likuran ko lang.

“Lets go.” Baling ko na lang dito. Nakayuko siya ngayon na para bang nahihiya sa pagbabalik niya sa opisina.

What a shy little fox he is.

“Magbasa ka na lang din dyan.” Sabi ko pa ng makapasok na kami sa loob ng opisina ko.

Tumango siya bilang sagot at naupo nga sa sofa sa may gilid. Inilapag niya doon ang libro na dala niya na isa sa nga ibinigay ko.

Ako naman ay hinarap ang mga tambak na papel sa ibabaw ng lamesa ko at sinimulan na ding usisain kung ano ang mga nilalaman nun at dapat pirmahan at doon na naman naubos lahat ng oras na hindi ko na namalayang mabilis na lumipas.

Napaangat na lang ako ng ulo ko ng makaramdam ako ng pangangalay ng leeg para i relax ng kaunti. At doon ko na napansin na may kasama pala ako sa loob.

At ang little fox na kasama ko ay mahimbing ng nakatulog mismo sa sofa kung saan siya nagbabasa kanina. Ang libro ay nasa dibdib niya habang nakaibabaw doon ang kamay niya.

Tumayo ako at nilapitan siya. Bahagyang nakaawang ang labi niya at may mabining paghinga.

“What a little fox.” Nailing na pinasok ang ang maliit na silid sa opisina ko at kinuha mula doon ang kumot saka muling lumabas.

Kinumutan siya ng maingat na naalis ko ang libro sa dibdib niya.

Gumalaw naman siya pero hindi nagising. Inayos na kinumutan bago ko naman inayos ang sarili ko para sa lunch meeting ko.

Alas onse na at may kalahating oras pa para doon. At kapag hindi traffic 15 mins lang ay makakarating na ako doon.

“Nakatulog si Perth sa loob. Kapag hindi pa siya nagising bago magtanghalian. Gisingin mo na siya at yayain mong kumain para may kasabay na.” Kuway sabi ko kay Karen ng matapat ako sa lamesa nito.

“Yes sir.”

“Good. And don’t let him skip his lunch.” Bilin ko pa dito. Baka kasi ayaw na naman kumain ng batang iyon kapag hindi kakilala masyado ang magyayaya sa kanya mamaya at panigurado na tatanggi nga iyon. Dibali, nag iwan naman ako ng note kanina sa ibabaw ng lamesa.

“Yes sir.”

Tumango ako bago ako dumeretso na pasakay ng elevator hanggang sa bagtas ko na nga ang daan papunta sa restaurant kung saan ko tatagpuin si Mr. Peterson na isa sa bagong investor ng binuksang sangay ng bago kong negosyo.

=

“Sorry, I’m late.” Nilapitan ko ito agad ng mamataan ng mga mata ko.

Natraffic ako at nahuli ng labing limang minuto. Maaga na ako sa lagay na iyon kanina pero dahil sa traffic.

Naku!! Hindi na ako naninibago doon dahil walang araw na hindi traffic sa kahit na anong daan.

Tumayo naman agad ito ng nakilala ako kasabay ng pagtayo ng babaeng kasama nito.

Halata na napatitig sa akin ang babae at hindi maikakaila sa titig ang kakaibang kahulugan ng tingin na ipinukol sa akin.

“Good afternoon, Mr. Anderson.”

“Good Afternoon too Mr. Peterson. Again, sorry for being late.”

“That’s okay Mr. Anderson. By the way, meet my daughter, Weng..” pakilala nito ilang sandali matapos ako makipagkamay dito.

“Nice too meet you Miss Weng. You have a beautiful daughter Mr. Peterson.” Pagbati ko na sinamahan ng pagpuri na halatang ikinatuwa ang sinabi ko.

Madali lang naman kuhanin ang loob ng mga kagaya nila at napapahalata na parang may ibig sabihin ang pagsama nito sa anak na dalaga.

Well, maganda naman talaga dalaga nito. May pagka chubby nga lang. Pero sabi nga nila. Ang chubby na daw ngayon ay bagong kahulugan ng sexy.

“Thank you Mr. Anderson. Then lets grab a bite first bago tayo magpatuloy sa dapat nating pag usapan.” Anyaya na nito sabay turo ng upuan.

“Yeah! Sure Mr. Peterson.”

Halos sabay sabay na kaming umupo.

“Pasensya ka na Mr. Anderson kong isinama ko ang dalaga ko. Pero siya ang pumili ng restaurant na ito dahil madalas daw sila ng mga kaibigan niya dito and she recomemded it.” Pagbubukas nito ng usapan habang naghihintay ng na order na naming makakain.

Gusto kong mabilaukan dahil doon. Hindi ba nila alam na isa ito sa pag mamay-ari ni Vienn. Pero syempre, hindi ko na sinabi iyon. Sinang-ayunan ko na lang.

“Let’s see.”

Kasi ng sinabi ni Karen na sa restaurant kami ni Vienn mag la-lunch ay parang gusto kong tumanggi. Mayroon naman akong sariling restaurant bakit hindi na lang doon.

Ilang sandali pa ay dumating na ang order namin. Hanggang sa magana na nga naming nilantakan ang masaganang pagkain sa lamesa.

At habang nasa kalagitnaan kami ng pagkain ay napapahalata na inirereto nito ang anak pero hindi ko na lang pinansin at binabalewala ko na lang.

“That’s great.” Kunwari ay napahanga ako ng maikwento ni Mr. Peterson na magaling daw kumanta ito. “Next time I want to hear it with my two ears.” Sabay tingin dito.

“Of course, thank you.”

“Maybe I can Invite you some other time in KTV bar.”

“Really, Mayroon akong kaibigan na nag mamay-ari ng KTV bar. Gusto mo doon na lang.” Naging masigla ang boses nito na parang nagustuhan ang kunwaring pag kainterest ko.

“Yeah! Sige.”

“I’m happy to see you Mr. Anderson na magkasundo kayo ng anak ko.”

“Hindi naman mahirap pakisamahan ang dalaga niyo Mr. Peterson.” Sabay ngiti na tinapunan ko pa talaga ng tingin ang anak nito.

Magsasalita pa sana ako ay siya naman tumunog ang phone ko na nakalimutan kong i silent kanina.

“Sorry Mr. Peterson. Can I have this call first if you don’t mind.” Hinging paumanhin ko at hinging pahintulot na din.

“Go ahead Mr. Amderson.”

“Thank you. Excuse me.” Saka na ako tumayo at bahagyang yumuko pa.

Lumayo ako sa kanila at minabuti ng tumungo sa restroom at doon na makipag usap para na rin makapagbawas na rin.

Si lolo ng tignan ko iyon kaya naman sinagot ko agad ng makapasok na ako agad sa restroom.

“Yes lolo.”

“Be careful. I have a news about Mr. Peterson that he is going to use her daughter para masalba ang pabagsak na kompanya nito.”

“So, that’s it. Iba ka talaga lolo.”

“Nasa paligid lang ang mga mata ko. Kaya binabalaan kita.”

“Okay, I take that a threat lolo. Thank you then.”

“Hindi mo ba aalamin kung bakit biglang bumagsak ang kompanya nito?”

“Then say it lolo, wala na akong oras na magpaimbistiga pa kung alam niyo naman na pala.”

“Natalo siya sa gambling noong nakaraang araw lang.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. “What a badluck. Okay! Thank you again lolo sa paalala. I need to go.”

“Sige.”

Nailing na muli, ibinulsa ko ang phone ko at agad na bumalik sa lamesa kung saan naghihintay ang mag ama. At halata na may pinag uusapan at nagitla pa ng makitang palapit na ako.

Isang ngiti ang pinakawalan ko at nanatiling kalmado kahit na alam ko na ang totoo sa palabas ng mag amang ito.

Well, kung laro pala ang ginagawa nila ngayon para isalba ang kompanya na pabagsak na dahil sa pagkalulong sa sugal ay nagkakamali ito na maluluko ako.

Salamat na din talaga sa pakialamero kong lolo na walang ibang alam gawin kundi pamanmanan kami at alamin lahat ng bawat kilos. Bawat negosasyon na gagawin namin.

Hindi na masama ang ugali nito. Malaki din ang naitutulong dahil alam ko naman na ayaw niya kaming mapahamak. Pero nakakairita din minsan ito.

“Sorry again Mr. Peterson.”

“It’s okay Mr. Anderson. Have a seat.” Muli ay alok na nito. Muli ay nagpatuloy kami sa pagkain at sinamahan parin ng usapan.

Hanggang sa matapos na kami at pag usapan na namin ang negosasyon namin patungkol sa negosyo. Maganda naman ang mga plano nito sa negosyong bubuksan ko pero wala na akong katiwa-tiwala ngayon dahil sa sinabi ng lolo.

Pero naging natural parin naman ang pakikipag usap ko dito. Kunwari ay sinasang ayunan ko parin. Saka ko na lang sasabihin dito na i ka-cancel ko ang pagbubukas ng kompanya. Kung laro ang gusto nila. Makikipaglaro ako sa kanila.

“Thank you again Mr. Anderson.”

“As always, thank you too. And you Miss Weng, nice meeting you again.”

“Me too. Then if you have time later. We can go at the KTV bar at night.”

“Sure.” Pagsang ayon ko na lang. At pinag usapan na magkikita na lang kami sa nasabing KTV bar. Nagpalitan ng numero bago ako nagpaalam sa mag ama. Saka na ako bumalik sa kompanya.

=

“Ano na naman bang palabas ito.” Pinanlakihan ko ng mga mata si Perth at bahagyang tumaas ang tinig ko ng isalubong sa akin ni Karen na hindi siya lumabas ng opisina kahit na pinipilit siya nito na kumain ng tanghalian.

Napayuko ito dahil doon. Hindi ko maiwasang tampalin ang sarili kong nuo.

What a kid?

Hindi na ako umimik pa at tinawagan sa intercom si Karen at nagsabi na bumili na lang ng pagkain para sa kanya at dito na sa loob kakain.

“Now eat.” Sabi ko ng lumipas ang higit bente minuto ng dumating ang inorder nito. “Diba sabi ko sayo na kumain ka sa tamang oras.”

“S-sorry.”

“Hindi nakakatulong ang sorry mo. Kaya kumain ka na.” Sabi ko pa na agad namang tumalima at nilantakan na nga ang pagkain nasa harapan niya.

Ako naman ay muling ipinagpatuloy ang naiwan kong ginagawa ko kanina bago ako pumunta sa lunch meeting ko.

“Siya nga pala, ipapahatid na lang kita sa driver mamaya.”

Napaangat ang ulo niya mula sa kinakain at parang gustong magtanong sa paraan ng tingin niya sa akin.

“May lakad pa ako mamaya. At ang payo ko sayo, kumain ka mamayang gabi. Total naman kasama mo sina yaya Gretha at nay Pau.”

“Oo.” Saka sinabayan ng tango at muling ibinaling ang pansin sa kinakain.

Naging abala na ako ulit. Siya naman na napansin ko na inayos ang pinagkainan bago muling hinarap ang binabasa kanina.

At doon na namin pareho inubos ang oras sa loob lang ng opisina ko.

“M-mag-ingat ka.” Sabi pa niya bago sumakay ng kotse na gamit ko sa kompanya. Sabay na kasi kami lumabas kanina. Mag aalas sais na ng gabi.

“Yeah! Sige James, mag ingat sa pag mamaneho.” Baling ko din sa company driver.

“Yes boss.”

“Be kind.” Huling kataga na bilin ko pa dito na tango na lang ang isinagot bago tuluyang pinaandar at pinasibad ng palayo ang kotse.

Ako naman ay pasakay na ng kotse ko at tinungo na ang KTV bar kung saan ko tatagpuin ang anak ni Mr. Peterson.

I spend 20 more minute bago ako tuluyang makarating doon. Pababa pa lang ako ng kotse ng agad na lumapit ito sa akin ng mamataan ako na naghihintay talaga sa labas mismo ng KTV bar.

“Akala ko hindi ka darating.” Malambing pa na sabi nito na alanganin yata at hindi alam kung hahawak sa akin o hindi.

Kaya naman inangat ko kaunti ang kanang kamay ko para ipahiwatig na pwede siyang humawak sa akin na agad namang ipinulupot ang kamay sa akin.

“Lets go, I can’t wait to hear you sing  a song.” Sabi ko pa hanggang sa tuluyan na naming pinasok ang loob.

Sa KTV bar ay may kanya kanyang silid. Na kasya ang sampong katao. And we enter one of the room inside at tanging kami lang ang laman.

“Akala ko ba mag yayaya ka ng mga kaibigan mo ngayon?” Tanong ko dahil napag usapan namin kanina sa chat nito na yayayain niya ang mga kaibigan niya.

“Pero busy daw sila lahat eh.”

“Ganun ba?” At naging mailap na ang mga mata ko na hindi ko naman ipinahata.

May naabutan na kaming maiinum sa loob at mga snack na pwedeng kainin.

May balak talaga ang isang ito pero sisiguraduhin kong hindi ito magtatagumpay gaya ng kung ano man ang plano nilang mag ama.

“I don’t like it here. Can we go another room?” Kuway sabi ko na halatang biglang nagulat sa naging suwesyon ko.

Napangiti ako saka ko siya hinila sa braso palapit sa akin na ikinagulat niya. “I want a small room. Para mas maririnig ko ang boses mo.” Bulong ko ng tuluyang mailapit ko ang mukha ko sa may tainga niya.

Naramdaman ko ang bahagyang pagnginig nito pero sinabayan naman ng pagtango.

“Good.” Saka ko siya hinila palabas. Ayaw ko sa silid na ito. Dahil kung may balak sila siguradong may nakatagong kamera sa bawat sulok sa loob at hindi nila ako maiisahan.

Nag pareserve ako ng isa pang room kaya na mas maliit at lima lang ang kasya sa room na iyon na mas siguradong walang ibang makakarinig sa amin kundi kami lang.

“This is much better.” Sabi ko. Nagpa order na ako ng maiinum at snack na hindi naman kami naghintay ng matagal ay dumating na agad ang mga iyon.

“Anong gusto mong kantahin ko na marinig mo?” Kuway tanong niya habang nagsasalin ako ng iinumin namin.

“Anything.” Sagot ko. Inabutan ko ito ng baso na may alak ng laman.

“Thank you.” At walang pag aalinlangang itinungga iyon agad kaya nasamid ito o sinadya lang dahil may ngiti sa labing tumingin sa akin ng nilapitan ko at bahagyang hinugot ito sa likod.

At bago pa man ako makalayo ay tinawid na niya ang pagitan ng mukha namin at pinaglapit ang labi namin.

“Wait miss Weng.” Bahagya ko itong itinulak kahit na alam ko naman na mangyayari ang ganito.

“Why?” Tanong pa niya.

“This is not right. Baka magalit ang boyfriend mo.” Walang kwentang palusot ko. Well, bakit pa ba patatagalin kung ganito naman talaga ang patutunguhan ng lahat.

Pero hindi na siya nagpaawat pa dahil muling pinagdikit na ang labi namin at ginawaran na ako ng mapangahas na halik.

“Are you sure of this?” Tanong ko pa ng hawakan ko ito sa magkabilang braso at muling inilayo.

“But I want you now.” Sagot niya ng walang pag aalinlangan.

“If you say so Miss Weng.” Then ako na ang humalik dito. Mapangahas din ang naging tugon niya na parang uhaw na uhaw. Nakipaglabanan sa kung paano karahas ang halik na iginawad ko.

Hindi na masama. Magaling makipaghalikan ito kaya naman ginanahan na din ako.

Ang kantahan sana ay tuluyang mauuwi sa walang humpay na ungol. At sigurado ako doon.

Hindi ko pinatagal ang naging halikan namin dahil agad kong pinaglandas ang labi ko sa may balikat niya. At tinungo agad ang gitna ng dibdib niya na luwa na dahil sa damit nito.

I lick it. Malambot ang mga iyon. Ikaw ba naman ang may malulusog na dibdib kung hindi malambot.

Marahas ang naging paghaplos ko sa isa niyang dibdib na basta ko na lang inilabas iyon mismo sa may itaas. Walang sinayang na oras na sinakop ng bibig ko ang isang itoktok niyon ang suck it like a baby.

Napaliyad ito. At gaya ng inaasahan kong parinig ay isang ungol ang pinakawalan nito.

“Ooohhhh.. mmmmmm..”

At habang abala na ako sa palipat lipat sa dibdib nita ay ipinahiga ko siya sa may upuan. At pinaibabawan na. Ang kaninang kamay ko na marahas na humahaplos sa dibdib nito ay gumalaw na palandas sa may tiyan nito, sa may puson hanggang sa tuluyang lukubin ng palad ko ang pagkababae nito ng ilihis ko ang mailing palda niya ay basta na lang inilis ang kakapiranggot na maliit na tela doon at nilaro agad ang binabalutan nun.

“Ahhhhhh…. oooooh.” She moaned as what I  expected. At napapaliyad na.

Nilaro ng daliri ko ang kanya na nagsisimula ng dumulas. Hanggang sa tuluyan ko ng bigyan ng daan ang daliri ko para ipasok iyon dito.

Marahas na nagpabalik balik ang daliri ko dito na napahawak ng mahigpit sa braso ko.

“Ahhhhh.. ohhhhhh.. ahhhhhhh.. uh.mmmmm..” she is moaning so hard and loudly. Itinigil ko na ang pagpapasasa sa dibdib nito at pinagmasdan na lang. Halos tumitirik na ang mga mata nito dahil sa ginagawa ko.

“Do you like it?” Tanong ko pa.

“Ahhhhh.. yeah… oooooohhh.. ahhhhhhh.” Napapaliyad at sa tuwing bibilisan ko ang kamay ko ay napapahiyaw ito.

“Yeah!! Shout out Miss Weng.”

“Ahhhhhhhh…ahhhhhhhh..uhmmmmm… ahhhhh.. so gooddd… uhmmmmmm..” hanggang sa naramdaman ko mismo ang pagnginig ng katawan niya, sa balakang. Hinawakan niya ang kamay ko na nagpapaligaya sa kanya at ipinapabaon pa iyon.

“Then give me a hand too.” At ng alisin ko ang kamay ko sa kanya ay isinubo ko pa mismo iyon sa bibig niya na sinipaip naman niya.

Umayos ako ng upo. Hindi ko na inabala na alisin ang  pantalon ko na basta ko na lang binuksan ang botones at zipper. Inilabas ang akin na ngayon ay tayong tayo na.

Napangiti ito matapos mahimasmasan dahil sa nilabasan na ito. Hanggang sa siya ang lumuhod sa harapan ko at hinawakan ang pagkalalaki ko.

Then, ang init ng loob ng bibig nito ang siyang tuluyan ng bumalot sa pagkalalaki ko.

She is good for giving me a blowjob.

Pinagmasdan ko lang ito sa ginagawa hanggang sa tuluyan ko ng iginalaw ang balakang ko. Hinawakan ang ulo nito at malakas ng nagpabalik balik ako sa bibig niya.

Basa na ng laway ang palibot ng labi nito at ang akin na madulas dulas na.

At hindi na ako nag sayang ng oras. Tumayo ako at pinatuwad ko na siya. Pinahawak sa sofa at wala ng pag aalinlangang ipinasok na ng buong buo ang pagkalalaki ko sa dito.

“Ahhhhhh! So..sso…sooo…big..ahhhhhh. ahhhh..ahhhh. uhmmmm.” Walang humpay na halinghing nito na bumalot na sa buong silid. Na ang sanang katahan na sa pagitan namin at tanging ungol na lang nito ang siyanh naririnig. “Harder.. ahhh.. fuckkk…uhmmm… harder.. deeper..ahhhhhh… moreeee.” At ang isang kamay ko ay nakahawak sa dibdib niya habang ang isa ay nakawak sa may leeg niya at bihasang gumagalaw ang balakang ko sa likod niya.

Ito ang gusto nila ng ama nito. Pagbibigyan ko. Pero hindi iyong tipong maiisahan nila ako.

“Ahhhhh… I’m cumming again.” Napahiyaw ito ng labasan ulit at nanginig na naman ang balakang. Ilang sandali pay ako naman ay lalabasan na din kaya hinugot ko na ang akin sa kanya at muli siyang pinaharap sa akin. Pinaluhod at ipinasubo ang akin sa kanya at sa bibig niya ako ulit nagpabalik balik hanggang sa tuluyan na akong maglabas sa loob ng bibig niya.

“Uhm.“tanging iyon lang ang ungol na pinakawalan ko. Mahina ng tuluyan ko ng mailabas ang katas sa katawan ko. “Fuck..” qt pas idiniin ang ulo niyang hawak ko at isinagad ang pagkalalaki ko sa loob niya para ubusin ang lahat ng katas na lumalabas sa akin.

Hanggang sa tuluyan na akong nahimasmasan. Napayuko ako na tinignan ito habang hindi pa kumikilos para tumayo sa pagkakaluhod sa harapan ko.

Nakangiti na inihampas ko pa ng bahagya ang buo kong laki sa pisngi niya.

“Do you like it?” Muli ay tanong ko. Sunod sunod ang tango ang isninagot nito. Dinilaan pa ang sariling labi habang ang kamay ay napansin kong nakahawak parin sa pagkababae niya at nilalaro ang sarili. “You want more?” Tanong ko pa na tango ulit ang sagot niya. “Later miss Weng. I want to hear you first to sing a song. Then I will make you cum again.” Saka ko na inayos ang sarili ko.

At kampante ng naupo sa sofa habang pinagmamasdan ko ito kung paano nito ayusin ang sarili.

---

Itutuloy.

---

PH3 #7: Perth

Typo and grammatical error ahead!!

7_Perth

“Nay Pau. Ano pong nangyari?” Nag aalalang tanong ko ng makita kong akay nito si Wayde na halatang lasing na lasing.

“Lasing hijo. Tulungan mo na lamang ako na iakayat siya sa kwarto niya.”

“Sige po Nay Pau.” Pumuwesto ako sa kaliwang panig niya at isinampay na ang braso nito sa balikat ko. “Ehhhh! Ang bigat niya nay Pau.” Pangiwi pa akong sabi dito ng biglang sa akin bumagsak ang buong bigat niya.

“Kaya nga hijo. Mabuti pa nga at inihatid siya ng kaibigan niya dito dahil kung hindi ay baka naaksidente pa siya pauwi.”

“Madalas ba na nalalasing siya Nay Pau?” Tanong ko pa habang paisa isa na lang kami ng paghakbang.

“Minsan lang naman hijo. Sa sampung taon kong kasama ang batang to ay sampong beses ko pa lang sigurong nakikita siyang lasing ng ganito.”

“Ganun ba Nay Pau.”

“Siguro, nagkita kita na naman sila ng mga kaibigan niya kaya naparami ng inum. Batang to oo.” Hanggang sa tuluyan na nga naming marating ang silid niya na parang inabot yata kami ng sampung taon din sa pag aakyat sa kanya.

“Maghahanda lang ako ng tubig na pang lilinis sa kanya.” Sabi ni Pau ng mailapag na namin sa kama si Wayde.

Inayos mo na lang ang pagkakahiga niya para madali na lang na banyusan ito ni nay Pau mamaya.

“Kapag ganito na nalalasing ang batang to. Gusto ko tuloy biglang idalangin na sana mag asawa na siya.” Si Nay paw habang pinupunasan na ang mukha ni Wayde na wala ng kagalaw galaw at halata ng ginupo ng antok dahil sa kalasingan.

“Ilang taon na po ba si Wayde, nay Pau?”

“Mag 34 na siya hijo. Matanda na pero wala yatang balak mag asawa ang batang to. Ewan ko ba. Dami namang naghahabol sa kanya pero wala namang nagugustuhan sa kanila.”

“Baka may hinihintay siya nay Pau.”

“Wala siyang hinihintay hijo.” Saka bahagyang tumingin sa akin bago muling ipinagpatuloy ang pagpupunas kay Wayde. “Ang akala ko nga noong una, siya ang unang ikakasal sa kanilanh magpipinsan. Walang taon na ang lumilipas kung hindi ako nagkakamali.”

“May kasintahan siya at ikakasal na sila. Pero nakitang nagtaksil ang kasintahan niya sa mismong gabi bago ang kasal nila kinabukasan.”

“.. alam mo ba na tinanggap parin niya ang babae at gusto parin niyang pakasalan noon ng humingi ng tawad ang babae sa kanya. Na hindi nito daw ginusto iyon at may ipinainum lang sa kanya ng lalaking kaniig niya kaya niya nagawa iyon.”

Napatitig ako kay Wayde ng marinig ko ang kwento ni nay Pau.

“Pero hindi na pumayad ang señor. Ang lolo nila. Hindi daw nababagay ang babaeng katulad nito sa pamilya nila. Kaya wala din siyang nagawa sa pagtanggi ng lolo niya. At iyon na ang simula noon na hindi na siya muling nagkaroon ng girlfriend. Tanging mga fling na lang ang nababalitaan ko at wala na siyang sineseryuso.”

“Masakit iyon para sa isang tunay na nagmamahal nay Pau.” Tanging nasabi ko na lamang ng matapos itong magkwento.

“Tama ka hijo. Pero tama lang na sinunod niya ang lolo niya. Dahil kung ako man ang lola niya ngayon ay hindi ko na din matatanggap ang babaeng iyon kung sakali.”

“Kahit ako man siguro Nay Pau.” At sa pag kukwento nito ay hindi na namamalayang natatapos na ang paglilinis nito sa katawan niya.

“Ayan tapos na.” Nakangiting pinagmasdan pa ito. Hinila ang kumot at kinumutan ito hanggang sa may dibdib. “Salamat sa pagtulong hijo. Halika na. Hayaan na lang natin siyang magpahinga.”

“Sige po nay Pau.” Sa paghakbang naming palabas ng silid nito ay natigilan kami pareho ng marinig namin ang pagsasalita nito.

“Daisy.” Pangalang binanggit niya. Bumaling pa ang ulo nito na para bang napapanaginipan niya ang Daisy na binanggit.

“Hanggang ngayon pala ay naalala parin niya ang babaeng iyon.” Si Nay Pau at naiiling na muling naglakad na palabas.

Tinapunan ko muna siya ng tingin at bahagyang pinagmasdan bago tuluyang sumunod kay Nay Pau.

“Gusto mo ba munang mag gatas bago matulog??”

“Sige po nay Pau. Salamat.”

“Halika, at doon muna tayo sa kusina.”

Sumunod naman ako. Ito nga ang nagtimpla ng gatas ko.

“Salamat po ulit nay Pau.”

“Nay Pau pwede bang magtanong?”

“Sige lang hijo.”

“Ilang taon ba na kasintahan iyon ni Wayde?”

“Childhood sweetheart sila hijo. Ako na ang nagpalaki sa kay Wayde mula ng naipanganak ito. At dahil sa pangangalaga siya ng lolo nila ay dito siya tumira. Apat silang mag pipinsan na halos sa lolo na sila lumaki. Nakilala mo siguro ang tatlo niyang pinsan noong bagong taon diba?” Kuway tanong nito.

“Opo Nay Pau. Ang isa ay si Kanye. At ang isa ay yong pulis. At ang isa naman ay iyong may asawa na.” Sagot ko dito. Naalala ko ang isa na may asawa na. Lalaki ang asawa nito.

“Oo, sila nga. Hindi lang naman sila ang apo ng lolo nila. Pero nagkataong ang panganay na unang apo lang nakatuon ang pansin ng lolo nila. Tapos ang Daisy naman na iyon ay apo ng isa sa kaibigan ng señor kaya sila nagkakilala. Hanggang sa naging sila na nga.”

“Ganun po ba. Kaya siguro hindi malimutan ni Wayde ang Ex niya dahil sa matagal ang pinagsamahan nila.”

“Sinabi mo pa hijo. Pero hindi naman karapat-dapat ang Daisy na iyon sa batang iyan dahil nagluko.”

Hindi na ako masyadong naimik pa. Pero madami ding naikwento si Nay Pau sa akin patungkol kay Wayde.

Nakakahanga nga naman ang tagumpay niya ayon sa kwento ni Nay Pau. Ang sariling sikap na makapagpatayo ng sariling negosyo maliban daw sa negosyo ng lolo niya.

Sana balang araw mapag tagumpayan ko din ang ganun. Ang umangat sa buhay.

Isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Ngayon ko naalala na kung hindi niya ako iniligtas noon ay baka hindi ko na naiisip ang mga bagay na iyon. Hindi sana ako makakaramdam ng courage about sa pag angat ng buhay ko.

At salamat ng marami sa kanya dahil nandoon noon siya para pigilan ako sa balak kong magpakamatay noon.

Tama siya. Hindi ko dapat ginawa iyon. Dapat ginagawa ko iyong dahilan para mas pagtibayin ang loob ko at lagpasan ang pagsubok na darating pa sa buhay ko ngayon ipinakilala ko na kung sino talaga ako. Kung ano ba talaga ang katauhan na nagtatago sa loob ko.

And now, ipagmamalaki ko someday na kahit ganito ako. Magtatagumpay ako sa lahat. At siya ang una kong papasalamatan at pag aalayan ng tagumpay ko kapag nangyari iyon. Dahil kung hindi dahil sa kanya, hindi ako magigising sa pagkakalugmok ko sa kadiliman dahil sa pagtakwil sa akin ng mga taong inakala kong matatanggap ako kung sino ako.

“Bakit hijo? May problema ka ba?” Tanong sa akin ni Nay Pau na nakapagpakurap sa akin.

“W-wala po nay Pau.” Saka ako sumimsim ng gatas.

“Kung may mabigat kang dinadala. Huwag kang mahihiyang magsabi sa akin hijo. Handa din akong makinig sa mga saloobin mo.”

“Salamat po Nay Pau. Makakaasa po kayo.”

Naging maganda at magaan na ang takbo ng usapan namin hanggang sa nagpasya na kaming matulog na din.

“Sige hijo. Goodnight.”

“Good night din Nay Pau.”

=

Nagpasya akong magdilig ng mga halaman isang umaga. May hardin kasi sa kaliwang bahagi ng bahay at malapit ng mamulaklak ang mga rosas na tanim daw ni Yaya Gretha.

Nakakagaan ng buhay na tahimik at hindi na alintana ang nasa paligid. Sariwang hangin ang bumabalot sa paligid dahil malayo naman sa mataong lugar ang A.Place na sabi ni Nay Pau noong isang araw ay tanging mga Anderson lang ang nakatira sa subdibisyon na kinatitirikan ng bahay na kinatatayuan ko ngayon.

Ant tahimik ang buong subdibisyon. Walang mga sasakyan na nakakapasok maliban sa mga private car na lang ng mga nakatira. Walang ibang taong nakakapasok kung hindi naimbitahan ng isa sa mga Anderson o di kaya walang PassCard.

At noong isang araw, ibinigay sa akin ang isang card ni Wayde para daw kapag gusto kung lumabas para mamasyal at mag shopping ay malaya akong makakapasok o makakabalik ng hindi na ako kailangang sitahin ng guard na nagbabantay sa labasan ng subdibisyon.

“Ayan, mamulaklak na kayo para mas lalong gumanda ang paligid dahil sa mga bulaklak niyo.” Kinakausap ko pa habang patuloy ako sa pagdidilig.

Hanggang sa matanawan ng mga mata ko si Wayde na lumabas sa may balcony niya.

Streching his arms na halatang bagong gising. Bending his body side by side at pagkatapos isinandal na ang mga kamay sa balcony railing at tumanaw sa malayo.

Malaya ko siyang pinagmasdan ng ilang mga minuto hanggang sa bumaling ang paningin niya sa akin kaya awtomatikong itinaas ko ang kamay ko para kumaway sa kanya ng kumaway ito sa akin.

“G-good Morning.” Sabi ko sa mahinang boses na akala naman maririnig niya dahil sa parang ako lang yata ang nakarinig.

“Good Morning, have you eaten your beeakfast?” Kuway bati at tanong niya sa kalakasang boses.

“H-hindi pa. Naghahanda pa lang naman si Nay Pau.” Sagot ko na para bang nagsisigawan na kaming dalawa dahil may kataasan at kaalyuan din kasi ang kinatatayuan ko sa kinatatayuan niyang balcony.

“Okay then, lets have a breakfast together. Saka mo na iyan ipagpatuloy.”

“O-okay.” Mabilis na tinungo ko na faucet at isinarado iyon saka ko ibinalik sa ayos ang hose at isinabit.

Umikot na lamang ako para sa may kusina na ako papasok at doon na ako maghugas ng kamay ng maayos.

“Tapos ka na bang magdilih?“tanong ni Nay Pau ng bumaling ang tingin nito sa akin habang naghahanda ng mga pagkain sa hapag kainan.

“Hindi pa po nay Pau. Pinatigil kasi ako ni Wayde dahil sabay daw tayong kakain ng agahan.” Sagot ko dito. “Tutulong na lang ako nay Pau para mabilis.”

Ako na ang naglatag ng nga pinggan sa lamesa. Nagtimpla na din ako ng black coffee para kay Wayde na iyon ang laging iniinum sa umaga ayon kay Nay Pau.

“Magandang umaga hijo. Halika na. Nakapaghain na kami ni Perth.” Si nay Pau ng bumungad na si Wayde sa hapag.

“Magandang umaga din Nay Pau. Tawagin mo na din si yaya Gretha at sabay sabay na tayong mag agahan.”

“Sige hijo.” Tumalima naman agad si Nay Pau at tinawag nga si yaya Gretha.

“Maupo ka na” utos niya kaya naman naupo na din ako ng maupo siya. “mag ayos ka mamaya ng sarili mo. Titingin tayo ng kotse para sayo.”

“Huh! B-bakit mo ako bibilhan?” Nabigla ako sa sinabi niya na nanlaki pa talaga ang mga mata ko.

“Diba sabi ko sayo tuturuan kita magmaneho. Then we should buy your own car. Para sa pasukan may gagamitin ka.”

“P-pero hindi na kailangan.”

“You need it.”

“I-i don’t need it.”

“You need it. Then you can choose for you daily routine sa pasukan. If you want to stay in a dorm o di kaya unit malapit sa university na papasukan mo ay ikaw ang bahala. Pero kung gusto mo naman umuwi dito araw araw nasa sa iyon na iyon. 20 minutes lang naman ang biyahe papunta sa University na papasukan mo hanggang dito sa bahay kaya ikaw na mamili.” Mahabang saad niya.

Napalunok ako ng wala sa oras. Ganito ba siya kabait at bibilhan pa talaga niya ako ng sasakyan.

“Nakapagfile na din ako ng papel mo noong isang araw para sa driving license mo. At nailakad na na iyon ng kaibigan ko. Kaya hindi mo na kailangang abalahin ang sarili mo para doon. Doon na din tayo mismo pupunta mamaya para sayo na maipangalan ang kotseng bibilhin natin. Kaya habang wala ka pang pasok, dapat mag aral ka ng magmaneho.” Mahabang paliwanag niya sa akin na hindi na ako nakasagot at nakakontra sa kanya.

“Magandang umaga sir.” Napalingon kami pareho ng bumalik na si nay Pau kasamansi yaya Gretha. Kaya naman nawala na ang pinag uusapan namin.

Mabuti na din dahil bigla akong walang masabi dahil sa pinag usapan namin kanina lang.

“Good Morning too yaya Gretha. Maupo na kayo. Kumain na muna tayo bago niyo ipagpatuloy ang trabaho niyo.”

“Salamat sir.” Si yaya Gretha. Pagtango na lang ang naging sagiot niya.

At sa pagdaan ng oras at tanging mga tunog na lang ng kutsara at tinidor ang namayani sa buong buhay dahil wala ni isa sa amin ang nag salita pa.

Ako naman ay halos hindi ako makakain ng maayos dahil nasa isip ko parin ang mga sinabi niya.

Hanggang sa matapos na kami lahat lahat sa masaganang pagkain na pinagsaluhan sa agahan.

“Tara na.” Aya na niya sa akin ng makitang nakabihis na ako. Hindi na ako nakatanggi dahil hindi na niya ako hinayaan pa.

Napasunod na lang ako sa kanya palabas ng bahay matapos niyang magbilin na hindi na kailangan ni Nay Pau na daw kailangang ipagluto ng hapunan dahil sa labas na daw kami kakain.

At habang nasa daan na kami sinabi niya ang dapat gawin sa pagmamaneho. Dapat daw hindi lang sa harapan ng dinadaanan namin ako tumingin kung sakali man na magmamaneho na ako. Need ko din daw tignan ang rear mirror at sa magkabilang side nito.

Naiisip ko pa lang ay mahihirapan na yata akong matutong magmaneho.

“Did you get it?” Tanong na niya sa akin ng marami pa siyang sinabi para turuan ako pero halos hindi ko na naikabesa.

“Kaunti lang.” Tanging sagot kp dahil iyon naman ang totoo.

“Okay lang yan. Sa susunod ikaw na ang hahawak na manibela. Mas maiintindihan mo ang mga sinabi ko kapag ikaw na ang nagmamaneho.” Tumango na lang ako.

Hanggang sa tumigil na ang sinasakyan namin sa isang car shop ng isa sa kakilala niya.

“Akala ko hindi na kayo darating.” Sabi bg isang lalaki na sumalubong sa amim. Kung hindi ako nagkakamali ay nasa 40’s na ito pataas pero matikas parin ang tindig gaya niya.

“Maari ba naman iyon.” Sagot naman niya dito saka nakipagkamay.

“Siya ba ang bibilhan mo ng kotse?”

“Oo.” Sabay baling sa akin kaya naman hindi ko mapigilan ang mapayuko.

“What a cute young boy, bud.”

“Yeah! Sa tingin mo. Ano ba pwede para sa kanya?”

“Kahit na ano bud. Kayo na ang bahala tumingin sa mga kotse dyan sa flyer natin.” Sagot naman nito sabay abot ng flyer sa kanya. “Ilan lang kasi ang naka display dyan sa harap na kotse karamihan nasa basement ang kayo. Or pwede na din na kayo mismo ang tumingin.”

“Mabuti pa nga.”

“Okay then. Lets go. Nandoon ngayon ang asawa ko chinicheck ang mga bagong dating na sasakyan.”

Magkakaagapay na nga kaming naglakad at sumakay ng elevator pababa sa may undersground ng shop nito.

At ganun na lang ang hindi ko maitagong pagkamangha ng makita ang ibat ibang uri ng sasakyan.

At isa pa sa hindi ko mapigilang ang humanga dahil sa nakita ng dalawa kong mata.

Nilapitan agad ng lalaking sumalubong sa amin kanina ang isa pang lalaki na may hawak na booklist at agad na ginawaran ng mabilis na halik sa labi. Hindi lang iyon. Na ang pag aakala ko kaninang asawa niya ay isang magandang babae dahil gwapo na ito pero hindi pala kundi pareho silang gwapo at matikas pareho ang pangangatawan.

Mas maputi nga lang ang sumalubong sa amin kanina kaysa sa sinasabi nitong asawa.

“They are here.” Kuway narinig naming sabi nito sa asawa.

“Sige babe, inaanalisa ko lang ang mga bagong dating na kotse kaninang madaling araw. Pero pwede na silang pumili kahit ano sa mga iyon.”

“Okay baby. By the way, bud. This is my husband, Leo.” Pakilala niya sa asawa.

“Nice to meet you, Wayde.” Pakilala naman niya. “And this is Perth, my adopted family member.”

“Hello kiddo.” Pagbati naman nito sa akin saka nakipagkamay na din sa akin. “

“Go on! Mamili na kayo diyan dud. Lahat naman iyan ay may kalidad. Pero kung para sa kanya. I recommende Toyota Aygo the latest model. Maliit siya pero cute tignan. Bagay sa kanya.” Sabi nito sabay turo ng kulay puting kotse sa may kanan namin.

“Gusto mo ba iyan?” Baling na tanong naman niya sa akin.

Tudo ang pag iling ko bilang sagot. Dahil hindi ako deserve magkaroon ng sariling sasakyan ng hindi ko naman sariling pera ang ipambibili ko.

“Why?” Tanong pa niya. “O mas gusto mo ang isang iyon.” Sabay turo naman ng isa sa tabi nito. Mas namangha ako dahil isa iyong sport car kung hindi nagkakamali ang hinala ko.

“Ganyan ang latest na sport car ng asawa ko.” Tawag pansin nito sa amin. “At talaga naman maganda pangarera. Hindi mo naman siguro iisipin ang gagastusin mo kapag iyan ang binili niyo diba. 1/4 lang ang Toyota Aygo sa Price yan.” Pagbibigay alam nito.

“It’s okay. Kung iyan naman ba ang mapupusuan niyang sakyan.” Sagot naman niya dito.

“No!.” Mas naging tudo ang pag iling ko. 1/4 lang ba ang sinabi niya. At magkano naman ang Unang kotse na inirecomenda nito.

“H-how much is that?” Iyon ang unang katagang lumabas sa bibig ko sabay turo ng unang sasakyan.

“Cost 500k plus kiddo.” Agad nitong sagot kaya naman halos malaglag ang panga ko.

Ganun kamahal? So 1/4 lang ng sport car. Kung ganun nagkakahalaga ang sport ng ng higit dalawang million

“W-wala na bang mas mura?“iyon na lang ang nasabi ko na tinawanan lang nilang tatlo kaya naman napayuko ako. Kahit na tinawanan ako ng Wayde ay nagtago parin ako sa likod niya.

“Mayroon naman kiddo.”

“I will take the first one.” Kuway sabi na niya dito.

“Okay then. Pwede mo ng i test drive para mas makasigurado kayo na maganda ang napili niyo.”

“Sige. Come on. Lets try it.” Aya na niya sa akin. Napasunod ako sa kanya dahil nakahawak na ako mismo sa may damit niya.

Two doors only at pangatlo lang ang sa likod

“Get in.” Aya na niya sa akin ng makasakay na siya at makuha ang susi sa kaibigan niya.

Tumalima naman ako pasakay na agad niyang pinaarangkada ng mapainit ang makina ng kotse.

Mabagal ang pagpapatakbo niya. Kuway bibilisan, babagalan.

“Do you like it?” Tanong niya sa akin ng tumigil at maibalik sa pwesto nito kanina. “Kung hindi mamimili pa tayo.”

“W-wala na bang mas mura?” Tanong ko ulit sa mahinang tinig. Kasi naman kahit sabihin kong huwag na lang ay hindi naman siya papayad.

“Mayroon naman siguro. Pero gusto ko na din ito. Or you like the sport car.”

“No! O-okay na ito.“mabilis na ang naging sagot ko. Sport car na nagkakahalaga ng dalawang milyon.

“Okay then. Come on! Bayaran na natin.”

Napasunod na lang ako ulit sa kanya ng makababa na kami at muling hinarap ang mag asawa.

“So, what your decision dud?” Tanong ng kaibigan niya.

“Ayos na daw sa kanya.” Sagot niya dito.

“Sige. Kayo na ba mag drive pauwi o ipapahatid ko na lamang.”

“Ipahatid mo na lang sa bahay dud. May pupuntahan pa kami after this.”

“Sige dud. Ipapaayos ko lang ang mga papel ng kotse para maipahatid ko na.”

“Salamat.”

“Salamat din.”

Naghintay pa kaming matapos na isaayos ang mga papel ng kotse. At sa akin na nga mismo nakapangalan ang kotse dahil kasabay ng pagbigay sa amin ng mga dukomento ng sasakyan ay kasama na ang driver license ko.

Ako na mismo ang pumirma ng mga iyon. Na tanging patnubay na lang para sa kanya.

“Sige bud. Mauna na kami.”

“Sige, salamat ulit.” Nagpaalam na siya ng maayos dito bago kami tuluyang umalis at pumunta pa sa kung saan ba ang susunod naming pupuntahan na wala man lang akong kaidi-edeya.

---

Itutuloy…

---

Ang bagong kotse ni Perth At the multimedia.

Ano kaya ang magiging rule ni Daisy? Sa tingin niyo??

PH3 #8: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

Wayde at the multimedia!

Mabilis na lumipas ang mga araw at ngayon natuto ng magmaneho si Perth. Pinapanuod ko na ngayon siya kung paano niya patakbuhin ang kotse niya sa maluwang na daan sa harapan mismo ng bahay ng lolo.

Dahil dito lang naman ang may maluwang na space para sa lahat. Pwedeng ganapan ng malaking pagtitipon o di kaya naman gaya ngayon. Pwedeng ikutan ng kotse sa gustong matutong magmaneho.

“Good. Thats better.” Nakangiti akong lumapit sa kanya ng maayos na niyang naiparada ang kotse at bumaba na doon.

“Thank you!” Tudo din ang ngiti niya.

Wala na ang Perth na una kong nakilala na tanging kalungkutan lang ang makikita sa mga mata. But now.. hindi na siya nangingilag sa akin maliban na lang sa ibang tao na lagi siyang nasa likod ko na parang takot lang sa mga ito.

“Lets go! Nagpahanda si Lolo ng tanghalian.” Aya ko na sa kanya ng makalapit sa akin.

“Sige.” Magkaagapay na pumasok sa bahay ng lolo at tama naman pababa na ito sa hagdan kaagay din si Benny.

Medyo tumatanda na nga ang lolo dahil hindi na pwedeng maglalakad ito ng walang kasama. Ewan ko ba pero noong nakaraang buwan bago mag bagong taon ay nagpunta daw sa probinsya ng walang kasama.

Matigas din ang ulo niya kahit matanda na.

“Kumusta ang pagmamaneho apo.” Kuway tanong nito sa kanya ng makalapit kami.

Yumuko ito ng bahagya pero nandoon na naman ang paghakbang niya patungo sa likod ko at gusto na namang magtago na tinawanan lang ng lolo.

“Masanay ka ng makita at makausap ako apo. Kapamilya ka na ng apo ko kaya ituring mo na din akong parang tunay na lolo.” Dagdag pa nito.

“O-opo. M-maayos lang po ang pagmamaneho ko. S-salamat kay Wayde sa pagtitiyaga niya sa pagtuturo sa akin.” Sagot naman niya kay lolo. Hinawakan ko siya sa braso at hinila sa tabi ko at hindi sa likod ko siya pupuwesto.

“Yeah! Matiyaga naman talaga iyang batang iyan. Hala! Tara na. At kumain na muna tayo bago kayo umuwi.” Alok na nito sa amin at tinungo na ang hapag. Sumunod na lang kami sa kanya hanggang sa salo salo na kaming tatlo sa pagkain

“Kumusta naman ang mga negosyo mo?” Pagbubukas ni lolo ng usapan.

“Maayos lang naman lolo. Medyo napaparami lang nitong huling araw dahil sa mga empleyadong ipinasa sa akin ni Kanye.”

“Iyon na nga eh. Hindi naman niya kailangang bigyan lahat ng trabaho ang mga iyon pero ewan ko ba sa batang iyon.”

“Pinalaki mo lang siyang mapagkawang gawa lolo.”

“Yeah! At ikaw ba hindi?”

“Sort of. Hindi ko na iniintindi ang iba. Basta makatulong lng ng kaunti ay ayos na iyon kaysa naman sa wala.”

“Pagpasensyahan mo na apo kapag ganito ang pinag uusapan namin nitong si Wayde.” Kuway baling ng lolo sa kanya na tahimik lang na kumakain.

“O-okay lang po.”

“Sabi ko sayo apo. Sanayin mo ang sarili mo sa amin.”

“Opo.” Na sinabayan ng pagtango.

“Back to you.” Baling nito ulit  sa akin. “At kailan mo balak maghanap ng mapapangasawa?”

“Wala pa sa plano ko iyan lolo. Saka na natin iyan pag usapan.”

“Aba’t matanda ka na. Kasal na nga ang pinsan mong si Kanye.”

“At kailan naman ikinasal ang isang iyon? Ipinili mo na naman ba siya ng mapapangasawa gaya ng ginawa mo kay Ace?”

“Naku! Hindi ko ginawa iyon dahil siya mismo ang nagtali sa sarili niya sa asawa niya.”

“Good for him then. Siguro naman sawa na siya sa pagkabinata kaya nagpakasal na siya. Kailan daw ang church wedding?”

“Huwag mo ng aasahan apo. Dahil.sinundan niya ang yapak ng pinsan niyong si Ace.”

“You serious lolo?”

“At kailan pa ba ako nagbiro.”

Naiiling na sumubo ako ng pagkain habang nakatingin kay lolo.

Seriously? Si Kanye? Ano bang nangyayari sa mga iyon.

Si Ace na galit na galit noon dahil si lolo ang pumili ng mapapangasawa pero ngayon ay na eenjoy na niya at halatang nagugustuhan na. Ngayon naman.. si Kanye??

Hayst! Bahala nga sila sa mga buhay nila. Basta sa akin. Never ko pa ulit naisip ang mga bagay na iyon. Ang magpakasal.

“Hindi na din kami magtatagal pagkatapos nito lolo.”

“Sige lang apo. Atleast nakasalo ko kayo sa tanghalian na bibihira na nating magawa.”

“Yeah! Basta naman may oras lolo. Nadadalaw naman ako sa inyo.”

“And thank you for that apo. Kahit nga ang iba. Hindi na ako maalala.”

“Hayaan niyo na lang lolo. Abala na sa kani-kanilang buhay.”

“Iyon na nga. Tapos saka lang yata ako maalala kung may pinansyal na problema silang kinakaharap.”

“Then, don’t just help them lolo. Hayaan niyo na silang harapin ang mga problema nila.”

“Alam mo namang hindi ko magagawang basta na lang silang baliwalain.”

“Pero na i-stress ka dahil sa kanila. Kaya iwas iwasan mo lolo. Remember, hindi ka na bumabata.”

“I know! I know! Saka kung sakali man na….”

“Lolo! Don’t you ever say that on me. Huwag ngayon. Hindi bukas.. at hindi pa sa hinaharap.” Putol ko sa sasabihin nito.

Oo! Nandoon na tayo na matanda na ang lolo pero wala pa sa isip ko na mawawala ito. At alam kong iyon ang nais niyang sabihin.

“Huwag na natin iyan pag usapan lolo. Kumain na nga lang tayo..” pag iiba ko na lang ng usapan. “Excuse me, lolo.” Kuway napabaling ako sa phone ko ng tumunog iyon habang nasa kalagitnaan kami ng kainan.

Tumayo ako para lumayo sa hapag saka ko sinagot ang tawag mula sa nagbabantay sa Gate ng A.Place.

“Someone looking at you sir.”

“Who?” Kunot nuong tanong ko? Wala naman akong inaasahang bisita ngayon para dalawin ako mismo dito sa A.PLACE.

“Daisy Santillan daw po sir.”

Natigilan ako sa pagkarinig ko ng pangalang iyon!

It’s been a while simula ng huli kaming magkita. No it’s not just a while. Kundi taon na. Apat na taon? Siguro. Hindi ko na maalala.

“Okay! Just send her at my place.” Sabi ko na lamang.

Ano kayang nasa isip nito at biglang napunta dito at hinahanap ako.

“Who?” Tanong ng lolo ng bumalik ako.

“Just someone lolo. Iiwan ko lang muna si Perth dito lolo. Babalik din ako.” Sagot ko saka ko binalingan si Perth. “Just finish your meal. Gagamitin ko ang kotse mo. Babalikan na lang kita.” Sabi ko dito na alanganing tumango na makikitaan na ayaw na maiwan.

“Sige lang apo. Hindi naman mawawala dito si Perth. Just leave him here.” Si lolo ang sumagot kaya naman maayos na muli akong nagpaalam sa kanilang dalawa.

At ngayon! Bagtas ko na ang daan pauwi ng bahay.

Hindi naman ako nagmamadali. Maayos na naiparada ko ang kotse sa garahe. Sa pagpasok ko ay namataan ko agad si Daisy na ngayon ay nakaupo sa sofa sa sala katabi nito ang dalawang anak.

“Wayde.” Sambit niya sa pangalan ko ng magawi na ang tingin sa akin. Nahlakad palapit sa kanila at sinalubong naman ako ng dalawang bata at nagmano sa akin.

“God bless you kids.” Sabi ko bago ko binalingan si Daisy. “What brought you here?”

Hindi siya sumagot! Bagkus lumapit siya sa akin at yumakap saka siya napahagulgol ng iyak.

“Why are you crying?” Tanong ko. Hindi ko tuloy alam kung paano ito aaluhin dahil parang napakabigat ng dinadala niya.

“My husband past away a months ago. And I don’t know what to do now. Akala ko kaya kong buhayin ang mga anak ko ng ako lang mag isa pero mahirap pala.”

Bahagya akong nahabag sa sinabi niya. Halos kaedad ko lang ang asawa niya pero maaga yatang kinuha ang buhay niya.

“Sorry to hear that. Come on! Calm your self down. Huwag mong ipakita sa harapan ng mga bata na pinanghihinaan ka ng loob. Just tell me kung ano ba ang maitutulong ko sa inyo.”

“Walang wala kami ngayon. Dahil ang dami palang pinagkakautangan ng asawa ko na naiwan na sa akin ang responsibilidad doon. At ngayon ako na ang iniipit ng pinagkakautangan niya.”

“How come?” Tanong ko. Diba isa din sa may kaya ang pamilya ng asawa nito at ngayon…

“Nalulong siya sa sugal. Hanggang sa unti unti na pala niyang isinasanla at ipinambabayad ang mga negosyo niya. Pati na din ang bahay na tinitirahan namin ngayon. At isa pinaghihinalaan namin na isa sa pinagkakautangan niya ang pumatay sa kanya. Dahil binaril siya ng pauwi na siya galing sa kompanya niya. And you know that my parents died many years ago because of car accident. Kaya wala na akong ibang malapitan maliban sa iyo.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga at patuloy siyang kinakalma.

“Okay! Okay! I will help you.” Sabi ko na lang. Ano pa nga ba ang magagawa ko. Hindi ko naman itinatapon na lang basta ang pinagsamahan namin noon. Kaya hanggat may maitutulong ako ay bukas ako para tumulong.

“I will get you house para matirahan niyong mag iina. Kaya huwag ka ng mag alala.”

“Thank you. Pero kailangan din namin ng sekyuridad dahil nagbabanta parin ang ibang mga napag utangan niya. Na kung hindi ko daw sila nabayaran. Baka idamay ang mga anak ko.”

“Damn it!.” Hindi ko na napigilan ang napamura dahil sa huling sinabi nito. Tuloy ay parang gusto kong magalit sa asawa niya ngayon dahil doon.

“Okay then! Basta huwag mo na lang pagkaisip ang mga bagay bagay na nakakapagpahina sayo. Dahil kailangan ka ngayon ng mga anak mo. Ako na ang bahala sa mga nakautangan ng asawa mo. Titignan ko ang kaya kong gawin para doon. And now! Stay here in the house para sa kaligtasan niyo.” Sabi ko na lamang. Baka kasi kapag nagsolo sila sa pamumuhay ay matunton sila ng mga iyon ay mapahamak pa sila. At hindi yata kaya ng konsensya ko kung pati ang mga bata na walang makuwang muwang ay madamay sa kapabayaan ng ama nila.

“Maraming salamat talaga Wayde. Hindi ako nagkamali na sayo ako lumapit.”

“Yeah! No problem. Then lets not talk about it.” Sabi ko na lamang saka ko na binalingan ang dalawang bata.

Kung hindi ako nagkakamali ay anim na taon na ang panganay nito at tatlong taon naman ang huli.

“Hey! Kids, how are you? Kumain na ba kayo?” Tanong ko sa kanila.

Umiling ang panganay bilang sagot.

“Ganun ba! Sige, magpapahanda lang ako kay yaya Gretha ng makakain niyo. Sandali lang okay!” Saka ako nagtungo sa kusina.

Tama namang napatingin sa akin si Nay Pau ng siya ang naabutan ko sa kusina.

“Hindi naman sa nakikialam ako hijo! Pero tama ba ang disesyon mo na dito sila patirahin?”

Bahagya ko itong nginitian bago sumeryuso. “Hayaan na lang muna natin Nay Pau. Kung narinig mo man ang usapan namin ay saka ko na lang sila ililipat ng tirahan kapag nagawan ko na ng paraan ang problema niya.”

“Napakabait mong bata hijo. Pero sana naman hindi ka mapahamak sa pagtulong mo sa kanya.”

“Huwag kayong mag alala nay Pau. Kaya ko pong protektahan ang sarili ko. By the way! Pwede niyo po bang ipaghanda ang mga bisita natin. Babalikan ko pa kasi si Perth sa bahay ng lolo dahil naiwan ko siya kanina doon.”

“Sige hijo. Ako na ang bahalang umasikaso sa kanila.”

“Ipahanda mo na din kay yaya Gretha ang isang silid sa taas nay Pau. Para gamitin ng mag iina.”

“Sigr. Sige.”

Nagpaalam na ako dito saka ako bumalik sa sala.

“Maiwan ko na muna kayo Daisy. May babalikan lang ako sa bahay ng lolo.” Pagpapaalam ko dito para naman hindi nito isipin na basta na lang akong aalis ng walang paaalam.

“Sige lang. Salamat ulit.”

Bagtas ko na ang daan pabalik sa bahay ni lolo at naabutan kong nasa biranda sila ni Perth.

Tumayo siya agad ng mamataan akong palapit na at sumalubong sa akin.

“K-kala ko hindi ka na babalik.”

“Silly!. Kung hindi man ako babalik ay maihahatid ka naman ng lolo sa bahay.” Sagot ko at bahagyang natawa sa kanya.

He act like a kid na ayaw maiwan ng ama. But kinda kyut.

“Turuan mo ang alaga mo na dapat maging confident sa sarili Wayde. Naku, masyadong mahiyain.” Sabi sa akin ng lolo ng balingan ko.

“I will lolo, don’t worry. Sige po. Mauuna na po kami. Sa susunod ulit.”

“Sige. Mag ingat kayo sa araw araw.”

“Yes lolo. Ikaw din. Tandaan mo! Hindi ka na bumabata.”

“Malakas pa to sa kalabaw hijo.”

“Malakas daw. Kung wala ka ng tungkod mabubuwal ka na.”

“Bastard.”

“Hahaha! Sige na lolo. Aalis na kami. Baka tumaas pa ang dugo mo kapag nakipag asaran ako sayo.”

“Alis na po kami lolo.” Paalam din ni Perth dito. Hanggang sa muli ay bagtas na namin ang pauwi ng bahay.

PH3 #9: Perth

Typos and grammatical error ahead!!

Nakatingi ako sa hindi kalayuan sa bisita ni Wayde. Limang araw na sila na sa bahay niya pero nangingilag parin akong makisalamuha dito.

Siya si Daisy. Ang dating kasintahan niya na ngayon ay dito na niya pinatira. Naikwento sa akin ni nay Pau ang narinig nito sa usapan nila kaya naman medyo naawa ako sa pamilya ni Daisy dahil doon.

Ng sinundo nga ako ni Wayde para umuwi na ay sa una pa lang, nakita ko ang uri ng tingin na para bang ayaw sa akin kaya naman iniiwasan ko na ito at hindi ko na muling tinangkang lumapit kahit pa man sinasabihan ako ni Wayde na hindi ko daw kailangang mangilag. Pero hindi ko maharap ito.

Kabastusan man pero hindi ako nakikisalo sa kanila sa pagkain. Kahit pa man sina yaya Gretha at Nay Pau na dati ay kasalo namin ay umiiwas na din.

Kasi nung unang gabi na kumain kami ay hindi na maganda sa pandinig ko ang sinabi nito.

Kain na tayo. Saka na lang sila kumain kapag tapos na tayo.

Sinagot naman iyon ni Wayde na iyon na sabay sabay kami pero hindi na naging maganda ang timpla ng mood nito at nakita pa namin ang matalim na tingin na ipinukol sa amin ng hindi nakatingin si Wayde sa kanya.

Kaya naman si Nay Pau na ang nagsabi na hindi na sila sasabay. Kaya naman kahit ako ay hindi na din nakikisabay sa kanila.

Noong isang araw pa nga. Ng ipagtimpla ko ng tsaa si Wayde ay bigla na lang niya inagaw iyon sa akin ng ihahatid ko na iyon sa library nito at sinabihang siya na daw ang bahala sa mga bagay na patungkol kay Wayde.

Hindi na lang din ako umimik. Kaya naman ngayon. Ayaw na ayaw ko ng mag kross ang landas namin sa loob ng bahay. Kung alam kung nasa sala lamang ito ay hindi na ako bumaba o lumalabas ng silid ko.

At lalabas na lamang ako sa tuwing alam kong nasa paligid lang si Wayde dahil kahit itago man nito ang ugali ay hindi maitatagong may pag kamaldita ang ex niya.

“Yaya, can you get me some water.” Narinig ko pang utos niya ng mapadaan si yaya Gretha patungo kusina.

“Sandali lang po.”

At isa pa iyon. Kahit pa man nasa harapan na niya ang isang bagay ay kung matanawan niya ang isa kina Yaya Gretha at Nay Pau ay iuutos niya na iabot iyon sa kanya.

Kahit na nakikita sa kilos ng dalawa na parang asar din sila sa bisita niya ay wala namang magawa ang mga ito para suwayin dahil bilang paggalang na lang din kay Wayde.

“Nay Pau! Ano pong maitutulong ko?” Tanong ko ng makapuslit na ako sa kusina na hindi nakikita ni Daisy.

“Kaya na namin ito hijo.”

“Pero gusto ko pong tumulong.”

“Ikaw ang bahala. Buti ka pa. Kung tutuusin ay mas tamang hindi ikaw ang magtrabaho dahil para ka ng kapatid ni Wayde pero ang isang iyon. Jusko. Kung hindi ko lang iniisip si Wayde ay baka nasumbatan ko na.”

“Sinabi mo pa ate Pau. Para namang makaastang asawa ni sir Wayde.” Sigunda naman ni Yaya Gretha.

“Naku! Huwag niyo na lang pansinin Nay Pau, yaya Gretha. Kung kaya naman na iwasan. Iwasan na lang natin.”

“Paanong maiiwasan hijo. Eh parang reyna na nakaupo lang sa sala. Aba! Daig pa niya ang palamuning baboy. Buti pa ang baboy kahit kain ng kain pag tumaba mapapanginabangan. Pero ang isang iyan. Pinatira na nga ni Wayde dito, palamunin na nga. Wala pang ambag.”

“Baka marinig po kayo nay Pau.”

“Wala akong pakialam hijo.”

“Anong hindi ko dapat marinig?” Halos sabay sabay na napatingin kami sa may pintuan sa kusina.

Ang kamay ay pinagkros sa dibdib at nakasandal sa hamba ng pintuan at nakataas ang isang kilay.

“Wala naman Daisy.” Si nay Pau ang sumagot.

“Daisy?” Pang uulit nito sa pangalan niya.

“Daisy naman ang pangalan mo diba?”

“Yeah! But you think you can address me like that? Para namang ikaw ang may ari ng bahay at hindi mo alam ang lugar mo.”

“Ano bang gusto mong itawag ko sayo? Dahil sa pagkakatanda ko. Kahit ang may ari ng bahay na ito ay pangalan lang din ni Wayde ang tawag ko.”

“Then, you should change that. Call him sir. Dahil siya ang nagpapasahod sayo. Then call me madam, dahil bisita niya ako.”

Nagkatinginan kaming tatlo dahil sa sinabi nito.

“Ang kapal.” Narinig ko pang bulong nilang dalawa.

“What? Nothing to say? Dahil iyon ang dapat at nararapat. Saka, nagtratrabaho ba kayo sa lagay na iyan. Dahil puro kayo daldal. Sayang lang ang pinapasahod sa inyo ni Wayde.”

“Aba’t.”

“Nay Pau. Tama na. Hayaan na lang natin siya.” Pigil ko na lamang dito na parang gusto pang sagutin ng pabalang.

Nagpakawala si Nay Pau at hindi na nga nagsalita pa.

“Sige po Madam. Magtratrabaho pa po kami.” Si Yaya Gretha ang sumagot.

Hindi na lang din ako umimik at hinarap ang kaninang hinihimay nilang iluluto para sa hapunan.

Hanggang sa hindi na din ito nagsalita pa at umalis na nga.

Halos sabay sabay kaming nagpakawala ng buntong hininga dahil parang naubusan yata kami ng hangin sa baga.

Nailing din si Nay Pau na talagang hindi nagustuhan ang ipinakita ni Daisy sa amin.

“Sasabihin mo ba kay sir Wayde ate Pau?” Tanong ni Yaya Gretha.

“Ewan ko. Baka kapag sinabi ko ay gumawa pa ng ikakasira natin ang babaeng iyan. Simula palang noon ayaw ko na sa ugali niya noong sila pa ni Wayde.”

“Habaan niyo na lang ang pasensya niya nay Pau.”

“Ano pa ba nga ba.”

“Pero kapag ikaw ang inutos utusan at pinakitaan ng kagaspangan ng ugali ng babaeng iyon. Sabihan mo lamang kami.”

“Opo nay Pau. Saka umiiwas naman ako sa kanya para maiwasan iyon.”

“Mabuti pa ngang iwasan mo na lamang.”

Ilang sandali ay iniba na namin ang paksa namin. Ng hindi na daw masira ang buong araw dahil dito.

=

“Hindi ka na nakikisabay sa akin sa pagkain.” Si Wayde ng abutan ako sa kusina at naghahanda ng pagkain namin nina Nay Pau ng gabing iyon.

Nauna na kasi silang kumain ni Daisy.

“Nakakahiya naman kasi sa bisita mo.”

“Bakit ka naman mahihiya. Parte ka na ng pamilya ko. Kaya dapat makisabay ka sa akin.”

“Pero walang kasabay sina Nay Pau. Hindi na din kasi sila sumasabay dahil sa bisita mo.”

Napansin ko ang pag iling niya.

“Okay! Kung iyan ang gusto mo. Pero minsan sabayan mo din ako sa pagkain.”

Tumango ako bilang sagot.

“Good. Sige. Pagkatapos niyong kumain puntahan mo ako sa library ko.”

Muli ay tango na lang ang sagot ko bago ito lumabas ng tuluyan sa kusina. Magana parin naman kaming nagsalo salo nina Nay Pau sa hapunan kahit hindi na katulad ng dati.

Matapos nga kaming kumain ay nagtungo na nga ako sa library niya. Nagdala na din ako ng tsaa para sa kanya.

“Paaipsip ka din ano.” Natigilan na lang ako ng marinig ko si Daisy sa may gilid. Matalim na nakatingin sa akin. “Sabi ko sayo na ako na ang bahala sa mga ganyang bagay kay Wayde.” Hindi pa man ako nakakasagot ay lumapit na ito sa akin at inagaw sa akin ang tsaa na dala ko.

Magsasalita na sana ako na tama namang lumabas si Wayde sa library at napatingin na siya sa aming dalawa.

“Nagdala ako ng tsaa para sayo.” Si Daisy na agad na lumapit sa kanya.

“Thank you Daisy. Hindi ka na sana nag abala pa.” Sabi naman niya dito saka kinuha dito ang tsaa na ako ang may gawa bago ako binalingan. “Akala ko nakalimutan mo na hinihintay kita.”

“H-hindi naman. Tumulong pa kasi ako kina nay Pau sa kusina.”

“Sige. Halika na. And thank you again for this Daisy.” Saka tumalikod. Sumunod na din ako sa kanya at kahit si Daisy ay napapasunod na din kaya naman binalingan ito ni Wayde.

“Hindi mo na kailangang sumunod Daisy. Magpahinga ka na.” Natigilan naman ito bago tumango.

“Sige.” Tumalikod na ito pero hindi nakaligtas sa akin ang matalim na ipinukol niya sa akin bago tuluyang naglakad palayo.

Lihim na lang akong nagkibit balikat. Napapansin na ayaw na ayaw niya sa akin kahit wala naman akong ginagawang hindi maganda.

“Naaprobahan na ang pagpasok mo sa AU. Kaya naman sa pasukan na ay pwede ka ng mag aral ulit.”

“Talaga. Nakapasa ako.”

“Oo, heto. Tignan mo ang resulta ng test mo.”

Nakangiti akong nakatingin sa test sheet ko sa AU. Pasado ako at nakakuha ako ng 99% sa tamang sagot ko.

“I’m prouf of you. Sana ipagpatuloy mo iyan kapag nag aral ka na ulit. At lagi mong tandaan na unahin mo ang pag aaral mo at huwag mapapabarkada.”

Tumango ako ng sunod sunod. “Salamat. Maraming salamat.” sa saya ko ay lumapit ako sa kanya at niyakap. Naramdaman ko naman ang pagtapik niya sa may balikat ko. Kaya naman bigla akong napakalas. “Sorry.”

“That’s okay. Be good and keep it up.”

Muli ay tumango na naman ako at muling ibinalinh ang paningin ko sa test sheet.

“At bukas aalis pala ako. Mawawala ako ng tatlong araw dahil may business trip ako.”

“Ganun ba? Mag ingat ka.”

“Yeah! Thank you. At ikaw din. Huwag kang magpapalipas ng gutom.”

“Oo. Kasama ko naman dito sina nay Pau.”

“Okay! Sige na. Matulog ka na.”

“Salamat ulit.” Tumango siya at lumabas na nga ako ng makapagpaalam ako ng maayos sa kanya.

Masaya ako dahil naipasa ko ang entrance exam sa AU na siya mismo ang pumili para doon ako mag aral.

At hindi ko siya bibiguin. Pagbubutihin ko ang pag aaral ko para naman makabawi din ako sa kanya sa kabutihang ipinapakita niya sa akin.

=

“Hey you.”

“Bakit?”

“Saan ka bang lupalop napulot ni Wayde at itinira ka niya sa bahay niya?”

Ayaw ko naman sanang pangunutan ng nuo ay hindi ko mapigilan. Pangalawang araw na wala si Wayde at pilit na hindi ko ito ngayon makasalamuha pero sadya yatang inabangan na ako sa paglabas ko ng silid ko.

“Siya ang tanungin mo sa bagay na iyan. Dahil siya ang nagdala sa akin dito. Kung wala ka ng sasabihin, excuse me.” Sabi ko na lamang.

“Aba’t.. kinakausap pa kita kaya umayos ka.”

“Sorry.”

“Hindi nga ako nagkamali sa unang tingin ko sayo. Malambot ka. Alam ba iyan ni Wayde?”

“Yes. And he is the one who left me up. Pasensya na. Kung hindi mo gusto ang kung ano ang katauhan ko. Hindi ko na kasalanan iyon. Iwasan mo na lang ako. At iiwas din ako.”

“May gusto ka ba kay Wayde?” Kunot ang nuo ko. “Huwag ka lang magkakamali na magkagusto kay Wayde. Baka isumpa ka niya kapag nagkagusto ka sa kanya.” Dagdag pa niya.

“I know. At hindi ko naman inisip na magkakagusto ako sa taong tumulong sa akin. Sapat na sa akin na ituring niya akong kapamilya.” Totoo naman iyon. Hindi ko nga naisip na magkakagusto ako kay Wayde dahil ayaw kung isipin niya na sinasamantala ko ang kabaitan niya sa akin.

Ngimisi ito. Saka lumapit.

“Pero sisiguraduhin kong mawawala ka sa bahay na ito. Dahil ako lang ang nararapat at dapat magbuhay reyna dito.” Pabulong pa nitong sabi bago tuluyang iniwan ako.

Napasimangot na lamang ako. Hindi ko na lang ito papatulan. At si Wayde lang ang makakapag palayas sa akin dito. Kung sinabi niyang hindi na niya ako kailangan at buong buo sa loob ko na aalis ako.

Pero…

Sa naisip kong iyon ay bahagya akong nakaramdam ng lungkot. Paano kung makumbinsi nga siya nito na palayasin ako.

No! Dapat think positive lamang ako.

Iiwasan ko na lang talaga ito hanggat kaya ko. At sisiguraduhin kong hindi ako gagawa ng ikakagalit sa akin ni Wayde para hindi ako mapalayas sa bahay niya.

At kung ano man ang binabalak ng Daisy na iyon ay dapat ko na lamang paghandaan para hindi niya ako basta basta mapapalayas dito.

LOVEBIRDS

WAYDE AND PERTH

❤❤❤❤

ETO PA!!!

Ahaha! Nawiwili ako sa paggawa ng larawan nila!!

Xenxa na hindi muna ako mg a update dito but soon.

Tapusin ko muna kina Kanye at Reallan

Total naman malapit na silang matapos. At isusunod ko na din ito ng deretsong update din.

Sa ngayon larawan na lang muna ang titignan natin. Saka na nating alamin kung paano nabuo ang kanilang kwentong pag ibig.

Thank you po sa nakakaunawa.

Love lots guys.!!

PH3 #10: Perth

Typos and grammatical error ahead!!

“Nakita namin na kinausap ka ng bruhang iyon. Ano ang sinabi niya sayo?“tanong sa akin ni yaya Gretha ng makapasok ako sa kusina.

“W-wala naman yaya.” Sagot ko. Hindi ko naman kasi masabi na sinabihan ako na huwag lang akong magkakagusto kay Wayde baka isipin pa nila na baka nga.. magkagusto ako kay Wayde at pag isipan pa nila ako ng masama.

“Sigurado ka ba? Hindi ka ba niya binully? Aba! Sabihan mo lang kami Perth ng maipagtanggol ka namin.”

“Oo namam po yaya Gretha.”

“Sinabi naman sayo ni Sir Wayde na walang mangbubully sayo. Kaya wala lang maglakas loob na gawin iyon dahil hindi iyon magugustuhan ni sir Wayde kapag nalamang mangbubully sayo.”

“Alam ko po yaya. Salamat sa concern. Pero huwag po kayong mag alala. Hindi ko naman po hahayaang magpabully lalo na at nandyan kayo na aalalay sa akin.”

“Mabuti naman kung ganun.”

“Ano pong lulutuin niyo pala yaya. Tutulong na lang ako.” Pang iiba ko ng usapan.

“Tapos na akong naghimay. Iluluto ko na lang.” Agad naman nitong sagot. “Magbasa basa ka na lang ng libro. Para sa nalalapit na pasukan.”

“Ganun po ba. Sayang naman. Gusto ko pa naman sanang tumulong.”

“Okay lang Perth. Hala. Magrelax ka na lang. Kaya na naman ito ni Ate Pau.”

“Sige po. Kayo po ang bahala.” Sabi ko na lang kahit na alam ko naman na hindi ako makakapagrelax kung hindi ako magkukulong sa silid ko dahil nasa paligid lamang si Daisy at ayaw ko naman na makaramdam na laging nakasunod ang tingin nito sa akin.

Maayos naman na nag paalam ako kay yaya Gretha. Muli akong umakyat sa taas hindi para bumalik sa silid ko kundi bagtas ko ang pasilyo para pumunta sa library niya para kumuha ng librong babasahin.

At dahil madadaanan ko ang silid na inukupa nina Daisy ay narinig ko ang boses nito na parang galot na galit.

Ayaw ko naman sanang tumigil at makinig pero parang ang mga anak nito ang pinapagalitan.

“Hindi sana ako nagkakaganito kung hindi sa walang kwenta niyong ama tapos ang kukulit niyo pa. Wala na nga kayong nadudulot na maganda.” Ang mga bata. Pinapagalitan niya ang mga bata. Narinig ko ang pag iyak nila.

“Tama na mama.” Hindi ko alam kung sino sa dalawa ang nagsalita pero nakaramdam ako ng awa sa mga ito lalo na nasa tuno ng boses nito ang pagmamakaawa.

“Huwag niyo akong kulitin para hindi kayo masaktan. Mga walang kwenta. Pabigat kayo sa buhay ko. Sana napasama na lang kayo sa papa niyo.”

Ang sama niya dahil gugustuhin pa niyang napasama ang mga anak niya sa ama nila.

“Aray! Mama. Tama na. Tama na.”

Parang hindi ko kayang tagalan ang pakikinig ko. Ang sama niya. Sa pagmamakaawa nila ay pakiramdam ko ako ang sinasaktan nito.

Gusto ko tuloy pumasok sa loob at tulungan ang bata pero…

No! Hindi ako makikialam.

Nanginginig ang mga tuhod ko na lumayo doon. Ang pagpunta ko sana sa library ay hindi na natuloy dahil patakbo ko ng tinungo ang silid ko at nagkulong.

Ano sama niyang ina sa mga bata.

Oo! Nanadoon na ako na malaking problema ang naiwan ng asawa nito sa mga kwento ni Wayde noong una pero… dapat ba niyang idamay ang mga bata, saktan ang mga ito.

Natural lang naman sa mga bata ang mangulit diba. Pero siya……..

“Ang sama mo.” Naibulong ko.

Nanginginig ang mga kamay kong yumakap sa mga paa ko ng nasa kwarto na ako at nasa ibabaw na ng kama ko. Awang awa ako sa mga bata pero wala naman akong magawa.

Kung ilang minuto ako sa ayos kong iyon ay hindi ko na alam dahil talaga pakiramdam ko ay ako ang sinaktan ng Daisy na iyon.

=

Matapos ang pagkukulong ko sa silid ko ay nagpasya na din akong lumabas kahit na kanina pa ako kinakatok nina yaya Gretha.

Saka itinawag siguro nila kay Wayde na nagkulong ako dahil tinawagan niya ako. At pinagsabihan na naman na may kasama yatang pagkairita na nagtanong kung bakit at ano na naman nangyayari sa akin.

Ang dahilan ko na lang ay namiss ko ang mga magulang ko dahil hindi ko din naman alam kung paano sasabihin ang mga narinig ko kanina na sinasaktan ni Daisy ang mga anak niya.

Uuwi na din daw siya ngayon kahit pa sana bukas ang talagang uwi niya pero tapos na din naman ang business trip niya.

Pakiramdam ko tuloy ay ako ang dahilan ng agarang pag uwi niya. At siguradong tatanungin niya ako ng tatanungin kung ano na naman ang nangyari sa akin dahil hindi siya kumbinsado sa naging dahilan ko sa kanya kanina.

“Mabuti naman at lumabas ka na. Ano bang nangyari sayong bata ka?“nasa tuno ang pag aalala ni Nay Pau ng makasalubong ko ng papasok ako sa kusina.

“Pasensya na po.” napayuko pa ako. Hindi ko akalain na pati sila ay madadamay sa pag sisente ko. Pero masaya ako dahil naramdaman ko na talaga pag aalala nila sa akin na hindi ko maramdaman sa tunay kong mga magulang. “Medyo napasama po ang pakiramdam ko ng maalala ang mga magulang ko.“pagdadahilan ko pa.

“Batang to, oo. Hala, halikana at kumain ka na ng hapunan. Mamaya darating na din si Wayde.”

“Sinabi nga niya po ng tawagan ako.”

“At darating si Wayde ngayon?” napalingon pa kami ng marinig namin si Daisy na pumasok na din sa kusina. “Bakit hindi niya itinawag sa akin.” Kunot pa ang nuo nito at masama na naman ang tingin sa amin.

“As if naman. Anong pakialam sayo ni Wayde.” Narinig kong ibinulong ni Nay Pau na hindi maitago ang pagkainis dito.

“May sinasabi ka Nay Pau?” Tumaas pa ang isang kilay nito.

“Wala naman Daisy. Sige, at ipaghahanda ko lang ng makakain si Perth. Halika na Perth.” Sabay baling sa akin at hinila na paupo.

Hindi na lang ako umimik hanggang sa naramdaman namin ang mga yabag nitong paalis ng kusina.

“Ang kapal talaga ng mukha ng isang iyon.” Mahina pero naiinis na saad ni Nay Pau.

“Tama na yan Nay Pau. Tatanda kayo ng wala sa oras niyan.”

“Hay naku! Oo nga naman. Iwas iwasan na lang natin ang malditang pelengera na iyan. Kala mo namam kasi may lugar siya sa pamamahay na ito kahit pa man pinatira siya ni Wayde dito.”

“Oo na Nay Pau. Sabi mo tama na. Pero may pahabol pa naman.”

Napakamot ito ng ulo. Hala sige na nga. Ipaghahanda lang kita ng makakain. Kumain ka na habang wala pa si Wayde siguradong makukunsumi na naman iyan sayo kapag nakita kang nagkakaganyan.“

“Sorry po talaga nay Pau. Hindi na po mauulit.”

“Oo na, sige na. Sandali lang.” Sabay tumalikod na. Hindi naman kailangan na ipaghanda ako ng pagkain dahil kaya ko naman pero kung paano nila pinagsisilbihan si Wayde ay ganun na din sila sa akin. At nakakagaan talaga ng pakiramdam iyon.

Kahit papaano ay naging magana naman ang pagkain ko. Na nakikipagkwentuhan kay nay Pau na nagneneryenda na din para daw may kasama ako. Si yaya Gretha naman ay namalengke daw kaya wala ito.

Habang nasa kasarapan kami ng pagkain ay nakarinig na kami ng sasakyang pumarada sa garahe.

“Dumating na si Wayde.” Si Nay Pau na agad na tumayo para sumalubong kay Wayde. At kahit naman ako ay ganun din kaya naiwan tuloy ang kinakain namin sa kusina para lang salubungin ito.

Pero..

“Hello! Welcome back.” Nauna na si Daisy sa pagsalubong dito kaya naman hindi na kami nagtuloy.

Napasimangot na parang gusto pang sabunutan yata ni Nay Pau ito ng humalik pa si Daisy sa pisngi ni Wayde.

“Salamat Daisy.” Narinig naman naming saad niya.

Bago pa man niya kami makita ay mabilis na bumalik na lang kami sa kusina.

“Pa epal talaga. Akala mo naman asawa siya ni Wayde.” Hindi talaga maitago ang gigil ni nay Pau habang mahinang sinasabi iyon.

“Hayaan mo na nay Pau. Dala na din iyan ng pinagsamahan nila noon.”

“Naku! Pinagsamahan na ang bruha ding iyan ang sumira.” Sagot pa nito.

Naiiling na lang ako na ipinagpatuloy ang kinakain ko na naudlot kanina.

“Your here. Mabuti naman at naabutan kitang kumakain.” Kahit hindi na ako lumingon ay alam ko naman si Wayde iyon pero dahil ayaw ko namang isipin niya na maging bastos kapag hindi ko siya nilingon.

“Nandito ka na pala. Halika s-sabayan mo na akong kumain.” Aya ko na lang dahil hindi ko naman alam ang isasagot dito.

“Ipaghahanda lang kita Hijo.“si nay Pau na tumayo na.

“Hindi na kailangan nay Pau. Busog pa naman ako. Mamayang gabi na lang.” Maayos na tanggi niya bago muling bumaling sa akin. “At ikaw! Puntahan mo ako sa library ko mamaya pagkatapos mo diyan.”

“Oo.” Mahinang boses na sagot ko. Mapagsasabihan na naman niya ako.

Nagkatinginan kami ni Nay Pau ng makaalis na siya.

“Tapusin mo na iyan at ng mapuntahan mo na siya.”

Tumango ako. Kaya naman mabilisan ko ng  tinapos ang kinakain ko.

Hindi pa man ako nakakapagpababa ng kinain at tinungo ko na agad ang library niya para hindi na siya maghintay pa.

=

“Ano na namang palabas ang pagkukulong mo sa silid mo?” Iyon ang bungad niya sa akin ng makapasok ako.

“S-sorry.”

“Perth, akala ko ba malinaw na ang lahat na hindi mo kailangang pagkaisipin ang mga magulang mo. Hindi pa ba kami sapat sayo na bagong pamilya mo?”

“H-hindi naman sa ganun.” Sagot ko. Yukong yuko pa ako na hindi ako makatingin sa kanya ng deretso. “K-kasi.. h-hindi naman talaga iyon ang d-dahilan ko.”

“What?”

“A-ayaw kong m-makialam pero…”

“Makialam saan? Kanino? May dapat ba akong malaman maliban sa paliwanag mo kaninang kausap kita sa telepono?”

“H-hindi ko naman sadyang makinig. K-kasi.. si D-daisy.. kasi…”

“Anong tungkol kay Daisy?”

“K-kasi.. nari….” hindi ko naituloy ang sasabihin ko sana ng may kumatok kaya naman napatingin kaming dalawa sa may pintuan.

“Who is that?” Malakas na tanong niya pero hindi naman umalis sa pagkakasandal sa gilid ng lamesa.

“Si Daisy too.. nag timpla ako ng tsaa para sayo.”

Bigla tuloy akong kinabahan. Nakikinig pa siya sa usapan namin? Narinig ba niya ang sinasabi ko kanina? Narinig ba niya na binanggit ko ang pangalan niya?

Napalunok pa ako ng humakbang siya para pagbuksan ito habang ako ay parang naipako na sa kinatatayua  ko.

“Salamat daisy. Hindi ka na sana nag abala pa.” Pasasalamat niya dito at kinuha mula dito ang tsaa bago bumalik sa lamesa niya.

At ng makatalikod nga si Wayde sa kanya ay isang napakatalim na tingin ang ipinukol nito sa akin.

Napalunok na naman ako at mabilis na binawi ang paningin ko dito at muling humatap kay Wayde.

“Salamat ulit Daisy. Pwede mo na kaming iwan.” Sabi niya ng ayaw pa yatang kumilos para lumabas.

“Hihintayin ko na lang ang baso.”

“Hindi na kailangan. Ipapakuha ko na lang mamaya kay yaya Gretha.”

Ayaw pa siguro nitong lumabas pero wala na itong nagawa ng ituro niya ang pintuan.

At hindi nakaligtas sa akin ang isa na namang lihim na talim na tingin nito bago tuluyang lumabas.

“Sige! Ituloy mo na ang sinasabi mo kanina.” Napakislot pa ako dahil sa bigla niyang pagsasalita.

“Huh! Wala!”

“Perth.” tumingin ito sa akij ng seryuso.

“W-wala talaga. L-lalabas na din ako kung wala ka ng sasabihin.” Nauutal na sabi ko pa na kahit gusto ko sanang magsalita ng maayos ay hindi ko magawa dahil kinabahan ako sa mga tingin ni Daisy kanina.

Tatalikod na sana ako pero mabilis ang ginawa niyang paglapit sa akin at pinigilan niya ako sa braso.

“W-wayde.” Parang may bumundol sa dobdib ko dahil sa pagpigil niya sa akin na sinamahan ng paghila ay hindi ko nabalanse ang katawan ko at sa katawan niya bumunggo.

Napalunok pa ako ng magtama ang mga mata namin ng tingalain ko siya.

May kung anong sumipa sa dibdib ko dahil sa biglang paglakas ng tibok ng puso.

Anong nangyayari sa akin. Sa lakas ng tibok ng puso ko ay baka marinig niya na mismo iyon.. kaya naman halos pigilan ko ang aking paghinga.

Halos hindi na din ako makagalaw dahil para na akong matutunaw sa tingin niya. Kaya bago pa man ako mawalan ng hangin sa baga ay pinilit kong gumalaw para kumawala sa kanya.

Pero….

“Hindi kita bibitawan hanggat hindi mo sinasabi sa akin ang gusto mo sanang sabihin kanina bago pa man kumatok si Daisy. Say it.”

Muli na naman akong napalunok. Tumikhim pa ako dahil sumama yata sa paglunok ko ang dila ko dahil ng bumuka ang bibig ko ay walang boses na lumabas.

“B-bitawan m-mo muna ako. S-sabihin ko na.” Halos hindi iyon lumabas sa bibig ko. Kinakabahan talaga ako. At ito ang unang beses na kinabahan ako ng ganito na parang magwawala ang puso ko sa kinalalagyan nito.

Lagi naman akong nadidikit sa kanya at lagi nga akong nagtatago sa likuran niya sa tuwing may mga taong ipinapakilala niya.

But now…

What is happening to me.

“Say it!” Pang uulit pa niya.

“B-bitawan mo muna a-ako.”

Nagpakawala siya ng buntong hininga bago nga niya ako binitawan saka bumalik na sa pagkakasandal sa lamesa niya.

“Come on! Don’t try to lie.”

Muli akong lumunok. Siguro nga mas tamang sabihin ko nga ang narinig ko. Hindi ko man aktwal na nakita ay alam kung sinaktan ni Daisy ang mga anak niya.

“K-kasi.” Muli akong tumikhim dahil hindi parin ako makapagsalita ng maayos. “K-kasi… si D-daisy. Si d-daisy k-kasi..” napayuko ako. Hindi ko alam kung paano sasabihin iyon.

“Perth.”

“Narinig kong sinasaktan niya ang mga anak niya. At naawa ako sa mga bata dahil iyak sila ng iyak.” mabilis na sabi ko. Hindi ko lang alam kung naintindihan niya iyon.

“Kaya ka ba nagkulong sa silid mo dahil pakiramdam mo ikaw ang sinasaktan?”

Napaangat ako ng ulo at napatingin sa kanya. Hindi ako nagsalita pero tumango ako bilang sagot sa kanya.

“Okay! Okay! Take it easy.” Saka siya muling naglakad palapit sa akin at walang babalang hinila ako ulit pero sa pagkakataong ito ay ikimulong niya ako sa mga yakap niya. Parang batang humaplos siya sa ulo ko. “Naiisip mo siguro na ganun na ganun ang mga magulang mo. Pero huwag mo ng pagkaisipin iyon. Ako na ang bahala kay Daisy at sa mga bata.” Sabi niya sa akin at nagpatuloy ang paghaplos niya sa buhok ko ang kamay niya.

Nakaramdam ako ng kagaanan ng loob dahil doon. Napakabait niya talaga.

Kaya naman ang mga braso ko na nakalupaypay lang ay kusang kumilos at tumugon ng yakap sa kanya.

Ang yakap na nakakapagpagaan ng pakiramdam na hindi ko naranasan sa aking mga magulang.

“T-thank you.”

“Basta kapag may problema ka. Sabihin mo lang sa akin. Kung wala ako. Nandiyan sina Nay Pau at yaya Gretha.” Sabi pa niya ng maghiwalay kami.

Tumango akong muli bilang sagot.

“Good. Sige na. Gawin mo na ang mga gusto mo pang gawin.”

“S-sige. S-salamat ulit.“mabilis ang ginawa kong paglabas ng library niya ng makapagpaalam ako sa kanya ng maayos.

Magaan ang naging lakad ko na bumalik sa silid ko. Hindi ko na nga siguro pro-problemahin pa si Daisy. Total naman nandiyan siya at sina Yaya Gretha at nay Pau na gumagabay sa akin.

Ang inaalala ko na lang ay ang mga bata. Na sana! Magawan ng paraan ni Wayde iyon. Dahil nakakaawa ang mga bata na sinasaktan ng sarili nilang ina..

PH3 #11: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

“Hindi sa nakikialam ako. Pero.. hindi naman lingid sa kaalaman mo na nagkalat sa buong bahay ang CCTV.” Panimula ko ng mag usap kami isang umaga.

Hindi ko pa kasi ito kinausap ng araw na nag usap kami ni Perth dahil pinanuod ko muna ang ilang repley ng kuha sa CCTV na hindi ko naman dati ginagawa dahil wala namang kahina-hinala sa mga kilos nina Nay Pau pero heto ako ngayon dahil sa ilanh napatunayan ko.. Kakausapin ko na para matapos na ang lahat para hindi na siya aasa na may babalikan pa sa akin.

“Huh!.”

“At hindi ko nagustuhan ang mga napanuod ko.“seryusong sabi ko dito.

“W-wayde.” Halatang hindi makahuma sa kabiglaan.

“Alam ko na hindi naging maganda ang paghihiwalay natin noon dahil ayaw na nga ni Lolo sayo at tumutol na siya kahit pa man gusto pa kitang pakasalan noon. Inalagaan at inaamin ko na nananatili parin sa alaala ko ang mga magagandang pinagsamahan natin noon ng napakahabang panahon. Pero nakaraan na iyon ay hindi na maibabalik.”

“M-maibabalik natin Wayde. Lalo na wala na ang asawa ko.”

Ngumiti ako ng mapakla. “Pasensya ka na Daisy, pero sa mga napanuod ko. H-hindi ka na nababagay sayo ang balikan pa. Hindi man maganda sa iyong pandinig. Hindi na ikaw ang Daisy na iningatan ko noon. Kaya walang babalikan isa man sa atin.” Pang klaklaro ko.

Naging mataas ang tiwala nito sa sarili dahil sa pagpayag ko sa kanila na tumira sa bahay ko. Pero ginawa ko lang naman iyon para sa kaligtasan nila pero binigyan niya iyon ng ibang kahulugan.

“At ngayon.. pwede na kayong tumira sa condo na naipaayos ko at ipinangalan ko na sa panganay mong anak.”

“Pero nanganganib parin ang buhay namin.”

“Hindi na ngayon Daisy. Dahil nagawan ko na ng paraan ang bagay na iyan kaya wala ka ng dapat ipag alala pa sa kaligtasan niyo. Pwede na kayong lumipat doon kahit na anong oras niyo gusto.”

“Wayde.” Halatang hindi makapaniwala sa sinabi ko. Halata bang ipinagtatabuyan ko sila? Hindi naman iyon ang purpose ko ayaw ko lang na umiiwas si Perth at halos hindi na lumalabas sa silid simula ng dumito sa bahay si Daisy at ang hindi ko pa talaga nagustuhan ay ang pagbubuhay reyna nito. At pinagbantaan pa talaga si Perth na huwag daw siyang mahuhulog sa akin o magkakagusto.

Hindi ko naman naisip ang bagay na iyon pero poseble ding mangyari lalo pa man at madaling kuhanin ang loob ng batang iyon.  Pero huwag naman sana. Dahil hindi ko alam kung paano siya i rereject kung sakali man. Dahil siguradong iindain na naman niya iyon at baka gagawa na naman siya ng ikapapahamak ng buhay niya.

Nagpakawala ako ng buntong hininga dahil sa naisip ko bago ko muling hinarap si Daisy.

Hindi ko ito tatanungin patungkol sa mga bata. Kahit pa man may ilang patunay na din ako ay ipinasa ko na lang sa DSWD ang tungkol sa bahay na iyon. At naglagay lang ako ng maliit na CCTV sa condo nila para masubaybayan din sila at makita kung sinasaktan niya ag mga anak niya. Para tuluyang mawala sa kustudiya niya ang mha anak kung patuloy ito sa pananakit sa kanila.

“Sige na. Nasabi ko na ang lahat ng gusto kong sabihin. Ito ang susi ng condo. At ang papel non ay saka ko na ipapahawak kapag malaki na ang panganay mo. Pwede mo na akong iwan Daisy “ sabay turo sa pintuan ng library matapos kong maipahawak ang susi dito.

Halata na hindi pa nahimasmasan sa sinabi ko pero nagsimula na itong humakbang palabas.

“Sabihan mo na lang ako kapag nakapag impake na kayo at ipapahatid ko kayo sa bago niyong tahanan.” Pahabol ko pa para mapalingon siya pero hindi na nagsalita at mas bumilis na ang hakbang hanggang sa makalabas na ng tuluyan.

Naiiling na bumalik ako sa upuan ko. Poor Daisy. Umasa pa na may babalikan siya. Pero hindi na mangyayari iyon. Sapat na sa akin ang mga alaalang naiwan sa isipan ko at hindi na kailangang ibalik pa ang nakaraan kung iyon man sana ang gusto niya.

Nagpalipas ako ng ilang minuto pa bago ko sinimulan ang trabaho ko na iniyuwi ko galing opisina. Maaga pa naman kaya matatapos ko pa ang ilan sa mga ito kung aaralin ko na ngayon.

Tatlong katok ang nagpaangat ng paningin ko sa binabasa ko. Bumukas iyon at iniluwa nun si Perth.

“Anong atin?”

“Kanina pa kasi nakahanda ang hapunan. Hindi ka pa ba kakain? Tapos ng kumain ang mga bata. Pero si Daisy hindi pa lumalabas sa silid nila.” Mahabang sagot nito.

“Ganun ba! Sige. Bababa na ako. And about kay Daisy, baka nag eempake siya ng mga gamit nila.”

“Nag eempake?”

“Naayos ko na ang problema nila kaya pwede na silang lumipat. Kaya wala ka ng dapat pang ipag alala.”

“Pero paano ang mga bata?”

“Ginagawan ko na din ng paraan iyan para hindi na niya ulit sila masaktan kaya huwag na sila ang pagkakaisipin mo. Kumain ka na din ba? Sabayan mo na lang din ako.”

“H-hindi pa. Pero sige. Sasabay ako.”

“Okay! Ililigpit ko lang ang mga kalat ko. Hintayin mo na lang ako sa baba.”

Tumango siya bilang sagot at nauna na ngang lumabas. Pasado alas otso na pala ng gabi. At tatlong oras pala ako sa ginagawa ko.

“Malapit na ang pasukan. Nakahanda ka na ba?” Tanong ko habang nasa harapan na kami ng hapag kainan.

“Oo! Excited na akong muling pumasok.”

“Good! Basta pagbutihin mo lang ang pag aaral mo.”

Tumango siya sabay subo. Naging tahimik na ilang pang sandali habang kumakain kami. Hindi na din ako umimik para makakain siya ng maayos dahil nangayayat na naman siya.

Simula kasi ng dumating si Daisy ay hindi ko na siya nakakasabay at namomonitor ang pagkain niya. Kung hindi ko pa naman ito sisitahin ay kaunti lang talaga ang kinakain.

“Salamat sa pagkain. Nabusog ako.” nakangiting sabi niya matapos ibaba ang kubyertos.

“Mabuti iyan sayo.”

“Salamat ulit. Ako na ang magliligpit ng pinagkainan natin.” Alok niya. Maingat na pinagpatong patong ang pinggan at mga nagamit namin.

Hindi muna ako tumayo. Napapasunod na lang ang tingin ko sa bawat kilos niya. Hindi naman niya siguro mahahalata dahil sumisimsim ako ng juice.

Ang liit ng katawan niya kumpara sa akin. Daig pa niya ang ilang mga babae sa hubog ng katawan. At ang bawat kilos niya. Ang gaan gaan na parang di makabasag pinggan.

Nailing ako dahil hindi ko mapigilan ang pagmasdan siya. Kaya bago pa man kung saan mapunta ang mga naiisip ko ay tumayo na ako.

“Mauuna na ako. Magpahinga ka na din pagkatapos mo diyan.”

“Sige. Goodnight.”

Natigilan pa ako ng lumingon ito na may ngiti sa labi. Bihira ko kasi siya talaga na makitang ngumiti at nakakagaan sa pakiramdam ang ngiti niyang iyon.

“Goodnight.” Agad akong tumalikod dahil iba ang naramdaman ko ng mapatitig ako sa mga labi niya.

Naalala ko tuloy ang araw na kinausap ko siya sa library. Ang pagpigil ko sa kamay niya na sumubsob siya sa katawan ko. At ang nakaawang niyang labi ng tingalain ko.

Nevermind! Stop thinking about it Wayde. Sita ko sa sarili ko. Naiiling na naglakad paakyat pabalik ng library.

Ibabaling ko na lang sa trabaho ang isipan ko. Para hindi ako makapag isip ng hindi dapat.

Oo, iyon na nga ang gagawin ko.

=

“Nakapag impake na ba kayo?” Tanong ko kay Daisy kinaumagahan ng lapitan niya ako sa sofa sa sala dahil parang wala yatang balak umalis. Malinaw naman siguro dito ang sinabi ko sa kanya kagabi.

Hindi ako pumasok sa opisina ko dahil gusto kong hintayin ang pag alis nito.

“Hindi pa. K-kasi nakatanggap na naman ako ng pagbabanta. H-heto oh.” Sabay abot sa akin ng phone niya. “N-natatakot ako. Baka mapahamak lamang kami ng mga anak ko.”

Kinuha ko naman iyon sa kanya at tinignan. Pagbabanta nga. Tinignan ko ang detalye at naipasa iyon sa kanya kaninang madaling araw lang.

Kunot ang nuo ko na ibinalik iyon sa kanya. Sino pa ba ang nagbabanta sa buhay nito maliban sa mga nakautangan ng asawa niya?

Malinaw naman sa inutusan kong tao na ayusin ang gusto na iniwan ng asawa nito at nagawan na nga niya iyon ng paraan. Kaya hindi ko na alam kung gaano iyon katotoo.

“Magtatalaga na lang ako ng taong magbabantay sa inyo at sasama sa inyo sa condo.” Sabi ko na lamang.

“Pero mas safe ang pakiramdam ko kapag nandito kami sa A.Place dahil walang nakakapsok dito maliban sa family member niyo.”

“Don’t worry. Kung may mga nagbabanta pa sa iyo ay ang mga tao ko na ang bahala doon. Sa ngayon.. hindi na pwedeng dito ka sa bahay tumira dahil uuwi na ang mapapangasawa ko dito.” Pagdadahilan ko na lang dahil halatang pilit na ipinagsisiksikan ang sarili at umaasa na magkakabalikan pa kami.

“I-ikakasal ka na?”

“Oo, panahon na siguro para mag settle down ako. Kaya hindi naman magandang tignan na nandito ka kapag nandito siya.”

“P-pero..”

“Pasensya ka na talaga Daisy. Hindi na kayo pwedeng manatili dito sa bahay. May bahay naman na inilaan ako para sa inyo kay pwede na kayong lumipat doon.”

Napansin ko ang pagkuyom ng kamao niya bago iyon itinago sa likod niya. Halatang hindi nagustuhan ang mga sinabi ko.

“K-kung ganun. Aalis na kami ngayon din. Salamat sa pagpapatira sa amin dito. Pero hindi ko tatanggapin ang condo na binibigay mo.” Sabi nito sabay talikod at mabilis ang ginawang hakbang pabalik sa silid na inukupa nila.

Naiiling na lang na napasunod ang tingin ko dito. Ito pa ngayon ang may ganang magalit gayong hindi naman naging maganda ang pagtira niya sa bahay dahil nagbuhay reyna siya.

“Hindi mo ako maluluko Daisy, pasensya na.” Sa loob loob ko.

Kampanteng naisandal ko ang likod ko at muling itinuon ang mga mata ko sa pinapanuod kong action movie ni Thor. Hindi naman ako mahilig sa fantacy pero parang maganda namang panuorin at saka magaling ang gumanap na Thor.

“Halika, samahan mo ako dito.” Tawag pansin ko kay Perth ng makita kong pababa siya ng hagdan.

“Magandang umaga.” Pagbati niya ng makalapit.

Tumingin sa TV bago naupo.

“Ay! Paborito ko yan. Ang galing ng gumanap ng Thor diyan saka ang gwapo niya.” Nakangiti pa niyang sabi at hindi na maalis alis ang paningin sa pinapanuod na.

Kunot ang nuo ko. May mas gwa-gwapo pa ba sa akin? At si Thor? Aba! Malayong malayo naman sa kalingkingan ko iyon. Nakabaluti lang ito. At may kapa. Kung mahsusuot naman ako ng ganun. Mas lamang ako sa gumanap kay Thor.

“Madaming humahanga sa kanya. Kasi ang tikas ng pangangatawan niya. Minsan nga naisip. Nasaan ang hustisiya bakit di lumaki ang katawan ko. Tapos gusto ko ding maging si Thor.” Natatawa pa siyang nagkwe-kwento kaya napatitig ako sa kanya na nakatuon lang ang pansin sa pinapanuod.

Ang gaan tuloy sa pandinig ang tawa niya.

“Sorry. Maingay ba ako habang nanunuod?” Tanong na niya sa akin ng balingan ako.

“Hindi naman. Natutuwa lang ako dahil nakakatawa ka ng ganyan kapag kasama mo ako.”

“Eh! Pasensya na. Favorite ko kasi yan si Thor eh.”

“Okay! Okay! Manuod na nga lang tayo.” Ako na ang unang bumaling sa pinapanuod namin pero sa gilid ng mata ko ay lihim parin na pinagmamasdan ko siya.

Ang aliwalas kasi ng mukha niya at ang sarap pagmasdan. Mas lalo pa tuloy bumata ang hitsura niya at nagmukha na talaga akong matandang matanda.

Well. 34 na ako. 19 siya. Kaya mas matanda talaga ako.

Tumatanda na nga talaga ako.

Naiiling ako ng wala sa oras. Bigla ko tuloy naisip na kailangan ko na yatang bumuo na nga ng sariling pamilya at magkaroon ng anak na kasing cute niya.

Pero.. hanggang ngayon.. wala pa akong napupusuan. Hindi na yata marunong tumibok ang puso ko simula noong naghiwalay kami ni Daisy. Kaya siguro ang lakas ng loob nitong muling ipagsiksikan ang sarili sa akin lalo na nga at wala na ang asawa nito.

“Aalis na kami.” Napalingon kami kay Daisy ng magsalita ito. Hila hila na ang maleta pababa ng hagdan na agad kung sinalubong dahil may kalakihan iyon na halatang nahihirapan dahil nakarga dito ang bunsong anak.

“Ipapahatid ko na kayo sa condo.” Muli kong sabi dito kahit pa man tinanggihan na niya ito kanina.

Wala silang ibang mapupuntahan maliban doon at sa isa niyang kapatid na may pamilya na din pero nasa probinsya ito.

“Huwag ka ng tumanggi. Para din sa mga bata iyon.” Dagdag ko pa ng hindi ito nagsalita. Hindi nakaligtas sa paningin ko ang ipukol nitong tingin kay Perth na kahit hindi man sabihin o ibigkas ay halatang naiinis talaga si Daisy sa kanya.

Na kahit wala namang ginagawang masama si Perth dito ay ang bigat ng loob nito.

Hayst! Kaya umiiwas si Perth simula ng dumating sila pero hindi na ngayon dahil aalis na silang mag iina.

“Tara na. Naghihintay na din ang Family driver at siya ang maghahatid sa inyo sa condo niyo.” saka na ako nagpatiunang naglakad hila ang maleta nila na sinalubong naman ako ng driver at kinuha sa akin ang maleta at isinakay na sa trunk ng kotse.

Mabilis ang naging kilos ko at kinuha sa bulsa ko ang isang tseke na naglalaman ng maliit na halaga para naman makapagsimula sila.

“Sige na Mand Cardo. Mag ingat po sa pagmamaneho.” Pagbibilin ko pa. Hindi na talaga ito nagsalita at ni tapunan ng tingin ay hindi na nito nagawa.

Tanging mga bata lang ang nagpaalam sa akin. Na nakaramdam tuloy ako ng pagkahabag para sa dalawa. Sana naman hindi na sila saktan ng sariling ina. Naawa ako sa kanila ngayon dahil halata ang lungkot sa mga mata nila.

Isang malalim na paghinga ang aking ginawa. Hindi ko talaga mapigilan ang maawa. Kung pwede lang sana na maiwan ang mga bata ay ginawa ko na. Pero alam ko naman na hindi niti iyon mapapayagan.

Napasunod ang paningin ko sa palayong emahe ng sinakyan nila. Magtatalaga na lang ako ng lihim na magbabantay sa kanila para sa mga bata.

Bumalik na lang ako sa loob ng tuluyan na silang nakaalis.

“Nag aalala ako sa mga bata.” Sabi niya na ngayon ay nakatingin sa akin.

“Ako din naman. Pero huwag mo ng pagkaisipin iyon. Sabi ko sayo ako ang bahala sa kanila kahit na wala na sila dito.”

Tumango siya. Hindi na nagsalita at muling ibinaling ang pansin sa pinapanuod. Pero hindi na gaya kanina na masaya aiyang nanunuod. Halata sa kanya ang hindi maitagong pag aalala sa dalawa.

Napapabuntong hininga na lang ako. Hindi ko tuloy ang gagawin para muling ibalik ang sigla niya. Masyadong siyang nagpapaapekto sa iba.

“Mag outing kaya tayo nina nay Pau at yaya Gretha.” bigla ko na lang nasabi na nakapagpabaling ng tingin niya sa akin at halatang nagulat din sa sinabi ko.

Bakit ko ba iyon nasabi? Ewan ko! Parang iyon lang kasi ang paraan para mawala sa isip niya ang pag aalala sa mga bata.

Bahala na! Nasabi ko na eh! Mag sasabi na lang ako kay Karen sakali man gusto din niya.

---

Ito si Thor:

---

At ito naman si Wayde..

---

PH3 #12: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

Nakangiti akong nakatanaw sa dagat kung saan siya nagtatampisaw kasama nina Nay Pau at yaya Gretha. Kasama din namin ang isang anak ni Nay Pau na halos kaedad lang niya at ang dalawang anak ni yaya Gretha.

Oo! Nasa dagat na kami dahil hindi ko na nga nabawi ang sinabi ko noong nakaraang araw kaya heto kami noon. Nagpapalipas na ng oras at inienjoy ang kagandahan ng paligid.

“Sir.” Napakurap pa ako. Nakalimutan ko na kausap ko pala sa telepono si Karen.

“Yes. Go on.” At kahit nga nandito ako sa gilid ng dagat ay patuloy parin ako sa pagtratrabaho.

Ipinapliwanag niya ang ibang bagay patungkol sa trabaho. Kung ano ba ang dapat gawin sa mga kleyenten kailangan ako para makausap.

Marami pa kaming napag usapan at tinapos bago ko tinapos ang usapan namin at muling ibinaling ang paningin ko sa kanila.

Nakikipagsabuyan siya ng tubig kina Nay Pau. Nakikipaglaro.

Ang gaan sa paningin ang nakikitang sigla niya ngayon at hindi ako nagkamaling ipagpaliban ang trabaho ko kung kapalit namam ang kaligayan niya.

“Kaya mo palang tumawa ng ganyan.” Nailing na bulong ko.

Inayos ang gamit ko at tinabunan ng tuwalya bago ako nagpasyang puntahan na sila.

“Hijo, halikana.” Tawag pansin sa akin ni Nay Pau at kinawayan ako ng palakad na ako palapit sa kanila.

“Ayy.” Nabilisan ko pa ang hakbang ko ng mapasigaw si Perth at natumba dahil sa pakikipagbiruan sa anak ni Nay Pau na si Bert.

Hindi ko mapigilan ang pangunutan ng nuo dahil sa ayos nila na sabay natumba sa tubig.

“Pasensya na.” Sabi ni Bert sa kanya at mabilis na umalis sa ibabaw niya. Pagkatayo ay nilahadan siya ng kamay para tuluyang tumayo.

“Okay lang.” Nakangiti naman niyang sagot na akmang tatanggapin ang kamay nito pero agad kung iniharang ang kamay ko kaya naman sa akin siya napahawak.

“Come on.” Seryusong sabi ko pa.

Ewan ko, pero hindi naging maganda sa paningin ko ang naging ayos nila. At bakit pakiramdam ko ay kakaiba ang tinging ipinupukol ni Bert sa kanya?

“S-salamat.”

“Mag ingat ka sa susunod.”

Tumango siya bilang sagot. Hindi naman naapektuhan ang saya nila sa ipinakita kong kaseryusuhan.

Saka sanay na sila na makita ako na laging seryuso. Kaya kahit alam ko sa sarili ko na may kakaiba sa ipinakita ko ay binalewa ko na lang din.

“Huwag ka na lang lumayo sa akin para hindi ka ulit matumba.” sabi ko pa ng akma itong lalayo sa akin at muling lalapit sa Bert na iyon.

“Eh!.” Napatingin siya sa akin pero agad ding ibinaling sakumpulan nina Nay Pau. “S-sige.“pero sagot din niya sa alanganin pang tuno?

Mas gusto ba niyang kasama ang anak ni pau kaysa sa akin? Nangunot na naman ang nuo ko dahil sa naisip ko.

“Nakasakay ka na ng Jet Ski?” Pagbubukas ko na lang ng mapag uusapan para di siya maasiwa.

Umiling siya. “Hindi ako marunong. Saka nakakatakot sumakay doon baka malaglag ako. Di pa naman ako marunong lumangoy.”

“Come on! Mag rerenta tayo ng jet Ski.” Hinawakan ko siya sa kamay at hinila.

“Huh! H-hindi nga ako marunong eh.”

“Ako naman ang mag da’drive. Sa likod lang kita.”

“Mahuhulog ako.”

“Perth! Anong silbi ng kamay mo kung hindi ka hahawak sa akin?”

Napasimangot siya at natigil sa paglalakad.

“Tayo lang ba, paano sina nay Pau.?” Sabay baling kina Nay Pau.

“Pang dalawahan lang ang jet Ski. Tayo na lang. Mamaya mag rerenta din tayo ng Motor Boat para makasakay tayo lahat.”

“Talaga! Eh sa Motor Boat na lang tayo.”

“Come on! Wala ka yatang tiwala sa akin?”

“H-hindi naman sa ganun.”

“Kung ganun! Lets go.” nakangiti akong muling hinila siya at hindi na nga komontra.

At tinungo ang rentahan ng Jet Ski para maiparanas ko naman sa kanya ang mga bagay na hindi pa niya nararanasan.

“Sakay na.”

“S-sigurado ka ba?” Sabay kamot ng ulo. Hindi makapag disesyon kung sasakay ba siya o hindi. Nakahawak lang siya sa back seat ng jet Ski.

“Perth.” tinaasan ko pa siya ng kilay sabay tapik sa upuan sa likod ko.

“Eh.” Pero kumilos na din para sumakay. Ng makasampa na ay ramdam ko ang panginginig ng kamay na nakahawak sa balikat ko. Binitawan ko ang steering handle. Kinuha ko ang mga kamay niya at ipinaikot iyon mismo sa baywang ko.

“Hindi ka sa balikat hahawak dahil talagang malalaglag ka.” Sabi ko sa kanya bako ko binuhay ang makina.

“S-sige.” Hindi pa man umuusad ang takbo namin ay ang higpit na ng hawak niya sa akin. Ang mukha ay isinubsub mismo sa likod ko.

Hindi ko tuloy mapigilan ang mapangiti. “Makakahinga ka pa ba kung isusubsub mo ang mukha mo sa likod ko?” Natatawa kong tanong sa kanya.

Umiling siya.

“Hahaha! Come on. You don’t need to worry. Hindi ko naman bibilisan kung natatakot ka.” Sabi ko pa.

Tumango siya pero hindi inalis ang mukha sa likod ko. Naiiling na lang ako na hinayaan na lang siya. Pasasaan ba mamaya ay aalisin din niya ang mukha sa likod ko kung hindi na siya makahinga.

“Here we go.” Umusad na nga ang sinasakyan namin T mas humigpit nga ang pagkakahawak niya sa akin. Iyong tipong hindi ka na makakahinga sa higpit.

Pero kakaiba…

“Come on, little fox. Don’t be afraid.” Nilakasan ko ang boses ko dahil sa ingay ng Jet Ski pero hindi siya nakinig dahil mas ibinaon pa nga niya ang mukha sa likiran ko.

“Lift up your head. Tignan mo kung nasaan na tayo?” Sabi ko pa sa kanya ng itigil ko sa kalagitnaan na yata ng dagat dahil napalayo na kami sa pampang.

Payapa naman ang alon ng dagat kaya hindi ako nagdalawang isip na medyo lumayo.

“N-no!.” Umiling pa siya sabay higpit na naman ng pagkakapulupot ng kamay sa baywang ko.

“Hahah! Come on. Hindi tayo babalik sa pampang kung di mo titignan ang ganda ng asul na dagat.”

“N-no.” Pang uulit niya.

“Perth.“bigkas ko sa pangalan niya. Humawak ang kamay ko sa kamay niyang mahigpit na nakayapos sa baywang ko. “Nandito ako. Hindi naman kita hahayaang malaglag at malunod sa dagat. Come on.” Masuyong sabi ko sa kanya.

Ilang minuto siguro kami na hindi gumalaw hanggang sa maramdaman ko ang unti unting pag angat ng mukha niya sa likod ko.

Napangiti ako.

“Maganda diba?” Tanong ko pa sa kanya.

“N-nasa gitna tayo ng dagat.“naibulalas niya at muling humigpit ang hawak sa akin pero hindi na katulad kanina na ibinaon ang mukha sa likuran ko.

“Hindi. Medyo napalayo lang tayo.”

“Eh!!!! Baka mawala tayo.” Sabi pa niya na nakapagpatawa sa akin.

“Haahaha! Halika na nga. Iikot ikot muna tayo.” At muli kong pinaarangkada pausad ang Jes ski.

Nabawasan na yata ang takot niya dahil hindi na ganun kahigpit ang hawak niya sa akin at palinga linga na din sa kalawakan ng dagat.

Pero.. parang mas masarap yata sa pakiramdam ang higpit ng hawak niya sa baywang ko kanina. Kaya naman….

Binilisan ko ang pagkakatakbo.

“Ahhhhhhy.. a-ang bilis. “ nagtagumpay ako.  Humigpit nga ang yakap niya sa akin. Nakangiti na lang ako habang menamaneho ang Jet Ski.

=

“Ang ganda talaga!” Ilang ulit na naibulalas niya habang sakay na kami ng motor boat matapos kaming mag Jet Ski. Lalo na at may mga dolfin na sumasabay sa amin sa parteng iyon ng dagat kung saan kami dinala ng nagmamaneho ng motor boat.

Pinagmasdan ko lang siya. Parang hindi ko iisipin na minsan na niyang gustong kitilin ang buhay sa sayang nakikita sa kanya ngayon.

Para nga siya ngayong anghel dahil sa aliwalas ng mukha niya at kumikinang na mga mata. Idagdag pa ang manipis na pulong puti na ipinasuot ko kanina sa kaniya dahil namumula na ang balat niya dahil sa mainit na sinag ng araw. May sumbrero siya na malaki na sinadya ko pang binili kanina ng may dumaan sa pampang na nagbebenta nun.

“Boss, mag i extend po ba kayo ng oras?” The Helmsman asked.

“Yeah! Just extend it hanggang sa hindi magsasawa ang kasama ko.” sagot ko na kay Perth parin ako nakatingin.

“Ok boss.” Bumalik naman ito sa pwesto.

Hindi ko ipagkakaila na naging magaan ang pakiramdam ko habang pinagmamasdan siya at inaamin ko na nadadalas na nga ang pagtingin ko sa kanya lalo na kapag hindi ito nakatingin.

“Bert. Tignan mo oh. Ang dami nila.” Narinig ko pang sabi niya at may pahila pa sa kamay ni Bert habang itinuturo ang mga dolfin.

Hindi ko tuloy mapigilan ang pangunutan ng nuo at namalayan ko na lang na tumayo ako sa kinauupuan ko at lumapit sa kanila.

Hindi ko din alam kung bakit pero..pumagitna ang isang kamay ko sa kanila na ikinagulat niya dahil halos nakayakap na ako sa kanya dahil nasa likod niya ako at ang isa ko pang kamay ay inihawak naman sa railing ng motor boat sa kabilang panig niya.

Lumayo si Bert sa amin ng tapunan ko ito ng seryusong tingin.

“Pwede ko din pang makita?” Tanong ko sa kanya ng tingalain niya ako. “Nasan?” At bahagya kong isinampay ang baba ko sa balikat niya ng agad siyang umiwas ng tingin.

“Ah! Eh.. a-ayon sila oh.” Mas napangiti ako. Dahil sa pag e-stammer ng boses niya at napansin ko ang panginginig niya.

“Oh! Yeah! They are so beautiful.” Sabi ko naman kahit na hindi ko pa man masyadong nakita. At mas mas natuon pa ang pansin ko sa amoy niya na hindi ko mapigilang mas ilapit pa ang ilong ko sa may batok niya na naging dahilan para mapakislot siya at bahagyang umiwas. “By the way! What do you want to for dinner.” Tanong ko sa kanya ng nagpatuloy ako sa pag amoy sa may batok patungo sa balikat niya.

“E-eh. K-kahit ano. S-sandali. P-pwede bang P-pwede  bang..” kahit hindi man niya maituloy tuloy ang gusto sanang sabihin ay alam kung gusto niyang makawala sa pagkakakulong ng mga braso ko sa kanya.

“Pwedeng ano? Hmmm?” And so damn good. He really smell good.

Damn!

Ano bang nangyayari sa akin? Hindi ko mapigilang lumunok at parang gusto ko pang kagatin siya sa leeg. Kung bampira siguro ako ay kanina ko pa ginawa iyon.

Naiiling na kinalma ko ang sarili ko at pinakawalan siya pero hindi ako umalis sa tabi niya baka lapitan na naman ng Bert na iyon.

“Do you really enjoy the view?” tanong ko pa ng makaayos ako ng pwesto sa tabi niya.

“Y-yeah! It’s beautyful.” Saka muling itinuon ang paningin sa malawak na dagat.

“Good. It’s beautiful tho.” Pero sa kanya ako nakatingin. Hindi naman siya tumingin sa gawi ko kaya hindi niya mahahalata na tinitignan ko siya.

Bagkus nakangiti na siya muli na pinagmamasdan ang mga dolfin na nakasunod lang sa amin.

“Pang ilang beses mo ng nakapunta sa mga ganitong lugar?” Pagbubukas ko ng usapan ng hindi na ito nagsalita pa. Hindi na niya sinasabi ang paulit ulit niyang pagkamangha.

“Hindi ka siguro naniniwala. Pero ito lang ang unang beses kong makapunta sa ganitong lugar.” Hindi naman kasi palagala ang mga magulang ko. Lagi sila busy noon sa pagtratrabaho magpahanggang ngayon.“ Mahabang sagot niya.

“Kung ganun, we often go on vacation.”

“Huh!”

“Kung hindi mo pa nakikita ang ibat ibang mga magagandang lugar. I will show you everything.” Hindi ko din alam kung bakit ko nasabi iyon. Pero parang gusto ko laging makita ang sigla sa kanyang mga mata. Ang ngiti sa kanyang mga labi. Parang gusto ko siyang paluguran sa mga bagay na magsasaya siya

Napalabi siya. Parang hindi naman naniniwala sa sinabi ko na kaya kong tuparin iyon.

Hindi pa ako nangako sa kahit na sino. Ang huli na lang ay ang pangakong hindi na natuloy dahil hindi naman kami nagkaroon ng magandang kapalaran ni Daisy.

But now. Why do I feel that I want him to be happy? To see him happy everday.

“As if naman wala kang mga negosyo.” He said with matching pout on his lips.

Napangiti ako. Ngayon ko lang ba napansin na… ang kyut niya? At ang mga labi???

Ah! Never mind.

“Pero gusto mo?”

“Sinong hindi gugustuhin mamasyal sa magagandang lugar. Syempre gusto ko. Pero ayaw ko naman na makaabala sayo.”

“Nah! That is not a big deal. I can set my own schedule kaya hindi ka makakaabala.”

“Mmm! Ikaw ang bahala.” And he is pouting his lips again bago muling ibinaling ang paningin sa dagat.

Kusang umangat ang kamay ko at ipinatong iyon sa ulo at ginulo ang buhok niya.

“So cute.” Naibulong ko na lang at nakisabay na din sa kanya na pagmasdan ang magandang tanawin.

PH3 #13: Perth And Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

PERTH POV:

Nakatingin ako sa kanya ngayon habang nag su-surfing at ang galing niya.

Napapahanga ako na parang gusto ko ding subukan dahil parang ang dali lang iyon pero alam ko naman na hindi iyon basta basta.

Kaya hanggang tanaw na lamang ako ngayon.

“Magaling si Wayde diyan.” Si Nay Pau na kasama kong nanunuod sa kanya.

“Kaya nga Nau Pau. Ang galing niya.” Agad kong sagot na may mga ngiti sa labi. Totoo, nakakahanga ang pagsakay niya sa surfing board at sumasabay sa agos at malalaking alon.

“Parang gusto ko ding subukan.” napatingin naman kami ngayon kay Bert.

“Tumigil ka Bert baka lunod lang ang abutin mo.” Kontra naman ni Nay Pau sa anak.

“Nay namam!”

“Tumigil ka diyang bata ka.”

Napangiti na lang ako sa mag ina at hindi na ako nakisali sa usapan nila. Muli ko na lang ibinaling ang paningin kay Wayde at pinagsawa ko ang sarili sa panunuod sa kanya hanggang sa umahon na siya.

Hindi ko mapigilan ang mapalunok ng makitang palapit na siya sa amin kung saan kami nakaupo.

Parang slow motion pa ang paglapit niya. Ang mga kamay na mabagal na sumuklay sa buhok niya!

Badum! Badum!

Anong nangyayari? Bakit biglang bumilis at lumakas ang tibok ng puso ko habang nakatingin sa kanya. At kahit na gusto ko sanang iiwas ang paningin ko ay hindi ko magawa.

Mula sa ulo hanggang sa nadako ang paningin ko sa…

Muli akong napalunok… mabalahibo ang dibdib niya. At ang lapag. At sa tiyan.. m-may abs siya.

