Blurb

Blurb:

Two Years ago, an unknown virus which they soon called DS Virus wiped out most of the human race. And being a fan of apocalyptic movies, Sanji’s willing to do everything just to survive.

Mahigit dalawang taon na siyang nabubuhay mag-isa, at naniniwala siya na kung nagawa niyang mabuhay kahit na maraming pinatay ang nasabing virus, ay may iba rin sa mundo na gaya niya ay buhay pa at lumalaban. He’s been travelling to different places, in hopes that he will soon meet another survivor.

Nagulat siya isang umaga nang may kumatok sa nakasarang pinto ng bahay niya. Laking tuwa naman niya nang makita ang Tito Ben at sarili niyang ama na matagal nakakulong at inakala niya na pinatay na rin ng virus, na gaya niya ay lumalaban din pala para sa kaligtasan. Matagal na hindi nakita ni Sanji ang amang si Sander dahil nga bata pa lang siya nang maghiwalay ang mga magulang niya.

Sampung taong gulang si Sanji nang may pinagsamantalang kapitbahay ang papa at tito niya, isang katorse anyos na babae na nabuntis pa nila. Dahil doon ay sobrang nagalit ang lahat hindi lang sa papa at tito niya, maging sa buong pamilya na rin nila. Marami ang hinusgahan sila kahit na wala silang kasalanan… at iniwasan ng mga kaibigan at kalaro si Sanji noon. Kaya sa murang edad ay nagtanim siya ng labis na galit sa papa at tito niya, at hindi niya kailanman pinasyalan sa kulungan ang mga ito.

 Pero ang galit na matagal niyang dinala sa puso’t isip, ay tila agad na naglaho sa ideya na buhay ang mga ito… at hindi na siya ulit mag-iisa, kasi ay may dalawa na siyang makakasama. Dito rin sinabi sa kanya ng papa at tito niya na marami pa daw gaya nila, pero hindi daw sila puwedeng magtiwala kahit na kanino dahil wala nang batas… at wala nang kinikilalang batas ang mga survivors para lang mabuhay at makakain.

People are now killing people, either to have something to eat, or just for fun. Bagay na siyang labis niyang ikinatakot. Pero alam naman niya na hindi siya pababayan ng papa at tito niya.

Bata pa lang si Sanji ay alam na niyang may iba sa pagkatao niya. At sa bawat araw na nakakasama niya ang tito at papa niya, hindi niya maintindihan kung bakit nag-iinit siya. Alam naman niya sa sarili na uhaw din sa laman ang mga ito, dahil nga sa dalawang taon na wala silang kasamang babae. Bukod doon, alam niyang likas na ma-L ang dalawa, dahil nga hindi naman sila manggagahasa at makukulong noon kung hindi…

At sa bagong panahong ito kung saan wala nang gaanong tao at madalas na walang ibang magawa… ay malakas masyado ang hatak ng tawag ng laman.

Kalaunan, nahanap ni Sanji ang sarili na nakikipaglaro sa apoy kasama ang dalawang lalaki na kadugo niya.

Nung una, ang akala niya ay malas siya na isa siya sa mga nabuhay, pero sa pagdating ng kanyang sariling ama at tito, naisip niya na swerte pala siya… kasi ay ginawa at tinuring siya ng mga ito na isang tunay na babae.

Pero bukod sa tawag ng laman, hanggang saan pa ang makakaya nilang gawin para sa kanilang sariling kaligtasan?

Note:

wrtten by

KingBL14

Copyright © KingBL14

All Rights Reserved

---

This is a work of fiction.

Names, characters, business, events, places and even incidents either are products of the author’s imagination or are used fictitiously.

And any resemblance to actual events, or locales, or persons, living or dead, is entirely coincidental.

---

No part of this book may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without a prior permission from the author.

Chapter One

“Shit, Chris Evans… ang sarap mo, sige pa… trahin mo pa ako, bntisin mo ako… anakan mo akong hayop ka!” ungol ko habang pinagmamasdan sa isang lumang magazine ang topless na picture ni Chris Evans, maging ang iba pang mga hot na hollywood actors!

"Oh... Chris at Liam Hemsworth... pagsabayin niyo ako! Sige pa..." bulong ko pa, habang mas pabilis na nang pabilis ang pagpapaligaya ko sa sarili ko.

Mayamaya pa ay naramdaman ko na parang may kung anong nakakakiliti ang namumuo sa kaloob-looban ko, kasabay no'n ay ang panginginig ng kalamnan ko, at ang pagsirit na rin ng katas ko.

