Synopsis

Natigilan ako ng bigla nya akong hawakan sa kanang kamay at may pwersang hinarap sa kanya.

“Rigel tumigil kana!” Singhal nya sakin.Kita ko sa mga mata nya yung sakit na may halong pakiusap.Pero wala akong pakilalam “Wala na sya,hindi ka nya mahal nagsasayang ka lang ng oras sa walang kwentang taong yun.Sinasaktan ka lang nya”

Natigilan ako.

“Wow…” Walang emosyon kong sagot tapos bahagyan akong natawa “Sinasaktan?” Tanong ko sa kanya “coming from you Ardy na walang ibang ginawa kundi saktan ako! Matuwa ka nga dapat ngayon e.Because look at me.Im so misserable. Nagmamahal ako ng taong hindi naman ako mahal”

“Ikakasal na sya” saad nito “Tulad ng inaasahan na mangyari ng pamilya ko.Ikakasal na sila…kaya wala ka ng aasahan”

Nagsimula ng tumulo ang mga luha ko habang napatingin sa malayo.Ang sakit lang,because the person you love.Yung taong nagparamdam sayo ng protection at contentment. Yung taong nangako sayo na makakasama mo hanggang dulo.Wala na…sa iba nya na tutupadin ang lahat ng yun.

Dumating nga kami sa dulo.Bumalik naman sya sa simula,ako? naiwan… umaasa na babalik sya at sasamahan ako sa dulo ng hangganang iyun.Kaya ito ako ngayon,umiiyak,umaasa sa wala.

Hinihintay na baka…baka lang balikan nya ako.

“Ako nalang Rigel…” Sambit ni Ardy nang nanatili akong tahimik.Tinignan ko sya sa mga mata.Ganun parin, nasasaktan,umaasa.Nakikiusap “Andito ako Rigel.Im so so sorry for everything sa lahat ng ginawa ko sayo” bahagya syang lumapit saakin at masuyong hinawakan ang dalawa kong kamay “Hindi na ako natatakot… ipaglalaban na kita kay Ate.Your not deserve all of this.Kailangan mo ako, gamitin moko para malimutan mo yang sakit.Pangako lalaban ako para sayo…jus to be the someone in your heart”

Napakagat labi ako sa mga sinabi nya.Hindi rin ako makatingin ng diretsyo sa mga mata nya kahit  ilang pulgada nalang ang layo ng mukha nya sa mukha ko.I beg for my self.Para siguro isave ko pa ang sakit.Unti unti,namalayan ko nalang na tinatanggal ko na ang kamay nyang nakahawak sa kamay ko.

Doon,nagtuloy tuloy din ang mga luha nya sa kanyang mga mata.

“Im sorry Ardy…” sabi ko kapagkuwan ay muli akong napahikbi “Hindi ko alam kung bakit mahal ko sya.Hindi ko alam kung bakit pinipiling maging tanga ng utak at puso ko kahit itanggi ko na sya sa sarili ko.Im so sorry din Ardy” hindi ko alam kung bakit hinawakan ko sya sa dalawang pisngi at hinalikan sa noo.Basta pagkatapos nun ay matapang akong tumitig sa mga mata nya.

“But I love Niro…” Sambit ko “And Im always asking my self why I love that man.Hindi ko kayang magmahal ng bago hanggang may sakit pa dito” I sob and then tinuro ko ang dibdib ko “Mag hahanap muna to ng tamang sagot kung bakit ko mahal si Mr.CEO”

Prologue

Ang pagiging isang Rigel Canceran ay napaka simple lang.Sa makulay nyang buhay at masaya nyang mga ginagawa.

Kuntento na sya sa pagbabasa lamang ng mga kathang kwento mula sa isang sikat na app na kung tawagin ay wattpad.Dito nabubuhay ang mga imahinasyon nya,na kadalasang pinapangarap nyang mangyari sa totoong buhay.

Pero kahit ganun,alam nya na ang buhay ay punong puno ng reyalidad.Kailangan nya itong harapin at pagtagumpayan.Kaya sa pagbabasa ng mga kathang kwento mula sa app na iyun ay sandali syang nakakatakas sa mapait na reyalidad.Sapat na syang pakiligin at pasiyahin araw araw ng mga bidang karakting doon.Sapat yun para panandalian syang makaalis sa malungkot nyang buhay bilang isang parte ng LGBT.

Ngunit,sa hindi inaasahang pangyayari.Makikilala nya ang dalawang taong magpapabago sa reyalidad ng buhay nya.Hindi nya iyun inaasahan.Hindi nya rin iyun hiningi.Pero dahil mapaglaro ang kapalaran,mararanasan nya mula sa dalawang taong ito ang isang roller coaster na paglalakbay.

Posible kayang maranasan nya sa reyalidad ang mga kathang kwento na nasa sikat na app lamang?

Oh ipaparanas pa nito ang mas mapait na kapalaran kumpara sa realidad sa buhay.

Abangan si Rigel Canceran, Niro Barrinuevo at Ardy Agrabante.

Tatlong tao,tatlong pagibig.

Tatlong damdamin ang magmamahal.

Tatlong puso ang dapat bang masaktan?

Handa mo bang isakripisyo ang dignidad at pagkatao mo para sa isang tao na iba ang minamahal.

Oh mas pipiliin mo nalang maghanap ng sagot para sa isang tanong.

Why I love you?

Mr.CEO….

CHAPTER 1

Rigel’s POV.

“bHie mukha kang puyat” bati sakin ni Anjie habang naglalakad kami dito sa isang hallway. “Binabasa mo parin ba yung novel na famous sa wattpad? Di kaparin tapos?”

Hindi ko sya sinagot.

Sa halip ay masuyo kong isinukbit ang kaliwang kamay ko paloob sa kanang braso nya.Wala akong pakialam kung pinagtitinganan kami ng mga studyanteng nakakasalubong namin sa school habang nagpahikab hikab ako.

Hindi naman nila naamoy kung gaano kabaho yung hininga ko e.Ang importante besfriend ko lang yung nakakalangahap.

“Oh,tignan mo” ani nito na iwinasiway pa ang kamay para mataboy ang hangin “Hindi na nga natulog,hindi rin nagtootbrush”

“E,kasi naman e” nakabusangot kong anas sa kanya “Yung tipong sabi mo isang chapter nalang tapos diko namamalayan lampas na sa sampo yung nababasa ko.Nakakabitin kasi e, masisisi mo ba ako?”

“Masisisi kita?” Sarkastikong tanong nito “Oo,sisihin kita ngayon.Halos therty minutes akong nag-antay sayo don sa guard house ng school.Sabi ng improktikang babaitang yun six thirty dapat nanduon na tayo sa meeting place tapos ngayon ano? Seven thirty kana dumating.Isang oras na tayong late sa gagawin natin tapos hihikab hikab kapa?”

“Kasalanan ko bang tayo ia-asign ni Mrs.Dela cruz na magdecorate ng halos buong campus?” Tanong ko “Mga SC dapat yun hindi tayo mga president at vice president ng bawat section.Dami kasing alam ng school nato”

Napansin kong hindi na umimik si Anjie matapos ang ilang segundo.

Kaya nagtuloy lang kami sa paglakad.Habang ako naman tamad na tamad padin humakbang ang mga paa patungo sa meeting place namin doon mismo sa garden house.Doon napili ng president ng school nato ang magsagawa ng meeting para sa gagawin.Ngayong araw kasi ang simula ng decoration namin sa school para sa international day.

Alam mo naman,school is school kung walang selebrasyon gaya ng ganto ang mangyayari.Sa lawak ng school namin,hindi kakayanin ng SC na halos labing dalawa lang ang bilang na member.Kaya nag announce ang principal namin na patulongin kaming mga president at vice president ng bawat section para mapadami ang gagawa at madaling matatapos.

Ang malas lang,vice president ako ng section namin.While my bestfriend Anjie is a president.

Wala naman kami magagawa dahil pinaguutos nga diba? Pero nababanas parin ako dahil halos taon taon na ginaganap ang International day sa buong mundo.

Itong school lang ata namin ang maeffort.Sabagay kasi,medyo malaki din naman ang tuition fee na binabayad ng mga studyante sa kanila.Kaya normal lang dapat na paghandaan ang bawat event.

Ako pa tuloy na nagrereklamo e,last year lang ako nag enroll dito as grade eleven student.May boucher payun partida kaya pinagpatuloy ko na yung schooling ko dito ngayong grade twelve.

Normal lang halos ang magdadalwang taon ko dito.Hindi ko lang alam na ngayong araw din pala nakatakda ang pagbabago ng lahat.My name is Rigel Canceran,an grade twelve student in Cassaniros Junior and Senior Highschool.Im gay,but they dont know because they dont ask me.Hindi kasi ako yung tipo ng tao na palasabi ng kwento ko.

Mapapansin nalang talaga nila na malambot ako and when they start to ask me.Doon ko lang sinasabi, alam kong tila free na ang mga kagaya ko sa panahon namin ngayon.Pero kahit ganun,pinipili ko lang yung mga tamang tao na pagsasabihan ko ng preference ko.Kaya heto, Anjie is always annoys me dahil sa mga kinukwento kong boyslove fanfic sa mga wattpad.And one of my favorite is kinaadikan ko ngayon.Dahilan para hindi ako magising ng maaga at makapaghanda ng maayos para sa big meeting na gagawin.

“Bhie,wag ka namang magpabigat oh” reklamo ni Anjie habang naglalakad padin kami.I swear sa sobrang bagal namin.Hindi halata na late na kami,wala din naman tong paking bestfreind ko.Kunwari lang concerns sa activity pero gusto ding magbackout.

Dahan dahan inayos ko ang paglakad ko bago muling maghikab.Kapagkuwan ay parang sa parke lang kaming naglakad ni Anjie dahil nagsimula akong magkwento.

“You know,hindi naman totoo ang mga fanfic nayan” saad nito saakin “kaya nga fanfic e.Fiction lang ng mga author sa wattpad na binabasa mo.Wala naman talagang gangster at badboy sa isang school sa totoong buhay.Tapos wala naman talagang CEO ng kumpanya,

mayamang lalaki na maiinlove sa sikretarya nya.Mga cliche story lang yun ng lahat.Paulit ulit na nangyayari sa isang libro.Pero hindi sa totong buhay“

Lihim akong napamilog mata bago sumagot dahil sa mga sinabi nya.Kahit kailan talaga panira ng imagination tong kaibigan ko “I know naman e” sagot ko “Pero you know? Hindi ko parin naman maalis sa pangarap ko na balang araw magkakaron ako ng isang boss.The president of one company. Una iratate sya sakin, coldhearted man.Tapos dahil makulit ako unti unti lalambot ang puso nya at mahuhulog na kami sa isat isa.Magkaka in love-ban kaming dalawa hanggang sa gawin namin ang isang bagay na magpapasaya sa aming mga kata-”

“Ewww Rigel” biglang pigil nya sakin dahil mukhang nagets nya yung iba ko pang sasabihin. “kinikilig ako sa mga boyslove o em to em huh? Pero hindi sa bagay nayun.Ang baboy mo”

Natawa ako “Baboy ka dyan,ouy,sa lahat ng mga sinabi ko yun lang ang pwedeng mag katotoo no” saad ko “yeah,siguro wala ngang gangster sa school nato.Walang matigas ang ulo tapos bu-bully-hin ka.Sa future wala talaga siguro akong matatagpuang CEO. Pero you know,pwedeng pwede at totong mangyayari satin yung makipag nai-”

“Isa pa Rigel!” Muling pigil nya sakin.Mabilis nya ng hinawakan ang bibig ko para hindi na makapagsalita. Natatawa naman ako sa loob kasi kitang kita ko sa mukha nya na namumula sya dahil sa mga tinutukoy ko “Shut up ka na ok? Papayagan kita sa mga imaginations mo,pero wag mong babanggitin sakin yang lust feeling mo sa ibang lalaki malandi ka.Im not ready for that”

“Sus kunwari ka pa” ani ko habang naniningkit ang mata.Ang cute kasi nyang asarin “I know naman na nagbasa kanarin minsan ng mga works ni Cecelib. Painosente kapa”

“Shut up…” Saad nya na sakin.Halatang pikon na sya dahil hinawakan nya na ang ulo ko para igiya.Ngunit ng aakmang ibabaling na ito,natigilan kami kasi isang matabang babae ang humarang sa harap namin.

Doon ko namalayan na nandito na pala kami sa garden house at parang umuusok na ang ilong ng president ng school namin habang nakatitig sa gawi naming dalawa.

Agad kaming nag ayos ni Anjie,para harapin sya.

“Isat kalahati na kayong late Ms.Dumarac at Canceran” anas nya samin habang tinitignan yung papel na hawak nito.Mukhang attendance paper yun “Dalawa nalang ang natitirang walang pirma ditong pangalan.Lahat meron na,so probably kayong dalawa yun.Hindi ba?” Pinaningkitan nya kaming dalawa ni Anjie na tila kinikilatis kami “feeling nyo dahil labing walo ang section ng school natin e hindi na kailangan ng dalawa pang asungot na kagaya nyo?” Tumingin ito sakin na ikinaiwas ko kapagkuwan ay lumipat naman kaagad kay Anjie na nasa tabi ko “Malaki ang school natin at alam nyo na maraming tauhan ang kakailanganin sa decorations.Tapos na ang international day hindi pa tayo tapos na pagandahin ang school nato”

Hindi kami nakaimik ni Anjie nang saglit itong tumahimik. Alam kong pinagtitinginan kami ng ibang officer sa likod.Pero wala silang masabi.Sa laki pa namang babaitang nasa harap namin sinong hindi matatakot.

“You must be Mr.Canceran right?” Tanong nito sakin kapagkuwan ay pinagmasdan ako nito mula ulo hanggang paa “Mostly babae ang mga naritong officer.Yung ibang lalaki naman,may ginagawa na. Kaya ikaw nalang ang aatasan ko sa isang to” saglit syang nagpunta sa iba pa namin mga kasama kapagkuwan ay may inaabot ito sa kanya.

Natigilan ako ng muli syang bumalik sakin hawak na ang isang tela.Pero kumunot ang noo ko dahil hindi lang simpleng tela iyun.

Upon I realize.

Lihim akong na galak sa loob dahil isang makulay na tela ito,nakabalot mula sa malinis na plastic at mukhang bago. This is a Rainbow flag,mga watawat ng mga kagaya kong parte ng LGBT. “I know hindi ka bakla” saad nito sa akin na ikinatigil ko nanaman. Narinig ko pang bahagyang natawa si Anjie sa tabi ko pero hindi ko ito pinansin. “Pero dahil ikaw ang huling dumating sa ibang kalalakihan dito.Ikaw ang magsasabit nito sa oval field.Mukha ka namang bakla kaya ikaw na ang mag present ng lahi nila”

Dahil sa huling sinabi nya.Narinig kong nagtawanan ang ibang officer sa likod.Hindi ko alam pero hindi ako naasar sa biro nayun.

Bagkus natuwa pa ako kasi in International day? Araw ng ibat ibang bansa kasama ang flag namin.But how naman? Ganun ba kaluwag ang school namin para sa mga lgbt.

“Do it” habol pa nito bago ipasa sakin ang makulay na tela.

“Wala po ba akong katulong?” Tanong ko.Bago ko balingan si Anjie “kaming dalawa nalang po,tutal late na po kaming dumating dalawa”

“Hindi” maiikling sagot nito,bago hawakan nito si Anjie sa braso at igaya papunta sa kanila.

Tatalikod na sana ito sa gawi ko pero agad akong nagsalita “E sino po katulong ko nito?” Tanong ko nanaman “kahit isa po dyan sa kasama natin. Hindi ko po to alam ikabit”

“Humanap ka ng ibang studyante sa hallway. Ipapasok mo lang dyan ang lubid sa butas” walang ganang sagot nito sakin “Tapos itataas mo paakyat sa dulo.Yung sobrang lubid, itatali mo sa bakal bilang buhol.Hindi nga yan parusa e,dapat may iba pa akong ipapagawa sayo pero ayan lang naisipan ko kaya gawin mo na”

Napangiwi nalang ako ng magsimula na itong maglakad pabalik.Saglit pa kaming nagkatiniginan ni Anjie na sumenyas na patay daw sya kaya natawa nalang ako ng wala sa oras.

Mukhang wala naman na akong choice kundi sumunod.Lumakad nalang ako papuntang oval field.Pagdating ko dun,bumungad sakin ang masarap na hangin.

Nakakadagdag pa ang ganda ng view dahil sa green green na maliliit na damo rito.

This is a soccer field.Madalas pag dausan to ng mga laro pati narin ang cheering squad competition.

Kaya siguro nilagay ang mga malalaking poste sa gilid dito para pagsabitan ng bansa natin at nitong hawak ko.

Lihim akong napangiti dahil hindi ko parin ma fathom na ang isa sa school namin ay pinapayagang magtayo ng rainbow flag na ito.Like ano bang laban ng gender flag na ito sa araw ng mga bansa bansang watawat sa susunod na mga araw.Is it a way na nga ba para tuluyan na kaming tanggapin sa mundo?

“Someone’s happy?”

Isang baritone na boses ang narinig ko sa tabi ko.Agad ko namang nilingon yun na mabilis ko ding ikinatigil.

Anong ginagawa nya dito? At bakit sya pa sa lahat ng studyanteng narito ang lumapit sakin.

Ugh…kairita.

“Hmm,hindi ko alam na parte karin pala ng squad nayan” he mumbled habang nakatingin sa hawak ko.“Congrats kasi maitataguyod muna ang mga lahi mo”

Napakunot ang noo ko habang taka akong napabaling sakanya. Narealize ko kasi kung ano ba yung sinasabi ng mokong nato.

“H-hindi naman ako bakla” pagsisinungaling ko.Syempre not him,hindi ako papayag na malaman ng mokong nato na bakla ako.Im sure naman bully ito sa iba.Pero hindi ko hahayaan na  ako ang next target nya.Hindi ko kaya sya type.“Pinagutosan lang ako ni Ms.President.Isabit ko daw ito dito sa poste”

Saglit akong tumungin sa mukha nya.Pero hindi na ako nagulat ng makita ang nakakairitang ekspresyon ng mukha nya.Para ba kasi itong nandidiri na ewan.

“Why would this school putting that kind of flag huh?” Tanong nya “Araw ng mga bansa Rigel,hindi araw nyong mga bakla”

“Hindi nga ako bakla” saad ko “Ano bang problema mo kung ilalagay to ng school sa isa sa mga poste dito? Wag ka ng mangialam.Dahil hindi ka naman pinapakialaman ng mga studayante dito sa mga pambubully mo”

Akala ko tatahimik na sya pero nakita kong natawa sya ng konti.He always defensive.Alam nya kung sino sya at kung anong ugali meron sya.Being Ardy Agrabante ang tanging tao sa school nato ang nabubuhay bilang matigas ang ulo.

Yes,he is a living man na bully…kagaya ng mga nababasa ko sa wattpad.Pero hindi ko alam kung bakit hindi ako masaya na may totoong bully talaga sa school.Siguro dahil takot ako,kadasan kasi sa mga binabasa ko binubugbog daw nila yung nerds.At baka isa ako sa masapak ng mokong nato kung sakali.

“Do you wanna try?” Tanong nya nang tumingin sya sa mga mata ko.Teka ano bang try? Kinabahan ako dun ah “Kasi kaya kita isama sa mga koleksyon ko Rigel.To inform you.Im a living bully man kagaya ng mga binabasa mo sa wattpad”

Hindi agad ako naka imik ng agawin nya mula sa kamay ko yung makulay na tela na hawak ko.Hindi ko kasi alam kung san ba ako natigilan. Dun ba sa idadagdag nya akong isa sa koleksyon nya.O…dahil alam nya nagbabasa ako ng wattpad na may bully content?

Paano nya ba nalaman yun?

“Akin nayan” sambit ko nalang ng ilayo nya sakin ang tela.“Kailangan ko ng bilisan ang trabaho ko. Marami pa kaming gagawin mga officer” pakiusap ko pa.

Aakmang kukunin ko na sana sa kamay nya yung tela ng itaas nya ito sa ere.Dahil dun,para akong bata na agad yung inabot.Mas matangkad tong mokong nato sakin.Kaya ganun nalang akong napatingkayad.

“Are you gay Rigel?” Kapagkuwang tanong nya.Napabaling naman ako sa mukha nya na agad ko ding ikinatigil dahil anlapit nito sa mukha ko.Hindi ko namalayan na nakabaling napala ang bigat ko sa dibdib nya dahil sa pagkakatingkayad ko.

Kaya naman para akong tinakasan ng kaluluwa dahil mula sa siryosong mukha nito.Ngumisi ito ng nakakaloko.Mas lalo nya pang iniangat sa ere ang kamay nya upang hindi ko maabot yung tela.Bahagya din syang umatras para makalayo sakin.

“Ano ba Ardy?” Anas kong saad sa kanya “Wag ako ang simulan mo ng kabaliwan mo ok.Marami pa akong gagawin kaya amina yang flag para maisabit ko na”

“Sagutin mo muna ako” nakangisi nitong ani na tila inaasar talaga ako “Are you gay Rigel? Bakit nagbabasa ka ng mga wattpad cliche story? At bakit masaya kang isasabit sa poste ang flag ng mga bakla sa mundo”

“I said Im not gay” matigas na ani ko “Ano bang paki mo sa personal kong buhay? At pano mo nalamang nagbabasa ako ng wattpad? Hindi ka naman mahilig dun diba?”

Nagtaka ako ng ngumisi lang sya sakin.Dahan dahan, tinanggal nya sa pagkakaplastick yung tela.Inilantad nya ito upang mas maipakita kung anong klase ng tela ang hawak nya.

“Hindi mo pa nasasagot ang tanong ko” saad nya “Tignan mo,bagay na bagay sayo yung watawat nato” ngumisi nanaman ito sakin “Ano ka ba talaga Rigel? Bakla kaba o bakla?”

Napipikon na ako.Kayat hindi ko na hinayaang tarantaduhin nya nanaman ako.Agad akong tumalima upang agawin sa kanya yung tela,pero sadyang mabilis syang kumilos.Inilagay nya lang ito sa likod nya habang hawak hawak parin ng dalawa nyang kamay. Iwinawagay way nya pa ito sa ere na tila sya yung poste na kinakabitan ng watawat.

“Amina yan!” Singhal ko na sa kanya at pinilit ko nang abotin iyun.“Mapapagalitan tayo sa ginagawa mo e”

As if naman makikinig sya sakin.Tinawanan nya lang ako at habang lumalapit ako sa kanya.Sya naman ay ang layo ng layo hanggang sa tumatakbo na sya.Wala akong nagawa kundi habulin sya at sigawan sya ng abot sa aking makakaya.

Nagpaikot ikot kami dito sa oval na parang nagtataya tayaan mga bata.

Bahala na kung pinagtitinginan na kami ng iba pang studyante dito sa oval.Basta ang importante makuha ko sa kanya yung flag.

Hindi ko alam kung ilang segundo ko na syang hinahabol habang sya,walang pakialam at tuloy lang sa pagtakbo. Naramdaman ko nalang na hinihingal na ako kayat huminto na ako.Habol ko ang paghinga nang itukod ko yung dalawa kong kamay sa tuhod ko.Tsaka ko lang namalayan na nasa pinakagitna na pala kami ng oval.Mainit at tirik na ang araw dahil siguro mag aalas nuebe na.

Pero ang isang yun.Nakangisi sakin habang pinaglalaruang iwagayway sa ere ang watawat na hawak nya.

“What up faggot?” Sigaw nya sakin sa di kalayuan “kung tunay kang lalaki.Agawin mo sakin tong flag nyong mga bakla.Ang hina mo naman pal-”

Hindi ko na sya pinatapos pa dahil mabilis ang tumakbo papunta sa kanya.Ang pinagtataka ko lang.Bakit hindi sya tumatakbo. Nakatingin sya sakin na parang nakangisi.

Hindi ko alam kung ano bang balak nya basta mas binilisan ko pa ang takbo ko.

Gamit ang dalawa kong paa,nanggigil akong maaboutan sya.Kaya ayun,gaya ng iniisip ko unti unti na syang tumatakbo ng ilang metro nalang ang layo ko sa kanya.Nakamasid lang ako sa gagawin nya na may pagtataka dahil muli nanaman syang tumigil mula doon sa bandang gilid ng oval.Madamo parin ang parte na iyun pero hindi maganda,may pabako kasi ang bahagi na iyun at may pababang parte.Doon sya nag abang sa pinakadulo at nang hindi ko na namamalayan.Bigla syang humarap sakin nang malapit na ako sa kanya.

Hindi ko nabalanse ang bigat ng katawan ko kung kayat napunta lahat sa katawan nya ang bigat ko.Doon, napayakap sya sakit at nabalot sa katawan namin ang rainbow flag na hawak nya.Ang malala pa,dahil sa may kalakasang pagbangga ko sa katawan nya,natumba kami sa pababang parte at nagpagulong gulong.

Napapikit ako at inantay ang sakit ng katawan ko.Pero taka akong wala man lang akong naramdamang sakit at dahil ito siguro sa pagkakaakap nya. Nakatulong din ang telang nakabalot sa katawan namin kung kayat hindi ko naramdaman ang kati ng damo.

Hindi ko alam kung ilang segundo lang ang pagulong naming dalawa.Namalayan ko nalang kasi nang imulat ko ang dalawa kong mata.Isang mukha ang bumungad sakin.Nakadagan sakin ang mabigat na katawan at ayun,nakita ko ang ngisi ng loko.

“Are you ok Faggot?” Nakangisi nyang ani “lets thanks for this rainbow flag though.Binalot nya tayo para hindi tayo magalusan”

“Loko loko” singhal ko sa kanya at pilit inalis ang pagkakadagan nya sakin. Pero mukhang gusto nya pa akong asarin kayat hindi pa sya nagpatinag “Ano ba Ardy?! Tigilan mo na ako.Im not gay maliwanag”

Muli,nginisian nya ako “Weh? Hindi?” Nakaka lokong tanong nya “Kahit gawin ko sayo to wala kang mararamdaman”

Natigilan ako sa tinuran nya.Mabilis ang pangyayari.

Namalayan ko nalang na unti unti ay inilalapit nya ang mukha nya sa mukha ko.Para akong naistatwa dahil pagkatapos ng ilang segundo. Namalayan ko nalang na nakalapat na ang labi nya sa labi ko.

He kiss me…

He f*cking kiss me?!

CHAPTER 2

AN: Hope may magbasa nito 💕

Happy reading guys!

Wellcome po dito.

Literal na dumikit ang labi nya sakin.Doon, naramdaman ko ang init,lambot at naamoy ko ang samyo ng hininga nya.

Sh*t mabango yun.Mabango na parang mint.

Kaya siguro hindi napigilan ng labi kong gumalaw at patulan ang paggalaw ng labi nya.Tila inaakit ako nito at sinasabing ito ang sagot sa mga tanong nya.

’ Are you gay Rigel? Naalala kong tanong nya kanina.At syempre,ayokong sagutin yun dahil sa oras na malaman nya ang totoo kong pagkatao.

Dihado na ako,nasa kabilang hukay na ang paa ko.

Para sa isang Ardy Agrebante, wala itong sasantuhin.Nakita ko na ang pagiging bully nya sa iba.Kaya naman isa sa mga pinakaiingatan kong wag nyang malaman ay ang sagot ko sa tanong nya.

’Yes,Ardy.Im gay,at gagawin ko ang lahat para hindi mo malaman yun.

Wait?

What?

Natigilan ako sa iniisip,gagawin ko ang lahat? Pero anong ginagawa ko.Hindi ko namamalayang pinapatulan ko na pala ang mga halik nya sakin.

Alam kong napapapikit ang mata ko kasi damang dama ko talaga ang init at lambot nun.

Magaling sya. . . para sa edad nyang yun? Magaling na sya.

Pero hindi ito ang dahilan ng pagkasira ng iningatan kong malaman ni Ardy.

Kaya naman ng mahunian ko ang eksenang iyun.Agad kong itinulak ng bahagya ang balikat nya upang malayo ang mukha nya sa mukha ko.

Nanlalaki ang mga mata kong napatitig sa kanya.Iniisip kung ano nga ba ang ginagawa ko ngayon?

“I knew it” nakangisi nyang sambit habang kumikislap ang tingin nya sakin ’he confirmed it already. Dahil dito,kinain na ako ng kaba “Uulitin ko ang tanong ko sayo Rigel” sambit nya na kinalunok ko nalang ng laway.

“Are you gay?”

“No!” Agad kong singhal sa kanya bago ko sya pwersahang itulak dahilan para mapatayo sya.

Hindi ko alam ang gagawin ko.Paano nato? Siguradong mapapahamak na ako nito sa nalaman nya.

Nanlalaki parin ang mata kong napatayo at hinarap sya ng buong tapang.Wala akong magagawa, dapat itanggi ko parin kung ano ako.

Hindi ang isang Ardi Agrebante ang dapat magpaikot ng mundo ko dito sa school.

“Ano sa tingin mo ginagawa mo?!” singhal kong muli sa kanya nang makatayo na ako ng maayos “tatanungin mo ako kung bakla ako e ikaw ang unang humalik sakin? Nababaliw kana ba?!”

Bahagya syang natawa.

“Rigel,thats a test para mapaamin ka” sagot nito “Nung araw na nakita kita para mag school tour sa darating na grade eleven.Alam ko ng bakla ka” inilandas nya ang paningin sakin mula sa paa ko hanggang sa mukha ko “Tsk! napaisip lang ako nun na bakit magkakaron ng mga kagaya mo ang christian school nato e mga rehilyoso ang tao dito.Hindi ba sila matatakot na may LGBT member na nakapasok sa school nato.I cant even,baka mapasama pa kami sa impyernong kababagsakan nyo soon”

Natigilan ako sa huli nyang sinabi.Naramdaman ko ang tila pagakyat ng dugo sa ulo ko.

Ansakit naman nun,pagbakla ba impyerno agad? Di ba pwedeng rainbow muna tas magpapadulas kami pababa?

Grabe naman sya magsalita.Para namang may ginawang malaking kasalanan ang mga bakla sa kanya.

Galit na galit?

“Hoy!” Sigaw ko sa kanya ng tatangkain nya ng tumalikod “Ano bang problema mo? Bakit ganyan ka makapagsalita? May nagawa ba akong mali sayo?”

“Wala” sagot nya,muli nyang inilandas ang mata nya sa paa ko hanggang sa mukha ko.Pero hindi nya ako tinignan sa mga mata ng pagkakataong yun.

“N-Not me,pero sa kaibigan ko,meron” sambit nyang muli “Galit ako sa inyo kasi mula ng malaman ko ang nangyari sa kaibigan ko dahil sa kagaya mong bakla.I know na wala kayong moral.Mga hampas lupa kayo”

Nakita ko ang pagkawala ng ekspresyon ng mukha nya nun.Halatang galit nga sya pero hindi ako natakot.

Nasasaktan ako sa mga sinabi nya.Hindi dapat lahat dinadamay nya.

“Walang hiya ka” singhal kong muli sa kanya “Wag mo kaming lahatin.Hindi ako kagaya sa kanila,hindi ako emoral kagaya ng iniisip mo.Kung ano man ang nangyari sa kaibigan mo noon,isang tao lang yun.Hindi lahat ng bakla,magkakatulad kagaya ng iniisip mo”

“Pare parehas kayong lahat” sambit nya,wala paring ekspresyon ang mukha nya at mababa ang boses nya.

Dahan dahan,parang may iba sa mga mata nya.Nahimigan ko ang tinig nya nayun pero hindi ako naniniwala.

Nangggaling sa bibig nya ang mga masasakit na salitang naririnig ko.

Napipilitan lang ba sya magsalita ng masakit laban sakin?

“Mga salot kayo. . . dapat wala kayo sa mundo,dapat hindi kayo nabubuhay ngayon.Dahil alam ko naman na pagnawala kayo,sa impyerno na ang diretsyo nyo”

Dahan dahan naramdaman kong nanubig ang mga mata ko.

Ang sakit nya magsalita,grabe.

“Bakit mo ako hinalikan?” Tanong ko “kung makapagsalita ka,parang hindi ka humalik ng lalaki ngayon.Hindi ba mga bakla lang gumagawa nun? Bakit mo ginawa ang isang bigay na alam mo namang imoral sayo? Bakla ka nadin ba?”

Napatingin na sya sakin dahil sa sinabi ko,at pinagsisihan ko kung bakit tinitigan ko din sya.

Dahil dun,nakita ko yung isang emosyon na nagpagulo ng iniisip ko tungkol sa kanya.

Ang kumplilado nyang tao.

“Hindi ako bakla” malamig na sagot nanaman nya “Hindi ko maintindihan ang sarili ko.Ayoko sa mga kagaya mo,kaya kilala ko ang sarili ko.Hindi ako kagaya nyong mga salot”

“Fine” sagot ko bago iiwas ang tingin sa kanya “Salot na kung salot.Pero sana,matuto kang kilalanin ang bawat pagkatao ng mga myembro ng lgbt.Hindi kami magkakatulad,iba iba ang nagpalaki samin.Kaya paki explain dyan sa kaibigan mong mukhang  namulestya noon.Hindi lahat gagawin yun sa kanya.Stop being homophobic because not every gay nor lesbian ay sasaktan kayo at may gagawing masama sa inyo.Ang advance nyo magisip,nakakasakit na kayo”

Matagal kaming kinain ng katahimikan bago sya muling nagsalita.

“So bakla ka nga?” Kapagkuwang tanong nya,bago sya mapabuntong hininga.Hindi ko alam kung bakit natitigilan parin ako sa tanung nyang to “Aminin mo na sakin Rigel,your gay”

“tactics mo lang ba ang lahat ng ito?” Kunot noo kong tanong sa kanya “I know Ardy na ginagawa mo to para mapaamin ako.Ikaw nga ang tatanungin ko,bakit intiresadong intiresado ka sa pagkatao ko? Ano naman sayo kung bakla nga talaga ako”

Hindi ko mapigilang magsalubong ang kilay ng ngumiti sya sakin.

“Thats it” kapagkuwang saad nya “You seems so interesting Rigel. Kaya siguro hindi mo na kailangang sumagot.I know who you are”

“Im not ga-”

Natigilan ako ng tuluyan na syang tumalikod saakin.Mabilis ang kilos nya na namalayan ko nalang na tumatakbo na sya patungo sa isang building.

I try to defend myself again,pero anlayo nya na.

Hindi ko na maisisigaw ang pagtanggi ko sa kanya na bakla ako.

Ano pang purpose?

Hindi naman sya maniniwala.Kaya naman tila lugmok akong napaupo sa madamong lupa.

Tinignan ko ang kawalan at napapaisip kung ano nga ba ang magiging buhay ko dito sa school.

Ngayong alam na ni Ardy ang tinatago ko,natatakot ako sa mga gagawin nya sakin.

Naiinis din ako sa sarili ko,bakit kasi tinatago ko pa?

Alam kong pansin naman ng iba pero bakit kay Ardy hindi ko masabi ang totoo.

Anong silbi ng paglilihim ko sa kanya na halos dalawang taon, kung sa ganto parin hahantong ang lahat?

Anong silbi ng patatago ko kung sa huli makikita nya parin pala ako?

Bakit kasi bully si Ardy?

Bakit ganun sya makapanakit ng kapwa namin istudyante?

Bakit walang nagsusumbong ni isa na may bully pala sa school nato?

Nagbabasa ako ng cliche wattpad story tungkol sa mga bully.Minsan ninais ko ding mabully kasi parang masaya.’Baka masaya.

Feeling ko kasi,magkakainlaban ang dalawang karakter ng nambubully at binubully sa mga teen highschool story e.

Pero bakit pag si Ardy na ang gagawa sakin nun e nakakatakot?

Hindi romantic,hindi na nakakaba dahil mas nakakatakot.

Baka nakakabali ng buto.

Ardy is straight.Kahit nakita ko ang nakakapagtakang lungkot at kaguluhan sa mata nya.

I know he straight.Hindi sya gaya ng mga nababasa kong fiction character na bully nga…caring and loving din naman sa dulo.

E baka nga sa dulo nito,ilibing ako dahil namatay ako sa bugbog ni Ardy.

Hayst…arrghh.

MARIIN kong pinukpok ang ulo ko ng mga kamay ko.Napabuga ako ng marahas na hininga dahil sa mga iniisip ko.

’Bakit kasi nangangarap ako na mangyari din ang mga nababasa ko sa wattpad huh? Walang nerd na bubulihin ng badboy at magkakainlove-ban sila.Walang CEO man na maiinlove sa secretary nila.Sa wattpad meron,sa wattpad lang malakas.

Napaungkot ako at napatingin sa direksyong tinakbuhan ni Ardy.

Napabusangot akong tila nawawalan na ng pagasa.

“Ardy. . . bakit ka bully?” Tanong ko sa sarili “Hindi ikaw yung gusto ko mambully sakin.Ayoko naman ng literal na sakit sa katawan. Gusto ko yung mas gwapo pa sayo at mabait.Yung kahit bully sya,magkakainlove-ban parin kami sa dulo.Hindi ikaw yun Ardy.Wag ikaw pleas iba nalang”

Hindi natanggal ang busangot ko sa kawalan.

Iniisip ko parin kung paano na ako bukas o di kaya mamaya.Pag nasa lubong ko ang mokong nayun.

Patuloy na nakasimangot ang mukha ko nang bigla akong natigilan ng maalala ang isang bagay.

May task pa pala akong gagawin,isasabit ko pa pala ang gender flag nato sa poste kung kayat agad akong kumilos.

Pero sa pagtayo ko para sana kunin ang flag sa malapit.Natigilan ako ng may biglang umabot na sakin nun.

Napatingin ako sa kanya na hindi sinasadyang magulat.

’N-Niro? Niro Barrinuevo?

CHAPTER 3

AN: Aaminin kong hindi pa ako kumportable sa pagsusulat.Andaming error grabe at naki-cringehan ako sa mga scenes pero pinipilit ko lang.

Antagal ko kasing hindi nakapag pov type or first person type kaya I dont know how I duel to this.Sana dyan parin kayo.

And pleas critique my chapter,hindi kasi ako kumportable para sana alam ko kung ano yung dapat kong baguhin.Rate this chapter pleas.Aaccept ko lahat ng judgement or critque  nyo.

Happy reading 💕

Naglingo lingo ako sa paligid kung ako talaga ang nilapitan nya.

Alam kong kahit saakin ang gender flag na hawak nya ngayon at inaabot nya saakin ito.Hindi parin ako makapaniwala na ang isang Niro Barrinuevo ay lalapitan ako? For the sake of this life?

How?

Hindi kaagad ako nakapagrespond sa harapan nya ngayon.

Kunot ang noo parin ako dahil kagaya kanina.Hindi ko nanaman inaasahan ang paglapit sakin ng nilalang nato.

Sa lahat banaman ng mga istudyante dito,sya pa? Sila pang dalawa nung Ardy nayun?

“Hi” approached nya sakin na awkward smile lang ang naibigay ko sa kanya.“I know you know me right?” Tanong nito bago mapatingin muli sa flag na inaabot saakin.

“Im Niro-”

“Barrinuevo the second” tuloy ko sa iba pa nyang sasabihin “anak ng may ari ng school nato,at . . . soon to be na magmamana ng Fashion company industry?”

Napangiti sya sa sinambit ko.Ilang segundo ko yung napagmasdan at dahil sa ngiti nayun ito rin nagpangiti muli sakin.

Kahit badtrip ako ngayong araw,nangmasilayan ko ang maaliwalas na mukha nya ay parang gumaan ang pakiramdam ko.

Teka? Ano bang iniisip ko.Kahit sino naman siguro mapapagaan ang mode ng isang Niro Barrinuevo diba?

Sya ang anak ng mag asawang Barranuevo may ari ng school na pinapasukan ko.Sila din ang nagmamayari ng malaking kumpanya fashion industry sa pilipinas.

Sa bait at pino nyang kumilos.Halatang may pinagaralan ang taong ito.

Ito ang dahilan kung bakit tila sinisilihan ang bulati ko ngayon sa tyan.Nakakaramdam ako nang excite sa pagkausap nya sakin.

Pero impyernes ah,kung hindi lang mabait ang lalaking to.Ito na sana ang Ideal man ko para sa mang bubully sakin.

Ako lang kasi ang naghahanap ng tao na mambubully na,pero dapat Ideal man.Para crush back agad pagnagkataon diba?

Pero,sya si Niro Barinuevo.Oo gwapo,pero hindi sya yung totropahin o jojowain.

Antaas nya sakin e,lampas bubong.E ako parang lupa lang.

“Kilala mo naman pala ako” kapag kuwan sambit nya.

’Malamang kilala po kita,anak ka ng may ari ng school nato e.Magtataka ka pa ba nun?

Dahan dahan tumango ako at iniabot na ang flag na hawak nya.

“Two years palang po ako dito,kilala na kita nung nagenquire kami” sambit ko.

“Ganun ba,edi mabuti” muli syang ngumiti sakin at napalingo lingo sa paligid na parang may tinataguan “Kung ganun hindi ko na kailangan inentridus ang sarili ko sayo.Madali ka na atang makausap tama ba ako?”

Napakunot noo ako dahil sa sinabi nya.Hindi ko nagets kung may laman ba yung pagkakausap nya sakin.

“Makakausap po?” Tanong ko “P-para san naman?”

Tumingin sya sakin mula ulo hanggang paa na tila kinakilatis ako.

Tulad ni Ardy,ganun din ang ginawa sakin ng lalaki ito.Hindi ko tuloy maiwasang mahiya sa itsura ko ngayon.Ano bang meron sakin bukod sa pagiging bakla ko?

“I know who you are Rigel” kapagkuwan sambit nito sakin “Hindi mo na kailangan itago kung sino ka sa harap ko.Kilala na kita”

Nakaramdam ako ng kaba dahil sa sinabi nya.

“A-ano naman ibig mong sabihin dyan?” Tanong ko “pano nyo naman po ako nakilala e never pa tayong nagkausap dalawa.I mean–paano naman mangyayari yun.I know naman na hindi mga kagaya ko ang gustong mong kausapin o lapitan”

Nakita ko kung paano ito ngumisi.Tumitig ito sa akin ng malalim habang unti unting lumalapit.

Ako namay tila nakukuryente ang mga ugat kung kayat bahagya ding napapaatras dito.

“Is that impossible?” Tanong nito saakin “bakit uso paba sayo ang pagitan ng mga kagaya ko laban sa mga kagaya mong simpleng tao lang” ngumisi ito saakin “I know you because of a person who introduced you to me.Nakilala kita dahil sa kanya”

Muli akong napakunot noo ng marinig ito sa kanya.

At sino namang tao ang magpapakilala saakin kay Niro.

Isa pa,bakit parang intiresado to sakin? Ano bang meron?

“Sino naman po yung taong sinasabi mo?” Tanong ko.

Bahagya itong tumawa “alam kong kilala mo yun” sagot nya “Notorious yung g*gong yun dito e”

Muli napakunot ang noo ko at pinilit alalahanin sa utak kung sino ang tinutukoy nito.

Wala naman akong mahagilap kasi si Ardy lang pumapasok sa isip ko.

Teka…Notorius ba? Edi si Ardy nga.

“Yung loko nayun” sambit ko “at ano naman nakain nya bakit ako pa ang gustong nyang ipakilala sayo.Ano ba ang tingin nya magkakaintires ka sakin? Loko yun baka gusto nyang mapahiya ako sayo”

Nakita ko nanamang bahagyang syang natawa at nagkabit balikat.Bago sumagot.

“Yun sya e,ewan ko sa mokong nayun” sambit nito “I think he interested to you.Nung grade eleven ka pa nya kilala–at nakukuwento sakin”

Loko,interest his ass.

Alam kong gustong nya lang akong pagtripan kaya interest sakin.

Kagaya ng mga nakikita kong binu bully nya dito sa school. Interesado sya kasi gusto nya akong idagdag sa koleksyon nya.

“Trip lang ako nun” sabi ko “Kanina nga lang pinagtripan nya ako.Im sure na gusto nya lang ako ibully dahil bakla ako” saglit akong tumahimik at inaalala ang paguusap namin kanina.

“He is homophobic” kapagkuwang sambit ko “takot sya sa mga kagaya ko dahil isa daw sa mga kaibigan nya ang sigurong namulestya na ng mga bakla noon.Bakit sya magkakainterest sakin kung isa ako sa kinatatakutan nya? Trip lang ako nun for sure”

Tumingin ako kay Niro.Dito umiwas sya sa mga tingin ko.Napansin kong tila nabotherd sya dahil bahagyang nagbago ang ekspresyon ng mukha nya.

“May problema ba?” Kapagkuwang tanong ko na kinabuga nya lang ng hininga.

“Binully kana ba nun?” Tanong nya sakin “I mean,kagaya ba ng iba binully kadin nya at sinaktan?”