“Ayos ba?” Napakurap pa ako. Hindi ko namalayan na nakalapit na pala siya sa amin.

“Oo hijo! Ang galing mo talaga. Wala ka paring kupas.”

“Salamat Nay Pau. Akala ko nga hindi ko na alam dahil matagal na din ng huling subok ko. Ikaw Perth. Nagustuhan mo ba?” Baling niya sa akin.

Awtomatikong napatango na lang ako habang nakaawang ang bibig ko na nakatingala sa kanya.

“Baka pasukan ng langaw ang bibig mo little fox.” Nagulat pa ako yukuin niya at hawakan niya ako sa baba para itikom ang bibig ko.

Muli akong napalunok ng marinig ko ang mahina niyang pagtawa.

“Come on. Tama na muna siguro ngayong araw. Kumain na muna tayo ng hapunan.” Kuway aya niya na agad namang nagsitayuan sina nay Pau at iba pa.

“Halika na.” Si Bert na nilahadan ako ng kamay ng hindi pa ako tumayo.

“O-oo. S-salamat.” Tatanggapin ko na sana ang kamay niya ng iharang ni Wayde ang sariling kamay kaya iyon ang nahawakan ko.

“Mauna ka na Bert.” Utos niya dito na agad namang tumalima na may pakamot pa ng ulo.

Pangalawang beses ng ginawa ni Wayde iyon. Ang una ay ang natumba ako sa dagat kasama si Bert. Parang gusto ko tuloy isipin na.

No! Malabong mangyari iyon. Iwinaksi ko iyon sa isip ko ng mahila ni Wayde ang kamay ko para makatayo na ako.

“May gusto ka pa bang idagdag sa inorder natin kanina?” Tanong niya ng magkaagapay na kaming naglalakad pabalik sa cottage namin.

Si Nay Pau at Bert ang magkasama sa isang cottage habang si Yaya Gretha ay kasama ang dalawang anak. While me and Wayde share the same cottage.

Hindi naman magkakalayo kundi tama lang dahil nasa iisang bakod lamang kung saan nakatirig ang mga cottage.

“Tama na iyon. Marami rami na nga eh. Pito lang naman tayong kakain.”

“Okay lang iyan. Basta kung gusto mo pang may idagdag, sabihin mo lang.”

“Okay na ako doon.”

“Ikaw ang bahala. Bukas. Gusto mo bang turuan kita mag surfing?”

“Huh! Naku! Huwag na. Tuturuan mo ako eh ni hindi ako marunong lumangoy.”

“Haha! Oo nga pala. Tuturuan na lang kita lumangoy kung ganun. Kaya pala hindi ka naliligo sa swimming pool sa bahay.”

“Eh!! Tawanan ba naman ako.”

“Okay! Okay! Hindi na. Mas maganda sa swimming pool ka matuto dahil mahirap sa dagat dahil maalon.”

“Kahit huwag na. Maliligo naman ako doon kapag gusto ko. Pero sa gilid lamang ako.”

“Basta. Kapag wala akong ginagawa sa bahay. Tuturuan kita. Okay! Pero bilisan na natin. Ng makapaglinis pa tayo ng katawan bago dumating ang mga pagkaing inorder natin.”

“Okay!.” At binilisan nga namin ang lakad. At dahil mas mahahaba ang mga paa niya kaysa sa akin ay nahuhuli pa ako at may halong patakbo pa ang naging lakad ko.

Pero…

Bahagya akong natigilan ng hawakan niya ang kamay ko.

“Ang bagal mo. Bilis.” Nakangiti niyang sabi sabay hila sa akin. Kaya naman hila hila niya ako na hanggang sa makabalik kami ng cottage.

=

“Ito pa oh. Ayan.” Nakangiting nilagyan ni Bert ang pinggan ko ng binalatan nitong hipon.

“Salamat.” Sabi ko na lang na. Ayaw ko man sanang tanggapin pero baka mapahiya pa ito kapag ginawa ko iyon.

“Hindi mo na kailangang gawin iyan Bert. Kumain ka na lang.” Napalingon naman ako sa kanya at gamit ang tinidor ay ibinalik niya mismo sa pinggan ni Bert ang hinimay nito.

“Okay po sir.” Bahagya pang lumayo ito sa akin.

“H-hindi mo na sana ibinalik.” Mahinang saad ko na tanging kami lang ang nakarinig.

Ang lapit kasi niya sa akin at hindi naman ako makausad kanina dahil nasa kabilang panig ko naman si Bert.

“You can do that with your own.” Sagot naman niya.

Muli ko na lang pinagtuunan ng pansin ang kinakain ko pero napatingin ako ulit sa kanya ng siya naman ang maglagay ng binalatan niyang hipon

“Ang bagal mo kasing magbalat. Patapos na kami pero di ka pa nagsisimula.” Sabi niya at muling nilagyan ang pinggan ko. “Kain na. Ako na ang magbabalat ng hipon para sayo.”

Hindi na ako sumagot. Kumain na nga lang ako gaya ng gusto niya.

Nakaramdam man ako ng pagkailang. Para kasing nakatingin sa amin sina Nay Pau. Ayaw ko namang tumingin sa kanila baka mas lalo akong maasiwa kung mapatunayan ko ngang nakatingin sila.

Kahit na hindi masyadong nakapagpukos sa kinakain ko ay nakaraos naman kahit matagal akong kumain.

At sa ginagawa ngayon ni Wayde parang gusto kong itigil na niya ang kabaitan niya sa akin. Dahil ayaw kong humantong na mahulog na ng tuluyan ang loob ko sa kanya.

Pero… sa ipinapakita niya ngayon sa akin. Mukhang malabong hindi ako magkagusto sa kanya na hindi dapat.

=

Napalingon ako ng may kung anong pumatong at bumalot sa likod ko.

Si Wayde ang naglagay ng maliit na kumot sa likod ko.

“Malalim na ang gabi. Hindi ka pa ba matutulog?” Tanong niya sa akin ng maupo sa tabi ko. Umusad pa ako kaunti palayo sa kanya dahil sumagi ang braso niya sa braso ko. “Saka malamig na, hindi ka man lang nagdala ng balabal mo.”

“H-hindi pa ako inaantok.” Sagot ko naman sa kanya at muling itinuon ang paningin ko sa kalawakan ng tubig na kumikinang dahil sa liwanag ng buwan. “S-salamat pala dito.”

“Yeah! Dapat alagaan mo ang sarili mo.”

Sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko ang ngiti niya sa labi na nakatingin na din sa dagat.

“Gusto mo?” Alok niya sa hawak na canned beer.

Tatanggi sana ako ng kunin ang isa pa sa dala niya. Limang piraso pa iyon at hawak niya ang pang anim.

“This.” Bukas ng ibinigay iyon sa akin.

“H-hindi ako umiimon.” Sabi ko sa kanya.

“Just try that one. Hindi naman malakas ang alcohol % niyan. Pampaantok lang.”

Wala na akong nagawa kundi tanggapin iyon. Nagdadalawang isip pa ako kung titikman ko ba o huwag na lang. Hahawakan ko na lang.

“Tulog na siguro sina Nay Pau. Tahimik na sila sa cottage nila.”

“Siguro nga. Napagod sa kakalangoy kanina sa dagat.”

Sa kaunting salita ay nabalot na naman kami ng katahimikan.

“Anong pangarap mo sa buhay?” Napalingon ako ulit sa kanya na tamang iinum ng alak.

“Mmmm, sa totoo lang wala namang especial sa pangarap ko.“sagot ko at para akong naengganyong tikman na nga ang alak na hawak ko.

Pero.. napangiwi ako ng malasaan iyon at para akong maduduwal dahil kakaiba ang pait.

“Katulad ng ano?”

“Noon pangarap ko lang makapagtapos ng pag aaral. Magkaroon ng regural na trabaho. Iyong tamang makakapag ipon ako. Tapos kapag nakapag ipon na. Gusto kong magtayo ng maliit na computer shop. Kasi nowadays iyon na ang mas mabilis kumita ngayon.”

“Tapos?”

“Pero.. hindi na siguro iyon matutupad.”

“Bakit mo naman nasabi?”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Sinubukan muling inumin ang alak. Napapangiwi man ako ay unti unti naman nasanay ang panlasa ko.

“Dahil iba na ang pangarap ko ngayon. Ang gusto ko lang ngayon ay ang matanggap ako ng mga magulang ko. Bumalik ang mga kaibigan ko.”

“They don’t deserve you.” Napatingin na naman ako sa kanya dahil nakaramdam ako ng galit sa tuno ng boses niya.

“But they are my family. Mas masayang mabuhay kapag tanggap ka ng mga taong nakapaligid sayo. Lalo na ang mga magulang.”

“I know! Never mind. Huwag na iyan ang pag usapan natin.”

“M-mabuti pa nga.”

“May iba ka pa bang gustong matupad maliban sa ipapatayo mong computer shop?”

“Mmm! Hindi na bago ang ilan sa mga pangarap ko. Dahil hindi lang naman ako ang naghahangad na makapasyal sa ibat ibang panig ng mundo. Iyong puntahan ang mga magagandang lugar.”

“Then, lets go travel if you want. During vacation magtatalaga ako ng araw para mamasyal tayo.”

“Huh!.”

“Yeah! You are a part of my family now. Kaya ibibigay ko ang mga magpapaligaya sayo.”

“Pero hindi mo naman kailangang gawin iyon. Gagastos ka ng maraming pera. Buti sana kung may trabaho at ipon na ako.”

“Silly thoughts.” And he pat my head at bahagyang natawa. “Ubusin mo na iyan. Bumalik na tayo sa cottage.”

Napatango na lang ako. At inubos na nga ang alak na hawak ko bago kami tuluyang bumalik sa cottage namin.

“D-dito na ako. Ikaw na lang diyan sa kama.” Saad ko ng ipagpilitan niyang ako ang matutulog sa kama at siya sa sahig na nalatagan na ng mattress at kumot. Hindi pa man siya nakakasagot ay humiga na ako at agad na nagtalukbong ng kumot para hindi na niya ako kulitin na makipagpalit sa akin.

Hindi na nga siya nagsalita pa. Tanging ang tunog ng pagsampa niya sa kama ang narinig ko.

“Goodnight.”

“G-goodnight.”

Lumipas na ang ilang sandali ay hindi pa ako dalawin ng antok. Ayaw ko naman bumaling ng higa baka gising pa siya at tanungin ako kung bakit hindi pa ako tulog.

Hindi talaga ako dalawin ng antok. Madalas akong ganito na dalawin ng insomia ko.

Nagsimula ang insomia ko noong pinalayas na ako sa bahay. Dahil sa problema. Madalas hindi ako makatulog ng maaga. Saka na lang ako makakatulog kong masakit na ang mga mata at ulo ko dahil sa kakaiyak.

At ngayon! Wala naman akong problema pero bakit hindi ako makatulog.

Pinilit kong ipikit ang mga mata ko.

Ilang oras na ba ang lumipas? Isang oras pa ba ang lumipas bago ako tuluyang nakatulog?

Ewan ko..

=

=

WAYDE POV:

Pinakiramdaman ko siya. Alam kong hindi pa siya tulog. Dahil hindi siya mapakali kahit pa man nakatalukbong siya ng kumot.

Naiiling na lang ako na nakatingin sa kumot  niya.

Isang oras na ang lumilipas pero gising parin siya.

Gusto ko pa sana siyang imikin pero nag aalala ako na baka mas lalo siyang hindi dalawin ng antok kaya nanatili na lang akong nakamasid sa kanya hanggang sa makatulog siya.

At ilang minuto pa nga ang lumipas ay tuluyan na siyang nakatulog dahil kusang naalis na ang kumot niya at payapa ng nakapikit.

Hindi ko mapigilan ang mapangiti habang pinagmamasdan ko siya mula sa kama.

Bahagyang nakaawang ang bibig niya at may mabining paghinga.

He is like a baby.

Kumilos ako para buhatin siya at ilipat siya sa kama.

“No one can harm and hurt you this time my little fox. You deserve to live a happy life.” Naibulong ko ng maiaayos ko siya ng higa bago ako tumabi sa kanya.

Ipinaunan ko sa braso ko. Hindi naman siya nagising ng gumalaw siya bagkus nagsumiksik pa sa katawan ko na nakapagpangiti sa akin.

“Sleep tight baby.” At dinampian ng halik sa kanyang nuo. Pumikit na din ako dahil kanina pa ako inaantok. Hinintay ko lang talaga siyang makatulog at nagtagumpayan ko naman ang paghihintay.

Now! Makakatulog na din ako ng maayos.

=

“B-bakit ako nandito sa kama?” Halatang nagulat pa siya ng magising kinaumagahan.

Napangiti ako bago sumagot.

“Maapakan kasi kita kaya inilipat na lang kita diyan.” Hindi na niya kailangang malaman na kagabi ko pa siya inilipat sa kama at katabi ako matulog.

“Eh! Ginising mo na lang sana ako? Anong oras na ba?”

“Mag aalas otso na ng umaga. Saka nasaan naman ang konsensya ko kung ginising kita ng maagang aga.”

“

Kahit na.“

“Huwag na natin iyan pag usapan. Bumangon ka na diyan at ng makapag almusal na tayo. Nauna na kanina pa sina nay Pau kumain.”

“Nakisabay ka na sana sa kanila.”

“Come on. Tumayo ka na lang diyan para makakain na tayo.”

Napasimangot siya pero kumilos naman para bumaba na sa kama. Pumasok ng banyo at mabilisan din namang lumabas.

“Halika na.” Hindi pa man siya nakakasagot ay hinawakan ko na siya kamay at hinila palabas at tinungo ang pinakakusina ng naturang cottage naming lahat.

“Papainitin ko lang.”

“Ipinainit ko na kanina tama naman na pagpasok ko sa loob kanina ay nagising ka na.” Sabi ko na kahit ang totoo ay hindi naman ako lumabas ng cottage namin dahil mas nawili akong pagmasdan siya at lumayo na lang kanina at nagpanggap na inaayos ko ang damit ko.

“Okay!.” Nagtulungan na kaming maglapag ng mga gagamitin namin sa pagkain. “Nasaan na sina Nay Pau?”

“Pinayagan ko na silang mamasyal ng sila lang para naman mas maenjoy nila ang pagparito.”

“Eh! Dapat sumama ako.”

“Bakit? Ayaw mo ba na ako ang kasama mo?”

“H-hindi naman sa ganun.”

“Mamasyal din tayo mamaya. Kaya bilisan mo na diyan at susunod tayo sa kanila.”

“Talaga. Sige.”

Naging magana naman siyang kumain na napapasabay na lang ako kahit na mas marami ang pagkakataon na nakatitig lang ako sa kanya. Babawiin ko na lang ang tingin ko kapag mapapatingin din siya sa gawi ko.

Kung bakit ako nakakaramdam ng ganito na gusto kong tinititigan siya. Iyon ang hindi ko masagot. Basta ang alam ko. Gusto ng mga mata ko na nakikita siyang masaya.

PH3 #14: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

“Bagay sayo.” nakangiti akong nakatitig sa kanya ng lagyan ko ng pinitas kong bulaklak ang tainga niya. Para na siyang dyosa ng kagubatan dahil ang suot niya ay puting polo ko na ipinasuot ko kanina sa kanya. Nababagay kasi sa kanya iyon.

“Huh!.”

“Diba Nay Pau. Bagay sa kanya.“tanong ko pa kay nay Pau na nasa malapit lang.

Tumingin sila sa amin. At sabay sabay na tumango at sumagot ng oo.

“See.”

“P-pero.” Akma niya iyon aalisin pero pinigilan ko ang kamay niya.

“Hayaan mo na iyan diyan. Tinignan ko naman na walang langgam iyan bago ko ilagay diyan.”

“H-hindi naman iyon ang ibig kong sabihin. L-lalaki ako.”

“But beautiful.” Dagdag ko. “Come on. Hinawakan ko ulit siya sa kamay at hinila na siya.

Nag hiking kami sa may parteng kagubatan ng beach. Kasama ang mga tourist guide para daw hindi kami basta mawala o mapahamak sa pag ha-hiking namin.

Kumuha ng mga larawan na magkasama, solo, at larawan naming lahat.

Naging masaya ang maghapon namin. Dahil hindi masyadong lumabas ang araw ay nakapagbabad na naman sina Nay Pau sa dagat.

“Bakit ayaw mong makilaro sa kanila?” Tanong ko sa kanya na kasama ko siyang nakaupo sa inilatag naming blanket sa buhangin na may malaking payong para silungan.

Naglalaro sila ng volleyball at heto kami nakaupo lang.

“Manunuod na lang ako. Ikaw ba? Bakit hindi ka ngayon nag surfing?” Balik tanong niya.

“Dito na lang din ako para may kasama ka.”

“Okay lang namam ako dito eh.”

“Kahit na. Para naman kasing hindi mo na eenjoy ang bakasyon natin.”

“Anong hindi. Enjoy na enjoy ko nga eh. Salamat huh! Kasi nararanasan ko ngayon ang maging masaya.”

“Silly. You don’t need to thank me.”

“Pero iyon namam dapat. Dahil kung hindi sayo. Baka hindi ko na nga maranasan ito. At baka matagal na akong nakahimlay.”

“Don’t talk about it anymore. Sinisira mo lang ang mode mo kapag inaalala mo pa ang mga bagay na iyon.”

“Hindi ko lang mapigilan.”

“Yeah! Pero tapos na iyon. Halika na nga. Makipag sabayan na nga tayo sa kanila.” Sinabayan ko ng tayo saka ko siya hinla.

“Hey! S-sandali. Tanggalin ko muna ang damit ko.

“No need.” Sagot ko at mas binilisan ko ang lakad ko na napasunod na lang siya. “Pwede ba kaming makisali.”

“Halika na kayo hijo.” Si Nay Pau na nakahawak ng bola.

Game na game sila sa paglalaro.

“Dito ka sa amim Perth.” Tawag sa kanya ni Bert sa kabilang panig.

“Sige.”

“No! Dito na lang tayo. Kina yaya Gretha.” Pagpigil ko sa kanya ng maglakad na siya papunta sa kabila.

“Pero lima na tayo dito.”

“You two. Can go the other side.” Pang uutos ko sa dalawang anak ni yaya Gretha na agad namang sumunod at lumipat sa panig nina Bert. “See. 4v3 tayo.”

Kampi namin si yaya Gretha vs kina Nay Pau. At naging masaya naman ang paglalaro namin.

Dahil halata namang walang magaling sa amin sa larangang volleyball ay halos hindi kami makabuo ng magansang serve.

Tawa na lang sila ng tawa dahil puro palpak ang naging laro namin.

Ako naman at tamang ngiti lang habang napagmamasdan parin siya na nakikitawa na sa kanila.

“Ayaw ko na.” Si Nay Pau. “Matanda na talaga ako. Ang bilis kong mapagod.”

“Haha! Buti inamin niyo ate Pau.” Si yaya Gretha. Kaya naman nagpasya na naman silang muling magtampisay sa dagat matapos ang laro na puro tawanan.

“Halika.”

“Ayy! No! Hindi.” Umiling siya ng sunod sunod ng hilain ko siya sa medyo may kalaliman.

“Hahaha! Okay lang iyan nandito naman ako.”

“Eh.. s-sandali. Hanggang dibdib mo lang pero palunod na ako.” Napakapit siya sa kamay ko.

“Dito ka kakapit para tumaas ka.” Sabi ko sabay kuha ng kamay niya at inilagay sa leeg ko. “Look.” Dahil halos magkatapat na ang mukha namin. At para hindi siya makareklamo ay mas pumunta pa ako sa may kalaliman pa iyong halos hindi na siya makaapak sa ilalim.

“Ayyy. Malulunod ako. Malulunod ako.”

Napangiti ako dahil ang simpleng hawak lang niya sa leeg ko ay pumulupot na ng tuluyan ang mga kamay niya. Kaya naman ang kamay ko na nasa ilalim ng tubig ay humawak na sa impis niyang baywang.

Ang liit ng katawan niya.

“Ang liit ng baywang mo.” Naibulong ko.

“U-umahon na tayo. M-malulunod ako.” Naramdaman ko ang panginginig niya sa takot. Pero parang gusto ko pang patagalin ang ayos namin.

“Nandito naman ako. Come on. Lift up your head.” Masiyong utos ko dahil nakabaon na sa balikat ko ang mukha niya. At mahigpit ng nakayapos sa leeg ko.

“A-alam mo naman na hindi ako marunong lumangoy. P-paano kung mabitawan mo ako. Ayaw ko ng mamatay. Hindi na ako magpapakamatay.”

“Hahaha! Haha.” Humagalpak ako ng tawa na kami lang ang nakarinig dahil may kalayuan kami sa mga kasama namin. “Come on. Hindi naman kita iniligtas noon para lang lunurin ngayon.”

Umiling siya. Inalis ko ang isang kamay ko sa baywang niya ng mapasigaw siya.

“No! Huwag mo akong bitawan. Huwag mo akong bitawan. Ayaw kong malunod.” At mas humigpit pa ang yapos sa akin.

“Yeah! I wont.” At ang kamay ko ay humaplos sa pisngi niya at pinilit na itaas ang mukha niya na nakabaon na sa balikat ko. “Look at me baby. Come on. Look at me.” Masuyong bulong ko sa kanya.

Nanginginig talaga ang katawan niya pero unti unti ding namang sinunod ang sinabi ko. Nag angat nga siya ng mukha hanggang sa magtama ang mga mata namin.

“See, hindi ka malulunod hanggang nasa pangangalaga kita.” Sabi ko pa pero napalunok ako ng mabaling ang paningin ko sa labi niya. Nangangatal na iyon sa lamig ba o sa takot na baka malunod pero hindi iyon ang nasa isip ko kundi ano kaya ang lasa ng mga labing mayroon siya.

“B-bumalik na tayo. Please.” Mahinang saad niya.

“Later baby.” At ang palad ko ay muling humaplos sa kalambutan ng pisngi niya. Ang hinlalaki ko ay tuluyan ng kumilos para pasadahan ang ibabang labi niya. “So soft.” Naibulong ko ng madama ang kalambutan niyon. At ano kaya ang lasa?

“W-wayde.” Nahulaan ba niya ang gusto kong gawin. Nahulaan ba niya na gusto ko ngayong tikman ang labi niya? At hindi naman siya umiwas sa paglalaro ng daliri ko sa labi niya. Siguro nga hindi.

Bahala na. Buo na ang pasya ko na tikman iyon.

“Baby. Let me.” Hindi man malinaw kung para saan iyon ay unti unti kong tinawid ang pagitan ng mga mukha namin. Nakita ko ang pagpikit ng mga mata niya kaya naman napangiti ako.

Pero…. bago pa man dumikit ang labi ko sa labi niya ay malaking alon ang humampas sa amin dahilan para muli siyang mapasigaw at kumapit sa leeg ko.

Shit! Sa loob loob ko. Bigla akong nahimasmasan dahil para talaga akong nahipnotismo ng mapatitig ako sa labi niya.

Ano iyong ginawa ko kanina lang? Muntik na akong nakalimot. Ano na lang ang iisipin niya na sinasamantala ko ang lahinaan niya.

Damn me.

“Ayaw ko na. B-balik na tayo. M-malulunod tayo dito.” Muli ay narinig kong sabi niya sa nanginginig na boses. Takot na takot na talaga siya kaya bago pa man siya tuluyang mawalan ng malay sa takot ay kumilos na ako para lumangoy sa pabalik.

Napapabuntong hininga ako ng wala sa oras dahil sa kapangahasan ko. Magpapasalamat ba ako sa alon na humampas sa amin dahil natauhan ako? Pero may bahagi parin sa utak ko ang pagkadismaya kasi kaunti na lang madasama na mismo ng labi ko ang labi niya.

Huh! Erase. Maybe this is not the right time. Yes. Hindi nga siguro ang tamang panahon. At kung darating pa ba o mauulit ang pagkakataong iyon.

“Come on. Narito na tayo sa mababaw.” Sabi ko sa kanya ng hindi parin siya lumuluyang ang pagkakapulupot ng mga kamay niya sa leeg ko.

Unti unti naman siyang kumilos.

“S-salamat.” Napansin ko ang pagpapakawala niya ng malalim na paghinga na parang kanina pa niya pinipigilan ang huminga.

“Silly. Come on.” Mabilis na kinalas ang mga kamay sa leeg. Hanggang sa dibdib na lang niya ang lalim ng tubig. Pero humawak parin siya sa kamay ko dahil lumalakas na nga ang hampas ng alon.

Natatakot parin siya na baka tangayin ng alon.

“Halika na nga.” Ako na ang humila sa kanya hanggang sa pampang. Pero naging mailap na siya ng makaahon kami at halatang iniiwasan na ako.

=

“Damn it! Whats with you Wayde?” Tanong ko sa sarili ko at galit na ibinato ang hawak kong alak ng gabing iyon na nagtungo ako sa may pampang ng dagat para magpalipas ng oras.

Nakaupo sa buhanginan.

“Hey! Handsome. Whats wrong?” Napalingon ako sa babaeng nagsalita sa may kanan ko at palapit na sa akin. May hawak din iton bote ng alak. “If you don’t mind can I join you?” tanong  pa niya pero hindi pa man ako nakakasagot ay naupo na malapit sa akin. “I’m Elsie. And you?” Sabay lahad ng kamay sa akin.

“Wayde.” Hindi ko na pinansin ang pakikipag kamay nito bagkus kumuha na naman ako ng isa pang alak at basta na lang itinungga iyon.

“Why are you alone? Is something bothering you?” Napapahalata sa boses nito  na may ibang balak kaya ito lumapit. At hindi lang iyon. Ang kamay na naiwan sa ere ay pumatong sa hita ko. Hindi ko na lang sinita dahil alam ko na ang gusto nito.

“Nothing. Nagpapalipas lang ng oras.”

“Really. Me too. Napakaboring ng gabi kapag walang kasama. How about….” Kumilos ito pausad palapit sa akin. Iyong tipong nilingkis ang dibdib sa braso ko.

Bakit nga ba hindi ko pagbigyan. Palay na ang lumalapit. At para mawala sa isip ko ang kapangahasan ko na muntik ng nakapagpalimot sa akin.

Hindi ako sumagot. Hinayaan kong maglumikot ang kamay nito.

“Hmmm.” At binitawan na nga nito ng tuluyan ang alak na hawak kanina.

Napatingala ako ng nagsimulang maglakbay ang labi nito sa leeg ko matapos akong maitulak sa maliit na kumot na inilatag ko kanina.

“You have a perfect beautiful body. Lover boy.” Bulong nito habang patuloy sa pagdila sa leeg. Sa may balikat. At dahil wala naman akong pang itaas na damit ay agad na pinagtuunan nito ang nipple ko.

Hindi man lang ako nakaramdam ng pagkasabik sa ginagawa nitong pangroromansa sa akin pero hinayaan ko parin. Pumikit na din ang mga mata ko. Pero sa pagpikit ko ay mukha ni Perth ang nakita ko.

Damn! Napapmura akong humawak sa buhok ni Elsie na pinagsawang sipsipin ang isa sa nipple ko. Nilalaro ng dila niya iyon. Habang ang isang kamay ay naglakbay na. Humahaplos sa may puson ko papa. Hanggang sa tuluyang sakupin ng palad nito ang pagkalalaki ko.

“It’s not hard. Pero malaki na siya. Hmmm.” Tangka niya akong halikan pero umiwas ako.

“Just do it if you want.” Sabi ko sabay tulak ng ulo niya pababa mismo sa alaga ko.

“As you wish lover boy.”

“Ugh.” Doon na ako napapikit at kahit papaano ay na excite ako dahil binalot ng mainit niyang bunganga ang buong laki ko. Tuluyan ng nagkaroon ng alaga ko ng mag simula na itong laruin iyon. Gamit ng dila at kamay nito.

Hindi na masama. Magaling siyang mag blowjob kaya naman napagalaw na ang balakang ko. Napasabunot ang kamay ko sa buhok niya at idiniin ang buong laki ko sa bunganga nito.

“Ughh.” Napaduwal siya ng maisagad ang buong laki ko hanggang sa lalamunan nito. “Naughty lover boy. Your really this big.” And lick it again and again. Sucking it. Nilalaro nadin ng isang kamay nito ang pagkababae.

Bahala na itong paligayahin ang sarili nito. Hindi ako gagawa ng hakbang para palugudan ito. Ito ang may gusto, kaya ito ang kumilos kung gustong lumigaya.

Pero agad ko siyang itinulak ng kumilos ito para upuan na ang pagkalalaki ko.

“Sorry lady. I need protection.” Sabi ko saka agad akong umupo.

“Wow! Your cottage or mine. I have condom at my cottage. Hindi kalayuan dito.” Sabi niti na halatang nabigla sa pagtulak ko. Pero agad ding hinawakan ang pagkalalaki ko at nilaro na naman ng kamay nito. Taas baba.

“Your cottage. Lets go.” sagot ko dito. Nauna itong tumayo sabay hila sa akin.

Hinayaan ko na lang ang kumot na inilatag ko at nagpahila na dito. Hindi nga kalayuan ang cottage nito sa cottage namin kaya naman agad kaming nakarating doon.

Patulak na ipinahiga ako ni Elsie sa kama at mabilis na kinuha ang condom na sinasabi nito.

Talagang may balak ang babaeng ito na makipagtalik sa kung sino man ang mabibiktima dahil talagang napaghandaan.

Bago pa man niya isinuot sa akin ang condom ay agad niya akong binigyan ng blowjob. At ang bibig din nito ang ginamit para maisuot ang condom sa akin.

Binasa ng laway niya iyon.

Dahil nakasuot lang ito ng twopeace ay basta na lang niya inilihis ang bikini nito at inupuan na ang akin kaya naman agad na bumaon iyon sa kanya.

“Ahhhhhhhh. Ang laki. Ahhhhhh.” Humawak ako sa balakang niya. Bihasang gumiling ito sa ibabaw ko at talaga namang ang lalakas ng ungol na pinakawalan nito.

Nakakaeskandolo man dahil paniguradong maririnig iyon ng kapit cottage niya pero wala na akong pakialam. Kahit papaano ay nag iinit na din ako. Pero habang gumigiling siya sa ibabaw ko ay mukha ni Perth ang nakikita ko.

Damn! Bakit siya parin ang nakikita ko gayong nandito nga ako para makalimutan siya.

Pilit na binalewala ko ang imahe niya na nakikita ng mga mata ko. Nag focus ako sa kung paano gumiling si Elsie sa ibabaw ko.

“Ahhhh. Fuck me deeper. Ahhhh.” Sabi pa niya. Kaya naman iginalaw ko na din ang balakang ko pasalubong sa galaw niya. Ahhhh. Ahhhhhh..“

Pero.. wala parin. Hindi ko maramdaman na gusto kong maglabas kahit pa man tigas na tigas na tumutusok na sa loob ni Elsie ang pagkalalaki ko. Walang pagnanasa.

“Ahhhhhhh. Lover boy. Move. Fuck me harder.” Nakikiusap ang boses nito. Kaya naman mabilis na kumilos ako at pinadapa ang kalahating katawan niya sa kama. At agad ko ding ipinasok ang akin sa loob niya. “Ahhhhhhh.. ugh! Ahhhhh.”

Pero bakit ganito? Wala akong pagkasabik sa ginagawa ko? Anong nangyayari sa akin? Humihina na ba ako?

No! Hindi maari.

“More. Ahhhh. Harder. Lover boy.” At pinagbigyan ko nga ito. Basta gumagalaw na lang ang balakang ko kahit pa man hindi ko maramdaman ang sarap kapag nakikipagtalik ako dati. Hindi ko maramdaman.

“Ahhhhh. Lover boy. Your so good?ahhhhh. Im cumming. Ahhhh. Im cumming. Ahhhhh. Ahhhhh. Uhmmm.” At talagang nanginig pa ang buong katawan niya ng tuluyan ng nilabasan ito. Pero ako. Wala. Walang lumabas sa akin dahil walang pagkasabik.

“Auhmmmmm. Thank you lover boy. Your bigman is amazing.” Sabi pa nito ng bumutin ko ang akin na nakabaon dito. Pero nakikita sa mga mata nito ang pagkabigla ng makitang walang katas ang condom na ginamit ko. “Why loverboy. Hmmm.” At akma niyang hahawakan iyon pero umiwas na ako.

Wala ding silbi. Inalis ko ang condom at basta itinapon na lang iyon sa isang tabi.

“Goodnight lady Elsie. Sana nagsaya ka.“sabi ko na lang at walang lingong likod na lumabas na ako sa cottage nito kahit na tinatawag parin nito ang pangalan ko.

Hindi ko man alam ang nangyayari sa katawan ko ay pinagwalang bahala ko na lang.

Kahit na iyon ang unang beses na hindi ako nasabik na makipagtalik sa iba at tanging imahe na lang ni Perth ang nakikita ko.

Napapabuntong hininga na lang ako. Lumusong muna ako sa tubig ng ilang minuto para maalis ang amoy na iniwan ng babaeng iyon sa katawan ko bago ako bumalik ng cottage namin ni Perth.

May kalaliman na din ang gabi kaya naman ng makabalik na ako ay tulog na nga siyang inabutan ko at sa lapag na naman siya natulog.

Naglinis ako ng katawan bago ko siya binuhat pahiga sa kama.

“Bakit palagi na lang lumalabas ang imahe mo sa isipan ko.?” Naibulong ko pa ng maisaayos ko siya ng higa. At umayos na din ako ng higa sa tabi niya.

Pinaunan sa braso ko. Kumilos pero hindi nagising bagkus nagsumiksik pa sa katawan ko.

Parang walang nangyari kanina. Dahil hindi na bumalik sa isipan ko ang tagpong iyon. Dahil tanging nasa isip ko. Ay siya. Na ngayon ay kulong ng yakap ko.

PH3 #15: Perth

Typos and grammatical error ahead!!!

H indi naman ako nagmulat ng mga mata ko pero pinakiramdaman ko ang sarili ko.

Bakit ang lakas ng pagtibok ng puso ko at dinig na dinig ko.

Nananaginip ba ako? Malamang nga dahil naramdaman ko na umalog pa ang hinihigaan ko.

Umalog?

Bakit naman aalog ang hinihigaan ko kung sa sahig ako naglatag ng higaan ko kagabi?

Sandali nga? Humihilik ba ako? Hindi naman malakas ang paghilik iyong tama lang sa pandinig na sumasabay lang sa paghinga.

Bigla akong naalarma ng may pumatong sa likod ko. Kamay.

Hindi na ako nagdalawang isip na imulat ang mga mata ko pero hindi ko gugustuhing gumalaw dahil..

Dahil….

Ang kinahihigaan ko. Hindi sa sahig.. hindi din mismo sa kama kundi… halos nakapaibabaw na ako sa kanya. Nakaunan ako sa dibdib niya. Nakayakap ang braso ko sa katawan niya at ang paa ko. Nakadahan mismo sa mga paa niya.a

Nanlaki ang mga mata ko at para akong naestatwa sa pagkakahiga ko. Hindi ako makagalaw.

Ano ang gagawin ko? Kung gagalaw ako tiyak na magigising siya. Anong nangyari kagabi at bakit ako nandito sa kama at katabi siya?

Nag sleepwalking ba ako kagabibat lumipat dito?

Eh! Damn me. Bakit ko naman ginawa ang bagay na ito?

Ano na lang ang iisipin niya kung mauna siyang magising at ganito ang ayus ko na katabi siya.a

Hindi ko tuloy alam kung anong ang dapat kung unahing alisin sa kanya. Ang kamay ko ba na nakayakap sa kanya o ang paa ko na nakadagan sa hita niya?

Think Perth, bilisan mo baka magising siya.

Pero mas hindi ako nakagalaw ng kumilis siya patagilid at ang kamay niya ay tuluyang yumapos sa akin.

Mariing pumikit pa ako baka kasi magising siya at baka kung ano ang isipin niya. Sakali mang gising siya ay magtutulogtulugan na lang ako.

Bahala na magisingan niyang magkatabi kami dahil mas makakapag isip pa ako kung ano ba ang sasabihin ko kaysa sa ganitong sitwasyon baka mahimatay pa ako ng wala sa oras.

Nagpalipas ng ilang minuto. Hindi nga siya nagising at iyon ang ipinagpasalamat ko. Kaya nama malaya ko siyang napagmasdan kahit pa man hindi ako makagalaw ng maayos dahil nakayakap siya sa akin.

This is wierd pero nakaramdam ako ng kaginhawaan na maramdaman ang init na sumisingaw sa katawan niya.

Nakakagaan at parang ligtas na ligtas ako sa ano mang kapahamakan. Siguro nga, naiisip ko iyon ngayon dahil siya mismo ang dahilan kung bakit buhay parin ako ngayon. Dahil siya ang tagapagligtas ko at umahon sa akin sa pagkakalugmok ko sa kadiliman.

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga. Kumilos ang kamay ko at humaplos sa kanyang pisngi.

“Thank you.” Bulong ko na may mga ngiti ako sa mga labi.

Doon ko napagmasdan ang labi niya. At maalala ang muntik ng halikan namin. Ano kaya ang iniisip niya ng mga sandaling iyon. Kung hindi ba kami hinampas ng malakas na alon kanina ay natuloy iyon?

Ano kaya ang pakiramdam ng halikan niya? At namalayan ko na nga lang ang sarili ko na humahaplos na ang daliri ko sa labi niya. Hindi naman siya siguro magigising diba.

Kumilos ako para tawirin ang pagitan ng aming mga labi. Dampi lang. Oo. Dampi lang. Kahit na siya man lang ang maging unang halik ko.

Hindi naman ako aasa. Pero.. may bahagi ng puso ko na umaasa. Na mapagbigyan ang damdaming unti unting umuusbong sa puso ko.

Pumikit ako ng maramdaman kong dumikit na nga ang labi ko sa kanya. Dampi lang talaga pero mas gumaan ang pakiramdam ko ng lumapat ang labi ko sa kanya.

Masaya na ako doon.

Pero…

Nanlaki ang mga mata ko ng maramdaman kong gumalaw ang labi niya and suck my lower lips.

Gising ba siya? No. Dahil nakapikit siya. Ang kamay niyang nakayakap sa akin ay humigpit at ang labi ay mas naging pangahas at pinapalalim ang pagkakadikit ng labi namin.

“Uhmmp.” Napasinghap pa ako ng maramdaman ko ang dila niyang nakapasok na sa loob ng bibig ko. Parang may kung anong hinahanap dahil sa paggalaw nun sa loob ng bibig ko.

Nakakapanghina ng katawan. Ganito ba ang pakiramdam ng isang french kiss. Pero hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin.

“Uhmmp. Uhmm.” At mas napapasinghap pa ako ng mahuli niya ang dila ko and suck it. Nakakawala pala sa tamang katinuan ang ganitong halik. Napapikit ako. Pinilit kong gayahin ang galaw ng labi niya at kahit papaano ay nagtagumpay ako.

Pero. Bago pa man lumalim ang halikan namin ay tumigil na siya, kasunod ng muling payapang paghinga.

He fall asleep like that.

Pero naipagpasalamat ko na din dahil hindi siya gising. Baka nga. Nananaginip lamang siya na may kahalikan.

Eh! Bigla akong napakalas sa kanya ng yakap at bumangon at tumayo.

Mabilis na tinakbo ang banyo at nagkulong. Nag init ang buo kong mukha sa nangyari.

Masyado ba akong nagpatangay sa nararamdaman ko. Hindi dapat. Dapat kinontrol ko ang sarili ko baka kung ano ang isipin niya.

Ahhhhhhh! Impit na sigaw sa utak ko. Nakakahiya iyon. Nakakahiya talaga. Paano ko siya haharapin nito bukas. Kailangan ko ba siyang iwasan?

Ewan ko. Bahala na. Bahala na si Batman talaga.

=

“Good morning.” Nakangiti niyang pagbati sa akin kinaumagahan ng lingunin ko siya pero agad ko ding binawi. Alas sais pa lang ng umaga.

Nagkakape kami ni Nay Pau habang nagluluto ito ng ahahan.

Hindi na ako nakabalik sa pagtulog kaninang madaling araw dahil sa halik na pinagsaluhan namin. Hindi na iyon natanggal sa utak ko at patuloy na nag pa-flash iyon sa isipan ko.

Umusad ako ng upo ng sa tabi ko siya umupo. Nakaramdam ako ng pagkailang dahil doon.

“Saan mo pa gusto mamasyal mamaya. May gusto ka pa bang bilhin maliban sa mga souvenir?” Tanong niya sa akin kaya kahit ayaw ko sanang tumingin ulit sa kanya ay napalingon ako.

Pero nakaramdam ako bigla ng pag iinit na naman ng mukha ng unang nakita ko ay ang labi niya.

Napayuko akong bigla dahil doon. Sa dami dami ng makikita ko sa labi pa talaga niya.

Napalunok ako ng muling maalala kung paano iyon gumalaw sa labi ko kanina.

“Okay ka lang ba?” Tanong pa niya at ang ikinagulat ko ay ang hawakan niya ako sa baba at pinatingala para tumingin sa kanya.

“O-okay lang ako.” Nauutal na sagot ko na kahit ang totoo ay kinakabahan ako ng hindi ko mawari. Nanginginig ang katawan ko.

“You sure?” Tanong ba niya. “Your shaking?” At sinalat pa ang nuo ko.

“I-im okay. Oo. Okay lang ako.” At pilit na umiwas. Umusad pa palayo sa kanya.

“Your not. Ang init mo.” Sabi pa niya at sa pisngi ko naman sumalat ang palad niya.

“Patingin nga ako.” Si nay Pau na lumapit sa amin at sinalat din ako sa nuo. “Mainit ka nga. Nilalagnat ka? May gamot ako dito.”

“Ho. H-hindi po. A-ayos lamang ako nay Pau.” Sagot ko. Hindi naman ako nilalagnat eh. Pero hindi ko naman masabi na kaya mainit ang mukha ko ay dahil sa naiisip ko parin ang pinagsaluhan naming halik ni Wayde kaninang madaling araw.

“Sandali lang. Ikukuha kita ng gamot.” At nagmamadaling pumasok si Nay Pau sa cottage nila.

“Saan ang masakit sayo? Kailan ka pa iyan?” Nasa tuno niya ang pag aalala at umusad naman palapit sa akin na kahit uusad akong palayo ay lalapit naman siya ulit kaya hinayaan ko na lang. Saka kung uusad pa ako ay baka tuluyan na akong malalaglag sa pahabang upuan dahil nasa pinakagilid na ako.

“O-okay lang ako. H-hindi naman masakit ang ulo ko.“nauutal na sagot ko sa kanya. Inalis ko ang kamay niya na nasa pisngi ko.

Napayuko na naman ako dahil nagtama ang mga mata namin. Baka makita niya sa mga mata ko na hindi talaga sakit ng ulo kung bakit ako namumula at mainit ang buong mukha ko.

Kasi naman…. The way he enter his tounge inside my mouth. The way he suck my tounge ay paulit ulit lang na nagpa-flash back sa utak ko.

“Heto na. Inumin mo muna ito.” Wala akong nagawa kundi inumin ang gamot na bigay ni Nay Pau para matigil na sila.

“Bata kang oo. Ano ba ang nagyari sayo?”

“O-okay lang talaga ako nay Pau. Siguro napagod lang ako kahapon.” Tanging naisagot ko na lang.

“Kung ganun, kayo na lang ang lumabas para mamasyal nay Pau. Sasamahan ko na lang siya dito.”

“N-naku. H-hindi naman kailangan. K-kaya ko namang mag isa dito. Ayaw ko naman na ng dahil sa akin e hindi niyo maenjoy ang huling araw natin dito.”

“Anong hindi? Kalusugan mo ang inaalala ko dito kaya huwag ka ng mag reklamo.” sagot niya sa akin. “Saka bakit kape ang iniinum mo.” Kinuha ang kape sa akin. “Nay Pau, pakitimplahan siya ng gatas.”

“Sige hijo.” Agad namang tumalima si nay Pau sa inutos niya.

“Paubos ko na eh.”

“Then. I will drink it.“sabay inum nga ng kape ko. Nanlaki ang mga mata ko na kung saan ako humihigop ay doon siya mismo humigop. Para na ring nagdikit ang labi namin nun.

Muli na naman akong napalunok dahil sa naisip ko.

“Heto ang gatas.”

“S-salamat nay Pau.” Wala na akong naging imik na lihim na tinitignan siya sa gilid ng mata ko.

Nakinig na lang ako habang nag uusap sila nay Pau sa mga gusto pa sana nilang puntahan at katulad nga ng sinabi niya. Hindi na din daw siya sasama para samahan ako.

Matapos nga ng agahan  namin ay nagpaalam na nga sila sa amin na ipagpatuloy ang pag ha-hiking namin kahapon na ang kaibahan lang. Naiwan na nga kaming dalawa na lang sa cottage.

“Mabuti buti na ba ang pakiramdam mo?” Napakislot na naman ako ng kapain niya ang nuo ko. “Your still hot.”

“O-okay na ako. Sadya lang mainit ngayon ang panahon.”

“At idagdag pa iyan.” sigunda niya. Halika doon na muna tayo.“ Sabay hawak ng kamay ko. Gusto ko sanang hilain iyon pero napasunod na lang ako ng hilain niya ako sa pinaka balcony ng cottage at pinaupo doon. “Dito ka lang. Ise-set up ko lang ang electric fan dito para hindi ka masyadong mainitan.”

“H-hindi na…“pero hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng mabilis na siyang pumasok sa loob at inilabas doon ang maliit na electricfan.

“Mabuti na lang may extension.” Sabi pa niya habang isinasaayos iyon. “Ayan. Okay na ba iyan?”

Tumango na lang ako. Hindi na lang ako komontra sa gusto niya.

“Good. Masyadong mainit nga ngayon. Alas otso pa lang ng umaga ay napakataas na ang init ng araw.” Sabay tingala sa kalangitan.

“K-kaya nga.”

“Ano palang gusto mong kainin mamayang tanghali? Gusto mo ba mag order tayo ng malalaking sugpo para ihawin.”

“Tayo mismo ang iihaw?”

“Oo.”

“Parang gusto ko iyan. Pero tanghali na. May mabibili pa ba tayong fresh niyan?”

“Mayroon yan. Mag oorder tayo sa mga hotel. Siguradong mayroon silang fress na mga sugpo.”

“Di mas mahal na iyon kumpara sa bibilhin sa mga mangingisda.”

“Walang kaso yon. Basta magpapaorder ako.” Nakangiti niyang saad.

Hindi na nga lang ako komontra pa. Hinayaan ko na lang. Wala namang imposeble sa kanya lalo na kung pera lang ang sangkot.

Gusto pa nga niya na sa hotel kami mamalagi pero nagsuggest lang sina Nay Pau na dito na lang sa mga maliliit na cottage kami umupa. At pumayag naman siya.

Mas masaya daw manatili dito lang malapit sa dagat kaysa sa hotel. Dahil malayo layo pa ang lalakarin kung gusto maligo sa dagat.

“Ayan. Sabi ko sayo mayron eh.” Nakangiti siyang bumaling sa akin matapos makipag usap sa isang hotel manager kung saan siya nag order ng mga sugpo.

Ngumiti na lang din ako. Tumabi siya ng upo sa akin. Hindi na ako makausad dahil maliit lamang ang bangko na inupuan namin na kasya lang sa dalawang katao.

“Inilipat pala kita kagabi sa kama.” Kuway narinig kong pag bubukas niya ng usapan na naging dahilan para muli kong maalala ang nangyari kaninang umaga.

“A-akala ko nag sleepwalking ako.” Mahinang sabi ko naman na nagdadasal na sana wala siyang maalala sa nangyari sa amin.

“Para ka kasing nilalamig kagabi. Kaya binuhat na lang kita at sa kama matulog.”

“G-ganun ba. S-salamat sa pag aalala.”

“Silly. Simula ng lumipat ka sa pangangalaga ko. Lagi na akong nag aalala sayo. Kaya alagaan mo ang sarili mo.”

“Huh!.”

Napayuko pa ako ng ipatong niya ang kamay sa ulo ko at guluhin ang buhok ko.

“Just stay safe always, okay.”

Tumango ako. Mabuti na lang talaga at wala siyang maalala. Dahil sa ganitong lapit namin sa isat isa ay baka hindi ko alam ang gagawin ko kung tatanungin niya ang bagay na iyon.

Pinakiramdaman ko ang sarili ko. Lagi na lang ang bilis ng tibok ng puso ko kapag nasa malapit siya.

Gusto ko man sanang pigilan. Pero ang hirap pala. Lalo na ang bait niya sa akin at pawang kabaitan lang ang ipinapakita.

Pero… hindi dapat niya iyon malaman. Dahil ayaw kong iyon ang maging dahilan para iwasan niya ako. Ayaw kong sabihin niya sa akin na hindi ko dapat iyon maramdaman. Ayaw ko. Ayaw ko ng muling mareject ng mga taong mahal ko. At isa na siya doon. At kung pagmamahal na ba ang nararamdaman ko ngayon kung bakit ang bilis ng puso ko. Ay sasarilinin ko na lamang para hindi siya lumayo sa akin.

PH3 #16: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

Halatang umiiwas siya pero hindi ko na iyon pinansin. Hindi ko naman sana balak iyon gawin pero sa pagdampi ng labi niya sa akin ay tuluyang nawala ang pagpipigil ko.

Alam kong hindi dapat pero masisisi ba ako na natakam at palalimin ang halikang iyon. At ang ikinatuwa ko ay ang hindi niya alam kung paano ang humalik. Ipinapahiwatig lang na ako ang unang halik niya.

Gusto ko pa sana iyong patagalin ngunit hindi ko na ginawa dahil baka kung saan pa humantong iyon at hindi ako makapagpigil at nagpanggap na parang panaginip na lamang iyon.

At tama ako. He ran away after the kiss we shared. At simila kaninang nagising ako ay kanina pa siya lumalayo.

“Gusto mo bang maglakad lakad na muna?” Tanong ko sa kanya habang naghihintay kami na maluto nina yaya Gretha ang mga malalaking sugpong binili namin.

Hindi na din kasi sila nagtagal sa pag ha-hiking kanina dahil hindi naman daw nila ma enjoy sa kakaisip na naiwan kaming dalawa.

“H-hindi ba natin sila tutulungan sa pag iihaw?” Tanong niya na napatingin sa kanila na nasa likod ng cottage.

“Hindi na. Saka mainit pa ang pakiramdam mo. Baka mahilo ka pa kapag nausukan ka.”

“H-hindi naman masakit ang ulo ko.”

I know!

Sa loob loob ko. Dahil siguradong iniisip niya ang naging halikan namin kaya siya pinang iinitan ng mukha at namumula sa tuwing titingin sa akin.

Halos nakayuko na lang siya at ayaw ng tumingin sa akin.

“Mas makakapag relax ka kung maglalakad lakad tayo.” Sinabayan ko ng tayo saka ko siya hinawakan sa kamay at hinila patayo. “Come on. Marami ding nagtitinda ng fresh buko diyan sa tabi tabi. Bumili tayo para marefresh ka.”

“S-sandali. H-hindi mo naman ako kailangang hawakan.” Hinila niya ang kamay niyang hawak ko. Ayaw ko man sana siyang bitawan pero.. sige na nga. Para hindi siya masyadong mailang. “S-susunod ako.”

“Okay! Lets go.”

Magkaagapay na naglakad lakad nga sa gilid lang ng mga cottage kung saan mayroong masisilungan. Hanggang sa makarating kami sa may mga niyogan.

“See. A lot of buko vendor here.” Saka ako lumapit sa isang nagtitinda habang hila ko siya. “Pagbilan po isa.”

Mabilis naman na kumuha ang tindero at bihasabg tinalupan bago binuksan.

“Magkano po.”

“40 pesos po.”

Kinuha ko na mismo ang niyog dito ng ilagay nito sa puting plasticbag at nilagyan ng straw. Saka ko ibinigay iyon sa kanya.

“S-salamat. P-pero b-bakit ako lang.”

“We can share.” Sagot na dahilan para mapayuko na naman siya. Lalo na at iisa lang ang straw na nakalagay doon.

“H-humingi pa tayo ng isang straw.”

“No need. One is enough. Like this.” Saka ako yumuko at humigop sa hawak niya. “Mmm, taste good. Try it.” Alok ko pa na nanlalaki ang mga mata ng tignan ko. “Come on. Matamis siya.” Pang uulit ko.

Alanganing inilapit ang labi sa straw. Naiisip ba niya na para na rin kaming naghalikan kapag iisa ang straw na gagamitin namin.

Napangiti ako. He is so cute.

“Matamis diba?”

“O-oo.”

“Sabi ko sayo eh. Sandali. Sasabihan ko lang ang vendor na kung pwede pumunta sa cottage at bigyan din sina Nay Pau at iba.”

Matapos sabihan ang vendor na pumayag naman ay muli kaming naglakad lakad sa dalampasigan.

“Hey! Loverboy.” napalingon pa ako ng marinig ko ang pagtawag na iyon. Ang babae kagabi. Ano na ba ang pangalan nito?

“Kilala mo?” tanong niya ng makitang palapit na sa amin ang babae.

“Lets go.” iiwas sana kami pero huli na dahil mabilis na nakalapit ang babae sa amin.

“I see you again. How are you, loverboy.”

“Oh hi.” Wala sa loob na sagot ko.

“Is he your little brother?” Tanong pa nito ng tignan siya na awtomatikong nagtago siya sa likuran ko. “Oh! He is shy.”

“He is my baby.”

“Oh your baby brother?” Pang uulit nito.

“No! I don’t need to explain. Pasensya na. Mauuna na kami. Lets go. Baby.” Saka ko na hinila ang kamay niya.

Damn! Bakit ko ba kasi ginawa iyon kagabi? Wala din naman akong napala dahil ni hindi man lang ako nilabasan.

Forget about it you asshole Wayde! Kontra ng isip ko habang palayo na kami sa babaeng iyon.

“Hey! Wait. If you like to do it again tonight. You know where I am.” Pahabol pa nito. Gigil na mas binilisan ko ang paglalakad ko.

“S-sandali. B-bakit mo iniwasan? K-kilala ka niya.” Si Perth na hinila ang kamay niyang hawak ko.

“Yeah! We met lastnight. And that was a big mistake.“sagot ko. “Huwag na natin iyang pag usapan.”

Napansin ko ang paglingon niya sa babae bago yumuko. Naintindihan ba niya ang ibig sabihin ng huling sinabi ng babaeng iyon.

“That won”t happen again. I will promise.“ Naibulalas ko na para bang kailangan kong magpaliwanag.

“Huh! Ang alin?” Tanong naman niya na nagulat sa sinabi ko.

“Nothing. Come on. Don’t think about it. Bumalik na lang tayo baka tapos na sina Nay Pau na mag luto.”

Tumango na lang siya.

Bakit ba kaso hindi ko naisip na pwedeng magsanga ang landas namin ng babaeng iyon. Naiiling na gusto kong pag mumurahin ang sarili ko dahil doon.

“S-sige.” Wala na itong naging imik habang pabalik kami. Para tuloy nakagawa ako ng bagay na ikinalungkot niya at kahit ng makabalik kami sa cottage ay hindi na niya ako inimik o tumingin man lang sa gawi ko.

“Okay ka lang ba talaga Perth?” Tanong ni yaya Gretha habang kumakain na kami ng tanghalian.

“O-okay lang ako yaya Gretha.”

“Naging mas matamlay ka pa yata ng makabalik kayo. Magpahinga ka na lang mamaya para naman may lakas ka mamayang hapon para sa huling tampisaw natin sa dagat.”

“Oo yaya Gretha.” Saka muling hinarap ang pagkain.

“Heto, kumain ka ng marami para may lakas ka.” Si Bert at nilagyan ng inihaw na sugpo ang pinggan niya.

“S-salamat.”

“Ito mas malaki.” Sabi ko naman at pinili talaga ang pinakamalaki para ibigay sa kanya pero hindi niya ako pinansin at pinasalamatan hanggang sa matapos na kaming kumain ay hindi na niya ako inikan pa.

Gigil na parang gusto ko tuloy magreklamo dahil kinakausap niya sina Nay Pau at iba maliban sa akin. Nagkulong pa siya sa loob cottage at hindi na lumabas para makipagkwentuhan sa amin.

“Perth.” Tawag ko sa pangalan niya ng nagpasya na akong pasukin siya sa loob pero wala akong sagot na narinig mula sa kaniya.

Tulog naman pala kaya hindi sumasagot.

Maingat ang pag upo ko sa gilid ng kama at pinagmasdan siya habang himbing na natutulog.

Gusto ko tuloy isipin na nagtampo siya dahil sa selos.

Oo, dahil sa gusto kong maalis siya sa isipan ko kagabi ay nagakawa na naman ako ng mga bagay na dapat ay hindi ko dapat ginawa. But..still… mas lalong napatunayan ko na hindi siya mawala sa isip ko kahit na ano pa man ang gawin ko.

“This is not the right time. Your still a kid for me. Alam ko. Marami ka pang pangarap na gustong maabot. And I will help you to achieve that.. basta nasa tabi lang kita.” Masuyong hinaplos ang pisngi niya.

Gumalaw siya pero hindi nagising. Niyuko saka ko ginawaran ng padamping halik sa labi bago ako lumabas ng silid.

Hindi ko na muna nga siguro ngayon. Aalalay na lang ako sa kanya sa araw araw. Ipapakita ko na hindi siya nag iisa.

Hindi ko man sigurado kung ano na itong nararamdaman ko sa kanya ay ipagpapawalang bahala ko na lang muna. Siguro naman sa paglipas ng mga araw ay masasagot ko din ang mga katanungan kong iyon.

“Kumusta na siya?” Salubong sa akin ni Nay Pau ng makalabas ako na halatang nag aalala din sa kanya.

“Natutulog siya Nay Pau. Hayaan na lang muna natin siya.”

“Mahina talaga ang resestensya ng batang iyon. Ang dalingmapagod.”

“Sinabi mo pa nay Pau. Naninibago siguro dahil ito palang daw ang una niyang pagpunta sa mga ganitong lugar.”

“Kaya naman pala.”

“Sige na Nay Pau. Samahan niyo na sila Yaya Gretha sa dalampasigan. Bukas uuwi na tayo.”

“Ikaw ba? Hindi ka ba makikisabay sa amin?”

“Hihintayin ko na lang na magising siya Nay Pau bago kami makisali sa inyo.”

“Sige hijo. Ikaw ang bahala.”

“Ingat na lang nay Pau.”

“Salamat hijo.”

At habang naghihintay na sa kanya na magising ay nagtrabaho na lang ako online. I check ang email kung ano na ang balita. Doon ko na inabala at inubos ang oras ko hanggang sa magising siya.

=

Pagabi na at nagpasya kaming mag set ng bonfire para sa huling gabi namin. At nagpasya na magsaya pa na may kaunting inuman.

“Mabuti at nakakapagbakasyon ka na ng ganito hijo.” Si Nay Pau habang nasa palibot na kami ng bonfire.

Hindi naman kalakilan. Tama lang na magsilbing liwanag sa amin sa malapit sa dalampasigan.

“Oo naman nay. Gusto ko lang kasing iparanas kay Perth ang mga bagay na hindi pa niya nagagawa noon.” Sagot ko.

Madalas akong magpunta sa mga ganitong lugar pero hindi para sa isang bakasyon kundi para sa mga business trip at may mga ka deal akong gusto kong palugudan muna para agad na mapapayag sa mga negosasyon namin.

“Hay! Dapat pala kami magpasalamat sayo Perth hijo. Dahil napagpahinga mo din ang batang to.” Sabi pa nito.

Ngumiti na lamang siya. Naging maganda naman ang tinakbo ng usapan namin. Kwentuhan hanggang sa napadami na sila ng inum.

“P-pasensya na kayo sir.” Si Bert na nakaalalay na kay Nay Pau dahil lasing na kahit pa man ito ay tinamaan na din pero kaya pa namang alagaan ang ina.

“Ipasok mo na lang sa cottage niyo.”

“Sige po sir. Mauuna na kami.” Paalam nito at akay na nga si nay Pau papanhik sa sariling cottage habang si Perth na nasa mga nakahilig sa balikat ko na lasing na din.

Sa kakawento at pakikinig ko ay hindi ko na napansin na inum pala siya ng inum at mas nauna pa yatang nalasing kina Nay Pau.

Sina Yaya Gretha naman ay hindi naman gaano at ang dalawa nitong anak kaya naman maayos na nagpaalam din ang mga ito sa akin na papanhik na din sa silid nila.

“Baby. Are you awake?” Tinapik ko pa ito sa pisngi.

“Hmmm.” mahinang ungol na lang ang pinakawalan niya.

Maingat na inalis ko siya sa pagkakahilig sa balikat ko para buhatin na siya at dalhin sa loob ng maayos na makapagpahinga.

“Silly baby.” Matapos ko siyang ilapag sa kamay ay bahagya ko siyang binanyusan ng malamig na tubig para hindi siya masyadong mainitan gawa ng alak na inimum niya.

“Uhmm. W-wayde.” Natigilan pa ako sa pagpupunas sa kanya ng magsalita ito. Hindi naman gising. “S-sorry last nigth that I kissed you.” Mahinang saad nito na nakapagpangiti sa akin.

“Don’t feel sorry baby. I like it.” Naibulong ko kahit na alam ko namang hindi niya ako naririnig.

Muli kong ipinagpatuloy ang pagpupunas ko sa kanya ng hindi na ito nagsalita pa na sinabayan na lang ng mahinang paghilik.

“Sleep tight baby.” Dinampian ng halik sa labi bago naman ako umayos ng higa sa tabi niya. At para makapagpahinga nadin para may lakas sa pag uwi namin bukas.

=

Agad kung hinuli abg kamay niya ng tangka niyang bumaba pagkagising.

Kanina pa ako gising at hinihintay lang talaga siyang gising at heto nga.. akala niya siguro ay tulog pa ako kaya maingat siyang kumilos pababa ng kama.

“G-gising k-ka na.”

“Y-yes kanina na. And you are like a sleeping beauty in my arms.” Sagot ko na ikinayuko niya at namumula na naman ang pisngi.

“H-hindi k-ko naman sinadya yumakap s-sayo. T-tulog ako. And…“at tinakpan pa ang bibig. “L-let me go. I want to wash my mouth first.” Sabi niya na ikinangiti ko. Ayaw ko man sanang pakawalan ang kamay niya ay hinayaan ko na lang para hindi niya tatakpan ang bibig habang kausap ako.

“Such a shy baby.”

Pero napasunod na din ako sa kanya sa banyo para makapagmumog na din kahit papaano.

“Sabay na tayo.” Saad ko na ikinagulat niya at napaatras pa. Nakangiting ipinatong ko ang kamay mo sa ulo niya. “Masyado kang magugulatin. Hala, bilisan mo na diyan at ng makapag almusal na tayo.”

“O-oo.”

Hindi ko na siya inimik pa para magawa niya ng tama ang gagawin. Napansin ko kasing nanginginig ang mga kamay niya habang hawak ang toothbrush niya na naglalagay ng toothpaste.

Binilisan ko na lang ang naging kilos ko para makalabas na. Baka tuluyan pa siyang hindi makagalaw sa kaba. Pero bago ako lumabas ng banyo ay lumapit ako sa kanya at ginawaran ng halik sa nuo.

“Good morning baby.” Bulong ko sabay tapik ng pisngi. “Come on.” Saka ako tuluyang lumabas.

“Good morning hijo.” Si Nay Pau na napakamot pa ng ulo. “Pasensya na kagabi hijo. Napadami ng inum. Hindi ko na tuloy alam ang nangyari kagabi.”

“Okay lang iyon nay Pau. Tayo lang naman ang magkakasamang uminom.”

“Si Perth. Gising na ba?”

“Oo nay Pau. Gising na. Pakitimplahan na lang ng mainit na gatas para sa kanya.”

“Sige hijo. Ikaw? Ano ang para sayo.”

“Tsaa na lang nay Pau.”

“Sige.” Agad naman itong tumalima at ipinagtimpla nga kami ng gatas at tsaa. Tama namang lumabas na siya ng matapos magtimpla si Nay Pau.

“Anong oras ba ang uwi natin hijo?”

“Matapos na lang ng tanghalian nay Pau. Para makapaglakad lakad pa tayo bago tayo umuwi.”

“Ay sige hijo. Total nakapag impaki na kami ng mga gamit natin. Kayo ba ni Perth. Kailangan niyo ba ng tulong para sa pag iimpake niyo.”

“H-hindi na po kailangan nay Pau. Kasi maayos naman ang mga gamit namin.” sagot naman niya dito.

“Ganun ba. Kung ganun. Uwian na lang talaga.”

“May mga gusto pa ba kayong bilhin. Habang may oras pa tayo.”

“Naku tama na iyong pinamili namin hijo. Itong si Perth. Kakaunti lang ang binili.”

“Oo nga naman.” Sigunda ko. “May gusto ka pa bang bilhin?”

And as usual. Umiling siya. Ayaw niyang gumastos ng malaking halaga.

“Titigil na lang siguro tayo sa madadaanan nating souvenir shop nay Pau.” Sabi ko na lang.

“Ay mabuti pa nga.” Sigunda naman nito.

Sama samang nag agahan at muling ginugol ang natitirang oras sa paglalakad lakad na lang sa dalampasigan. Bibili ng mame-meryenda at magkukwentuhan.

Sapat na ang tatlong araw namin na bakasyon. At kahit papaano ay nairelax ko din ang isip ko sa ibang bagay at hindi lang puro trabaho.

Napansin ko naman na nagsaya siya habang nasa bakasyon kami. Hindi lamang iyon. Dahil sa tatlong araw na kasama ko siya. Ay may isang damdamin na nabubuo sa puso ko. Na sana.. ay kaya kong ihandle at hindi basta magpapadala sa nararamdaman ko.

I hope so. Dahil ayaw kong biglain siya.

---

Perth at the multimedia

PH3 #17: Perth

Typos and grammatical error ahead!!

Days, months past by. At sadya namang napakabilis na lumipas ang mga araw pero masasabi ko namang naging maganda ang bawat araw na nagdaan.

Tuluyan nahulog ang loob ko kay Wayde dahil simula ng makuwi kami galing sa pagbabakasyon noon sa beach ay naging malapit pa ito sa akin. Napakacaring niya as in… caring talaga.

Hindi ko naman mapigilan ang puso ko na tumibok para sa kanya. Hindi niya ako masisisi dahil napakabait niya sa akin. Halos ibigay yata ang lahat ng gusto ko. Paglalaanan ng oras kahit pa man marami siyang trabaho.

At ngayon.. pasukan na. And this is my first day of school. Makakapag aral na ako. At hindi ko siya bibiguin. Mag aaral akong mabuti para hindi masayang ang pagtulong niya at balang araw.. masusubadan ko ang kagandahang ipinapakita niya sa akin.

“Mag ingat ka.” Nakangiti niyang muling paalala. Pang ilang ulit na ba iyon? Sampo? Dalawampo? Malamang nga dahil simula pankahapon habang inihahanda na ang mga kakailanganin ko sa unang araw ay hindi na siya tumigil sa pagpapaalala sa akin na mag ingat ako. Na mag aral ng mabuti.

“Oo na po.”

“Po???? Hmmm?” Sabay gulo ng buhok ko.

“Ay!!! Wag naman sa buhok ko. Susuklayin ka na naman.” Reklamo ko na tinawanan lang niya.

“Sige na. Mag ingat ka sa pagmamaneho. If you are in trouble. Don’t hesitate to contact me, okay?”

Tumango na lang ako bilang sagot. “Mag ingat ka din.”

Ngumiti ulit ito. At ang hinihintay ko. Ang magaang pagdampi ng labi niya sa nuo ko. He always kissed me on my forehead before he left for work.

“Sige na.” Na sinabayan ng pagtapik sa balikat ko.

“Sandali.” Napalingon kami. Si nay Pau na nagmamadaling lumapit sa amin.

“Bakit po nay Pau?”

“Ginawan kita ng ham w/ cheese sandwich. Para hindi ka gutumin.” Sabay abot sa akin ng puting paper bag.

“Eh! Salamat po nay Pau.” Nakangiting pasasalamat ko. Hindi lang si Wayde ang caring sa akin. Kahit sina Nay Pau at yaya Gretha. They are so good to me. Like a real family.

“Nasan ang para sa akin?“parang batang itinuro pa ang sarili at tumingin sa hawak kong bigay ni Nay Pau.”

“Aba! Makakalimutan ka ba namin hijo.” Sagot naman ni Nay Pau sa kanya at ibinigay ang isa pang paper bag na hawak.

“Salamay nay Pau. Mauuna na kami.” Paalam na niya.

Magkaagapay kami tiningo ang garahe.

“Mag ingat ka ulit.” Walang katapusang pag papaalala.

“Ikaw din.” Nauna aiyang lumabas. Sumunod na lang ako. Hanggang sa makalabas kami ng A. Place ay doon na naghiwalay ang daang tinahak namin.

Masaya akong nagmaneho. Kung lagi namang ganito ang umaga ko ay nakaka inspire lang sa pang araw araw na gawain.

“This is it.” Nakangiti akong bumaba ng kotse matapos kong maiparada ito ng maayos.

Ang laki ng AU. Napakalinis at napakaganda ng kapaligiran. Wala ding gaanong tambay sa paligid na sana ay magdagsaan ngayon dahil unang araw ng pasukan.

Pero sadya bang mababait ang mga estudyante sa AU? Kibit balikat ako. Malamang nga pero hindi na iyon ang dapat kung pagkaisipin.

Kinuha ko na ang gamit ko at nagsimula ng maglakad para hanapin ang department namin.

Sa lawak ng AU ay kailangan kong magtanong para mapabilis na ang paghahanap ko.

Kaya lang. Minalas yata ako dahil may bumunggo sa akin.

“Aray naman! Mag ingat ka naman.” kunot nuo kong binalingan ang isang lalaki na halatang nagmamadali.

“Sorry miss.”

“Hello! Mukha ba akong babae?” Tanong ko at pinababa ang boses ko para makitamg lalaki ako.

“Ay!.“napakamot ito ng ulo saka tumitig sa akin.

“Sorry kala ko babae ka. Pasensya na talaga. Akala ko kasi huli na ako.”

“Mag ingat ka na lang sa susunod.” Tumalikod na ako para ipagpatuloy ang naudlot kong paglalakad ng pigilan niya ako sa braso.

“Sandali.”

“Bakit?”

“Kasi hinahanap ko ang Dept. ng BSBM. Alam mo ba kung san?”

“Hindi. Doon din ang punta ko.”

“Mabuti. Sabay na tayong maghanap.”

Tumango na lang. Sinamahan na lang namin ng magtanong ang paghahanap namin kaya naman agad naming nakita ang kung saan ang dept. namin.

“Ako nga pala si Travis.?” Pakilala nito ng marating namim ang classroom namin dahil magkaklase nga kami.

“Perth.”

“Ah! Bagay sayo. Kala ko talaga kanina babae ka. Sorry dun ah.”

“Okay lang yon.” Binalewala ko na lamang ang kaingayan niya. Palakwento ito mula pa kaninang naghahanap kami. Para bang ang close na kami sa isat isa sa ka-kukwento niya.

“Napapansin ko hindi ka palaimik.”

“Pasensya na. Nasanay kasi ako na hindi nag iingay.”

“Haha! Para mo na ring sinabi na ayaw mo sa maiingay. Pasensya na din. Ganito talaga ako.”

Tumango na lang ako. Kahit papaano naman ay maganda na din na may nakilala na ako at kumaibigan sa akin sa unang araw pa lang ng pasukan. Pero.. gugustihin kaya nitong kaibiganin ako kung malaman niya na isa akong gay?

Ewan ko. Hindi ko na lang sasabihin. Sapat na sa akin na sina Wayde na lang ang nakakaalam at tanggap nila ako at masaya na akp doon. Hindi ko na kailangan ng iba na tatanggap sa kung sino man ako.

“Halika na. Sabay na tayong mananghalian.” Aya sa akin ni Travis matapos ang klase namin sa umaga.

“Wala ka bang kasama?”

“As you can see naman. Ikaw lang ang kausap ko magmula kaninang umaga diba.

“No! I mean. Wala kang kasama sa ibang department o kaibigan?”

“Mayroon. Kaso malayo yata dito ang department nila. Baka bago kami magkita ay tapos na ang lunchbreak natin.”

“Oo nga naman. Pero hindi ako lalabas eh. Dito na lang ako kasi may dala akong baon.”

“Wow naman! Nagtitipid ka ba?”

“Hindi naman sa nagtitipid ako pero sapat na ang ipinabaon sa akin para sa tanghalian.”

“Sayang naman. Pwedeng makihati na lang din? Haha.”

“Pwede din. Tignan ko lang kong ilang piraso. Kung dalawa. Tig isa na lang tayo.” Sagot ko naman.

Masayang kasama naman si Travis kaya hindi na masama kung makipagkaibigan ako sa kanya. Iwasan ko na lang talaga na ipakita ang kalambutan ng kilos ko.

“Dalawang piraso ito. Sayo na ang isa.” Sabi ko ng tignan ko ang laman ng lunch box na inihanda ni Nay Pau sa akin.

“Naku. Nagbibiro lang ako. Kainin mo na iyan. Bibili na lang ako ng pagkain.”

“Ikaw ang bahala.” Sabi ko na lang. Hindi naman ako namimilit kung ayaw niya talaga.

“Mamaya na lang ulit. Bibili na lang din ako ng makakain.” Paalam niya sa akin. Tumango na lang ako bilang sagot.

Tama namang hahawakan ko na ang sandwich ng maramdaman ko ang pag vibrate ng phone ko na nasa bulsa ng pants ko kaya naman agad ko iyong kinuha para tignan kung sino ang tumatawag.

Napangiti ako ng makitang si Wayde ang tumatawag sa messenger na agad kong sinagot.

“Kumusta ang unang araw mo?” Tanong niya agad sa akin ng masagot ko iyon. Nakangiti siya kaya mas napangiti naman ako.

“A-ayos lang.” Nakalimutan ko pa kung saan ko nilagay ang headset ko kaya naman mas nilakasan ko na lang ang sound volume total wala namang ibang tao maliban sa akin.

“Mag aral kang mabuti okay! Huwag kang mapapabarkada.”

Tumango ako.

“Kumain ka na ba?”

“Kakain pa lang sana ako ng tumawag ka.”

Napansin ko ang pagkunot ng nuo niya. “Sa loob ng Classroom niyo?”

“Oo. Ang inihanda ni Nay Pau ang kakain ko ngayon.”

“Ano? Hindi mo kinain ng breaktime niyo yan? Perth naman. Ginugutom mo ang sarili mo.”

“Hindi pa naman ako gutom kanina. Saka nawili sa pagsasaayos ng eschedule ng aralin ko. Kaya hindi ko na napagtuunan ng pansin.”

“Pero hindi ka dapat magpagutom. Saka malamig na iyan for sure.”

“Kahit na. Heto oh. Sandali at aayusin ko ito.” Sabi ko sa kanya. Inayos ko nga ang phone ko para mapatayo iyon sa lamesa.

“Okay! Panunuurin kita kumain. Para makasigurado ako na hindi ka nag i-skip ng tanghalian mo.”

“Okay. Eh ikaw. Kumain ka na ba?”

“Hindi pa. Pero kakainin ko na din ang inihanda ni Nay Pau. Sabay na tayo.” Sagot naman niya.

Napangiti ako. Kaya naman sabay naming inilabas ang ham sandwish na inihanda ni Nay Pau sa amin. Para na din kaming magkaharap lang habang kumakain na sinabayan na rin ng kwentuhan.

“Sasabihan ko na lang sina Nay Pau na damihan ang ipapabaon sayo para hindi ka magutom ng may lakas kang mag aral.”

“Sapat na ang dalawa sa akin. Halos di ko pa nga maubos.”

“Basta. Kumain ka ng meryenda sa umaga, lunch at meryenda din sa hapon. Gamitin mo ang credit card na bigay ko sayo. Huwag mong iintindihin ang magagastos mo.”

“Oo na po.” Nakangiting pagsang ayon ko na lang. Lagi niya akong pinagsasabihan. Lagi niyang inaalala ang kalusugan ko. Kaya naman mas nahuhulog ang loob ko sa kanya.

“Perth. Tapos ka na?” Napalingon ako sa nagsalita sa may likuran ko. Si Travis na lumapit na sa akin.

“Tapos na ako.” Sagot ko saka ako muling tumingin kay Wayde na ngayon ay nakakunot na ang nuo.

“Is he your brother?” tanong pa ni Travis ng sumilip sa phone ko na idinantay pa ang kamay sa balikat ko.

“No!. He is my….”

“I’m his guardian.” Sagot ni Wayde dito na nawala na ang ngiti habang nakatingin sa akin. “And you young boy. Remove your hand on his shoulder.” Sita niya dito na agad namang tinanggal ni Travis ang kamay sa balikat ko.

Para tuloy gusto kong isipin na ayaw niyang may ibang hahawak sa akin. Naalala ko pa noon kay Bert na lagi siyang pumapagitna sa tuwing dadalaw ito kay Nay Pau at nataon na nag uusap kami.

Para tuloy siyang nagseselos na ayaw niyang may iba akong kalapit na ibang lalaki. Kinikilig tuloy ako habang iniisip ko iyon pero syempre mga kathang isip ko lamang dahil natural na niya iyon simula pa noong napunta ako sa pangangalaga niya.

At ngayon… napangiti ako ng wala sa oras. Kahit ayaw ko na sanang hanapin ang headset ko ay ginawa ko na para hindi na marinig ni Travis ang pinag uusapan namin.

“Who is he?”

“He is one of my classmate.”

“At ganun na kayo kalapit sa isat isa?”

“Hindi naman.”

“Kung ganun huwag mong hahayaang basta ka na lang niya hawakan. Nagkakaintindihan ba tayo?”

Tumango ako bilang sagot.

“Lets talk about it again later. I need to go. Study hard okay.”

Muli akong tumango.

“Ingat ka sa pag uwi mo mamaya.”

“Ikaw din. Bye.” Hindi na siya nakapagbabay sa akin dahil narinig ko na ang pagtawag sa kanya ng secretray niya para sa meeting niya. Magpaganun pa man ay masaya parin ako dahil nakausap ko siya at halos kasabay ko na sa pagkain sa tanghalian.

“Bakit guardian? Hindi ka ba nakatira sa mga magulang mo?” Narinig kong tanong ni Travis sa akin matapos kung iligpit ang pinagkainan ko.

“Sa kanya ako nakatira.” Sagot ko. Hindi na din masakit sa loob ko na maalala ang mga magulang ko dahil gaya ng sabi ni Wayde sa akin. Hindi ko dapat iyon dibdibin bagkus gawin ko iyong dahilan para maging matatag at balang araw ay magpapakita ako sa kanila na nagtagumpay ako kahit na ganito ako.

“Ah!.”

“Oo, at siya ang nagpapaaral sa akin ngayon.”

“Ganun ba.”

“Yeah!”

“Mukhang istrikto din.”

“Hindi naman. Sabi niya kasi mag aral lang ako. Huwag mapapabarkada.”

“Hindi naman ako masama. Kaya pwede akong maging kaibigan mo.”

“Oo naman. Pansin ko nag din.”

“Yan. Kaya simula sa araw na ito. Magkaibigan na tayo.”

Tumango na lang din ako bilang sagot. Nagkwentuhan pa kami bago muling magsimula ang klase.

Mabilis na lumipas ang mga oras at natapos na din ang unang araw ng klase.

“Saan ka uuwi?” Tanong ni Travis sa akin habang magkaagapay kaming palabasng department namin.

“Sa bahay ng guardian ko.”

“Mag co-commute ka?”

“Hindi. May sarili akong sasakyan. Ikaw ba?”

“May dorm ako sa malapit. Lalakarin ko lang.”

“Ah! Kung ganun mauuna na ako. Medyo napalayo nga lang kung saan ko ipinarada nag kotse ko.”

“Samahan na kita. At bukas alam mo na kung saan ka dapat paparada.”

“Oo, firstday of school eh. Naninibago pa.”

“Kaya nga. Ako din naman. Basta ingat na lang sa pagmamaneho.”

“Salamat.” Hanggang sa tuluyan na nga akong nakapagpaalam dito at bagtas na ang daan pauwi ng bahay.

=

“Kumusta ang unang araw ng klase?” Tanong ni nay Pau sa akin ng magtungo na ako sa kusina matapos akong makapagbihis ng pangbahay.

“Maayos lang naman nay Pau. At kahit papaano. Mayroon akong nakilala na bakong kaibigan.”

“Mabuti naman kung ganun. Kumusta pala ang ipinabaon ko sayo?”

“Masarap ko nay Pau. Iyon na nga ang hinawa kong tanghalian. Magkasabay naming kinain bi Wayde ang sandwich.” Nankangiti ko pang sagot.

“Nagpunta siya sa school niyo?”

“Haha! Naku! Hindi po nay Pau. Tumawag kasi siya sa akin kanina ng pakain pa lang ako. Kaya iyon. Habang nag uusap kami sa messenger, sinabayan na din namin ng kain.”

“Ah!. Akala ko pinuntahan ka pa niya doon.”

“Hindi naman po nay Pau. Ano po ang maitutulong ko?”

“Tapos na ako dito hijo. Asikasuhin mo na lang ang mga gawain mo sa pag aaral.”

“Wala pa naman kami masyadong inaral ngayon, Nay Pau. Kaya makakatulong pa ako sa inyo.”

“Bata kang oo. Tapos na nga. Pumunta ka na lang sa sala at doon ka na magpalipas ng oras. Habang hinihintay si Wayde.”

“Eh!.” Gusto ko pa sanang magpumilit pero itinulak na ako ni Nay Pau palabas ng kusina kaya wala na akong nagawa kundi manatili na lang sa sala at maghihintay na lang ako sa pagdating niya.

Nanuod ng TV pampalipas ng oras.

“How is your first day?” Napalingon ako ng marinig ko ang boses niya. Bakit hindi ko man lang narinig ang ugong ng sasakyan niya?

Ganun na ba ako nakafucos sa pinapanuod ko?

“Kadadating mo lang?”

“Yeah!” Nakangiti itong lumapit sa akin.

Lihim na din akong napangiti ng yukuin niya ako at dampian ng halik sa nuo ko. Napakagandang salubong niya sa akin sa pagdating niya. Parang gusto ko tuloy na sa labi ko dumampi ang labi niya at hindi sa nuo pero syempre hindi naman iyon pwede. Pero umaasa parin naman ako na sana dumating ang araw na mabigyan ng katuparan ang pangarap ko. At isa na siya sa pangarap kong abutin kahit na mahirap iyong matupad dahil napakaimposeble.

“Hindi mo pa sinagot ang tanong ko? Kumusta ang unang araw mo?” Ginulo pa niya ang buhok ko bago umupo sa tabi ko habang kinakalas ang necktie niya.

“Okay lang naman.”

“And that young boy? Who is he?”

“Who?”

“Ang humawak sa balikat mo?” Idinantay ang mga kamay sa sandalan ng sofa. Para na tuloy siyang nakaakbay sa akin.

“Si Travis. He sat next to me.” Sagot ko. “Mabait siya. Siya lang ang kumakausap sa akin sa lahat ng ka klase namin.”

“Ganun? Alam ba niya na..” hindi man niya itinuloy ang gustong sabihin ay nahulaan ko na ang ibig niyang sabihin.

“No! At wala akong balak sabihin.”

“Good. Just let him think that your straight para hindi siya magtake advantage sayo.”

“Huh!”

“Nevermind. Just don’t let you guard down to anyone.”

“I know.”

“Ingatan mo ang sarili mo kapag wala ako sa tabi mo. Sarili mo lang ang mapag kakatiwalaan mo sa mga panahong nag iisa ka.”

“Oo, tatandaan ko iyan.”

“Good.” At dumantay na naman ang palad niya sa ulo ko at masuyong isinuklay ang mga daliri sa buhok ko. “Sige, magbibihis lamang ako.”

Tumango na lamang ako. Napasunod ang paningin ko sa kanya ng paakyat na siya ng hagdan.

Sa ipinapakita  niyang pagpapahalaga sa akin ay mas nadadagdagan ang paghanga ko sa kanya.

PH3 #18: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

Hindi maganda ang naging gising ko dahil sa lintik na na panaginipan ko kagabi. At hanggang ngayon ay iyon parin ang tumatakbo sa isipan ko.

Ilang beses ko na bang napapanaginipan si Perth sa mga ganun eksina.

Damn it! Hindi dapat ako managinip ng ganun dahil lalo lang nitong binubuhay ang pagnanasa ko na gusto kong subukan iyon at bigyan ng katuparan ang mga wet dreams na laging dumadalaw sa panaginip ko.

Ang lambing ng boses niya. Ang matamis na ngiti ng mga labi niya at ang kainosentehan ng mga mata niya habang tumititig. Nakakahumaling. At hindi ko mapigilan ang sarili ko na lalong mahulog sa kanya.

But this is not the right time pero hindi ko na mapigilan ang sarili ko.

Sa tuwing aalis ako papuntang trabaho. Hahalik ako sa nuo niya na kahit na gustuhin kong sa labi na niya dumampi ang labi ko. Sa tuwing uuwi ako ay ganun na din ang gawain ko.

And now! Nagsimula na ang pasukan at hindi ko na siya mababantayan pa. Nag aalala ako na baka mahulog ang loob niya sa iba lalo na at may isang Travis ng naging kaibigan niya na napapahalatang may gusto na din yata sa kanya. Madali pa naman kuhanin ang loob niya. Iyon nga lang, hanggang sa kuya na lang yata ang tangi niyang pagturing sa akin. Pero hindi na iyon mahalaga sa ngayon. Dahil kapag nakapagtapos na siya ng pag aaral. Sisiguraduhin kong hindi na lang kuya kung ituring niya ako.

“Perth, my little baby.” Naibulong ko habang nakatingin ako sa larawan niya na nasa gallery ng phone ko. His cute smile make me want to kiss those lips. “What a pretty creature.” Na sinabayan ng paghaplos sa screen ko na parang siya na mismo ang hinahawakan ko.

Minsan pa, naiisip ko na ikuha na lang siya ng personal teacher at sa bahay na lang siya mag aral para walang ibang aaligid aligid sa kanya at mabantayan ko ng maayos. Pero ayaw ko namang ipagkait sa kanya ang karanasang mag aral sa magandang eskwelahan tulad ni AU.

“Hayst.” isang buntong hininga ang pinakawalan ko. Hindi ko na tuloy makafocus sa mga trabaho ko dahil sa kakaisip sa kanya.

Ano kaya ang ginagawa niya ngayon? Hindi ba siya nilalandi ng Travis na iyon? Kumain ba siya ng meryenda?

Kahit na gusto ko man sanang tawagan siya sa lahat ng oras ay hindi ko naman mahawa dahil ayaw kong madistract siya sa pag aaral niya.

“Sir, magsisimula na po ang meeting within 15 minutes.” Si Karen mula sa intercom.

Naipilig ko ang ulo ko. Kailangan kong libangin ang sarili ko sa ibang bagay para hindi ko siya laging inaalala. Alam ko naman na hindi niya papabayaan ang sarili niya dahil palagi ko siyang pinagsasabihan lalo na ang hindi dapat siya magtiwala sa iba maliban sa amin nina Nay Pau.

Hindi ko naman sinasabi na masasama ang mga taong nakapaligid sa kanya pero ayaw ko lang na may iba siyang kalapit na ibang lalaki maliban sa akin.

Isa na namang buntong hininga ang pinakawalan ko bago ako nagpasyang maghanda para sa meeting.

“Any schedule after the meeting?“tanong ko kay Karen habang nakaagapay na ito sa akin sa paglalakad papunta sa conference room.

“A dinner with Cong. Lito Cardona sir at seven.”

“Okay! Salamat.”

Sa meeting ay naging maganda naman ang ilang negosasyon na dapat aprobahan sa ibat ibang sangay ng kompanya. Kaya naman maagang natapos ang meeting namin.

Muli kong inabala ang sarili ko para aralin ang iba pang mga papeles at doon ko na ibinuhus ang oras ko na hindi ko na namalayang mabilis na lumipas.

Nagpaalam na din sa akin si Karen na uuwi na habang ako naman ay naghahanda para sa dinner sa bahay ng Cong. Na kabusiness partner ko.

Palagi ako nitong iniimbitahan simula noong unanh beses akong paunlakan ang unang imbitasyon nito noong magsisimula palang kami sa negosasyon namin na ngayon ay naging matagumpay naman at kumikita ng malaking halaga.

Sa tuwing mag yayaya ito ay lagi akong tumatanggi o di kaya naman ay ang isa sa mga taong pinagkakatiwalaan ko ang pupunta para naman palugudan ito.

And now! Kahit pa man sana ayaw ko ay matagal tagal na rin naman kaya naman pinaunlakan ko na.

“Hi!.” Nakangiting salubong sa akin ni Ledia na personal pa talagang ito ang nagbukas ng gate para lang makapasok ako.

“Good evening miss. Ledia.” Pagbati ko dito. Gusto ko man sanang alisin ang kamay nito na agad na pumulupot sa kanang braso ko ay hinayaan ko na lamang.

“Mabuti naman at pinaunlakan mo ang inbitasyon ng papa ko sayo. It’s been a long time darlin.”

“Yeah!.” Hindi ko na pinansin ang landi sa boses nito at ang isang kamay na ay nakahawak na sa may dibdib ko habang papasok kami ng loob. “Nasaan ang congresman?” Tanong ko na bahagya ko pang tinapik ang kamay nito ng dumausdos pababa ang kamau nito sa may puson ko.

“May urgent na biglang dumating sa kapitolyo kaya naman mahuhuli siya ng dating. Sinabihan niya ako na tawagan ka sana kanina na mahuhuli siya pero nakalimutan ko. Because I always thinking of you. And you know what I mean.” Mahabang paliwanag nito at hindi ko na napigilan ang mabilis na paghawak niya sa gitna ko at magaan ng humahaplos doon.

“Behave miss Ledia.” Muli ko na namang pigil dito. “I am not here for that kind of stuff.” Sabi ko dito.

“Hmmm! Lets have fun while waiting. Come on darli’n.” Sasagot pa sana ako ng mabilis niya akong hinila paakyat ng ikalawang palapag ng bahay nila at pumasok sa isang silid.

Silid niya siguro iyon.

“I miss this, darlin.” Hindi pa man ako nakakabawi ay nakaluhod na ito sa harapan ko at walang kahirap hirap na nakalas ang belt at nabuksan ang pantulan ko.

“Damn it! Stop that.” gigil na hinawakan ko ito sa buhok at pahilang pinatayo.

“Awww! Your hurting me.”

“I told you, I am not here to do such a thing like this.” Galit na sabi ko dito at patulak pang binitawan ang buhok nitong hinila ko at mabilis na inayos ang pantalong ko. “Kung ayaw mong masira ang partnership namin dont do this again. Nagkakaintindihan ba tayo.?”

Hindi agad ito nakapagsalita at hindi ko nahahayaan pang magsalita pa ito.

“Hindi na ako magtatagal miss Ledia. Pakisabi na lang sa papa mo na salamat sa imbitasyon.” Dagdag ko pa at agad na nilisan ang silid niya.

Simula ng inamin ko sa sarili ko na may gusto na ako kay Perth ay hindi na bumalik ang dating sigla ko sa pakikipagniig sa iba.

Sinubukan ko pa naman nitong mga nakaraang buwan pero siya ang lagi kong naiisip sa tuwing gagawa ako kaya naman nauuwi lang sa wala ang mga paghihirap ng mga babaeng gusto ng panandaliang aliw dahil hindi ko kayang maglabas kahit pa man magagaling sila.

At simula noon hindi ko na sinubukan pa at hindi ko na ulit gagawin pa ang gumalaw ng iba.

Palabas na ako ng bahay nila ng tamang dumating si congresman Lito Cardona.

“Good evening Mr. Anderson. Pasensya na nahuli na naman ako ng dating. Tuloy ka.” Pag aalok nito ng makababa ng sariling sasakyan.

“No need congresman Cardona. Hindi na ako magtatagal.”

“Pero halos kadarating mo lang yata mr. Anderson. May problema ba? Hindi ka ba inasikaso ng mga katulong ko?” Sunod aunod na tanong nito na halatang naging balisa pa.

“Tanungin mo na lang ang anak mo congresman. At ito lang ang masasabi ko. Hindi ko nagustuhan ang ginawa niya kani-kanina lang. Goodnight congresman Cardona.” At tuluyan na nga akong sumakay ng kotse ko at hindi ko na pinansin ang pagtawag nito sa akin dahil agad kong nagmaneho paalis.

A waste of time again. Kung umuwi na lang sana ako ay baka mas magkaroon pa ako ng oras na makabonding si Perth. Makipagkwentuhan sa kanya at maturuan sa ibang gawain niya sa pag aaral.

Mabilis na lang ang naging pagmaneho ko para agad na makauwi.

=

“Good evening. Hows my little baby?”

“Little baby?” Pang uulit niya ng umangat ang ulo niya mula sa kanyang binabasa. Nakadapa siya sa kanyang kama sa may paanan.

“Yes!” Ng makalapit ako ay awtomatikong humalik ako sa nuo niya. “Anong binabasa mo?”

“English module.”

“Sabado naman bukas. Magpahinga ka na muna.” Sabi ko sabay kuha ng librong binabasa niya at itiniklop iyon.

“Eh! Kaunti na lang naman.”

“Enough. Pagpahingain mo muna ang utak mo.” At nakasanayan kong guluhin ang buhok niya.

“Sige na nga.” Na sinabayan ng pagbangon sa pagkakadapa while he is pouting his lips. “Bakit late ka pala umuwi ngayon?”

“May dinner meeting sana kami ng isa sa kabusiness partner ko pero kinansela ko na lang. Mas gusto ko kasing ikaw ang kasalo ko sa dinner.”

“Baka magtampo iyon dahil inindyan mo.”

“I don’t care.” Tumayo na ako at binawi ko na ang tingin ko sa kanya dahil sa labi niya ako nakatitig at kapag hindi ako lalayo ay baka tuluyan na akong hindi makapagpigil. “Magbibihis lamang ako. Tapos sabay na tayong kumain.”

“Sige.”

Mabilis naman ang naging kilos ko para makapunta sa silid ko at ng makapagbihis na ng pangbahay.

Sa may kusina ko na siya naabutan na tinutulungan na si Nay Pau na naghahanda ng pagkain.

“Kain na din Nay Pau.”

“Naku! Nauna na kami ni Gretha kanina. Dahil akala namin ay gagabihin ka pa ng uwi. Mabuti at hindi nakisabay itong si Perth at ng may kasabay ka ngayon.” Sagot naman nito.

“Ganun po ba. Salamat po sa paghahanda.”

“Sige hijo. Sa labas lang muna kami. Babalikan na lang namin ito kapag tapos na kayo.” Paalam na nito.

Naabutan ko kasi sila kanina ni yaya Gretha sa may Lawn ng bahay ng dumating ako. Doon lagi ang tambayan ng dalawa sa ganitong oras. Nilalasap ang kalamigan ng hangin sa gabi.

“Bakit hindi ka sumabay sa kanila kanina kumain?” Tanong ko ng dalawa na lang kami sa may hapag.

“Sabi ko naman sa kanila na tatapusin ko ang ang inaaral ko bago ako kakain.”

“Sigurado ka? O sadyang hinihintay mo lamang ako.”

“Hindi ah.”

“Haha! Kyut. Sige na. Kumain ka na. Pero huwag mo ng uulitin iyon. Kumain ka na muna bago mo ipagpatuloy ang pag aaral mo.”

“Opo.”

“Good.” Maganang pinagsaluhan namin ang pagkainh naihanda. “Ito. Tikman mo.” Sabay tinusok ng tinidor ang isang piraso ng karne at itinapat mismo iyon sa bibig niya na agad naman isinubo.

“Bakit ang lambot nito.”

“Baka hindi magkapareho ang karne.” sagot ko.

“Ganun ba yon. Akala ko hindi lanh nahalo ng maayos habang niluluto.”

“Baka dating stock sa ref ang iba diyan kaya ganyan.”

“Siguro nga.” Ganito lang lagi kami. I always serve him like a baby.

Lalagyan ng pagkain ang pinggan niya at may pagkakataong halos subuan na na din siya na nakagawian na namin ang ganitong gawain habang kumakain.

Sasamahan ng kwentuhan kaya hindi na namin namamalayan na napaparami na kami ng kinain.

Matapos kumain ay nagbabad kami pareho sa sala at nanuod ng favorate niyang actor na si Chris Hemsworth at talaga naman na tudo pa ang pag ngiti niya habang pinapanuod ito.

The Huntsman. Winter War. Ang title ng pinapanuod namin.

Wala naman nakakakilig na scene pero halatang kinikilig talaga siya kapag scene na ng bida. At naiinis ako habang nakikita ko na kinikilig siya dahil sa iba.

Imagine that. This is the actor of the huntsman.

While this is me:

Mas hamak naman na mas gwapo ako sa bidang lalaki na kinakikiligan niya. Kaunting ahit ko lang ay lamang na lamang na ako.

Hindi naman ako insecure pero dapat sa akin lang siya kiligin.

Mag artista na din kaya ako para mapanuod niya ako tapos sa akin siya kikiligin. Pero gusto ko siya ang ka love team ko para double ang kilig niya diba.

Napangiti ako sa naisip ko. Bakit kaya hindi diba. Pwede naming subukan.

Magpapatayo ako ng ng sariling Intertainment Industry para sa kanya. Tapos ipapasara ko na ang iba para mawalan na ng trabaho ang actor na iyan.

“Wala namang nakakakilig diyan.” Hindi ko na napigilang sitahin siya dahil kinilig na siya sa kaunting pag ngiti ng bida.

Aba! Ngingiti din ako sa harapan niya na may kasama pang kindat at flying kiss para kiligin siya.

“Eh! Ang ganda kasi ng smile niya.” Sagot niya na hindi man lang ibinaling ang tingin sa akin.

“Mas may gaganda pa ba sa ngiti ko?” Hindi ko na mapigilang ikumpara ang sarili ko dahilan para mapatingin siya sa akin. Ngumiti ako. Iyong ngiti katulad ng hinahangaan niyang actor.

“Mmmm! Pareho lang naman kayo.” Sagot niya at ipinaglipat ang tingin sa akin at sa pinapanuod.

“Pero mas maganda ang ngiti ko.”

“Pareho lang.” Ngumiti na din siya pero mas gusto pang titigan ang bida sa movie kaysa sa akin.

Aba! Talaga!.

Hindi na ito makatarungan. Patayin ko na kaya ang TV at huwag na lang kami manuod.

Pero.

Ang pagmasdan siya ng ganito habang nanunuod siya ay makikita kong wala siyang kaproble-problema.

At kahit ayaw ko ng nakikita siya na kinikilig sa iba ay hinayaan ko na lang total sa TV lang iyan. Hindi ako papalamang sa taong hindi naman niya kailanman makikita at hindi ko hahayaang magtagpo ang landas nila kung sakali. Baka sa actor pa siya tuluyang mainlove at hindi sa akin.

“Ayaw mo na manuod?” Tanong niya ng tumayo ako.

“Kukuha lang ako ng maiinum.” Sagot ko. Iinum na lang ako habang hinihintay siya na matapos niyang panuurin ang buong movie.

“Okay.”

Agad naman akong bumalik ng makakuha ako ng white wine sa mini bar ko at nagdala na din ng dalawang baso.

“Gusto mo?” Alok ko sa kanya ng mailapag ko iyon sa lamesa.

“Ayaw ko. Mapait yan.”

“Ikaw ang bahala.” Hindi ko na siya pinilit. Pero lumipas ang ilang minuto ay sumubok siyang uminom.

“Ang pait talaga.” Sabay ngiwi.

“Huwag mo na lang pilitin. Mas maganda ng hindi ka masanay sa pag inum.”

“Eh! Aalukin mo ako tapos sasabihan mo ako ng ganyan?”

“Oo nga. Pero kung iinum ka dito lang sa bahay. Huwag sa labas lalo na at hindi ako ang kasama mo. Tandaan mo iyan.”

“Hindi naman ako umiinum. Alam mo naman yan.”

“Nagpapaalala lang ako. Baka kasi yayain ka ng Travis na iyon. Mahirap na.”

“Hindi ko po gagawin iyon.” Sagot naman niya bago muling sinubukang inumin ang i ilagay niyang alak sa baso. “Ewww. Ang pait talaga.”

“Hahaha!”

“Tawanan ba naman ako.”

“Tikim tikim lang kasi. Huwag mong damihan. Masusunod pa ang lalamunan mo kapag dinamihan mo.”

“Ganun ba iyon?”

“Yeah!.” Kahit papaano ay nakalimutan niya ang pinapanuod niya. Ngayon hindi na niya mapagmamasdan ang iniidolo niya dahil nabaling na ang pansin niya sa patikim tikim niya sa alak at pakikipagkwentuhan sa akin.

At ang tikim na iyon ay naging dahilan para malasing siya.

“Hek! Mafaet thalagha.” Ilang ulit na ba niya iyong sinabi pero nakarami naman siya. Hindi naman as in na marami kundi talagang mahina ang alcohol resistance niya kaya madali siyang nalasing. “Hek” sabay sinok.

“Tama na iyan.” Kinuha ko na ang baso sa kanya na may laman pa. “Hindi ko naman sinabing maglasing ka pero nilasing mo ang sarili mo.”

“Hek! Hende naman akoh lashing.” Sagot niya. Tinapik pa ang pisngi ko. “Hek. Shino ka ulit?” Tanong niya na nakapagpalaki ng mga mata ko

Dahil sa kalasingan hindi na niya ako nakikilala?

“Perth? Huwag mong gagawin ito sa labas kundi malalagot ka sa akin.”

“Hek! Mhalabho na mhatah koh eh. Hek.”

“Damn it! At lalong hindi ka dapat uminom na iba ang kasama mo.” Hindi ko mapigilan ang magtaas ng boses.

Aba! Kung ganito pala siya malasing ay baka sumama siya sa iba kung sa labas siya iinum.

“Hek! Pero parang kamukha mo ang crush ko. Hek.” Nakangiti siya at muling tinapik ang pisngi ko.

Habang nangunot naman ang nuo ko. At may Crush na siya? “Sino?” Hindi ko mapigilang tanungin iyon sa kanya. Kailan pa siya may nagugustuhan?

“Hek! Siya.” Sabay turo sa TV. “Ang phoge niya deba. Halam moh. Hay love him.” Sabi pa niya na halos hindi ko na maintindihan ang mga sinasabi niya.

“Stop it. Huwag mong sabihin na may mahal ka na. Naiintindihan mo. Hindi pa dapat. At lalong hindi sa ibang tao.” Gigil na sabi ko at hindi ko alam kung naiintindihan pa ba niya ang sinasabi ko.

Paano niya masasabi na mahal niya na ang crush niya.

Damn it! No! Kung may mamahalin siya ay dapat ako lang. Ako lamang.

“Hek! I can’t estaf loveng hem. Ehverytym I see hem. Make meh fall enlove with him.”

“Kung ganun hindi ka na pwedeng manuod ng movie na siya ang bida. Nagkakaintindihan ba tayo?”

“Hek! But hay halways see hem en may dreeems. Hes esmayl.”

At mas lalong nangunot ang nuo ko dahil doon. Napapanaginipan pa niya?

Damn that actor!

“Stop thinking about him will you.” Saka ko siya hinawakan sa magkabilang balikat.

“But hay Cant. Hek. Hey. Estap et.” Sabay tabig ng kamay ko dahil mabahagyang niyogyog ko siya.

“Remember this. Kung maiinlove ka man ay hindi pwede sa iba. Dapat sa akin.”

“Hmmmm.” Iyon lang ang narinig kong sagot mula sa kanya. Tiningala pa niya ako at muling tinapik sa pisngi. At sa pagtapik niyanh iyon ay doon na tululuyang bumagsak ang katawan niya na kung hindi ko nasalo ay baka sa sahig ang bagsak niya.

Napamura na lamang ako ng paulit ulit. Hindi ko akalain na ganito ang kahihinatnan ng pag inum niya ng alak.

At ang ikinainis ko, inlove na daw siya at hindi ko iyon matatanggap. Ang masaklap pa lagi daw niyang napapanaginipan.

Damn it again. Ako nga lagi siyang napapanaginipan tapos siya. Iba ang napapanaginipan niya.

Ahhh! Hindi talaga ako makakapayag. Kung kailangan kong pabagsakin ang actor na iyon ay gagawin ko. Huwag lang magpatuloy na hangaan ito ng taong mahal ko.

“Akin ka lang baby, sa tamang panahon kaya iwasan mo ang magmahal ng iba dahil hindi ko din papayagan iyon.” Naibulong ko na lang dito ng nagpasya na akong buhatin ito para iakyat na sa silid niya.

“Sa akin ka lang dapat mainlove. At hindi sa kung sinong puncho pilato lang diyan.” Dagdag ko pa ng maiayos ko siya ng higa.

“Hmmm.” Gumalaw siya at tumagilid na ng higa paharap sa kung saan ako naupo sa gilid ng kama niya.

Umangat ang kamay ko na hinaplos ang pisngi niya.

“Be good baby. Don’t let other touch you like this.” Saka ko dinama ang kalambutan ng labi niya gamit ng hinlalaki ko.

Hindi pa ako nakontento ay lumapat na ang labi ko sa labi niya.

“At ako lang dapat ang hahalik sa mga labing mayroon ka.” Bulong ko. Ayaw ko pa sanang paghiwalayin ang labi namin ay kailangan kong tumigil dahil kung magtatagal pa ay baka kung saan pa kami humantong.

“Sleep tight. Dream of me baby.” At sa huling dampi ng labi ko ay sa kanyang nuo bago ako lumabas sa kanyang silid.

Hindi ako gagawa ng bagay na hindi pa dapat. Kung kaya kong magpigil ay pipigilan ko ang sarili ko. Pero kung kailangan naman. Hindi ako mag aalinlangan na markahan siya para hindi na siya makuha ng iba.

Akin lang siya dapat. Akin lamang.

PH3 #19: Perth

Typos and grammatical error ahead!!

Takip ng dalawang palad ko ang aking habang napasadsad ako sa headboard ng kama!

Pilit ko kasing inaalala ang mga nangyari kagabi dahil ang huling natatandaan ko na lang ay ang pag inum ko ng paunti unti kasama siya.

And then????

Ano pa ang mga nangyari?

“Ahhhhhhh.” Ano ba ang ginawa ko? Baka mamaya may mga nasabi akong mga hindi dapat sabihin. Baka mamaya, nadulas pala ang bibig ko at nasabi ko na gusto ko siya.

“Gising ka na pala?” Halos mapatalon pa yata ako sa gulat ng marinig ko siyang magsalita.

Paano siyang nakapasok ng silid ko na hindi ko namamalayan?

“O-oo. K-kagigising ko lang.“nauutal na sagot ko at hindi ako makatingin sa kanya ng deretso.

“My problema ka ba? Hindi ba naging maganda ang gising mo?” Tanong pa niya sa akin ng tuluyang makalapit at naupo sa gilid ng kama ko.

“W-wala. Wala.” Agad kong sagot na sinabayan ng magkakasunod na pag iling.

“Okay! Kung ganun tumayo ka na diyan at ayusin mo ang sarili mo ng makapag agahan na tayo.”

“Huh!. Anong oras na pala?” tanong ko na nilingon ko din ang alarm clock sa lamesa. “Huh! Mag aalas dies na.” Agad akong tumayo sa ibabaw ng kama. “Bakit hindi ko narinig ang pagtunog ng alarm clock ko.”

“Lasing na lasing ka kagabi kaya napaganda ang tulog mo at hindi mo na nga narinig ang pagtunog niyan.”

“Eh!.”

“Sige na! Kumilos ka na ng makapag agahan na tayo. Doon na lang natin pag usapan ang ginawa mo kagabi.” Nakangiti pa nitong sabi na sinabayan na din ng pagtayo. At dahil nasa ibabaw ako ng kama ay mas naging matangkad ako sa kanya kaya naman napatingala siya sa akin.

Itinaas ang kamay at inabot pa ang ulo ko at gaya ng nakagawian niya ginulo na naman niya ang buhok.

“Come on! Tidy up yourself first. Hihintayin na kita sa labas.” Sabi niya. At napayuko na lang ako ng hatakin niya ako sa may batok at ginawaran ng halik sa nuo.

Hindi na ito nagsalita pa ng matapos iyon at lumabas na.

Napasimangot ako at napapaisip talaga kung ano ba ang mga ginawa ko kagabi.

Bahala na! Kung tatanungin nga niya iyon ay tatanggi na lang ako at idadahilan kong dala lang ng kalasingan ko.

Hmmp! Sa susunod hindi na talaga ako titikim ng alak na iyan. Nagkakaproblema pa tuloy ako ng wala sa oras.

Kahit pa man sana ayaw kong kumilos para  lumabas ay kailangan. Tinungo ko ang banyo at nakapag ayos ng sarili bago ako sumunod sa kanya na naabutan ko sa sala na nanunuod na ng TV.

Natigilan tuloy ako ng may bahagya akong naalala. Iyon ang ang pagtapik ko sa pisngi niya.

Ahhhhh!

Sigaw sa isipan ko. Nagawa kong tapikin ito sa pisngi pero hindi ko naman maalala kung ano ang mga sinabi ko.

Basta! Malabo.

“Ano pang itinatayo tayo mo diyan?”

“Huh!.” Muli na akong humakbang para makababa ng hagdanan.

“Tara na! Nakapaghain na siguro si Yaya Gretha.”

“O-oo.” Napayuko na lang ako habang sumunod na sa kanya. Hindi na siya nagsalita pa ng makadulog kami sa hapagkainan pero halatang napapatingin siya sa akin o guni-guni ko lamang.

Para tuloy nakagawa ako ng napakalaking kasalanan.

“S-sorry.” Iyon ang agad na lumabas sa bibig ko ng tamang mapatingin ako sa kanya na nag angat siya ng tingin.

“Huh! Para saan?” Kunot ang nuo niyang tanong. Nilagyan pa ng ulam ang pinggan ko at sinalinan ng tubig ang baso ko.

“Kagabi. H-hindi ko naman sinadyang malasing.”

“Iyon ba! Yeah! Pero huwag mo ng uuliting malasing lalo na kapag hindi dito sa bahay.” Seryusong sabi niya. Lagi naman niya talaga akong pinaalalahanan pagdating sa bagay na iyan at saka kahit hindi naman niya ako pagsabihan ay hindi naman talaga ako umiinom ng alak.

“O-oo. H-hindi ko na uulitin. S-sorry talaga.” At muli akong tumuko. “P-pero.. w-wala n-naman akong s-sinabing hindi m-maganda kagabi diba?” Halos hindi na ako makapagsalita ng deretso dahil kinakabahan ako. Baka bigla na lang niya ako sigawan.

“Well, mayroon. And you said that you like me.” Bigla akong napaubo dahil sa sinabi niya at marahas na napaangat ang tingin ko sa kanya.

“Hey! Careful.” Mabilis naman siyang tumayo at nilapitan ako at tinapik ako sa likod dahil sunod sunod ang pag ubo ko. “Uminom ka na muna ng tubig.”

“L-lasing lang ako. Hindi iyon totoo.” sabi ko na tumingala pa sa kanya.

“I know! Alam ko naman na hindi iyon totoo. Hindi totoong napapanaginipan mo ako gabi gabi.” Dagdag pa niya.

“W-what? S-sinabi ko din iyon?” Muli akong nasamid sa pag inum ko.

“Ayos ka lang ba?” May pag aalalang tanong niya at patuloy sa paghaplos sa likod ko na may kasamang pagtapik. “And you also said! That someday! You want me to become your boyfriend.” At mas lalong naging mas malala at tuloy tuloy ang pag ubo ko. Lumabas na yata sa ilong ko ang tubig na inimum ko.

Parang gusto kong bumuka na lang ang sahig na sa tapat ko para lamunin na ako dahil hindi ko yata kayang harapin siya ngayong nasabi ko sa kanya ang mga hindi ko dapat sabihin. Lalo no ang huling sinabi nito.

Sinabi ko ba talaga kagabi iyon na balang araw gusto ko siyang maging boyfriend.

Ahhhh!

Sigaw sa isipan ko. Pinagmumura ko na din ang sarili ko dahil sa katangahan ko. Ano na lang ang nasa isip niya ngayon? Palalayasin ba niya ako? At sasabihan na ayaw na niya akong tumira sa kanya dahil ayaw niya na magustuhan ko siya?

“Don’t worry.” Napatingala ako sa kanya ng marinig ko ang gaan ng boses niya. Nakikita ko naman sa mga mata niya na hindi siya galit sa mga walang kwentang pinagsasabi ko kagabi. “Alam ko naman na dala lang iyon ng kalasingan mo kagabi kaya mo nasabi iyon. Kalmahin mo ang sarili mo para hindi ka masamid sa pag inum mo.” Sabi pa niya. Bahagya naman akong nakahinga ng maluwang dahil doon.

Salamat na lang talaga at hindi siya naniniwala. Naaasiwa man ako ngayon ay ipinaramdam naman niya na hindi dapat ako makaramdam ng ganun dahil sa gaan ng paghugot ng palad niya sa likod ko.

“O-oo. S-sorry talaga. H-hindi na ako uulit sa pag inom.” Nakita ko ang pagtango niya na may kasamang ngiti. And as always… ipinatong na naman niya ang kamay niya sa ulo ko and stroked my hair.

“Sige na. Kumain na nga muna tayo bago tayo ulit mag usap.” Bumalik na siya sa kinauupuan niya at ipinagpatuloy ang pagkain.

Hindi na din ako umimik pa at lalong hindi ko na ginustong iangat ang ulo ko para tumingin sa kanya. Binalot na kami ng katahimikan na tanging kalansin na lang ng mga kutsara at tinidor sa pinggan ang naririnig.

Nakakahiya talaga ang mga sinabi ko sa kanya kagabi. Para ng gusto ko pang iumpog ang ulo ko para magkaaminisya na lang ako at hindi ko na iyon inaalala pa.

“May mga bibilhin ka ba para sa pag aaral mo? Pwede kitang samahang bumili kung mayroon.” Basag niya sa katahimikan ng matapos na nga kaming kumain at magkaagapay na lumabas ng kusina. At parang wala lang talaga sa kanya ang mga sinabi ko.

Aayusin ko pa sana ang pinagkainan namin pero si yaya Gretha na lang daw ang bahala.

“Oo, mayroon pero sa lunes na lang pag pasok ko. Mag i-stop by na lang ako sa madaanan kong tindahan.” Mahinang boses na sagot ko habang nakayuko parin ako.

“Pwede naman nating bilhin ngayon tapos mag shopping na din tayo ng iba mo pang gamit.”

“Huh!.”

Muling pumatong na naman ang kamay niya sa ulo ko kaya napaangat na ako ng tingin. Nakangiti siya na para bang naaliw pa yata sa nakikitang pagkabalisa sa mukha ko.

“Don’t think about what happened last night okay!”

Tumango na lang ako bilang sagot na mag kasamang paglunok.

“Sasamahan na lang kita mamaya matapos tayong magpapababa ng kinain.” Sabay hila sa akin sa paupo sa sofa sa may sala.

Napapasunod na lang ako. Parang tinatangay na sa kung saan ang isipan ko dahil sa kaiisip talaga sa mga nangyari kagabi.

“S-sorry talaga.” Mahinang sabi ko pa na hindi talaga ako makaget over sa mga nalaman ko.

Narinig ko ang bahagya niyang pagtawa. At inilapit pa ang mukha sa akin kaya naman napaliyad ako para lang makalayo sa kanya.

“And you know what you said ng hindi kita sinagot sa mga sinabi mo?” Na sinamahan pa ng pilyong ngiti sa mga labi.

Mabilis na itinakip ko ang mga palad ko sa mukha ko dahil bigla akong nakaramdam ng pag iinit doon.

“No!.” Sabay iling ng sunod sunod. “Ayaw ko ng malaman. N-nakakahiya.” Sagot ko na mas tinawanan lamang ako.

“Hahaha! Pero gusto kong sabihin sayo.”

“S-sabing h-huwag na lang. No.” At ang kamay kong nakatakip sa mukha ko ay itinakip ko sa tainga ko na kung sakali mang magkwento siya tungkol doon ay hindi ko basta maririnig.

Pero… hinawakan lamang niya ang mga kamay ko at tinanggal iyon sa tainga ko.

“Sabi mo na! Be my boyfriend. Answer me. Hindi ako matutulog kong hindi mo ako sasagutin.” Tatawa tawa pa siya habang nagsasalita.

“Ahhhhhh. T-tama na. Ayaw ko ng marinig.” Tudo na ang pag iling ko. Mariing ipinikit pa ang mga mata ko.

“Hahaha! Hahaha. So cute my little fox.” Sabay patong na naman ang kamay sa ulo ko. “So I said yes. Kaya kagabi. Boyfriend mo na daw ako. At ngayon..”

“No! No!. Lasing lamang ako kagabi. Hindi totoo ang mga pinagsasabi ko.”

“Hahaha!! Oo na. Oo na.” At inipit pa talaga ang mukha ko para pigilan ako sa pag iling. “Mahihilo ko kapag hindi mo itinigil ang pag iling mo.”

“P-pero..”

“Sige na.. hindi ko na ipapaalala sayo. Kaya itigil mo na iyan.” Sabi pa niya pero may kasamang talagang tawa.

“Tinatawanan mo ako.”

“Hindi ko lang mapigilan baby. Hahaha.”

“Hmmp. Nakakainis ka. Alam mo namang lasing ako kagabi. Tapos tatawanan mo ako ngayon dahil sa mga sinabi ko sayo.”

“Hahaha! Okay! Okay! Hindi na nga ako tatawa.” Sabi niya pero nakangiti siya at halatang pinipigilan ang matawa.

“Then… huwag kang ngumiti.” Hindi ko na tuloy mapigilang sitahin siya.

“Hahaha!” At mas ginulo pa niya ang buhok ko. Tanging pag iwas na lang sa ulo ko ang ginawa ko dahil doon niya ibinuhos ang pagtawa niya.

“Tama na! Hindi ko na nga sinuklay ng maayos iyan kanina eh.” Pigil ko sa kamay niya.

Nagpapigil naman siya pero tamang nagtama na naman ang paningin namin. Agad akong nagbawi ng tingin saka ako umusad ng upo palayo sa kanya.

Nakakailang. Kaya muli akong napayuko.

“Sige na nga. Titigil na ako. Umiral na naman ang pagkamahiyain mo.” Sabi niya sa akin at umusad naman ng upo palapit sa akin. Hindi ko na lang iyon pinansin. Hinayaan ko na lamang.

“Basta, huwag na huwag na huwag kang iinum sa labas na hindi ako ang kasama mo.” Napalingon ako ng magsalita siya makalipas ng isang dekadang katahimik.

Mabilis na pagtango ang naging sagot ko.

Hanggang sa naramdaman ko na lang ang kamay niya sa balikat ko na kanina ay nakasampay sa sandalan ng kinauupuan namin.

Hindi na siya nagsalita. Hindi na din ako gumalaw para alisin iyon sa balikat ko. Hinayaan na lang basta huwag na niyang ipaalala ang mga sinabi ko kagabi.

=

“Iyan lang ba ang bibilhin mo?” Tanong niya sa akin ng makalabas kami ng bookstore.

Nagpalipas na lang kasi kami ng halos isang oras sa bahay at heto na kami ngayon. Nasa mall at sinamahan nga akong bumili ng mga kakailanganin ko pa sa pag aaral ko.

Kumpleto na din naman ang gamit ko. Hindi pa man nagsisimula noon ang pasukan ay binilhan na niya ako ng laptop. Iba lang ang dinadala ko sa school at iba ang ipina install niya na PC sa loob ng silid ko.

“Sabi ko naman kasi sayo. Kaunti lang ang bibilhin ko pero nagpumilit ka parin.”

“Sabi ko din naman sayo na bibili din tayo ng mga iba mo pang gamit diba.”

“Eh! Ano pa ba ang kulang sa mga gamit ko?” tanong ko sa kanya.

“Tulad nun.“sabay turo ng Jewerly shop.

“Huh! At ano naman ang bibilhin ko diyan?”

“Halika na nga. Bibili tayo ng kwentas mo. Bilis.” Kinuha niya ang hawak kong paper bag bago ako hinawakan sa pulsuhan ko at hinila.

Gusto ko pa sanang tumanggi pero nakapasok na kami sa Jewrly shop na agad na sinalubong ng mga sales lady.

Agad akong pumuwesto sa likod niya dahil wala naman akong alam na isasagot sa mga ito kung ano nga ba ang bibilhin namin.

“Gusto ko ng kwentas para sa kanya.”

“This way sir.” Sabi naman ng isa at nagpatiunan ng maglakad kaya naman napasunod na lang kami.

Nanunuod na lang ako sa kanya habang tinignan isa isa ang mga kwentas na ipinakita sa kanya ng saleslady.

“Ito ang gusto ko.”

Napatingin na lang din ako sa itinuro niya.

“Gusto mo ba iyan?” Tanong pa niya sa akin. “Huwag mo ng iisipin ang halaga. Basta gusto ko ito para sayo.” Sabi pa niya.

Napasimangot ako. Tinanong pa kung gusto ko kung wala naman akong karapatang tumanggi.

Hindi naman ako sa mismong necklace nakatingin. Kundi sa nakasulat doon.

Alam ko naman costumized lang iyon pero para naring siya mismo ang nagsasabi nun dahil iyon mismo ang pinili niya.

“Right Away sir.” Sagot naman ng saleslady.

“Isusuot ko na sa kanya.” Sabi niya ng maglakad ang saleslady patungo sa counter dala ang kwentas. “Just take the box.” Dagdag pa niya dito.

Inilapit naman sa kanya ang hawak na maliit na box para kunin niya ang kwentas.

“Turn around baby.” Utos niya sa akin. Hindi pa man ako nakakakilos para sundin ang sinabi niya ay hinawakan na niya ako sa braso at siya na mismo ang nagpatalikod sa akin.

Awtomatikong umangat naman ang kamay ko na hawakan ang pendant ng kwentas habang isinusuot niya iyon sa akin.

“T-thank you.“halos pabulong na sabi ko dahil  parang may bumara sa lalamunan ko.

Hindi ko tuloy alam kung paano ba maipapakita ang galak ko dahil sa binili niyang kwentas.

“Your welcome baby. Bagay na bagay sayo.” Sabi niya ng mapaharap ako at siya namang humawak sa pendant.

Tumango na lamang ako. At ang gustong gusto ko sa gawain niya ay ang hahalikan niya ako sa nuo. Na isa sa mas lalong nakapagpahulog ng loob ko sa kanya.

PH3 #20: Wayde

Typos and grammaticall error ahead!!

¤

Perth at the multimedia

¤

Wayde POV:

“ Ikaw ang guardian ni Perth.“ Halata na hindi makapaniwala ito ng makita ako at niyaya itong kumain sa labas. Sinadya kong abangan ito sa harapan ng dorm nito para lang makausap.

“Yeah! Order what you like.” Sabay turo ng menu sa harapan nito.

Tumango naman ito pero hindi nakaiwas sa akin ang pasulyap sulyap.

“Hindi ko po alam kung bakit pero alam kong may mahalaga kayong sasabihin sa akin kaya niyo ako niyaya dito. Hindi po kasi ako mapakali kaya tatanungin ko na po.” Saad niya na mahigpit na hinawakan ang menu.

“Well, lets straight to the point kung naguguluhan ka din kung bakit kita niyaya dito.” Sertusong tumingin ako dito. “But let me ask you one question.”

“Sige po.”

“Are you into men?”

“Hu.” Halatang nagulat ito sa tanong ko. Napakamot pa ito ng ulo at bahagya lang ang ngiti sa labi. “Sa totoo lang po, hindi po. But….”

Doon nangunot ang nuo ko. But???????

Ibig sabihin may posibilidad na nagkakagusto na siya.

“Pero nakilala mo si Perth? Tama ba ang hinala ko?” Pinangunahan ko na ito. Dahil halata naman na iyon din ang kahulugan ng sinabi niya.

“Pasensya na po. Magiging totoo na lang din ako sa sarili ko total kayo na din ang nagbukas ng usapan. And yes, I like Perth.”