"Ah..." ungol ko pa bago pagod at hinihingal na ibinagsak ang hawak na magazine sa hinihigaan kong kama.

Saglit akong nagpahinga bago umupo, at humila ng isang towel para punasan ang pawisan ko nang katawan maging ang katas na sumirit sa akin. Tapos ay tumayo na ako't nagpasyang maglakad papunta sa kusina na hubo't hubad. Hindi na ako nahiya, kasi ay mag-isa lang naman ako sa bahay... at kahit pa nga ata maglakad ako ng hubo't hubad sa labas, ay wala ring ibang makakakita sa akin para husgahan ako.

"Iyon ay dahil wala nang ibang tao sa mundo, Sanji... mag-isa ka na lang! Patay na ang lahat, at ang malas mo kasi sa dami ng makaka-survive, ay ikaw pa. Hindi ka swerte dahil nabuhay ka... malas ka at parusa mo ito..." bulong naman ng kaliwang bahagi ng isip ko, na hindi ko na lang pinansin.

Sa totoo lang, ayoko kasing maniwala na mag-isa na lang ako sa mundo. Gusto kong isipin na gaya ko, ay may iba pang mga survivors, at patuloy na lumalaban sa buhay. Ano nga ba ang nangyari? Well, hayaan niyo muna akong magpakilala at magpaliwanag...

Ako nga pala si Sanji Jimenez, 18 years old at mag-isa na lang sa buhay. 5"2 lang ang hieght ko, literal na maliit kumpara sa ibang mga lalaki na kasing edad ko, at more than two years na akong walang haircut kaya mahaba na ang buhok ko na parang buhok ng isang babae. Pero bukod sa hindi ako straight na lalaki, ay hindi rin naman ako sigurado kung may ka-edad pa ako sa mundo.  Maputi ang kulay ng balat ko at makinis, mahaba ang buhok, dahil wala naman nang barbershop sa panahong ito. Kaya kapag nakatalikod ako, iisipin mo na isa akong babae.

Literal na mag-isa na lang ako. Sampung taong gulang ako nang maghiwalay sina mama at papa. Masyado kasing babaero si papa, at bukod pa doon, ay may pinagsmanatalahan sila ng kuya niya noon, isang menor de edad na kapitbahay namin. Worst is, ilang beses pala nilang sabay na kinsta ang kawawang babae, kaya ito nabuntis.

Dahil doon ay naghiwalay sila ni mama, nakulong si papa at ang kuya niya na tito ko naman. Pero dahil din sa kasalanang nagawa nila, ay nadamay kami ni mama. Wala kaming kasalanan, pero ang tingin na binibigay sa amin ng mga tao ay nanghuhusga.

Sa murang edad ay marami akong kaibigan, pero pagkatapos nang pangyayaring iyon ay unti-unti na kaming iniwasan ng marami, na akala mo ay meron kaming nakakahawang sakit. Kaya naman labis akong nagalit sa papa at tito ko, at ni minsan ay hindi ko sila pinuntahan sa kulungan.

Dahil nga nasanay ako na iniiwasan kami ng ibang tao, nasanay ako na imbes makipaglaro o makipagkaibigan, ay nanunuod na lang ako lagi ng TV, o nagbabasa ng libro. Bet na bet ko iyong mga survival o apocalyptic movies... ni minsan nga, kahit sa panaginip, hindi ko inisip na magagawa kong gamitin ang mga natutunan kong survival tips sa mga movie na iyon sa totoong buhay.

Nakakalito ba? Magpapaliwanag pa ako.

Two years ago, may isang unknown virus ang kumalat na naman sa buong mundo. Sabi nila noong una, kagaya rin daw ito ng covid-19 virus, pero mas malala pa pala. Kalaunan ay tinawag itong DS Virus o Doomspore Virus, at ang lahat ng nadadapuan ng virus na ito, isa o dalawang araw lang ay hindi na nagigising... in short, namamatay na!

Ang simtomas ay gaya rin ng sa covid, pero minsan ay mas malala rin. Mataas na lagnat, nahihilo, nagsusuka ng dugo... at kung ano-ano pa. Ang virus na ito ay nagdulot ng sobrang pagkabahala sa lahat... at ginawa naman ng gobyerno ang lahat ng makakaya nila para makahanap ng lunas...  pero tila ba huli na ang lahat.