Napatingin ako sa malayo at kapwa ding napabuga ng hininga.“Hindi pa” sagot ko “Pero sana hindi na nga,nakakatakot yun e.Kilalang kilala ko na yung taong yun simula palang ako dito.Hindi sya mabuti.Basalugero at mapanakit”

“Wag kang matakot” sambit nya nang bumaling ulit ako sa kanya “Dont worry,kung bubulihin ka nun.Lagot yun sa admin at . . . saakin”

Natigilan ako dahil sa sinabi nya.Bakit naman nya kailangan idamay pa ang sarili nya saming dalawa ni Ardy?

Bakit may galit din ba sya sa mokong nayun? ’Hmm Im sure meron.

Ilang segundo ako tahimik nun bago sya muling magsalita.

“Rigel” tawag nya sa atensyon ko “Im happy kasi nagkaron na ako ng lakas ng loob makausap ka.Hindi mo alam kung gaano ko to pinaghandaan”

Muli hindi ko alam ang sasabihin ko sa kanya kaya inantay ko nalang sya ulit magsalita.

“Rigel I just wann ask you something” sambit nito habang napasiryuso ang mukha.

Napatitig ako sa kanya.

“Pleas. . . I know were not close.Ngayon nga lang tayo nagkausap diba pero sana pumayag ka dito,mabilis ang mga nangyari pero I think this is the oppurtunity for me” napakunot ang noo ko.“Ardy seems interested to you.Kaya siguro kung ipakilala ka nya sakin ay ganun ganun lang.Dahil dun nagkainteres narin ako sayo.At hind ko alam kung bakit gusto kong makilala ko ang isang Rigel Canceran” nakita kong lumunok sya ng laway bago sya magpatuloy.

“Pleas Rigel.Be my boyfriend. . . gusto kong maging tayo,I-I think your the perfect one?”

Anjie POV. Kanina pa ako dito sa garden house kung saan nagpupulong ang mga officer.

Kagaya ko,busy sila sa paggawa ng mga disenyo at pagpaplano ng mga activity sa event.

Sa mga susunod na araw kasi ay magkakaron kami ng isang selebrasyon para sa araw ng mga bansa.Ngayong araw ang umpisa ng pagpaplano namin.Its just a simpe day for others.

I know na lahat ng school sa buong pilipinas ay iwawagayway ang ibat ibang watawat sa buong school nila.

Pero ang school nato,ay bongga kung maghanda.Biruin mo,may kaganapan pang pacontes para lang masabeng magarbo ang school nato pagdating sa mga selbrasyon.

Well,hindi ko sila masisisi.

Ang paaralan nato ang pinakamahal sa lahat.Tuition fee at iba pang mga kagamitan dito.Pero same lang naman sa mga public,mabuti nalang ay may boucher kami ni Rigel sa pagpasok dito kung kayat nabawasan ang mga bayarin namin.

Pero,oo nga pala.Nasaan na ang baklang iyun.Ganun ba kahirap mag sabit ng watawat sa flag pole kung kayat isang oras na syang wala.

Dahil dito,nagsimula akong mainis.Iniisip ko na baka naglandi nanaman yun,ang alam ko maraming nagpa-practised na football player sa oval field.Sigurado akong sumilay nanaman yun sa mga pogi don.

Naiisip ko palang kung pano yun maglaway sa mga gwapo ay nakakaireta na,at the sametime nakakaingget.

Biruin mo,nandito ako at nagpapakapagod gumawa ng design.Tapos sya nagtitili habang sumisilay.

Naiinis akong inilapag ang papel na kasalukuyang ginugupit ko.Mabuti nalang at hindi ako nahalata ng mga kaharap ko sa upuan dahil sa bahagya kong pagdadabog.

Sa halip ay huminga ako ng malalim at napatuon sa president ng school nato.

“Ahm,Ms.President” tawag ko sa kanya “Pwede bang magcr?”

Kunot noo itong tumingin saakin “Cr lang ba talaga?” Tanong nito “Hindi ka didiretsyo sa canteen kasama yung bakla?”

“Sinong bakla? Bakla ba si Rigel?” Napalingon ako sa babae isa sa mga kagaya kong officer sa harap ko ng magtanong ito.“Hindi naman ata bakla yun e,baka self Indentity lang”

“Bakla yun” lumingon naman ako sa lalaking sumunod na nagsalita. Kasalukuyan itong nagsusukat ng kung ano na nagagamitin sigurong disenyo sa harap ng stage “Kilos at boses palang.Sa hilig palang at sa uri ng mga kaibigan nun.Im sure,hes gay”

“Pano mo nalaman” tanong ulit ng babae na unang nagsalita “Sinabi nya ba sayo?”

Tumawa ang lalaki bago tumingin sa babaeng iyun “Hindi” sagot nito “sa tingin mo aamin bayun? Walang bakla ang aamin pagtinanong na sila.Matatakot yun dahil baka layuan sila ng lahat” ngumisi ito.

“Kawawa sya dahil hindi sya makakalantad sa christian school nato.Baka palayasin lang sya ng mga Barrinuevo”

“Excuse me” pasintabi ko sa dalawa “Andito ako oh,preni nya ako.Bakit hindi ako ang tanungin nyo?”

“Bakit magsasabi kaba ng totoo?” Tanong ng babaeng unang nagsalita “Alam naming alam mo ang totoong pagkatao ni Rigel. Pero hindi ka naman aamin kasi nga preni kayo.Natatakot ka na baka mapatalsik sya dito sa school because his gay”

Hindi ko maintindihan ang pinaghugutan ng babaeng ito sa harap ko kung bakit sya at ang lalaking iyon ay pinagdududahan ang kaibigan ko.Natawa ako dahil sa inaasal nila ngayon.

“Ay te bigdeal parin ba sa inyo na may bakla sa mundo?” Tanong ko dito “Hey,baka nakakalimutan mo.Ang school nato mismo ang nagpasabit ng lgbt flag sa flagpole ngayon sa oval field.At yung nagsasabit ngayon nun.Ay ang baklang tinutukoy nyo” isa isa ko silang tinignan dalawa

“Ano naman kung may bakla sa school nato?” Tanong kung muli “Im sure naman na may 50 percent din na lalaki sa loob ng paaralan nato ang di umaaming bakla diba? Kasi nga rehilyuso ang school na pinapasukan nila.Hindi nila magawang umamin ng buong tapang sa lahat”

“So hindi umaamin si Rigel kasi natatakot sya?” Tanong lang ang narinig ko sa isang lalaking kausap ko.“Katulad din ba sya ng 50 percent na lalaki ditong tinutukoy mo na natatakot ilabas kung sino sila kasi Christian school to?”

“Oo, at dahil din sa mga kagaya nyong judgemental” sagot ko “Kung tatanungin nyo ang kaibigan ko.Hindi naman nya itatanggi e.Pinipili nya lang kung sinong tamang tao ang sasabihan nya.Hindi mga kagaya nyo”

“Hindi naman namin sya jinudge ah” ang babae ang nagsalita “what I mean is,naguguluhan lang kami sa preference nya since masyado syang mahinhin para sa isang lalaki”

“Atsaka kung bakla man sya,dapat maging proud ka” singit naman ng lalaki “Hindi ba sya nga yung magsasabit ng lgbt flag sa pole? Im sure na masaya sya kasi nabibigyan sila ng kahalagahan sa school nato kahit christian school to”

Hindi ako nakasagot sa turan ng dalawa sa halip ay napatingin ako kay Mr.President ng umikhim ito.

“Actually plano lahat yun ni Niro” sabat nito sa usapan “Si Niro ang nagrequest sa admin para sa flag nayan.Dahil siguro spoiled at suporter ng mga magulang nya.Pinayagan,pero siguro kung si Mr.Barranuevo ang magdidisisyon,hindi nya papansinin ang request ng uniko iho nila”

“Baka uniko hija nila” yung lalaki parin ang nagsalita ng pabiro bago ito tumawa “Spoiled naman pala si Princess Niro”

“Shut up Ben” singhal ng babae sa lalaking iyun “Hindi bakla si Niro no,sa katunayan nga hinahabol habol nga sya ng isang anak ng kanegosyo nila e.Malapit na tayong magcollege at balak pagaralin ng mga magulang nila sa iisang school si Ate gurl kasama si Niro.Para pagraduate daw nila,close na ang dalawa at diretsyo kasal na”

“Ang tanong bet ba ni Niro ng babae?” Sagot naman lalaking kausap nito “e tignan mo nga,mukhang baliko pa.Sya pala talaga nagrequest tungkol sa lgbt flag na sinabit ngayon ni Rigel”

Muli itong natawa bago bumaling saakin “Oh ano,matuwa kana,may kakampi na pala preni mo” saad nito sakin “Meron ng 2 percent sa 50 percent gaydar mo dito sa school ang nasagap na baka nga gay.And guest what? Si Niro Barrinuevo pala ang isa? Anak ng may ari ng school nato”

Hindi ko alam kung ano ang pwede kong sabihin sa kanya.

Sinamaan ko nalang sya ng tingin bago kunin ang bag ko.Tutal nakapagpaalam naman na ako sa president namin.

Umalis nalang ako papalabas ng garden house.Tinungo ko ang isang hallway papunta sa canteen at nang makarating na ako dun.

Bumili nalang muna ako ng tubig.Babalik na sana ako sa mga kasama ko kanina pero naisip ko kung paano nila pagusapan ang kaibigan ko nababanas lang ako.

Kaya naman,lumakad uli ako sa isang hallway papalabas ng gusaling tinutuntunan ko.

Nilandas ko ang daan papuntang oval field para sana kamustahin si Rigel kung nakabit nya na ba ang gender flag na inutos sa kanya.

Pero kusang huminto ang mga paa ko nang makita kong papalapit sa direksyon ko si Ardy?

Tagagtak ang pawis nito na tila nagtatakbo siguro kanina. Nakabusangot nanaman ito tulad ng dati at mukhang naiinis nanaman.

Pero sanay na ako sa isang to.Being Ardy Agribante is very complicated.Basagulero ito,bully at matigas ang ulo.

Pero sa tuwing nakikita ko ang lalaki nato.Special para sakin ang mga pawis sa mukha nya na laging kong nakikita.

Yung dugo sa gilid ng labi nya na minsan nakikita ko sa tuwing nakikipagaway sya.Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit parang mas nakakagwapo sa kanya yun.

Lalo lang tuloy namumula ang mukha ko pagnakikita ko syang ganto.Pawis,madumi ang uniforme at nakasimangot.

Para sa iba kinatatakutan sya at itinatakwil.Pero para sakin,special sya.Mas naiinlove ako sa mga gantong badboy dahil naniniwala ako,mas mabuti silang tao kapag totoo mo na silang kakilala.

Inantay ko na yung pagkakataong lalampasan nya lang ako sa tuwing nagko-cross ang landas namin.

Pero parang kusang tumigil ang puso ko nang tumigil din sya sa harap ko.

“You” kapagkuwan saad nya sakin habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa.Para na akong kakainin ng lupa dahil sa mga titig nya pero hindi ko pinahalata.

Ayokong maturn off sya pagnapansin nyang easy to get ako.

“why?” Diretsyong tanong ko sa kanya.

“Ikaw yung kaibigan ng faggot nayun right?” Tanong nya sakin.

“Ahm si Rigel?”

“Oo,yung bakla mong kaibigan”

“Wait pati ikaw bakla din tingin sa kaibigan ko?” Napipikon na ako ah.Lagi nyo nalang tinutukso si Rigel

“Bakit hindi ba?” Natawa sya “Bakla si Rigel,napatunayan ko yun kanina kaya hindi na sya makakatago saakin at sa school nato”

“Bigdeal ba ang pagkakaron ng bakla dito?” Tanong ko “Parang hindi naman,sa katunayan nga magsasabit pa sila ng lgbt flag sa field para sa darating na world celebration diba? Bakit parang nagtaka kapa sa kaibigan ko?”

“Pakana lang yun ni Niro” sagot nito at bahagya umiling “Parte lang yan ng plano nya para asarin ang mga parents nyang rehilyoso.Kaya ikaw”

Natigilan ako ng dinuro nya ako.Wala pang nakakagawa nun sakin pero dahil sya yun.Hindi ko alam kung bakit hindi ko makita yun as disrespect sa isang babae.

O talagang masama lang talaga ang tama ko sa lalaking ito.

“Tell to that faggot na hindi pa kami tapos” pagpapatuloy nito “Humanda sya dahil hindi ko sya titigilan.Im gonna make sure na magiging isa na sya sa mga koleksyon ko.Tutuparin ko ang pangarap nyang bulihin kagaya ng mga nababasa nya sa wattpad.Dila lang ang walang latay”

Napakunot noo ako sa mga sinabi ng lalaking to,pero dahil tungkol to sa kaibigan ko.Hindi ko sya hinayaang makalampas sa harap ko nang tatangkain na nyang umalis.

“Anong problema mo sa kaibigan ko?” Tanong ko sa kanya “tell me kung may ginawa syang mali.Hindi yung sasaktan nyo sya kaagad dahil alam nyong fragile sya. Sobra na kayong lahat kay Rigel ah”

Tinitigan nya ako ng nakakaloko bago ngumisi.“See it for yourself madam” ani nya bago nya inuwestra ang kamay nya sa field na kinatingin ko naman dito.

Hinayaan ko na syang makaalis sa harap ko pero ako naman ata ang di nakaalis sa sarili kong pwesto.

Nakita ko kasi ang matalik kong kaibigan kasama si N-Niro Barrinuevo?

But how?

At ano naman kay Ardy?

Wag nyang sabihing. . . nagseselos sya sa dalawa?

CHAPTER 4

“Pleas Rigel.Be my boyfriend. . . gusto kong maging tayo,I-I think your the perfect one?”

Napapatanga,hindi ko parin alam ang sasabihin sa saad nyang ito.

Hindi ko alam ang mararamdaman ko kung magtatalon ba o magtitili.Bakit nya bato sinasabi sakin? At bakit ako?

Napapatitig sa mukha nya,naramdaman kong masuyo nyang hinawakan ang kamay ko.

Titig na titig sya sakin.At ang tingin nyang to ang tila mas nagpapalambot sa tuhod ko.

Parang tinitibag nya ang isang pader na namamagitan sakin at sa mga tao.

Yung pader na ginawa ko sa sarili ko para piliin kung sino ba ang mga taong pagkakatiwalaan ko sa kanila.

Pero pagdating sa lalaking to,parang gusto kong sumugal.Ano bang meron sa isang Niro Barrunuevo?

Parang sasabog yung dibdib ko sa saya.Parang mapupunit ang pisngi ko sa haba ng ngiti ko.

Pero napapatanong ako sa isipan.

Bakit ambilis?

Bakit ito agad?

“N-Niro” sambit ko sa kanya habang dahandahan inaagaw ang kamay ko “Ano bang sinasabi mo?”

Nakita kong nagmalabis ang konting sakit sa mata nya.Pero napansin kong agad nya itong itinago.

“Im sorry” kapagkuwan saad nya “mabilis ba? N-nagulat kaba?”

Awkward akong ngumiti habang dahan dahang napapatango.

“P-parang?” Saad ko “K-kasi,ngayon mo lang ako kinausap Niro.Tapos ganto agad? Hindi ko nga alam na,b-bakla kadin?”

“No” nakangiting tanggi nya “Im not gay,pero pakiramdam ko,na po-fall din ako sa mga kagaya nyo”

Tinignan nya ako sa mata at doon,nakita ko yung isang bagay na gusto kong makita sa lalaki pag kinakausap nila ako.Ito siguro yung sinsero sa mga salitang binitawan nya.

“Your not gay” saad ko “But how?”

Ngumisi sya sakin “I guest . . . bisexual” saad nya “Hindi ko itatagong nagkakagusto rin ako sa babae.Pero Im sure na may mararamdaman talaga ako sayo”

Masaya ako sa mga sinabi nya.Pero hindi ko dun maramdaman ang excitement.

Nape-feel ko kasi na parang ambilis? Bakit ganto agad?

“But how Niro?” Ulit kong tanong sa kanya.

“I dont know” sagot nito.

Napahugot ako ng malalim na hininga.“Ang bilis lang kasi” sagot ko “H-Hindi ko alam ang mara-”

“Mararamdaman mo” tuloy nito sa iba ko pang sasabihin kung kayat napatingin ako sa mata nya.“Im sorry Rigel.I hope I dont botherd you,siguro mabilis lang talaga ako”

Bahagya akong tumawa.

“Sorry din” saad ko “Nagulat lang talaga ako kasi may biglang lumapit saakin na nilalang tapos sinabing g-gusto ako? Parang ang wierd lang kasi”

Maya maya bahagya din syang natawa na tila nahihiya at sinapo ang noo nya.

“Is that too bad?” Nangingiwing saad nya “Im sorry,I dont know how to confess to others.Lalong lalo na sayo.Hindi ko sa minamaliit ang mga bakla pero I know fragile ang puso nila sa mga emotions.Sensitive din sila kagaya ng mga babae”

“Yeah,I guest…” Turan ko,hindi ko mapigilang bahagyang kiligin sa pagka sinsero nya.

Atleast nakameet ako na kagaya nyang may soft hearth sa mga gay na kagaya ko diba.“Pero ok lang naman sakin yun”

“Hindi ok sakin yun” kapagkuwang saad nya “Hindi ok sakin kung m-may taong madadamay sa kagaguhan ko,Im sorry talaga”

Napakunot noo ako sa huling sinabi nya.Magtatanong na sana ako nang mapansin ko ang pagdating ng isa pang lalaki.

Napatingin ako sa kanya na napansin ko kaagad ang hingal nya sa paghinga.Mukhang kakatakbo lang.

“Tyron” sambit ni Niro na mabilis bumitaw sa kamay kong kanina pa pala nakahawak sakin “Why? Hinahanap na tayo ng teacher sa next subject natin?” Tanong nito.

Umiling ang binata at saglit na tinapunan ako ng tingin.Bumuga ito ng hininga bago sagutin si Niro.

“As if naman hahanapin pa tayo ni Mrs.Vedanes e lagi tayong nagka-cutting sa mga klase nya” Sambit nito “Ang itanong mo nalang kung sino nanaman naghahanap sayo?”

Napansin nyang napakunot noo si Niro sa binata bago ito nagsalita.“Dont tell me sya nanaman”

Pilyong ngumiti ang kausap “Yup,si Ashly nanaman” sagot nito. “Kawawa ka kasi mukhang hindi ka magkakaron ng good memories sa colleges dahil sa babaeng yun”

“Sh*t” mariing sambit  ni Niro bago ngumisi yung Tyron at bumaling saakin.

“So bro” sambit nito “Sya nayun?”

Kapwa silang napatingin saakin,dahil sa sambit nung Tyron.

Pero ang pinakayaw kong tingin ay yung sa binata.

Kung titigan kasi nya ako parang nakagawa naman ako ng kasalanan.Wag nyang sabihing alam nya nadin na bakla ako.

“Yep” sambit nito ni Niro na masuyong ngiti lang ang ginanti sakin.Dahil dun,bahagyang gumaan ang pakiramdam ko “Sya yun pero parang nagdadalwang isip ako e,ayoko ko syang idamay sa mga kalokohan ko”

Naiilang parin ako sa titig nung Tyron pero nainis ako nang marinig ko itong mahinang natawa.

“Why naman?” Tanong nito sa kaibigan “Sya lang yan oh? Atsaka minsan mo lang naman gagawin.Im sure naman magbebenefits kadin sa dulo”

Dahil sa sinabi nya nakaramdam ako ng pagkainis “Anong sabi mo?” Tanong ko sa kanya.

Napansin yata ni Niro na nagets ko yung sarkastikong saad nung Tyron kung kayat bahagya nya akong pinigilan.

Naramdaman kong masuyo nya akong hinawakan sa magkabilang braso.

“Wala yun Rigel”

“Anong wala?” Tanong ko “Anong benefits sinasabi nya?”

Bumaling ako muli sa lalaking yun pero umiwas na ito ng tingin saakin.“Sige bro” kapagkuwan sambit nito bago tumalima upang iwan kami ni Niro.

“Wag mong pansinin yun.Lagi lang talaga yun nantitrip”

“Pinagtitripan nya ba ako dahil sa bakla ako?”

“No,hindi ganun”

Nakita kong bahagyang nagulat si Niro sa tanong ko pero dahan dahan ko pading tinanggal ang pagkakahawak nya sa braso ko.

“Niro hindi ako ganung bakla” kapag kuwang saad ko dito “Hindi ako nagbibigay ng benefits kagaya ng mga iniisip nyo sa mga gaya ko.Hindi ko nagustuhan ang sinabi nya saakin.Ibahin nyo ako”

“Yeah Im sorry” sagot nito “loko lang talaga ang mokong nayun.Wag mo nalang pansinin ok,nagbibiro lang yun”

“Kaya ba lumapit ka sakin?” Tanong ko sa kanya na bahagya nyang ikinatigil.

“No,hindi ganun ang intensyon ko”

“Sa tingin mo hindi ako nagtataka na kakausapin ako bigla ng isang Niro Barruevo?” Napaiwas ako ng tingin sa kanya “Ano bang gusto mo? Kagaya ba nila pagtitripan mo din ako?”

“No-”

“No din Niro” saad ko “Kung inaakala mong magagamit mo ako sa plano mo.Pwes wag ako,kasi hindi ako nagpapaloko.Ayokong magpaloko sa mga kagaya nyong manipulator”

Sinamaan ko sya ng tingin.Nagiigting ang panga ko habang pinagmamasdan ko sya na nakatingin lang sakin.

Kita ko sa kanya ang kaunting awa sa mukha ko pero natigilan ako sa ginawa nya.

Marahan nyang hinawakan ang dalawa kong kamay at hinalikan ang likod nito.

Natigilan ako at hindi naalis ang tingin sa kanya.

“Im sorry” marahan nyang saad saakin “Sorry na hah,this is our first meet pero nasira kaagad. Hindi kita ginagamit o gagamitin pangako ko yan,mali ka ng pagintindi.Nagbibiro lang si Tyron”

Pilit kong kinalma ang sarili ko.Pero alam ko,namumula ang mukha ko dahil sa ginawa nya.

“Sana nga nagbibiro lang Niro” saad ko habang unti unting tinatanggal ang kamay ko sa pagkakahawak nya.

“My life is a big joke simula ng isilang ako at maramdamang may kakaiba saakin” inilayo ko ang tingin ko sa kanya “kaya ayoko sa biro lang Niro.Tigilan nyo ako”

Hindi na muli ako nagsalita sa halip ay ibinaling ko nalang ang pansin sa nahulog na tela.

Naalala ko na may ikakabit pa akong gender flag sa pole kung kayat ito nalang ang pinagkaabahalan ko.

Akala ko nun aalis na si Niro sa likod ko pero muli syang nagsalita.

“Rigel” sambit nito sa pangalan ko,saglit akong bumaling sa kanya “Lets talk tomorrow ok? I will explain to you everything.Isa pa. . . gusto rin kitang makilala”

Nakatingin lang ako sa bulto nyang papalayo saakin.Kahit nadissapoint ako kanina sa di ko inaasahang malaman.

Tila may kung ano sa dibdib ko na sumaya dahil sa huli nyang sinabi.

’Gusto nya akong makilala? Napapangiti ako dahil oo,aaminin ko.Gusto ko din syang makilala.

Niro Barrinuevo,is just a student here but not a normal one.

Anak sya ng may ari ng paaralan nato.Iba ang tingin sa kanya dahil sa kung saan man sya ngayon.

Pero kahit ganun.Hindi ko pinansin kung sino man sya.Actually,hindi talaga nagko-corss ang landas naming dalawa.

Madalas nakikita ko sya pero never pumasok sa isip ko na sana maging close kami.Kaya naman ang ingkwentrong ito ngayon ay tila kakaiba para sakin.

You know,he just a someone elese lang naman noon.Kaya nakakagulat na bigla ka nyang lalapitan at sasabihing gusto ka nya?

Parang ang wierd.

Never ko kasing naramdamang may secret admirer ako.E secrets lover pa kaya.

Aaminin kong kinikilig ako.Parang panaginip pero basta,may iba.

Ayoko ng nararamdamang kong to.

Nasa alapaap ang utak ko nang biglang may kumalabit sa likod ko.Agad ko iyung nilingon na nahunian ko na si Anjie pala.

May kakaiba itong ngiti saakin na tila inaasar ako o kung ano pero mas pinili nyang kunin nalang saakin ang telang hawak ko.

“Tutolungan na kitang magsabit” sambit nya bago iwagayway muli ang watawat “Isang oras kana inutusan dito,hindi mo parin pala to nagagawa.Ano ba kasing pinagka abalahan mo aber”

Tumingin ako sa mukha nya na nakatingin pala sa akin. Kapagkuwan napansin kung sinundan nya ang tiningnan ko kanina.

“Its Niro Barrinuevo?” sambit nito “Kanina ko pa kayo nakikitang naguusap.Hindi lang ako sumingit kasi alam kong moment nyo yun.Pero. . .” bahagya itong lumapit saakin at bahagyang binangga ang braso ko na tila gusto nyang malaman ang pinagusapan namin.

“Uso sharing siz” sambit nito na kinaikot lang ng mata ko.

Binalingan ko ang flag na hawak nya at tinulungan syang maikabit ito sa lubid bago sumagot.

“Hindi ko sya maintindihan” sambit ko sa kanya na ikinatigil lang nito.

“Baka englishero,mayaman e”

“Hindi” saad ko “Tagalog sya si siz,pero ang weird”

“Panong wierd? As in sinto sinto”

“Hindi baliw” natawa ako “I mean,may inamin sya sakin”

Napansin kong nagsalubong ang kilay ni Anjie dahil sa sinabi ko.

“Na ano?” Tanong nito.

“Ayokong sabihin,baka matawa ka lang” sagot ko.

“Ano bayan ang arte ah” bungungot nito “Sabihin mo na,ganda ka teh”

Muli akong napatingin sa direksyong nilakadan ni Niro.Bago bumuga ng hininga.

“Inamin nya kasing may gusto sya sakin” saad ko “Ang wierd kasi na ngayon lang talaga kami nagkausap pero ganun agad sinabi nya.Parang ang bilis”

Nagtaka ako nang hindi sumagot si Anjie sa turan ko.Tinignan ko sya at tama nga ang iniisip ko.

Natatawa sya pero pinipigilan nya ito.

“Ano bayan Jie” ungot ko sa kanya “Hindi ka naman matinong kausap e”

“Ako hindi matinong kausap?” Natatawang tanong nya “Baka ikaw? Ang ganda mo naman,uyy Niro Barrinuevo yun.Taas ng pangarap ah”

Napasimangot ako at muling napabuga ng hininga.Alam ko na ito ang maririnig ko sa kanya.

“Dapat diko na sinabi” saad ko “Alam ko naman na ganyan magiging reaksyon mo.Ito lang kasi ako e,bakla lang.Ang kapal nga siguro ng mukha ko para magkagusto sakin ang isang Niro Barranuevo”

Napansin nya yata ang lungkot ng boses ko kung kayat masuyo nya akong niyakap.“Dont worry,kung wala mang magmamahal sayo.Andito ako ok?”

“Tse” sabat ko “Bakla ako no”

Natawa muna sya bago nya ako bitawan.Tinuloy nya lang yung pagkakabit ng watawat sa lubid na tutolungan ko narin sana kaso narinig kong tumunog yung phone ko.

Saglit ko itong kinalikot nang makita ko yung message ni Niko.

Nang buksan ko yun parang kusang tumigil yung mundo ko.Parang huminto yung hangin at oras dahil sa nabasa ko.

(Hoy,ano yung video mo? Viral ka, sino yung lalaking kasama mo? Bakla kaba Rigel? Bakit mo yun ginagawa?)

CHAPTER 5

“Ayan tapos na!” Saad ni Anjie ng naikabit na namin sa wakas ang bandila ng mga bakla.

Hindi ako umimik sa halip ay napatingin nalamang sa gender flag na iyun habang hinihila nya ang lubid upang tumaas ito.

Hindi ko maintidihan ang sarili ko,may lungkot lang kasi akong nararamdaman dito.Masaya naman ako kanina kasi ito,may presentation na ang lahi namin.Dito pa mismo yun sa christian school na pinamomunuan ng mga rehilyosong pamilya.

Napapatanong lang ako sa isipan ko kung bakit sila nagsabit ng gantong uri ng watawat.Tapos bahagyang kinabahan lang ako dahil sa nabasa sa txt ni Niko at nalungkot dahil baka mas mabigat ang sasapitin ko dahil sa nangyari.’Saamin ni Ardy kanina.

Nawala ako sa samode dahil sa txt sakin ni Niko.Paano at saan nya nakuha yung video nayun?

Sino ang kumuha nun saamin at bakit ganun kaagad ka kalat?

Iniisip ko kung anong sasabihin ng school namin sa viral video nayun. Lalong lalo na si Ardy?Sigurado akong mabubogbog na nya talaga ako dahil sa nangyari.

“Uyy bakla!” Pukaw sakin ni Anjie “Nangyari sayo? Bakit parang balisa ka?” Tanong nya na sakin. Hindi ako umimik kung kayat sinundan nya yung mata ko na nakatingin lang sa bandila nayun.

Kapagkuwan ay kunot noong bumaling saakin “Ano problema? Bakit parang hindi ka masaya? Uyy,bandera nyo nayan.Dapat proud ka na mapepresent na ng school nato ang mga lahi nyo”

Tipid akong ngumiti. “Masaya ako” sambit ko sa kanya.

“Hindi halata” sagot nya,“Bakit may kulang ba? Gusto mo ikaw ang isabit ko dyan?”

Tumawa sya pero hindi ko sya pinatulan.Kung kayat natigilan sya at sinapo nya na ako sa braso.

“Beshy. . . ano ba kasing problema?” Malambing nitong saad saakin.

Tinignan ko lang sya at sa halip sumagot.Saglit kung kinalikot ang phone na hawak ko at hinanap ang video na minention sakin ni Niko.

Post ito mula sa isang group page dito din sa school na ang admin ata ay ang mga babaeng may gusto kay Ardy.

Ipinakita ko ito kay Anjie at kagaya ng inaasahan ko.Nanlaki ang mga mata nya at gulat na napatingin saakin.

“San galing to!” Saad nya saakin “ano to? Bat may ganto? Kailan to nangyari?”

Nakita ko yung pagkagulat nya pero yung hindi ko naintindihan ay yung tila sakit na gumuhit sa mata nya.Para kasing may something sa video na hindi nya inaasahan na gagawa nun.

“Naghahalikan kayo dito ni Ardy” sambit nya ulit bago ibalik saakin ang phone “Pero kailan to? Sino naman ang kumuha nito?”

Umiling ako “Hindi ko alam” sagot ko “Maghihigit isang oras lang yan e.Pero four thousand na agad yung views?.Hindi ko alam kung sino ang kumuha nyan,siguro isa sa mga kaibigan ni Ardy”

“Hindi to biro Rigel” sambit nya at napansin kong inilibot nya ang mata nya sa paligid.Kapagkuwan ay tumingin sa banderang sinabit namin kanina.

“Wait” sambit nya bago nya kunin sakin ang phone ko at muling tignan ang video “Yung gender flag to ah?” Tanto nya at napatingin saakin.

“Ano to Rigel? Binalot nyo sa katawan nyo yung gender flag tapos nakipaghalikan ka sa kanya”

“Hindi no” mabilis na dipensa ko “Pinagtripan nya ako kanina Anjie,sasabihin ko yan sayo pero napukaw yung pansin ko kay Niro.Pramis,magkekwento talaga ako sayo”

“So kanina lang to nangyari?” Tanong nya sakin.

“Oo,yung ikakabit ko yung bandera,dumating sya akala tutolungan nya ako yun pala pagtitripan nya lang ako”

“Kailan pato?” Kunot noo nyang tanong ulit “I mean. . . kailan pa kayo?”

Medyo nagulat ako sa sinabi nya kung kayat bahagya akong natigilan.

“Anong kailan pa kami?” Tanong ko pabalik “Anjie walang kami,trip nya lang yan.Sa katunayan nga ginawa nya yan kasi may gusto syang patunayan sakin.Gusto nyang malaman na. . .”

“Na ano?”

“Na bakla ako” sambit ko.

Akala ko makikita ko yung concerned ng kaibigan ko gaya noong binubully ako dati.

Pero natawa sya ng mahina kapagkuwan ay pinaharap nya sakin ang phone ko.Dito nakita ko nanaman ang isa pa palang video.

“E ano to?” Tanong nya sakin “Tignan mo,you seems like so close to him.May pahabol habol kapang nalalaman habang nasa kanya yung bandera ng lahi nyo.Ano to? Naglalandian kayo”

“Anjie. . .” medyo gulat kong ani sa kanya “Ano bang sinasabi mo?”

“Ikaw anong sinasabi mo?” Tanong nito pabalik “Tignan mo si Ardy,parang close na sya sayo.Para namang antagal nyo ng magkakilala”

“Anjie,kanina lang yan lumapit saakin.Nagulat ako oo,lalo na nung pati pala ako pagtitripan nya.Kilala naman natin sya diba? Kahit hindi nya ka-close bubulihin nya talaga”

Muli nya tinignan ang video.Pero sa pagkakataon yun.Nakita ko yung lungkot sa mga mata nya na hindi ko maintindihan kung bakit.

“Bakit ganun. . .” usisang sambit nito sa pangalawang video “Matagal na natin syang kilala dito sa school na bully.Pero ngayon ko lang nakitang ganto sya kasayang ngumiti kasama ka”

“Anjie may problema ba?” Tanong ko na sa kanya,hindi ko maintindihan kung bakit ganto ang mga kinikilos nya.

“Ang swerte mo” saad lang nito,halatang pilit pinasaya ang boses “Diba ito naman ang gusto mo noon pa.Dahil sa kakabasa mo sa wattpad,pinangarap mong bulihin ng isang badboy” natatawa syang ibinalik saakin ang phone ko.

“Goodluck,baka sa susunod magkagusto na sayo si Ardy” dugtong nito “Magiging kayo nun,tapos ikaw ang magpapabago sa ugali nya”

“Wala akong gusto sa kanya Anjie” saad ko dito “Hindi si Ardy yung taong inaasahan kong gagawa nito.Ayoko sa kanya”

Umiling sya “Dyan naman lahat nagsisimula” saad nito “Hindi mo sya gusto ngayon,pero sa magtagal.Alam kong mahuhulog kadin sa kanya”

Ngumiti sya sakin,pero malungkot ang ngiti nayun.Kaya naman napatitig lang ako sa kanya bago sya huminga ng malalim at matapang akong tinignan sa mata.

“Bakla ka Rigel” sambit nito “Kaya sana aminin moyun sa mga tao.Wag ka ng pumili ng mga taong dapat makakaalam nun.Wag mong antayin na magtatanong pa sila kung ano kaba talaga.Ipakita mo sa kanila ang totoo mong kulay” saglit nitong tinignan ang bandera mula sa taas.

“Isipin mo na ikaw yung makulay na bandera nayan na nakasabit sa flag pole” dugtong nito “Tapos yung mga taong kinatatakutan mo ay ang mismong christian school nato.Huhusgahan ka nila, kukutyain.Pero yung kulay nandyan padin,patuloy na kikislap at makikita ng lahat”

“Hindi ko naman gustong itago e” sambit ko “Hindi ko lang talaga gustong malaman ng mga kagaya ni Ardy ang totoo kong kulay.Sasaktan nya ako,gusto ko man mabully sa school kagaya ng mga binabasa ko sa wattpad.Pero hindi si Ardy ang gusto kong gumawa nun.Hes straight and. . .homophobic.Ayaw nya sa mga kagaya kong bakla”

Masuyo syang ngumiti sakin bago nya pinagsiklop ang mga kamay namin dalawa na lagi naman naming ginagawa.Pagkatapos ay naglakad kaming dalawa paalis ng oval field nayun.

“Hanggang kailan kaba mapapagod?” Tanong nito saakin nang nasa hallway na kami ng isang building “Rigel,hindi ang mga kagaya ni Ardy ang dapat na kinatatakutan mo.Pagsubok lang yan sila para maharap mo ang mas mabigat na pagdaraanan mo sa buhay.Wag mong hayaan harangan nila ang paglabas ng totoong ikaw”

“Natatakot ako. . .” sambit ko sa kanya “Ayoko na kasing bumalik yung dati e,ayoko nang maranasan nasaktan ako pisikal dahil sa ganto ang pagkatao ko”

Saglit syang tumingin saakin bago magsalita.

“Takot ka palang saktan pisikal pero nagbabasa ka ng bully content sa wattpad?” Saad nito “Ano ba kasi ang inaakala mo sa bully? Kung hindi kaman nila saktan physically,Im sure na mas masakit kapag sa emotion ka nila pupuntiryahin.Mas tatatak yun sa utak mo e.Kaya naman,kung ako sayo tigilan mo na ang pagbabasa mo ng mga pantasya sa wattpad.Alam ko ang buhay mo dati Rigel,hindi magandang mangyari noon ang nangyari sayo.Ayoko ng maulit yun”

Napatitig ako sa kanya,at dito nakita ko ulit yung concerned na inaasaahan ko sa kaibigan ko.

Tama sya,alam nya ang buong buhay ko noon.Kung paano ako makaranas ng mga hindi magaganda dahil sa pagiging bakla ko.

Hindi ko lang maintindihan kung bakit gusto ko ulit maranasan yun?

Hindi ko alam dahil parang hinahanap ko ang pisikal na sakit sa katawan na na miss ko five years ago.

Kaya siguro minsan,sa pagbabasa ko ng wattpad story.Ninais ko ding mabully para masaktan ako pisikal.

Pero ang hindi ko maintindihan pag iniisip kong si Ardy ang gagawa nun.Sobrang natatakot ako.Para bang kahit sanay akong saktan sa katawan.Pero dahil si Ardy ang gagawa nun.Nakakatakot.

Parang nararamdaman ko ulit yung kauna unahang beses na nabugbog ako sa katawan.

Pag si Ardy ang lalapat ng kamao sa mukha ko.Parang nakikita ko sa kanya si. . .Tatay.

Oo. . . tama kayo ng iniisip.Dahil sa pagiging malambot at mahinhin ko.Nabugbug ako ni Tatay.

Sa unang pagkakataong inilapat nya ang kamao nya sa balat ko.Nangining ang buong katawan ko nun.Sabi ko sa sarili na sana wag nang maulit ang pambubugbog nun.

Pero nagsimula na kasi sa isang beses e,tapos yun tuloy tuloy na.Hanggang sa nasanay na yung katawan ko,na parang hinahanap ko na yung pain na laging nararamdaman ko pagnakikita ko si Tatay.

Sanay ako saktan.Kaya nung mawala ang bagay nayun dahil sa pagtatanggol ni nanay saakin.

At dahil nakapagreklamo narin sya sa mga utoridad.Na wala yun bigla,yung dating nakasanayan ng katawan ko ay parang naglaho bigla matapos ang limang taon.

Kaya naman,nang madiskubre ko ang mundo ng wattpad.Nagbasa ako ng mga bully content noon mula sa mga teenfiction.

Pisikal at emosyonal silang nakakaranas ng pambubully.Pero ang magandang twist rito ay ang magkakainloban sa dulo ang dalawang bida.

Kaya naman,para saakin.Sana maranasan ko ulit to.Gusto ko ulit makaramdam ng sakit sa kantawan kagaya ng ginagawa sakin ni Tatay.

Pero ang hindi ko maintindihan,ay nang makilala ko ang isang Ardy Agribante.

Nalaman kong bully sya.Na may taong nageexist sa paaralan namin para manakit ng ibang tao physically.

Sabi ko sa sarili ko,gusto ko yun.Gusto kong makaranas ulit ng sakit sa katawan.Pero ang hindi ko maintindihan.Si Ardy ang gagawa nun,at bakit ako natatakot.

Bakit parang sa tuwing iisipin kong susuntukin nya ako sa mukha ay naalala ko ang unang pagkakataon kong saktan ni Tatay.Bakit parang pagdating kay Ardy una ko palang nararanasan ang lahat.Parang firstime ko palang masasaktan physically dahil sa kanya.

Kaya mula noon,kasabay ng pagpili ko ng mga taong dapat kong sabihang bakla ako.Nagtago din ako kay Ardy.

Ayokong madiskubre nya na bakla ako dahil natatakot akong sasaktan nya ako.Hindi si Ardy ang gusto kong gumawa nun.

Ayokong maranasan sa kanya ang sakit.

Ayoko sa kanya.

Pero ito na to e,viral nato sa buong school namin.

Kumalat na yung video naming dalawa habang naghahabulan kami sa oval field at pati yung. . .

Naghahalikan kami,I mean nung hinalikan nya ako.

Iniiisip ko kung sino ang nagvideo nun.Pero ang mas pinagaalala ko,ay kung ano na ang realsyon ni Ardy dito.

I know,alam na nya o nakita nya na.At hindi ko gugustohin kung ano ang gagawin nya laban dito.

“Besh” sambit saakin ni Anjie pagdating namin sa dulo ng hallway ng building.Malapit nato sa garden house kung saan kami didiretsyo.

“Pinapatawag ako ni Ms.Tina,nagchat sakin sa gc.Ipapakuha nya sa kabilang section yung file ng project natin for this grading.Saglitin ko lang dun”

“Sama na ako” saad ko sa kanya.

“Wag na,kailangan mo ng magpakita kay Ms.President sa garden house.Kanina ka pa wala.Isang task palang nagagawa mo”

Napansin nya yata ang bahagyang pagkabahala sa muka kaya masuyo nya akong nginitian.

“Bakla,walang kakain sayo dun” sambit nito “Baka ako pa kumain sayo pag dika sumunod”

“Eww,gross” reklamo ko.

Natawa lang sya sa reaksyon ko,bago nya ako tapikin sa balikat at lagpasan.

Nakasimangot parin ako sa suhestyon nya.Nagsimula nalang akong maglakad patungo sa garden house.

Pero hindi pa siguro ako nakakalayo nun nang maybiglang may humarang sa harap ko.

Bahagya akong natigilan bago sya tignan sa mukha at doon,nakita ko yung taong kakatakutan ko na mula ngayon.

“Hi,faggot Rigel”

“A-ardy. . .”

CHAPTER 6

Tila tinakasan na ako ng kaluluwa nang makita ko ang bulto ng binatang ito.

Sobrang lapit nya sakin kaya huli na dahil nang tumalikod na ako sa kanya,sya namay paghablot sa braso ko.

Napakahigpit nun kaya bahagya akong namilipit sa sakit.Pero nangtignan ko ang mukha nya.Parang wala syang puso dahil wala ding emosyon ang mukha nya ngayon.

Alam ko na kung bakit ganto ang isang to.Sigurado ako na nakita na nya yung video namin sa page.Alam kong tampulan na kami ng tukso ngayong dalawa kung kayat bubogbugin nya na ako bilang ganti.

Kagaya ng iniisip ko kanina. Naaalala ko ang unang beses na bugbogin ako ng aking ama.Nanginging ang kalamnan ko nun at nanlalamig ang paa ko.

Katulad na katulad ito ngayon na parang pitong taong gulang lang ako kung dalhin nya ako kung saan.Kagaya ni Tatay,ganto nya din ako ibalibag.Ganto nya din ako hawakan na tila isang perasong papel lang ang gaan ko sa mga kamay nya.

Pero hindi si tatay ang nasa harap ko ngayon.School mate ko ito na bully sa lahat.Ang isa pang tao na kinatatakutan ko kagaya ni tatay.

Aaminin kong noon,sa loob ng apat na taong pananakit ni tatay.Nasanay ako,nagustuhan ko at hinahanap ko.

Pero ngayong limang taon na ang nakalipas.Hinahanap hanap ko parin pero sana sa ibang tao kong matagpuan.Hindi kay Ardy na nakikita ko si tatay mula nung una akong masaktan.

Nakakatakot.Nakakanginig na parang gusto ko nalang magpakain sa lupa.

“Arghh. . .” daing ko ng tumama ang likod ko sa isang pader.Dinala nya ako sa lumang library sa school malapit sa canteen.Sa likod nun kami dumiretsyo at mula sa malamig na pader,tahimik na lugar at walang katao tao.Ganun nya lang ako itulak na parang wala akong lakas.

“Ardy a-ano bato?” Nanginginig na tanong ko sa kanya.“Pleas Ardy,ayoko ng ganto.Sorry”

Matiim syang nakatitig sakin na tila kakainin ako.Kung kayat iniwas ko ang paningin ko sa kanya dahil nararamdaman kong unti unti syang lumalapit sa mukha ko.

Ano bang gusto nyang gawin? Hindi paba sya nakuntento kanina nung halikan nya ako? Napatunayan nya ng bakla ako.Nagkalat na sa buong school pero bat ganto?

“Tumingin ka sakin Rigel” malamig na ani nya.Hindi ko alam kung susundin ko sya kung kayat hindi ako umimik.Nasa baba lang ang tingin ko,patuloy na natatakot.