“Then… simulan mo ng pigilan ang nararamdaman mo dahil wala din iyang patutunguhan. Nasa pangangalaga ko si Perth at ayaw ko na madi-distract siya sa pag aaral niya kung may balak kang ligawan siya.”

“Pero hindi ko naman gugustuhin na maapektuhan ang pag aaral niya.”

“Yeah! But like what I’ve said. Forget what you feel for him dahil hindi ko i-to-tolerate iyan.”

“Pero..”

“Basta gawin mo ang sinasabi ko. Hindi ako mapagmandong tao pero pagdating sa kanya ay gagawin ko.”

Hindi na ito nakapagsalita pa.

“Pero mayroon akong ipapagawa sayo. Hahayaan kitang maging malapit sa kanya. Maging kaibigan mo siya basta huwag kang lalagpas sa bagay na iyon, sa isang kundisyon.”

“Ho.”

“Tignan mo siya para sa akin. Ikaw ang magiging mata ko para sa kanya. Huwag mo siyang hahayaang mabully ng iba.”

“Bakit po ako kung alam niyo ng may gusto ako sa kanya.”

“Simple lang. Dahil alam ko naman na susundin mo ang gusto ko. At hindi lamang iyon. Ako na bahala sa pag aaral mo hanggang sa makapagtapos ka. Sagot ko na ang lahat ng gastusin mo para hindi na pro-problemahin iyan ng mga magulang mo. At magbibigay din ako ng source of income para sa kanila. Sapat na siguro iyang kapalit ng ipinapagawa ko sayo.”

“Hindi ko alam kung matutuwa po ba ako. Pero sa sinabi niyo ay napakalaking bagay na iyan para sa aming mga mahihirap. I like Perth. And I really do. Pero gaya nga ng sabi niyo na hindi niyo itotolerate iyan. I will accept it.”

“Good choice. At tingin ko naman hindi ako nagkamali sa pagpili sayo. Dahil mas pinili mo ang pag aaral mo kaysa sa pairalin ang nararamdaman mo.” Seryusong sabi ko dito. Nakikita ko naman na hindi ito mahirap makiusapan. Dahil sa pagpili niya at ipinapakita lang niya na mas mahalaga ang makapagtapos ng pag aaral kaysa sa nararamdaman niya kay Perth.

Ngayon mapapanatag na ako na hindi niya maagaw si Perth sa akin.

“Opo! Salamat din po sa offer.” At bahagya itong yumuko.

“Thats a deal. Ipapaayos ko na bukas na bukas din ang mga papel para sa pag aaral mo. Buwanan na darating ang allawance mo. And also about sa income ng mga magulang mo.”

“Isang karangalan ang makilala ko kayo. Pero huwag niyo po sanang masamahin. Pero gusto ko po sanang malaman kung bakit ganito na lang ang gingawa niyong sakripisyo para kay Perth?” Seryuso nitong tanong. Nakipagsukatan din ito ng tingin sa akin.

“It’s a long story.” Sagot ko dito. “But I can make it short.”

“Makikinig po ako.”

“Minsan na niyang tinangkang kitilin ang buhay niya dahil hindi siya matanggap ng iba kung ano siya. That he is gay. At ako ang nagligtas sa kanya at umahon sa pagkakalugmok niya. At ngayon, hindi ko na hahayaang maulit iyon. Kaya ko ito ginagawa.”

Tumango ito. “Salamat po sa kaunting impormasyon. Sige po, makakaasa kayo na ako ang magiging mata niyo para sa kanya. At muli, maraming salamat po sa pag alok niyo sa akin ng napakalaking oportunidad na makapagtapos ako ng pag aaral.”

“Yeah! At kung darating ang araw na makapagtapos ka. Bukas ang kompanya ko para tanggapin ka.”

“Salamat.” May kalakasan na pasasalamat nitong muli.

“Okay! I think malinaw na ang usapan natin.”

Tumango ulit ito.

“This is my calling card. Tawagan mo ako kapag may problema sa kanya o may mang bubully sa kanya na hindi mo kayang i handle at ako na ang gagawa ng hakbang.”

“Yes sir.”

“Good.” Tumayo na ako. “You can order your meal now. This is my restaurant and you can eat all you can.”

“Salamat po ulit.”

“No problem. And looking forward sa pagbabantay mo sa kanya.” Kaway sa kamay ko ang ginawa ko para makapag paalam dito. Sinabihan na din ang isang waiter na asikasuhin ito.

Ngayon, solve na ang isang problema ko. Hindi na ako mag aalalang maagaw siya ng iba hanggang sa makapagtapos siya.

¤¤¤

¤¤¤

Nakangiting napasandal ako sa hamba ng pintuan sa silid niya habang nakamasid lang ako sa kanya.

Dumeretso ako dito pagkauwi ko galing sa pakikipag usap kay Travis.

Nakaharap siya sa computer at abala sa kung ano ang inaaral niya.

Nakikita ko ang pagpuporsigi niya sa pag aaral and I’m happy to see him like this. Iyong wala siyang ibang i aalalang problema maliban lang sa mga aralin niya.

Nagsimula na akong naglakad. Iyong lakad na hindi siya makakrinig ng yabag.

“Busy?” Bulong ko ng makalapit na ako sa kanya. At gaya ng inaasahan ko ay nagulat siya at agad na napatingala sa akin.

At dahil sa isinandal ko ang mga kamay ko sa lamesa ng computer niya ay halos magdikit na ang mukha namin dahil nakayuko ako sa kanya ngayon.

“Eh! O-oo. Sinasagutan ko lang ang module ko sa math.” Nagbawi siya ng tingin pero bago pa siya makaiwas ay dumampi na ang labi ko sa nuo niya.

“May maitutulong ba ako?”

“Wala naman. Madali lang ito. Kaya kong sugutan.” Sagot niya at muling itinuon ang paningin sa ginagawa.

Hindi ako umalis sa pwesto ko bagkus mas inilapit ko pa ang mukha ko habang sinabayan na siyang tignan ang inaaral.

“Late ka yatang umuwi ngayon?” Kuway narinig kong tanong niya na bahagyang lumingon pero agad ding nagbawi ng tingin.

“May tinapos lamang akong problema.”

“Problema sa kompanya?”

“No! Problema ko sa isang tao na balak agawin ang taong mahalaga sa akin.” Seryusong sagot ko na nakapagpalingon na sa kanya.

Bahagyang lumiyad siya paatras para hindi magdikit ang mga mukha namin.

Hindi naman siya nagsalita. Napatitig lang siya sa akin ng ilang sigundo bago muling humarap sa computer niya.

“Kumain ka na ba?” Tanong ko ng bigla siyang natahimik.

“H-hindi pa. Tinatapos ko lang ito.”

“Diba sabi ko sayo na unahin mo ang pagkain kaysa diyan. Halika na. Kumain na muna tayo. Gutom na din ako.”

Nakialam na ako sa pagtipa ng computer niya para i save ang ginagawa niya saka ko iyon pinatay.

“Come on.” Hawak ang kamay niya at hinila na siya patayo.

“Lagi mo na lang akong hinihila. Nakakapaglakad naman ako ng maayos eh.” Reklamo niya pero hindi naman hinila ang kamay niyang hawak ko at sumunod naman sa akin.

“Yeah! Ang bagal mo kasing maglakad.”

“Hmmp! Bakit ba? Porket mahahaba ang mga paa mo.”

“Hahaha! Kaya nga! Nagmumukha ka talagang baby kapag magkatabi tayo.” Natatawang sabi ko pa. At ang paghawak ko sa kanya ay naging akbay. Ipinatong pa ang kamay ko sa ulo niya. “Look, hanggang balikat lamang kita.”

“Oo na! Matanggkad ka na. Pinagkaitan lang ako ng tangkad nilalait mo na ang height ko.”

“Hindi ko naman nilalait ang height mo baby. Nagsasabi lamang ako ng totoo.”

“Parang ganun na din iyon. Huwag mo na lang sabihin dahil matagal ko ng alam. Saka! Tatangkad pa ako. 19 pa lang ako no!.”

“Pero mas prefer ko na ang tangkad mo ngayon baby. Kaya huwag ka ng tumangkad okay.”

“Huh!.”

Natawa ako sa ekspresyon ng mukha niya. Bahagyang napanganga na tumingala sa akin.

“Nevermind. Bilisan na lang natin. Gutom na ako.” At mas binilisan ang hakbang ko habang nakaakbay parin ako sa kanya.

Damn! Kung hindi ako makapagpigil ay baka siniil ko na siya ng halik ng makita ko ang labi niyang tila nag aanyaya na halikan ko.

“Sandali. Sandali.” Pero napapahakbang na din siya ng mas doble pa sa bilis ng ginawa ko para lang makasabay sa akin.

Kahit sa ganitong paraan lamang ay mapalapit siya sa akin ng tuluyan. Uunti untiin ko ang pagpapakita ng motibo sa kanya hanggang sa makaramdam na din siya ng tulad ng aking nararamdaman.

¤¤¤

¤¤¤

“Bagong movie iyan ni Thor.” Nakangiti na naman siya. “Nag download ako kanina sa netfex at ngayon pwede na siyang panuurin online.”

At pinag aksayahan pa talaga niya ng oras ang pagda-download ng movie ng actor na iyon. Paano ko ba matatanggal sa ibat ibang site ang movie nito para hindi na niya ma search iyon.

“Bakit ka nakasimangot?” At tinanong pa talaga niya. Napapansin ko kasi na kakaiba ang sigla niya sa tuwing nakakapanuod siya ng movie na si Chris Hemsworth ang bida. Kapansin panasin tuloy at hindi maitatago na ang laki ng pagkagusto niya dito at iyon ang kinaiinisan ko.

“Look at me.” Sabi ko at inipit ko pa talaga ang pisngi niya gamit ang dalawang kamay ko para tumingin sa akin.

“Eh! Bakit?”

“Sinong mas gwapo sa amin ng bida na iyan.” Sabay turo sa TV.

Lilingon sana siya pero hindi ko hinayaang malingon niya iyon.

“Naman! Bakit mo ba ikinukumpara ang sarili mo sa kanya?” Tanong naman niya at pilit na inililingon ang mukha doon.

“

Sa akin ka tumingin tapos sabihin mo.“

“Oo na! Hindi ko pa naman nakikita iyan sa personal kaya di ko masasabi na mas gwapo siya sayo. Kaya ang sagot ko. Mas gwapo ka sa kanya.”

“Sigurado ka?”

“Oo nga.”

“Good. Basta mas may dating ako sa kanya.”

“Oo nga. Para kang bata na ikukumpara mo pa ang sarili mo sa artista.” Napalabi siya at muling ibinalik ang paningin sa pinapanuod na kasisimula pa lang.

Pero hindi ako kumbinsado da sagot niya dahil nandoon na naman ang pag ka excite sa mga mata niya ng makita ang hinahangaan niya.

Gusto ko tuloy patayin ang TV para di na siya makapanuod.

“Iba na lang ang panuurin natin.” Mungkahi ko sa kanya at akma kong ililipat iyon ng agawin niya ang remote sa akin.

“Eh! Ako ang naunang nag open ng TV. Kaya ako ang masusunod.”

“Perth.” Pinanlakihan ko siya ng mata pero hindi niya iyon pinansin. Itinago pa niya ang remote sa loob ng damit niya at muling itinuon ang paningin sa pinapanuod.

Pero.. napangiti din ako habang pinagmamasdan siya.

Sige na nga. Bahala siyang manuod. Basta pagmamasdan ko na lamang siya.

“Ay! Sandali.” Nagulat pa siya ng bigla ko siyang hatakin at pinahiga ko siya. Pinaunan sa lap ko.

“Ayan. Mas ma eenjoy mo ang manuod.” Sabi ko.

Parang may gusto pa yata siyang sabihin sa paraan ng tingin niya sa akin pero hindi na din nagsalita. Hindi din naman siya umalis sa pagkakaunan sa hita ko. Tumagilid na siya at umayos ng pagkakahiga para makapanuod na.

Ako naman ay pasuklay suklay na lang ang mga daliri ko sa buhok niya.

“Nextweek pala. May awting ang department namin.” Ilang sandaling katahimikan ang namayani ng muli siyang magsalita.

“Awting? Anong klasing awting? Kailangan ba iyan sa major niyo?

“Hindi naman related sa major namin pero dahil daw sa maganda ang lahat ng grado namin ay natuwa ang prof. namin kaya magpapa awting siya.”

“May ganun na ba ngayon?” Kunot ang nuo ko. Kami nga noong nag aaral kami saka lang mag papaawting ang mga guro kapag end of the school year na. Pero sa kanila. Halos nasa kalagitnaan pa lang sila ng 1st sem. Pero nagpapaawting na.

Social din ang professor nila.

“Pero okay lang naman kahit hindi na ako magpunta. Dito na lang ako.”

Napatitig ako sa kanya. Hindi naman sa ayaw ko na lumayo siya lalo na at hindi ako kasama pero hindi ko naman siya pagkakaitan ng kalayaang sumama sapa awting ng prof. nila.

“Just go.” Sagot ko na lang. Sasabihan ko na lang si Travis na bantayan siya nitong mabuti. O di kaya pwede na lang akong sumama. Mag i sponsor ako ng pwedeng dalhin at kakailanganin nila para may dahilan ako para makasama.

Oo! Ganun na nga ang gagawin ko.

“Sino ba ang professor niyo.” Tanong ko sa kanya para malaman ko at makausap ko ito.

“Si Prof. Fullente. Pero alam mo. Parang nakita ko ma siya noon. Hindi ko lang maalala kung kailan at saan.”

“Okay! Huwag mo ng pagkaisipin iyon. Basta mag ingat ka sa tuwing malalayo ka.”

Tumango siya. Muling ibinalik ang paningin sa pinapanuod. Mag iisip na lang ako ng paraan kung paano ako makakasama sa kanila.

¤¤¤

¤¤¤

Kunot ang nuo kong nakatingin sa professor nila Perth ng hapong iyon ng sadyain ko para makausap.

“Tama nga ang hinala ko na minsan ko ng nakita ang isa sa estudyante ko noon.” Nakangiti nitong sabi habang nakatingin sa akin.

Kilala niya ako pero hindi ko naman maalala kung saan ko ito nakita?

“Permember. At the beach.” Sabi nito na mas nakapagpakunot ng nuo ko at biglang nag flash sa utak ko ang gabing may nakaniig ako.

Hindi man magandang tignan pero tinignan ko ito mula ulo hanggang paa.

Ito ba ang babaeng iyon noon. Na ang maharot at malanding babae na naghahanap ng panandaliang ligaya noon at ang prof. na nasa harapan ko, kagalang galang tignan at hindi nakikitaan ng mga ganung ugali sa una namin noong nagkita.

“Yeah! You look defferent kaya hindi ko maalala.” Sagot ko dito dahil iyon naman ang totoo.

“Iyon ang other side ko sa labas ng eakwelahan. At hindi naman iyon masama kapag walang sa estudyante ko ang makakaalam diba. At nagtuturo ako ayon sa profession ko bilang guro kapag oras ng trabaho ko.”

“Hindi na sa akin mahalaga iyon.” Balewala kong sabi dito dahil hindi naman ako interesado.

“Okay! So anong atin Mr. Anderson?” Pormal na tanong na nito sa akin. Hindi ito nagpakita ng kahit na anong ugali niya noon ngayon kundi puro kapormalan lang.

“Nasabi kasi sa akin ni Perth na magpapa awting ka dahil sa magaganda ang ipinapakita nila sa pag aaral nila.”

“Yes, para naman mas ganahan silang mag aral pa at mawala kahit papaano ang pag ka stress nila sa mga aralin nila. So? At ano ang guto mong puntuhin patungkol doon?”

“Hindi sanay na mapalayo si Perth kapag hindi ako kasama. Kaya narito ako para mag provide ng kakailanganin niyo para sa awting na iyan. Mag i-sponsor ako ng mga gamit para may dahilan ako para makasama.”

“Well, your idea are not bad. Hindi ko tatanggihan iyan Mr. Anderson.” Agad naman nitong sang ayon. “Ilan sa mga estuyante ko ay hindi kayang magprovide na kanya kanyang mga tent.” Panimula nito.

Kaya naman nakinig na lang ako sa mga sinabi niya. At ang pagpro-provide ng tent ang  hiningi nitong tulong sa akin. Simpleng bagay lang kaya naman agad akong sumang ayon.

“39 lahat ng estuyante ko. At suggest ko na lang na dalawa na lang ang matutulog sa isang tent.”

“No problem. Ako na din ang bahala sa buss na sasakyan nila. Mag pro-provide na din ako ng mga pagkaing pwedeng dalhin para sa lahat.”

Naging maayos naman ang pag uusap namin hanggang sa magpaalam na ako dito.

Pero hindi din talaga nawawala ang ugali nito noon sa beach dahil sa huling paalam ko dito ay humawak ito sa kamay ko para pigilan.

“Outside the university. You can call me kung kailangan mo ng magpapainit ng gabi mo.”

“Salamat na lang. Pero hindi na iyon mauulit pa. Maybe you can find someone who is willing to spend night with you.” Sagot ko dito at tuluyan na akong umalis.

Maganda naman ang pakikipag usap niya kanina at propesyonal na propesyonal ang dating. Pero…

“Hayst! Kung dati ng makati… hindi na iyan mababago.” Sa loob loob ko.

Pero hindi na ako uulit pa. Dahil naghihintay ako sa tamang panahon para sa kanya.

“My baby Perth. Daddy loves you.”

PH3 #21: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

Hindi ako makapag focus sa pagtulong sa pagtatayo namin ng tent dahil sa hindi ko maiwasang hindi mapasulyap sa kanya

Naabutan na namin siya dito mismo sa camping site sa tabing dagat at nasabi ni Prof. Fullente ng pagdating namin na siya ang nag-sponsor sa mga tent namin ngayon kaya siya nandito para personal na tignan ang mga iyon.

Ilan din sa mga iba naming kailangan para sa pananatili dito ng tatlong araw ay siya ang nag provide kaya tuwang tuwa ang mga ka klase ko dahil hindi sila mapapagastos lalo na ang mga katulad ko na walang kapera pera at maeenjoy na nila ang awting namin.

“Kanina ka pa napapatingin sa akin? May problema ka ba?” Tanong niya ng tumigil sa ginagawa.

“Huh! W-wala.”

“Hindi mo ba gusto na nandito ako ngayon?”

“H-hindi naman sa ganun. Kasi naiisip ko kanina bago ako umalis hindi man lang ako nakapag paalam sayo. Pero.. n-nandito ka naman pala.” Sagot ko sa kanya. Totoo din naman iyon sa isa sa dahilan ko.

Gusto ko pa sanang magpaalam sa kanya kanina pero sinabi ni Nay Pau na maaga siyang umalis. At ngayon…

“Yeah! Hindi kasi ako mapakali na mawawala ka ng tatlong araw. Okay lang sana kung nasa school lang kayo pero malayo naman ito kaya gumawa na ako ng paraan para makasama.”

“Hindi mo naman kailangang gawin ito eh.

“Alam ko. Pero hindi mo ba nakikita na tuwang tuwa ang mga ka klase mo dahil hindi na sila gumastos.”

“Pero…” hindi ko naman alam ang sasabihin ko. Kaya naman hindi ko na lang itinuloy ang gusto ko sanang sabihin.

Ipinagpatuloy ko na lamang ang ginagawa ko para sa pagtulong sa kanya sa pagtayo ng tent.

“Bilisan mo na diyan. Para matapos na itong Tent mo. Tapos tulungan mo naman ako sa pagtayo ng tent ko.”

Tumango na lamang ako.

Tig isa kami ng Tent at ang iba ay dalawahan na.

Mabilis na namin iyong natapos at kahit ang tent niya ay napadali na din namin naitayo.

“Dito lang ako sa Tent ko habang naghihintay ako na matapos ang ilan sa mga group activity niyo kung meron man.”

“Naabala ka pa tuloy ulit.”

“Okay lang iyan. Atleast tanaw ka lang ng mga mata ko.” Na sinamahan ng ngiti.

“Perth, nagpatawag si Prof. Fullente.” Napalingon kami kay Travis na siyang nagsalita.

“Sige..sunod na lamang ako. Sige huh! Maiwan na lang muna kita dito.”

Tumango siya bilang sagot kaya naman kumilos na ako para sumunod kay Travis.

=

“Ang bait talaga ng guardian mo.” Pabulong na sabi sa akin ni Travis habang nakikinig kami sa sinasabi sa amin ni prof. Fullente.

“Oo, mabait talaga siya. He always provide anything I need.”

“Everything that make you happy.”

“Huh!” Napatingin ako dito. Kunot ang nuo.

“Wala. Pero nakakainggit ka na may nagpapahalaga sayo kahit hindi mo naman kadugo.”

“Wala ka naman dapat kainggitan dahil siya na lang ang pamilyang itinuturing ko sa ngayon.”

Pumatong ang kamay nito sa balikat ko at tinapik.

“And he is enough, I think.”

Kibit balikat na lang ako. Muling ibinalik ang pansin lay prof. Fullente na nagsazabi ngayon ng mga pwede naming gamin.

“Walang lalayo sa inyo ng 100 meters away from here. At kung nais niyo mang mag explore sa paligid dapat niyo munang sabihin sa akin para alam ko ang bawat galaw at pupuntahan niyo.”

“Yes, prof.” sabay sabay naming sagot dito.

“Good. Ayaw kong may mapahamak sa inyo habang nasa kasama niyo ako dahil kargo ko ang bawat isa sa inyo. Nilinaw ko na sa inyo na ang awting nating ito ay para naman marelax ang mga utak niyo kahit papaano.”

“Thank you prof.”

“Your welcome. At inaasahan ko na matapos ang awting natin ay ipagpapatuloy niyo parin ang magandang nasimulan niyo sa inyong pag aaral.”

“Yes prof. We promise.”

“Don’t make any promise. Just do it dahil para sa sarili niyo din ang pag aaral niyo.”

“Yes prof.”

“Good. Okay! Go back to your tent at ipagpatuloy niyo na ang paglalatag ng tent niyo.”

“Yes prof.” Mabilis na nagsikilos ang mga ka klase ko at nagsibalik na sa naudlot na ginagawa.

Hindi ko naabutan si Wayde sa tent. At hindi ko siya makita malapit lang sa tent namin.

“At saan naman siya nagpunta?” Tanong ko sa sarili ko. Kibit balikat din ako dahil hindi ko naman din masasagot iyon kung hindi ko siya hahanapin.

“Baka naghanap ng signal.” Sa loob loob ko. “Dahil tumawag ang secretary niya.” Dagdag ko pa.

Inabala ko na lang ang sarili ko sa pag aayos ng gamit ko sa loob ng Tent bago ko tinignan ang Tent niya. Nakapagitna lang ang gamit niya sa higaan niya kaya naman nangahas na akong pakialaman iyon at ayusin. Inilagay sa gilid iyon.

Napakagaan ng pakiramdam na nasa paligid lamang siya at nandito siya para sa akin.

Parang gusto ko na tuloy isipin na ginagawa niya ito dahil gusto niya ako. At umaasa nga na sana totoo ang mga naiisip ko. Na magkakagusto siya sa akin.

“Coz I love you.” Naibulong ko na lamang habang inaayos pa ang gamit niya.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“Thank you Karen.”

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga bago ko ibinaba ng tuluyan ang phone ko matapos makipag usap sa Secretary ko.

Ang daming trabaho na naiwan dahil sa pagsama ko kay Perth ngayon.

Masyado na ba akong nag aalala sa kanya ngayon at ayaw kong mawala siya sa paningin ko ng mahabang oras at nagagawa ko na ngayong ipagpalit ang trabaho ko dahil sa kanya.

Well….

Isa na namang buntong hininga ang pinakawalan ko bago ako nagpasyang bumalik sa Tent ko.

Medyo napalayo ako doon dahil naghanap ako ng malakas na signal para maayos ang pakikipag usap ko kay Karen.

“Thank you Mr. Anderson.”

“Oh.” Natigil ako dahil sa nakasalubong ko ang prof. nila. “One thank you is enough Prof. Fullente.”

“Yeah! But can’t you see how my student happy? Dahil napakalaking tulong ang pag pro-provide mo ng Tent at ilang mga kailangan nila sa awting na ito.”

Naglakad ito palapit sa akin.

Iniwas ko ang kamay ko ng tangka akong hawakan.

“Your so aloof now, loverboy.” Sa ilang sandali ay nagbago ang kapormalan nito at nabahiran na ng isang pilyong ngiti.

Tinignan pa ako mula ulo hanggang….

Nevermind.

“You didn’t cum that time. May problema ka ba diyan? I can help you. There is no one here except us.”

“Behave your self Prof. Fullente. Hindi ako sumama rito para mapagbigyan iyang init ng katawan mo.”

“Oooh! I know that you are here for your little brother.”

“Alam mo naman pala prof. Fullente. Kaya sana malinaw na sa iyo ang bagay na iyan. So, excuse me. I have to go.”

“Nah! Not that fast Loverboy. Just once. Just only one. Let me try it again. And I will make you cum.”

“Be professional prof. Fullente. Hindi iyan ang tamang gawain ng isang professor na kagaya mo.”

“Your right! But..” lumapit pa siya sa akin. Ang isang kamay ay dumapo sa dibdib ko na nagsimulang maglakbay pababa hanggang sa dumapo iyon sa gitna ko. “I will let you cum Loverboy. Just give me a chance.” Pabulong pa na sabi nito habang nagsimula ng humaplos, pumipisil iyon sa akin.

“Enough prof. Fullente.” May diin sa boses ko at pinigilan ko ang kamay niya. Inilayo ko na din ang mukha ko sa kanya ng tangka niya akong halikan. “I told you to behave prof. Fullente. You cant seduce me this time.” Iwinaksi ko ang kamay niyang hawak ko.

Tinapik ko pa siya sa pisngi bago ko siya tuluyang nilagpasan.

“Have a good day.” Malakas na sabi ko pa na hindi na ako nag abalang lumingon pa. “What a slutty professor.” Naibulong ko pa habang naglalakad ng pabalik sa karamihan.

=

Nakamasid lamang ako sa kanila ngayon habang masayang nagtatampisaw na sa dagat. Ang iba ay naglalaro ng volleyball, naglalaro sa buhanginan.

At siya ngayon ay namumulot ng kung ano sa buhangin habang binabaybay ang tabing dagat.

Gusto ko siyang samahan pero hinayaan ko na lang siya. Ayaw kong pakialaman ang gusto niyang gawin ngayon. Hindi naman ako nandito para bubuntot buntot sa kanya kung saan man niya gustong pumunta. Narito lamang ako para siguraduhing ligtas siya.

Nagpakawala na naman ako ng buntong hininga. As if naman hahayaan siyang mapahamak ng prof. nila kahit ganun ang ugali nun at ang apat na life guard na kasama namin.

“Anong napulot mo?” Tanong ko na sa kanya na palapit na pala siya sa akin.

“I found something.“nakangiting sagot niya ng makalapit.

“Where? A lot of shells.” Tanong ko pa na halos mapuno yata ng shell ang damit niya na ginawang lagayan.

“No! I just took a picture. Wait! Ilalagay ko lang ito sa tent ko. Tapos puntahan natin.”

“Okay! Hurry up.”

Naging mabilis ang hakbang niya pabalik sa tent na tanay naman sa kinauupuan ko.

“Come on.” Hinila niya pa ako na parang hindi na makapaghintay.

“What is it?”

“Just follow me.” Sagot niya at nagpatuloy sa paglalakad hanggang sa tumigil na siya. “Look at this.”

“Oh! A note in a bottle.”

“Yeah! And I think someone leave it here for a purpose.”

“Hmmm. I don’t think so.” Sabi ko at tinginan na din iyon. “The bottle is old.”

“Eh! Pano mo naman nasabing luma na iyan. Natabunan nga ng buhangin diba.”

“Oo nga. Hindi mo ba nakikita na may lumot na sa sa takip nito. Look at this. Sabay turo ng takip na kahoy ng bote

“Oo nga ano. Pero ang linaw ng nakasulat sa loob.”

“Yeah! LOVE IS ENOUGH.” napangiti ako ng basahin ko iyon saka ako tumingin sa kanya.

Yes, love is enough. Love him now is enough for me to stand beside him now. Kaya ko mas ipinagpapalit ang oras na makasama siya ngayon sa mga ttabaho ko.

“I will take it. Can I?” tanong pa niya na para bang nasa palagid lang ang nag iwan ng bote.

“Maybe you can. Wala namang ibang nandito maliban sa atin.”

“Okay!” Kinuha niya bote mula sa akin. “Balik na tayo.”

Tumango ako. Nauna na siyang naglakad sa akin. Tinitignan ang boteng hawak habang naglalakad.

“Baka gusto mong tignan ang dinadaanan mo baby.” Paalala ko sa kanya.

Napansin ko ang pagtango niya. Ni hinfi inabalang sumagot sa akin dahil natuon talaga ang pansin niya sa bote.

“Ano kaya ang kwento ng taong nag iwan nito doon.” Tanong pa niya at bahagyang sumulyap sa akin.

“Hindi mo din masasabi na doon mismo iniwan iyan. Marahil tinangay iyan ng alon ng dagat at napadpad dito.” Sagot ko at umagapay na ako sa paglalakad sa kanya.

“Uhmm.”

“Hindi din ako sigurado. Pero sabi ng iba, naglalagay sila sa bote ng mga mensahi na hindi nila masabi ang saluubin nila sa iba o sa mga taong mahal nila.”

“Ganun ba iyon?”

“Sa tingin ko oo. Maybe not. At ang iba din. Ginagawa na nilang paraan iyan para maipasating naman sa KANYA.” Sabay taas ng hintuturo ko sa langit. “Ang mga hiling nila na gustong matupad. Iyong tipong hihingi sila ng tulong para tulungan sila na tuparin ang mga pangarap nila na nahihirapan silang abutin.” Paliwanag ko sa kanya na kahit naman ako ay hindi ako sigurado doon.

“Ahhh! Parang gusto ko ding subukan.”

“Pwede din. But you need to keep it with your own. Dapat wala kang pagsasabihan ng isusulat mo sa bote.”

Tumango na naman siya. May ngiti pa sa labi na muling ibinaling ang tingin sa bote.

“You look happy.”

“Yes. Dahil nauunti unti kong natutupad ang pangarap ko dahil sa tulong mo.”

“And I’m happy to hear that baby.” Ipinatong ko ang kamay ko sa ulo niya and stroked his hair again.

“Hey! Perth, come. Play with us.“narinig naming tawag na sa kanya ni Travis na naglalaro ng volleyball.

“Bilisan na natin.” Aya na niya at nilakihan na nga ang hakbang niya. Ipinunta na muna niya ang boteng napulot sa Tent niya bago bumalik at nakipaglaro na sa mga ka klase niya.

¤¤¤

PERTH POV;

¤¤

G abi na at nagkumpulan kami paikot sa ginawa naming bofire. Sinamahan ng tugtugin na pumailanlan sa kapaligiran at ang ilan sa amin ay nagpasyang sumunod sa tugtog at magsayaw.

Abala na din ang iba sa paglalaro ng spin the bottle para sa katuwaan.

“Tara sumali tayo sa spin the bottle.” Aya sa akin ni Travis. Tatanggi sana ako pero huli na ng hilain niya ako palapit sa mga ka klase namin na nagkakatuwaan na.

Hindi kasi ako mapakali ng makita kong hinila sa kung saang madilim na bahagi ni Prof. Fullente si Wayde.

“Okay ka lang?” Tanong sa akin ni Travis ng hindi nagtagal at napansin na yata ang pagkabalisa ko.

“O-okay lang ako.”

“Sigurado ka? Para ka kasing balisa. May dinaramdam ka ba?”

“No! W-wala.” Sinabayan ng pag iling.

Napatingin na lang ako sa kamay ko na mahigpit niyang hinawakan.

“Isa akong kaibigan? Alam kong may bumabagabag sayo.”

Napalunok ako na napatitig sa kanya.

“Come on. Tell me.” Hinila pa niya ako palayo sa mga ka klase namin at umupo sa isang tabi na kaming dalawa lamang.

“K-kasi. N-nakita ko si Prof. at Wayde na n-nagtungo doon sa bahaging iyon.“sabay turo sa kadiliman.”

“Sure ka?” Na hindi nakaligtas sa akin ang pagkunot ng ulo nito. “Nasa isip mo ba na baka…..”

“N-no! N-no!. H-hindi iyon ang ibig kong sabihin.”

“Hindi naman siguro.” Kuway sabi nito at tumingin ulit sa bahaging itinuro ko. “Tingin ko naman na hindi magagawa iyon ni Sir Wayde lalo na at nasa paligid ka lamang.”

“A-anong ibig mong sabihin?”

“Wala. Ang ibig kong sabihin. Hindi naman siguro gagawa sina Prof. At Wayde dito ng kababalaghan lalo na at nandito tayo na posebleng makakita sa kanila.”

Mabagal na gumalaw ang ulo ko para tumango. Hindi ko naman naiisip iyon pero nakaramdam ako ng pananakit ng dibdib dahil nakita ko silang magkasama. At hindi ko dapat maramdaman ang ganito lalo na at wala naman akong karapatan. Saka hindi dapat.

“Come on! Kung gusto mo. Sundan natin sila.”

“No.” Pigil ko dito ng tumayo na ito at hilain na din ako palayo.

“Para makita natin na mali ang naiisip natin.”

“H-hindi na kailangan. M-may tiwala ako k-kay Wayde.” Sagot ko dito pero may nagtutulak din sa akin na sundan nga ito kanina pa.

“Sigurado ka?”

“O-oo.”

“Ikaw ang bahala. Tara na. Makisali na lang tayo sa laro nila.”

“M-mauna ka na. S-susunod na lang ako.” Sagot ko. Nawalan na kasi ako ng gana dahil sa nakita ko. Balak ko pa nga sanang magtapon ng bote sa dagat ngayon pero….

“Sige. Sumunod ka huh!.”

“Oo.” Tumango ako. Ang tingin ko na lang ang isinunod ko kay Travis na ngayon ay bumalik na sa kumpulan ng mga ka klase namin.

Nagpalipas pa ako ng ilang mga minuto. Hindi ko alam kung ano ang dapat ko pang gawin. Ipagwalang bahala na lang ba iyon at makisali sa mga ka klase ko sa kasiyahan?

Ewan ko.

Bahala na.

Tumayo ako. Nakapagpasya na akong sundan sina Wayde. Hindi ko naman dapat ito gagawin pero hindi ako mapakali.

And dilim talaga. Wala akong makita. Wala kasing buwan at tanging mga bituin lang sa kalaingatan ang mayroon.

Sa kapangahasan kong pagsunod kay Wayde ay hindi ko na napansin na napalayo na ako.

Bigla tuloy akong nahintakutan kaya naman mabilis ang naging hakbang kong pabalik.

Pero natigilan ako dahil sa narinig ko.

“Ugh! Uhmm loverboy. Fuck me more.”

Hindi ko man alam kung saang bahagi iyon galing ay hindi ako pwedeng magkamali. Boses iyon ni Prof. Fullente.

“Uhmmm. Ahhhhhh. Harder.”

Sunod sunod ang paglunok ko.

Hindi ko naisip na sa kainosentehan at kabaitang ipinapakita sa amin ni Prof. ay kaya pala nitong gumawa ng ganito sa publikong lugar.

Hindi ba nito naisip na….

Wait.. natigilan ako sa pag iisip ko. Dahil si Wayde ang kasama niya kanina. Hindi kaya…..

Si Wayde ang…..

“No!.” Tigagal ako sa naisip ko. Bigla akong nakaramdam ng paninikip ng dibdib ko. Kaya bago pa man ako makarinig ng maraming ungol ay mabilis na ang naging paglayo ko at bumalik na sa mga kasama ko.

Ang lakad ko ay naging pagtakbo kaya naman hindi ko na napansin ang taong nakabunguan ko na naging dahilan para matumba ako sa buhanginan.

“Hey! Are you okay? Where have you been? Hinanap kita sa mga kaklase mo pero wala ka.”

Napatingala ako ng marinig ko ang boses niya.

“Wayde.” Sambit ko sa pangalan niya bago ako lumingon sa pinanggalingan ko.

Si Wayde ang nasa harapan ko. Si Wayde.

“Okay ka lang. Come on.” Sabay lahad ng kamay sa akin.

Agad ko iyong tinanggap. Ng makatayo ako ay hindi ko na napigilan ang sarili ko na yumakap sa kanya.

“Hey! Whats wrong with you baby?”

Umiling ako ng sunod sunod.

Hindi ko dapat siya pinag isipan ng hindi maganda. He is here. At hindi siya ang kasama ni Prof. Fullente.

“Okay! Next time. Huwag kang lalayo sa mga ka klase mo ng wala kang kasama. Gabi pa naman ngayon. Baka mawala ka.”

“O‐oo.” Mahinang sagot ko.

Masuyong paghaplos ng palad niya sa likod ko.

“Halika na. Gusto mo pa bang makipaglaro sa mga ka klase mo o bumalik na tayo sa tent?”

“B-balik na lang tayo sa Tent.”

“Sige. Tara na.”

Nakaakbay siya sa akin. Hindi naman kami kita ng mga ka klase ko dahil malayo pa kami sa kanila kaya hindi na ako nag abalang tanggalin ang kamay niya sa balikat ko.

Wala na akong naging imik hanggang sa makabalik na kami mg tuluyan.

ANNOUNCEMENT

Here we go!!

YuChenXi

Is here!

Hindi ito update.

SKL..

Alam niyo ba na nakakatuwa at nakakagaan sa pakiramdam na maraming tumatangkilik sa kwento kahit aminado naman ako na hindi kagandahan at higit sa lahat hindi pulido. Ang daming error. Ang daming wrong grammar pero hindi kayo nagsasawang basahin parin at hinihintay niyo ang mga update ko.

Napakalaking bagay na iyan sa akin. At isa iyan sa nag i incourage sa akin na mag update araw araw kahit na ang dami kong trabaho. Kasi ang kasiyahan niyang mabasa ang update ko ay siya na ding nakakapagbigay ng kasiyahan sa akin.

Oo! At ipinagpapasalamat ko iyan lahat sa inyon na walang sawang sumusuporta sa mga kwento ko.

Ay!!! Ang dami ko ng nasabi. Nagdrama pa ako.

Straight to the point na nga tayo.

Ganito yan!

Napapansin ko kasi na ang daming gustong mauna sa vote, sa comment. Well hindi ko na isasali ang read kasi minsan kapag nakadraft kasi at nabasa ko. Counted na iyon sa read eh. So thats it!!!!!

Nakapag isip isip ako. Hindi man kalakihan pero sana makapagbigay iyan ng tulong sa inyo o makapagpagaan naman ng loob niyo na kahit man lang sa kaunting bagay ay mapalitan ko ang pagtangkilik niyo sa kwento ko.

At iyon ay ang palaro ko.

Oo! Tama kayo ng nabasa.

Gusto kong magpalaro. Iyong laro na gugustuhin niyong mauna sa vote at mauna sa comment.

Ganito lang kasimple ang mikanismo ng laro.

Sa susunod na mga update ko ay ililista ko ang mga naunang nagcomment at naunang vote hanggang sa matapos ang dalawang kwento ko. At iyon ay ang kwento nina

Wayde❤Perth

At

Vienn❤Vience

At kapag natapos ko na ang kwento ko. Doon ko na bibilangin ang mga pangalan ng mga nauna sa lahat. At ang may pinakamaraming bilang sa mga iyon ay iyon ang mananalo.

Well. May dalawang buwan pa naman! Siguro sa dalawang buwan na iyon ay matatapos ko na ang kwento nila

SKL ulit.

Malapit na kasi ako umuwi at sa nov. Na iyon pero wala pa exact date. At ang sa pag uwi ko ibibigay ang Premyo ng mga nanalo.

Mga!! Oo! Mga!! Dahil tatlo ang kukunin kong mananalo sa palaro ko. At ang ang premyo ay.

1st prize: 150 load

2nd prize: 100 load

3rd prize: 70 load.

At kukuha din ako ng 10 consolation prize na mananalo ng 20 load each.

Mag P-PM ako sa mga nanalo kapag tapos na ang kwento ko.

Humihingi din ako sa pasensya minsan sa mga nag cocomment na hindi ko mareplayan. Gaya ng sabi ko busy ako at maraming trabaho. Paminsan minsan lang nakakapagreply. At sana maintindihan niyo.

So! Ngayon hindi ko hihingin ang comment niyo dito. Pero parang gusto ko ding malaman kung sino ang gustong mag IN sa palaro ko.

Okay guys. Iyan lamang po!

And again! Ty po sa lahat ng pag suporta niyo!!

Love lots.

❤❤❤❤❤

PH3 #22: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

SLIGHTLY R-18

😁😁😁

PATNUBAY NG MGA MAGULANG ANG KAILANGAN

KUNG TAONG MAPANGHUSGA KA! HUWAG MO NG BASAHIN AT LAKTAWAN  MO NA LANG!

😂😂😂

¤¤¤

WAYDE

¤¤¤

“PERTH? What are tou doing here.” Tanong ko na siya pala ang nagbubukas ng tent ko na ang inakala ko ay ang prof. nila.

Gusto ko na ngang umuwi para hindi na makalapit ang babaeng iyon sa akin. At kanina. Hinila na naman niya ako at naghubad pa sa harapan ko pero iniwan ko na lamang siya.

Hindi ba nakakaintindi ang isang iyon na hindi na ako nagpapadala sa tukso.

“C-can I sleep h-here.”

“Of course baby. Come here. Come.” Saka ako bumangon at umusad sa higaan. I switch the light on. “May problema ka ba?”

Umiling lang siya bago nahiga patalikod sa akin.

“Are you afraid? What was happen to you a while ago?”

Unti unti itong lumingon at bumaling ng higa paharap sa akin.

“N-no!. N-nothing?”

“Okay! Hindi ko na tatanungin kong anong nangyari sayo kanina.” Masuyong dumapo ang kamay ko sa ulo niya at sinuklay ang buhok gamit ang daliri ko. “Matulog ka na. Para may lakas kang makisali sa laro niyo bukas ng mga ka klase mo.”

Tumango siya bago pumikit.

Isang ngiti ang gumuhit sa labi ko bago ako kumilos para mahiga na sa tabi niya. Muli niyang iminulat ang mata ng maingat na inangat ko ang ulo niya at ipinaunan sa braso ko.

“Sleep now.” At padamping hinalikan siya sa nuo pero tumingala lamang siya.

“W-wayde.”

“Hmm? Is there something you want to tell me?”

“C-can I be honest to you?”

“Honest? What for?”

“I-i h-heard prof. Fullente.”

“Then?“bahagya akong lumayo sa kanya para tumingin sa kanya ng deretso.

“K-kasi. I-i s-saw her. N-nakita ko siya na h-hinila ka niya doon. S-sa kung s-saan kita nabangga kanina.”

“You saw me and prof. Fullente? Then? You followed us?”

Tumango siya. Binawi ang tingin sa akin at umayos ng higa. Tumingin sa bubong ng tent.

“S-sorry.”

“Why you say sorry? Look at me. Come on.” Hinawakan ko siya sabalikat para muling paharapin sa akin.

“K-kasi.. a-akala ko. I-ikaw ang kasama niya. I h-heard her moan.” Napayuko pa siya. Tinakpan ang mukha ng mga palad niya?

Napangiti ako. Saka ko inalis ang kamay niya sa pagkakatakip sa mukha niya. Hawak ang baba niya para mapatingin siya sa akin.

“And?”

“P-pinag isipan kita ng h-hindi maganda. Na.. na a-akala ko i-ikaw ang kasama niya. Do dirty things in public.”

Pinakawalan ko ang naipong hangin sa baga ko. Humaplos ang kamay ko sa pisngi niya.

“I really do such a thing like that before.” totoong sabi ko dito. “At hindi ko iyan ipagkakaila but everything can change.”

“S-sorry.”

“Shhh. Don’t feel sorry.”

Tumango ulit siya bago kumilos at yumakap sa akin.

Nabigla pa akp dahil sa hindi ko inaasahang pagyakap niya sa akin.

Napalunok ako. Hindi ko tuloy alam ang ikikilos ko. Nag dadalawang isip kung iyayakap ko din ba ang mga kamay ko sa kanya o hahayaan ko na lamang siya.

Pero.. kusang kumilos ang mga kamay ko. And I hugged him back. Hug him tight.

“S-sleep now. D’dont move.” Bulong ko na lang sa kanya ng maramadaman kong gusto niyang i angat ang mukha sa pagkakasubsub sa dibdib ko.

Sunod sunod ang ginawa kong paglunok dahil nakaramdam ako ng kakaiba habang yakap ko siya.

Damn!

Hindi ko akalain na ganito ang epekto niya sa katawan ko. I reacted so fast. Ano ang gagawin ko? Baka hindi ako makapagpigil.

Damn it.

“W-wayde? Are you okay?” Tanong niya at pilit na tumingala sa akin. Napalunok na naman ako ng sa labi niya ako unang napatingin.

“Not now. This is not right.” Mga salitang lumabas sa bibig ko. Pero bago pa man masunod ang gusto ng utak ko ay nauna ng kumilos ang katawan ko.

Ang kamay ko ay humawak sa pisngi niya.

“Baby.”

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Baby.” Napalunok ako ng makita kong palapit na mukha niya sa akin.

Hindi ako makakilos. Para akong nahihipnotismo habang nakatitig ako sa mga labi niya.

“W-wayde.” Mahinang sambit ko sa pangalan niya hanggang sa tuluyang lumapat ang labi niya sa labi ko. Kusang pumikit ang mga mata ko ng maramdaman kong kumilos ang labi niya. Sucking my lower lips. “Uhmm.”

“Baby.” Paos na boses ng pakawalan ang labi ko na agad ding humalik sa akin.

Mapaghanap. Naglulumikot ang dila niya na pilit na nagsusumiksik sa loob ng bibig ko.

Hanggang sa tuluyang maghiwalay ang pagkakapinid ng labi ko at nakapasok na ang dila niya sa bibig ko.

Napasinghap ako. Tinakasan ng mahinang ungol dahil sa kakaibang pakiramdam ng halik niya sa akin.

Gusto kong tumugon sa halik niya. Pero hindi ko alam kung papaano.

“Uhmmm.” And moaned again. Nakakaliyo sa pakiramdam. Napakagaling niyang humalik na nakakapagpawala ng katinuan sa pag iisip.

“Uhm.. baby.” Narinig ko mula sa kanya. Hanggang sa ginagaya ko na ang paggalaw ng labi niya. Ang dila ko na halos hindi ko alam kung paano iyon igalaw. Until he is lightly sucking my tounge that make me moan again.

“Baby. Your making me crazy.” Paos na boses na sabi niya bago siya kumilos. Inalis ang pagkakaunan ko sa braso niya and top me.

Napasinghap ako ng maramdaman ko ang bahagyang bigat niya na naidagan sa akin.

Our lips parted in a split of second. He is staring at me. Caressing my cheeks.

Halos hindi ko maikurap ang mga mata ko na nakatitig sa kanya.

Wala akong alam na sasabihin sa kanya pero.. kusang kumilos ang mga kamay ko para iyakap sa leeg niya at hinila siya.

Bahala na kung saan kami dadalhin sa kapusukan ko. Basta ang mahalaga ay ang nangyayari ngayon.

At sa paglapat ulit ng labi niya sa akin ay siya namang pag kapatay ng ilaw sa loob ng tent niya.

And now. Sharing a hot ang passionate kiss.

“Uhmm.” Mahinang ungol ang pinakawalan ko at napapasinghap dahil para akong kakapusin ng hangin sa baga sa matagal na pagkakaugpong ng labi namin.

Ang isang palad niya ay naramdaman ko ng humahaplos sa katawan ko. Dumadama na nakapasok na sa loob ng damit ko. And..

“Uhmmmm.” Muli akong napasinghap ng maramdaman ko ang pagpisil niya sa isa sa nipple ko.

Nilaro ng daliri niya na nakapagbigay ng kakaibang kiliti na agad na kumalat sa katawan ko.

“Uhmmm.” Isa na namang impit na ungol ang pinakawalan ko lalo na ng maglakbay ang labi niya sa may tainga ko. Licking and sucking.

Kakaiba ang kiliting dulot ng paggalaw ng labi at dila niya sa may tainga ko. Naglalakbay sa may leeg patungo sa kabilang tainga. Sa leeg, sa may balikat.

“Ugh.”

“Baby. S-so sweet.” Narinig kong saad niya sa mahinang boses habang patuloy sa paglalakbay ang labi niya. Ang kamay niya sa katawan ko. Humahaplos, dumadama.

Hindi ko mapigilang hindi mapaarko ang likod ko. Mapaliyad. Mapapikit. Magpakawala ng mahinang ungol. Binalot na ng tuluyan ang sistema ko ng kiliting naglalakbay ng bawat himaymay sa katawan ko.

“Uhm.. w-wayde.” Ang pagkakahawak ko sa leeg niya ay lumipat sa paghawak ko sa buhok niya.

Ayaw mo man sanang mapasabunot sa kanya pero parang doon ko gustong kunin ang lakas ko na tuluyang nakapangpahina dahil sa sensasyong dala ng mga halik niya. Ng bawat haplos niya.

“Baby.”

Namalayan ko na lamang na nakalihis na ang damit ko at sakop na ng bibig niya ang isa sa ituktok ng dibdib ko. Nilalaro ng dila niya. Sucking it na nakakapagpanginig ng katawan ko.

Ito ang una lahat para sa akin. Ang unang halik ko na galing sa kanya.

“W-wayde.” Natigilan din ako ng bigla siyang natigilan at napatingin sa aninong palapit sa tent namin.

“Shhhh. Don’t make a noise.” Buling niya at mabilis na umayos ng higa sa tabi ko.

Napalunok ako. Hindi ko tuloy alam ang ikikilos ko dahil sa nangyari.

“Perth. Are you okay?” Narinig kong tanong ng nasa labas.

Si Travis.

“I heard something strange.” Sabi pa nito. Bigla tuloy akong nakaramdam ng pag iinit ng mukha ko.

I heard him chuckle kaya napatingala ako sa kanya.

Hindi ko makita ng malinaw ang mukha niya dahil madilim.

Magsasalita sana ako para sitahin siya kung bakit siya natatawa pero hindi ko na nagawa ng ipaunan na naman niya ako sa braso niya at niyakap ng mahigpit.

“Just this one will do.” Bulong niya. “Don’t answer it. Hindi naman niya bubuksan ang tent mo at hindi malalamang nandito ka sa tent ko.”

“Ehhh.”

“Shhh. Sleep now. We can talk about it tomorrow.” Bulong niya. Humawak siya sa pisngi ko at padamping hinalikan ako sa labi.

Napalunok na naman ako. Hindi na ako nagsalita. Hinayaan ko na lamang. Kusang kumilos na din ang kamay ko at tumugon na lang ng yakap sa kanya.

Wala na kaming naging imikan. Tanging ang pagtibok na lang ng puso niya ang naririnig ko kasabay ng mga huni ng ibat ibang insikto na naririnig sa gabi ang bumalot sa paligid.

Hanggang sa tuluyan na akong nakatulog na kulong ng mga yakap niya.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“Wake up baby.” Mahinang tapik sa pisngi niya ang ginawa ko para magising siya. Ayaw ko man sana siyang gisingin pero malapit ng lumiwanag ang paligid at ayaw kong makita ng mga ka klase niya na lalabas siya sa Tent ko.

Wala naman akong pakialam kung ano ang sabihin ng mga ka klase niya sa amin. Ang makita nilang magkasama kami sa iisang Tent ay wala iyong kaso sa akin. Pero ayaw kong masira ang reputasyon niya at pag isipan siya ng mga ito ng hindi maganda.

“Hmmm.” Gumalaw siya pero hindi nagising.

Nailing na napangiti na lang ako ng pagmasdan ko siya. Hindi masyadong malinaw ang imahe niya pero nakatatak na sa akin ang amo ng kanyang mukha habang natutulog na ilang beses ko ng napagmamasdan.

“My baby.” Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya. Dinama ang kalambutan ng labi niya gamit ang daliri ko.

Muli na namang nag init ang katawan ko ng maalala ko ang nangyari sa amin kagabi. Hindi man natuloy pero kakaiba ang naging dating sa akin. Ang bilis mag react ng katawan ko ngayong nasa tabi ko lamang siya.

Kung hindi siguro kay Travis ay baka nabigyan ng katuparan ang nasimulan at pinagsaluhan namin kagabi.

Maybe! Hindi man iyong ang tamang oras pero pwede din ngayon ko ituloy iyon.

“Your making me crazy baby.” Bulong ko pa at hindi mo na napigilan ang sarili ko na muli siyang halikan.

Dampi lang sana pero hindi ko napigilan ang sarili ko na laliman ang halik ko sa kanya dahilan para magising siya.

“W-wayde.” Nanlaki ang mga mata niya pero hindi naman niya ako itinulak.

“Halik ko lang pala ang makaka pagpagising sayo baby.” Bulong ko sa kanya. Muling dinampian ng halik ang labi niya ng paulit ulit.

“W-wait. A-anong oras na.”

“Quarter to five, baby. But we can make it quick if you allow me.” Bulong ko na nadarang na naman ako sa padampi damping halik ko sa labi niya.

“Uhmp.”

And yes. I kissed him again. Iyong halik na mapangahas.

And damn! I cant stop myself kissing him.

“Uhmm. W-wayde. Someone might hear us again.” Saad niya at bahagya niya akong itinulak ng pumaibabaw ako sa kanya.

“Then, lets do it quietly.” Sagot ko at muli ko siyang siniil ng halik.

Hindi ko din sigurado na hindi kami makagawa ng ingay pero hindi ko na yata kayang pigilan ang sarili ko.

Muli ko siyang hinalikan. Iyong halik na hindi niya kayang tanggihan. And yes. Tinugon niya ang halik ko kaya naman mas nasilaban ang init na bumalot sa katawan ko.

Hindi naman ako nagmamadali pero gusto kong mabigyan ng katuparan ang sinimulan namin kagabi.

“Uhmm. W-wayde. Uhmm.” Ang mga ungol na pinipigilan niya.

“Yes baby. Uhmm.” At muling siniil ng nag aalab na halik. Sucking his lower lips. Entering his mouth and exploring inside using my tounge are so damn fucking made me feel so hot. “Baby. Your so sweet.” Bulong ko ng pakawalan ko ang labi niya.

Nangahas na din ang mga kamay ko at mabilis na inalis ang damit niya. Wala akong nakuhang pagtutol mula sa kanya kaya nagpatuloy ako sa ginagawa.

And again. I suck his nipple. Playing the other one using my finger.

They are so tiny but kinda sweet.

“Baby. Uhm.” Mga katagang tanging lumalabas sa bibig ko.

Umarko ang katawan niya. Ang isang kamay niya ay itinakip mismo sa bibig niya para mapigilan ang pag ungol niya.

Ayaw ko man sanang madaliin. Pero kulang ang oras namin. Inaalala ko parin ang posibilidad na may makarinig sa amin.

“I will make it up to you later baby.” Bulong ko sa kanya at muli ko siyang hinalikan. Mas naging mapangahas na ang mag kamay ko. Mabilis ang naging kilos ko para tuluyang alisin ang natitirang saplot niya sa katawan.

Dumadama. Humahaplos. Naglalakbay hanggang sa tuluyang matagpuan ng daliri ko ang itinatago niya.

“Baby.” Bulong ko. I wet my finger using my saliva at sinubukang ipasok ang daliri ko doon.

“Ugh.” Napakapit siya ng mahigpit sa leeg ko. “W-wayde. N-no.” Mahinang boses na pigil niya sa akin. Pero wala naman akong naramdamang pagtulak sa kanya para pigilan ako sa nasimulan ko na.

“Yes baby. Babawi na lang ako sa susunod.” Paos na boses na sagot ko sa kanya. Hindi ko na inabalang tanggalin ang damit ko. Basta ko na lang ibinaba ang suot kong short at inilabas ang pagkalalaki ko na kanina pa nakahandang manalakay.

Alanganin din ako at bahagyang tumigil. Hindi dahil sa nagdadalawang isip ako kundi.. ang daliri ko na naglulumikot sa butas niya ay halos hindi ko maibaon. Paano na lang kaya ang akin na….

“Baby…” napalunok ako. Maybe it can hurt him but.. I can’t back out now. Gusto kong alamin kung ano ang pakiramdam na nasa loob niya ako.

“W-wayde. Ugh.” muli siyang napakislot ng hugutin ko ang daliri ko doon.

Inayos ko siya ng higa. Bahagyang itinaas ang balakang niya para pumantay sa akin at mabigyan ko ng daan ang pagpasok ko sa kanya. Isinampay ko ang mga paa niya sa braso ko.

Gamit ang laway ko ulit ay binasa ko ang buong laki ko para dumulas iyon at madaling makapasok.

Pero hindi pala ganun kadali iyon.

“Ugh! N-no. N-no.”

Hindi ako gumalaw ng maipasok ko na ang dulo ng akin.

Damn! Nakapasikip niya. Halos hindi ako makapasok sa kanya.

“Uhmp. N-no.” napasinghap pa siya ng muli akong kumilos. Hindi ko man siya maaninag ang mukha niya ay alam kung nahihirapan siya.

Yumuko ako at hinalikan siya. Hinaplos ang pisngi niya at tama ako ng hinala ko. May luhang tumulo sa mga mata niya ng maramdaman ko na basa ang gilid ng mata niya.

“Shhh. Its okay. Its okay baby.” Bulong ko pa at muli siyang hinalikan.

Ni hindi na niya matugunan ang halik ko ng muli akong gumalaw para tuluyang maisakatuparan ang pagpasok ko pero nakagat niya ang labi ko.

“It’s h-hurt. N-no.” Mahinang saad niya at garalgal ang boses.

“S-sorry baby. Hindi ko gustong saktan ka. Promise. I will make it up to you later. Promise.”

“Ugh.” At muling humigpit ang pagkakayapos niya sa leeg ko ng muli akong kumulos na para bang doon niya gustong ibaling ang sakit na nararamdaman niya sa pagpasok ko.

“I’m coming in baby. Okay. Just bear it for a couple of secong baby.” Masuyong bulong ko sa kanya bago ko muling sinubukang gumalaw.

At sa pagkakataong ito ay hindi na ako tumigil pa kahit na ramdam ko ang sakit ng pagpasok ko dahil sa pagyapos niya sa leeg ko.

Mahigpit iyon. At parang masasakal pa ako gaya ng pagkakasakal ng pagkalalaki ko sa kanya.

“Baby. Your so tight. Uhmm.” At tama ako. Kakaiba ang sikip niya na sumasakal sa buong laki ko na ngayon ay tuluyan ko ng naipasok ng buong buo.

“Baby. Uhmm. So tight.” At para akong mababaliw kung hindi ako kikilos. Gusto kong maramdaman ang laki ko na labas masok sa kanya kaya naman sinimulan ko ng igalaw ang balakang ko.

Damn! This is so good to be true. He is so amazing. So tight.

“Uhmm. Ohhh.” Impit na ungol niya. Kaya naman muli ko siyang hinalikan. Napapanganga siya sa tuwing babaon ang pagkalalaki ko sa kanya kaya hindi niya magawang tumugon sa mga halik ko.

Then.. a moment past by na nilalasap ko ang sarap na nagpapabalik sa kanya. Ang impit na ungol niya na pumainlanlan sa loob ng tent ko ay siyang tuluyang nakapagparamdam sa akin ng kakaibang sarap.

“Baby. Uhmm. So sweet. Uhmmm.”

“Oohh..uhmmm..ohhhh. ammmmp.”

Hindi ko akalain na ganito kasarap ang angkinin siya. Ang sarap sa pakiramdam ang init na bumabalot sa buong laki ko habang nagpapabalik balik ako sa likod niya.

Ang sarap. Walang kapantay na sarap na ayaw kong matapos. Ayaw kong tapusin.

“Uhmm.”

“Yes baby. Your so tight.” Bulong ko sa kanya na patuloy ang paggalaw ng balakang ko sa kanya.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

P arang mawawalan ako ng hangin sa baga sa sakit na nararamdaman ko sa bahaging iyon ng katawan ko kung saan nakabaon ang buong laki niya.

He is so big na siyang humihiwa sa balat ko dahilan para makaramdam pa ako ng hapdi.

Tinakasan ako ng mga luha sa mga mata. Dahil hindi ko yata kaya pang indain ang hapdi doon. Ang sakit na paulit ulit na humihiwa sa akin.

Hindi ko akalain na ganito pala kasakit ang pasukan doon. Na palaging tumatakbo sa utak ko kung ano ba ang pakiramdam.

Ngayon… alam ko na. Na para bang ayaw ko ng maulit pa.

Pero… naramdaman ko na nagugustuhan niya ang pagpasok sa akin. Ang paglabas masok niya.

“Baby.” Mga kataga na halos iyon lamang ang lumalabas sa bibig niya na may kasamang mabining ungol. “So tight. Uhmm. So sweet.” And he is kissing me again na hindi ko matugunan ng maayos dahil napapanganga na lamang ako kapag babaon ang buong laki niya.

At iba ang laki niya. Napakalaki niya na parang hindi siya kakasya pero..

“Uhmmmp.” Napasinghap akong muli. Napakagat labi para hindi ako mapaungol ng malakas.

“Yes baby. Uhmm.” At patuloy lamang siya sa paglabas masok sa akin. Hanggang sa maramdaman ko na na unti unting nahalinhinan ng kakaibang kiliti ang bawat pag labas masok niya sa akin.

Hapdi na may kiliti.

This is weird. Kahit nakakaramdam ako ng hapdi ay may kaakibat na kiliting kasama. And yes. Unti unting nasanay akong nasanay sa buong laki niya. Hanggang sa tuluyan ko ng hindi maramdaman ang hapdi at mas pumailanlan ang kiliti na dulot ng bawat galaw niya.

“Ahhhh.” napasinghap akong muli. Tuluyan ng nabalot ng kakaibang init ang katawan ko sa kakaobang sarap na dulot ng pag angkin niya sa akin. “Uhmm.” Ang kamay ko na mahigpit na nakahawak sa leeg niya ay unti unti kong niluwangan. Hanggang sa  nagsimula na ding kumilos para humaplos sa likod niya. Napapabaon na lang ang kuko doon sa tuwing sasagaran niya ang pagbaon.

Gusto kong humiyaw ng malakas hindi dahil nasasaktan ako kundi sa sarap na nararamdaman ko.

Ang sarap sa pakiramdam na ang kiliting kumalat sa buong pagkatao ko.

“Uhmmm.”

“Baby.” Bulong niya at mas binilisan ang paggalaw. Mas nadiinan ko ang pagkakabaon ng kuko sa likod niya.

“Uhmm.” Nilaro ko na din ang akin. Isinabay sa bawat galaw niya. Hanggang sa makaramdam na ako na parang gusto ng sumabog ang sarap na nararamdaman ko. “W-wayde. Uhmm. I- i.. uhmmm.” Inayos niya ang pagkakasampay ng paa ko sa braso niya at ipinagpatuloy ang paggalaw.

“Baby. Uhmm. Im cumming.” Saad niya at binilisan ang galaw. Mabilis na mabilis. “Uhmm. Ahh. Damn.. uhmmm. So good. Ahhh.” Mahina lamang iyon. Hanggang sa maramdaman ko na lang ang kakaibang init na kumalat sa loob ng katawan ko.

He cum inside me. A lot.

And I cum too. Na kumalat na sa kung saan sa katawan ko dahil sa sabik na naramdaman ko.

“Baby. Uhmm. Your so good.” Bulong niya bago ako hinalikan. Agad akong tumugon sa halik niya habang pilit parin na nagsusumiksik sa kaloob-looban ko ang buong laki niya.

Hindi ko man alam kung paano at ano at kung bakit ito nangyari ay saka ko na aalamin ang kasagutan. Dahil ang tanging nasa pusot isipan ko ngayon ay ang kakaibang sarap na ipinalasap niya ng angkinin ako.

“Ugh.” Muli akong napasinghap ng igadan niya ang buong bigat sa akin. Habang nakasampay parin ang mga paa ko sa mga braso niya. Hingal na hingal siya.

“So sweet.” Paos na boses na bulong niya. Ibinaon ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko.

Hindi na ako kumilos pa. Ganun din naman siya. Pagkalipas pa ng ilang sandali at tuluyan kaming nabalot ng katahimikan at wala ng gustong magsalita.

=

“Hey! Perth. Perth.” Pitik ng mga daliri sa tapat ng mga mata ko ang nakapagpagising sa kamalayan ko habang nasa gitna kami ng kagubatan sa bahaging iyon ng isla ng magpasya kaming mag hiking.

Naiwan si Wayde sa pampang.

At ngayon siya na lang ang laman ng isipan ko at hindi na tuloy ako makapag fucos sa pamamaayal namin. Wala na din akong ganang kumuha ng larawan katulad ng ginagawa ng mga ka- klase ko.

Wala na kasi sa aming dalawa ang nagsalita pa at buksan ang paksa sa nangyari sa amin kaninang madaling araw.  Hindi ko naman kasi alam kung ano ang dapat sabihin kaya nanahimik na lang din ako.

Bahala na. Siguro sa pag uwi na lang namin ako magtatanong kong ano ang ibig sabihin ng namagitan sa amin.

“Kanina ka pa wala sa sarili mo? Nililipag ang utak mo sa kung saan.” Sabi pa ni Travis na sinabayan ng pagsiko sa akin. “Okay ka lang ba?”

“O-oo. Okay lang ako.” Mabilis na sagot ko. “Tara na. Nasaan na ba tayo?” Saka ko iginala ang paningin ko sa paligid. “Nasa gubat parin pala tayo.”

Naiiling na ipinatong ni Travis ang kamay sa akin. “Wala ka nga sa sarili mo.”

Kibit balikat na lamang ako. Nagpatuloy na lang kami sa pag lalakad at pilit na mag focus sa pag ha-hiking namin.

Hanggang sa hindi ko na namalayan na napahiwalay na pala ako kay Travis na tanging kaibigan ko sa mga ka klase ko.

“Come on. May ipapakita kami sayo.” Sabi ni Kent sabay hila sa akin.

“S-sandali. S-saan tayo pupunta?” Nakipaghilaan ako sa kamay ko para mabitawan ako pero itinulak lang ako ni Carol na kasama namin.

“Sumama ka na lang.” Nakangisi nitong sabi. Bigla tuloy akong kinabahan dahil doon. Hindi ko naman sila close kaya bakit nila ako isasama sa kung saan nila gusto pumunta.

Nanahimik na lamang ako. Sumunod na lamang ako sa kanila.

“Saan ba tayo pupunta?“muli ay tanong ko ng mapansin kong napapalayo na kami sa iba naming ka klase. Pero bago pa man ako makapagsalita ulit ay may kung anong bagay na ang tumama sa batok ko at nagdilim na ang paningin ko.

PH3 #23: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“ Salamat Karen. Just send me the original copy and I will sign it online.“

“Yes, sir. Right away.” Nagpaalam na ito sa akin at ilang minuto lang ay dumating na ang email para sa isang deal na kailangan kong aprobahan.

Parang hindi ko alintana ang mahaba habang basahin ko dahil ang gaan ng pakiramdam ko dahil sa kakaisip sa nangyari sa amin ni Perth kaninang madaling araw. And make me feel that I want him again.

Napapangiti na lang ako habang inaanalisa ang papeles sa file ko hanggang sa pirmahan ko na iyon at ipasa ulit kay Karen.

“Keep in touch, Karen. Just tell me what’s going on there.”

“Yes sir.”

Nagpaalam na ito sa akin. Kaya naman nagpasya na akong sundan sina Perth sa pag ha-hiking nila.

Sasama sana ako sa kanila kanina ng nakatanggap nga ako ng tawag kay Karen. At ngayon tapos na ang pag uusap namin ay kailangan ko na siyang sundan.

Pero bago pa man ako makapasok sa gubat para sundan sila ay nakatanggap ako ng tawag mula kay Travis.

“Sir. Anderson. Bumalik ba si Perth dyan?”

“What do you mean? Perth is not here. Susunod nga ako sa inyo ngayon.” Sagot ko dito na hindi ko napigilang pangunutan ng nuo. Bigla akong kinabahan kahit wala pa man itong nasasabi kung bakit nito tinatanong kung bumalik na si Perth.

“S-sir. Anderson kasi..”

“Damn it! Huwag mong sabihing nawawala siya.” Napasigaw ako ng wala sa oras. Hindi ko na pinatagal ang usapan namin at sinundan na sila. Hindi naman mahirap sundan ang kinaroroonan niya dahil may palatandaan naman na susundan sa pag hahiking sa loob ng gubat.

Mabilis na natunton ko sila at si Travis agad ang nilapitan ko.

“Where is he?” Halos pasigaw na tanong ko dito. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa magkabilang braso.

“S-sir. H-hinahanap po namin sila.”

“Sila?”

“Mr. Anderson. Baka pwede mong bitawan ang estudyante ko dahil sinasaktan mo na siya.” Si prof. Fullente na lumapit sa amin at inaalis ang kamay ko na nakahawak kay Travis. “And try to relax. Hindi natin kailangan ang galit mo ngayon sa pagkawala ng alaga mo. All we need is cooperation to find them.”

Marahas ang ginawa kong pagbitaw kay Travis at paglunok. Pagpapakawala ng marahas na paghinga.

“Them? Sino pa ang wala sa mga estudyante mo?” Tanong ko dito.

“Dalawa pa sa estudyante ko ang wala sa kanila.” Kampanteng sagot nito bago nilapitan ang lifeguard na kasama nila na incharge para sa pagha-hiking.

“Damn it.” Kuyom ang kamao ko at napasuntok sa isang puno na nasa kaliwa ko. “Hindi mo siya binabantayan para sa akin. Anong silbi ng usapan natin kung hindi mo magawa ng tama ang pagbabantay sa kanya.” Gigil na saad ko pa kay Travis.

“Pasensya na Sir Anderson. Hindi ko naman po alam na mapapalayo sila. Ang akala ko lang kasi ay nagkakaroon siya ng iba pang kaibigan kaya hinayaan ko siyang sumama kina Kent at Carol.”

Kuyom parin ang kamao ko na itinaas ko sa ere na parang gusto kong may pagbuntunan ng galit ko na may halong pag aalala ngayon kay Perth.

Damn it again. At saan naman sila napadpad sa lintik na malawak na gubat na ito.

Napansin ako ang muling paglapit sa amin ni Prof. Fullente pero bago pa tuluyang nakalapit ay may dalawang estudyante na sumisigaw palapit sa amin at humihingi ng tulong.

“Help. Help. Prof. Si Perth. S-si Perth.” Ang babae na takot na takot.

“Anong nangyari kay Perth? Nasaan siya?bakit hindi niyo siya kasama?” Sunod sunod na tanong ko dito at gaya ng ginawa ko kanina kay Travis ay mahigpit na hinawakan ko ito sa magkabilang braso. Wala akong pakialam kung madurog ang buto nito sa higpit ng hawak ko.

“Aray. B-bitawan mo ako.”

“Mr. Anderson.”

“Tell me.” Napasigaw pa ako ng malakas at hindi ko pinakinggan ang pagpipigil sa akin ni Prof. Fullente sa akin.

“S-i prof. S-si prof.. i-inutusan kami na. I-iwala si Perth. P-pero… h-hindi n-namin kilala ang l-lalaking bigla na lang pumalo sa kanya. D-dahil sa takot namin. Tumakbo na lang kami.” Ang kasama nitong lalaki ang sumagot sa tanong ko.

Marahas ang naging paglingon ko kay Prof. Fullente at patulak na binitawan ang babae.

“How dare you.” Nanginginig ang boses ko sa galit at walang babalang sinakal ko ito. “Sino ang nagbigay sayo ng karapatang gawan siya ng masama?”

“Sir Anderson. Tama na iyan.“pigil sa akin ni Travis pero mas hinigpitan ko ang pagkakasakal ko dito.

“Kaya ba kampanteng kampante ka na mahahanap siya dahil ikaw ang may pakana nito?”

“Ugh! B-bitawan m-mo a-ako. H-hindi k-ko p-planong s-saktan s-siya.” Hindi ko halos maintindihan ang sinabi nito. Nahihirapan siya sa paghinga at halos magkulay lila na ang labi nito at buong mukha.

“Sir. Mapapatay niyo si Prof.” Muli ay pigil sa akin ni Travis. Tumulong na din ang iba para pigilan ako at mabitawan ito.

“I will kill you.” Nanlalaki pa ang mga mata ko na nakatingin dito na halos pahagis na binitawan ko ito bago binalingan ang iba. “Bumalik na kayo. And I will deal with her.” Galit na utos ko sa mga ito na ang iba ay nagsibalik na sa labasan ng gubat.

Si Travis at ang dalawang lifeguard na kasama namin ang naiwan. Naiwan din ang lalaking kasama ng babae kanina.

“Now. Tell. Saan mo dinala si Perth?” Galit na muling binalingan ito. At mahigpit na hinawakan sa braso para mapatayo sa pagkakalugmok sa lupa.

“H-hindi ko a-alam.” Mahinang sagot nito. Hinahabol parin ang paghinga dahil sa pagkakasakal ko kanina. “Gusto ko lang naman siya iligaw. Pero hindi ko balak na saktan siya.”

“Huwag mo akong itulak na kitilan ka ng buhay ngayon. Saan mo siya dinala.” Galit na muling tanong ko na mas hinigpitan ang  pagkakahawak ko sa braso nito.

“I d-dont know. That is not a part of my plan.” Muli ay sagot niya.

“Ahhhh. Damn it woman.” Galit na sigaw ko at marahas na binitawan ko ulit ito. Binalingan ang dalawang lifeguard. “What are you waiting for. Find him.” Pagalit na utos ko din sa mga ito. Binalingan ko si Travis. Stay with this bitch. Don’t let her run ayaw.“ Saka ako tumalikod at sinundan kung saan galing kanina ang dalawang estuyante.

Habang tinatahak ko ang daan na iyon ay tumawag na ako ng tulong. Mabuti na lang at may signal sa loob ng gubat.

Sinubukan ko na ding tinawagan ang phone niya. Nag ri-ring lamang iyon at walang sumasagot. Hanggang sa marinig ko na mismo ang tunog ng cellphone niya.

“Perth.” Nanginginig ang kamay kong pinulot ang phone niya na natatabunan ng malagong damo. “Where are you?”

Hindi ako tumigil sa paggalugad ng gubat. Nakalayo na ako pero hindi ko parin siya mahanap.

Ilang minuto? Oras na ba ang ginugol ko sa paghahahanap sa kanya pero wala paring palatandaan kung nasaan siya hanggang sa dumating ang tulong.

“What happened?”

“Perth is missing.” Sagot ko dito.

“Ang alaga mo?”

Tumango ako. “No more question. Just help me find him.” Galit na sabi ko dito.

“Cuz. Relax. Hindi makakatulong ang galit mo sa paghahanap natin sa kanya.” Sabi naman nito sa kalmanteng tuno.

I know! I need to relax but how? Paano ako makakapagrelax kung si Perth mismo ang dahilan kung bakit ako ngayon hindi makapag relax.

“Mahahanap natin siya. Tinatanong na din ng mga kasama ko ang prof. nila at ang dalawang niyang ka-klase na kasama niya bago nawala.”

“Just find him as soon as possible.”

“Maliban ba sa prof. nila. Wala ka na bang ibang alam na nakagalit niya? O wala ka bang napansin na aaligid sa inyo?”

Umiling ako. Ang dami pa nitong tinanong.

“Kailangan ba sagutin ko lahat iyan. Damn it. Just find him. Ahhhhh.” Napasigaw pa ako at muling napasuntok sa puno. “Damn it. Damn it.” Gigil na gusto kong manakit dahil sa pag aalala ko kay Perth.

“I said relax, will you. Hindi iyan makakatulong.” Sita niya sa akin.

Lumipas pa ang halos isang oras. Lumabas na din kami ng gubat dahil wala ng bakas na nandoon pa si Perth.

“You made a very big mistake prof. Fullente. Hindi mo kilala ang taong ginawan mo ng masama.” Galit na muling pinilipit ko ang braso nito habang sinasabi iyon bago ko muling binitawan.

Nagtalaga na din si Vienn na harangan ang mga daan na posebleng labasan ng taong kumuha kay Perth.

Kung sino man iyon ay magbabayad siya.

=

“Lets go.” Mabilis na nagsisakay kami ng mga kotse namin ng tumawag ang isa sa nagbabantay sa check point na may kotseng hindi tumugil at basta na lang binangga ang barrier na inilagay nila.

At habang nakikipaghabulan kami sa kotseng iyon ay binalot ako ng kaba. Nag aalala ako na baga bumangga ang kotseng iyon. Paano kung mas mapahamak siya. Paano kung madisgrasya siya.

“Damn! Damn! Damn!.” Gigil na nakipag unahan ako sa paghahabol doon. Hindi ako mapakali. Hindi ko alam kung ano ang dapat isipin.

Hanggang sa mabawasan na ang pag aalala ko ng tumigil ang kotseng hinahabol namin dahil napalibutan na ng police mobile.

Hindi na din ako nakapag isip ng tama. Basta ko na lang tinakbo ang kotseng iyon ng matigilan ako. Bumaba ang driver ng kotse at inilabas doon si Perth. Tinutukan siya ng baril.

“W-wayde.”

“Huwag kang lalapit kung ayaw mong sumabog ang bungo ng ampon mo.”

“You are sorrounded, put your gun down.” Sabi naman ni Vienn na nasa kabilang panig.

“Sino ka? Sinong nag utos sayo na kidnapin siya?” Tanong ko. Wala akong pakialam sa mga pulis na nakapaligid sa amin. Ang tanging nasa isip ko ay ang makuha siya mula sa pagkakahawak ng lalaki sa kanya.

“Move. Huwag kayong kikilos na hindi naayon kung ayaw niyo siyang masaktan.” Banta pa nito. At dahan dahang humakbang paatras palayo sa akin.

“Give him to me.” At humakbang din ako palapit.

“Put your down gun.” Muli ay utos na naman ni Vienn at nagsimula na ding humakbang palapit.

“Nah! Nah! Huwag kang lalapit. Binabalaan kita. Isang kalabit ko lang ng gatilyo ng baril patay ang ampon mo.”

“Ano ang kailangan mo?” Tanong ko. Pinigilan ko din si Vienn sa pamamagitan ng pagsenyas ng kamay ko. “Ibibigay ko ang lahat huwag mo lang siya idamay.”

“Ibibigay ang lahat? Hahaha! Siya ang kailangan ko. Ang buhay niya.”

“Mahuli niyo man ako ngayon. Sisiguraduhin ko naman na mamamatay siya.”

“No!” Pigil ko dito ng gumalaw ang baril niya sa sintido ni Perth. Magsasalita pa sana ako ng makarinig ako ng putok ng baril.

Natigilan ako at para akong naipako sa kinatatayuan ko. Napalunok ako na nakatitig kay Perth na halatang natigagal din.

Parang ang bagal ng bawat galaw. Hanggang sa mabitawan siya ng lalaking kumidnap sa kanya.

Mabilis naman na lumapit si Perth at yumakap sa akin. Naramdaman ko ang panginginig niya.

Lumipas na ang mga minuto. Naayos na din kahit papaano ang gulo. Hihintayin na lang na magsalita ang taong dumukot sa kanya

“Kami na ang bahala, cuz. Tatawagan na lang kita kapag nakakuha kami ng lead tungkol sa kanya.”

Tumango ako. Marami pa itong sinabi sa akin pero hindi ko na iyon pinansin. Hanggang sa magpaalam na ito kasama ng ibang police at ang lalaking ng dumukot sa kanya.

“Lets go home.” Sabi ko dito na wala ng naging imik magmula kanina.

=

“Nay Pau, pakitignan muna si Perth para sa akin.” Bilin ko kay Nay Pau ng makalabas ako sa silid niya.

“Kawawang bata.”

“Na trauma siya sa nangyari sa kanya kanina Nay Pau. Kaya pakitignan siya ng maayos. May dapat lamang akong tapusin  ngayon sa kaso niya.”

“Maasahan mo hijo. Ako na ang bahala sa kanya.”

Agad akong lumabas ng bahay. At ngayon. Bagtas ko ang daan patungo sa police station dahil nandoon ang isa sa nagbalak sa kanya ng masama. Kasama din nito ang dalawang estudyanteng kinuntsaba nito.

“Hey! Stop that cuz.” Pigil sa akin ni Vienn ng agad akong lumapit kay Prof. Fullente at  muling sinakal.

Gigil na pilit kong kinalama ang sarili ko at matalim na tumingin dito.

“I told you. Mali ka ng taong pinagbantaan.” Mahinang saad ko dito. “Dahil sisiguraduhin kong mawawala sayo lahat.”

“Wala akong kasalan sa pagkakadukot sa kanya at hindi ko kilala ang lalaking iyon.”

“Yeah! You say so…” may diin sa bawat katagang binitawan ko bago ko binalingan ang dalawang bata. “Hindi ako pumapatol at nananakit ng mga bata pero hindi ako mangingiming bigyan ng kaparusahan ang kapangahasan niyo.” Halos sabay na pinilipit ang magbaliaang braso nila. “Pasalamat kayo at ligtas ko siyang nabawi dahil kung hindi buhay niyo ang ipapalit ko.”

“Wayde. Tama na.” Muli ay pigil sa akin ni Vienn. Marahas din ang ginawa kong paglingon dito at tinapunan din ng matalim na tingin.

“Sana hindi mo na lang sila dinala dito at hinayaan ako mismo ang pagbigay kaparusahan sa kanila.”

“May batas tayo. At alam mo iyon ang trabaho ko.” Seryuso ding sagot nito sa akin.

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ako tumalikod. “Whatsoever. Nasaan ang isa?” Tanong ko sa lalaking kumuha kay Perth.

“No! Kami na ang bahala sa kanya. Hindi kita hahayaang lumapit sa kanya.” Seryusong saad nito na nakapagpakuyom pa ng kamao ko.

“Siguraduhin mo lang na kayang resulbahin ng batas na sinasabi mo ang kasong ito dahil kung hindi ako mismo ang maglalagay ng batas sa mga kamay ko.”

“Yeah!.” Sabay tapik sa balikat ko. “I won’t let you down cuz. Ako na ang bahala.” Wala na akong imik na tumalikod at lumabas ng pulisya.

“Magbabayad ka kung sino ka mang nanakit sa kanya.” Bulong ko na punong puno ng galit at gusto kong ako na mismo ang gumawa ng batas para sa kanila.

=

Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya habang pinagmamasdan siya na mahimbing ng natutulog.

Tulog na siya ng makauwi ako. Ayaw ko man sana siyang iwan kanina dahil hindi na siya umiimik simula ng makauwi kami kaya naman galit na galit parin ako dahil nag iwan ng trauma ang pagkakadukot sa kanya. At gusto kong pagbayarin kung sino man ang nasa likod ng pagdukot sa kanya.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Hindi ako mapakali sa kakaisip kung sino ang may motibo na gawan niya ng ganito. Bakit mas pipiliin pa ng lalaking dumukot sa kanya na kitilin ang buhay kaysa ang sabihin kung sino ang nag utos dito na gawin iyon. Mabuti na lang at napigilan ito kanina.

“Baby. My poor baby.” Padamping hinalikan ko siya sa labi.

“Uhm.” Kumilos siya. At unti unting nagmulat ng mga mata. “W-wayde.” Sa wakas ay nagsalita na siya.

Ngumiti ako. Patuloy na humahaplos ang palad ko sa pisngi niya na ngayon ay hinawakan din niya ang kamay ko.

“S-salamat.”

“Shhh. It’s okay. You don’t need to thank me.”

“But you save me.”

“Yeah! And I will always do that.” Bumangon siya at saka siya yumakap sa akin ng mahigpit. Damping halik sa buhok ang iginawad ko sa kanya.

Hindi na siya nagsalita pa kaya nanahimik na din ako. Ayaw ko ng buksan ang paksa sa pagkakadukot sa kanya dahil ayaw kong makaramdam agad siya ng takot.

“Gutom ka na ba? Anong gusto mong kainin?”

Umiling siya. “H-hindi pa ako gutom. G-gusto ko lang dito. A-ayaw ko munang lumabas.”

“Okay! Okay! Dito lang tayo. Basta kapag gutom ka na. Sabihan mo lang ako.”

“O-oo.”

“Good. Are you feeling better now?” Tumango siya bilang sagot. Hinila ko siya at ipinasandal sa dibdib ko. Maauyong humahaplos ang palad ko sa braso niya.

Hindi na ulit siya umimik. Mayroon paring panginginig sa katawan niya at kahit hindi man niya sabihin ay alam kong nababalot parin siya ng takot.

Sino ba ang hindi matatakot? Ako nga ay takot na takot kanina dahil sa kakaisip ng kaligtasan niya. Siya pa kayang mismong nakaranas ng pagdukot.

“Your safe here baby. Don’t be afraid.” Naibulong ko na lamang at muli ko siyang niyakap ng mahigpit.

Kung sa mga yakap ko lang ba ay makapagbigay ng sigurudad para sa kanya. Ay hindi ako aalis sa tabi niya. Hanggang sa mawala na ng tuluyan ang takot na nararamdaman niya

PH3 #24: Wayde & Perth

24_Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!!

WARNING ALERT

⚠️⚠️⚠️⚠️

😁😁😁

Strong Parental Guidance

Ang mababasa niyo ay hindi angkop sa may mga inosenteng pag iisip at feeling innocent kahit hindi naman.

Hindi din pwede sa may makikitid ang utak at aayaw ayaw sa mga eksenang pang matanda lamang.

Basahin ng may pag iingat at huwag sana kayong madadala.

Mabuting magtabi ng tissue incase na kailangan niyo lang naman.

Hahaha!!

Charr!!😂😂😂😂😂😂

Read at your own risk!

R-🔞, R-🔞, R-🔞.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“ARE YOU OKAY?” tanong ko sa kanya ng magising siya pasado ala una na ng madaling araw.

Muli kasi siyang nakatulog kanina at hindi na nakakain ng dinner.

“A-ayos lang ako.” Binuksan ko ang lamshade na nasa gilid.

“Sigurado ka? Gusto mo na bang kumain?”

Tumango siya kaya naman napangiti ako. Nauna akong bumaba ng kama saka ko siya nilahadan ng kamay.

Agad naman niya iyong tinanggap. Nakaalalay sa pagbaba niya ng kama.

“Maghihilamos lamang ako.” Saad niya kaya naman hinayaan ko na lamang siya. Agad din naman siyang bumalik kaya sabay na kaming bumama.

“Umupo ka na muna dito. Ipapainit ko lang ang mga pagkain.” Ipinaghila ko siya ng upuan.

“A-ako na.”

“Just seat down. I can do it.” Nakangiti pa akong itinuro ang upuan.

Napapatingin pa siya sa akin habang paupo.

“Just a couple of minute.” Niyuko ko siya at dinampian ng halik sa labi na ikinalaki ng mga mata niya. Lalo akong napangiti ng igala niya ang paningin sa paligid na para bang nag aalala na may makakita sa ginawa ko.

“D-dont do that.” Sabi pa niya na sinabayan ng pagyuko.

“Why not baby?”

“Baka makita tayo nina Nay Pau.”

“Hmmm. It’s okay.”

“It’s not okay. A-ayaw kong makita nila. A-ayaw kong malaman nila ang n-nangyari sa camping.”

“Okay! Okay! But they are sleeping now. So I can kiss. Hmmm.”

“A-ako na ang magpapainit ng pagkain.” Akma siyang tatayo ng pigilan ko. Nangingiti na lang ako na muling dinampian siya ng halik sa labi.

“Just seat down baby.” Na may kasamang haplos sa pisngi niya bago ko hinarap ang pagkain na nasa ref at ipinainit sa oven.

Ilang minuto lang naman ang ginugol para painitin ang mga iyon kaya naman agad akong naglatag ng pinggan sa lamesa hanggang sa pinagsasaluhan na namin iyon kainin.

“About what happened earlier. You don’t worry about it.” Pagbubukas ko ng usapan ng nasa sala na kami para magpababa ng kinain bago bumalik sa higaan.

“Sino ang nagpadukot sakin? K-kilala mo ba?”

“I’m sorry baby. We don’t have any lead for now. Pero huwag kang mag alala. Ginagawan na iyan ng pinsan ko.” Sagot ko dito. Hindi ko na lang sasabihin na binalak din ng prof nila na iwala siya sa gubat. Total naman mawawala na sa universidad ang babaeng iyon. At hindi na ito makakalapit sa kanya.

“S-salamat sa pagligtas sa akin kanina.”

“Of course. Hindi naman ako makakapayag na makuha ka nila.” Ikinulong ko sa mga palad ko ang mga palad niya. Dinala sa mga labi ko at dinampian iyon ng mga halik.

“S-stop it.” Pahila na binabawi sa akin ang mga kamay niya pero hindi ko binitawan.

“And about what happened between us.”

“A-ayaw k-kong pag usapan.” Bahagya pa siyang umusad ng upo palayo sa akin.

“But we need too. Did I hurt you that time.?”

“Y-yes. I-it’s hurt. A-and….”

“Im sorry baby.” Lumapit ako sa kanya. Agad na ikinulong ko siya sa mga yakap ko. “Hindi ko lang napigilan ang sarili ko.” Dinampian ng halik sa nuo. Humahaplos ang mga kamay ko sa likod niya na gusto kong iparamdam sa kanya na dapat maging komportable siya na ganito na kami ngayon.

Matapos ang nangyari sa amin ay hindi ko naman siya hahayaang lumayo at iwasan ako.

“P-pero…”

“Shhhh! Okay lang iyan baby. This is what we are now. Wala ng mababago doon.”

“P-ero…. a-ayaw kong m-malaman nina Nay Pau. A-ayaw kong…”

“Sige.. kung iyan ang gusto iyan ang susundin ko. Kung ayaw mong ipaalam sa iba sa ngayon. Maghihintay ako kung kailan ka mag oopen up kina nay Pau. Tandaan mo baby. Nay Pau and yaya Gretha will be greatful kung malalaman nila.”

“N-no! A-ayaw ko. S-saka na lang. S-saka it was just a s-sex.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Paano ko ba sasabihin sa kanya na hindi basta sex ang nangyari sa amin.

“Okay! Okay! Huwag mo na lang pagkakaisipin iyon. Basta ang mahalaga magkakaunawaan tayo. Naiintindihan mo ba?”

Tumango siya bilang sagot kaya naman muli ko siyang niyakap.

“Come on. Lets go back to bed now. Mahaba haba pa ang oras bago mag umaga.” Aya ko na sa kanya pagkalipas lang ng ilan pang mga minuto.

“Y-you c-cant sleep here in m-my room.” Sabi niya ng lingunin ako ng sumunod ako sa kanya hanggang sa loob.

“But I want to baby.”

“P-pero..”

“No more buts. Lets go back to bed. Come on.” Sabay hila sa kanya sa kama. Binuhat ko pa siya para isampa doon pahiga.

“Eh.”

Ngumiti ako. “So kyut.” Agad akong tumabi sa kanya. Iniyakap ang kamay ko sa baywang niya matapos kong hilain ang kumot pataas.

“I want to hug you baby.” Bulong ko ng maipaunan ko siya sa braso ko.

“W-wayde.” Naramdaman ko ang pagkailang niya sa ayos namin ngayon. Inaalala ba niya ang nangyari sa amin. Well, ako man ay ganun din at ngayong yakap ko ma siya at gising na gising niya ay gusto ko siyang angkinin.

Gusto ko na namang maramdaman ang kakaibang sarap habang inaangkin ko siya. At sa kakaisip ko ng bagay na iyon ay kusang kumilos ang kamay kong nakayakap sa kanya at humaplos sa likod niya. Hanggang sa maipasok ko iyon sa loob ng damit niya.

“B-baby.” Paos na boses na tawag ko sa kanya. Dinampian ng halik sa nuo.

“W-wayde.”

“Baby. Please.. I cant help it.” Hindi pa man siya nakakasagot ay agad akong pumaibabaw sa kanya. Pumuwesto sa pagitan ng mga hita niya na walang kahirap hirap kong napaghiwalay. Hawak sa batok at siniil siya ng halik sa labi.

Halik na naghihintay ng tugon.

“Uhmm.” Napasinghap siya ng magtahumpay na makapasok sa loob ng bibig niya ang dila ko.

Damn! This is so good. Para akong gutom na gutom ng matagpuan ko ang dila niya at sipsipin iyon.

“Uhmmp. Uhmmm.”

“Baby.” Paos na boses ko na para akong sumali sa takbuhan sa lakas ng paghinga ko.

Ang lakas ng dating niya sa akin at mabilis na kapagpabuhay ng dugo ko.

Humahaplos ang kamay ko sa pisngi niya habang magkadikit ang nuo namin. Hinihingal na ako kahit wala pa man akong ginaga. Ang balakang ko ay gumagalaw na dahil tuluyan ng nabuhay ang pagnanasa ko at gusto ko na siyang angkinin.

“Baby.” Paos na muling bigkas ko. Padamping hahalikan. Sucking his lower for a little bit at tititigan siyang muli. Kulong ng mga palad ko ang pisngi niya.

“W-wayde.” Napansin ko ang pangangatal ng labi niya. Ang sunod sunod na paglunok niya.

“Baby. I want you.” Bulong ko bago ko muling tinawid ang pagitan ng labi namin. At tumungon na siya kaya naman mas ginanahan ako.

Patuloy sa paggalaw ang balakang ko. Na gusto ng kumawala ang itinatago ko.

“Uhmmm.” Muli siyang napasinghap ng pasukin ng dila ko ang loob ng bibig niya. Nakipaglaro na ang dila niya sa dila ko. Sucking it if I have a chance. “Uhmmp.”

Kumilos na din ang kamay ko. Nagmamadali na tinanggal ang damit niya. Gusto kong pagmasdan ang kagandahan ng katawan niya. Kung gaano iyon kakinis sa paningin ko at kung gaano iyon kalambot sa mga palad ko.

“Uhmmm.” Muli ay narinig ko ang pagsinghap niya ng lakbayin na ng labi ko ang patungo sa tainga niya. Kissing him. Sucking and licking na nakapagpapaliyad sa katawan. “Ahhhh.uhmmmp.”

“Baby. Uhmmm.” Bulong ko sa bawat paglalakbay ng labi ko sa balat niya. Sa kabilang tainga, pabalik sa isa.

“Uhmm. N-no. Uhm..” pinigil niya ang ulo ko ng maglakbay ako sa leeg niya. Nanginginig siya. Nakikiliti sa bawat pagdantay ng labi at dila ko doon.

But he can’t stop me now. And I can’t stop my self either dahil ito ang kagustuhan ng katawan ko. Ang panlasa ko na habang pinagsasawa ko ang dila ko sa bawat daanan ng labi ko.

Sa may leeg. Sa magkabilang balikat.

“Ugh.” Napapiksi siya ng hindi ko napigilan ang kagatin siya sa balikat na sinabayan ng pagsipsip doon.

“Baby. So sweet.” Bulong ko bago ko siya halikan ulit.

“Uhmm. Wayde.. ugh..” at muling naglakbay ang labi ko. Ang mga kamay ko na humahaplos sa katawan niya. Sa baywang. Hanggang sa matagpuan ko ang impis niyanh dibdib at laruin ang itoktok niyon. “Uhmmmm..ohhhhh.” at ikulong ang isa sa bibig ko. Sucking it. Playing it with my tounge.

Para akong batang nangangailangan ng gatas sa paraan ng pagsipsip ko sa dibdib niya. Hanggang sa tumigas na iyon. Namumula na dahil parang ayaw kong tigilan iyon. Ang sarap lang laruin iton sa loob ng bibig ko na pinapaikot ang dila ko doon.

“Baby.”

Palipat lipat. Sa kaliwa. Sa kanan. Parang walang katapusang pagkauhaw. Ang lambot ng katawan niya na ngayon ay patuloy sa panginginig. Ang pagliyad niya.

“Uhmmm. Ooohhhhh.” Ungol niya.

Napangiti ako. Ang ganda sa pandinig ko ang mga iyon. Parang musika na hindi ko maayadong narinig noong unang inangkin ko siya.

“Yes baby. Uhmmm. Just moan.” Bulong ko bago ko muling ipinagpatuloy ang ginawa ko.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“ UHMMM.“ Hindi ko mapigilan ang mapa ungol ng malakas dahil sa kakaibang sensasyong ipinapalasap niya sa akin. “Ohhhhhhm.” Napapaliyad at napapakislot na lang sa tuwing lalaruin ng dila niya ang isa sa nipple ko bago iyon sisipsipin.

“Baby.” Napahawak ako sa buhok niya. Hindi ko mapigilan ang mapasabunot sa kanya kapag pinipigilan ko ang mapahiyaw sa kiliting nararamdaman ko.

Kakaiba. Nakakaliyo. Nakakahilo sa sarap. At parang may mga bultahe ng kuryenteng nagsikalat na sa mga ugat ko at lamunin na ang buong pagkatao ko ng pagnanasang binuhay niya.

“W-wayde. Uhmmm.” Muli ay napaliyad na naman ako ng maramdaman ko ang paglakbay na ng labi niya pababa hanggang sa may puson ko. Nanginig na naman ako lalo na ng pasadahan ng dila niya ang mismong pusod ko at nilaro ang butas niyon.

“Baby. Uhm..” at muling bumaba pa. Until I found out na natanggal na pala niya ang lahat ng kasuotan ko ng hindi ko namamalayan.

Ganun na lang pa ang pagkablanko ng isip ko at nakafucos ako sa kakaibang sarap na dulot ng haplos at halik niya kaya hindi ko alam kung paano niya iyon natanggal ng ganun kabilis?

Ewan ko. Dahil mas nananaig na lasapin ang sarap ng pagpapaligaya niya sa akin.

“Uhmmmp.” Muli ay napasinghap ako ng maramdaman ko ang init ng palad niya ng hawakan niya ang pagkalalaki ko.

Niyuko ko siya para tignan. Nakatingin siya mismo sa hawak hawak niya. Nilaro pa ng isang daliri niya ang itoktok niyon at pahirin ang free cum na lumalabas doon.

“So wet.” He whisper. Agad kong binawi ang tingin ko sa kanya ng mag angat siya ng tingin sa akin. Bigla akong nakaramdam ng pagiinit sa buong mukha ko. Namumula na ba ako? “And your so cute baby. Look at me.” He commanded. Ayaw ko man sana pero parang may sariling isip ang mga mata ko at tumingin sa kanya. Nakangiti siya. Napalunok pa ako ng paunti unting lumapit ang labi niya sa alaga ko.

At muling uminit ang mukha ko ng dilaan niya iyon. Napalunok ako ng sunod sunod. Until..

“Uhmmmp……” napakilot ako ng isubo na niya iyon. And suck it. Kagat ang ibabang labi ko na napahawak ako sa ulo niya. Napaliyad na ako lalo na ng isubo niya ng buong buo iyon. “Ohhhh..ahhhhhhh. W-wayde.” Para akong mababaliw sa kakaibang sarap nandulot ng pagpapabalik balik ng bibig niya sa akin. Ang init ng loob ng bunganga niya ang nakakapagpadagdag ng hindi maipaliwanag na sarap.

“Ooohhhh.. ahhhhhh.” Napasabunot ako sa kanya ng makaramdan na ako ng kakaiba. “W-wayde. S-stop. Uhmmm.” Pigil ko sa kanya kaya napatingala siya habang nasa loob parin ng bibig niya ang akin. Umiling ako. Nakakahiya dahil parang gusto ko ng labasan while he is not.

“Uhmm.” At dinilaan muli ang itoktok ng akin. “Just cum baby. Uhmm.” And licked it again and again.

“Uhmmmm… ahhhhhhhh.. w-wayde. Uhmmmm. N-no more. I’m about to cum.. uhmmmm.” At kumilos na ang balakang ko lalo na ng muli niya iyong isubo. Taas baba ang mukha niya sa akin.

Napaliyad na lang ako na parang mababali pa ang likod ko.

“Ahhhhhhh.” Ant ang paghawak ko sa ulo niya at idiniin ko iyon. I cum inside his mouth.

Napalunok na naman ako at nakaramdam ng hiya lalo na ng nakita ko kung paano niya lunukin mismo ang katas na pinakawalan ko.

“Y-you d-dont need to swallow that.” Hinawakan ko pa siya sa pisngi.

“But it sweet baby.” Sagot niya na muling nakapagpainit ng mukha ko. I heard him chuckled. “Then i will let you cum again baby.”

Mabilis na kumilos siya para gawaran ako ulit ng halik sa labi pero panandalian na lang iyon.

Nagulat pa ako ng bigla niyang itaas ang balakang ko at halos mabali na yata ang likod ko ng pabaluktutin niya ako.

“N-no.” Pagpipigil ko sa kanya ng mahulaan ko ang gusto niyang gawin. Pero huli na ng pigilan ko siya dahil tuluyan na niyang nahawi ang umbok ng pwetan ko.

“Ohhh. So beautiful.” Narinig ko ng bulong niya na pinagmasdan ang minsan na niyang pinasok. “I haven’t seen this the first time I take you baby. And so beautiful.”

Napalunok ako. Pumikit na lang ako ng mariin ng makita kong niyuko niya iyon.

“Uhmmm.” Napasinghap ako ng maramdaman ko ang dila niya doon. Lalo na ng nagsusumiksik iyon sa mismong butas ko.

I feel weird dahil nakakakiliti siya. Na nararamdaman ko na parang dumudulas ang bakuna ko dahil sa paglalaro ng dila niya doon.

“Ugh.” Muli akong napapiksi ng maramdaman ko ang bagay na pumasok doon kaya naman nagmulat ako.

Dahil sa pagkakabaluktot ko ay kitang kita ko ang ginawa niya. He is licking my asshole habang nakapasok ang isang daliri niya sa loob.

“Uhm.” Napasinghap ako ng umikot iyon. Naglalaro sa loob.

“Baby. I want you now.” Bulong niya. Binitawan niya ako. Pinanuod ko siya kung paano niya tinanggal ang damit niya.

Napalunok pa ako ng makita ang matitipuno niyang dibdib. Ang makita ang mag abs niya.

Mas napalunok ako. At parang nagslow motion pa sa paningin ko kung paano nito hilain pababa ang suot na short kasama ang panloob niya at makita kung gaano…

Kung gaano.. kung gaano kalaki at kahanda na ang pagkalalaki niya.

Kaya ba ang sakit at parang mahihiwa ang balat ko ng pasukin niya ako dahil sa laki niya.

“W-wayde.” Tawag ko sa pangalan niya. Napatitig siya sa akin.

“It fit well baby. Don’t worry.” Nahulaan ba niya ang nasa isip ko. Ngumiti siya bago ako niyuko at ginawaran ng halik sa labi. Tutugon pa sana ako pero agad niyang pinutol. Binasa ng laway niya ang palad at ipinahid iyon sa buong laki niya.

Muli akong napalunok at nanginig ng maramdaman ko na lumapat na ang dulo ng kanya mismo sa lagusan ko.

“W-wayde.” Muli ay parang gusto kong umatras lalo na at parang naalala ko kung gaano kasakit ang naramdaman ko sa unang pasok niya.

“Shhh, I will be gentle baby.” Mahinang saad niya. Inayos pa ang mga paa ko na nakaspay sa braso niya at muling itinapat ang kanya sa akin.

Muli akong napakislot ng maramdaman ko ang pagdiin ng kanya papasok. Pilit na inabot ang balakang niya at itinulak siya. Umiling ako. Nakakatako akong maramdaman ulit ang sakit ng una niyang pag angkin.

“This can help.” Niyuko niya ako at muling pinaglapat ang labi namin. Pero sa pagyuko niyang iyon ay siya namang pagpasok ng kanya sa akin kaya naman napaigik ako at nakagat ko siya sa labi. “Relax baby. Relax.”

Napangiwi ako. Tinakasan ako ng luha dahil naramdaman ko na naman ang sakit sa dahil sa pagpasok niya. Nagsilabasan ang pawis ko sa buong katawan dahil sa hapdi ng bahaging iyon ng katawan ko. Pero dahil madulas dulas na iyon ay madali niya iyong nabaon.

“Baby. Uhmmm. So tight.” Bulong niya. Napakapit ako ng mahigpit sa leeg niya ng muli niya akong halikan na sinabayan na ng paggalaw niya.

“Uhmmm. Uhmmmm. Ahhhhhhh.” Napapasinghap na lang ako sa bawat hugot niya. Napapaungol sa bawat baon niya.

Mabagal lang ang paggalaw niya kaya nababawasan ang sakit niyon at mabilis na nahalinhinan ng kakaibang kiliti ang bawat paglabas masok niya.

“W-wayde. Ugh.. s-so big. Uhmmp.” At muli na naman akong napasinghap.

“Yes baby. And mine is only belong to you now.” At mas napasinghap ako ng pasagad na ibinaon niya iyon sa akin.

“Ahhhhhhhhh.” Napaliyad pa ako. Pakiramdam ko tuloy ang wala ng buto ang likod ko dahil tudo ang pagliyad ko.

“Yeah baby. Ugh.. baby.”

“Ahhhhh.. uhmmmmm.” Hindi ko na alintana ang takasan ako ng malalakas na ungol dahil parang doon ko lang mailalabas ang kakaibang sarap na ipinapalasap niya habang labas masok siya sa akin.

“Baby. Uhm..”

At bumilis na nga ang paggalaw niya. Na mas nakakapagpaungol sa akin. Hindi ko na din alam kong saan ko ibabaling ang ulo ko. Kung saan ko ikakapit ang mga kamay ko. Na hahawak sa kubre kama. O di kaya naman hahawak sa braso niyang nakaalalay sa mga paa ko.

“Ahhhhhhhhhh.. uhmmmmm. Oooohhh.”

“Call me daddy. Baby.” Narinig kong saad niya. Hindi ko man masyadong naintindihan iyon pero parang maganda ngang banggitin iyon.

“D-daddy. Uhmmm.” Pagsunod ko sa kagustuhan niya.

“Ohhh. Baby. I love it. Say you want more baby.” At mas binilisan pa ang paggalaw.

“Ahhhhhh. Uhmmmm. I-i …. i-i.. w-want.. ahhhh.” Halos hindi ko na maituloy ang gusto kong sabihin dahil sa bilis ng paggalaw niya. Na bawat hugot at baon niya ay para akong tatakasan ng hininga. “I-i w-want m-more.. uhmm.. d-daddy.. ugh.” At napasinghap ako ng sagaran niya iyong ibaon sa loob ko. “Ahhhhhhhhh.” At palalim pa ng palalim ang pagkakabaon niya.

“Yes.. ahhhhh. Baby.” Niyuko ako at hinalikan. Tinugon ko iyon ayon sa paraan ng halik niya. Nakipagtagisan ang dila ko sa kanya na sa huli ay ako ang natatalo dahil napapasinghap na lang ako sa tuwing gagalaw siya.

“Ahhhhhh. S-so big. Aahhhh…d-daddy. Ugh… ahhhhhh.. ooohhhhh.” At muli na naman siyang kumilos. Mabagal. Mabilis. Paibaba ang ritmo ng galaw na pilit kong sinasabayan ang bawat galaw niya.

“Ahhhhh. Baby.” Nagpalitan kami ng mga halik. Ng mga haplos habang patuloy na magkaugpong ang katawan namin.

Ang sarap sa pakiramdam na nararamdaman ko ang buong laki niya na naglalaro sa loob ko. Hindi ko na din alam kung kaninong ungol ang naririnig ko. Pero alam kong mas ako ang napapaungol sa tuwing babaon siya. Sa tuwing isasagad niya ang buong laki niya.

“Ahhhhh.. d-daddy.” At ito na naman ang pakiramdam na may lalabas na naman sa akin. Ang pakiramdam na muli kong mararating ang kaluwalhatian habang inaangkin niya ako.

“Yes baby. Your making me crazy. Uhmmm.”  Mahigpit na humawak siya sa mga paa ko. Mas bumilis ang bawat galaw niya.

“Ahhhhhh. D-daddy. Ohhhhh.” At dahil gusto ko na namang marating ang rurok ng kaligayan ay kusang kumilos ang kamay ko. Hinawakan ko ang pagkalalaki ko at pilit na isinabay iyon sa galaw niya.

Alam ko. Malapit na din siyang labasan dahil ganito ang galaw niya ng labasan siya ng una niya akong angkinin. At sa pagsagad niya.

“Ahhhhhhhhh..” napasinghap ako ng marahas na ibaon niya iyon sa akin. Lalo na ng maramdaman ko ang kakaibang init ng likidong agad na kumalat sa loob ko.

Habang kumalat ang katas ko sa tiyan ko na sumabas sa kanya.

“Ugh.. baby. Uhmmm.” At pilit na isinasagad iyon habang mabagal na gumagalaw ang balakang niya.

“Uhmm. D-daddy.”

Napansin ko ang pagngiti niya habang napapalitingala parin siya na may kasama pang kagat ng ibabang labi niya.

“Baby. Calling me daddy. Make me want you more.” Bulong niya ng yukuin ako at gawaran na naman ng mapusok na halik. “Say it again baby.”

Napalunok ako. Tumitig sa kanya. Muling napakislot ng naramdaman ko ang paggalaw ng kanya sa loob ko kahit hindi gumagalaw ang balakang niya. He is still hard.

“Say it baby.”

“D-daddy.” Nakaramdam na naman ako ng hiya dahil doon. Pinag initan na naman ako ng mukha.

“Ohh baby. I want you more.”

“Ugh.” Muli niya akong hinalakin. Mapaghanap. Naglulumikot ang dila sa loob ng bibig ko.

At napasinghap na lang ako ulit ng mabilis ang ginawa niyang pang pagpapadapa niya sa akin sa kama. Itinaas ang balakang ko hanggang sa maramdaman ko na naman ang pagpasok niya.

“Ahhhhhhhh.” At nagsimula na naman balutin ang buong silid ng ungol naming dalawa.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

I can’t get enough. Para akong nakainum ng druga at gusto ko na naman siyang angkinin.

Dalawang beses ko siyang inangkin at dalawang beses akong nilabasan. Ngayon naman. Pasado alas sais na ng umaga at himbing na himbing siya sa pgkakatulod pero nag uumigting na naman ang pagnanasa ko.

“I can’t help.” Naibulong ko. Hindi ko mapigilan ang sarili ko na hindi kumilos para damahin ang kalambutan ng katawan niya. Hindi haplusin at sakupin ng palad ko ang nasa gitna niya. “Damn! Baby. I want you more.” Bulong ko. Kumilos siya pero hindi nagising. Alam kung pagod na pagod siya kaninang madaling araw pero gusto ko na naman siyang angkinin.

“Baby, just once.” At pumuwesto ako sa likuran niya. Iniyakap ko ang kamay ko sa baywang niya ng maitapat ko ang alaga ko sa butas niya. “Baby. Just sleep. I will make it fast.” Paos na boses ko. “Uhmm. Fuck. So good baby.” Bulong ko ng tuluyang maipasok ko ang buong laki ko sa kanya.

Gumalaw na naman siya at tinakasan ng mahinang ungol pero tulog na tulog parin siya. Marahil nananaginip na lang siya ngayon.

“Uhmm baby. Uhmm.” Kagat kagat ko ang ibabang labi ko at nagpatuloy ako sa paglabas masok sa kanya. “Damn. Ahhh. So fucking good baby. Your driving me crazy.” At mas bililisan ko pa ang kilos ko.

“Ahhh….. uhmmmmm. Baby..ahhhhh.”

Ang sarap ng pakiramdam. Kakaibang sarap kahit pa man hindi aiya tumutugon sa galaw ko. Nakakabaliw.

“Uhmmm… mmmmm… ahhh.. uhmmm.” Hindi ko mapigilan ang lakasan ang bawat pagsalamapak ko sa likod niya. “Damn.  Ahhhh… mmm. Baby. Ooh.. baby.” Hanggang sa tuluyan ko na namang narating ang rurok ng kaluwalhatian.

Nagpakawala ako ng sunod sunod na malalalim na paghinga. Ibinaon ko ang mukha ko sa balikat niya habang mahigpit na yumakap ako sa kanya.

“I love you baby. I love you.” Bulong ko habang dinadampian siya ng mumunting halik sa balikat.

=

“Good Morning Hijo. Okay na ba si Perth ngayon?” Tanong ni Nay Pau sa akin ng makasalubong ko ito sa kuredor.

“Ayos na siya Nay Pau.” Sagot ko.

“Mabuti naman. Sisilip lang ako sa batang iyon. Sandali lang.” Saka ako nilagpasan.

“Huwag na muna ngayon nay Pau. Natutulog pa kasi siya.” Pigil ko dito. “Kagagaling ko lang doon para i check siya, Nay Pau.”

“Pero…”

“Ano pong agahan na niluto niya nay Pau?” Pang iiba ko ng usapan.

Hindi naman ako nag aalala na malaman nila ang namamagitan sa amin ngayon ni Perth pero ayaw niya na ipaalam iyon sa iba kaya namam hindi ko pwedeng hayaan si Nay pau na tignan siya ngayon dahil ang gulo ng silid niya. Lalo na ang kubre kama na na lukot lukot.

“Nagluto ako sinangag hijo. Ipaghahanda ba kita.”

“Yes, please nay Pau.”

“Sige hijo. Sandali lang iyon.” Sagot nito na agad na tumalima at bumaba papunta kusina.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Sigurado akong hindi siya makakalakad ng maayos kapag nagising siya at balak lumabas.

Damn me! Hindi ko naman kasi mapigilan ang sarili ko na hindi siya angkinin.

“My poor baby.” Naibulong ko na lamang bago ako sumunod kay Nay Pau sa kusina. “Ipaghanda niyo na din po si Perrh Nay Pau. Dadalhin ko pagkatapos kong kumain.”

“Ako na lang magdadala hijo.”

“Ako na nay Pau.”

“Ikaw ang bahala hijo. Alam ko naman na nag aalala ka sa alaga mo. Pero pasasaan ba at mawawala din ang trauma niya dahil sa pagkakadukot sa kanya.”

“Hope so, nay Pau.” Pagsisigunda ko na lamang. At habang naghahanda ito ng pagkain para sa kanya ay binilisan ko na din ang kumain.

“Salamat Nay Pau.” Kinuha ko na dito ang tray bg pagkain matapos akong kumain at dinala na sa silid niya.

Tulog parin siya pero kailangan niyang gumising para kumain.

“Baby.” Masuyong tapik sa pisngi niya ang ginawa ko. Kumilos naman siya at unti unting nagmulat ng mga mata. “You need to wake up. Its almost 10 in the morning.”

“Huh!..” tila nagulat pa siya ng makita ako ng tuluyan siyang nahimasmasan at mabilis na bumangon. Pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagngiwi niya.

“Sorry baby. Dahan dahan lang.” Umalaylay ako sa kanya para makaupo siya ng maayos. Napansin ko din ang pamumula ng mukha niya at mas napangiti ako ng tignan niya ang katawan sa ilalalim ng kumot.

Pinunasan ko ang buo niyang katawan kaninang umaga matapos ko siyang angkinin at binihisan na rin kaya naman nakasuot siya ng overall na pantulog.

“Why?” Tanong ko na kahit alam ko naman kung bakit siya namumula.

Lumunok siya at hindi makatingin sa akin ng deretso.

“Nagpahanda ako ng agahan mo kay Nay Pau. Kung inaantok ka pa. Kumain ka muna bago ka bumalik sa pagtulog.”

“O-oo.” tipid na sagot niya.

“So cute.” Hinaplos ko siya sa pisngi at mabilis na dinampian ng halik sa labi na lalong nakapagpapula ng pisngi niya. Parang gusto ko namang papakin siya dahil sa kakyutan niya. “Come on.” Kumilos na ako para ilatag ang table tray kama.

“S-salamat.” Kumilos naman siya para hawakan na ang kubyertos at nagsimula na nga siyang kumain.

Pinagmasdan ko na lang ang bawat galaw niya. Ang bawat pagsubo niya. Ang bawat paglunok niya.

Napapangiti na lamang ako sa tuwing titingin siya sa akin na agad ding babawiin. Namumula talaga ng mukha niya.

At ang sarap lang siyang pagmasdan, nakakawili na hindi pagsasawaan ng mga mata kong titigan siya.

PAALALA:

Na ka’count po ang comment huh. Kunwari nagvote ka. Nauna kang magvote pero nahuli sa comment. Kung sino ang mauunang tatlo sa comment siya ang maisusulat.

Kaya kapag nagvote ka. Magcomment agad. Kahit. ❤❤ ganito lang. Counted na iyan.

Salamat po. Nagsusulat na ako. Kaya be active.. Ty po sa lahat…

UPDATE SA MGA NANGUNGUNA.

Pasensya. Ang pangit ng sulat q. Ahaha

PH3 #25: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

Napapangiwi na lamang ako kapag susubukan kung ihakbang ang mga paa ko. Humahapdi ang likod ko. At hindi din ako makaupo ng maayos. Kailangan kong bilisan ang kilos ko pero hindi ko naman magawa.

“Where are you going baby?” Napalingon ako ng marinig ko ang boses niya. Iniiwasan ko pa naman na makita niya ako sa ganitong kalagayan pero heto na naman siya. Ang bilis naman yata niyang ibinaba ang kinainan ko.

Nakakahiya kasi ang kalagayan ko. Ano na lang ang iisipin niya ngayong nagpaubaya na naman ako sa kanya. Hindi lang isa kundi dalawang beses pa.

“M-mag sho-shower lamang ako.” Mahinang sagot ko. Nanlalagkit na kasi ang pakiramdam ko at parang gusto kong magbabad sa malamig na tubig para maibsan ang hapdi na nararamdaman ko sa bahaging iyon ng katawan ko.

“Sasamahan na kita.”

“N-no. N-no. K-kaya ko na ang sarili ko.” Pigil ko sa kanya. Pero huli na dahil nakalapit na siya sa akin. “Ayyyy.” Natakpan ko pa ang bibig ko dahil napahiyaw ako ng bigla na lang niya akong buhatin. “I-ibaba mo ako.”

“I said, I will help you.” Sabi naman niya at nagsimula ng maglakad papasok ng banyo. Napapalunok na lamang ako at halos ayaw kong mapatingin sa kanya.

“Sandali lang.” Maingat na ibinaba niya ako. Binuksan ang faucet ng maisara ang drainer ng bathtub. “Malamig ko mainit?” Tanong pa niya ng lingunin ako.

“Malamig.” sagot ko at agad ding yumuko. Ayaw kong magtama ang mga mata namin.

Habang kinakain ko nga ang dala niya kanina para sa agahan ay hindi ko na sinubukang tumingin sa kanya o kausapin. Magsasalita na lamang ako kapag magtatanong siya o may sasabihin siyang kailangan kong sagutin.

At ngayon na naman. Nandito na naman siya at hinihintay pa na mapuno ang bathtub. Ng mangalahati na ang tubig ay muli niya akong binalingan.

“Come on.” Lumapit siya sa akin.

“A-ako na.” Pigil ko sa kanya ng akma niyang tatanggain ang damit ko pero ngumiti lamang siya.

Kumabog na naman ang dibdib ko dahil sa ngiti niyang iyon. Nakakahalinang tignan kahit na ayaw ko sana. Namamagneto ang mga paningin ko.

Hindi na tuloy ako makakilos ng maayos na para na akong robot na naging sunid sunuran sa kanya. Ang pagpigil ko sa kanya sa pagtanggal ng damit ko ay wala ding epekto dahil siya rin lang ang nasunod.

Dinampian pa ako ng halik sa labi bago isinunod ang pang ibabang suot ko.

Napalunok na lang ako ulit at nakaramdam ng pag iinit ng mukha lalo na ng matapat ang mukha niya sa gitna ko ng yumuko siya para maalis ang natitirang suot ko.

“So cute.” Nakangiti parin niyang sabi ng tumingin siya doon na lalong nakapagpainit ng buo kong mukha. Mabuti na lang at hindi siya nagtagal sa pagtitig doon dahil kung hindi ay baka umusok na ako sa init dahil sa hiya na nararamdaman ko.

“Lusong na.” At umalalay pa talaga siya sa akin ng pasampa na ako ng bathtub.

Ang akala kong iiwan na niya ako kapag nakalusong na ako sa tubig ay hindi pala dahil kinuha niya ang maliit na upuan sa gilid at umupo sa tabi ko.

Kumuha ng bodywash at nilagyan ang loofah sponge.

“Feel better?” Tanong pa niya habang iniscrub ang kamay ko.

Tumango na lang ako. Dahil malambot naman iyon ay parang kinikiliti ang balat ko sa daanan ng hawak niya.

Napapikit na lamang ako. Nakaramdam ako ng kaginhawaan lalo na sa bahaging iyon ng katawan ko at para na akong nakalutang sa alapaap sa gaan ng pakiramdam ko.

=

Napabalikwas ako ng bangon. Iginala ang paningin ko sa paligid. Nasa kama na ako at… tinignan ko ang katawan ko sa ilalim ng kumot. Nakasuot na ako ng damit. Ang huling natatandaan ko ay naliligo at sinamahan niya ako.

“Nakatulog ka kanina habang nakababad ka sa bathtub.”

“W-wayde.” Napayuko na naman ako ng makita siya na papasok at may dalang tray ng pagkain.

“Hmmm. Maayos na ba ang pakiramdam mo?”

Tumango ako. Hindi ko na din maramdaman ang hapdi sa likod ko na habang nakaupo ako ngayon.

“Good. Mabisa ang ointment na ipinahid ko. Sana hindi na namamaga.”

“Y-you. Y-you..” parang sasabog na yata sa kapal at init na bumalot sa mukha ko dahil sa sinabi niya.

“Haha!” Tumawa pa ito ng mahina. Tuluyan na siyang nakalapit at maingat na inilapag ang table tray sa kama. “You are so cute, baby. Wala ka naman na dapat ikahiya sa akin dahil nakita ko na lahat ang mga naitatago mo.”

Napalunok ako. Parang gusto ko pang ibaon ang mukha ko sa kama.

“H-huwag n-na natin iyan p-pag usapan.” Halos walang boses na lumabas sa bibig ko ng sabihin iyon.

Pumatong ang kamay niya sa ulo ko. Niyuko at ginawaran ng halik sa nuo.

“Kain na. Pasado alas otso na ng gabi. Hindi ka na nakakain ng maayos ngayon araw.”

“Huh! Ganun ako katagal nakatulog.”

“Yup. Kaya kumain ka na muna para hindi sumakit ang tiyan mo.”

Tumango na lamang ako. Para akong batang inaasikaso niya ngayon. Hindi na din siya nakapasok sa opisina niya dahil sa akin.

“H-hindi mo naman kailangang b-bantayan ako.”

“Why not? All I want is to take care of you.”

“K-kaya ko naman alagaan ang sarili ko. S-saka nandito naman sina Nay Pau na kasama ko.”

“Yeah! Kaya kailangan mong bumawi ng lakas.”

“S-sige.”

“Good. Kain pa.” Sabay lagay ng ulam sa pinggan ko. Tahimik na lang na pinagtuunan ko ng pansin ang kinain ko hanggang sa maramdaman ko na ang kabusugan ko.

“S-salamat. B-busog na ako.”

“Ibababa ko lang ito. Babalik ako. Mag marathon movie tayo.”

Tango na lang ang isinagot ko. Napasunod na lang ang tingin ko sa kanya ng lumabas siya. Mabilis naman na nakabalik siya at dala na niya ang laptop niya at tumabi na sa akin ng upo sa may ulunan ng kama.

“Anong gusto mong panuurin? Huwag lang yong kay Thor huh!.” Sabi niya kaya naman napatingin ako sa kanya.

Napapansin ko na laging nakakunot ang nuo niya sa tuwing nanunuod kami ng movie ni Chris Hemsworth. Tapos lagi pa niyang ikinukumpara ang sarili dito.

“Anong panunuurin natin?” Tanong ko na lamang.

“Gusto mo ba ng martial arts?” Balik tanong naman niya.

“I-ikaw ang bahala.“sagot ko na lamang kaya naman siya na lang ang pumili. Ang bagsak ng pinanuod namin ay nauwi sa shadow hunter pero maganda naman siya. Per epesode nga lang.