Unti-unti na kasing namatay at naubos ang mga tao sa sari-sarili nilang mga tahanan. Noong mga naunang buwan, maaamoy mo ang labis na baho ng mga naaagnas na katawan sa paligid. Nang mawala ang lolo't lola, maging ang mama ko na nasagap din ang virus, iyak ako nang iyak. Sobra akong nasaktan at wala akong ibang magawa kung hindi ang umiyak lang.

Ganun pa man, nilakasan ko pa rin ang loob ko. Mabuti na nga lang at medyo malaki ang lupa namin kahit na sakto lang ng laki ng bahay, tapos sa likod ay isang malawak na bukod, na pagmamay-ari din namin, at doon ko sila inilibing. Sakto lang ang laki ng bahay namin, pero maganda at maayos ang pagkakagawa nito. Hindi naman sa nagyayabang, pero may kaya naman kasi ang pamilya namin kahit na noon pa, dahil may negosyong slaughter house si lolo.

Sa kasamaaang palad, lahat ng alagang hayop, mapa-manok, baka at baboy, ay nadapuan din ng virus at namatay.

Nung mga naunang buwan din, may mga pagkakataon na nagdadasal ako na sana ay kapitan din ako ng virus, lalo na't sobra na talaga akong natatakot kasi ay bihira na ang mga tao sa daan na nakikita ko... madalas nga akong lumabas doon na walang facemask, o kahit na anong pam-protekta sa airborne virus na ito, hindi naliligo ng ilang araw... ginawa ko na ang lahat para lang makapitan din ako ng virus, at hindi ko alam kung swerte ba akong matatawag, pero wala naman kasing nangyari.

Aaminin ko na sobra akong na-depress at gusto ko na lang mamatay... pero hindi ko magawang magpakamatay kasi ay hindi ko rin naman kaya. Ang virus lang ang pag-asa ko, para mamatay ng natural, pero tila pinaglalaruan ako ng tadhana, kasi nga ay hanggang ngayon, kahit na dalawang taon na ang lumipas ay buhay pa rin ako.

Kapag lumalabas ako, wala akong ibang marinig kung hindi ag nakakabinging katahimikan. Wala akong marinig na ibon, o ibang tao, wala na ang mga maiingay na sasakyan sa daan... wala na ang lahat. Ganun pa man, pinilit ko pa rin na magpatuloy kahit mahirap, umaasa na isang araw ay may sasaklolo sa akin, o kung hindi kaya ay may makikilala akong mga tao na gaya ko ay nakaligtas din.

Kung itatanong niyo kung saan ako kumukuha ng pagkain... well, may basement kasi kami sa bahay namin kahit na hindi ito kalakihan. Pero medyo malawak ang basement na iyon na kahit dalawang truck ng tubo ay kakasya. Sinadya iyon ng lolo ko noong pinapagawa daw nila itong bahay, siguro ay sa kanya ko nakuha ang pagkahilig sa kwentong apocalypse.

Sa mga nakalipas na buwan at taon, ay nagbabahay-bahay ako para maghanap ng mga groceries o stocks ng mga pumanaw na tao na hindi nila nagalaw, at nilalagay ko ang mga iyon sa basement. Bukod doon, ay may isang grocery store din sa may bayan, kapag may pagkakataon ako ay nagbibisikleta ako papunta doon para kumuha ng maidadagdag sa stocks na iniipon ko, para makasigurado nga na kung mamatay man ako, ay hindi iyon dahil sa gutom.

Kalaunan, ay punong-puno ng ng supplies ang basement, ganun pa man ay tinitipid ko pa rin dahil alam ko na hindi ako dapat ubos biyaya at alam ko rin na darating ang araw na mauubos iyon, at mahihirapan akong maghanap ng makukuhanan. Meron akong pang-personal hygene, gamot, at kung ano-ano pa. At hindi naman ako tamad, kasi ay halos araw-araw pa rin akong naglilibot at nagpupunta sa kung saan-saan para makahanap pa ng ibang maidadagdag sa stocks ko.

Saan ako kumukuha ng tubig? May poso kami sa likod bahay! Kahit na wala nang kuryente at tubig sa panahong ito, ay gumagana pa rin ang poso, at iyon ang pinagkukuhanan ko ng tubig na naipanliligo at naiinom ko. Bukod doon, mahilig din magtanim ng mga gulay sina lolo't lola noong nabubuhay pa sila. Kaya may mga natural na masusustansiyang pagkain pa rin akong nakakain kahit na papaano. Pero pahirapan at bihira pa rin kasi hindi naman araw-araw ay namumunga ang mga iyon.