“Ang sabi ko tumingin ka sa mata ko”

“Ardy plea-”

Natigilan na ako nung tila hinampas nya yung pader kung kayat nagulat ako.Kapagkuwan ay pwersahan nya akong hinawakan sa pisngi gamit ang isang kamay nya at pinaharap sa kanya.

“Isang araw palang kitang nakakausap pero ganto na agad ang gagawin mo?” Saad nito saakin na kinatigil ko.“sino ka para gawin sakin to hah?”

Napipilitan,tumingin ako sa mata nya “S-sorry. . .” sambit ko bago magkrak ang boses ko “Sorry maniwala ka hindi ako nagpost nun.Hindi ako yun Ardy,kakakita ko lang din yun kanina”

“Did I making joke to you” sambit nito “Anong pinagsasabi mo? Gusto lang naman kita paaminin kanina pero parang ambilis mo namang bumigay.” Nakita kong nagigting ang panga nya na lalong kinahigpit ng pagkakahawak nya sa pisngi ko dahilan para mapasinghap ako sa sakit.

“Ano? Pagsakin tanggi ka ng tanggi na bakla ka pero sa Niro nayun nagpapahalik ka pa sa kamay?” Natigilan ako sa sinabi nya “Sabihin mo nga Rigel anong meron sa kanya at lahat nalang kayo mas gusto sya huh?”

Tumulo ang luha ko dahil tila nanlamig na yung katawan ko sa sobrang kaba.Pero dahil ang sakit na nang pisngi ko sa kaka kapit nya.Pwersahan ko na itong tinanggal.

“Ano bang pinagsasabi mo?” Singhal ko sa kanya “Hindi kita maintindihan? Bakit mo ba ginagawa to?”

Tumitig sya saakin “Sinasaktan nila ako Rigel” tiim nitong saad “Kaya nanakit ako kasi sinasaktan din nila ako.Takot sila saakin kasi masama daw akong tao tama bayun?”

Hindi ako sumagot.

“Ganun ba ako kasama para maging mabuti sa mata ng iba yung Niro nayun?” Tanong muli nito “Pagba sinabing masama ako agad at pagmabuti si Niro?”

“Hindi ko alam ang pinagsasabi mo?”

“Inamin mo ba kay Niro na bakla ka?”

Kumunot ang noo “Ardy. . .”

“Bakit ka nya hinalikan sa kamay huh?” Tanong muli nito “Bakit ka nagpahalik sa kamay? Dahil ba mas gusto mo sya kaysa sakin? Mas kumportable kang umamin sa kanya?”

“Hindi ko alam ang pinagsasabi mo,ano bang nangyayari sayo”

“Bakla kaba? Rigel?” Muli nyang tanong pero dahil nanginginig ako,hindi ko sya sinagot kaya inulet nya lang.“Bakla kaba Rigel?!”

Nagmalabis ang luha ko dahil sa gulat at takot,pero wala na akong choice kaya kunti kunti,tumango ako.

“P*tang ina! Bakit hindi mo sakin sinasabi huh?” Singhal ulit nito “Ilang beses kitang tinanong kung ano kaba habang nagbibiro pa ako sayo pero wala kang sinabi! Pero pagdating kay Niro nagpahalik ka pa talaga sa kamay”

Hindi ako sumagot sa halip ay humikbi na ako.Nakakatakot ang itsura nya ngayon.Kung nakakatakot syang mambully,mas nakakatakot sya ngayon kasi para na syang demonyo sa harap ko.

“Wag kang umiyak” malamig na sambit nito “Tatanongin kita ulit ng isang beses at gusto ko may sagot ka na.Buong buo at may tapang na sa sarili” humugot sya ng malalim na hininga.

“Bakla kaba Rigel?” Tanong nya ulit pero walang sagot ang narinig nya.Parang naipit yung dila ko upang hindi ako makapagsalita.

“Sumagot ka Rigel!” Singhal nya sakin “Bakla kaba o hindi!”

“Oo!” Sigaw ko na dahil sa pagkakataong iyun,kinain na ako ng kilabot “Oo! Bakla ako Ardy bakla ako!”

“E bakit hindi mo agad inamin sakin? Huh?”

“Dahil natatakot ako” sambit ko sa kanya “natatakot ako sayo Ardy,ayokong saktan mo ako,pleas Ardy. . . wag mo kong saktan pleas.Ayokong maging isa ako sa koleksyon mo.Ayokong saktan mo ako at gawing punching bag araw araw.Sawa na ako sa sakit.Kung magkakaron man ako ulit hindi ikaw yun.Ayokong ikaw ang gumawa nun”

Akala ko sa pagkakataong inamin ko na sa kanya ang totoo ay may aasahan na akong malutong na kamaong susuntok sa mukha ko.

Pero sa pagkakataong yun.Naramdaman ko ulit ang pagkapit ng kamay nya sa pisngi ko upang mapaharap sa kanya.

Kapagkuwan ay wala na akong alam sa nangyari dahil mabilis pangyayari.

Doon,natigilan ako nang maramdaman ko ulit yung lambot ng labi nya.Yung lasang mint nanunuot sa dila ko ang tamis.

Namalayan ko,hinahalikan nya na  ako.Sa pagkakataong yun.Gusto kong pumatol,pero mali yun dahil natatakot ako sa kanya.Takot na takot ako sa kanya dahil dignidad nalang ang natitira saakin.

Ayokong maabuso ang katawan ko.Ibinigay ko na ang sagot sa kanya na matagal ko ng tinatago sa mga kagaya nyang basalugero.Tanggap ko nang bubulihin at sasaktan nya na ako.

Ngayon dignidad nalang ang meron ako.Kung kayat para matigil sya sa ginagawa. Pwersahan kong itinulak ang dibdib nya upang lumayo sya sakin.

“Ano ba Ardy!” Nangingiyak ko ng saad “Tama na! Hindi ako ang baklang iniisip mo! Hindi ako pamigay.Hindi ako maduming bakla”

Natawa sya “Pero kay Niro ok lang?” Saad nito “Kay Niro payag kang halikan ka nya sa kamay mo.Ano? Pagsa labi ka ba nya halikan ok lang sayo? Pero sakin hindi”

“Hindi kita maintindihan Ardy” saad ko dito “Ano naman sayo kung gawin sakin yun ni Niro hah? Atleast sya umamin sakin.Sinabi nya ng buong tapang na bisexual sya.Samantalang ikaw,nandidiri sa mga kagaya ko pero ikaw tong halik ng halik saakin!”

Nakita kong nagigting muli ang panga nya.Akala ko sa pagkakataon nayun ay susuntokin nya na ako pero ibinaling nya ang kamao nya sa pader na nasa gilid ng ulo ko.

Kapagkuwan ay maitim na napatitig saakin.

“May plano sya” sambit nito “Lolokohin ka lang nya.Hindi sya totoo sa sarili nya at samin.Nagbabait baitan lang yun at ngayon,gagamitin ka nya sa mga plano nya”

Hindi ako sumagot sa kanya.Nagiigting parin ang panga nyang inalis ang kamao sa dingding bago muling humarap saakin.

“Dont push me Rigel” sambit muli nito “Wag mong hayaang gawin ko sayo ang kinatatakutan mo.Inagaw nasakin ni Niro ang lahat.Ayokong pati ang taong nakita kong magbibigay saakin ng saya.Mawawala pa dahil sa kanya”

Hindi ko alam ang isasagot sa kanya,sa halip ay naalala ko lang ang sinabi saakin ni Niro kanina.

Posible kayang totoo yun? Pero paano? Hes homophobic,at ayoko sa kanya.

Kaya hindi ako naniniwala. Ayokong maniwala sa mga kagaya nya.

Nabalot kami ng ilang segundong katahimikan bago ko mapansin ang dugo nya sa kamaong pinansuntok nya sa pader.

Gusto kong kunin yun at suriin pero nangbumaling ako uli sa mukha nya para manghingi ng permiso.

Agad syang dumukhang upang masuyo akong halikan sa noo,pagkatapos ay bumaba sa ilong ko papuntang labi.

Hahalikan nya nanaman ako kung kayat iniwas ko na ang mukha ko at dumako sa isang direksyon.

Pero sa pagkakataong iyun.Muli nanaman akong natigilan dahil nakita ko sa direksyon yun ang kaibigan ko.

Namumugtong ang mata nyang nakatingin saamin ni Ardy at hindi ko maipaliwanag kung bakit ganto ang emosyon nyang ito.

“A-Anjie. . .” sambit ko pero bago ko pa sya tangkaing lapitan.Tumakbo na sya palayo saamin.

Besh. . . why?

Bakit ka nasasaktan?

Kita ko yung sakit na gumuhit sa mata ni Anjie ng mga oras nayun.Kung kayat utomatikong humakbang ang paa ko para puntahan sya ngunit naramdaman ko ang pagkapit ng isang kamay sa braso ko.

Umalis na si Anjie,hindi ako nakapagpaliwanag.Pero ang kinagulo ng isip ko,bakit pakiramdam ko may kasalanan ako sa kanya?

Bakit pakiramdam ko may mali akong nagawa kung kayat nagulat ako ng makita ang sakit sa mga mata nya.

Gusto ko syang habulin,pero ano naman ang sasabihin ko sa kanya?

Anong ipapaliwanag ko sa kanya kung hindi ko din alam kung bakit sya nasaktan ng nahuli nya kami ni Ardy.

Nilingon ko ang binata sa likod ko.Ang sabi nya “Sorry Rigel” nagsosorry sya sakin na hindi nya alam ay hindi naman ako nagtangkang umalis hindi dahil sa gusto nya akong halikan.

Gusto kong habulin si Anjie dahil alam kong hindi nya nakitang nasaktan ang kaibigan ko.

Pero hind ko rin alam kung san sya nasakta.Saakin ba? O kay Ardy?

May gusto ba sya kay Ardy?

“Bakit ka nagsosorry” kapagkuwan saad ko sa kanya “Hinalikan mo na ako ng dalawang beses,yung isa pilit pa kaya bakit ka pa nagsosorry?”

“Ayokong madissapoint ka sakin”

“Nadissapoint mo na ako Ardy” sagot ko “Simula ng mapatunayan mong kaya mong manakit ng tao physically nadissapoint mo na ako” saglit nawagi ang paningin ko kung saan nakapwesto si Anjie bago muling humarap kay Ardy.

“At ngayon,sinsaktan mo na ang kaibigan ko emotionally.Kasama ako” malamig na dugtong ko sa kanya.

Nakita kong nagtaka sya,dahil alam kong hindi nya alam kung bakit nadamay dito si Anjie sa usapan.

“m-may problema ba sa kaibigan mo?” Tanong nito at napalingo sa paligid “Bakit nakita nya ba tayo? Wag mong sabihing maging sya hindi alam na bakla ka.Na hindi normal para sa kanya na makipaghalikan ka sa kapwa mo lalaki”

“Alam nya” saad ko “Pero nakita ko yung sakit sa mata nya ng tangkang halikan mo ko”

“Nakita nya tayo?” Medyo gulat nyang tanong na ipinagtaka ko.

“Oo,sa tingin ko sinundan nya tayo dito sa likod ng library”

“Hell no” sambit nya kapagkuwan ay nakita kong parang nataranta sya “Hindi to pwede.Alam kong madaldal ang kaibigan mo.Baka ipagsabi nya ang nakita nya.Baka nakita nya ang ginawa ko sayo kanina”

Natitigilan ako sa inaakto nya.Bakit ganto sya ngayon.

“Bakit natatakot ka ba?” Kapakuwan tanong ko sa kanya “Ardy hindi kita maintindihan.Ang lakas ng loob mong sabihing magpakatotoo ako sa sarili ko.Pero ikaw tong takot mahuling nakikipaghalikan sa baklang katulad ko.Ikaw ang tatanungin ko Ardy,bakla kaba?”

“Stop that Faggot” nagulat ako ng bigla nya akong hawakan sa magkabilang braso at panlakihan ng mata “Stop that because Im not like you!”

“E ano ka?” Singhal ko sa kanya “Bakit moko gustong halikan? Bakit mo ko gustong paaminin sa tinatago ko.Sabihin mo nga sakin,hindi kaba sigurado sa mga ginagawa mo?”

“I dont know” saad nito “I dont f*cking no kasi nagugulohan ako ngayon.Hindi ko-”

“Hindi ka sigurado sa sarili mo” dugtong ko sa iba pa nyang sasabihin “confuse ka pa Ardy,at ako ang nakita mong tamang tao para pag examinan ng kakaibang nararamdaman mo.Ikaw ang manggagamit Ardy,ikaw ang magulo hindi si Niro.Dahil kahit papano,alam nya kung sino at ano sya.Hindi katulad mo,bully ka kasi confuse ka,binubully mo ang kagaya ko kasi may gusto kang malaman.Bakla ka din Ardy diba?”

“Hell no!” Bigla nya akong binatawan sa pagkakahawak at bahagyang tinulak.Napaatras ako at dahil dun tumama uli ang likod ko sa pader.“Im not gay like you Rigel.Ikaw ang dahilan kung bakit ako nagkakaganto.You making me confuse simula ng makita kita nung grade eleven. . .” lumapit syang muli saakin at sa pagkakataong ito hinawakan na nya ako sa kwelyo ng uniporme ko.

“Stop making me into gay,Rigel” tiim nyang saad saakin “I promise to you na kapagmay nararamdaman akong kakaiba sayo.Hindi na halik mula sakin ang makukuha mo.Humanda ka kasi sisiguradohin kong dila lang ang walang latay sayo”

Binitawan nya ako pagkatapos nyang magsalita.Muli napaatras ako habang nanubig ang mata dahil sa takot.

Masama ang titig nya saakin bago sya tumalima paalis.Sa pagkakataon nayun,parang bigla nanlambot ang tuhod ko.

Yung kaninang nararamdaman kong takot ay mas nagdoble pa sa ngayon.Parang sasabog ang puso ko at paulit ulit na nageeko ang babala nya saakin.

Paano napunta sa ganto ang lahat?

Sobrang kakaiba ang araw na ito.Naghahalo ang emotion ko lalo na yung kaba at takot ko.

Paano na ngayon? Nagbanta na si Ardy? Hindi ko alam kung ano na ang binabalak nya ngayon sakin.

Hindi ko na alam dahil nang sumunod na araw,biglang nagbago ang lahat.Parang nagbago ang paligid.Nawala yung saya at makulay na mundo ko.

Nawala yung mga pantasya ko kasabay ng pagkawala saakin ng matalik kong kaibigan.

Napansin ko na ilang araw nya na akong iniiwasan.Magdadalwang araw na yun at lagi syang nakakalusot sa oras na kailangan naming magusap na dalawa.

Kami ang mga officers sa room.Si Anjie ang president.Ako ang vice.

Magkasama din kami sa group activity ukol sa paggawa ng mga disenyo sa buong school para sa pagdating ng malaking event.

Nagtataka akong kinaibigan nya sila Katy at Veron na madalas naming pinagtsichismisan dahil sa ka-cringehan ng mga ito.

Bigla nalang,sila na ang mga kasama ni Anjie.At ako? Magiisa na sana kung hindi ako sinasamahan ni Gelo na tressurer namin.

Hindi ko sya maintindihan,wala akong maintindihan sa mga ginagawa nya.

Malaking katanungan sakin kung bakit bigla syang umiwas saakin.Kung bakit nakita ko yung sakit sa mata nya ng makita nya kami ni Ardy.

I dont know,pero isa lang naiisip ko sa ngayon.Hindi nya sinasabi sakin ang isang bagay dahil baka noon nahihiya syang sabihin.

Pero dahil para na akong tanga na lagi syang hinahabol habol para makausap lang.

Pinilit ko na makalusot para makausap na sya.

“Anjie ano bang problema?” Tanong ko sa kanya ng magbreak kami mula sa activity group namin dito sa garden house.“Bakit hindi moko pinapansin? Ok naman tayo diba? Anyare?”

Nakita kong parang nabored ang mukha nya na hindi ko sanay makita sa kanya.Totoo bayun na kapag nagsawa ka sa kaibigan mo? Parang wala nala na syang paki sayo.

“Y-yung sa nakita mo ba?” Tanong ko “I can explain everything to you.Tungkol kay Ardy? Nung isang araw,wala yun.Binubully nya nanaman kasi ako e.Hinila hila nya pa ako sa likod ng library para lang paaminin sa tanong nya”

“Nagpahila kana man?” Sambit nito.

“Ano bang laban ko dun? Ang laki laki nung tao.Tapos ako patpatin lang.Mahinhin pa”

“Kaya nabubully kasi ganyan ka” saad nya “Gusto ka nya ibully kasi mahina ka.Pero I know dahil ginagawa nya sayo yun.Gustong gusto mo naman.Kasi nangyayari na yung mga pinapangarap mo sa binabasa mo sa wattpad”

“Anjie no” saad ko dito “Hindi si Ardy ang gusto kong gumawa nun.Ang immature ko na nga para magisip ng ganun bagay e.Para akong bata na papangaraping mabully dahil sa mga nabasa ko sa mga wattpad.Anjie titigilan ko nayun.Ayoko lang masira ang pagkakaibigan natin”

“Hindi kasi kita maintindihan e” saad nito “Tiniis ko halos dalawang araw na hindi ka pansinin.Para marealize mong mali yang pinapangarap mo.Ilagay mo ang sarili mo sa realidad.Hindi magandang mambully.Hindi magandang magpabully.Sa reality, nakakadepress yun. Nakakalungkot”

Ilang segundo ko syang tinitigan bago ako nagsalita “So hindi mo ako pinansin kasi nagagalit ka sa mga gusto kong mangyari.Ayaw mong mabully ako ng kahit sino?”

Hindi sya umimik.Sa halip ay nilayo nya ang tingin nya sakin kung kayat nagpaliwanag pa ako.

“Hindi na ako magbabasa ng wattpad app pramis” sambit ko sa kanya “Ayoko nang pangarapin pang bullyhin ako at magpantasyang magkakainlaban kami.Pangako ko yan Anjie,kasi ngayon.Siryoso na si Ardy sa gusto nyang gawin sakin.Sasaktan nya na ata ako”

“Gusto mo ba sya?” Akala ko magrereact sya sa sinabi ko pero ito yung tanong nya na ikinatigil ko.

“A-ano bang ibig mong sabihin?”

“Nakita kong gusto ka nyang halikan” saad nito “Nakita ko kayo nung nakaraang araw.Nagpahalik kaba sa kanya. . . ulit?”

Hindi ko alam kung o-oo ba ang sagot ko o hindi.Namalayan kong napatanga na pala ako sa mukha nya.

“Fine” kapagkuwan sambit nya “Nagpahalik ka sa kanya,at sa pangalawa.Hindi na yun insidente kagaya nung nasa video.Kasi nung nakaraang araw,gusto mo na.Nagustohan mo na ang labi nya”

“Confuse sya Anjie” diko namalayang saad sa kanya.

“Confuse?”

Unti unti tumango ako.

“Anong confuse? Bakla din ba si Ardy kagaya mo?”

“Hinalikan nya ako ulit nang hilahin nya ako sa likod ng library” sagot ko “Sapilitan nya yung ginawa.At takot na takot ako nun.Totoo yun.Pero ang hindi ko maintindihan,natakot sya nang akala nyang nakita mo kami. Nagalit sya sakin dahil sinisisi nya ako na baka maging bakla sya dahil sakin.Anjie,bubulihin nya na ako.Totoo nayun at pisikal nya yung gagawin”

Nakita kong tumaas ang kabilang labi nya dahil sa huli kong sinabi.

Dahil dito,kumunot ang noo ko sa kinilos nya.

“Ito naman ang gusto mo diba?” Anang saad nya bago nya ako malamig na tignan sa mata “Ang makaranas ng bully? Enjoy it Rigel.I know who you are.Alam ko ang sakit mo dahil sa ginawa sayo ng daddy mo.Nagkaron ka ng sakit na_____ to the point na gusto mong lagi ka nalang saktan ng kahit na sino.Pero bakit ngayon natatakot ka? Si Ardy na ang gagawa nun sayo.Are you not excited?”

“Ano bang sinasabi mo?” Tanong ko dito “Bat kaba nagkakaganyan?”

Wala nanaman syang emotiong tinignan ako “Gusto ko si Ardy” matapang na pagamin nya “Pero ikaw yung hinalikan nya.Tapos sinabing confuse sya.Na baka bakla din sya kagaya mo.Hindi mo alam kung gaano ka kaswerte Rigel,dahil ikaw yung gusto ng taong gusto ko”

Maya maya napailing ako “Hindi Anjie” saad ko.

“Hindi mo alam kung gaano ang takot ko sa kanya ngayon dahil sa banta nya.Hindi ko pa sya nakikita sa campus ngayon kasi busy tayo dito.Pero natatakot ako na baka masalubong ko nalang sya sa hallway isang beses.Help me Anjie. . . alam mo ang sakit namayroon ako.Pero hindi ko alam kung bakit pagdating kay Ardy natatakot ako.Ayokong masaktan ulit”

Akala ko makikita ko sa mukha nya yung gusto kong makita noon pagnatatakot ako.Yung iko-comfort nya ako at sasabihing magiging ok rin ang lahat.Pero wala akong nakitang kahit anong emosyon dun.

Parang tuluyan na talagang nagbago yung kaibigan ko na hindi ko malaman yung dahilan kung bakit.

“Magsumbong ka sa admin” malamig na ani nito “kung walang nagrereport sa mga gingawang kalokohan ng Ardy nayan.Gawin mo,sabihin mo may nambubully sayo dito sa campus.Wag mo na akong idamay Rigel.Tutal ginusto mo naman yan.Hindi sa lahat ng oras,may magbe-babysit sayo”

Hindi na ako nakapagsalita ng lampasan nya na ako.

Napatanga nalang ako sa kawalan habang lumalakad sya papalayo sakin.

Hindi ko sya maintindihan.Parang ibang tao na sya ngayon.Ambilis dahil halos magdadalwang araw palang kaming hindi nagpansinan.Parang hindi ko na sya kilala.

Ano bang problema nya?

“Uyy,Rigel” napatingin ako kay Gelo ng tawagin nya ako. Kumaway sya sakin habang nasa bukana sya ng garden house nagiintay.Sinabihan ko kasi sya na paghindi pa ako pinansin ni Anjie ngayon,sana samahan nya ulit ako sa canteen.

Pero ngayon,mukhang mapapadalas na kaming magkasama dahil mukhang matagal pa kami bagi magkakaayos ng kaibigan ko.O baka hindi na nga pagtumagal patong tampo nya na hindi ko maintindihan.

“Tapos na kayo?” Tanong nya nang makalapit ako sa kanya.

Tumango ako.

“Magaling,so tara na,kain na tayo” malapad ang ngiti ng nerd nato nang akbayan nya ako.

Pilit akong ngumiti sa kanya kapagkuwan ay lumakad na kami.

Kasalukyan naming tinatahak ang daan papuntang canteen. Nagkekwento nanaman si Gelo ng tungkol sa mga paborito nyang subject at math problem na sya lang ang nakakaintende dahil tipikal syang matalino.

Masaya kami,gusto ko syang kasama kasi kahit papano.Hindi puro ka okrayan ang natutunan ko pagkasama ko si Anjie.Pero yung matiwasay na paguusap naming dalawa ni Gelo,biglang nawala ng mahagip ng mata ko ang isang pamilyar na tao.

Mula sa mga kumpol na studyante,lumitaw ang lalaking yun dahilan ng pagtaas ng balahibo ko.

Kinabahan ako at natakot.Dahil yung mga mata nayun ay ang huli kong nakita ng magusap kami mula sa likod ng library.Lalo na nung lumalakad na pala sya papunta sakin.

Parang binuhusan ako ng malamig kung kayat kusa akong napatigil sa paglakad.

“Why Rigel?” Tanong sakin ni Gelo ng mapansin ako.

“Ahm,sorry hindi na muna pala ako sasama sayo ngayon”

“Ano?”

“M-may gagawin pa pala kaming mga officer.Punta muna ako sa office ng mga admin ok”

“Samahan na kita” ani nya na ikinatigil ko.

Oo nga,kahit papano malaki ang katawan ni Gelo.Matangkad din ito kaya baka maprotekhan nya ako mula kay Ardy.

Bigla kong hinawakan ang kamay nya.Nagkatitigan kami habang nakikita ko sa phrepiral view ng mata ko ang unti unting paglapit ni Ardy sa gawi namin.

Hihilahin ko na sana sya para umalis sa hallway nayun pero huli na.Nakalapit na samin si Ardy habang dala dala nito ang nakakainis nitong ngisi.

“Uyy,Gelo dude” bati nito kay Gelo.Naiilang akong tumingin sa kanya pero alam kong nasa akin ang mata nito.“Magkaibigan na pala kayo ni Rigel? Kailan pa?”

Dahan dahan,tumingin na ako sa gawi nya.Pero hindi pala sya nakatingin sa mukha ko.Nakatingin pala sya sa dalawang kamay namin ni Gelo na magkahawak.

“wag mong sabihin Gel, nagkakamabutihan na kayong dalawa ng faggot nato?”

Agad na naalarma si Gelo sa sinabi ni Ardy kung kayat natatawa syang tinanggal ang kamay kong nakahawak sa kanya bago tumingin saakin.

“H-hindi ako bakla Ardy” sambit nito “D-diba sinabi ko na sayo yun dati? Nagkasundo narin tayo na hindi nyo na ako bubulihin”

Napakunot noo ako dahil sa sinabi ni Gelo.Pati pala sya sinasaktan ni Ardy dati.

“Hindi naman ikaw ang tinutukoy ko e” ani Ardy bago tumingin sakin “Si Rigel,bakla ka diba?”

Bahagyang nanlaki ang mata ko.Parang tinakasan na ako ng kaluluwa kung kayat wala na akong nagawa at tumakbo na ako sa wala sa oras.

Alam kong dito na magsisimula si Ardy.Hindi ko alam kung anong ginawa ko sa kanya kung bakit kailangan nya ako ganitohin pero namalayan ko nalang na tumatakbo ako para takasan sya.

Tumakbo ako ng tumakbo dahil alam kong hahabulin ako ni Ardy.

Para makalayo sa kanya,hindi ko na inisip kung san ako dadalhin ng mga paa ko.Lumiko ako sa isang hallway,nilagpasan ang cr ng mga lalaki.

Umikot din ako sa kabuuan ng garden house pero para lang akong tangang tumatakbo dahil nararamdaman ko parin si Ardy na humahabol sakin.

Actually,tinatawag nya ako at hindi para kamustahin kundi para saktan.Kaya naman ginawa ko ang lahat makalayo lang sa kanya.

Takbo lang ako ng takbo hanggang sa diko namalayan ang dinadaanan ko.Pero para akong nagkaron ng dalawang paningin nang bigla akong tumama sa isang bulto.

Hindi ko nakontrol ang balanse ko kung kayat bahagya akong natisud dahilan ng pagkatumba.Mabuti nalang at agad din akong inalalayan ng nakabangga kong nilalang at sa diko inaasahan.

Kabang kaba ako kanina pero nang makita ko ang mukha nung taong tumulong sakin.Parang bigla nalang nawala lahat ng agam agam ko sa katawan.

“Rigel?. . .” sambit nya.

“N-Niro” saad ko bago ko sya walang sabi sabing niyakap.

Ng mahigpit.

CHAPTER 7

AN: last update muna to.

Nakaramdam ako ng katiwasayan sa init ng katawan nayun. Napahigpit ang yakap ko, ninanamnam ang bawat segundong nakaramdam ako ng kaligtasan sa mga bisig nya.

Hindi ko nga alam kung bakit nanubig ang mata ko e.Napaluha. Basta tila napawi nya lahat ng kaba ko mula kanina at nakaramdam ako ng kaligtasan sa kanya.Tingin ko parang sya ang night and shinning armore ko.Sya ang safe zone ko na lagi kung pupuntahan kapag natatakot ako kay Ardy.

Hindi ko alam kung ilang segundo na akong nakayakap sa kanya.Pero nang marealize ko kung anong ginagawa ko.Kusa akong bumitaw sa kanya.

Nakatingin lang sya sakin.Binabasa ang emosyong nasa mata ko.Nagtatanong kung bakit nasa harapan nya ako,nakayakap sa kanya kanina.

“Are you ok?” Tanong nya “May nangyari bang masama?”

Hindi ako sumagot.Mabuti nalang tinulongan nya ako tumayo.Inayos ang sarili at humingang malalim.

“What happen ba? Para kang hinahabol ng multo or something dahil sa itsura mo”

Alam kong nahalata nya ang pagkabothered ng mukha ko.Kaya nilingon ko mula sa likod ko yung taong dahilan nun.Si Ardy,na naabutan kong nagtago mula sa gilid ng makapal na pader malapit sa kanya.

“Rigel,may nangyari bang masama?” Tanong nya muli sakin.

Hindi ko alam kung ano isasagot ko.Alam kong pwede ko na sa kanya sabihing gusto akong bulihin ni Ardy.Pero para akong napipi at napatitig lang sa mga mata nya.

“Ok,kung ayaw mong sabihin ok lang” saad nya bago nya ako ngitian.

Napako ang pansin ko sa masuyong ngiti nayun.Yung ngiti na nagpagaan ng loob ko sa kabila ng mga nangyari sakin.Kapagkuwan ay napahinga sya ng malalim bago nya ako hawakan sa kamay.

Natigilan ako sa ginawa nya,pero wala na akong nagawa nang lumakad sya patungo sa kung saan.

Kinakabahan ako,nalilito sa ginawa nya.Alam kong nakikita kami ng mga studyante sa paligid.Siguro nanlilisik ang mga mata nila dahil ang isang Niro Barranuevo ay nakahawak ngayon sa kamay ko.

Taas noo syang lumakad sa gitna.Hindi iniisip ang sasabihin ng iba.Pero kahit ganun sya,hindi dahilan yun para hindi ako magalala.

Alam kong kapalit ng ginagawa nya ngayon.Ay ang mga nanggagalaiteng mga studyante sa paligid.Ako ang tatampulan nila ng masasamang kumento sa nangyayari ngayon.

Nakarating kami sa isang parking lot.Nakahawak parin sya sa kamay ko habang papalapit kami sa isang magarang itim na kotse.

“Sakay” kapagkuwan saad nya saakin.Masuyo ang boses nya,kung kayat bubuksan ko na sana ang pinto upang pumasok pero sya ang nagbukas para sakin nun.

“sumama ka muna sakin,kailangan ko lang ng makakausap” saad nya nang makapasok na ako sa loob at isara ang pinto.

Sumakay na sya sa drive sit.Inistart ang makina at masuyong minaneho ang kotse palabas ng campus.

“Wag kang magalala,ako to,si Niro” saad nya pa ng mahalata atang nagalala ako dahil malaya syang pinalabas ng guard kahit hindi pa uwian.

Nakatitig lang ako sa daan.Hindi nagsasalita dahil hindi ko alam ang sasabihin ng basagin naman nya ang katahimikan sa loob.

“Pasensya na kung basta nalang kita hinila kanina ah” saad nya “I think katulad ko,kailangan mo ding huminga”

Saglit nya akong tinapunan ng pansin nang mapatingin ako sa kanya.

Makahinga?

Bakit naman kailangan nyang huminga? Is he pressured or something.

“San ba tayo pupunta?” Tanong ko sa kanya.

“Sa cafe,malapit dito sa campus.Ok lang ba sayo?”

“S-sige,ok lang naman”

“Wala ka bang ibang gagawin? This is be a cutting classes”

Naisip ko yung project na ginagawa naming mga officers sa garden house.

“Hindi pa ako nakakapag cut ng class” sagot ko “I think ito palang”

Napangiti sya.

“I know,isa ka sa officers ng homeroom nyo e.Dapat good model ka”

Napatingin muli ako sa gawi nya.Paano nya nalaman na officers ako.Nakikita nya ba ako sa garden house nitong mga nakaraang araw.

“Sabi sakin ni Ardy,masunurin ka daw na bata.Matalino at. . .mabait” kapagkuwang dugtong nya “Bagay ka daw mag officer para sa kanya.Magaling ka daw mag manage ng mga gawain sabi nya”

“Bakit alam nya ang mga tungkol sakin?” Taka kong tanong.Paano nalaman ni Ardy ang mga tungkol sa buhay ko?

Napangisi si Niro dahil sa sinabi ko,bago mapailing.

“Ewan ko ba dun” sagot nito “Basta lagi ka nalang nyang kinukwento sakin.Hindi ko nga alam kung bakit ikaw yung pinagkakaabalahan nya.Pramis,nung grade eleven payun.Kung hindi ko nga lang alam na straight sya.Sigurado akong may gusto nayun sayo”

Hindi ako sumagot.Sa halip ay napatingin lang uli sa daan.Napaisip ako,bahagya ring kinabahan.

Bakit may alam sakin si Ardy e never in my life na naging kaibigan ko sya.Oo,kilala,pero hindi kaibigan o nakausap.Si Ardy matagal ko nang kilala sa campus bilang matigas ang ulo at mapanakit ng ibang tao.

Pero bakit at paano may alam sya sa buhay ko.

Muling nawagi ang paningin ko kay Niro.Kilala nya si Ardy at ito ang dahilan kung bakit nagkaron sya ng interest sakin.Pero bakit ganun? Parang hindi naman sila magkaibigan.Alam ko yun kasi never ko silang nakitang magkasama.

Iba ang mga grupong sinasamahan nila.

“Magkaibigan kayo ni Ardy?” Kapagkuwang tanong ko sa kanya.

Napabuntong hininga sya bago nya iliko ang kotse sa isa pang daan.“Dati,I mean. . .last year”

Kumunot ang noo “Bakit ngayon? Hindi na? Nagkagalit ba kayo?”

“Mahabang kwento Rigel” sagot nito “Hindi naman importante para malaman mo”

Maya maya,naramdaman kong pinarada nya na ang kotse sa parking lot katapat ng isang cafe.

Bumaba sya mula sa drive sit kaya kumilos na ako sa upuan ko.Aakmang bubuksan ko na sana ang pinto sa tabi ko nang namalayan kong sya na ang nagbukas nun.

Natitigilan,bumaba ako sa aking kinuupuan.

“Wag muna nating isipin ang ibang bagay kagaya ni Ardy” saad nito “Gaya ng sinabi ko last time diba? Gusto kong makilala ka”

Natigilan ulit ako,sya namay ginawi ako papuntang cafe’.Pumasok kami dun at umupo sa isang sulok katabi ng glass wall.Mabuti nalang at walang masyadong tao sa cafe nayun,tahimik.Kung kayat madaling nakapag order si Niro ng mga gusto namin.

“Dont worry,ako magbabayad” kapagkuwan saad nya.

Yeah,wala akong pera na dala.Sapat lang sa pamasahe at pangkain ko sa school.

Tumkhim sya pagkatapos.

“So,napansin ko kanina na bothered ka.Tumakbo kaba galing kung saan? Ano bang nangyari sayo?”

Naalala nya kanina yung nangyari.Dahil dito,natigilan nanaman ako.Hindi alam ang isasagot.

“Rigel its ok” masuyong ani nya “Alam ko ang history ng school natin.Alam ko ang mga lihim na ginagawa ng mga studyante.And yeah,karamihan sa campus mayayaman.Spoiled at bully.Kaya napaisip ako kanina kung baka binubully kadin? Ano ba kasing nangyari? May nanakit ba sayo kaya ka tumatakbo?”

Tumingin  ako sa mata nya.Napaisip ako na baka ito na nga yung pagkakataon para tuluyang layuan ako ni Ardy.Takot na takot talaga ako sa kanya.

Kahit wala pa syang ginagawa sakin.Kahit hindi nya pako sinasaktan.Alam kong gagawin nya yun soon.

“Kilala mo si Ardy diba?” Tanong ko sa kanya “Kilala mo sya pero hindi kayo magkaibigan? Dati”

Nakita kong parang napaisip sya bago sumagot. “Si Ardy nanaman” kapagkuwan saad nya.“May ginawa ba sya sayo?”

Napatitig ako sa mata nya.Sana tama ang hinala ko na makakatulong talaga sya sakin.Sana,maprotektahan nya ako sa Ardy nayun.

“M-meron” sambit ko,kasya naalala yung nangyari sa oval field at sa likod ng library “Actually,dalawang beses na.Hindi ko sya maintindihan e. Nagugoluhan ako sa mga ginagawa nya.Confuse sya,pero ako ang sinisisi nya kung bakit nya nararamdaman ang bagay nayun sa katawan nya.G-gusto nya akong saktan para makaganti sa wierd na nararamdaman nya para sakin” ’hindi nya maamin na bakla din sya.

Bakla ba talaga sya?

“Pambihira sya” kapagkuwan sambit ni Niro “kung baliw sya dapat may kunsidirasyon sya sa tao.Kung may nararamdaman sya dapat hindi nya dinadaan sa dahas.Sanay syang manakit ng tao,pero pag sya ang nasasaktan at nagugoluhan.Mali ang ginagawa nya sa iba”

Hindi ko inalis ang mata ko sa kanya.Kaya naman nakita ko sa mga mata nya ang tila malalim na pagiisip.

Kilalang kilala nya si Ardy,at alam kong kahit hindi ko ikwento ng ditalyado ang mga nangyari.Alam nya ang mga ginawa nito saakin

Pero hindi ko parin sya maintindihan e,parang may kung ano sa mga matang yun.Gaya ni Ardy,kumplikado din ang isang to.

“Rigel” kapagkuwan saad nya bago nya ako masuyong hawakan sa kamay.Napalitan ng sinsero ang tingin nya sakin.Dahil dito,yung puso ko.Bigla nanamang tumalbog.Kinabahan sa mga titig nya.

“Sinabi ko sayong gusto kita diba? Sabi ko nakilala kita dahil sa mga kwento ni Ardy noon.Im bisexual at hindi ako magtataka na magkagusto ako sa mga gay na gaya mo.Ngayon masaya ako na kasama kita dito,nagpapahinga sa mga nangyayari satin.Totoo yun,at aaminin ko parin sayo na gusto kita at mas gusto pa kita kilalanin”

“N-Niro”

“Im sorry talaga kung mabilis to” dugtong nya “Pero ito ang nararamdaman ko e,ang wierd kasi,nafall ako sa mga kwento ni Ardy tungkol sayo.Nakilala kita sa mga bibig nya,mga ginagawa mo,mga hilig mo.Kaya naman ngayong kilala na kita sa personal.Kilala mo narin ako…” Huminga ito ng malamin bago magpatuloy.

“Kaya naman pleas. . .Rigel.Sana hayaan mong protektahan kita sa mga gaya ni Ardy.Sandalan mo ako pagkailangan mo ng tulong.Tumawag ka sakin pagnatatakot ka.Mabilis man ang mga nararamdaman ko ngayon sayo.Alam kong totoo to.Hindi gaya ni Ardy na,sasaktan ka.Para lang masagot ang mga katanungan nya sayo”

“Bakit ako?” Napatanong ako ng wala sa oras.

Nakita ko na natigilan sya dun.Inayos nya ang sarili at napasandal sa kinauupoan.

Tumingin sya sa malayo,tila malalim ang iniisip bago sumagot sakin.

“Hindi ko din alam” sagot nya “Basta ikaw nalang e.At alam ko,ikaw din ang sa kanya.Pero ako kaya kitang pahalagahan.Kaya kitang ingatan na hindi nya magagawa dahil sasaktan ka lang nya dahil confuse parin sya hanggang ngayon.Pero ako,sigurado ako.Gusto kita”

Huminga ako ng malalim,patuloy na nahihiwagaan ang isip ko kay Niro.Hindi makapaniwala sa mga binabanggit nya.Ang saya kasi ng pakiramdam ko e.

Dati kasi imposible lang na may magkagustong lalaki sa baklang gaya ko.

“Anong nakita mo sakin?” Tanong ko muli sa kanya.Pilit pinapakalma ang pusong sasabog na sa kilig.

“Kilala mo ako bilang si Niro Barranuevo” sambit nya “Para sayo anak lang ako ng magasawang may ari ng school natin.Pero hindi mo alam kung paano maging isang Niro Baranuevo.Mabigat ang pagiging ako.Maraming problema ang kinakaharap,pressured at. . .malungkot ako.Nakikita lang nila ako bilang isang tagapagmana ng negosyo in the future.Hindi nila ako nakikita bilang isang anak,na nahihirapan at sasabog na dahil sa mga perfect expectation nila sakin.They dont know,Im sad. . .and broken”

Muli syang huminga ng malalim.Nandun parin ang mata nya,sa malayo.Iniiwas sakin na tila takot na magkasalubong ang mga paningin namin.Natatakot mabasa ang totoo nyang nararamdaman.

“Wala akong nakita sayo. . .“patuloy nya “basta, naramdaman ko.Kailangan kita,ikaw ang taong maaring makapagbigay sakin ng charge pagpa lowbat na ako”

Hindi ako sumagot.Nabalot kami ng katahimikan at dahil dun,napaungos si Niro sa upuan nya.Tila hindi sya makapaniwala sa mga sinasabi nya.Parang nahihiya sya sakin dahil hindi nya mapigilan ang bibig nya.

“Shocks sorry…” Natatawang ani nya “ang corny ko,kahit kailan hindi ako madiskarte pagdating sa mga ganto.Feeling ko ang cringe ng mga sinasabi ko sayo”

Unti unti,napangiti ako “W-wala sakin yun Niro,sa totoo nyan. Masaya ako sa mga narinig ko sayo.Ikaw ang unang lalaking nagsabi sakin na kailangan mo ako.”

Bigla syang napatingin saakin.Parang nagulat.

“T-talaga?” Takang tanong nya na kinatango ko lang bilang sagot.

Bahagya pa akong nagulat ng bigla syang tumayo.Lumakad sya papunta sakin at dumukhang,para yakapin ako?

“Hindi mo alam kung gaano mo ako pinasaya” sambit nito “Pleas,payagan mo akong protektaha kita.Ako ang magtatanggol sayo kay Ardy.Wag kang matakot”

Kumawala sya sa pagkakaakap saakin.Nagulat dahil sa itsura ko.

Gamit ang isang hinlalaki nya,inilapit nya ito sa pisngi ko.

Kasya ko lang nahunian.Nanubig na pala ang mga mata.

“May sinabi pa sakin si Ardy noon” ani nya “You have maschinosm disorder.I know na hindi mo pa makikwento sakin kung bakit ka nag karon ng ganyan dirsorder.Pero sasamahan kitang maalis yan.Hindi ko hahayaang ibalik sayo ni Ardy ang sakit mo nayan.Hindi ko hahayaang saktan ka nya phsycally even in emotionally”

CHAPTER 8

“Bakla kaba Rigel?”

Narinig ko nanamang tanong ni tatay sakin.Ayan ang lagi kong naririnig sa kanya.Paulit ulit na sa utak ko.

Dahil takot ako,pilit pinapatigas ang katawan.Umiling ako para hindi nya mahalata ang malangnay na galaw ko.Para maitago ang balakang na gusto ng kumendig.

“H-hindi po tay” sagot ko.

“E bakit sa pagshoot lang ng bola hindi mo magawa!” Singhal nya sakin.

Nagulat ako.Dahil sa pitong taong gulang na edad ko,malaki ang boses nya.Nakakatakot pero tinitiis ko kasi nahihiya ako sa mga kapit bahay naming nakatingin. Nakikiusosyo sa usapang magama.

“H-hindi ko po abot tay” sagot ko sa kanya.

Lumagitik ang hawak nyang sinturon sa pwet ko.Napaluha ako dun,pero pinigilan kong humikbi.Nasa court kasi kami,pagumiyak ako ng malakas.Nakakahiyang mapapatunayan na ni tatay na baka bakla nga ang anak nya.

“Lalaki ka Rigel” sambit ni itay “hindi ka bakla! Baskitball dapat ang nilalaro mo.Hindi manika,ngayon ishoot mo to.Ipasok mo ang bola sa ring!”

Nanginginig akong kinuha ang bola sa kamay ni itay.Huminga ako ng malalim,pinagdadasal na sana mashoot ko ang bola.

Pero malupit siguro sakin ang tadahana.Tumalbog lang yun sa lupa.Ni hindi man lang tumama sa ring.

Kaya ayun,si Itay.Hinampas nanaman ako.Nangilid ang luha pero walang lumabas na kahit anong paghikbi.

“Ishoot mo ng maayos!” Singhal nya sakin “Wag kang pahina hina!”

Inabot nya sakin muli ang bola,tinira ko at sa pagkakataong yun.Kahit nagpaikot ng ilang beses ang bola sa ring,nashoot ko.

Tapos ginanahan sya.Bahagyang natuwa dahil nakashoot ako.Pero sa pangatlo,pangapat at sa ilan pang beses.Hindi na nashoot.Dahil doon nakaramdam ulit ako ng hagupit ni tatay.Galit na galit sya.Ishoshot ko lang naman ang bola,pero hindi ko nagawa.