“Do you like it?” Tanong pa niya habang nasa season 1 ep 2 pa lang kami. Tumango na lamang ako bilang sagot.

Napasandal ako sa dibdib niya ng mas hilain niya ako palapit sa kanya. Nakaakbay kasi siya sa akin. Nakakaasiwa man ang ayos namin ay hindi ko naman magawang lumayo sa kanya dahil may higpit ang pagkakadantay ng palad niya sa balikat ko.

Pero.. sa kabila ng kagustuhan kong makalayo sa kanya ay nandoon ang kapayapaan ng pakiramdam ko habang magkadikit ang katawan namin at nararamdaman ko ang init na nagmumula sa katawan niya. Sa mga bisig niya kung saan ako nakasandal ay ramdam ko ang kaligtasan.

“Papasok na ako bukas.” Sabi ko habang nakatuon parin ang paningin ko sa pinapanuod namin.

“Good for you. Magtatalaga na lang ako ng sasama sayo para bantayan ka.”

“N-no. H-hindi na kailangan.“agad kong tanggi sa sinabi niya.

“Pero..”

“Please. Mas hindi ako mapapanatag kapag may susunod sunod sa akin.”

“Okay! Ikaw ang bahala. Basta kapag may nakita kang kakaiba sa paligid tawagan mo ako agad. Magpasama ka na lang kay Travis.”

“Oo, siya lang naman ang lagi kong kasama.”

“Good. Ayaw ko na ulit mangyari iyon.” Mas humigpit ang pagkakahawak niya sa balikat ko. Hanggang sa kulong na ako ng yakap niya. Dinadampian ng halik sa nuo.

“H-hindi na ako makapanuod.” Saad ko ng magtagal at parang ayaw na niya akong bitawan.

“My bad. Gusto lang talaga kitang mayakap.” Bago pa man ako makasagot ay mabilis na kumilos siya. Pumuwesto siya sa likod ko at napasandal na ako mismo sa katawan niya ng yumakap siya sa akin. “Ayan. Makakapanuod ka na. Mayayakap pa kita.”

“Pero…”

“No more but’s.. manuod na lang tayo.” Isinampay pa ang baba niya sa leeg ko habang nakayapos ang mga kamay sa baywang ko.

Lalo tuloy akong hindi makapagfocus sa pinapanyod ko dahil sa kanya. Ang lakas nag pagtibok ng puso ko na parang kakawala mismo sa kinalalagyan.

But then.. habang tumatagal naman ay naging komportable na ang pakiramdam ko. Hanggang sa natulugan ko din ang pinapanuod ko na kulong ako ng mga yakap niya.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“B aby?” Mahinang bulong ko ng maramdaman kong naging payapa na ang paghinga niya. At ang ulo ay mabigat na napasandal na sa ulo kong nakapatong sa balikat niya.

Maingat na kumilos ako para tignan siya. He fall asleep again.

Napangiti ako. Naiiling. Napaisip tuloy ako na ganun ko ba siya pinagod kagabi at kaninang madaling araw kaya ang dali niyang hilain ng antok ngayon.

Pero.. mabuti na din iyon para mas makabawi siya ng lakas. Pipigilan ko na lang ang sarili ko na huwag siyang angkinin hanggang sa tuluyan ng maghilom ang pamamaga ng likuran niya.

Napasobra yata ang pag angkin ko sa kanya. Kasi naman!!!! Ang lakas lang ng epekto niya sa akin. Lalo na kanina habang nagbababag siya sa bathtub at nakatulog mismo doon. At ng bihisan ko siya. Torture sa akin ang pagmasdan siya na kahit na gusto ko na namam siyang angkinin ay pinigilan ko ang sarili ko. Lalo na ng makita ko ang pamamaga ng bahaging iyon ng katawan niya. Kaya naman bumili na lang ako ng mabisang ointment para agad na maghilom iyon.

Halata din na naasiwa siya sa tuwing magtatama ang paningin namin. Pero sasanayin ko siya. Hindi dapat siya mangilag sa akin. Hindi dapat siya makaramdam ng hiya sa tuwing lalapit ako sa kanya. Dahil ganito na kami ngayon. Akin na siya. At wala ng ibang makakaangkin sa kanya.

“I love you baby.” Bulong ko sa kanya. Maingat na umalis ako sa likuran niya at inayos ko siya ng higa.

Muli akong napangiti. Ang pagmasdan ang maamo niyang mukha at payapang natutulog ay lalong lumalalim ang pagmamahal ko sa kanya.

“You are mine baby.” Bulong ko. At dinampian siya ng halik sa labi bago ko itinabi ang laptop sa bedaide table.

Umayos na din ako higa sa tabi niya. Pinaunan ko siya sa braso ko. Kumilos siya at humarap sa akin. Mas napangiti ako ng yumakap siya sa akin. Ang paa ay ipinatong na din sa mga paa ko.

“Sleep tight baby.” At kulong siya ng mga yakap ko hanggang sa tuluyan na din akong hilain ng antok at nakatulog.

=

“Aalis na ako.” Nakangiti niyang paalam sa akin ng magkasabay na kaming lumabas ng bahay.

“Mag ingat ka.”

Tumango siya. Hindi ko na din siya nakitaan ng pagkaasiwa sa akin at masiglang masigla na ngayon.

“Ikaw din.”

Gusto ko pa sana siyang halikan sa labi pero sa nuo lang niya ako humalik kagaya ng nakagawian ko na sa tuwing aalis ako papasok ng opisina.

“Bye bye.” Kumaway pa siya bago tuluyang pinaarangkada ang kotse paalis.

Kumilos na din ako para makaalis na. Dahil sa hindi ko pagpasok ng apat na araw ay tambak na ang trabaho ko at marami ng papeles na naghihintay sa akin sa opisina ko.

Hindi naman kasi sapat ang online na pagbabasa ko ng mga papeles at tanging ang mga mahahalagang dukumento lang naman ang nababasa ko doon kaya ngayon.

Kailangan kong magdoble kayod lalo na ay para na sa kinabukasan ng baby ko.

Hayst! As if naman malulugi ang Anderson.

Naiiling na lang ako sa naisip ko. Ipinagpatuloy ang pagmamaneho hanggang sa makarating ako ng kompanya.

Sa dami ng nakatambak na papeles at kabi-bakilaang meeting ay hindi ko na namalayan ang mabilis na paglipas ng oras. Kahit na ang tawagan si Perth sa tanghali ay hindi ko na nagawa. Hindi ko na din nagawang kumain ng tanghalian para lang matapos ang mga dapat kong tapusin.

Babawi na lang ako sa kanya mamayang hapon. Gusto ko siyang puntahan sa school niya at sabay na kaming umuwi.

“Ikaw na ang bahala dito Karen.” Sabi ko kay Karen ng palabas na ako ng opisina ko. Mag a-alas cinco na ng hapon na dati ay alas sais o higit pa doon ako aalis ng opisina pero iba na ngayon. Gusto kong makasama ang baby Perth ko sa pag uwi.

“Yes sir.” Agad naman nitong sagot sa akin. Alas sais din naman ang uwi niya at alam ko naman na kahit wala ako o aalis ako ng maaga ay ginagawa nito ng mabuti ang trabaho niya. Ganun ko sila pinagkakatiwalaan.

Mabilis na tinungo ko ang garahe. Nagpasama pa ako sa company driver para ihatid ako sa School ni Perth para makikisabay na ako mamaya sa kanya sa pag uwi.

At dahil kilala ako ng guard sa gate ng school nila ay hinayaan akong pumasok sa loob. Tinungo ang tapat ng department nila at hinanap na ang kotse niya para doon ako maghintay. At dahil nasa akin ang duplicate key ay nakasakay ako ng walang kahirap hirap.

Ilang minuto lang naman ako naghintay sa kanya ay nakita ko na nga siya kasama si Travis palabas ng department nila at palapit na.

Pero bago pa man siya tuluyang nakalapit ay may humarang sa kanila. Kunot ang nuo kong nakatingin lang sa kanila lalo na ng mauna ng lumabas si Travis at naiwan siya kasama ng lalaking sumalubong sa kanya.

May pinag uusapan sila hanggang sa nakita ko ang pag ngiti niya dito lalo na ng hawakan ng lalaki ang kamay niya at niyakap.

“What the…..” agad akong bumaba ng kotse at lumapit sa kanila. At sino ang lalaking iyan na ang lakas naman ng loob na yakapin siya.

Damn!!! Wala dapat ibang yumakap sa kanya maliban sa akin.

Binilisan ko pa ang naging lakad ko para makalapit sa kanila. “Perth.” May kalakasang tawag ko sa pangalan niya na agad namang tumingin sa gawi ako at kumalas siya ng yakap lalaki.

Nakangiti parin siyang tumingin dito na lalong nagpakulo ng dugo ko.

“Wayde. Bakit ka nandito?” Tanong niya ng tuluyan akong makalapit. Pero hindi ko siya sinagot at basta ko na lang siyang hinila palayo sa lalaki at itinago sa likod ko.

“Hey!.” Sansala ng lalaki at balak pang hawakan siya pero marahas na tinabig ko ang kamay nito. “What’s wrong with you?” May galit pa na tanong nito.

“I’m his guardian. And who you?“galit din na tanong ko at nakipagsukatan ng tingin dito.

“Guardian?” Halata naman na nagulat sa sagot ko.

“Daniel, siya ang tumulong sa akin ng mapalayas ako ng bahay.” Pagpapagitna niya pero agad ko ulit siyang hinila at itinago ulit sa likod ko.

“Ganun ba? Pero hindi ka naman niya kailangang itago sa akin ah.”

“Pasensya na. Wayde, si Daniel. Isa sa kaibigan ko. Dito din pala siya lumipat at….”

“Umuwi na tayo.” Hindi ko na siya pinatapos sa pagsasalita niya.

“Pero..”

Hindi ko pinansin ang paghila niya sa kamay niyang hawak ko. Basta hinila ko na lang siyang palayo sa lalaking iyon.

“Bukas na lang. Uuwi na ako.” Pahabol pa niya na lalong ikinainis ko.

“Sige.” Sagot naman nito.

Galit na pinagbuksan ko siya ng pinto ng kotse niya.

“Sakay.” Na agad naman siyang tumalima. Pero sa lalaki parin siya nakatingin.

“May problema ka ba?” Tanong niya sa akin ng palabas na kami ng school nila.

“Who is he?”

“Si Daniel. Pero hinayaan mo man lang sana akong nakapagpaalam sa kanya ng maayos.”

“Who is he in your life?” Seryusong tanong ko ulit.

Ewan ko pero kumukulo talaga ang dugo ko dahil nakikita ko sa kanya ngayon na parang ang gaan gaan ng loob niya sa lalaking iyon.

“Kaibigan ko siya.”

“Then?”

“Humingi siya ng tawad sa akin.”

“Tawad? Para saan naman?”

Sa gilid ng mga mata ko ay nakita ko ang pagtaas baba ng balikat niya na nagpakawala ng malalim na paghinga.

Tumingin sa labas ng bintana.

“Isa siya sa pinagsabihan ko na isa akong gay. At hindi naging maganda ang kinalabasan ng pag amin ko. Pero.. kanina.. nagulat ako ng malaman ko na dito din pala siya lumipat. At humingi nga siya sa akin ng tawad. Nabigla lang daw siya noon. Hinanap niya daw ako sa bahay para humingi ng tawad pero wala na ako doon.”

“At agad mo siyang pinatawad?”

“Oo. Kasi kaibigan ko na siya simula noong nasa 1st yr kami ng highschool. At kilala ko na siya at totoo naman ang paghingi niya ng tawad.”

“Paano ka naman nakakasigurado? Baka may gusto na iyon sayo lalo na alam niya kung sino ka.” Bigla siyang natawa sa sinabi ko.

At ano naman ang nakakatawa doon? Mas lalo tuloy ako nakaramdam ng pagkairita dahil doon.

“Malabong mangyari iyon. Kaibigan ko din ang girlfriend niya.” Sagot niya.

“Mas maganda na iyong sigurado. At huwag kang maiinlove sa kanya.”

“Huh!.”

“Nevermind.” Mabilis na pagsansala ko. Hindi tuloy ako ngayon mapakali. Oo, naangkin ko na siya ng buong buo. Pero may posibilidad na mahulog ang loob niya sa kaibigan niyang iyon at parang gusto kong magwala dahil sa naisip ko.

Damn! Hindi ako makakapayag. Hindi.

“Eh! Bakit ka pala nandito? At ikaw ang nagmamaneho ang kotse ko? Nasaan ang kotse mo?” Ilang sandali pa ay sunod sunod na tanong niya na ngayon lang niya napansin. Ganun na ba inukupa ng isip niya ang lalaking iyon at ngayon lang niya napagtanto na ako ang nagmamaneho ng kotse niya.

“Nagpahatid ako sa company driver dito kanina.” Sagot ko. Pilit na kinakalma na ang sarili ko. Kailangan kong galingan ang deskarte ko para tuluyan siyang mahulog sa akin at hindi lang ang puntso pilatong iyon ang kaagaw ko sa kanya.

Naiinis na nga ako kay Thor dahil crush niya ito kahit hindi pa nakikita. Sa lalaki pa kayang iyon na nayakap siya kanina.

Damn! Parang gusto ko tuloy pilipitin ang kamay ng lalaking iyon. Kumukulo talaga ang duho ko dahil sa nakita kong niyakap siya ng iba.

“Okay ka lang ba talaga?” Kuway tanong ulit niya. Nakita ba niya ang sunod sunod na pagpapakawala ko ng malalalim na paghinga.

Hindi ko mapigilan eh. Baka kapag hindi ako makapagpigil ay muli ko siyang markahan dito mismo sa loob ng kotse niya para iparating sa kanya na dapat akin lamang siya.

“I’m fine.” Tipid na sagot ko na sinabayan na naman ng buntong hininga. “Gusto mo bang mag dinner tayo sa labas? Mamasyal muna bago umuwi? Mag shopping?” Tanong ko na lang sa kanya para maiba ang usapan. Mailihis ang pagkainis ko sa lalaking iyon.

“Hmmm. Gusto ko sana pero madami akong sasagutan na module ngayon.” Tanggi niya.

“Okay! Sige. Umuwi na lang tayo. Tutulungan na lang kita para mapabilis. Tapos ituloy natin ang pinapanuod natin kagabi.”

“Sige. Salamat.” Ngumiti siya ng lingunin ko siya kaya naman napangiti na din ako. “Dapat sa akin ka lang ngumiti ng ganyan.” Mahinang saad ko.

“May sinasabi ka ba?”

“Wala baby. Sabi ko bibilisan ko na ang pagmamaneho.” Sagot ko at binilisan ko na nga ang pagpapatakbo ko hanggang sa makauwi na kami ng bahay.

=

Tinulungan ko nga siya sa pagsagot ng module niya kaya napabilis ang pag aaral niya. Mabuti na lang at matalino siya kaya ang bilis din niyang naisaulo ang mga nalalaman ko sa kanya sa mga sasagutan niya.

Sabay pa kaming napalingon sa pintuan ng makaranig kami ng katok.

“Nakahanda na ang hapunan.” Si Nay Pau mula sa labas.

“Susunod na kami Nay Pau.” Siya naman ang sumagot. Tumayo na sa kinauupuan sa harapan ng computer table niya at inayos ang mga gamit niya. “Tara na.” Aya niya sa akin ng makalapit sa akin sa kinauupuan kong sofa.

Tumingin ako sa kanya. Itinaas ang kamay ko na agad naman niyang hinawakan.

“Ayyy.” Napahiyaw siya ng mahina ng hilain ko siya at bumagsak siya mismo sa kandungan ko.

“Wala ba akong kiss muna bago tayo bumaba?” Nakangiti kong sabi na agad na ikinapula ng magkabilang pisngi niya.

“Wayde.”

“Call me daddy kapag tayo lamang dalawa baby. And I really want to kiss you right now.” Bago pa man siya makakilos at makasagot ay agad ko na siyang hinalikan.

“Uhmmm.” Napasinghap siya lalo na ng palalimin ko ang halik ko at agad na naipasok ang dila ko sa loob ng bibig niya. “Uhmmp.”

Hanggang sa tugunin na niya iyon. Nakahawak na ang kamay niya sa batok ko. Sa pisngi at nakipagsabayan kong paano gumalaw ang labi ko. Kung paano kumilos ang dila ko sa loob ng bibig niya na pilit ginagaya ang paglalaro mismo sa bibig niya.

“Baby. Uhmm.” Napasinghap din ako lalo na at nagkaroon na ng reaksyon ang pagkalalaki ko. Samahan pa na nakakandong siya sa akin at kumikilos ang pwetan niya sa ibabaw ko.

“D-daddy.” Samahan pa ng pagtawag niya sa akin ng daddy na lalong nakapagpainit ng katawan ko.

“Baby. Uhm..” pilit na pinigil ko ang sarili ko. Dahil baka hindi kami makakain ng hapunan kapag nagpatuloy kami sa ginagawa.

Ikinulong ko ang magkabilang pisngi niya sa palad ko para putulin ang halikan namin.

“We need to stop baby.” Paos na boses na sabi ko sa kanya. Hinihingal pa ako at kinakalma na ang sarili ko.

Timango naman siya. Dinampian ko pa siya ng halik bago siya tuluyang nakaalis sa kandungan ko. Inilahad niya ang kamay sa akin.

Napangiti ako na tinanggap iyon at tumayo.

“Lets go.” Halos sabay naming aya sa isa’t isa kaya naman nagkatitigan kaming ulit.

Pero bago pa man magbago ang isip ko ay hinila ko na siya palabas dahil kung magtatagal pa kami ay baka tuluyan na naman akong makalimot at maangkin ko na namam siya ora mismo.

PH3 #26: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Hindi mo naman ako kailangang ihatid eh.”

Napansin ko ang pagpapakawala ng nh buntong hininga. Kanina pa kasi namin pinag tatalunan ang paghatid niya sa akin sa school.

Gusto daw niya ako ihatid pero para saan naman? Dati naman na hindi niya ako inihahatid pero ngayon pilot siyang nagpre-presenta na ihatid ako.

“Okay! Pero dapat si Travis lang ang maging kaibigan mo. Hindi ang dati mong kaibigan.”

“Huh!”

“Ayaw ko sa kaibigan mong iyon. Huwag kang sasama sa lalaking iyon sa kung saan. Nagkakaintindihan ba tayo?”

Tumango na lang ako bilang sagot. Simula kasi kahapon na sunduin niya ako ay parang ayaw na yata niya akong papasukin ng school kung hindi siya sasama. Tapos halatang ayaw na ayaw talaga niya na si Daniel.

“Good! Dapat lagi mong kasama si Travis para bantayan ka.”

“Opo na po, daddy.” Nakangiti na ko na lang sagot sa kanya dahilan para matigilan siya. Napatitig siya sa akin.

Napalunok naman ako ng humaplos ang isang palad niya sa pisngi ko. Nagpakawala na naman siya ng malalim na paghinga bago binawi ang kamay.

“Go! Mag ingat sa pagmamaneho.” At iniwas na ang tingin sa akin ng madako ang tingin niya sa mga labi ko.

Napangiti na ako. Is he want to kiss me? I don’t know. Saka hindi niya gagawin iyon lalo na at nasabi ko sa kanya na ayaw kong malaman nina Nay Pau at yaya Gretha ang namamagitan sa amin. Hindi ko nga lang alam kung ano ng level ang mayroon sa relasyon namin.

Whatever!!!!!!!!

Hindi ko na lang iisipin iyon. Basta ang sa akin lang ngayon ay masaya ako sa namagitan sa amin at nakikita ko na napapasaya ko siya sa tuwing aangkinin niya ako.

Sapat na iyon muna sa ngayon para hindi ako mabagabag sa kakaisip kung ano pa ang pwedeng mangyari sa hinaharap.

“Ikaw din. Mag ingat ka.” Nakangiti ko ding bilin sa kanya.

Lumingon ako sa paligid. Wala sina Nay Pau at yaya Gretha kaya naman ng tumingin siya sa akin ay mabilis na tumingkayad ako at ginawaran siya ng damping halik sa labi.

Napatitig na naman siya sa akin. Bigla naman tuloy akong nakaramdam ng hiya.

Bigla ko tuloy naitanong sa sarili ko kung tama ba ang ginawa ko.

Ngumiti siya. At gaya ng nakagawian niya ay ang ipatong ang kamay sa ulo ko at guluhin ang buhok.

“Eh!!.” Umiwas ako na tinawanan lang niya.

“Naughty.” Bulong niya ng yukuin ako at mabilisan ding ginawaran ng halik sa labi. “Susunduin kita mamayang hapon. Mag dinner tayo sa labas.”

“Paano ang kotse ko?”

“Ipapakuha ko na lanh sa company driver mamaya at iyuwi dito. Hintayin mo ako.”

Tumango na lang ako. At hindi niya nakakalimutan talaga ang paghalik niya sa nuo ko at bubulungan ng salitang “TAKECARE.” Na lagi niyang bilin sa akin.

“You too.” Halos panabay kami na sumakay ng kotse.

Nauna na akong lumabas ng bahay. Magkasunod na nagmaneho palabas ng A. Place hanggang sa maghiwalay na ang daan na tinahak namin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Perth.” Napalingon ako sa tumawag ng pangalan ko pagkababa ko pa lang ng kotse ng maiparada ko na iyon.

“Daniel.”

“Yeah! Kumusta! Hindi tayo nakapag usap ng maayos kahapon.”

“Okay lang ako. Pasensya na kahapon.”

“Okay lang iyon. Pero hindi ka ba sinasaktan ng guardian mong iyon? Mukha pa namang masungit.” Natawa ako sa sinabi niya.

Masungit? Hindi kaya! Dahil siya na ang pinakamabait na taong nakilala ko simula ng nagkamalay ako sa mundong ito.

“Hindi ah. Ang bait kaya niya sa akin.” Sagot ko dito.

“Sigurado ka?” Diskumpyado pang sabi nito.

“Oo naman. Mabait siya sa pinakamabait.” Pangbibida ko pa.

“Okay! Sabi mo eh. Ano pala ang course na kinuha mo?”

“BSBM.”

“Magkatabi lang pala ang department natin. Hindi ako mahihirapang puntahan ka kapag breaktime. Hihintayin kita ah.”

“Hindi mo naman kailangang hintayin ako. Saka lunchbreak lang naman ang free time na pagkakasabay natin.”

“Pwede ko bang makita ang schedule mo? Tignan ko kung may pagkakapareho tayo.”

“Sure.” Kinalkal ko ang bag ko at ipinakita nga sa kanya ang schedule ko gaya ng gusto niya.

Parang kailan lang na parang walang nangyaring pag iwan sa akin ng magsabi ako sa kanila ng iba pa naming mga kaibigan kung ano ako. At ngayon.. hindi ko na nakikita kay Daniel ang pagkadisgusto noong araw na iyon.

“Bakit? May problema ka ba?” Napakurap pa ako ng magsalita siya. Napatitig pala ako sa kanya ng hindi ko namamalayan.

“W-wala. N-naisip ko lang kasi ang araw na nagtapat ako about sa kasariam ko.” Totoong sagot ko sa kanya.

“Sorry about that. Hindi ko kasi alam ang iaakto ko noong araw na iyon. Sorry talaga, Perth.” Tumitig siya sa akin. At ang ikinabigla ko ay ang yakapin niya ako. “Sorry.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. At tinapik siya sa likod. “Okay lang iyon. Atleast, tanggap mo na ako ngayon. Sana ganun din sina Patrick at iba pa.” Kumawala ako ng yakap sa kanya.

“Well, sa bagay na iyan. Nasabi ko na sa kanila na nagkita tayo dito. At gusto din nilang makausap ka at humingi ng tawad.” Humawak pa ito sa magkabilang balikat ko.

“T-talaga?” Nakaramdam tuloy ako ng galak dahil sa sinabi niya. Kung hindi siya nagsisinungaling ngayon ay may pag asang bumalik lahat ng mga kaibigan ko dati.

“Oo, kung may oras ka. Sabi nila pwede tayong magkita kita mamayang hapon matapos ang klase natin. Doon daw sa paborito nating kainan noon.” Nakangiting saad niya saka hinawakan pa ang kamay ko.

Bigla akong natigilan. Napayuko ako dahil hindi ko alam kung paano ko sasabihing hindi ako pwede mamayang hapon dahil susunduin ako ni Wayde mamaya.

“K-kasi…”

“Perth, halikana.” Napalingon naman ako sa tumawag ng pangalan ko. Si Travis na palapit na sa amin. Pero nakita ko na sa kamay kong hawak ni Daniel siya nakatingin.

Bigla ko naman iyong binawi. Baka mamaya iba ang pagkaintindi niya at bigla din siyang magbago sa pakikitungo sa akin at iwasan ako.

“M-mamaya na lang siguro Daniel.” Sabi ko na lang dito ng balingan ko.

“Hindi pa naman oras para sa unang subject dahil maaga pa.”

“Pasensya na pre, pero kailangan pa kasi naming magreview.” Si Travis ang sumagot at hinawakan na ako sa pulsuhan.

“Sandali nga. Sino ka ba para magdisesyon para sa kanya.” Nasa tuno ni Daniel ang pagkairita at hinawakan naman ako sa kabilang kamay. Nagsukatan pa sila ng tingin.

“Ayaw mo naman siguro na madisappoint si Sir Wayde diba, Perth.” Si Travis na nakatingin parin kay Daniel.

“P-pasensya na, Daniel. Mauuna na kami.”

Napansin ko ang pagtaas baba ng balikat nito. Nagpakawala ng buntong hininga bago ako binitawan.

“Sabay tayo mag lunch mamaya. Pag usapan natin ang pagkikita natin mamayang hapon nina Patrick.”

“Pero…” hindi ko na naituloy ang pagtanggi ko sana ng tumalikod na ito. Kaway na lang ng kamay ang ginawa nitong pamamaalam.

“Siya ba ang isa sa dati mong kaibigan noon?” Kuway tanong ni Travis ng magsimula na kaming maglakad papasok ng deparrment namin.

“Oo.” Matipid na sagot ko.

“Kakaiba ang titig niya sayo.”

“Huh!.” Natigilan ako sa sinabi niya.

“Huwag kang mag alala. Wala ka ng sapat itago sa akin. Kaibigan mo ako Perth.” Humarap naman siya sa akin at ipinatong sa balikat ko ang kamay niya.

“A-alam m-mong..”

Tumango siya hindi ko pa man natatapos ang sasabihin ko sana.

“Una pa lang kita nakita noon alam ko na. Kaya huwag kang masyadong mag alala. Dito sa AU bukas ang mga mata ng mga estudyante dito sa mga katulad mo. Dahil ang mismong founder ng AU ay kasapi ng LGBT. Iyon ang pagkakaalam ko. Kaya malaya kang ipakita ang tunay na ikaw dito.”

Napatitig ako sa kanya dahil sa sinabi niya. Simula naman kasi ng magsimula ang pasukan ay wala naman ako inatupag kundi ang mag aral at wala akong pakialam sa paligid ko. Saka tanging siya lang naman yata ang malapit sa akin simula noon.

“Be proud of who you are Perth. Nandito lang ako, isang tunay na kaibigan para sayo.”

“S-salamat.”

Ngumiti siya.

“Wala ka namang dapat ipagpasalamat sa akin. Pero sana, huwag ka masyadong magtitiwala sa dati mong kaibigan. Iba siya makatingin sayo.”

“D-dati naman na siyang ganun.”

“Basta mag ingat ka na lang. Huwag mo ng ibibigay lahat ng tiwala mo sa kanya. At huwag kang sasama sa kanya  ng hindi alam ng guardian mo.”

Tumango na lamang ako.

“Tara na. Baka mahuli pa tayo sa pagrereview natin.” Nakangiti na niyang aya sa akin.

Napangiti nadin ako. “Review daw. Para saan naman.” Na may kasamang mahinang tawa habang nagsimula ng humakbang para ipagpatuloy ang naudlot naming paglalakad.

Naging mas magaan pa tuloy ang dibdib ko dahil sa sinabi niya kanina. Wala na akong alalahanin pa. Mas makakagalaw ako ng natural na ako kapag kasama ko siya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Perth.”

“Daniel.”

Patakbong lumapit ito sa amin ni Travis. Patungo na kami sa cafeteria na nasa pagitan ng department nila at ng sa amin.

“Tara na. Nasa labas sina Patrick. 2pm naman ang pasok mo mamaya kaya pwede tayong lumabas ng campus.”

“Hindi siya lalabas ng AU. Dito lamang kami.” Si Travis ang sumagot sa sinabi niya.

“Hindi ikaw ang kinakausap ko. At sino ka ba?”

“Daniel, kaibigan ko so Travis.” Pumagitna ako ng makita kong parang gustong suntukin ni Daniel ito.

“Kaibigan? O ka-ibigan.” Nang aarok na tumingin pa sa akin si Daniel at parang nanunutya pa sa tinig nito.

“Mag ingat ka sa mga salita mo. Hindi porket kaibigan ka dati ni Perth ay basta mo na lang siyang yayayaing lumabas na parang hindi mo siya itinakwil noon.”

“Aba’t… anong alam mo….”

“Tama na Daniel. Travis tama na.” Humawak ako sa braso ni Travis ng makita kong kumuyom ang kamao nito.

“Sasama ka ba?” Kuway tanong ni Daniel muli sa akin. “Kung gusto mong bumalik ang pagkakaibigan nating lahat sumama ka ngayon sa akin. Naghihintay sina Patrick at iba pa sa labasan.”

Napalunok ako. Napatingin ako kay Travis na nakita kong umiling na ayaw akong sumama kay Daniel. Pero… gusto ko din naman makita ang iba ko pang mga kaibigan. Lalo na ngayon… gusto kong ibalik ang dating mayroon kami. “Travis, pasensya ka na. Babalik din ako agad.” Sabi ko na lang kay Travis.

“Pero…”

“Back off.” Pumagitna na si Daniel at nakipagsukatan ng matalim na tingin kay Travis. Ayaw ko man ang nakikita ko ngayon ay wala naman akong mapapanigan sa kanilang dalawa. “Lets go.” Sabay hila sa akin. Tingin na lang ang naiwan ko para kay Travis na ngayon ay nakatingin din sa akin.

“S-sandali. H-hindi mo naman ako kailangan hilain.” Binawi ko ang kamay ko dito.

“Pasensya na. Masyado kasing pakialamero ang bago mong kaibigan. Masyadong mapapel.”

Alam ko naman ang ganitong ugali ni Daniel. Mainitin talaga ang ulo kaya hindi na iyon bago lalo na at kapag hindi namin napapagbigyan ang gusyo nito. Sa aming magkakaibigan noon ay ito lagi ang nasusunod lalo na kapag may lakad ang ilan sa amin. Hindi nga lang ako madalas na nakakasama lalo na kapag inuman lang ang pupuntahan nila.

Mabubuti naman silang kaibigan. Hindi nila ako pinipilit kapag may inuman noon at hinahayaan lang nila ako sa isang tabi noon basta sasama lang ako sa kanila.

Kumbaga ako ang pinakamabait sa kanila dahil wala akong bisyo.

“Saan ba daw tayo pupunta?”

“Diyan lang sa malapit na kainan. Para naman daw sa muli nating pagbabalik bilang magkakaibigan.”

“Sige.”

“Sakay ka na lang sa motor ko. Para mapabilis tayo.”

Tumango na lang ako. Nasa malapit lang ang motor niya kaya naman agad kaming nakalabas ng AU.

“Perth.” Nakangiting lumapit sa akin si Jasmin ng makababa ako ng motor at niyakap ako. “Sorry.”

“Perth.” Si Patrick. “Sorry dude.”

“O-okay lang.” Hindi ko tuloy alam kung ano ang magiging reaksyon. Naluluha ako na masayang masaya dahil heto kami ngayon. They are back. Bumalik na ang mga kaibigan ko.

Nagbigay tuloy pag asa sa akin na sana balang araw ay maging ganito din sina mama at papa na matanggap ako.

“Kaya pala inggit na inggit ako sayo noon pa. Naiirita ako dahil mas maganda ka pa sa akin.” Si Natalie na nakangiting tumitig sa akin.

“Haha! Insecure lang ba. Kaya napapansin naman noon na malambot ka na talagang kumilos. Pasensya na talaga dahil binigla mo naman kami. Sorry talaga.” Si Jordan.

“Okay lang. Atleast bumalik kayo. Nandito ulit kayo na kaibigan ko.”

“Oo naman. Kaya magsimula ulit tayo.”

Sabay sabay silang sumang ayon. Hanggang sa nagyaya na nga silang kumain sa malapit na kainan.

Kwentuhan like the old times. Tawanan at may kasamang asaran. Si Jasmin at Daniel ay hiwalay na pero magkaibigan parin sila.

Namiss ko sila. At bumalik lang ang dati naming samahan.

At ngayon.. biglang lumitaw sa imahe ko si Wayde at napangiti ako. Dahil kung hindi dahil sa kanya ay baka hindi ko ulit makakasama ang mga kaibigan ko. Kung hindi niya siguro ako pinigilan noon ay bak a hindi ko na ulit ito mararanasan pa.

Thank you Wayde!! Thank you Daddy!!

Sa loob loob ko. At nadagdagan pa ngayon ang pagmamahal ko sa kanya. Dahil siya ang nagbigay ng bagong buhay sa akin. Ng bagong pag asa. Ng bagong pangarap. Kaya ngayon!!!!! Gagawin ko ang lahat para mabayaran ko ang kabutihan niya sa akin. Para mapasaya siya.

“Hey! Are you with us?” Napakurap pa ako ng pumitik ang daliri ni Patrick sa tapat ng mukha ko.

“O-oo.” Sagot ko.

“Balita namin mayaman ang guardian mo ngayon? Totoo ba?” Sa Jordan.

“Huh! Eh! Oo, siya ang tumulong sa akin noong walang wala talaga ako.” Totoong sagot ko.

“Mabuti naman kung ganun.”

Tumingin ako sa orasan. Mabilis na lumipas pala ang oras ng hindi namin namamalayan.

“Daniel, bumalik na tayo sa AU.”

“Pwede ka naman sigurong lumiban diba.” Sagot nito sa akin.

“No! Hindi pwede. Ayaw kong bumagsak sa klase ko.”

“Isang beses lang naman Perth. Ngayon na nga lang tayo nagkakasama ulit.” Pangbabalewala pa nito sa sinabi ko.

“Sorry guys.” Tumayo na ako. “Pero hindi talaga ako liliban sa klase ko. Kung hindi ka papasok. Mauuna na ako.” Baling ko naman kay Daniel. “Pasensya na talaga kayo.” Akma akong tatalikod ng pigilan ako ni Jasmin.

“Papasok yan si Daniel. Diba, Daniel.” Hindi man ako sigurado ay parang pinanlakihan niya ito ng mga mata kaya naman napatayo ito sa kinauupuan.

“Oo na. Sige. Mauuna na kami. Tara na Perth.” Sabay hila sa akin palabas. Kumaway pa ako sa kanila baho tuluyan nakalabas ng kainan.

“Sa susunod ulit huh.” sabi pa nito ng pasakay na kami ng motor niya.

“Oo. Basta huwag lang tayong liliban ng klase.”

“Oo naman.” Hanggang sa makabalik na nga kami ng AU. At hindi ko talaga maitago ang sayang naramdaman ko dahil kumpleto na ulit ang mga kaibigan ko.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

K atulad kahapon naghintay na naman ako kay Perth sa parking lot. Naiuwi na din ng driver ang kotse niya na kasama kong pumarito sa AU.

Kahit araw araw kong sunduin siya ay hindi ako mapapagod. Sana nga hindi ko na lang siya binilhan ng kotse para ihahatid sundo ko na lang siya. Mas mainam pa kung ganun. Pero hindi ko na mababawi iyon ngayon baka sabihin niya na pinagkakaitan ko na siya.

“Wayde.” Narinig kong tawad niya sa akin. Kasunod niya si Travis.

Naglakad akong pasalubong sa kanya pero nagulat na lamang ako ng  tumalon siya payakap sa akin at naglambitin sa leeg ko kaya naman umalalay ang kamay ko sa baywang niya.

“What happened?” Hindi ko mapigilang tanong sa kanya dahil sa kilos pa lang niya ay halatang masayang masaya siya.

Isa pa sa ikinagulat ko ay ang hawakan niya ako sa magkabilang pisngi at hinawaran ng halik sa labi.

“M-mauuna na ako sir Anderson.” Si Travis na naasiwa yata sa nakita. Doon naman yata siya parang natauhan at bahagyang lumayo na sa akin. “Mauna na ako Perth.”

“Sige. Salamat. Ingat sa pag uwi.”

Ng makaalis na nga si Travis ay tumitig ako sa kanya.

“May ikwe-kwento ka ba?” Tanong ko sa kanya ng hawakan ko na siya sa kamay at iginiyang pasakay ng kotse.

“S-sorry. Hindi ko sinasadya ang ginawa ko kanina.” Nakayukong saad niya ng pareho na kaming nakasakay.

“No! Don’t say sorry. I like it. And I want to kiss you more. Pero saka na iyon. Gusto kong malaman ang dahilan kung bakit ka ngayon masaya.”

Umangat ang ulo niya at tumingin sa akin. Naudlot pa ang pagbuhay ko ng makina ng kotse ng bigla siyang kumilos at humakap ulit sa akin.

“Whays wrong?” May pag aalala ko ng tanong dahil narinig ko ang paghikbi niya.

“T-thank you.”

“Huh!?”

“K-kasi. K-kasi iniligtas mo ako noon. At  binigyan ng bagong pag asa. At ngayon mas doble ang pasasalamat ko sayo dahil kung hindi mo ako noon nailigtas ay hindi ko ulit makakabati ang mga kaibigan ko.”

“You mean that guy named Daniel?” Nangunot ang nuo ko. Hindi ko na namang mapigilang makaramdam ng pagkairita.

“Oo, hindi lang si Daniel. Kundi lahat sila.”

“O-okay. Good to hear that.” Sabi ko na lamang. Kahit naiirita ako ay hindi ko na lang ipinahalata dahil ayaw kong maapektuhan ang sayang nakikita ko sa mga mata niya. “At dahil diyan. Kailangan nating mag celebrate.”

“Sige.” Agad naman siyang sumang ayon kaya naman binuhay ko na ang makina ng kotse ko at pinaarangkada na paalis.

Nakikinig ako sa kwento niya habang bagtas namin ang daan patungo sa restaurant. Kahit gusto ko man sanang sabihin na hindi ako interesado sa mga dati niyang kaibigan ay hindi ko talaga kayang salungatin ang kasiyahan niya ngayon. Kaya naman nagtiis na lamang ako. Babawi na lang ako mamaya at iibahin ang usapan.

“Anong gusto mong kainin?”

“Sayo ba itong restaurant?” Tanong niya ng mapansin yatang kakaiba ang trato sa amin ng mga waiters.

“Sa tingin mo baby?”

Kibit balikat siya. “Eh! Mamumulubi ka ngayon. Kakain ako ng marami.” Natatawa pa niyang sabi sa akin at parang batang nauna ng sumunod sa waiter kung saan kami papaupuin.

Binilisan ko na lang ang lakad ko para naman maipaghila ko siya ng upuan.

“Kung magiging malusog naman ang baby ko. Handa akong mamulubi. Pero baby! Huwag mong masyadong damihan ang kakainin mo ngayon. Baka mabinat ka mamaya. Hmmm.” Mahinang saad ko ng makaupo na kaming pareho. Sabay kindat sa kanya.

Natigilan siya at napatitig sa akin. Kitang kita ko pa kung paano unti unting namula ang mukha niya ng makuha ang ibig kong sabihin.

“Haha! So cute baby.” Mabilis na ginawaran ko siya ng halik sa labi. Nakakatuwang pagmasdan ang pamumula niya. Para siyang naglagay ng blush on sa mga pisngi niya. Ikaw ba naman ang biyayaan ng maputing kutis.

“S-stop teasing me.” Yumuko siya. At nahiya na naman.

“Okay okay. Hindi na.” Iniusad ko pa ang upuan ko para lalong makalapit sa kanya. Pabilog ang lamesa kaya medyo malayo ako kapag mahkaharap kami. At mas gusto kong nasa tabi ko lamang siya para mapagsilbihan ko siya.

Dumating ang mga pagkain at magana namin iyong pinahsaluhan. Sinamahan na ng kwentuhan ay ipinahpasalamat ko at hindi na ang mga kaibigan niya ang naikwento niya dahil siya na mismo ang nagtanong kung ano naman ang ginawa ko maghapon.

Naikwento kong marami akong businesa deal na naisara at iba pa. Hindi ko na lang nasabi na mas marami ang oras na nakatitig lang ako sa larawan niya sa Gallery ko.

“Ang ganda naman dito.” Iginala niya ang paligid ng nagpasya kaming maglakad lakad muna. Sa magkabilang gilid kasi ng restaurant ay may malawak pa na park na pwedeng pahingaan habang nagpapababa ng kinain. Napapalibitan ng ibat ibang mga namumulaklak na halaman.

“Yeah! Maganda kasi kapag may ganito sa isang restaurant. Pwedeng pasyalan at hindi lang pagkain ang dadayuhin ng mga kakain dito.

Napatango siya. Tinungo ang swing at umupo doon. Dahil pwede iyong pangdalawahan ay tumabi ako sa kanya.

“Do you like it?” Tanong ko pa. Pinasandal ko siya sa dibdib ko ng umakbay ako sa kanya.

“Yes, ang ganda. Pwedeng maglagay tayo nito sa bahay? Sa may lawn.” Sabay tingala sa akin.

“Of course. Pero gusto ko ganito din tayo sa bahay kapag sasakay ng duyan.” Pagbibiro ko pero may katutuhanan.

“Eh! Ayaw ko.”

“Haha. Why not? Hinalikan mo nga ako kanina sa school niya at maraming nakakita ng hindi mo napansin kanina.”

“Huwag mo ng ipaalala.” Sabay takip ng mukha sa dalawang palad habang nakasandal parin siya sa akin.

“Hahaha! Totoo naman baby. At sina yaya Gretha lang naman at Nay Pau ang kasama natin sa bahay. Alam kong maiintindihan nila.”

“Pero..”

“Baby! Mas magandang malaman nila. Kaysa malaman nila sa iba. Ng hindi sila mah isip ng masama.”

Natahimik siya.

“Pero.. p-paano mo naman sasabihin?” Tanong niya.

Napaisip din ako. Paano nga ba? Siguradong marami silang itatanong sa amin kung sakali man. Natural na nila iyon lalo na si Nay Pau dahil hindi na iba ang turing ko sa kanila.

“Simple lang. Sasabihin kong baby kita.” Nakangiting sagot ko.

“Wayde.” Pinanlakihan niya ako ng mata. Napakamot na lang ako ng ulo dahil mahirap nga naman palang magsabi lalo na at hindi handa.

“Pag iisipan ko pa baby. Pero sasabihin na natin sa kanila. Okay.”

“Uhmmm.. i-ikaw ang bahala.” Yumakap siya sa akin at isinubsub pa ang mukha sa dibdib ko.

“Just leave it to me baby. Ako na ang bahala.” Yumakap na din ako sa kanya. Pumikit na dinampian ng halik sa ulo niya.

PH3 #27: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!

R-🔞 lang ng kaunti.

😁😁

“What a slut!.” Naibulong ng isang lalaki habang palihim na nakatingin kay Perth at tamang nakuhanan ng larawan ang pagyakap sa lalaking naghihintay kay Perth at hinalikan pa sa labi. “Hindi ako nagkamali.” Sa loob loob pa ng lalaking nagmamatyag kay Perth bago isinilid ang cellphone at umalis na sa pinagtataguan. “Magandang headline ito sa campus newspaper bukas at sa social media.” Tatawa tawa pa itong naglakad palayo na nakapaskil sa mga labi ang isang malademonyong ngiti.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Nanlalaki ang mga mata nina Nay Pau at Yaya Gretha habang pareho kaming nakaupo ni Perth sa sofa habang nakatayo silang pareho sa harapan namin.

Nakayuko na siya at mahigpit na hawak ang kamay ko na para pang gusto na niyang maglaho.

Palipat lipat ang tingin sa amin nina Nay Pau at mamapatingin sila sa isat isa.

“T-tama ba ang dinig namin hijo?” Si nay Pau ang unang bumasak ng halos dalawang minutong katahimikan na bumalot sa amin kanina ng magtapat ako sa kanila.

Napansin ko na nagulat pa siya ng magsalita si Nay Pau kaya naman pinisil ko ang kamay niya na hawak ko.

“Oo nay Pau. Sana maunawaan niyo ang relasyong mayroon kami ngayon.” Kampanteng sagot ko naman dito at nakipagsukatan pa ng tingin.

“Nauunawaan namin hijo.” Sabi nito kaya naman napaangat na ang ulo niya at napatingin mismo kay Nay Pau.

Ngumiti ako ng tumingin din siya sa akin.

“I told you baby.” Pabulong na sabi ko sa kanya.

“Pero..” pareho kaming napatingin kay Nay Pau ng muli itong magsalita. “Huwag na huwag mong papaiyakin si Perth. Huwag na huwag mo siyang sasaktan. Dahil kami ang makakalaban mo kung umiyak siya ng dahil sayo.” Sunod sunod na babala nito kaya naman nahaluan na ng pagkamangha ang titig ko kay Nay Pau.

Binitawan ko ang kamay niya at tumayo. Lumapit kay Nay Pau at hinawakan sa magkabilang balikat.

“Mukhang ako pa yata ang delekado ngayon.” Natawang sabi ko. “Pero makakaasa kayo Nay Pau. Aalagaan ko siya. At wala akong balak na saktan siya.” Bukal at buong puso kong sagot dito.

Para tuloy nangangako na ako mismo sa mga magulang niya pero nakakagaan ng pakiramdam dahil hindi nila maipagkakailang napamahal na at itinuring na parang tunay na anak si Perth. At hindi ako nagkamali sa pagtitiwala ko sa kanila.

“Mabuti na iyong nakakasigurado hijo.”

“Oo naman nay Pau. Salamat sa pang unawa.”

“Mga bata kayo oo. Mabubuo na ba ng tuluyan ang bahay na ito? At mas magkakaroon ng kulay?”

“Ofcourse nay Pau. Dati naman ng makulay. Madadagdagan lang.”

Naiiyak ito na kumilos at yumakap sa akin. “Proud ako sayo hijo.” Saka bumaling kay Perth.

“N-nay Pau.”

“Halika ngang bata ka.” Tumayo naman siya at lumapit kay Nay Pay. Agad siya nitong niyakap. “Sabihan mo ako hijo kung inaaway ka nitong batang ito at ipagtatanggol ka naman ng yaya Gretha mo.”

“S-salamat po nay Pau.”

“Sandali. Bakit parang wala akong kakampi.” Pagpapagitna k na pabirong sabi ko sa kanila. Napatingin sila sa akin. Hanggang sa sabay sabay na kaming napangiti.

Lumapit na siya sa akin at yumakap sa akin. Hindi na siya mag aalala na ganito kami sa harapan nila.

Nakakagaan din ng pakiramdam lalo na sina yaya Gretha at Nay Pau na ang pangalawang itinuring kong tunay na pamilya.

“Salamat at pinagkatiwalaan niyo kami na sabihin sa amin ang relasyon niyo.”

“Pamilya ang turing ko sa inyo nay Pau. Kaya kung may unang makakaalam man ay kayo iyon.” Sagot ko.

Sa paglipas pa ng minuto ay napadami na ang usapan namin hanggang sa magpasya na kaming magsitulog na dahil lumalalim na ang gabi.

And now! Hindi na kami kailangang maghiwalay ng higaan ng baby ko.

“Eh! B-bakit ka nandito sa silid ko.” Tanong niya ng maabutan niya ako sa silid niya pagkalabas niya ng banyo.

Napangiti ako at tumayong lumapit sa kanya.

“Hmmm. Ang bango naman ng baby ko.” Sabi ko kaysa sagutin ang tanong niya. Humawak ang kamay ko sa batok niya at bago pa man siya makapagsalita ay agad ko siyang siniil ng halik sa mga labi.

“Uhmmp.” Mahinang ungol na kumawala sa kanya ng magsimula ng maglumikot ang dila ko papasok sa bibig niya.

“Baby, uhmm. I want you.” Bulong ko. Agad akong kumilos at ipinulupot ang kamay ko sa baywang niya at habang magkadikit na naman ang labi namin ay humakbang kaming palapit sa kama.

Maingat na ipinahiga ko siya sa kalambutan niyon.

“W-wayde. M-may pasok ako b-bukas.” Pigil niya sa kamay ko ng tangkain ko ng tanggalin ang damit pantulog niya.

“I know baby. I know. Just once please.” At muli ko siyang siniil ng halik na agad naman niyang tinugon. Nagmamadaling kumilos ang kamay ko para ituloy ang pagtanggal ng damit niya. Inayos ko ang pagkakahiga niya sa kama bago ako sumampa paibabaw sa kanya at pumuwesto sa pagitan ng mga hita niya.

“Uhmm. Ohhhh.” Napasinghap siya. Ang ungol na naririnig ko sa kanya ay nakakapagpadagdag ng init ng katawan ko na kumalat sa bawat himaymay ng ugat ko.

“Baby.” Naglakbay ang palad ko sa katawan niya. Sa baywang sa dibdib. Natagpuan ang ituktok ng dibdib niya at nilaro ng daliri ko iyon.

“Uhmmm.” Napaliyad siya. Lalo na ng sakupin na ng labi ko ang isa at nilaro iyon sa loob ng bibig ko.

“Baby, you are so sweet hmmm.” Gusto ko pa man sanang magtagal sa pagdede sa kanya pero saka na lang para hindi kami masyadong magtagal.

Isinunod ko ang pang ibabang suot niya para tanggalin.

“W-wayde.”

“Hmmm. call me daddy, baby.” Paos na bulong ko habang naglalakbay pababa ang labi ko hanggang sa matagpuan ko ang pagkalalaki niya.

“Uhmmm.. ohh… d-daddy. Hmmm.” Napakislot siya ng isubo ko ang kanya. Nilaro ng dila ko ang dulo ng kanya na nakapagpaungol pa sa kanya. Kumilos ang balakang at isinasabay sa pagtaas baba ng bunganga ko sa kanya.

Nilaro ko na din ang lagusan niya. Using my saliva para mabasa iyon.

“D-daddy. Uhmm..”

“Yes baby. Yes.” Sagot ko. Itinaas ko na ang balakang niya para pumantay ang lagusan niya sa harapan ko. Muling nilawayan ang kamay ko para basahin ang dulo ng akin at itinapat na iyon sa kanya.

“Ahhhhhh… uhmmmp.” Napasabunot siya sa buhok ko ng yukuin ko siya habang paunti unti kong ipinapasok ang akin. “Ahhhhh…”

“Ohhh baby. Your so tight.”

“D-daddy. Uhmmm.. d-daddy. It’s hurt. Uugh.”

“Shhh! It’s okay baby. It’s okay.” Saka ko siya hinalikan habang mabagal na akong humagalaw.

Damn! Ang sarap ng pakiramdam ko na nasasakal ang laki ko. Hinihilang papasok pa sa kanya. Ang sarap na maramdaman ang init sa loob niya na bumabalot sa buong laki ko.

“Ahhhhh.  Uhmmmm.. d-daddy. Uhmm.” Ungol niya. Tinakasan na naman siya ng luha sa mga mata kaya naman dinampian ko ng halik iyon para patuyuhin.

“Baby.. Uhmmmm.. I love you…“paos na boses na sabi ko sa kanya habang bumibilis na ang bawat galaw ko.

“Ahhhhhh… ohhhhhh..d-daddy.. uhmm. D-daddy. uhmm…. ahhhh.” Sunod sunod na ungol niya.

“Yes baby. Your so sweet. Uhmm. So tight. Ahhh.” At mas lumakas pa ang bawat pagsalampak ng balakang ko sa kanya.

Ang sarap sarap. Dumulas na ng tuluyan ang butas niya pero masikip parin siya. Hindi nagbabago ang sikip niya na ang sarap sa pakiramdam. He is sucking me in. Deeper. Kaya naman mas ginaganahan akong magpabalik balik sa kanya. Ayaw ko mang maging marahas sa paglabas masok ko pero hindi ko mapigilan lalo na at ang lakas ng ungol na lumalabas sa bibig niya ay nakakapagpadagdag ng init ng katawan ko.

“Ahhhhhhh.” Napasingha siya lalo na ng ibinaon ko ang buong laki ko sa kailaliman niya. And sarap sa pakiramdam ko na may kung anong malagkit pa na dumadampi pa sa dulo ng pagkalalaki ko. “D-daddy. Ahhhhhhh.” At isa pa. Isa pang palakas na pagbaon sa kany. “Ahhhhhhh. D-dadddddy. Uhmmm.”

“Yes baby. Ahhhh.” At habang patuloy ako sa paglabas masok sa kanya ay tuluyan ng naipon ang sarap na nararamdaman ko at handa ng lumabas ang naipong init sa katawan ko.

“D-daddy.  Ahhhh.. n-no m-morrre. D-daddy.. ahhmm.. i-m cumming.. uhm…”

“Me too baby. Uhmmmm. Ahh.. ahh. Mmm. Baby.” At bumilis ang galaw ko. Hindi ko na hinuhugod kundi mas madami na ang pagbaon ko.

“Ugh! Uhmmm.. ahhhhhhhh.” Sabay sa pagbaon ko ang pagliyad niya ng sabay naming narating ang rurok ng kaligayan.

Hinihingal na patuloy parin ako sa pagsusumiksik pabaon sa kanya ng yukuin ko siya at gawaran ng halik sa labi.

“Baby. Uhmmm.”

“D-daddy.” Sabay na naghahabol ng paghinga na daig pa namin ang sumali sa takbuhan sa paghingal namin.

Nakangiti akong humalik ulit sa kanyang nuo bago ko idinagan ang buong bigat ko sa kanya.

I want more pero hindi ko siya pwedeng pagurin lalo na at may pasok pa nga siya bukas.

“Salamat sa walang kapantay na ligaya baby. Uhmm.”

Hindi siya sumagot. Kaya naman maingat na umalis ako sa ibabaw niya. Umayos ng higa at ipinaunan siya sa braso ko na agad namang nagsumiksik sa katawan ko.

“Y-you came too much.” Tumingala pa siya sa akin na kunot ang nuo.

Muli akong napangiti. Dumadaloy na ba palabas ang inilabas ko sa loob niya kaya napapangiwi siya. Malamang nga. Pero wala na akong pakialam doon kung mangamoy man kami pareho. Dumikit na nga din sa akin ang katas na pinakawalan niya kanina ng daganan ko siya.

Hindi na masama ang maging malagkit ang katawan dahil pareho naman naming ginusto ang pinagsaluhan namin.

Nagpahinga ng ilang sandali bago nagpasyang maglinis ng katawan kumilos siya at itinulak ako.

“Eh!.”

“I want to carry you.” Sabi ko sa kanya ng buhatin ko siya at muling ipinasok sa banyo. Sabay na tumapat sa maligamgam na tubig.

Mabilisan na lang ang pagligo naming pareho dahil kung pagtatagal pa kami ay baka hindi na naman ako makapagpigil lalo ng ako mismo ang sumabon ng lagusang itinatago niya.

Damn!

Torture talaga ang matatawag kapag pilit mong pinipigilan ang sarili mo. Dapat hindi na lang siya pumasok bukas para maangkin ko pa siya ng kahit na ilang beses ko gusto.

“Come on.” Muli ay magkatabi kaming nahiga ng mabilisang nalinis ang kama niya na pinunasan namin ng wet tissue sa mga dumikit na katas sa doon. Nawala na ang amoy kaya naman payapa na kaming nagpahinga ng walang inaalala.

“Sleep tight baby.” Bulong ko ng yumakap na ako sa kanya. Nagsumiksik sa katawan ko. At ang sarap lang sa pakiramdam na nararamdaman ko ang init ng katawan niya. Na nakakagaan ng pag iisip. Hanggang sa tuluyan na din akong hilain ng antok na kulong siya ng yakap ko.

¤¤¤ ¤¤¤

Mabilis na kinuha ko ang phone ko para patigilin iyon sa pagtunog. Tumingin ako sa orasan. Mag aalas sais pa lang ng umaga.

Kunot ang nuo ko na tinignan kung sino ang nangahas na tawagan ako ng ganito kaaga.

New number?

Maingat na inalis ko ang pagkakadagan ng paa niya sa akin at inalis na din ang pagkakaunan sa braso ko. Bago ako dahan dahan na umalis sa kama at tinungo ang balkonahe at tinawagan ang caller.

“Who you? Saan mo nakuha ang numero ko?” Seryusong tanong ko dito ng sagutin ang tawag ko.

“Admin ito ng AU sa campus magazine.

“Anong kailangan mo? Ang aga mo naman yatang tumawag? At paano mong nalaman ang numero ko?” Sunof sunod na tanong ko.

“Pasensya na Mr. Anderson dahil tumawag ako ng napakaaga. May nagpasa kasi sa akin ng larawan at tingin ko gusto mo ding makita iyon ngayon.”

“Okay! Send it to me now.” Pagpayag ko para matapos saka ano naman ang kinalaman ko sa Campus magazine nila ngayon.

Ilang sandali pa ay dumating na nga ang sinasabi nito. At ng tignan ko iyon ay lalong nangunot ang nuo ko.

“Who send this to you?” Tanong ko agad dito at nakaramdam ako ng pagsiklab ng galit ko.

Sa larawang magkayakap kami ni Perth at ang paghalik niya sa akin mismo sa AU.

Sino ang nagmamanman sa kanya at parang gustong siraan siya sa publiko.

Nakalagay sa caption ng larawan. Perth with his sugar daddy.

Wala po kaming trace sa sender mr. Anderson. Hindi lang din sa akin iyan ipinasa kundi kumalat na po iyan sa social media.

“What?” Tigagal na saad ko. “Okay. Salamat sa babala. Pakidelete na lang ang larawan. Salamat.”

Hindi ko na ito hinintay na makasagot pa dahil agad kong pinatay ang linya. Mabilis na bumalik sa loob ng silid at kinuha ko ang laptop ko at tinignan nga ang ibat ibang site ng social media.

At tama ito. Nagkalat na nga ang larawan na may pare-parehong caption.

Damn! Kung sino man ang nagpakalat ng larawan na iyon ay magbabayad sa akin.

Mabilis na ginawan ko iyon ng paraan. Kung kailangan kong i hack ang website kung saan nakapost ang mga iyon ay gagawin ko. Hindi dapat niya ito makita dahil ayaw kong mag alala siya.

Nagpatulong na din ako kay Karen na hindi naman nagtanong kung bakit ako napatawag ng napakaaga.

Naging abala na ako sa kakapindot ng laptop ko at hindi ko tinigilan hanggat hindi ko mismo na trace ang mismong account na nag send noon. At ilang minuto lang ay nagtagumpay naman ako. Iyon nga lang. Agad ding nabira ang account ng kung sino mang nangahas na gawin iyon.

“Salamat Karen. Maasahan talaga kita.” Sabi ko dito ng maayos na namin iyon. Tama namang ibaba ko ang cellphone ko ng magising siya.

“A-anong oras na?” Tanong niya habang kinukusot ang mga mata.

“6:15 na baby. Bangon na.” Nakangiti kong sagot sa kanya. Itinabi ang laptop ko sa gilid ng kama.

“A-ang aga mo namang nagtrattabaho. May problema ba?” Tanong pa niya na tumingin sa laptop na itinabi ko.

“Wala naman baby.” Humalik ako sa nuo niya. “Bangon na. Nakapaghanda na siguro si Yaya Gretha ng agahan.”

“S-sige. Magbabanyo lang ako.” Napatingin na lang ako sa kanya habang papasok sa banyo. Nagpakawala ako ng buntong hininga ng marinig ko ang pagsara ng pintuan.

Hindi na ako mapapanatag ngayon lalo na at may nagmamatyag talaga sa kanya. O nadadamay na lang siya sa akin dahil dati namang marami akong nakakaalitan sa negosyo.

“Hold on baby. Hindi ko sila hahayaang sirain ang reputasyon mo.” Naibulong ko na lamang habang nakatingin parin ako sa nakapinid na pintuan.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Hindi mo naman ako kailangang hintayin dito Daniel.” Sabi ko dito ng nakita kong nakaabang sa pagpasok ko. Agad na kasi itong lumapit sa akin ng makababa ako ng kotse ko.

“Ang ganda naman talaga ng kotse mo. Siguro mahal iyan.”

“Salamat. Hindi naman totally na sa akin ito. Binili lang sa akin ng guardian ko.” Sagot ko naman dito dahil iyon ang totoo.

“Maganda ba ang may guardian na mayaman? Kasi diba hindi naman kayo  iyon tipong mayaman noon ng nakatira ka pa doon sa inyo.”

“Huh! Bakit mo naman naitanong?” Balik tanong ko. Masyado yatang naging matanong ito patungkol kay Wayde. Saka kanina ko pa napapansin na palinga linga sa paligid na parang may hinihintay o inaasahang mangyayari?

Ewan ko ba pero parang ang weird lang ng kilos nito.

“Perth. Nandito ka na pala.” Si Travis naman ngayon na palapit sa amin. “Alam mo ba nagkalatat sa bawat bahagi ng school campus bulletin ang larawan ni Sir Wayde.” Pagbabalita pa nito sa akin. Doon ko napansin na napangiti na din si Daniel.

“A-anong? B-bakit?” Hindi ko tuloy alam kung ano ba ang dapat kung itanong patungkol sa sinabi nito.

“Tara, tignan natin. Matutuwa ka sa makikita mo?“sabay hila sa akin. Napasunod na lang sa amin si Daniel. At dahil sa lobby ng department namim ay may bulletin doon ay agad namin nakita ang sinasabi ni Travis.

“Nagkalathala na din ito sa campus magazine.” Sabi pa nito.

Nakalagay doon na nagdonate ng malaking halaga si Wayde kaya naman napangiti ako. Napakabait talaga niya. Sa nakasaad doon na pwede na nilang gawing isang malaking building ang fund na iyon.

“

Iba talaga ang mga mayayaman.“ Napalingon ako ng marinig ko si Daniel na nagsalita. Kunot ang nuo na nakatingin sa bulletin.

“Yeah! At hindi lang mayaman ang guardian ni Perth, mabait pa ito at mapagkawanggawa.” Dagdag naman ni Travis dahilan para tapunan ni Daniel ng matalim na tingin ito pero agad ding binawi ng mapansing napatingin ako sa kanya.

“Mauuna na ako.” Kuway paalam na ni Daniel at walang lingon likod na umalis na nga.

Kibit balikat kaming dalawa ni Travis ng magtama ang mga paningin namin.

Napaisip tuloy ako at naalala ko ang namulatan ko kanina. Baka ito ang trinatrabaho niya kaninang umaga.

“Pasok na din tayo.” Aya na sa akin ni Travis.

“S-sige.” Agad ko namang pag sang ayon. At may mga ngiti ako sa labi habang naglalakad dahil sa nabasa kong balita.

Araw araw na lang na nadadagdagan ang paghanga ko sa kanya. Sa simple o malaking bagay ay lalong lumalalim ang pagmamahal na nararamdaman ko. At hindi ako nagsisisi na sa kanya ko na ibinigay ang lahat lahat sa akin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Tara na.”

“Huh! S-saan?” Tanong ko kay Daniel ng makita ko mismo sa labas ng classroom namin. Lunch break na.

“Naghihintay sina Jasmin sa labas. Lebre mo daw naman sila.” Natatawa nitong sabi sa akin.

“Pero nakapangako ako kay Travis na sabay kaming mananghalian.” Sagot ko naman.

“Mas gusto mong kasama ang lalaking iyon kaysa sa amin na kaibigan mo?” Nasa tuno nito ang galit? At bakit naman ito magagalit kay Travis.

“Hindi naman sa ganun. Pwedeng sa susunod na lang.”

“Pero nasa labas na sina Patrick. Paalisin ko na lang ba sila ng basta basta. Marunong ka ng tanggihan kami.”

“Hindi naman ako tumatanggi. Nakapangako lang ako kay Travis. Hindi niyo naman kasi sinabi sa akin na pupunta pala sila ulit dito.”

“Bukas ka na lang makisabay sa kanya. Unahin mo na lang kami.”

“Pero….”

“Sige. Huwag na lang.” Pigil niya sa sasabihin ko. “Total may bago ka ng kaibigan.” Tumalikod na ito. Halatang galit talaga sa pagtanggi ko.

“S-sandali. K-kausapin ko na lang si Travis para bukas na lang kami magsasabay.” Sabi ko na lamang. Ayaw kong muling magalit sila sa akin.

Ng lumapit na si Travis sa akin ay humingi ako ng tawad agad dito ng sabihin kung hindi kami magsasabay sa lunch. Halata din na parang hindi din nagustuhan ang sinabi ko pero hindi naman katulad ni Daniel na galit at pumayag na din ito kalaunan.

Lumabas nga kami ng AU. At sa mamahaling restaurant pa talaga sila nagyaya na parang gusto kong mag back out.

“Don’t tell us na wala kang panlebre sa amin?” Si Jasmin. “Sa yaman ng guardian mo poseble naman hindi ka pinapahawakan ng pera.”

Napalunok ako. Kakaiba ang dating ng salita nito. Para tuloy hindi ko na kilala ang dati kong mga kaibigan.

“S-sige lang. M-mag order na lang kayo. A-ako ang magbabayad.“sabi ko na lamang.

Pero habang nag oorder sila ng kakainin nila ay nakapag isip isip na ako.

Hindi na sila ang dati kong mga kaibigan dahil halatang dahil na lang sa perang mayroon ako kaya sila muling lumapit sa akin.

Bakit ko nga ba hindi naisip iyon. Katulad kahapon. Sa akin na naman nila ipinabayad ang kinain namin.

At tama nga ako. Dahil ang dami ng inorder nila na parang nag pipyesta sila sa dami nun.

“Kain na.” Aya na nila sa akin na agad na nilantakan ang mga pagkain.

“Ang sarap talaga ng mga pagkain sa mga mamahaling restaurant.” Sabi pa ni Jordan.

“H-hindi naman lahat.” Sagot ko dito.

“Hindi lahat? Siguro nagsasawa ka na lang. Dahil sigurado namang lagi ng masasarap ang kinakain mo ngayon.” Si Patrick.

Tumango na lang ako. Hindi ko tuloy magawang sumabay sa kanila.

“Bakit hindi ka pa kumakain?” Si Daniel.

“Sige lang.” Sagot ko. Hindi na lang ako tumingin sa kanila. Nag order ako ng plain rice at chopsuey para iyon ang kainin ko.

“Mag order pa kayo. Kulang pa ito.” Si Jordan. Kaya naman nag order pa sila ng karagdagan.

“Sana mabusog kayo.“sabi ko na lamang dahil nakapag isip na ako. Ito na ang huling beses na sasama ako sa kanila. Hindi ko na sila kailangan kong kailangan lang nila ako ngayon dahil sa perang mayroon ako na binibigay sa akin ni Wayde. At hindi ko sasayangin ang mga perang iyon para lamang sa kanila.

“Salamat huh!” Si Natalie.

Tumango na lamang ako at tahimik ng kinain ang inorder ko habang sila. Ang ingay ingay nila.

I know na ganito na sila noon pa pero hindi ba nila naisip na na dito kami sa mamahaling restaurant pero pangkarenderya lang ang kilos nila.

Hayst. Sige lang. Magpakasarapa na kayo ngayon. Sa loob loob ko.

Mabilis naman na naubos ang napakaraming inorder nila. Para na silang mga baboy na binalamon dahil may pahimas pa sa mga tiyan nila.

“Hangout naman tayo sa gabi.” Si Patrick.

“Pasensya na peeo hindi ako pwede sa gabi.” Sabi ko dito na sinabayan na ng tayo. “Babayaran ko lang ang kinain natin.” Hindi ko na sila hinintay na makasagot at ako na mismo ang pumunta sa counter kahit pa man pwede na lang bayaran sa lamesang kinainan namin.

“Table 32 po.” Sabi ko sa kahera.

Mabilis naman itong tumalima.

“4,389 po lahat sir.” Nakangiti nitong sabi.

Hindi na ako nagulat pa dahil ang mamahal naman talaga ng mga ulam na inorder nila at napakarami pa.

“Maraming salamat po. Sana po makabalik kayong muli.” Sabi pa nito ng maibalik sa akin ang card ko at ibinalik na iyon sa wallet ko bago ako bumalik sa lamesa namin.

“Tapos naman na tayong kumain. Pwede na siguro tayong bumalik Daniel.” Sabi ko kay Daniel.

“Agad agad? Mahaba pa ang oras ah.”

“May i rereview pa kasi ako.” Sagot ko dito.

“Mauna ka na lang. Dito na muna kami.” Nagpakawala ako ng buntong hininga. Ibang iba na nga sila. Kaya naman nakapagpasya na ako.

“S-sige. I-ikaw ang bahala. Mauna na ako sa inyo. Salamat sa pagbabalik niyo bilang kaibigan ko. Pero…” napayuko ako.

“Pero ano???” Halos sabay sabay na tanong nila sa akin.

“Pero… i-ito na siguro ang huli nating pagsasama bilang magkakaibigan. P-pasensya na kayo. Pero hindi ko na kayo kilala.” Sabi ko.

“Dahil lang ba sa nagpalebre kami?” May pagalit na tunong tanong ni Jordan.

“Kung ayaw mo naman pwede mo namang tanggihan. Tapos ngayon bigala kang aayaw kung kailan tanggap ka na namin.” Si Natalie.

“Hindi naman sa ganun. Kahit maubos ang perang hawak ko ngayon ay ilelebre ko kayo. P-pero.. iba ang ipinaparamdam niyo sa muling paglapit sa akin. H-hindi naman ako manhid. Kaya nararamdaman ko na hindi bukal sa loob niyo ang pagbabalik.”

“Ang drama mo naman Perth.”

“Pasensya na. Pasensya na talaga.” Mabilis na tumalikod ako at patakbong lumabas ng restaurant kahit pa man kanda sigaw na silang tinatawag ang pangalan ko.

Tumulo ang luha ko dahil ang akala ko ay bumalik na ang dati kong mga kaibigan pero.. ngkamali ako.

¤¤¤ ¤¤¤

“

Umiyak ka ba? Anong ginawa nila sayo?“ may galit na tanong ni Travis ng makabalik ako ng classroom namin.

Umiling ako. Hindi ko napigilang hindi yumakap dito.

“Hey! Are you okay. Anong ginawa nila sayo?”

“O-okay lang ako. P-pasensya na. Masyado yata akong madrama ngayon.” Pinahid ko ang luha ko. “H-hindi na sila ang dati kong mga kaibigan.” Panimula ko.

“I told you. Sa simula pa lang hindi na maganda ang kutob ko sa Daniel na iyan. Sinaktan ka ba nila?”

“N-no. H-hindi naman. Basta.. iba na sila sa dati.” Sabi ko. Ikinuwento ko sa kanya ang nangyari. Lalo na iyong paano sila magsalita sa akin.

“Okay! Hayaan mo na sila. Nandito ako na bago mong kaibigan. Huwag ka ng sasama pa sa kanila.”

“O-oo. H-hindi na.”

“Good. Hindi na ako mag aalala pa masyado ngayon.”

“S-salamat.” Tinapik niya ako sa balikat. Hanggang sa iniba na niya ang usapan namin kaya naman kahit papaano ay nawala na sa isip ko sina Daniel.

¤¤¤ ¤¤¤

“ Anong nangyari? Bakit nawala ang mga naipost ko sa social media?“ Galit na galit na inihagis ni Daniel ang hawak na sigarilyo habang nag i-scroll ito at hinahanap doon ang naipost niyang larawan kaninang umaga.

At ang ikinainis niya ay hindi din ang balitang inaasahan niya ang mapapaskil sa bulletin board ng AU ang nailathala kundi ang pagbibigay ng fund ng guardian ni Perth ang nandoon.

“Ano na ang gagawin natin ngayon?”

“Mga tanga kasi kayo. Masyado naman kasi kayo kanina.” Gigil na sita niya sa mga kaibigan. “Magpapanggap na nga kayo hindi niyo pa pinagbuti. Ano ngayon?”

“Malay ko ba na makakahalata siya. Saka kaunti lang naman ang nabawas sa pera niya. Sa yaman ng guardian niya sigurado sentemo lamang iyon sa kanya.

“Pero sana nagtipid kayo? Ano tayo ngayon. Imbes na magpapasasa tayo araw araw sa yaman na tinatamasa niya nilahat niyo naman na sa araw na ito.”

“Tama na nga iyan. Gumawa na lang tayo ng paraan para mahuthutan siya.”

“Damn! At paano? Ngayon pa na sinabihan na niya tayo na hindi na niya tayo kailangan? Ang tatanga niyo kasi.”

“Kausapin mo na lang ulit bukas.”

Naihagis na ulit ang bagong sinindihang sigarilyo. Galit na galit at hindi makapag isip ng maganda dahil sa mga kaibigan niya.

PH3 #28: Wayde & Perth

typos and grammatical error ahead!!

R-🔞

Strong Parental Guidance

Read at your own risk!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“Sino ka?” tanong ng lalaki na dating kaibigan ni Perth na ngayon ay ipinakuha ko sa mga tauhan ko para parusahan sa kapangahasang ginawa nito kaninang umaga.

Kung hindi ako nasabihan kanina ay baka pinagpipyestahan na si Perth ng mga ibat ibang mga salitang alam kong makakapagpabigat ng damdamin niya at hindi ko hahayaang mangyari iyon kaya habang maaga pa ay puputulin ko na ang sungay ng lalaking ito sa harapan ko.

“And dali mo naman yatang makalimot bata. Hindi bat ipinakalat mo lang ang larawan kaninang umaga na kasama ko ang dati mong kaibigan?” seryusong saad ko dito at saka ko na ito nilapitan. “Kilala mo ba ang binabangga mo?” tanong ko pa dito.

“Isang matandang mayaman na sinasamantala ang kahinaan ng kaibigan ko. Binibigyan mo ng pera para makuha mo ang gusto mo sa kanya.”

“Lapastangan.” hindi ko napigilan ang sarili ko na dapuan ng isang malakas na suntok ito sa sikmura dahil hindi naging maganda sa pandinig ko ang snaging sagot nito. Matabas ang dila gaya nga ng inaasahan ko at sadyang hindi ako kinilala bago gumawa ng hakbang na ikakagalit ko.

“Sabihin na nga nating malayo ako sa edad niya sa akin pero hindi ko kailangang bigyan siya ng pera para makuha ko siya.” sabi ko pa dito. Galit na inipit ang pisngi nito gamit lang ng isang kamay ko at gustong gusto ko ng tirisin mismo sa mga kamay ko. “Tandaan mo ang pagmumukhang ito bata. Dahil oras na gumawa ka pa ng bagay na hindi naayon sa gusto ko ay sisiguraduhin kong hindi lang mukha ang mabubura sayo kundi mabubura ng tuluyan sa mundong ito ang pangalan mo at hindi maalala ng mga taong malapit sayo na may isang tulad mo na naisilang.” banta ko dito. Mabait pa ako sa lagay na ito dahil hindi ako gagawa ng bagay na ikakadungis ng kamay ko ng hindi ako nagbibigay ng paunang babala sa mga taong ginawan ako ng masama.

Mabilis na umiwas ako ng makita ko na dudurahan niya ako. Gamit ang likod ng palad ko ay sinampal ko ito ng malakas.

“Wala kang kadala dala bata. Inuubos mo ang pasensya ko.” at isang suntok pa sa sikmura ang iginawad ko dito. “Naging mabait pa ako sayo. Pero sinayang mo lamang.” sabi ko pa dito bago ako tumalikod. Hinarap ang apat na tauhan kong nakamasid lang sa paligid at naghihintay lang ng maiuutos ko. “Iparanas niyo sa kanya ang bagay na hindi na niya gugustuhing muli akong kalabanin pa.” Utos ko sa mga ito.

“Yes, boss.”

“Good. Kayo na ang bahala sa kanya. Basta huwag kayong mag iiwan ng mga bagay na magtuturo sa inyo. Kung salita lang niya ay ayos lang dahil mabilis na lang iyang masulusyunan.” Bilin ko pa sa mga ito bago ako tuluyang lumabas ng gusali.

Gusto ko man na ako mismo ang gumawa nun sa lalaking iyon pero hindi ko muna gagawin. Pero kapag hindi pa ito magtanda sa pagpaparusa ko at ulitin ang ginawa nito ay tutuparin ko mismo ang banta ko dito.

Mabait ako sa mabait pero huwag lang silang gagawa ng ikakagalit ko dahil iba ako magalit.

¤¤¤ ¤¤¤

“Saan ka galing?” Salubong niya sa akin ng makauwi ako.

Napangiti ako. Lalo na ng gawaran ako ng halik sa labi.

“Hmmm. Isa pa nga.” Sabay lapit pa ng mukha ko sa kanya at ako na mismo ang humalik sa kanya.

“Uhm.” Napakapit siya sa leeg ko ng palalimin ko ang halik ko sa kanya. Agad naman na umalalay ang kamay ko sa baywang at likod niya ng maramdaman ko na ang pagtingkayad niya.

“Hmmm. Baby.” Bulong ko ng pakawalan ko ang labi niya at niyakap. Dinampian pa ng halik sa nuo.

“M-may problema ka?” Tanong pa niya ng tingalain ko habang nakayakap parin ako sa kanya. Nagpakawala kasi ako ng ilang beses na malalalim na paghinga.

Naiisip ko kasi na parang hindi niya kakayanin ang mga problemang katulad na lang ng pagkalat ng larawan kaninang umaga lalo na at hindi maganda ang caption na nakalagay.

“Nothing baby.” Umakbay na ako sa kanya at iginiyang maglakad na papasok ng bahay. “Ikaw? Kumusta ang buong araw sa school?”

“Okay lang naman.” Nakahawak ang isang kamay sa baywang ko at sumandal sa dibdib ko habang naglalakad kami.

Ang gaan sa pakiramdam ang ganitong gawain na sasalubong sa akin ang taong mahal ko pagkagaling sa trabaho at kukumustahin, tatanungin kung maayos lang ba ako.

“Hindi kita yata naabutang nasa harapan ng computer mo at sumsagot sa module mo? Hmm?”

“Eh! Masyado ka lang ginabi kaya hindi mo ako naabutang nag aaral. Pasado alas otso na kaya.”

“Sorry naman baby. May tinapos lamang ako na trabaho kaya nalate ako ng uwi.” Sagot ko naman. “Kumain ka na ba?”

“Hindi pa.” Sabay iling.

“Good, sabay na tayong kumain. Tapos sabay tayong mag shower mamaya.” Makahulugang sabi ko na sinabayan ng ngiti ng papatingin siya sa akin. Namula agad ang pisngi niya dahil doon.

“Tigilan mo nga ako.”

“Haha. Ayaw ko nga. Ang kyut mo eh.” Pisil sa pisngi nito. Inilapag ang attached case ko sa sofa.

Humarap siya sa akin at tinulungang tanggalin ang necktie ko at coat.

“Hmmm, asikasong asikaso ako ng baby ko ah.. anong gusto mo mamaya? Hmm?”

“I said stop it. Hindi ko na ito ulit gagawin. Bahala ka diyan.” Akma niya akong tatalikuran ng mabilis ko naman siyang pinigilan.

Natatawa akong yumakap sa kanya at gawaran ng halik na naman sa nuo bago ko siya pinakawalan.

“Oo na. Oo na. Ano bang ulam natin?” Pang iiba ko na lang ng usapan dahil nahalata kong naasiwa na naman siya at nakayuko na naman.

“Nagluto ako mechado hijo at kaunting fry veggie.” Si Nay Pau na kagaging lang ng kusina. “Hala! Tama na nga iyang lambingan niya. Kumain na muna kayo. Naihanda ko na sa hapag ang kakainin niyo.”

“Salamat nay Pau.” Halos sabay naming sabi dito. “Tara na baby.” Hinila ko na nga siya sa kusina at maganang pinagsaluhan ang pagkaing naihanda.

¤¤¤ ¤¤¤

“P-pasensya ka na pala.” Napalingon ako sa kanya ng magsalita siya ng makapasok kami ng silid ko.

Ipinalipat ko na pala ang mga gamit niya mismo sa kwarto ko dahil mas maluwang kumpara sa silid na ginagamit niya.

Ipinainstall ko na lang ulit ang computer niya mismo sa tabi din ng computer table ko. At dito na mismo siya mamalagi kapag nag aaral siya.

“Para saan baby?”

“K-kasi.. ang dami kong nagastos kanina dahil lang sa pagkain. Pero huli na iyon.. hindi na mauuli.. dahil tinapos ko na ang pakikipagkaibigan ko sa mga dati kong kaibigan.” Nakayuko na sunod sunod na sabi niya. Napangiti ako dahil doon.

Nakatanggap nga ako ng message kanina dahil doon at galing iyon mismo sa restaurant ni Kanye.

“It’s okay baby. Pero bakit? Anong nangyari?” Tanong ko pa.

“H-hindi na sila ang dati kong mga kaibigan. D-dahil p-pera na lang ang habol nila sa akin. H-hindi man aktwal na sinabi nila iyon pero hindi naman ako manhid dahil dalawang beses na silang nagpalebre sa akin. A-ayos lang naman na manlebre ako..p-pero… p-pero..”

“Shhh… Nevermind. Huwag mo na silang pagkakaisipin. Bumalik sila dahil may mahihita sila sayo. Kaya hindi na nila deserve ang tiwala mo. Ang kabaitan mo. May bago ka ng kaibigan. At madadagdagan iyan na mas higit pa sa dati mong naging kaibigan baby.” Niyakap ko siya.

Nagustuhan ko ang pag kahonest niya sa lahat ng bagay. Kahit hindi naman niya kailangang sabihin kung saan niya ginastos ang perang hawak niya ay wala na akong pakialam doon pero mas nadagdagan ang paghanga ko sa kanya. Dahil hindi ako nagkamali na pagkatiwalaan siya.

“H-hindi k-ka galit?” Nakayuko pa niyang tanong.

“Silly baby.” Natatawang pinakawalan ko siya. Ikinulong sa mga palad ko ang magkabila niyang pisngi at tinitigan. “Bakit naman ako magagalit baby? Magagalit siguro ako kung may hahalik sayo.”

“Ehh.”

“Come on. Malg shower muna tayo. Tapos saka natin ituloy ang kwentuhan.”

“S-sige.”

Sabay na pumasok ng banyo. Napapangiti ako lalo na at umiiwas siya ng tingin sa akin. Mas napapagmasdan ko siya ngayon. Ang buong katawan niya habang nakatayo at nakatapat na sa dutsa ng tubig.

Ang liit talaga ng katawan niya. Kung hahawakan ko siya sa baywang ay halos kaya ng sakupin iyon ng dalawang kamay ko. Ang impis na tiyan na may mapipinong mga buhok ay madami siyang mga babaeng matatalo doon. Kaunti lang ang baby fat niya doon.

“Baby.” Naibulong ko. Napalunok ako ng magkakasunod ng tumalikod siya at kitang kita ko na ang dalawang umbok sa likuran niya.

“W-wayde.”

“Shhh. What did you call me??”

“D-daddy.” Pang uulit niya. Iniyapos ko ang braso ko sa baywang niya ng pumuwesto ako sa likuran niya. Padamping ginagawaran ng laki ang balikat niya. Sa may tainga niya.

“M-maligo l-lang tayo.”

“I know. I know.” Sagot ko sa kanya. Ang isang kamay ko ay pumipisil na sa iaang pisngi sa likod niya at pinaghihiwalay iyon. Patusok tusok ang akin mismo sa lagusang itinatago niya. “But I can’t help it baby. Please.” Bulong ko pa. Paos na boses at ang lalalim ng pinakawalan kong paghinga. Pero hindi ko na mahintay na makasagot siya. Agad kong itinapat ang akin sa kanya at ipinasok iyon sa lagusan niya.

Dahil sa tubig na dumadaloy sa katawan namin ay hindi ko na kinailangang basahin iyon para dumulas.

Damn! Hindi ko makontrol ang pagnanasa ko kapag may mga ganitong tanawin akong nakikita lalo pa at siya ang tanawing iyon.

“Ugh. D-daddy. Uhmp.” Napasinghap siya ng tuluyang bumaon ang akin sa kanya.

“Yes baby. Yes. Uhm.” At sa loob ng banyo ay binalot na kami ng ungol naming dalawa ng bawat tunog ng pagsalampak ko sa likod niya.

Ang sarap na paulit ulit na paglabas masok ko sa kanya. Ang init sa loob niya at ang sikip na sumasakal sa laki ko na siyang humihigop pa sa akin pabaon.

“Ahhhhhhh. D-daddy. Uhmmm.” Nakagat pa niya ang kamay ko na ipasok ko iyon sa bunganga niya ng isagad ko ang pagbaon.

“Yes baby. So tight. Ugh.” At mas binilisan ko pa ang naging galaw ko. Bawat indayog ng balakang ko na nagdadala ng kakaibang sarap at nagbabadya na muling marating ang rurok ng kauwalhatian.

“D-daddy. Uhm.. c-cummin.”

“Me too baby. Uhmm. Hmmm.. uhmm.” At mas binilisan ko pa ang galaw ko. Hanggang sa naipom ang init ng katawan ko at tuluyan ko ng inilabas iyon. Sa loob niya. “Uhmmm, baby.” Mahigpit pa na humawak ang kamay ko sa balakang niya para mas maibaon ko ang akin at sa pinakaloob niya ako nglabas.

Hinihingal na ibinaon ko ang mukha ko sa balikat niya. Yumakap ng mahigpit sa kanya at pahaplos na naglalakbay pa ang isang pakad ko hanggang sa matagpuan ang gitna niya at masuyong menasahe iyon.

“D-daddy.”

“Yes baby.” Nagpahinga lang ng kaunti bago muling ipinagpatuloy na ang pagligo namin.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Baby, what are you doing?” Tanong niya sa akin at bahagyang inilayo ang katawan sa akin.

Napalunok ako bago tumingin sa kanya. Nakahiga na kasi kami at nakaunan ako sa braso niya. At kanina habang habang nakatingin ako sa isa sa itoktok ng dibdib niya na malapit lang sa mukha ko at sinubukan ko iyong isubo at tikman.

“S-sorry.” Napayuko na ako at agad na umalis sa pagkakaunan ko sa kanya at tumalikod ng higa. Nakaramdam tuloy ako ng pag iinit ng mukha ko na uusok na ano mang oras. Bakit ba kasi hindi siya magdamit na matutulog.

“Baby.” Masuyong pagtawag niya sa akin at pinaharap ako sa kanya. “Bakit ka nagsosorry. Nagulat lamang ako.” Sabi niya sa akin.

“Sorry. K-kasi g-gusto ko lang namang subukan. K-kasi.. y-you always suck my nipples and it feels good.” Totoong sagot ko kahit na mainit na mainit na ang mukha ko dahil nakaramdam ako ng hiya.

Napansin ko ang pagngiti niya. “So you like when I sucked your nipples hmm?” At tinanong pa talaga.

Tumango na lamang ako bilang sagot para doon. “A-and I want to do the same thing at g-gusto ko ding maramdaman mo k-kung ano ang nararamdaman ko.”

“But baby. Are you ready for the consequence.” Napalunok ako sa tanong niya. Anong klaseng consequence naman kaya iyon.

“W-what consequence?” Tanong ko.

“Haha! I really like how naive you are baby. I love you.”

Natigilan ako ng marinig ko ang huling katagang sinambit niya. Napaupo ako ng wala sa oras kaya naman napaupo na din siya.

“Why?” Nagtatakang tanong niya.

“Y-you l-love me?”

“Of course baby. I love you.”

“Y-you really love me?” Pang uulit ko dahil hindi ako makapaniwala. Mahal din niya ako. Totoo ba iyon? At gaano iyon katotoo?

“Baby.” Humaplos siya sa pisngi ko. Maingat na hinila ako at niyakap. Dinampian ng halik sa nuo bago tumingin ulit sa akin. “Ano sa tingin mo ito? Ang tungkol sa atin?”

“H-hindi ko alam. K-kasi a-akala ko. A-ako lang ang nakakaramdam ng ganito sayo. N-na m-mahal kita kaya ako nagpapaubaya na angkinin mo.”

“What?” Napansin ko na natigilan din siya at titig na titig sa akin. “Tama ba ako ng narinig ko baby? Tama ako diba? Hindi ako nabibingi lang.”

“A-alin? Na mahal kita?” Tanong ko naman.

Ngumiti siya. Muli niya akong niyakap. Yakap na mahigpit na mahigpit na para nga akong mawawalan ng hangin sa baga sa higpit ng yakap niya.

“I love you baby. I love you.” At bago pa man ako makasagot ay siniil na niya ako ng halik sa labi kaya agad naman akong tumugon.

“Uhmm.” Pasinghap ako ng mapahiga kami sa kama at nakapaibabaw siya sa akin. Hanggang sa kumilos siya at pinagpalit ang pwesto namin.

“Do it baby.” Bulong niya ng pakawalan ang labi ko. Napaupo ako sa ibabaw ng tiyan niya habang ang kamay ko ay nakasandal sa dibdib niya.

Napalunok ako dahil damang dama ko ang pagtibok ng puso niya sa mga palad ko. Ang lakas nun.

“I d-dont know how.” Sabi ko sa kanya. Mas nag init ang ang mukha ko dahil sa ngiting gumuhit sa mga labi niya.

“Isipin mo kung paano ko iyon ginagawa sayo baby.” Sabi naman niya. Kaya naman muli akong napalunok. Hanggang sa unti unti akong kumilos para yukuin siya at ginawaran ng halik sa labi.

Ako ang nagsimula pero parang ako naman ang napapasailalim sa pagtugon niya sa halik ko.

“Ahhh.” Napasinghap ako ulit ng maghiwalay ang labi namin. Sunod sunod ang ginawa kong paglunok ng sinimulan ko ng paglakbayain ang labi ko patungo sa tainga niya. Iyon kasi ang sumunod pagkapos niya akong halikan. Pero hindi ko naman kung ano ang dapat gawin.

“Uhm.” Narinig ko ang mahinang ungol niya ng gamitin ko ang dila ko to lick his ear. Nakaramdam ako ng gaan sa dibdib ko dahil parang nagawa ko naman ng tama. Hanggang sa ginagaya ko na ang ginagawa niya sa akin sa bago niya ako aangkinin. “Baby, uhmm. I like it.” He whisper. Napashawak siya sa buhok ko. Sinusuklay iyon habang pababa na ang labi ko sa may leeg niya. Sa may bakikat at katulad ng pagkagat at pagsipspi niya sa balat ko ay ginaya ko siya. Ang sarap pala sa pakiramdam nun. Lalo na at ang bango ng balat niya.

Muli akong kumilos para bumaba pa ang labi ko. Hanggang sa matagpuan ko na nga ang isa sa dibdib niya. Muli akong napalunok. Ang ganda ng katawan niya. Ang lapad ng dibdib niya kaya ang sarap lang sa pakiramdam na na makulong sa mga yakap niya.

“Baby.”

“Uhmm.” Hanggang sa sakupin ko na ang isa sa nipple niya and suck it like a baby. Gamit ang dila ko na nilalaro ko iyon mismo sa loob ng bibig ko. Naramdaman ko ang pagbend ng katawan niya kaya naman nakaramdam ako ng relieve dahil napapasaya ko siya gaya ng napapasaya niya ako sa tuwing gagawin niya sa akin ang ginagawa ko ngayon sa kanya.

Ganito pala iyon. Hindi lang pala ako ang nakakaramdam ng pag iinit kapag dumedede siya sa akin dahil nakakapagpainit din ito ng katawan ko.

“Baby. Uhmm.”

“Did I make it right?” Tanong ko pa ng tingalain ko siya.

“Yes baby.”

Kaya naman ginanahan ako hanggang sa palipat lipat na ako sa magkabilang dibdib niya.

Pero natigilan ako ng maramdaman ko ang matigas na bagay na nakadikit sa sikmura ko.

He is hard. Ito ang sinasabi niyang consequence.

Napalunok na naman ako. May kung anong humihila na kumilos akong pababa pa. Ang labi ko na muling naglakbay pababa. Sa may tiyan niya. Ang matitigas na abs niya pero malambot ang balat niya. Sa may pusod na may mga mumunting buhok na bumalot doon pababa sa may puson.

“Uhm..baby.” naramdaman ko ang pagnginig ng puson niya ng pasadahan ko ng dila ko iyon pababa pa hanggang sa masagi ko na mismo ang matigas na iyon na nababalutan lang ng maliit na tela. Na halos hindi na kayang itago pa ang bagay na iyon.

Nanginginig pa ang kamay ko na hinawakan ang garter ng panloob niya na tanging suot niya at mabagal na hinila iyon pababa.

I know. He is big. Dahil ramdam ko iyon kapag nasa loob ko siya pero bakit ang mas malaki pa yata siya sa malapitan. Naisip ko tuloy na kung paano kumakasya ang kanya sa lagusan ko.

“Wanna try it baby.” Narinig ko pang sabi niya na ngayon ay nakatingin siya sa akin.

Napalunok na naman ako. Na parang may sariling itak ang ulo ko at timango ako bilang sagot.

“Do it baby.”

Pagkasabi niyang iyon ay kusang kumilos ang kamay ko na hawakan iyon. At ang laki niya talaga. Hindi ko tuloy alam ang gagawin ko.

Pero muli kong inalala ang ginagawa niya sa akin. Kaya naman kusang kumilos ang labi ko to kiss it. Gamit ang dila ko pinasadahan ko iyon mula puno hanggang dulo bago isinubo ang dulo ng kanya.

I use my tounge to played his inside my mouth pero hindi pa man ako nagtatagal ay nangawit na ang panga ko.

Ang laki kasi siya kaya muli kong iniluwa iyon. Tanging ginawa ko na lang ay paunti unti ko iyong isusubo at tatanggalin ulit. Hahalikan and just lick it.

But I heard his moan like what I used too habang ginagawa niya ang ginawa ko ngayon. At nagugustuhan niya ang ginagawa ko.

“Come on baby. Come on.” Hinila niya ako pataas para pumantay sa kanya. Hindi pa man ako nakakapwesto ng maayos sa ibabaw niya ay tinulungan niya akong alisin ang pang ibabang suot ko.

Napalunok na lang akong ulit ng igiya niya ako ulit paibabaw sa kanya. At mismong tapat ng pagkalalaki niya ako pinaupo.

Sa pagkakadikit ng kaselanan namin ay maihahambing ko na ang pagkakaiba. Di hamak na mas malaki ang kanya sa akin.

“Guide me in baby.” Paos na boses na nakatingin din sa harapan naming pareho.

Para akong batang sumunod lang sa sinabi niya. He wer his palm with his saliva at ipinahid iyon sa laki niya. Umalalay siya sa balakang ko para umangat ako sa pagkakaupo ko sa ibabaw niya at itinapat na ang kanya sa lagusan ko.

“Come on baby. Guide me in.” Sabi pa niya.

Tumango ako. Hinawakan ko mismo ang kanya at itinapat na iyon sa lagusan ko at paunti unting inupuan iyon.

Napapakagat labi na lamang ako habang ramdam ko na ang pagpasok niya sa akin.

“Ahhhhhhhhh.” Napahiyaw ako ng idiin niya ang pagkakahawak sa balakang ko kaya nawalan ng lakas ang paa ko na nakaalalay sa akin at pabagsak na naupuan ko na siya. Baon na baon ang buong laki niya sa loob ko.

“Ugh! Fuck! So good baby. So amazing.” Naibulalas niya at napapikit pa ng mariin at kagat din ang ibabang labi.

Nasiyahan ako sa nakikita kong ekspresyon ng mukha niya. He like it. Napapaligaya ko siya. Nasasarapan siya sa pag upo ko sa kanya.

“Now move baby. Move you hips..uhg.“utos niya.

Kaya naman sinubukan kong gumalaw sa ibabaw niya. Mas nakaka intense pala ang pwestong ganito dahil ako ang mas makakagalaw sa amin.

Pero masarap. Nakakakiliti. Nakakapagpainit ng buong katawan ko na sasabog na kahit na anong oras.

“Uhmm.. ahhhhhhh.” At mas malakas pa yata ngayon ang naging ungol ko. Dahil ramdam na ramdam ko ang laki niya sa loob ko.

“Baby.. uhmm.”

“Ahhhhh.” Sumasalubong na ang balakang niya sa akin. Pero nakakangawit sa paa. Kaya naman napayuko ako at napasandal sa katawan niya.

Humawak siya sa balakang ko at siya na mismo ang kumilos para ipagpatuloy ang sinimulan ko.

“Uhmm baby.”

“Ahhhh.. hmmmm. D-daddy.” Ungol ko. Nakasubsub na ako sa dibdib niya habang patuloy siya sa paggalaw. Hanggang sa muli na naman naming marating ang walang kapantay na sarap sa pag iisa ng katawan namin.

Mas doble ang hingal niya na agad na natanggal ang kanya sa loob ko ng maglabas niya. Ako may ay parang wala ng lakas ang tuhod ko para umalis sa ibabaw niya.

“Amazing. Thank you baby. I LOVE YOU.” bulong niya. Umangayt ang tingin ko sa kanya. Pilit na ginawaran ng halik sa labi bago muling dumipa sa pagkakahiga.

Parehong habol ang hininga. Hanggang sa ibabaw na niya ako mismong hinila ng antok at nakatulog.

¤¤¤ ¤¤¤

“Anong oras na?” Tanong ko ng mamulatan ko sa siya na nakaupo at nakasandal sa headboard ng kama.

“Good morning baby. I love you.” Bati niya sa akin. Niyuko at ginawaran ng halik sa labi.

“Good morning. I love you too.” Nakangiti kong sagot. Ang sarap sa pakiramdam na mahal namin ang isat isa at marinig ang mga katagang iyon sa kanya. At hindi parin ako makapaniwala.

“Tired? Hmmm?” May pilyong ngiti sa mga labi niya kaya naman naitalukbong ko ang kumot sa mukha ng maalala ang nangyari sa amin kagabi. Isa sa banyo at isa bago kami natulog. At hindi lang basta simple iyon dahil ako mismo ang nasa ibabaw.

Kaya ngayon.. ramdam ko ang pagkirot ng likod ko. Mabuti na lang at sa tanghali lang ang pasok ko every friday. At isang sucject lang.

“Haha!.” Narinig kong tawa niya ng mahina at hinila ang kumot na itinalukbong ko. “I like it baby. And you did it right and amazing.” Sabi pa niya na lalong nakapagpainit ng mukha ko.

“Eh.”

“Come on. Pasado alas otso na ng umaga. Kailangan mo ng bumangon diyan para makakain na tayo ng agahan.”

“O-okay.” Sagot ko. Tatayo na sana ako pero kumilos naman siya para paibabawan ako. “Hey!.”

“Pero nagbago na yata ang isip ko. Ikaw na lang ang gagawin kong agahan ngayon.”

“S-stop it. May klase pa ako mamayang hapon.” Panunulak ko sa kanya.

Tumawa lamang siya. Hinalikan ako sa leeg. Kiniliti kaya naman hindi ko na mapigilan ang tumawa ng malakas.

“Hahaha! T-tama na..ayyy .. tama na. Hindi na ako makahinga.” Pigil ko sa kanya. Para na akong kakapusin ng hininga sa katatawa ko.

“So kyut.” Dinampian na naman ako ng halik sa labi bago umalis sa ibabaw ko. “Bilisan mo. Bago pa magbago ang isip ko.” Nakangiti pa niyang banta. Kaya kahit may hapdi akong naramdaman sa likod ko ay mabilis na kumilos ako para pumasok bg banyo at makapaglinis ng katawan bago lumabas ng silid.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hihintayin na kita. Isa”t kalahating oras lang naman.“ Sabi niya sa akin ng ihatid na niya ako mismo sa school namin. Hindi na din siya nakapasok ng kompanya niya dahil mas gusto daw niya akong samahan kaysa magtrabaho.

“Mahaba haba din iyon.”

“Okay lang iyan baby. Gagawa na lang ako ng trabaho ko online habang naghihintay sayo.”

“Ikaw ang bahala. Mauuna na ako.” Humalik pa ako sa kanya bago ako tuluyang bumaba ng kotse niya. May mga ngiti sa labing sumalubong pa ako kay Travis na napatingin namam sa kanya at sinaluduhan pa siya nito.

Nahalata ko na hindi siya mahigpit kay Travis sa paglapit nito sa akin. Hindi katulad ng kina Daniel na halatang naiirita siya at parang nagseselos. Naalala ko pa si  Bert na laging pumapagitna sa amin noon ng nagpunta kami sa beach. Matagal na din iyon. Kung totoo ang nasa isip ko. Ng mga panahong iyon ay pareho na ba kami ng nararamdaman?

Napalingon pa ako sa kanya sa naisip ko. Nakangiti siyang nakatingin padin sa amin.

Kumaway siya kaya naman kumaway na din ulit ako bago nagpatuloy sa pagpasok.

Siguro nga. At doble na ang saya ko. Dahil alam kong mahal din ako ng taong mahal ko.

¤¤¤ ¤¤¤

Daddy Wayde & Baby Perth

At the multimedia

PH3 #29: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Wayde.” Nakangiting lumapit sa amin ang isang babae na tumawag sa pangalan niya ng mamasyal pa kami sa hapon matapos ang klase ko na naghintay siya ng isat kalahating oras o higit pa.

Nandito kami sa isang mall para maglakad lakad. Bago daw manuod ng sine dahil wala naman akong pasok bukas kaya pwede kaming gabihin sa pag uwi ng hindi aalalahanin ang paggising ng maaga.

“Sharon.” Tawag din niya sa pangalan nito ng makilala. Humalik pa siya sa pisngi nito. At mukhang malapit sila sa isa’t isa.

“Kumusta na. Long time no see a. May asawa ka na ba? May girlfriend?” Sunod sunod na tanong nito.

Kumilos ako at humawak ako sa palad niya niya na nakapagpalingon sa kanya sa akin. Napangiti siya.

“And who is this young boy beside you.” Tanong pa nito ng mapatingin na din sa akin.

“My baby.”

“Anak mo?” Tila gulat na gulat pero halatang gusto niyang tumawa sa sinabi nito.

“No! He is my little boyfriend. We are in a relationship.” Walang alinlangang pagtatama niya kaya naman para akong nabunutan ng tinik sa dibdib na ang pag aakala kong may something sa kanila ay napawi na dahil hindi siya nagkaila.

“What? Really? O boy. My Goosssh.” Parang kinilig pa yata ito sa nalaman at  lumapit sa akin. Inipit pa ang magkabilang pisngi ko sa mga palad nito at ang luwang ng pagkakangiti. Hindi ako makapagsalita pero naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa kamay ko. “Ang kyut mo. Haha! Kaya nagustuhan ka nitong si Wayde. Ai! Magkakasundo tayo. Ako nga pala si Sharon. Bestfriend ako ng daddy mo simula pagkabata at hanggang ngayon.” Mahabang saad pa nito pero isa lang ang tumatak sa isip ko sa mga sinabi nito. Iyon ay ang “daddy mo.” Kaya naman nakaramdam ako ng pag iinit ng pisngi ko. “Ang kyut mo talaga. Haha. Namumula na ang pisngi mo.” At napansin pa talaga niya.

“Tigilan mo na nga iyan Sharon.” Hinila naman niya ito palayo sa akin.

“Hey! Hey! Bakit ba ang damot mo naman sa baby mo. Kinakusap ko pa e.” At sinubukan muling lumapit sa akin pero hinila na niya ako at itinago sa likod niya.

Dahil masayahin at ang gaan sa pandinig ang boses nito ay hindi na ako nakaramdam ng pangingilag. Saka halata naman na walang something sa kanila na hihigit pa sa pagkakaibigan.

“Tinutukso mo. Kaya pwede ba, Sharon. Umayos ka.” Sita naman niya dito. “Kailan ka dumating pala? Ikaw may asawa ka na ba? May anak?” Pang iiba naman niya ng usapan.

“As if naman may anak na ako sa seksi kong ito.” Sagot naman nito sabay hawak ng baywang. “Pero may girlfriend ako.” Dagdag nito sabay kindat. Mas napangiti ako. GF? Kung ganun katulad ko din ito na nabibilang sa 3rd sex.

“Hindi na bago. Boyish ka naman noong maliliit pa tayo. Di ko nga akalain na lalaki kang may hugis ang katawan. Akala ko nga magpapa abs ka na noon.”

“Ang hard mo naman sa akin, bro.” Sabay baling sa akin. “Kung pakiramdam mong nagloloko itong si Wayde sayo, sabihin mo lang ako. Ito ang no. ko. Tawagan mo ako agad para ako ang bahala sa kanya.” Sabi pa nito na muli niyang hinila palayo sa akin ng akma na naman niya akong hahawakan.

“Oo na! Pero malabong mangyari iyon.” Siya ang sumagot pero hindi siya pinansin ni Sharon.

“Akin ang phone mo. I si-save ko ang no. ko.” Pagmumumilit nito kaya naman inilabas ko na lang ang phone ko at ibinigay dito. Mabilis na pumindot at ibinalik sa akin matapos isave ang numero nito. “Call me if you need a friend. At kapag niluko ka ng damulag na ito.”

“S-salamat.” Tanging nasabi ko na lamang.

“Yown. Nagsalita na rin. Masyadong mahiyain ang baby mo. Haha.”

“Tigilan mo na kasi. Ayaw niya ng maingay gaya mo. Kaya hindi ka niya makakasundo.”

“Ang sungit neto. Hindi ka parin nagbabago. Napakaseryuso mo paring tao.”

“Yeah! Kasama mo ba ang GF mo?”

“Yup. May bibilhin lang daw.” Mabilis na sagot nito. “Oh! Speaking. Ayan na pala.” sabay nguso sa kaliwa namin. “Hey! Babe.” Tawag pansin niya sa isang seksi ding babae na halos kasingtangkad ko lang.

“Kanina pa kita hinahanap sa pinag iwanan ko sayo pero wala ka na doon.” May pagmamaktol sa tuno ng boses nito bago bumaling ang tingin sa amin ni Wayde. “Who are they?”

“Oh! Babe, kaibigan ko pala. Siya iyong naikukwento ko minsan sayo. Si Wayde, and this is Perth. His little boyfie.”

“Nice to meet you. I’m Anna.” Nakipagkamay ito sa amin. Hindi ito palaimik katulad ni Sharon.

Dahil matagal na hindi daw nagkita ang dalawa ay napakwentuhan kami. Kasama ng namasyal. Nag ikot ng mall. Bumili. Naging mas masaya ang oras na lumipas dahil sa kanila. Sabay na din kaming nag dinner bago na sila nag paalam sa amin na mauuna ng umuwi.

“Are you okay?” Tanong niya habang nakatanaw kami sa papalayong pigura ng magkasintahan.

“Oo. Kwela ang kaibigan mo. Napakagaan na kausap.”

“Mabuti naman at nagustuhan mo siya. Pwede mo siyang maging kaibigan.”

“Talaga?”

“Oo naman baby. Diba sabi ko sayo. Kapag may nawala. May darating na mas higit pa sa nauna. And she like you too. Masaya ako na maging kaibigan mo din ang mga kaibigan ko.”

“Salamat.” Yumakap siya sa akin. Dinampian niya ako ng halik sa nuo.

“Tara na. Manuod na tayo ng sine bago tayo umuwi.”

“Sige.” May ngiti sa mga labi at magkahawak kamay na tinungo na ang sinehan.

“May gusto ka pa bang bilhin?” Tanong niya sa akin ng matapos ang halos hindi ko napanuod na movie. Horror kasi. Pero nakangiti at halatang masaya. Dahil wala na akong ginawa kundi ang magtago sa higpit ng yakap niya.

“Wala na.”

“Sigurado ka?”

Kibit balikat ang isinagot ko sa kanya dahil wala naman na akong maisip na bilhin.

“Okay! Then lets go home. Ng makapagpahinga na tayo. Tapos alam mo na.” May pilyong ngiti sa mga labi niya.

“Eh.”

“Haha! Halika na nga. Namumula na naman ang pisngi mo. Baka hindi ako makapagpigil ay mahila kita sa walang makakakita sa atin.” Natatawang hinawakan niya ako sa kamay.

Magkaagapay na naglakad palabas ng mall hanggang sa bagtas na namin ang pauwi ng bahay.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Na pangiti ako na sa pagmulat ng mga mata ko ay siya ang una kong masilayan. Lalo na at gumalaw siya at nagsumiksik sa pagkakaunan niya sa braso ko at humigpit ang pagkakayakap ng kamay niya sa akin.

Hindi siya malikot matulog. Gagalaw man ay hindi lalayo mismo sa kinahihigaan. Babaling lang sa kabila pero nakaunan parin siya sa mga braso ko.

May oras pa na tatalikod siya sa akin pero kakapain ang isang kamay ko at ipapatong iyon sa baywang niya kaya naman iyayakap ko na lang iyon sa kanya.

“My precious baby.” Magaan ang pagdampi ng labi ko sa ulo niya at mas ikinulong ko siya sa katawan ko. Naging mas mahini ang paghinga niya. Payapang payapa.

Nagpalipas pa ako ng ilang minuto sa pagkakayakap ko sa kanya bago ako nagpasyang bumangon na. Maingat na inalis ko ang pagkakayakap ng kamay niya sa akin at pagkakaunan sa braso ko.

Gumalaw siya kaya naman mabilis na kinuha ko ang unan ko at iyon ang ipinayakap ko sa kanya.

Muli akong napangiti habang pinagmamasdan siya.

“Sleep tight baby.” Bulong ko pa at muling dinampian ng halik sa nuo bago ako umalis sa pagkakasampa ko sa kama.

Naglinis ng katawan bago lumabas ng silid.

Nagtungo agad ako sa library ko at nagsimulang magtrabaho. Mamaya na ako kakain kapag gising na siya para sabay kaming kumain.

Papasimula pa lang ako sa pagbabasa ko ng mga dukumemto ay tumunod ang  telepono sa gilid ng lamesa ko.

Si Lolo lang ang alam kong tatawag sa akin sa linyang iyon kaya naman hindi na ako nag alangan pa na sagutin iyon.

“Good morning lolo.”

“Hindi pa nga ako nagsasalita nalaman mo ng ako ang tumatawag?”

“Lolo, walang magkakamaling tawagan ako sa telepono sa bahay.”

Pagak na tumawa ito. “Mabuti at nasa bahay mo ka ngayon. Hindi ka ba busy sa kompanya mo?”

“Busy naman lolo pero kaya ko namang magtrabaho sa bahay sa mga ganitong araw.”

“Himala yata apo. Dati rati naman ay halos hindi ka umuuwi ng bahay mo. May maibabalita ka ba sa akin?” Tanong nito.

Nailing na lang ako na para bang nasa harapan ko lang ito.

As if naman hindi alam ang nangyayari sa buhay ko. O mas tamang sabihin na sa buhay namin na inalagaan niya.

“Kahit hindi ko naman sasabihin lolo.” Sagot ko dito.

“Bata kang oo. Kailan mo siya ipapasyal sa akin ng makilala ko naman ng personal. Sigurado ka na ba sa kanya. Baka naman sinusuhulan mo lang siya ng pera kaya siya nakikisama sayo. Hindi kita pinalaking ganyan.” Sunod sunod na sabi nito.

“Lolo naman, kailangan ko pa bang gumamit ng pera para lang makuha ko siya. Tinignan ko lang sa siya sa mga mata lolo.” Sagot ko dito.

“Aba! Siguraduhin mo lang. Ayaw ko ng may inaagrabyado ka.”

“Oo na lolo. Alam ko naman iyan. At kailan ba ako may inagrabyadong tao?”

“Naniniguro lang ako apo. Basta ipasyal mo siya ulit dito sa akin. Huli mo ng lang siyang ipinasyal dito ay noong tinuturuan mo siyang magmaneho.”

“Sige lolo. Makakaasa ka.”

“Good. Papasyal ngayon sina Kanye dito. Baka gusto niyong makisabay. Kasama niya ang asawa niya at ang mga anak nila.”

“Okay lolo. Sasabihan ko si Perth ngayon.”

“Sige, 5pm. Dapat nandito na kayo. Bye apo. Hihintayin ko kayo.”

“Hey! Lolo…” naiiling na napatingin ako sa telepono. Hindi pa nga sigurado na makakapunta kami. “Hayst. Lolo naman.” Nagpakawala ako ng buntong hininga ng maibaba ko iyon. Hindi na tuloy ako nakapag focus sa trabaho ko kanina kaya naman nagpasya na akong bumalik sa silid namin ni Perth.

Pero hindi na pala kailangan dahil makakasalubong ko na siya mismo sa pasilyo.

Ngumiti siya. Humakbang ng palapit sa akin at yumakap.

“Good morning.” Mahinang pagbati niya.

“Good morning baby. Kanina ka pa gising?”

“Hindi naman. 15 mins.”

“Okay! Kung ganun kumain na muna tayo ng agahan.”

Tumango siya. Nakaakbay ako sa kanya habang pababa kami ng hagdan.

Nakasalubong namin si Nay Pau na nakabihis dahil day off nila ngayon ni Yaya Gretha. Bumati ng magandang umaga na sumunod na din na lumabas si yaya Gretha sa silid nila.

“Aalis na kami hijo.”

“Mag ingat kayo sa pag uwi nay Pau, yaya Gretha.”

Masayang nagpaalam silang dalawa sa amin. Sa lunes pa ng hapon ang balik nila.

“Nagyaya pala si lolo sa bahay niya mamayang hapon. Doon tayo kakain ng hapunan.” Sabi ko sa kanya habanh tinutungo namin ang kusina.

“Okay. P-pero h-huwag mong sasabihin na…”

“Alam na niya baby.” Putol ko sa sasabihin niya. “Walang hindi alam ang lolo patungkol sa akin. Kaya huwag kang mag alala baby. Nakita mo naman kung gaano kabait ang lolo diba.”

“N-nakakahiya.”

“Shhh! Huwag kang mahihiya baby. Dahil oras na ipinakilala na kita kay lolo na tayo na ay wala ng atrasan ito. Dahil  ako ang malalagot sa kanya.”

Napatitig siya sa akin. Hindi yata alam kung ano nga ba dapat ang magiging reaksyon.

“Darating din ang pinsan ko at ang asawa nito kaya may iba tayong makakasama. Maganda ng makilala mo ang asawa nito. Tiyak magkakasundo kayo.“sabi ko pa dito ng hindi pa siya nagsalita.

Pero agad akong natigilan. Naalala ko ang kalagayaan ng asawa ni Kanye. May dalawa na silang anak at buntis pa daw ito.

Napatitig tuloy ako sa kanya. Poseble din ba kayang….

“Baby, may nararamdaman ka bang kakaiba sa katawan mo?” Hindi ko napigilang tanungin siya. Umaasa na sana pwede din siyang magbuntis. Poseble ba iyon??

“Huh! Katulad ng ano?“balik tanong niya. Walang kaidi ideya kung para saan ang tanong kung iyon.

“Wait! I will call Kanye, first. Then lets go to the hospital.” Sabi ko sa kanya. At dahil dala dala ko naman ang phone ko ay agad kong tinawagan si Kanye.

“Napatawag ka yata? May problema ka ba?” Tanong niya agad sa akin.

“Pupunta ako hospital.”

“May sakit ka ba?” Tanong pa nito. “Nandito din ako ngayon kasama ko ang asawa ko.”

“Good. Hintayin niyo na kami diyan.” Sabi ko dito bago binabaan ng linya.

“Bakit? Mas dinaramdam ka ba? May masakit ba sayo?” Tanong niya sa akin ng mapatingin ulit sa kanya.

“Wala baby. Wala akong sakit. May gusto lang akong masigurado. At sana magkatotoo ang mga nasa isip ko.”

“Ano naman iyon?”

“Mamaya na lang tayo kakain baby. Pumunta na tayo ngayon doon.”

Gusto pa siguro niyang magtanong pero sumunod na lang siya sa sinabi ko. Magkasabay na nagbihis hanggang sa bagtas na nga namin ang daan papunta ng hospital.

Agad naming tinungo ang opisina ni Kanye doon na naabutan na namin kasama ng asawa nito.

“Ang bilis niyo naman yata.” Sabi pa nito pero hindi ko ito pinansin bagkus napatingin ako sa asawa niya na ngayon ay malaki na ang tiyan.

“Hindi ko pa pala naipapakilala ng maayos ang asawa ko cuz. My love, ang isa sa pinsan ko, Wayde.” Pakilala nito sa amin. Kakipagkamay naman ito sa akin. “At ito naman si..”

“Perth.” Sagot ko. Na nakipagkamay din ang asawa nito sa kanya.

“Nice to meet you. Reallan ang pangalan ko.” Tumango ako bago ko binalingan ulit si Kanye. Nakakamangha talaga dahil buntis nga ang asawa niya.

Hindi ko tuloy mapigilang umasa ngayon.

Sana! Sana pwede ding magbunti ang baby ko.

Sa loob loob ko at hinawakan ng mahigpit ang kamay niya na hindi na naimik dahil naguguluhan kung bakit kami ngayon nandito sa hospital.

“Anong ipapacheck up mo?” Tanong na ni Kanye sa akin habang tinitignan ang chart ng asawa niya.

“Gusto ko isailalaim siya sa ultrasound.” Sagot ko. Napatingin si Kanye sa kanya. Parang nahulaan ang ibig kong sabihin.

“Sige, uunahin na natin siya. I uultrasound ko din kasi ang asawa ko para makita ang kalagayan ng mga baby sa loob.”

Tumango ako. Hinarap ko siya. Nakatingin siya sa umbok na tiyan ni Reallan na parang nagtataka din sa nakikita.

Kahit sino naman ay magtataka na may kasamang pagkamangha dahil lalaki ito pero nagbuntis.

“P-pwede din ba akong magbuntis?” Mahinang tanong niya sa akin?

“Gusto mo ba?” Balik tanong ko. At napangiti ako ng tumango siya bilang sagot. Napayakap  tuloy ako sa kanya ng mahigpit. Sino ba ang hindi matutuwa kung sakali mang biyayaan din kami katulad ng pinsan ko.

“Come on.” Tawag na sa amin ni Kanye na pumasok pa sa isang pintuan sa loob ng opisina niya.

“Go baby. Tignan natin kung poseble nga ang lahat.” Pabulong na sabi ko pa sa kanya at inalalayan na humiga na sa Hospital bed para sa ultrasound.

“Want to apply it?” Tanong pa sa akin ni Kanye ng iabot sa akin ang lubricating jelly.

“Yeah!. Gaano ba karami?” Tanong ko.

“Just a small amount.” Sagot naman niya.

Inilihis ko ang damit niya at pinahiran ng jelly ang tiyan niya. Hanggang sa itapat na nga ni Kanye ang transducer sa tiyan niya.

Hindi ko alam kung ano na ang nakikita ni Kanye doon dahil hindi naman ako doctor pero sa ilang minuto lang ang lumipas ay nakangiting bumaling ng tingin sa akin.

“He was also blessed.” Sabi nito kaya naman nakangiti akong tumingin sa kanya. Hindi ko napigilang yukuin siya at siniil ng halik sa labi.

Hindi ko na din pinatapos ang pagsasalita ni Kanye dahil nabalot na ako ng saya.

“Baby.” Niyakap ko siya ng mahigpit ng bumangon na siya. Walang imik na nakatitig na lang siya sa akin at palipat lipat ng tingin sa amin ni Kanye.

Hanggang sa lapitan siya ni Reallan.

“We are same. Pwede ka din magdalang tao. Congrats.”

“Huh!.”

“Yes baby. We can have our own child.” Sabi ko sa kanya na halatang nagulat talaga.

Ako man ay ganun din pero mas nanaig ang kagalakan dahil sa nalaman ko.

Masasabi ko na bang napakaswerte ko dahil pwede akong mabigyan ng anak ng taong minahal ko kahit lalaki siya.

Hindi ko maipaliwanag ang sayang nararamdaman ko.

“Congrats. Mukhang matatali ka na din ng tuluyan cuz.” Nakangiting saad ni Kanye kaya napalingon ako dito na itinatabi ang transducer na hawak nito.

“Thank you.” Tanging katagang nasabi ko dito.

“Yeah! Pupunta ba kayo mamaya sa bahay ng lolo?” Kuway tanong nito ng halos buhatin ko na si Perth para bumaba sa kinahihigaan kanina.

“Oo. Tumawag kasi si lolo kanina lang bago ko naisipang pumarito.”

“Okay! See you then. Isasama ko pa ang dalawa naming chikiting. Ihanda mo ang regalo mo sa kanila.”

“Oo naman. Sige. Salamat ulit. Mauuna na kami.”

Maayos na akong nagpaalam sa kanilang mag asawa na hanggang sa makalabas kami ng hospital ay tila hindi pa din siya makapaniwala.

“Baby! Are you okay?” Tanong ko sa kanya ng pareho na kaming makasakay ng kotse.

Tumango siya. Pero nakita ko na may luha sa kanyang mga mata na handa ng malaglag ano mang oras.

“Why? Hindi ka ba masaya sa nalaman natin? Kasi ako baby. Walang pagsidlan ang kasiyahan ko.” Sabi ko sa kanya na tuluyang nakapagpalaglag ng luha niya na agad ko siyang niyakap para patahanin.

“M-me too. M-me too.” Sunod na sabi niya. Humihikbi. “P-pero. M-mag aaral pa ako. Nag aaral pa ako.”

Mas napangiti ako dahil sa sinabi niya.

“I know. So we can use protection from now on para hindi ka mabuntis.” Sabi ko sa kanya kahit pa man hindi ko gustong gumamit ng protection kapag aangkinin ko siya.

I used protection sa tuwing makikipagtalik ako noon dahil hindi lang naman ako ang nakakagamit sa kanila at hindi sila kasing linis niya na alam kong ako ang nakauna. At ako lang ang gagalaw sa kanya.

“T-talaga?” Parang bata pang naninigurado. Sinabi ko nga iyon pero hindi din ako sigurado doon dahil mas gusto kong angkinin siya ng walang sagabal doon. Pero bahala na.

“Yea baby.” Muli ay siniil ko siya ng halik sa labi na agad niyang tinugon.

At masayang masaya kami pareho na umuwi ng bahay dahil sa kaalamang pwede nga kaming magkaanak.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

HINDI parin ako makapaniwala. Halos tulala na ako buong maghapon dahil sa nalaman ko. Nalaman namin ni Wayde na pwede kong ipagbuntis ang magiging anak namin dalawa. Walang pagsidlan ng kasiyahan ko.

“Baby! Are you sure, you alright?” Pang ilang ulit na niya iyong tanong sa akin na lagi ko namang sinasagot na maayos lang ako. Sadyang hindi lang talaga ako makapaniwala.

Tumango ako. Muli niya akong niyakap.

“Gusto mo bang tumuloy tayo sa bahay ng lolo o dito na lanh tayo?”

“O-okay lamang ako. H-hindi lang talaga ako m-makapaniwala.” Totoong sagot ko sa kanya. “Habang tinitignan ko kanina ang asawa ng pinsan mo. Naiisip ko din na magkakaroon ako noon balang araw.”

“Of course baby. We can have our own.” Yumakap din ako sa kanya. Iyong yakap na gusto kong makulong na lang sa bisig niya at doon ko ibuhos ang kasiyahan ko. Masuyong humahalpos naman ang palad niya sa likod ko. Hindi maampat na pagdampi ng labi niya sa ulo ko. “Baby, we should keep moving. Or else, hindi tayo makakapunta sa bahay ng lolo.”

Mabilis na kumawala ako sa kanya. Alam ko ang ibig niyang sabihin kaya naman mabilis na inayos ko ang tindig ko.

“Haha! Why baby? Gagawa lang naman tayo ng baby natin. Hmmm.”

“Eh! No!.” Umiling ako. “Ayos na ako. Tara na.” Ako na mismo ang nagyaya sa kanya. Hinila na siyang palabas ng bahay. Natatawa na lang siya na sumunod sa akin. Hanggang sa bagtas na nga namin ang daan papunta sa bahay ng lolo niya sakay ng bigbike niya.