May isang beses na may nakita akong isang solar panel, ang kaso ay hindi ko naman alam kung paano iinstall ito. Sayang kasi ay malaking tulong sana ito sa akin, para may ilaw na ako kapag gabi at hindi na mainit kapag natutulog ako, at para hindi na rin ako naghihibig ng tubig, at nagpapabaga ng apoy kapag nagluluto ako, kasi ay may electric stove naman kami sa bahay, iyon nga lang ay hindi ko alam kung gumagana pa.

"Lord, kahit na isang makakatulong lang please... basta iyong maraming alam gawin sa bahay at madiskarte..." bulong ko sa sarili ko bago umupo sa sofa sa sala, at tahimik na tumingin sa labas, kung saan katahimikan pa rin ang bubungad sayo. "Kahit iyong marunong lang mag-install ng solar panel, at marunong magluto please..." dagdag ko pa. "Pero okay rin naman kung pogi, maganda ang katawan, may malaking k*rgada at magaling mang-romansa... iyong gagawin akong babae sa kama..." malokong dagdag ko pa tapos ay napahagikgik na parang isang baliw.

Well, kahit na sino naman ata ang nasa katayuan ko, dalawang taon nang mag-isa at walang ibang nakakausap maliban sa sarili... sa tingin ko ay mababaliw din talaga.

Hindi sa binabastos ko ang nasa taas, pero pagkatapos nang mga nangyari, parang ang hirap lang sa akin na maniwala kung totoo ba siya. Alam ko na masyadong nakaka-depress itong sinasabi ko, o baka naman stress lang talaga ako at sabik nang makakita ng buhay na tao talaga... hindi iyong pag lumalabas ako ay puro buto ng mga pumanaw na tao ang nakikita ko.

"Okay, Sanji, it's time to go!" saad ko pa sa sarili ko bago nagpasyang tumayo na't maglakad pabalik sa kuwarto ko para magbihis. "Hindi por que mag-isa ka na lang sa mundo ay wala ka nang gagawin, hindi ka dapat tamad! Hindi ka rin dapat makuntento sa kung anong meron ka sa basement... maghanap ka pa ng maidadagdag!" nakangiti na saad ko pa sa sarili ko.

Ang kaso, pagkapasok ko sa kuwarto ay agad kong nakita ang magazine na pinagparausan ko kanina. Tapos ay napabuntong hininga ako nang makita ang naka-brief lang, pero nakangiting mukha sa akin ni Chris Evans.

"Asawa ko, mamaya mo na ako akitin at landiin! May mga kailangan pa akong gawin, kailangan ko pang humanap ng supplies para hindi tayo maubusan..." natatawa na saad ko na para na akong nasisiraan ng bait. "Chris naman eh, mamaya na kasi... katatapos lang natin, iisa ka na naman? Hindi ka ba napapagod? Wala ka bang kasawaan?" saad ko pa bago ibinagsak ang sarili ko sa kama, ini-imagine na kunware ay si Chris Evans ang humila sa akin. "Ano ba naman iyan, sige na nga! Pero last na ito ha?" saad ko ulit kunware, bago sa pang-apat na pagkakataon ngayong araw ay nagparaos na rin ako.

Well, sa nakalipas na dalawang taon ay naging parte na ito ng pang-araw araw kong buhay... madalas ay wala akong ginagawa, kaya nagpaparaos talaga ako ng paulit-ulit. Minsan nga nagsasawa na ako sa mga magazine na paulit-ulit ko na lang nakikita, nagdadasal at umaasa na sa susunod na lalabas ako, ay makakakita ako ng mga bago, o kung hindi kaya ay tao na talaga ang mahahanap ko.

Alam kong sinasabi ko na mag-isa na lang ako sa mundo, pero ang totoo, malaki ang paniniwala ko na gaya ko, ay may mga tao rin na naka-survive at patuloy na lumalaban. Hindi ko alam kung saan ko sila makikita o mahahanap, pero gusto kong maniwala na bukod sa akin ay may natitira pa talagang buhay.