Binigyan nya ako ng pagkakataon.Pero hindi talaga e,hindi talaga sya mashoot.Para pati ang ring na nasa harap ko.Sinasabi ang katotohanang bakla nga ako.At ang basketball ay hindi para sa mga baklang kagaya ko.

Kitang kita ko ang galit ni tatay.Lalo na nung kinukutsya sya ng mga tambay na nunuod samin.Ginagatungan na baka nga bakla ang anak nya.Kaya hindi na nakapagtimpi saakin si Itay.

Kumuha na sya ng dospordos para panakot sakin.Paghindi ko daw na shoot ihahampas nya daw.Kaya sa huling pagkakataon sana naman mashoot ko na.

Pero hindi ganun ang nangyari e,binitawan ko lang kasi yung bola sa ere.Inantay na makarating sa ring at tumama sa bored.Nagpaikot ikot ng ilang segundo sa ring.Pinapakaba ang bawat sandali kung mashoshot ba o hindi dahil may naghinhintay na dospordos sa katawan ko.

Ilang segundo,pinagpawisan ako ng malamig.Hindi na shoot ang bola.Kaya naman nakita ko na dumukhang ang tatay para bumwelo sa paghampas saakin.

Inaantay ko nalang ang paglapat ng kahoy sa balat ko.Pumikit at napakagat ng galit.Pero ng ilang segundong wala akong naramdaman sakit.Dumilat ako,bumungad sakin si nanay.

Nasa gitna namin si tatay at ginawang panangga ang katawan para hindi matuloy ang binabalak nito.

“Wag mong sasaktan ang anak ko Arturo!” Sigaw ni inay.

“Bakla yang anak mo, kasalanan ang pagiging bakla! Pagshoot lang ng bola hindi nya kaya” sagot ni itay.

“Anak ko si Rigel,tatanggapin ko sya kung ano man sya.Walang mali sa kung sino man sya ngayon.Ayan ang pagkatao nya.Bakla ang anak mo Arturo.Sana naman tanggapin mo yun!”

“Hindi wala akong anak na bakla!”

Nang marinig ko yun kay itay,simula nun tanggap ko na nabakla ako.

Tanggap ko na lagi nya akong pahihirapan,sasaktan para lang maging matigas ako.

At sa araw araw na pamumuhay ko.Walang oras na hindi ako nasasaktan o nagagalusan dahil sa kanya.

Nahahampas,nasusuntok,nababalibag.Yan ang laging nararanasan sa kanya hanggang masanay ako.

Walang magawa si Inay,kundi umiyak sa gabi at gamutin ang galos ko.Nasanay ako sa sakit,sinanay ko ang sarili ko.Hanggang isang araw,namalayan ko nalang na sinasaktan ko na ang sarili ko.

Nakita ako ni inay,pinigilan.

Tinanong nya ako,takot na takot sya.

“Bakit mo to ginagawa sa sarili mo Rigel?” Tanong nya habang kinukuha nya ang gunting sa kamay ko.Nakatutok ito sa pulsuhan ko “Patay na ang tatay mo anak,wala na mananakit sayo.Kaya malaya kana.Ligtas kana sa mga sakit nya”

Umiling ako,oo,namatay si tatay dahil sa sakit nya sa baga.Hindi ko yun hiniling,pero ito ata ang parusa nya sa kag*guhan nya sakin.

Pero kahit patay na sya.Pilit nabuhay ang sakit.Natagpuan ko nalang na gusto kong saktan ang sarili ko.Kapag nagkakamali ako,sinisisi ko ang sarili ko.

Dahil bakla nga ako,at ang tingin sakin ng iba ay parang malaking kasalanan.Sinsisi ko ang sarili ko.Naging patunay doon ang pananakit ni tatay.Na nagpatuloy kahit wala na sya,na sinasaktan ko ang sarili ko at hinahanap hanap ko yun.

Hindi nagtagal,nagpatuloy na si nanay sa kondisyon ko.Nagpacheck up kami sa doctor. Ang sabi,may sakit ako,at kailangan kumonsulta ako sa psychiatrist.Ang finding,mayroon akong masochism.Na hinahanap hanap ang sakit ng katawan.

Nagpagamot ako,para matapos ang lahat.Sa paglipas ng mga taon,dumating sa buhay ko ang wattpad.Nagbasa ako,tungkol sa mga bully.Nambubugbog ng mga tao,pero may goodside.Sa mga kwentong nabasa ko, nagkakainlove-ban bilang magandang ending.Simula sa sakit,napunta sa pagmamahal.

Walang pinagkaiba sa mga matured content na next kong napuntahan sa wattpad.Dito,may bdsm naman.Ang kaso,nananakit ang partner bilang roleplaying pagdating sa s*x time.

Aaminin ko,sa pagbabasa ko ng ganun,nagbalik ang alaala ni tatay.Gusto ko saktan nya uli ako physically.Gusto ko ang suntok nya,sampal nya,at ang mura nya sakin.

Gusto ko ng sakit sa katawan.Pero wala na nagbigay pa sakin nun.

Hanggang sa matagpuan ko ang isang tunay na bully sa mundo.Si Ardy,gaya ng mga nababasa ko mula sa sikat na app na wattpad.Ginagawa yun ni Ardy.

Ang hindi ko lang maintindihan,bakit ganun? Pagdating Ardy,natatakot ako.

Pagsya ang sumapak sakin,nanghihina ako.Sanay na ako sa sakit.Pero pag sa binatang iyun,parang una lang ang lahat.

Parang virgin pa ang katawan ko sa mga latay.Kaya ang pakiramsam kong takot masaktan,nagmumula yun kay Ardy.

Alam ng binata nayun ang lahat sa akin.Simula sa pagbabasa ko sa wattpad.Sa mga genre na gusto ko.Pinagtataka ko yun dahil maging ata ang personal na buhay ko,alam nya.

Stalker ko ba sya? Hindi ko alam.

Ang natatandaan ko,nung grade eleven ko lang sya nakita,hindi nakilala kundi nakita.Hindi ako nakipagkaibigan sa kanya,kami ni Anjie.Dahil alam namin,nakita namin,na hindi sya mabuting tao.

Alam ng bestfriend ko ang sakit ko.Ang ginawa nya,nilayo nya ako sa kapahamakan.Lumayo kami kay Ardy.Kaya nga nagtataka ako.

Paanong nalaman ng binata ang lahat saakin? Kung yung school tour nya lang ako unang nagkita.Nagkaintires na sya sakin? Inistalk nya na ako? Ang ganda ko naman kung ganon.

Isa pa,si Niro.Nakakapagkwento pala sa kanya si Ardy.Kaya yun,sa mga kwento ng binatang yun,nahulog ang loob sakin ni Niro?

Imposible ang mga nalaman ko ang mga nangyari noon.

Hindi ako makapaniwala kung kayat pinili ko nalang ang sarili.

Kanina pa ako nagiisip. Hinahalungkat ang mga alaalang nagpa-flashback sa utak ko.Ang kisami ay kung may damdamin lang ay pwede ng mahulog sa mga mata ko dahil kanina pa ako nakatitig dito.

Wala e,si tatay ang pumapasok sa isip ko.Naluluha ako pagnaaalala ko sya.Napupuyat ako pagnaiisip ko sya dahil kasabay nun, bumabalik ang masasamang alaala ko sa kanya.

Para syang isang bangungot saakin.Isang taong nanakit ng anak dahil hindi matanggap kung ano ito.

Kaya ngayon,ito ako.Parang may phobia padin pagkatapos ng halos limang taon.

Anong oras na,may pasok pa ako sa umaga.Sigurado akong tulog ka si nanay sa kabilang kwarto.Pero ito parin ako ngayon,umiiyak kasi bumalbalik yung mga alaala nayun.

Mabuti nalang sa pagpikit ko, tumunog ang cellphone ko.Tanda yun namay nagpadala ng message.Dahil baka hindi ulit ako makatulog,makikita ko nanaman kasi ang mukha ni tatay.Galit na galit.

Tinignan ko kung sino nagtext. Isang numero ang hindi ko kilala ang nagpadala sakin ng message. Pero kahit hindi ko alam kung sino to,piniling basahin ang minsahing iyun.

(Hi,alam kung tulog ka na.Share ko lang kasi gising pa ako.Kakauwi ko palang,galing kami ng family ko sa isang business meeting e.Actually party ata yun kasi may event.And usuall bored,at the sametime sad.Kasi feeling ko nireready na nila ako for this journey.To be a CEO in the future na hindi ko ginusto.Pero wala akong magagawa.Wag ka na magreply,gusto ko lang maggoodnight.Wag ka narin magtaka kung sino to o san ko nakuha number mo.Basta,sa isang kakilala,noon.Magpapaliwanag nalang ako sayo bukas.Kita tayo sa rooftop ng mga grade 11 student ng 4.Asahan kita don,nighty-Mr.CEO)

Ginawa ko ang gusto nya,hindi ako nagreply pero nagtaka ako.

Paano nya nakuha number ko? Posible kayang nageffort pa si Niro na kausapin si Anjie mahingi lang number ng phone ko?

Naisip ko yun,gusto ko sana kausapin ang bestfriend ko.Kaso,hindi pala kami ok.Hanggang ngayon,matapos ang paguusap namin ni Niro kanina.Natapos ang araw na ito na hindi kami nagbabati.Na hindi ko parin nalalaman ang dahilan ng pagtampo nya sakin.

Yung pagtanggakang halik ba sakin ni Ardy? O nilapitan ko ulit si Ardy?

Naisip ko,baka may gusto sya kay Ardy.

Oo,inamin nya yun.Pero posible bang nagselos sya samin.Posible din ba na handa nyang kalimutan ang matagal naming pagkakaibigan dahil dun.

Kung ganun,masakit yun.Nakakalungkot kasi mawawala nanaman sakin ang isa sa importanteng tao sa buhay ko.

Napahinga ako ng malalim.Pinatatag ko ang sarili ko,kasya pinikit ang mata.

Salamat nakatulog ako nang walang bangungot.Dahil paggising ko,may araw na.Papasok na ako kung kayat nagmadali na ako.

Pagdating sa paaralan,diretsyo sa room.Inatenan ang mga subject na madadaanan ng oras habang wala pa akong activity sa garden house.

Si Anjie na kagabi lang iniisip ko.Ayun,mukhang mabubuhay na kasama yung bago nyang mga kaibigan.Habang ako,pinilit sumama sa bago ko ding kaibigan.Si Yasmin.

Vice president ng kabilang section.Nakapalagayan ko ng loob dahil sa paggawa ng bulaklak. Isasabit namin yun sa gilid ng stage bilang decoration.Kahit papano,nawala ang atensyon ko kay Anjie.

Para kasing hindi ko na sya kilala.Nahawa na ata rin sya sa mga kaartihan ng.dalawang babaeng kasama nya.

Kaya ayun,tumigil na ako sa paghahabol na magkabati ulit kami.Wag na muna siguro.Ang imature nya e,Edi makipag imature din ako sa kanya.

Maagang natapos ang ginawa namin.Dumaan pa ako ng isang oras para sa subject sa room namin.Pagkatapos,pagdating ng alas kwatro.Second recess time.For snacks.Dahil maghapon ang klase.

Kagaya ng txt sa annonymous number na alam ko kung sino?

Tumungo ako sa rooftop.Umakyat ako sa apat na palapag ng gusaling iyun.Actually,3:35 palang. Ilang minuto pa bago mag alas kwatro.

Pero mas pinili kong mauna kaysa kay Niro dahil may iba din ang balak ko sa lugar nayun.

Gusto kong magpahangin. Magpahinga.

Kaya naman dagli ko nang binuksan ang pinto doon.Pumasok ako papalabas ng rooftop at sinalubong nga ako ng malamig na hangin.

Napapikit ako,dinamdam yun.Napangiti ako ng matamis at parang tanga na inilahad pa ang kamay para yakapin ang hangin na dumadampi saakin.

Pero pagkatapos ng lahat ng yun.Nagbalik ako sa realidad.Mabilis natapos katiwasayan ng buhay ko pagkawala ng malamig na hangin nayun.

Muli ako dumilat,ngunit sa pagdilat ng mata ko.Nakita ko yung nilalang nayun.Nakatingin saakin habang nakasukbit ang dalawang kamay sa bulsa.

Nakangiti saakin pero hindi yung masayang ngiti dahil nakita ako.May ngisi iyung kasama,dahil siguro sa pagkakataong ito. Nagtagumpay sya.Masosolo nya ako at. . .masasaktan.

Kaya naman,kumilos ako.Kahit hindi pa nakakabawi sa pagkagulat inihanda ko ang sarili sa muling pagtakbo.

Ngunit siguro sa kanya ang araw nato dahil agad nya akong napigilan sa pagtakbo.Hindi ko na naabot ang pintuan para makalabas.

Huli na ang lahat dahil naipilig nya na ako mula sa pader na naroon.

Kasama ng nanlilisik nya mata at nagiigting nyang panga.Ito ang nasa harapan ko ngayon.

“Diba sa susunod na mararamdaman ko sayo to ay dila nalang ang walang latay sayo?” Saad nya.

“A-ardy.Tigilan mo na ako,wala naman akong kasalanan sayo e”

“Anong walang kasalanan? Akala mo ba hindi ko nalaman yung nasa video? Alam mo ba yung naransan ko ng halos dalawang araw sa pangungutsya nila saakin”

Naalala ko yung nagviral na post mula sa isang page,dito din sa campus.Nakita nya na pala ang video nayun na inaasahan ko naman.Siguro ngayon lang sya nagkaron ng pagkakataong makorner ako.

Dahil nga yung nakaraang araw,tumakbo ako ng mabilis.Nagtago at natagpuan ko si Niro na nagligtas sakin at kasalukuyang mawala si Ardy.

Kaya pala nung dalawang araw na nanahimik ang buhay ko habang hindi ako pinapansin ni Anjie.

Naranasan nya din kutsyain at mapahiya.Kaya ngayon ang bawi nya sakin.Nakorner nya ako sa rooftop nang walang makakarinig at walang makakakita.

“Ang kapal ng mukha mo.Ikaw siguro ang nagpost nun para mapahiya ako.Ngayon,inaasar narin nila na baka bakla ako dahil nakita nilang hinahalikan kita.

“Pero ikaw ang humalik sakin Ardy. . .W-wala akong alam sa video,pramis.Nagulat din ako nun”

“Hindi ko alam kung bakit ko nararamdaman sayo to Rigel.At sinisisi kita kung bakit ginugulo ako ng isip ko dahil sa pesteng feelings ko sayo na to”

Hindi ko sya maintindihan.Napakunot lang ang noo ko.

“A-ano bang feeling yun Ardy? Wala akong alam sa sinasabi mong yan.Hindi kita mainti-”

Naputol ang pagsasalita ko ng bigla nya akong suntukin sa tiyan.Napayuko ako dahil namilipit ang tyan ko sa sakit.Pero naramdaman ko kagaad na hinawakan nya ang buhok ko at iangat yun para mapaharap sa kanya.

“Wala ka paring alam sa nararamdaman ko Rigel.Ang alam mo lang makipaglandian sa Niro nayun at may padate date pa kayong nalalaman kahapon.Hindi mo alam kung anong naramdaman ko nun.Pero dahil may pangako ako sayo,tutupadin ko yun”

Muli nya akong sinuntok sya tyan.Pero sa pagkakataong yun,sinunod nya ang mukha ko.

Napahiga pa ako sa sahig kasi nawala ako sa balanse.Kung kayat pagkakataon nya nayun para sipasipain ako.

Wala akong nagawa nun,kinover ko nalang ang mukha ko para hindi tamaan.At nag matapos na sya,lumuhod sya sa tabi ko,upang kwelyuhan ako sa polo.

“Hindi ko alam kung paano maalis ang pesteng feeling nato Rigel.Para akong mababaliw sa nararamdaman kong to”

Naramdaman kong nangilid ang luha ko dahil sa takot.Pero tinapangan ko parin ang sarili ko para magtanong.

“S-sabihin mo sakin ang totoo mong nararamdaman Ardy. . .p-pleas iintindihin kita.Wag s-sa ganto.Wag mo akong saktan”

Matagal syang sumagot.Nagkatitigan kami ng ilang segundo.Pero matapos yun,wala sa pagdadalwang isip na halikan akong ulit.

Hindi ako pumatol sa halik nya,kung kayat parang may halong pamimilit ang labi nya na rumespond sana ako.

Pero ayoko,matamis ang halik nyang yun pero ayoko. Pakiramdam ko,ginagamit nya ako.Inaabuso nya ako,lalo na nang matapos sya.Muling humiwalay ang labi nya sa labi ko at doon.Dinuruan nya ang mukha ko.

Pagkatapos ay itinulak upang muling tumumba.Wala akong magawa nun.Nanghihina na nakatingin lang sa kanya.

Sya namay tumayo,akala ko iiwan nya na ako pero halos apat na beses nya pa akong sipain sa sikmura hanggang sa napadaing na ako dahil sa sakit.

“Dapat lang sayo lahat ng to,Rigel.Kasalanan mo to kung bakit ko nararamdaman ang kakaiba nato sa puso ko pagnakikita kita.Kaya sa susunod na maramdaman ko ulit ang kawirduhang ito.Magtago ka kasi,baka sa susunod.Talukap nalang ng mata mo ang walang latay”

Umalis na sya pagkatapos ng lintanyang yun.Ako namay napapaluha.Takot na takot at nanginginig.Naglakas loob akong kunin ang cellphone ko para manghingi ng tulong.

Pero may nakita akong isang message sa phone ko,saktong alaskwatro.

(Wag ka na pumunta sa rooftop,dito nalang tayo magkita sa likod ng garden house.Wait kita dito-Mr.CEO)

Muling namalabisbis ang luha ko pababa.

“N-Niro. . .help me pleas”

CHAPTER 9

Nanghihina,nangiginig.Nararamdaman ko na nagsisimula ng humapdi ang sugat ko sa pisngi.Ang galos ko sa braso.Ang kaninang sikmura ko na pinagsisipa ng matigas na paa.Nagsisimula ng kumalam.

Nagutom ako sa pananakit ni Ardy.Ang mga galos ko sa katawan ang palatandaan na wala talaga syang makundangang tao.Walang puso at isip.

Akala ko,sa mga wattpad.Titigil na ang pambubully pag ang lalaki, nainlab na sa binubully nya.

Pero hindi ang sakin.Dahil sa misteryosong nararamdaman para sakin ni Ardy,sinasaktan nya ako.

Akala nya siguro pagnasaktan nya na ang katawan ko.Mawawala narin ang misteryong feelings nya.Pero sana nga mawala nalang,dahil ngayon ko lang nalaman na pagnagkakagusto sayo ang isang tao.Dapat saktan mo sya.Dapat makita mong natatakot sya sayo.

Pero may gusto ba sakin si Ardy? Bakla din ba sya kagaya ko?

Kung ganun,bakit nya ako kailangan saktan? Bakit kailangan nya akong matakot sa kanya.Pwede syang magsabi sakin ng totoo.

Hindi ako makapaniwala na ang simpleng nararamdaman nya sakin,ay aabot sa pananakit.

Mas masaya pala na hindi ka pinapansin.Masaya na dapat na wala nang magkagusto sayo kung sakit lang din naman ang mararansan mo.Nakakatakot kasi e,nakakalungkot.

Naramdaman ko ang pagluha ko.Dito inabot ni Niro ang puting panyo.

Katulad sa mga telserye. Pagumiiyak ang babae,kailangan bigyan ng panyo.Tapos gagawin nya ang lahat para hindi na maranasan ng babaeng yun ang mga sakit na nararanasan nito.

Pero,nakalimutan ko.Bakla pala ako.Walang taong magtatanggol sakin.Fragile na ako noon,mahina parin ako ngayon.Sa mga laban ng pagiyak.Sa baklang katulad ko,magisa lang dapat akong haharap.

Si nanay lang magtatanggol sakin.Sa tatay ko,sa pangaasar ng ibang bata.Sa chismis ng kapitbahay.

Pero ngayon,malaki na ako.Dapat marunong na akong lumaban.Kaya naman,ang sakit nato sa katawan ko.Walang makakaalam.Liban lang sa lalaking katabi ko ngayon.

“Bakit nya ba ginagawa sayo to?” Tanong ni Niro.Nakatitig sakin.

Ako naman nakatingin lang sa papalubog na araw ngayong hapong ito.

Basa parin ng luha ang pisngi ko,habang ninanamnam ang lamig ng simoy ng hangin sa bay na kinauupuan namin.Si Niro, buong concerned ang mga matang nakatingin sakin.

Kinaawaan ang kalagayan ko.

“Bakit ka nya kailangang saktan?” Dugtong nya pa sa tanong nya kanina.Kasya napabugang malalim.

“You need to takecare of yourself,Rigel.Alamin mo kung bakit ka nya kailangang saktan”

Huminga din ako ng malalim. “Alam ko naman ang dahilan”

Kumunot ang noo nya. “Alam mo pero bakit hindi ka lumaban?”

“Natakot ako Niro,hindi ako marunong makipag suntukan”

“Pwes tuturuan kita”

Tumingin ako sa gawi nya.“Alam mong hindi ko matutunan yan.O kahit ano pa man,alam mong bakla ako”

“Ang pagiging bakla ay salita lang” sagot nito “Oo, nararamdaman mo yun.But its doesnt mean na mahina ang pagiging bakla.You need to fight for yourself”

“H-hindi ako sanay”

“Masanay ka”

“Sanay ako sa sakit,emiotionally at physically.Because being gay is meant to be hurt”

“But it doesnt mean,natatagal ang sakita.Na masasanay ka lagi. . .at parati”

Huminga ako ng malalim,naramdaman ko nanaman  na tumulo ang luha ko.

“Natatakot ako sa kanya” sambit ko “Nagkasakit na ako noon,at ayoko ng bumalik yun”

“Kaya mo yan,nandito ako”

“Si Ardy yun Niro,ang nutorious na bully”

Bahagya syang natigilan.

Nabalot kami ng saglit na katahimikan,bago nya ito basagin.

“This is enough” sambit ni Niro bago sya magbuntong hininga “kasalanan ko to Rigel.I am sosorry.Dapat natxt kita ng maaga.Dapat sinabi ko sayo na gusto ding makipag kita sakin ng Ardy nayun sa mismong lokasyon na pagkikitaan natin.Kasalanan ko to.H-hindi kita naprotektahan sa kanya.Hindi ko nagawa ang pangako ko”

“Kasalanan ko din to” mahinang sagot ko “Dapat hindi ako nagmadali.May halos kalahating oras panaman e, Pero naatat akong pumunta dito.” Saglit ko nanaman syang tinapunan ng tingin

“Gusto ko lang naman huminga,gusto ko lang na makalanghap ng sariwang hangin sa rooftop nayun.Pero suntok ang nalanghap ko,sakit sa katawan lang nakapagbigay sakin ng comfort”

Natigilan ako ng hawakan ni Niro ang kamay ko.Napatingin ako sa kanya at doon,nakita ko ang buong simpatya ng emosyong hinahanap ko.

“Im here Rigel” sambit nito “Sa pangalawang pagkakataon, nangangako ako sayo  napoprotektahan kita.Pleas,give me a chance.Akong bahala kay Ardy”

Hindi ako umimik,hindi dahil sa hindi ako sigurado sa kanya.Kundi may naramdaman kasi ako,parang may tambol nanaman sa dibdib ko na kumakabog.

Gusto ko yun,dahil sya lang ang nakapag sabi sakin na poprotektahan nya ako liban kay mama.

Sa mga minutong ito,naramdaman ko na baka,baka lang naman.

Hayaan ko syang protektahan nya ako.

Uli.

“Rigel” sambit sakin ni Niro nang mabalot kami ng katahimikan.

Tumingin ako sa kanya,dito nakita kong nakalahad yung kaliwang braso nya.Nagdadalwang isip ako pero nahunian kong “Sumandal ka muna sa braso ko” saad nya.

Sa una ay nailang ako,pero nung nginitian nya ako.Katulad ng ngiti nya nung natatakot ako kay Ardy.Nawala yung alinlangan at unti unti,dumukhang ako para sandalan ang balikat nya.

Kasabay ng malamig na hangin sa hapon,nangagaling ito sa matiwasay na dagat na nasa harap namin.Nabalot kami ng katahimikan,doon,nakumportable ako sa piling ni Niro.

I feel safe with him.

Anjie POV’

“Bakit mo sinaktan si Rigel! Bakit mo sinaktan si kaibigan ko!” Singhal ko kay Ardy ng makita ko sya sa isang hallway dito din sa school.

Hindi na ako nakapagtimpi at agad ko syang hinampas sa dibdib na bahagya naman nyang ikinagulat.

“Anong karapatan mong pagbuhatan sya ng kamay? Ang kapal ng mukha mo.Ano bang problema mo sa kaibigan ko hah?”

Nagiigting ang panga nya. “It is all because of him!”

Kapagkuwang singhal nya sakin pero hindi ako nagpatinag.

Alam kong hindi kami close,never.Aaminin ko namang may gusto ako sa kanya.

Pero sa usapang ito,isang matalik akong kaibigan ni Rigel.

Kakalimutan ko ang nararamdaman ko para ipagtanggol ang kaibigan ko.

“This is all his fault” sambit nyang muli “sya ang dahilan kung bakit ko to nararamdaman.Sya ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito. . .nababaliw”

Kumunot ang noo ko “A-anong sinasabi mo?”

Hindi sya umimik.

Nagugoluhan ako sa sinabi nya.Baka totoo nga ang iniisip ko noon pero patuloy parin ang pagtanggi ko.Baka may gusto nga si Ardy kay Rigel?

Ang hindi ko lang maintindihan.Bakit nya ito sinasaktan?

Tumawa ito ng bahagya bago sumagot “Rigel is very different person.Hindi ko alam kung anong meron sa kanya kung bakit ako nagkakaganito.Basta,pagnakikita ko sya,nasisiyahan ang puso ko.Pero sa tuwing naiisip kong lalaki sya,bakla sya.Naiinis ako,dahil mali.Parehas kaming lalaki at hindi dapat”

Bahagya akong natigilan.

“So totoo nga?. . .” kapagkuwang sambit ko “Totoo ngang may gusto ka sa kaibigan ko”

Umiwas sya ng tingin sakin.

Hindi din sya nakaimik at sa aking palagay,pagnatahimik ang tao.Oo ang sagot,wala ka ng dapat marinig pang daing sa kanya.

“Bakla ka din Ardy?” Tanong ko sa kanya.

Napatingin sya sa mata ko,bahagyang nagulat “no,Im not like your friend”

“Tinatanggi mo ba?” Tanong ko uli “ confuse ka ba ngayon kasi. . .n-natatakot ka?“

“No,Im not gay”

“Magsabi ka ng totoo Ardy,huling huli na kita.May gusto ka sa kaibigan ko”

“I said no!” Natigilan uli ako ng sumigaw sya,mabilis nagtagis ang kanyang panga “Im not gay! Hindi ako bakla at ayokong maging bakla”

“Pero may gusto ka na sa kaibigan ko. . .” saad ko “kay Rigel,kaya mo sya sinasaktan kasi hindi mo matanggap na ginugulo ka na ng misteryong feelings nayan sa sarili mo”

Mariin syang napailing,tinitigan ko lang sya nun.Pero nagsalubong ang dalawa kong kilay ng mapansin kong namasa ang pisngi nya.

Umiiyak sya?

“Im not gay. . .I dont want to be gay” mahinang saad nya bago tuluyang bumagsak ang mga luha.

Hindi ko alam sa pagkakataong to,na kanina gusto kong tulungan si Rigel dahil sa ginawa ni Ardy.

Pero ng makita ko ang mukha ng binata na confuse sa nararamdaman nya.Na nagugulohan sa kung ano sya.

Nakaramdam din ako ng awa.Lumipat ang simpatsya ko kanya.

“Im sorry” saad ko sa kanya bago ko sya hawakan sa dalawang braso.

Tinitigan ko sya.

Nagkatitigan kami.

Maya maya,napalipat ang paningin ko sa labi nya.Namumula yun,namamasa at nangingintab.

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko kung bakit sa pagkakataong yun.Hinalikan ko sya.

Pinagdikit ko ang labi namin,pinainit ko ang nararamdaman nya.

“A-anong ginagawa mo?” Gulat na tanong nya sakin nang hawakan nya ang braso ko at ilayo nya ang mukha nya sa mukha ko.

Napatitig ako sa kanya,bahala na.

“Gamitin mo ako” kapagkuwan sambit ko na tila wala sa sarili “Use me to forget that faggot”

Napansin kong natigilan nanaman sya,pero ginamit ko yung pagkakataon para muli syang halikan.

This time,hawak ko na ang dalawang pisngi nya.Mas banayad na ang paglapat ng labi ko sa labi nya.

Akala ko muli nyang ilalayo ang mukha nya sa mukha ko.Ngunit nakakatwang pumatol din sya sa mga halik ko.

Nakaramdam ako ng kasiyahan.Tila napagbigyan kasi ang puso ko na makuha ang gusto ko.

Kahit saglit at sa pagkakataong to.Napasakin ang hinahangaan kong lalaki.

Hindi ko na kailangang itago pa sa lahat lalong lalo na kay Rigel.

Oo,aaminin ko kahit nasabi ko na dati.Sobra ang paghanga ko kay Ardy.Ngunit dahil sa kakaiba ang paguugali nito.At dahil sa sakit noon ni Rigel na iniiwasan ko.

Alam kong sa masamang gawain ni Ardy ang magbabalik noon.Isa pa,nagkasunduan kami na hindi kami magkakaron ng boyfriend na katulad lang ni Ardy.

Basagulero,mapaglaro at mapanakit.

Pero ito ako ngayon.Sinisisi ang karopukan ko dahil napapatianod ako sa halil ni Ardy na ako din ang nagsimula.

“S-saan mo gustong umabot to?” Tanong nya saakin nang saglit naghiwalay ang mga labi namin.

Napansin kong bahagya syang lumingon sa paligid na baka may nakakita na saaming mga studyantw dahil sa ginawa namin.

Pero siguro,wala pa ako sa sarili,nang hawakan ko ang kamay nya.

Natigilan sya nun at napatitig saakin ngunit sya namay ginabay ko patungong sa isang lugar.

’Bahala na. . . sambit ko sa isipan.

Magkahawak ang aming mga kamay,nakatitig sya sakin.

Habang ako,kasama syang tumungo sa likod ng lumang library.Pumasok kami sa isang makipot na daan,sa tagong lugar na hindi napupuntahan ng mga studyante at doon.

Isinandal ko sya sa pader.

“I know you are just confuse Ardy” sabi ko sa kanya at hinawakan muli ang kanyang pisngi paharap sa akin.

“Kaya nandito ako,I will help you to find out kung san ka nga masaya”

“A-ano ba ang ibig mong sabihin?”

Halata sa tono ng boses nya ang kaba.Bahagya ko yung ikinatuwa dahil ang tila kabadong mata na nakikita ko sa isang matapang na Ardy.

Ay tila buwag ang bunto kaharap ko.

“Making you decide for what you really want” sagot ko sa tanong nya “This one make explain to you what really makes you happy”

Sasagot na sya pero agad din syang napaigtang nang walang pasabing hinawakan ko ang harap ng pantalon nya.

Kita kong nagulat sya sa ginawa ko,dahil bahagyang nanlaki ang mata nya.

Alam kong hindi nya ito inaasahan ngunit nang aakmang tatanggalin na nya ang kamay ko.

Mas lalo kong pang inilapat ang palad ko sa harapan nya.Dahil dito,naramdaman ko ang unti unting pagsisimulang paggalaw ng laman nito.

Nangingisi ako sa aking isipan dahil alam ko sa pagkakataong ito,nakuha ko na si Ardy.

“Ito ang sagot sa mga tanong mo Ardy” saad ko sa kanya “kung nageenjoy kang hawakan ka ng babae sa harapan mo.Hindi ka katulad ni Rigel,you not gay like him”

“I-itigil mo na to” saad nya pero hindi ko sya sinunod.Mas pinagigihan kopa ang paghagod sa harapan nya na unti unti ay itinataas baba ko na ang palad ko.

“Mukhang mali ang sinasabi ng kaibigan mo Ardy” saad ko sa kanya “magpapakilala ako sa kanya”

Siguro tuluyan na akong kinain ng pagkakataong iyun.Dahil namalayan ko nalang ang sarili ay nakaluhod na ako sa lupa.

Nasa harapan ko ang naghuhumindig na pagkalalaki ni Ardy habang nasisiyahan ko itong pinaglalaruan.

CHAPTER 10

Ardy Pov

“Ardy. . .” sambit ni ate kapagkuwan ay mahigpit na yumakap sakin.

Namumugtong ang mata nya,nanginginig ang katawan.Kung kayat masuyo ko narin syang niyakap,natakot ako sa itsura nya ngayon.

Ano bang nangyari? Bakit sya umiiyak?

“What happen to you ate?” Tanong ko sa kanya.

Napaiwas sya ng tingin,huminga ng malalim bago tumingin sa pinto ng kwarto na pinangalingan nya.

“Si mom” mahinang saad nya kapagkuwan ay hinawakan nya ako sa dalawang kamay.Tila pinapakalma ako sa dapat kong malaman “Ardy tatagan mo yung loob mo,I need you right now.Kailangan natin ang isat isa,kaya pleas.Be strong”

“What happen ba?” Tanong ko ulit,medyo malakas na ang boses ko kasi kinakabahan na ako sa way ng pagkakasabi nya sakin.

“Ardy,mom is Dead” kapagkuwang sagot nya “hindi nya kinaya yung balita kanina ng pulis samin.Mahina ang puso ni mom,kagagaling nya lang sa atake ng puso nung nakaraang linggo.Pero dumating agad ang masamang balita na to.H-hindi ko alam,hindi ko na alam ang gagawin”

Hindi ako kaagad na nakasagot sa kanya.Dali ko nalang binalingan ang pinto at dirediretsyong pumasok sa kwarto ni mom.

Mabilis lang nagmalabis ang luha ko,dahil yung mukha ng mommy ko.May tabon na ng kumot.

Masasabing wala na talaga sya.

“What happen?!” Hinarap ko si Ate na sumunod sakin sa loob “bakit nangyari to? Kagagaling nya lang diba?! Akala ko ok na sya ate. . . what happen to our mom?”

Umiiyak na umiling si ate,masuyong nya akong hinawakan sa balikat.Habang pinipilit nyang hindi magkaron ng tunong ang paghikbi nya.

Huminga sya ng malalim “C-car Accident. . .” sambit nya “Nadisgrasya si Dad sa Car Ardy,h-hindi kinaya ni mommy.Inatake sya kanina at hindi na uli nakasurvive. . .dad is dead too,magkasunuran lang sila ngayong araw”

“No” sambit ko kapagkuwan ay napailing.“Si Daddy?”

This is not real.Kagagaling ko lang sa toxic na paaralan tapos ito ang bubungad sakin?

Wala na ang mga magulang ko?

“No ate hindi totoo yan” saad ko,unti unti pumatak narin ang luha ko sa mata kung kayat niyakap na ako ni Ate.

“Kaninang umaga lang nangyari ang lahat,nabangga ang sinasakyang kotse ni Daddy papauwi ng bahay galing trabaho.Nang ibalita ng pulis saamin ang nangyari.Inatake na si mom” humihikibing saad ni ate bago huminga ng malalim.

“Hindi na sya naagapan at nadala sa doctor Ardy. . .” dugtong nya “Huli na para ron kasi mabilis ang mga pangyayari,dead on arival si Daddy.Si mommy,hindi nya naabosorb ang balita”

Hindi ako sumagot kay Ate at sa halip ay namumugtong ang mata na lumabas ako ng bahay.

I probably waited to someone na Im sure pauwi palang galing din sa skwelahan.

He is James,ang isa sa bully sa paaralan naming ngayong highschool.Kanina lang,bago ako umuwi ng bahay binugbug nya ako.

Lagi nya yun ginagawa dahil hindi ako lumalaban.Pero sa pagkakataong to,galit ako.

Galit na galit ako dahil parang binabawi saamin ang lahat ng panginoon.Nagpakabait naman ako ah,sinusunod ko ang mga utos nila daddy at mommy.

Ginagalingan ko din sa school para may award ako,tinitiis ko na ngang mabully para hindi mapatawag ang parents ko e,hindi na ako lumalaban.Pero bakit ganto?

Really? Sa isang araw namatay ang mommy at daddy mo?

Naulila ka bigla ng ganun ganun lang?

Kahit naging mabuti kang tao,isang mabigat na unos talaga ang mangyayari at magpapabago sayo bilang tao.

Kasabay nito ang unang pambubugbog ko kay James.Ginantihan ko sya,sa kanya ko binuhos ang lahat ng galit ko dahil sa biglaang pagkawala ng mga magulang ko.

Sinapak ko sya,binangasan at sinipa sa tyan.Lahat ng pananakit ng ginawa nya sakin.Ginawa ko din sa kanya,hanggang sa huli,nang napatumba ko sya.

Kumawal ang kamay nya.Sabi nya tama na.

Kaya simula nung araw na mawala ang parents ko,dito ako nagsimulang maging gag*.

Nung libing,umiiyak ang lahat.Si ate nakasubsob ang mukha sa dibdib ko.Lahat ng maririnig ko sa paligid,lahat nagtatangis na mga tao.

Samantalang ako,walang emosyon ang mukha.

Nakatingin lang sa dalawang kabaong na tinatabunan ng lupa.

Sa pagkakataong yun.Nang matapos ang pagtatangis,naging ibang tao ako.

Naging pasaway at palanakit ako.

Isang araw,umuwi ako sa bahay.Si ate nasa sala.Umiiyak habang hawak ang isang papel.

“Ano to?!” Singhal nya sakin ng pumasok ako sa sala.

Tumayo sya at lumapit sa gawi ko.Sinampal ang papel na hawak nya.

“Ardy wala na tayong mga magulang!” Saad nya pa “Ganto pa gagawin mo? Magka-college palang ako pero parang ako na yung stress dahil sa paggabay sayo.Ikaw,second year highschool ka palang.Andami mo ng issue sa school,andami mo ng records kaya ayan pinapatawag nanaman ako ng principal”

Hindi ako umimik,tinignan ko lang yung papel na nasa sahig nang mahulog ito pagkatapos malapatan ang mukha ko.

Ayoko nang palakihin to.Ayoko ng ingay at problema.Kaya gusto ko nalang uli magkulong sa kwarto.

Magtago.

Pero aakmang lalakad na ako paalis sa harap ni Ate,nang pigilan nya ako.

“Is this all about our parents?” Mahinang tanong nya sakin habang nakatitig sa mata ko “Hanggang ngayon ba? Magmumukmok ka dahil sa pagkawala nila?”

“Its been one year ate” sagot ko sa kanya “masakit parin sakin ang nangyari”

“Hindi lang naman ikaw ang nawalan Ardy,ako din” saad nya “Isang taon na nga ang nakalipas kaya isang taon kana ring ganyan.Laging nasa ditention,laging may record at laging may binubugbog.You are a complete bully Ardy.You are a mess”

Tumingin ako sa mata nya dahil sa sinabi nya.“At ikaw? A perfect and a loving daughter? Na hindi nagkakamali kaya nagpapakabuti kunwari para maitama ang tarantado mong kapatid?”

“Lahat ginagawa ko magabayan ka lang ng maayos Ardy” sagot nito “Siguro yan ang tingin mo pero nagpapakabuting ate lang ako sayo dahil ako nalang ang kasama mo sa buhay.Ako ang dapat magturo sayo ng mga tamang dapat mong gawin”

“Your not my mom” saad ko na bahagya nyang ikinatigil “Hindi rin ikaw si Daddy so stop parenting me.Wala na sila,iniwan na nila tayo!”

“You bullsh*t” nagulat ako nang bigla nya akong sinampal.

Nanlalaki ang mga matang muling tumingin sa kanya.Nagkatitigan kami at kapwa gulat sa ginawa nya.

“I-I didn’t mean that Ardy” kapagkuwang saad nya,umitras ako sa kanya bago nagmalabis ang luha ko sa mata.

“Im not your son” saad ko sa kanya “Wala na akong mga magulang,binawi na iyun ng sinasabi nyong panginoon,kaya ano pa ang pagiging porpuse ko to be a consistent.Ano pa ang dahilan ng pagpapakabait ko kung wala naman nang makakaapriciate saakin huh? Binawi ng panginoon nyo si Mom and Dad.Tapos iuutos nya na maging mabuti ako? Para saan ate? Para saan?!”

Pagkatapos ko magsalita ay iniwanan ko si ate sa sala at agad na umakyat sa hagdanan pataas.

Pero hindi pa ako nakakakyat ng marinig ko ang pagpasok nila Tita Mary at Tito Daniel.

Tita Mary goes to ate to embraced her.Habang si tito Daniel naman ay napatingin lang sa gawi ko.

Ganun parin ang tingin nila sakin.Isang malaking dissapointment para sa lahat.Kaya naman para matakasan ang lahat ng katoxican na to.

I emediately go to my room.And then I sob harder.

Ang silid lang nato ang nakakakita ng lahat ng sakit ko.Ang apat na sulok lang ng kwarto nato ang nakakakita ng kahinaan ko.

Pero sa pagkakataong ito,unti unti nagbukas ang pintuan.Bahagyang nagulat ako nun pero agad ding natigilan.

Bumugad saakin ang nakangiting si Niro.The approachable yet the good boy son of Tita Mary and tito Daniel Barranuevo.

Ang isa sa malapit na pamilya sa amin.Because my mom and tita Mary are bestfriend when their childhood.

Hindi ko matanggihan ang masuyong ngiti nyang iyun.Kaya hinayaan ko lang syang pumasok at umupo sa tabi ko.This time,hindi nalang apat na sulok ng kwarto ko ang nakakakita ng sakit ko.Pati si Niro Barrnuevo na naging besfriend ko rin kalaunan.

Aaminin ko,kay Niro ko naramdaman ang tunay na simpatya.Hindi ka nya huhusgahan.Pero dadamayan,lagi syang nandyan.

Mabuting tao sya,masayahin at masigla.Kung kayat kahit papano,nabawasan ang pakikipagbasag ulo ko.

Palihim ko nalang ginagawa ang pambubully ko na nakasanayan ko nang gawin kahit pa na nagsenior high na kami.

May ibang nakakaalam,si Niro at ang mga kaibigan namin.Pero dahil mabait syang tao.Sa sobrang buti nya pinagtatakpan nya narin kahit ang mali.

Dahil dun,mas lalong nagustohan ko sya bilang tao.Tinuring ko na syang parang kapatid since ang parents nya ang tumatayong guardian namin ni Ate.

Sa secondyear college ni ate,naka gabay sila habang nagaaral ako ng senior high kasama si Niro.

Were not completely abandoned with our parents.Dahil may iniwan silang kumpanya saamin,at iyun ang pinagsisikapan ni ateng pagtrabuhan dahil sya ang uupo bilang bagong presidente nito.Pagnatapos sya sa college.

Nasa kamay narin nya ang kumpanya ng mga Agribante na ilang taong ding inalagaan ni Daddy.

Dahil yun sa tulong ng mga Barranuevo.Kaya ako,pasimple kong inaayos ang buhay ko.Pero hindi nawawala ang pambubully ko sa mga taong gusto ko lang pagtripan.

Ang tama ko lang sigurong gagawin,ay ang maging mabuting kaibigan ni Niro.

I just a completely jerk na sya lang ang nakakaalam.

Not untill when I met that faggot.

Grade eleven school tour,when I met Rigel Canceran.They are from public school na magaaral sa Christian school na pinapasukan ko bilang boucher student.

Hindi ko alam nung mga araw na makita ko sya sa isang hallway.Habang namamasyal sya,nagkatinginan kami.

Walang awa kong sinasapak ang kapwa ko studyanteng nabangga ko sa Cr.Pero sa pagkakataong yun.Habang nagiigting ang panga ko dahil sa galit para lang sa simpleng pangyayari.Nakita ko ang mata nya.

Bahagyang nanlalaki iyon,nagulat pero ang hindi ko maintindihan.

May kislap iyun para sakin.Sa mga oras na nakatitig sya sa gawi ko.Sa unang pagkakataon,nahiya ako sa sarili ko.

Nahiya ako sa mga ginagawa ko,sa mga kagaguhang ko at sa ka immaturan ko.

Yung taong nakita ko sa unang pagkakataon.Naramdaman ko ang saya,ang pagbilis ng tibok ng puso ko.Pero lahat ng iyun,mabilis nawala.

Dahil sa unang pagkakataon din.Nakita nya na ako sa pinakaworst version ng sarili ko.

Nagaral nga sya dito sa Christian school bilang isang regular student.Pero parang wala naman sya dahil umiwas sya sakin.

Natakot sya at kagaya din ng lahat,nadissapoint lang din sya sa kagaya ko.