PH3 #30; Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“S-sigurado ka ba?” Tanong ko kay Wayde ng makababa kami ng motor niya. Alanganin talaga ako lalo na hindi lang naman kami ang bisita ng lolo niya dahil nga darating sina Kanye at asawa nito.

“Baby, nandito na tayo. Mag relax ka lang okay. Nakilala mo na si Kanye noong christmas at kanina and he treated you as well, right.”

Tumango ako. Naalala ko pa noong iniwan niya ako noon kay Kanye para puntahan daw ang isa sa pinsan niya. Wala pa noon itong asawa na kasama. At sabi niya kaninang umaga na may chikiting na sila at buntis pa ngayon ito?

Napalunok ako. Napatingin pa ako sa kamay kong hinawakan niya.

“Come on baby.” Nakangiti na niyang pagyaya sa akin. Niyuko pa niya ako at mabilis na ginawaran ng halik sa labi.

Napangiti na lamang ako pero ng paglingon ko sa harapan namin ay agad akong nakaramdam ng pag iinit ng mukha dahil nasa pintuan ng bahay ang lolo nila at nakatingin na sa amin.

Agad na kumilos ako at nagtago sa likod niya dahilan para maringgan ko siya ng isang mahinang pagtawa.

“Hindi mo naman kailangang magtago baby at mahiya kay lolo.” Mahina pa niyang sabii sa akin.

Hindi na ako nagsalita. Basta humigpit na lang ang hawak ko sa kanya hanggang sa nakasunod na lang ako sa paglalakad niya.

“Magandang hapon mga apo.” Pagbati sa amin ng lolo niya ng makalapit kami.

“Magamdang hapon din lolo. Nandito na ba sina Kanye?”

“Wala pa naman apo. Halikayo. Pumasok na kayo at sa loob na tayo maghintay.”

“Yeah! Come on baby.” Naramdaman ko ang pagpisil niya sa kamay ko at muli niya akong nginitian.

Magkakaagapay na pumasok kami sa loob. Naigala ko na naman ang paningin ko sa loob ng bahay ng lolo niya katulad noong una. Ang luwang at di hamak na mas malaki ito kaysa sa bahay niya.

Iba lang kasi ang sala nito kaysa sa main living room na minsan ko ng nadaluhan noong christmas.

“Gusto niyo na ba munang magmeryenda habang naghihintay sa pinsan mo?”

“Hindi na lolo. Hapunan na din naman mamaya.”

“Sige.” Tumingin ang lolo niya sa akin kaya naman awtomatiko akong napayukom humawak sa kamay niya ng mahigpit.

Para kasing mas naging tense ang pakiramdam ko ngayon dahil iba na ang relasyon namin ni Wayde kaysa noong nagpunta kami dito para turuang magmaneho.

“Hindi mo kailangang yumuko apo.” Narinig kong sabi nito kaya naman unti unti din akong nag angat ng ulo at tumingin dito. Hindi man ako makatingin ng deretso ay mabuti na din kaysa ang yumuko ako. “Feel at home apo. Kung paano ko itrinatrato ang mga apo ko. Hindi maiiba sa mga taong nagugustuhan nila dahil alam kong marunong silang pumili ng taong para sa kanila.” Mahaba haba nitong saad.

Nagpakawala ako ng buntong hininga na sinabayan na din ng pagtango.

“Pasensya na po.”

“Haha.“mahinang tawa nito. “Bakit ka naman humihinga ng pasensya apo. Sanayin mo ang sarili mo dahil welcome na welcome ka sa pamilyang ito.”

“S-salamat po.”

“Yeah! By the way. Pwede ko ba mumang mahirap itong si apo ko. Gusto ko lang siyang makausap.”

Napatingin ako sa kanya. “Ihahatid ko lang muna siya sa silid ko lolo.” Sagot niya. “Come on. Doon ka na muna sa silid habang kausap ko ang lolo.” Sabay lahad ng kamay sa akin ng makatayo siya.

Agad ko naman iyong tinanggap.

“May kanya kanya kaming silid dito.” Pagkwe-kwento niya habang umaakyat ng hagdan. “Nasa ikatlong palapag ang silid ko. Kahit na hindi na kami pumupunta dito madalas ng mga pinsan ko ay hindi iyon pinapagalaw ng lolo dahil in case na may ganitong pagdalaw sa kanya ay may sarili kaming silid na gagamitin.”

“Lahat ba kayong apo niya?”

“No! Kaming apat lang na apo na inalagaan niya. Ako, si kanye. Si Vienn at si Ace. Hindi mo pa nakikilala ang dalawang pinsan ko. Pero mahihirapan kang makilala ang pinsan kong si Ace dahil malayo ang loob niya sa amin. Bihira siyang makisalamuha sa aming tatlo. Si Vienn ay pwede mo pang makilala kapag naligaw iyon dito sa bahay ng lolo.”

Napapatango na lang ako habang nakikinig sa kwento niya habang patuloy kami sa paghakbang.

“Napakabait ng lolo niyo.” Sabi ko. Kahit na hindi ko pa masyado itong nakikilala at nakakasalamuha ay hindi ko naman nakikitaan ng mapagmataas at mapanuring aura ito.

“Yeah! Mapagkawang gawa ang lolo. Kaya nga siguro patuloy na dumadagsa ang blessing sa kanya.”

Umakbay pa siya sa akin. Napahawak na lang ako sa kamay niyang nasa balikat ko hanggang sa makarating kami ng ikatlong palapag at pumasok sa isang silid.

Hindi man kasing luwang ng silid niya sa bahay ay napakaaliwalas lang tignan sa kulay puting paligid.

Yumakap siya sa may likuran ko. Isinampay ang baba sa balikat ko.

“I love you baby.” Bulong niya sa may puong tainga ko kaya naman tinaasan ako ng balahibong pusa ko. Ramdam ko ang init na paghinga niya. “Mmm. Smell good.” At dinampian ng mumunting halik ang leeg ko.

“N-no. S-stop. H-hinihintay ka na ng lolo mo sa baba.” Pigil ko sa kanya. Dahil kapag nagpatuloy siya sa ginagawa ay baka kung saan pa kami humantong at hindi na niya makausap ang lolo niya.

“Hmmm! Mamaya na lang kaya baby.” At muling kinintalan ng halik ang balikat ko na hindi ko namalayang nailihis na niya ang dahil ko.

“Uhm. N-no. W-wayde.”

“Hmmm! What i told you before?” Tanong niya sa akin.

“Argh.” Napakislot pa ako ng naramdaman ko ang pagkagat niya sa balikat ko na sinundan ng dila at pinasadahan mismo ang kinagat niya.

“Hmmm! Nakalimutan mo na ba ang tawag mo sa akin?” Muli akong napakislot ng muli kong maramdaman ang bahagya niyang pagkagat sa balikat ko.

Hindi naman iyon as in masakit. Kundi nakakapagpakiliti pa mismo sa akin. Na para bang may libo-libong bultahe ng kuryente na dumadaloy sa ugat ko sa tuwing gagawin niya iyon. Idagdag pa na pasadahan ng dila niya iyon pagkatos ay kikintalan din ng halik. Then suck it.

“D-daddy. Yes, I remember it, daddy. Uhmmm.” Napasinghap pa ako ng maramdaman ko ang kamay niyang nakayakap sa akin ay naglakbay na sa ibabaw ng tiyan ko at nakapasok na sa loob ng damit ko. “D-daddy… uhmm. S-stop it.” Muli ay pigil ko sa kanya. Kasi naman. Nagsisimula ng mag init ang katawan ko lalo na at ang isang kamay niya ay naglalaro na sa isang itoktok ng dibdib ko na samahan pa ng ginagawa niyang paghalik sa balikat ko.

“Yes baby. Hmmm.” At habang nasa likod ko siya ay pinalingon niya ako at siniil ng halik sa labi.

“Uhmm.”

“And I really need to stop it now baby.” Hinihingal pa niyang sabi sa akin ng pakawalan ang labi ko. Sa pagkakapwesto niya sa likod ko ay ramdam ko ang bagay na iyon.

“Y-yes. P-puntahan mo na ang lolo mo.” Bahagya ko pa siyang itinulak ng makaharap na ako sa kanya.

Nakangiti siya na nawiwili pa yata ang pagmasdan ang pamumula na ng mukha ko.

“Okay baby. Hmmm.” Na may kasamang pagpapakawala ng isang malalim na paghinga. Masuyong humaplos pa ang kamay sa pisngi ko.

“Hintayin mo na lang ako dito baby. You can explore this room. Marami din kaming mga larawan diyan noong mga bata pa kami kung gusto mong tignan.”

“Oo.” Na sinabayan ko ng pagtango. Mabilis na kinintalan pa ako ng halik sa labi bago nagpaalam sa akin na pupuntahan na nga ang lolo niya.

Pinagmasdan ko nga ang buong silid. Hanggang sa nawili na ako sa kakatingin ng mga painting na nakasabit sa dingding. At ang nakatawag ng pansin ko ang ang litrato na nasa may kanang bahagi sa may taas ng maliit na flat screen TV na nakaharap sa mismo sa kama.

Ang lolo niya. Siya, si Kanye at may dalawa pa. Nakita ko na sila minsan noong Christmas pero hindi ko naman sila natitigan ng maayos noon. Pero ngayon, nakikita ko na ng maayos ang dalawa pa niyang pinsan na sinasabi niya.

Si Kanye at ang isa ay halos hindi masasabing connected sila sa kanya dahil wala silang pagkakahawig maliban sa isa na halos magkamukha sila.

Ang lolo nila sa gitna. Habang ang isa sa kahawig niya ay nasa kanan na katabi naman ang isa at siya naman sa kaliwa na katabi si Kanye.

Ang ganda nilang magpasdan. Nakangiti silang lahay habang ang isa sa kahawig niya ay seryusong seryuso. Pero hindi naman nakasira iyon sa larawan nilang lima.

Matapos ko iyong pagmasdan ay sa mga malilit naman na mga naka frame na larawan na nasa ibabaw ng TV table ang pinagmasdan ko hanggang sa makita ko na nga ang sinasabi niyang photo Album nila.

Doon ko na pinagsawa ang sarili ko habang naghihintay sa pagbabalik niya.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“KAILANGAN MO ba ng tulong apo?” Agad na tanong sa akin ng lolo ng mapagsulo kami sa library nito.

“Para saan naman lolo?” Tanong ko din kahit alam ko ang tinutukoy nito.

Ang dami na kasing kumakalat na rumor tungkol sa akin at sa relasyon ko kay Perth na hanggang ngayon ay patuloy kong trinatrabaho dahil ayaw kong makita niya.

Nagawan ko na nga ng paraan ang tungkol sa larawan na ipinakalat ng dati niyang kaibigan pero hindi lang naman ito ang nagmamanman sa akin dahil damay na din ang ilan sa mga nakakalaban ko sa negosyo.

“Alam mong mabilis na kumalat ang balita apo. At alam mo ang tinutukoy ko.”

“Kaya kong i-handle ang bagay na iyon lolo. Huwag kang mag alala.”

“Mabuti naman kung ganun. Nag aalala lang din ako sa kanya apo. He look so vulnerable. At tingin ko hindi niya kakayanin ang mga mabibigat na problema na naghihintay sa kanya.” Seryusong saad ng lolo.

“I know that lolo. Hindi ko naman kasi iyon maiaalis sa kanya dahil minsan na siyang pinagkaitan dahil sa kung ano siya.”

“Alam ko din iyan apo. Kaya naman nakahanda din akong tumulong sayo. Basta huwag kang mag aalilangan na lumapit sa akin kung kailangan mo na ang tulong ko.”

“Oo naman lolo. Alam ko naman na kahit hindi ako humingi ng tulong sa inyo ay nakabubtot naman ang mga mata niyo sa amin.”

Ngumiti ang lolo sa sinabi ko. Nailing na lang naman ako. Ano pa ba ang bago doon dahil iyon naman ang gawain ng lolo sa simula pa lang noong siya na ang nag alaga sa amin.

“Ganyan ko lang kayo pinapahalaagaan mga apo. Kaya ayaw ko naman na mahirapan kayo.”

“Pero hindi mo naman kailangan gawin lolo. Dahil kayo din naman ang nagturo sa amin kung paano maging matatag. Kung paano lumaban sa hamon ng buhay.”

“Yeah! Kung mahina ka sa mundong ginagalawan natin ay madali ka lang mapapabagsak ng sino man kahit ikaw pa ang pinakamayaman. Dahil hindi lang dapat inaasa sa mga tauhan mo ang lahat dahil minsan isa sa kanila ay hindi mapagkakatiwalaan.”

“I also know that lolo. And I owe you for what ans who I am now. Kung paano mo kami pinalaki. And thank you for that.”

“Good. Mabuti pala ang naidudulot ng mga taong dumadating para sa mahalin niyo dahil hindi na ako nahihirapang makausap kayo.”

May ngiti din ako sa labi na nailing na din.

“And I like that kid.”

“Thank you again lolo. And guess what.. he also blessed.”

Kunot nuo ang lolo na napatitig sa akin dahil sa sinabi ko. Mas napangiti ako ng unti unti na din napangiti ito na nahulaan na din yata ang ibig kong sabihin.

“Is he pregnant?“iyon ang unang lumabas sa bibig nito makalipas ang isang minutong pananahimik.

“No lolo. But soon. I will make him pregnant.” Nakangiti kong sagot. Bahala na. Kahit hindi na siya makapagtapos ng pag aaral basta hindi ako gagamit ng proteksyon. Pwede naman siyang mag aral kapag nakapanganak siya kung sakali.

“Bata kang oo. Patapusin mo muna siya ng pag aaral. At ang bata pa niya.” Naeeskandalong saad nito kaya naman natawa ako.

“Lolo. Nakalimutan mo na yata na matagal mong itinago ang dalawang chikiting ni Kanye.”

“At paano mo naman nalaman iyan?”

“Sabi mo nga lolo. Mabilis na kumalat ang mga balita”

Nagpakawala ito ng buntong hininga at nailing.

“Maayado lang naging agrisibo ang pinsan mo noong kabataan niya.”

“Yeah! Kasi hindi naman niya akalain na pwedeng magbuntis ang asawa niya.” Sagot ko. “Wait lolo.”

“Bakit?”

“May alam ba kayo sa asawa ni Ace na pwede din siyang magbuntis kaya mo siya pinili para sa kanya. Kaya all this time kaya hindi kayo tutol sa nagugustuhan namin dahil kaya ka naming bigyan ng mga apo sa tuhod.”

Napatitig na naman ito sa akin.

“And speaking of Elijah if I’m not mistaken. Alam niyo kung nasaan siya. Tama ba ako?”

“Ang dami mo namang alam bata ka. At saan mo naman nakuha ang mga edeyang iyan.”

“I got you lolo. All this time, nahihirapan ang pinsan ko sa paghahanap sa asawa niya but you blocked all the imformation about him.”

“Kailangan apo. Pero hindi ko namang hahayaang masira ang sinimulan kong plano sa kanilang mag asawa. Kailangan ko lang ipamukha sa tita Camille mo na hindi ko nagustuhan ang pangingialam niya. At ang pagkamuhi ng pinsan mo sa kanya ay malaking bagay na iyon para makapag isip isip siya ng mabuti.”

“How is he?” Naitanong ko na lamang.

“Doing great apo.” Sagot nito sa akin. “Huwag na sila ang pag usapan natin apo. At sana hindi ka makikialam sa mga plano ko.”

“Wala sa isip ko ang pakialam ang buhay ni Ace, lolo. At alam niyo iyan.”

“I know. So how was it?

“Being inlove at your age. Matanda ka na. At napakabata pa niya.”

“Age doesn’t matter lolo.”

“Poseble ding magbago ang nararamdaman niya sayo.”

“And I wont allow that to happen lolo.” Agad kong sagot. “Sandalu nga lolo. Mababa na ba ang tingin niyo sa akin ngayon dahil hindi kayo naniniwala sa karisma ko.”

“Hahaha.” Tinawanan lang niya ang sinabi ko. Naglakad na itong palapit sa akin at tinapik ako sa balikay. “Gamitin mo ang lahat ng iyan sa kanya. Dahil baka makahanap siya ng masbata sayo.” Sabi pa nito at muling natawa.

Nairita akong napasunod ang tinging kay lolo ng magsimula na itong maglakad palabas ng library

“Come on. Kung hindi nagkakamali ang pandinig ko ay nandito na ang pinsan mong si Kanye.” Sabi pa nito hanggang sa tuluyan na nga itong nakalabas.

Naiiling na napasunod na lang ako. Pero hindi para salubungin sina Kanye kundi para balikan si Perth sa silid.

“Have you seen enough, baby?” Tanong ko ng makalapit ako sa kanya.

“Kanina ka pa?” Tanong niya na halatang hindi napansin ang pagpasok ko at paglapit sa kanya dahil naging abala siya sa magtingin sa may kakapalang photo album.

“Yup. And I saw you smiling habang hinahaplos ang mga larawan ko. Hmmm.” Agad akong tumabi sa kanya. Ipinahawak sa akin ang photo album.

“Nakyu-kyutan lamang ako.”

“May tatalo ba sa ka kyutan ng baby ko?”

“Eh.”

“Haha. I love you baby.” Inilapag ko sa gilid ang photo album bago ko siya hinarap.

“I love you too.”

Tinawid ang pagitan ng mga labi naminnat ginawaran ko siya ng isang nag aalab na halik. Nag aalab na handang tumupok sa buong katawan ko dahil agad niyang tinugon.

“Uhmmm.” Mahinang ungol na kumawala sa bibig niya. Maingat na naipahiga ko siya sa kama habang magkaugpong parin ang labi namin.

“Baby.” Hinihingal ako na pinakawalan ang labi niya. Napalunok habang titig na titig sa labi niya na mas pumula pa dahil sa paghalik ko doon. “Your so sweet.” Kinintalan ng halik ang tungki ng ilong niya bago ko siya hinila pabangon.

I need to control my self dahil wala kami sa bahay.

“Nandito na sila.” Sabi ko sa kanya.

“O-okay.”

“Gusto mo bang manatili na lang tayo dito?” Pilyong tanong ko dahilan para mapasimangot siya. Nakangiting pinisil ko ang magkabilaang pisngi niya. Ako na ang naunang tumayo.

“Come on. Lets go. Bago pa magbago ang isip ko.” Aya ko na sa kanya. Magkahawak ang kamay naming bumaba sa unang palapag ng bahay.

“Say hi to tito Wayde babies.” Narinig ko pang sabi ni Kanye ng papalapit na kami sa kanila na nasa sala na.

“Hi.” Maikling bati ng dalawang bata. Napatitig ako sa mga ito. Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak niya sa akin na bahagyang nagtago na naman sa likod ko.

“Hello kiddos. Whats your name?”

“Im Frances.”

“Xaviel.” Halos panabay na sagot nilang dalawa.

“Okay! Wayde.” Nilahadan ko ng kamay ang nagngangalang Xaviel dahil halatang may attitude ang isang bata.

Nakipagkamay nga ito sa akin while the other one ay nagmano sa akin.

Natawa ako na napatingin kay Kanye na nagkibit balikat.

Para tuloy gusto ko ng magkaroon din ng mga anak kagaya nila kaya naman napatingin ako sa kanya. Napatingala din siya sa akin.

Nag usap ng ilang mga minuto bago nagyaya si Lolo ng hapunan at salo salo ng kumain sa hapag kainan.

Naging at ease na din siya sa pakikipag usap lalo na sa asawa ni Reallan at nakaramdam ako ng galak dahil magkakaroon na naman siya ng bagong kakilala at pwedeng maging kaibigan.

Hanggang sa matapos kaming kumain ay muli kaming nagkwentuhan sa sala. Nagkipagkulitan na din sa dalawang bata.

“Kailan ang kasal niyo?” Tanong ko kay Kanye habang nakatingin kay Perth na masayang nakikipag usap kay Reallan na nasa may lawn na ng bahay.

“Kasal na kami.” Tipid na sagot niya.

“I know. Pero ang tinatanong ko kung kailan ang grand wedding?”

“Not so soon. Gusto ko muna siyang manganak at palakihin ang mga bata. Para naman pwede na silang maglakad kapag ikakasal na kami.” May ngiti na sa labing sagot nito na nakatingin din sa kanila. “Amazing right.” Napatingin ako sa kanya. “It was a blessing that they can bear a child.”

“Yeah! Hindi din ako makapaniwala.”

“Ako man din noong una. Wala akong ka ide-ideya na anak ko na pala ang dalawang batang kasama niya noong muling nagkita kami. Pero dahil kay Elijah nagkaroon ako ng ideya tungkol doon.”

“Elijah? What do you mean?” Tanong ko.

“I think Elijah is pregnant.” Sagot nito.

“What? Kung ganun kailangang malaman iyon ni Ace.” Agad kong sabi dito.

“No! Don’t do that cuz. Alam kong alam mo na may plano pa si lolo sa kanila. At hindi naman papabayaan ng lolo si Elijah kung saan man niya ito itinago. Dahil ang lolo din ang tumulong kay Reallan noong naghiwalay kami seven years ago.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Alam ko naman iyon at sinabi ko na hindi ako makikialam. Pero kung buntis man si Elijah gaya ng sinabi niya ay dapat malaman ni Ace dahil alam kung lalambot na ng tuluyan ang puso nito.

“Yeah!.” Pero iyon naman ang nasabi ko. “Makakabuti nga siguro na si lolo na lang ang bahala sa kanila.”

“Much better. Alam mo naman ang ugali ng isang iyon. Baka tayo pa ang mapagbuntunan lalo na ngayong patuloy parin siya sa paghahanap kay Elijah.”

“And lolo is all behind of this.”

Tumango siya.

Iba din kasi kumilos si lolo. Kung gaano kalakas ang back up ni Ace ay mas malakas naman ng higit pa sa doble ang kay Lolo. Kaya naman laging nagtatalo ang dalawa. Pero paborito parin naman siya ng lolo.

“And Im thankful that lolo helped Reallan that time. Dahil kung hindi dahil sa kanya. Hindi napalaking mabuti ang mga anak ko.”

Ako naman ngayon ang napatango.

Nabalot na kami ng ilang minutong katahimikan matapos namin iyong napag usapan. Nakatingin kami sa kanila.

Nakaramdam yata ang dalawa dahil halos sabay na napatingin sa amin na nakatayo lang sa may pintuan.

Napangiti siya. At itinaas ang kamay at kumaway. Halos sabay na ginawa nila iyon ni Reallan. Kaya naman nagkatinginan kami ni Kanye at sabay na nangiti na may kasamang pagyayaya na lapitan na namin sila.

Pero bago pa man kami makalapit ay napatingin kami sa sasakyan na tumigil sa tapat.

Ang kotse ni Vienn.

“Ano ba? Bakit ba? Sabing ayaw kong sumama sayo eh.” Narinig naming sigaw ng kasama niya.

Muli kaming nagkatinginan ni Kanye. At natatawa na naiiling kami ng makita namin siyang bumaba at walang kahirap hirap na isinampay sa balikat niya ang kasama niya.

“Mukhang nakahanap ng katapat ang pulis nating pinsan.” Sabi ni Kanye na hinintay na lang ang na makapasok si Vienn ng pagbuksan ito ng guard sa gate.

“Bitawan mo ako. Bitawan mo ako.”

“Manahimik ka nga. Ang ingay mo.” Sita maman niya dito. “Oh! Nandito pala kayo.” Napatingin na ito sa gawi namin. Imbes na pumasok na sa loob ng bahay ay naglakad na ito palapit sa amin.

Ibinaba niya ang lalaking kasama niya. Pero mas natawa kami ng pagyakan ng kasama niya ang paa niya.

“Awwww. Ano ba Vience.” May patalon pa ito habang naiirita sa kasama.

“S-sino naman sila?” Napatingin na ako kay Perth na nakalapit na pala sa amin. Ganun din si Reallan kay Kanye.

“Ang isa sa pinsan mo.” Siya din ang sumagot ng matitigan ng maayos ito.

“Yes baby. And I think. He has a boyfriend too.” Dagdag ko. Umakbay na ako sa kanya habang napatingin ulit kay Vience na nakikipagbangayan na sa kasama niya.

PH3 #31: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“N aligaw ka yata?” Tanong ko kay Vienn ng muling bumaling ito sa amin matapos apakan ng kasama niya ang kanyang paa.

“Yeah! Makikilebre sana kami ng hapunan kay Lolo. Nahuli na pala kami.” Sagot niya.

“And who is he?” Si Kanye. Lumapit na din sa kanya ang asawa niya.

“Oh! He is…awwww.” halos matumba pa siya ng itulak siya ng kasama niya at lumapit sa akin.

“Are you Chris?” Tanong nito sa akin. “Oh My Gosh! Are you him? My favorate actor.” Tanong pa ulit nito hinawakan ako sa magkabilang braso na may kasamang pagyugyog.

Hindi agad ako nakapagslita dahil hindi ko naman kilala ang sinasabi niyang Chris na iyon. Wala naman kasi akong pakialam sa mga artistang kinahihiligan ng karamihan.

“Hey!.” Hinila naman ni Vienn ito.

“Ano ba?” Paangil na binawi naman nito ang kamay niya kay Vienn at muling bumaling sa akin. “My Gosh. My gosh.” At pinisil pa talaga ang pisngi ko.

Naramdaman ko naman na humawak si Perth sa damit ko sa may likod kaya napalingon ako sa kanya.

“I’m Wayde. And sorry, dahil hindi ko kilala ang sinasabi mong Chris.” Sabi ko dito.

“What? But you exaclty look like him.” Parang nadesmaya naman ito sa sinabi ko saka nito binalingan si Vienn. “Hindi ba talaga siya si Chris?” Tanong pa nito sa kanya.

“Chris?” At sino naman si Chris?“ Tanong din ni Vienn dito. Katulad ko din na hindi kilala ang mga pangalan ng mga artista. Nanunuod naman kami pero wala kaming pakialam sa tunay nilang pangalan. Kung name siguro sa movie character ay baka maalala ko pa.

“Heller. Saan ka ba lumalop ng mundo lumaki at hindi mo kilala si Chris. Chris Hemsworth. Ang gumanap na Thor sa movie.” Paliwanag nito kaya naman naalala ko na kung sino iyon.

Chris pala ang tunay na pangalan ng actor na hinahangaan ng baby Perth ko. Pero isa lang ang tumakbo sa utak ko na ang pinagkamalan niya akong si Chris kaya naman kay Perth ako napatingin at hindi na pinansin ang pagsasalita ng kasama ni Vienn.

“Kamukha ko ba talaga siya baby?” Tanong ko sa kanya ng tumingin din siya sa akin.

Hindi agad siya sumagot pero kalaunan ay tumango siya. Mas napangiti ako. Magsasalita pa sana ako pero muling sumingit ang kasama ni Vienn.

“Hindi ba talaga ikaw si Chris? Sigurado ka ba?” Sabay tusok pa ng pisngi ko na muling hinila ni Vienn.

“Umayos ka Vience. Hindi nakakatuwa ang ginagawa mo.”

“Hmmp! Bakit ba? Naninigurado lang naman ako ah. Saka ano ba talaga ang ginagawa natin dito. Akala ko tuloy kaya mo ako dinala dito dahil sa kanya. Dahil siya si Thor.” Mahaba at tuloy tuloy na pananalita nito.

“At bakit naman kita dadalhin dito para makipagkita ka sa isang lalaki. At pwede ba. Iyan ang huwag na huwag mong gagawin.” May pagbabanta sa boses niya. Lihim akong napangiti. Ngayon ko lang nakita na nairita ang pinsan ko pagdating sa mga bagay bagay. Katulad na lang nito na parang ayaw niyang may ibang magustuhan ang kasama niya.

“At bakit? At ano ang gagawin mo? Hmmp!” Sabay siko sa kanya na naman at muling hinarap ako. At bago pa man ito makapagsalita ay inunahan ko na ito.

“Im not Chris. I’m Wayde Anderson. Pinsan ko si Vienn.” Sabi ko dito.

“Oh! Pinsan mo siya.” Sabay turo kay Vienn. “Saan banda? Wala naman kayo pagkakahawig.”

“Magkaiba naman kami ng mga magulang. Malamang hindi kami magkamukha.” Sagot ko dito. “By the way. This is my boyfriend. Perth.” Pakilala ko naman sa kanya at umakbay pa ako.

“Oh! Vience. Vience ang pangalan ko.” Parang namangha na ipinakilala kong may boyfriend ako.

“Nice to meet you, Vience. I’m Kanye. Pinsan din ako ni Vienn. And this is my wife.”

“Wife??” Nanlaki ang mga mata niya ng tumingin kay Reallan. Lalo na ng mapako ang tingin sa umbok na tiyan nito.

“He is he. W-what is that? I mean is he pregnant?” Nagtatakang tanong nito.

“Yes. My wife is pregnant. And he is he as what you said.” Nakangiting sagot ni Kanye dito.

“Vienn, pakurot nga.” At kinurot nga niya si Vienn kaya naman nagkatinginan kami ni Kanye at naiiling na napapangiti.

“Awwww! Kanina ka pa.” Paninita naman ni Vienn dito. Pero nagawi din ang  tingin kay Reallan. “You sure of that cuz?” Paniniguro din nito.

“Yup! And we are having Twin again.” Nakangiti nitong sagot. “Xaviel, Frances. This is you uncle Vienn.” Pakilala niya sa dalawang bata.

“Pakurot nga din.” Siya naman ngayon ang kumurot kay Vience. Natawa tuloy ako ng lihim dahil ngayon ko lang nakita na ganito ang pinsan ko sa isang tao. And I think tama kami ng iniisip ni Kanye sa bagay na iyon.

“Awwwww.” Bakit ka ba nangungurot.“ Paninita naman ni Vience kay Vienn.

“Totoo nga. Well.” umayos ito ng tayo. “Nice to meet you, kiddos.”

“Same.” Sagot ng isang bata.

Matapos na ang magulong simula sa pagpapakilala namin ay naging maganda na ang sumunod na nangyari sa lumipas na mga minuto.

Nagpaalan sina Vienn na papasok muna daw sa loob para makakain.

“Are you alright baby?” Tanong ko sa kanya ng makapagsarilinan kami. Nagbobonding na kasi sa pakikipaglaro si Kanye sa kambal niya.

Tumango siya bilang sagot. Napapatingin siya sa loob ng bahay.

“H-he likes you.“mahinang sabi niya.

“Who?”

“Vience.”

“Haha! Baby! Are you jealous?” Tanong ko. Hindi na kasi siya naimik mula kanina. Iniisip ba niya ang paghawak lang sa akin  i Vience? “Oh, i love you baby.” Na sinabayan ng pagdampi ng halik sa labi niya bago ko siya niyakap. “Akala lang niya ako si Thor baby. Ngayon napapaisip na ako.”

“Tungkol saan?”

“Be honest with me baby. Habang nanunuod ka ba ng movie ni Thor. Sino nakikita mo? Ako o siya?”

“E, syempre si Chris. Pero noon iyon. Kasi magkahawig talaga kayo. Kaya habang pinapanuod ko siya ngayon ay ikaw ang nakikita ko sa kanya.”

Napangiti ako sa naging sagot niya. Kung ganun hindi na ako mag aalalang mahahati ang pagtingin niya sa akin at sa actor na iyon dahil ako naman pala ang nakikita niya sa actor na iyon. Hindi na masama.

“I love you.” Muli kong bulong at niyakap siya. Nakakagaan ng pakiramdam na nagakakaunawaan kami sa lahat ng bagay at nagsasabi siya ng totoo.

“I love you too.” Sagot din niya na tumugon na din ng yakap sa akin.

Ilang minuto pa ang lumipas bago bumalik sina Vienn galing sa loob.

Nakagaanan din agad niya si Vienn na ngayon ay nag uusap usap na silang tatlo.

“Paanong nangyari iyon?” Nagtataka at halata talagang hindi makapaniwala si Vienn sa nakita.

“Katulad din sa babae na pwedeng magbuntis dahil may matres siya. At biyaya ang matatawag doon, cuz.”

Napatango siya na nakatingin din sa tatlo. “Siguro nga.”

“At pwede ding magbuntis ang baby ko.” Nakangiti ko ding balita dito. “How about you?”

“Me? You mean, siya?” Napatingin siya kay Vience.

“Yes.”

“No! I don’t know. And that was bad if he does?” Sagot naman nito na napangiwi pa.

“What do you mean?”

“Cuz, normal din ba ang paglilihi ng asawa mo?”

“Yup. Bugnutin minsan. Laging tulog. Ayaw makinig sa panenermon.”

“Oh men! I’m doomed kung mabubuntis nga din siya.” Napapalatak na sabi nito sabay tampal ng noo.

“Haha!.” Halos sabay na natawa kami ni Kanye dahil doon. “Iyon din ang tingin namin kanina cuz. Mukhang na a-under ka niya a.”

“No! No! Stop talking non-sense Wayde. That wont happen.”

Sabay pa kaming nagkibit balikat ni Kanye.

“Sinabi mo eh.” Sabi na lang ni Kanye. “Gusto mo din bang malaman? Free ako at ang hopital kung gusto mo din malaman kung pwede din ba siyang magbuntis.” Dagdag pa nito.

“What? Hihilain ko siya sa hospital at ipa ultrasound. Naku! Naku! Nakita niyo naman kanina kung paano siya magtatatalak dahil hinila ko siya papunta dito.” Mahabang sagot nito kaya muli kaming natawa ni Kanye.

“Haha! Sige, huwag na lang. Hintayin mo na lang kung lolobo ba ang tiyan niya.”

“Tsk! Huwag naman sana.” Nagpakawala pa siya ng buntong hininga habang nakatingin parin kay Vience.

“Ayaw mo ba?” Tanong ko. “Huwag mong sabihin hindi ka totoo sa kanya?” Tanong ko. Hindi siya magdadala ng kasama na hindi espesyal sa kanya sa bahay ng lolo. At alam niya ang bagay na iyon.

Nagpakawala na naman siya ng buntong hininga. “Hindi lang ako makapaniwala. Pero gusto ko din kung sakali mang pwede siyang magbuntis. Pero.. huwag pa naman sana.”

“Dahil hindi mo pa siya napapaamo?” Si Kanye na nahulaan din ang nais ko sanang sabihin sa kanya. “Kumukupas na ba ang galing mo sa bagay na iyan?” Dagdag pa nito.

“Of course not. Hindi niyo lang siya kilala. At hindi niyo nanaising makilala.” Sagot niya. Napapahalata tuloy na hindi niya kayang ihandle ang taong nagugustuhan niya. Muli kaming nagkatinginan ni Kanye at may mga ngiti sa mga labi na sabay ding napatingin sa tatlo.

Masaya nga naman talaga ang makitang magkakasundo ang mga taong nagustuhan namin. At kahit bihira man kaming mag usap usap ng ganito ay nakakagaan naman ng pakiramdam na masasabi kong walang alitan sa aming magpipinsan.

Si Ace na lang ang kulang. At kung kailan namin siya makakasama sa mga ganitong pagkakataon… panahon na lang ang magsasabi. Dahil may sarili pa siyang mundo sa ngayon na hindi ko gugustuhing pakialaman.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Kailan ka manganganak? Mahirap ba ang magbuntis? Naglihi ka din ba?” Sunod sunod na tanong ni Vience kay Reallan.

“Dalawang buwan pa simula ngayon ang schedule ko.” Nakangiti namang sagot ni Reallan. “And yes, mahirap magbuntis dahil sa paglilihi.”

“Wow! Amazing.” Hinawakan pa ni Vience ang kamay ni Reallan. “Parang gusto ko din. Nagpalagay ka ba ng matres mo? Nagpaorera ka ba?” Tanong pa nito.

“No! Natural na may matres na ako sa simula pa lang. At para sa akin, blessing na matatawag iyon.”

“Me too.”

Napatingin si Vience sa akin.

“Really! Wow! Amazing talaga. Buntis ka na din?”

Umiling ako bilang sagot. “Nag aaral pa ako. Kaya hindi pa ako pwedeng magbuntis. Gusto ko na munang magtapos ng pag aaral.”

“Ah! Nakakainggit naman kayo. Parang gusto ko ding magbuntis. Sana may matres din ako.”

“Magpasama ka sa boyfriend mo.”

“Boyfriend? Haha. Hindi ko siya boyfriend. Never.”

Nagkatinginan naman kami ni Reallan dahil sa sagot niya. Hindi ba sila magboyfriend e halata naman na may something sa kanilang dalawa.

“Pero may nanangyari na sa inyo?” Si Reallan.

Natigilan si Vience bago tumango.

“Baka buntis ka na niyan.” Halos sabay kami ni Reallan na sinabi iyon.

“Oh no! No! Kung mabubuntis man ako ayaw ko sa kanya.”

Natawa kami sa reaksyon niya. Para na ring nakikinita ko ang kasabihang “Tulak ng bibig Kabig ng dibdib.” Pero hindi na ako nagsalita pa.

Naging maganda na ang usapan namin. Naging magaan ang pakikitungo nila sa akin kaya naman nakagaanan na ng loob ko.

“From now on, magkakaibigan na tayo huh! Kapag wala ako ginagawa sa bahay mangangapit bahay ako sa inyo. Pwede ba iyon?” Si Vience.

“Sure. Pero madalas din na hindi kami nasa bahay kasi sumasama naman ako minsan sa asawa ko sa kompanya.”

“Me too. Nasa school naman ako lagi.” Sagot ko naman.

“Ai! Kahit naman kasi ako. Busy na ako kasi sa inaasikaso kong coffee shop at mini shop na pinatayo ni Vienn.” Sabi naman niya. “Kukunin ko na lang number niyo. Para naman makakapagchikahan parin tayo.”

“Sure.” Sagot namin ni Reallan.

Nagpalitan nga kami ng numero. Kwelang kausap ni Vience. Nakikisabay naman si Reallan.

“Pero sa totoo lang. Hindi ba talaga si Thor ang boyfriend mo.” Si Vience. Natigilan naman ako. At biglang nailang.

“Y-your not going to chase him right?” Hindi ko na mapigilang tanungin iyon sa kanya.

Hindi kasi mawala wala sa isip ko na sinabi niya crush na crush niya si Thor. Kaya naman nag aalala ako na baka agawin niya sa akin si Wayde na kamukhang kamukha ni Thor.

“Haha! Of course not. Iyong iyo siya bessie.”  Sabay tapik sa balikat ko. “Pero pwedeng sabihin mo sa kanya na pa autograph ako.”

“Huh! Pero hindi naman siya si Thor. Saka magkaiba naman sila ng signature.” Sagot ko dito.

“Hayst. Akala ko kasi talaga kanina siya si Thor. But never mind. Balang araw makikita ko din si Thor sa personal. Pag iipunan ko iyon ng masilayan man lang siya kahit saglit lang.” And he is looking at the star. Na para bang nakikita niya doon si Thor. “And I wanna kiss him..”

“At sino naman ang hahalikan mo?” Sabay sabay kaming napalingong tatlo dahil doon. Nakakunit ang nuo ni Vienn habang siya at si Kanye ay may bahid bg ngiti sa mga labi.

“Pakialam mo ba? At bakit ba sumasali ka sa usapan namin tatlo?” Pabalang na sagot naman ni Vience dito.

Tumayo na din ako at lumapit sa kanya. Dinampian ng halik sa nuo bago ito umakbay sa akin.

“Okay lang ba sila?” Mahinang tanong ko sa kanya habang nakatingin sa dalawa na nagbabangayan na.

“Oo baby. Okay lang sila. At kawawa ang pinsan ko diyan kaya huwag na tayong makialam.” Natatawang sagot naman niya.

“Hey! Saka na kayo mag bangayan diyan. Magpapaalam na kami dahil inaantok na ang mga bata.” Si Kanye. Karga ang isa sa kambal.

“Kami din.” Sabi naman niya.

“Hmmp!.” At may kasamang matalim na tingin ang ipinukol ni Vience kay Vienn bago humarap sa amin. “Chat tayo later huh!.” Nakangiti na ito. Hindi na gaya na parang sasabak sa gyera habang kaharap si Vienn.

“Sige.” Halos sabay naman na sagot namin ni Reallan sabay ngiti.

“Okay! Umuwi na din tayo.” Sabay baling kay Vienn na parang hindi sila nagbabangayan kanina.

Napapangiti na lang ako habang nakatingin sa kanila.

Maayos na nagpaalam na ito sa amin bago bumalik sa loob para magpaalam din sa lolo nila.

“Lets go.” Nakangiting aya na din niya sa akin at sumunod na din sa kanila. Maayos din na nagpaalam kami kay Lolo.

“Dalasan niyo ang pagdalaw sa akin dito.”

“Yes lolo. Kapag hindi kami busy pareho ni Perth.”

“Good. Mag ingat kayo sa pag uwi. And you…” sabay baling sa akin ng lolo. “Be strong, apo.”

Napatango na lang ako bilang sagot dahil hindi ko naman alam kung para saan ang sinabi nitong iyon. Hanggang sa muli na kaming nagpaalam para umuwi na din.

“Did you enjoy talking to your new friend?” Tanong niya sa akin ng makauwi na kami.

“Yes.” Tumango pa ako na may ngiti sa labi na sagot ko sa kanya.

“I’m happy to hear that baby.” Umakbay pa siya sa akin at inakay paupo sa sofa sa sala.

“They are so kind. At kwela si Vience. But he like you.”

“What?”

“Crush na crush daw niya si Thor. At ang akala daw niya talaga ay ikaw si Thor. Humihungi pa nga siya ng autograph sayo.”

Natawa ako sa sinabi niya.

“Then??”

“Sabi ko hindi nga ikaw su Thor. And I ask him kung hahabol ba siya sayo.”

“Tapos?”

“He said no.”

“Galit ka ba sa kanya dahil doon?”

“No! Dahil totoo siya. Sabi niya si Thor ang crush niya. At hindi naman ikaw si Thor. Kaya okay lang yon. Kahit naman ako crush ko si Thor pero hindi na ngayon dahil sa tuwing nakikita ko si Thor sa TV ikaw na ang nakikita ko.”

Napangiti siya sa sinabi ko. Hinila at ikinulong sa yakap niya.

“I like it baby. And I love you more for being honest.”

“Talaga? Hindi ka titingin sa iba? Hindi ka na magkakagusto sa iba?” Parang batang tanong ko sa kanya. Alam ko na maraming naghahabol sa kanya. Na maraming naghihintay ng pagkakataon para makuha ang atensyon niya. At iyon ang ipinag aalala ko minsan na baka isang araw ay makakita siya ng babae na magugustuhan niya.

“Baby, that wont happen anymore. Lalo pa ngayon.. na pwede mong dalhin ang magiging anak natin pareho. At mas minamahal pa kita ngayon.”

Humigpit na din ang pagkakayakap ko sa kanya dahil sa sinabi niya. At umaasa talaga ako na magiging mas matibay ang pinupundasyon naming relasyon dahil sa pwede akong magbuntis. At ipinagpapasalamat ko iyon. Dahil pwede akong magkaroon ng sarili kong anak na dadalhin sa sinapupunan ko kahit na ganito ako. Kahit na gay ako na itinakwil ng mga taong akala kong magiging kasangga ko sa buhay sa lahat ng oras.

Pero masaya na ako ngayon. Masaya na ako dahil sa pagtakwil nila sa akin ay nakilala ko siya. Na ngayon ay nagmamahal sa akin ng buong buo sa kung sino ako.

“I love you daddy.” Bulong ko. Nagsumiksik sa katawan niya.

“I love you too baby. I love you  so much.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Where have you been?” Nagulat pa ako ng magsalita siya.

Gising pala siya. Nag iingat pa naman ako sa bawat galaw ko para lang hindi siya magising pero hindi na pala kailangan dahil nakatunghay na siya sa akin na muling pahiga ng kama.

“CR.” Sagot ko. Mabilis na ang ginawa kong paghiga. Umunan sa braso niya.

“Hmmm! You sure? Bakit parang ang ingat ng kilos mo?”

“K-kasi nag aalala ako na magising ka. Pero nagising ka parin.” Totoong sagot ko. Yumakap na ako sa kanya at nagsumiksik na sa katawan niya.

“Bakit ayaw mo akong magising. Hmmm?” Tanong pa niya.

Napalunok na lang ako ng maramdaman ko ang kahandaan niya na bumukol sa may tiyan ko ng yumakap din siya sa akin. Ang kamay ay nagsimulang humaplos sa likod ko papasok sa loob ng damit ko.

“D-daddy.”

“Hmmm, yes baby.” Wala na akong ginawang pagtutol ng kumilos siya paibabaw sa akin. Pasado alas tres na ng umaga. At kapag ganitong mga oras ay handang handa siyang manalakay.

Pinagsluhan na ang isang mapusok na halik.

“Uhmmm.” Mahinang ungol ang kumawala sa bibig ko ng makapasok sa loob ng bibig ko ang dila niya. Nananalakay na agad ko ding ginaya ang paraan ng paghalik niya.

“Baby. Uhmm so sweet.”

“Uhmmm.. d-daddy.” Napaainghap ako ng magsimula ng maglakbay ang labi niya sa may tainga ko. Sa may leeg sa may balikat. At walang kahirap hirap na tinanggal ang damit pantulog ko.

Siya naman ay tanging itim lang na panloob ang suot niya habang natutulog kaya agad din niyang natanggal ang iyon.

“Baby. I want you now.” Bulong niya. Habang nilalaro ng daliri niya ang lagusan ko bago itinapat ang dulo ng kanya doon.

“D-daddy… pro…”

“I’m not comfortable baby.” Putol niya sa sasabihin ko sana. Nalunok ko ng sunod sunod ang laway ko.

Oo, noong una ay ayos lang na angkinin niya ako kahit walang proteksyon pero ngayong nalaman kong pwede akong magbuntis ay kailangan na namin iyon.

“D-daddy.”

“Please baby. I don’t need it. Im not comfortable.” Muli ay sabi niya.

Sa nakikita ko sa kanya ay nagsusumamo ang mga matang nakatingin sa akin.

Napalunok na naman ako.

“O-okay.” Tanging nasabi ko na lamang dahil ayaw ko naman na hindi siya komportable sa pag angkin sa akin. Bahala na. Sana naman hindi ako madaling mabuntis.

“Thank you baby. Thank you.” Muli niya akong siniil ng halik kasabay ng tuluyan na unti unting pagpabaon ng buong laki niya sa lagusan ko.

“Ugh. Ahhh.” Napasinghap ako. Ang laki niya talaga. At para kung mabibilang kung ilanh pulgada iyon sa dahan dahan niyang pagpasok.

Nandoon parin ang kirot talaga sa una pero nakakasanayan ko na iyon at mas nananaig ang kiliting dulot ng pagbasok niya.

“Ugh! Baby. So tight.” Muli niya akong hinalikan habang nagsimula na siyang gumalaw. Napapasinghap siya sa tuwing babaon siya.

“Ahhhhhh.. uhmmm.” Ako man ay ganun din. Kinikiliti ang bawat himaymay ng buong kataqan ko sa bawat paggalaw niya. Sa bawat hugot. Sa bawat baon niya na may kakaibang kiliti akong nararamdaman sa tuwing sasagag siya.

Ang sarap sa pakiramdam.

“Baby uhm..” ang galaw na mabagal ay bumilis. Lumakas ang bawat pagbaon niya.

“Ahhhhhh.. uhmmmm.. ahhhhh.” At walang humpay na ungol ang lumalabas sa bibig ko dahil sa kakaibang sensasyon na dulot ng bawat paggalaw niya. “D’daddy. Uhmm. Daddy.” Humawak ako sa leeg niya. Hinila. Gusto ko siyang halikan.

“Yes baby. Uhmm.” Nagpahila naman siya at niyuko ako. Magkaugpong ang labi namin habang patuloy siya sa paggalaw.

Nabalot na ako ng kakaibang init sa buong katawan ko. Naiipon ang sarap nandulot ng  paglabas masok niya sa lagusan ko.

“Baby. Uhm…”

“Daddy… ahhhhh..uhmmm.. gonna cum.daddy. uhmmm.”

“Yes baby. Me too. Uhmm.” At ang galaw ay bumilis ng bumilis. Kahit hindi ko hawakan ang akin ay naglabas na rin ako kasabay ng huling baon niya, naramdaman ko ang mainit na likidong iyon na inilabas niya sa loob ko.

“D-daddy. Hmmm.” Nanginginig pa ako. At sa huling pagkakataon ay hinawakan niya ang akin at isinabay sa paunti unti niyang paggalaw pabaon pa para mailabas ko lahat ng katas sa loob ko. And I did. Nakaramdam ako ng kaginhawaan.

Ang sarap sa pakiramdam na mailabas ang init ng katawan.

“Uhmm baby. Uhmm.” At mas ibinabaon pa. Hanggang sa tuluyan na niyang ibagsak ang katawan padagan sa akin.

Parehong hinihingal na ibinaon niya ang mukha sa pagitan ng leeg at balikat ko.

Napapasinghap na lang ako ulit dahil nararamdaman ko kung paano ang pagpintig ng laki niya na nasa loob ko parin.

“So sweet. So tight.” Bulong niya. Umangat ang mukha at humalik sa akin na agad kong tinugon.

Parehong may ngiti sa mga labi.

“I want more baby. Hmmm.” Bulong niya. “I can get enough.”

“D-daddy.” May ano na namang kiliti sa lagusan ko habang pumipintig pintig ang laki niya. Na inuunti unti niya ulit ang paggalaw.

“Yes baby. You want more.hmm?” Tanong niya. Dahil sa kiliti na namanh unti unting kumalat sa katawan ko ay napatango ako bilang sagot. “Oh baby. Uhmmm.” Siniil ng halik hanggang sa pareho na naman naming nilalakbay ang kasarapan ng pag iisa namin at muling marating ang rurok ng kaluwalhatian.

PH3 #32: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

P alabas na kami ni Travis ng department namin. Maagang natapos ang klase namin ngayong araw dahil wala ang profesor sa huli naming subject.

“Mauuna na ako.” Paalam na nito sa akin ng marating namin ang parking area.

“Mag ingat ka sa pag uwi.”

“Ikaw din. See you tomorrow.” Nakangiting kumaway pa ito sa akin bago tuluyang maglakad ng palabas ng campus.

Naging magaan na ang bawat araw na nagdaan. At huling dalawang linggo na lang ang natitira sa fisrt sem kaya naman magiging busy ako sa pag aaral sa mga susunod na mga araw.

Pero magaan lang ang pag aaral ko sa tuwing nasa bahay dahil tinutulungan ako ni Wayde na mag review. Kahit na marami siyang trabaho ay naglalaan talaga siya ng oras para sa akin. Na kahit man lang daw sa pagsama niya sa akin sa pag aaral ko ang bonding naming pareho ay sapat na iyon para mapagtibay pa ang relasyon namin.

Nasa kanya na ang lahat at wala na akong maihihiling pa. Mabait, maalaga, mapagmahal at marami pang ibang magagandang katangian. At lalo naman lumalalim ang pagmamahal ko sa kanya.

“ Are you Perth?“ Napalingon na lang ako at natigil sa pagbukas ng pinto ng kotse ng marinig ko ang tanong sa akin ng matandang babae lumabas sa nakaparadang kotse mismo sa tabi ng kotse ko.

“Opo. Sino po sila?” Magalang na tanong ko naman dito.

“Can we talk. I have something to tell you.” Seryusong sabi nito.

“P-pero…”

“I am Wayde’s mother.”

Napakurap kasabay ng paglunok matapos itong magpakilala ito. Bigla akong nakaramdam ng kaba.

Ano ang kailangan nito sa akin?

“S-sige po.” Tanging nasabi ko na lamang.

“Good. You have a new car. Just follow us.” Sabi nito matapos pasadahan ang kabuuan ng kotse ko bago sumakay sa sariling sasakyan.

Napalunok akong muli bago ako sumakay at sumunod na nga sa kanila na nauna ng lumabas ng campus.

Kinakabahan ako. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko.

Labing limang minuto ang ginugol ko sa pagsunod aa kanila ng tuluyang tumigil sila sa isang mamahaling restaurant.

Pinayapa ko ang sarili ko kahit na hindi ko naman alam kung paano. Iba ang kabang nararamdaman ko dahil sa kilos at pananalita lang ng mama ni Wayde ay masasabi kong isang mapagmataas na tao.

“Sit down.” Alok na nito sa akin.

“Thank you po ma’am.” Pasasalamat ko bago ako yumuko. Hindi ko kayang salubungin ang mga tingin nito.

“Well, hindi na ako magpapaligoy ligoy pa. Look at this.” Sabi nito. May inilabas na kung ano sa bag nito.

Ng tignan ko iyon ay isang larawan ng isang magandang babae.

“She is Brenda Thomson.” Pakilala nito. “Anak siya ng kaibigan ko na kilala ang pamilya sa bansa natin.”

Hindi ko man alam ang dahilan kung bakit nito sa akin ipinakita ang larawan ng babae at kung bakit niya sinasabi sa akin ang isang

“At siya ang gusto kong mapangasawa ng anak ko.” Walang kagatol gatol na sabi nito dahilan para mas lalo akong matigilan.

Alam ko ba nito ang relasyon namin ni Wayde kaya nito sinasabi iyon sa akin. At hindi siya pabor sa relasyon namin ng anak niya?

“Hindi ko alam kung ano ang relasyon mo sa anak ko. Nakikita ko kung paano ka niya pinapahalagaan pero sana hindi tama ang hinala ko na nakikipagrelasyon ka sa anak ko dahil hindi ikaw ang nababagay sa kanya.”

Napalunok ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa sinabi nito.

“He is my only son. And I want a best girl for him.”

“B-bakit niyo po sa akin iyan sinasabi?” Lakas loob kong saad kahit na hindi na makalabas ang boses sa lalamunan ko.

“I don’t know. My instinct told me that you must need to know kung ano ang alam kong makakabuti sa kanya.” Seryuso parin itong nakatingin sa akin. “Ang kailangan ng anak ko ay ang makakatulong sa kanya sa mga negosyo niya. Iyong parehong kayang ipagmalaki.”

“S-sorry po. Pero hindi dapat sa akin niyo sinasabi iyan.” Lakas loob kong sumagot dito pero hindi nawala ang panginginig ng boses ko. Nakaramdam ako ng pagkahabag sa sarili ko dahil sa sinabi nito. Ano ba ang maibabahagi ko kay Wayde kung sakali man.

Tama naman ang mama niya. He need a girl na babagay at pumapantay sa estado ng buhay niya. Habang ako… wala…

“Yeah! Your right. Pero sana alam mo na ang gusto kong ipahiwatid. Nakikipag usap ako sayo ngayon ng maayos para hindi mo naman masasabing napagmaliit akong tao. Ang gusto ko lang ay ang makakabuti sa nag iisang anak kong lalaki. At sana, hindi mo iyan ipagkakait sa kanya.” mahaba pa nitong saad.

Napayuko na naman ako. Nagpakawala ulit ng isang malalim na paghinga bago.

“S-sige po. K-kung wala na po kayong sasabihin sa akin ay mauuna na po ako.” At sinabayan ko ng pagtayo na may kasamang pagyuko.

Nakipagtitigan ito sa akin na ako ang unang nagbawi ng tingin.

Tumayo na din ito. “Sana naiintindihan mo ako bilang isang magulang. At salamat sa pakikinig mo.”

“O-opo. Mauuna na po ako.” Muli kong paalam.

Mabilis na tumalikod ako at mabilis na naglakad palabas ng restaurant. Tuluyang nanginig ang buong katawan ko ng makasakay na ako ng kotse.

Ano ang gagawin ko?

“Wayde.” Pabulong na sambit ko sa pangalan niya. Kinalma ang sarili ko bago ko tuluyang binuhay ang kotse ko. Mabagal na ang naging pagpapatakbo ko hanggang sa makauwi na ako.

Tahimik na pumasok ako ng bahay. Hindi ko halos alam kung paano ako nakapanhik sa silid namin ni Wayde. Lumulutang sa kung saan ang utak ko. Pero iisa lang ang laman. Ang mga sinabi ng mama niya sa akin.

Ilang minuto? O umabot na ba sa isang oras ang pagmumukmok ko sa silid.

Hindi ko din pinansin ang pagtawag sa akin ni Nay Pau ng niyayayana niya akong kumain ng dinner kanina.

“What happened?” Napaangat ang tingin ko kay Wayde ng marinig ko ang boses niya. Ni hindi ko narinig ang pagbukas ng pinto ng pumasok siya.

Umupo siya sa gilid ng kama. Masuyo ang kamay na humahaplos sa buhok ko habang nakadapa ako sa kama.

“May problema ba? Nay Pau told me hindi mo daw sinasagot ang pagtawag sayo kanina?”

“A-ayos laman ako.” Mahinang sagot ko habang nakasubsob parin ako sa unan.

“C’mon. Look at me baby. Hindi ka okay. Nararamdaman ko iyon.”

Humawak siya sa balikat ko at pinapatihaya sa pagkakahiga.

“Baby, what happened? Tell me. Hindi kita matutulungan kung hindi mo sasabihin sa akin.”

Napatitig ako sa kanya bago ako bumangon sa pagkakahiga at yumakap ako sa kanya. Yakap na mahigpit na mahigpit.

“Hey! Baby! What’s wrong?” Tanong pa niya sa akin. Masuyong humuhugod ang palad sa likod ko. Napahikbi ako. Hindi ko na napigilan ang tumulo ang luha ko at tahimik na umiyak. “Baby, please. Tell me? What happened?” Puno ng pag aalala ang boses niya.

Masyado akong naging malaya at dumepende sa kanya. Hindi ko naisip na may ibang buhay na tinatahak siya noong hindi pa nagsanga ang landas namin. Hindi ko naisip na may mga magulang siya na tututol sa kung anong relasyon namin.

Hindi man deretsa sa akin ng mama niya ang lahat ay alam ko ang ipinapahiwatig nito sa pag uusap namin.

“N-nothing.” Tanging sagot ko sa kanya. Hindi ko alam kung kailangan ko bang sabihin iyon sa kanya?

Ano ang magiging reaksyon niya?

“No! May problema ka. Sabihin mo sa akin.  Dahil hindi akp titigil hanggang hindi mo sasabihin sa akin kung ano ang nangyari sayo bago ka makauwi ng bahay.”

“W-wala ito. M-masyado lamang akong napagod sa school ngayon d-dahil sa test namin.”

“Hindi ka makakapagsinungaling sa akin. Tell me baby. Ano man ang bumabagabag sayo, sabihin mo sa akin.”

Kumawala ako ng yakap sa kanya. Tumitig ako. Nagsusumamo ang mga matang nakatingin sa akin. Masuyong humaplos ang palad niya sa pisngi ko.

“Tell me.” Pangungulit niya. Nagpakawala ako ng buntong hininga. Lumunok.

“N-nag usap kami ng mama mo.” Mahinang saad ko.

Natigilan naman siya. Nabahiran ng kaseryusuhan ang kislap ng mga mata niya.

“Anong sinabi niya sayo?”

“M-may ipinakita siyang larawan. And she told me na siya ang gusto niya para sayo.”

“Kaya ka nagkakaganito ngayon?”

Tumango ako. “Tama naman ang mama mo. Kung sakaling siya ang makaka-.”

“At hindi siya ang magdedesisyon para sa akin.” Putol niya sa sinasabi ko. “Huwag mong pansinin ang mama. Ako ang bahala sa kanya at huwag na huwag kang maniniwala sa sinabinat sasabihin pa niya kung sakaling muli kayong magkita.”

Yumakap siya sa akin. Humalik sa nuo ko. “May sarili na akong buhay simula ng lumaki ako sa pangangala ng lolo. Siya man ang ina ko. Wala siyang karapatang pumili ng makakasama ko sa buhay. Kaya ito ang tandaan mo. You are the only one for me. No matter what.”

“W-wayde.”

“Shhh! Walang makakapaghiwalay sa atin. Basta ipagkatiwala mo ang lahat sa akin. Kung may problema ka gaya nito. Sabihin mo sa akin hindi iyong kikimkimin mo lang.”

Tumango ako. Kahit na may agam agam parin sa dibdib ko dahil sa mama niya ay natatabunan naman iyon ng mga salita niya.

Nakaramdam ako ng kapayapaan sa mga yakap niya. Sa masuyong paghugod ng palad niya sa likod ko at mga damping halik sa nuo ko.

“I love you baby. Tandaan mo iyan.”

“I love you too.” Humigpit na din ang yakap ko sa kanya. Na iyon lang ang paraan para mas mapanatag ang loob ko.

Tama siya. Hindi ako dapat magpaapekto. Dahil kung siya mismo ang magsabi sa akin na hindi na niya ako mahal at kailangan ko na siyang iwan ay tatanggapin ko kahit mabigat iyon sa loob. Pero hanggat hindi siya ang nagsasabi nun sa akin ay ipaglalaban ko kung anong mayroon kami. Ipaglalaban ko ang pagmamahal ko sa kanya.

“I love you daddy.” Muli ay bulong ko habang kulong parin ako ng mga yakap niya.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

M adali siyang nakatulog. At ngayon ay nahihimbing na siya ng tulog habang nakaunan siya sa braso ko.

“You need to trust me baby. At walang kahit na sinong makakapagpahiwalay sa atin.” Bulong ko. Hinalikan sa nuo bago ko maingat na inalis ang pagkakaunan niya sa braso ko. Ang pagkakayakap niya sa akin dahil ay mahalaga akong gagawin na hindi na kailangang ipagpabukas pa.

Gumalaw siya pero hindi naman siya nagising.

Hindi ko papalampasin ang pangingialam ng mama sa akin.

Ano pa man ang ibang sinabi ng mama sa kanya ay dapat kong linawin iyon para hindi na ito mangahas na makialam sa akin.

“Gabing gabi na hijo. Lalabas ka?”

“Sa bahay lang nina mama ako pupunta Nay Pau.” Sagot ko dito bago ako tuluyang umalis para pumunta sa bahay nina mama.

Wala pang limang minuto ay narating ko na ang bahay. Agad naman akong pinapasok ng guard ng makilala ako.

“Nasaan ang mama?” Tanong ko ng mabungaran ko ang papa na nasa sala at nanunuod ng TV.

“Naligaw ka yata hijo?” Lumingon lang sa akin ang papa. Hindi na nag abalang tumayo.

Simula ng kunin ako ng lolo sa kanila ay malayo na ang loob nito sa akin. Habang ang mama ay pilit parin na nanghihimasok sa buhay ko at iyon ang hindi ko nagugustuhan.

“Kailangan ko lang makausap ang mama, papa.” Seryusong sagot ko dito. Hindi pa man ito nakakasagot ay nagsimula na akong maglakad paakyat ng hagdanan. Alam ko kung nasaan ang mama. At sa opisina lang naman nito dito sa bahay siya naglalagi kaya naman agad kong tinungo iyon.

Tatlong katok ang ginawa ko bago ko binuksan ang pintuan.

Nakatunghay na ito sa akin na halatang hinihintay ang pagdating ko.

“Hindi ko alam kung ikakatuwa ko ba na napagawi ka dito sa bahay.” Panimula nito.

“Hindi mo kailangang magalak mama. Dahil naparito ako para lamang pagsabihan kayo.”

“Pagsabihan? Anak na ba ngayon ang nagpapaalala sa isang ina? Baka nakakalimutan mo kung ano ako sa buhay mo?”

“Ikaw parin ang inang nagluwal sa akin at hindi ko iyon makakalimutan mama bagkus ipinagpapasalamat ko dahil naisilang ako sa mundong ito.”

“Dapat lang. Marunong kang lumingon sa kung saan ka nanggaling dahil utang mo ang buhay mo sa akin.”

“Yeah! I know that mama. Pero hindi ibig sabihin nun na may karapatan na kayong pakialaman ang buhay ko. At nandito ako para sabihin sa inyo na hindi ko nagustuhan ang pakikipag usap kay Perth at sabihin sa kanya ang mga bagay na wala namang kabuluhan.”

“Wala bang kabuluhan ang sabihin ko kung ano ang makakabuti sayo? Bakit? Tama ba ang hinala ko na hindi lang ampon ang turing monsa batang iyon?”

“Hindi kayo ang magpapasya kung ano ang makakabuti sa akin mama. At hindi nga kayo nagkakamali. Dahil hindi ko siya ampon.”

“Huwag mong sabihin na gagaya ka sa pinsan mo. Sa mga pinsan mo.”

“Walang masama mama. Hanggat hindi kami nakakapwewesyo ng kapwa namin ay walang masama sa pakikipagrelasyon ko sa kanya.”

“Nag iisip ka ba? Ano na lang ang sasabihin ng…”

“Wala akong pakialam sa kung ano ang sasabihin ng iba mama.” Putol ko sa sinasabi nito. “At iyon ang una at huli mong kakausapin si Perth sa bagay na iyon. Dahil hindi ko kayo bibigyan ng karapatan para sirain ang binubuo kong pamilya.” Tumalikod na ako. “At hanggat may natitira pa akong pagpapahalaga sa pamilya natin huwag niyo akong pangungunahan sa mga desisyon ko.” Nagtuloy tuloy na ako sa pglabas ng opisina nito.

Hindi ko na kailangan ng opinyon ng mama dahil alam ko naman na ipagpipilitan parin ang gusto nito. Pero sapat na siguro ang mga katagang iniwan ko sa kanya para hindi manghimasok pa sa mga gusto ko.

“Aalis ka na ba agad? Hindi mo naman siguro binastos ang mama mo sa pakikipag usap sa kanya.”

“Hindi ko balak bastusin ang mama, papa. Kaya wala kayong dapat ipag alala. Pero gusto kong pagsabihan niyo si mama at ipaunawa sa kanya na huwag makikialam sa akin.”

“Inaalala lang ng mama mo ang makaka-.”

“Walang makakabuti sa akin papa maliban sa anong alam kong tama.” Putol ko sa sasabihin nito. “Aalis na ako.” Mabilis na umalis na ako at bumalik na ng bahay.

Naabutan ko parin siyang mahimbing sa pagtulog.

Masyado siyang mahina para harapin ang mga mabibigat ng problema at hindi ko siya hahayaang harapin iyon ng mag isa.

Maingat na tumabi ako sa kanya. Muling ipinaunan sa braso ko. Agad naman siyang nagsumiksik sa katawan ko.

“I love you baby. Walang sino man ang makakapagpahiwalay sa atin.” Bulong ko. Isang damping halik sa nuo niya bago ako pumikit. At yakap ko siya hanggang sa gupuin na din ako ng antok ay nakatulog.

¤¤¤ ¤¤¤

Hindi na siya kasing sigla ng dati simula ng makausap siya ng mama. At iyon ang lalong nakakapagparamdam sa akin ng galit kay mama dahil nakikitaan ko parin siya ng lungkot kahit na nakangiti siya.

Kahit na paulit ulit na sinasabi ko na wala siyang dapat ipag alala pero sadyang hindi siya makawala sa bumabagabag sa kanya.

Natapos na nga ang first sem nila pero hindi na nagbago ang pananamlay niya.

“Baby! You sure, you okay?” Tanong ko sa kanya.

“I’m okay.” Mahinang sagot niya. May ngiti man sa labi ay hindi naman umabot sa kanyang mga mata.

H

indi ko na tuloy alam kung ano pa ang dapat kong gawin para ibalik ang dati niyang sigla.

“P-parang gusto ko ulit makausap ang mga magulang ko.” May lungkot na sabi niya.

Nagpakawala naman ako ng buntong hininga. Matagal na din simula noong huli niyang nakita ang mga ito.

Gusto din tuloy ulit makausap din si mama. Sisihin dahil kung hindi sa kanya ay hindi siya malulungkot ng ganito.

Nangangayat din ulit siya dahil nawala na din ang gana niyang kumain. Laging gustong mapag isa.

“Sige, sasamahan kita para puntahan sila.”

“No! K-kaya kong ako na lang. H-hindi na ako katulad ng dati. Kaya ko na silang harapin.”

“Sigurado ka?” Kunot ang nuo kong tanong. Hinawakan sa magkabilang balikat.

“Oo, k-kaya ko. K-kailangan kong maging matatag kahit wala ang tulong mo. K-kailangan kong tibayan ang loob ko ng wala ka sa tabi ko.”

“Hey! Don’y say that baby. Para mo na ring sinasabi na hindi mo na ako kakailanganin kapag naging matatag ka na.” Sabi ko sa kanya sabay hawak ng magkabila niyang pisngi. “Look at me, hindi masama ang maging mahina. Pero hindi ibig sabihin nun ay magpapatalo ka na sa kahinaang iyon. Gusto kong maging matatag ka. At alam mong nandito ako para tulungan ka.”

“I know.” Mahinang sagot niya. “Pero masyado na akong nakadepende sayo. Nagiging pabigat na ako sayo. Kaya kailangan ko ding dumipende sa sarili ko.”

“Yes baby! You need too. Pero huwag mong iisiping at sasabihing pabigat ka sa akin. Hindi ko kailanman naisip iyan simula ng pumasok tayo sa relasyong ito. Tandaan mo, narito lang ako lagi sayo.”

Tumango siya. Ngumiti. Pero gaya ng dati hindi iyon umabot sa kislap ng mata niya. Na tanging kalungkutan lang ang naaninag ko doon.

Niyakap ko siya. Ikinulong sa mga bisig ko.

I hate you mama!

Sa loob loob ko. Dahil kung hindi siya kinausap ng mama ay hindi siya magkakaganito.

“Mag ingat ka na lang sa pagmamaneho.”

“Oo. S-salamat.”

“At kung may hindi magandang nangyari. Tawagan mo ako.”

Tumango siya bilang sagot. Ilang sandali pa ang lumipas bago siya tuluyang umalis ng bahay para puntahan nga ang mga magulang niya.

Pero hindi lang ako basta maghihintay sa kanya. Palihim na sinundan ko siya. At kung may masama ngang mangyayari ay nakahanda ako para tulungan siya.

At gaya nga ng inaasahan ko habang nakatingin ako sa kanya ay hindi man lang siya pinagbuksan ng gate ng papa niya.

“Mga walang kwentang mga magulang.” Sumiklab ang galit ko para sa kanila. Nakita ko kung paano bumagsak ang mga balikat niya na tumalikod at sumakay ng kotse niya. “Baby.” Naibulong ko.

Gusto ko man sana siyang lapitan ngayon ay pinigilan ko ang sarili ko. Umagapay na lang ako sa kanya na mabagal na pagpapatakbo ng kotse niya.

Mabuti na lang at hindi siya mabilis magmaneho dahil nag aalala ako na baka madisgrasya siya.

Ng makita ko na ang daan ng patungo sa A.Place ang tinatahak niya ay lumiko na daan at para unahan na siyang makauwi. Para hindi niya iisipin sinundan ko siya.

Ilang minuto pa ang lumipas ay narinig ko na ang kotse niya na pumarada. Hinintay na makapasok siya.

Magsasalita na sana ako ng mabilis na lumapit siya sa akin at yumakap. Naramdaman ko ang pagyugyog ng balikat niya at mahinang paghikbi.

“Shhhh. I’m always here baby.” Masuyong bulong ko sa kanya. Hindi man siya nagsalita ay ramdam ko ang bigat na nararamdaman niya na mas nadagdagan pa dahil sa pagdalaw niya sa mga magulang niya.

“P-promise m-me. Y-you won’t leave me.” Mahinang saad niya na may kasamang pagsinok.

“Yes baby. I won’t leave you.” Mhigpit na yumakap ako sa kanya. Paulit ulit na dinampian siya ng halik sa nuo. Masuyong humahaplos ang palad ko sa likod niya.

Hindi niya deserve ang masaktan ng ganito dahil wala naman siyang ginagawang masama.

Pagbabayaran nila ang pagtatakwil nila sayo, baby.

Sa isip ko. Buo na ang pasya ko. Sila ang hindi karapat dapat na mamuhay ng payapa sa mundong ito. Dahil kung paano nila siya sinasaktan ngayon ipaparamdam ko sa kanila ang bigat na dinadala niya.

“Shhh! Stop crying baby.” Muli ay pagpapatahan ko sala sa tahimik niyang pag iyak.

Hindi ko tinigilan ang masuyong paghaplos sa likod niya hanggang sa tuluyan siyang kumalma.

PH3 #33: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“Looks who’s here?” Patuyang saad habang nakatingin ako sa mga magulang ni Perth na sinadya pa talaga ako sa opisina ko.

Alam ko na binalak na nilang lapitan ang anak nila dahil sa nangyari sa negosyo nila. Ipinasara ko lang naman ang tanging pinagkukunan nila ng kabuhayan.

“Good Morning Mr. Anderson.” Magalang na paggalang ng ama ni Perth. Nakayuko ito na halos hindi makatingin sa akin ng deretso.

“Walang maganda sa umaga Mr. Fransisco dahil nasira na ng dumating kayo. Pero ano ang maipaglilingkod ko sa inyo bakit kayo naparito?” Tanong ko dito.

“N-narito kami para makiusap sayo. Ibalik mo sa amin ang tanging pinagkukunan namin ng kabuhayan.”

“Oh! At sino naman ang nagbigay sayo ng ideya na ako ang nasa likod ng pagkasara ng negosyo niyo?” Balewalang tanong ko. Kampanting sumandal pa ako sa upuan ko.

“Hindi naman namin sinasaktan si Perth pero bakit mo ito ginagawa sa amin.”

“Hindi ba sinasaktan kamo?” Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga dahil biglang uminit ang ulo ko dahil sa sinabi nito. “Paano mo nasasabing hindi niyo nasasaktan ang sarili niyong anak? Simula ng itinakwil niyo siya ay puro sugat na ang puso niya ng dahil sa inyo.” Nanggigil na sabi ko sa kanila. Sunod sunod ang ginawa kong paghinga para lang mapigilan ko ang sarili kong huwag sugurin ito at pagsusuntukin para mailabas ko ang galit sa kanila.

“Sabihin niyo sa akin? Ano ang masama sa isang kagaya niya?” Tanong ko pa. Nanginginig na kinuyom ang kamao ko. “Hindi niyo man siya sinasaktan sa pisikal pero sinasaktan niyo sa emosyonal na paraan. Na siyang naging dahilan na minsan na niyang sinubok na kitilin ang kanyang buhay.”

“A-ano?” Halos sabay na napaangat ang tingin nila sa akin. Halatang nagulat din sa sinabi ko.

“Nakakapagtaka ba? Kung wala ako noon sa taas ng building na ito para pigilan siya malamang ngayon ay wala na siya. Malamang wala na ang anak na itinakwil niyo.”

Padabog na tumayo ako. Isinuntok ang kamao ko sa ibabaw ng lamesa ko dahilan para magulat sila.

“Paano kung hindi ko siya napigilan at kung namatay siya ng araw na iyon? Paglalamayan niyo kaya siya? O tuluyan niyo siyang kakalimutan dahil hindi niyo matanggap na ang isa sa anak niyo ay umamin sa kung ano ang pagkatao niya.”

“H-hindi n-namin alam na gagawin niya iyon.”

“Haha.” tumawa ako ng pagak at lumapit dito. Tumayo sa harapan ng mga ito. Gusto ko na tuloy idapo ang kamay ko sa kanila para lang mailabas ang galit ko sa kanila. “He is so vulnerable na mas pinahina niyo pa ng itakwil niyo siya. He suffered a lot of pain. A week? A month? Na kinumbinsi ko siya para lang ipagpatuloy ang ang buhay niya at kalimutan ang mga walang kwentang mga magulang na katulad niyo. At ngayon? Ano? Lumipas na ang ilang mga  buwan. Muli siyang humarap sa inyo pero ano ang ginawa mo?” Sabay duro sa dibdib nito. “Ni hindi mo siya pinatapak sa loob ng bakuran niyo? Anong klase kang ama? Anong klase kayong mga magulang? Na dapat kayo ang umunawa sa kalagayan niya? Na kayo dapat ang magsilbing gabay sa kanya. Pero hindi! Dahil itinakwil niyo siya na parang may nakakahawang sakit.”

“Ngayon? Hindi kayo makapagsalita? Hindi niyo mabigyan ng dahilan ang pagtakwil niyo sa kanya? Sabihin niyo sa akin? Anong masama kung ano siya? Wala! Dahil hanggat hindi siya nakakasakit ng iba ay hindi masama ang pagiging ganun niya. Hindi masama na malambot ang pagkatao niya. Hindi masama ang pagiging bakla na naging dahilan para itakwil niyo siya.” Hindi ko na napigilan ang mapasigaw sa galit ko sa kanila.

“P-patawarin mo k-kami.” Halos sabay na saad nilang mag asawa na mas ikinagalit ko.

“Ako ba ang anak niyo at sa akin kayo hihingi ng tawad? Pero sa paghingi ba niyo ng tawad ay mabubura nun ang katutuhanang itinakwil niyo ang anak niyo? Bakit? Hihingi ba kayo ng tawad sa kanya kung hindi ko ginalaw ang hanapbuhay niyo? Narito ba kayo ngayon o magbabalak ba kayong kausapin ang anak niyo kung hindi ako nakialam? Huh! Sabihin niyo sa akin?” Pasigaw na lintaya ko sa kanila. Gusto kong pagsuauntukin na talaga ang ama niya. Kung hindi ko lang iniisip na may natitira pa akong paggalang sa kanila bilang mga magulang ng taong mahal ko.

“Hindi diba? Dahil wala kayong balak na  humingi ng tawad sa kanya. Dahil tuluyan niyo na siyang itinakwil at kinalimutang anak niyo siya.”

“H-hindi totoo iyan. K-kumukuha lang kami ng ibayong pag unawa para sa kanya.”

“Haha!” Muli ay tumawa ako ng mahina. “Talaga? Pwes, hindi ko kayo hahayaang makalapit sa kanya. Magdusa kayo! Maghirap kayo. Ipaparanas ko sa inyo ang hirap ng walang wala na minsan na niyang naranasan.”

“H-hindi mo ito magagawa sa amin. Wala kaming kasalanan sayo kaya wala kang karapatang makialam sa amin.” May taas na boses na din na sabi nito.

“Mayroon na! Simula ng nasa pangangalaga ko na ang anak niyo. Simula ng tinulungan ko siya.”

“Hindi…”

“Tapos na ang usapang ito. Nasabi ko na ang lahat ng gusto kong sabihin sainyo. Kaya makakaalis na kayo.” Pagtataboy ko na sa kanila. Tinalikuran at bumalik na sa upuan ko. “Help your self to get out of here as soon as you can hanggat hindi ko pa kayo ipinapatapon sa labas.”

“Ibalik….”

“Get out..” putol ko pa sa sasabihin nito. Hindi ko na kailangang marinig ang mga iyon. “Huwag niyong ubusin pa ang natitira kong pagtitimpi.” Pagtataboy ko pa sa kanila kasabay ng pagpinindot ang intercom. “Karen, show them their way out.”

“Yes sir.”

Ipinaikot ko ang upuan ko at humarap sa may bintana.

“Hindi mo pwedeng gawin ito sa amin.” Pasigaw pa ng ama ni Perth.

Hindi ko na sila pinansin at liningon pa hanggang sa tuluyan na silang makalabas.

“Wala ng makakapanakit sayo, baby.” Mahinang usal ko. “Hindi ka na nila malalapitan maliban na lang kung ikaw mismo ang magsasabi.” Dagdag ko pa habang ang tanaw ko ay nasa kawalan.

¤¤¤ ¤¤¤

“Damn it.” Malutong na pagmumura ko ng sunod sunod ang mga balitang kumalat kinahapunan matapos kong makausap ang mga magulang ni Perth. “Mama.” Nanggigigil pa na kuyom ko ang mga kamao ko habang nakatingin ako sa monitor ng computer ko at binabasa ang article patungkol sa akin at kay Brenda.

Na ang ilang caption na nakalagay ay engage to be married na daw kami.

Naisuntok ko na naman ang kamao ko sa ibabaw ng lamesa ko at marahas ang ginawang pagtayo.

“Hindi ka nakikinig sa akin mama.” Nanggagalaiting lumabas ako ng opisina ko.

“Sir.”

“Clean the mess Karen. I’m counting on you.”

“Yes sir.” Agad naman itong bumalik sa pagkakaupo at hinarap ang sariling computer.

Gusto kong makausap ang mama ngayon at linawin dito na wala siyang karapatan na pangunahan ako sa gusto kong takbo ng buhay ko. Saka hindi ko kailangan ng koneksyon ng mga Thomson para mas mapalawak ang sakop ng kayamanan ng mga Anderson.

“Sir, Nagkalat po ang mga reporter sa labas.” Salubong sa akin ng isang gurad.

Napakunot ang nuo ko ng mapatingin nga ako sa entrance door na maraming reporter sa labas habang pinipigilan naman ng iba pang guard ang mga ito na makapasok.

Nagpakawala na naman ako ng isang marahas na paghinga bago ako nagpasyang lumabas at harapin ang mga ito.

Kung ganito pala ang gusto ng mama ay harap harapan kung itatanggi ang mga iyon para maisara agad ang mga walang kwentang balitang kumakalat.

“Mr. Anderson. Totoo po ba ang mga bita tungkol sa engagement niyo ni Brenda Thomson.”

“Mr. Anderson kailan po ang the big day para sa engagement.”

Ilan lamang iyon sa mga narinig kong tanong ng mga ito.

“Mr. Anderson. My mga bali-balita na mayroon ka daw sinusuportahan na batang lalaki. At kumalat na may relasyon ka daw sa kanya.”

“Totoo ba iyon. Na kaya mo siya sinusuportahan para lamang….”

“Stop.” May kalakasang pigil ko sa sinasabi pa ng iba.“ Seryusong tumingin ako sa kanilang lahat.

Sino pa ang nagpakalat ng balitang iyon. Idawit na nila ang lahat ng pangalan o kung sino man huwag lang nilang guluhin ang tahimik na buhay ni Perth sa poder ko.

Damn them.

“Minsan lamang akong magsalita. At minsan lamang akong humarap sa inyo ngayon.” Kampanteng panimula ko na nagsitahimik sa kanila. “Walang engagement. At walang kahit na sa Thomson ang madadawit sa pangalan ko dahil walang katotohanan ang mga iyon.”

“Pero ano ang mga balitang kumalat Mr. Anderson?”

“Isa lamang iyan sa pakana ng mama ko. At ito na ang kukunin kong pagkakataon para isapubliko ang pagtatama ko sa walang kwentang pagpapasya niya sa buhay ko.” Sagot ko sa mga ito. Wala na akong pakialam kung sabihan nila akong walang paggalang sa magulang pero kung hindi ko makausap ng masinsinan ang mama patungkol dito ay lasapin niya ang publikong kahihiyan dahil alam kong hindi gugustuhin ng mama ang mapahiya.

“How about that young boy Mr. Anderson.”

“And leave that young boy alone kung ayaw niyong mawalan ng trabaho at magsara ang kompanyang pinagtratrabahuan niyo.” Banta ko sa kanila. “Like what I’ve said. Minsan lang akong magsalita kaya huwag niyo ng ulitin pa ang pagtapak ng kompanya ko kung ayaw niyong tutuhanin ko ang banta ko.” Ipanaramdam ko sa kanila ang galit ko. Tinignan ko sila ng may pagbabantang tingin isa isa. “Umalis na kayo. Hanggat may trabaho pa kayo.” Sabi ko pa bago ako tumalikod at nagtuloy sa kung saan nakaparking ang kotse ko.

Tutuloy parin ako sa bahay para muling sabihan ang mama. Saka ko na ulit haharapin ang mga reporter na mga iyon at dederekta ako sa mismong kompanya nila para pagsabihan na huwag na ulit ako guguluhin. Dahil kapag nagkamali pa sila. Hindi ako magdadalawang isip na pabagsakin lahat sila.

Mabait ako sa mabait. Hindi ako umiimik hanggang kaya pang resulbahin ng mga tao ko ang mga problema. Pero kung hindi na nila kaya ay ako na mismo ang gagalaw at madaanan na ang madadaanan dahil siguradong mapapabagsak ko lahat ng kakalaban sa akin. Kahit pa ang mama ang isa sa mga iyon.

“Nasaan ang mama?” Mababang tinig pero hindi ko itinago ang galit doon.

“You bastard.” Sigaw ng mama na ngayon ay pababa ng hagdanan. Mabilis ang ginawang hakbang palapit sa akin. Umangat ang kamay nito pero napigilan ko ang dapat pagsampal nito sa akin.

“Bakit mama?” Hinigpitan ko pa ang paghawak ko sa pulsuhan ng mama at mabagal na ibinaba pero marahas ang pagbitaw ko doon. “Sa dalawampung minuto ba na ginugol ko papunta dito ay kumalat na ang pagsagot ko sa mga reporter? Hmmm, mama?”

“Lapastangan. Wala kang paggalang sa akin. Mas gugustuhin mo pa akong mapahiya kausa sundin ang gusto ko.” Pasigaw na sagot nito at muli na namang umangat ang kamay nito.

“Subukan mo mama.” Tinignan ko mismo ang kamay nito na nabitin sa ere. “Subukan mong idapo iyan sa akin para magkaalaman na.” Hindi ko itinago ang galit ko sa kanya.

“Ganyan ka ba pinalaki ng lolo mo? Na hindi sumunog sa kagustuhan ko?”

“Huwag mong idamay ang lolo sa usapan natin itong mama. Dahil mabuti ang pagpapalaki niya sa akin.”

“Mabuti ba ang matatawag mo sa pagsagot sagot mo sa akin?”

“Ikaw din ang may kagagawan mama kung bakit kita sinasagot ngayon. Kaya huwag kang manisi ng iba lalo na kay lolo.”

“How dare you.”

“Yes mama. I can do whatever I want at walang kahit na sino ang makakapigil sa akin. At lalong hindi niyo ako mapipigilan sa gusto ko. Sinabi ko na sa inyo. Na hindi kayo ang magdidisesyon para sa akin. Kaya kung ayaw niyo na lalong mapahiya sa publiko, tigilan niyo ako. Tigilan niyo si Perth. At tigilan niyo ang pagpapakalat ng walang kwentang engagement na iyan. Dahil hindi lang iyon ang magagawa ko. Dahil kaya kong kalimutan na kayo ang nagsilang sa akin.”

“Wala kang utang na loob.”

“Mayroon akong utang na loob sa inyo mama dahil sa pagsilang niyo sa akin. Pero hindi iyon sapat na dahilan para kayo na ang magpasya para sa sarili ko. Pinalaki ako ng lolo. Sinabihan, na walang ibang magmamanipula sa akin kundi ang sarili ko lamang.” Mahabang lintaya ko. Nakipagsukatan ng titig dito. “Huwag mo akong pilitin na kamuhian kayo sa mga maling disesyon niyo. Huwag niyo akong itulak na lalong lumayo ang loob ko sa inyo. Kaya sana! Sana ito na huling pangingialam niyo sa akin. At huwag na huwag niyong hintayin na dumating ang araw na kalimutan kong kayo ang nagsilang sa akin.” Seryusong pagbabanta ko dito. Nakita ko kung paano manginig ito sa galit sa akin.

Oo, alam ko na galit na galit na ito sa akin. Nakakuyom na angmga kamao nito at matalim ang mga matang nakatitig sa akin.

“And one more thing that I want you to know mama. Perth was blessed and he can carry a child. Kaya hindi mo na ako mapipilit na sumunod sa gusto mo. Dahil ipaglalaban ko kung ano ang nararamdaman ko sa kanya kahit pa na kayo ang kapalit nun.” Humugot ng malalim na hangin at marahas na pinakawalan din iyon. “Good day mama. Sana malinaw na iyon sa inyo.”

Hindi ko na hinintay na makasagot ang mama. Tumalikod na ako at walang lingong likod na nilisan ang bahay.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

SUGAR DADDY!!!

Ilan lang iyon sa mga balitang nabasa ko na mabilis na kumalat sa mga peryudiko. Wala man akong larawan na nakalagay doon ay alam kong ako ang sangkot doon na nadadawit sa pangalan ni Wayde ngayon.

May isa pa. Ang pagsagot niya sa mga katanungan ng ilan tungkol sa engagement niya sa Brenda Thomson ma iyon. Na walang katutuhanan na naging dahilan para sabihin ng ilan na ipinahiya niya mismo ang kanyang mama dahil sa pagsagot niya doon.

Kailan pa nagsimula ang mga balitang ganito? Lalo na ang pagkalat na isa na daw siyang sugar daddy na sinusuportahan ako para lamang maibsan ang makamundong kaligayahan.

“Baby.” Marahas ang naging paglingon ko. Nagmamadaling itinago ang phone ko sa ilalim ng unan sa kaliwa ko. “Are you okay?” Naramdaman ko ang pag aalala sa boses niya. Lumapit na ito sa akin.  Sumampa na sa kama at tumabi sa akin.

“O-oo. O-okay lamang ako.”

“I don’t think so. Tell me baby.” Hindi pa man ako nakakasagot ay mabilis na kinuha niya ang cellphone ko na itinago ko sa ilalim ng unan. Tinignan niya iyon. Ilang sandali pa ay napatingin na din siya sa akin.

Nagpakawala siya ng isang malalim na paghinga matapos ilagay sa ibabaw ng lamesa ang cellphone ko.

“Huwag mong pagkaisipin ang mga iyan baby. Nagawan ko na ng paraan iyan para hindi na kumalat at humaba pa.”

“Nagugulo na ba kita dahil sa relasyon natin?”

“No! Hindi baby. Dati ng magulo ang buhay ko pagdating sa mga bali-balita. Kaya ito ang dapat mong itatak sa utak mo. Na kapag may nabasa kang tungkol sa akin at sa iba ay huwag kang maniwala. Sabihan mo ako kung may problema ka.” Ikinulong ng mga palad niya ang magkabilang pisngi ko. Matamang tumitig sa mga mata ko. “Nagkakaintindihan ba tayo?”

Wala akong maapuhap na isasagot sa kanya kaya tumango na lamang ako. Pero hindi nawala sa dibdib ko ang agam agam sa mga iyon.

Parang hindi ko kayang harapin ang mga iyon. Parang ayaw ko ng lumabas ng bahay dahil sa kumalat na may sugar daddy ako. Paano kung pagtawan ako ng iba. Paano kung sabihan nila akong salot. Maibalita pa at maikalat ang relasyon namin.

“Baby.”

Mahigpit na yumakap siya sa akin. Hindi ko halos maigalaw ang kamay ko para sana yumakap din sa kanya.

Masyado ba akong nagpadala sa nararamdaman ko at hindi inisip ang pwedeng kalabasan ng relasyon namin.

Alam ko naman na kaya niyang gawan iyon ng paraan. Pero hindi ko kayang humarap sa karamihan. Simula ng itinakwil ako ng mga magulang ko ay nawalan na ako ng lakas ng loob para humarap sa iba. Kinakaya ko na lamang dahil sa tulong niya. Dahil sa pag i-incourage niya sa akin.

Nanginginig ang katawan ko. Masyado akong mahina para sa kanya. Hindi ako ang nababagay sa kanya. Nagiging pabigat na ako sa kanya at dumadagdag pa sa pasanin niya.

“T-thank you.” Mahinang usal ko. Kahit papaano ay naigalaw ko ang kamay ko at yumakap na din ako sa kanya. Nagsumiksik sa katawan niya na siyang naging kalasag ko simula noong una ko siyang nakilala. “I-i love you.”

“Oh baby. I love you too.” Masuyong dumampi pa ang labi niya sa buhok ko. Masuyong humuhugod sa likod ko ang palad niya. Sa buhok ko. “Be strong. I will always here for you. I will deal all the problem just stay strong. Be at my side baby.”

Tumango ako. Pero hanggang kailan niya ako kayang protektahan. Hanggang kailan niya ako pro-protektahan? Hindi ba siya magsasawa? Hindi ba siya mapapagod?

At kung mapagod siya? Kaya ko ba ang mabuhay ng mag isa kapag nagpasya na siyang iwan ako? Na iiwan na ako dahil pagod na siya sa kakaprotekta sa akin?

“O-oo.” Tanging sagot ko na lang sa kanya. Kailangan kong maging matatag. Maging malakas. Maging matapang para kapag dumating ang panahong napagod na siya ay kaya kong tumayo sa sarili kong mga paa na wala siya.

“Good.” Mas humugpit pa ang yakap niya sa akin. “Kalimutan mo na ang mga nabasa mo. Bukas mawawala na ang mga iyan. Pangako.”

Tumango na lamang ulit ako. Nakaramdam naman ako ng kapayapaan ng loob dahil sa yakap niya. Sa masuyong haplos niya.

Hindi dapat ako mag isip ng mga negatibo. Magtitiwala ako sa kanya. At habang nagtitiwala ako sa kanya ay dapat ko na ding turuan ang sarili ko na maging matatag sa bawat hamon ng relasyon namin. Dahil kung lumalaban siya para mas mapatibay ang relasyon namin ay dapat lumaban din ako para sa aming dalawa.

Hindi dapat ako panghinaan ng loob. Hindi dapat!

¤¤¤ ¤¤¤

“Nagluluto ako ng agahan natin.” Nakangiti kong salubong sa kanya kinaumagahan ng marinig ko ang mga yabag niyang pababa ng hagdan.

Wala kasi sina Nay Pau at Yaya Gretha dahil day off na naman nila.

Nakangiti siyang lumapit sa akin at mabilis na dinampian ako ng halik sa labi.

“Hmmm! I’m happy to see you like this baby.”

“Huh!.” Alam ko ang ibig niyang sabihin. Ang tinutukoy niya ay ang makitang masigla ako at hindi inaalala ang mga bali-balitang kumakalat.

Well, hindi ako magpapaapekto sa mag iyon gaya ng sabi niya. Dahil lalaban ako para sa aming dalawa.

Niyakap niya ako ng mahigpit.

“Eh! W-wait. Yong niluluto ko. Masusunog.” Mabilis naman na binitawan niya ako at sabay na naming nilapitan ang priniprito kong itlog. Muntik ngang nasunod dahil nagkulay brown na ang ilalim.

“Still perfect baby..” natatawa nitong sabi na pumuwesto sa likuran ko. Matapos kong ilagay sa pinggang ang pritong itlog ay hindi na siya umalis sa likod ko bagkus nagsimulang maglakbay ang kamay niya sa ilalim ng t-shirt ko.

“D-daddy. N-no. Uhmm.” Napakislot pa ako ng pisilin niya ang isa sa utong ng dibdib ko. “L-lalamig na ang niluto ko.” Pigil ko sa kanya. Kahit na may nabuhay ng init sa katawan ko sa simpleng haplos lang niya ay hindi dapat ako agad papadala. Kailangan ko ding kuntrolin ang sarili ko. Kailangan kong maging patatag at hindi magiging marupok.

“Baby. Hmmm.”

“D-daddy. K-kain m-muna tayo.” Pilit na pinatatag ang boses ko.

Humugot siya ng malalim ng paghinga habang nakabaon parin ang mukha niya sa balikat ko.

“Okay.” Pagpayad naman niya.

Agad akong kumilos para bahagyang lumayo sa kanya. Baka magbago pa ang isip niya at hindi na kami makakain ng agahan.

Ngumiti siya. Masuyong humaplos ang palad niya sa pisngi ko.

“W-wala na pala akong nakitang balita kanina.” Pagbubukas ko ng usapan.

Bago kasi ako bumangon kanina ay nagbukas na naman ako ng mga site kung saan ko nabasa ang mga kumalat na balita kahapon at wala na akong ni isa pa mang nakita patungkol doon. Puro site not found na lang ang tanging tumalabas.

“Sinabi ko na sayo na hindi mo na dapat pang problemahin iyon dahil ako na ang bahala sa mga iyon.”

Tumango ako. Hindi ko man alam kung paano niya ginawa iyon ay nakakagaan na ng pakiramdam.

Ngumiti ako.

“Kain na tayo. Ano gusto mo? Tsaa o kape?” Pang iiba ko na lang ng usapan.

“Ikaw ang gusto ko sa agahan, baby.” Nakangiting sagot niya.

Nakaramdam ako ng pag iinit ng mukha ko dahil doon.

“Haha! So cute baby.” Sabay pisil ng pisngi ko. “Halika na nga. Ako na ang mag titimpla.” Sabay alalay sa akin paupo. “Just seat down and relax.” Nakangiti pa niyang sabi bago nagtimpla ng kape niya at gatas naman para sa akin.

“I love you.” Naibulong ko na lamang habang pinagmamasdan ko ang bawat galaw niya. Hanggang sa matapos at lumapit na sa akin.

“Saan mo gusto mamasyal ngayon?”

“Dito na lang tayo. Manuod na lang tayo maghapon ng movie.”

“Sige, ikaw ang masusunod. Mas gusto ko na din para naman masulo lang kita.“sabay kindat sa akin habang sumusubo ng pagkain.

Napangiti na lang ako.

Ang sarap sa pakiramdam ang ganito na sabay kaming kumakain sa umaga. Nagkwe-kwentuhan ng mga bagay bagay na pwedeng pag usapan. Na para bang wala siyang maraming trabaho na naghihintay sa kanya pagdating ng weekdays.

Semple at tahimik na buhay. Iyon lang ang gusto ko at siya namang ipinaparamdam niya sa akin kahit na nasa likuran lang niya ang mga nag aabang para lang may maisulat na balita tungkol sa kanya.

“Why?” Tanong niya na nakapagpakurap sa akin.

“Masaya lang ako dahil nakilala kita.” Totoong sagot ko.

“Me too baby. At bubuo tayo ng sarili nating pamilya.”

Napatango ulit ako. Nagkatitigan at sabay na napangiti.

PH3 #34: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

WAYDE

POV:

¤¤¤

“BABY.”

“Hmmm.” Hindi siya nagising sa masuyong pagtapik ko sa pisngi niya. Bumaling lang siya sa kabilang panig ng kama patalikod sa akin.

Napangiti ako.

Kumilos ang kamay niya na ngayon ay kinakapa ako sa tabi niya. Hanggang sa mahawakan niya ang unan at iyon na lang ang niyakap niya.

Ayaw ko pa man sana siyang gisingin pero mag aalas diyes na kasi ng umaga. Kailangan niyang gumising para magkalaman ang tiyan niya.

“Baby.” Muli ay masuyong pagtawag ko sa kanya. Niyuko at dinampian ng halik sa nuo.

“Mmm.” Sa muli niyang pagkilos ay unti unti siyang nagmulat. Nag inat pa pagkatapos ay kinusot ang mga mata bago tuluyang bumaling sa akin.

“Wake up baby. Almost 10 na ng umaga.”

“Inaantok pa ako.” Mahina niyang sagot. Sa pagkakaupo ko sa gilid ng kamay ay kumilos siya at umunan sa hita ko at iniyakap ang mga kamay sa baywang ko.

Mas napangiti naman ako ng isiksik niya ang mukha sa may tiyan ko.

“Matulog ka na lang ulit mamaya. Sa ngayon kailangan mong bumangon para makakain.”

Umiling lamang siya. Humigpit ang pagkakayapos ng kamay niya sa baywang ko.

Magaang isinuklay ko ang mga daliri ko sa buhok niya. Ang paghaplos ng isang kamay ko sa balikat niya.

“Huwag maging pasaway baby. Mangangayayat ka lalo. Baka mabilis kang manghina sa gabi niyan.” Pabiro ko pang sabi na nakapagpatingin sa kanya sa akin.

“Wayde.” At ang mga mata kaninang ayaw imulat ay nanlaking tumingin sa akin.

“Haha. Nagising ka na ba sa lagay na iyon baby. Hmmm?”

“Hmmmp.” May pairap pa na binawi ang tingin sa akin at muling isiniksik ang mukha sa akin.

Naiiling na muling naisuklay ko na lang din ang saliri ko sa buhok niya.

“Okay! Okay! Inumin mo na lang muna ang gatas mo bago ka muling matulog.”

“Ayaw ko.” Sagot niya at muling umiling.

“Sige na. Please baby.” Pamimilit ko sa kanya dahil halatang ayaw talaga niyang bumangon sa kama. Ang ikinabuti naman ngayon ay bakasyon niya kaya makakatulog siya hanggat sa gusto niya pero hindi naman siya makakain kung mananatili lamang siyang nakahiga.

Pangalawang umaga na siyang ganito na ayaw gumising ng maaga pero gising na gising naman sa gabi.

Ayaw din niya ng pagalaw sa akin kaya naman nag aalala na ako sa kanya. Naiisip ko tuloy na baka talagang dinadamdam niya ang mga balita nitong mga nakaraan araw.

Hindi pa din kasi maiiwas lalo na at halos oras oras siyang nag a update sa mga balita kaya kailangan ko ding oras oras na mas nauuna sa kanya para malinis ang mga iyon para wala na siyang makita o mabasa pa.

“Baby, please. Just your milk.”

“No! Mamaya na lang.” Mahinang sagot niya. Muli na lang akong nailing. Nagpakawala ng buntong hininga.

“Isang oras lang. Then kailangan mo ng bumangon para sabay na sa tanghalian ang kakainin mo sa umaga.”

Tumango siya sa ilalim ng pagkakabaon ng mukha niya sa tiyan ko.

“Sige na, umayos ka na ng higa para makatulog ka pa ng maayos.” Sabi ko pa sa kanya pero hindi na siya gumalaw pa. “Baby.” Wala na akong sagot na narinig mula sa kanya kaya naman muli na lang akong nagpakawala ng buntong hininga. Maingat na inalis ko ang pagkakayakap niya sa baywang ko.

Nakatulog na ulit siya.

“Don’t leave.” Mahinang usal niya ng maramdaman ang pagtayo ko sa kama ng maisaayos ko siya ng higa. “Stay.”

“Yes baby. Dito lang ako.” Sagot ko na lamang at humiga na din sa tabi niya. Agad siyang nagsumiksik sa katawan ko ng maipaunan ko siya sa braso ko.

Masuyong haplos at pagsuklay na lamang ang ginawa ko habang naghihintay sa kung anong oras niya gusto gumising at bumangon.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ayaw ko ng ulam. Ayaw kong kumain.” Saad niya ng nasa hapag kainan na kami ng magising siya. Higit isang oras pa siyang nakatulog kanina bago tuluyang nagising at nagpasyang bumangon dahil gutom na daw siya. Pero ngayon.. ayaw niya ng ulam na naihain sa kanya.

“Anong gusto mong ulamin? Anong gusto mong kainin?” Tanong ko na lamang. Nagkatinginan pa kami ni Nay Pau na nasa gilid lang na naghihintay lang ng kung ano ang maiuutos ko.

“Gusto ko sabaw lang. Gusto ko hipon na sinabawan. Iyong maasim. Gusto ko din ng manggang hilaw.” Sagot niya.

Bigla tuloy lumakas ang tibok ng puso ko sa narinig ko sa sinabi niya. Nakita ko pa na napa thumb up si Nay Pau kay lalo akong kinabahan.

“Baby. Just eat something first then after that we can buy anything you want.”

“Ayaw ko. Ayaw ko.” Na sinabayan pa niya ng pag iling at pagtayo.

“Baby, wait.” Tawag ko sa kanya ng mabilis na nilisan niya ang hapag kainan. Napatingin na lang ako ulit kay Nay Pau na lumapit na sa akin.

“Mabuting ipa check up mo na siya hijo.”

Tumango ako. Kinakabahan ako na may kasamang tuwa dahil parehas kami ng naiisip ni Nay Pau. Posebleng nagdadalang tao na siya.

“Good luck hijo.” Dagdag pa ni Nay Pau.

Tumayo na ako para sundan siya. Naabutan ko siya sa sala. Matalim na nakatingin sa akin na nakasimangot pa.

“Baby. Lets go get dress para bumili ng gusto mong kainin. Do you like that?” Tanong ko sa kanya. Agad siyang tumango. Ngumiti na siya at masiglang tumayo at agad na tinungo ang silid namin.

Napapangiti na lang akong nakasunod ang tingin ko sa kanya. Isang maluwag na paghinga ang pinakawalan ko bago ako nagpasyang sumunod na din sa kanya.

Hindi pa man ako nakakapasok sa silid ay nakasalubong ko na siya. Napangiti na naman ako. Nagpalit lang siya ng damit at walking short.

“Tara na. Tara na.” Nakangiti siyang humawak sa kamay ko. At hinila na pababa.

“Magbibihis pa ako baby.” Sabi ko sa kanya. Pambahay lang ang suot ko.

“Hmmp! Ayaw ko na?” Sabi niya.

“Okay! Okay! Aalis na tayo.” Agad kong sansala dahil ang bilis magbago ng mood niya. Napapakamot na lang ako ng ulo dahil ngayon lang ako lalabas na nakapambahay. Sandong Itim at walking short lang ang suot ko.

Napangiti na ulit siya. Mabilis na lumapit sa akin. Humawak sa kamay ko at sumandal s braso ko.

“Tara na.” Hila na niya sa akin. Mabuti na lang at maagap si Nay Pau at inabot sa akin ang susi ng kotse ko. Nakangiti ito at halatang masaya sa nakikitang ayos namin.

“Kakain na muna tayo okay.” Sabi ko sa kanya ng makasakay na kami ng kotse at palabas na ng A. Place.

“Gusto ko ang sabaw.” Masayang sagot niya. Parang bata lang na napagbigyan sa gusto niya sa saya na nakikita sa mga mata niya.

“Okay! As you wish baby.” Agad kung sagot. Mabuti na lang at sa hindi kalayuan ng A. Place ay maraming nakahelera na kainan doon.

Halos kakatigil pa lang ng kotse ko ay mabilis na nakababa na siya. Naiiling na lang ako ulit bago ako bumaba at sumunod sa kanya.

Sa unang pagkakataon na lumabas ako ng A.Place ay ganito ang suot ko. Mukhang kailangan kong magmadali sa mga kilos ko ngayon dahil ayaw niya ng naiinip.

But to think of it!!!!!! Excited akong malaman kung tama na nga ang hinala namin ni Nay Pau.

“Bilisan mo. Gutom na ako.” Tawag niya sa akin na naghintay na sa akin sa harapan ng counter.

Napangiti na lang ako ulit na binilisan na nga ang lakad ko.

“Gusto ko neto. Tapos ito. Tapos ito. Tapos sabaw na maasim. Tapos ito pa.” Turo niya sa mga pagkaing naka display sa harapan.

Mabuti na lang at malinis ang mga kainan dito dahil kung hindi ay baka hindi ko dito itinigil ang kotse.

“Ganyan ang ulam natin sa bahay baby.” Sabi ko sa kanya ng makita ang huling itinuro niya.

“Pero gusto ko.” Sagot naman niya at muling napasimangot. Magbaback out na naman sana siya pero mabilis na napigilan ko siya.

“Okay baby! Bibili tayo.” Sagot ko. Binalingan ko ang isang waiter doon at sinabihan na linisan ng mabuti ang lamesang pwede naming kainan.

“Talaga?”

“Oo baby. Ano pa ang gusto mo?” Tanong ko na lamang para mawala na ang pagkasimangot niya.

“Wala na.” Mahinang boses na sagot niya. Kumapit na siya sa kamay ko. Ngumiti pa sa akin ng tumingala siya. “Thank you.”

“Yeah! Sabihin mo lang kung ano pa ang gusto mo. Bibilhin natin pagkatapos nating kumain.”

Tumango siya.

“Iyon lang po ba sir?” Tanong sa akin ng nasa counter matapos mailista ang mga pinili niya.

“Oo, salamat. Iyong sabaw maasim daw.”

“Right away sir. Maghintay na lang po kayo sa table niyo at ihahanda na po namin ang order niyo.”

“Lets go baby. Maghintay na lang tayo.” Aya ko sa kanya at inakay na sa lamesang pinalinisan ko.

Hindi naman ako mapili sa kainan pero dipende na din sa linis ng kapaligiran.

“Matagal ba?” Tanong niya. Parang maiinip na naman yata.

“Mabilis na lang iyon baby. Ano ba ang gusto mong ipauna.”

“Gusto ko yong sabaw.”

“Okay! Ipapa una na lang natin iyon.”

Tumango siya na may kasamang ngiti. Agad kong tinawag ang waiter at sinabihan ito na kung pwede unahin na ang sabaw.

Agad naman itong tumalima at wala pang isang minuto ay dumating na ang sabaw na gusto niya.

“Titikman ko muna baby huh!.” Sabi ko sa kanya. Mabuting ako na muna ang titikim baka mamaya ay masama ang lasa.

“Okay!.” Hindi naman siya nagreklamo.

“Masarap?” Tanong niya habang nilalasaan ko iyon. Tumango naman ako. Tama lang ang asim. Ewan ko na lang kung tama na sa kanya ang asim ng sabaw. “Akin na.” Sabay kuha sa akin ng iyon. Agad siyang humigop pero napasimangot siya at hindi nga pumasa ang asim ng sabaw. “Hindi naman maasim.” Ibinalik niya sa akin iyon. Nakasimangot at tumayo na naman. Mabilis na pinigilan ko siya sa kamay.

“Baby, sandali. Magpapakuha na lang ako ng iba. Iyong maasim na maasim.” Sabi ko sa kanya. Nakasimangot parin na napatitig siya sa akin.

“Talaga?”

“Oo baby. Kaya umupo ka na muna okay! Kakausapin ko lang ang waiter.” Sumunod naman siya sa sinabi ko.

Agad kung kinausap ang waiter. Sinabihan na kung pwede ay doblehen na ang asim ng sabaw. Basta iyong nanunuot ang asim.

“Sige po sir. Sasabihan ko lang ang tagapagluto.”

“At kung pwede pakibilisan. Ang sabaw na muna ang unahin.”

“Opo sir.”

“Sandali na lang daw baby.” Sabi ko sa kanya ng makabalik ako sa upuan namin. Tumango lamang siya. Walang ngiti sa labi at tila naiinip talaga.

“Diba sabi ko maasim. Hindi ba nila alam ang maasim?” Tanong pa niya sa akin.

“Hindi siguro tinikman baby.” Sagot ko na lang. Na kahit tama naman ang asim at masarap namam ang sabaw ay sinabayan ko na lamang siya.

Ilang sandali pa ay tuluyan na ngang dumating ang sabaw niya kasama na din ang lahat ng order niya.

Tuluyan ng nawala ang pagsimangot niya at hinarap na ang mga pagkain.

Naaliw na akong pagmasdan siya. Ng tikman ko ang sabaw na nagustuhan na niya ay halos hindi ko na iyon malunok sa asim.

Hindi ko pa man sigurado ay natutuwa na ako sa kaalamang iyon. Habang siya ay wala yatang kaidi-edeya sa ikinikilos niya. Sa panlasa niya.

“Hmmm. Daddy, ito oh, tikman mo. Ang sarap.” Pagbaling niya sa akin.

Napalunok pa akp bago ko ibinuka ang bibig ko ng ilapit na niya ang kutsarang may kaunting sabaw.

Nangasim ako. Pinigilan ko ang sarili ko na hindi ipakita ang pagkaasim ko sa isinubo niya sa akin.

“Diba! Ang sarap. Kanina, hindi naman maasim iyon. Ito tamang tama lang.” Sabi pa niya.

“Oo baby.” Sagot ko. Kahit na gusto ko siyang itama na wala yatang gugustuhing tikman iyon.

Ngumiti siya. Muling hinarap ang kinakain. Naging magana siya sa pagkain. Hindi na din namin alintana ang mga matang nakatingin sa amin. Na siguro ay nagtataka kung anong mayroon sa aming dalawa lalo na sa kanya.

Hanggang sa may sabay kaming napatingin sa bagong dating na mag ina na dumeretso agad sa counter para bumili ng makakain.

“Gusto ko iyon.” Napatingin ako sa kanya ng magsalita siya.

“Ang alin baby?” Tanong ko. At muli na lang akong mapatingin sa mag ina ng ituro niya ang hawak ng babae na prutas. “Bibili tayo mamaya baby. Sa ngayon kumain na muna tayo.” Sagot ko sa kanya.

“Hmmp! Gusto ko iyon.”

“Baby.”

“Hmmp.” Nagulat pa ako ng pabalibag pa na binitawan ang kutsara niya.

“Okay! Okay! Baby. Kakausapin ko ngayon siya at bibilhin ko mismo sa babae ang mansanas na hawak niya.” Mabilis na sagot ko at tumayo. “Hintayin mo ako dito. Okay!”

Sunod sunod ang naging pagtango niya at umaliwalas na ang mukha.

Naiiling na lumapit ako sa mag ina na abalang umu-order ng pagkain.

“Excuse me misis.”

“Yes.”

“Uhm! Pwede ko bang bilhin ang dala mong mansanas?”

“Ho? Nasa kabila lang ang nagtitinda ng mansanas.” Sagot nito.

“Ganito misis. Bibilhin ko na lang iyan.” Sabi ko. Agad akong naglabas ng limang daan. “Ito ang bayad ko. Keep the change. Basta ibenta mo sa akin ang mansanas na dala mo.”

“Pero…”

“Nakikiusap akp misis. Gusto kasi ng baby ko ang sala mong mansanas.” Sabay kaming napatingin pa sa kanya.

“O-okay. Sige.” Nagdadalawang isip pa itong inabot sa akin ang supot ng mansanas.

“Salamt misis.” Nakangiti na akong bumalik sa upuan namin. Na nakangiti na din siyang nakatingin sa akin. Kinuha sa akin ang supot ng mansanas at tinignan iyon.

“Tapos na akong kumain. Uwi na tayo.” Sabi pa niya. Halos hindi naman niya nagalaw ang ibang inorder niya. Tanging sabaw lang talaga ang naubos niya.

“Sige baby. Uuwi na tayo. Babayaran ko lang ang kinain natin.”

“Dito lang ako.” Parang masunuring bata na sabi niya. Mukhang mapapalaban ako sa mood swing niya ngayon.

“Ok baby. Wait me here.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Nakatulog na namam siya.”

“Oo nay Pau.” Sagot ko habang nakatingin kami kay Perth na nakatulog mismo sa sofa sa sala habang nanunuid ng TV.

“Ipa check up mo na siya. Mukhang naglilihi na siya.”

Napatingin naman ako kay Nay Pau. Napangiti ako dahil.may ngiti din na nakatingin kay Perth.

“Oo nay Pau. Iyan ang gagawin ko. Pero kailangan ko muna siyang kausapin para doon.”

“Napakaswerte niyong mga bata. Hindi ko akalain na magkakaroon kayo ng sarili niyong anak na siya ang magdadala.”

“Ako nga din naman nay Pau. At napakalaking blessing iyon para sa aming dalawa.”

“Ano na ang gagawin mo ngayon? Siguradong magrereklamo ang batang iyan dahil matitigil siya sa pag aaral kung aakali mang totoo na ang hinala natin.”

“Okay lang iyan nay Pau. Madali lang naman kausapin siya.”

“Pero hindi ang naglilihi hijo.” Natatawang sagot ni Nay Pau sa akin. Iyon din naman ang naisip ko. Lalo na at mabilis magbago ang mood niya ngayon.

“Kaya nga. Bago kayo magluto mamaya nay Pau, tanungin na lang niyo kung ano ang gusto niyang kainin. Baka hindi na naman siya kakain dito kung sakali.”

“Sige hijo. Maiwan na muna kita. Itutuloy ko lang ang trabaho ko.”

Nilapitan ko na siya ulit na mahimbing ng natutulog. Maingat na inangat ko ang ulo niya at ipinaunan sa hita ko.

Napakagaan ng pakiramdam ko ang ganitong hawak siya ng mga kamay ko at iniisip na dala dala niya ang magiging anak namin.

“I love you baby.” Bulong ko habang patuloy sa pagsuklay ng buhok niya. Para siyang bata na natutulog na walang kamuwang muwang sa amo ng mukha niya.

Isang anghel na bumaba sa lupa para makasama ko habang buhay.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

Ang bigat ng pakiramdam ko kaya halos ayaw kong imulat ang mga mata ko. Pero nakaramdam naman ako ng masuyong paghugod sa likod ko kaya napilitan akong magmulat.

“Baby.”

“D-daddy. A-anong oras na? Umaga na ba?” Tanong ko na ikinangiti niya.

“Alas sais pa lang ng gabi baby.”

“Huh! Nakatulog pala ako habang nanunuod ako kanina. Bakit di ko ako ginising?”

“Ang himbing kasi ng tulog mo baby, kaya hinayaan na lamang kita. Gutom ka na ba? Anong gusto mong kainin?” Tanong niya sa akin.

“Kahit ano. Hindi naman ako mapili.” Sagot ko sa kanya. Pero natigilan ako ng maalala ko na lumabas pala kami kanina dahil hindi ko nagustuhan ang luto ni yaya Gretha kanina.

“Sigurado ka?”

Tumango ako. Hindi ko din kasi alam kung bakit ganun ako kanina. Parang may gusto akong kainin na hinahanap ng panlasa ko. Pero ngayon, wala na iyong pakiramdam na iyon.

“Anong bang ulam na niluto ni Nay Pau?”

“Sinigang na bangus baby. Gusto mo ba iyon?”

“Oo, gutom na din ako.” Sagot ko sa kanya.

Tinulungan niya akong bumangon. Pero ganun na lang ang pagkahilo ko ng makabangon ako at parang gusto kong magduwal.

“You okay?” Naramdaman ko ang pag aalala sa boses niya.

“Nahihilo ako. Gusto kong magduwal.” Sagot ko naman. Dala ba iyon ng matagal kung kagkatulog? Malamang nga. Siguro.

“Okay! Gusto mo bang samahan kita sa banyo? Maghilamos para mawala ang hilo mo?”

Tumango na naman ako bilang sagot. Umalalay siya sa akin sa pagtayo hanggang sa banyo.

Nakaramdam nga ako ng kaginhawaan ng nakapaghilamos ako.

“Okay na ba ang pakiramdam mo?” Tanong pa niya sa akin. Magaan ang mga kamay na humahaplos sa likod ko na nakapagpadagdag ng kaginhawan sa akin.

“Oo, salamat.”

“Tara na. Para makakain ka tayo.”

Magkaagapay na lumabas ng silid at bumaba. Agad na tumalima sina Nay Pau na ipinaghanda kami ng pagkain.

Pero may napansin ako sa kanya na kakaiba. Ang magaan at masuyong pakikipag usap niya sa akin ay mas lalong nadagdagan.

“May gusto ka bang sabihin sa akin?” Hindi ko mapigilang tanungin iyon sa kanya.

“Anong ibig mong sabihin baby?”

“Mmm, kaya nga tinatanong ko eh.”

Napayuko na lang ako ng ipatong niya ang kamay sa ulo ko. “We need to eat first. Then I will tell you everything.”

Napasimangot ako pero napasunod na lang ako sa kanya ng hawakan na niya ako sa kamay na sinabayan ng paghila. Napakagaan ng mga ngiti niya. Nakakagaan din ng pakiramdam.

“Kumusta ang pakiramdam mo hijo?” Tanong sa akin ni nay Pau ng marating namin ang hapag.

“Okay lang naman ako nay Pau. Si yaya Gretha po?” Tanong ko. Gusto ko kasing humingi ng pasensya dito dahil sa hindi ko nagustuhan ang niluto nito kanina.

“Nandito ako hijo. Bakit?” Tanong naman nito palabas ng kusina na may dalang mangkok ng ulam.

“Pasensya na po kanina yaya Gretha.”

“Para saan naman hijo?”

“Dahil hindi ko nagustuhan yong ulam kanina.”

Ngumiti naman ito at hindi naman yata isinama ng loob nito ang pagtanggi ko sa pagkain kaninang tanghali.

“Bata kang oo. Okay lamang iyon. Saka natural lang ang ganun.” Sabi pa nito.

“Ho?”

“Wala hijo. Hala, kumain ka na. Siguradong magugustuhan mo ngayon ang ulam natin. Maasim asim.”

“Salamat po.”

Dahil sabay sabay naman kaming kumain kapag may pagkakataon ay sumabay na sila sa amin.

Naging magana naman ang pagkain namin. Pero kakaiba ang mga kilos nila na para bang may alam sila na hindi ko alam.

¤¤¤ ¤¤¤

“Sabihin mo na kasi.” Hindi ko mapigilan ang pangunutan ng nuo dahil kanina ko pa siya kinukulit pero ngingiti lang siya tapos hahalikan ako sa nuo pero hindi naman magsasalita.

“I love you baby.”

“Hmmp! May itinatago ka sa akin. Ano ba iyon?” Tanong ko ulit sa kanya pero niyakap lang naman niya ako.

“I really love you baby. Ligo na muna tayo.” Aya pa niya. Pero hindi ako tumayo sa kama.

“Nililihis mo ang tanong ko.” Parang gusto ko ng magalit sa kanya pero hindi ko naman magawa dahil sa tuwing titingin ako deretso sa kanyang mata ay nandoon ang kakaibang kislap nun.

“We can find out tomorrow morning baby. Bibisita tayo kay Kanye para makasigurado tayo.”

“Bakit?”

“I think your pregnant.” Sagot niya na ikinalaki ng mga mata ko na napatitig talaga sa kanya.

Doon sumagi sa utak ko ang mabilisang pagbabago ng mood ko at panlasa. Lalo na kaninang tanghali na naghahanap ako ng maasim na sabaw.

Iyon ba ang??????

“S-sigurado ka? W-wala naman akong kakaibang nararamdaman sa katawan ko.”

“Iyon na nga baby. Pero paiba iba ang panlasa mo ngayon na dati hindi ka naman mapili. Kaya kailangan nating makasigurado.”

“Pero paano kung totoo?”

“Ako na ang pinakamasaya baby kapag totoo na buntis ka na nga sa magiging anak natin.”

“Pero.. nag aaral pa ako. Sabi mo gagamit ka ng proteksyon. Hindi na ako makakapag aral kapag lumaki ang tiyan ko.”

“I know! But it’s okay baby. Makakapag aral ka naman sa mga susunod na pasukan pero sa ngayon, aalamin muna natin kung totoo nga ang hinala namin ni Nay Pau.”

“A-alam din ni nay Pau?”

“Oo baby. Siya ang nagbigay sa akin ng clue sa nangyari sayo kanina. Sa paghahanap mo ng maasim na makakain.”

Napasimangot ako. Hindi naman sa ayaw kong mabuntis pero..

“Hey! What happened? Hindi ka ba masaya?” Yumakap pa siya sa akin. Iyong yakap na puno ng pagmamahal.

“M-masaya. Pero ikaw kasi eh.”

“Sorry na baby. Pero hindi ako nagsisisi ngayon. Dahil excited talaga akong malaman iyon bukas. At sana totoo nga.”

Napatango na lamang ako. Na excote na din ako kahit papaano dahil talagang nakikita ko sa kanya ang kasiyahan at umaasa na sana nga..

Sana nga….

At malalaman namin iyon bukas ng umaga…

PH3 #35: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Walang pagsidlan ang tuwang nararamdaman ko matapos malaman na nagdadalang tao na nga siya.

“Congrats cuz.” Nakangiti ding pagbati sa akin ni Kanye matapos ang ultrasound na isinagawa niya.

“Yeah! Thanks. Hows your wife by the way?”

“Bumabalik na ang lakas niya matapos ang operasyon. At mag iisang buwan na ang mga baby namin.”

“Wow!” Tanging nasabi ko na lang.

“Yeah! It’s really amazing, pay us a visit if you have time. Mukha namang magaan naman ang loob ng boyfriend mo sa asawa ko.” Sabay baling sa kanya na nakayuko lang at nakahawak sa braso ko.

Hindi na siya naimik matapos naming masigurado ang kalagayan niya. Hindi ko tuloy alam kung ano ang nararamdaman niya. Kung pareho ba kami na masaya sa kalagayan niya.

“Sige, cuz. Mauuna na kami. Salamat ulit sa oras mo.”

“Oo naman. Every month kayo babalik dito para sa check up niya. Ako na mismo ang magil aasikaso sa kanya.”

“Okay.” Tanging nasabi ko na lamang bago ko naman siya binalingan. “Lets go baby.” Sa pagyaya ko sa kanya ay mas humigpit ang hawak niya sa akin.

“G-gusto ko ng mangga.” Kuway sabi niya na tumingala sa akin.

Napangiti ako. “Kaya ba hindi ka umiimik dahil gutom ka? Hmmm?”

“N-no. Ngayon lang naman ako nagutom. Tapos gusto ko ng minatamis na alamang.”