Pagkatapos kong magparaos ay pagod na pagod ako at nanginginig ang mga tuhod ko... gano'n pa man ay pinilit ko na tumayo at magbihis, kasi nga ay gusto ko talagang lumabas. Hindi lang para maghanap ng dagdag stocks o iba pang survivor, kung hindi para magliwaliw na rin. Kung mananatili ako rito sa bahay, baka maputol na ang ari ko kakasarili... lalo na't naaalala ko noong mga naunang buwan, may isang araw na walong beses ata akong nagsarili, at pagkatapos ay namaga ang ari ko. Natakot ako nun, kaya ngayon, kahit pa libog ako, may mga pagkakataon na nililimitahan ko talaga ang kahalayan ko.

Nang nakabihis na ako't maglalakad na sana palabas, bigla akong natigilan at agad na kinabahan nang marinig ang makalabas na kalabog ng pinto ng bahay ko na tila ba may nagpupumilit na pumasok. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko, kaya naman nagmamadali akong tumakbo palabas.

Saktong padating ko sa sala, ay nagbukas din ang nakasarang pinto... gulat na gulat ako, at nanlaki ang mga mata ko, nang makita kung sino ang nakatayo doon. Ang papa ko, si Sandro, at ang tito Ben ko... ang magkapatid na nanggahasa nga ng menor de edad noon, at matagal na nakakulong... ang dalawang tao na inisip kong namatay na sa bilangguan.

"P-Papa? Tito?" gulat at hindi makapaniwalang tanong ko, hindi suot pang-preso ang damit nila, pero sobrang dumi at putik ng mga iyon. Balbas sarado rin silang dalawa... na alam mong matagal na hindi naalagaan ang sarili.

"Sanji anak? Ikaw na ba iyan? Anak!" masayang saad ni papa tapos ay mabilis pang lumapit sa akin para mayakap ako ng mahigpit. Napalunok naman ako ng laway bago ko siya marahang itinulak palayo. Saglit kaming binalot ng katahimikan, tapos ay nagkatinginan ang dalawa na para bang may napagtanto. "Hanggang ngayon ba galit ka pa rin sa amin ng tito mo?" tanong sa akin ni papa. Muli na lang akong napalunok ng laway bago nag-iwas ng tingin.

Humiling ako ng kahit isang makakasama lang, pero ngayon ay binigyan ako ng dalawa. Humiling ako ng maraming alam sa gawaing bahay, at alam ko na pareho silang marunong at madiskarte. Humiling ako na hot, macho at magaling mang-romansa... well, hot at macho naman sila, pero kadugo ko sila.

Pero bukod sa lahat, hindi sila ang inasahan kong ibibigay sa akin na makakasama... kasi nga bukod sa galit, ay natatakot din ako sa kanilang dalawa. Pero anong magagawa ko? Nandito na ako... at kesa wala akong makasama, hindi na ako magiging choosy pa.

Chapter Two

“Grabe, ang sarap! Ngayon lang ulit ako nakakain ng maling, walang kanin pero okay na itong patatas pampalit! The best!” malawak ang ngiting wika ni tito Ben habang patuloy sa pagkain na parang gutom na gutom siya. 

Kasalukuyan kaming nakaupong tatlo sa hapag, at pinaghanda ko sila ng pagkain dahil nagugutom nga daw sila. Hindi naman ako kumain, hinayaan ko lang sila habang pinapanuod ko rin ang bawat kilos nila.

"Pamangkin, buksan ko rin itong cornbeef ha?" wika pa ni tito, at bago pa ako makasagot ay binuksan na niya ang isang delata at binuhos agad ang laman nun sa plato niya.

"Ben, magdahan-dahan ka naman, para kang patay gutom eh! Atsaka mahiya ka naman dito sa anak ko, baka mamaya tinitipid niya ang pagkain niya dito," wika ni papa.

"Hindi, okay lang po. May naipon naman po akong stocks sa basement, pero tinitipid ko nga po kasi... alam ko na darating ang araw na mauubos din iyon, at mahihirapan akong maghanap kung saan kukuha," sagot ko naman. "Pero kain lang po kayo," dagdag ko pa.

"Salamat nak, at pasensiya na," wika naman ni papa pero nagpatuloy din sa pagkain.

Pagkatapos nun ay ilang minuto kaming binalot ng katahimikan, habang nagpapalipat-lipat pa rin ang tingin ko sa kanilang dalawa. Ang dami kong gustong itanong, pero hindi ko alam kung saan at paano magsisimula.

"Ano pong nangyari sa inyo?" tanong ko pa nang hindi na ako nakapagpigil.

"Nasa kulungan kami, kaya akala namin normal lang ang lahat. Tapos nagulat kami isang araw na... parang tumahimik ang paligid, wala nang pulis na tumitingin sa amin, at isa-isang namamatay iyong mga preso... akala nga namin ng tito mo mamamatay na rin kami, kasi hindi naman namin alam kung paano lalabas," sagot ni papa.