Pero imbest na tumigil at madala ako sa nangyari.Parang lalo lang din akong nagalit.Kaya naman kahit dissapointment din ang tingin sakin ng taong unang nagpasaya sa puso ko.

Nagpatuloy ako sa pagiging jerk.Nanakit parin ako ng ibang tao.

Lalo pa nung,isang beses.Nung isang araw na magpapabago sa pala sa buhay ko,lalo akong namotivate manakit ng iba.

Dahil oo,nasaktan na ako.Ginamit ako at sa isang bagay na mangyayari.

Doon, nawala ang pagkakaibigan namin ni Niro.

Natapos at nawala dahil lingid sa pagkakakilala ko sa kanya bilang mabuting tao.

Duwag sya.Nangiiwan sya sa ere.

Its friday night,when one of our friends inviting us to his party.

Sumama si Niro,pero hindi dahil ako ang bad influence sa aming dalawa.Kusa lang sya sumama kahit may inuman.

Kahit may drugs na dala ang mga kaibigan ko.

Lingid sa kaalaman ng lahat,yung Niro na kilala nilang pleasant at mabait.Kasama ko,ng mga tropa kong tarantado din.

Nasa iisang bahay kami lahat.Umiinom ng mga alak na mataas ang alcohol.Napapalibutan kami ng mga studyanteng sabog dahil sa paggamit ng pinagbabawal na gamot.

My school is a christian school.Banal banalan ang mga tao,ngunit sa gabing iyun.Were just a son of a demon.

Itinakwil kami bilang anak ng dyos at ginawa namin ang lahat para sumaya.Lalo na ako,na kahit sanay idaan ang saya sa pagiinuman at pambubugbog.Iba ang gabi na iyun.

Oo,sobrang iba dahil sa gabing iyun.Nakita ko ang ibang pagkatao ni Niro.Malayong malayo sa Nirong nakilala ko noon.

I was just drunk that time.My eyes little bit blazy but I know whats happening in my surrounding.

Nung nakita ko yung pangyayari nayun.Kahit siguro sa panaginip,hindi ko malilimutan.

Nakita ko si Niro,mula sa isang sulod ng bahay ng kaibigan ko.Medyo malayo sa mga taong nagkalat sa paligid ng bahay.Sa may madilim na parte nun,hawak hawak ng lalaki ang pisngi nya.

Habang ang kamay naman ni Niro ay nakapalibot sa bewang ng lalaking yun.At ang mga labi nila,magkadikit,masuyo pero may init habang ekspertong gumagalaw sa labi ng isat isa.

Natigilan ako,hindi ako makapaniwala sa mga nakita ko kay Niro.

Nakikipaghalikan sya sa kapwa nya lalaki.

Hindi ba sya straight? Is he bisexual? Or gay.

Dahil sa naisip ko,naalala ko ang sarili ko.Yung faggot na nakita ko nung school tour.Si Rigel na may sayang nasilayan ko sya.

Dahil dun,napatanong ako.Bakit ko yun naramdaman kay Rigel? Sa lalaki? Sa bakla.

Bakit parang mabilis tumibok yung puso ko ng magkita kaming dalawa.Nasiyahan ako at the same time na excite.

Sa lalaki talaga?

Bisexual din ba ako? Bakla?

Hindi,ayoko.

Kaya nung mga oras na nakita ko yung pangyayari nayun.Unti unti umatras ang paa ko.

Gulat na gulat at tatangkain ko na sanang tumakbo.Pero may bwiset na lalaking bumangga sakin.

Napaigtang ako at dahil dun,napansin ako ni Niro.

Nagkatinginan kami at may kapwa gulat ang mukha na napatitig sa isat-isa.

“A-Ardy?” Nauutal na sambit nya sa pangala ko.

Ako naman,dagling umalis.Malalaki ang hakbang na lumabas sa bahay na iyun.

Gusto ko nalang umuwi,I want to figure out what happening at yung naramdaman ko sa faggot nayun na ngayon ko lang naalala.

Pero hindi pa ako nakakalayo,nang maramdaman ko na may nakasunod sakin.

“Ardy Wait” rinig kong tawag sakin ni Niro.

Hindi ko sya nilingon,may pagmamadaling lumakad pero nagpatuloy lang syang sumunod sakin.

“Ardy wait. . . may p-problema ba?” Tanong na nya sakin bago nya ako hawakan sa braso kung kayat napaharap ako sa kanya.

Huminga ako ng malalim at iniwas ang mata sa kanya.

“Nakita ko kami,hindi ba?” Guilt is evidence on his voice “Im sorry Ardy,but that the real me”

“Why do you need to say sorry?” Kapagkuwang tanong ko “Is that bad or a mistake?”

“No” sagot nya “But for you,I know your shock because I dont tell you earlier”

Napabuga ako ng malalim.

“Kailan pa ba yan?” Kunot noo kong saad “B-bakit ka ganyan?”

“Anong bakit ka ganyan?” Tanong nya pabalik.

Pasimple kong kinagat ang labi ko.

“Y-yung ganyan.Bakla ka ba Niro?”

Napansin kong napalunok sya ng sariling laway.Pero matapang nya akong tinignan sa mata.

“No Ardy” sagot nya “But yes,Im into boys too”

“Pero meron kang girlfrien,si Ashly”

“Wala na kami nun,nakipaghiwalay ako nung nakaraang linggo”

“What?” Bahagyang gulat kong tanong.“how about tito Daniel and tita Mary? Alam ba nila to?”

“Hindi,at ayokong malaman nila” sagot nya.

Bahagya akong natawa kapagkuwan ay napatingin sa bahay na nilabasam naming dalawa.

“Is that because to that boy?” Tanto ko “nakipaghiwalay ka kay Ashly because you have third party.Boyfriend mo ba yun?”

“No” kunot noo nyang sagot “Ofcourse not,minahal ko si Ashly”

“E bakit ganun?” Saad ko “Bakit may ganun?”

“I ja-judge mo din ba ako kagaya nila?” Tanong nya “were bestfriend Ardy.We seems to be brother hood”

Bahagya akong nagulat sa sinabi nya.Hindi ko lang kasi alam kung anong dapat kong reaksyon sa nakita ko,at lalong lalo na sa naramdaman ko.Na kani ko lang din napagtanto.

Hindi na ako sumagot,bagkus tatangkain ko na sanang humarad sa direksyon ng lalakaran ko.Nung muli akong pigilan ni Niro.

“Ardy pleas,come again.Lets enjoy the party.In the first place ikaw ang inimbintahan dito”

“At ikaw ang mas nagenjoy saating dalawa” sagot ko.

Natigilan din sya sa sinabi ko.Aakmang sasagot na sana sya nang biglang tumunog ang phone nya.

May tumatawag at agad nya iyong sinagot.

“He-what?-not now,ok?” Panimula nya “No-hes not available-not now because I need to fix something”

Napansin kong natigilan sya at pinakinggan lang ang kausap sa telepono.Pero kapansin pansin ang kakaibang reaksyon nya nang muli syang nagsalita.

“I said not now!-not him!” Singhal nya na dito “what?-hell no!”

Pinagmasdan ko lang sya kung paano sya nagulat at napatingin sa isang kalye mula sa direksyon ko.

Maya maya,may narinig akong tila humaharurot na sasakyan papalapit samin.Nang tumigil iyun,biglang pumagitna sakin si Niro na tila pinoprotektahan ako.

Ako namay takang taka sa nangyayari.Nakita kong may lumabas na dalawang lalaki sa kotse na iyun.

Parehas naka itim at parehas may itim na facemask sa mukha.Mukhang kidnapper ang mga iyun.

Ngunit buong akala ko na si Niro ang kukunin ng mga iyun nang matigilan ako.

Hinawi sya ng isang lalaki,at ang isa namang lalaki ay tumungo saakin at may pwersahan hinawakan ako sa braso.

Tinangka ko pang pumalag pero malaks yung lalaki.Namalayan ko nalang na pinapasok na nya ako sa loob ng ban.Untill one thing I remember.

Parang nahilo ako na hindi ko maintindihan dahil sa panyong sinamyo sa bibig ko.

At doon,nawalan na ako ng malay.

CHAPTER 11

Ardy Pov’

Inilibot ko ang aking paningin.Naramdaman ko ang panlalamig ng aking katawan.

Kinabahan ako marahil hindi ako makagalaw bagkus may kadiliman ang buong paligid.

Sinubokan kong suriin at alamin kung nasaan ako.Pero wala akong ibang makita kundi maliit na bintana at ang sira nitong salamin.

Ang liwanag na nagmumula sa labas ay pahapyaw na pumapasok sa loob.Ito lang ang tanging liwanag ko pero sapat na malaman kung nasaan nga ako naroroon.

Pagkatapos luminaw ang mata ko at makapagadjust sa dilim.

Siguro na sa isa akong abundunadong lugar dahil sa tabi ko ay may mga lumang tangki.

Ang dingding sa lugar nato ay luma at may mga sulat na kung ano ano at halatang napagtripan lamang.

Bahagya na akong natakot dahil hindi ko alam kung bakit nandidito ako.

Naalala ko yung van na tumigil sa harap namin ni Niro.

Agrisibo silang kumilos at agad nangyari ang hindi ko inaasahan.

Tinakpan nila ang bibig ko at may pwersahang dinala sa lugar nato.

Ang pinagtataka ko lang,bakit ako?

Sino sila? Bakit ako yung kinidnapp nila imbes si Niro?

Anong kailangan nila sakin?

Base sa naalala ko,may kausap si Niro.Pero sino ang mga yun? It seems those kidnappers knows Niro.

Pero ako? Bakit ako yung kinidnap nila? Nagugulahan ako,kailangan kong makaalis dito.

Sinobukan kong gumalaw sa kinahihigaan ko.Pero mas lalo lang nabalot ng takot ang buo kong katawan ng namalayan kong nakatali pala ang kamay ko.

Mabigat ang kadena sa dalawa kong pulsuhan dahil nangtangkain ko itong kalasin.Tila nakakabit ito sa isa pang haligi.

Nagmalabis ang luha ko,sinubokan kong sumigaw para manghingi ng tulong.Pero huli na dahil natatakpan pala ng panyo ang bibig ko.

Dahil dun,nagsimula na akong magwala.Sinubokan kong pumalag para kahit papano ay may magawa ako.

Hindi ko alam ang mangyayari sa mga susunod na oras ng pananatili ko rito.Kung kayat sinubukan ko ang lahat para lang makawala pero wala.

Napagod lang ako sa ginagawa ko dahil matibay ang pagkakatali sakin.

Hinihingal na ako,ang luha ko ay patuloy na nagmamalabis sa gilid ng pisngi ko.

Muli nanaman akong sumigaw mula sa panyo sa bibig ko pero natigilan din nang biglang may nagbukas ng ilaw.

Tumambad sa mata ko ang liwanag but I emidiately compose my self para mawala agad ang sinag.Mabilis ko lang inilibot ang mata ko and to my surprise,theres a person standing beside me.

Nakaitim sya ng damit at natatakpan ang mukha nya ng bonet na itim din ang kulay.

Mata at bibig nya lang ang nakikita ko sa kanya dahil sa tatlong butas ng bonet nayun sa mukha nya.

Its creepy dahil iba ang titig nya sakin.Tila may kislap iyon na hindi ko maintindihan.

“Hi,Mr.Agribante” bati nya sakin mula sa tonong hindi ko gustong marinig “Ok ka lang ba dyan sa kinalalagyan mo? Its been hour”

Nakatitig lang sya sakin,pero agad nangilabot ang katawan ko ng ilapat nya sa puson ko ang dalawa nyang daliri.

Nakakatwa na ngayon ko lang namalayang wala akong pangitaas at tanging boxer brief lamang ang aking suot.

Kung kayat malaya nyang napaglandas papataas ang daliri nya hanggang saaking dibdib patungo sa aking pisngi.

Nawirduhan na ako sa mga ikinilos nya kaya muli kong ipinalag ang katawan ko.Ito naman ang pagkakataon narinig ko ang buong buo nyang halakhak kapagkuwan ay tinanggal nya ang panyo na humaharang sa bibig ko.

“Who are you?! Huh” agad kong tanong nangoras na mawala ang panyo sa bibig ko “Who the hell are you pakawalan mo ako!”

Muli syang tumawa and then he ’tsk,umiling lang ang ulo nya bago tumanim ang nakakalokong ngiti nya.

“He seems so smart” saad nya “Biruin mo? Ikaw yung pinain nya rito para pambayad utang”

“Anong sinasabi mo?” Tanong ko sa kanya “anong utang,sino ang tinutukoy mo–”

Agad na naputol ang sinasabi ko nang bigla nya itong takpan gamit ang isa nyang daliri.

“Its not your business to discust iho” saad nito,bago ako pinagmasdan mula mukha hanggang sa babang parte ng katawan ko.

“For now,lets enjoy the moment” dahil sa sinabi nya nakaramdam na ako ng kaba.

“Fuck you” I cursed him,before I glanced somewhere at sumigaw ng pagkalakas lakas.

“Help me!,somebody help me! Help me pleasss”

Muli kong narinig ang pagtawa nya.Tila pinaparamdam nya sakin na wala talaga akong kawala sa kamay nya.

“Shh. . .ang dami mong satsat,simulan nalang natin to” saad nya.

Dahil sa sinabi nya muli nanaman akong natigilan.Sa pagkakataong iyun alam ko na ang binabalak nya dahil dahan dahan nyang inilapat ang labi nya sa pisngi ko.

Masuyong halik ang iniwan nya sakin na ikinalabot ng aking katawan.

“Stop that! You mother f*cker!” Sigaw ko muli sa kanya “Are you gay! Lumayo ka sakin!”

As if papakinggan nya ako dahil tinakpan nya na ang bibig ko gamit ang palad nya.

Sa pagkakataong iyun,lumalim na ang halik nya sakin hanggang sa umabot na ito sa tenga ko.

Gamit ang mamasa masa at malambot nyang dila,ipinasok nya iyun sa loob.Kapilyuhan ang ginawa nya dahil maya maya lang ay naramdaman ko ding bahagya nya itong kinakagat kagat.

That moment,I realize myself na hindi na pala ako sumisigaw para manghingi ng tulong.

I just making a moan,dahil nararamdaman ko ang kakaibang kiliting umabot sa buo kong katawan.

“Ugh..sht fck you” I humed before I turned my glaned at him.

Nagkatitigan kami at doon,kitang kita ko ang ngisi nya na inaasahan ko dahil sa sambit ko.

“You seems you like it huh?” Pilyong saad nya sakin bago bahagyang tumawa “Osige dahil nagustohan mo,mas gagalingan ko pa”

Napalunok ako sa sinabi nya.Bahagya akong natigilan.

Ano ba kasi yung naramdaman ko? Nagustuhan ko ang dampi ng labi nya?

Gay na ba ako? Bakla na narin ba ako?

Hell no!

When I realize something,aakmang ilalapat nya na ang labi nya sa labi ko ng mabilis kong ipinilig ang mukha ko palayo sa kanya.

Akala ko may sasabihin pa sya ng pagkakataon nayun pero nakita ko sa kanya ang panlilisik ng mata.

Hinawakan nya ng medyo madiin ang pisngi ko at marahan nya itong iniharap sa kanya.

Dahil dun,nakatambad na ang labi ko sa kanya at ito yung chance na ilapat nya ang labi nya sa labi ko.

Naghalikan na kami.

Napakalambot nun at naamoy korin ang mint sa hininga nya.

Masuyo at magaling ang pagtrabaho ng labi nya sa labi ko.Pero ang hindi ko maintindihan,bakit parang nagugustohan ito ng labi ko?

Paunti unti ay gumagalaw ito na parang may sariling buhay.

Aaminin ko,nasasarapan ako.Gusto ko yung feeling nayun pero hindi ito dapat.

Parehas kaming lalaki and beside,kidnapper ko sya.

Kaya para mapigilan ang nararamdaman kong sensasyon.Muli ko nanamang ipinilig ang ulo ko na ikinatigil naman nya.

“P*tang ina ano bang problema mo?!” Singhal nya na sa mukha ko.

Nangilid ang takot ko sa katawan ngunit hindi dahil sa malakas na sigaw nya.

Kundi natakot ako sa nararamdaman ko? Bakit gusto ko yung pakiramdam na hinahalikan nya ako sa labi?

Bakit parang may nararamdaman akong init sa katawan para lang sa isang lalaki?

No,Im not gay,I dont want to be gay!

“S-stop this sr” kapagkuwan saad ko bago naramdaman ang mamamalabis ng luha ko sa pisngi.“P-pleas stop,I dont want this feeling anymore pleas!”

Hindi naman sa umaasa akong ititigil nya na ang ginagawa nya at ganun lang kadali na papakawalan nya ako.

Pero,hindi ko inaasahan na sasampa sya sa ibabaw ng katawan ko na halfnaked ang pagkakalantad sa kanya.

Natigilan ako at hindi nakapagsalita.Napatitig lang ako sa mga mata nya na may uwang sa labi.

“Your confuse” mahina ngunit husky ang boses na saad nya,kapagkuwan ay kitang kita kong itinapat nya ang pagkalalaki nya sa pagkalalaki ko.

Doon,may ekspertong inihagod nya iyon sa harapan ko nang hindi ko inaasahan.Napaungol ako ng malakas.

“Ughhh…” Kagat labi kong saad habang ang mata ko ay nanatiling nakatitig sa kanya.

Natawa sya sa aking reaksyon “Gusto mo ang ginagawa ko Mr.Agribante” nakangiting saad nya “It seems this is not a pay for the cost.Pabor na to sa lalaking yun,kaya tatanungin kita”

Natigilan nanaman ako nang ilapit nya ang bibig nya sa tenga ko.

“So Mr.Agrebante. . .Are you gay?”

Tila umeko ng paulit ulit sa tenga ko ang tanong nayun.Kaya ng makabawi ako,namalayan kong inuntog ko na pala ang ulo ko sa ulo nya

“You mother f*cker!” Singhal ko sa kanya nang mapaigtag sya sa sakit at bahagyang mapaatras “Im not gay! Kidnappers,pakawalan mo na ako”

Hindi pa sya nakakabawi ng magsimula muli akong kumalas sa pagkakabawi.Dahil dito,hinawakan nya na ako sa dibdib at mariing ipinilig sa pagkakahiga.

“Your mine! your just a pay for that mother f*cker cost!” singhal nya sakin.

Kumunot naman ang noo dahil kanina nya pa nababanggit yung tungkol sa utang at pambayad nayun.Hindi ko sya maintindihan dahil hindi ko alam ang taong tinutukoy nya.

“Ano bang pambayad na pinagsasabi mo?” Tanong ko sa kanya “hindi kita kilala! And I dont know what your talking about you b*llshit!”

Siguro nadala na ako sa inis kung kayat sa sobrang nararamdaman kong galit sa kanya.

Dinuraan ko sya na umabot naman sa mukha nya mismo.Dahil don,kitang kita ko kung paano nanlisik ang mata nya dahil sa pagkagalit.

Hindi ko alam kung pagsisihan ko ang ginawa ko pero namalayan ko nalang na sinampal nya na ako sa pisngi ng sunod sunod.

Wala akong nagawa dahil ang dalawa kong kamay ay nanatiling nakaposas sa taas ng ulunan ko.

Basta namalayan ko nalang na tila nagiging apat na ang paningin ko sa pagkahilo dahil sa pagsampal nya.

Hindi ko alam kung elan beses nyang nilapatan ang mukha ko ng mga palad nya.Basta,namalayan ko nalang pagkatapos.

Mula sa ibaba ko,habang nanlalabo ang paningin.May nakapwesto na sa pagitan ng dalawa kong hita.

Ang pagkalalaki ko na hindi ko namamalayang naglalawa na pala sa sobrang tigas nito ay nararamdaman na ang init at dulas ng isang bibig na bumabalot dito.

He was just busy on bl*wjobbing me na sa bilis ng pangyayari ay hindi ko na namalayan.

Hindi ko alam kung uungol ako dahil sa kakaibang sarap.Basta hindi ko alam ang totoo kung bakit sa kabila ng utak ko.

Tila gusto umindayog ang aking balakang at sumalubong sa mainit na bibig ng kidnaper.Pero sa kabilang utak ko naman,ay tila naiinis sa nararamdaman ko.

Dahil dun,tuluyan akong napaluha dahil sa pinaghalo halong nararamdaman ng pusot utak ko.

I was just in the middle of what I need to feel on this situation.And then suddenly,I was just caught on someone who just appear in the door next to me.

When we meet each other gaze.We both shocked on what he saw to my situatuin right now and for me because I already figure out of who that person is.

Si Niro Barranuevo na hindi ko namalayang kinidnapp rin pala kasama ko.

Hawak hawak sya ng isa pang lalaki,na ganun din ang bihis sa kidnappers na nasa ibaba ko ngayon.

Nanlalaki ang mga mata nyang nakatitig at doon,nakita kong gumuhit sa pisngi nya ang mga luha.

Tila may gusto syang sabihan na tila gustong ipatigil ang ginagawa sakin ng lalaki sa baba ko.

But I was still in a middle of concious.And when I turn my gazed again to that man.

I dont have anything to see,but his eyes who just have turst of what I have on my c*ck.

’Sa isang kisap mata,andito parin pala ako.Nakatayo mula sa likod ng lumang library.

Nakatitig lang ako sa isang babaeng nakaluhod sa harap na wala akong ibang makita kundi ang pagkadispirada.

Hindi ko nararamdaman ang paglalaro nya sa pagkalalaki ko.Halatang hindi iksperto sa laro ng pagpalaligaya sa iba.

Mas lalo lang nya tuloy pinapaalala sakin ang isang bangungot nayun sa buhay ko isang taon na nakalipas.

Gantong ganto ang view nung kidnappers nayun katulad ni Anjie.

May uhaw sa mga mata sa pagaantay ng maari kong ilabas.

But this one getting me in triggerd.Wala akong gana dahil kahit anong gawin nyang pagpapaligaya sakin,hindi tumatalab.

Kaya naman sa pagkaboredom ko,bahagya ko syang inilayo sa harapan ko dahilan nang pagkatigil nya.

“Why? sabi ko naman sayo tutolungan kita diba?” Saad nya nang tumayo na sya sa pagkakaluhod.Ganun parin ang boses nya,may halong pakiusap.

“Ardy just pleas,I know your confuse.Yung feelings mo kay Rigel mawawala yan.Just use me what ever you want.I will help you”

Hindi ako sumagot,pero natigilan ako ng muli nyang sapuhin ang pisngi ko.Tinadtad nya nanaman ako ng halik at sa pagkakataong ito,may halo ng pwersa.

Pilit ko lang syang pinipigilan.And the thing na his giving me a bl*wjob earlier and then he kiss me on the lips is kinda discussting.

Kung kayat pilit kong ipinilig ang labi ko sa dispiradang babae nato.

Napalayo sya sa ginagawa kong paghawi sa kanya.Nang tingnan ko sya,para syang natigilan.

I expected that dahil sa ginawa ko pero hindi pala dahil dun.

Nakatitig lang sya sa isang direksyon sa isang hallway.At hindi ako naghesitate na sundan yun na agad ko ding ikinatigil.

To my surprise,I saw Rigel sa gitna ng daan nayun.

Nakatakip ang isang bibig nya sa labi nya and that thing I was just realize.

Nakita nya kaming naghahalikan ni Anjie.

Gulat na gulat sya,dahil ang bestfriend nya,na inaasahan nyang magtatanggol sa kanya.

Ay nakikipaghalikan sa taong nambully sa kanya.Nanakit at nanakot.

Now,I dont know what to do?

Yung totoo,plano ko ba talagang magustuhan ni Rigel?

Or just blame him becuase this is what I feel.

Ang magkagusto sa kapwa ko lalaki.

CHAPTER 12

AN;busy lang for this holiday.Lahat naman ata tayo hehe.Sorry pala sa mga wrong spelling sa baba.

Happy reading 💕

Rigel POV’

Nung araw na malaman ni Anjie ang nangyari sakin.I actually expected that she been talk to me.

Inaasahan ko sa kanya ang kamusta ng isang matalik na kaibigan.Yung makikita ko ulit sa kanya yung pagaalala sa mga mata nya.

Dahil kumpara sa lahat.

Sya lang ang nakakaalam ng buo kong kwento.Alam nya ang nakaraan ko.Kaya hindi pwedeng malaman ni nanay na nasaktan uli ako ng sino man.Dahil si Anjie,si Nico,at si mama lang ang nakakaalam ng naging sakit ko.

It is possible na bumalik yun dahil sa pananakit ni Ardy.

Having a maschonism disorder is not easy.You can say that having this,is having a darkside too in yourlife.

May madilim na kwento ng buhay mo na ayaw mo ng balikan.Si Anjie ang may alam ng lahat.

Kaya kahit papano,nung nasaktan ako.Baka yun yung dahilan ng pagbabalik ng pagiging magkaibigan namin dalawa na nasayang lang sa simpleng tampuhan.

Pero hindi pala,nagkamali ako.Salungat yung inaasahan ko sa mga nakita ko.

Siguro,dahil dun.Pinapagising na ako ni lord to realize on something.

He making your way to make a realize.Na siguro kahit yung taong pinakamatalik mong kaibigan ay kaya kang traydurin sa kaaway mo.

And this is the biggest regret that you have sa buong buhay mo.

Dahil dun,kailangan mo ng putulin ang lahat ng ugnayan mo sa kanya para maging mabuti kang tao.

At yun ang pinaka mainam mong gawin.

Nung araw nayun,papasok ako sa paaralan.Naglalakad ako sa hallway hanggang sa diko namamalayang dinala ako ng aking mga paa patungo sa lumang library.

Gusto kong batukan ang sarili ko dahil lutang parin pala ako hanggang ngayon.

Siguro dahil ito kahapon,may trauma parin siguro ang katawan ko sa nangyari.Pero kahit papano maayos na ang lagay ko.

Dahil nadin ito kay Niro na labis kong pinasasalamatan dahil hindi nya talaga ako iniwan hanggang sa maging ok ako.

Ang nakakatuwa pa ay inihatid nya pa ako sa harap ng village namin.Talaga sigurong gusto nyang patunayan na seryoso sya sa sinabi nya.

And that thing making me smile.

Niro wants to take care of me,and also to protect na hindi nya daw nagawa sa unang pagkakataon.

Hindi ako umaasa na totohanin nya ang mga pangako nya.Pero hahayaan ko nalang muna dumaloy ang agos at agurin ako kung saan.

Hahayaan ko muna syang palutangin ako sa mga salita at mga ginagawa nyang magaganda sakin.

Hindi ko man alam ang dahilan kung bakit nya yun ginagawa. Ayoko yun matigil dahil dun ako nagiging masaya.

Niro makes me feel that another someone can make me feel comfortable too.Kahit hindi si mama at Anjie ang kasama ko.

Sana lang talaga ay hindi sya sumuko sa pagintindi saakin,hindi tulad ng bestfriend ko.Dahil siguro,kung wala na si mama,at sinokuan na ako ni Anjie.

Maaring wala nang matitira sakin.Kaya nagpapasalamat ako kay Niro.I hope he can stay with me ng mas matagal.Hanggang sa kaya ko na ulit harapin ang takot ko,kahit wala na si Anjie sa tabi ko.

Napapalingo ang ulo,inilihis ko ang katawan ko sa gilid ng library.

Dadaan nalang ako sa isang building na katabi nito.Tutal ang building naman ng class ko ay nakakonekta lang din sa gusaling katabi ng library.

Lumakad ako,hindi pinansin ang manang na nag didilig ng halaman.Inisip ko nalang na sana hindi ko makasalubong yung lalaking kinatatakutan ko sa lahat.

Sana hindi ko sya makita buong linggo dahil kota na ako.Sa gabi,sa mga panaginip ko kay tatay nang dahilan ng sakit ko.Ayoko na,baka bumalik ako sa dati na siguradong ikakalungkot nanaman ni mama.Ayokong magalala nanaman sya.

Patuloy lang ako sa paglalakad nun.Hindi ko alam kung bakit,basta nalang ako napatingin sa isang hallway sa gilid ng lumang library patungo sa likuran nito.

Hindi ko alam kung sadya lang ba na madaanan ko ang library,at mapatingin sa hallway katabi nito ngayong araw.

Iba kasi ang naramdaman ko.Natakot ako,kinabahan at tila nagulat sa nakita ko.

Kung hindi ako nagkakamali,si Anjie ang nakikita ko sa dulo ng daan.At yung kasama nya…I cant beleive and I pray na sana namamalikmata lang ako.

Kitang kita ko si Anjie,hinahalikan nya si Ardy na nakasandal lang sa pader at tila nagugustohan pa ang nangyayari.

Napatitig ako sa kanila.Yung mga paa ko,kusang tumigil sa paglalakad.Tila nanigas at dina makahakbang.

Hindi ko alam kung ano yung mararamdaman ko habang tinititigan sila.Ang sakit kasi e,parang sinasaksak ang puso mo na hindi mawari yung klase ng sakit.

Paano yung kaibigan mong magugulat ka nalang isang araw.Nakikipag halikan sa taong gustong manakit sayo at pahirapan ka.

Si Anjie pa talaga? Bakit sya pa sa lahat ng may malalanding studyante sa paaralang ito?

Yung tao pa talaga na inaasahan mong mangunguna sa pagtanggol sayo sa kaaway mo.Sya pa mismo yung taong nanguna sa pagtraydor sayo.

Anjie knows all about me.Hindi naman ako umaasa na aawayin nya si Ardy dahil sa ginawa sakin.Pero I know magagalit sya pagnalaman nyang sinaktan ako ng ibang tao.

Pero bat ngayon? Iba ang nakikita ko? Bakit parang mas gustong gusto nya pang halikan ang kaaway ko imbes na ipagtanggol ako dito.

“R-Rigel?. . .” gulat na sambit nya sakin nang mapansin nya na ako.

Kapwa kaming gulat lahat,lalo na si Ardy na nanlaki pa ang mata.Sa aming tatlo ngayon,si Ardy ang unang gumawa sakin ng halik portion nato sa gilid ng lumang library.

Kaya alam ko kung ano ang mararamdaman nya ngayon nahuli ko syang iba nanaman ang kahalikan at kaibigan ko pa.

Unti-unti napaatras ako.Ang kaninang hindi ko maigalaw na paa dahil sa pagkagulat.Nakabawi na kung kaya nagawa ko ng umalis sa kinatatayuan ko.

Mabilis akong tumalikod sa kanila.Malalaki ang hakbang kong lumakad papasok ng isa pang hallway sa katabing building ng library.

Ineexpect ko ng may hahabol sakin ngayon dahil hindi ako nagkamali ng higipin ang braso ko ng nilalang nayun.

Its Anjie.Ngayon,tila namumugtong na ang mga mata nyang nakatingin saakin.

“I-I will explain Rigel” nauutal na sambit nya “Pakinggan mo muna ako kung ano yung nakita mo”

“Wala kang dapat na ipaliwanag” kapagkuwang saad ko “Ang nakita ko ay ang nakita ko…hinahalikan mo sya”

Umiling sya.

“No,naghahalikan kami” sagot nya “Hinahalikan nya ako at hinahalikan ko sya pabalik”

“At gusto mo yung nangyayari?” Kunot noo kong tanong.

Bahagya syang natigilan,iniwas nya ang tingin sakin.“Aminin mo sakin ang totoo Anjie,ano ba kayo ni Ardy?” Tanong ko.

“Gusto nya ako,g-gusto ko din sya”

Hindi ko alam kung may pagsisinungaling sa sinabi nya kung kayat bahagya nalang akong natawa.

Hindi ko maintindihan ang ginagawa ni Ardy…o ni Anjie.

“Sinabi nya ba sayo?” Tanong ko “Inamin nya ba sayo na may gusto sya sayo”

Maya maya nagigting ang panga nya.

Matapang ang mata nyang tinitigan ang mata ko.Sa sandaling iyun.Nakita kong nagibang tao si Anjie

“Bakit? Pinagdududahan mo ba ako sa nararamdaman ko?” Walang emosyong saad nya “Sa tingin mo ba napaka dispirada kong tao kaya pinipilit kong maghalikan kami ni Ardy?”

Kumunot ang noo ko sa sinabi nya.

“Wala akong sinasabing ganyan Anjie,ang sakin lang si Ardy yun”

“Kaya nga,si Ardy yun.Anong problema kay Ardy… Anong problema kung gusto namin ang isat isa?”

“Gusto nya ako” saad ko na bahagya nyang ikinatigil.

“M-May gusto sya sakin pero gusto ka din nya? Niloloko ka nya sigurado ako dun,tayo.Kung nagagawa nyang saktan ako pisikal dahil sa nararamdaman nya.Sasaktan kadin nya lalo na emotionally”

“Sinasaktan ka nya,dahil alam nyang bakla ka.Mahina ka”

“Hinalikan nya din ako sa mismong pwesto kung saan kayo naghalikan kanina.Dun nya sinabi sakin ang lahat.” Saad ko.

“Sinasaktan nya ako dahil nagugolahan sya sa nararamdaman nya.Sinisisi nya ako kung bakit sya confuse ngayon sa sarili nya”

Nakita kong nangilid ang luha sa mga mata ni Anjie.

“Hindi totoo yan” sambit nya “G-gusto ko si Ardy.Im sure may gusto din sya sakin”

“Yun yung totoo” sagot ko “gusto nya akong pagbuhatan ng kamay at alam mo yung bagay nayun diba? Alam mong sinaktan nya ako”

Umiwas sya ng tingin saakin.Hindi sya sumagot.

“Hindi mo naman ako kailangang ibaby sit lagi Anjie e” patuloy ko “pero ang bestfriend ko.Inaasahan ko lang na masama ang reaksyon mo kay Ardy dahil sa nangyari pero iba pala ang nasa isip ko.Imbes pala na magalit ka sa kanya,nakikipaghalikan ka pa sa kanya” naramdaman ko nang tuluyan ng pumatak ang luha ko.

“Paano naman ako Anjie?” Tanong ko “Paano naman yung pagkakaibigan nating dalawa? Mukha kasing pinipili mo sya base sa nakita ko e”

Ilang segundo syang hindi umimik.Inayos nya muna ang sarili nya at pinunasan ang luha sa pisngi.

Bago tumingin sakin “Ang hirap kasi sayo Rigel.Laging ikaw nalang” saad nya “Gusto mo nasayo lagi ang simpatsya.Sayo lagi ang atensyon at mga awa”

“Anjie alam mo ang pinagdaanan ko” sabat ko rito “Kalahati ng buhay ko naging madilim dahil sa mga nangyari sakin.Hindi ko kailangan ng simpatsya,ang kailangan ko ay pagunawa. Kailangan ko ng kaibigan”

“Inuwa naman kita ah” saad nya “Inintindi kita,kahit pa yung taong gusto ko ay sinasabing ikaw ang gusto,inunawa parin kita”

Bahagya akong natigilan.Napakunot ang noo ko sa sinabi nya.

“Oo Rigel,naiinggit ako sayo” pagamin nito “naiinggit ako dahil aaminin ko,gustong gusto ko si Ardy noon palang.Simula palang ng school year dito sa senior high gusto ko na sya.Pero pinigilan ko ang sarili ko.Lumayo ako sa kanya kasama mo dahil isa syang bully.Alam kong pwede ka nyang saktan at bumalik ang trauma mo.Pinigilan ko ang nararamdaman ko sa kanya dahil inintindi kita” kinagat nya ang labi nya at pinigilan nanamang mapaluha.

“Pero ang tanga ko Rigel kasi hindi ko alam na kakalayo natin sa kanya.Sya palang gustong mapalapit sayo” dugtong nya “Gusto ka nya kahit itanggi nya man sa sarili nya at saktan ka man para mawala yun.Pero nasasaktan ako dun kasi pwede naman ako e,pwede ako kasi babae ako, malaya ako.Kaya naiingit ako sayo kasi kahit parang wala kang gawin.Napapasayo parin ang mga pinapangarap ko.Inaagaw mo nalang lahat sakin”

“Anjie hindi totoo yan” saad ko “Wala akong kinukuha sayo na kahit ano”

“Meron Rigel…meron kahit noon pa man”

Hindi agad ako nakasagot sa sinabi nya.Hindi ko sya maintindihan.

“Remember when we graduated in elementary?” Tanong nito sakin “Yung pangako mo na maging top one ka in a whole school” mapait syang ngumiti “Top two lang ako nun Rigel.Sinadya kong maging ikaw ang manguna sating dalawa dahil may pangako sayo si Tita.Sa oras kasi na manguna ka sa buong elementary,ang sabi nya lilipat na kayo sa village kung san kami naninirahan at iiwan nyo na ang squater.Nangyari ngayon pero may kapalit naman sakin”

Tumulo nanaman ang luha nya. “My parents still not proud na naging number two lang ako.Dapat ako daw ang nasa posisyon mo pero di nila alam ay nag giveway ako para sayo.Gusto kasi kitang makasama sa iisang lugar e,ayoko nang dadalawin lang kita sa lugar nyo.Gusto ko maging literal na kapit bahay na tayo” huminga sya ng malalim.

“Despite of all your experience from your dad.Nagagawa mong pasayahin ako.Kaya oo,I never been jealous na sayo lang ang simpatya.You are the model of my parents kapag nangangaral sila sakin at wala lang sakin yun dahil bestfriend kita.Pero Rigel ngayon lang to e,gustong gusto ko talaga si Ardy.Pero bakit ganun? Ikaw parin ang nanalo sating dalawa.Talo at magpapaubaya nanaman ba ako? Lagi?”

Hindi ko na alam ang gagawin ko,habang nagsasalita kasi si Anjie.Kinukwento ang mga nakaraan namin,na hindi ko alam may kumpitensya palang nagaganap.

Naalala ko yung mga araw na magkalapit kami sa isat isa.Na bestfriend ko sya at ang ginawa nyang pagsasakripisyo.

Totoo kasi yun,naipaliwanag na nya na tutulong syang makamit ang pangarap ni mama tumira sa village kasama ako.

Pero hindi ko alam ang struggle nya nun.Hindi ko alam na parang noon,ako na pala ang kontabida sa aming dalawa at inaagaw paunti unti ang lahat na meron sya.

Kaya naman natememe ako.

Ang tanging nagawa ko lang,ay unti unti syang lapitan para sana ikomfort kagaya ng mga ginagawa ng magkakaibigan.

Pero nagulat ako ng unti unti,tinanggal nya yung kamay ko sa braso nya.

Natigilan ako,agad na napatingin sa mga mata nya.

“I dont want to be friends with you anymore Rigel” saad nya na tila binasag ang eardrums ko.Muli akong natigilan.

“W-what did you say?” Tanong ko.

“Hindi ko na kailangang ulitin pa Rigel,may lamat na ang pinagsamahan natin.Pagod na akong maging panagalawa sayo.Ayokong makipagplastikan sayo kung alam mo namang may mali na.Im sorry”

Basta nalang bumagsak ang luha ko sa narinig ko sa kanya.Di ako makapaniwala.Sa lahat ng pinagsamahan namin?

Ganun nya lang kakalimutan lahat.Dahil lang kay Ardy?

Dahil lang sa simpleng tampuhan namin?

Pinanuod ko lang syang tumalikod saakin.Pero hindi pa man sya nakakalayo ilang hakbang ng paa nya.

Muli syang lumingon sakin.Nasilayan ko ang mukha nya,puno ng luha na parang sya din ang nasaktan sa mga sinabi nya.

“Panalo ka nanaman Rigel” kapagkuwan sambit nya “Hindi ako gusto ni Ardy.Ikaw ang gusto nya,at oo,naghalikan kami.Dahil pinilit ko sya.Naging dispirada ako sa pagmamahal at…sa pagiging number one against you.Im sorry”

Nakatitig lang ako sa pisara habang nagtuturo ang teacher namin sa math.

Hindi naman sa hindi ako intiresado at hindi ako nakakasabay matuto nito.Lumilipad lang kasi ngayon ang isip ko.

Hindi parin kasi ako makamove on na tapos na talaga ang pagkakaibigan namin ni Anjie.Like pinutol nya na yung ugnayan naming dalawa ng ganun ganun lang?

Dapat sinabi nya sakin noon na nahihirapan na pala syang kasama ako.Dapat sinabi nya na yung namumuong inggit o galit nya sakin noon pa man.

Mapaguusapan naman namin yun e.Pero dahil lang sa dahilan na ako yung gusto ni Ardy na gusto nya din? Parang yun lang tatapusin nya lahat?

Ganun ba kadali na igive up ang lahat ng pinagsamahan nyo para lang sa isang lalaki?

Kasi ako handa kong isuko si Ardy sa kanya.Wala akong gusto sa lalaking yun because I will never be inlove to the person who always hurt me.

Hindi dahilan na kapag hindi ka gusto ng taong gusto mo.E tatapusin nyo na ang friendahip ng taong nakilala mo nang ilang taon na.

“Pagod lang si Anjie,Im sure hindi nya gusto ang mga sinabi nya kanina” I mumbled.

Saglit ko syang tinignan mula sa kabilang raw ng upuan.Medyo maga ang mata nya dahil siguro sa kakaiyak kanina.

“Ok class dismiss” sabi ng teacher ko bago tumunog ang bell.

Tapos na ang last subject namin sa umaga.Kaya as usual,sa hapon balik kami sa routine namin.

Dalawa lang kami ni Anjie ang tumayo sa buong klase bago lumabas ng room.

Pupunta na kami sa garden house kung saan pinagpapatuloy namin ang aming task para sa event next week.

Pero ngayon,hindi na kami magkasabay pumunta don ni Anjie.Mas pinauna ko sya bago lumabas ng room.Dahil oo,baka may awkward moment sa daan dahil kakatapos lang namin sa pagaaway.Kung away ba ang tawag dun o naglabasan lang kami ng sama ng loob.

Kagat labi,nakatungo ako. Bitbit ang bag,nasa baba lang ang tingin ko.Alam kong mabilis maglakad si Anjie lalo na kung may tampuhan kami ngayon kaya naramdaman ko na ang katahimikan ng buong paligid sa buong whole way.

Wala na sya sa paligid.

Nasa klase ang lahat habang ako,parang ligaw na kaluluwang naglalakad sa pasilyong kinalulunlan ko.

Parang wala akong patutungohan nun,pero napahinto.ako sa paglalakad ng may tumigil na nilalang sa harap ko.

Itim na sapatos nya lang ang nakikita ko kung kayat nagangat ako ng tingin para masilayan ang mukha nya.

“So you saw us?” Saad nya na ikinatigil ko.

Ganun nalang ang gulat ko nang mahunian ko kung sino ang taong nasa harap ko ngayon.

Bakit ko ba hindi to inaasahan lagi?

“A-ardy” sagot kong utal at bahagyang napaatras palayo sa kanya.

“Nakita mo kami kanina diba?” Saad nya,hindi ako makatingin sa kanya dahil kinakain na ako ng takot.

Ayan nanaman kasi yung mata nyang nanlilisik na kay tatay ko lang nakikita.Yung takot ko,nung araw na sinasaktan ako ni tatay dahil sa kabaklaan ko.

Literal na bumabalik pag naiinkwentro ko si Ardy.

“Sabihin mo kung anong nakita mo,wag kang magsinungaling sakin Rigel” saad nya at hinawakan nya ang braso ko.

Naramdaman ko yung higpit nun kay bahagya akong napaimpit.

“Anong nakita mo kanina? Galit kaba ngayon? Nagtatampo kaba sakin dahil sa nakita mo samin ni Anjie?”

Kumunot ang noo ko dahil sa huling sinabi nya.Dahil dun,pinilit kong agawin ang braso ko sa pagkakahawak nya.

“Ano bang sinasabi mo?” Tanong ko “kung ano man ang nakita ko kanina sa likod ng library.Wala akong paki doon.Hindi mo alam na may mga taong pwede masira dahil sa ginagawa ninyo”

“Galit ka nga” saad nya “Gusto kong tanungin kung galit ka sakin dahil…n-nagseselos ka na.O galit ka kasi si Anjie yun.Yung matalik mong kaibigan?”

Muling kumunot ang noo ko.Saan nya nakuha ang ideya na nagseselos ako?

“Ano bang sinasabi mo?” Sagot ko

“Wag ka ng mag maangmaangan Rigel” saad nya “Alam kong nagustuhan mo kung ano yung ginawa natin sa lugar din yun.Kaya nagseselos ka samin ni Anjie dahil ginawa ko din ang bagay nayun sa kaibigan mo hindi ba?”

Ang presko nya magsalita.

“wala akong pakialam sayo,at lalong lalo na sa ginagawa nyo” sagot ko bago huminga ng malalim “Ginawa mo din sakin yun kaya hindi’ ang sagot ko.Nagseselos ako? Saang ideya mo nakuha yun? Nandidiri ako? Oo,dahil alam ko,you just playing with us.Dahil sa ginagawa mo.Nasisira kami ni Anjie,h-hindi na kami mag kaibigan dahil sayo”

Hindi ko alam kung san ako humugot ng tapang ngayon.Sumosobra na kasi sya e.