“Okay! Bibili tayo ng mangga tapos ipapaluto na lang natin kay Nay Pau ang minatamis na alamang bilang sawsawan mo. Ayos lang ba iyon sayo?” Tanong ko. Baka kasi ayaw na naman niya maghintay.

“Oo. Oo. Tara na.” Siya na ang humila sa akin palabas ng hospital.

“Ano pa ang gusto mo?” Umiling siya bilang sagot. Hindi na siya ulit umimik pa kaya naman dumeretso na kami sa market para ibili siya ng mangga.

Tinawagan ko na din si Nay Pau dahil hindi ko alam kung saan ako bibili ng alamang para sa sawsawan niya.

“Wala ka na bang ipapabili habang nandito pa tayo?” Muli ay tanong ko sa kanya. Alanganin man ako na maglibot libot sa public market kung saan may malapit na hospital ay handa akong samahan siya.

Ito man ang unang pagkakataon kong pumunta sa mga ganito na mataong lugar ay hindi ko naman siya bibiguin dahil gagawin ko ang lahat masunod lamang ang gusto niya.

“O-okay ka lang na pumunta sa ganito?” Tanong niya. Nahalata ba niya na medyo alanganin ang kilos ko.

“Of course baby. C’mon, pumili ka na ng gusto mo pang bilhin. Nakabili na siguro si Nay Pau ng alamang.”

“Mangga lang ang gusto ko.”

“Sigurado ka?”

Tumango siya. Humawak muli sa braso ko na may hawak ng mangga na binili namin kaya inilipat ko na iyon sa kabila.

“Kung ganun, umuwi na muna tayo. Tapos bibili na lang tayo ulit kapag may nagustuhan ka pang kainin.”

Muli siyang tumango na may kasamang ngiti kaya naman mas gumagaan ang pakiramdam ko kapag nakikita ko siyang nagiging masaya na sa kaunting bagay na napapabigyan siya.

“H-hindi na ako makakapasok sa pasukan.” Kuway pagbubukas niya ng usapan habang nasa daan kami pauwi.

“Sorry baby. Pero kung gusto mo. Ikukuha kita ng private teacher para makapag patuloy ka sa pag aaral.”

“Ayaw ko. Pagkatapos na lang. Saka tinatamad akong bumangon din ng maaga sa umaga.”

“Okay! Basta kung may mga gusto kang gawin. Sabihan mo lang ako at gagawin natin.”

“Sige. Pero nag aalala ako. Kaya ko ba ito?”

“Baby, kaya mo iyan. Nandito ako para samahan ka. At nakakalimutan mo yatang 17 lang noon ng manganak ng kambal ang asawa ng pinsan ko.”

Napatango siya. Iyon kasi ang naikwento niya din sa akin na kwento ni Reallan sa kanila. At hindi lamang iyon. Kambal ang dinala nito na wala ang kalinga ng pinsan ko na tanging ang lolo lang ang tumulong dito.

At iyon ang hindi ko hahayaan mangyari. Hindi ko hahayaang lumaki ang baby namin sa tiyan niya na hindi ako kasama.

“Kaya nga, malakas naman siya.”

“At ako ang magiging lakas mo. Dahil hindi ako mawawala sa tabi mo.”

Humawak siya sa braso ko at sumandal doon kaya binagalan ko ang pagpapatakbo ko.

Napapangiti na lamang ako habang ganun ang ayos namin hanggang sa makarating kami ng bahay.

Agad siyang bumaba dala ang mangga at mabilis na pumasok ng bahay. Napapasunod na lang ang tingin ko sa kanya dahil nagiging masigla siya kapag ang gusto niyang kainin ang pinag uusapan.

Sumunod naman ako agad sa kanya. At naabutan ko na nga siyang masunuring nakaupo sa sofa sa sala.

“Bakit?” Tanong ko sa kanya.

“Binabalatan ni Nay Pau ang mangga kaya hinihintay ko siya.”

“Gusto mo ba sa lawn kumain?”

“Sige, sige. Pero hihintayin ko pa ang mangga. Ako ang magdadala.” Nakangiti niyang sagot.

“Sige, ikaw ang bahala. Magbibihis lamang ako ng pambahay. Hintayin mo ako, okay.”

“Okay, bilisan mo lang a. Uubusin ko ang mangga, bahala ka.”

“Yeah, bibilisan ko baby.”

Mabilis nga ang naging kilos ko papanhik ng silid namin at nagbihis. At ng bumalik na ako ay wala na siya sa sala. Nakasalubong ko si Nay Pau papasok galing sa labas.

“He is so happy.” Nakangiting sabi ni nay Pau. “And I’m happy for both of you hijo.”

“Thank you nay Pau. Madadagdagan na ang pamilya natin.”

“Oo naman hijo. At hindi na din ako makapaghintay na maisilang nga ang panganay mo.”

“Mabilis na lang ang walong buwan nay Pau.”

“Iyon na nga hijo. Lalo tuloy akong na e-excite sa pagsilang niya.”

“Yeah! And thank you again nay Pau. Sige po. Pupuntahan ko na lang muna siya.”

“Sige hijo.”

Nakangiti akong naglakad palabas patungo sa lawn kung nasaan siya. Naabutan ko na nga siyang nilalantakan na ang mangga na halos hindi na niya ako napansing nakalapit sa kanya.

Halatang nagulat pa siya at mabilis na binitawan ang hawak na piraso ng mangga na isusubo sana.

“Hinihintay kita. Ang tagal mo.” Sabi pa niya na para bang hindi pa siya kumain.

Hindi ko ipinahalata ang pagtawa ko. Ang dating kyut na kyut na ayos niya ay mas nadoble pa ang ka kyutan niya at parang naging mas bata pa.

Dala ng paglilihi niya na paiba iba ang mood niya.

“Akala ko hindi mo na ako hihintayin at uubusin na lahat iyan.” Sagot ko naman na kahit ayaw ko naman talagang kumain ng hilaw na mangga pero kailangan ko siyang sabayan dahil iyon ang gusto niya.

“Hindi ah. Diba sabi ko hinhintayin kita.”

“Yeah. Sinabi mo nga baby. So kainin na natin iyan.”

Tumango siya bilang sagot sabay tapik ng upuan sa tabi niya. “Dito ka umupo. Tapos susubuan na lang kita. Para parehas tayo ng kakainin.”

“Okay.” Napalunok ako. Mali yata ang naisip ko na dadayain siya sa pagkain. Ang balak ko pa naman ay bagalan ang pagkain ko pero… bahala na.

Agad naman akong tumabi sa kanya. At nakahinga nga ako ng maluwag ng hindi naman niya ako madalas subuan. Mas marami ang pagkain niya kaysa sa pagbibigay niya sa akin.

Sa kaunting pagkain ko ng manggang hilaw ay napapangiwi sa asim kahit pa man masarap ang minatamis na alamang na niluto ni Nay Pau.

“Ang sarap diba.” Tanong pa niya na nasa mga mata ang kasiyahan at ngiti sa mga labi.

“Yeah!” Nakangiti ding sagot ko sa kanya. Pinagmasdan ko siya habang ngumunguya. Ako pa tuloy ang naaasiman sa paraan ng pagnguya niya. Sarap na sarap siya sa manggang hilaw habang ako ay naglalaway sa asim.

Amoy palang ay talagang magtutubig na ang bunganga. At maririnig pa talaga ang malutong na pagkagat niya sa piraso ng manggang kinakain.

“Huwag mo masyadong damihan baby, may hapon pa naman para sa pagkain mo ng ganyan. Kakain pa tayo ng kanin mamaya para maging healthy ang baby natin.”

“Oo naman. Gusto kung ulam iyong adobong karne ng baboy na nagmamantika. Gusto ko ulit ng sabaw na maasim.”

“Sige baby. Ipapaluto natin kay yaya Gretha iyan. Iyon lang ba ang gusto mo.”

“Yup. Pero gusto ko na naman yatang matulog. Para akong inaantok.”

“Then, tapusin mo na iyan para makaidlip ka bago magtanghalian. Sasamahan kita.”

“Okay.”

Lumipas pa ang ilang minuto ah naubos na din ang mangga na kinakain namin. Niyaya ko na siyang pumasok sa loob at magkaagapay na pumanhik sa silid.

“Ligo tayo.” Aya niya ng nasa loob na kami. Kaya naman pinagbigyan ko siya. Sabi ni Kanye na mas madalas daw mainit ang katawan ng nagbubuntis kaya gusto nila ang laging presko ang katawan.

Nagulat pa ako ng bigla niya akong itinulak pasandal sa pader.

“Baby.”

“Kiss me.” Mahinang sabi niya.

Napangiti ako at hinaplos siya pisngi. Nasabi din kasi sa akin ni Kanye na madalas ang init ng katawan ng nagbubuntis ay nauuwi sa ganitong tagpo and I like it.

Hindi ko kasi siya magalaw kung ayaw niya dahil agad siyang magdadabog kung pipilitin ko kaya naman gusto ko ang ganito. Siya mismo ang magyayaya sa akin sa bagay na iyon.

Agad kung tinawid ang pagitan ng mga labi namin at pinagsaluhan ang isang mapusok na halikan.

“Uhmm.” Isang mabining ungol ang kumawala sa kanya ng ipasok ang dila ko sa loob ng bibig niya.

I like to kiss him like this na iyong tumutugon siya sa kung paraan ng halik ko sa kanya.

Lumalaban. Nakikipagsabayan na siyang dahilan para tuluyang mag init ang katawan ko at hindi na lang halikan ang gusto kong pagsaluhan namin.

Mabilis na kumilos ang mga kamay ko at inalis ang mga damit niya, ang damit ko at walang itinirang saplot sa katawan namin. At sa ilalim ng dutsa ng tubig ay pinagsaluhan namin ang isang mainit na pagsasanib ng katawan namin.

“Baby. Ugh. So tight.” Sabi ko sa kanya. Nakapwesto ako sa likod niya, nakayakap ang isang kamay ko sa baywang niya. Nakahawak ang isa sa leeg niya.

“Yes daddy. Uhmm.. it’s nice. Uhmmmm. Ahhhh.” Sagot niya. Na nagugustuhan ang paglabas masok ko sa kanya.

“Baby.”

“Daddy. Ahhhh. Uhmmm…” at bawat ungol na lumalabas sa bibig niya ay siyang nagsisilbing musika sa loob ng banyo. Hanggang sa tuluyan naming marating ang rurok ng kaluwalhatian.

¤¤¤ ¤¤¤

“May nakita akong bunga ng buko sa likod bahay.” Napatingin ako sa kanya.

“Huh! Tanim iyon ni Nay Pau noon. Hindi ko pa nakita na namunga iyon.” Totoong sagot ko dahil hindi naman ako madalas magtungo sa likod bahay. Maluwang ang parang doon at may tanim nga doon si Nay Pay at yaya Gretha na mga halaman doon.

“Mayroon na nga iyong bunga hijo.” Sabad naman ni Nay Pau. “Sa katunayan nga pang tatlong beses pa lang iyon namunga. At tingin ko pwede nang pitasin ang bunga doon.”

“Sino ang umakyat noon para kunin ang bunga ng buko nay Pau?” Tanong ko.

“Si Gretha hijo. Magaling man umakyat ng niyog ang isang iyon dahil puro niyog naman ang nasa paligit ng bahay nila.”

“Pero gusto ko akyatin mo iyon para sa akin.” Marahas ang naging paglingon ko sa kanya ng hawakan at yugyugin niya ang braso ko.

Laglag panga ako dahil hindi ko inaasahan ang sinabi niya.

“A-ako.” Sabay turo sa sarili ko dahil baka nabibingi lamang ako. Tumango siya sabay ngiti. “B-baby sigurado ka. Hindi ko pa nasubok umakyat ng niyog.” Sabi ko sa kanya.

“Hmmp! Ayaw mo. Sabi mo lahat ng gusto ko gagawin mo.” Nakasimangit na sabi niya.

“H-hindi naman sa ganun baby. Pero pag akyat na iyan. Baka malaglag ako.” Sagot ko sabay lunok.

Matalim na tinapunan niya ako ng tingin. Marahas na binitawan ang kamay ko na hawak niya at tumalikod.

“W-wait baby. Wait. Okay. Okay.” Sansala ko para hindi siya magtampo. Alanganin din na tinapunan ako ng tingin ni Nay Pau dahil doon. “Aakyat ako para sayo.”

“Talaga?” Nakasimangot pa na paniniguro niya.

“Yes baby. Kakayanin ko.” Sagot ko kahit kinakabahan na din ako.

Sa tanang buhay ko ngayon lang ako kinabahan at iyon ay ang pag akyat ko na may kataasan puno ng niyog. Mabuti sana kung may sanga sanga iyon na pwedeng kapitan pero… muli akong napalunok ng tingalain ko ang ituktok pababa sa puno nito.

“Nag iwan naman ako ng kakapitan sir. Kaya madali na lang ang pag akyat.” Sabi sa akin ni yaya Gretha na kasabay kung napapatingin sa puno ng niyog.

Kita ko naman ang naiwan na taga doon pero alanganin parin ako.

“Magbibihis lang ako baby, okay.” Sabi ko sa kanya.

“Sige.” Nakangiti niyang sagot.

Mabilis naman ang ginawa kong paghakbang papasok ng bahay. Magbibihis ng jogging pants at long sleeve na damit.

Nagpakawala pa ako ulit ng malalim na paghinga bago ako tuluyang lumabas ng bahay.

“Bilis.”

“Okay baby. Sandali, bwebwelo pa ako.” Sagot ko bago ako tumayo sa tapat ng puno ng niyog. Muli ko pang tiningala ang taas bago ko hinawakan iyon.

“Kaya mo yan. Bilis.” Muli ay narinig kong sabi niya.

Para sa kanya. Kakayanin ko. Hindi ko dapat siya biguin para sa magiging baby namin.

Isa na namang buntong hininga ang pinakawalan ko bago ako nagpasyang simulan na ang pag akyat.

And holy shit! Hindi pa man ako nakakataas ay nahihirapan na ako. Ayaw ko naman tumingin sa baba baka mahulog pa ako.

Pinagbuti ko na lang ang pag akyat ko kahit nahihirapan na ako.

“C’mon Wayde, you can do that.” Bulong ko pa para sa sarili ko. Pinagbuti ko na lang ang pag akyat ko kahit paunti unti lang. At napagtagumpayan ko naman ang makaakyat hanggang sa taas.

Mabuti na lang at tinuruan ako ng kaunti kanina ni yaya Gretha kaya naman mabilis din akong natuto kung ano na ang susunod na gawin ngayong nasa taas na ako.

¤¤¤ ¤¤¤

Kahit na napagod ako sa pag akyat ng buko ay parang nawala na ang pagod kong iyon habang pinapanuod ko siya kung paano niya kainin iyon at higupin ang tubig nun.

“Thank you.” Nakangiti niyang pasasalamat ng tumabi ako sa kanya.

“Your welcome baby.” Mas napangiti ako ng mabilis na ginawaran ako ng halik sa labi at yumakap sa akin.

“Bukas ulit huh.” Sabi pa niya na nakapagpatigil sa akin. Dalawa lang kasi ang ipinakuha niya. Gusto ko pa sana na pitasin na lahat iyon pero ayaw niya kaya wala akong nagawa kundi ang bumaba na kanina.

“S-sure baby.” Tanging sagot ko na lamang. As if makakatanggi ako.

“Thank you.” Muli ay hinalikan niya ako bago niya hinarap ang pagkain ng buko. Pinahigop din niya ako at pinakain doon.

Naiiling na nakisabay na lang ako sa kanya. Pero kailangan kong paghandaan ang pag akyat ko na naman sa puno ng buko bukas.

Kahit sina Nay Pau ay nakikisimpatya na sa akin pero hindi naman magawang suwayin siya sa gusto niya.

“Ano ang gusto mong ulamin mamaya hijo?” Tanong ni Nay Pau ng makasalubong na namin ito sa pagpasok namin ng bahay.

“Kahit ano po Nay Pau. Wala naman ako alam kainin ngayon.” Sagot niya. Sa gabi kasi ay hindi siya mapili sa pagkain kaya nailuluto nila ang gusto din nilang ulamin.

“Sige hijo ng makapagluto na ako.”

“Sige nay Pau.”

Sa umaga at tanghali lang siya talaga dinadalaw ng paglilihi niya. At sa gabi ko na lang binibisita ang email ko para tignan ang mga pinapasa sa akin ni Karen na hindi ko matapos tapos sa umaga o tanghali kapag natutulog siya dahil nakikisabay na din ako sa pagtulog niya dahil mapupuyat ako sa gabi habang hinihintay niya akong matapos ang trabaho ko.

“Manunuod ako ng movie mamaya habang hinihintay kang matapos ng trabaho mo.”

“Sure baby.”

Humilig siya sa braso ko habang paakyat na kami ng silid.

Magsisimula na din kasi ako sa trabaho ko habang naghihintay ng hapunan. Ang maganda pa sa hapon ay talagang hindi niya ako inaabala. Behave na naghihintay lang siya sa akin gaya ng hindi pa siya nagdadalang tao. At handa na akong harapin ang trabaho ko online na ipinasa sa akin ni Karen.

PH3 #36: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

PERTH POV

¤¤¤

M abigat na naman ang pakiramdam ko ng magising ako ng madaling araw. Isang linggo na din ang lumipas matapos naming masigurado na nagdadalang tao nga ako.

At ngayon..

Nahihilo man ako pero pinilit kong tumayo dahil naduduwal na naman ako. Parang gusto kong ilabas lahat ng laman ng tiyan ko kahit kagigising ko pa lang sa umaga at wala pa akong nakakin.

“Baby, are you okay?” Nasa tuno niya ang pag aalala habang hinuhugod ang likod ko habang nakaharap ako sa lababo sa banyo matapos akong magduwal ng puro laway lang naman.

Umiling ako dahil iyon naman ang totoo. Hindi ako okay! Ganito pala ang maglihi. Ang hirap. Parang gusto kong humagulgol ng iyak. Susuko na sigiro ako kung wala siya sa tabi ko.

“Shhhh. It’s okay. Nandito lang ako baby. Don’t cry.” Sabay pahid ng pisngi dahil sa luhang hindi ko na mapigilang tumulo dala ng pagduduwal ko.

Yumakap ako sa kanya matapos akong maghilamos. Masuyong humuhugod parin ang kamay niya sa likod ko.

“G-gutom na ako.” Kuway saad ko ng makaramdam ako ng pagkalam ng sikmura ko.

“Anong gusto mong kainin?” Tanong niya. Saka ko lang maalala na maaga pa at siguradong tulog pa sina Nay Pau at yaya Gretha kaya hindi ako nakasagot.

“M-matulog na lang tayo ulit.” Sagot ko ma lang.

“Sigirado ka? Narinig ko na tumunog ang tiyan mo. Hmmm.” Sabi pa niya. Magaan na humaplos ang palad niya sa tiyan ko. “Masyado ka ba niyang pinapahirapan ng baby natin, baby. Hhhmmm?” Tanong pa niya sa akin. Dinampian ng halik sa nuo.

“N-no. N-naninibago lang ako. S-saka… wala pang lutong pagkain. Maaga pa.”

“Ano ba ang gusto mong kainin?”

“K-kahit na ano. Inum na lang ako ng gatas. Tapos tinapay with ham and cheese. Gusto ko din ng cake.” Sagot ko dahilan para mapangiti siya.

“Madali lang iyang gawin. May cake pa tayo sa ref. Kaya tara na. Dapat hindi magutom ang baby natin.” Nakangiti pa niyang sabi at muling hinaplos ang tiyan ko.

Tumango na lang ako. Magkaagapay na kaming lumabas ng silid at tinungo ang kusina. At naabutan na namin doon si Nay Pau na nagpapainit na ng tubig.

“Magandang umaga sa inyong dalawa.”

“Magandang umaga din Nay Pau.” Halos sabay na sagot namin. “Ang aga niyo yata nagising ngayon nay Pau.”

“Lagi naman na ganito ang gising ko hijo. Saka mag aalas singko na. Kayo? Nahihirapan ba ang buntis natin sa paglilihi?” Sabay tingin sa akin.

“Nagsusuka po nay Pau.” Siya ang sumagot. “Medyo nagbago ang gising niya simula kahapon nay Pau at mas lumala ang paglilihi niya.”

“Ganyan talaga iyan hijo. Maupo kayo at ipagtitimpla ko kayo ng gatas at kape niyo.”

Agad naman kaming tumalima para umupo. Naghintay na lamang sa ihahanda ni Nay Pau.

“Maalala ko pa. Ganyan na ganyan din ako noong nagdalang tao ako kay Bert. Ang gabi ang pinakaumaga ko. Habang tulog naman ako sa umaga. Tapos gusto ko laging kumakain.” Pag kukwento ni Nay Pau sa amin.

Nagkatinginan pa kami ni Wayde. Nakangiti siya at masuyong humaplos pa ang palad niya sa pisngi ko.

“Kaya normal lang iyan sa nagdadalang tao. Dahil kapag hindi napagbigyan at nasunod ang gusto ng isang buntis ay may posibilidad na magkakaproblema siya sa ipagbubuntis niya.”

“Ganun po ba iyon Nay Pau.” Naitanong ko. Kasi minsan naisip ko na parang sumusubra na ako. Lalo na at tatlong beses kong pinaakyat pa siya sa puno ng niyog para lang ikuha ako ng sariwang buko. At nakita ko kung paano siya nahirapan pero wala siyang reklamo at ginagawa lang niya basta mapagbigyan ang gusto ko.

“Oo hijo. Kaya kapag may gusto kang kainin  at mga ayaw mo ay sabihin mo lamang sa amin.”

“Sige po nay Pau. Pero pwede po bang pakibilisan. Gutom po talaga ako.” Napayuko ako ng sabihin ko iyon.

“Haha! Ay oo. Pasensya na. Patapos na ito.”

Ilang sandali pa nga ay inihanda na ni Nay Pau ang tinapay at ang gatas ko. Kape naman ang sa kanya.

“Salamat po Nay Pau.” Pasasalamat naming dalawa. Ginanahan akong kainin ang tinapay.

Ang dami ko ng kinakain pero halos wala namang nagbago sa katawan ko. Kaya parang ordinaryo lang ang lahat maliban sa gana kong kumain at pabago bago ng mood ko sa umaga.

Muli na akong nagyaya paakyat ng silid matapos naming ubusin ang pangagahang pagkain. Nakaramdam na kasi ako ulit ng pagkaantok.

“I love you daddy.” Naibulong ko bago ako nagsumiksik sa katawan niya ng makahiga kami.

Dati ng gustong gusto na siya ng pang amoy ko pero mas nadoble pa yata ngayon dahil gustong gusto ko siyang amuyin.

Hindi na nga siya nakakapasok sa kompanya niya dahil sa paglilihi ko. Ayaw ko siyang mawala sa paningin ko. Kaya naman sa gabi na siya halos gumagawa ng trabaho niya kung kailan ako gising na gising at hinihintay siyang matapos hanggang sa tumigil na siya.

“I love you more baby.” Damping halik sa ulo ko at yumakap din ng mahigpit sa akin. At sa loob ng yakap niyang iyon ay agad akong nakatulog.

¤¤¤ R-🔞, R-🔞 ¤¤¤

Hindi ko napansin na nasa loob pala siya ng banyo at naliligo. Hindi din niya naramdaman ang pagpasok ko dahil wala namang ingay ang pinto ng pumasok ako kaya naman napagmasdan ko siya.

Napalunok ako.

Ang ganda ng katawan niya. Batak na batak kahit na bihira ko na siyang makitang magtungo sa exercise room niya na nasa dulo ng ikalawang palapag sa kaliwa.

Maliligo na din sana ako at ngayon.

“Wanna join me baby.” Narinig kong sabi niya kasabay ng pagtigil ng lagaslas ng tubig. Nakatingin na pala siya sa akin.

Hindi ako sumagot. Basta kumilos na lang ang mga paa ko palapit sa kanya. Nakangiti siya na nakatitig sa akin habang ako ay napapalunok na lang na nakatingin sa basa niyang katawan.

“Do you like it?” Narinig ko pang tanong niya. Tumango akong ulit. Hindi ko pa man natatanggal ang mga damit ko ay hinawakan na niya ako at hinila para mas madikit ako sa kanya. Isinandal na niya ako sa pader habang haplos ang pisngi ko. “I love you baby.” Bulong niya. Dinampian ng halik sa nuo ko. Pababa sa ilong ko saka muling tumitig sa mga mata ko.

“I love you too daddy.” Sagot ko. At bago ko pa man mahintay kung ano ang susunod na hakbang na gagawin niya ay tinawid ko na ang pagitan ng mga labi namin.

Agad niya akong tinugon, hanggang sa ako na ang sumusunod sa mga galaw niya. Ang gumagaya sa paraan ng halik niya.

“Uhmmm.” Mahinang ungol na kumawala sa bibig ko. Sinabayan ng pagsinghap bago pa man mahuli ang dila ko at sipsipin iyon.

Napapikit ako at napakapit sa leeg niya. Hanggang sa namalayan ko na lang na wala na akong pang itaas na damit na hindi ko alam kung paano niya natanggal iyon ng hindi ko namamalayan.

Para na akong kakapusin ng hininga kung hindi niya itinigil ang paghalik niya sa akin.

“Baby. Uhm…”

“D-daddy.” Ang pagkakakapit ko sa leeg niya ay napunta sa buhok niya ng bumaba anh labi niya sa leeg ko. Sa may balikat. Parang bultahe ng kuryente ang mabilis na kumalat sa katawan ko dahil sa paghalik niya. Sa pag iwan niya ng mga marka sa balikat ko. Sa taas ng dibdib ko hanggang sa sakupin na ng labi niya mismo ang isa sa ituktok ng dibdib ko.

“So soft baby. Hmmm.” Napaliyad ako. Mas napakapit ako sa buhok niya. Mariing nakapikit. Kagat ang labi para maiwasan na takasan ako ng isang malakas na ungol.

“Uhmmm.”

“Don’t hold your breath baby. Just moan. Hmmm. I want to hear it.” Sabi niya ng bahagyang pakawalan ang dibdib ko.

“Uhmmm. Ohhhhhh.” Hindi ko na nga napigilan ang ungol ko ng sakupin ng palad niya ang gitna ko. “D-daddy. Uhmm.”

“Mmmm.” Tanging narinig ko mula sa kanya ng lumuhod na siya sa harapan ko at pinagtuunan ng pansin ang kaselanan ko.

Nilalaro ng palad niya. Taas baba kaya naman unti unti ko ng ginagalaw ang balakang ko.

“D-daddy. Mmm.” Napahawak ako sa buhok niya ng laruin ng dila niya ang dulo ng akin. Lalo na ng isubo niya iyon. Napapikit ako. Kagat ang labi ko. “D-daddy. Uhmmm..”

Hanggang sa tuluyan na niyang isubo ng buo ang akin. Taas baba ang mukha niya sa akin habang sumasalubong na ang galaw ng balakang ko sa kanya.

“Daddy. Uhmmm. S-so good, daddy.”

“Yes baby.” Sagot niya ng pakawalan ng bibig niya ang akin. Padampi damping nilalaro ng labi niya iyon dahil natuon na ang pansin niya sa lagusan sa likod ko.

Napakislot ako ng ipasok ang isang daliri niya. Nilalaro.

“Uhmm. D-daddy. Uhmmm.”

Itinaas niya ang isang paa ko at isinampay sa balikat ko.

“N-no daddy.” Kinabahan ako. Baka bigla akong madulas at baka mapahamak pa ang baby ko.

“Why baby?”

“B-baka madulas ako. M-maligo muna a-ako.” Sabi ko na lamang. Kahit na ayaw kong matapos ang kakaibang sarap na sinimulan niyang ipinadama sa akin ay ayaw ko namang ipagkasapalaran ang kaligtasan ng baby ko. Mas maganda na iyong nag iingat.

“As you wish baby.” Maingat naman na ibinaba niya ang paa ko na nasa balikat niya bago tumayo at tumapat sa akin. Dinampian pa ako ng halik bago binuksan ang shower kaya naman pareho na kaming nasa ilalim ng tubig.

Hindi na niya ako hinayaang kumilos para maligo kundi siya na mismo ang nagpaligo sa akin. Sinabunan ako sa buong katawan na may kasama parin namang paghaplos. Hindi naman siya nagmamadali pero mabilis na natapos ang pagligo namin.

Matapos niyang punasan ang basa kong katawan ay agad niya akong kinarga at lumabas ng banyo.

Maingat na inilapag niya ako sa kama na agad siyang pumaibabaw sa akin.

Masuyong haplos na naman sa pisngi ko. Nakipagtitigan sa akin.

“Kiss me.” Bulong ko. Dahil kanina ko pa ulit gusto siyang halikan.

Ito ang isa sa epekto ng paglilihi ko. May oras na gusto kong angkinin niya ako. At may oras na ayaw ko namang pagalaw sa kanya.

Ngumiti siya. Dinama ng daliri niya ang labi ko.

“Do it baby.” Sagot naman niya. Hindi pa man natatanggal ang kamay niya sa pisngi ko ay kumilos na ang kamay ko na humawak sa leeg niya. Hinila siya at tinawig na ang pagitan ng mga labi namin.

Muling pinagsaluhan ang isang mainit na halik. Mapangahas. Mapaghanap.

Ang mga kamay namin na nagsimula ng maglikot. Humahaplos. Dumada.

“Uhmm.” Mabining ungol ang pinakawalan ko ng sakupin ng labi niya ang isa sa dibdib ko. Nilalaro ng dila niya.

Napapaliyad na lang ako habang nakahawak na ako sa buhok niya. Napakasarap ng pakiramdam ang sambahin ng labi niya ang katawan ko.

“Uhmmm. Ohhhhh.” Tanging katagang kumakawala sa bibig ko. Hanggang sa pagtuunan na niya ng pansin ang gitna ko. Hinawakan at muling pinagsawa ang sarili.

Napapasunod na lang ang galaw ng balakang ko. Nakakadala. Nakakabaliw dahil sa galing ng galaw niya. Kung paano niya ikulong sa loob ng bibig niya. Kung paano laruin ng dila niya at kamay niya.

“Ugh.” Napakislot pa ako ng maramdaman ko ang daliri niya na nasa likod ko na. Nilalaro at nagsusumiksik para makapasok sa loob.

“Uhmm. Baby. Your ready.” Narinig kong bulong niya. Matapos niyang paluwangin at basahin iyonnay tumapat na siya sa akin. “Ready?”

“Y-yes, daddy. Uhmmm.” Sagot ko.

“Then lead me the way baby.” Utos niya. Agad akong kumilos para abutin ang kanya na nagmamayabang na sa katayuhan. Ang tigas. Pero ang lambot naman sa dulo. At ang laki.

“P-put it in, d-daddy.” Saad ko. Ng maitapat ko na mismo ang dulo ng kanya sa lagusan ko.

Kumilos naman siya. Napakagat ako ng ibabang labi ng unti unti na nga siyang bumabaon. Bawat pulgada ng laki niya ay naramdaman ko ang pagpasok. Madulas na ang lagusan ko kaya walang kahirap hirap siyang nakapasok ng buong buo.

“Uhhm, so tight baby.” Niyuko niya ako at hinalikan bago kumilos ng mabagal.

“Ahmmmm.” Napapasinghap na lang ako sa bawat hugot at baon niya.

Kakaibang kiliti ang bumalot sa buong katawan ko. Ang sarap.

“D-daddy. Ahhhhhh. Uhmmmmm… ooohhhhh.”

“Yes baby. Ugh.. so tight.” At mas bumilis pa ang galaw niya. Mas bumaon pa. Kaya mas sumarap sa pakiramdam ko ang bawat pag ulos niya.

“D-daddy. Uhmm. D-daddy.” Humawak pa ako sa balakang niya. Dahil gusto ko na ayaw matapos ang pag angkin niya sa akin.

“Uhmmm.” Isinampay ang mga binti ko braso niya. Mas bumilis. Mas lumakas ang bawat baon niya. At sa bawat baon niya. Ay mas lalong sumasarap.

“Ahhhhhhhh..” napapahiyaw ako sa sarap. Hiyaw na parang nasasaktan. Pero kaakibat ng hiyaw na iyon ang walang kapantay na kaluwalhatian. Kiliti na nagdadala sa akin sa dulo ng walang hanggan. “Daddy.” At ang init ng katawan ko ay handa ng sumabog. “D-daddy. Uhmm. Daddy.”

Kahit hindi ko hawakan ang akin ay nakakapaglabas ako. Dahil napakasarap ng pakiramdam ang bawat pag ulos niya. Ang bawat pagsalampak ng balakang niya sa akin ay siya namang paggalaw ng akin na nagdadala ng reaksyon.

“Yes baby. Uhmmm. I’m cumming.”

“D-daddy. I’m cumming. Uhmmm. D’daddy. Uhmm. Ahhhhh. Harder..”

“Yes baby.” At mas lumakas pa ang galaw niya. Ilang sandali pa ay bumilis na ng bumilis. Nanggigil na hinawakan ako sa mga hita at nanginginig na ibinaon ang buong laki niya kasabay ng mainit na likidong kumalat sa kaloob looban ko.

Kasabay din ng pagtalsik ng katas na pinakawalan ko. Sa tiyan at sa may dibdib ko.

“Uhmmm. B-baby. Uhm.” At mas isinasagad ang laki niya.

“D-daddy.” Halos tumirik na din ang mata ko sa sarap ng pagpapakawala ko. Hinihingal ako kahit halos hindi naman ako ang gumalaw.

“Baby.” Niyuko niya ako at siniil ng halik. Agad kong tinugon matapos kong maramdaman ang unti unti niyang paghugot ng kanya.

Napapikit pa ako. Dahil nandoon parin ang kiliti kahit sa paghugot na lang niya.

Pumuwesto siya sa tabi ko. Ipinaunan sa braso niya kahit na parehong pinagpawisan kahit na katatapos palang naming naligo.

Nagsumiksik parin ako sa katawan niya. Wala akong pakialam sa pawis na dumikit sa akin dahil mas gusto ko pang maramdaman ang init ng katawan niya.

¤¤¤

WAYDE POV;

¤¤¤

NAPANGI TI ako ng makita ko ang pagngiwi niya ng tumayo siya at niyuko ang hita dahil sa pag agos doon ng katas na pinakawalan ko sa loob niya.

“Hmmp. You came too much.” Hindi naman galit bagkus mas nanaig ang pamumula ng mukha niya na tila nahihiya sa ayos niya.

“Still cute baby.” Bulong ko.

Nagpalipas pa kasi kami ng halos isang oras na nakahiga lang matapos ko siyang angkinin. Matapos kong marating na naman ang kaluwalhatian sa piling niya.

“Hmmp.” Napairap na siya. Napasunod na lang ako ng tayo. Parehong walang saplot kaya naman muli napatingin sa akin. Hindi pala sa akin kundi sa gitna ko mismo na tayong tayo na naman at handa na namang pasukin siya.

“Still hard baby. Can I?” Tanong ko pa. Lumapit sa kanya. Pumuwesto sa likuran niya at ikiniskis ang laki ko sa balakang niya. Sa pagitan ng umbok ng pwetan niya. Iniyakap ang kamay ko sa baywang niya.

“N-no.” Sagot niya pero hindi naman siya umiwas kaya naman nabigyan ng daan ang akin na pumuslit sa madulas na lagusan niya. “D-daddy.”

“Yes baby.” Kagat ko ang ibabang labi ko. Madulas na ang lagusan niya pero masikip parin kaya mas nasabik na naman ako dahil sinasakal na naman niya ang buong laki ko kaya naman mas ibinaon ko na ang akin sa loob niya dahilan para mapasinghap siya.

Pinatuwag ko na siya at pinakapit sa sandalan ng sofa at kumilos na ang balakang ko labas masok sa kanya.

“Ahhhhhh. Uhmm.” Ungol niya. Mas ginanahan na naman ako dahil doon. Qng ungol niya na siyang nakakapagpadagdag ng init ng katawan ko.

Humawak ako sa balakang niya at pinagbuti ang pagtalbog sa likod niya. Mas malakas. Mas bumilis.

“D-daddy. Uhmmm.”

“Yes baby. Ahhhmm.” At mas lumakas pa. Nakakasabik dahil ang sikip sikip ng lagusan niya. O sadyang malaki lang talaga ang akin kaya para akong laging sinasakal ng lagusan niya.

At sa pangalawang pagkakataon ay narating namin ang dulo ng kaluwalhatian. Ang sarap ng pag iisa namin.

Sinusulit ko ang pagkakataong ganito. Dahil may mga oras na ayaw niyang pagalaw sa akin. At mas nasasabik ako kapag ganitong open na open siya at siya mismo ang magyayaya.

“Baby.”

“Daddy.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Daddy gusto ko ng ubas.” Napayuko ako sa kanya ng marinig ko siyang magsalita.

Nanunuod kasi kamo ng TV at wala kaming imikan dahil nakatuon na ang paningin namin sa pinapanuod namin.

Nakaunan siya sa mga hita ko.

“Gusto mo bang tayo ang bibili o magpapabili na lang tayo?”

“Magpabili na lang tayo. Tinatamad akong lumabas.” Nakalabing sagot niya.

“Sige. Uutusan ko na lang si yaya Gretha para bumili.

Tumango siya sabay ngiti.

“Wala ka na bang ipapabili? Baka may gusto ka pang kainin?” Tanong ko pa para minsan na ang paglabas.

May isang araw kasi na nagpabili siya. Tapos ng makabalik na ako ay may pinabili na naman siya.

“Gusto ko din ng peras. Tapos yong Kiat Kiat.”

“Okay baby. How about apple? Mango?”

“Sige. Sige. Tapos mamaya gusto din ng kalamares. Tapos may sawsawan na suka na may onion.”

Napangiti na naman ako. Oras na naman ng pagkain niya kaya marami na naman siyang ipinapabili.

“Hintayin mo ako dito at sasabihan ko lang si yaya Gretha.”

“Okay.” Maaunurin namang sagot niya. Bumangon na siya at parang batang nakaupo na sa sofa na nakataas ang dalawang mga paa.

Dinampian ko muna siya ng halik sa nuo bago ko tinungo ang kusina at inutusan nga si Yaya Gretha para ipabili ang mga guato niya. Walang labis. Walang kulang.

Hindi ko naman sila nakitaan ng mabigat na pagsunod sa mga utos ko. Bagkus nakikita ko na natutuwa pa sila na nagiging parte na ng paglilihi na ng baby ko.

“Anong sabi ni yaya Gretha?” Tanong niya sa akin ng makabalik ako. Muli siyang naupo sa hita ko ng maupo ako sa tabi niya.

“Wala naman baby. Nagtatanong pa nga kung ano pa ang gusto mo.”

“Madami na iyon.” Masuyong humaplos ako sa pisngi niya habang nakatingin siya sa akin. Hindi na siya nanuod dahil habang isinusuklay ko na ang kamay ko sa buhok niya ay napapapikit siya na halatang inaantok na.

“Gusto mo bang mag stay sa lawn habang hinihintay ang mga pinabili natin?” Tanong ko pa sa kanya.

May inilagay na din kasi ako sa lawn na pwedeng higaan niya dahil madalas na siya doon mag stay habang nagpapalipas ng buong araw.

“Mmm. Buhatin mo ako.” Nakangiti niyang sagot kahit hindi siya nagmulat ng mata.

Bahagya kong inipit ang ilong niya. Niyuko para dampian ng halik. Kahit na ituring ko siyang baby habang buhay ay gagawin ko dahil siya lang ang baby ko.

“Okay.” Maingat na umalis ako sa pagkakaupo ko at umayos para buhatin siya.

Walang kahirap hirap na binuhat ko siya na parang prinsesa. Kumapit siya sa leeg ko.

“Ang gaan gaan mo parin baby.”

“Hmmm. Di pa naman ako tumataba.”

“Kaya nga. Kaya dapat damihan mo ang kainin mo para maging malusog kayong pareho, baby.”

Tumango siya. Mas humigpit ang hawak niya sa leeg ko ng magsimula na akong maglakad palabas.

At doon na sa lawn naghintay ng mga prutas na pinabili niya.

PH3 #37: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Hindi ako makakapunta.” Narinig kong sabi niya sa kausap ng papasok na sana ako sa library niya.

Nagpaalam kasi siya kanina sa akin habang nasa kalagitnaan kami ng panunuod sa sala na may gagawin sa library dahil sa trabaho niya.

“Sabihan mo na lang si manager Dalton na siya na ang makipag usap sa mga investor natin.” Dagdag pa niya. “Just call me kung may mga dapat na lang ako pirmahan para sa deal sa kanila…. sige.. salamat Karen.. I will always count on you… keep up the good work.. Thank you…” ilang sandali pa ay hindi ko na siya narinig pa kaya naman nagpasya na akong pumasok.

“Baby, why are you here?” Tanong niya ng mag angat siya ng tingin mula sa binabasang papel. Binitawan iyon saka tumayo at sinalubong ako ng yakap. “Na miss mo na ako agad.. hmmmm?”

Tumugon ako ng yakap sa kanya. Gugustuhin kong makulong lagi sa mga yakap niya. Napakapayapa sa pakiramdam.

“Aalis ka?” Tanong ko sa kanya sabay tingala. Ayaw ko naman na dahil sa akin ay hindi na niya magawa ng maayos ang kanyang negosyo.

“No baby. Kaya na ng mga kasama ko sa kompanya ang mga dapat gawin doon. Saka nakalimutan mo yatang pupunta tayo sa hospital ngayon para tignan na ang baby natin at pakinggan ang heartbeat niya.” Nakangiting sagot niya. Haplos ang pisngi ko bago dinampian ng halik sa nuo.

“Ngayon ba iyon? Hindi ba bukas?” Tanong ko. Nakalimutan ko na tuloy kung ano na ba ang araw ngayon. Dalawang buwan na ang baby namin sa sinapupunan ko.

“Pero hindi mo naman kailangan na manatili dito para samahan ako. Kasama ko naman sina Nay Pau dito sa bahay.” Sabi ko sa kanya.

“Baby, gusto ko ang samahan ka kaya huwag na iyan ang isipin mo. Ang trabaho ko makakapaghintay. Pero ang samahan ka sa mga oras na ganito ang mas importante sa akin.”

“Pero..”

“Shhhhh. Huwag mo akong ipagtulakang magtrabaho dahil susuwayin kita pagdating sa bagay na iyan.” Para akong batang sinuklayan ng buhok gamit ang mga daliri niya. “Kaya… mag handa na tayo para makapunta na tayo ng hospital. Excited akong makita ang baby natin at marinig ang heartbeat niya.”

Napalabi ako pero tumango naman ako bilang pagsagot na lang sa kanya. Muli niya akong niyakap at dinampian ng halik sa nuo.

“Lets go.” Magkaagapay na kaming lumabas ng library at bumalik na lang ng silid para makapagbihis.

¤¤¤ ¤¤¤

Pareho kaming nakangiti na nakatingin sa monitor ng ultrasound habang pinakikinggan na din ang heartbeat ng baby namin.

Hindi ko din tuloy napigilan ang pagtulo ng luha ko dahil sa tuwang nadarama ko habang pinagmamasdan ang baby namin.

“Ang liit niya.” Naibulong ko. Napahigpit ang hawak ko sa kamay niya.

“Yeah! Natural lamang iyan dahil siyam na linggo pa lang ang baby niyo sa tiyan mo.” Sabi ni Kanye na nakangiti ding bumaling sa akin.

Ilang minuto pa ang ginugol namin sa pagtingin sa monitor bago niya iyon itinigil.

“Malakas ang kapit ng bata. At maganda ang pagtibok ng puso niya.”

Nakangiti kaming nagpasalamat dito matapos akong neresetahan ng vitamin para sa aming dalawa ng baby ko.

“Salamat.”

“No problem cuz. Balik na lang kayo ulit sa susunod na buwan para sa bakuna niya. At makita kung nasa maayos ang baby niyo.”

“Sige. Hindi na din kami magtatagal.”

Pagtango na lang ang isinagot nito sa amin bago kami tuluyang umalis.

Parehong may mga ngiti sa mga labi na magkaagapay na lumabas ng hospital. Hindi na alintana ang mga matang nakatingin sa amin. Magkaugpong ang mga palad naming naglalakad.

“May gusto ka pa bang puntahan? Bilhin?” Nakangiti niyang tanong sa akin.

Umiling ako. Wala naman akong alam na puntahan at saka tinatamad akong lumabas. Gusto lang ng katawan ko angg humilata sa bahay.

“Sigurado ka? Kainin? May gusto ka bang kainin?”

“Wala akong gusto. Uwi na lang tayo.” Sagot ko.

“Sige. Magpapaluto na lang tayo o magpapabili na lang kay yaya Gretha kapag may gusto kang ipabili at kainin.”

“Okay.”

Nakaalalay na siya sa akin ng pasakay na kami. Napakagentleman niya. Napakaalaga niya sa akin. Napakaingat ng bawat galaw niya kaya lalo akong naiilove sa kanya.

Napakaswerte ko dahil minamahal niya ako.

“Why?”

“Huh.”

“Nakatitig ka sa akin baby. What do you want? Hmmm?” Nakangiti niyang tanong at binagalan ang pagpapatakbo ng sinasakyan namin.

“N-nothing.” Mahinang sagot ko. Napayuko pa ako.

“Tell me. May gusto ka bang sabihin? May gusto ka bang kainin? May gusto ka bang puntahan?”

“N-nothing. T-tinititigan lang naman kita. K-kasi napakabait mo sa akin sa simula pa lang. Pinapagalitan mo lang ako noon dahil sa pagpapabaya ko sa sarili ko. P-pero ngayon..”

“Well, kung hindi naman kita pinapagalitan noon. Baka hindi tayo ganito ngayon.” Nakangiti niyang sagot. Maayos na itinigil sa gilid ang kotse at tumitig sa akin. “Kaya ka pinatagpo sa akin para tayo ang magsama sa habang buhay, baby. Tayo ang bubuo ng pamilya na ipinagkait nila sayo. At hindi mo sila kailangan. Si yaya Gretha, si Nay Pau. Ako… at ang magiging mga baby natin.. tayo lang ay sapat na para maging masaya tayo.” Masuyong humaplos pa siya sa pisngi ko.

Napapikit ako at dinama ang kalambutan ng palad niya at ang init ng palad niya.

“Thank you.” Hinawakan ko ang kamay niya na nasa pisngi ko. Dinala sa labi ko at dinampian iyon ng halik. “Salamat sa pagmamahal mo sa akin, daddy.”

“And thank you for loving me too baby.” Kumilos siya para lumapit sa akin. Napatitig na lang ako sa kanya habang paunti unting tinatawid ang pagitan ng mga mukha namin. Pero bago pa man lumapat ang labi niya ay sabay pa kaming natigilan ng marinig namin ang malakas na pagkalam ng sikmira ko.

Ang ngiting gumuhit sa mga labi niya ay bahagyang naging pagtawa.

“Hindi ka ba talaga gutom baby? Hmmm?” Tanong niya. Sa tiyan ko na dumapo ang palad niya at hinaplos ako doon. “Hindi ka ipagkakaila ng baby natin. Kaya huwag mong pigilan ang sarili mo kung nagugutom ka.”

“H-hindi naman ako gutom eh.” Pagkakaila ko pa kahit gutom na nga ako talaga.

“Hahaha! Sige, sige. Hindi ka gutom pero ang baby natin ay gutom na sa loob kaya kailangan mong kumain para mas maging malusog siya.”

Napasimangot ako. Kahit gusto ko pang tumangi ulit ay hindi ko na nagawa dahil muling tumunog ang sikmura ko.

“Gusto ko ng cake.” Sabi ko na lang.

“Good. May madadaanan tayong cake shop mamaya.”

Tumango ako. Mabilos na dinampian na niya ako ng halik bago siya umayos ng upo at muling nagmaneho. At sa unang cake shop na nadaanan namin ay doon na kami bumili.

¤¤¤ ¤¤¤

Nagpaalam siya sa akin matapos kaming kumain ng tanghalian na kailangan niyang magpakita lang kahit saglit sa mga ka business Client niya

Agad akong pumayag para naman hindi na siya magdalawang isip na tanggihan ang pakikipag usap sa mga iyon dahil ayaw ko naman na mababago ang dati niyang nakasanayan na takbo ng trabaho niya dahil sa akin.

“Alam mo bang ngayon lang talaga nag stay ng bahay ang batang iyon ng dahil sayo.” Napalingon ako ng magsalita si nay Pau. May dalang orange juice at slice cake na binili namin kanina ni Wayde.

“Iyon na nga nay Pau. Ayaw ko naman ng dahil sa akin mapapabayaan niya ang trabaho niya.”

“Hindi naman niya mapapabayaan ang negosyo niya hijo. Saka maganda nga iyon para naman kahit papaano ay may oras na din siya para sa sarili niya. At hindi lang ang pagpapayaman ang nasa isip niya.”

“Pero….”

“At hindi mo naman siya masisisi na samahan ka sa kalagayan mo ngayon. At nakikita ko sa kanya kung gaano siya kasaya dahil makakabuo na din siya ng sariling pamilya.”

“Pero hindi pamilyang may ilaw ng tahanan.”

“Ikaw iyon hijo.” Seryusong sagot ni nay Pau. “Dahil isang napakalaking biyaya ang kalagayan mo ngayon. At huwag na huwag mong ibababa ang sarili dahil diyan.”

“Nay Pau..”

“May dahilan ang lahat kaya kayo nagkakilala hijo. At ito na ang dahilang iyon. Ang bumuo kayo ng sarili niyong pamilya kahit na ganyan ka. Kahit na itinakwil ka nila dahil gay ka. Pinagtagpo kayo dahil dito. Sa kung anong mayroon kayo ngayon kaya dapat huwag kang panghihinaan ng loob. Nandito kami ng yaya Gretha mo. At lalo na si Wayde. Hindi ka niya pababayaan.”

“S-salamat nay Pau. Maraming salamat po sa inyo.” Naluluha na yumakap ako kay Nay Pau dahil sa suportang ibinibigay niya sa akin. Sa amin ni Wayde na kahit na ganito ako. Na kahit isa lang akong hamak na gay na tinulungan ni Wayde ay itinuring nila akong kapamilya.

“Walang anuman iyon hijo. At kung may dinadamdam ka. Huwag mong kalimutang lapitan kami ng yaya Gretha mo.”

“Opo nay Pau.”

Tinapik niya ako sa balikat na may ngiti na sa labi.

“Sige na. Magmeryenda ka na muna. Sabihan mo lang kami ni yaya Gretha mo kapag may gusto ka pang kainin.”

“Sige po Nay Gretha. Salamat po ulit dito.”

“Okay hijo. Papasok na ako sa loob.”

Tumango ako bilang sagot. Hinarap ko na ang pagkain ko ng cake at pag inum ng juice habang binuksan ko ang cp ko at maglalaro na lang ako ng ML.

Ellise ang IGN ko sa ML. Epic pa lang dahil ng magsimula ang bagong season ay hindi na ako madalas maglaro. Naboboring na ako saka mas mahalaga naman ang pag aaral ko kaysa doon. But now, pwede akong maglaro na dahil hindi na ako makakapasok ng paaralan dahil sa kalagayan ko.

Dahil sa abala na ako sa paglalaro ko ay hindi ko na namalayan ang paglipas ng oras.

“Busy?” Hindi ko na din nagawang iangat ang mukha ko para tignan siya dahil nasa kalagitnaan na kami ng clash.

“Ehh! S-sandali. Huwag kang makulit.” Pigil ko sa kanya at umiwas ng tangka akong halikan sa pisngi. Pero dahil sa pag iwas ko ay hindi ko na nakita ang pagdating ng isa sa kalaban namin at pinatay ang hero ko.

Nakasimangot akong binalingan siya pero mas naaliw pa yata siya naging ayos ko.

“Ayan tuloy. Namatay yong hero ko.” Panunumbat ko sa kanya.

“Hero lang iyan baby. Pero hindi mapipigilan ng pagkamiss ko sayo ang paglalaro mo.” Sagot niya at tuluyan ng tinawid ang pagitan ng mga labi namin.

“Hmmp.” Hindi ko naman magawang magalit sa kanya.

“Sige na. Ituloy mo na iyan. Magbibihis lang ako.”

“Okay.” Sagot ko na lang pero hindi na ako nakapagfocus sa paglalaro ko dahil sumunod na lang ako sa kanya papasok ng bahay.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Nangingiti ako ng makita kung paano siya mapasimangot ng mamatay ang gamit niyang hero.

Bata pa nga siya at mahilig sa mga laro. Kung ako naman… wala akong kaalam alam sa mga laro sa mga gadget dahil hindi ko naman napagtuunan iyon ng pansin noong kabataan ko dahil namulat nga kaming pinalaki ng lolo na hindi dapat kami nagsasayang ng oras sa mga online game o kahit na anong laro.

And now! Habang pinagmamasdan ko siyang naglalaro kanina ay nakangiti talaga akong nakatingin sa kanya.

“Bakit di mo ipinagpatuloy ang paglalaro mo?” Tanong ko ng mapansin kong nakasunod siya sa akin.

“Tinamad na akong maglaro.” Sagot niya. Binilisan ang lakad at umagapay sa akin sa pag akyat na ng hagdan paakyat ng silid.

“Tinamad o gusto mo lang akong panuuring magbihis? Hmmm?”

“Hmmp! Hindi ah.” Nakalabing sagot niya.

“Uhmm, talaga? How about….?”

“Ayyy.” Napasigaw siya at mabilis na napakapit sa leeg ko ng buhatin ko siya.

“Ang gaan gaan mo parin. Hmmm. Hindi pa ba nadadagdagan ang timbang mo?”

“Ehhh! Hindi naman ako tumataba.”

“Iyon na nga baby. Kinakain ba lahat ng baby natin ang kinakain mo?”

“Di ko alam.”

“Kaya dapat mas damihan mo pa ang kakainin mo para pareho kayong malusog.”

Hindi na siya sumagot. Mas humigpit na lang ang hawak niya sa leeg ko at ibinaon ang mukha sa may balikat ko.

Maingat na ibinaba ko siya ng makarating na kami sa silid namin. Yumakap pa siya sa akin at ayaw akong bitawan.

“Why?”

“Hmmm.. gusto lang kita yakapin.” Sagot niya at mas pinanggigilan pa niya akong yakapin. Ibinaon ang mukha sa dibdib ko.

“Namiss mo na ako agad?  Apat na oras lang naman akong nawala baby.”

“Sasama na ako sayo pag aalis ka.”

“You sure?”

Malumanay na tumango siya.

“Pag papasok ako ng kompanya. Sasama ka sa akin?”

“Oo. Para makapagtrabaho ka parin. Hindi iyong dito lang tayo sa bahay. Para di mo mapabayaan ang mga negosyo mo.”

“Hindi ko naman napapabayaan baby. Ilang ulit ko bang sasabihin iyan sayo.”

“Basta… sasama na lang ako sayo sa opisina mo.”

“Sige. Sige, kung iyan ang gusto mo.”

Nakangiti akong dinampian siya ng halik sa nuo at tinugon ang yakap niya. Masuyong humaplos pa ang palad ko sa likod niya.

Kung ano ang gusto niya at susunod lamang ako.

“So, how about…….”

“Huh?” Tumingala siya sa akin.

“Kiss me, baby.” Masuyong bulong ko sa kanya. Agad naman siyang kumilos para halikan ako. Sinalubong at agad na ginawaran ng isang masuyong halik sa labi.

“D-daddy.”

“I love you.”

“I love you too.” At sa halikang pinagsaluhan namin ay nauwi sa mainit na pag angkin ko sa kanya.

¤¤¤ ¤¤¤

“Handa ka na?”

“Oo.” Nakangiti niyang sagot habang yakap yakap ang isang maliit na teddy na dadalhin daw niya sa pagsama sa akin. Para na siyang bata lang dahil sa paglilihi niya ngayon.

“Ang mga prutas mo?”

“Ayon oh.” Sabay nguso sa backseat na maayos ng nakasalansan doon. Isang basket ng mga ibat ibang prutas at may nakaseal pang slice ng cake na pinabili niya kahapon na babaunin niya daw ngayon.

“Lets go then… mag oorder na lang tayo kapag may gusto ka pang kainin.”

“Sige. Sige.” Nakangiti niyang sagot. Mabilis na umikot ako para makasakay na din.

“Wala ba akong kiss muna dyan bago tayo pumasok ng kompanya?”

“Okay.” Masunurin niyang sagot. Lumapit sa akin at dinampian ako ng halik sa pisngi.

Isang ngiti sa mga labi ang gumuhit sa labi ko dahil doon. At magaan ang pakiramdam na nagmaneho papasok ng kompanya.

“Good Morning sir.” Mga pagbati sa akin ng nakakasalubong namin pagtapak na pagtapak pa lang namin ng gusaling pagmamay ari ko.

“Magandang umaga.” Seryusong sagot ko. “Pakidala ang mga nasa backseat ng sasakyan. Isunod niyo sa amin.” Sabi ko sa isa na nakasalubong namin.“

“Yes sir.”

At dati ng nakagawian niya ay hawak niya ang kamay ko at bahagyang nakatago sa likod ko na sumusunod sa paglalakad sa akin. “Why are you hiding, baby?”

Umiling siya ng bahagya ko siyang hilain para magkaagapay kami sana sa paglalakad pero umiling lamang siya kaya naman hinayaan ko na lamang siya.

Pasasaan ba’t masasanay din siya kapag palaging ganitong sasama siya sa akin sa pagpasok. At hanggang sa marating namin ang opisina ko ay nasa likuran ko parin siya.

“Good morning sir.” Magalang na pagbati din sa akin ni Karen ng mabungaran kami. Tumayo sa pagkakaupo at bahagya pang yumuko.

“Good morning Karen. Give me the list of my schedule today pero hindi ako tatanggap ng  business meeting kapag sa labas.”

“Okay sir. Mag a update na lang po ako sa schedule ng mga appointment niyo.”

“Sige. Thank you.” Saka ko naman siya binalingan na nasa likuran ko parin. “C’mon baby.” hinawakan ko sa siya sa palad at nakaalalay na ako sa kanya. “Hindi mo kailangang mahiya pa baby. This floor is only belong to us. Kaya huwag ka ng mag alala na may ibang makakakita sa atin. At hindi ko nanaising itago sa lahat kung anong mayroon tayo.” Sabi ko sa kanya. Totoo iyon, kung ako ang masusunod ay mas nanaisin kung makilala siya iba kung ano siya sa buhay ko. Pero hindi ko naman gagawin iyon hanggat sa ayaw pa niyang magpakilala sa nakakarami.

“B-bilisan natin.” Nagpahila na lang ako sa kanya ng siya na mismo ang humila sa akin papasok.

“Careful baby. Baka madapa ka.”

“Uhmmm. Di saluhin mo ako.”

“Silly. Paano kita masasalo kung ikaw naman ang nasa unahan.”

Napalabi siya. “Basta.” Mabilis na isinara niya ang pinto ng opisina ko ng makapasok na kami bago niya ako binitawan.

“Sige na. Magtrabaho ka na.”

“Hindi mo ba hihintayin na ipasok muna ang mga dala natin?” Tanong ko. Tama namang kumatok na din ang may dala ng mga dala naming pagkain niya.

“Buksan mo.” Pang uutos niya at mabilis na umalis sa may pintuan. Naupo sa sofa sa gilid.

Naiiling na nakangiti ako na tinignan muna siya bago ako sumeryuso ng buksan ko na nga ang pinto para makapasok ang nag akyat ng mga dala namin.

“Pakilagay na lang sa ibabaw ng lamesa ang mga iyan.” Agad naman silang tumalima para ilapag ang mga iyon sa lamesa. “Salamat. Makakaalis na kayo?”

“Sige po sir.”

Tumango na lang ako. Ng makalabas nga sila ay saka ko siya nilapitan. Umupo ako sa tabi niya.

“Magtrabaho ka na. Bilis.”

“Pinagtatabuhayan mo na ako baby.”

“Hindi ah. Makakabuti naman iyong sinasabi ko. Okay na ako dito. Hindi ako mag iingay. Hindi kita i-estorbuhin.”

“Okay okay. Pero kiss mo muna ako para ganahan at mapabilis ko ang trabaho ko?” Sabay turo ng labi ko.

“Hmmp! Lagi naman kitang hinahalikan ah.”

“Please.”

“Hmmp. Sige na nga.” At mabilisang dinampian niya ako ng halik sa labi. Muli akong napangiti. At bago ako tuluyang tumayo ay ako naman ang humalik sa kanya. “Kapag inaantok ka pumasok ka na lang sa silid okay.”

Tumango na lang siya.

Magaan na ang pakiramdam kong naupo sa upuan ko at hinarap ko na nga ang gatambak na trabaho ko.

Pasulyap sulyap na lang ang tanging ginawa ko habang nagbabasa. Hindi na naalis sa labi ko ang ngiti dahil nakikita siya ng mga mata ko kahit hindi man kami nag uusap.

Naglalaro siya ng CP niya na sinasabayan ng paunti unting pagsubo sa mga baon naming pagkain.

Hihiga siya. Uupo. Babaling ng pwesto. At sa paglipas ng mga oras ay hindi naman siya naghanap ng ibang makakain. At mas napangiti ako ng sa huling sulyap ko sa kanya ay nakita kong mahimbing na siya sa pagkakatulog.

“My baby.” Binitawan ko ang ballpen na hawak ko at papel na pinipermahan ko at nilapitan siya. Dalawang oras pa lang simula kanina. Nangalahati na din ang cake na dala niya. Nagkalat sa ibabaw ng lamesa ang mga pinagbalatan niya ng mangga, apple at iba pang mga prutas na kinain niya. “So cute.” Bulong ko. Maingat na umupo ako sa gilid kung saan siya nakahiga. Hinaplos ang malambot niyang pisngi at pinagmasdan siya. Gumalaw naman siya at humigpit ang yakap sa maliit na teddy niya.

Maingat na binuhat ko na siya para ilipat siya sa maliit na silid pahingaan.

“Sleep well baby.” Kinutan hanggang sa may dibdib niya. Dinampian ng halik sa nuo bago ako lumabas ng silid.

May isa pa pala akong gustong gawin. Napangiti ako ng maalala ko iyon at agad na pinindot ang intercom ng makabalik ako sa lamesa ko.

“Karen, hanapan mo ako ng isang Jewerly shop kung saan ako pwedeng bumili ng engagement ring.”

Gusto ko ng maging official ang lahat. Ang ipasunod ang pangalan ko sa kanya. Ang maisunod ang pangalan ko sa magiging baby namin. Para sa pamilyang bubuuin ko.

PH3 #38: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“M- Maan Karen, s-si W-wayde?” Halos hindi iyon lumabas sa bibig ko ng maglakas loob akong tanungin dito kung nasaan siya.

Nagising kasi akong wala siya sa loob ng opisina kaya agad ko siyang hinanap. Naghintay pero hindi pa siya bumabalik. Kalahating oras na ang lumipas mula ng magising ako pero wala parin siya kaya heto… napilitan na talaga akong tanungin siya sa secretary niya dahil nagugutom na ako.

Ngumiti si Karen sa akin.

“Maam Karen? Bakit mo naman ako tinawag na maam?” Tanong niya sa akin kaysa sagutin ang tanong ko.

“K-kasi s-secretary ka ni W-wayde.”

“Secretary lang ako. Pero boyfriend ka ng boss ko. Kaya ako nga dapat ang tumawag sayo ng sir na diba?”

“Huh!.”

“Alam ko, Perth. At masaya ako na malaman iyon mismo sa boss natin. Sinabi niya sa akin kung ano ang relasyon niyo kaya hindi mo na ako dapat tinatawag na maam gaya ng nakagawian mo noong interm ka pa lang dito.”

Napayuko ako. Wala na pala akong maitatago dito dahil ito na mismo ang nagsabi na sinabi na ni Wayde sa kanya kung ano ang relasyon namin.

“N-nasaan siya?” Tanong ko na lang.

“Nasa meeting si Sir Wayde ngayon. Hindi na niya ako isinama dahil iniisip ka niya. May kailangan ka ba? May gusto ka bang ipabili? May gusto ka bang kainin?” Sunod sunod na tanong nito sa akin.

“W-wala. Akala ko kasi lumabas siya.”

“Sana, pero narinig mo naman ang sabi ni sir kaninang umaga na hindi siya tatanggap ng business meeting sa labas.”

Muli akong napatango. Wala naman talaga akong kailangan. Sadyang hinahanap lang siya ng paningin ko. Hindi ako mapakali lalo na at wala kami sa bahay.

“S-sige. S-salamat na lang sa pasabi. Hihintayin ko na lang siya.”

“Ikaw ang bahala. Basta kapag may kailangan ka. Sabihan mo lang ako.”

“Okay. Salamat ulit.” Mabilis na ang naging lakad ko pabalik ng loob ng opisina niya. At hindi na ako nagtangkang lumabas pa.

Lumipas na halos ang isang oras at naiinip na ako. Hindi ako mapakali sa loob at ang tanging nagawa ko ay ang maglakad ng pabalik-balik. Uupo o di kaya naman ay tatayo. Kakain ng mga dala naming pagkain pero hindi parin sapat iyon dahil kanina pa talaga ako naiinip at gusto ko na siyang makita.

Nakasimangot na muli akong naupo. Binalingan ang natitirang slice ng cake sa kinakain ko. Gutom pa ako pero walang ibang makain maliban sa dala namin. Ayaw ko naman maabala si Karen kung magpapabili ako. Ayaw kong pati siya ay madamay sa paglilihi ko.

“Ang tagal naman kasi.” Bubulong bulong pa ako at hindi na mapakali.

Mangangalahati ko na ang cake ng may bumukas ng pinto. Agad akong tumayo dahil ang akala ko ay siya ang pumasok pero hindi namam pala.

Babae. Hindi ko kilala.

“Maam Rose hindi po kayo pwedeng pumasok diyan.” Narinig ko pang pigil ni Karen sa babae.

“And who you to stop me. You are just Wayde secretary.” Masungit na sagot ng babae kay Karen kaya naman agad akong napaatras at bumalik sa kinauupuan ko kanina. Huli na para sana magtago ng bumaling na ang paningin ng babae sa akin.

“And who is this young boy?” Tanong nito. May panunuya sa tingin nito.

Napalunok ako. Napayuko at hindi ko kayang salubungin ang tingin nito.

“Maam Rose, please. Huwag po sana kayong gumawa ng eskandalo dito.” Muli ay narinig kong sabi ni Karen pero sadyang masungit ang babae at hindi siya pinansin. “Huwag po sana kayong gagawa ng masama laban sa kanya.”

“You are nothing, miss secretary. At hindi ikaw ang pipigil sa akin.”

“Pero ako ang pinagkakatiwalaan ni sir Wayde kaya may karapatan po akong pigilan kayo.”

“Get out of my way.” Itinulak pa siya ng babae ng humarang siya sa lalakaran nito palapit sa akin.

Muli namang tumingin sa akin ang babae. At doon ko lang napagtanto na may pagkakahawid ito at ni Wayde. Hindi kaya… kapatid niya ito.

“Kung hindi ako nagkakamali ikaw ang kinahuhumalingan ng kapatid ko.” Nasa tinig nito ang pagkadisgusto sa akin.

Mas napayuko na lang ako dahil sa sinabi nito. Noon, ang mama nila ang may ayaw sa akin. At ngayon naman… pati ang kapatid niya ay halatang hindi gusto ang pagkakaroon ko ng ugnayan kay Wayde.

“Maam Rose, please.” Muli ay pigil ni Karen pero iwinaksi nito ang kamay niya.

“Tumayo ka diyan. Hindi ka nababagay sa opisinang ito.” May pasigaw na utos nito. “Umalis ka na. Layuan mo ang kapatid ko.”

Nanginginig ang tuhod ko na sumunod sa utos nito. Nakayuko ako. Ang mga kamay ko na magkaugpong na nanginginig na din.

Wayde!!

Sigaw ng utak ko. Para kasing lalamunin ako ng buhay. Ihahagis sa labas para lang mapalayas ako sa kompanya nila.

Nagulat pa ako ng bigla akong hawakan at hilain na sinabayan din ng pagtulak. Dahil sa bilis ng pangyayari ay hindi ko na nabalanse ang katawan ko at tuluyan na akong bumagsak sa sahig.

“Ugh!.” Napaigik ako. Matindi ang pagkakabagsak ko. Nahigit ko pa ang paghinga ko dahil parang may kung anong sumikbo sa tiyan ko. Nakaramdam ako ng pagkirot.

“Perth. Oh My God.. Perth.” Agad akong dinaluhan ni Karen. Hindi ko na din napigilan ang tuluhan ng aking luha. Kinabahan ako. Ang nasa isip ko ay ang batang dinadala ko.

“Wow! Magaling ka naman pala magdrama kaya naawa sayo ang kapatid ko.” Narinig ko pang sabi nito pero hindi ko na iyon inalintana.

“Ugh!” Nanginginig ang boses ko. “K-karen.. mmmmp. A-ang t-tiyan ko.” Halos wala na yatang boses na lumabas sa mga salita ko. Mahigpit na napahawak ako sa tiyan ko dahil sa sakit na naramdaman ko.

“Huwag kang mag inarte dyan. Tumayo ka at simulan mo ng magbalot balot at layuan mo ang kapatid ko.”

“Maam Rose tama na.” Nanghihina man ang pandinig ko dahil unti unti ng nababalot ang pagkatao ko ng kadiliman ay alam kung sumigaw si Karen.

Hanggang sa tuluyang wala na akong narinig. Nanghihina na ang katawan ko. Bumigat ang talukap ng mga mata ko at hindi ko na alam ang sumunod na mga nangyari dahil nabalot na ng kadiliman ang kamalayan ko.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Tumigil sa pagsasalita si manager Franco ng tumunog ang cellphone ko. Na halos sabay sabay silang napatingin sa akin.

Dati naman na hindi ko dala ang phone ko kapag may ganitong meeting kami pero sinadya ko talagang dalhin at hindi iyon i silent dahil iniisip ko si Perth na baka tumawag siya at kailangan ako para agad ko din siyang mapuntahan.

Itinaas ko na ang kamay ko para itigil na ng tuluyan ang pagsasalita nito patungkol sa proyektong isinasagawa.

Pero hindi naman si Perth ang tumatawag kundi si Karen. Hindi ko na sana iyon sasagutin pero muli iyong tumunog kaya naman sinagot ko na lang.

“Sir. Help. Si Perth.” Hindi pa man ako nakakapagsalita ay nagsalita na si Karen at halata sa boses nito ang pagkataranta kaya naman agad akong napatayo.

Hindi ko na din nagawang magpaalam sa mga ka meeting ko dahil nakaramdam na kaba na hindi ko maipaliwanag. Hindi tatawag sa akin si Karen kung walang masamang nangyari kay Perth dahil alam ko naman na kaya niyang alagaan para sa akin si Perth pero…..

Halos liparin ko na ang kinaroroonan niya para lang mapuntahan ko siya agad.

Anong nangyari? Bakit? Ilan lang sa mga katanungan sa isip ko. Kinakabahan.

Damn!

Mabilis sa pinakamabilis na ang naging lakad na naging pagtakbo kaya naman agad akong nakabalik sa opisina ko.

“Sir. Help.” Kalong na ni Karen si Perth na wala ng malay sa sahid.

Agad ko itong dinaluhan at kinuha siya mula kay Karen. Walang sinayang na oras at agad ko itong inilabas.

“Hold on baby. Hold on.” Kinakabahang sabi ko habang karga karga ko na siya na nakasakay ng elevator. Nanginginig ang kamay kong buhat siya dahil nabalot na ako ng kaba. Pag aalala.

Mabilis pa ang naging kilos ko ng marating namin ang ground floor kasama si Karen.

“Hold him.” Utos ko ng maisakay ko sa likuran si Perth.

“Yes sir.” Mabilis na din ang pagpapatakbo ko ng kotse ko para lang makarating na sa hospital.

Ang mismong hospital na hawak ni Kanye ang pinakamalapit kaya doon ko na siya agad dinala.

Habang nasa daan ay agad kung tinawagan si Kanye.

“I need your help. Perth is unconscious.” Agad kong sabi dito. “Papunta kami ngayon sa hospital.”

“Sige, nandito din ako sa hospital ngayon.”

Hindi na ako sumagot. Mas binilisan ko na ang pagmamaneho ko hanggang sa marating nga namin ang AA Hospital na agad naman kaming sinalubong ng medic at dinala siya sa ER.

Lakad dito. Lakad doon. Hindi ako mapakali na naghihintay sa paglabas ni Kanye at ibalita sa akin na nasa maayos lang siyang kalagayan.

Saka ko napansin si Karen na tahimik na nakaupo lang sa gilid. Hinarap ko siya.

“What happened?” Agad na tanong ko dito.

“S-sorry po sir. S-si Maam Rose po kasi.” Nanginginig ang boses na sagot nito sa akin ng makatayo.

“Si Rose?” Kunot ang nuo ko. Dala ng pagmamadali ko kanina ay hindi ko na napansin na may ibang tao pa sa opisina ko. “Anong ginagawa ni Rose sa kompanya ko?” Galit na tanong ko. “Anong ginawa ni Rose sa kanya?” Hindi ko na napigilan ang pagtaas ng boses ko dahilan para mapatingin ang mga taong nasa paligid lamang.

“H-hindi ko alam sir kung ano ang kailangan ng kapatid niyo. Pinigilan ko siyang pumasok pero nagpumilit parin siya. Pasensya na talaga sir dahil hindi ko din napigilan si Maam Rose ng bigla niyang itulak si Perth.”

“What? At ano ang karapatan niyang saktan si Perth.” Ramdam ko ang pagtaas ng dugo ko sa mukha ko dahil sa sumiklab na galit sa nalaman ko. “Tawagan mo ako kapag lumabas na si Kanye diyan.”

“Yes sir.”

Hindi na ako nagsayang ng oras na agad na nilisan ang hospital. Bumalik ng kompanya dahil sigurado akong hindi pa umalis doon si Rose.

¤¤¤ ¤¤¤

Isang malakas na sampal ang iginawad ko sa kapatid ko ng maabutan ko pa nga ito na nasa loob ng opisina ko. Na sa kauna unahang pagkakataon ay nagawa ko pagbuhatan ng kamay. Pero hindi ko papalampasin ang ginawa niya kay Perth na posebleng manganib ang buhay niya at baby namin.

“K-kuya.” Sapo ang pisngi at nanlaki ang mga mata na tumitig sa akin.

“Sino ang nagbigay sayo ng karapatan na saktan siya.” Galit na tanong ko. Hinawakan ko pa ang kamay nito at pinanggigilan dahil sa tinitimpi kong galit. Baka hindi lang higpitna hawak sa braso nito ang magawa ko.

“N-nasasaktan ako kuya. B-bitawan mo ako.”

“Ano ang nagbigay sayo ng lakas ng loob na saktan siya at makialam sa buhay ko.” Muli ay tanong ko dito. Mas humigpit ang hawak ko sa braso nito.

“Awww. N-nasasaktan ako. Nagagawa mo akong saktan ng dahil sa baklang iyon.”

Marahas na binitawan ko siya at muli na namang sinampal.

“Ayusin mo ang pananalita mo Rose kung ayaw mong magdilim ang paningin ko sayo. Kung pinapunta ka ng mama dito para gawan lang siya ng masama sana nag isip ka pa. Kaya ko kayong kalimutan na bahagi kayo ng pamilya ko kung binabastos niyo siya.”

“Pinagpapalit mo kami sa kanya. Nagagawa mo akong saktan dahil sa kanya. Kapatid mo ako. Mas pinipili mo pa siya kaysa sa akin.”

“Hindi kita masasaktan kung hindi ikaw ang nagsimula kaya ayusin mo ang kilos at pananalita mo pagdating sa kanya. Wala siyang ginagawang masama sayo kaya lubayan mo siya.” Galit na sumbat ko dito. “At simulan mo ng ipanalangin na walang mangyayaring masama sa kanya. Dahil sa oras na napahamak sila dahil sa ginawa mo. Simulan mo ng mamaalam sa mga bagay na kinalakhan mo.”

“Hindi mo magagawa sa amin iyon. Kakausapin ko ang lolo. Hindi niya papayagan ang gusto mong mangyari.”

“Walang magagawa ang lolo kapag sinabi ko. Saka hindi mo naman siguro gugustuhin na malaman niya kung ano ang ginawa mo. Kilala mo ang lolo. Kaya umayos ka Rose. At ito ang sabihin mo sa mama. Ito na ang huling subok niya para gawan ng masama si Perth. At huwag na huwag na siyang mangangahas na makialam pa ang mga disesyon ko. Dahil hindi ako nagbibiro. Kapag sinabi ko. Magagawa ko.” Mahabang pagbabanta ko. Gusto ko pang ilabas ang galit ko dahil sa pag aalala ko kay Perth.

Magsasalita pa sana ako ng tumunog ang cp ko.

Si Karen.

“Huwag ka naring tatapak sa kompanyang ito, ni ang lumapit sa kanya ay huwag mo ng uulitin. Binalaan na kita ngayon kaya alam mo na dapat ang tama sa mali. Pag alis ko, makakaalis ka na rin.” Dagdag ko pa bago ako tuluyang lumabas ng opisina ko.

Hindi ko na din sinagot ang tawag ni Karen. Nagmamadali na lang akong bumalik ng hospital.

¤¤¤ ¤¤¤

“Kumusta siya?” Agad na tanong ko kay Kanye ng makabalik ako ng hospital. Nailipat na din siya ng silid kaya naabutan ko na itong nasa loob.

Napansin ko ang pagpapakawala nito ng isang buntong hininga. Tumingin pa kay Perth bago ulit bumaling sa akin.

“Kumusta siya?” pang uulit ko.

“Naging masama ang pagkakabagsak niya. Humina ang kapit at pagtibok ng puso ng bata.”

“Pero hindi naman mawawala ang anak namin diba?” Mas nabalot na ako ng pag aalala dahil sa sinabi nito.

“Yeah! Basta huwag ng mauulit ang pagbagsak niya. At iwasan mo siyang ma stress dahil isa iyon sa nangpapahina sa bata na nasa sinapupunan niya. Dahil kapag mahina ang nagdadala, walang magiging lakas ang anak niyo.”

“Oo, salamat. Tatandaan ko iyan.” Kahit papaano ay nakahinga ako ng maluwang. Nilapitan ko na siya na ngayon ay wala paring malay.

“Mauuna na ako. Babalik ako within four hours para tignan siya ulit. Pero kapag nagising na siya sa mga oras na iyon ay tawagan mo ako.”

“Yeah.”

Yabag na lang ni Kanye ang narinig ko palabas kasama ang nurse nito. Muli kong itinuon ang pansin ko sa kanya. Hinawakan ang palad niya. Masuyong humaplos din ang isang kamay ko sa ibabaw ng tiyan niya.

“Hindi na mauulit ito. Hold on. Ayaw kong isa sa inyo ay mawala sa akin.” Naibulong ko. Dinala ang palad niya sa ibabaw ng labi ko at dinampian iyon ng halik. “And Im sorry baby.” Haplos ulit sa pisngi niya. “Hindi ko man lang maayos na protektahan ka sa kanila. Pero pangako, wala ng makakapanakit sayo. I promise that to you baby.”

PH3 #39: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“ Ang baby ko.“ Napaangat ako ng ulo dahil sa bigla niyang pagbalikwas ng bangon. Nasa tabi lang niya ako at inaantok na din ako dahil pasado alas diyes na ng gabi.

Nag aalala na nga ako kanina pa dahil hindi pa siya nagigising magmula kaninang nawalan siya ng malay pero ngayon…. nabawasan na ang pag aalala kong iyon dahil gising na nga siya.

“Ang baby ko. Ang baby ko. Hindi siya nasaktan diba?” Sunod sunod ma tanong niya. Humawak pa siya sa balikat ko. Mahigpit na sinamahan ng pagyugyog.

“Hey! Relax baby.” Inalo ko siya. Maingat na tinanggal ko ang pagkakahawak niya sa balikat ko at lumipat ng pwesto sa tabi niya sa gilid ng kama. Niyakap ko siya at masuyong humaplos ang mga palad ko sa likod niya.

“O-okay lang ang baby ko diba? Diba?” Mahinang tanong niya at naringgan ko ng bahagyang paghikbi.

“Yes baby. Ligtas ang baby natin. Kaya huminahon ka. You need to gain more strenght para may lakas din ang baby natin.”

“Hindi siya nasaktan diba?”

“Yeah! Hindi siya nasaktan. Okay na okay lang siya.” Isang damping halik ang iginawad ko sa nuo niya. Ikinulong sa mga palad ko ang magkabilang pisngi niya. “And I’m sorry baby. Hindi sana kita iniwan kanina para hindi ka nasaktan.”

Tudo ang pag iling niya. Siya ang yumakap sa akin ng mahigpit. Yakap na ayaw na yata akong bitawan.

“Ayaw nila sa akin. Ayaw ako ng pamilya mo. Lahat sila. Ano pa ang aasahan ko. Ayaw nga sa akin ng pamilya ko. Mas lalo naman na ayaw ako ng pamilya mo dahil isa lamang akong hamak na..”

“Shhhh. No! Stop talking nonsense, baby. Huwag mong ibaba ang sarili mo. Special ka para sa akin. Sa amin nina Nay Pau at yaya Gretha. And Lolo likes you too na maging parte ng pamilya namin.” Pigil ko sa mga sinasabi niya.

Alam ko na naging dahilan ang ginawa ni Rose kanina para muling maramdaman niya at maalala ang mga pinagdaanan niya noon.

“Hindi sila ang magiging hadlang ng bubuuin nating pamilya.”

Hindi siya umimik. Hindi siya kumilos sa pagkakayakap sa akin. Nanatili lang siyang nakasubsub sa dibdib ko.

“So please baby. Kailangan ng baby natin ang lakas mo para manatili siyang malakas sa sinapupunan mo. Maapektuhan siya kapag ganyang masyado kang nag aalala.” Pagpapatuloy ko parin kahit wala na aking marinig na sagot mula sa kanya.

Ang mahinang paghikbi sa ilalim ng yakap ko na nagpapahiwatig na tahimik siyang umiiyak.

Kung pwede lang sanang burahin ang mga masasamang alaala at mga hindi magandang pinagdaanan niya ay gagawin ko para lamang muling bumalik ang sigla niya.

Naawa ako sa kanya. Kung wala ako,, paano na lang kaya siya? Magmumukmok na lang ba siya sa isang tabi?

“Baby.” Masuyong haplos sa buhok niya habang nakayakap parin kami sa isat isa. “I’m always here for you, no matter what.”

Nagpakawala na ako ng isang malalim na paghinga ng hindi parin siya umimik.

“C’mon. Gutom ka na ba? Anong gusto mong kainin?” Tanong ko na sa kanya pero umiling lang siya bilang sagot. “But you need to eat baby para sa baby natin.” Sabi ko sa kanya. Muli siyang umiling. “Please, baby.” Nag angat siya ng tingin. Namumula ang mga mata niya sa pinipigilang luha.

“Stay here. Don’t leave me.”

“Yes baby. Hindi na kita iiwan. Dito lang ako sa tabi mo. Kaya please, kumain ka na.” Pinahid ko na ang luha niya ng tuluyan ng nalaglag iyon sa kanyang mga mata.

Tumitig siya sa akin. Hindi siya nagsalita pero tumango na siya bilang sagot. Ngumiti ako. Mabilis na dinampian ko siya ng halik sa labi bago ako tumayo sa pagkakaupo ko sa tabi niya.

“Nagdala si nay Pau kanina ng sinigang na hipon. Tapos may inihaw na kalamares.” Sabi ko sa kanya at kinuha ang paper bag kung saan nakalagay ang mga pagkaing dinala ni Nay Pau kanina.

“Diyan ka na ba kakain o gusto mong umupo dito para mas makakain ka ng maayos.” Tanong ko pa sa kanya habang inilalapag ang pagkain sa plastic table na inilapit ko mismo sa kama niya.

“Diyan na ako kakain.” Agad naman na sagot niya. Matapos kong maisaayos ang mga pagkain ay saka ko siya binalingan ko siya at inalalayan para makababa ng hospital bed.

“Sabi sa akin ni Kanye na hindi ka dapat ma stress kaya dapat ikain na lang natin iyan.”

“Inaalala ko lang ang baby ko.”

“Safe siya baby, iyon ang sinigurado ni Kanye kaya wala kang dapat ipag alala. Simula ngayon hindi kita iiwan kahit na isang minuto lang. Para masigurado ko na ligtas kayo ng baby natin.”

“Thank you.”

“Sa thank you mong iyan, kumain ka ng marami para lumakas pa kayo ng baby natin. Okay.”

Tumango siya. Hinarap na ang pagkaing naihanda.

Nabawasan na din ang pag aalala ko sa kanya dahil naging magana siya sa pagkain. Nawili akong pagmasdan siya habang kumakain.

“Kailan tayo lalabas dito?” Tanong niya sa pagitan ng pagnguya.

“Sabi ni Kanye, pwede ka ng lumabas bukas.”

“Okay! Mas gusto ko sa bahay magpahinga kaysa dito.”

“Bukas baby. Titignan ka pa ulit ni Kanye bukas para mas makasigurado tayong nasa maayos lang kayo ng baby natin.”

“Sige. Basta dito ka lang sa tabi ko a.”

“Of course baby.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Kuyaaaaaaaaaaaaaaaa.” Napalingon kaming pareho ng marinig namin ang sigaw mula sa labasan ng bahay. Nasa labas kasi kami sa may hardin ng bahay kaya kita sa may gate kung sino iyon.

Nangunot ang nuo ko. Si Wilna. Ang bunso kong kapatid. Nag iisa lamang. Sakay sa bike nito.

“Who is she?”

“Bunso kong kapatid, baby. Sandali lang. Tatanungin ko lang kung ano ang kailangan niya.” Sabi ko dito. Nakitaan ko na naman siya ng pag aalala na nakatitig sa akin.

Dinampian ko siya ng halik sa nuo. “It’s okay baby. Hindi ka niya masasaktan kung iyan ang inaalala mo.” Bulong ko sa kanya.

Tumango na lamang siya.

“Anong kailangan mo?” Tanong ko ng makalapit ako dito. Bahagyang ko lang binuksan ang gate at wala akong balak papasukin ito. Hindi ko naman gustong ipagkait ang pagpasok nila sa bahay pero hindi ko gugustuhing muli siyang mapahamak sa mga kapatid ko.

“Kuya naman. Bumibisita lang naman ako.” Sagot nito. Bihira naman na bumibisita ang mga ito sa akin dahil may kanya kanya naman silang mga pinagkakaabalahan. Bumaba pa ito sa bike niya at maayos na itinabi.

“Bumibisita? Kailan ka pa bumisita dito sa bahay?”

Hindi ito sumagot bagkus tumingin ito sa gawi ni Perth kaya lalo akong nangunot ang nuo.

“Kung narito ka lang para manggulo, huwag mo ng subukan. Dahil hindi ako magdadalawang isip na ipatapon ka.”

“Hindi naman ako katulad ni ate Rose. Saka hindi naman ako iyong tipong makitid ang utak. And… I like him for you.” Sabi nito na may kasamang ngiti. At bago pa man ako nakasagot ay mabilis ang ginawa nitong pagpasok at tinakbo ang kinaroroonan niya.

“Wilna.” Tawag ko dito at agad akong sumunod.

“Hi!” Narinig kong pagbati nito. Hahawakan ko na sana ito sa braso para hilain ng bigla itong naupo sa kabilang panig ng inuupuan niya. “Hala, ang kyut mo. Ako nga pala si Wilna. Bunso akong kapatid ni Kuya Wayde. Ayiieeee. Sana all kyut “ sabay pisil pa ng pisngi niya na halatang nagulat din siya dahil sa magandang ipinapakita ni Wilna sa kanya. “Ano pala ang pangalan mo? Ilang taon kana? 23 na pala ako.” Dagdag pa nito.

“Huh!.”

“Ayiiieh! Gusto kita para kay kuya. Alam mo bang kinikilig din ako sa pinsan namin. Si Kuya Kanye. Ang kyut din ng asawa niya. Bagay na bagay sila. Kaso, hindi ko pwedeng ipakita kina mama na kinikilig ako sa couple na ganun. Tulad niyo ni kuya. Ayyyy..” humawak pa ito sa mga balikat niya kuway yumakap sa kanya. “Simula ngayon friend na tayo ah.”

“Wilna, tigilan mo nga iyan.” Hinila ko na ito sa braso at inilayo sa kanya dahil halos hindi na siya nakakilos at nakatitig na lang siya dito. Gaano katotoo ang ipinapikita ng kapatid ko ngayon?

“Kuya naman eh. Sabi ko naman sayo, hindi ako narito para manggulo. Ano ba? Gusto ko pa siyang makausap. Gusto kong maging kaibigan ang boyfriend mo.” Inalis nito ang kamay kong nakahawak sa kanya at muli siyang binalingan. “Ako si Wilna. Ikaw? Ano pangalan mo? Ilang taon ka na?” Muli nitong tanong.

“P-perth. 19 na ako.” Mahinang boses na sagot niya.

“Ayyyyyy. Bet na bet… ayiiehh. Kinikilig ako. Kuya huh! Ikaw talaga. Kung hindi pa nagpunta si Lolo sa bahay at pinagalitan si ate Rose hindi ko pa malalaman. Huwag mo namang ipagkait si Perth na maging kaibigan ko.” Natigilan ako sa sinabi nito na may kasamang pag iling.

Hindi na bago ang pangingialam ng lolo at handang pangaralan kami sa mga hindi magandang nagagawa namin. At saka kahit na hindi naman magsumbong dito ay nasa paligid lang ang mga mata nito. At ngayon…

Unti unti akong napangiti dahil nakita ko na parang naaliw na din siya sa kapatid ko. Kung sana ganito sina mama at Rose ay baka makita ko na mas masaya siya ngayon.

“Huwag kang masyadong didikit sa kanya. Baka maging kamukha mo pa ang magiging anak namin.” Sabi ko sabay hila sa kapatid ko dahilan para mapatingin ito sa akin.

“Kuyaaaa?” Tila nagulat pa sa sinabi ko. Nanlalaki ang mga mata pero nagniningning sa kislap. “Hindi ba ako nabingi sa narinig ko?” Tanong pa nito sa akin. Humawak sa magkabilang braso ko at pilit na niyuyudyog ako.

“Oo, bakit?”

“Ayyyyyyy.. me gosh.. OMO.. OMG.. ayyyyyy.” Nagtatalon pa siya saka yumakap sa akin bago siya nito binalingan. “Excited na ako sa pamangkin ko gurl.. ayiieeeeh.” At sa kanya naman ito yumakap. “Dadalaw ako dito araw araw huh! Kapag wala ako ginagawa.. ayiieh.. kwentuhan tayo.”

“Wilna, tumigil ka nga. Huwag kang mangbulabog sa tahimik naming bahay. Saka sabi ko sayo. Huwag kang masyadong lalapit sa kanya baka ikaw pa ang paglihian at maging kamukha mo ang anak namin.” Reklamo ko sabay hatak dito palayo sa kanya na nanatiling walang kaimik imik at namamangha na na nakamasid lang sa kapatid ko.

“Awwwww! Kuya naman. Ang damot mo. Ang damot damot mo. Masama bang maging kamukha ko ang pamangkin ko. Awwww.”

Pilit na kumakawala at gusto siyang lapitan.

“Pwede kang pumarito basta huwag kang didikit na parang tuko. At saka kailan ka pa nagkainterest sa mga sinasabi mo. May nalalaman ka pang kinikilig kilig diyan.” Panunumbat ko pero tuluyan ng nawala ang pagkakakunot ng nuo ko.

Napasimangot ito. “Kuya naman. Open minded lang ako. Saka okay nga iyon dahil hindi ako nanghuhusga. Saka I’m proud of you kuya. Ayiieeeh.. sana all kuya, may baby. Ayiieeeh.”

Parang gusto ko itong kutusan sa kakikayan niya. At halata ang pagkakilig niya habang nagsasalita.

“Gurl, okay lang diba na dumalaw ako dito sayo. Promise. Hindi ka moboboring. Madami din akong friend na gay. And wish ko din sa kanila na sana makahanap sila ng ka forever nila. At 999.99 % na susuporta ako sa inyo ni Kuya. Promise.” Sabi nito kahit na malayo na ito sa kanya dahil nanatiling pigil ko ito sa braso. “Kuya naman bitawan mo na kasi ako. Mas tinatakot mo naman siya eh.”

Tumingin ako sa kanya. Humihingi ako ng pahintulot kong okay lang ba na makipagkaibigan sa kanya si Wilna.

“B-bitawan mo na siya.” Narinig ko ng sabi niya sa unang pagkakataon na nagsalita siya. Nakatitig parin siya sa kapatid ko.

Agad naman na lumapit ulit si Wilna sa kanya at umupo na sa tabi niya. “Gumagalaw na ba ang pamangkin ko. Pwede ko bang damahin?” Tanong nito na nakatingin sa tiyan niya.

“H-hindi ko pa nararamdaman ang paggalaw niya.” Mahinang sagot naman niya. “Maliit pa lang naman siya at dalawang buwan pa lang naman.”

“Ayyy! Sana ol talaga. Kapag malaki na at gumagalaw na siya sa tiyan mo. Dadalasan ko ang pagpunta ko dito ah. Para masubaybayan ko na ang pagbubuntis mo. Alam mo bang nababasa ko lang sa komics ang Male pregnancy. Pero true na true pala. Lalo na ng malaman ko na ganun din ang asawa ni kuya Kanye. Para akong nasa mundo ng comics kapag naalala ko. Tapos ngayon.. ayieeeh. Sana ol talaga. ayyy..”

Napansin ko ang pagguhit ng ngiti niya habang nakikinig sa kadaldalan ng kapatid ko.

Noon pa talaga na ganito na kakikay ang bunso namin kaso hindi lang nito magawa iyon lalo na at nakatira parin siya kina mama na nababantayan ang bawat kilos nila.

“Oo naman. Welcome na welcome ka dito. Diba. Diba?“nakangiti niyang sagot. Sabay tingin sa akin na humihingi na din ng pahintulot sa akin na payagan nga itong mangapit bahay.

Ngumiti na din ako na may kasamang pagtango na mas nakapag pangiti sa kanya. Masaya ako na isa sa kapatid ko ay maging kaibigan niya.

“Yehheeeeh. Thank you brother. Asahan mo iyan. Ayieeeh.. bagay na bagay kayo.” Kumapit pa ito sa braso niya at inihilig ang ulo sa may balikat niya.

“Hey! Sabi lumayo ka. Babawiin ko na ang pagpayag ko. Pwede ba. Huwag kang kumapit na parang tuko sa kanya.” Paninita ko. Hinawakan pa ito sa ulo at inalis ang pagkakasandal sa balikat niya.

“Kuya naman eh. Mas kinikilig ako ngayon. Ayiiehh. Possessive much kuya. Ahahaha.. bet na bet.” At mas kumapit pa nga ito sa kanya.

“H-hayaan mo na lang muna siya.” Narinig kong sabi niya. “Gusto mo bang kumain? May mga prutas ako diyan. Mayroon din akong mga cake. Kain tayo.” Nakangiting pag aalok niya dito.

“Ay sige. Sige. Ahaha. Hindi naman halata na iyon ang niranta ko dito diba.” Na sinabayan ng pagtawa.

“Aba-t… iyan ang huwag na huwag mong gagawin sa harapan ng mga lalaki. Ang tumawa ng malakas. Kukutusan kita.”

“Si kuya talaga. Behave naman ako lagi. Saka dalagang pilipina din ako. Gaya ni Perth.. ayyy…”

“Ikuha mo na kami ng kakainin namin. Please.” Sabi niya sa akin habang nakangiti.

“Okay, baby. Ipapahanda ko lang.” Agad ko namang sagot bago ko binalingan si Wilna. “Umayos ka. Huwag mo aiyang i stresen.” Banta ko dito.

“Yes kuya boss. Ako ang bantay ng baby mo. Ayiieh.”

Naiiling na muli akong nagpaalam sa kanya para ipakuha sila ng makakain. Kahit papaano ay nabawasan ang tinik sa relasyon namin. Mapapanatag ako at masaya akong makita siyang masaya na tanggap siya ng isa sa kapatid ko at hindi na nababahala.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“ Heto pa. Sige kain ka pa.“ Alok ko sa mga prutas na ipinahanda ni Wayde sa amin. Ang gaan sa pakiramdam ko na makabonding ang isa sa kapatid niya na tanggap ako at masaya ito para sa amin.

Talagang kinabahan ako kaninang una ko itong makita pero bigla iyong nawala dahil sa kakikayan at hindi ito nagkukunwari lamang. Ang dami nga niyang ikinukwento sa akin na nababasang comics about gay couple at talaga daw na kinikilig siya. Kaya ngayon.. masaya ako na nakakausap ito at maging kaibigan ko.

“Aba’t hindi ko iyan tatanggihan. Haha.” Kinuha niya mula sa akin ang mansanas na ako mismo ang nagbalat.

“Ako! Hindi mo ba ako ibabalatan ng mansanas?” Sabay kaming napalingon ng magsalita siya na nasa tabi ko lang.

“Ayiieh. Si kuya..”

“Umuwi ka na kaya ng hindi ka nakakaistorbo sa amin.” Sita niya sa kapatod kaya pinanlakihan ko siya ng mata.

“Bakit mo siya papauwiin. Kumakain palang kami at nagkwe-kwentuhan.” Paninita ko naman sa kanya.

“Oo nga naman kuya. Dati rati naman work lang ang mahalaga sayo. Magtrabaho ka na lang kaya kuya at ako na ang bahala sa kanya.”

“Tigilan mo ako Wilna. Hindi ko siya iiwan sayo magsaya. Baka kung ano pa ang maituro mo sa kanya.”

Nagpalipat lipat na lang ako ng tingin sa kanilang magkapatid. Nakakaaliw silang dalawa.

Pero natigilan din ako. Napaisip ako na sana ganito din sa akin ang mga kapatid ko. Lalo na sina mama at papa. Na sana tanggap ako na ganito ako.

Paano kaya kong sabihin ko ang kalagayan ko. Matutuwa ba sila o lalo silang mandidiri sa akin.

“Hey! Are you okay?” Narinig kong tanong niya sa akin. Pinupunasan na ang pisngi ko dahil sa pagtulo ng luha ko ng hindi ko namamalayan.

Hindi na naman ako umimik. Yumakap ako sa kanya. Iyong mahigpit na mahigpit na ayaw ko na siyang bitawan.

“Hey! Gurl are you okay? Anong nagawa ko? Bakit ka umiiyak?” Narinig ko namang tanong ni Wilna kaya napaangat ako ng tingin dito.

Umiling ako. “A-ayos lang ako. S-sorry.” Mahinang sagot ko. Nagdrama pa ako sa harapan ng kapatid niya.

“Bumalik ka na lang sa susunod Wilna.” Narinig kong sabi niya sa kapatid. “Kailangan na niyang magpahinga.”

“Okay! Sige huh! Mauuna na ako. Dadalaw ako ulit dito. Ito pala ang numero ko. Text or chat mo ako. Wilna Anderson Castillo name ko sa mess.” Sabi nito.

“S-salamat.”

“Takecare gurl. See you nexttime. Sige kuya, mauna na ako.” Paalam na nito sa amin. Nanatili na lang akong nakamasid sa palayong imahe nito.

Nabalot kami ng katahimikan ng ilang mga minuto na nakayakap siya sa akin.

“Bakit?”

“W-wala.” Tanging sagot ko sa kanya. Hindi ko naman masabi na muli kong naisip ang sarili kong pamilya. Matagal na rin noong huli ko silang makita. Kinalimutan na talaga nila ako. Wala man lang akong marinig na balita sa kanila.

“Magpahinga ka na lang muna.”

“G-gusto kong makita sina mama at papa.” Nakayukong sabi ko sa kanya. Halata na natigilan din siya sa sinabi ko kayanaptitig ako sa kanya.

“Pasensya na baby, pero hindi ako makakapayag ngayon na makipagkita ka ulit sa kanila. Sinabi naman ni Kanye na hindi ka dapat ma stress at ayaw ko na didibdibin mo na naman ang magiging resulta ng pakikipagkita mo sa kanila.”

Muli akong napayuko. Nagpakawala ako ng buntong hininga. Sumandal sa balikat niya. Masuyong haplos ng mga palad niya sa balikat ko.

“Sorry talaga baby. Hindi ko gustong ipagkait ang pakikipag usap sa kanila pero inaalaa ko lang ang kalagayan mo.”

Tumango na lang ako. Hindi ko naman ipag pipilitan ag bagay na iyon. Sadyang naalala ko lang talaga sila.

“Magpapahinga na lang muna ako.” Tanging nasabi ko na lamang sa kanya.

“C’mon. Sasamahan na lang kita. At habang nagpapahinga ka. Gagawa na muna ako ng ilan sa pwede kong tapusin sa trabaho ko.”

Muli akong tumango. Hanggang sa magkaagapay na kaming pumanhik ng silid namin at magpahinga.

¤¤¤ ¤¤¤

“Mama, papa.” Naibulalas ko ng makita ko sila. Nananaginip ba ako? Paglabas at pagbaba ko ng silid ay naabutan kong nakaupo na ang mama at papa sa may sala. Sabay pa silang napatayo ng makita ako.

Hindi ko tuloy alam ang gagawin ko. Hahakbag ba ako palapit sa kanila o mananatili na lang ako sa kinatatayuan ko.

“Kanina pa sila naghihintay. Ayaw naman kitang gisingin kanina dahil ang sarap ng tulog mo.” Napatingin ako sa kanya na ngayon ay palapit na sa akin. “C’mon. Narito sila para makausap ka.”

“B-bakit?” Tanong ko. Umalalay siya sa akin  na nagsimula ng maglakad palapit sa kanila.

Iniisip ko lang sila kanina pero ngayon…. nasa harapan ko na sila? At ano ang ginagawa nila dito? Bakit sila narito?

“P‐perth, hijo.” Si mama na nakatingin sa akin na halatang nanginginig ang boses.

Naluluha ba ang mama? Kumikislap kasi ang mga mata nito.

“Narito sila para makausap ka. Diba, kanina lang gusto mo silang makita?”

Tumango ako. Gusto ko nga silang makita pero hindi ko naman alam ang sasabihin ko sa kanila.

“Magpapahanda lang ako ng meryenda, baby. Sige na, lapitan mo na sila.” Dinampian pa niya ako ng halik sa nuo bago ako iniwan sa tapat ng mga magulang ko.

Nabalot kami ng katahimikan. Halos isang minuto yata na nakatingin lang sila sa akin.

“Hijo.” Si mama. Hanggang sa namalayan ko na lang nakayakap na ito sa akin. “S-sorry. Patawarin mo kami ng papa mo. Patawarin mo kami sa ginawa namin sayo. Patawarin mo kami.” Humagulgol ito ng iyak habang yakap ko. Halos hindi ako makakilos pero kusang tumulo ang luha ko.

Gaano ka totoo ang nangyayari ngayon? Kung kukurap ba ako ay tuluyan akong magising na wala sila sa harapan ko?

“Hijo. Sorry. Patawarin mo si mama.” Humihikbi pa nitong sabi sa akin. Naramdaman ko ang higpit ng pagyakap ng mama sa akin. Lumapit na din ang papa sa akin at hinawakan ako sa balikat.

“Sorry din anak ko. Patawarin mo din ako. Patawarin mo ang papa sa pagtatakwil ko sayo.”

Doon na ako tuluyang napaiyak. Totoo nga sila. Hindi lang ako nananaginip lamang.

“M-masaya a-ako. P-pinapatawad ko na po kayo. S-salamat po.” Garalgal ang boses na sagot ko sa kanila. Yumakap na din ako kay mama ng mahigpit.

Napuno ng kadramahan ang buong bahay dahil sa paghingi nila ng tawad sa akin. Pero napansin ko na nangingilag sila kay Wayde at halos hindi sila makatingin ng deretso sa kanya.

Siguro nga, naiisip nila na minsan na siyang nakabangayan nina mama at papa kaya sila nangingilag sa kanya.

“Mauuna na kami hijo. Salamat ulit sa pagpapatawad mo sa amin.” Paalam na nila sa akin matapos ang higit dalawang oras na kausap ko sila.

“P-pwede po ba akong mamasyal doon sa inyo mama?” Tanong ko. Sabay na nagkatinngan sila ni papa bago tumingin kay Wayde.

“Sila na lang ang dadalaw sayo dito baby. Welcome sila dito na dalawin ka kung kailan nila gusto.” Sabi niya matapos tumingin kina mama.

“O-oo nga. Baka kasi mapano ka pa kung bibiyahe ka ng malayo.” Sigunda naman ng mama. Umakbay si papa sa kanya at muli na silang nagpaalam sa akin. Sa amin ni Wayde kaya naman sinamahan na namin sila sa paglabas ng bahay hanggang gate.

Yumakap pa muli sina mama at papa sa akin bago sila tuluyang umalis.

Yumakap na din ako sa kanya ng wala na ang mga magulang ko. Walang pagsidlan ang tuwang nadarama ko ngayon dahil sa natanggap na ako ng mga magulang ko.

“How?“kuway tanong ko sa kanya. Tumingala ako.

Humaplos ang palad niya sa pisngi ko.

“Tumawag sila sa akin kanina habang nagtratrabaho ako at nakiusap sila sa akin na kung pwede ka nilang makausap.” Sagot niya. Dinampian pa ako ng halik sa nuo baho nagpatuloy sa pagsasalita. “At sino ako para hindi sila payagang makausap ka. Dahil alam ko naman na iyon ang gusto mo.”

“Thank you.” Muli akong yumakap sa kanya. Wala na akong mahihiling pa. Dahil ang mga magulang ko na minsan akong itinakwil ay tanggap na ako. Kung sino ako.

¤¤¤

¤¤¤

Siguro ito na ang time para ibigay ko ang premyo ng palaro ko.

Narito na po ang mga pangalan ng nanalo!

¹st:

Eljoy143

,

²nd:

KenJohn_02

³rd:

Jennillicious

Consolations:

frost_kcl

roar_03

raci06

AmayaKim2

JaymcMimi

k0xviv

roquessza

GraceGabriel17

josh_light31

&

Carol8564

PM IS THE KEY!!!

MARAMING SALAMAT PO SA INYONG LAHAT!!

KEEP SAFE EVERYONE!!

PH3 #40: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“ Tatawagan ko na lang kayo kapag kailangan ko kayo.“ Seryuso kong saad sa mga magulang ni Perth ng saglitin ko ang mga ito para makausap.

“Maraming salamat Mr. Anderson. Patawarin mo kami sa kagaspangan ng ugali namin noong una. Hindi naman namin balak ang kalabanin ka.”

“Huwag niyo akong pasalamatan Mr. & Mrs. Fransisco dahil ginagawa ko ito para sa anak niyo. Ayaw ko siyang nalulungkot at nakahanda kong gawin ang lahat para lang mapanatili ko siyang masaya.”

“Nagkamali kami sa panghuhusga. Alam namin na napakasama ang ginawa namin sa anak namin.”

“Hindi niyo kailangang magpanggap sa harapan ko ngayon dahil hindi naman niya kayo nakikita. Hindi ko din naman gusto ang magsinungaling sa kanya na tanggap niyo na nga siya.”

“Tanggap na namin siya ngayon.” Mabilis na sagot ng mama niya.

Nakipagsukatan pa ako ng tingin dito kung gaano katotoo ang sinasabi nito.

“Tanggap niyo na siya? Kailan? O tanggap niyo lang siya dahil siya lang ang susi para hindi kayo maghirap? Patunayan niyo na muna bago ako maniwala.” Patuyang tanong ko sa kanila. “Gaya na ng sabi ko. Hindi niyo kailangang magpanggap sa harapan ko. Dahil hindi iyan bebenta sa akin. Huwag niyong alisin ang maliit pang paggalang ko sa inyo dahil mga magulang kayo ng taong mahal ko. Pero kapag naulit pa ang pagpapababa niyo sa kanya. Magpasensyahan na tayo.” Mahabang lintaya ko.

“Mr. Anderson..” halos sabay na banggit nila sa apelyedobg dala dala ko.

“Malinaw ang usapan natin. Ipapatawag ko kayo kung gusto kayong makita ng anak na itinakwil niyo. At aasahan ko na makikisama kayo sa mga gusto ko. Ayaw niyo naman sigurong maghirap ang iba pa niyong mga anak.” Ayaw kong maging masamang tao sa kanila pero nakita ko ang hirap at sakit na dinamdam niya noon kaya hindi nila ako basta mapapaniwala. Sadyang mabait lamang siya at madaling palugudan kaya agad siyang nagtiwala sa mga magulang. Minsanang nawala ang lungkot niya ng dumalaw ang mga ito sa bahay dahil sa tinawagan ko sila.

“S-sige Mr. Anderson. Maaasahan mo kami.” May bahagya pang pagyuko na sagot ng papa niya. Tinanguhan ko na lang ang mga ito bilang sagot.

“Good day Mr. & Mrs. Fransisco.” Paalam ko bago ako tuluyang tumalikod para umalis na.

Talagang sinadya ko pa sila sa kung saan ko sila sinabihang pakipagkita sa akin. Nagpaalam ako kay Perth na bibilhan ko siya ng mga prutas at mga pagkaing gusto niya kaya naman nakalabas ako ngayong araw ng hindi siya kasama.

Mahigpit na binilinan ko naman sina nay Pau na walang ibang papasukin sa bahay kapag wala ako kahit pa man si Wilna iyon. Maliban na lang kay lolo na malabo namang pumasyal sa bahay.

“Ano pa ang gusto mong bibilhin ko, baby?” Tanong ko sa kanya ng tumawag na ako ng makasakay ako ng kotse.

“Huwag mong kalimutan ang chocolate cake ko a.”

“Yes baby, hinding hindi ko makakalimutan.” Nakangiting sagot ko kahit pa man wala siya sa harapan ko. Kahit na anong oras ay napapangiti ako kapag siya ang naalala ko at nakakausap.

“Okay! Bilisan mo lang a.”

“Okay then baby. Pauwi na ako kung wala ka ng ibang ipapabili.”

“Sige, ingat ka sa pag uwi.”

“Thank you baby. Bye.”

“Bye.”

Mabilis na pinasibad ko palayo ang kotse ko at tinahak ang daan patungo sa kompanya ko kung saan ko kukunin ang mga pinabili niya sa akin dahil inutusan ko si Karen na siya ang bumili non sa akin. Maasahan ko talaga ito kahit na anong oras at sa kung anong mga bagay.

“Salamat Karen.” Pasasalamat ko matapos kong ilagay ng maayos ang mga iyon sa backseat. “Take this.” Inabutan ko ito ng dalawang libo bilang pasasalamat ko sa oras na inilaan nito para bilhin ang gusto ni Perth.

“Maraming salamat sir.”

“Just keep up the good work. Mauuna na ako. Ikaw na muna ang bahala sa opisina ko.”

“Yes sir.”

Tinahak na muli ang daan pauwi ng bahay na alam kong kanina pa siya naghihintay sa akin doon.

¤¤¤ ¤¤¤

“Wala man lang ba akong kiss muna.” Kuway reklamo ko ng agad niyang hinarap ang mga binili ko sa kanya.

Nakangiti din siyang nag angat ng tingin sa akin matapos silipin ang cake na unang hinanap niya ng makababa ako.

Mabilis na ginawaran ako ng halik sa labi bago muling pinagtuunan ng pansin ang chocolate cake niya.

“Tara na. Kainin na natin. Bilis.” Aya niya ng mauna na siyang pumasok sa loob ng bahay. Sumunod na lang ako matapos kong kunin lahat ng nasa backseat.

Sinalubong naman ako ni yaya Gretha para kunin sa akin ang bitbit ko.

Nakangiti akong pinagmasdan siya habang abala na siyang nilalantakan ang cake.

“Ano pang hinihintay mo diyan. Halika na.” Tawag niya sa akin ng mag angat siya ng ulo mula sa kinakain. “Baka ubusin ko na ito. Sige ka.”

“Magagawa mong hindi ako tirhan kahit isang subo lang?”

“Nanunuod ka lang naman eh. Hindi ka mabubusog kapag pinapanuod mo lang ako.”

“Mabubusog na ako habang pinagmamasdan kita baby. Kaya enjoy your dessert.” Sagot ko ng lumapit na ako ng tuluyan sa kanya at naupo sa tabi niya. Mabilis na ginawaran ko pa siya ng halik sa nuo. “Masarap ba?”

“Uhm, masarap siya. Hindi siya masyadong matamis. Tama lang. Hindi nakakasawa. Tikman mo ah.” Na sinabayan ng pagsubo sa akin ng maliit na tinusok niya ng tinidor.

“Uhmm.. masarap nga.”

“Sabi ko sayo eh. Diba.” At muling nilantakan ang cake na kinakain. Pasalamat na lang ako dahil hindi na niya ako madalas na pinapakain ng mga prutas na maasim na siyang gustong gusto niya. “Tinawagan ko sina mama at papa kanina lang.” Natigilan ako sa sinabi niya. Diba at kausap ko lang ang mga magulang niya kani-kanina lang.

“Ano ang sabi?”

“Wala naman. Kinumusta ko sila. Tapos sinabi ko kung pwede akong pumasyal sa kanila pero sabi naman nila na sila na lang ang dadalaw sa akin.” Nakalabing sagot niya pero nasa kislap naman ng mga mata niya na masaya siya dahil nga kinausap na siya ng kanyang mga magulang.

“Anong sabi mo? Hindi ka naman siguro nagpilit diba?”

“No! Okay na sa akin dahil maayos na sila sa akin. Saka inaalala daw nila ang kalagayan ko na baka kung mapano pa ako. Kaya yon. Hindi ko na ipinilit dahil iniisip ko din naman ang baby natin na dinadala ko.”

“Good to here that baby. Hayaan mo na lang na sila ang dumalaw sayo dito. Saka alam mo naman na lagi silang busy sa maliit na negosyo nila.”

“Kaya nga.. uhmm.. gusto mo pa?” Sabay alok ng cake sa akin matapos sumubo.

“Sa iyo na lang baby. Para mas lumusog kayo ng baby natin.”

“Okay! Kailan kaya ako matatapos ma cri-crave sa pagkain ko ng matatamis. Halata ko kasi tumataba na ako.”

“Silly. Yong tiyan mo lang naman ang umuumbok baby, hindi ka tumataba.”

“Talaga?” Sabay yuko ng sariling tiyan.

“Yup, kaya mas ganahan mo pa ang pagkain mo para mapanatiling malusog kayong dalawa.” Parang batang ginulo ko ang buhok niya. Ang kyut kasi niyang i-baby lang lalo na at naglilihi siya.

Tumango siya bilang sagot at ngumunguya. Mas nakakawili siyang pagmasdan na hindi ko pagsasawaan.

“Tinanong ko si Nay Pau kanina.”

“Tungkol saan?”

“Tungkol sa kung kailan pwedeng bumili ng damit ng baby natin. Kaso saka na lang daw. Kapag alam na natin kong ano ang kasarian niya. Diba pwede nang malaman sa susunod na buwan ang gender ng baby natin?”

“Tatlong buwan.. mmmm.. hindi ko din alam baby. Sana nga para alam natin kung babae ba o lalaki ang baby natin.”

“Mmmm.. Gusto ko ang unang baby natin babae. Para may princess tayo agad. Pero kapag lalaki naman, gusto ko agad ipasunod ang pangalan niya sayo.”

“Thats good to hear baby. I like it.” Nakangiti kong sagot. Na excite din ako na malaman ang gender ng baby namin at handang handa na akong maging isang ama. Mabilis na ginawaran ko na namam siya ng halik sa labi at bahagyang niyakap.

“Uhmm, your so clingy.” Saad niya pero hindi naman niya ako itinulak bagkus hinayaan lang niya ako habang pinagtuunan ulit ang kinakain.

“You made me like this baby.”

“Hmmm.. ikain mo na lang iyan.” Saka niya ako sinubuan ng maliit na slice ng cake. “Bigyan din natin sina Nay Pau para me meryenda sila. Bilis. Tawagin mo sila.”

“As you wish baby.” Akma akong tatayo ng tamang palabas si Yaya Gretha sa kusina.

“Yaya Gretha, halika dali. Kuha ka ng plate tapos kuha ka dito.” Tawag niya kaya naman napatingin ito sa amin.

“Sige, sandali lang.” Mabilis naman ang naging kilos nito para kumuha ng paglalagyan.

At habang pinagmamasdan ko siya muli habang kumakain ay tumunog ang cellphone ko na sabay kaming napatingin sa ibabaw ng lamesa sa gilid kung saan ko iyon inilapag kanina.

“Sino?” Tanong niya ng hindi ko iyon sinagot dahil pinatayan ko lamang.

“Not important baby.” Sagot ko pero muli iyong tumunog at bago ko pa man iyon mapatay ulit ay naagaw niya iyon.

Natigilan at napatitig siya sa akin.

“Ang mama mo. Sagutin mo baka may importanteng sasabihin.”

“Maybe, but I don’t like to hear any words from her.”

“Pero..” nagsusumamo ang mga matang nakatingin sa akin. “Okay na kami ng mga magulang ko. I know, that someday.. matatanggap nila ako. Hindi man ngayon.. alam ko na hindi habang buhay na kamumuhian nila ako.”

Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga. Masuyong hinaplos siya sa pisngi. “Okay! Okay. “ ngumiti siya ng pumayag na ako.

“Answer it.”

Nagpaalam ako sa kanya ng masagot ko na nga ang tawag ng mama.

“Akala ko makikipagmatigasan ka sa akin.“bungad sa kabilang linya.

“Wala akong balak sagutin mama, pero pinilit lang ako ni Perth kaya huwag lang akong makakarinig ng mga salitang laban sa kanya dahil hindi ako magdadalawang isip na babaan kayo.” Seryusong sagot ko. Hindi naman ako lumayo masyado sa kanya.

“Kung ganun papasalamatan ko siya dahil sinagot mo ang tawag ko. Hindi naman ako tumawag para magsalita ng masama sa kanya.”

“Kung ganun anong kailangan niyo at napatawag kayo?”

“Gusto ko lang ipaalala kung anong okasyon bukas. Aniversary namin ng papa mo kaya sana dumating ka.”

“Hindi ako makakara….”

“Isama mo siya kung gusto mo. Ikaw ang kumukumpleto ng pamilya natin kaya huwag mong sabihing hindi ka makakarating.” Bitin ng mama sa sasabihin ko sana.

Nagpakawala ako ulit ng isang buntong hininga habang nakitingin ako sa kanya.

Kaya ko ba siyang iharap sa buo kong pamilya na hindi siya makakarinig ng mga salitang makakapagpalungkot sa kanya?

Hindi lang naman kami ang dadalo kundi pati ilan sa mga kaibigan nilang dalawa kaya siguradong maraming mga bulong bulungan patungkol sa kanya kung sakali at iyon ang ayaw kong marinig at maranasan niya ulit. Kung ako ay kaya ko, pero siya…

“Pag iisipan ko mama. Hindi ako makakasigurado na makakarating ako na kasama siya.”

“Iyon lang ang araw na makakasama ka namin sa isang buong taon ipagkakait mo pa.” Katulad ng dati ay nahimigan ko ang galit sa tuno ng mama.

“Pasensya na mama. Ayaw ko siyang ma-stress sa mga panahong ito. Ayaw ko ng madagdagan ang ginawa ni Rose nung nakaraang araw.”

“Hindi ko balak mag eskandalo sa araw ng aniversary namin ng papa mo kaya wala kang aalalahanin sa bagay na iyon.”

“Hindi parin ako magbibitiw ng salita na makakapunta ako. Pasensya na mama. Pero mas mahalaga ang kapakanan niya at ng magiging baby namin kaysa sa pagdalo ko sa aniversary niyo ng papa. Kung wala na kayong ibang sasabihin, ibaba ko na ito.” At bago pa man makasagot ang mama ay pinatay ko na ang linya.

“Bakit?” Tanong niya sa akin ng makalapit ako sa kanya.

“Aniversary ng mama at papa bukas.”

“Tapos?”

“Ayaw kung dumalo.”

“Bakit naman hindi. Ayos lang ako dito kung ako ang inaalala niyo.”

“She is asking me to bring you.” Natigilan siya sa sinabi ko at napayuko.

“Okay lang ako dito. Huwag kang mag alala.”

“Pero hindi kita iiwan dito para dumalo.”

“S-sorry. P-pero a-ayaw kong sumama.”

“Then, I won’t leave you here.”

“Sabi ko naman ayos lang ako dito. Huwag mong ipagkait sa kanila ang araw na iyon sa kanila.”

Ako naman ngayon ang napatitig sa kanya. Nagpakawala ako ulit ng buntong hininga bago ako muling naupo sa tabi.

“Okay. Sige.” Sumandal siya sa balikat ko. Mahigpit na nakahawak sa braso ko. “I love you baby.”

“I love you too, daddy.” Masuyong dumampi ang labi ko sa nuo niya. Hinaplos ang buhok na parang bata.

“C’mon, don’t spoil the day, what if… lets go to our room and..” napatingala siya sa akin kaya napangiti ako. “What do you think?” Tanong ko pa.

Napansin ko ang biglang pamumula ng pisngi niya ng mahulaan ang ibig kong sabihin.

“Hmmp.” Sabay hampas ng braso ko at bahagyang lumayo. “Tigilan mo nga ako. Busog na busog na ako tapos… tapos magyayaya ka. Hhmpp.”

“Haha, sige na nga.. mamaya na lang.”

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“Tawagan mo ako kapag may kailangan ka okay!!” Tumango ako bilang sagot. Hindi ko naman siya pipigilang dumalo sa aniversary ng mga magulang niya at ayaw ko na ako ang maging hadlang ng lalong hindi nila pagkakaunawaan. “Darating ako agad para sayo.” Masuyong haplos pa sa pisngi ako ang iginawad niya. Ramdam ko kung gaano iyon kagaan. Ang init na nagmumula sa palad niya.

Hinawakan ko ang kamay niyang nasa pisngi ko at dinala iyon sa ibabaw ng labi ko at kinintalan ng halik. Ngumiti siya at lumapit at ginawaran namam ako ng halik sa nuo.

Ang gaan sa pakiramsam ng ganitong tagpo sa pagitan naming dalawa at parang ayaw ko nga siyang malayo sa akin.

“Okay! Tatawag ako kapag kailanga kita. Basta enjoy mo na lang ang magkakasama kayo ng buo mong pamilya.”

“Yes baby. Kung hindi ko lang inaalala ang kalagayan mo ay gusto kitang isama. At ipagmalaki sa kanila.”

Umiling ako. Hindi pa siguro ito ang araw na ipapakilala niya ako sa kanyang mga magulang ng pormal dahil alam kong hindi pa nila ako tanggap. At kung kailan iyon mangyayari, iyon ang hindi ko masasagot.

Maghihintay na lang ako at aasa na balang araw. Matatanggap nila ako at magiging tahimik na ang mundo ko kasama siya.

“Sige na, pumunta ka na at baka ikaw na lang ang hinihintay nila.” Sabi ko na lamang para hindi na siya magdalawang isip na hindi na tumuloy.

“Okay! Okay.” At isang mabilis na halik sa labi ko ang iginawad niya bago muling nagpaalam sa akin ng maayos. “Call me.”

Tumango na lang ako. Hanggang sa tanaw ko na lang siyang pasakay ng kotse at palabas na ng bahay.

Isang malalim na paghinga ang pinakawalan ko bago ako nagpasyang pumasok na sa loob ng bahay.

Wala akong magawa maliban sa kumain ng kumain na dati ko ng ginagawa simula ng maglihi ako pero tinatamad na akong kumain dahil hindi ko siya kasama kaya naman ang pinagtuunan ko ng pansin ay ang cellphone ko at naglaro na lang ng Mobile Legend.

“Itigil mo na muna iyan. Hindi ka pa kumakain simula kaninang umalis si Wayde.”

“Hindi pa ako gutom nay Pau. Kakain na lang po ako kapag nagutom ako.” Sagot ko na hindi ko pinag aksayang tignan dahil nakatingin lang ako sa nilalaro ko.

“Perth, hijo. Ayaw mo naman sigurong magutom ang baby mo sa sinapupunan mo diba?”