"Ilang linggo kaming walang makain, pero isang araw may tatlong lalaki at isang babae na nagpunta sa kulungan, hindi namin sila kilala, pero mga armado sila... pinakawalan nila kami, at tinanong kung saan ang kusina ng kulungan, kung nasaan daw ang mga stocks ng pagkain," saad pa niya.

"Itinuro namin siyempre, nalilito kami sa nangyayari kaya tinanong namin sila, doon na nila sinabi sa amin ang tungkol sa virus. Sinabi nila na pinatay daw ng virus ang mundo, at inaya nila kami na sumama na lang sa kanila. Siyempre, pumayag naman kami ng tito mo. Ang kaso may isang gabi na may iba pang grupo ng mga armadong lalaki ang ninakawan kami, at ginawang bihag..." saad ni papa at napabuntong hininga pa.

"Bakit... hindi po kayo dito agad dumiretso noong nakatakas na kayo?" tanong ko naman.

"Hindi naman namin alam kung buhay pa nga kayo, at kung buhay man kayo, alam naman namin na hindi niyo kami tatanggapin dahil sa kasalanan na nagawa namin ng tito mo noon..." sagot niya. "Iba na ang mundo ngayon, oo may mga mabubuting tao pa rin na natira, pero mahirap nang magtiwala. Nakita namin kung... paano ginahasa at pinagsamantalahan nung mga armadong lalaki iyong isang babae na kasama sa mga nagpalaya sa amin... at kung paano nila pinatay ang iba na parang katuwaan lang..." saad pa ni papa.

"Alam ko na may pagkakamali kaming nagawa ng tito mo, pero hindi kami mamamatay tao..." dagdag pa niya, na ang tinutukoy ay ang panggagahasa nga nila sa menor de edad na kapitbahay namin noon. "Ilang buwan kaming bihag ng mga lalaking iyon, ginagawang katuwaan. Kailangan naming labanan ang isa't isa kasama ang iba pang bihag, kapag hindi... babarilin at papatayin daw nila kami, kaya wala kaming ibang pagpipilian kung hindi ang sundin ang gusto nila... habang kami nagkakasakitan at halos magpatayan na, sila ay tuwang-tuwa pa! Hanggang sa nakahanap kami ng tiyempo ng tito mo na... tumakas..." saad pa ni papa.

"Paano po kayo nakatakas?" tanong ko pa.

"May isang gabi na lasing ang karamihan sa kanila, habang kami ng papa mo nasa kulungan ng baboy na parang mga hayop," sagot ni tito sa akin kaya bahagyang umawang ang bibig ko. "Iyong isang babae na parte ng grupo nila, pinakawalan kami. Naaawa daw kasi siya sa amin. Saktong paalis na sana kami kasama siya, pero nakita kami at muntik nang mahuli. Binaril at pinatay iyong babae na walang awa, kami naman ay tumalon sa bangin at bumagsak sa dagat... hindi na nila kami sinundan kasi inisip siguro nila na hindi na rin naman kami mabubuhay..." mahabang wika ni tito.

"Pagkatapos nun, ilang buwan kaming naglalakad lang sa kawalan ng tito mo, umaasa sa kakarampot na pagkain na nahahanap namin sa mga madadaanan namin, atsaka namin naalala ang bahay na ito..." wika ni papa. "Naisip namin na kung ganito na rin naman ang nangyayari sa mundo, kung sakaling may kahit isa na buhay pa sa inyo... siguro naman ay tatanggapin niyo kami. Kung wala nang buhay sa inyo, at least may bahay pa rin kami na matutuluyan... bale pagkain na lang ang poproblemahin namin..." paliwanag pa ni papa, kaya marahan akong tumango.

"Anong nangyari sa mama mo, at sa mga lolo't lola mo?" tanong naman ni tito sa akin.

"Naging biktima rin po sila ng virus, at sa likod ng bahay ko lang sila inilibing..." sagot ko, kasabay nun ay may namuong luha sa mga mata ko.  "Nangyari iyon noong mga naunang linggo lang na kumalat ang virus. Ang tagal kong naramdaman na mag-isa na lang ako, natatakot... nagdadasal na sana kapitan din ng virus para mawala na lang din at hindi na mahirapan... pero heto ako ngayon, buhay pa rin..." naluluha na dagdag ko pa.