Ang yabang nyang magsalita.

Pero napansin kong umigting ang panga nya.

“Kilalanin mo kung sino ang kausap mo” saad nya “Hindi mo alam kung ano ano na yung pumapasok sa isip ko dahil sa nakita mo kami.Hindi mo alam kung ano yung strugle na pinagdadaanan ko ngayon sa kakaisip sayo”

“Bakit mo ako iniisip?” Tanong ko “nagpaplano ka ba kung paano mo ako sasaktan mabura lang yang pesteng feelings mo sakin?” Bahagya akong napangisi, nagpatuloy ang tapang ko

“Sorry ka Ardy,dahil walang magkakagusto sa mga kagaya mo.Hindi ako ang may kasalanan kung bakit mo nararamdaman yan.Hindi mo siguro matanggap na bakla kadin kagaya ko.Bakla Ardy pero pilit mong tinatanggi yun sa sarili mo”

Hindi ko na alam ang mga sumunod na nangyari dahil namalayan ko nalang na hawak na ni Ardy ang leeg ko.

Nanlilisik ang mata nyang nakatitig saakin habang napapaangat na ang paa ko sa sahig.

“Bakit ba ang hirap mong paaminin?” Nagiigting ang panga nyang saad “Bakit ba hindi mo rin maramdaman ang nararamdaman ko para sayo!,wag mo na akong pahirapan,hindi mo alam na hirap na hirap na ako sa nararamdaman ko sayo!”

Akala ko mawawalan na ako ng hininga.

Pero ibinagsak nya ako sa sahig.Uubo ubo dahil sa pagkakasakal nya habang napatingin sa kanya na sya namay lumuhod sa harap ko para mapantayan ako sa pagkakaupo ko.

“Hindi ako bakla Rigel” saad nya “Kaya dapat siguro,mawala ka nalang para mawala narin ang nararamdaman ko sayo”

CHAPTER 13

AN: Hindi talaga ako marunong magpakilig.Kaya sorry talaga kung may mga corny at cringe sa chapter nato.Basta,basahin nyo nalang.Haha.

Happy reading 💕

Nagsimula nanaman akong manginig sa takot.Dahil sa kakarampot na tapang ko kanina.Nakalimutan ko nga kung sino talaga ang kaharap ko.

Dahil sa sinabi nya,wala akong nagawa kundi ang umatras palayo sa kanya.

Alam kong kaya nyang gawin ang bagay na iniisip ko.Kung kaya nya akong bugbugin,kaya nya rin akong patayin.Sigurado ako dun.

“Isang beses lang kitang nasaktan Rigel” saad nya “Pero bakit sobrang takot ka na sakin? Gusto kong humingi ng sorry sa nagawa ko.Pero pagnakikita ko yung takot dyan sa mata mo.Parang mas naiinis pa ako”

Lumunok ako ng laway.

“T-tigilan mo na ako Ardy” sambit ko “pleas,wag mo ng gawin sakin to”

“Bakit Rigel?” Tanong nya “Bakit kasi may mga uri ng tao kagay mo ang nabubuhay sa mundo”

Hindi ako sumagot.

“Bakit kasi sa lahat sayo ko pa to naramdaman?” Lumapit ang mukha nya sa mukha ko “Kung hindi mo ako kayang magustuhan.Pleas,tulongan mo akong alisin ang nararamdaman ko sayo.Ayoko nito,hindi dapat ikaw dahil ang lalaki ay para lang sa babae,naiintindihan mo bayun?”

“Pleas Ardy” mahina ang boses ko “wag mo na akong magustuhan.Wag mo akong gustohin dahil lalaki ako.Parehas tayo ng kasarian.Tulungan mo ang sarili mong mawala yan,dahil aaminin ko sayo to Ardy.Hinding hindi kita magugustuhan kahit kailan”

Matagal syang tumitig sakin.Yung tingin nya,para syang nasaktan sa sinabi ko.Kinakagat nya yung pang ibang labi nya habang inilalandas nya ang tingin nya sa buong mukha kong takot na takot sa kanya.

“Dapat naging babae ka nalang” kapagkuwan sambit nya “Hindi na sana ako mahihirapang magustohan ka.Bakit kasi sa mga kagaya mo pa e…bakit mga kagaya mo pa ang gumawa sakin ng bagay nayun”

Hindi ako sumagot sa kanya. Umiwas nalang ako ng tingin,sa ilang pulgada kasi ng layo ng mukha namin sa isat isa.

Konti nalang maglalapit na ang mga mukha namin.

“Halikan mo ako Rigel” kapagkuwan saad nya sakin na ikinatigil ko.

“A-anong sinabi mo?” Tanong ko.

“Ikaw naman ang humalik sakin.Para naman may pride pa akong natitira sa pagkadisipirado ko sayo.Pleas halikan mo ako Rigel”

Hindi ako gumalaw sa pwesto ko,hindi ako tumingin sa kanya.Kung kayat nagulat ako sa mga nangyari.

Bigla nyang hinawakan ang panga ko.Iniharap nya ito sa mukha nya at doon,inilapat nya ang labi nya sa labi ko.

Sya nanaman ang unang humalik sakin ilang segundong naglapat ang labi namin.Gumagalawa ang mainit na labi nya sa ibabaw ng labi ko pero ang sakin ay nanatiling hindi gumagalaw.

Pero pagkatapos nun,lumayo sya.Pagkatapos naramdaman ko ang biglang pagsakit ng sikmura ko.

Sinuntok nya ako sa tyan.

Napahiga pa ako sa sahig habang hawak hawak ang sikmura ko.

Hindi ko maintindihan ang nangyayari.Yung kaninang takot na naramdaman ko,dumoble pa.

“Tandaan mo to Rigel” saad ni Ardy bago sya tumayo ng tuwid “Hanggat hindi nawawala ang pagkagusto ko sayo.Mararanasan mo to,at higit pa”

Sinipa nya ng ilang beses pa ang sikmura ko.Namilipit ako sa sakit.

Pero nagpapasalamat ako ng makitang humahakbang na palayo ang mga paa nya sakin pagkatapos.

Mariin akong napapikit.Tapos bigla bigla nalang,pumasok sya sa isipan ko.

“N-Niro…”

Hawak ko parin ang nanakit kong sikmura.Pinilit kong lumakad ako patungo sa kabilang direksyon ng hallway.Hindi ito yung direksyon patungo sa garden house.

Hindi ko alam kung saan ako gustong dalhin ng paa ko.Basta ang nararamdaman ko lang ngayon.Takot kay Ardy.

Natatakot ako sa mga mata nya.Sa braso nya at sa pagkamalaki nyang nilalang.

Natatakot ako kung sino man sya.Basta,ayoko sa mga kagaya nya.Ayoko sa mga kagaya nyang katulad ni tatay.

Ayaw sa bakla.Kaya sinasaktan nila ng walang dahilan.

Si Ardy,may dahilan sya.Pero ang dahilan nya na pagkakagusto sakin,dahilan din para mabugbog ang katawan ko.

Inaalis nya yung pagkagusto nya sakin gamit ang mga kamao nya.

Kakaiba,nakakalito at nakakainis.Pero wala kang magawa.

Kaya ninais ko nalang lumayo.Hindi ko alam ang pupuntahan ko basta lumakad lang ako ng lumakad papalabas ng pasilyong ito.

Nakarating ako sa ground floor.Tirik ang araw nun,pero wala akong pakialam at tumungo ako sa isang puno.

Tatlo yun na kadaisa may bench na mauupuan.Malapit na ang lugar nato sa likod ng malaking campus namin.

Umupo ako dun.Tahimik na ang tanging hangin lang ang naririnig mo sa paligid.

Ako lang magisa sa lugar nayun.Wala pang mga studyante dahil wala pang recess.

Kung kayat kasama ng mga hangin at tirik na tirik na araw.Umiyak ako.

Ang mga ito lang ang nakakakita ng luha ko,ng paghikbi ko dahil sa takot kanina.Dahil nararamdaman ko nanaman yung bigat na kamao ni tatay sa katawan ko.

Bumalik na ba ang sakit ko? Masasanay naman ba ako sa sakit nito at kay Ardy ko nayun makikita?

Ayoko… Ayoko sa sakit ng katawan na ilang taon kong naranasan kung hindi pa namatay si tatay.

Ayoko kay Ardy…kasi para syang si tatay.Sinasaktan nya ako,pero gusto nya akong halikan? At ilapit ang katawan nya sa katawan ko?

Nabaliw na sila.Mga baliw na sila dahil hindi nila kayang magpakatotoo sa nararamdaman nila.

Si Ardy siguro ang reincarnated ni tatay.Kaya ayoko sa kanya.

“Hayup ka Ardy” sambit ko at muli akong humikbi.

Nakatungo ang ulo ko.Patuloy sa pagiyak nanlalabo ang mata ko habang nakatingin sa lupa.

Nanatili ako ng ilan pang segundong ganun.Hanggang sa yung sahig na tinatapakan ko,may lumitaw na sapatos.

Bahagya akong natigilan,dahil yung itim na sapatos nayun.Kamukha ng kay Ardy.

Hindi nya parin ba ako titigilan?

Nagsisimula nanaman kumabog ng mabilis ang dibdib ko.Pero nang magangat ako ng tingin.

Isang maamong mukha ng bumugad sakin.

Yung ngiti nya at mapungay nyang mga mata ang biglang nagpagaan ng loob ko.

Hindi ko alam pero wala na akong hiya.Bigla ko syang niyakap.Mahigpit yun at umiyak ako sa bandang tyan nya.

Wala syang sinabi sakin.Basta naramdaman kong hinimas nya ang likodan ng ulo ko. Pinapakalma nya ako.

Umiyak pa ako ng umiyak ng ilang segundo sa bandang tyan nya.Alam kong mamasa ang puti nyang polo pero masyadong makapal ang mukha ko para alalahanin yun.

Hanggang natapos ang halos isang minutong nakayakap ako sa kanya.Tapos bumitaw sya sakin.Tinungkod nya ang kamay sa tuhod para magpantay ang mukha namin.

Tapos inayos nya ang buhok kong nagulo.Nakita ko nanaman yung ngiti nyang nagpagaan ng loob ko.

“Ayos kana?” Tanong nya sakin.

“N-natatakot ako” umiiyak ko paring sagot.

Inilabas nya ang panyo sa bulsa.Pinunasan nya ang luha ko sa pisngi.Tapos,masuyo nya akong hinalikan sa noo.

Hindi ko alam kung san ako matitigilan sa ginawa nya.Ito yung una na may gumawa sakin nito.Hinalikan ako sa noo pagkatapos punasan ang luha ko.

Si mama lang ang gumagawa ng gentleness nayun.Kung kayat parang sobrang saya ko,kasi si Niro yung gumawa.Ibang tao na.

“Tahan na” saad nya “nandito nako”

Nakita ko yung lungkot sa mata nya habang nakatingin saakin.

“Hindi nanaman kita naipagtanggol sa gagung yun…Sorry talaga” saad nya.

Hindi ako sumagot,tinapos nya ang pagpunas ng luha ko sa pisngi.

“Sinaktan ka nanaman nya,para lang may pagkatuwaan sya.Nanakit sya ng ibang tao”

“Sinuntok nya ako sa tyan” sumbong ko “tapos…”

Natigilan ako,hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin na hinahalikan ako ni Ardy pagkatapos nya ako saktan?

“Alam ko Rigel” sagot nya na ikinatigil ko.

“Alam mo?” Kunot noo kong tanong.Tumango sya.

“Oo,dahil hindi kagaya ko,pagnararamdaman ko to,nagke-care ako” sagot nya “Pero sya,nanakit kasi hindi nya gusto ang pakiramdam nayun.Nagugulohan sya”

Hinawakan nya ang pisngi ko at bahagyang pinisil iyun.

“Hes not sure to what he feels about you” saad nya “Pero pagsure nayun at hindi na natatakot.Makukuha ka nya sakin”

Kumunot ang noo ko. “Hindi mangyayari yun Niro” dipensa ko “Hindi ako magkakagusto sa kanya.Masama syang tao.Naaalala ko ang takot ko dahil sa kanya”

“Yeah,I know” sagot nya “Kaya gagawin ko pa ang lahat para maging sigurado ka sakin”

Nginitian nya ako ng matapos, tapos inayos ang sarili.

Nakatingin lang ako sa kanya bago nya ilahad ang kamay sakin.

“Tara,tanggalin natin ang takot mo” aya nya.

Unti unti,hinawakan ko ang kamay nya.Kasabay nun ang pagtunog ng alarm sa paligid.Recess na ng buong campus.

Pero yung tunog na para sa paalala ng tanghalian sa lahat.Iba naman ang paalala para sakin.

Parang sinasabi na ito nayun.Tumunog nayung kampana at nagsasabing,handa kana.

Mahuhulog ka na sa taong magpoprotekta sayo in anycost.

At masaya ako dun.Kasi si Niro,habang hawak nya ang kamay ko.Naramdaman kong safe ako sa kanya.

Parang sya ang nagaalis ng takot ko.Sya yung taong nagpapawi ng alinlangan ko.Inilalagay nya ako sa safe na lugar para hindi ako masaktan ng sino man.

Sa paglakad namin,habang magkahawak ang kamay at hindi alam ang pupuntahan.Kahit maraming nagtatakang mga studyante na nakakakita samin.

Wala akong naramdamang takot at hiya.Kasi si Niro yung kasama ko.Pag sya ang nasa tabi ko,parang ok na ang lahat.Safe ako,wala pwedeng makasakit sakin kasi si Niro…

Ang light and shining armor ko.

“Anong gusto mong kainin?” Tanong sakin ni Niro habang nasa loob kami ng kotse nya.

Katulad kahapon.Nakasakay ako sa kotse nya.Malayang nakalabas ng campus nang hindi ginagambala ng guwardya.Gamit ang pangalan nya bilang anak ng may ari ng school na ito.

Malayang nagagawa ni Niro ang gusto nya.Kahit ang paglabas ng paaralan kahit anong oras man nya gustohin.

Samantalang ako,dahil maarte at tila nais kong mapacomfort sa gwapong lalaking to.Kahit pangalawang cutting classes na ang ginagawa ko.Parang ok lang dahil kasama ko sya.

Hindi ako sumagot at nanatiling nakatingin sa daan.

“Ahm, kahit ano nalang Niro,basta libre mo” sya din ang sumagot ng tanong nya kung kayat napatingin ako sa kanya.

Ngumisi sya “Sorry,tulala kaparin kasi e” paliwang nya.Unti unti,ngumiti ako ng bahagya.

Pero hindi parin ako sumagot.

“Hindi nalang kita tatanungin kung anong gusto mong kainin.Dun nalang sa venue para makapili ka-”

“Ikaw” saad ko na ikinaputol ng iba pa nyang sasabihin,hindi ko alam kung bakit sya napangiti sa sinabi ko.

“Bakit?” Kapagkuwan tanong ko.

“Wala ako sa menu Rigel” sagot nya.

Dahil sa sinabi nya,muli nanaman akong napakunot noo.

“Ang sabi ko ikaw? Kung ano ang gusto mong kainin?” Pinigilan kong mapangiti.

“Kung nasa menu ka,ikaw ang gusto kong orderin”

Nakangisi sya habang sinasabi yun.Pero ako,pinigilan muli ang ngiti.Bigla kasing bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa sinabi nya.

“Sorry,baka nabibilisan ka sakin” kapagkuwan wika nya.Saglit syang tumingin sakin “Gusto lang kita pasiyahin.Sa kabila ng mga ginawa nya sayo.Ako ang dapat magbigay sayo ng ngiti.Gagu yun e,mahilig manakit pero duwag pagdating sa puso”

“Salamat Niro” kapagkuwan sagot ko “Pero sana,wag muna nating pagusapan ang lalaking yun? Malayo layo na tayo sa school.Wala akong pakialam kung pangalawang beses na akong nagcutting ng dahil kay Ardy.Pero hanggat malayo sya sakin.Ayoko talaga syang mapagusapan”

Masuyo syang ngumiti “ok,Im sorry ulit” saad nya.

Saglit kaming kinain ng katahimikan.Napatitig uli ako sa daan at inisip nanaman ang mga nangyari.Natatako parin ako e,kaya siguro mabilis lumilipad ang isip ko at napapatitig lang sa daan.

Hanggang sa naramdaman ko ang pagkapit ng kamay nya sa kamay ko.Bahagya akong natigilan dun,pero nang makita kong relax ang mukha nya at parang normal nya ng ginagawa sakin to.

Unti unti,kumalma ang puso ko.

“This is the restaurant na special sa parents ko” saad ni Niro ng ipark nya ang kotse sa tabi ng isang magarang restaurant.

Nakatingin ako sa kainan nayun habang pababa kami ng kotse.At napagtanto ko,tanging mayayaman lang ata ang makakakain sa gantong mga restauran.

Isa si Niro ang ilang beses at hindi na mabilang na nakakain na rito.

Siguro ako? Lamok lang na hindi sinasadyang makapasok sa lugar nayun pero mamatay agad dahil sa mabangong aircon.

“The Tummy Restauran” basa nya pa sa pangalan ng pasilyo. “Special sa kanila ang lugar nato dahil dito sinagot ni mom si Daddy wayback in college.Kaya sanay ako dito,actually parang nagsasawa na” tumawa sya

Pagkababa namin ng kotse,may lumapit na nakaitim na lalaki kay Niro.Binigay nya dito ang susi na tila ito ang magbabantay sa naiwan nyang sasakyan.

“Tip mo nalang mamaya Manong Ben” saad nya dito bago nya ako balingan “Ahm,ano c’mmon?” Tanong nya.

Tipid ko lang syang nginitian.Para matago ang kaba dahil sa syusyaling pagkainan kami kakain ni Niro,pinili ko nalang balingan ang sinabi nya kanina.

“Ang sweet ng mommy at daddy mo” saad ko,habang naglalakad na kami papasok “Wayback college,naging bahagi na ng buhay nila ang Fancy restaurant nato.Napaka memorable naman”

“Yeah,actually halos itong kainan narin to ang kinalkihan ko” sagot nya “wala ng bago kaya halos kilala na kami ng mga staff dito dati pa.Yung manager ng restaurant nato,invited daw nung kasal ni mom and dad so,yun.Parang kapit bahay nalang namin tong maituturing”

Napadako ang tingin namin ni Niro sa lalaking lumapit.May dala itong matamis na ngiti sa bawat isa saming dalawa.

“Good afternoon sr Niro” bumati kay Niro ang isang lalaking bihis waiter.Pero kahit waiter ang isang to,ang elegant parin tignan dahil sa suot nyang white polo na may pulang ribon sa leeg “Sa pinareceive nyo po?”

Tanong nito sa binata na ikinatango lang ni Niro

“Opo”

“This way sr”

Sumunod kami ni Niro sa waiter na tumungo at umakyat sa second floor.Mula sa dulo ng ilang magagara ding lamesa at upuan.

Doon kami pinapwesto.

“Mga twenty five minutes lang po sr ang waiting.Iseserve na po namin,pagbalik ko po,kukunin ko na ang order nyo.Excuse me po muna” paalala ng waiter habang pumupwesto kami sa upuan magkaharap.

Hindi sumagot si Niro sa lalaki,sa halip ay mabilis nya akong binalingan.Bahagya akong natigilan nang lumapit sya sa likod ko,talagang inalalayan nya pa talaga ang upuan ko bago lumapat ang pwet ko sa malambot na tela nun.

Napatingin ako kay Niro na bumalik na sa upuan nya sa harap ko.Parang wala lang ang ginawa nya dahil inasikaso nya lang ang menu sa harap namin.Habang ako,saglit na napatingin sa ibang customer dun.

Hindi nakatakas sa mata ko ang pagtataka nila.Sino ba kasi yung dalawang lalaking magdedate sa fancy restaurant na ito at naka uniforme pa pang school.

Date ba tong ginagawa namin?

Dahil tuloy sa ginawa ni Niro.Nagkaroon tuloy ng agam agam ang mga tao dito.

“Hindi mo kailangang gawin yun” medyo mahina kong ani na ikinatingin nya sakin.

“What? Anong ginawa ko?” Tanong nya.

“Yung upuan.Inalalayan mo ako umupo na dapat sa babae lang ginagawa”

Kumunot ang noo nya.

“Hindi ka ba masaya sa ginawa ko?” Tanong nya na hindi ko sinagot.Kapagkuwan ay masuyo nya akong tinignan.

“I can treat you better morethan him,Rigel” paliwanag nya “Yung ginawa ko.Simpleng bagay lang yun for all the pain that Ardy couse to you.Wala akong pakialam sa ibang taong makakakita kung gayness thing ba ang ginawa ko sayo.Ang alam ko lang,you need to treat better dahil sa mga pinagdaanan mo sa tatay mo at ngayon sa pinagdadaanan mo dahil kay Ardy”

Hindi agad ako nakasagot.Para kasing bigla may sumampal sa mukha ko ng marinig ko ang sinabi nya.

For being gay like me? May isang lalaki pala na gustong protektahan ako?

“Pili ka na” sabat nya,bago nya balingan ang menu sa harap ko “Wag mo akong titigan,dahil wala ako sa pwedeng orderin”

Bahagya akong nagising sa malalim na pagiisip.Tipid nanaman akong ngumiti.

“Pero kung isa ka sa pwedeng orderin,nakapili na agad ako ng masarap” bulong ko sa sarili.

“Ooderin mo talaga ako?” Tanong nya.Narinig nya pala ang sinabi ko kung kayat hindi uli agad ako nakasagot.

“May I take your orders sr” sabat ng waiter na muling bumalik samin.

Dahil wala pa akong napipili,napatingin ako kay Niro.

“Ano po yung pinaka dabest menu nyo today?” Tanong ni Niro sa waiter.

“Pinakadabest po ba?” Tanong ng waiter “as usual sr,Parmesan Risotto with Roasted Shrimp and Sausage Ragù over Creamy Polenta”

Muling dumako ang tingin sakin ni Niro.Tila hiningi ata ang gusto ko pero hindi nanaman ako nakasagot.

“Yung best seller nyo nalang po” sagot ni Niro.

Ngumiti lang samin ang waiter bago ito parang may inilista sa maliit na papel na hawak nito.

“Ok sir, twentyfive minutes before serving” saad ng waiter “I will comeback again sr.Thank you for your waiting”

Tumalima ito bago ako muling balingan ni Niro.Masuyo nanaman syang ngumiti sakin.

“Hindi ka naman allergic sa crabs right?” Tanong nya “Best seller nila yun.Masarap kaya Im sure magugustuhan mo”

“Hmm” I mumble “Gusto ko ang mga crabs.Paborito ko yun ng bata pa ako…namin ni mama”

Saglit akong tinignan ni Niro.Bago nagkaron ng ngisi ang mukha nya. “Sana crabs nalang din ako” saad nya.

Napakunot ang noo ko dahil sa sinabi nya.

“Bakit naman?”

Matagal muna syang nag isip sa tanong ko.

“Kasi…para gustohin modin ako?” Naiilang nyang saad.“Para paborito mo rin ako nung bata kapa” bahagya syang tumawa.Nagbibiro sya.

Pero natigilan naman ako dahil sa sinabi nya.Ang corny ng banat pero napaisip ako.

Gusto ko na ba si Niro? Ano nga ba ang ibig sabihin ng mga ginagawa nya sakin.

“Oh,diba hindi ka nakasagot” natatawa nyang saad “Hindi kasi ako crabs na gusto mo”

“Pero paborito kita” kapagkuwang lumabas sa bibig ko.

Sya naman ang natigilan.Bago ko sya masuyong nginitian.

“Ikaw na ngayon ang paborito ko Niro” dugtong ko “Ikaw kasi yung taong nalalapitan ko,n-ngayong natatakot at nasasaktan ako”

Unti unti,napangiti sya. “Ok na sakin yun” sagot nya “Basta wag lang sya ang isipin mo ngayon,ang unfair kasi e”

Kumunot ang noo ko “Sinong iniisip?” Tanong ko.

Iniwas nya ang tingin saakin “Si Ardy,iniisip mo parin sya ngayon diba?”

Natigilan ako sa sinabi nya.Bakit naman nakapasok si Ardy sa usapan.

“Diba ako na ang nagsabi na wag nating pagusapan si Ardy?“saad ko “Malayo sya satin ngayon,ayokong masira ang mood nato dahil sa kanya”

“Sorry,kanina pa kasi kita pinagmamasdan e”

“Pinagmamasdan?”

“Oo,nababasa ko sa mata mo.Affected ka parin”

Bahagya nanaman akong napaisip sa sinabi nya.Hindi ko sya maintindihan.Hindi ko rin kasi alam na balisa na pala ako kanina pa.

“Kanina pa ba ako,t-tahimik?” Tanong ko.

Tumango sya.

“Alam kong,natatakot kapa din sa ginagawa sayo ni Ardy” saad nya “Pero gusto kong malaman mo,ako ang mag aalis ng takot nayun sayo.Wag lang syang sumagi lagi sa isipan mo”

Ilang minuto nga ang lumipas bago dumating ang service.Hinain sa harap namin ni Niro ang malalaking crabs na best seller daw.

Ang hindi ko lang maintindihan,may gulay gulay payun sa gilid na hindi ko alam kung design ba o pwedeng kainin.

Tapos,ang pwede mo lang gamiting utensils ay maliit na kutsilyong panghiwa at tinidor na dalawa ang tulis.Paano ko to kakainin ng hindi nagkakamay?

Napatingin ako kay Niro.Nakakamanghang kinakain nya na ang laman ng crabs nayun ng hindi ko napansin dahil magiisang minuto na akong nakatutok sa pagkain ko.

Hindi ko alam kung paano magsisimula.

“Are you ok?” Tanong sakin ni Niro.

Hindi ako sumagot sa halip ay masuyo kong inilapag ang hawak kong kotsilyo at tinidor sa lapag ng mesa.

Kapagkuwan ay tipid akong ngumiti sa kanya.

“Hindi mo alam kung pano kainin” saad nya.

Hindi ako sumagot,nakita ko lang syang huminga ng malalim at inilapag din ang hawak nyang mga utensils.

Kapagkuwan ay pinagmasdan ang mukha ko.Ilang segundo yun bago sya dumukhang upang masuyong hagurin ako sa buhok.

Para san yun?

“Dapat hindi na kita dinala dito” saad nya na walang halong panghihinayang “Alam kong hindi ito ang lugar na hilig mo.Kala ko kasi mapapagaan ko yang nararamdaman mo kahit papano”

Muli,natigilan nanaman ako sa sinabi nya.

Bago ko nakita ang masuyo nanaman nyang ngiti.

“Ayaw mo dito no?” Tanong nya “Pwes dadalhin kita sa gusto mo”

Nakangiti parin sya habang tumatayo sa upuan.Tumungo sya sakin at agad na naglahad ng kamay na hindi ko alam kung aabutin ko ba.

“Pero hindi kapa tapos kumain” saad ko.

Umiling sya “Ubosin ko man yan o hindi,bayad naman nayan.Mukhang hindi naman sya masayang kainin.Kasi hindi pa kita napapasaya”

Hindi agad ako nakasagot.Napatitig lang ako sa mukha nya.

“N-niro…hindi mo kailangang gawin to” saad ko pagkatapos pasimple kong inilibot sa paligid ang mata ko,nakikita kong may ilan ilan nakatingin na samin.

“Tapusin mo nalang ang pagkain mo”

“Nope” saad nya kapagkuwan sya na ang kusang nagabot ng kamay ko para mapahawak sa kanya.

“My mission is to make you happy,maling lugar ang pinagdalhan ko sayo kaya dadalhin kita sa tama”

Hindi nanaman ako nakasagot.Napatitig nalang ako sa kanya habang wala syang pakialam na lumalakad sa gitna ng mga tao sa restauran nayun.

Magkahawak ang kamay namin,hindi sya nahihiya at wala syang paki.Habang ako,parang gusto nalang magpakain sa lupa.

Iniwan namin ang mamahaling kainan.Ang may aircon na pasilidad.Ang mga may kayang tao na kumakain kasama namin.

Basta,namalayan ko.Mas pinili nyang humawak sa kamay ko.Umalis sa mabangong lugar nayun na puno ng masasarap na pagkain.Kasama ko,lumabas kami ng Restauran.

Tinungo ang isang kanto at dinatnan ang isang maliit na stole.

Tindahan iyun ng fishball,kwekwek,kikiam at malamig na malamig na buko juice.

Natigilan ako,napalingon kay Niro na malawak parin ang ngiti saakin.

Compare sa crab na sobrang sarap at mamahalin.Mas pinili ni Niro makakain ng gantong murang pagkain.

“Snack daw to ng mga nagugutom sa daan” saad ni Niro “Pampasaya din para sa mga taong nasasaktan”

Hindi ako napangiti sa sinabi nya.Basta,pinagmasdan ko lang yung mukha nya na tila punong puno ng kasiyahan ngayon.

“Sabi ko diba? Wala ako sa menu” biro nya kapagkuwan ay natawa.

Lumapit kami sa maliit na stole nayun.Matamis na ngumiti samin ang ali na nagbabantay ng tindahan.Pero napansin ko nung dumako sya sa mga kamay namin. Gumuhit sa mukha nya ang pagtataka.

Hindi ko namalayang magkahawak parin pala ang mga kamay namin ni Niro kung kayat para akong nakuryenteng tinanggal ito ng mahunian ko.

“Sorry,anlambot kasi ng kamay mo” bulong ni Niro sakin na hindi pinansin ang ginang sa harap.“ang hirap bitawan”

Napapangiti sa tila walang pakialam na si Niro.Napili nalang naming umorder ng pagkain.

Ibinigay ng ali ang kwek kwek na nakalagay sa maliit na baso.Ganun din ang order ko at tsaka nilagyan namin ng masarap na sauce.

Totoo ngang nagkaron ako ng kasiyahan ng makakain ako ng street food.Sandali kong nakalimutan yung nangyari samin ni Anjie lalong lalo na samin ni Ardy kanina.

Ninamnam ko yung panandaliang sarap na nabigay ng pagkain sakin.Parang inaalis nun yung sama ng loob ko at yung lungkot.

Alam kong hindi iyun literal na gamot sa nararamdaman ko.Nakakain na ako ng pagkaing ganto dati pa.Paborito ko,pero bakit ngayon parang ansarap sarap nya.

Dahil lang bato sa mga problema ko? O dahil sa taong nagbigay sakin ng pagkakataong kumain ng ganto?

Napatingin ako kay Niro.Nakatingin din sya sakin.

Pero yung tingin nya kakaiba.May halo paring ngiti sa mga mata nya.Habang pinagmamasdan ako,natutuwa sya?

“I love seeing your smile Rigel” sambit nya na nagpatigil saakin.Kanina pa pala sya nakamasid habang kumakain ako.“Mas bagay sayo yung kahit tumutulo ang sauce sa gilid ng bibig mo.Atleast nakangiti kang kumain”

Napadako ang kamay ko sa gilid ng labi ko.Totoo ngang may hibla ng sauce doon kung kayat pupunasan ko na sana nang pigilan nya ang kamay ko.

“Ako na” sambit ni Niro bago nya ilapat ang panyo sa labi ko “kain ka lang,masaya akong pinapanood kang kumain kaya,go lang.Wag ka mahiya”

“Wala pang taong nanunuod kumain ako” saad ko sa kanya “at walang taong masaya habang nanunuod kumakain ang iba,diba?”

“Masaya ako” sagot ni Niro “basta pag ikaw ang kumakain,kahit maghapon kaya kitang panoorin”

Hindi ko alam kung ilang beses na ako natitigilan sa mga banat ni Niro sakin.Hindi ko nalang inisip kung ano yung ibig sabihin ng pagbilis ng tibok ng puso ko.Basta binaliwala ko nalang,inilahad ko nalang ang stick na may kwekwek sa bibig nya.Gusto ko syang subuan,pero diko alam kung bakit ko nagawa yun.

“Kikiligin ako nyan Rigel” saad nya pero agad din naman nyang sinubo ang pagkain.

“P-paanong kikiligin?” tanong ko.

“Pag gusto ko ang tao,kinikilig ako sa ano mang gawin nya” sagot nya “E may gusto ako sayo,kaya kikiligin ako kahit na tadyakan mo pa ako”

Saglit kaming nagkatitigan ni Niro,kapagkuwan ay parehas na natawa sa banat nya.Naiwan ng ganon ang mga sarili namin.Masayang natatawa sa isat isa na hindi alam kung bakit.Kapagkuwan muli nagsalita si Niro,seryosong nakatingin sakin.

“Alam kong masyado tayong mabilis sa ganto Rigel” saad nya “Pero sana,pagbigyan mo ako”

Hindi ako sumagot.

“Rigel,pwede ba kitang ligawan?”

CHAPTER 14

Warning ⚠ Pligiarism is a crime.Pwede mong basahin.Pero wag mong nakawin.

AN: Medyo matagal ang update no? Sana may bumasa pa.Sorry sa paghihintay,medyo busy lang nitong nagdaang weekend.Lahat naman tayo e,so enjoy guys!

Happy reading 💕

“Rigel,pwede ba kitang ligawan?”

Siguro,kung kaya kong sukatin kung gaano kabilis ang pagtama ng liwanag sa paligid.Malalaman kong mabilis din ang sinabi ni Niro sakin.

Hindi ako nakapagsalita.Napatitig lang sa kanya at hindi alam ang isasagot.

Tapos naalala ko yung unang araw na nilapitan nya ako mula sa field.Yung araw kasi nayun,sinabi nya ang bagay na ikinagulat ko din.Pero ayun,diretsyahan.Wala nang ligaw ligaw at pagkilala sa sarili.

Kinilig ako sa bagay na sinabi nya.Pero hindi ako naexcite.Biglaan kasi yun,tapos parang hindi sincere.Pero sa oras nato,nung sinabi nyang gusto nya akong ligawan.

Parang nafeel ko yung sinsero kesya nung sinabi nya saking maging kami’- agad agad.

Kaya ako,napatitig lang ngayon sa kanya,sa mga mata nya..Ambilis ng tibok ng puso ko.Tapos,pagkatapos ng moment.May tumunog,yung cellphone ni Niro.

Tumugtog ang hindi pamilyar na kanta.

Saglit kaming natigilan.Bago nya ilabas ang cellphone sa bulsa.Pinagmasdan ko yun,tapos hindi ko sinasadyang mabasa yung pangalan ng tumatawag.

’Bruh Tyron.

Napaisip ako,ito yung lalaking lumapit din kay Niro nung araw nayun.Tapos naalala ko yung sinabi nya.

Si Niro naman,nakita kong parang nahiya sakin.Inilahad nya ang kamay sa harap ko para mag excuse.Sasagutin nya yung tawag medyo malayo sa harap ko.

Tapos maya maya,nakita kong parang kumukunot ang noo nya.Tila hindi sila nagkakaintindihan ng kausap kasi napapahawak pa sya sa noo nya.

Ano kayang meron? Mula ng makita ko yung Tyron nayun.Pagkasama nya si Niro,parang may itinatago sila na isang bagay.Yung dapat hindi malaman ng lahat.

Para syang namomoblema at hindi ko alam ang dahilan.

Inisip ko si Tyron,ano bang meron sa lalaking yun.Bakit parang masama yung pakiramdam ko sa kanya.Ako lang ba o yung instinct ko narin mismo.

Napabuga ako ng hangin.Kinapa ko yung dibdib ko.Mabilis parin yung pagtibok lalo na nung napatingin ako kay Niro. Nagkatitigan kami,tapos yung mukha nyang nakakunot noo.Nung saglit na magtama ang mga mata namin,biglang naging maamo.Ngumiti nanaman sya ng matamis na nagpapagaan ng loob ko.

Pero sa isang banda,dahil sa ipinakita nya.Alam ko,may itinatago si Niro.Hindi ko gusto malaman pero parang kusang gumagana ang kuryosidad ko.

Masasaktan kaya ako dito?

“Sorry…” Saad ni Niro nang muli syang lumapit sakin.Para syang nahihiya naewan.

“Ok lang” nakangiti kong sagot.

“Pakiramdam ko mangyayari talaga yun,the moment nung tinanong kita”

Kumunot ang noo ko “Alin? Yung pagtawag?”

Tumango sya.“Nangyayari naman talaga yun diba? Sa mga teleserye o sa mga movies?” Saad nya “Tatanungin kita about sa bagay na magugulat ka tapos may tatawag”

’Hindi lang naman sa teleserye nangyayari ang ganun.Sa mga wattpad din.

“Pero ok lang na may tumawag din” dugtong pa nya “Atlis naputol ang usapan natin…alam ko namang wala ka pang sagot diba?”

Oo nga,ano nga ba ang isasagot ko sa tanong nya? Magpapaligaw naba ako? Gusto ko na ba si Niro?

Ngumiti ako “Its a chance narin” saad ko “B-baka pinagiisip pa ako”

“Pagiispan mo?” Tanong nya “Ibig sabihin may chance na manligaw ako sayo at…maging tayo?”

Hindi ako sumagot.Napakagat nalang ako sa ibaba kong labi.Hindi dahil nag iinarte ako dahil may gustong manligaw na sakin.

Hindi ko lang kasi alam ang isasagot ko.For the gay like me,may manliligaw talaga? Isang swerte ba ito? O ano?

Wala akong maisip,kaya nanatili akong tahimik.Tapos maya maya narinig kong bumuga sya ng hangin.

Nadissapoint ata.

“Tapos ka na bang kumain?” Tanong nya.

Binalingan ko yung basong kinainan ko.Ubos na.Tapos,tinignan ko yung baso nyang hawak kanina pa.May laman pa.

“Kainin mo muna yan” sagot ko “Hindi naman ako nagmamadaling umalis”

Saglit nyang tinignan yung hawak nya.Parang nagdadalwang isip syang galawin yun.Tapos sinilip nya ulit yung screen ng cellphone.

“N-nagmamadali kaba?” Tanong ko,naalala ko nanaman kasi yung ekpresyon ng mukha nya nung katawagan nya si Tyron.May pinagusapan sila.

“Ahm,hindi naman.Kung gusto mo pa,order pa tayo”

“No,ok na ako” sagot ko “Mukhang tama ka e,gumaan yung pakiramdam ko sa pagkain”

Napangiti sya,pero alam ko nababasa ko sa mata nya.Hindi yun ganun ka kislap simula nang makausap nya si Tyron.Kaya hindi ko na napigilan magtanong.

“May naging problema ba?” Nakatitig lang ako sa kanya “sorry,napansin ko kasi…parang nabahala ka? Dahil bato sa pagka-cutting natin?”

“Nope” sagot nya “May sumira lang talaga ng araw ko”

Si Tyron nga.

“May nasabi ba sayo yung tumawag kanina?” Tanong ko ulit “sorry,baka nanghihimasok na ako.Mukha ka kasing problemado e”

Saglit syang tumahimik.Tapos bumuga sya ng hangin bago ako titigan “Mapapatawad mo ba yung taong malapit sayo.Kahit nagkasala na sya sayo?”

Medyo nagulat ako sa tanong nya.Mukhang may dinadala ngang problema si Niro ngayon.Hindi nya lang masabi.

“Hindi ko alam” saad ko “Y-yung tao kasing nagkasala sakin dati…sobrang lapit namin.Pero hindi nya ako tinanggap.Tapos may ginawa syang habang buhay ko paring naaalala”

“Hindi mo padin pinatawad ang tatay mo no?” Tanto nya,iniwas nya ang tingin sakin “Im sorry Rigel,mali talaga ako ng desisyon.Lagi nalang”

Kumunot nanaman ang noo ko.Saangdesissyon sya nagkamali?

“Ok ka lang ba talaga?” Hindi ko ulit napigilang magtanong.Tila yung mukha nya,malayo sa sigla nung nasa restaurant kami.Nasira ni Tyron ng tumawag ito.

Bumuga ako ng hangin “Magkaibigan na tayo Niro” saad ko “Ngayon,pinagaan mo ang loob ko.Sa kabila ng nangyari sa mga taong ayaw ko ng alalahanin.Nandyan ka para mawala yung bigat ng dibdib ko.Ngayon,ikaw naman.Nandito ako para masabihan mo sa mga problema mo”

Tumitig ulit sya sakin.Tila tinatantya kung dapat ba talaga sya magsabi ng totoo sa nararamdaman nya.

“This is my fight” kapagkuwan saad nya “Dapat hindi ka mainvolve dito.Problema ko to kaya ako ang aayos”

“Hindi naman sa tutolungan kita ayusin” saad ko “Gusto ko lang mapagaan ang loob mo”

“Thank you” saad nya “Pero wala talaga to.Kailangan ko lang taposin ang malaking kalokohang ito nang walang nadadamay na iba”

Napaisip ako sa sinabi nya.Ganun ba kalaki ang problema nya kung bakit may pwedeng madamay na ibang tao?

Gusto ko sana na magsabi sya ng problema nya.Dahil gusto kong makabawi sa dalawang beses nya ng pagko-comfort sakin.Pero baka masyado na akong nanghihimasok sa buhay nya.

Kaya para gumaan ang loob nya.Naisip ko yung hawak nyang baso na puno parin ng kwek kwek.

Tapos kinuha ko yun sa kamay nya.Naglagay ako ng kwekwek sa stick at inilapit ko ito sa bibig nya.

“Gusto ko mapagaan ang loob mo kagaya ng ginagawa mo sakin ngayon” saad ko “Kaya sana katulad ng pagkaing nagpaalis ng sama ng loob ko.Maalis din nito ang sayo”

Nakatingin lang si Niro sakin.Napapangiti habang sinusubo ang pagkaing hinarap ko.Kinain nya yun,nginuya tapos napatitig lang ulit sa mata ko.

Yung tingin nya may kislap na.Pero sa kabilang banda may pagkabahala pading dala.Yung parang may pagdadalwang isip sa ginagawa ko.Hindi ko sya maintindihan.

Pero hindi ko nalang inisip.

“Kung may problema kalang kagaya ko” saad ko “Kain ka lang ng kwek kwek.Kahit hindi mo ilabas ang mga salita na gusto mong sabihin.Katulad ko, nawawala ang problema ko”

“Im sorry Rigel…” Kapagkuwang saad nya “Mali talaga ako ng desisyon.Pero gusto ko yung nangyayari.Minsan gusto ko nalang talagang seryosohin”

“Seryosohin?” Tanong ko.

“May mga bagay na ginagawa tayong hindi sigurado.Yung wala sa plano pero kailangan dahil para sa isang bagay” sagot nya “pero ayun e…nagbabago talaga tapos may pagsisihan ka sa huli.Naiinis ako sa sarili ko,kasi nasisiyahan ako sa outcomes.Parang gusto ko nalang tutohanin lahat”

Saglit ko syang tinitigan.

“Tama ka nga” saad ko “dapat talaga hindi mo nalang sinabi yung problema mo ngayon”

Kumunot ang noo nya.

“Hindi kasi kita maintindihan e” saad ko,pinigilan kong matawa “Ang lalim ng pinanghuhugotan mo nyan,hindi ko alam kung san nanggagaling”

Wala talaga akong alam sa mga sinasabi nya.Hindi ko magets kung bakit ganyan sya magsalita.

Pero naalala ko ulit yung isang araw.Yung tinignan ako ni Tyron na tila may kasalanan ako sa mundo.

Tapos yung ngumisi sya at narinig ko yung sinabi nya kay Niro.

Yung tungkol sa plano bayun?

“Salamat sa pagpapagaan ng loob lagi Niro” saad ko sa kanya “Hindi ko alam kung paano nalaman ni Ardy ang tungkol sa sakit at sinabi nya pa yun sayo.Pero may kwento sa likod nun,hindi mo pa alam ang pinagdaanan ko.Kaya sana,ayoko ng masaktan sa ikalawa pang pagkakataon”

Napatitig sakin si Niro ng matagal.Tila pinagaaralan nya lahat ng detalye ng mukha,habang nagiisip ng malalim.

Tapos,maya maya,niyakap nya ako.Mahigpit yun na tila nakikisimpatsya sya sakin.

“I’ll take you home na” saad nya habang hindi parin bumibitaw sa pagkayakap “Salamat din sa pagpapagaan ng loob ko.Pangako,babaguhin ko yung dapat na mangyari.Dapat seryoso na ako at,sigurado.Ayoko ng may masaktan pa”

Nakasakay na uli kami sa sasakyan nya nung hapong iyun.Tahimik,walang nagsasalita.Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumipas.

Nakikita ko na kasi ang kalangitan na nagkukulay orange na.Tanda na palubog na ang araw,mamaya nalang at didilim na.Siguro maabutan kami sa daan.Pero safe naman ako dahil si Niro ang kasama ko.

Tapos maya maya tumigil ang sasakyan.Saglit nyang tinignan ang traffic light,red ang kulay.Kaya tumigil muna.

Tahimik parin sa loob.Hindi ko alam kong bakit basta wala lang kaming mapagusapan.Hanggang sa maya maya.Naramdaman kong may humawak sa binti ko.