“Hindi po ako gutom. Saka ang dami kong nakain kaninang umalis si Wayde.” Muli kong sagot.

Hindi ko man ito tinignan alam kong nakatingin at nagpakawala ito ng buntong hininga.

“Sige, tapusin mo na lang iyan at kumain ka na. Hindi pwedeng maging matihas ang ulo mo at hindi kumain.”

“Opo.”

“Mabuti naman.” Saka na lang ako napaangat sa nilalaro ng marinig ko ang mahinang mga yabag ni Nay Pay palayo.

Wala talaga akong gana. At kahit anong utos ng isipan ko ay ayaw sumunod ng katawan ko. Kahit na ramdam ko na din ang pangangalam ng sikmura ko.

“N-nay Pau.” Tawag ko na lang kay Nay Pau ng bigla akong nakapag isip na gusto kong sundan si Wayde sa kanila.

Dalawang oras mahigit na din ang lumipas simula ng umalis siya. Hindi din naman ako mapakali kahit na naglalaro ako.

“S-sigurado ka hijo? Tawagan na lang natin si Wayde kung gusto mo pumunta doon at para masundo ka dito.”

“Kapag nasa tapat na lang po tayo ng bahay nila natin siya tawagan Nay Pau. Para hindi na siya maabala bg sobra.”

Nakita ko na nabalot ng pag aalala si Nay Pau dahil sa naging pasya ko. Hindi naman siguro ako mapapahamak dahil nasa pupuntahan ko naman si Wayde.

“Please nay Pau. Magbibihis lang ako. Tapos  ihatid niyo ako sa kanila.”

“Pero..”

“Sandali lang Nay Pau. Mabilis lang akong magbibihis.” Saka ako nagmamadaling umakyat sa taas. Ilang minuto lang ang ginugol ko para magbihis. Agad akong lumabas ng bahay para hindi na ako pigilan ni Nay Pau.

“Sandali lang at magpapahatid na tayo.” Si Nay Pau ng makasunod sa akin hanggang garahe at nagpahatid na nga kami sa bahay ng mga magulang ni Wayde.

Hindi naman ako kinakabahan. Excited pa nga akong makita siya dahil siya lang ang hinahanap ng mga mata ko. Gusto ko na kasing kumain at hindi ako makakain ng wala siya.

Halos dalawang minuto lang naman ang itinakbo ng kotse na nagpa ikot ikot lang sa malalawak na iskinita ng A. Place bago namin narating ang bahay nila.

“Tawagan mo na para masundo ka dito sa labas.” Sabi sa akin ni Nay Pau kaya naman dali dali ko siyang tinawagan. Pero bago pa man ako makatawag ay nakita ko si Wilna na palabas kaya naman natuwa ako at agad na bumaba. Hindi na pinansin ang pagtawag sa akin ni Nay Pau.

“Wilna.” Tawag ko sa pangalan nito na agad namang napatingin sa akin. Agad itong nagpaalam sa inihatid palabas at nakangiting lumapit sa akin.

“Perth. Me gosh. Your here…“yumakap pa siya sa akin na halos maglambitin na sa leeg ko ng mabilis din siyang lumayo. “Ay.. sorry. Sorry.. baka masaktan ang pamangkin ko. Halika. Pasok ka. Nasa loob lang si Kuya nakikipag usap sa ilang mga kamag anakan namin.” Aya na niya sa akin. “Nay Pau, halina kayo. Tuloy kayo.”

Napatingin ako kina Nay Pau na nakababa na din sa kotse. Napasunod ito sa amin pag pasok.

Pero ganun na lang ang pagtigil ko sa pagpasok ng makita ko si Wayde na may babaeng nakahawak sa kanya at halatang close na close sila.

“Hey! Are you okay?” Tanong ni Wilna sa akin at napatingin na din sa kung saan ako nakatingin. “What? I hate that bitch too much. Nanggigil ako.” Sabi niya. Ramdam ko pa ang kamay niyang nanginig na nakahawak sa akin.

“B-baka m-makaestorbo tayo.  H-hindi na lang k-kami tutuloy.” Sabi ko sa kanya na biglang umurong ang tapang kong pumarito sa bahay nila. Hindi ko naisip na marami ding mga babaeng dadalo na anak ng mga kaibigan ng mga magulang niya at siguradong ipinapareha sa kanya ng mama niya.

“No! Tatawagin ko si kuya. Nay Pau. Dito lang kayo bantayan niyo si Perth.” Sabi nito at iniwan na nga ako.

Pero mas nangilabot ako ng makita ko kung paano dumampi ang labi ng babae sa labi niya at hindi siya umiwas.

Mabilis ang naging pagtalikod ko at patakbong lumabas ng bahay.

Hindi ko na pinansin ang pagtawag sa akin ni Nay Pau na alam kung humahabol na sa akin.

Nakalimutan ko ang dinadala ko. Hindi ako sumakay ng kotseng sinakyan namin na nakaparada lang sa labas at basta na lang akong tumakbo palayo.

Hindi ko na alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko.

Ang lakas ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung para saan ang lakas ng tibok. Halo halo.

Tumulo na din ang luha ko. Sino ang babaeng iyon? Bakit hindi niya iniwasan ang halik ng babaeng iyon?

Sinungaling!!!!!!!!!!!

Iyon ang nagsusumigaw sa pusot isipan ko. Hindi ko na napansin na nakalayo na ako. Hindi ko na alam kung saan akong sulok ng  kalye sa A. Place nag susuot makalayo lamang doon.

Hanggang sa nakaramdam ako ng pagod. Hinihingal na unti unti akong tumigil sa pagtakbo na naging lakad. Hanggang sa tuluyan akong napako sa kinatatayuan ko.

Paisa isa na lang ang paghinga ko. Nahihilo na ako. At nakaramdam ako ng pananakit ng puson ko.

Mas naramdaman ko ang pagkahabag at tumulo ang luha ko. Hanggang sa hindi ko alam ang mga sumubod na nangyari dahil binalot na ng tuluyan ng kadiliman ang kamalayan ko.

PH3 #41: Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

M arahas ang ginawa kong pagtulak kay Lyka ng halikan ako at mabilis na inalis na ang pagkakahawak nito sa braso ko.

“Hinayaan kitang kumapit sa braso ko kaya huwag mong hintayin na ipahiya kita sa harapan ng maraming tao.” Galit sa sita ko at bahagya ko pa itong itinulak palayo. “Hindi ako magdadalawang isip na ipamukha sayo na hindi kita gusto at ayaw ko sa malalanding babaeng katulad mo.” Prankang saad ko pa para tuluyan itong matauhan at hindi umasa na gusto ko siya kaya hinayaan ko kaninang humawak sa akin.

“W-wayde.” Tila nagulat naman ito sa sinabi ko pero hindi na ako nakapagsalita dahil natawag na ng pansin ko sa sigaw na narinig ko.

“Perth. Sandali hijo.”

PERTH?

Kaya naman agad akong napalingon at nakita ko si Nay Pau na tumakbo palabas na parang may hinahabol. Bakit nandito si Nay Pau? Si Perth? Kasama din ba niya?

Hindi ko alam dahil hindi ko naman nakita si Perth kaya naman mabilis ang naging kilos ko at tuluyan ko ng iniwan si Lyka at sumunod kay Nay Pau.

Hindi ko na inisip na pagtinginan kami ng mga tao dahil sa malakas na pagtawag ni Nay Pau sa pangalan ni Perth.

“Nay Pau, sandali.” Pinigilan ko ito sa tuluyan nitong paglabas ng bahay.

“Hijo… s-si Perth.”

“Bakit nay Pau? Nasaan si Perth? Anong nangyari?” Sunod sunod na tanong ko saka ako lumingon sa paligid pero wala akong nakitang imahe niya.

“Si Perth hijo. Tumakbo palabas.”

“What? Are you sure Nay Pau?” Tanong ko at kinabahan kahit hindi ko pa sigurado. “Nasaan siya?” Kunot nuong tanong ko.

“H-hindi ko na alam hijo. Baka mapaano siya at ang batang dinadala niya. Mabilis so Iyang tumakbo palabas.”

“Wayde.” Napalingon naman ako ng marinig ko ang pagtawag ng mama sa akin. “Huwag mong sirain ang araw na ito dahil sa taong iyon.”

“Stop talking nonsense mama. Dahil walang ibang mas mahalaga sa akin maliban sa kanya. Kaya huwag niyo akong pagsasabihan ng ganyan dahil hindi ko pipiliin ang okasyong ito over him.”

“How dare you…”

“Sige mama. Dahil ikaw mismo ang gumagawa ng ikakasira ng araw na ito.” Pigil ko pa sa sasabihin sana ng mama.

Hindi na ako nagsalita pa at hindi na ako nagdalawang isip na tumakbo palabas ng bahay para habulin siya. Like what I’ve said, mas mahalaga siya sa ano mang bagay sa akin.

Sa kaliwa, sa kanang ako tumingin pero wala na akong nakita ng nasa labas na ako.

“Saan siya nagtungo?” Malakas na tanong ko na sa driver. “Bakit hindi mo pinigilan.”

“S-sorry sir. Nabigla din po ako ng makita si Sir Perth na tumakbo palabas.”

“Damn it. Saan siya nagtungo?” Malakas na sigaw ko.

“Nagpakanan po siya sir.”

“Damn! Damn! Damn it. Get out of the car.” Hinili ko pa ito para makababa agad ng kotse at agad ko ng pinasibad iyon pakanan.

Pero saan? Saan pa siya nagtungo matapos ang pakanang daan.

Muli akong napamura. Ang ginawa ko na lang ay mabilis na inikot ang mga buong A. Place pero wala akong nakitang Perth.

“Damn it again.” Mabilis na bumalik ako ng bahay. Baka nandoon na siya. Pero ganun parin ang panlulumo ko at mas binalot ng kaba ng wala siya sa bahay. Muli akong umikot ng village pero wala akong nakita. Nagtungo na din ako sa gate para tanungin kung nakita siyang lumabas pero wala naman daw silang napansing lumabas kanina lang maliban sa kotse ni Kanye, ng lolo at ang kapatid ni Vienn na si Victor.

“Damn it.” Napapamura na lang akong muling sumakay ng kotse ko pero hindi ko naman alam kung saan ako tutungo. “Baby, where are you?” Mahinang usal ko habang nakayuko mismo sa manobela.

Wala akong matinong maisip dahil nabalot ako ng pag aalala sa kanya at sa baby namin.

“Damn it.” Hanggang sa nagpasya akong tunguhin ang security office kung saan ko makikita ang lahat ng CCTV na nakakalat sa buong village. Doon sigurado akon g makikita ko kung saan siya nagsuot at kung sino man ang nakasalamuha niya.

“Sir Wayde.” Halata pa na nagulat ang mga nagbabantay sa security office ng makita ako.

“I want to see the CCTV footage, one hour ago.”

“Yes sir.” Agad naman akong binigyan ng daan para makapasok. Ako na mismo ang kumilos para tignan ang CCTV footage.

“Baby.” Nanlulumo ako ng makita itong natumba na lang sa gilif ng kalasada. “Stay safe baby.” Naibulong ko pa. Naghintay pa ako ng ilang sandali at nakita ko na tinigilan ito ng kotse ni Victor. “Damn it.” Agad akong kumilos para tawagan si Victor ng agad siya nitong isakay ng kotse niya.

“Answer the phone you, Victor. Damn it.” Naiinis na hindi na ako mapakaling nagpapabalik balik ng lakad habang hinihintay na sagutin nito ang tawag ko.

“Hey! Napatawag ka yata?” Tanong nito na halata naman na nagulat sa pagtawag ko.

“Saan mo dinala si Perth?”

“Perth? Who?”

“Iyong tinulungan mo.”

“Oh! Dinala ko siya sa hospital kanina. Pero agad ko ding iniwan. Kilala mo ba siya?”

“Saan hospital?” Malakas na boses na tanong ko na tinakbo pa ang kinaroroonan ng kotse ko.

“AA.”

Hindi na ako nakapagpaalam dahil agad kong binitawan ang phone ko at mabilis na nagmaneho papunta ng AA.

“Hang on baby.” Halos lumipad na ang kotse ko sa bilis ng pagmamaneho ko. Hindi ko na alintana ang mga busina ng mga sasakyang nilalagpasan ko. Ang nasa isip ko lang ay mapuntahan agad siya at malaman ang kalagayan niya.

“Where is he?” Kahit nalito man ang nurse na una kong nakasalubong pagkapasok ay nagbigay galang naman sila sa akin.

“Sino po sir?”

“Perth Fransisco. Ang dinala dito ni Victor.”

“Mayroon pong dinala dito si sir Victor kanina Sir. Pero ng magising po ang pasyente ay agad ding umalis. Hindi na namin napigilan kasi binayaran na ni Sir Victor ang bill niya.”

“What? How is he? Is he Okay?”

“He is fine sir. Si Doc. Kanye naman ang umasikaso sa kanya kanina. Pero ng makaalis si Doc Kanye ay umalis din agad ang pasyente.”

“Good.” Agad din akong umalis ng hospital. Babalik sa bahay baka doon na siya nagtuloy ng lumabas siya.

Habang nasa daan ay tinawagan ko pa si Kanye.

“Bakit hindi mo agad itinawag sa akin.” Galit na saad ko ng sagutin nito ang tawag ko.

“Sorry cuz. Hindi ko na naitawag kanina dahil agmamadali din kasi ako dahil sa kambal.”

“Damn it.” Pinatayan ko agad ito ng linya. Sinubukan ko na din siyang kontakin pero nakapatay ang phone niya kaya hindi ko siya ma trace kung saan talaga siya pero nagbakasakali parin akong umuwi ng bahay.

“Yaya Gretha, dumating na ba si Perth?”

“Wala naman hijo. Bakit hindi mo parin ba siya nahanap?”

“Not yet yaya Gretha. Pinuntahan ko siya sa hospital pero hindi ko siya naabutan doon.” Sagot ko habang nababalot parin ako ng pag aalala sa kanya. Kahit pa man alam kung nasa mabuti siyang kalagayan at ang baby namin ay hindi ako mapapanatag hanggat wala siya pangangala ko.

“Ano ba ang nangyayari sa batang iyon oo.”

“Iyon na nga yaya Gretha. Hindi ko alam kung bakit…”

“Nakita ka niyang hinalikan ng babaeng kasama mo kanina hijo.” Napalingon ako kay Nay Pau na halos kadarating din.

“What?.”

“Tingin ko hindi niya nagustuhan iyon hijo at iyon ang dahilan kaya siya mabilis na tumakbo palabas.”

“Fuck! Inisip niya na nagluluko ako. But I didn’t.”

“Alam namin pero alam mo naman ang kalagayan niya hijo. Madali siyang maghinala dala ng paglilihi niya. Saka alam mo naman ang pinagdaanan niya na ikaw lang ang halos na pinagkakatiwalaan niya pero nakita ka niyang may kahalikang iba.”

Nagpakawala ako ng isang malalim na hininga. Pabalik balik ang naging lakad ko habang napapasabunot at napapasuklay na lang ako sa sarili kong buhok.

“Pero hindi ko siya kayang lukuhin. Never in my entire life.”

“Hanapin mo siya hijo. Baka mapaano siya. Nag aalala ako sa kalagayan nila ng anak niyo.”

“Saan pa? Wala akong alam na iba niyang pupuntahan maliban dito. Iyon lang kung…”

“Sa mga magulang niya..” sabay pa na saad nina Nay Pau at yaya Gretha.

Hindi na ako sumagot. Agad akong lumabas. Bagtas na naman ang daan palabas ng A. Place para pumunta sa bahay ng mga magulang niya.

20 mins. to be exact ng makarating ko at halatang nagulat pa ng makita ako.

“Anong maipaglilingkod namin sayo mr. Anderson?” Tanong ng papa niya ng mapabagbuksan ako ng maliit na gate ng bahay nila.

“Nasaan si Perth?” Agad na tanong ko na ikinanuot ng nuo nito.

“Diba nasa bahay mo siya? Bakit mo siya hinahanap sa amin Mr. Anderson? Anong nangyari sa kanya?”

“Damn! Hindi ba siya pumunta dito?”

“Wala siya dito at hindi pa siya nagagawi dito simula noong huli siyang pumunta dito. Bakit? Anong ginawa mo sa kanya at bakit mo siya hinahanap. Sinaktan mo ba ang anak namin?”

“Hindi ko siya kailanman sasaktan kaya huwag niyo akong tanungin ng ganyan. Sabihin niyo na lang kung pumunta siya dito at huwag niyo siyang itago sa akin.” May galit na saad ko dito. Nag aalala na nga ako ay dadagdagan pa nila na magalit ako.

“Hindi siya nagpunta dito. Ano ba talaga ang nangyari? Baka makatulong kami sa paghahanap sa kanya.”

“Kung gusto niyong makatulong, itawag niyo na lang agad sa akin kung sakali mang magawi siya dito.” Sagot ko at wala ng salitang tumalikod ako. Wala din akong mapapala kung magtatagal pa ako.

Pero saan ko pa siya hahanapin ngayon? Saan siya nagpunta maliban sa kanyang mga magulang?

“Damn it! Baby, Where are you?” Nag aalala kung usal habang nagmamaneho pabalik. Palingon lingon na din baka sakaling mamataan ko lang siya na naglalakad lang sa paligid.

Nag ikot ikot na din ako sa posebleng daanan niya pero hindi ko talaga siya makita.

Kinakabahan, nanlulumo. Natatakot sa posebleng mangyari sa kanya. Sa kanila ng baby namin at hindi ko mapapatawad ang sarili kong mapahamak sila.

“Baby, please. Umuwi ka na.” Saad ko pa habang mabagal ng ang takbo ng kotse ko. Ilang beses na din akong nagpapabalik balik pero sadyang wala akong makitang Perth sa kung saan. Hanggang sa nagpasya akong tumigil muna sa pagmamaneho.

Lugmok ang ulo sa manobela at sunod sunod na nagpakawala ng buntong hininga. Kuyom ang kamao. Nababalot ng pag aalala sa kanya.

Ilang minuto din ako sa lagay kong iyon hanggang sa nakarinig ako ng katok sa bintana ko.

Kunot nuo kung ibinaba iyon.

“Whats wrong?” May galit sa tuno na tanong ko kahit alam kung pulis mismo ang nasa harapan ko.

“Good afternoon sir. Ilang resedente kasi ang nag report sa amin na kanina pa kayo pabalik balik sa lugar na ito. Kaya natakot sila dahil doon.”

“Damn it. Mukha ba akong masamang tao. Baka gusto mong matanggal sa serbisyo mo.” Galit na banta ko.

“Sir, pwede ko po kayong kasuhan sa pagbabanta niyo sa akin.” Maalumay na sagot nito sa akin.

“I don’t give a damn!” Sigaw ko. Saka ko kinuha ang phone ko at tinawagan si Vienn. “Sabihan mo ang pulis na sumita sa akin ngayon sa daan at patalsikin mo.” Galit na sabi ko kay Vienn ng sagutin ang tawag ko. Ini-on ko pa ang speaker para marinig siya ng pulis.

“What? Ano bang nangyayari? Ano ang pangalan ng pulis na sumita sayo?” Seryuso naman ang tunong tanong nito.

Tumingin ako sa uniform ng pulis sa harapan ko. “It’s Bautista.” Sagot ko.

“Ok! PO1 Bautista, This is Director General Anderson. At inuutusan kitang kalimutan na ang pagsita sa kanya.”

Tila naalarma naman ang pulis sa harapan ko at bahagya pang napayuko.

“Y-yes Director General.”

“Good then. And you cuz. Don’t make any trouble again.”

“And what do you think of me. A trouble maker. Damn it Vienn.”

“Easy. Take it easy cuz.. sige na.” Hindi pa man ako nakakasagot ay pinatayan na niya ako sa kabilang linya kaya galit na ibinalik ko ang phone ko sa buksa ko at hinarap ang pulis.

“Get out of my way, now.” Utos ko dito. Ayaw kong maging magaspang ang ugali pero huwag lang akong sisitahin sa mga ganitong sitwasyon.

“Yes sir. Pasensya na po sa abala.” Maayos naman itong nagpaalam sa akin.

Umalis na din ako para hindi na ako paghinalaan. Pero saan ko pa siya hahanapin ngayon? Wala naman siya sa mga magulang niya?

Hindi naman siguro siya nagpunta sa mga dati niyang kaibigan. And speaking of a friend..

Bigla kung iniikot na naman ang kotse at tinungo ang daan papunta sa apartment ni Travis. magbabakasali lang naman kahit alam ko na hindi pa siya nagpupunta doon.

Halatang nagulat pa si Travis ng mapagbuksan ako ng pinto ng apartment nito.

“S-sir Wayde. Napadalaw kayo? A-anong maipaglilingkod ko sainyo sir.” Tanong nito na halata talaga na nagulat.

“Si Perth? Nagawi ba siya dito?”

“H-hindi naman po sir. B-bakit po? Ano pong nangyari sa kanya?”

“Your lying. Let me in, Travis.” Seryusong saad ko ng makita kong napatingin ito sa likod niya. “Don’t let me repeat my self Travis kung ayaw mong mawala sayo ang mga iniingatan mo.”

“S-sorry sir. P-pasok kayo.” Niluwangan naman ang pintuan kaya agad akong pumasok.

“Where is he?”

“N-nasa silid po siya Sir. Agad siyang nakatulog. Nanghihina po siya ng dumating siya dito.”

“At bakit hindi mo itinawag sa akin.” Malakas na sabi ko dito at agad na tinungo ang nag iisang silid ng apartment nito na ako mismo ang nagbabayad dala ng pangako ko noon na ako ang bahala sa lahat basta bantayan niya si Perth para sa akin.

“S-sorry sir. Nakiusap kasi siya sa akin na huwag kong itawag sayo. Pasensya na talaga.”

“Dapat hindi na ito mauulit, Travis. Ito ang tandaan mo. Pagdating sa kanya dapat itawag mo sa akin agad. Sabihin man niyang huwag sabihin sa akin. Ako lang ang susundin mo. Sa akin ka lang dapat sumusunod.”

“Yes Sir Wayde.”

Hindi ko na ito pinansin. Basta ko na lang isinarado ang pinto ng makapasok ako bago ko siya nilapitan na himbing sa pagkakatulog.

“Baby.” Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya at niyuko. Dinampian ng halik sa nuo.

Gumalaw naman siya pero hindi nagising.

“Hindi ka dapat naglayas baby. Nag alala ako sayo.” Kausap ko kahit alam kong hindi naman niya ako naririnig. Nanatili na alang akong nakabantay sa kanya na inabot yata ng dalawang oras bago siya tuluyang nagising.

“N-no. I hate you. I- i hate you. D’dont touch me.” Histerecal na sigaw niya at itinutulak akong palayo.

“Baby, please calm down. Please.” Hinuli ko ang kamay niya para di na siya makapalag. Ng masigurado kong hindi siya masasaktan sa pagkakahawak ko ay mahigpit na niyakap ko siya.

Saka siya tumigil sa pagwawala pero umatungal naman siya ng iyak.

“I-i h-hate you. I-i h-hate you.” Paulit ulit na narinig ko mula sa kanya.

“Shhhh! Baby. Please calm down. Ano man ang nakita mo kaya ka nagkakaganyan ay wala iyong ibig sabihin. Baby, wala akong balak lukuhin ka kaya please. Listen.”

“No! I saw you. I-i saw you.”

“But if you stayed any longer. Nakita mo kung paano ko siya itulak. Baby, I love you so much. I love you.”

“You lying. Liar. Liar.”

Nagpakawala ako buntong hininga dahil sa paulit ulit na sinasambit niya na may kasamang pag iyak.

“Okay! Okay! Calm down. Hindi ko na iyon hahayaang maulit. So please baby… please.. calm your self down. Isipin mo ang baby natin.” Pang aalo ko pa sa kanya. “Baka pareho kayong mapahamak kapag hindi ka tumigil sa kakaiyak mo.”

“I hate you.” Mahina na lang na saad niya. Humina na din ang pag iyak niya. “I hate you.”

“Shhh. I know. I know.. and I’m sorry baby. Sorry.” Dinampian ko pa siya ng halik sa nuo.. masuyong humuhugod ang kamay ko sa likod niya para kumalma na siya ng tuluyan.

Nakahinga ako ng maluwag ng maramdaman kong kumilos siya at yumakap na siya sa akin. Isiniksik ang mukha sa akin.

“Baby.”

Napasigok siya. Hindi na siya nagsalita pa. Tanging ang paisa isang paghikbi na lang ang narinig ko mula sa kanya.

Hinayaan ko na muna siya ng pang ilang minuto bago ko ulit siya kinausap.

“Can you look at me now baby?” Maingat na kumalas ako ng yakap sa kanya. “Look at me baby.”

Namamaga na ang mga mata niyang tumingin sa akin. Nakalabi na halatang ayaw talaga akong tignan.

“Look at me. Look at me baby.” Humawak ako sa magkabila niyang pisngi para hindi na niya mabawi ang tingin sa akin.

“I hate you. You kissed that girl. I hate you.”

“No! I didn’t kissed her. At wala akong intensyon na halikan siya. Nabigla din ako baby. So please. Listen to me. Wala akong ibang gustong halikan maliban sayo. At sayo lang baby. Ikaw lang.”

“But you…”

“No! I pushed her away and you didn’t saw it. Dahil bigla ka tumakbo. Mas gugustuhin ko pang sinita mo ako. Kimumpronta ako kaysa iyong tumakbo ka. Alam mo bang nag alala ako sayo. Nag alala ako sayo at sa kalagayan mo. Kaya baby, please. Don’t do that again. Ayaw kong mapahamak ka. Kayo ng baby natin.”

“But I hate you.”

“Yeah! I know. I know that now. And I’m sorry. So please baby. Promise me. Huwag mo na ulit gagawin iyon. Huwag ka ng lang basta aalis ng ganun. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung mapapahamak kayo ng baby natin.”

Muli siyang napahikbi. Kumilos siya at hinaplos ang tiyan niyang halata na ang pagkakaumbok.

“S-sorry.”

“Shhh! It was my fault. Kaya huwag kang humingi ng tawad.”

“But I hurt our baby again.”

“No! You didn’t. Okay! Magpasalamat na lang tayo sa pinsan ko na siyang nakakita sayo kanina. At dinala ka niya sa hospital.”

“Who?”

“Victor. Kapatid ni Vienn. Ang pinsan kong pinsan ko na minsan mo ng nakilala sa bahay ng lolo.”

“Nagising ako kanina. Ako na lang mag isa. Ang sabi nila si K-kanye ang umasikaso sa akin. And then, nagpasya akong umalis agad. I want to hide away from you.”

“No! Don’t you ever think that way again baby. I wont allow you. You can’t hide from me.”

“Hmmp.”

“Baby.” Muli ko na lang siyang niyakap.

“Hmmp.”

“Tama na. It was all my fault. Okay! Tahan na. Tahan na baby.” Hindi na din siya ulit nagsalita.

Tuluyan ng nawala ang pag aalala ko sa kanya. Ang tanging gagawin ko na lang ay ang panatagin ang loob niya para hindi na siya tuluyang mamuhi sa akin.

Ayaw kong dagdagan ang mga pinagdaanan niya. Ayaw ko na ako pa ang maging dahilan para muling bumalik ang sakit na naramdaman niya noong una ko siyang makita.

At gagawin ko ang lahat para mawala ang mga agam agam niya.

“I love you baby. I love you. Can we go home now?”

Napangiti na ako ng makita ko siyang tumango. Hindi ko na napigilan ang sarili kong gawaran siya ng halik sa labi dahil doon.

“Thank you baby. Thank you.”

“But I still hate you.”

“Yeah! And I will do my best to make you love me again.”

Matalim ang tinging ipinukol niya sa akin sabay simangot.

Masuyong humaplos ang palad ko sa pisngi niya bago naunang tumayo at umalalay sa kanya sa pagtayo sa kama.

“C-mon baby. You can rest in our house.” Hindi na siya sumagot pero tinanggap ang kamay kong nakalahad sa kanya.

Sabay na lumabas ng silid. Nagpasalamat ako kay Travis kahit papaano bago kami tuluyang umuwi.

Umuwi sa bahay na kasama ko na siya.

¤¤¤ ¤¤¤

Isa sa mga aspiring writer na kagaya ko ang gusto ko lang i promote ang kwento. Sana magustuhan niyo at suportahan niyo katulad ng pagsuporta sa mga kwento ko.

https://my.w.tt/JsLaHwt5Mcb

PhoenixWyatt

PH3 #42: Wayde & Perth

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“ BABY.“ Maingat na tumabi ako ng higa sa kanya pero agad siyang umusad palayo sa akin at tumalikod pa ng higa.

Nagpakawala ako ng buntong hininga. Sadyang dinamdam niya ang nakita niya kahapon kaya hanggang ngayonnay masama parin ang loob sa akin at magbe-bente kwatro oras nang hindi niya ako kinikibo.

“Please baby, talk to me.” Hindi siya umimik at kinumutan ang sarili.

Muli akong lumapit. Nakipag agawan sa kumot ng alisin ko iyon. Pumiksi saka ako tinapunan ng matalim na tingin.

“Sorry na baby. Please, talk to me. Hindi ko kaya na hindi mo ako kinakausap.” Masuyong pakiusap ko sa kanya. Humaplos sa braso niya pero muli siyang pumiksi.

Hindi talaga niya ako kinibo at muli siyang tumalikod ng higa. Tanging nagawa ko na lang ay ang magpakawala ng sunod sunod na buntong hininga.

Ayaw ko naman siya pilitin na makipagbati sa akin. Hahayaan ko na lang na humupa ang tampo niya. Pero hanggang kailan?

“Baby.” Sinubukan kung muling lumapit sa kanya. Hindi siya nagsalita at pumiksi kaya iyon na ang kinuha kong pagkakataon at yumakap na ako sa likuran niya. Maingat na ipinaunan ko siya sa braso ko. “I love you baby. I really do.” Padampi damping hinahalikan siya sa buhok niya.

“Hmmp.”

“Shhh! I know baby. I know.. hindi na iyon mauulit pa.” Bahagya kong hinigpitan ang yakap ko sa kanya. Hindi na siya tumanggi pa kaya nanatili na kami sa ganung ayos.

Nakatalikod man siya sa akin ay ayos na iyon. Basta hindi niya ako ipagtutulakang lumayo sa kanya dahil hindi ko naman iyon gagawin.

Ilang minuto din kami sa ayos naming iyon hanggang sa tuluyan na siyang makatulog sa mga bisig ko.

Doon na ako kumilos para ayusin ang pwesto namin. Maingat na pinaharap ko siya sa akin para di siya magising at nagtagumpay naman ako.

Napangiti pa ako ng gumalaw siya at siya na mismo ang nagsumiksik sa katawan ko at yumakap sa akin.

“Ganyan nga baby.” Bulong ko at dinampian ng halik sa nuo bago din ako pumikit. “I love you baby. And I always love you. No matter what.”

¤¤¤ ¤¤¤

“Ayos na ba talaga to Nay Pau?” Tanong ko kay Nay Pau habang iginagala ang paningin ko sa buong sala.

“Ok na ok na iyan hijo. Siguradong magugustuhan ito ni Perth.” Nakangiti ding sagot nito sa akin. Kasama ko sila ni yaya Gretha na nag ayos ng sala para kay Perth.

“Hindi na ako makapaghintay.. Excited na kami bg yaya Gretha mo.”

“Ako din naman Nay Pau. Kaunting oras na lang magigising na siya.”

“Sige, sige hijo. At mag aayos na din kami ng kakainin natin matapos ang lahat ng ito.”

Tumango ako habang may ngiti parin sa mga labi ko na nakatingin sa paligid. Sa may hagdan. Hanggang sa may pinto ng silid naming dalawa.

“This is the time Nay Pau.”

“Good for the two of you hijo. And wish you all the best.”

“Salamat nay Pau. Salamat sa inyong dalawa ni Yaya Gretha.”

“Nasa likod mo lang kami lagi hijo. Aalalay sa inyong dalawa ni Perth.”

“I know Nay Pau. And thanks a lot because of that. Sige po. Sisilipin ko lang siya saglit.”

Tumango si Nay Gretha bilang sagot kaya naman deretso na ako paakyat para tignan siya.

Mahimbing parin siyang natutulog na parang bata. Maingat na sumampa ako ng kama at tumabi sa kanya.

Ng maramdaman yata ako sa tabi niya ay awtomatikong umunan siya sa braso ko at nagsumiksik sa katawan ko.

“You know your home baby.” Bulong ko ng yumakap din ako sa kanya. “And my hugs is your home.”

“Hmmm.”

“Yes baby. Your safe. Always safe with me.” Na mas nagsumiksik pa siya sa akin. Magaan ang pakiramdam ko habang kalong siya ng yakap ko. At hindi na ako makapaghintay na magising siya para maisagawa ko na ang mga plano ko.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

N agising ako na wala na siya sa tabi ko. Ang aga naman niya nagising ngayon. Tinignan ko ang alarm clock sa bedside table ay mag aalas sais pa lang ng umaga.

Saka dati rati naman ay hinihintay niya akong magising tapos sabay na kaming lalabas ng silid.

Napasimangot na pinilit kung bumangon kahit inaantok pa nga ako. Nagtungo ng banyo para makapaglinis ng katawan bago lumabas ng silid namin.

Siguro ay nasa library na siya at sinisimulan na ang trabaho niya.

Nagpakawala ako ng malalim na paghinga. Nasa isip ko parin ang nangyari noong nakaraang araw. Naipaliwanag na niya sa akin at ramdam ko naman na totoo ang paliwanag niya.

Hindi na ako galit pero nanatili akong hindi siya iniimik kahit na gustong gusto ko na din siyang lambingin.

Gusto ko lang naman na makita kung gaano siya katiyagang suyuin ako habang kunwari galit pa ako sa kanya. At nakikita ko naman na matiyaga siyang nanunuyo sa akin.

At ngayon.. nakapagpasya na akong makipagbati sa kanya. Naniniwala ako sa kanya higit pa sa sinasabi ng iba.

Magaan na ang naging kilos ko na nag ayos ng sarili ko at naghanda na para lumabas ng silid. Siya ang una kong hahanapin at dederetso ako sa library niya na siguradong nandoon siya ngayon.

Pero….

Natigilan ako sa paghakbang dahil sa pagbukas ko ng pinto ay bumungad sa paningin ko ang nagkalat na petals sa sahig.

Ibat ibang mga palamuti na may mga lobo na hugis puso na may nakasulat na I❤U sa bawat lobo na nakalutang.

Napalunok ako na hindi ko alam kung ano ang dapat kung maramdaman. Kumabog ang dibdib ko ng pagkalakas lakas. Biglang nanginig ang tuhod ko na pakiramdam ko ay hindi ko na kayang ilakad pa.

“Wayde.” May kalakasang tawag ko sa pangalan niya ng hindi ko na alam ang gagawin ko.

Hindi ko maihakbang ang paa ko. Ayaw kong apakan ang mga pulang pula na talulot ng mga rosas sa daraanan ko hanggang sa may hagdan. Hindi ko na lang alam kung hanggang saan iyon aabot.

“Wayde.” Muli kong tawag sa pangalan niya pero wala naman akong nakuhang sagot mula sa kanya.

Kaya naman pinahuma ko muna ang ilang minuto bago nagpasyang ihakbang ang mga paa ko.

Nag aalangan man na itapak ang mga paa ko sa sahig na puno ng mga petals ng bulaklak ay kailangan ko siyang hanapin para matanong kung ano ang ibig sabihin ng pakulo niyang ito.

Hindi naman niya kailangang mag effort ng ganito para lang mapatawad ko siya dahil hindi naman talaga malalim ang tampo ko sa kanya.

But this kind of stuff is so romantic na nakapagpalipad ng isip ko sa kung saan. Bigla ko tuloy naisip na para siyang magpropropose sa akin ng kasal.

Natigilan ako sa naisip ko at muli kong iginala ang paningin ko ng nasa hagdanan na ako na puno parin ng petals sa daraanan ko. Mga lobo na nakatali sa hamba ng hagdan na hugis puso nga lahat hanggang sa may sala. Hindi ko man masyadong makita ang buong sala ay alam ko. Pati doon ay may mga palamuti.

Muli akong napalunok. At mas ayaw kong humakbang pababa.

“Wayde, nasaan ka?” Muli ay tawag ko sa kanya. Doon ko na siya nakita na galing nga doon. Nagtatago lang pala siya sa may cabinet ng TV.

Seryusong nakatingala sa akin while he is holding a bouche of red roses.

Doon na ako nagsimulang humakbang ulit. Tila bumagal pa ang oras sa paglalakad ko habang lumalapit sa kanya.

“A-ano n-namang pakulo ito?” Halos hindi naman lumabas iyon sa bibig ko sa hina ng boses ko ng tanungin iyon. Palipat lipat ang tingin ko sa kanya, sa buong sala at sa hawak niyang bulaklak.

Nakangiti na siya. Sa mga mata ng napatingin ako doon ay napansin ko ang kakaibang pagsusumamo.

“Pinapatawad na kita. Hindi na ako galit. Hindi mo naman kailangang gawin ang mga ganitong bagay.” Sabi ko na lang kahit na ang totoo ay kanina pa nakikipag unahan ang paghinga ko sa pagtibok ng puso ko sa mga nagaganap ngayon.

“Thank you baby.” Nakangiti niyang sagot pero nanatili lang siyang nakatayo ngayon sa harapan ko.

“Hmmp! Pero huwag mo ng uulitin iyon.” Nakalabing saad ko. Tumango naman siya bilang sagot sa sinabi ko.

Bahagya pa akong napapiksi ng bigla niya akong hinaplos sa pisngi.

“Hindi na baby. Hindi ko na ulit hahayaan na mangyari iyon dahil ayaw ko na ikaw ang mawala sa akin.”

“Hmmp! Sinasabi mo lang yang kasi may baby na tayo. Nag aalala ka na baka kung mapano ang batang dinadala ko.”

“No! Wala pa man ang baby natin sa tiyan mo ay natatakot na akong mawala ka sa akin. Tandaan mo iyan. Hindi ko pa man alam noon na pwede kang magdala ng bata ay minahal na kita. At mas minahal kita at ayaw kong mawala ka ng malaman kong kaya mo akong bigyan ng anak nating dalawa.”

Napayuko ako at bahagyang napapikit habang patuloy ang masuyong haplos nya sa pisngi ko. Nakakagaan ng pakiramdam ang mga katagang binitawan niya para sa akin at dama ko ang init na nagmumula sa palad niya.

“Baby, open your eyes. Look at me. C’mon.” Masuyong utos niya kaya napaangat ang mukha ko at tumitig sa kanya. Muling kumabog ang dibdib ko dahil sa lamlam ng mga matang nakatingin sa akin.

Napalunok ako. Hindi ko alam ang dapat kung sabihin.

“I love you baby. And I want you to be my forever.”

“N-naman eh! A‐ano ba kasing pakulo ito?” Kunot ang nuong tanong ko. “Mapapatawad naman kita kahit hindi ka gumawa ng ganito.”

“I know! Pero hindi lang ang pagpapatawad mo ang gusto kong hingiin.”

“Huh! A-anong ibig mong sabihin.”

“I want to spent my time, my whole life being with you baby.” Muli akong napalunok sa kaseryusuhan ng bawat kataga niya. Nanginginig ang mga kamay ko na humawak sa iniaabot na niyang bulaklak na kanina pa niya hawak. “Kumpleto na dati ang pamilya ko. Iyon ang pagkakaalam ko. Si Nay Pau, su Yaya Gretha. Pero saka ka dumating sa buhay ko. Gumulo ng akala kong buo ng pamilya ko. At doon ko napagtanto na ikaw pala ang kukumpleto nun. Kukumpleto sa pamilyang binubuo ko. We are family now. But…” muli niya akong hinaplos sa kamay. Matamang nakipagtitigan sa akin.

“But…..?”

“But I want it to be sealed. Gusto kong makasigurado na ang pamilya na binubuo ko ay wala ng makakawasak pa.”

“W-wala naman ah. N-nandito naman ako. S-saka… s-saka pinatawad na kita.” Sagot ko. Ayaw ko sanang magsalita pero kailangan dahil mas kakapusin yata ako ng hininga kapagnanatili akong walang imik.

“Yes baby. Your here. And I want you here forever. I need you. Baby, I don’t want to lose you. No! I wont allow others to take you away from me. You are mine baby.”

“Mmmm.” Napalabi ako dahilan para pasadahan ng daliri niya labi ko.

“Yes baby. You are only belong to me.”

“Oo naman eh. K-kaya t-tama na to. A-ang drama mo na. G-gutom na ako.” Pang iiba ko ng usapan.

“Uhm, but I want to hear your answer first. Baby.” At ganun na lang ang gulat ko ng bigla siyang lumuhod sa harapan ko kaya naman agad kung binitawan ang bulaklak na bigay niya at hinawakan siya sa braso para patayuhin.

“Ano ba yan? T-tumayo ka nga.” At pilit na pinapatayo siya pero kinuha lang niya ang isang kamay ko at dinala sa tapat ng labi niya dahilan para muli akong matigilan at napatitig na naman sa kanya. May inilabas sa bulsa ng damit niya. Halo halong emosyon ang bigla kong naramdaman.

“Baby, I want to spend my life with you. Please allow me to take care of you for the rest of your life. Baby, please. Marry me.”

“Huh!.” Totoong mas nagulat ako at hindi ko alam kung ilang libong langaw na ang pwedeng pumasok sa bibig ko dahil totoong napanganga na ako.

Overacting ba na magulat ako ng ganun? Hindi ko alam? Hindi ko naisip kailanman na gusto niya akong pakasalan. Masaya na ako na kasama siya. Ang makapiling siya. Ang mahalin niya kami ng magiging baby namin. Pero ang yayain niya akong pakasalan siya?????

Hindi ba sobra sobra na iyon sa biyayang natatamasa ko simula ng makilala ko siya??

“Hmmp.” Tinampal ko siya sa balikat at napasinok na dahil tumulo na ang luha ko. Mas nag unahan ang pagtibok ng puso ko na gustong umalis sa kinalalagyan nito.

“Baby, will you marry me?” Pang uulit pa niya na tuluyang nakapag paiyak sa akin. “Hey! Hey! Stop Crying.” Tumayo siya at mahigpit na yumakap sa akin. “Baby. Shhhh. Shhhh! Stop crying baby.”

Sumisinok ako na nakasubsub sa dibdib niya. Hindi ko alam ang sasabihin ko basta kusang kumilos ang kamay ko na yumakap sa kanya.

“Baby.”

Hindi ako umimik. Nanatili akong nakayakap sa kanya. Hindi ko alam ang dapat kong isagot. Hindi ko alam ang dapat at tamang reaksyon ko sa mga sandaling ganito.

Ang magpropose siya???????

“Y-you d-dont need to marry me.” Iyon ang lumabas na kataga sa bibig ko. Hindi ko ipagkakait ang kalayaan niya.

“But I want too baby. I want to marry you. Why? Hindi ba sapat ang nararamdaman mong pagmamahal sa akin kaya ayaw mong magpakasal sa akin?” Nasa tuno niya ang pagdaramdam habang sinasabi iyon kaya napilitan akong kumawala sa kanya at tignan siya sa mga mata. Nagsusumamo at naghihintay ng kasagutan ko.

“P-pero…”

“Marry me baby. Please. Be with me. Forever.” Masuyong haplos na naman sa pisngi ko ang iginawad niya. “Please baby. If you love me. You will marry me. You will accept my proposal. Be my wife. Be with me.” Halos paulit ulit na niyang alok sa akin.

Napalunok na naman ako. Para kasing may bara ang lalamunan ko kaya hindi ako makapagsalita ng maayos. Saka litong lito ako.

“Baby.”

Hindi ako nagsalita pero tumango ako. Tumango na lang ako bilang sagot para sabihing tinatanggap ko ang pag aalok niya sa akin ng kasal.

“I want to hear it from your lips baby. Say it. Say yes.”

Ilang sigundo din na tumitig ako. Tumikhim pa ako bago tuluyang nagsalita.

“Y-yes.” Mahinang sagot ko.

Ngumiti siya. Ikinulong ang pisngi ko sa mga palad niya at siniil ng halik sa labi.

“I love you baby. I love you so much.” Sabi niya ng pakawalan ang labi ko. Muling kinuha ang inilabas na maliit na kahita kanina at inilabas doon ang isang singsing.

Hinawakan ang kamay ko at isinuot iyon sa daliri ko.

Matapos niya iyong isinuot. Dinala sa labi at dinampian ng halik iyon bago niya ako muling niyakap.

“I love you.” At sunod sunod na damping halik sa ulo ko habang yakap yakap niya ako.

Ako man ay tumugon sa mga yakap niya.

“I love you too.” Bulong ko. Habang kulong ng yakap niya.

Para lamang akong nananaginip ngayon dahil sa ganda ng nangyayari. Siya na matatawag kong tagapagligtas ko. At ngayon, siya na mismo ang prinsipeng tutupad ng mga pangarap ko. Pangarap na makabuo ng isang masayang pamilya na minsang ipinagkait sa akin.

PH3 #43: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead !!!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“ CONGRATS, apo.“ Yumakap ang lolo niya sa akin habang ako naman ay hindi maapuhap kung ano ba ang dapat kong sabihin.

Matapos ang umagang puno ng surpresa para sa akin ay agad niya akong niyaya sa bahay ng lolo niya kinahukasan at ibinalitang ikakasal na daw kami at sa lalong madaling panahon.

Tuwang tuwa naman ang lolo niya sa ibinalita niya at heto nga kami ngayon…. Parang mas nakikitaan pa ito ng excitement kaysa sa akin.

“Kailan niyo balak magpakasal. Aba dapat iyong alam ng lahat hindi katulad ni Kanye na kasal na daw pala sila ng asawa niya pero hindi pa nito alam.. ayaw ko ng malalaman na kasal na pala ang mga apo ko ng hindi ako ang una ang makakaalam.” Mahaba pa nitong saad sa amin na para bang pinagsasabihan pa si Wayde.

“Kaya nga nandito kami ngayon lolo. Dahil ikaw ang nagpalaki sa akin kaya ikaw ang gusto kung unang sabihan.” Seryuso naman niyang sagot sa lolo niya bago naman niya ako binaling at nginitian.

Napapahalata tuloy na parang ako lang ang gusto niyang ngitian kaya naman napayuko ako dahil doon.

“Bata ka.. seryuso kang nakikipag usap sa akin pero kapag kay Perth ang lambot lambot mo.” Paninita ng lolo niya na napansin din pala ang napansin ko.

“Why should I smile at you lolo.” Seryusong sagot ulit niya.

“Oo na. Pare pareho kayong magpipinsan. Hayst.”

“Pinalaki niyo lang kaming ganito lolo.”

“Oo na nga. Hala sige. Magtanghalian na muna tayo. Ibabalita ko sa mga pinsan mo ang magandang balitang sinabi mo ng makapag isip si Kanye na bigyan din ng magarbong kasal ang asawa niya. Batang yon oo. Inakan na ng apat hindi pa pinapakasalan na alam ng karamihan.”

“Yeah! Maybe may plano naman iyon lolo. Saka ikaw nga itong ipinakasal si Ace ng hindi namin nalaman agad.”

Napakamot ang lolo dahil sa sinabi niya.

“I know. Pero ginawa ko lang ang alam kung tama. Saka pwede ba… wag mong idamay ang batang iyon.. ayaw pa akong makausap simula ng nawala ang asawa niya.”

“Wala ka nga bang alam lolo?”

Hindi ko man alam ang pinag uusapan nila ay nahalata ko na parang napaiwas ng tingin ang lolo sa tanong niyang iyon dito.

“I know it lolo. Mas magagalit sayo yon kapag nalaman niya na may alam kayo.”

“Hindi kayo naparito para sa usaping iyan, Wayde. Hala, nakahanda na siguro ang pagkain sa hapag. Halina kayo.” Hindi pa man kami nakakasagot ay tumalikod naang lolo na nauna ng naglakad papasok ng hapag kainan.

“Lolo is a cupid.. sometimes.. or I should say.. always.” Bulong niya sa akin ng yukuin ako.

“Huh!.” At dahil sa nagulat ako ay iyon lang ang tanging lumabas sa bibig ko.

“So cute baby. And always cute every second.” At isang mabilis na damping halik sa labi ang iginawad niya bago niya hinawakan ang kamay ko at hinila na nga pasunod sa lolo niya.

“Nagpaluto ako ng mga gugustuhin mo apo..  aba! Dapat kumain ka ng mga masusustansyang pagkain para sa magiging apo ko sa tuhod.”

“Salamat po lolo.” Nahihiya kong sagot. Hindi ko akalin na mapapabilang ako sa pamilya nila simula ng makilala ko siya at aabot nga kami sa puntong ikakasal ako sa kanya.

Parang isa lamang fairytale ang lahat. Na masasabi kong isa siya sa mga prince charming sa mga kwento at ako ang biniyayaan na makilala ng prinsipe.

“Basta kapag me problema kayo at kailangan niyo ang tulong ko. Nandito ako lagi para sa inyo mga apo.”

Napaangat ako ulit ng mukha at napatingin dito. Nakikitaan ko ng magkagiliw sa mga mata.

“Oo na lolo. Saka walang problema ang hindi ko kayang sulusyunan.”

“Alam ko naman iyon. Kaya nga nagmana ka sa akin. Sige na. Kumain na lamang tayo. Marunong ka pa sa akin.” Naiiling na lang ang lolo na ipinagpatuloy ang pagkain.

Nakangiti naman akong bumaling sa kanya at ganun din siya sa akin bago na namin ipinagpatuloy ang kumain.

Naging maganda naman ang takbo ng pagpunta namin sa bahay ng lolo niya. Hindi pa naman niya sinabi kung kailan ang naitakdang kasal namin dito.

Maghihintay na lang ako sa kung kailan niya iyon itatakda.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ahhhhhh.” Sigaw ni Wilna ng ikwento ko sa kanya ang pagpropropose sa akin ng kapatid niya ng dumalaw siya sa akin para makipagkwentuhan.

“Marinig ka ng kuya mo. Mababatukan ka na naman nun.” Pigil ko sa pagtitili niya. Halatang kinikilig siya sa mga nangyayari sa amin ng kuya niya.

“Hindi ko mapigil gurl.. kinikilig talaga ako. Ayiieeehhh.. sana ol na lang talaga.” Sabay hawak sa braso ko at duon inilapas ang kilig na nadarama.

“Haha! Tama na. Baka ma stress ang baby ko sa kakayugyug mo sa kamay ko.” Sabi ko dito kahit hindi ko namam alam kung paano alisin ang kamay niya na nanginginig pa sa pinipigilang kilig.

“Gurl.. paano ang kumalma. Megosh.. Omay… omay.. gusto kung sumigaw sa kilig ko.. iba talaga ang kuya.. ayiieeeh..”

“Pero kapag ginawa mo yon. Pagagalitan ka niya.”

“Naman! Ganun naman palagi siya. Laging masungit sa amin pero pagdating sayo..  naku… love na love ka ng kuya.. ayieehh.”

“Hala! Hindi naman siya masungit kung walang dahilan diba. Kaya nga pinagsasabihan kita na umayos ka. Baka marinig ka niya.”

“Oo na po. Para ka namang mas matanda sa akin kung pagsabihan ako. Naku!!! Huwag mong tutularan ang kuya.. agad kang tatanda kapag ginaya mo ang kaseryusuhan niya..”

“At bakit naman hindi??” Sabay kaming napatingin ng marinig namin siyang magsalita.

“Ehh! Wala kuya..” ngising parang tumiklop  at umayos ng upo. “Ikaw kuya huh! Kung hindi pa naikwento ni Perth ang pag propopose mo. Kailan mo sasabihin sa amin?”

“Saka na kapag naayos ko na ang lahat. At umaasa ako na hindi mo ipagkakalat at sasabihin kina mama.” Sagot niya.

Napatitig ako sa kanya. Saka ko lang naalala na hindi pala boto sa akin ang mama niya at isa sa kapatid niya.

Bigla tuloy akong nakaramdam ng kaba dahil doon. Magpapakasal kami pero galit sa akin ang kapamilya niya?

“Oo naman kuya! Aba! Boto ako kay Perth para sayo. Isa ako sa magtatanggol sa kanya kay mama at ate Rose.”

“Yeah! I know… pero huwag ka ng makisali pa sa kung ano ang problema namin. I can handle it.”

“Mmm. Sige na nga.. pero pwede kapag bumili kayo ng mga damit ng baby niyo. Sasama ako ah.”

“No!.”

“Kuya naman!!! Mas magaling akong pumili ng damit ng baby kaysa sayo.”

“At paano mo naman nasabi? Saka baby namin ang bibilhan kaya alam ko kung ano ang mas maganda sa kanya.”

“Basta sasama ako. Diba Perth..  tawagan mo ako huh kapag bibili na kayo.” Baling nito sa akin ng hindi makaporma sa kapatid.

Tumango na lang ako para hindi na humaba ang usapan patungkol sa usaping iyon. Saka tatlong buwan at isang linggo pa lang naman. At sa higit tatlong buwan na dinadala ko makikita ng may umbok ang tiyan ko. At hindi pa namin nalalaman kung babae ba o lalaki ang baby namin.

“Yeheh.. basta keep in touch huh. Ako ang gawin niyong maid of honor kapag kasal niyo na. Pwede na ding ring bearer..” na sinabayan niya ng hagikgik sa huling sinabi.

“Oo na. Ang ingay ingay mo. Sabi ko sayo iwasan mo ang ganyang ugali mo. Hindi ka gagalangin ng lalaki kapag ganyan ka umasta.” Pangangaral naman niya sa kapatid.

“Si kuya talaga. Panira. Alam ko naman iyon eh.” Sabay kamot ng ulo. “Basta gurl..” sabay hawak ng kamay ko at pinagsalikop iyon. “Huwag mong kalimutan na isama ako kapag bumili na kayo ah.”

Tumango ako na may kasamang kiming ngiti. “Oo.”

“Sige na. Tama na iyang kwentuhan niyo. Magpapahinga pa siya at naiingayan na ang baby namin sayo.” Pagtataboy naman niya dito na muling ikinasimangot ni Wilna.

“Ang damot mo talaga kuya. Hindi ko naman aagawin si Perth sayo.”

“What ever. Just go. At negosyong ikayayaman mo ang asikasuhin mo hindi iyong lagi kang nakatambay.”

“Opo.” Na sinabayan na tayo. “Mauuna na ako Perth. Gusto ka yatang masulo ng kuya ko.”

“Sige. Ingat sa pag uwi.”

“Ay yay captain.” At sumaludo pa nga ito. Maayos na muling nagpaalam hanggang sa maihatid pa namin ito sa labasan bago muling pumasok ng nakaalis na nga ito.

“Hindi ba tuluyang magagalit ang mama mo kapag nalaman na mahpapakasal tayo?” Tanong ko sa kanya ng mapagsolo na kami.

“No! At wala naman siyang magagawa baby kung tutol siya. Ang mahalaga para sa akin ang tayo. Kung anong mayroon tayo ngayon at ang bubuuin nating pamilya.” Humaplos ang palad niya sa pisngi ko kaya napatingala ako at nagtama ang mga mata namin.

Ang hinlalaki na masuyong dumama sa labi ko kaya naman awyomatikong humalik ako doon.

Ngumiti siya at masuyong dumampi ang labi niya sa nuo ko bago siya yumakap sa akin.

Tinugon ko ang yakap niya. Na sa mga yakap niya ay doon ako nakakaramdam ng kaginhawaan. Kapayapaan at agad na nawawala ang mga bumabagabag sa dibdib ko.

“I love you baby. And I will always love you.” Bulong pa niya habang masuyong humahaplos ang mga palad niya sa likod at buhok ko.

Mas humigpit naman ang yakap ko sa kanya. At nilasap ang sarap habang kulong ako ng mga yakap niya.

¤¤¤ ¤¤¤

Sa mabilis paglipas ng mga araw ay bumalik kami sa hospital para sa buwanang check up ko.

Heto na ang araw na pinakahihintay naming dalawa. Ang malaman ang kasarian ng baby namin.

“Ang aga niyo yata ngayon?” Si Kanye ng maabutan na namin ito sa opisina nito sa hospital ng doon na kami agad dumeretso.

“Mas maganda ang maaga.” Sagot naman niya dito. “How about you?”

“Yeah! Alam ko naman na aagahan niyo ngayon kaya maaga din akong umalis sa bahay bago tumuloy sa kompanya ko.”

“Good.”

Nag usap pa sila ng ibang bagay kaya naman nanatili na lang akong walang imik habang nakikinig ng pinag uusapan nila.

About lang naman sa mga negosyo nila ang pinag usapan nila kaya hindi na ako nakisali pa.

Hanggang sa balingan na ako ni Kanye.

“Kumusta ang paglilihi mo? Hindi ka ba nahihirapan?” Tanong niya sa akin habang abala ito sa pag sasaayos ng mga gamit.

“A-ayos lang naman. Nabawasan naman ang pagkahilo ko at panghihina.”

“Good for you then.. so. Simulan na natin ng malaman na ang gender ng baby niyo.”

Tinungo namin ang Ultrasound room niya na nasa loob lang ng malawak na opisina nito.

Tinulungan at umalalay naman ako ni Wayde pahiga.

“Payo ko sayo… huwag mo ng ulit uulitin ang pagtakbo ng ganun.” Sabi pa nito habang pinapahiran ni Wayde ang tiyan ko ng gel. “Pasalamat ka na lang at katawan mo lang ang bumigay ng araw na iyon. Dahil kung hindi ay baka nawala na ang baby niyo.”

“S-sorry.”

“Yeah! Just don’t do it again. And you cuz.. behave kung ayaw mong mawala sila sayo.”

“Ang dami mo alam. Simulan mo na lang ng matapos na. Saka mas matanda ako sayo kaya huwag mo akong pagsabihan.”

“Haha! Pero mas matino ako sa inyong tatlo.”

“Nagsalita ang walang gawa.” Naiiling na sagot niya na tinawan lang naman nito.

Hindi na ito nagsalita ng simulan na nitong idikit ang tranducer sa tiyan ko kaya naman nakikita na namin ang form ng baby namin na medyo malaki na.

“Three months and 15 days to be exact. And…” muli nitong iginalaw ang hawak sa tiyan ko hanggang sa muli itong tumigil. “Its a baby girl. Congrats.” Nakangiti itong bumaling sa amin matapos iyong sabihin at  i capture ang ultrasound.

Nagkatinginan naman kami ni Wayde at sabay na napangiti. Gusto kong maluha dahil sa sayang nadarama ko.

Mahigpit na humawak siya sa kamay ko matapos niya akong yukuin at gawaran ng damping halik sa nuo.

“Ibibigay ko na ang pangatlong injection mo ngayon. Just visit here every month para sa monitoring ng kalagayan niyong dalawa.”

Tumango ako bilang sagot. At bago ako bumngon at tinurukan na niya ako ng gamot.

“Malusog na malusog ang baby niyo at lumalakas ang kapit niya. Basta ang bilin ko huwag mong kakalimutan.”

“Oo. Maraming salamat.” Sagot ko.

“Sige, salamat cuz. Mauuna na kami.”

“Okay! Alagaan mo ang mag ina mo.”

“Yeah! I know. And I will.” Paherong nagtapikan sila ng balikat bago kami maayos na muling nagpaalam.

“May gusto ka bang bilhin muna bago umuwi? Or gusto mo munang mamasyal para naman hindi ang bahay ang lagi mong nakikita?” Tanong niya ng makasakay na kami ng kotse.

“Prutas na lang siguro. Saka marami pa ang mga pagkaing pwedeng kainin sa ref.”

“Okay! Para maging malusog kayo ng baby natin.”

“Uhmm.. malusog naman kami lagi..”

“Yeah! Pero mas maganda kung laging masusustansyang pagkain ang kinakain mo. Remember, hindi na lang para sayo ang kinakain mo.”

“I know. At lagi ko namang inaalala ang baby natin.” Sagot ko sabay haplos ng tiyan ko.

“Very well, baby. Lets go.” Aya niya matapos ang isang mabilis na kilos na dampian ako ng halik sa labi.

Bagtas ang daan pauwi. Tumigil sa SM para bumili ng prutas bago tuluyang umuwi.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Pinagmasdan ko siya habang mahimbing na siyang natutulog. Nasa kalagitnaan pa lang kami sa pinanunuod naming movie ng makatulog na siya habang nakasandal siya sa dibdib ko.

“Sleepy head. Hmmm.” Niyuko at masuyong ginawaran ng halik sa nuo at sa labi bago ko siya kinumutan hanggang dibdib niya. “I love you baby.” Bulong ko. Tinitigan ko muna siya ng ilang sandali bago ako nagpasyang umalis mula sa kama para magtrabaho muna habang hindi pa ako inaantok.

Ganito na lang lagi ang gawain ko. Hindi ko naman siya basta maiwan sa umaga para pumasok mismo sa kompanya dahil nag aalala ako sa kalagayan niya kahit pa man nasa loob lang siya ng bahay.

Hindi naman sa hindi ako kontento sa pag aalaga nina Nay Pau at yaya Gretha sa kanya bagkus tiwalang tiwala ako sa kanilang dalawa na aalagaan siya ng mabuti ng mga ito pero hindi ako mapalagay lalo na at malapit lang ang bahay nina mama baka makapag isip ito at sugurin siya at maging komplekado na naman ang lahat.

Alam ko naman na hindi basta basta gagawa ang mama na ikagagalit ko ng husto sa kanila kaya kahit papaano ay napapanatag ako lalo na at nasa side lang namin ang lolo na ayaw naman ng mama na magalit sa kanila ito.

“Magiging maayos din ang lahat.” Naibulong ko na lamang ng masulyapan ko siya ulit bago ko hinarap ang computer ko para basahin ang ilang mga dukomentong ipinapasa sa akin ni Karen araw araw na bihira ko ng mapagtuunan ng pansin dahil na kay Perth lagi ang pansin ko.

Pero bago ko pa man masimulan ang pagbabasa ko ay tumunog ang phone ko kaya naman agad ko iyong sinagot na nag aalalang baka magising siya dahil sa ingay nun.

“Hello.”

“Cuz.”

“Vienn?” Paniniguro ko pa at inalis sa tainga ko ang phone at tinignan kung siya nga mismo ang tumawag. “Why?”

“May good news ako sayo. Medyo natagalan nga dahil hindi naman ako ang humandle ng pagsasagawa sa kaso ng alaga mo.”

Kunot ang nuo ko ng maalala ko ang insidenting pagkakadukot niya. Medyo may katagalan na din iyon simula noon at halos nakalimutan ko na din dahil nakafucos na ako sa pagbubuntis niya.

At bakit ko nga ba iyon nakalimutan? Magbabayad pa pala sa akin ang kung sino man ang may pakana nun.

“Anong balita tungkol doon? Sino ang may pakana ng lahat?” Seryusong tanong ko pa dito.

“As I expected. Ang ex mo ang may pakana. It was Daisy.”

Kuyom ang kamao ko pagkarinig ko ng pangalan ng babaeng iyon. Matagal na akong walang balita dahil hindi naman sila nagtagal sa condo na binili ko para sa kanila bagkus ginamit ang perang binigay ko sa kanyang mga anak para makalayo. At hindi ko naisip na gagawa pala ito ng ganun.

“May lead kayo kung nasaan siya?”

“Wala pa sa ngayon, cuz. Pero bantayan mo ang alaga mo baka makapag isip iyon at balikan ka. Obsesse pa naman iyon sayo hanggang ngayon. Pero huwag kang mag alala. Pinapaasikaso ko parin sa mga tauhan ko ang paghahanap sa kanya.”

“Yeah! Salamat.”

“Okay! Salamat sa pag papaalala.” Nagpaalam na ito sa akin. Napatingin ako ulit sa kanya matapos kaming mag usap ni Vienn.

“She can’t hurt you anymore baby.” Bulong ko. “At kung magkakamali siya. Ilalagay ko ang batas sa mga kamay ko.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga at nagpasyang tawagan ang ilang mga tauhan ko. Hindi ako maghihintay lamang sa kung ano ang magagawa ni Vienn. Hindi naman sa wala akong tiwala dito pero hindi naman lingid sa kaalaman ko na may sariling buhay ito lalo na at may pinagkakaabalahan na din yatang pamilyang binubuo kaya siguro hindi na ito nakapag fucos sa kasong iyon.

At kikilos na ako para mapahanap ang babaeng iyon na nangahas sa saktan siya noon.

¤¤¤ ¤¤¤

“Hindi ba masyadong maaga para bumili tayo.” Tanong niya sa akin ng magpasya akong yayain na siyang bumili nga mga gamit ng magiging baby namin.

Hindi na din kasi ako makapaghintay na ipagawa ang isang silid para sa silid ng magiging prinsesa namin.

“Mag aapat na buwan na ang baby natin baby. At habang hindi pa lumalaki ang tiyan mo at nakakakilos ka pa ng maayos ay dapat maipaghanda na natin ang silid niya para naman tayong dalawa ang magsasaayos ng silid niya diba?”

“Hmmm.” At ang kyut lang ba niya na napaisip sa sinabi ko. “Isasama ba natin si Wilna?” Tanong pa niya. Hindi niya talaga nakalimutan ang pangako niya sa kapatid ko na isasama kapag bibili na kamo ng damit ng baby namin.

“Sige, I will call her now. Magkikita kita na lang tayo sa mall.”

Ngumiti na siya na humawak pa sa kaliwang braso ko at isinandal doon ang ulo.

“Isasama na din natin sina Nay Pau at yaya Gretha. Mas may alam sila sa mga bibilhin natin.” Saad ko pa na nakapagpatingala sa kanya sa akin.

“Talaga? Sige. Sige. Magbibihis na ako.”

“Sige baby. at habang nagbibihis ka tatawagan ko na si Wilna.” Nakangiti ding sagot ko sa kanya.

Agad naman siyang kumilos para magbihis. At gaya ng sinabi ko tinawagan ko si Wilna na magkita na lang kami sa mall.

Hindi naman kami lalayo dahil sa AA MALL naman din kami magshoshopping. Pag mamay ari din ng Lolo.

Hindi nga lang madalas na doon kami nagtutungo para bumili. Karamihan kasi gusto din namin na pagbigyan ang ilan sa mga mall na sakop at kasama sa mga ka business deal namin ang mga may ari. Dahil kung sa iisang mall lang naman bibili ay parang napaka ordinary na lang ang pang araw araw na nakikita mo kung sakali.

“Tara na.” Napalingon ako at nawala agad ang nasa isip ko ng makita ko na siyang palapit sa akin kaya naman muli akong napangiti at sinalubong siya. Hinalikan sa nuo at yumakap saglit sa kanya. “Nakausap mo na si Wilna?”

“Yes baby. Maghahanda na lang daw siya. Magkikita na lang tayo ng mall.”

“Okay! How about Nay Pau and yaya Gretha?”

“Nakahanda na din sila baby. Sa isang sasakyan na lang sasakay. May driver naman tayo.”

“Sige. Tara na.” Magkaagapay na kaming lumabas ng silid at naabutan na nga namin sina Nay Pau sa may garahe. Kami na lang talaga ang hinihintay.

Kanya kanya na kaming sakay. Nauna na silang lumabas sa amin saka kami sumunod sa kanila.

Para na ding family bonding namin ang paglabas namin ngayon. Hindi man ang mga magulang ko ang mga kasama ay sapat na sila para sa ikabubuo ng pamilya namin ng baby ko.

“Babaguhin ba natin ang wall paint ng silid ng prinsesa natin?”

“Hmmm. Bibili na lang tayo ng wall paper para hindi na mangamoy sa loob ng silid. Maganda naman na iyon at hindi naman basta basta masisira.”

“Ikaw ang bahala baby. Kung ano ang gusto mo at alam kong ikakaganda ng silid niya ay doon ako.”

“Thank you.”

“Always welcome baby.” Nakangiting pasulyap sulyap ako sa kanya habang nagmamaneho. Pero sa huling sulyap ko ay napatingin ako sa rwar mirror kaya naman napansin ko na parang may sumusunod sa amin.

Hindi man sigurado ang hinala ko ay sinubukan ko nading ilihis ang dinadaanan ko. Ilang liko din ang ginawa ko at patuloy na sumusunod sa amin ang asul na kotse.

Kunot ang nuo ko at sumeryuso sa pagmamaneho?

“Bakit?” Nakahalata na siya na biglang nagbago ang bilis ng pagmamaneho ko.

“Hang on baby. Use my phone and call Vienn. At sabihin mong i locate niya tayo sa lalong madaling panahon.”

“Huh! Whats wrong?” Doon siya lumingon ng nakitang napalingon na din ako.

“Just do what I told baby. Please.”

“O-okay. Okay.” Agad naman siyang kumilos at kinuha ang phone ko. Agad niyang tinawagan si Vienn.

“Hello. Ahh.”

“Cuz. It’s me.. locate us. Someone following us right now.. i need your help.”

“Right away cuz.”

“Just hold on baby. I will try to mislead them.”

Napahawak pa siya kamay kong nakahawak sa gearshift at naramdaman ko ang panginginig ng kamay niya.

Damn!

Lihim akong napamura. Ako ba ang pakay ng mga taong sumusunod sa amin? Kung kailan kasama ko siya?

Damn it again.

“Don’t worry baby. Hindi ko hahayaan mapahamak ka.” Nasabi ko na lamang kahit hindi ako sigurado doon.

Mas binilisan ang pagmamaneho ko. Pero mas naging mabilis naman ang sumusunod sa amin.

Narinig ko na lamang ang pagtili niya ng banggain nila ang likuran ng kotse ko.

“Damn! Fuck.” Hindi ko mapigilang mapamura ng muli nila kaming binangga. Hindi na sa likod kundi sa tagiliran na kaya naman biglang umekes ang takbo namin.

“W-wayde. N-natatakot ako..” nanginginig ang boses na saad niya. Nakahawak siya sa seatbelt niya.

“Sorry baby. Just hang on. Makakalayo tayo sa kanila.” Pinatatag ko ang boses ko kahit na nababahiran na ako ng pag aalala. Takot na baka kung mapaano siya at ng baby namin.

Kung ako ay kaya kung itaya ang buhay ko sa pagkakataon ito. Kaya kung harapin sila. Kaya kung makipagbanggaan sa kanila pero hindi ko magawa iyon dahil kasama ko siya. Ang magagawa ko lang sa ngayon ay ang makalayo sa mga sumusunod sa amin na talagang balak kaming gawan ng masama.

Dumoble ang bilis ng pagpapatakbo ko. Iyong bilis na lilipad na kami ano mang oras para lamang makalayo sa kanila at nagawa ko namang makalayo sa kanila ng ilang metro.

Pero…..

“Ayyyyyyy.” Sigaw niya ng makarinig kami ng putok ng baril na dumaan mismo sa pagitan namin.

“Damn it. Come on.” Paekis ekis na ang takbo namin dahil pinapaulanan na kami ng bala na pati ang mga ibang sasakyan ay nagkagulo na.

May mga nagbungguan na. Ang mga nalalagpasan namin na mga natatamaan na ng mga bala.

“Ahhhhhhhhhhhh.” Muli niyang sigaw. Mahigpit ang pagkakahawak ko ng manobela ng hindi ko na makontrol iyon dahil natamaan ang isa sa mga gulong ng sinasakyan namin.

“No! Noo..” napapasigaw nadin ako ng hindi ko na kaya pang ibalanse ang kotse ko. Mabilis ang ginawa kong pagpindot ng airbag ng mas maaga para hindi siya masaktan. Ako na lang ang masasaktan. Huwag lang ang maina ko. Huwag lang sila.

Pero ng wala na talagang pag asang makaligtas kami ay binitawan ko na ang manobela at iniharang ko pa ang katawan ko sa kanya bago kami tuluyang bumangga sa poste.

“P-perth.. b-baby.” Nagdidilim ang paningin ko na pilit na umangat ang mukha ko sa kanya. Pilit na ikinilos ang kamay ko na naipit para lamang mahaplos ko ang mukha niya. “B-baby. N-no. P-lease. H-hang. H-hang ooon.” At lumupaypay na nga ang kamay ko dahil tuluyang hinila ng kadiliman ang kamalayan ko.

PH4 #44:

Typos and grammatical error ahead

¤¤¤

VIENN POV:

¤¤¤

Hi ndi ko mapigilan ang magbitaw ng isang malakas na sampal ng muli kong tignan si Daisy matapos itong mahuli ng ilaglag ito ng mga inutusan.

Sinabi ng mga inutusan nito na dudukutin lang sana nila si Perth pero agad naman na napansin ni Wayde ang mga ito na sumusunod sa kanila kaya nauwi sa habulan na naging dahilan ng pagkakabunggo ng sinasakyan nila.

Hindi ko pa alam kung ano ang kalagayan ng pinsan ko at ni Perth ngayon dahil matapos namin silang marescue ay agad namin inayos ang kaso at nahuli agad ang mga ito. At lalo na ang Daisy na ito.

Pero tanging malakas lang na tawa ang isinagot nito.

“Hahaha! Hahaha! Hindi siya magiging maliga sa piling ng iba. Papatayin ko kung sino man ang umagay kay Wayde sa akin.” Nababaliw na sabi pa nito.

“Gago!” Ayaw ko man sana itong patulan pero nainis ako. Kahit alam ko na nawawala na ito sa tamang pag iisip ay hindi ko mapigilan ang sarili ko at sinakal ito. “Kung hindi ko lang inaalala na may batas akong sinusunod. Ako na mismo ang papataw sayo ng kaparusahan para sa ginawa mo sa pinsan ko.” At hinigpitan ang pagkakahawak ko sa leeg nito.

“DG, tama na iyan.” Pigil sa akin ni SPO2 George ng mapansin na yatang nagiging asul na ito dahil nawawalan na ng hininga. “Kami na po ang bahala sa kanya DG. Huwag kang mag alala. Hindi namin hahayaan na matakasan ang ginawa niyang kasalanan.”

Marahas na kinalas ko ang pagkalasakal ko kay Daisy na sinabayan ng pagtulak kaya napasadsad na ito sa sahig.

“Pasalamat ka. Mas matimbang sa akin ang trabaho ko ngayon dahil kung hindi.. kikitilan kita ng buhay.” Marahas na tumalikod ako matapos sabihin iyon. “Bantayan niyo yan.” Utos ko dito habang papalabas na ako ng interrogation room.

“Yes DG.”

At sa paglabas ko ng pulisya ay dumeretso na ako hospital para malaman ang kalagayan ng pinsan ko at ni Perth.

¤¤¤

KANYE POV:

¤¤¤

“ KUMUSTA sila cuz.“ Tanong sa akin ni Vienn ng bumalik siya matapos nilang mai-rescue sina Wayde at si Perth na pareho ng wala ng malay at duguan.

Umiling ako. Nalulungkot ako para sa kanilang dalawa dahil sa sinapit nila. Lalo pa at nadamay ang batang dinadala ni Perth kaya kinailangan ko siyang iraspa para tuluyang malinis ang bahay bata nito pagkatapos itong makunan.

Alam ko na pagkagising nila ay mas malulungkot sila kapag namalang wala na ang baby nila.

Nagpakawala ako ng isang napakalalim na buntong hininga na halos sabay kami ni Vienn at nagkatinginan.

“Wala na tayong magagawa para don.” Malalim na salitang binitawan ni Vienn ng tumingin sa pinsan namin na ito ang talagang nagtamo ng maraming sugat. Malaki ang natamong sugat sa ulo. Habang si Perth ay tanging ang kamay lang nito at paa ang nagtamo ng sugat pero hindi naman kinaya ang kapit ng bata ang masamang nangyari sa kanila at impact ng pagkakabangga nila kahit pa man may airbag na sumalo sa sumalo sa kanya.

“Nakakapanlumo pero kailangan nilang tanggapin.” Sabi ko naman dito. “Siya nga pala. Kumusta ang kaso nila?”

“Nahuli ang mga taong humabol sa kanila at umamin na ang mga ito kung sino ang nag utos sa kanila. At ang demonyong ex ni Wayde ang puno at dulo ng aksidente.”

“Damn that girl. Hindi talaga makakapagkatiwalaan simula pa noong una ko itong makilala. Mabuti na lang at hindi natuloy ang kasal nila Wayde noon.”

“Yeah! Same here. I really dont like her too for Wayde.”

“So! Nahuli niyo na ba ang babaeng iyon?”

“Oo, nasa kulungan na siya ngayon pero masama ang tama. Nababaliw na yata. Tawa ng tawa.”

“Mas maganda pa ngang tuluyan na siyang mabaliw at manatili na sa rehab. Dahil walang kapatawaran ang masamang binalak niya sa dalawa.”

“Tama ka. Sige na cuz. Mauuna na ako. Balitaan mo ako kapag may bago ng recovery sa dalawa.”

“Sige cuz. Ako na ang bahala sa kanila.”

Tumango na lang ito. Tinapik ako sa balikat. Tamang tatalikod na ito ng tumunod ang phone nito.

“Oo, babalik na ako little hamster. Padating na ako.”

Nailing na napangiti ako kahit papaano ng marinig ko ang sinabi niya. Mag iisang buwan na simula ng ma check up ko ng maayos si Vience na nagdadala na ngayon ng triplets.

Ng wala na sa paningin ko si Vienn ay saka ko ipinagpatuloy ang pag aasikaso sa dalawa.

Binilinan ko ang nurse na bantayan sila at itawag naman sa akin kung magising ang isa sa kanila at nagpaalam na uuwi na din dahil kailangan ko din namang pagtuunan ang pamilya ko.

“Yes Doc.”

“Good. And don’t let anyone who has suspicious move to enter this room.”

“Makakaasa po kayo doc.”

Hindi naman ako nag aalala na baka may makapasok pa nga dito dahil bantay sarado naman ang labas ng silid at mismong mga entrance ng hospital. Baka lang naman at baka may magbanta ulit sa buhay ng dalawa.

Nagpaalam na ako dito. At pati ang pulis na iniwan ni Vienn para magbantay na din sa labas ng silid nina Wayde na sabihang bantayan silang mabuti.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“UGH!.” napadaing ako ng maramdaman ko ang bigat ng katawan ko.

Anong nangyari?

Iyon ang unang tanong na pumasok sa isipan ko kahit hindi pa man naimumulat ang mata ko ng maayos. Nagmulat ako pero agad din akong pumikit ng masilaw ako sa liwanag ng paligid.

May kaunting kirot sa kung saan bahagi ng katawan ko.

Pinilit ko ang muling magmulat ng mata hanggang sa pagtagumpayan ko na sanayin ang mata ko sa liwanag. Itinaas ko pa ang kamay ko ng maramdaman kong parang may nakasabit doon. At tama ako ng hinala. May suwero ako. At nasa hospital nga ako.

“Kuyaaaaa, your awake.” Napalingon ako sa nagsalita. Si Wilna.

“Anong nangyari?” Mababang tinig na tanong ko habang pinilit ko ang bumangon. “Bakit ako nandito? Anong nangyari?” Muli kong tanong.

“Kuya.” Nakitaan ko naman ito ng pag aalala. “Nag alala kami sayo. Kami nina mama. Nina lolo.”

“Yeah! But tell me what happened first. I don’t remember anything.” Sabi ko.

May bahagi ng utak ko ang walang maalala. Parang may mga nabura sa isipan ko.

“Naaksidente kayo ni Perth, kuya.” Sagot niya na biglang may nangilid na luha sa mga mata at napalingon sa kaliwang bahagi ng silid.

“Perth?” Kunot nuong pang uulit ko sa pangalang binanggit nito at napasunod ang tingin ko sa kung saan siya tumingin.

“Dalawang araw na simula ng maaksidente kayo. Mas malala ang mga natamo mong sugat maliban sa kanya pero hindi parin siya nagigising hanggang ngayon.”

“Who is he?” Tanong ko ng hindi ko naman maalala kung sino at ano naman ang koneksyon nito sa akin.

“Kuya.” Tila nagulat naman sa naging tanong ko. “H-hindi mo siya maalala? Thats imposible. Naalala mo ako pero siya…”

“Your over reacting Wilna. I don’t remember him. Tawagan mo na lang si Kanye if he is the one who incharge about my case and ask him.” Seryuso kong sagot at utos dito.

“Kuya…” halatang hindi makapaniwala talaga ito at palipat lipat ang nanging tingin sa akin at sa Perth na tinutukoy nitong kasama kong naaksidente na ngayon ay wala paring malay.

Two days na daw. What a waste of time? Sa dalawang araw na iyon ay marami na akong matratrabaho sa kompanya ko.  Saka sino ba talaga ang Perth na iyan bakit naaksidente kamo?

Bakit hindi ko siya maalala pero naalala ko naman sina Wilna? May ganun bang pangyauari? Imposeble.

“What are you waiting for. Call Kanye to check me.” Untag ko kay Wilna na nanatiling walang imik. Naguguluhan din katulad ko.

“S-sige kuya.” Mabilis naman kumilos na ito at halos takbuhin na ang palabas ng silid. Ilang sandali pa muli itong bumalik kasama na si Kanye.

“Good you see, your awake now cuz.” Sabi nito ng makalapit sa akin.

“Yeah! Kailan ako makakalabas?”

“Nasa recovery stage pa ang mga sugat mo. But I just to ask and confirm kung tama ang sinabi ni Wilna. Nakikilala mo ba siya?” Sabay tingin sa katabing pasyente.

Kunot nuo na naman ako saka ako umiling. “Who is he?” Tanong ko dahil hindi talaga siya maalala ng utak ko. Hindi ko pa naman makita ng maayos ang mukha nito dahil may kalayuan sa kinahihigaan ko.

Nagpakawala naman ng buntong hininga si Kanye. “Let me check you first.” Sabi nito at muli akong pinahiga. Tinignan ako sa mata kung kung ano ano pa. “Naisailalim na kita sa EEG dahil sa pagkakabagok ng ulo mo. At may maliit na bahagi ng utak mo ang namuo ng dugo at iyan ang isa sa posebleng dahilan ng temporary memory lost mo.”

“Pero bakit hindi ko kayo nakalimutan? This is rediculous.”

“Yeah! Some part of your memories lost now. Maraming cases na ganyan ang nangyayari. Na nawawala ang isang alalang dahilan ng pagkaaksidente niyo ni Perth. Ang masamang nangyari na ayaw mo ng maalala.”

“And what exactly happened?” Tanong ko dahil gusto kong alaming kung bakit kami naaksidente at bakit ang Perth na tinutukoy nila ang kasama ko.

“You can regain your memory again, cuz. We don’t know what exactly happened that day. Narescue na lang kayo nina Vienn at dinala dito and we are happy that both of you are safe.” Sagot nito pero nakitaan ko ng lungkot ng tumingin ito kay Perth.

“And what was that look for?”

“I’m sorry cuz. But you need to accept that you two lost your baby because of the accident.” Marahas ang naging paglingon ko sa walang malay na si Perth.

“Baby? What do you mean?” Wala man akong maalala pero biglang lumakas ang pagtibok ng puso ko pagkarinig ng pagwala ng baby daw namin.

“I can explain cuz.” Sabi nito na makita sigurong naguluhan ako. Nagpatuloy ito sa pagsasalaysay. Pwedeng magbuntis si Perth at dinadala daw niya ang baby namin. 3moths 18 days na ang dinadala. Hindi na daw naisalba ang dinadala niya dahil tuluyan na siyang dinugo at nawalan na ng tibok ang puso nito.

Nakaramdam ako ng panlulumo sa narinig ko kahit pa man wala akong maalala.

“So he is bearing my child but…” mababang tinig na halos hindi ko maituloy iyon.

Bakit kailangan kong makalimutan ang bagay na iyon. Bakit kailangan kong makalimutan kung ano man ang mayroon relasyon kami.

Damn!

“Pero bakit wala pa siyang malay?” Tanong ko. “Nauna pa akong nagising sa kanya gayong mas malala ang natamo kong sugat.”

“He lost a lot of blood ng dinugo siya kaya nasa recovery state parin siya. But I assure you that he can wake up this days onward.”

“Okay! So kailan naman ako pwedeng lumabas?” Tanong ko ng maalala ulit ang negosyo ko. “I need to go back to work.”

“Easy cuz. Hindi mo ba muna hihintayin na makarecover ang alaga mo bago mo siya iwan. Saka magpagaling ka muna. Like what I’ve said, you need to regain your memories. At alam ko na paggising niya, ay mahihirapan siyang tanggapin na wala na ang baby niyo.”

“Tsk!.” Kahit na may bahagi sa puso ko ang nagsasabi na tama si Kanye pero nanaig ang takbo ng utak ko. “Makakarecover siya kahit wala ako. And you are here to see him. To takecare of him. Your a doctor and you know what makes him better.”

“Kuya…” doon na sumingit si Wilna na nanatiling tahimik at nakinig lang kanina. “Why are you saying that now. You must take care of him. Ikaw ang mas kailangan niya pagkagising niya dahil ikaw lang ang alam kung pinagkakatiwalaan niya ng lubos maliban kina yaya Pau at yaya Gretha.”

“You can takecare of him if you want. I don’t like to waste of time waiting for him to wake up. And how about his family? Wala bang dumadalaw sa kanya dito?” Tanong ko.

“Wala. Mayroon siyang mga magulang pero hanggang ngayon ay hindi parin nila alam dahil naikwenro sa amin nina Nay Pau na hindi mo sila pinayagang lapitan si Perth kung wala kang pahintulot dahil minsan na nilang itinakwil si Perth. Si Lolo, si Nay Pau at yaya Gretha lang ang madalas magbantay sa inyo. Sina mama naman at papa ay minsan lang sumilip dahil pinagbawalan din sila ng lolo dahil naghesterical ito at gustong saktan ang walang malay na si Perth. At sabihing si Perth ang may kasalanan ng lahat sa pagkakaaksidente niyo.” Mangiyak ngiyak na mahabang pagkukwento nito.

“I though you love him kuya, pero bakit sa dinami dami ng taong makakalimutan mo ay siya pa talaga.” At tuluyan ng nalaglag ang luha nito. “Hindi man ako ang nabuntis at nawalan ng anak. Pero alam ko.. kuya. Hindi niya kayang tanggapin iyon ng hindi mo siya dadamayan.”

“Hey! Easy little girl.” Inakbayan ito ni Kanye at bahagyang niyakap. “Hindi natin pwedeng pwersahin ang kuya mo. Sigurado naman ako na mas mapadali ang pagkarecover ng alaala niya. And for Perth. He can make it. Just be a good friend to him.”

“I hate you kuya. I hate you.” Itinulak niya si Kanye at patakbong lumabas ng silid.

“Wilna.” Malakas na pagtawag ko sa pangalan nito pero hindi na lumingon hanggang sa tuluyan na itong makalabas.

“Thats enough!” Napatingin ako kay Kanye na seryusong nakatingin na din sa akin. Nagpakawala pa ng buntong hininga. “Just don’t say any word cuz na pagsisisihan mo kapag bumalik ang alaala mo. Iyon ang payo ko sayo. Makakabuti sa inyong dalawa ni Perth.”

“Damn it! Then I want to know, whoxs behind all of this?” Galit na tanong ko kaya naman bahagya akong nakaramdam ng pagpitik ng sakit sa ulo ko kaya naman napasapo ako doon at napayuko.

“Just stay here any longer habang nagpapagaling ka ng mga sugat mo. Kailangan ko din masiguro na matunaw ang namuong dugo sa utak mo para hindi maging kumplikasyon at baka pa iyan ang maging dahilan ng pagkakaroon mo ng mental disorder kapag napabayaan.”

Ako naman ngayon ang nagpakawala ng buntong hininga at napatingin sa walang malay na si Perth.

Damn it again!

Naikuyom ko ang kamao bago pinilit na bumangon.

“I want to see him.” Sabi ko ng umalalay sa akin si Kanye at tinulungan akong bumaba ng kama ko.

Masakit parin ang mga sugat ko pero gusto kong makita at matitigan si Perth para agad ko siyang maalala.

“Leave me now.” Pagtataboy ko kay Kanye ng makalapit ako sa kama ni Perth.

“Just call me if you need anything.” Sabi nito at tuluyan na akong naiwan na nakatayo sa gilid ng kama niya.

“He is just a kid.” Naibulong ko habang nakatitig ako sa mukha niya. Payapang nakapikit. Pero nagtagal na ago sa kakatitig sa mukha niya ay wala parin akong maalala sa mga nangyari sa pagitan naming dalawa.

“Damn it again.” Muli na lang akong napapamura ng paulit ulit dahil sa tuwing pipilitin kong alalahanin ang mga nangyari ay sumasakit ang ulo ko.

Marahas ang hinawa kong pag upo sa upuan na nasa tabi ko lamang at napayuko mismo sa gilid ng kama.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal sa ayos kung iyon ng makarinig ako ng pagbukas ng pinto sa silif namin.

Si Yaya Gretha at Nay Pau ang dumating na may mga dala dala.

“Hijo. Gising ka na.” Nakitaan ko ng katuwaan ang mga mata at tinig ni Nay Pau bg lumapit sa akin. “Bakit ka na tumayo. Alam na ba ito ni Kanye. Sandali at tatawagin ko siya.”

“Im okay nay Pau.” Sabi ko at pinigilan ito sa kamay ng akma itong tatalikod. “Kakaalis lamang din ni Kanye and I’m really okay now.”

“Ganun ba. Mabuti naman hijo. Nagpapasalamat ako at nagising ka.” Bahagya pa itong napangiti pero nawala din at nabahiran ng lungkot ang mga mata ng mapatingin kay Perth. “At nakikiramay ako sa pagkawala ng baby niya hijo. Hindi kinaya ng bata ang pagkakaaksidente niyo.” May tumulo na luha sa mga mata nito.

“Gaano niyo kakilala si Perth, nay Pau?” Hindi ko mapigilang tanungin iyon dahil nakikita ko na parang ang lapit ng loob nito kay Perth.

“Hijo.” Tila nagulat sa tanong ko.

“Pasensya na nay Pau. But I don’t remember anything about him.” Seryusong sabi ko para malinawan ito.

“Ano? S-sigurado ka hijo?” Tila naguguluhang saad nito at nagpalipat lipat ang tingin sa akin at kay Perth.

“Yes, and I want to know everything. Ererything about him from the start.”

Napansin ko na nahkatinginan sila ni Yaya Gretha. Kumuha ng upuan si Nay Pau at itinabi sa akin sa gilid ng kama.

“Hindi ko alam kung paano sisimulan hijo. Pero magsisimula ako sa kung kailan mo inuwi sa bahay si Perth.” panimula nito ng kwento. “Tahimik at laging umiiyak. Nangangayayat at halos hindi na din niya kayang mabuhay noong dinala mo siya sa bahay. Pinakain, binihisan at binigyan ng bagong pag asa na mabuhay dahil ibinigay mo sa kanya ang isang tunay na pamilya na minsan ng ipinagkait sa kanya ng kanyang mga magulang.”

“Itinakwil siya ng mga iyo dahil hindi nila matanggap na gay siya. Pagtapos nun ay patuloy ka lang sa pag alalay sa kanya hanggang sa tuluyan kayong nahulog sa isat isa. Magkakababy na kayong dalawa.”

“Anong nangyari sa amin? Bakit kami naaksidente?”

“Palabas tayong apat nina Gretha hijo para sana bumili ng mga damit ng magiging baby niyo pero nagkagulo at nawala kayo. Iyon pala ay may humahabol na sa inyo hanggang sa doon na kayo naaksidente.”

“What?” Iyon ang tanging lumabas sa bibig ko matapos kong marinig ang lahat. Wala man akong maalala doon ay alam kong hindi ako pagsisinungalingan ni Nay Pau.

“Oo hijo. Pasalamat na lang tayo at nakaligtas kayo.. pero… ang baby niyo..” napasinghot pa ito. Humawak pa si Nay Pau sa kamay ni Perth.

“I really dont remember anything nay Pau. Kaya kayo na muna ang bahala sa kanya. Hindi ko alam kung paano siya pakikisamahan kapag nagising siya.”

“Pero hijo. Ikaw ang mas kailangan niya kapag nagising siya.”

“Yeah! But I have a lot of things to do kapag makalabas ako dito. Kaya sa inyo ko na siya ipagkakatiwala.” Saad ko bago ako tumayo at bumalik sa kama ko.

Naging tahimik na si Nay Pau matapos kong makausap at hindi na ulit umimik kung hinfi ko iimikin.

¤¤¤ ¤¤¤

“Maari naman siguro akong magpagaling sabay.” Sabi ko kay Kanye isang buong araw na simula ng magising ako at hindi ko matiis ang manatili sa hospital.

“Pero kailangan mong..”

“Alam ko ang hindi at sa makakabuti sa akin. Mas mababaliw ako dito at hindi gagaling kapag mananatili ako dito.”

“Hindi mo ba muna hihintaying magising si Perth?”

“Why should I? Nandito sina Nay Pau para bantayan siya. And about his family? Hindi ko man sila kilala ay sinabihan ko na ang mga tauhan ko na ipaalam sa kanila ang nangyari sa anak nila. Siguro naman ay hindi na nila ulit itatakwil ang anak nila sa ganyang kalagayan niya.”

“O yeah! Still  Wayde Anderson.” Sabi nito na naiiling. “Hindi na kita pipigilan dahil alam ko naman na hindi ka papipigil. I will call you na lang if nagising na siya.”

“Sige.”

At ng araw na ding iyon ay tuluyan na akong lumabas ng hospit. Kasama kong umuwi si Yaya Gretha na aasikaso sa akin habang naiwan naman si Nay Pau para bantayan siya. At gaya ng sabi ko Kanye kanina ay pinatawag ko ang mga magulang ni Perth para may kasama na itong magbabantay sa kanya.

At ang isa pa sa dahilan kung bakit ako nagpumilit ng lumabas ay ang makita si Daisy na siya daw may pakana kung bakit kami naaksidente.

“Where is he?” Tanong ko kay Vienn ng maabutan ko siya sa polisya at doon na ako dumeretso.

“Why are you here? Diba dapat nagpapagaling ka pa.” Kunot ang nuong tanong niya sa akin.

“Yeah! But I’m okay now. I want to see that girl.” Sagot ko.

“Okay! Pero kailangan mong kumalma kung kaharap mo siya. Huwag mong binatin ang sarili mo.”

“I know. Just lead me the way.” Seryusong sagot ko. Sumunod na ako sa kanya ng maglakad na siya papunta sa interrogation room kung saan ako naghintay na dalhin ang Daisy na iyon.

“Wayde. Your here. Help me out of here, please.” Mabilis na lumapit pa ito sa akin kahit na nakaposas. Agad naman itong hinawakan ng pulis na kasama nito at pinaupo sa kabilang panig ng lamesa. “Bitawan mo ako. Ilalabas niya ako dito. Bitawan niyo ako.” Nagpumiglas ito sa pagkakahawak sa kanya at pilit na gustong tumayo para lumapit sa akin.

Seryuso akong napatingin sa kanya. May bahagi ng katauhan ko na gustong sakalin ito pero mas nanaig ang kakalmahan ng utak ko.

Ano ba ang magagawa ko kung sakaling alam ko ang punot dulo kung bakit nito ginawa iyon.

“Tell me? Ano ang dahilan mo bakit mo ginawa iyon.” Mababang tinig na tanong ko dito.

“Ginawa ko lang iyon para mawala sa landas natin ang baklang iyon. Inagaw ka niya sa akin. Dapat akin ka lang. Ako lang dapat ang mahalin mo at hindi ang lalaking iyon.”

Kuyom ang kamao ko na naipatong ko sa ibabaw ng lamesa. At sino ito para magdisesyon para sa sarili ko. At sino siya para gawan iyon.

“Hindi mo ba alam na sa ginawa mo may nakitil kang buhay.” Nakaramdam ako ng biglang pahsiklab ng galit ko ng maalala ang mga naikwento sa akin nina Kanye tungkol sa dinadala ni Perth.

Mayroong bahagi ng pagkatao ko ang may bigat na pakiramdam ng sumagi sa isip ko ang pagkalaglag ng baby niya. Or sabihin kong baby daw namin.

“Hahaha! Hahaha! Namatay ba siya. Sabi ko sayo. Saakin ka lang liligaya. Malaya ka na sa baklang iyon.”

Marahas ang naging pagtayo ko at dahil apot siya ng mga kamay ko ay agad na nahagip ang leeg niya at sinakal ito.

“Mr. Anderson, huminahon kayo.” Pigil sa akin ng pulis na nagbabantay sa amin sa loob pero may nagtutulak sa akin na mas higpitan pa ang pagkakasakal dito na gusto ko ng lagutan ng hininga. “Bitawan niyo siya Mr. Anderson. Nasa loob po tayo ng pulisya kaya kasalanan din ang ginagawa niyo.”

“Damn it. I don’t care.” Galit na binitawan ko ito kahit ayaw ko pa sana. “Pagbayarin niyo siya sa kapangahasan niya. Hindi ko malalamang makakalabas iyan ng kulungan dahil ako mismo ang sisintensya sa kanya ng kamatayan.

Alam ko na isa ng kasalanan ang pagbabanta lalo na at nasa pulisya nga ako pero wala akong pakialam. May bahagi ng utak ko na nagtutulak na kamuhian si Daisy kahit hindi ko pa lubos maalala ang talagang dahilan.

I know! It’s a bit weird na hindi ko talaga maalala ang nangyari lalo na ang ugnayan ko kay Perth pero gusto kong agad na maalala kung ano ang mga iyon sa lolong madaling panahon.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“ NOooooooo!!!!!!!!!!.“ Napabalikwas ako ng bangon ng managinip ako.

“Hijo.” Si Nay Pau na halatang nagulat sa pagsigaw ko.

Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng luha ko at agad na kinapa ang tiyan ko.

“Ang baby ko nay Pau. Ayos lang baby ko.” Iyon agad ang tinanong ko. Dahil nanaginip ako na wala na ang baby ko kaya hindi ko mapigilan ang umiyak kahit na panaginip lamang iyon.

“Perth Hijo.” Humawak si Nay sa isa kung kamay at naluha na din.

“Sabihin mo sa akin nay Pau. Maayos lang ang baby ko diba. Diba Nay Pau. Tell me.”

“Hijo.” Humigpit pa ang hawak nito sa akin. Kaya mas tumulo ang luha ko ng maramdaman kong kakaiba ang ipinapahiwatid nito sa mga tingin sa akin. “I’m sorry to tell you the truth hijo. But your baby….”

“No!” Sunod sunod ang pag iling ko. “No! Hindi iyan magandang biro Nay Pau. Okay lang ang baby ko. Sabihin niyo sa akin.” Pero hindi ko pa man ulit naririnig na muling magsalita si Nay Pau ay tuluyan na akong humagulgol. Kinakapa ang tiyan ko na ngayon ay manipis na at wala na ang maliit na umbok.

“Hijo.” Mahigpit na yumakap sa akin si Nay Pau at sabay pa aking umiyak.

Hindi na ako makagalaw. Para akong pinagsakluban ng langit kahit na hindi pa man nito nasasabi sa akin. Pakiramdam ko para akong hinukayan ng libingan ko at tinabunan ng lupa sa bigat ng pakiramdam ko.

“No!! Nay Pau. Tell me please.. nay Pau.” Mahinang boses na paulit ulit kong pakiusap na sabihing buhay pa ang baby ko.

“Anak ko.” Mabagal na nag angat pa ako ng tingin ng marinig ko ang basag na boses ng mama. Kasunod nito ang papa na ngayon ay palapit na sa akin.

Magiging masaya ba ako na nandito sila ngayon at tinawag nila muli akong “Anak Ko.”

Pero hindi ko maramdaman ang salitang “Galak.” Dahil mas nakatuon ang pansin ko sa kalagayan ng baby ko at nanatiling naghintay ng kasagutan mula kay nay Pau at sabihin ang gusto kong marinig dito.

“Nay Pau.” Muli kong untag dito habang patuloy na tumutulo ang luha ko at tahimik na naman akong umiiyak.

“Sorry hijo. Pero hindi kinaya ng baby niyo ang mga nagyari. Wala na ang baby mo hijo.”

Mas natigilan ako. Nakatitig lang ako kay Nay Pau na parang ayaw tanggapin ng utak ko ang nangyari. Ayaw tanggapin ng puso ko ang sinabi nito.

Hindi iyon ang gusto kong marinig.

“H-hindi t-totoo iyan. N-nagsisinungaling ka nay Pau.” Mahinang boses na muli kong saad. Nakatingin na sa kawalan na parang wala akong ibang makita kundi ang malabong imahe ng paligid.

Hindi ako humagulgol ng iyak pero patuloy ang pagtulo ng luha ko.

Nabibiyak ang puso ko sa sakit.

“A-ang baby ko. A-ang baby ko.“paulit ulit sa bulong ko na iyon na lang halos ang lumalabas sa bibig ko.

Hindi ko na alam ang nangyayari sa paligid ko. Oo, gising ako. Pero parang nawala sa katawan ko ang kaluluwa ko dahil hindi ko na marinig ng tama ang mga sinasabi nila. Hindi ko na makita ng maayos ang mga imahe nila. Kahit paman may kung sino na ang kumakausap sa akin ay hindi ko na masagot dahil hindi ko na naririnig ang mga salitang sinasabi nila.

“Perth. Do you hear me?”

Hindi ako sumagot. “A-ang baby ko.” Bagkus iyon ang ulit na lumabas sa bibig. “A-ang baby ko.” Iyon at iyon na lang. Walang ibang bagay ang nasa isip ko kundi ang baby ko. Ang baby ko na tuluyang nawala na sa akin.

PH3 #45:

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Nahahabag akong makita siya sa kalagayan niya habang tahimik na umiiyak. Hindi na daw umimik simula ng mapatunayan niya na wala na nga ang baby na dinadala niya.

Hindi ko nga maalala pero ang bigat sa pakiramdam ko ang makita siyang umiiyak pero hindi ako nagpadala sa emosyon ko. Hindi makakatulong sa akin iyon lalo na at nawala siya sa alaala ko.

Nakalabas na siya sa hospital at inuwi ko sa bahay dahil sabi nina Nay Pau na nakatira nga siya sa bahay at napatunayan ko naman iyon dahil nasa mismong silid ko ang mga damit niya.

Ipinalipat ko na lang kina yaya Gretha ang mga damit nito na nasa silid ko sa kabilang silid para doon na manatili.

I don’t know what exactly happen pero wala sa sistema ko ang makasama ito sa iisang silid katulad na lang ng sabi nina Nay Pau.. Siguro dahil sa hindi ko siya maalala.

“Kayo na ang bahala sa kanya nay Pau. Kung ano ang kailangan niya ay ibigay niyo.”

“Hijo. Hindi ba mas ikaw ang kailangan niya ngayon kaysa sa amin.” Seryusong sagot nito sa akin na nakapagpatigil sa akin.

Hindi ako nakaimik ng ilang sigundo pero hindi dahilan iyon para sabihin ni Nay Pau kung ano ang mas makakabuti sa hindi ko dapat gawin.

“Kaya nga nandito kayo Nay Pau para magbantay sa kanya. Maraming mga trabaho ko ang hindi nagawa ng maayos nitong nakaraang buwan kaya marami akong mga trabahong dapat tapusin.” Seryuso ko ding sabi dito. “Basta gawin niyo ang makakabuti sa kanya ng hindi siya lamunin ng kalungkutan niya.”

“Hijo…”

“Sige na nay Pau. Huwag niyo na akong hintayin sa hapunan baka gagabihin ako ngayon sa opisina ko.” Paalam ko dito. Sinulyapan naman si Perth na nakatulala lang na umiiyak lang sa kama nito.

Nagpajawala ako ng buntong hininga bago ako tuluyang lumabas ng silid nito. May bahagi ng katauhan ko na nagsasabing manatili na lang ako sa tabi niya pero mas pinanaig ko ang kagustuhan kong magtrabaho.

Hindi ko alam kung kailan babalik ang isang bahagi ng alaala ko na nawala dahil hindi ko alam kung ano ba ang dapat at tamang gawin ko sa mga ganitong pagkakataon.

Gusto ko namang makatulong sa bigat na dinadala niya pero ayaw kong makaramdam ng bigat ng loob dahil sa tuwing nakikita ko siya ngayon ay para akong nanadadaganan ng langit sa nakikitang ayos niya kaya mas makakabuti na iwasan ko iyon para makapagtrabaho ako ng maayos.

Kanye told me na hindi dapat ako magbitiw ng salita about him na pagsisisihan ko kapag bumalik ang alaala ko kaya mas mabuting hindi ako magpapakita dito para wala akong masabi sa kanya.

Palabas na ako ng bahay ng tumunog ang phone ko kaya naman agad ko iyong sinagot ng makitang si Vienn ang tumatawag.

“Ililipat na si Daisy sa Mental health hospital ngayon.” Agad nitong saad.

“Natuluyan na ba talaga siya? Baka nagdradrama lang siya at gusto lang makatakas sa kulungan.” Galit na sabi ko sa ibinalita nito.

“Kailangan Cuz. Dahil tinangka niyang kitilin ang buhay niya kagabi gamit ang ipinuslit nitong tinidor. Ng marescue siya ng mga kasama ko dito ay saka pa ito baliw na malakas na tumatawa.”

Naiiling na naikuyom ko ang kamao ko. Kung maari lang at hindi kalabisan ay mas makakabuti pa nga sana na natuluyan na ito kagabi ng makapagbayad na ito sa napakalaking kasalanan nito.

“Just make sure na hindi na iyan makakalabas.”

“Yeah! Huwag kang mag alala cuz. Matapos naman na mapagaling siya sa MH ay babalik naman siya dito para muling masentensyahan.”

“By the way. How about her kids?” Tanong ko ng maalala ang dalawa nitong anak.

“Wala na tayong magagawa sa mga anak niya cuz dahil kinuha na ito ng taga DSWD matapos marescue naman ang mga ito sa mga taong pinagbintahan ni Daisy.”

“Baliw na ang babaeng iyon. Damn that woman. Sariling anak ibenenta niya.”

“Sinabi mo pa. By the way. Kumusta ang alaga mo? Maayos na ba ang pakiramdam niya?”

Natigilan ako ng buksan nito ang paksang iyon.

“He is okay now.” Tanging sagot ko na lang kahit hindi ko sigurado na nasa maayos na ba ang kalagayan niya. “Sige na. Marami pa akong gagawin ngayon. Salamat sa pagbabalita.”

“Yeah!”

Matapos kung ibaba ang phone ay ipinagpatuloy ko ang paglabas ng bahay. Pero sigaw ni Nay Pau ang nakapagpalingon sa akin at agad na tinakbo kung saan iyon galing.

“Anong nangyari Nay Pau?” Agad kong tanong ng makabalik ako ng silid ni Perth. Pero ganun na lang ang pagmamadali ko at walang salitang kinuha siya mula kay Nay Pau.

Wala siyang malay habang dumudugo na ang pulsuhan niya na binalot ni Nay Pau ng tuwalya.

“Damn! What have you done little thing.”

“Sorry. Hindi ko naman akalain na gagawin niya iyan. Kumuha lamang ako ng tubig niya pero naabutan ko na siyang walang malay.” Si Nay Pau na nakasunod sa akin habang hawak ang towel na ipinangbalot sa pulsuhan nito.

“Damn it. Damn it.” Gigil na mas bumilis ang hakbang ko palabas ng bahay at agad na isinakay ng kotse. Hawak ni Nay Pau sa likod si Perth habang mabilis ko ng minaneho pabalik ng hospital.

Agad naman kaming sinalubong ng mga medic ng makarating kami doon. Hindi ai Kanye ang umasikaso dahil wala siya ngayon ng hospital pero tinawagan ko parin ito at sinabi ang nangyari kay Perth.

Hindi naman nagtagal ay dumating na ito at agad na pinalitan ang doctor na tumingin sa kanya.

“You must stay beside him kung ayaw mo ng mauulit ito cuz.” Saad ni Kanye matapos nitong masigurado na maayos na ang kalagayan nito. “Mahinang mahina ang katawan niya kaya agad siyang nawalan ng malay. Kailangan niya ng lakas at kakapitan sa pagkakataong ito.”

“Kung ganun ipapalipat ko siya sa bahay ng mga magulang niya para mas mabantayan siya. Hindi naman siguro nila papabayaan ang anak nila at hayaang maulit ito.”

“He don’t need them. Hindi sa naghihimasok ako cuz. Pero ikaw ang alam ko na mas makakatulong sa kanya dahil simula pa noon ikaw na ang naging sandalan niya.”

“Nonsense. Paano mo nasabi iyan kung hindi naman ako ang pamilya niya.”

“Minsan naikwento mo sa amin noong una na may iniligtas kang bata na tanggang tumalon sa building ng kompanya mo at inuwi mo siya sa bahay mo. Mayroon naman sigurong CCTV sa bahay mo Cuz. Why not watch it at ng magkaroon ka ng ideya kung ano ang mga bagay na nakalimutan mo nakaraan mo.”

Muli akong natigilan sa sinabi nito. Hindi ko naisip iyon dahil natuon agad ang utak ko sa mga trabaho ko.

“Okay! I will do that. Sige, at tatawagan ko lang ang mga magulang niya para magbantay sa kanya simula ngayon.”

Matapos kung matawagan ang mga magulang niya at masiguradong may magbabantay na sa kanya ay doon na ako nagtungo ng kompanya.

Maghapon na ang tanging ginawa ko ay ang gugulin ang sarili ko sa pagtratrabaho. At katulad ng dati ay halos hindi ko na namamalayan ang paglipas ng oras. Ginabi na naman ako sa kompanya at hindi ako tumigil hanggang sa hindi sumakit ang mga mata ko sa kakatitig sa mga papeles na tambak sa lamesa ko.

Pasado alas diyes na ng gabi ng umuwi ako ng bahay. Walang pinagbago. Tahimik parin katulad ng dati.

Matapos akong makapaglinis ng katawan ay payapa na akong nahiga at agad na hinila ng antok at nakatulog.

“H-hang on baby. H-hang on.” Hindi malinaw sa akin ang imahe ng taong hinahaplos ko ang pisngi. Duguan ang mga kamay kahit na ako ay hindi ko din maigalaw ng maayos ang katawan ko.

Anong nangyayari? Hindi ako makahinga.

“H-hang on.”

“Hang on.” Napabalikwas ako ng bangon dahil sa panaginip ko. Habol ang paghinga ko. Para akong kakapusin ng hangin sa baga dahil doon.

Tigpi tigpi pang pawis ang nagsilabasan sa mukha ko kahit pa man naka aircon na at ramdam ko ang lamig.

Damn! Iyon ba ang pagkakaaksidente namin. Pero hindi ko makita ang imahe ng lalaking iyon. Si Perth ba iyon. Maybe. Siya nga dahil siya naman daw ang kasama kong naaksidente.

Napalunok ako at kinalma ang sarili ko bago umalis sa kama at kumuha ng tubig. Namamaga ang lalamunan ko.

Isang malalim na paghinga ang pinakawala ko bago ako muling bumalik sa kama. Pero hindi na ako dinalaw ng antok kaya naman nagpasya akong tumungo sa library at ituloy ang mga trabahong hindi ko natapos kanina. Pasado alauna na din pala ng madaling araw.

Sa paglalakad ko papunta sa library ay madadaanan ko ang silid ni Perth kaya naman nagpasya akong silipin siya.

Saka ko lang naalala na dinala ko pala siya sa hospital kaninang umaga. Shame on me. Bakit ba nawala sa isip ko na nasa hospital pala siya at tinangkang kitilin ang buhay.

Muli na lang akong nagpakawala ng buntong hininga at nagpatuloy na lang sa library at doon ko na muna gugugulin ang oras ko hanggang sa muli akong dalawin ng antok.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

Tinatangay sa kawalan ang buong pagkatao ko. Kahit may bahagi ng utak ko na nagsasabing dapat huwag akong mawalan ng pag asa pero mas nanaig ang sakit sa puso ko sa pagkawala ng anak ko.

Hindi na din malinaw sa utak ko ang nangyayari. Nababalot ako ng kadiliman. Nakakarinig ako ng isang matinis na iyak ng bata kahit pa man alam kong hindi pa iiyak ang anak ko dahil nasa tiyan ko parin siya. But then.. hinahabol ako ng bangungot dahil wala akong nagawa para iligtas ang baby ko.

Kaya gusto ko ng kitilin ang buhay ko. Gusto kong makasama ang anak ko. Walang mag aalaga sa kanya doon. Gusto ko siyang alagaan.

“Hijo.” Hindi malinaw iyon sa pandinig ko pero napalingon ako sa nagsalita. Si mama. Nakahawak sa kamay ko. Puno ba ng pag aalala ang mga mata nito.

Hindi ko mapigilang muling tumulo ang luha ko. Kaya ibinaling ko ang ulo ko sa kabilang panig. May isang tao pa akong gustong makita na simula ng magising ako ay hindi ko nakitaan ng lungkot sa pagkawala ng anak namin.

Bakit? Malabo man iyon sa pandinig ko pero naiwan sa utak ko ang na nawala kami sa alaala niya. Kami ng baby ko na siyang mas nakapagpabigat ng nararamdaman ko.

Bakit ako lang ang nasasaktan ng ganito. Ako lang ba ang nakakaramdam ng bigat sa dibdib ko na nawala ang anak namin? O sadyang hindi ako mahalaga sa kanya ngayong wala na ang anak niya na dinadala ko.

Haha! Hahaha! Para akong mababaliw at gusto kung tumawa ng malakas kahit na masaganang luha ang tumutulo sa mga mata ko. Siguro nga. Minahal lang niya ako dahil sa baby namim pero ngayong wala na ang baby na daladala ko ay basta na lang niya ako kinalimutan. Pakikitaan ng malamig na pakikitungo.

Ano pa ba ang gana kong mabuhay sa ngayon kung ang alam kong sandalan ko sa mga ganitong pagkakataon ay wala. Wala siya sa tabi ko habang puno ng paghihinagpis ang buong pagkatao ko.

“Bakit? B-bakit pa ako nabuhay?” Bulong ko sa sarili ko.

“Hijo, huwag kang magsalita ng ganyan. Nandito na kami ng papa mo para alagaan ka.” Narinig ko na sabi ng mama pero hindi ko siya nilingon.

Oo, napatawad ko na sila ng nagpunta sila sa bahay pero.. ngayon.. parang gusto ko silang sisihin.. dahil kung hindi dahil sa kanila ay hindi ko makikilala si Wayde. Si Wayde na nagpakita ng maganda sa akin. Inalagaan noon pero ngayon…

“Patawarin mo kami anak.” Naramdaman ko ang paghigpit ng hawak ng mama sa kamay ko. “Hindi ka na namin iiwan. Pangako namin iyan sayo anak.”

Hindi ako sumagot. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko na hindi nauubusan ng luha.

“A-ang anak. G-gusto ko siyang makasama.” Mahinang usal ko na alam kung ako lang ang nakakarinig. “Ang a-anak ko.” Paulit ulit na naman na bigkas ko at sa bawat katagang iyon ay parang may kutsilyong tumuturok sa puso ko.

“Tahan na anak. Tahan na.” Niyakap ako ng mama na ngayon ay umiiyak na din. Nahahabag ba na makita ako sa kalagayan ko ngayon? Anong maitutulong nila para maibalik ang anak ko?

Wala! Dahil wala na sa sinapupunan ko ang anak ko. Hindi ko siya nailigtas. Hindi ko man lang naingatan ang baby ko.

“G-gusto kong mapag-isa. I-iwan niyo na ako dito.” Mahinang pagtataboy ko kay Mama.

“No! Hindi kita iiwan dito anak. Babantayan kita.”

“Iwan niyo na ako.” Sigaw ko. “Iwan niyo ako. Iwanan niyo na ako. Gusto kong mapag isa.” Pagwawala ko.

“Anak tumahan ka na. Tahan na anak ko.” Patuloy ako sa pagmumuliglas. “Nurse. Doc.” Pasigaw na tawag ng mama.

“Bitawan niyo ako. Bitawan niyo ako.” Nagpumilit parin ako na makawala ng dumating ang nurse at doctor. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang panghihina dahil sa kung ano man ang gamot na itinurok sa akin ng doctor na tumulong kay mama para pakalmahin ako.

Bumugat ng bumigat ang talukap ng mata ko. Ang mga kamay ko na kaninang nagpupumilit na makawala sa mga hawak nila ay nawalan na ng lakas hanggang sa hindi ko na alam ang sumunod na nangyaro dahil tuluyan ng hinila ng kadiliman ang kamalayan ko.

¤¤¤ WAYDE POV: ¤¤¤

Lumala ang kalagayan niya dahil hindi na siya kumakain. Mahigit dalawang linggo na ang lumipas simula ng muli siyang mailabas sa hospital matapos niyang tangkain ang pagpapakamatay.

Kahit papaano ay binibisita ko siya sa bahay ng mga magulang niya dahil sa kanila na siya umuwi. Hindi ko din kasi alam ang gagawin kung nasa bahay siya. Baka maulit lang ang pagpapakamatay niya kung walang masusing magbabantay sa kanya lalo na at naging mas malala na nga ang naging kalagayan niya.

Nangangayayat na siya. Tanging food suplement na lang ang tumutulong sa kanya para magkaroon ng kaunting lakas. Papainumin ng tubig ng paunti unti gamit ang bulak na ididikit sa labi.

“Kumusta na ang kalagayan niya?”

“Ganun parin sa dati mr. Anderson. Magsasalita na lang siya kapag maalala niya ang anak niyong dalawa.”

Natigilan na naman ako. Bakit parang kasalanan ko kaya lumala pa ang kalagayan niya ngayon.

“Malalagpasan din niya at makakalimutan ang lahat ng ito Mrs. Fransisco. Basta huwag kayong magsasawang bantayan at alagaan siya.”

“Siguro nga. Isa kami sa dahilan kung bakit umabot sa puntong ganito ang lahat. Kung siguro naging mas malawak lang ang pang unawa namin noon ay hindi siya panghihinaan ng loob.”

Napatingin ako dito. Inaarok ang mga salitang binitawan.

“Kasalanan namin. Dahil kung hindi namin siya itinakwil ay baka hindi ka niya nakilala. Kasalanan namin. Dahil kung hindi ka niya nakilala ay hindi ka niya gagawing sandalan. At ngayon.. hindi sa gusto ka din namin sumbatan. Bakit? Sa dinami dami ng makakalimutan mo ay ang anak ko pa lalo na ang nawalang dinadala niya. Sana ngayon.. may karamay siya sa lungkot at hindi iyong ganito na para lamang siyang ibang tao sa iyo at walang pakialam na nawala ang anak nio.” Panunumbat nito sa akin. “Wala akong karapatang sumbatan ka Mr. Anderson pero sana. Kahit wala kang maalala tungkol sa kanila. Ipakita mo kahit papaano na naging mahalaga sila noon sayo. Kahit hanggang sa gumaling siya. Kahit hanggang sa makalimutan na niya ang sakit ng pagkawala ng anak niyo.”

Basag ang boses habang sinasabi iyon. Umiiyak na nakatingin kay Perth na tulala at nakatingin sa kawalan.

“Nakikisap kami sayo Mr. Anderson. Kahit hanggang sa gumaling lamang siya. Kapag gumaling na siya at hindi mo pa siya naalala. Kami ang gagawa ng paraan para ilayo siya sa iyo ng hindi ka na maabala.”

Nagpakawala na naman ang ng malalim na paghinga at napatitig kay Perth. “Sige. Ako na ang bahala sa kanya at gagawin ko ang makakaya ko para iahon siya sa pagkakalugmok niya.” Sagot ko saka ako lumapit sa kanya.

Hindi man lang siya lumingon sa akin at nanatiling nakatingin lang sa kung saan. Kaya naman tumayo ako sa harapan niya para masiguradong makita na niya ako.

Kumilos nga siya at tumingin sa akin. Walang ibang emosyon maliban sa kalungkutan ang nakikita ko sa mga mata niya.

Kusang kumilos ang kamay ko at humaplos sa manipis na niyang pisngi. Wala na iyong kalusog lusog.

Pagdampi ng kamay ko ay saka tumulo ang kanyang luha. Tahimik lang na muli siyang umiyak.

“Shhhh! Tahan na.” Kumilos ako. Hinawakan siya sa batok ay dinala siya sa mga bisig ko. Pero ang tahimik niyang pagluha kanina ay nauwi sa tuluyang paghagulgol niya.

Hindi ko alam pero nakaramdam na naman ako ng bigat sa dibdib at ramdam na ramdam ko ang paghihinagpis niya.

“Stop crying. Isa ng anghel ang baby mo ngayon.” Naibulong ko sa kanya habang yakap ko siya.

Pero.. itinulak lang niya ako at matalim na tumingin sa akin.

“Get out.” Sigaw niya. “I don’t want to see you anymore. Your not worthy to become a father. Get out.”

“I just want you to forget the pain.” Bahagyang tumaas ang boses ko dahil sa sinabi niya dahilan para matigilan siya.

“Forget the pain? How could you say that? P-paano mo masasabing kalimutan ko ang sakit sa pagkawala ng anak ko. Kung ikaw.. kung ikaw… kung ikaw ay ganun na lang ang pagkalimot.. huwag mo akong itulad sayo. Na walang halaga ang anak ko. A-ako ang nagdala… nagdala sa kanya.. ng .. ng t-tatlong buwan.. ako.. hindi.. hindi ikaw..k-kaya..h-huwag mong sabihin.. na g-ganun kadali.. ganun kadali.. ang kalimutan a-ang sakit ng pagkawala niya.”

Mas lumala pa yata ang kalagayan niya. Patuloy siya sa pag iyak kaya halos hindi ko na alam ang susunod na gagawin ko.

“Sorry.” Iyon ang alam ko na mas makakabuti sa ngayon. “H-hindi ko sinabing kalimutan mo siya. Ang sinabi ko ay ang sakit na nararamdaman mo sa pagkawala niya. I just want to help you.”

“Get out. I don’t need you. Get out.” Pagtataboy niya sa akin. Kinuha ang kumot at nahigang itinalukbong iyon sa kanya habang dinig na dinig ko ang pag hihinagpis niya.

“Ako na ang bahala sa kanya Mr. Anderson.” Sansala ng mama niya tangka kong hilain ang kumot nito. “Makakabuti nga sigurong huwag na muna kayong magpakita sa kanya hanggang sa bumalik na ang alaala niyo.”

“Hindi ko ginusto ang mga nangyari kaya sana naman iyon ang maisip niya at hindi siya magpatalo sa sakit na nararamdaman niya.”

“Saka mo na iyan sabihin mr. Anderson. At gaya ng sinabi ko. Saka na lang kayo bumalik kapag nakakaalala na kayo.”

“I lead you the way oit mr. Anderson.” Napalingon naman ako sa papa niya kaya wala na akong nagawa kundi ang tumayo.

Sino ba ang nagsabi na gusto ko ang mga nangyayari ngayon? Sino ba ang may gusto na mawala siya sa alaala ko? Hindi ko ginusto?

Damn it!

Kahit gusto ko samang ikatwiran pa ang sarili ko ay wala na akong nagawa kundi ang umalis. Lisanin ang bahay nila Perth kahit mabigat din ang dibdib ko na iwan siya ng ganung kalagayan.

At sana! At sana! Bumalik na agad ang alaalang nawala sa isipan ko.

PH3 #46: Perth & Wayde

Typos ang grammatical error ahead.

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

“K umusta ka na apo?” Sa pagkakaupo ko sa gilid habang nakatanaw sa labas ng bintana mula sa aking silid at napalingon ako sa nagsalita.

Akala ko sa higit na isang buwan na pag iyak ko ay wala na akong mailuluha pero tumulo na naman ang luha ko ng mapagsino ang nagsalita.

“L-lolo.” Mahinang usal ko habang nag uunahan na naman sa pagtulo ng luha ko.

“Apo.” Lumapit ito sa akin at yumakap kaya napahagulgol na ako ng iyak ng maramdaman ko ang pag aalala nito sa akin. “Shhhh! Tahan na apo. Hindi makakabuti sayo ang palaging pag iyak.” Pagpapatahan nito sa akin habang magaan na tinatapik ang likod ko. “Okay lang ang umiyak apo. Natural lamang iyon dahil nawala sayo ang magiging baby niyo. I know that its hard to accept the truth na nawala na lang ng ganun kabilis ang baby mo.”