Nagulat naman ako nang biglang tumayo si papa at lumapit sa akin para mayakap niya ako.

"Alam kong galit ka kay papa nak, dahil sa nagawa ko noon, alam ko na nasira ko ang tiwala niyo at ang buhay niyo dahil sa maling desisyon ko, pero hindi ka na nag-iisa ngayon... kasama mo na kami," bulong pa niya. "Iyon ay kung... magagawa mo kaming tanggapin at makasama dito..." saad pa niya, sunod-sunod na pagtango naman ang naisagot ko.

"Kahit naman po galit ako sa inyo, alam ko na wala kayong gagawin na ikapapamahak ko. At kayo na rin po ang nagsabi na... may iba pang buhay sa mundo, pero mahirap nang magtiwala. Kaya kayo lang po ang alam ko na mapagkakatiwalaan ko..." umiiyak na sagot ko naman bago itinago ang mukha ko sa matipunong dibdib ni papa.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na umiiyak, pero nang medyo huminahon na ako ay umupo na ulit si papa at nagpatuloy sa pagkain, tapos ay nagpatuloy din kaming tatlo sa pagkukuwentuhan patungkol sa mga hirap na pinagdaanan namin mula nang dumating nga ang virus. Sinabi ko ang lahat sa kanila... lahat ng naaalala ko, wala akong detalye na pinalampas sa mga naaalala ko. At kahit na papaano, ay nakakatuwa at ang gaan sa pakiramdam na ngayon, ay may nasasabihan at nakakausap na ako... hindi ko na ramdam na mag-isa lang ako.

"Oo nga po pala, may mga ilang damit pa po kayo papa na itinabi ko. Noong pinapatapon na lahat ni mama, kahit na... galit po ako sa inyo, may mga naitabi ako. Atsaka may mga damit naman po si lolo sa kuwarto nila ni lola na puwede niyo ring magamit. Hindi niyo naman kasya ang mga damit ko kasi... kumpara sa inyo, ang liit ko po masyado..." saad ko pa nang nasa sala na kami at nagkukuwentuhan pa rin, pagkatapos kumain.

"Naku salamat naman kung ganun, gusto ko na ngang maligo sa totoo lang!" nakangiti na saad naman ni tito. "Pagkatapos maligo, gusto kong matulog sa malambot na kama!" dagdag pa niya. "Saan nga pala ako matutulog, pamangkin?" nakangiti na tanong pa niya sa akin.

"Uhm, puwede po kayo doon sa kuwarto ni mama tito, may kama naman po doon na single bed, pero kasya na po kayo doon kung mag-isa lang kayo. Iyong kuwarto po kasi nina lola wala nang kama, doon ko kasi silang tatlo inihiga noong inilibing ko sila, para kako komportable pa rin sila kahit sa kabilang buhay, tapos ginawa kong bodega na lang iyong kuwarto nila lola at sobrang dami ng mga hindi nagagamit na gamit doon..." mahabang sagot ko bago tumingin kay papa. "Kayo po papa, doon na lang po kayo sa kuwarto ko, pinagpalit ko po kasi iyong kama ko sa dating higaan niyo ni mama, dito na lang po ako sa sala at maliit lang naman ako, kasya na ang katawan ko sa sofa..." dagdag ko pa.

"Hindi na anak, ako na lang dito sa sofa para mas komportable ka," nakangiti na sagot naman ni papa. "O kung hindi kaya tabi na lang tayo, ikaw naman ang nagsabi na maliit lang ang katawan mo, kung nagkasya kami ng mama mo noon sa kamang iyon, tiyak na kakasya rin tayo. Tatabi sana ako dito sa tito mo para hindi naman masyadong nakakahiya sa 'yo, pero sa laki naming mga tao tiyak na hindi kami kakasya sa single size na kama lang," dagdag pa niya, kaya tumango na lang ako.

Pero hindi ko maintindihan kung bigla akong nakaramdam ng kakaibang init sa ideya na... magkatabi kaming matutulog. I mean, seriously? Sa sarili kong ama? Sa tao na matagal akong nagalit? Sa tatay ko mismo na matagal ko ring hindi nakita at nakasama? Nababaliw na ata ako... o baka naman dulot lang ito ng mahabang panahon na wala nga akong ibang nakasama at nakausap. Tama, baka iyon lang iyon. Dahil sa naisip ay saglit akong natigilan at kinabahan sa isang bagay na pumasok sa isip ko.