Nilingon ko iyun at ang kamay yun ni Niro.Hindi ko alam pero ipinatong ko yung kamay ko sa kamay nya.Tapos hinawakan nya ito.

Pangalawang hawak nya na ng kamay ko.Kung nung una parang sanay na sya.Sa pagkakataong ito,nakatitig na sya sakin.

Kumportable iyun at nakita ko ang tipid na ngiti nya.

“Gusto talaga kita Rigel,totoo yun” saad nya.Hindi naman ako umimik “Kaya sana,wag kang magduda sa mga ginagawa ko pwede bayun? Kaya kong patunayan ang sarili ko sayo”

Napabuga ako ng hangin.Nagdududa ba ako? Halata ba sa mukha ko ang pagdadalwang isip?

“Naalala ko kasi nung araw na kauna unahang lumapit ka sakin sa field” saad ko at napatingin sa gawi nya “Bakit ako Niro? Naalala ko padin kasi yung sinabi ng kaibigan mo,magbebenifits ka sakin.Para san naman yun?”

Hindi sya sumagot.Umandar uli yung sasakyan tapos nagpatuloy kami.

Binitawan nya ulit yung kamay ko nung nagmaneho sya.Pero yung mata ko,nanatili sa gawi nya.Nagaantay ng sagot.

“Magtiwala ka sakin” kapagkuwan saad nya “Hindi kita sasaktan”

Huminga nalang ulit ako ng malalim.

Nabalot uli ng katahimikan.Hanggang sa matanaw ko na ang arko ng village namin.

“Ihahatid na kita sa mismong tapat ng bahay nyo” saad ni Niro “Just tell me your address”

“Wag na,ibaba mo nalang ako sa guard house” saad ko.

“Maglalakad kapa nyan e”

“Hindi malapit naman na yung street ko.Konting lakad lang yun.Tsaka…” Ibinalik ko ang tingin sa kanya “Dapat umuwi ka na muna Niro.May problema ka pa ngayon diba? Wag mo na ako alalahanin”

Ilang segundo syang napatitig sakin.Tapos iginilid nya yung kotse sa tabi ng kalye malapit sa village namin.Sa ilalim ng orange na street light,nandun kami.

Saglit na katahimikan ang bumalot bago nya ito basagin.

“Si Tyron” kapagkuwan saad nya “Matalik kong kaibigan yun.Kaya sya ang tumutulong sakin para…lutasin ang problemang meron ako” huminga sya ng malalim na hininga,bago bumaling sa gawi ko “May ginagawa kaming isang bagay na masasabi kong isang malaking ka immaturan.Pero teenagar parin tayo diba? We can do immature things like this one”

“Were Immature” sambit ko “Iintindihan ko,and yeah we can do some mistake to make us grow”

“You need to trust me Rigel” saad nya “I need you for this.Sana…walang magbago”

Sa mga siansabi ni Niro,wala talaga akong maintindihan.Kaya naman gusto kong linawin.Gusto kong magtanong pero ng tatangkain ko ng ibuka ang bibig ko.

Mabilis syang gumalaw at agad na naglapat ang mga labi namin.Hinalikan nya ako at napakabilis ng bagay nayun.

Sa malalambot na labi nya,gumalaw ito.Eksperto pero marahan at banayad.Kaya ako,hindi tulad ng halik sakin ni Ardy na may pilit.

Iginalaw ko din ang labi ko.Nakipagpalitan ako ng tugon sa kanya.Na hindi ko alam kung paano ako natuto o dahil yun sa paghalik sakin ni Ardy noon.

Pero ngayon,iba sa unang halik.Walang takot,pangamba o pagdadalwang isip.Masaya ako,naeexcite at…naluluha?

Namalayan ko,sobrang bilis ng tibok ng puso ko.Parang may background music na naririnig ko dahil ispesyal ang halik ni Niro.

May pagmamahal? Siguro dahil masaya ako sa halik nayun.Naluluha ako sa saya.

“Nabibilisan kaba?” Kapagkuwang tanong sakin ni Niro nang itigil nya na ang halik sakin.

“B-bakit mo ginawa yun?” Tanong ko nalang.Oo nga,bakit nya ako biglang hinalikan.

“To take your trust on me” sagot nya “Gustong kong malaman mo na totoo yung nararamdaman ko sayo.Na hindi kita gagamitin para magkaron ako ng benefits.Gusto talaga kita Rigel,yung halik yung sagot ko para maintindihan mo”

Hindi nanaman ako sumagot,nanatili ako tahimik hanggang sa maalala ko nanaman si Ardy.Hinahalikan nya din ako,pero may halong suntok yun pagkatapos.

Sinasabi nya ang totoo,gustong gusto daw ako ni Ardy.Pero hinalikan din ako ni Niro,dahil gusto nya din ako.

Ang tanong,sino ang pinakatotoo.Kanino ako mas maniniwala at magtitiwalang hindi ako masasaktan sa isa sa kanila.

“Si Ardy” kapagkuwang saad ko na nagpatigil kay Niro.

Napatitig sya sakin.“Sorry,n-nawala ako” saad ko kapagkuwan nang marealize ang sinabi ko.

Napatingin ako kay Niro,may pagtataka padin sya.

“Gusto din kita Niro” saad ko.

“Nabanggit mo si Ardy” ani nya “Bakit?”

“Kasi gusto kita,gusto ko yung halik mo kaysa sa kanya.

“Hinalikan kadin nya?”

“K-kanina,pero iba ang sayo”

“Paanong nagkaiba? Akala ko sinasaktan ka lang nya? Bakit may pahalik”

“Kasi ayaw nya,pagkatapos ng halik,may sakit.Yung sayo,mas gusto ko.Mas totoo at banayad” paliwang ko “kaya napagtanto ko,mas lamang ka.Takot lang ang nararamdaman ko kay Ardy”

Napatitig sya sakin,unti unti uli naglapit ang labi namin.Namalayan ko,tumutugon nanaman ako sa salubong ng labi nya.Napapahawak na ako sa pisngi nya.

Paano nga ulit kami humantong sa ganto?.Ang alam ko,may problema sya.Tapos naalala ko yung birong plano na muntik ng mabuking ni Tyron sa pagsasabi nya ng benefits.

Muntik nanaman ata ako mawalan ng tiwala nun sa iba.Pero ito ako ngayon,nakikipaghalikan kay Niro Barranuevo.Siguro kung laro lang ito at yun yung plano nya.

Na paglaruan ang feelings ng isang bakla.Ok na ako dito.Sapat nayun kesya nasasaktan ako ng kamao.

“Make this one as a first move” saad ni Niro habang naka hawak sa pisngi ko “Sisiguraduhin kong akin ka,Rigel.Si Ardy,hindi ko hahayaang isipin mo sya kahit pa may ginawa sya sayong masama.Ako lang,tayo lang dapat dalawa”

May ngiti ako sa paglabas ng kotse ni Niro.Pumasok ako sa gate ng village,inabot ang Id to Identify the person at nginitian si manong guard na hindi malabong kilala na ako.

Lumiko ako sa isang kanto.Nilakad ang street kung saan ang addres namin.Papadilim na nun,matatapos na ang hapon at kakainin na ng dilim ang buong paligid.

Tanging street light lang ang ilaw sa daan.Tahimik,at medyo malamig dala ng paglubog ng araw.Hindi ako kinakabahan sa daan,walang dapat na ikatakot lalo na kung kakatapos mo lang makipag tagpo sa taong bumubuo ng araw mo at nagpapasaya sayo.

Para akong baliw na nangingiti sa kawalan.Dama parin ang labi ni Niro sa labi ko.

Tapos,natigilan ako dahil sa naisip.Totoo ba na hahayaan kong masaktan ang sarili ko? Totoo ba na kahit laro lang siguro ang lahat ng ginagawa ni Niro,papayag ako?

Bakit? Mas pipiliin ko bang saktan ako sa damdamin kesya saktan na physical kagaya ng ginagawa ni Ardy.

Pero pinipili ko si Niro.Nagugustohan ko na sya na parang handa na ako masaktan sa puso ko.Kahit kailan kasi,hindi ako masasanay sa sakit na ibinibigay ni Ardy.Naaalala ko si tatay.

So I’ll go for Niro,susugal ako sa emotion ng sakit kahit pa ikapahamak ng sarili ko.

“Kagaya mo rin pala ang isa sa lolokohin ni Niro,Rigel?” Isang tinig ang narinig ko sa aking likuran.

Kusang tumigil ang paghakbang ko sa lupa at nawala ako sa wisyo.Kilala ko ang boses nayun,at kinatatakutan ko sya.

“Sa tingin mo,totoo ang mga sinasabi sayo ni Niro?” Dugtong pa nya “Sa aming dalawa,kung sino man mas magbibigay ng sakit sayo.Si Niro yun Rigel,kaya wag kang maging tanga sa mababangong salita na sinasabi nya sayo.Your gay Ri-”

“Stop it!” Hindi ko napigilan yung sarili kong magtaas ng boses.Sya to,ang kinaiinisan at kinatatakutan ko.Pero tama na muna ngayon,tama na muna ang panghuhusga nya.

Humarap ako sa gawi nya.

“Sa ating dalawa,Ardy.Kung sino man ang mas bakla.Ikaw yun”

Nakita kong natigilan sya sinabi ko.Kaya niready ko na yung sarili ko nung mag igting ang panga nya.Inisang hakbang nya ang layo namin sa isat isa at agad nya akong hinawakan sa kwelyo.

“Kilalanin mo kung sino ang kaharap mo” tiim na saad nya

“Kilala naman kita ah,Ardy” sagot ko,pilit tinatago ang takot na namumuo sa mukha ko “Kilala ko ang pagiging duwag mo,dahil ikaw mismo hindi mo kayang magpakatotoo sa sarili mo”

“Shut up” tiim nanaman nya saad.

“No.You,shut up” saad ko “Duwag ka sa sarili mo pero tapang tapangan ka sa iba,kaya mong saktan ang mga tao nasa paligid mo para lang matakpan ko sino ka talaga”

“Ano bang gusto mong palabasin?” Tanong nya “Gusto mo bang maging bakla ako katulad mo? Pagtawanan at kutyain din ako ng mga tao?”

“Alam mo ang totoo sa sarili mo” saad ko “May gusto ka sakin,pero sinasaktan mo ako dahil akala mong mawawala yun.Duwag ka kasi,masama ka at walang kwentang tao”

“Bawiin mo ang sinabi mo!”

“Bitawan mo ako” ani ko at pinilit na mabitawan ang pagkakahawak ng kamay nya sa kwelyo ko “Dahil sa pananakit mo,bumabalik si Tatay sa alaala ko! Dahil sa pananakit mo,lagi nalang akong natatakot,nananginip ng masama”

Napansin kong natigilan sya,naramdaman ko,tumulo ang luha ko sa pisngi.Pero agad ko yung pinunasan upang hindi nya mapansin.

Hinding hindi ako iiyak sa harap ng taong to.

“Tigilan mo na ako Ardy” saad ko sa kanya “Kung masasaktan man ako,mabuting kay Niro yun.Wag lang sayo”

Tinalikudan ko sya pagkatapos ko magsalita.Ramdam ko ang panginginig dahil sa takot sa kanya,unti unti inihakbang ko ang mga paa ko palayo sa kanya.

Pero alam ko,nandyan pa sya sa likod.Sinusundan nya ako.

“Hindi mo kilala si Niro” saad nya kapagkuwan “Hindi mo sya kilala bilang tao.Kung ano ang mga ginagawa nya.I just want to save you from the pain Rigel,layuan mo si Niro dahil iba sya sa inaakala mo”

“Wala kang karapatan utusan ako Ardy” sagot sa kanya.Nakatalikod parin ako,naglalakad at pilit lumalayo dahil alam kong nakasunod sya.

Huminga ako ng malalim.Pagod na ako sa kanya.

“Tigilan mo na ako dahil hindi ang kagaya mo ang makapagpapabago ng isip ko!”

“Nagseselo ako Rigel” saad nya “Naiinis ako dahil nararamdaman ko nanaman sayo to.Kaya pleas.Tumakbo ka na ng mabilis bago pa kita muling mahawakan!”

Tila nagising ako sa wisyo ko.Yung kaninang pinipigilan ang luha ko ay mabilis na pumatal.Si Ardy pala ang kasama ko.At sasaktan nya nanaman ako.

Kaya mula sa mabagal na paglakad,hanggang sa mabilis na paghakbang at pagtakbo na ang ginawa ko.

Kailangan kong makalayo sa Ardy.Dahil oo,gusto nya akong saktan,bugbugin dahil nararamdaman nya nanaman ang bagay nayun.

Mahal nya nanaman ako.

CHAPTER 15

AN: Pasensya na sa mabagal na update ah.Tinatapos ko lang yung first plot nito pero hindi ko parin natatapos. Hehe.

By the way

Happy reading 💕

N

iro POV’

“Niro Barranuevo,my son” saad ni Daddy,nakangiti sya papalapit sakin tapos inakbayan nya ako.

“Ang magmamana ng buong Barrnuevo fashion & design company.Soon to be a CEO,president of the next generation” pagpapakilala nya pa sakin.

Ang lahat nakangiti,ang lahat nakatingin samin ni Dad.Tapos nung nagtaas sya ng kamay na may hawak ng glass na baso habang may lamang wine.Sumunod ang mga kanegosyo nya.Isa isang nagcheer na tila isang tagumpay ang mapasama ako sa line up nilang mga shareholders.

“Niro is very smart” kumento ng isang lalaki na may katandaan.Nakabaling ito kay daddy habang sayang sayang nakikita ako sa harapan nila “I know,Armando will be like you someday.Maangas sa negosyo” komento nya sakin.

Narinig kong nagtawanan ang lahat.Nasayihan sila sa narinig lalong lalo na si dad.

“That was for sure,Mr.Calderon” sagot ni Dad “E saan pa ba magmamana ang bunga? Edi sa ugat din hindi ba?”

Tumawa ang matanda. “Pero sana hindi magmana sa kapilyuhan mo” ani ni Mr.Calderon. “Ayokong masaktan ang my beloved daughter na si Ashly pagnagkataon.We were soon to be balae na hindi ba? I dont want issue na kesyo umiiyak ang anak ko dahil sa anak mo.Dyan tayo magkakatalo”

Nagtawanan ulit silang lahat habang saglit kaming nagkatinginan ni Dad.Tipid akong ngumiti

Yung ngiti ko,pilit.Halata sa mata ko na hindi ako masaya.Sa katotohanan kasing nakaplano na ang buhay ko.Kahit mayroon pa ako ng mga bagay na wala ang lahat.Hindi parin ako magiging masaya.

Hindi na ata ako magiging masaya.

Ang pamilya ko,ang mga Barrinuevo.May pagaari ng isang sikat at tanyag na kumpanya.Ito ang Barrinuevo Fashion and design company.Kung saan naglulungsad ng ibat ibang koleksyon ng magagarang damit na inilulunsad din sa ibat ibang bansa.

Kabilang dito ang newyork city.Kung saan ang manhattan na isang lugar sa bansang ito.Ay kilala ang mga damit na inilulunsad ng kumpanya namin.

The company of my family is very succestful.It such an honor na maging anak nila.Pero hindi kagaya ng iniisip ng iba,swerte daw ako,maganda na ang magiging buhay ko dahil sa yaman ng mga magulang ko.

Malayo sa kaalaman nila,na its a big pressure for me dahil ako ang magmamay ari ng lahat in the future.Ako ang hahawak ng mga bagay na iniingatan ng pamilya ko.

Pero hindi ako masaya.Hindi ako kuntento dahil kahit alam kong nasaakin na ang lahat,may kulang.Hindi masaya na nakaplano na ang buhay mo.

Lahat ng mga mangyayari ay nakatakdang magaganap na.Yung tipong naplano na nilang lahat.Yung wala ka ng magagawa dahil aapak ka nalamang sa hagdan pataas na alam mo kung ano ang patutungohan.

Alam kong biruan lang ang usapan ni Mr.Calderon at ni Dad nung oras nayun.I was just a 15 year old that time but I know their plan on how they look in each other.

Ang sabi ko nga,nakasulat na ang buhay ko.Inaabangan ko nalang mangyari gaya ng kung sino ang mapapangasawa ko.

Kung ano dapat at kung sino sya sa lipunang ginagalawan nya.

Sheena Calderon.The beloved and an eligant girl na anak ni Mr.Calderon.Sya ang tinutukoy ng kaibigan ni Dad.At sya ang girlfriend ko.

Kailangan,mga bata palamang dapat kami.Malapit na kami sa isat isa.Kaya they all spoil us,they give anything we want at kahit mga luxury item ay binibigay nila para lang magustuhan namin ang hilig ng bawat isa ni Ashly.

But,I dont like Ashly.Yeah,she was my girlfriend.Ipinakilala ko na syang babae sa buhay ko sa mga parents namin.Hindi na ako nagulat nang walang tumutol.

Naging masaya pa silang lahat dahil mas maaga mas makikilala namin ang isat isa.Kung iba lang ako,kung kaya ko at gusto ko.Sa murang edad namin ni Ashly,nabuntis ko na sya.

Nagkaanak na kami dala ng mga bugso ng aming damdamin.Pero oo,iba nga ako.Ibang ibang sa mga lalaki because when the time had a chance on us na gawin ang bagay nayun.Pero hindi nangyari.

Sa isang event ng new business set of a new shareholders.May gathering,tulad ng nakasanayan kasama ang pamilya namin.Ako at ang mga Calderon at si Ashly.

Dahil curious.At masaya,patago kaming naginom ng nakakalasing na wine.Tinamaan ako sa alak,uminit ang katawan ko at tila may gustong gawin ang katawan ko.

Si Ashly ang kasama ko that time.Nagtago kami sa isang rooftop at doon ininum ang alak.Sa lamig ng hangin doon,nagkatitigan kami.Unti unti,naglapit ang mga labi namin.

That time akala ko mangyayari na.Gusto ko yun,gusto ko ang labi nya.Alam ko ang hanap ng katawan ko,babae.Mga katulad ni Ashly na magaganda.

Pero nung gabing iyun.Ang mga akala ko ay akala ko nalang pala.Hindi ko alam na madidiskubre ko rin pala ang totoong kulay ng sarili ko.

“A-anong problema?” Tanong nya sakin ng bigla akong bumitaw sa halik,kunot noo syang nakatitig saakin “Ayaw mo ba dito sa rooftop gawin? Gusto mo ba lumipat tayo ng pwesto”

“Mali ata to Ashly” sagot ko.

“Anong mali? This is us” saad nya “tayo naman 6months na,legal na tayo sa pamilya natin.Masaya naman tayo.This is just a first move for our relationship”

“Mali to,mga bata pa tayo” paliwanag ko.Bahagya syang natawa.

“Magsi-sixteen na tayo Niro” sagot nya “Matured na ako ata alam ko na ang ginagawa ko”

“Paano kung hindi ko makuntrol?” Paliwanag ko pa “sigurado kabang gagawin natin yun? B-baka mabuntis kita”

Nakita kong ilang segundo syang natigilan bago bahagya nanaman natawa.

“Edi mabuti” sagot nya “Para hindi na tayo maghiwalay.Bubuo tayo ng pamilya ng mas maaga.Alam ko magugustohan yun ng pamilya natin.Ang magkaapo ng maaga diba”

Hinalikan nya ako uli,natigil ang dapat kong sabihin.Gusto kong masabik sa halik nayun.Mainit ang katawan ko pero dahil yun sa nakaw na alak na ininum namin.

Hindi sa ginagawa naming dalawa ni Ashly.Pero bakit? Bakit wala akong gana?

Bakit parang hindi nanaman ako masaya.

Bahagya ko syang pinigilan.Nakita kong natigilan nanaman sya kung kayat nagtanong sya ulit sakin.

“Ano nanaman?” Halata na sa boses nya ang pagkairita “Ano ba kasing problema? Safe tayo Niro wag kana magalala”

Napakagat labi ako “Naiihi ako sorry” dahilan ko.

Napatitig lang sya sakin.Tapos maya maya itinulak nya ako palayo sa kanya.Natawa naman ako sa asal nya pero hindi nya ako pinansin,tapos lumabas ako ng pinto.

Iniwan ko sya sa rooftop.Totoong naiihi ako.At dahil iyun sa alak kaya dumiretsyo na ako ng cr.

Hindi ko alam nung oras na pumasok ako sa pinto nayun.Mararamdaman ko yung isang bagay na dapat naramdaman ko nung naghahalikan kami ni Ashly.

Hindi ko maintindihan dahil tila nagtayo ang balahibo ko kasama ng pagtayo ng akin nung masilayan ko yun.

Napatingin ako sa kabilang cubic area.May isang lalaki,nasa mid therty siguro ang edad na siguro kasyoso lang din ng new business na itatayo kasama ang dad ko.

Mula sa suot nyang american suit.Sa baba ng pantalon nya,sa gitna nun.May inilabas sya.Hindi ko alam kung bakit napapansin ko ang mga bagay nayun sa lalaki.Pero naexcite ako ng ilabas nya yung bagay din na mayroon ako.

Napatitig at tila nanuyo ang labi ko.Bakit hindi ko maramdaman ang bagay nato sa ginagawa namin ni Ashly? Bakit nararamdaman ko pa to sa lalaking umiihi hindi kalayuan sakin.

Parang nexcite ako,nagugulahan ang isip pero alam kong lumapit sakin ang lalaki.

Napatitig ako sa mukha nya at hindi nakatakas ang ngisi nyang yun.Kasalokuyan din akong naglalabas ng tubig sa katawan at huling huli ko yung titig nya sa parte sa gitna ko.

Parang slowmotion yung paghakbang nya papalapit sakin.Ambilis ng tibok ng puso ko nun lalo na nang nasa tabi ko na sya.

Sabay sa pagkaubos ng tubig ko sa pantog ko,tumigil yung paghakbang nya.Inaantay ko kung ano yung susunod nyang gagawin lalo na nung magangat sya ng kamay.

Bahala na kung ano yung susunod na mangyari dahil lubos na nagpapakabog yun sa dibdib ko.Pero sadya ako natigilan ng maramdaman ko ang paghimas nya sa ulo ko.

Ginusot nya lang ang buhok ko habang nakangiti saakin.

“Your too young for this young man” kapagkuwan saad nya “Ayokong mawala agad ng negosyo ko ngayong nagsisimula palang kami.I know who you are,Mr.Barrinuevo”

Napapakurap kurap,tila binuhusan ako ng malamig na tubig dahil sa sinabi nya.

Alam nya ang iniisip ko dahil nabasa nya yun the way I look at him.

Pero bakit ko bayun naramdaman? Bakit sa isang lalaki?

Hindi ako nakasagot,inantay ko nalang ang paglabas nya sa cr.Pero kasabay ng paglabas nung lalaki,ay ang paglabas din ng katotohanan saakin.

Attractive ako sa isang lalaki.

At nagputuloy ang bagay nayun.Sa mga sumusunod na araw.

Isang araw,sa campus.Dito sa christian school na pagaari ng mga magulang ko.

Ang paaralang binuo ng mga magulang ko gamit ang pangalan ng panginoong simasamba nila.Reliyoso sila,ako ata? Kasama ako kasi pamilya ko sila.

Sabi ng mga magulang ko,lahat ng meron kami galing kay God.Dahil sa pananampalataya nila at pagtulong nila sa mga tao.Tama naman,masaya ako dun. Ginawa nila ang paaralang iyun para sa lahat.

Para sa lahat ba? O para lang din sa mga anak ng kasyoso nilang ni Daddy.

Ang pagtatayo ng paaralang iyun ay tila kakambal lang ng edad ko.

Ang mga nagaaral,highschool at senior highschool lang.Ang sabi nila,pagnagkaanak na kami ni Ashly.Bilang bagong biyaya ng panginoon.Doon sila magpapatayo ng isa pang paaralan.Ang Christian school University.Mga collega na.

Pero,napapatanong ako.Pwede na kaya ang mga bakla doon? Papayag na ba sila na may mga bakla doon?

Kaya nila binuo ang paaralan,weird ang plano nila.Dahil halos ang mga anak lang din ng mga kanegosyo nila ang nagaaral dun.Sabi ni Dad,para daw maging malapit ang babaet lalaking anak ng mga kanegosyo nila.

Maging magasawa in the future at ang mga ito nalang din ang mag hawak ng negosyo ng pamilya nila.Para silang bumubuo ng sariling komunidad.

Hindi maganda para sakin.Dahil habang sinasamba at dinidecate ang paaralan sa panginoon.Mga mayayaman lang naman ang nakakapagaral.Mga lalaki’t babae lang.

Kaya napatanong ako.Pwede kayang may bakla don? Imposible kaya na walang bakla sa anak ng mga kanegosyo ng mga magulang ko? O kaya don sa mga nag aaral na hindi anak ng kanegosyo ng parents ko.Mga kapwa mayayaman ko din.May bakla ba dun sa kanila?

Kasi ako,bakla ako.Bakla ba? Yung mismong anak ng paaralang nagtataguyod sa pangalang ng panginoon.Bakla.

Malas daw yun sa negosyo.Itintakwil ng panginoon kaya bawal.

Pero seryoso,ako lang ba ang bakla? Sa apat na libong studyante ng paaralan namin imposobleng ako lang.Alam ko meron,dapat meron.

Siguro nagtatago.Natatakot dahil sa patakaran.Tindi diba? Christian school e.

Kaya naghanap ako.Pero wala talaga akong makita.Kahit tomboy wala din.

Pagkatapos nagdalwang isip ako sa sarili ko.Tama ba talaga tong nararamdaman ko? Mali to,dapat hindi.

Kaya nagdesisyon ako.

Nung isang araw,tinawagan ko si Ashly.Girlfriend ko sya kaya makakatulong sya sakin.Nung pumayag syang makipagkita.Doon kami nagtungo sa rooftop.

Sa walang tao,tahimik at walang makakakita.

“Anong ginagawa natin dito?” Tanong nya,masama ang loob nya sakin.Nagtatampo “Dont you dare naiwan mo uli ako dito sa rooftop.Isusumbong na kita kila tita at tito,Niro”

Hindi ko sya pinansin.Kailangan ko tong gawin.Dapat mapatunayan ko ang sarili ko sa kanya.Para maalis din tong nararamdaman ko.

Nung lumapit ako sa kanya.Ipinilig ko sya sa dingding.Buong pagtataka kung anong ginagawa ko pero nagpatuloy ako.

“Lets do it” saad ko “Diba ayun naman ang gusto mo? Para pambawi ko narin sa hindi pagbalik sayo sa rooftop nung nakaraang event”

Kumunot ang noo nya “Really dito pa talaga sa school” taka ang mukha nya,nagdadalwang isip dahil nasa school nga kami. “Niro,wag ako.Baka gusto mo ikaw mismo na anak ng may ari ang maexp-”

Natigil sya sa pagsasalita.Gamit ang labi ko na idinikit sa labi nya.Pinigil ko sya sa pagsasalita.

Hinalikan ko sya,hindi naman ako nabigo dahil agad naman nyang tinugunan yun.Tapos,sinimulan kong iangat yung paldang suot nya.

Agad kong ibinaba yung panloob nya.Wala syang tutol,lalo pa nung marining kong mariin syang napapaungol ng dahil sa mga halik ko.Gusto nya ang nangyayari.Dapat nakaraan pato.Pero dahil sa pesteng naramdaman ko,nawala naputol.

“Ugh…N-Niro” sambit ni Ashly.Naipasok ko na,binaon ko at sinigurado kong dapat akin sya.Dapat gusto ko at nasarapan naman ako.Hindi masama kung gugustohin mo talaga.

Nagsimula akong umindayog.Alam kong una palang namin tong dalawa.Hindi na ako inosente sa ganto dahil nanunuod ako.Alam ko ang dapat galaw pero masikip si Ashly.Ako ang nakauna sa kanya kaya alam kong kailangan nyang magadjust.

Mula sa marahan hanggang sa pabilis ng pabilis.Nasanay ako,nasanay sya.Hindi ko alam kung paano ko sya nabuhat at ipinilig pa sa pader nun.Basta ang alam ko lang.Malakas ang mga braso ko.Ang balakang ko lang ang umiindayog para salubongin ang kalooban nya.

Tapos,uungol kami.Impit na isisigaw ang mga pangalan ng bawat isa.

Sa ilan pang segundo,sumabog ako.Ipinutok ko ang lahat sa unang pagkakataon.Pero ginawa ko lahat para hindi mapunta sa loob ang likido ko.Ayoko pang magkaanak.Bata pa kami.

Pagkatapos ng pangyayaring yun,naulit ulit.Nasiyahan kami at ginagawa namin yun sa kunwaring partner project lang.Girlfriend ko naman sya,kaya malaya kaming nakakapasok sa silid ng bawat isa.

Masaya pala,gusto ko dahil masarap.Hindi ko itatanggi.

Tiwala ang parents namin saming dalawa ni Ashley.Tinatakpan namin ang kamundohang ginagawa namin sa pamamagitan ng mga achievements sa school.Natutuwa sila dahil Ideal man daw ako.Perpektong anak daw at magandang halimbawa sa lahat.

Pero isang araw nagsawa ako.Nawalan ako ng gana.Nawalan ako ng interest bigla at parang nagsasawa sa paulit ulit na nangyayari.

Namalayan ko,yung ginagawa namin ni Ashley.Ginagawa ko parin pero kasama ko na ang iba.Habang kami ni Ashly,girlfriend ko sya pero iba ang kasiping ko.

Sa lumang library yun nagaganap.Sa rooftop.Sa kwarto ng babae,sa cr ng janitor.Iba iba sila,naadik ako.

Mas pinatunayan ko na hindi talaga ako bakla.Gusto ko rin ang laman ng babae.At dahil sa mga kalokohan ko,dun ko nakilala si Tyron.Isa ring playboy. Makamundo din pala ang nilalakbay nya.

Kasama nya,nagpakaligaya kami sa lihim ng lahat.Sa likod ng walang makakakita,na hindi inaakalang gagawin ng kagaya kong Ideal man daw,perfect son and a boyfriend.And isang magandang halimbawa sa lahat.

Ibinaling ko sa isang sarap ang malaking katanungan sa isip ko.Itinago ko ang tunay kong nararamdaman.Ginamit ang ibat ibang babae para lang sabihing lalaki talaga ako.

Pero,hindi ko nanaman inaasahan.May magpapabago uli ng takbo ng kwento ko.Nang nararamdaman ko sa sarili.

Alam ko ang kwento nya,at nakakaawa sya kung susumahin.Pati ang ate nya,hindi alam ang gagawin.

“Where are we going?” Tanong ko kay Mommy.

“To my friends house” sagot nya.

“Ok,hindi naman ako kailangang sumama right?” Tanong ko.

Tinignan ako ni mommy ng walang ekspresyon ang mukha.

“No,you need to be with us” saad ni mom “Pamilya tayo,at kailangan nila nun ngayon.Inspiration kung baga”

“Isama mo si Ashly kung gusto mo” sumingit si Dad sa usapan.“Para hindi ka maboring sa lamay,you need to bring your precious one”

Pfft.Hindi ako umimik,isasama ko kaya yung girlfriend ko? Wag na.Nagsasawa na ako sa kanya.

“Pwede naman ata akong umalis ng wala sya” saad ko.

“Ashly missing you” sagot ni Dad “Nagrereklamo sya samin ng mommy mo,bakit daw madalas wala ka ng time sa kanya”

Tumaas ang kabilang labi ko.Tapos napabuga ng hangin.

“Sabihin mo pumunta sya dito,hindi nalang ako sasama kung gusto nya magpabebe time sakin”

“Anak hindi” si mommy ang sumagot “Sasama ka samin dibaleng wala yung Ashly nayan,mas kailangan tayo ni Ardy…at ng ate nya”

Napako ang isip ko sa pangalang binanggit ni Mommy.Si Ardy? Sinong Ardy yun?

Kaya naglakas ako ng loob para sumama.Pagdating sa burol,sa unang pagkakataon na nasilayan ko sya ng maayos.

Nagbago nanaman ang tibok ng puso ko.Nagulo nanaman ang desisyon at paniniwala ko.

Ardy Agribante.Nagaaral sya sa school.But were never meet.Hindi ko sya naging kaibigan kailan man.Tipikal na school mate lang,walang pakialamanan at walang kibuan.

Hindi kami magkakilala,at noon,hindi ko sya gusto kasi maangas ang tingin ko sa kanya.

Pero ngayon,sa araw ng burol ng parents nya.Ibang Ardy ang nakikita ko.Hindi yung mabait na mukha.Hindi rin matapang,yung sakto lang.Actually,walang ekspresyon ang mukha nya.

Itinatago nya ang totoo nyang nararamdaman.Kung sakin din kasi nangyari ang trahedyang to.Hindi ko alam kung ano dapat ang maging repond ko dito.

Ang mawalan ng mga magulang sa isang araw ay napakahirap na.Para kang mababaliw.Yung ate nya nga,iyak ng iyak.Parang hindi kakayanin.Kaya alam ko na ang purpose ni mommy dito.Kinomport nya yung kapatid ni Niro.Sya ang nabigay lakas dito lalo na nung magsimula ang magkapatid.

Si mommy at si Daddy ang nagguide sa ate ni Niro na magmanage ng kumpanya.Kagaya namin,malaki din ang kumpanya ng mga Agribante,kaya alam ko tutulong ang parents ko para maitaguyod yun.

Si Ardy,hindi ko na nakita pagkatapos ng pagluluksa.Nababalitaan ko,nagbago daw yung behavior.Madalas napapatawag sa principal office.Ang sumasagot yung ate nya.Pero isang beses,alam kong malala na.

Muntikan ng maexpell si Niro dahil sa isang ginawa nya.Sa pagkakataong yun,tumulong na sila mommy at daddy.

Nagpunta kami sa bahay nila.Actually,hindi naman ako kailangan dun.Pero hindi ko alam kung bakit ako sumama.Bakit parang makukuntento ako pagmakikita ko sya.

Hindi maganda ang kutob ko nang araw na hindi ko sya makitang umiyak e.Kaya alam ko,yung galit at sakit dahil sa nangyari. Ibabaling nya yun sa iba.

Sa galit.

Pero sa pagkakataong ito,biglang naging parang concerend ako kay Ardy.Naaawa ako sa kanya.Nung araw na makatapak ako sa bahay nila.

Naabutan ko pa ang isang pagtatalo.Siguro matindi iyun dahil yung ate nya,labis ang pagiyak.Tuluyan na nagbreak down.

Pero ako,imbis na maawa sa ate nya nung oras nayun.Kusang humakbang ang paa ko,para tumungo sa kwarto ni Ardy.

Were not close,he dont like me and Im sure with that pero naglakas loob ako.Sinilip ko sya sa kwarto dun sa pintuan.At sa unang pagkakataon,nung nakita kong Ardy na walang buhay ang mukha ay nasilayan kong umiiyak.

Malalaki ang patak ng luha sa mata pababa ng pisingi.Tapos, maya maya.Napatingin sya sakin.

Saglit na nagtigil ang segundo ko nun,pero parang may kusang buhay ang mga paa ko.Lumakad papasok sa kwarto,naupo ako sa tabi ni Ardy sa kama.At doon,pinakinggan ko syang umiiyak.

Walang mga salitang lumabas sa bibig nya.He was just crying untill he approached me…he hug me.

At doon,nung maglapit ang mga katawan namin.Alam ko na ang sagot sa tanong ko.

Gusto ko rin talaga ay lalaki.At si Ardy ang kauna unahang nagpatibok ng mabilis sa puso ko.

CHAPTER 16

Happy reading 💕

Niro POV’

“Ikaw ang kauna unahang taong nakita ang pagiyak ko” saad ni Ardy sakin.

Napangiti ako sa loob dahil sa sinabi nya.Ibigsabihin ba nito? Special ako sa kanya?

“Thank you Bro” saad nya.Tapos niyakap nya nanaman ako.At yung tibok nanaman ng puso ko sa dibdib bumilis.

Hindi ko namamalayan,nakangiti na pala ako.Tapos nag katitigan kami,maya maya natawa sya.Natawa din ako hanggang sa tumayo na sya sa pagkakaupo.

Ginusot nya ang buhok ko,tumayo sa harap ko ng maayos at humingang malalim.

“I am Ardy Agribante” pagpapakilala nya habang inilalahad ang kamay sakin.

Alam ko na ang balak nya.Gusto nyang pormal na makipagpakilala sakin kaya pinatulan ko yun.

“Im Niro Barramuevo” sagot ko.

Simula nun,nung araw na umiyak sya sa bisig ko.Nung narinig ko ang paghikbi nya,nagtiwala na kami sa isat isa.Naging magkaibigan kami.

Sabihan ng sikreto,at lihiman ng kalokohan sa mga magulang.Parang kami lang ni Tyron.

Pero alam ko may iba pagdating kay Ardy.May kakaibang saya yung mata ko pagnakikita ko sya.Ibang ambiance compare to Tyron na madalas kong nakakasama.

Masaya ako kay Ardy.Masaya ang samahan namin,at pinagsasalamat kong naging kaibigan ko sya.

Tumagal yun mula nung grade eight hanggang sa gurmaduate kami ng junior high.Three years and counting.At sa loob ng tatlong taong kaibigan ko sya,inilihim ko ang mga ginagawa nyang kalokohan.

Manirism nya na ang manakit ng iba.Mambully ng kapwa naming studyante sa school.Dahil sa breakdown ng ate nya sa kapasawayan nya.Kahit papano naman daw nahiya sya.Tumitino sya pagkaharap sya nila Dad and mom at lalo na ang ate nya.

Pero pagkami nalang dalawa,dun lumalabas ang kapilyuhan nya.

Alam ko na ang lahat ng mayroon si Ardy.Para saan pa na magkaibigan kaming dalawa.Lagi syang naglalabas ng sama ng loob sakin.At dahil dun,ayoko mang bigyan ng ibang ibigsabihin.Yung dibdib ko,iba parin talaga ang tibok pagnakakasama sya.

Sa loob ng halos tatlong taong pagkakaibigan namin.Kilalang kilala ko na sya.Kaya alam ko din kung ano yung nararadaman nya tungkol sa isang taong minsang kinuwento nya sakin.

May isang tao daw ang dumating sa buhay nya.Mula nun,nagawa nyang mangstalk ng account.O ng personal na buhay ng taong kinagigiliwan nya.

Oo nasaktan ako,kasi sana ako nalang yun dahil kitang kita ko kung paano nya pasikretong i-admired ang maswerteng tao nayun.Pero imbis na mawalan ng pagasa sa kung sakaling paghakbang ng pagkakaibigan namin ni Ardy sa next level.Natuwa ako,nagkaron ako ng pagasa.

Dahil yung taong kinagigiliwan nya,lalaki din.Ayaw nya mang sabihin o ipaalam kung ano ba sya?

Atlis sa simpleng ginagawa nya na pangiistalk sa taong yun ay alam ko na.May ibang nararamdaman si Ardy kay Rigel.

Rigen Canceran.

Ang tanong bakla ba sya? Bisexual? O ano naman,ayaw nyang sabihin.Ayaw nyang ipaalam dahil siguro hindi sya sigurado.Pero umaasa ako,baka kasi,may pagkakataon.Mahulog din sya sa loob ko.

Were become friends bago pa ulit kami tumapak sa senior high.

At akala ko magpapatuloy yun hanggang sana grumaduate kami pero hindi.Sa isang pangyayaring hindi ko talaga inaasahan. Madadamay sya,pero bago pa mangyari yun,makikita nya ako.Yung inililihim ko sa kanya,kung sino ako habang sya totoo sakin.Nakita nya,at dahil dun hindi ko na inasahang magpapatuloy ang pagkakaibigan namin ni Ardy pagtapak ng senior high.

Dahil sa isang imbitasyong ng kasiyahan.Isinama nya lang ako,at sa isang pagkakamali nagawa ko.Nawala lahat ng pinagsamahan namin.

“Niro Barrinuevo” bungad sakin ng isang boses mula sa kabilang linya.“tatlot kalahating milyon ang utang ng kumpanya nyo sakin.Bumababa ang profit at lialable asset ng kumpanya.Nasan ang pera? Nasan ang magulang mo?”

“Sino kaba?” Tanong ko,hindi ko alam kung sino ang tumawag.Pero nalaman ko,may problema pala ang mga magulang ko sa kumpanya namin.Paano nangyari yun?

“At bakit ako yung tinatawagan nyo? Dapat sa assestant ng parents ko ka komunsulta.O dapat kila mom and dad mismo.Ano bang alam ko dyan? Hindi pa ako ang humahawak ng kumpanya”

“Pero ikaw din ang hahawak nun pagdating ng panahon” sagot nito “Ikaw ang tinawagan ko,para alam mo ang problema.Para ipaalam mo sa kanila at maramdaman din ang nararamdaman ko…ang magalala na maaaring mawala saakin ang lahat”

Nakaramdam ako ng kaba sa sinabi nya.Hindi ko alam kung ano ang binabalak nya.

“Sino po ba kayo?” Tanong ko “Kausapin mo ang parents ko sa problema nyo.Wag nyo akong idama-”

“Kinausap ko na my iho” putol nya sa iba ko pang sasabihin “Nagbigay na ako ng palugit at dahil wala naman akong natatanggap na kilos laban sa kanila.Ako na ang kikilos para umusad na ang problemang ito”

Hindi ako sumagot.

“Nasaan kaba iho?”

Hindi sana ako sasagot pero parang kusang lumabas sa bibig ko ang mga salita.“N-nasa party po ng mga kaibigan namin”

Narinig kong napangisi sya “Ako,magbabank crap na sa utang” ani nito “Samantalang ang uniko iho ng mga taong malaki ang pagkakautang sakin.Nagpapakasaya lang,ang malas ko naman ata” naramdaman ko ang bigat ng salita nya.Hindi ko sya kilala,pero pakiramdam ko,may kasalanan talaga kami sa kanya.

At dapat ko yun pagbayaran?

“Hintayin mo ako dyan Niro Barrnuevo” saad pa nito “Magusap tayo,grow up boy.Ayusin mo ang gusto na ginawa ng mga magulang mo”

Hindi na ako nakasagot sa mga sinabi nya.Parang naistatwa ako dahil parang namuot ang kaba sa dibdib ko.

Sino ang tao nayun? Bakit ako kailangan nya.Imposible kayang totoo ang sinasabi sakin ni Daddy? Na magingat ako sa lahat ng bagay dahil maaring may mga gantong tao sa paligid ko.At hindi normal ang ginagalawan naming nasa parte ng mga negosyanteng may ari ng malalaking kumpanya.

Napahinga ako ng malalim.Ikinalma ko ang sarili at kinumbinsi na hindi ako mahahanap ng numerong tumawag sakin.

Pagkatapos,nakita ko nanaman ang kasiyahan sa party sa loob ng bahay ng kaibigan ni Ardy.At nakita ko dun si Jameson.

Yung tingin nya sakin,malagkit parin kagaya ng pagtingin nya nung araw na nahuli nya kami ni Trisha sa rooftop.Isa sa babaeng naangkin ko para lang mapatunayan kong lalaki talaga ako.

“Hindi ko alam na makikita ko ang isang Niro Barranuevo sa party nato” saad sakin ni Jameson ng lapitan nya ako.Medyo malakas ang tugtog,kaya bahagyang malapit ang mukha nya sakin.Amoy na amoy ang alak sa hininga nya na siguro nagpapadagdag sa lagkit ng pagtingin nya sakin.

“Sino kasama mo? O nagimbita dito?” Tanong nya “Alam ko hindi ka sumasama sa mga level ng grupong basalugero nila Ardy ah.Sino nagimbita sayo,boyfriend mo?”

“Tigilan mo ako Jameson” saad ko sa kanya “May girlfrien ako,hindi ako bakla”

“Alam ko” sagot nya “Si Ashly Calderon diba? Pero si Trisha Alma ang kas*x mo sa rooftop”

Natigilan ako sa sinabi nya “How dare you”

“Kayang kaya kong sirain ang relasyon nyo ng mayamang babae nayun Niro” saad nya sakin “pero pwedeng magbago ang isip ko pagpumayag ka sa gusto ko”

Napatingin lang ako sa mukha nya.Halata dito ang pilyong ngiti dahil alam nyang hindi na ako makapalag.Pero natigilan ako nun nang ng masimple nyang hawakan ang pangupo ko.

“Ano? Payag kana?” Tanong nya “Wag mong antayin na ako pa ang magsasabi sa buong campus na bakla ka”

“Ano bang sinasabi mo” bahagya ko syang itinulak dahil sa sinabi nya.Saan nya yun nakukuha? At…paano nya yun nalaman.

Hindi naman sya nagpatinag sakin.Mabuti nalang medyo madilim at tanging party light lang ang liwanag sa buong paligid ng bahay nayun.Dahil maya maya,naramdaman kong hinawakan nya ang kamay ko.