Hindi ako nagsalita. Nakinig lang ako sa sinasabi ng lolo na alam kong gusto akong tulungan sa paghihinagpis ko.

“Nawala nga siya sa inyo pero mananatili siya dyan sa puso mo apo. Hindi porket hindi mo na siya iyakan ay makakalimutan mo na siya. Hindi ganun iyon apo. Isipin mo. Nawala siya dahil gusto ng May Likha na makasama ang baby niyo. Maybe she is not belong with us. But I know that God has a purpose kaya niya hindi na niya pinatagal na makasama niyo ang baby niyo. Even he is gone now. I know that she is watching you right now. At baka malulungkot din ang baby niyo habang nakikita ka niyang nagkakaganyan.”

“L-lolo.”

“Oo apo. Kaya tatagan mo ang loob mo. Hindi ka bibigyan ng Diyos ng mga pagsubok na hindi mo malalagpasan o makakayanan. Alam niya na kaya mo ang mga pagsubok na binibigay Niya sayo. Ang katatagan mo at sinusubok Niya ang pananalig mo sa Kanya kaya huwag kang mawalan ng lakas ng loob at patuloy ka lang sa pagpapakumbaba sa Kanya.” Mahabang pangaral nito sa akin.

Sa mga narinig ko ay gumaan ang pakiramdam ko kahit na patuloy parin sa pagtulo ang luha ko.

“May ikukuwento ako sayo.”

Napatitig ako kay Lolo.

“May isa akong kilalang baby na nag susuffer sa malubhang kalagayan. Simula ng maipanganak ito ay dala dala na nito iyon. He is 6 months old now at may sakit sa puso. Hindi na siya mabubuhay kung wala na ang oxygen na nakakabit sa kanya. Wala ang mga gamot na nagbibigay lakas dito. And God has a purpose to do such a thing like that dahil balang araw ay ipapakita niya ang miracle para sa baby. At alam ng magulang niya na sinusubok lang sila ng May Likha kaya hindi sila nawawalan ng pag asa na balang araw. Darating ang himala. At ang baby. Lumalaban siya hanggang ngayon.”

“W-who?”

“Isa sa mga apo ko sa tuhod, apo. At isa ako sa nananalig sa Kanya na balang araw at gagaling siya.” Magaang tumapik sa balikat ko ang kanang kamay ng lolo saka ngumiti. “Apo, kaya mo yan. Nandito ako na aalalay sa iyo. Sa inyo ng apo ko.”

Doon ko naalala na kahit si Wayde ay walang maalala. At simula ng palayasin ko ito ay hindi na muling nagpakita na isa sa nakakapagpalungkot sa akin.

“Alam ko ang kalagayan niya ngayon. I know apo na isa iyon sa nakakapagpabigat ng mararamdaman mo. Pero apo.. sana huwag mo siyang sisihin dahil alam ko na hindi naman niya ginusto ang mawala kayo sa alaala niya. He is suffering from a temporary amnesia at maalala niya din kayo.” Tumayo ito sa pagkakaupo sa tabi ko. “Halika apo. Sumama ka sa akin. Let me show you something na alam ko na ikakalubag ng loob mo.”

Inilahad ang kamay nito sa akin. Napatitig ako doon ng ilang sigundo bago ko iyon tinanggap at tumayo.

“Sumunod ka sa akin apo.” Binitawan ang kamay ko. Ayaw ko man sana pero kusang kumilos ang mga paa ko pasunod kay Lolo na palabas ng silid ko.

Habang naglalakad pasunod dito ay pinupunasan ko ang luha gamit ang mga palad ko.

“Sakay na.” Hindi ko alam kung saan at kung ano ang ipapakita nito pero magaan naman ang pakiramdam ko na sumunod lang sa gusto nitong mangyari.

Walang imikan sa loob ng kotse ng lolo ng paalis na kami. Nanatili lamang akong nakamasid sa dinadaanan namin.

Hindi ko alam kung ilang minuto ang ginugol namin sa daan hanggang sa tuluyan na itong tumigil.

Isang memoryal park.

“A-anong ginagawa natin dito l-lolo.” Mahinang boses na tanong ko.

“Para bisitahin ang baby mo, apo.” May kaunting ngiti sa mga labi nito saka muli akong nilahadan ng kamay ng mauna na itong makababa ng sasakyan.

“Huh!.”

“Exclusive lang ang lugar na ito para sa pamilya. Our Little angel belong to Anderson kaya hindi pwedeng hindi siya gawan ng bahay.” Pagpapatuloy nito. “Halika na apo. Dito nakalibing ang Lola niyo. Ang panganay na anak ko at isa sa apo ko.” Pagkukwento nito habang naglalakad na kami patungo sa isang libingan. “Ako na ang nag desisyon noon dahil wala ka pang malay kaya itinabi ko na siya sa Lola niyo. And this is the house of our little angel.” Sabay turo sa isang maliit na nitso na napaibabawan ng kulay pink na bulaklak. Nabalot ng magandang light pink din na tiles at may kulay ginto na border nito.

Napaluha na ako ng makita ito.

“You can change her name, apo. Kung gusto mo.” Sabay alis ng bulaklak sa taas at ipinakita ang nakaukit na pangalan nito sa lapida.

“L-lolo. S-salamat. Maraming s-salamat po.” Iyon ang tanging katagang lumabas sa bibig ko dahil hindi ko na naman mapigilan ang maiyak. Pero hindi na katulad ng dati na napakabigat sa pakiramdam ang pagkawala ng baby ko.

“ Angel Anderson.“

We Love You

Iyon ang nakasulat sa lapida kasama ng araw ng pagkawala niya.

“My baby.” Napaluhod ako sa may gild ng puntod nito at pinasadahan ng palad ko ang nakaukit nitong pangalan. “I love you baby, my little Angel.” Bulong ko habang lumuluha.

Nanatili lamang akong nakaluhod at hindi nagsawang hinahawakan ang pangalan nito sa lapida. Kung ilang minuto akong ganun ang ayos ay hindi ko na alam.

“S-salamat ng marami lolo.” Muli kong pasasalamat kay Lolo dahil sa effort nito na bigyan ng magandang bahay ang baby ko. Na akala ko ay wala akong maiiwan na alaala sa kanya.

“Karangalan ko ang bigyan ng magandang bahay ang apo ko sa tuhod, apo. Kaya huwag ka na sanang magpapalamon sa lungkot mo sa pagkawala niya. Alam kong mahirap iyon gawin pero dapat mong kayanin. Isipin mo na kahit nawala siya dahil may darating na maraming anghel na kagaya niya.”

Pinunasan ko ang luha ko ng abutan ako ng  bodyguard ng lolo ng tissue.

“You can visit her here anytime you want, apo. Kapag maalala mo siya. Kapag namimiss mo siya. Kaya sana, tulad ng sinabi ko. Huwag mong hahayaang lamunin ka ng lungkot mo sa pagkawala niya. Bagkus gawin mo siyang lakas at dahilan para ipagptuloy ang buhay mo.”

Magaan sa loob ko ang tumango sa walang sawang pagpapayo nito sa akin. Kahit na hindi ko parin mapigilan ang pagtulo ng luha ko ay magaan na ang pakiramdam ko ngayon.

“P-pwede b-bang dito na muna ako lolo.” Sabi ko na napatingin ulit sa puntod ng baby ko.

“Of course apo. Sasamahan kita.”

“ g-gusto ko po sanang mag isa muna.“

“Pero..”

“Huwag kayong mag alala lolo.” Sansala ko ng makitaan ko ang pagdadalawang isip nito sa sa sinabi ko. “Hindi ako gagawa ng ikakapahamak ko. G-gusto ko lang muna na makasama ang baby ko. Kahit sahlit lang.”

“Apo.”

“Please… p-please, lolo.”

Napansin ko ang pagpapakawala nito ng buntong hininga bago nagsalita.

“Sige apo. May tiwala ako sayo.” Nakangiti na nitong sagot. “Benny, kunin mo ang gamit sa kotse at iwan dito.”

“Sige po old Master.”

Tumalima naman ito. Pagbalik ay may hawak na itong folding table at folding chair. May dala na din itong mga prutas na inilagay na nga sa ibabaw ng lamesa matapos nitong maayos.

“Para makapag relax ka habang nandito, apo. Heto. Kunin mo ito. Alam kong wala kang dala kahit na ano. Tawagan mo ako kapag gusto mo ng ipasundo kita.”

“S-salamat lolo.” Tinanggap ko naman ang mobile phone na binibigay nito. Napakabuti nito.

“Sige apo. Maiiwan ka na namin.”

“S-sige po lolo. Salamat ulit sa inyo.“sagot ko. Ngumiti pa ito bago tuluyang tumalikod. Hanggang sa tuluyan na nga akong napag isa.

Napatitig akong muli sa puntod ng baby ko.

“Mommy love you baby. I promise. I will visit you here everyday. Mommy wont leave you alone. I will promise you that.” Tinakasan na naman ako ng luha. Walang sawa kong sinasabi na mahal na mahal ko siya at hindi iiwan.

Hindi na ksing bigat ng dati ang lungkot ko. Kahit papaano nandito siya at may natirang alaala na pwede kong balik balikan.

Tama ang lolo. Hindi dapat ako panghinaan ng loob. Dahil alam ko. Nawala man siya sa amin ay mananatili parin siya sa puso’t isipan namin.

“I love you so much baby. I love you so much.”

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“Ugh.” Malamin na hininga ang pinakawalan ko bago ako sumandal sa swivel chair para magrelax.

Ngayon lang ako tinamad na pumasok ng kompanya kaya nasa library ako ng bahay. Apat na oras din ang ginugol ko bago ako nakaramdam ng pananakit ng mata ko dahil sa dami ng binabasa ko.

Isang buwan mahigit na rin simula ng mangyari ang aksidente pero hanggang ngayon ay hindi pa bumabalik ng maayos ang alaala ko.

Muli na naman akong nagpakawala ng buntong hininga ng maalala ko siya. Bibabagabag din ako ng konsensya dahil sa nangyari sa amin at hindi ko man lang siya madamayan. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin para matulungan siya. At halos tatlong linggo ng hindi ko siya nakikita at ngayon ang daming katanungan sa utak ko ang nabuo.

Kumusta na kaya siya? Naaalagaan ba siya ng mabuti ng magulang niya? Patuloy parin ba siya sa pag iyak hanggang ngayon?

Damn it! Bakit nakakaramdam ako ng bigat sa dibdib ko.

Sa pagkakasandal ko sa upuan ay napatingala ako. Saka ko nakita ang maliit na camera ng CCTV sa kanang gilid ng library.

Mabilis ang naging kilos ko ng maalala ang sinabi ni Kanye.

Why not? Maaring diyan ako makakakuha ng ideya at bumalik ang alaala ko.

Agad kong binuksan ang CCTV. Binalikan ko ang tatlong buwan ng nakakalipas. Sa higit isang buwan na mula ng maaksidente kami siguradong sa dalawang buwan bago iyon ay may makita ako na makakatulong sa akin.

Sinimulan kong i replay ang mga iyon. Ang daming kuha naming magkasama. May kuha sa sala na magkatabing nanunuod ng TV. Sabay na kumakain.

Kumabog ang puso ko. Ramdam ng puso ko ang mga iksinang iyon. May kuha na sinasabayan ko siyang kumain ng mangga. Kuha na naglalambing ako sa kanya.

“B-baby.” Mga katagang nasambit ko bago ako nakaramdam ng pananakit ng ulo. “Argh. Ahhhhhhhhh.” Ang sakit. Parang mabibitak na sa sakit ang ulo ko. Gusto ko pang iumpog mismo ang ulo ko para mawala ang sakit. Tigpi tigpi ang pawis na nahsilabasan sa katawan ko.

Ang bibigat ng bawat paghinga ko.

“Ahhhhhhhhhhh.” Napasabunot ako ng buhok. Hanggang namalayan ko na lang na tumutulo na ang luha ko. “Ahhhhhhh. Baby.. my little baby..” para akong mababaliw sa sakit na naramdaman ko matapos unti unting bumalik sila sa alaala ko.

“Ahhhhhhhh.. babyyyyyyyy.” Hindi ko mapigulan ang pagsigaw ko. Nagwala dahil hindi ko matanggap na napabayaan ko sila ng magiging baby namin. Lahat ng nasa ibabaw ng lamesa ko ay kung saan na tumilapon. “I will kill you, DAISY. I WILL.” nanginginig ang boses ko habang masaganang tumutulo ang luha ako. Kuyom ang kamao ko.

“Hijo. Anong nangyayari sayo?” Tanong sa akin ni Nay Pau na bumungad sa may pinto.

“Nay Pau.” Halos hindi ko maibigkas ng maayos iyon dahil nilamon na ako ng halo halonh imosyon. Galit. Lungkot. Hinagpis.

Galit ko kay Daisy na siyang dahilan kung bakit nawala ang baby. Kung bakit hindi ko siya nadamayan sa pagdadalamhati niya. At galit sa sarili. How fool I am na makalimutan siya.

“Ahhhhhhhhhh.” Isa na namang sigaw ang pinakawalan ko. Hindi ko na din pamigilan ang sarili na mapasalmpak ng upo sa sahig habang sabusabunot ko ang buhok. “Ahhhhhhhh.” Napatingala na gusto kong humingi ng kasagutan sa itaas kung bakit nangyari sa amin ito.

“Hijo. Kumalma ka lang.” Lumapit si Nay Pau sa akin at paluhod na yumakap sa akin. Pahikbi na napapahagulgul ako ng iyak.

Ilang minuto din ako sa ganung ayos ng nagpasya na akong puntahan siya. He need me. Ako ang kailangan niya ngayon na hindi ko nagawang damayan siya dahil sa pagkawala ng alaala ko.

“Hijo. Ayusin mo muna ang sarili mo bago ka umalis. Baka mapaano ka sa daan.” Pagpigil nito sa akin pero hindi ako nakinig.

Agad na tinungo ang garahe at mabilis pa sa sigundong lulan na ako ng kotse at agad iyong pinasibad paalis.

Ang bigat sa dibdib ko habang nagmamaneho. Hindi ko mapigilan ang pagtulo ng luha ko.

“Hang on baby. Darating na ako.” Iyon ang paulit ulit na usal ko habang nagmamaneho. Pinilit kong kalmahin ang sarili ko kahit na hindi ko alam kung paano. At kahit papaano ay nakakalma naman ako ng makarating ako sa kanila.

“Nasaan siya?” Iyon ang agad na tanong ko sa papa niya ng salubungin ako.

“Mr. Anderson. Why are you here? Did you regain your memory now?” Seryusong tanong nito na halatang hindi ako gustong makita sa bahay nila.

“I don’t like to be rude but I want to see him right now.” Seryuso ko ding sagot. Hindi pinansin ang kalamigan ng tinging ipinakita nito.

Nagpakawala ito ng buntong hininga.

“We don’t know where he is. Nagpunta dito ang lolo mo kanina at isinama siya nito.”

“Lolo came here.” Kunot nuo din ako. Hindi ko na hinintay ang sagot nito dahil agad din akonh umalis at bumalik ng A. Place para puntahan si Lolo.

Ilang minuto ang ginugol ko para makarating doon.

“Where is lolo?” Agad na tanong ko ng salubungin ako ni Benny.

“Nasa silid ⁴rt young master. Nagpapahinga na po.”

Deretso ako sa loob at tinungo ang silid ng lolo. Tamang pahiga ito ng kama ng makapasok ako sa loob.

“Apo. What bring you here?”

“Saan niyo siya dinala lolo?”

“Bumalik na ba ang alaala mo, apo? Magandang balita iyan.”

“Yeah! But I need to know wher he is?”

Tuluyan ng umalis sa kama ang lolo at nilapitan ako. Tinapik ang balikat.

“Kung nasaan ang lola mo apo.” Hindi ko na kailangang klaruhin ang sinabi ng lolo. Agad akong umalis bagtas ang daan patungo ng Memorial Park na pag mamay ari ng pamilya.

Labing limang minuto lang naman ang ginugol ko bago ako tuluyang nakarating kung nasaan siya.

“My baby.” Sa mabagal na paglapit kung saan siya tahimik siyang nakayuko sa harapan ng isang maliit na puntod ay mulong tumulo ang aking luha. Lalo na ng makita ko at mabasa ang nakasulat doon kung saan nakadantay ang isa niyang kamay.

“Baby.” Hindi na ako nagdalawang isip na lumuhod sa paanan tabi niya. Nanginginig ang kamay kong himawak sa pisngi niya na halatang kagagalong din niya sa pag iyak. Humaplos at pinahid ang mamasa masa niyang pisngi dahilan para magising siya.

Unti unti siyang nagmulat na halatang nagulat pa ng makita ako.

“Baby.” Mahinang usal ko. Hindi pa man siya nakakahima ng makita ako ay hinila ko na siya at niyakap. Doon na tuluyang naging masagana ang luha ko. Tuluyan ko ng naramdaman ang sakit ng pagkawala ng anak namin. Maramdaman ang pagsisisi ko na hindi ko siya nadamayan noong mga panahong sariwang sariwa pa ang sakit sa pagkawala ng baby namin. Wala ako sa tabi niya na magpapalubag loob sa kanya, gawing sandalan bagkus mas pinili ko pang ibuhos ang oras ko sa trabaho ko. “I-i’m so sorry baby. Patawarin mo ako sa pagkukulang ko sayo.” Halos hindi ko maibigkas ang mga katagang iyon dahil sa pag iyak ko.

Hindi ang pag iyak ko ang makakapagpababa nh pagkalalaki ko. Tao lang ako. Kaya hindi ko alintana na sabihin niyang mahinang nilalang ako. Umiiyak ako dahil sa sakit na nararamdaman ko. Umiiyak ako dahil sa pagluluksa sa pagkawala ng anak namin.

“Im so sorry.” Paulit ulit na paghingi ko ng tawad sa kanya. “Patawarin mo ako sng hindi kita nadamayan noon.”

“W-wayde.”

“Yes baby. It’s me. And I’m here to say sorry. Sorry dahil hindi ko man lang nailigtas ang baby natin. Kasalanan ko dahil naging pabaya ako. Kasalanan ko kaya siya nawala sa atin.” Pahikbi hikbi na ako habang nagsasalita. At habang inaalala ang pagkawala ng baby namin ay parang pinagpipira-piraso ang puso ko. Lalo na ng marinig ko na naman ang pag iyak niya.

“Im so sorry. Dahil hindi man lang kita nadamayan noon. Napakasama ko dahil hindi man lanh kita nasamahan noon sa pagdadalamhati mo. And I’m sorry baby. I’m soory to say such a thing. I remember that I scolded you the last time I tried to  talk to you. It was my fault. Naging mahina ako dahil hindi ko man lang ginawan ng paraan para mapabilis na bumalik ang alaala ko.”

“W-wayde. A-ang b-baby natin.” Narinig kong saad niya at kumawala sa mga pagkakahawak ko sa kanya at tumingin sa lapida ng puntod. “Her name is Angel. Lolo made this for her. Our little Angel is here.” Sabay haplos ng lapida.

Hinawakan ko siya sa batok at muling hinila. Pinasandal sa dibdib ko ng makaupo ako ng maayos sa tabi niya.

“Lolo told me that our little Angel is watching us right now.”

“Baby.” Humigpit pa ang pagkakahawak ko sa kanya. Mariing dumampi ang labi ko sa nuo niya.

Kahit na ang laki ng pagkukulang ko sa kanya nitong nakaraang buwan ay parang hindi niya ininda ang pagbabaliwala ko sa kanya. Such a precious mind set he has.

“Yes baby. Nawala siya sa atin pero hindi siya mawawala dito.” Hawak ko ang isa niyang kamay at itinuro iyon sa tapat ng puso ko. Napatingala siya sa akin. Kusang kumilos ang kamay ko para pahirin ang luha niya. “Im sorry baby. Im sorry for letting you suffer the pains alone. Pakiramdam ko wala akong kasilbi silbi dahil hindi man lang kita nadamayan noon. But promise baby. Hindi na iyon mauulit pa. I wont let those things happen again. Forgive me baby.”

Hindi siya sumagot pero kusa siyang yumakap sa akin.

“Baby. I love you so much. And I love our little Angel. I love both of you.” Masuyong humaplos ang mga palad ko sa likod niya habang padampi ko siyang hinahalikan sa buhok. “Gusto ko ding humingi ng tawad sa kanya na hindi ko siya nailigtas ng araw na iyon. But I know that if you forgive me. Mapapatawad din niya ako. So please baby. I want your forgiveness para makuha ko din ang kapatawaran ng baby natin.” Muli ko siyang hinawakan sa pisngi.

Hindi agad siya nagsalita o kumilos. Nanatiling nakatitig siya sa akin. Pero gumaan ang mabigat ng puso ko ng tumango siya.

“Masyado din a-akong nagpatangay sa emosyon ko. Sa pagdadalamhati ko at nakalimutan ko kung paano mo isinaksipisyo ang buhay mo at mas inalala mo ako bago bumangga ang kotse natin. Mas inuna mo akong iniligtas kaysa sa sarili mo. You took and put the airbag on me before we crashed. At iyon ang nakalimutan ko. Ng dahil sa pagligtas mo sa akin ay ang kaligtasan mo naman ang nanganib.” Mahaba niyang saad habang nakatitig sa akin. “Lolo told me that God has a purpose. At nalinawan ang utak ko na hindi mo ginusto ang pagkawala ng alaala mo. Dahil kung hindi mo ako inunang iniligtas at baka dalawa kami ng baby natim ang nawala.”

“Baby.” Mas dinama ng palad ko ang pisngi niya. Pareho na naman kaming lumuluha.

“Masakit.. oo.. ang mawala siya.. pero mas masakit.. kung pati ang taong naging sandalan ko noong walang wala ako ay mawala sa akin.”

“No! Hindi ako mawawala sayo baby. Hinding hindi..” muli ko siyang niyakap. At sa mga yakap naming iyon. Saksi ang puntod ng liitle Angel namin. Na mas pinapatibay ng pagsubok ang pagmamahal namin sa isa’t isa.

PH3 #47: Perth & Wayde

Typos and grammatical error ahead!!

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

T ahimik akong nakamasid mula sa labas ng bintana habang tanaw ko sa loob si Daisy na bababalot ng puting tela ang buong katawan kasama ng mga kamay.

“Why?” Tanong ko kay Wayde na nasa tabi ko.

Nagsabi ako sa kanya na gusto kong sumbatan si Daisy. Ang paghigantian ito pero hindi naman niya sinabi na ganito na pala ang kalagayan ni Daisy.

Tulala ito at nakatingin lang sa doctor sa harapan nito na pinapainum ng gamot pero hindi ito gumagalaw.

“Hindi ko nasabi sayo na nabaliw na siya simula ng mahuli siya nina Vienn at dito na siya nanatili. Mag dadalawang buwan na din simula noon.”

“Dapat ba akong matuwa dahil sa kalagayan niya. Iisipin ko ba na ito na ang parusa sa kanya sa kasalanang ginawa niya sa atin?” Tanong ko pa sa kanya.

Pero hindi ako makaramdam ng pagkahabag o awa dito. Ito ang babaeng naging dahilan kung bakit nawala ang baby ko. Babaeng walang puso. At nabaliw na dahil sa pagmamahal nito sa kanya. Gumawa ng napakalaking kasalanan para lang maangkin ang pag ibig niya.

“Hindi mo kailangang mahabag sa kanya, baby. Kung ako ang masusunod at hindi kalabisan ay mas gugustuhin ko pang tuluyan na din siyang mamatay.”

Nabaling ang tingin ko sa kanya. Nakikita ko sa kanyang mga mata ang galit. Totoong galit na galit ako dito pero hindi naman bato ang puso ko at hindi ako masamang tao para isumpa ito.

Marahil nga noong nag dadalamhati ako ay may bahagi ng pagkatao ko na gustong maghiganti sa taong may dahilan ng pagkawala ng baby ko. Pero.. paano ko paghihigantian ang taong wala na sa sarili? Paano ko ipaparamdam dito ang pagakamuhi ko? Paano ko ito sasaktan katulad ng sakit na naramdaman ko noon na magpahanggang ngayon ay nandito parin sa puso ko ang lungkot ng pagkawala ng baby ko.

“Tama ka ng narinig baby. Gustuhin ko man na iparamdam dito ang paghihiganti ko sa ginawa niya ay wala na akong magagawa.”

Nagpakawala ako ng buntong hininga bago ko muli itong tinanaw. Ngayon ay tumatawa na ito kahit pa man hindi namin marinig mula sa labas ang tawa nito. Pero halata na nababaliw na ito sa katatawa. Binibilatan pa ang doctor na umaasikaso dito.

“C’mon baby. Huwag na lang natin sayangin ang oras natin sa kanya.” Hinawakan niya ang kamay ko.

“Okay. Bibisitahin pa natin ang baby natin sa puntod niya.”

“Of course baby. Hindi pwedeng hindi natin siya bisitahin ngayon.” Nakangiti niyang sagot sa akin. “Kaya tayo na. Baka naghihintay din siya sa atin.”

“Sige.” Mabilis na dumampi ang labi niya sa nuo mo. Tumalikod na at hindi na lumingon sa kung saan nakakulong ang babaeng nabaliw na sa pagmamahal nito sa lalaking mahal ko.

Isa lamang pagsubok ang lahat. At dahil sa nangyari ay mas napapatibay na ang samahan namin. Saka mas naging matatag ako at handa na akong harapin ang lahat. Ipaglaban ang pagmamahal ko sa kanya.

“Bibili pa tayo ng bulaklak. Gusto kung bumili ng Iris para sa kanya.”

“Sige baby.”

Gusto kong bigyan ang baby ko ng bulaklak na ngangahulugan ng pag asa. Na kahit nawala siya sa amin ay dapat hindi kami mawalan ng pag asa na may darating na kagaya niya sa amin.

¤¤¤ ¤¤¤

Magaan ang loob kong ipinatong sa puntod ng baby Angel namin ang dala naming bulaklak.

Nasa puso parin ang sakit ng pagkawala niya pero hindi na iyon gaya ng dati na nadudurog at parang nahihiwa ang puso ko sa sakit at hindi matanggap na ang bilis niyang nawala. Ngayon, ginagawa na namin siyang inspirasyon. Everyday namin siya binibisita sa umaga man o sa hapon. Basta lagi namin siyang binibisita at dinadalhan ng bulaklak. Kahit wala na siya sa amin ay hindi namin kakalimutan na naging bahagi siya ng buhay namin. Ipaparamdam na mahal na mahal namin siya.

“Baby. Narito na naman kami ng papa mo.” Pagkukwento ko habang nakatayo sa paanan ng puntod nito. Umakbay naman siya sa akin na nasa tabi ko saka dinampiam ng halik sa nuo.

Ngumiti ng tingalain ko.

“Go on.” Sabay tingin sa puntod.

“Magpapaalam sana kami sayo baby. Huwag kang magtatampo sa amin huh kapag di ka namin nabisita sa susunod na araw.”

Nagpasya kasi kaming mag out of the country para mamasyal ng tatlong linggo. Ayaw ko naman sana na ganung katagal pero gusto daw niya akong ipasyal dahil minsan na niyang ipinangako sa akin na ipapasyal at ipakita ang mga magagandang view sa ibat ibang bansa.

“Hintayin mo kami baby, ikaw agad ang dadalawin namin pagbalik namin.”

“Maiintindihan naman niya iyon baby. Malay mo, pagbalik natin may kapatid na siya.”

Mabilis na kumilos ang kamay ko at siniko siya. Kahit naman walang ibang nakarinig nun ay nakaramdam ako ng pag iinit ng mukha ko.

Kasi naman. Simula ng nawala ang baby namin ay hindi na ako nagpagalaw sa kanya. Hindi naman sa ayaw ko pero nasa puso ko parin ang takot.

Sabi niya naiintindihan naman niya ako. At handa siyang maghintay hanggang sa kusa na akong pumayag kaya hindi niya ako pinipilit kahit na minsan talagang nararamdaman ko ang paghihirap niya habang pinipigil ang sariling angkinin ako.

“Haha, tignan mo ang mommy mo my little Angel. Mapanakit na siya.” Pagbibiro pa niya na may kasamang pagtawa habang pigil ang siko ko na nasa tagiliran niya.

“Kung ano ano kasi sinasabi mo.” Nakasimangot na sagot ko sa kanya sabay irap bago muling tumingin sa puntod ng baby namin. “Basta baby, hintayin mo sina mommy at papa okay. And always remember, we love you so much.” Dinampian ng halik ang mga daliri ko saka ako yumuko at idinikit iyon mismo sa nakaukit na pangalan niya.

Nagpalipas pa kami ng ilang mga minuto sa pagbisita sa kanya bago kami tuluyang nagpaalam dito.

“Bye baby.” Halos sabay naming paalam ni Wayde sa little Angel. May mga ngiti sa labi na tumalukod at magkaagapay na lumabas ng cemetery para umuwi na ng bahay.

¤¤¤ ¤¤¤

“Wala ka na bang nakalimutan?” Tanong niya sa akin ng napatingin sa may kalakihang maleta na nasa ibabaw ng kama namin matapos kong i triple check kung kumpleto na ba ang mga dadalhin namin dalawa.“

“Hmmm, wala na siguro.”

Lumapit siya sa akin at niyakap mula sa likod.

“I really miss you baby.” Na sinabayan ng paghalik sa batok ko.

“N-no.” Mabilis na umiwas ako. Kinilabutan ako at halos lahat ng buhok ko sa katawan ay nagsitayuan sa mabilis na pagkalat ng kiliti sa buo kong katawan.

“Hmmmm!” Hindi naman siya nagpilit pero hindi niya ako pinakawalan at humigpit ang yakap niya. “Tara na nga. Isang oras na lang flight na natin.” Aya niya sa akin at siya na mismo ang nagsara ng maleta ko. Nakahanda na kasi kanina pa ang maleta niya na ako din ang nag ayos. Nahuli nga lang iyong akin.

Saka hindi naman kami nagmamadali na baka mahuli sa flight dahil private plane naman ang sasakyan namin. Kaibigan daw ng lolo kaya naman hindi namin kailangang makipagsiksikan sa airport na may mga maraming pasahero.

“Are you ready?” Tanong niya sa akin ng nakasakay na kami.

Tumango ako. Kinakabahan man dahil ito ang unang beses na sasakay ng eroplano ay panatag naman ang loob ko kahit papaano dahil siya ang kasama ko.

“Hindi ba masyadong matagal ang pagbabakasyon natin?”

“Baby, pang ilang ulit mo na bang tinatanong sa akin iyan. Saka kulang pa nga ang tatlong linggo na iyon dahil hindi natin mapupuntahan lahat ng magagandang tourist spot sa Canada.”

“Kasi..”

“C’mon baby. Hindi masasayang ang mga oras at araw ko dahil ikaw ang kasama ko. Halika nga dito.” At bago pa man ako nakahuma ay humawak siya sa batok ko at pinasandal sa balikat niya matapos alisin ang armchair sa pagitan namin. “Ayan, para hindi ka kabahan sa paglipag ng eroplano mamaya.”

Nagpakawala na lang ako ng malalim na paghinga. Hindi na din ako tumutol sa ayos naming dalawa. Mas napanatag nga naman ang pakiramdam ko sa ayos namin hanggang sa tuluyan ng lumipad ang sinasakyan namin.

Mahaba haba ding oras ang gugugulin namin bago kami makarating. Pero hindi naman kami nainip dahil para lang naman kami nasa bahay. Nanunuod, nagmeryenda at nakatulog din ng maayos dahil komportable kami sa kinauupuan namin na pwedeng higaan.

Mahigit labing apat na oras kaming nasa himpapawid hanggang sa tuluyan na nga kaming lumapag.

“Tired?” Tanong niya sa akin ng hindi ko mapigilan ang hindi mag inat bago ako tumayo ng magyayana siyang bumaba.

“Mmm sort of.” Sagot ko dahil iyon naman ang totoo. Nakakapagod naman talaga ang mahabang oras na nasa himpapawid na halos nakaupo lamang at walang ginagawa.

“Makakapagpahinga din tayo mamaya baby. Nasa nasa baba na ang susundo at magdadala sa atin ng hotel.

Tumango ako. Kumapit ako sa kanang braso niya ng palababa na kami ng eroplano. At sa hindi kalayuan ay naghihintay nga na sa amin ang asul na toyota corolla.

Sinalubong na nga kami ng driver at ikinarga na ang mga bagahi namin.

“Thank you.” Pasasalamat niya sa driver.

“No problem sir.” Sagot naman nito. Dahil driver naman daw ito ng hotel na tutuluyan namin ay hindi na namin kinailangang sabihin ang pupuntahan namin.

40 minutes na naman ang ginugol namin bago kami nakarating sa hotel.

“Magpahing ka na muna baby bago ka tuluyang maligo.” Sabi niya sa akin ng sabihin kong gusto ko ng maligo dahil parang nanlalagkit na ang katawan ko ng makarating na kami sa isang unit na inupahan niya.

“Pero…”

“No more buts baby. Hindi ka mamamatay sa lagkit ng katawan na iyan. Dahil makakasama naman sa kalusugan mo ang agad na mabasa ng tubig kapag pagod ka.”

Napasimangot ako. Hindi naman ako kumontra kaya naman nagpalipas pa nga ako ng kalahating oras bago ako tuluyang naligo.

“Can I join you baby?” Nagulat pa ako ng bigla siyang magsalita sa likuran ko ng nasa loob na ako.

“Ehhh.”

“Hmmmm.” Hindi na ako nakatanggi ng hinila na nga niya ako sa tapat ng shower kaya pareho na kaming nabasa ng buksan na niya iyon.

“Ayyyy.” At dahil sa hindi pa na set ang lamig o init ng tubig ay napasigaw pa ako dahil sa lamig kaya naman napayakap ako sa kanya.

“Mmmmm. Baby.” Napalunok ako. Dahil sa pagkakayakap ko sa kanya ay naramdaman ko ang bagay na iyon. Kung gaano siya kahanda.

Gustuhin ko man sanang lumayo pero naipulupot na niya ang mga kamay sa baywang ko at hindi na ako hinayaang makalayo.

“W-wayde..” halos hindi iyon lumabas sa bibig ko.

“Yes baby. Hmmm.” Pinagdikit ang ilong namin. Nananatiya.

Muli akong napalunok. Hindi ko halos maikurap ang mga mata ko habang pilit na nakikipagtitigan sa kanya.

“I miss you baby. I miss you so much.” At bago pa man ako makapagsalitang muli ay sakop na ng labi niya ang labi ko.

Tuluyan na akong napapikit. At kusang tumugon ang mga labi ko sa kanya.

“Uhmmm.” Tinakasan ng mahinang ungol ng pasukin ng dila niya ang loob ng bibig ko na agad hinuli ang dila ko at nilaro din iyon gamit ng dila niya. “Uhmmmm.”

“Uhmmm.” Parehong kaming tinakasan ng ungol. Tuluyan akong natangay ng halik niya. Ang kamay kong nakahawak kanina sa balikat niya ay tuluyan ng pumulupot sa leeg niya.

Tinutugon ang halik. Kung gaano iyon kapangahas. Kung gaano iyon lumalim ng lumalim.

“Uhmmm. Ohhhhhh.” Napasinghap ako ng pakawalan ang labi ko at naglakbay ang labi tainga ko. Nanginig ang katawan ko sa kiliti na dulot ng halik niya sa akin doon. Napapaliyad na ako at tuluyan ng nilamon ang katawan ko ng kakaibang sensasyong binuhay ng mga halik niya. Hanggang sa magsimula ng kumilos ang mga kamay niya at naglakbay na sa bawat bahagi ng katawan ko.

Sa baywang, dadama sa likod ko pababa sa dalawang umbok na magaang pipisilin.

“W-wayde.. uhmmm.” Usal ko. Mas napakapit ako sa leeg niya dahil pakiramdam ko ay para akong madudulas dahil nakatingkayad na ako kanina pa.

“Yes baby. Uhm..” muli niyang isinuporta ang isang kamay sa baywang ko habang ang isa ay nagpatuloy sa paglakbay hanggang sa tuluyang matagpuan ang isa sa utong ng dibdib ko at nilaro iyon.

“Uhmmm. W-wayde. D-daddy.” Hindi ko na mapigilang tawagin siya ng ganun na simula ng nawala ang baby ko ay halos nakalimutan ko na ang tawag kong iyon sa kanya. But now…

“Oh baby.. how I miss to hear that from your lips.” Bulong niya. Iniwan ang pagpapasasa sa tainga ko at muli niya akong siniil ng halik sa labi. “I love you so much baby.”

“Uhm.. i-i love you too.. d-daddy.” At sa bawat katagang binitawan namin ay nahalinhinan ng kakaibang sarap. Mga halik. Haplos sa bawat isa.

“Baby.” Ang lalakas ng paghinga na pinapakawalan niya ng tumigil siya. Nakaramdam naman ako ng kahungkagan dahil doon. “I want you now…” bulong niya.  “But.. I want to takecare of you.” Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin pero napagtanto ko na lang ng kumilos siya at pinaliguan ako.

Siya na mismo ang kumilos para tapusin ang pagligo namin. Ilang minuto lang naman iyon. Matapos makapagbanlaw at patuyuin ang kawaan ay agad niya akong binuhat. Hindi na ako nagsalita. Hinintay ko na lang siya sa mga gagawin niya.

Maingat niya akong inilapag sa gitna ng kama saka naman siya sumampa. Pumagitna siya sa pagitan ng mga hita ko.

Para akong balik sa unang beses na angkinin niya ako. Pakiramdam ko kasi ay matagal na panahon na ng huli niya akong angkinin. Natatakot ako.

“Baby. I will be gentle.” Bulong niya ng yukuin ako bago ako muling hinalikan.

Napapikit ako. Nagpaubaya na lang sa kanya. Tinugon ang halik niya. Hinayaan ang mga kamay niya na maglakbay sa katawan ko. Humahaplos, dumadama.

“Uhmmm. Ohhhhh.” Mumunting ungol na hindi ko mapigilang kumawala sa bibig ko. Nakakapangilabot ang kiliti na nahahalinhinan ng kakaibang sarap sa mga haplos at halik niya.

Ang labi na naglakbay na sa may tainga ko. Sa leeg. Sa balikat.

“Ugh… uhmmm.” Napapaliyad. Napapadaing. Ramdam ko ang kasabikan sa mga halik niya na nag iiwan ng bawat marka. Kakagat sa bawat daan niya.

Hindi masakit pero sadyang nakakapag pakawala sa akin ng daing na para akong nasasaktan kahit hindi naman.

Kumalat sa buong katawan ko ang kiliti na dumaloy sa bawat ugat ko. Ang init ng palad niya na dumadama sa balat ko.

“Ughhh.. uhmmmm.” Muli na naman akong napadaing. Napaungol ng sakupin ng labi niya ang isa sa itoktok ng dibdib ko. Ang init sa loob ng labi niya. Ang dila niya na nilalaro iyon na nagdudulot ng kakaibang kiliti na dumaloy sa pagkalalaki ko na tuluyang nakapagpareact doon.

“Baby. So sweet.” Narinig kong mahinang usal niya saka muli iyong sipsipin. Parang bata na uhaw sa gatas ng ina. At handa ako na ibigay iyon kung iyon ang makakapagpabusog sa kanya.

“Uhmmmm. Ohhhhh.” At muli na naman akong napaungol ng sabayan ng isa niyang kamay na laruin ang isa sa ituktok ng dibdib ko. At hindi nagsasawang pinaglipat lipat ang pagsipsip sa dibdib ko.

Parang ang lang ang lambot ng mga buto ko. Napapaliyad na lang ako at yayapos ang kamay niya sa akin. Hahawak sa likod ko.

“Ooohhhh.” Bumaba ang labi niya. Sa may pusod ko. At katulad ng paglalaro ng labi niya sa dibdib ko ay ganun din ang ginawa sa pusod ko na nakapagbigay at nakapagparamdam sa akin ng nakakaayang kiliti. “Uhmmmm.. d-daddy. N-nno moore… uhhh.” At mas napapapaliyad pa ako ng ayaw niya iyong tigilan. Hahalik sa gilid ng baywang ko at babalikan ang pusod ko.

“Y-yes baby. Uhmm.” Hanggang sa tuluyan na niyang pagtuunan ng pansin ang nasa gitna ko. Paluhod na nakaupo na itinaas ang balakang ko at hinawakan ang pagkalalaki ko.

He also sucks my balls. Gamit ang dila pula doon pataas sa pinakadulo ng akin. Licking it until he tottaly put mine in his mouth.

“Uhmmmm. D-daddy.. i feel s-so.. hmmmm g-good.” Hindi ko mapigilang bulalas dahil totoong ang sarap sa pakiramdam.

Napatingin siya sa akin. At habang nasa loob ng bibig niya ang akin na mabagal na nagpataas baba ay kita ko sa mga mata niya ang ngiti. Licking the head of mine again.

“Uhmmmm.” Kahit na nakataas ang balakang ko na hawak niya ay napaliyad pa ako dahil sa sarap ng paglalaro niya ng akin. “M-more. Uhmmmm.”

“Yes baby. I will.” At mas nadoble pa ang paglalaro niya sa akin. Taas baba siya sa akin hanggang sa sumusunod na ang balakang ko sa bawat ritmo ng kilos ng bibig niya.

“Cum baby. It’s okay. Just cum.” Kahit hindi niya talaga sabihin ay malapit na akong labasan. At sa huling pagbaba ng bibig niya sa akin ay hindi ko na napigil ang maglabas mismo sa loob ng bibig niya. “Uhmmmm.”

Nakaramdam ako ng pag iinit ng mukha ng tumingin siya sa akin sabay lunok. At dinilaan ang sariling bibig na para bang ang sarap lang sa panlasa niya ang nilabas ko.

“So sweet. Hmmm.” Saad niya. At ang akala ko ay titigil na siya pero hindi pa pala. Dahil muli siyang humawak sa balakang ko at pinagtuunan naman ngayon mismo ang lagusan ko.

“N-no. Uhmmm.” Nakagat ko ang ibabang labi ko. Mas nag init ang katawan ko ng gamitin niya ang dila niya doon. “D-daddy.  Uhmm. N-no…” pilit ko siyang itinutulak pero hindi ko maayos na itulak siya dahil nakataas ang balakang ko. Nakahawak siya sa magkabilang hita ko.

“Yes baby. Just let me do it.” Sagot niya. Using his saliva na dumaloy mismo doon ay ramdam ko ang pagkabasa ng lagusan ko. And he enter his midle finger.

“Uhmmmp.. d-daddy. Uhmmmm.” Napapikit ako ng mariin. Kagat ang ibabang labi dahil naninibago ako na may bagay na pumapasok doon na dati naman niyang pinapasukan.

Parang talaga akong bumalik sa unang karanasan ko sa kanya.

“Yes baby.” Muli niyang nilawayan iyon hanggang sa tuluyang nabasa at lumuwang ng kaunti iyon. Isang daliri lang iyon. Peroooo….

Nanlaki ang mga mata ko ng kumilos na siya at itinapat na ang kanya sa lagusan ko.

“D-daddy. S-so big.” Sabi ko ng kita ko mismo kung gaano iton kalaki. Oo, hindi ganun kalaki ang daliri niya pero ang mismong pagkalalaki niya. Ang haba at ang laki.

“Yes baby. Dati mo na itong kinakaya. Kaya ngayon.. kakayanin mo ulit.” Sagot niya. Nilawayan ulit ang kamay at ipinahid iyon sa mismong dulo ng kanya at muling itinapat sa akin. Ngumiti siya ng tumingin siya sa akin. “Ready baby? Hmmm.” At bago pa man ako makasagot ay tuluyan na niyang idiniin iyon papasok.

“Ahhhhhhh.” Napasinghap ako. “D-daddy. Uhmmmmp.” Napakapit ako sa braso niya na nakahawak mismo sa baywang ko. Mas napasinghap ako at para akong mawawalan ng hininga ng tuluyan na niya iyong maibaon ng buong buo.

“Uhmmmm. B-baby. Y-uour so tight.” Nakita ko kung paano niya kagatin ang ibabang labi niya. Mapapikit din ng mariin habang napatingala din.

“Uhmmm.” Nakaramdam naman ako ng pagrelieve dahil doon. Ang makitang nasasarapan siya bahang nasa loob ko siya.

Nanibago ako sa pakiramdam habang nasa loob ko siya. Para akong mahihimatay sa kakaibang sakit dahil sa pagpasok niya. Pero may bahagi ng pakiramdam ko ang kakaiba ding kiliti na pilit na humahalinhin sa sakit na iyon kaya hindi ko alam kung saan sa dalawa ang dapat kong pagtuunan ng pansin.

But then.

“Ugh.” Nawala na lang ang mga iyon sa isip ko ng magsimula ng siyang gumalaw. May hapdi sa bawat pag ulos niya. “Uhmmmp.. ahhhhhhhh.” Hindi ko na napansin ang pagbaon ng mga kuko ko sa braso niya.

“Baby. Hmmm.. “ na sinasabayan ng mabagal na paggalaw.

Tinakasan ako ng luha sa mga mata. Tigpi tigpi na ding pawis ang nagsilabasan sa katawan ko dahil sa magkahalong sakit at kiliti sa bawat labas masok niya.

Sa laki niya. Nabinat ang balat sa lagusan ko na akala ko talaga na sa unang tingin ay posebleng papasok iyon. But then..

“Yes baby. It fit me well.” Saad niya na parang nahulaan ang nasa isip ko. “So tight. Ugh.. it make me feel happy baby. So tight.” Bulong niya. Isinampay ang mga paa ko sa mga kamay niya kaya mas umangat ang balakang ko mula sa kama saka ako niyuko at siniil ng halik sa labi.

Sa pagkakayuko niya ay napakapit na ako sa leeg niya. Tinugon ang halik niya. Sa halikan namin na siyang nakatulong para tuluyang mawala sa isip ko ang sakit sa bawat labas masok niya bagkus napalitan na iyon ng tuluyang sarap. Kiliti na bumalot na sa buong pagkatao ko.

Sa bawat bunot. Sa bawat baon niya na tuluyang nagdala sa akin sa alapaap. Sa kakaibang sarap na ipinapalasap niya. Sa bawat galaw niya ay muli ko na namang nararamdaman ang malapit ko ng marating ang kaluwalhatian.

“D-daddy. Uhmmmmm. Ahhhhhhh.. “ tuluyan ng napalakas ang baqat ungol na pinakawalan ko. Ungol na nasasarapan. Na mas nakakapanabik sa pakiramdam ang pagdaing din niya sa sarap. “D-daddy. Uhmmm.”

“Yes baby.. Lets cum together.” Bulong niya ng ibaon ang mukha sa balikat ko at binilisan ang paggalaw. Ang paglabas masok niya na nadoble ang bilis kumpara kanina. Na siyang naging dahilan para sabay na naming marating ang dulo ng kaluwalhatian ng pag-angkin niya sa akin. “Ugh.. baby.. ahmmmm.. hmmmmm.” Kasabay ng paglabas ng paghingal niya. Na parang tumakbo ng ilang kilometro sa lakas ng paghinga niya habang pilit na ibinabaon pasagad ang buong laki niya sa kaloob-looban ko.

“D-daddy. So hot.. hmmm.” Mahinang usal ko. Ramdam ko ang init na iyon na nasa loob ko. Ang likikong nilabas niya sa loob ko.

“Yes baby. Uhmmm. Pinasaya mo ako. Hmmm. Baby.” At padamping kinikintalan ng halik sa balikat ko kung saan nakabaon ang mukha niya. Hanggang sa tuluyan na niyang idagan ang katawan niya sa akin.

Mabigat siya. Oo, pero hindi ko iyon alintana dahil patuloy ko paring nilalasap ang kakaibang sarap ng pinagsaluhan namin.

“D-daddy.” Humigpit pa ang yakap ko sa kanya. At gusto kong maramdam ang makulong sa mga yakap niya. Na hindi naman ako nabigo. Matapos ang mahaba habang pagbabalik lakas naming dalawa ay agad niya akong inayos ng pagkakahiga. Ipinaunan sa braso niya at mahigpit na ikinulong na sa mga bisig niya na nagdala sa akin sa kapayapaan at humila sa akin ng antok.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

Napakasarap ng pakiramdam. Tuluyan ng nawala ang pangungulila ko sa kanya matapos ang aksideteng nangyari sa amin.

Muli ko siyang naangkin. Muli siyang naging akin. At paulit ulit ko siyang aangkinin para hindi niya makalimutan na ako lang ang makakapagdala sa kanya sa rurok ng kaluwalhatian katulad ng pagdadala niya sa akin doon.

“My baby.” Mariin ko siyang dinampian ng halik sa nuo ng makatulog na siya na kulong ng yakap ko. Hindi na siya nagising. Himbing na himbing na siya at payapang nakayakap sa akin.

“Pinasaya mo ako baby. Salamat sa muli mong pagtitiwala at pagpapaubaya.” Bulong ko pa at muli siyang niyakap. “I will promise to takecare of you forever baby. At muli tayong bubuo ng pamilya natin.”

Kumilos siya na parang narinig ang mga sinabi ko pero hindi naman nagising at nagsumiksik lang sa katawan ko.

Napangiti ako. Ramdam ko ang init ng katawan niya na magkadikit sa ilalim ng kumot. Still, kayang kaya ko siyang itago sa mga yakap ko sa liit ng katawan niya.

“Sleep tight baby.” Damping halik sa nuo niya bago pumikit. At hinayaan na hilain na din ng antok habang kayakap ko siya.

¤¤¤ ¤¤¤

Pasado alas syete na ng gabi ng magising ako habang siya ay mahimbing parin sa pagkakatulog.

Napangiti na naman ako ng yumakap pa siya sa akin ng tangkain kong alisin ang kamay niyang nakayapos sa baywang ko.

“Baby.” Mahinang bulong ko at tapik sa pisngi niya matapos ko siyang dampian ng halik sa nuo.

“Hmmm.”

“Wake up baby. Kailangan nating gumising para kumain ng dinner.” Sabi ko ng unti unti siyang magmulat ng mata. Kinusot pa iyon para tuluyang magising ang diwa.

“A-anong oras na?”

“Pasado alas syete na ng gabi, baby.”

“Huh! Ganun ako katagal nakatulog?” Tanong niya at dali daling bumangon sa pagkakahiga. “Ugh.” Napansin ko ang pagngiwi niya ng makaupo na siya kaya naman agad din akong bumangon sa pagkakahiga ko at tumabi ng upo sa kanya.

“Masakit ba?” Hindi ko mapigilang tanungin kahit pa man kita ko na sa mukha niya na masakit nga ang likod niya.

“Hmmmp.”

“Haha! Sorry, baby.” Hindi ko mapigilang magpakawala ng mahinang tawa dahil sa pag irap niya sa akin. “I will make it up to you later. Promise, it wont hurt you anymore.”

Pinamuluhan ang magkabilang pisngi niya dahil sa sinabi ko.

“Hmmm, don’t say no, baby. Lets enjoy our vacation being together.”

“Ehhh.”

“Yes baby. But before that.. kumain na muna tayo. Gutom na din ako. Para naman may lakas tayo mamaya.”

“W-wayde.” Bulalas niya sa pangalan ko. At bago pa man siya makapagreklamo ay agad na binuhat ko na siya at pinasok ng banyo para makapaglinis ng katawan.

At pagkatapos, masaya kaming kumain na ng hapunan.

PH3 #48: Perth & Wayde

Typo and grammatical error ahead!!

♡♡♡♡ ♡♡♡♡♡♡

¤¤¤THE FINALE¤¤¤

=☆¤¤☆¤♡♡♡¤☆¤¤☆= ♡♡♡♡

¤¤¤

PERTH POV:

¤¤¤

Kung saan saan kami nakarating. Inubos ang oras sa buong araw sa pamamasyal. At sa mga araw na kasama ko siya ay masasabi ko naman talagang walang kapantay ang saya na nadarama ko.

Ipinaparamdam kong gaano ako kahalaga sa kanya. Taking care of me all of the time whenever we go. Whatever we do.

“Bakit naman to? Ang dami na kaya nating mga damit na hindi nasusuot tapos bibili naman tayo.” Tanong ko ng pumasok kami sa isang malaking boutique.

“Baby, minsan lang naman tayo ng mga damit na pang formal. Saka may dadaluhan tayong gathering sa susunod na araw kaya dapat maganda at maayos ang susuotin natin.” Nakangiti naman niyang sagot sa akin.

“Ehhh!”

“Yes baby. Hindi ko naikwento sayo na may ilan akong mga kaibigan na dito na nakabase sa mga trabaho. At isa sa kanila ang nagyaya sa akin.”

“I-ikaw lang naman pala ang kailangan nila. Pwede naman akong manatili na lang sa hotel.”

“Nope. Hindi ka pwedeng hindi sumama baby. Dahil ipapakilala kita sa kanila.”

“Nakakahiya.”

Tumingin siya sa akin ng seryuso. “Kung nahihiya kang ipakilala kita sa kanila. Ibig bang sabihin nun ikinakihiya mo ako?” Tanong niya na sa mga tingin ay may lungkot sa mga mata.

“Huh! No! H-hindi iyon ang ibig kong sabihin. I mean.. baka kung ano ang masabi nila sayo dahil ako ang kasama mo. Ako ang ipapakilala mo bilang kasintahan mo.”

“So what? Hindi ko sila masasabing tunay na kaibigan kung hindi ka nila magugustuhan para sa akin.” Seryuso niyang sagot. Ikinulong pa ang magkabilang pisngi ko sa mga palad niya. “Look at me baby.. walang sino man ang mas mahalaga sa akin ngayon maliban sayo. At kung ayaw ka ng buong mundo para sa akin. Ayaw ko din sa kanila.”

“Mmmm.” Napalabi ako. Ano pa ba ang masasabi ko sa mha sinabi niya. Nakakatunaw ng puso na kahit na sino man ay gustong marinig iyon sa taong minamahal.

“So cute baby.” At mabilis pa sa sigundong lumapat ang labi niya sa labi ko kaya naman nakaramdam ako ng pag iinit ng mukha dahil hindi lang kami ang tao sa loob ng shop at siguradong may nakakita sa amin.

“Diba sabi ko sayo. Open ang bansa na ito sa couple na kagaya natin baby. Kaya huwag kang mahiya. C’mon. Magpasukat na tayo para sa susuutin natin sa susunod na araw.”

“Sige.” Tanging sagot ko na lang. Hinayaan ko na lang siya sa gusto niya. Naging mabilis naman ang pagsusukat nila sa amin. At sabi naman ng gagawa at mabilis lamang at bukas ng hapon ay natahi na iyon.

“Thank you. Just send it to my address.”

“Yes sir.”

Matapos magpasukat ay nagtuloy kami sa isang restaurant para sa tanghalian. Namasyal pa sa mga pwedeng pasyalan at may mga magaganda pang tanawin. Sinubukan din namin kumain sa mga street food na nadaanan sabay kuha ng larawang magkasam.

Napakasaya ng bawat oras ng pamamasyal namin. Hindi alintana ang pagod dahil sa magkasama kaming dalawa. Magkahawak ang mga kamay habang naglalakad at hindi namin kailangang itago sa mga tao kung anong relasyong mayroon kami.

Sa pamamasyal namin ay hindi lang naman kaming dalawa lang ang may couple na parehong lalaki bagkus ang dami ding masasayang couple na kagaya namin na masaya ding namamasyal.

“Are you tired?” Tanong niya habang nagpapahinga kami sa isang park kung saan kami tumigil at kumuha ng mga larawan.

“Medyo. Hindi pa ba tayo babalik?” Tanong ko sa kanya. Sandal sa dibdib niya dahil nakaakbay siya sa akin.

“Sige. Tatawagan ko na din maya maya ang driver natin. Pahinga ka na muna saglit habang hinihintay natin siya na pumunta dito.”

“Sige.” Nagmamasid sa tanawin habang hinihintay nga ang driver na inupahan niya simula pa ng dumating kami at ito na mismo ang nag totour sa amin sa mga lugar na pwedeng pasyalan.

“I love you baby.”

“I love you too, daddy.” Sagot ko na bahagya ko siyang tiningala pero sa pagtingala ko ay agad na sinalubong niya ako ng isang halik sa labi na agad ko namang tinugon.

Lambingan in public please na walang huhusga sayo ay napakagaan ng pakiramdam kaya naman naging clingy din ako sa kanya nitong mga nakaraan araw habang nasa labas kami at namamasyal.

¤¤¤ ¤¤¤

“ NO!.“ Ilang ulit akong umiling dahil natatakot talaga akong tumawid sa mahabang hanging bridge na huli na daw naming pupuntahan.

Nasa kabilang panig daw ng bridge ang mga kaibigan niya at naghihintay na sa amin doon.

“Baby.” Nakitaan ko naman siya ng lungkot na may kasamang pag aalala at tumingin sa halos hindi makitang dulo ng hanging bridge na gusto niyang tawirin namin.

“Ayoko… natatakot ako.” Totoong sagot ko. Ayaw ko sa matataas na lugar lalo pa at aalog ang bridge kapag dadaan kami doon.

Hindi pa nga ako nakakatapak sa tuloy ay hindi na maganda ang itinakbo ng utak ko. What if nasa gitna na kami ng tulay ay pasira iyon at mahulog kaming pareho sa baba. Ang taas taas pa naman. At hindi mataas kung nasaan kami kundi napakalalim talaga mula sa kinatatayuan namin hanggang sa baba.

“Still afraid kahit kasama mo ako? Wala ka bang tiwala sa akin?” Tanong niya sa akin at parang nagdaramdam pa sang boses niya.

“No. Hindi naman iyon. Pero alam mo namam na takot ako sa mga matataas na lugar.” Nakalabing sagot ko sabay iling. Mahigpit na humawak sa braso niya.

“Baby. Don’t worry. Hindi kita bibitawan hanggang sa makatawid tayo.” Sabi niya. Humaplos sa pisngi ko at dinampian ng halik sa nuo.

“Pero….”

“Baby please…” pakiusap niya. Yumakap pa siya sa akin. “Ito na ang pinakahuli nating papasyalan at ayaw ko namang matapos ang araw na ito na hindi natin matawid ang tulay na ito.”

“Ehhh. Bakit ba kasi sa dinami dami ng pagkikitaan niyo ng mga kaibigan mo ay dito pa talaga.” Sagot ko dahil iyon naman ang totoo.

Ang dami namang restaurant na pwede silang mag meet ay bakit dito pa talaga nila napili.

Oo nga. Maganda nga ang lugar. Lalo pa at hapon na kaya sa tulay ay nabalutan ng ibat ibang kulay ng ilaw na siyang nagbigay ng liwanag doon at nagpaganda pa nga ng lugar.

“Sorry baby. But we need to go now. Please.. please baby. Naghihintay na sila sa atin doon.” Muli ay pakiusap niya.

Sunod sunod ang ginawa kong paglunok. Nanginginig talaga ang mga tuhod ko. Hindi lang tuhod kundi buong katawan dahil natatakot talaga ako.

Pero hindi ko naman siya mahihindihan. Ayaw ko naman siyang biguin. Ayaw ko naman masayang ang damit na suot namin na ipinatahi pa talaga niya para sa araw na ito.

Pero naisip ko.. bakit pa kami nagsuot ng suit kung tatawid pa kami ng tulay. At hindi lang basta suit. Para nga kaming a attend sa get up namin. Pero naisip ko din na siguro ay ganito ka formal magsuot ng damit ang mga kaibigan niya kaya nakiuso din siya.

“S-sige. T-tayo na nga. P-pero huwag mo akong bibitawan ah.” Pagpayag ko na ikinaaliwalas ng mukha niya.

“Thank you baby. Thank you.” At isang mabilis na halik sa labi ang iginawad niya bago niya ako hinawakan sa kamay. “Lets go.” Nakangiti niya aya sa akin. Nauna na siyang tumapak ng tulay kaya naman napasunod na ako.

Mahigpit akong nakahawak sa kamay niya ng magsimula na kaming maglakad. Sa una ay talagang hindi ko halos maihakbang ang paa ko pero kalaunan ay nasanay na ng nasanay ng humahaba na ang nalakad namin.

Ang kaninang halos nakayuko lang ako sa may braso niya at nakapikit ay naimulat ko na ang mga mata ko at nagsimula ng lumingon sa paligid.

“Sabi ko sayo baby. Hindi ka matatakot dahil kasama mo ako. Saka, magugustuhan mo ang dito. Sa ganda ng tanawin.”

“Y-yeah.“mahinang sagot ko. At hindi ko na nga napigilang hindi mamangha sa mga nakikita ko. May nakita akong falls sa kalayuan. Ang mahabang ilog sa baba. At mga nagtatayugang mga puno na may mga malalagong berdeng dahon na nagsisilbing palamuti nila.

Hindi ko na alintana ang haba ng nilalakad namin. Basta na enjoy ko ang bawat hakbang ko sa pagtingin sa paligid na hanggang sa tuluyan namin marating ang dulo ng tulay na hindi ko naramdaman ang pagod ko.

“Wow.” Namangha pa ako dahil sa dulo ng tulay ay ibat iba pang ilaw ang bumalot sa kapaligiran.

“Do you like it?”

Tumango ako. Nakakamangha sa ganda lalo na ang pagkakaset ng mga bilugang lamesa sa magkabilang gilid habang sa gitna ay may pulang carpet na patungo sa isang maliit na parang altar dahil may arko pa iyon.

“Baby.” Napatingin ako sa kanya ng maglakad siya sa unahan ko. Nakangiti siya at sa mga mata ay nagsusumamo. Inilahad ang isang kamay sa akin.

“Why?” Tanong ko. Hahawak na sana ako sa kamay niya ng may apat na lalaking naglapad palapit sa amin. Hindi lang iyon. Sa gitna ng Altar ay may lumabas din doon sa likod ng puting tela na nagsisilbing harang doon.

May iba pang mga tao na lumabas at pumuwesto na sa mga bakanteng upuan sa gild.

“W-wayde.” Hindi ko alam kung bakit bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba.

“Yes baby. Hold my Hand And I will lead the of us forever. Baby, lets get married.” Para akong nabingi sa huling katagang sinabi niya.

Muli akong napalingon sa paligid. At sa paglingon ko ay saka pumailanlan ang isang malamyos na kanta na siyang bumalot na sa paligid.

Ngunit, magpaganun pa man. Kahit nanababalot na ng musika ang paligid ay mas nanaig sa pandinig ko ang malakas na pagtibok ng puso ko.

“Marry me baby. I want us to be official. Forever.” Muli akong napatingin sa kanya ng muli siyang nagsalita at ang pagtibok ng puso ko ay mas lumakas pa at parang maalis mismo sa kinalalagyan.

“W-wayde.” Tanging pangalan lang niya ang lumabas sa bibig ko na halos hindi ko pa mabanggit ng tama. Nanginginig ang labi ko dahil sa pinipigilan kong luha.

“Hey! Don’t cry baby. This is our day. I just want to surprise you. Don’t you likr it?” Tanong niya na iginala pa sa paligid ang paningin.

“No!” Umiling ako. “I mean. Y-yes.. pero.. pero..”

“Shhhhh! I know. Pero baby.. bago pa man tayo nagpunta dito ay na plano ko na ito. I ask lolo to com but he said. Tayo na lang daw muna. Then… we can do the wedding again sa bahay ng lolo if that what you want. Pero sa ngayon. Please baby.. lets get married now. Gusto ko na pag uwi natin.. ay isa na tayong buong pamilya. You & me. At sa magiging mga baby natin.”

Napasimangot ako. Napasinghot dahil tuluyang tumulo ang luha ko.

Hindi ko naman sa ayaw ko pero sadyang nakakagulat lang talaga dahil ko naman naisip na may plano siyang ganito.

But then. I nodded my head to answer him dahilan para ngumiti siya at niyakap ako.

“Thank you baby.” Doon ko narinig ang palakpakan ng mga nasa paligid namin. At ang musika na patuloy na tumutugtog ay napalitan na ng isa pang kanta. “Lets go.”

Muli akong tumango. Magkahawak kamay na kaming naglakad sa may altar kung nasaan ang taong siyang mangkakasal sa amin.

Sabay pa kaming napatingin sa isa’t isa ng tuluyan na kaming makatayo sa harapan. Magkahawak ang mga kamay.

“Lets begin.” Sabi nito kaya napatingin kami dito.

Sa mga sandaling nagsimula na itong magsalita ay parang bumagal ang oras. Tanging ang pagtibok ng puso ko ang aking naririnig. Ang pagpisil ng palad ko na hawak niya ang tanging kilos na nararamdaman ko.

Hindi ko lubos maisip na ikinakasal na nga kami. Ikakasal ako sa lalaking mahal ko at masasabi kong mahal na mahal ako.

Hindi ko na din namalayan na pareho na pala kaming nagbigayan ng pangako. Na siyang nakatatak sa pusot isipan namin.

Mga pangakong mamahalin ang isat isa. Ang alagaan at pagsisilbihan habang kami ay may hininga. Sa hirap ma o sa ginhawa. Sa sakit o sa magandang kalusugan na maging sandalan ang isat isa.

Na ang akala ko noong una. Na minsan ng nagtulak sa akin na kitilin ang aking buhay ay doon ko nga makikilala ang lalaking tatanggap sa akin ng buong buo. Tatanggap sa buong pagkatao ko. At magmamahal sa akin ng higit pa sa pagmamahal niya sa sarili niya. At lahat ng iyan ay napatunayan ko. Hindi man ganun katagal ang panahon ng magkakilala kami. Ay hindi iyon ang dahilan at hadlang na masasabi mo sa isang tao kung ano ang tunay niyang nararamdaman.

Hindi basehan sa haba ng panahon kung mahal mo na ang isang tao. Dahil nagpapatunay sa relasyon naming dalawa. Na kahit sa ikli ng panahon na kami ay nagsama ay masasabi kong. Tunay ang pagmamahal namin para sa isa’t isa.

“The ring please.” Sabay kaming napatingin dito. Bago kinuha ang singsing sa lalaking tumayo at lumapit sa amin.

“Baby, take this ring as a symbol oy my love. This ring is almost as beautiful as your smile. Let’s embark on this new journey together and live life by each other’s side. You are the love of my life. With this ring, I’m making it official.” sa maikling katagang sinabi niya ay nakakapanaba ng puso. Ngumiti ako. At tuluyan na nga niyang naisuot ang singsing sa daliri ko.

“W-wayde,take this ring as a token of my love. I offer you all that I have, all that I am, and all that I will be. I give you this ring as a symbol of my faith in our united strength. It shines as brightly as my undying love for you.”

Masigabong palakpakan ang namayani sa paligid ng mga taong sumaksi sa pag iisang dibdib namin.

“I pronounce you Mr’s. Anderson. You may kiss each other now.”

Magkaharap na may mga ngiti sa labi. Masuyong humaplos ang palad niya sa pisngi ko.

At sa paglapit ng mukha niya sa akin ay kusang pumukit ang mga mata ko. Hinintay na dumampi ang labi niya sa akin.

Nakakabingi ang pagtibok ng puso ko kasabay ng muling masigabong palakpakan ng mga dumalo.

“I love you baby.”

“I love you too, d-daddy.” Sagot ko. Mahigpit na yumakap siya sa akin. Sa ilang minuto lang na lumipas. Ay ganap nang natali ang pangalan ko sa kanya ng matapos na ang pagpirma namin sa MC naming dalawa.

¤¤¤ ¤¤¤

“Congrats dude.” Pagbati sa amin ng isa sa kaibigan niya ng matapos na seremonya ng kasal namin. Nagtipon tipon na silang magkakaibigan. Kaya naman bahagya akong nakaramdam ng pagkailang.

“Thank you Christian. Maasahan ko talaga kayo sa mga bagay na ganito.”

“Dude. Sa tagal ba naman ng pagkakaibigan natin. Kaunting pabor lang naman iyon. At masaya kami para sa inyong dalawa.”

“Oo nga naman. Kahit bihira naman tayong magkita ay hindi naman iyon basihan para makalimutan ang mga pinagdaanan natin noong wala pa tayong mga sariling pamilya.” Sabi pa ng isa.

“Nagsabi ang may pamilya na.” Kontra naman ng isa.

Apat lahat ang kasama namin ngayon sa isang pabilog na lamesa kaya sa tingin ko ay sila lang yata talaga ang mga kakilala niya sa mga nakasaksi sa kasal namin.

“Pero salamat talaga sa inyo. Akala ko talaga kayo lang apat ang sasaksi sa kasal ko. Hindi ko akalaing may kasama naming magsasaya ngayong araw na ito.”

“Oo naman. Ilan sa mga naging kaibigan na namin dito at kaibagan na ng mga kaibigan namin. Haha… hindi ka naman mamumulubi kapag pinakain mo kami lahat.”

“Yeah! Wala sa akin ang magagastos ko. Basta maging matagumpay ang araw na ito ay hindi ko iisipin ang mga perang mawawala sa akin.”

“Oo naman. Barya lang iyan sa mga ipon mo.”

Nakinig na lamang ako sa kanila. Sa mga kwentuhan na may kasamang kulitan nila.

“At masasabi naman nating succesful ang lahat. And again. Binabati namin kayong dalawa.“sa akin na ito nakatingin kaya naman ako na ang muling nagpasalamat sa kanila.

“S-salamat.” Na may kasamang pagyuko.

“Huwag kang mahiya sa amin. Kaibigan namin si Wayde mula pagkabata kaya kung sino ang mapusuan at gustong makasama niya sa buhay ay kaibigan na din namin.”

“Yes baby. Saka hindi naman kailangang sanayin mo ang sarili na makisalamuha sa kanila.”

“Hoy! Ang sama mo naman sa amin.” Sabay siko sa kanya ng isa sa kaibigan niya.

“Totoo naman. Once in a blue naman kung magkita kita tayo kaya okay lang na hindi niya kayo pakisamahan.”

“O sadyang ipinagdadamot mo lang siya sa amin. Hindi naman namin siya aagawin sayo.”

“Oo nga naman..” sigunda naman ng isa.

“Whatever. Ikain na lang muna natin and enjoy the beautiful scenery of the night.” Sabi niya. Ipinaghila na ako ng upuan kaya naman naupo na lang ako. Hinayaan na lang silang magbiruan.

¤¤¤ ¤¤¤

“Ang dayaaaaaa.” Napangiwi ako dahil sa sigaw ni Wilna ng tawagan ko ito at sinabing ikinasal na kami ng kuya niya kaninang hapon. “Bakit hindi ako inimbita. Nasaan ang kuya ng masumbatan ko. Ako pa naman ang maid of honor at flower girl bakit wala ako sa napakahalagang araw na to. Ahhhhhh.”

“Sorry. Hindi ko din naman alam ang plano niya. Nagulat na nga lang din ako na ikakasal na kami.” Sabi ko dito.

“Pero ang daya talaga. Gusto ko pa naman masaksihan ang pag iisang dibdib niyo. Hu hu hu.. sabihin mo kay kuya. Dapat magpakasal din kayo dito. Magwawala ako.”

Natatawa na lang talaga kay Wilna. Masyado siyanh exaggerated mag react. Peri nakakatawa talaga siya at napakagaan ng loob.

“Ano na namang ingay iyan. Lumayo na nga kami dyan hanggang dito ba namam dinig na dinig ang sigaw mo.” Napalingon ako ng magsalita siya.

Tinutuyo ang buhok katatapos lang niyang maligo. And… hindi ko mapigilang mapalunok dahil tanging puting tuwalya lang ang bumabalot sa kaselanan niya.

Ang katawan. Lalo na sa may abs niya. Uhmmm.. hindi ko tuloy namalayan na napindot ko ang end botton ng tawag kay Wilna.

“Baby, what is that? Hmmmm. You end your call with Wilna that fast.”

“Huh!. Hala, s-sorry.” Muli ko sanang tatawagan ito pero mabilis na kinuha niya sa akin ang phone ko at inioff na nga niya iyon at inilagay na sa ibabaw ng lamesa sa gilid ng kama.

“Thats enough. Makakausap mo pa rin naman siya sa susunod baby, pero sa ngayon.. this is our honeymoon.”

Napatingala ako sa kanya. Nakaupo lang ako sa gilid ng kama at tumayo naman siya sa harapan ko.

“W-wayde.” Napapalunok ako habang nakatitig sa kanya. Lalo pa at ang tingin ko ay hindi ko mapigilan ibaba. Sa leeg. Sa may balikat. Sa may dibdib kung saan may mga pinong balahibo.

“Do you like it baby?” Mahinang boses na tanong niya sa akin na agad naman akong tumango habang patuloy akong nakatingin sa katawan niya. “How about this?” At bago pa man ako muling makasagot ay nalaglag na sa paanan niya ang puting tuwalya na nakatabing sa kanya kaya tumambad sa akin ang nagmamayabang na itinatago niya.

Muli na naman akong napalunok. Hindi ko na halos maikurap ang mga mata ko na nakatitig doon.

“Hold it, if you like it.” Narinig ko pang sabi niya. At sa hindi ko maipaliwanag na sandali ay kusang kumilos ang kamay ko. Nanginginig na umangat at hinawakan iyon. “Uhmm, yes baby. Hold it. Move your hand.” Sa mga sinabi niya ay kusang gumalaw ang kamay ko. Mabagal na nilaro ang kanya na mas tumigas pa.

“D-daddy.” Naibulong ko. Tumingala pa sa kanya. Kagat ang ibabang labi niya.

“Do whatever you want baby. Uhmm.”

At ng muli ko iyong tignan ay parang nag aanyaya na tikman ko ng makita ko ang kaunting free cum na lumabas doon.

Muli… napalunok na naman ako. At unti unti ko ngang inilapit ang labi ko doon at ng abot na ito ng labi ko ay kusang lumabas ang dila ko at tinikmam nga iyon.

Wierd talaga ang lasa pero hindi ko naman itinigil ang pagtikim doon hanggang sa tuluyan kong malinisan mismo ang ituktok nito.

“Uhmmm.” Narinig kong mahinang ungol niya. Lalo na ng nawili na ako sa ginagawa. Ang kamay ko na nanginginig na mabagal na nagtaas baba sa alaga niya ay naging mapangahas. Naging mas magaslaw. At ang bibig ko na kanina ay padampi lang ay tuluyan ko ng isinubo ang kanya. “Ohhh. Baby.” Humawak siya sa ulo ko. Ramdam ko na nagustuhan niya ang ginagawa ko. “Uhmmm. More baby.” Kaya naman ang kaninang sa dulo lang ay sinubukan ko na iyong laliman pa. “Ooooh..”

“Ughh.”

“Sorry baby. It feels so good.” Napaduwal pa ako at bahagyang mapaluha ng madiinan niya ang ulo ko kaya sumagad sa lalamunan ko ang buo niyang laki. “Sorry.”

“Uhmmm.” But still gusto ko parin siyang palugudan. Hindi lang iyong ako lang lagi ang pinalulugudan niya sa mga ganitong pagkakataon. I want taste him too. Iyong buong buo.

Muli kong sinubukan. At sa pangalawang pagkakataon ay naging madali na sa akin ang paligayahin siya gamit ang bibig ko. Gamit ang kamay ko. Na sa bawat taas baba ng bibig ko sa kanya ay nasusumbatan ng mga ungol niya. Ungol ng nasasarapan katuad kung paano ang ungol na pinapakawalan ko sa tuwing pinapaligaya niya ako.

“Ohhh. Baby.. uhmmm.” At muli niyang hinawakan ang ulo ko. Kumilos ang balakang niya at sa sa bibig ko na siya naglabas masok.

“Ughmmm. Uhhmmmp.” Maduduwal at puno na ng laway ang bunganga ko hanggang sa tumigil siya.

Napatingala ako. Hindi ko alam kung anong ayos na ng mukha ko. Nakatitig siya din siya sa akin.

Ang isang kamay na nakahawak sa ulo ko ay pinunasan ang gilid ng bunganga ko.

“Still cute..” mahinang saad niya. Kumilos ang balakang at ipinapahid ang laki niya sa pisngi ko.

Hinayaan ko na lang siya sa ginagawa niya. Nakakakiliti naman ang lambot ng dulo ng kanya na tumutusok sa pisngi ko.

“This is yours baby. And only belong to you.” Sabi niya at itinigil na ang ginagawa. Niyuko ako at siniil ng halik. Halik na mapangahas na agad ko namang tinugon. Hanggang sa siya naman ang kumilos para paligayahin ako. Dumadama ang mga kamay sa bawat parte ng katawan ko na hindi ko namalayan na sa pinahsasaluhan naming halik ay natanggal na niya ang saplot ko sa katawan. Walang itinira kahit isa kaya pareho ng walang tumatabing sa amin. “I want you baby.”

At bago pa man ako makakilos ay agad niya akong pinatalikod sa kanya padapa sa kama. Itinaas ang balakang ko. At gamit ng bibig niya at dila ay namasa ang lagusan ko.

“Baby.” Hawak na ang balakang ko hanggang sa tuluyan ko ng maramdaman ang unti unti niyang pagpasok.

“Uhmmmp.” Napakagat ako sa ibabanh labi ko. Mahigpit na kumapit sa kubre kama. Napasinghap pa ako ng idagan ang katawan sa akin habang mabagal na gumagalaw. Dinadampian ng halik sa batok na nagpadagdag sa kiliting hatid ng paglabas masok niya. “Uhmmmm.. ohhhhh.”

“Baby.” Bahagyang kakagatin ang tainga ko. Sa leeg na pupupugin ng halik. Sa balikat na iiwanan ng marka ng halik.

“Ahhhhhh.” At bawat pagbaon niya na nagpaparamdam ng kakaibang sarap. Kakaibang kiliti sa tuwing sasagad siya.

“Uhmmm.”

“Ahhhhhh.. uhmmmmmp.” At bawat bunot. Bawat baon. Mabilis man o mabagal ang galaw niya ay ang sarap sa pakuramdam. Nakakapagpawala ng katinuan habang dinadala niya ako sa walang hanggang sarap.

“Baby.” Mabilis. Mabagal. Malakas. Magaan. Ibat ibang galaw pero iisang pakiramdam. Sarap. Oo, sarap ng kaluwalhatian. Matapos niya akong angkinin ng nakadapa ay binaliktad ako patihaya. Hawak ang isang paa na isinampay sa balikat ay muli niyang ipinasok ang buo niyang laki. Hinawakan ang akin na isinabay ang galaw ng kamay sa paggalaw ng balakang niya.

Matapos ang ayos naming iyon ay walang kahirap hirap niya akong binuhat ng makahiga siya sa gitna ng kama at pumatong ako sa kanya. Agad ding itinapat ang kanya sa akin at sumagad iyon ng tuluyan kong maupuan.

“Ahhhhhhh.” Halos mapahiyaw ako. Ramdam ko na ang laki niya na tumutusok sa kailaliman ko. Napayuko ako at naibaon ang mukha ko sa balikat niya. Hawak ang balakang ko ng magsimula na siyang gumalaw. Mabagal sa simula hanggang sa bumilis na naman.

Nabalot ng ungol na puno ng sarap ang buong silid. Hindi alintana ang lamig ng aircon bagkus masaganang pinagpapawisan pa kami.

Nilalasap ang bawat sandali habang sabay na naglalakbay hanggang sa marating ang walang hangganang kaluwalhatian.

“Baby. Uhmm.”

“Yes daddy. Ugh..”

“I love you, baby.”

“I love you too, daddy.” At mga salitang hindi nakakasawang pakinggan at sambitin.

Wala ng ibang nasa isip ko. Mga bagay na nakakasira sa relasyon namin ay tuliyan ng nabura sa isipan ko. Ang mama niya. Ang kapatid niya. O iba pang mga taong ayaw ako para sa kanya. Ang mga taong may makikitid ang utak sa kagaya naming dalawa. Wala na akong pakialam sa kanila

Ang mahalaga ngayon ay ang mahal ko siya. Mahal niya ako. Wala na akong maihihiling pa dahil ang makasama ang taong mahal ko na siyang kumukompleto ng buhay ko ay nandito sa tabi ko at kasama ko.

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“ Are you okay?“ Tanong ko sa kanya dahil halatang nanghihina siya pagkababa namin ng eroplano. Nag alala tuloy ako. Masyado ba siyang napagod niyong mga nakaraang araw kaya siya ngayon nanghihina?

Kasalanan ko! Oo, dahil kung saan saan ko siya dinala para sa pamamasyal at ngayon siya ang nag sa-suffer sa pagod.

“A-ayos lang ako. Medyo nahilo lang ako sa pagbaba ng eroplano kanina.” Mahinang boses na sagot niya. Nakahawak sa braso ko kaya ramdam ko ang bigat ng katawan niya dahil parang sa kamay ko siya kumukuha ng lakas para makayanan ang pagtayo.

“Don’t worry baby. Pag uwi natin mamaya, makakapagpahinga ka na ng maayos.” Tumango siya bilang sagot. Isinandal ang ulo sa braso ko. “Gusto mo bang kargahin na lang kita hanggang sa sasakyan?”

“N-no. K-kaya ko. Nahihilo lang talaga ako.” Sagot niya. Kaya ang lakad namin ay naging mabagal para hindi siya gaanong mahilo.

Hindi na lang sana ako nag pa extend ng dalawang linggo sa canada para hindi siya mapagod ng ganito.

“C’mon. Medyo malayo pa ang parking lot mula dito.” At bago pa man siya makasagot ay kinarga ko na siya. Hindi naman siya kumontra bagkus agad siyang kumapit sa leeg ko at ibinaon ang mukha sa balikat ko. Hindi na siya umimik hanggang sa marating namin ang parking lot.

Maingat na inilapag ko siya sa upuan ng buksan ng isa sa naghatid ng mga bahagi ang pinto ng kotse.

“Salamat.” Sila na din ang naglagay sa likod ang mga iyon. Binigyan ko na lang sila ng tip sa maayos na sirbisyo nila.

“Nahihilo ka pa ba?”

“Medyo.”

“Gusto mo bang dumeretso na tayo ng hospital?”

Umiling naman siya kaya hindi ko na lang siya pinilit at dumeretso na nga pauwi ng bahay. Hindi naman masyadong malayo ang A. Place kaya hindi mabilis na lang ang pag uwi namin.

B

ahagya akong napangiti ng makita ko siyang nakatulog na siya sa biyahe namin pauwi. Maingat na binuhat ko siyang ibinaba ng kotse at dumeretso na ng silid.

Maingat na inilapag doon at inayos ng higa para mas komportable siya sa pagtulog.

“Sleep tight baby.” Dinampian ng halik sa nuo at inayos ang kumot bago ako lumabas ng silid para iakyat na din ang mga gamit namin.

“Kumusta ang bakasyon hijo.” Nakangiting tanong ni nay Pau sa akin ng masalubong ko na ito sa may pinto na hila hila na ang isa sa maleta namin.

“Maayos naman nay Pau. And we already…” itinaas ko ang kamay ko at ipinakita ang singsing.

“Wow! Congrats hijo. Nagagalak ako para sa inyong dalawa.”

“Thank you nay Pau. Iyon naman talaga ang plano ko noon pa at ngayon natupad na.”

“Mabuti nga at ikinasal na kayo. Wala ng makakahadlang sa inyong dalawa.”

“Oo naman nay Pau.” Nakangiti kong sagot. “Ako na dyan nay Pau.”

“Sige hijo. Sige at magluluto na ako ng dinner natin mamaya.”

“Sure nay Pau. Damihan niyo na lang. Dadating ang lolo ngayon at dito kakain ng hapuan.”

“Abay sige hijo. Sige. Sige.”

“Salamat ulit nay Pau.” Matapos itong makausap ay ipinagpatuloy na lang ang pag akyat ng mga gamit namin.

Marami din kaming nabiling pasalubong sa kanila na siya lahat ang pumili. Halos pasalubong na nga ang laman ng isang maletang iniyuwi namin.

Hindi naman ako tumanggi dahil kung ano ang makakapagpasaya sa kanya ay hindi ako kokontra. At patuloy ko siyang palulugudan hanggang sa kaya ko. Hanggang sa humihinga ako.

¤¤¤ ¤¤¤

“Nasaan ang asawa mo?” Agad na tanong ng lolo ng dumating na sila ni Benny sa bahay na napaaga ng dating.

“Nasa taas pa lolo at natutulog. Napagod sa biyahe namin.”

“Sa biyahe ba napagod o ikaw ang pumagod sa kanya.”

“Lolo, sa biyahe.. saka higit 15 hours ang biyahe namin at alam niyo kung paano nakakapagod ang bumiyahe ng ganun katagal. At hindi siya sanay kaya mabilis siyang mapagod.”

“Napakadefensive mo naman apo. Nagtatanong lang naman ako.”

“Kung ano ano kasi anf nasa isip niyo lolo.”

“Haha, alam ko naman kung gaano ka ka active apo kaya huwag ka ng magkaila.”

“Lolo.” Nanlaki ang mga mata ko na tinawanan lang nito. “Ang aga aga pa kasi nandito na kayo.”

“Abat… bakit pinapalayas mo na ba ako? Bata ka oo. Kapag pumupunta ka naman sa bahay hindi kita pinapalayas ah.”

“Lolo.” Nagpakawala ako ng buntong hininga saka nailing. Hindi ko na lang ito pinatulan dahil kahit matanda na ito ay alam kong hindi din ako matatalo sa dami ng sasabihin dito. “Yeah! Oo na lolo. Dibali.. madami siyang nabili na pasalubong para sa inyo.”

“Mabuti naman. Buti pa ang asawa mo hindi ako nakalimutang pasalubungan..”

“Yeah! Saka ano pa ba ang dapat ipasalubong sa inyo kung halos nasa inyo na lahat.”

“Abat kahit mayroon na ako dapat binibilhan mo parin ako.”

“Mayroon naman lolo.”

“Dapat lang.”

At nasa kalagitnaan kami ng kulitan ng lolo ng mapansin ko na pababa na pala siya ng hagdanan.

“W-wayde.” Narinig kong tawag niya sa akin. Hawak ang nuo kaya agad akong lumapit sa kanya.

“Baby.” Mas bumilis ang naging paghakbang ko dahil sa huling hakbang niya sa baitang ng hagdan ay patumba na siya. At bago pa man siya tuluyang bumagsak sa sahig ay nasalo ko siya. “Hey. Baby.” Pero wala akong nakuhang sagot mula sa kanya kaya naman kinabahan na ako. Nabalutan na ako ng pag aalala. Si lolo ay lumapit na din sa amin.

“Ano pa ang ginagawa mo. Dalhin mo na siya sa hospital.” Sabi nito kaya naman agad ko siyang kinarga at isinakay ng kotse.

“Baby. What happened?” Tanong ko habang mabilis ang pagmamaneho ko at wala akong makuhang sagot mula sa kanya. Kinakabahan ako na hindi mawari. “Hang on baby.”

Agad naman kaming sinalubong ng medic ng makarating kami sa hospital dahil naitawag na ng lolo na parating kami kaya agad siyang inasikaso ng mga ito. Dumating din si Kanye na siyang umasikaso na sa kanya.

“Anong nangyari? Anong sakit niya bakit siya nahilo?” Sunod sunod na tanong ko kay Kanye ng matapos siya nitong i check.

“Relax cuz. He is totally fine. Perfectly fine.” Sagot naman nito sabay tapik ng balikat ko.

“Pero bakit siya nahilo?”

“Not totally confirmed cuz. Hinihintay pa sa laboratory ang nakuhang dugo sa kanya. But don’t worry. He is totally fine.” Pang uulit niya.

“You sure. Pero ano ang alam mo sa nangyayari sa kanya?”

“Cuz.. ayaw ko pang sabihin baka maging false ang hinala ko sa ngayon.”

“Damn it. Just tell me.” Hindi ko mapigilang magmura at magtaas ng boses dito.

“Woah. Cuz. Relax. Ayaw ko naman magbitiw ng mga salita baka umasa ka kung hindi naman totoo. Pero dahil mapilit ka.. I think.. Perth.. is..”

“What?” At talagang binitin pa talaga.

“Perth is pregnant.”

Parang may malakas na tunog ng malaking kampana sa tainga ko ang narinig ko dahil sa sinabi nito.

“H-he is… p-pregnant?” Pang uulit ko pa. At ang kaba ko kanina ay napalitan ng kakaibang pagtibok ng puso ko. “H-he is pregnant?”

“Hey! Hindi pa ako sigurado. But in a few minute malalaman natin. Kung hindi ka naman makapaghintay sa resulta ng dugo niya. Pwede na natin siyang isailalin sa ultrasound para sigurado na tayo.” Suhesyon nito.

“No! Ayaw ko. Makakapaghintay ako.” Sagot ko. Dahil kung totoo ang hinala niya ay gusto ko na kapag tinignan namin sa ultrasound ay gising siya para sabay namin makikita ang baby namin.

Hindi ko napigilan ang napaluha. Hindi pa man sigurado ay umaasa na ako. Umaasa na magkakababy na kami ulit. Magkakaroon na ng kapatid ang baby Angel namin.

“H-hindi ba masyadong maaga para sa sintomas ng pagbubuntis niya kung sakali?” Tanong ko.

“Cuz. Hindi basihan ng tagal iyan. Yong iba nga isang linggo o dalawang linggo palang ay nakakaramdam na sila ng sintomas ng pagbubuntis. Kaya hindi din masama ang umasa cuz. Perth is healthy kaya hindi posebleng mabuntis siya agad.”

“Yeah! I knew it. I knew it.”

“Hindi pa man confirmed ay binabati na kita.”

Hindi na ako sumagot. Agad akong lumapit sa kanya na payapang nakapikit na nakahiga sa HB.

“Sige. Itatawag ko sayo mamaya ang resulta.”

“Thank you cuz.”

“Yeah.”

“Wake up baby.” Hindi ko na yata mahintay ang paggising niya ng kusa. Excited na excited akong sabihin sa kanya na alam kong matutuwa siya kahit pa man wala pang resulta. Hindi naman siya nagising kaya hindi ko na inulit ang gisingin siya.

Hindi ako unalis sa tabi niya. Hawak ang kamay niya at hindi nahsasawang dampian ng labi ako ang likod ng palad niya.

Ilang minuto. 20 min. 30 mins at higit pa hanggang sa makatanggap ako ng tawag kay Kanye na tamang paggising niya.

“W-wayde. A-anong nangyari?” Tanong niya sa akin pero nakatutok ang pansin ko sa pagtawag ni Kanye.

“Confirmed cuz. He is preg….” hindi ko na pinatapos ang sinasabi ni Kanye. Binitawan ang phone ko at hinarap ko siya.

Niyakap ng mahigpit.

“Baby.” Lumuluha na ako sa galak.

“H-hey. A-are you cyring?” Tanong niya sa akin.

“Y-yes baby. Pero napakasaya ko.”

“Huh.”

“I love you baby. I love you much. And I will always love you forever.”

“I love you too.. but why are you crying?”

“Baby..” humawak ako sa magkabilang pisngi niya. Siniil ng halik sa labi bago ako tumitig sa mga mata niya na may mga ngiti sa labing sinabi sa kanya ang magandang balita. “We are having a baby again, baby.”

“Huh.”

“Yes. Your pregnant.” Pang uulit ko. Sa una ay hindi na siya umimik na nakatitig sa akin. Hanggang sa hindi nagtagal ay napaluha na din siya.

“H-hindi ka nagsisinungaling?” Tanong niya.

“Hindi kailanman ako magsisinungaling baby. Sobrang saya ko. Ang saya ko baby. Na magkakaroon na ng kapatid ang baby Angel natin.”

“Talaga? Talaga?”

“Yes baby.” Muli ko siyang niyakap. At sa mga yakap ko ay naramdaman ko ang pag iyak niya. Mahigpit na tumugon ng yakap sa akin.

“W-wayde.”

“Yes baby. Wanna visit our baby Angel to tell about it?”

“Y-yes.. I want to visit her.” Sagot niya ng kumalas ng yakap sa akin. Gamit ang mga palad ko’t pinunasan ang luha sa mga pisngi niya.

“Tatanungin ko si Kanye kung pwede ka ding lumabas ngayon. And we will visit baby Angel now.”

Tumango siya. Kahit humihikbi siya ay nakita ko ang saya sa mga mata niya. Saya na gugustuhin kong palaging nakikita. Ang ningning ng kislap ng mga mata niya sa tuwa ay siyang nagbibigay din sa akin ng tuwa habang nakikita siyang masaya.

“I love you baby.”

“I love you too.” At muli na namang yumakap sa isat isa na may kasamang galak sa magandang regalong dumating sa aming dalawa.

♡♡♡

☆¤♡¤ F○Î○Ň ¤♡☆

♡♡♡♡

ChenXi Note:

Hindi ko alam kung paano ko wawakasan ang kwento nila. Pero pinilit kong bigyan ng magandang wakas na sana ay magustuhan ninyong lahat.

Maraming salamat po sa inyong lahat na sumuporta sa kwento nila

♡WAYDE ♥︎ PERTH♡

Sa mga walang sawang naghintay sa bawat update ko sa kanila. Sa mga patuloy at nag iiwan ng suporta sa kanilang dalawa.

Alam ko na medyo natagalan ako sa kwento nila at minsan naisip ko pa at nawawalan ng pag asa. Na “kaya ko bang tapusin ang kwentong ito? Paano? Ano ba dapat ang mangyayari sa kanila.” Iyan lang ang mga linyang tumatakbo sa isipan ko minsan kaya natatagalan ako.

Totoo, dahil kahit nga ako hindi kumbinsado na maganda ang gawa ko kaya medyo disappoited din ako sa sarili ko.

Hayst. But still.. sana huwag kayong magsasawa na umunawa sa akin. Umunawa sa mga gawa ko.

At heto na nga. Nawakasan na ang kwento nila. Alam ko na may mga bahagi ng kwento na hindi pa nabigyan ng kasagutan. Oo, katulad na lang ng mama ni Wayde. Pero hindi naman sa kanila tumatakbo ang kwento kaya bahala na.

Try ko bigyan ng epelogue ito. Pero wala pang kasiguraduhan.

At muli..

Nagpapasalamat ako sa inyong lahat.

Isa na naman sa mga kwento ko ang may wakas. At hindi ko mawawakasan ito. Kung wala kayo na nagbibigay lakas sa akin.

Love you all guys.

💝💝💝💝

Sana magustuhan niyo.

Epilogue

Typos and grammatical error ahead!!!

¤¤¤

WAYDE POV:

¤¤¤

“W- waayde….” narinig kong sigaw niya habang nasa banyo ako at naliligo. Hindi ko na kasi isinara ang pinto kaya naman naging malinaw iyon sa pandinig ko kahit pa man maingay at nag e-echo ang lagaslas ng tubig dito sa loob. “Ahhhhhhh…  w-wayde….” muli ay narinig kong sigaw niya kaya naman nagmamadali akong lumabas kahit hindi pa ako tapos maligo.

Tumutulo ang tubig sa katawan ko at hindi na nagawang nahila ang tuwalya para pambalabal sa katawan ko.

“Why baby? What happened?” Nag aalalang tanong ko ng makitang para siyang namimilipit na sa sakit at hawak ang malaking umbok niyang tiyan.

“Hu! Hu! Hu!.” Pakawala niya ng hangin na may kasama pang kagat labi. Kunot ang nuo at tigpi tigpi pang pawis na naglabasan sa nuo niya.

“Baby.” Mabilis na lumapit ako sa kanya at hindi na alintana na mababasa ang kama namin at naupo sa tabi niya. Nakihaplos na din ako sa tiyan niya kung saan din siya humahaplos.

“A-ang t-iyan ko. M-masakit.” Mahinang sagot niya na halos hindi na siya makabigkas ng tama.

“Huh!. A-ano? B-bakit? S-sandali.” Mas nataranta ako sa sagot niya. Tumayo ako pero hindi ko naman alam kung ano ba ang dapat gawin. Ilang beses din ako nagpabalik balik ng lakad bago ako nakapag isip ng gagawin ko. “Oo, tatawagan ko sina Nay Pau.” Sabi ko at nagmamadaling tinungo ang pinto.

“W-wayde.” Pero hindi ako natuloy sa paglabas ng muli niya akong tawagin kaya naman agad din akong lumapit sa kanya.

“Bakit? Sandali lang baby. Hihingi lang ako ng tulong kina nay Pau.” Sagot ko. Akma na naman akong lalabas pero pinigilan niya ang kamay ko. Napalingon ako at nagtatanong ang mga matang nakatingin sa kanya.

“L-lalabas ka ng nakahubad?” Mahinang sabi niya at tinignan niya ako mula ulo hanggang paa na napasunod na din ang ulo ko na yukuin ang sarili ko.

Tampal ang nuo ko ng maalala na wala nga pala akong kahit na isang saplot sa katawan at tumutulo pa ang ilang tubig sa akin..

“Okay! Wait baby okay. Wait a second.” Nagmamadali naman akong bumunot ng damit ko sa cabinet na agad iyong isinuot.

“Ugh.. w-wayde.. b-bilis. M-masakit na naman.” Halos hindi ko na maayos na isuot ang damit ko dahil doon.

“B-baby hang on. S-sandali na lang to.. oo bibilisan ko na. Heto na.. nakadamit na ako.” Sagot ko pero hindi ko magawang itama ang pagsuot ng t-shirt na hawak ko. “H-hintayin mo ako baby okay.” Sabi ko kahit pa man hindi pa naisusuot ng maayos ang damit ko ay tinakbo ko na ang paglabas ng bahay at sumigaw.

“Nay Pau. Yaya Gretha.. tulong.” Over acting man pero para na akong sumigaw na halos marinig na ng buong village dahil sa sobra akong kinakabahan.

Hindi ko maipaliwanag. Kinakabahan… natatakot na din… bakit sumasakit ang tiyan niya.

“Anong nangyari hijo?” Agad namang lumapit sa akin sina nay Pau at yaya Gretha .

“S-si Perth nay Pau.. bilis. Tulungan niyo ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. Sumasakit ang tiyan niya.” Sunod sunod na sagot ko.

Sumunod naman sila sa akin papasok ng silid.

“Ahhhhh. W-wayde.. ang s-sakit n-na naman.” Iyon ang ibinungad niya sa akin ng makapasok kami kaya mabilis na lumapit ako sa kanya.

“Okay baby. Wait, saan ang masakit?” Nag aalalang tanong ko. Nakihaplos na naman ako sa tiyan niya habang siya ay nakakaalalay ang kamay doon na para bang malalaglag.

“Mas makakabuting tawagan na natin si Kanye hijo. Baka manganganak na ang asawa mo.” Si Nay Pau ng makalapit na din sa amin.

Napatingin ako sa kanya na halos sabay kami. Nagtama ang mga mata namin.

“Manganganak???” Naibulalas ko. Pero sa susunod linggo pa nakaschedule ang operasyon niya.

“S-sandali baby. Nasaan ba ang phone ko?” Natataranta na akong hinanap ang cp ko para nga tawagan si Kanye.

“Hijo. Relax lang. Natural lamang ang sumakit ang tiyan ng asawa mo dahil kabuwanan na nga niya. Kaya huwag kang mataranta..” si Nay Pau.

“Oo nay Pau.” Nagpakawala ako ng isang napakalalim na hangin sa baga para kalmahin ang sarili ko pero hindi ko magawa.

Isipin ko pa lang ang sinabi ni Nay Pau ay mas lumala ang nararamdaman ko. Magkahalong kaba at pagkasabik. Manganganak na siya. Makikita ko na ang bunga ng pagmamahalan naming dalawa. Mahahawakan.

Ganito pala ang pakiramdam.

“Uhhmmm.. w-wayde.. “ napakislot ako dahil sa muli kong narinig ang daing niya kaya mas na doble na naman ang kaba ko.

“Yes baby.. wait a second. Tatawagan ko si Kanye.”

“Yes, Cuz. Kumusta? Gabi na.. napatawag ka???” Agad naman na tanong nito sa akin.

“Ang asawa ko.” Iyon agad ang naibulalas ko dahil sa pagkataranta ko.

“Bakit? May problema ba kay Perth?” Kalmante ang boses hindi tulad ng boses ko.

“Sumasakit ang tiyan niya? Manganganak na yata siya? Anong gagawin ko?”

“Huh!” Tila hindi naman nagulat sa sinabi ko. “Okay! Go straight to the hospital. Papunta na din ako.” Iyon ang sabi niya bago ibinaba ang linya.

Mabilis naman na binalingan ko siya. Kunot ang nuo parin habang hawak ang tiyan niya.

“Okay baby.  Lets go to the hospital now. Papunta na din si Kanye doon. Nay Pau. Kayo na po ang bahalang ayusin ang mga pwede niyang gamitin kung sakali mang manganganak na siya. Ang damit na kakailangin ng baby namin.” Sunod sunod na sabi ko sa kanila na halos hindi na yata ako huminga pa.

“Ahhhhhh.. w-wayde.” Narinig ko na namam na napadaing siya kaya ang paghinga ko ay mas nabitin na agad na lumapit sa kanya.

Namimilipit na yata siya sa sakit na nararamdaman niya na mas nagsalubong na ang kilay niya, kagat ang labi at ang isang kamay ay nakasabunot sa damit niya mismo.

“H-hindi ko na kayaaaa…. ang sakit…….”

“Hey! Okay! Okay! Wait baby. Hang on. Hang on.” Sabi ko at nagpabalik balik naman ako ng lakad sa harapan niya. Hahawakan sa balikat. Hahaplusin sa tiyan tapos maglalalakad na naman pabalik. “Try to relax.. what should I do.. okay.. c’mon. Inhale… exhale.” Sabi ko pa at halos ako naman ang humugot at nagpakawala ng hininga.

Ako ba dapat ang kumalma. Pero paano.

“Hijo… ikaw dapat ang magrelax..” ramdam ko na para akong sinisita ni nay Pau.

“H-hindi ko mapigilan nay Pau. Kinakabahan ako dahil nasasabik na ako.” Sagot ko.

“W-wayde…..” muli na naman akong nataranta ng marinig ko ang daing niya.

“Okay baby. Lets go…” maingat na kinarga ko siya sa mga bisig ko. Naramdaman ko ang pamimilipit niya sa sakit kaya mas nadagdagan ang pag aalala ko sa kanya.

Parang gusto kong akuin ang sakit na nararamdaman niya ngayon.

“Nay Pau. Isunod niyo na lang ang mga gamit na kakailanganin nila.”

“Sige hijo.  Kaya mo bang magdrive?”

“Kaya ko Nay Pau.” Sagot ko. Dapat mas maging matatag ako at huwag papatalo s kaba ko. My baby need me now.. kailangan niya ako ngayon para pangkuhanan niya ng lakas para sa panganganak niya.

Akala ko nga naihanda ko na ang sarili ko para sa susunod na linggo pero… iba din pala talaga ang aktwal na makita ko na namimilipit na siya dahil manganganak na siya.

“Baby, hang on.” Bulong ko habang palabas na kami ng bahay.

“Uhmm.” Ang lalalim ng paghinga niya. Ang pagkakakapit niya sa leeg ko ay humigpit kaya alam ko na namimilipit na naman ang sakit sa tiyan niya.

“Easy baby. Nandito lang ako.” Maingat na inilapag ko siya sa harapan at ako na mismo ang nagkabit ng seatbelt niya. “Just bear it for a couple of minute baby.”

Tumango naman siya bilang sagot. Dinampian ng mabilis na halik sa nuo bago ako patakbong umikot sa kabila.

Ilang sandali pa ay bagtas na namin ang daan palabas ng A. Place papunta ng hospital.

Kinakabahan ako sa kasabikan ko dahil manganganak na ang asawa ko. Siyam na buwan.. siyam na buwan na naghintay kami para sa panganganak niya and this is it.

This is the day.. hindi man masunod ang araw ng operasyon niya ay walang kaso iyon basta ligtas at malusog ang ipapanhanak niya.

My baby Perth.. how I love him now more than now. Mas nadadagdagan ang pagmamahal ko sa kanya ngayon. Sa bawat araw, linggo at mga buwan na nakakasama ko siya ay mas napapatatag ang pagmamahal ko sa kanya.

“Ugh.. w-wayde.”

“Yes baby.. hang on.. malapit na tayo.” Mabilis man ang pagpapatakbo ko ay sinigurado ko namang ligtas kami habang binabagtas ang daan patungo ng hospital.

Agad kaming sinalubong ng makarating kami. Hindi pa naman siya agad inoperahan dahil kinailangan pang usisahin ni Kanye ng mabuti ang kanyang kalagayan.

“Kumusta siya?” Agad na tanong ko ng lumabas siya sa ER.

“Ooperahan na siya within 40 minutes.” Seryusong sagot niya.

“Hindi naman siya mapapahamak diba? Maayos lang naman ang kalagayan nila diba? Sabihin mo sa akin?” Sunod sunod na nag aalalang tanong ko. Sa tanang buhay ko ay ngayon lang talaga ako kinabahan ng doble pa sa kaba ko nitong mga nakalipas na masasamang nangyari sa amin noon.

“Relax cuz.. nasa mabuti siyang kalagayan kahit pa man hindi inabot ang araw ng operasyon niya. Kaya hindi ka dapat kabahan.”

Nakahinga ako ng maluwang sa sagot niya.

“I’m counting on you cuz.”

“Yeah! Ako na ang bahala sa kanila. Aayusin na lang ang iba sa kakailanganin namin sa operasyon.”

“Sasama ako.”

“Huh! Pero operasyon iyon cuz. Hindi normal na panganganak.”

“Gusto ko siyang samahan.” Matatag na sagot ko.

“Okay! Okay!.” Napansin ko ang pagpapakawala niya ng isang malalim na paghinga. “Kung hindi lang kita pinsan… nunka akong papayag.. parehas lang kayo ni Vienn.. nagpumilit ng manganak ang asawa niya..”

Tumango tango ako habang nakikinig na lang sa kanya.

“Dibale.. may kurtina naman na haharang sa kalahati ng katawan niya. Pero huwag kang sisilip gaya ng ginawa ni Vienn at nakialam sa amin.”

“Oo..” tanging sagot ko na lang.

Naghintay pa ako ng ilang pang mga minuto habang inihahanda ang mga gamit nila sa operasyon.

Sumama na ako kay Kanye ng pumasok siya ng OR. Nakadamit na din ako ng hospital suit. May gloves. Facemask, hairnet.

“Baby.” Bulong ko. Hawak ang kanang kamay niya.

“Uhm.” Mahina na halos wala ng boses na lumabas sa bibig niya. “W-wayde.. d-daddy.” Mahinang usal pa niya. Ramdam ko ang paggalaw ng kamay niya na hawak ko kahit na wala na iyong kalakas lakas. Ang mata na halos hindi na maimulat pero pinipilit paring dumilat.

Sa kabilang panig o kalahati ng katawan niya na natatabingan nga ng kurtina ay nagsisimula na ang operasyon niya.

Dinala ang kamay niya sa ibabaw ng bibig ko. Nagdadasal na sana walang mangyaring masama sa kanya. Na sana maging ligtas ang operasyon niya.

Dinig ko ang bawat salita ni Kanye na nag uutos na iabot ang mga kailangan niya at sa paglipas pa ng ilang minuto.

“I got it.” Narinig kong saad ni Kanye. Parang gusto kong tumayo at sumilip sa kanila pero napahawak siya sa kamay ko kahit na nanghihina. Umiling siya. Parang sinasabing huwag muna akong makialam sa kanila.

Tumango ako. Humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay niya at tumulo na lang ang aking luha ng ilang sandali lang ay may narinig na akong iyak ng sanggol.

“My baby.” Sunod sunod ang paghalik ko sa likod ng palad niya habang tumutulo na ang luha ko. “My first born baby.” Muli kong usal sa mahinang tinig.

Nakita ko din ang pagngiti niya habang nakapikit na. May butil ng luha din na tumulo sa gilid ng mata niya.

Masuyong pinahid ko iyon.

“Thank you so much baby. I love you.” Bulong ko. Hanggang sa muli na naman akong makarinig ng isa pang iyak ng sanggol. Muli akong napangiti. Dinala ulit ang palad niya sa ibabaw ng labi ko. “They are safe, baby. Ligtas mo silang nadala sa mundong ito. Thank you. Thank you baby.”

Gusto ko siyang yakapin. Gusto kong iparamdam kung gaano ako kasaya ngayon. Marinig ang iyak ng kambal na ligtas na nailabas ni Kanye sa katawan niya ay wala ng pagsidlan ang kagalakan ko dahil nalagpasan niya ang siyam na buwan na dinala ang kambal sa sinapupunan niya.

Nakita ko ang pagngiti niya. “I love you.” Mahinang usal niya. Ilang sandali pa ay tuluyan na siyang hinila ng antok at nakatulog na.

Ako man ay tuluyan na din umalis lumabas matapos kong masiguro na natutulog lang siya para makita na ang baby namin na tuluyan ng nailabas at dinala sa nursery room.

¤¤¤ ¤¤¤

“Congrats cuz. Ang healty ng kambal mo.” Si Kanye ng mailipat na sila ng tuluyan sa private room na naipahanda ko para sa kanila.

Nasa tabi ng kama niya ang baby trolley bed ng kambal namin. A baby boy and a baby girl.

“Thanks cuz. I owe you thier life. Ligtas mo silang nailabas.”

“Trabaho ko iyon cuz. Hindi man iyon ang major ko pero nagawa ko ligtas kong naisailalim sa operasyon ang asawa ko. Para saan ba na magpipinsan tayo. Kung iyan lang naman ang maitutulong ko sa inyo nandito lang ako.” Seryuso niyang sagot.

Seryuso ding naipatong ko ang kamay ko sa balikat niya.

“Yeah! But still… thank you.”

Tumango na lang siya. Ilang sandali pa ay nagbilin na siya ng dapat at hindi dapat gawin habang nagpapagaling siya. Ang baby twin naman namin ay malulusog naman sila kaya naman hindi na siya masyadong nagbilin para sa kanila. Total naman daw.. kasama ko si Nay Pau na alam ang dapat gawin at magaling mag alaga ng mga baby.

Matapos niyang magbilin ay nagpaalam na ito. May nurse na daw na titingin sa kanya para sa karagdagang gamot niya para sa naging operasyon niya.

“Ang ku-kyut nila hijo.” Si Nay Pau na pinagmamasdan na ang kambal sa mahimbing at payapang pagkakatulog ng mga ito.

“Oo nay Pau. Kyut like Perth.”

“Tama ka hijo. Napakaswerte niyo talaga. Biniyayaan kayo ng kyut na dalawang anak.”

“Swerte ako sa kanya nay Pau. Dahil kinaya niyang dalhin ang kambal ng siyam na buwan. Kahit na nahihirapan siya noon sa paglilihi niya ay talaga namang hindi siya sumuko.”

“Oo, hijo. Sadyang malakas lang talaga ang loob ng asawa mo. At hindi pa man nakakalabas ang mag iina. Ay siguradong mas magiging masaya ang bahay niyong dalawa sa pag uwi niyo.”

Tama si nay Pau. Ngayon, naipanganak na ang kambal ay lalong magiging masaya ang pamilyang binuo ko. At alam ko… na mas maging matibay ang pagmamahalan naming dalawa.. na pagtitibayin ng kambal at ang magiging anak pa namin sa kasalukuyan.

¤¤¤ ¤¤¤

“M-magandang umaga po.” Nakayukong pagbati niya kay mama ng nagpasya na kaming bumisita sa kanila.

Sa loob ng higit isang taon na hindi ko hinayaang makialam sila sa amin ay heto kami.

Limang buwan na simula ng manganak siya. At netong nakaraang buwan lang ay siya na mismo ang nagsabing gusto na niyang makaharap ang mga magulang ko.

I know that it’s hard to think kung ano ang takbo ng utak ng mama pero hindi ko naman siya mahindian. Lalo na ng sabihin niya na kung ako ay matitiis ng mga magulang ko at inaaway ako ay ang mga apo nila ay siguradong hindi nila mahihindian.

Kunot ang nuo ng mama na napatingin sa akin bago inilipat ang paningin sa kanya. Pero hindi nakaligtas sa paningin ko ang pagkagulat ng pamansin na ang kambal na nasa likuran namin na nakasakay sa stroller.

Kaya naman tumabi kami at sabay na itinulak iyon paharap kay mama.

“Gusto lang ng asawa ko na ipakilala sa inyo ang mga apo niyo mama kaya kami nandito. Ayaw ko man sana pero ang asawa ko ang pumilit sa akin. Ayaw niyang ipagkait sa inyo ang kambal dahil mga apo niyo din naman sila.” Mahabang saad ko dahil nakita ko na bahagyang lumambot ang ekspresyon ng mukha ng mama habang nakatitig sa kamabal na ngayon ay mulat na mulat ang mga mata at nakatingin nga kay mama na para ba siyang kinikilala.

“Mag lilimang buwan na sila sa susunod na araw. At everymonth ay nagsasalo salo kami nina Lolo. Gusto ko lang sabihin baka gusto niyo lang naman dumalo.” Dagdag ko pa na nanatiling nakatitig lang ang mama sa kanyang mga apo.

“Pero kung hindi niyo naman sila kikilalanin at hindi matatanggap gaya ng hindi niyo pagtanggap sa asawa ko ay hindi namin sila ipipilit sa inyo. Mabubuhay naman kami ng kami lang kahit wala kayo.” Muli ko pang dagdag. Dahil kung noon na hindi nila gusto si Perth ay hindi ako masyadong naging matigas sa kanila pero ngayon…huwag lang talaga akong makakarinig ng hindi maganda patungkol sa kambal dahil hindi na ako magiging mabait sa kanila kahit mga magulang ko sila.

“Pagpasensyahan niyo na po.” Napalingon ako ng marinig ko na magsalita siya. Ipinatong ang kamay niya sa kamay ko na nakahawak sa stroller ng kambal. “Hindi po kami nagpasabi na bibisita sa inyo. Kung nakakaabala po kami.. babalik na lang po kami sa susunod.”

“Baby.” Bulong ko habang namamangha akong nakatitig sa kanya. Hindi ko na siya nakitaan ng takot katulad noong una niyang makita ang mama. Wala na sa mga mata niya ang pagkailang bagkus nandoon ang pagmamalaki. Taas nuong nakipagtitigan ngayon kay mama.

“Open po ang bahay kung gusto niyo silang makita. Hindi ko po sila ipagkakait sa inyo dahil apo niyo po sila.” May gahiblang guhit ng ngiti sa labi niya. Saglit na tumingin sa akin bago muling tumingin kay mama. “Gaya po ng sabi ni Wayde, mag lilimang buwan na po sila sa susunod na araw. Kasama ang lolo at ang mga magulang ko, sama sama po naming ipinagdidiwang ang bawat buwan na paglaki nila. Masaya na kasama namin sila.. pero… siguro… mas masaya pa kung dadalo kayo.”

“Alam ko po na hindi niyo ako gusto para sa anak niyo pero sana po… huwag niyong idamay ang mga bata… ang mga apo niyo.. dahil kadugo niyo po sila… galing po sila kay Wayde na anak niyo… at sana po… matanggap niyo sila bilang mga apo niyo.”

Walang sagot mula kay mama sa mga sinabi niya kaya napansin ko na nagpakawala siya ng isang malalim na paghinga.

“Pasensya na po ulit at nakaabala kami. H-hindi na po kami magtatagal.. aalis na din po kami.”

Nakita ko kung paano humigpit ang pagkakahawak niya sa hawakan ng stroller bago bumaling sa akin.

“L-lets go.” Mahinang boses na aya niya sa akin.

Tinapunan ko muna ng seryusong tingin ang mama bago ako sumunod sa kanya na ngayon ay mag isang tumulak ng double stroller ng kambal.

“You okay?” Tanong ko ng palabas na kami ng bakuran ng bahay.

“Yes… hindi ko nam-……”

“Sandali.” Natigil siya sa pagsasalita at sabay kaming napalingon ng magsalita ang mama.

“B-bakit kayo agad aalis? H-hindi pa naman ako nagsasalita?” Nasa tuno ang alanganing inis. Kunot ang nuo kuway mawawala din. Hindi makatingin sa amin ng deretso bagkus sa kambal nakatingin ang mama.

“H-hindi ko naman sinabi na hindi ko sila tanggap. Bakit hindi niyo ako hinintay na magsalita?”

“Mama!” Tanging naibulalas ko at naging handa kung sakali mang muli na namang magbitiw ng salita laban sa kanya.

“They are my grandson and granddaugther.. bakit niyo sila agad iyuuwi gayong hindi ko pa sila nakakarga.” Saad ng mama na nakapagpatingin sa isat isa.

Hindi pa man ako nakakakilos ay agad naman niyang iniikot ang stroller at inilapit kay mama.

“What is their name?” Mahinang tanong ng mama na niyuko ang isa sa kambal.

“She is Princess Kate.” Sagot naman niya. Lumapit na din ako sa kanya at napaakbay. Napangiti siya sa akin ng tumingala siya sa akin bago muling bumaling kay mama na ngayon ay nilalaro na ang kamay ng prinsesa namin. “And his name is Prince Dwyne.” Sabi din niya ng hawakan din ng mama ang isa sa kamay ng prinsipe namin.

“They are so cute. Bakit ngayon lang niyo sila ipinunta dito? Dapat ng pwede na silang ipasyal ay ipinasyal niyo na sila sa amin. Hindi ako busy.. kaya kong alagaan ang kambal.” Sunod sunod na sabi ng mama.. kinarga si Princess na ngayon ay nangingiti ng isinayaw sayaw ng mama.

Pumisil ang kamay kong nakapatong sa balikat niya. Ngumiti ako ng tumingin siya sa akin.

Nakikita ko, na ito na ang simula para tuluyan ng matanggap ng mama ang asawa ko.

“Pumasok kayo. Baka malamigan sila. Bilisan niyo.” Si mama na nauna ng pumasok sa loob ng bahay habang may pakantang pasayaw na naglalakad at nilalaro na si Princess. “Hmmmm… Ako ang mama ng papa mo.. kaya dapat tawag mo sa akin ay mama lola… okay.” Kausap pa niya dito.

Bumaling pa ito sa amin ng makarating na kami ng sala.

“Ano pang hinihintay niyo.. maupo kayo.. ako na ang bahala sa mga bata. Ako na muna ang mag aalaga sa kanila hanggat nandito kayo.” Sabi pa nito sa amin kaya naman sumunod na lang kami sa gusto nito.

T

inawag din ng mama si Papa kaya naman sila na ang umasikaso sa kambal.

“Malinis ang silid mo. Pagpahingain mo muna ang asawa mo baka pagod na siya. Kami na ng papa mo ang bahala sa kambal.” Si mama matapos kaming mananghalian. Simula kaninang pinapasok niya kami ay hindi na namin halos mahawakan ang kambal dahil nawiwili silang kargahin ang mga ito.

“Sige mama.” Sumang ayon na lamang ako bago ko siya binalingan.. “okay lang ba sayo na iwan ang kambal sa kanila?” Tanong ko sa kanya habang nakatingin kina mama at papa na nawiwiling nilalaro ang kambal.

Tumango siya. Nakita ko sa mga mata niya ang saya niya na tanggap ng mga magulang ko ang kambal at simula kanina ay hindi na nakitaan ang mama ng pagkadisgusto sa kanya bagkus naging magaan na din ang pakikipagkwentuhan nito sa kanya kanina.

“Thank you.” Naibulong niya ng tumayo siya mula sa pagkakaupo.

“Thank for what? Ako nga dapat ang magpasalamat sayo baby. Dahil hindi ka pinanghinaan ng loob na humarap kay mama. Hindi ka naging matigas sa kanila at inintindi sila hanggang sa ngayon…”

“Alam ko na ngayon ang feeling ng isang ina, na gagawin ang mas alam niyang makakabuti para sa mga anak nila kaya hindi ko masisisi ang mama mo noon..” sagot naman niya.

Magkaagapay na kaming paakyat ng hagdan ay iniwan na nga ang kambal sa pangangalaga ng mga magulang ko.

“So??? Magiging mahigpit ka din ba sa kambal paglaki nila?”

“Depende… at gusto ko din naman na lumaki sila na maging kagaya mo. Strong.. confident… brave…”

“Of course baby.. at palalakihin natin silang ganun..” ngumiti ako. Umakbay sa kanya hanggang sa makarating kami ng silid ko.

Kahit na hindi naman ako lumaki dito sa bahay hindi dito tumira simula ng magkaisip ako ay nanatili namang malinis ang silid ko dito.

“How about….” mabilis na kumilos ang kamay ko at ipinaikot iyon sa baywang niya.. isinandal sa naisarang pinto.

“Huh!.”

“This is my room. And I can do whatever I want to.”

“W-wayde. Where not here for that kind of stuff. So behave.” Habang sinasabi iyon ay itinutulak niya ko pero hindi ko siya pinakawalan..

“Let me kiss you first baby bago mo ako ipagtulakan.” Saad ko.. bago pa man siya makasagot ay sakop na ng labi ko ang labi niya.

Sa una ay nanunulak siya. Sa ilalim ng mga halik ko sa kanya ay sinasabing baka biglang hanapin kami ng kambal but who cares..

Nakita ko naman kanina na nawiwili at magaan din ang loob ng kambal sa lolo at la nila kaya sigurado akong hindi iiyak ang mga iyon.

Kaaing bait yata niya ang mga baby namin kaya hindi ko iyon pro-problemahin.

“Uhmm?.” Hanggang sa tuluyan na nga siyang tumugon sa halik ko. Nagpatangay hanggang sa lumalim at kapwa na kami nagpapalitan ng mapangahas at mapusok na halik.

“Baby.” Usal ko sa pagitan ng paghalik ko sa kanya. Haplos sa bawat parte ng kanyang katawan.

“Uhmmm.. d-daddy.” Kumapit sa leeg ko.

At ang halik na pinagsaluhan namin ay nauwi nga sa isang mapusok na pag angkin ko sa kanya.

¤¤¤ ¤¤¤

Simula ng unang araw na pumunta kami sa bahay nina mama ay naging madalas na. Once a week kami pumapasyal gayong halos araw araw ng bumibisita ang mama sa bahay para lang makipaglaro sa kambal.

Nakipagpatawaran na din ang mama sa amin. Sinabing magsimula kaming lahat. Kahit si Rose na dati ay ayaw na ayaw sa kanya ay natututo na ding makisama sa kanya. Hindi man kasing bilis ng mama pero kahit papaano ay naging magaan na ang bawat pakikisama namin sa isat isa.

At mabilis na lumipas ang mga araw at buwan na naging maayos na ang lahat sa amin.

“Kumusta na ang little Angel namin.” Nakangiting tanong niya matapos ilapag ang bulaklak na dala sa puntod ng baby Angel namin. Magaan na pinasadahan ng daliri niya ang nakaukit na pangalan nito. “Pagpasensyahan mo na ang mommy baby.. hindi kita madalas nadadalaw dahil sa mga kapatid mo.. but now.. madadalas na din kitang mabisita ngayon..” pagkukwento niya.

Malambing na malambing parin siyang nakikipah usap dito.

“Happy 2nd birthday baby. mommy miss you so much.” Nantili siyang nakaupo sa tabi ng pundot ng baby Angel namin habang patuloy sa paghawak sa pangalan nito. “At sa susunod na linggo.. 1st birthday na din ng baby brother and baby sister mo. Dadalhin namin sila dito bago ang birthday nila. Makikilala mo na ang mga kapatid mo. By then…. hope you will be their guardian angle. To protect them. To protect your baby brother and sister.”

Nanatili na lang akong nakamasid sa kanya. Nakinig sa bawat pagkukwento niya dito. Nakasuporta lamang sa kanya. Hindi ko siya pagbabawalang kausapin ang una namin anak. Dahil kung hindi naman nangyari ang aksidente noon. Ay baka kasama namin siya ngayon. But then.. kung hindi siya nawala noon… wala ang kambal ngayon.. kaya nagpapasalamat din ako minsan sa kanya… na siya ang naggive up.. para dumating sa amin ang kambal…

And I’m happy that… our little angel is deliberately our guardian angel.

¤¤¤ ¤¤¤

Isipin na lang natin na sila ang kambal.

Our

Prince Dwyne & Princess Kate

♡♡♡

□○□○□○□

I do not owned any of the pictures used in this story. All Credit go to the artist/ owners of the images.