"Teka... hindi naman ako nag-iimagine o nagha-hallucinate lang hindi ba? Nababaliw na ba ako? O baka... patay na rin ako?" wala sa sariling tanong ko kaya kumunot ang noo nina papa at tito.

Lumapit pa ako sa kanila, tapos ay marahan kong hinalos sa braso si papa, maging si tito, kaya muli silang nagkatinginan at mahinang natawa.

"Totoo kami anak, kasama mo kami ngayon, hindi ka na nag-iisa..." wika naman ni papa kaya muli akong napangiti, bago marahang tumango.

Pagkatapos ay sinamahan ko sila papunta sa dating kuwarto nina lolo't lola na bodega na nga ngayon. Binuksan ko ang aparador doon, at pumili sila ng mga puwede nilang magamit din. Nang matapos ay lumabas na rin naman kami, at dumiretso na si tito Ben sa kuwarto ni mama na sinasabi ko.

"Sa wakas, magagawa ko na ring matulog ng komportable sa isang malambot na kama! Tangina, mahigit dalawang taon kong hinangad ito!" malawak ang ngiti na wika niya. "Teka, saan pala ako maliligo? Gumagana pa rin ba ang gripo dito?" tanong pa niya, kaya umiling ako.

"May poso po sa likod ng bahay dito, pero puwede ko po kayong ipaghigib ng tubig at dadalhin ko sa banyo..." sagot ko naman.

"Hindi na, doon na lang ako sa poso maliligo at nang mas maging presko," nakangiti na saad niya tapos ay nagsimula nang maglakad papunta sa backdoor, at palabas.

"Kayo po ba papa?" tanong ko naman.

"Sasabay na ako sa labas sa tito mo," sagot niya kaya tumango ako.

"Dadalhan ko po kayo ng sabon at shampoo," wika ko naman. "Uhm, g-gusto niyo po ba ng tulong na... ahitin ang balbas at bigote niyo?" tanong ko pa, kaya nakangiti siyang tumango.

"Mabuti pa nga anak, salamat," sagot naman niya. "Teka, ito ba ang kuwarto nating dalawa? Nandiyan ba iyong mga dati kong gamit?" tanong pa niya kaya tumango ako, hindi naman siya nagdalawang isip na pumasok doon kaya sinundan ko siya agad. "Ano ito?" tanong pa niya.

Noong una ay hindi ko alam ang tinutukoy niya, pero mayamaya pa ay agad akong nakaramdam ng hiya nang makitang nakatingin siya sa mga gay magazines na nasa kama ko.

"Uhm, a-ano po..." puno ng kaba na saad ko, napalingon naman siya sa akin at mahinang natawa.

"Ayos lang iyan nak, hindi mo kailangang mahiya sa akin," wika niya.

Pilit naman akong ngumiti at tumango, bago nagmamadaling iniligpit ang mga nagkalat na magazines, tapos ay itinago ko iyon sa maliit na drawer ng bedside table. Nagmamadali pa akong nagpunta sa may aparador, at pinakita ko sa kanya iyong mga dati niyang gamit.

"P-Pero puro damit at shorts lang po ang... n-naitabi ko, papa..." may halong kaba na sagot ko pa.

"Ayos na iyan nak, salamat!" aniya. "At isa pa, okay lang naman kahit hindi na mag-briefs ngayon, bukod sa presko, ay wala naman nang ibang makakakita..." dagdag pa niya, kaya pilit na lang ulit akong tumango. "Sige na, susunod na ako sa tito mo sa labas, pakisunod na lang din sabon sa amin ha? Tapos... tulungan mo akong mag-ahit..." dagdag pa niya.

"S-Sige po, papa..." sagot ko naman at pinanuod ko na siyang maglakad palabas ng kuwarto. Bago siya tuluyang lumabas ay muli siyang lumingon sa akin at ngumiti, kaya nag-iwas na lang ako ng tingin.

Note

Hanggang dito na lang po tayo, and this is to protect the story from being reported. Sample chapters lang po talaga ang ipo-post namin.

Kung na-hook po kayo sa story, at gustong mabasa ng buo, binebenta po namin ang soft copy in .pdf file. Kung interesado po kayong mag-avail, email niyo lang po kami:

blstories02@gmail.com

Mahaba po ang story, tapos mura pa kaya sobrang sulit. May discount din po kung 2 or more stories ang ia-avail. Kaya sana ay makabili na po kayo bilang suporta sa amin!

Iyon lamang, salamat po!

xx,

King