Tapos dinala nya yun sa katigasan nya.Napasinghap ako sa ginawa nya.Kinabahan ako dahil baka may makapansin samin.Lalong lalo na baka makita kami ni Ardy na nasa paligid lang kasama ang tropa nya.

“Gusto mo ba talagang gawin to dito?” Tanong nya “Ilalabas ko to kung gust mo”

“Itigil mo to Jameson” saad ko sa kanya.

Ngumisi lang sya sakin,bago nya biglang hinawakan ang kamay ko.Hinila nya ako at lumakad kami,papunta sa isang madilim na parte ng bahay.Malayo sa mga tao,malayo sa ingay.Tapos ipinilig nya ako sa pader.

Walang sabi sabi,mabilis ang pangyayari.Namalayan ko,hinahalikan nya na ako.Mapupusok ayun na tila ikinagulat ko pa.Dahil sa unang pagkakataon,hinalikan ako ng lalaki.

Hindi ko namalayan,tumutugon na ako.Ang sarap sa pakiramdam. May kakaiba sa labi ng kapwa ko lalaki kesya sa mga babaeng nakakasiping ko.

Hindi ko alam,basta nasasarapan ako.Kaya ibinigay ko lahat ng alam ko.Iksperto at banayad ko syang hinalikan.

Sa pagkakataong iyun.Nakalimutan ko lahat,yung kaba at takot ko mula sa tumawag.Nagpadala ako sa sarap ng halik ni Jameson na dumating sa punto ay nakalimutan ko narin si Ardy.Na dapat sa kanya ako nagiingat na wag makita kung ano ang ginagawa ko.

Dahil magugulat yun,malilito at siguradong itatakwil ako bilang matalik nyang kaibigan.

At yun ang mga nangyari ngayon.Iksakto sa iniisip ko,ganun din ang reaction ni Ardy.

“A-Ardy…” Sambit ko,nangmahunian kong may nakatingin samin.

Wala syang sinabi.Kapwa kaming nanlalaki ang mga mata. Hanggang sa biglang nyang inihakbang ang paa nya.

Lumabas sya ng bahay nayun amat utomatikong napasunod ako sa kanya.Kailangan kong magpaliwanag.Kailangan kong ipaintindi sa kanya kung ano ang mga nakita nya.

Pero,pagkatapos ng mga diskusyon at pagsasabi ng lihim kong isinawalat sa kanya.

Akala ko,matatapos ang pagkakaibigan namin nang makita nyang nakikipaghalikan ako sa lalaki.

At malaman nyang bisexual talaga ako.Sa mga mata nya,tanggap nya ako.Maayos namin ang gusot nayun pero dumating na yung pinaka sentro ng problema namin.

Yung kaninang tumatawag saakin.Yung lalaking pupuntahan daw ako sa party nato,tumawag ulit.

Pero sa pagkakataong yun,may iba daw silang plano.Sa hindi ko inaasahan.May humaharurot na sasakyan.Papalapit samin ni Ardy.

Tapos,nagbukas ang pinto.Hindi ko alam kung anong plano basta,isinakay kami sa ban nayun.Ipinahid ang panyo sa ilong namin ni Ardy tapos nawalan ako,kami ng malay.

Dahil sa kalokohan ko,sa paglilihim ko kay Ardy kung sino ako.Nadamay sya,kung alam nya na siguro na may kakaibang nararamdaman ako sa kapwa ko lalaki.Nung oras na makita nyang naghahalikan kami ni Jameson hindi na sya magugulat.

Hindi na dapat sya lalabas ng party house nayun at madadamay na makidnap kasama ko.

Pero bakit kailangan may kidnappang nagaganap? Ganun ba kalaki ang kasalanan nat utang ng parents ko sa lalaking ito.

“Bitawan mo ako! Pakawalan mo kami” nauna akong magising kay Ardy.Namalayan ko,dinala kami sa abandunadong lugar.

Naisip ko,totoo pala ang mga nasa teleserye.Kinikidnap ang mga kagaya kong tigapagmana.Tapos dinadala sa abandunadong lugar.

Ang kaibahan lang ngayon.Hindi dapat ganto ang kwento ko.Kaya pumalag ako para makawala.

Nagaalala ako kay Ardy.Dapat hindi na sya dinamay dito.

“Sige boss,ako napong bahala dito” saad ng isang lalaki na may akay kay Ardy.Dinala nya ito sa isa pangkwarto,at hindi ko alam kung bakit kailangan paghiwalayin kaming dalawa.

“Anong gagawin mo sa kaibigan ko?” Tanong ko “pakawalan nyo na sya! Ako nalang wag nyo na syang idamay.Kami lang ang may atraso sa inyo diba? Wag na si Ardy pleas…”

Bumaling ako sa isa pang lalaki sa harap ko.Nakangisi ito saakin.

“Ililigtas mo pa talaga ang kaibigan mo kaysa sayo?” Tanong nito “hindi mo alam kung anong pwedeng mangyari sayo pagnagkataon”

“Anong kailangan mo sakin? Bakit nyo kami kinidnap?” Tanong ko.

“Ako ang katawagan mo,at nasabi ko na ang kailangan ko hindi ba?”

“Bakit hindi si mommy at daddy ang kausapin mo? Bakit kailangan nyo pa kaming takutin ng ganto?”

“Dalawang taon na ang utang ng mga magulang mo sakin” sagot nya “bumagsak ang isang kumpanya ko sa singapore.Nawala ang prophet ng kumpanya.Ang mga asset nito dahilan para maging qualatiral ang kumpanya ko.Manloloko ang mga magulang mo na palalakihin ang shares ko sa kumpanya nyo.Pero imbis nangutang pa sila sakin,hindi nila yun binayaran.Hindi sila tumutupad sa mga pinagusapan namin”

Hindi ako nagsalita.

“Kaya ikaw ang kabayaran sa kanila Niro” kinabahan ako sa huli nyang sinabi.

Lalo na nung lumapit sya sa harap ko.Wala akong magawa dahil nakatali ako sa upuan.

May kakaibang ngisi,nakakatakot ang itsura nyang yun mula sa ilalim ng itim na bonet na suot nila.

“Hindi ko maitatangging may mga itinatago kayong tindig sa katawan mga Barrnuevo” saad nito sakin.Pagkatapos ay bigla nyang sinapo ang baba ko.Gamit ang hinlalaki nya,pinaglaro nya yun sa labi ko.

Ipinabilog nya sa kabuuan ng labi ko pagkatapos ay ipinasok nya sa loob.Dahil sa ginawa nya,mabilis kong ipinilig ang ulo ko.

Alam ko ang ginagawa nya.Pero bakit nya ginagawa yun? Nararamdaman nya rin ba ang nararamdaman ko sa isang lalaki?

Gusto kong pumalag,gusto kong tumakbo.Pero wala akong magawa,lalo na nung marinig kong impit na sumisigaw si Ardy sa kwartong pinasukan nila ng isa pang lalaking nakabonet.

Dahil dun nabahala ako.

“Anong ginagawa nya sa kaibigan ko?!” Tanong nya.

Inaasahan ko na ang ngisi ng lalaki sa harap ko.Yun yung dahilan kung bakit ako mas natatakot pa.

“I know Ardy Agribante too” sagot nito “But trust me,magaling ang pinsan ko,kaya nga isinama ko sya sa pangingidnap sayo para may reward sya e.Just chillax and let hear their moaning voice”

Napapaluha,napatingin ako sa pintong pinasukan ni Ardy kanina.May nagaganap don,at yun yung pagsisihan kong nangyari sa bestfriend ko.

Dahil alam ko,pagkatapos ng lahat ng ito.Pagnalaman nya ang dahilan kung bakit nangyari lahat sa kanya ang ginagawa sa kanyang pangmomolestya.O molestya lang ba ang nagaganap.

Hindi na kami makakabalik ni Ardy sa dati.Sisihin nya ako sa lahat.Pandidirian at lalayuan.

Matatapos na ang pagkakaibigan naming dalawa.

Kaya kahit sa alapaap.Sa paglubog ng araw.Doon ko sasabihin.Doon ko nalang aaminin.

Gusto kita Ardy,higit pa sa pagkakaibigan nating dalawa.

CHAPTER 17

AN: Sa apat ka chapters na ilalapag ko.Tapos na ang first plot.Sa chapter 21,tawid na tayo sa ten years late…makikilala nyo na ang mga CEO ng buhay ni Rigel.

Happy reading 💕

Rigel POV’

Kumakabog ng mabilis ang puso ko,punong puno nanaman ng kaba ang katawan ko.

Mula sa madilim at malamig na kalye sa loob ng village namin.Hinahabol nya ako.

Para syang halimaw,hindi man literal pero ganun ang pakiramdam ko sa kanya.

Natatakot ako kung kayat kailangan kong tumakbo ng mabilis.Dapat matakasan ko sya dahil sa oras na maabutan nya ako,siguradong magiging lantang gulay ang katawan ko dahil sa mga suntok at sipa nya. Magmumukhang painting board sa pasa itong mukha ko dahil sa bangas na binibigay sakin.

Kaya ginawa ko ang lahat para makalayo sa kanya.Tumakbo ako ng tumakbo hanggang sa makatanlaw ako ng liwanag.

Ang bahay nanamin yun.Kaya paunti unti nagkaron ako ng pagasa na mas bilisan pa ang pagtakbo.Hinawi ko ang namumuong luha ko si mata dahil sa kaba at takot.Habang papalapit ako,nakitang nagbukas ang gate ng bahay.

Lumabas si mama na may dalang isang plastik ng basura.Itatapon nya ito sa basurahan para madaanan ng truck sa gabi.Nang masilayan ko ang walang muwang na si mama.Lumawak ang ngiti ko.

“Mama!…” Tawag ko sa kanya,lumingon sya sakin,napangiti.Napangiti rin ako dahil alam kong safe na ako.Nandito na ako sa bahay.Kasama kona si mama.

Hingal na hingal akong huminto.Napatanday ang dalawang kamay ko sa tuhod dahil sa pagtakbo.

Hingal na hingal.

“Oh Rigel,andito ka na pala anak,bakit naman nagtatakbo kayo?” sambit nya sakin bago bumaling sa isang pang direksyon.“May kasama ka pala anak? Sino yan,kaibigan mo o kaklase”

Natigilan ako sa sinabi ni mama.Unti unti,napalingon ako sa direksyon ng tinuran nya.Si Ardy,malalaki ang ngiting gawad kay mama.

Nagtaka,tila umurong ang dila ko. Ganun ba sya kabilis tumakbo?

Akala ko naiwan ko na sya sa daan.

Paanong nandito na agad sya? Para syang kabuting biglang sumulpot kung saan.Namalayan ko,nasa tabi ko na sya.Maamo ang mukha pero halata ang hingal sa pagtakbo namin.

Tinatago ang bangis sa ngiti nya.

Anong ginagawa nya? Anong balak nya? Wag nyang sabihing sasaktan nya ako sa harap ng nanay ko?

“H-Hi po tita” sambit nya.

Muli ko syang tinignan,saglit na saglit lang yun.Pero nakita ko ang maamong mukha na hindi ko nakikita sa kanya kahit kailan.Tila totoong mabait syang bata na ani mo’y walang ginagawang kalokohan.

Ano bang binabalak nya? Dyos ko,baka saktan nya din ang mama ko.Wag naman po sana.

“Good evening po” dugtong nya pa.Nakangiti parin si mama,hindi pansin ang hingal at tensyon saming dalawa ni Ardy.

“Ikaw naman Oryo,bakit hindi mo sinabing magsasama ka pala ng kaibigan?” Saad ni mama sakin “Edi sana naghanda ako”

Ngumisi si Ardy. “Ayy hindi napo tita” sagot nito “Actually,saglit lang kami ni Rigel diba? May ikokonsulta lang po ako sa kanya”

Bumaling sakin si Ardy.Tapos nakita ko yung ngisi sa mata nya.Yung ngisi nayun,hindi ko gusto.Dahil alam ko ang konsultang sinasabi nya.

Siguradong masasaktan ako kaya dapat makagawa ako ng paraan.

“Ah ganun ba?” Sagot ni mama “Osya,magusap na muna kayo dyan.Papasok na ako sa loob,sumunod ka nalang mamaya Oryo sakin hane”

Nagumpisa nang gumalaw si mama sa pwesto nya nang mawalan ako ng pagpipilian.

Dala ng kaba sa ideyang iiwan ako ni mama sa tabi ni Ardy.Bigla kong hinawakan ang mga kamay ng binatang to bago tinawag si mama.

“Ma!” Napalakas ang tawag ko sa kanya.Natigilan si mama pero bumaling sya sakin,nakakunot noo.“D-dito nalang po natin pakainin ng hapunan si Ardy,tutal kakain naman na tayo diba?”

Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko,pero nung mga oras na magkahawak ang kamay namin ni Ardy.At nasabi ko ang hindi ko dapat sabihin.Syang higpit ng hawak nya.Pinisil nya yun at masakit ngunit tiniis kong hindi mapangiwi.

Sapat nato,ayoko lang maiwan kay Ardy at bugbogin pa ako ng malala.Atlis sa loob,hindi nya ako masasaktan.Nandun si mama.

“Ok,magandang ideya yan.Pasensyahan mo na ang ulam iho ha?” Sagot ni mama baling kay Ardy “Nabigla ako sa pabisita eh”

Natawa si mama.Natawa din si Ardy,pero alam kong peke yun.

Huminga nalang ako ng malalim,unti unti humarap ako kay Ardy.Dala ang pekeng ngiti na kahit kailan never kong ginawa sa kanya.

Doon nakita ko sa mukha nya,ang pagtataka sa ginawa ko.

Ako din,nagtataka ako kung bakit ko nalang naisip ang lahat ng ito?

Pinadiretsyo kami ni mama sa kusina.Sa lamesa umupo kami at hindi na ako nagulat ng tumabi sakin si Ardy.

Dala ang tensyon naming dalawa. Hindi na ako nakagalaw kung nasaan kami.

Si mama kasi,inihahain pa ang mga pagkain.Inantay namin,pero parang ako lang ata ang hindi masaya sa pagaantay ng pagkain.

Nandito kase sya,sa tabi ko.Yung taong kinatatakutan ko.

“First time lang ni Oryo magdala ng ibang kaibigan dito” saad ni mama habang hinahainan nya kami.“Si Anjie ang lagi kong nakikita kaya pasensya kana kung bago ka sa paningin ko ah,lowkey profile lang yang Oryo ko e”

Nginitian ni Ardy si mama.

Akala ko,hindi na sya iimik sa saad ni mama.Pero nagsalita sya.At hindi ko alam kung bakit nya natanong yun.

“Wala po kahit isa?” Pagtataka nya, “E yung Niro po? Hindi nya pa ba nadadala dito?”

Natigilan ako dahil sa tanong ni Ardy,napatingin sakin si mama.

Nagkatinginan kami.

At sa napansin ko,napakunot noo sya bago nya ako balingan para magtanong din.

“May kaibigan ka pabang iba anak?” Tanong nya “Sinong Niro? Hindi ko pa naririnig ang pangalan nayan bukod kay Niko”

Hindi ako nakasagot.Kaya bumaling din sakin si Ardy.

“At sinong Niko po?” Tanong nya.

“Yung dati nyang kaibigan sa Elqueson” sagot ni mama “Sa dating tinitirhan naming squater.Mayaman na ang batang yun.Maswerte at naampon ng mayaman kaya dinala sa ibang bansa.Gwapo e”

Nakatingin lang sakin si Ardy, nagtataka nang bahagya itong matawa.Hindi ko sya maintindihan kung ano yung kinangisi nya.

“Mahilig po talaga si Rigel sa gwapo no?” Saad nya na ikinatigil ko.“kaya po pala”

“Uyy,hindi bakla ang Oryo ko noh?” Dipensa ni mama,at napabaling sakin “Mas gwapo pa nga yan sa mga mas lalaki dyan e,”

Nawala ang ekpresyon ng mukha ko.Alam ko kasing pinagtatakpan lang ako ni mama lalo na sa mga hindi nakakaalam na ganto ako.

At tama ang ginagawa nya dahil si Ardy to.Ang taong homophobic pero nagugulohang nagkakagusto sakin.

Pero hindi ako masaya dun.Hindi dapat kay Ardy.

“Ma,alam nya napo” sagot ko kay mama.

“Alam ang alin?” Tanong ni Ardy.

Napatingin ako ng diretsyo kay Ardy.Talagang kinukumpirma nya pa talaga sa nanay ko mismo.

“Bakla ang Oryo ko iho” si mama ang sumagot “Pero mahal ko yan,hindi ko hahayaang masaktan yan ng iba dahil sa kung sino sya.Makikipagpatayan talaga ako pagmay maglapat ng kamao nyan sa balat nya…tama na ang pinagdaanan nya noon.Kota na ako”

Tinignan ko si Ardy ng marinig nya si mama.Tapos umalis si mama sa lamesa,iniwanan ang inaayos at nagtungo sa kusina.

Ito ang pagkakataon na lumapit ang mukha sakin ni Ardy.Tapos bahagya pang pinisil ang binti ko kung kayat naramdaman ko ang sakit.

“Kaya mo ba ako iniimbitahan sa dinner nato para isumbong mo ako sa mama mo?” Tanong nya.

Hindi ako sumagot dahil mula kanina,hindi man lang nabawasan ang panlalamig ng katawan ko dahil sa takot.

“Wag na wag mong susubukang magsalita sa mga ginawa ko sayo” dugtong pa nya,bago ko mapansing binalingan nya ang kutsilyong nasa harap namin.

“Hindi mo ako kilala,kung kaya kong mambugbog ng tao.Kaya ko ring pumatay at uunahin ko yang nanay mo”

Bigla akong napatayo sa upuan,natigilan ako,natakot.

Gumawa yun ng ingay kung kayat napabaling silang dalawa sakin.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko lalo nat may pagtatakang tinignan ako ni mama.Baka masense nya ang tensyon saming dalawa ni Ardy.

“Ahm,biglang sumakit ang tyan ko” nakangiwi kong saad tapos bumaling ako kay mama “Cr lang muna po ako ma”

“Ngayon pa talaga?” Tanong nya “kakain na tayo”

Nakangiwing ngumiti ako.Tapos kunwari hinawakan ko ang tyan ko.

“M-masakit po talaga e”

“Ano bayan” reklamo ni mama “Sa harap pa talaga ng bisita mo”

“Ok lang po” sumagot si Ardy “Sanay naman po ako dyan kay Rigel.Close napo kami nyang nitong mga nagdaang araw”

Tumitig sakin ni Ardy.Napansin ko yung ngisi sa labi nya at hindi maganda yun para sa isang taong napagbantaan.

Kung kayat napatalikod nalang ako sa kanya.

“Mabilis lang po to ma” saad ko.

Naglakad papuntang banyo,pumasok sa pinto pero hindi ko kaagad sinara yun.

Tinignan ko ulit si Ardy sa upuan nito.Nakasunod pala ang tingin nya sakin na lalo pang ikinakaba ko.Tapos lumipat ang mata nya,dun mismo sa kutsilyong nasa karne.

At nagets ko kung ano ang ibig nyang sabihin.Sa laki ng katawan nya,at sa edad ng nanay ko.Kayang kaya nyang gawin yun.

Kaya nanlamig pa ang katawan ko sa naiisip.Sa pagkakataon nayun,mula sa ambiance ng bulto ni Ardy…pumasok nanaman si Tatay sa alaala ko.

Gantong ganto sya,nung pagbantaan nya ako.Para manahimik ang bibig ko ng hindi nya pinuputol ang dila ko.Dinamay nya si mama.

At si mama ang naging susi nya para magtagumpay sya sa mga ginagawa sakin.

Yung mga bagay na sa gabi nangyayari.Sa madilim at sa sulok ng silid ko.Bumabalik ang masasamang alaala nayun,dahil kay Ardy.

Tuluyan akong pumasok sa banyo.Sa loob nun,nakita ko ang ekspresyon ng mukha ko.

Takot na takot habang may luha ang mga mata.Napabuga ako ng malalim.Nagbalik nanaman ang mata nato,yung laging takot at malungkot sa piling ni tatay.

At yung tao sa labas.Dahil ito sa kanya,sya ang nagpapaalala ng mga sakit.

Tinapos ko ang drama sa loob ng banyo ng ilang minuto.Ilang beses kong pinakalma ang sarili ko.Inalis ang takot at ang ideya na kaya ngang gawin ni Ardy ang dating naging banta ng itay kay mama.

Naghilamos ako,inalis ang mga negatibo lalong lalo na ang takot.Tapos humarap ako sa salamin.

Kinausap ang sarili.

“Oo,Rigel bakla ka” saad ko “Pero hindi kalang basta bakla.Dapat matapang ka.Kaya mo tong harapin dahil ayaw mong may madamay na ibang tao sa kung sino ka man” huminga nanaman ako ng malalim.

Inihanda ang muling pagharap kay Ardy.

Tumungo akong muli sa hapag.Nakahain na lahat,may pagkain na ang plato ko.Pero nasa tabi parin ni Ardy.Gusto ko sanang kuhain ito at lumapit sa pwesto ni mama.Hindi ko lang magawa.

Lalo na ng umupo ako.Tapos mapatingin kay Ardy.Nakangiti sya sakin,yung ngiti na ngayon ko lang nakita sa kanya.

Bumaling nalang ako sa pagkain.Hindi nalang pinansin si mama na nagsisimula ng sumubo ng kanin.

“Nilagyan ka na ng pagkain ni Ardy sa plato mo anak” saad ni mama kapagkuwan “Wag kang magreklamong madame ah.Sabi nya para malakas daw resestensya mo”

Natigilan ako sa sinabi ni mama.Napatingin sa gawi nya at nakita yung ngiti na tila tinutukso nya ako.

Tapos muli akong bumaling kay Ardy.Pilit tinatago ang ngiti sa labi nya.

“I-ikaw pa talaga naglagay?” Takang tanong ko.

“Yeah,why?” Balik nyang patanong.“Masyadong madame ba?”

Hindi ako umimik kaya tumingin sya sakin.Tapos ngumisi,hindi ko alam kung may iba sa ngisi nyang yun.Pero natakot nanaman ako.

“Para magkalakas yang resistensya mo” dugtong pa nya “Para kung sakaling may makaaway ka at isparing ang labanan.Kaya ng katawan mo”

Sabi ko na nga.Hindi ako makapaniwala na ginagawa nya to para lang ihanda ako sa pananakit nya.Kailan nya ba gagawin yun? At bakit kailangan nyang gawin yun?

Tinignan ko nalang ang pagkain sa harap ko.Medyo madami nga ang kanin at yung gulay.Pero hindi ko na to pinansin.

Inisip ko nalang na mas magandang ubusin ko nalang ngayong tong pagkain sa harap ko kahit madame.Kesa bugbugin ako ni Ardy.

Subo,nguya,lunok.Ginawa ko yun ng ilang minuto ng hindi umiimik.

Tapos kinuha ko ang baso na may lamang tubig.Inisang inom ko yun.Pagkatapos inilpag ko sa lamesa.Hindi napigilan,dumighay ako.Pagkatapos natahimik ang paligid.

Napansin ko yun agad at napatingin sa mga kasama ko.Natigilan ako dahil kapwa pala sila nakatingin sakin.Si mama, nakangisi nanaman at yung ngising yun ay alam ko na ang ibig sabihin.

Tinutukso nya ba kami? Wala talaga syang alam.

“Hindi ka naman ganyang kumain nak ha?” Saad ni mama, napapangiti sya,tapos saglit na tumingin kay Ardy “Iba talaga pag iba nagpapakain”

“Ma…” mahinang sambit ko,nahiya ako.Natatakot dahil si Ardy to.

Tapos maya maya,nakarinig ako ng ngisi kay Ardy.Hindi ko sana sya papansinin pero naramdaman kong hinawakan nya ang balikat ko.Hinimas nya yun at ibang kaba ang naramdaman ko.

“Malakas ka palang kumain” saad ni Ardy kapagkuwan “Dapat yan,para lumakas ang katawan mo at hindi patpatin.Para sa susunod.Makakalaban kana sa mga suntukan sa mga kalaban mo”

“Hindi naman basalugero ang Oryo ko iho” si mama ang sumagot.Wala paring alam sa nangyayari,naiwan kasi yung ngisi nyang mapangasar “Pero siguro lalakas ang pagkain nyan pag ikaw ang nagpapakain dyan”

“Ma…” Saway ko kay mama.

“Hmm” ani nya “mas gugustohin kong nandito si Ardy para lang ganyan kang karaming kumain.Hirap na hirap akong magpakain sayo.Hindi ako nainform na may tao palang gusto mong gumawa sayo nun”

Napatungo ang ulo ko “wala ka pong alam sa nangyayari…” Mahinang saad ko.

“Kaya nga anak e” patol naman ni mama “Sana next time alam ko na,para inform na inform na ako about sa inyong dalawa”

Sasagot pa sana ako pero nakangising umaalis sa hapag si mama.Dala nya ang ilang mga pinagkainan.

Pagkatapos,naiwan nanaman kami ni Ardy sa lamesa.Nabalot ng katahimikan,hanggang sya nanaman,lumapit ang mukha sa mukha.

“Kinikilig kaba?” Baritong boses na bulong nya sakin.Dahil dun,agad akong nakaramdam ng kaba “Sa tingin mo,kinikilig ako sa pinahihiwatig ng nanay mo? Sa isang bakla? Nakakadiri”

Huminga ako ng malalim.Hindi pinansin ang sinabi nya at lumagok nalang uli ng tubig sa baso.

Pagkatapos agad ulit akong tumayo.Binalingan si mama na nasa lababo.

“Uuwi na daw si Ardy ma” diresyang saad ko,napakunot noo si mama.

“Uuwi agad?” Tanong nya.

“Oo ma,baka gabihin daw po sy-”

“Can I stay here pa po tita?” Napigil ang sasabihin ko ng sumingit si Ardy.Bahagyang akong nagulat “Hindi papo kasi kami nakakapagusap ni Rigel ng maayos” bumaling sakin si Ardy “Diba may ipapakosulta pa ako sayo? Remember?”

Hindi ako nakasagot.Bumaling nalang ako kay mama na nakangiti sakin.Kinikilig pa si mama?

Walang alam kung anong pwedeng mangyari kasama ang lalaki sa tabi ko.

“Anak ok lang sakin ok?” Saad ni mama “Sige na,ipakita mo muna sa kanya ang kwarto mo.Project naman yang paguusapan nyo diba?”

“Mama…” Sambit ko.

“Thank you po tita” singit ni Ardy.Tapos umakbay sya sakin.Mahigpit yun dahil may kasamang pisil sa braso ko.

PAGKABUKAS ng pinto ng kwarto.Nagulat ako ng bahagya akong itulak ni Ardy papaloob.

Sabi ko na,ito ang tactics nya para lang masaktan ako.Pero inihanda ko kaagad ang sarili ko lalo nang marinig ko ang pagsara ng pintuan.

Unti unti,humarap ako sa kanya.Habang nagmamalabis ang luha sa pisngi ko.

“Your crying?” Tanong nya “wala pa akong ginagawa umiiyak kana?”

“Tapusin mo na ang gusto mong gawin sakin Ardy” saad ko “Saktan mo na ako kung sasak-”

Natigil ang sasabihin ko ng biglang lumapit sakin si Ardy.Gamit ang labi nya,hindi na ako nakapagsalita dahil sinalat nya na ito ng mainit na halik.

Niro POV’

“Pakawalan nyo na si Ardy!” Sigaw ko na sa kinuupoan ko ng marinig ko pa ang impit na sigaw nya.

Nagpilit akong kumalas sa pwesto ko ngunit mahigpit talaga ang pagkakatali sakin.Hindi pwedeng iiyak nalang ako sa isang tabi at pakinggan ang kaibigan kong molestyahin o kung ano man ang gawin ng kasama nya sa loob ng silid na iyun.

Kung kayat pinilit ko pang kumawala sa pwesto ko pero kusa narin akong napatigil nang sapuhin ng lalaking yun ang bunbunan ko.

Sinabunotan nya ako habang pinaharap sa kanya.

“May utang kayo sakin” sambit nito “Yung nangyayari sa kaibigan mo sa loob ng kwartong yun.Pabor narin sa kanya.Masasarapan din naman sya diba?”

“But hes straight” saad ko “this will be hes nightmare for sure.Hindi ito ang tipo nya,wag nyo na syang idamay”

“At ikaw?” Tanong pabalik ng lalaki “Anong tipo mo? Kaya mo din bang gawin ang mga nangyayari sa loob? Kaya mo rin bang sumubo ng isang bagay na meron kadin dyan sa loob ng pantalon mo?”

Hindi ako sumagot.Sa halip ay napatingin ako sa harapan nito na nakatapat sa mukha ko.

“A-ako lang dapat ang nandidito” saad ko “Bakit nyo pa sinama si Ardy? Bakit ayun pa ang ginagawa nyo sa kanya sa halip manghingi nalang kayo ng ransom? This must be abuse”

“Wala sa plano ang Ardy nayan” saad nito “For the happy thing lang yan ng pinsan ko”

Nagmalabis ang luha ko dahil sa sinabi ng lalaki.Dahil sakin kasi,magkakaron na ng trauma ang kaibigan ko.At wala na akong magawa dahil dun.

“At ako? Anong gagawin nyo sakin?” Tanong ko “May pera ang mga magulang ko.At alam kong alam nyo ang numero nila.Tawagan nyo na sila pleas…ialis nyo na kami dito ni Ardy”

Ngumisi ang lalaki “May ibang balak pa ako sayo e”

Nakaramdam ako ng kaba dahil sa huli nitong sinabi.Pero hindi narin ako nakagalaw ng simulang kalasin ng lalaki sa harap ko ang sinuturon sa pantalon nito.

Ibinaba nito ang zipper,at maya maya ay lumantad dito ang pagkalalaki nito.

Napakatigas na nun at bahagyang namumula pa dahil sa pagkakakulong.Sa unang pagkakataon,sa mismong harap harapan ko.Nasilayan ko ng malapitan ang pagaari ng iba bukod sa meron ako.

Hindi ko alam kung anong naramdaman ko ng mga oras nayun.Kinakabahan at nagugoluhang napatingin na lamang ako sa mukha ng lalaki sa harap ko,kapagkuwan.

“I dont care if you and your dudes are gay” nakangising sambit nito “but me,and my cuz,are love this things.Sucking d*ck of each other”

Itinutok nya ang ulo ng pagkalalaki sa bibig ko.Wala akong magawa at hindi ko alam ang gagawin.

Pero namalayan ko,na kahit masyado akong inosente sa bagong makamundong ito.Pinilit ng lalaki maipasok ang kabuoan nya.

Nagulat ako,nabulunan at nabaliukan dahil nagtuloy tuloy sa lalamunan ko ang kahabaan nya.

Napaluha ang mata ko,at kahit malabo ang mata ko dahil sa mga luhang iyun.Nakita ko ang nakabonet na mukha ng lalaki.Sarap na sarap ito at walang pakialam kahit pa nahihirapan ako.

Nagpatuloy iyun,paminsan minsan ay sumasabit ang ngipin ko sa balat ngunit agad ko iyung nababawi.

Hindi ko alam kung ano yung mararamdaman ko,basta nanliit ako sa sarili.Masarap ang nangyayari,pero malungkot dahil ito ako,kagaya ng mga babaeng nakakasiping ko sa rooftop,sa likod ng school at sa lumang library.Wala na akong pinagkaiba sa kanila.

Nakatingin lang ako sa lalaking nasa harapan ko.Nakangisi sya,tapos inilabas nya ang telepono sa bulsa.

Maya maya nilagay sa tenga at nagsalita.

“Hello,Mr and Mrs. Barranuevo” sambit nito “-yes,I am Cadrie Ramsen at nasa akin ang anak nyo”

Utomatiko para saking iluha ang pagkalalaki ng nagpakilala Cadrie pagkabanggit ng pangalan nila mommy.

Buong pagtataka akong bumaling sa kanya at sumigaw.

“Mom!…mom! Pleas help us here!” Sigaw ko “May ginagawa sila sami-”

Naputol ang sinasabi ko ng bigla ulit ipasak ni Cadrie ang pagkalalaki nya sa bibig ko.Gusto ko iyong kagatin ngunit hindi ko magawa.Nasa dulo nanaman ng aking lalamunan ang ulo nito at dahil dun wala akong lakas.

“Ibigay nyo sakin ang tatlong milyon” saad ni Cadrie,halata ang pagigting ng panga nito “Ibabalik ko ang anak nyo,pagnakuha ko ang pera”

Hindi ko magawang alisin ang mukha ko sa pagkakasubsob sa harapan nya.Gusto ko ulit sumigaw pero narinig kong pinatay na nya ang tawag.

Sa pagkakataon nayun,gusto ko talagang gumawa ng paraan para makawala na sa ginagawa sakin ni Cadrie.

Ngunit gamit ang dalawa nitong kamay mula sa ilalim ng likodan ng ulo ko.Wala na akong magawa dahil tila ginawa nyang parausan ang bibig ko.

Nabaliukan at tila naduwaduwal na ako sa ginagawa nya.Ngunit,patuloy parin sa pagindayog si Candrie.Hanggang sa mabagal ay naging mabilis ang paggalaw nito.

Labas,pasok,ibabaon at huhugotin.Paulit ulit ito at nang marating na siguro ang rurok ng tagumpay.Nalasahan ng aking lalamunan ang simelyang lumabas sa kanyang pagkalalaki.

Ang karamihan ay nalunok ko.Kumalat pa ito sa gilid ng aking bibig pero nang pagkakataong hinugot nya na ang kabuoan sa bibig ko.

Utomatiko para sakin ang maduwal at iluwa ang lahat ng nasa loob nito.

“Hayop ka!” Singhal ko sa kanya “Hayop ka baboy!”

Hindi nya ako pinakinggan.Sa halip ay nakangisi lang syang lumapit saakin,at ginulo ang buhok ko na parang bata.

“Goodjob boy” sambit pa nito “Ngayon,its time to see kung ano na ang nangyayari sa kaibigan mo”

Muling tinakpan ni Cadrie ang bibig ko,at kinalas nya ang pagkakatali sakin sa upuan.Sinubokan kong makatakas nang gawin nya yun pero walang pagkakataon.

Tulad kasi ng sinabi nyang wala sa plano ang pagdawit ni Ardy sa pangingidnap sakin.Kayang kaya nya daw itong patayin ngayon.

Kaya wala akong nagawa nang bitbitin nya lang ako na parang papel patungo sa silid kung nasaan ang kaibigan ko.

Sa pagpasok namin sa pinto nayun.Nanginginig ang katawan ko at napapaluha nang makita ko ang sitwasyon ni Ardy.

Nakatali ang dalawang paa nya at kamay.Yung kaninang lalaking nagbitibit sa kanya rito,ekspertong pinaglalaruan ang kanyang pagkalalaki ng walang kalaban laban.

Tila nababoy ang pagkatao ng isang Ardy Agribante at wala akong magawa dahil dun.

Nagkatitigan nalang kami,na kapwa may luha sa mga mata.

“Psst! Deni” tawag ni Cadrie sa lalaking nasa baba ni Ardy “Tama nayan.Nakuha ko na ang pera”

“Pero dipa ako tapos”

“Tapos o hindi,iuuwi na natin ang mga batang to” sagot nito “Nakuha na natin ang mga gusto sa kanila”

Wala kaming imik ni Ardy,parang ganun lang ang nangyari samin.Binaboy at ginamit lang ng mga taong ito.Pagkatapos itatapon na dahil nakuha na nila ang gusto.

Nakatali at nakatakip parin ng panyo ang mga bibig namin ni Ardy.Isinakay sa ban at mula doon,ay muling nakatanggap ng tawag ang kidnappers mula sa mga magulang ko.

Sinabi ng mga ito ang lokasyon,at oras ng pagkikitaan.At doon mismo kami itinapon ng mga kumidnap samin,mula sa gilid ng kalye at medyo madilim na paligid.

Parehas kaming naging basura ni Ardy,mga pinagsawaan at wala ng halaga.

CHAPTER 18

AN :Sobrang tagal ng update and Im so sorry for that.Bilang pagbawi din.Sige dalawang chapter po ngayon.

17 and 18 is upd!

Happy reading 💕

Niro POV’

Naiwan kaming dalawa ni Ardy sa tahimik at may kadilimang kalye.Agad akong kumilos at pagkatanggal na pagkatanggal ko palang ng tali ko sa kamay.

Bumaling ako kay Ardy. Kasalukuyan na nyang tinatanggal ang tali sa kamay nya kaya lumapit ako para tulongan sya.Pero itinulak nya lang ang kamay ko.

Natigilan ako sa ginawa nya.Kinabahan ako dahil kagaya ng kinatatakutan ko.Ito na ba ang tatapos sa aming pagkakabigan.

“Wag mo akong hawakan” malamig na ani Ardy,tumayo sya,ibinalibag sa lupa ang panyong nakatakip sa bibig nya at ang tali sa kamay.

Tila umuusok ang ilong nya sa galit.

“Ardy…Im sorry” sambit ko.

“Sino sila?” Tanong nito “Bakit nila tayo kinuha? Bakit pati ako? Bakit nila ginawa yun?”

Hindi ako nakaimik.

“Sumagot ka Niro!” Singhal nya sakin,napaigtang ako.“Binaboy nila ako! Dinumihan nila ang pagkatao ko”

“Im sorry Ardy…hindi ko rin sila kilala” saad ko.

Napakagat labi sya,pilit pinipigilan ang galit na nararamdaman.

“Paano ako?…” Mahinang tanong nya “Ganto nalang? Nasira na nila ako,nagamit ng walang kalaban laban”

Iniwas kong mapatingin sa kanya.Maya maya,naramdaman ko lumuha ang mata ko.

Ano ba ang dapat kong sabihin para mapagaan ang loob nya.Para sa isang taong minulestya,at ginamit ang pagkatao nito.

Wala akong masabi,wala akong magawa.Kaya unti unti akong lumapit sa gawi nya.

Gusto kong hawakan ang kamay nya,pero katulad kanina,nung tatangakain ko itong kunin.Inawas nya lang.

“Wag mong ididikit yang balat mo sa balat ko” saad nya.

Nasaktan ako sa sinabi nya,pakiramdam ko,sobrang dumi kong tao.

“Hindi lang ikaw ang nababoy Ardy…” Sambit ko,napatingin sya sa gawi ko “Ako din,mas malala…at ayokong ikwento”

“Gusto mo yun diba?” Saad nya,bahagya akong natigilan “Nagustuhan mo ang ginawa nila, k-kasi…kagaya ka nila.Isa ka sa kanila”

“Pero hindi ko gagawin yun sayo” sagot ko “Hindi ako ganung klaseng bakla na sinasabi mo,mas disente ako sa kanila”

“Pare-parehas kayo” tiim na saad nya “Mga baboy kayo”

Bumagsak pa ang ilang luha ko sa mata.Bago ko lakasan ang loob na hawakan si Ardy.Gusto kong magpaliwanag.Hindi dapat natatapos sa ganto ang lahat.

“Wag mo kong hahawakan!” Singhal nya sakin.Hinawi nya ang braso nya upang mapalayo sakin.

“Isinusumpa ko na kayong lahat” nagiigting ang panga nya “Dapat malaman to ng utoridad.Hindi ako papayag na babuyin at pagkatapos iiwan nalang nila tayo na parang basura”

“Huminahon ka iho…” Sabay kaming napalingon sa likod dahil sa nagsalita.

Nakita kong kababa lang ni mommy,kasunod si daddy sa kotse.Buong pagaalala ang tuon nila samin.

“Pagusapan na muna natin to iho,Ardy” si daddy ang sunod na nag salita.Nilapitan nya si Ardy pero bahagya itong lumayo saamin.

Si mommy naman ay lumapit saakin.Niyakap ako ng mahigpit pero nanatili ang mata ko kay Ardy.Kitang kita ko sa mga mata nya yung galit at ang takot.

“Pagusapan po tito?” Tanong pabalik ni Ardy kay Dad “Bakit pa po? Kitang kita naman na kidnap for ransom ang ginawa samin.Tapos…tapos may ginawa sila sakin,s-samin ni Niro.Hindi lang to dapat magpagusapan. Ireport po natin sila sa mga pulis”

“Hindi pwede” napatingin ako kay mommy ng magsalita ito. “Ardy,hindi natin sila kilala.Hindi natin alam kung anong pwedeng gawin nila.Hindi sila ang taong kagaya ng mga iniisip natin”

“Pinadalhan nyo po sila ng pera hindi ba?” Tanong ni Ardy “Y-yung account po nila.Pwede natin gamitin yung pangtrace kung sino at nasaan sila.Magpatulong lang po tayo sa mga may utoridad”

Napansin kong lumapit si Daddy kay Ardy.Kapagkuwan ay hinawakan nya ito sa magkabilang braso.

“Anak magpahinga ka muna” saad ni Dad “kami ng bahala sa lahat ng ito” saglit na nagpatingin si dad kay mommy “Sisiguraduhin naming mananagot ang mga kumuha sa inyo”

“Dapat mamatay silang lahat” saad ni Ardy “Hindi lang dapat sila mabulok sa kulungan.Dapat mamatay na sila,mga baboy silang lahat”

“Ardy…” Sambit ko.

“Bakit?” Napatingin sya sakin.

“Magpahinga na muna na tayo” saad ko “Naging mahaba ang araw para sating dalawa”

“No Niro” sambit nya “Dapat hindi matapos ang gabi nato nang hindi sila nananagot.Hindi ko sila titigilan”

“Sisiguraduhin nila mommy at daddy na makukulong ang mga yun” sagot ko “Sa ngayon magpahinga na muna tayo.Bawiin natin ang lakas natin para makaganti kana sa kanila”

Ilang segundong natahimik si Ardy.Maya maya ay sinabunotan nya ang buhok nya na tila hindi alam ang gagawin.

Pagkatapos ay nagiigting ang panga nyang bumaling sakin.

“Kasalanan mong lahat to Niro!” Singhal nya,dinuro nya ako “Pabakla bakla ka kasi! Dahil sayo nadamay pako sa kababuyan ng mga yun.Ito ba ang gusto nyong mga bakla ha! Mambaboy ng lalaki?”

“Ardy anong sinasabi mo?” Si daddy ang unang nagtanong.“May nangyari pabang kakaiba sa inyo”

“Oo!” Saad nya kay daddy “At hindi mo masisikmura kapag nalaman mo pa ang mga detalye”

Tumingin sakin si Daddy,nagtatanong ang mga mata nito.

“Ano ginawa sa inyo ng mga yun Niro?” Tugon ni dad sakin.

Hindi ako nakasagot,nagkatinginan lang kami ni Ardy.

“Bakit hindi ka makapagsalita?” Tanong ni Ardy sakin,may halong galit ang boses nya “Bakit,nagustohan mo ba ang nangyari?”

Nanlamig ako sa huling sinabi ni Ardy.Mabilis akong napatingin kila mommy at daddy na may pagtataka parin.Wala silang alam sa kung anong merong pagkatao ko.

“A-ano bang sinasabi mo?” Nanginginig na tanong ko kay Ardy.

Ngumisi lang ito “Saating dalawa,mas nagustuhan mo ang nangyari.Kaya baliwala lang sayo lahat ng to”

“Ardy no” saad ko “bakit ka ba nagiisip ng ganyan? Natatakot din ako,hindi lang ikaw ang nakaranas ng ganyan”

“E bakit parang ok lang sayo lahat?” Tanong nya.

“Hindi yun,hindi ganun”

“Pwede bang may magpaliwanag ng pinaguusapan nyo?” Tanong na ni dad.Nagtataka din sya sa mga sinasabi ni Ardy “Ano pa bang ibang nangyari sa inyong dalawa?

Kinabahan ako sa tanong ni Dad kaya agad kong binalingan si Ardy.Walang alam ang parents ko kung ano ako.

Kaya hindi ko kakayanin kung may masabi si Ardy.

“Lets talk Ardy…pleas” saad ko kapagkuwan ay nilapitan sya.

“Dont you dare” pigil nya sakin “pleas,Niro.Hayaan nyo muna ako,I want to be alone.Nakakdiri kayong lahat”

Tumalikod samin si Ardy kapagkuwan.Gusto ko syang pigilan dahil naglakad sya papalayo samin.

“Iho san ka pupunta?” Tanong ni mommy “Pleas iho,aayusin natin to”

“Wala pong makakaayos nito tita” saad nya sa malayo “Kilalanin nyo ang anak nyo,sya ang makakasagot ng lahat ng mga sinasabi ko”

Napakagat labi ako at hindi napigilan ang luha.Natakot si Ardy,nababoy sya.At ganun din ako.Pero bakit ako yung sinisisi nya,bakit parang ako ang may kasalanan.

Kasalanan ko nga ba?

Kasalanan ko nga.

Dapat hindi ako nagsinungaling kay Ardy.Dapat sinabi ko kung ano ba talaga ako.

Para hindi sya nagulat ng makita nya akong nakikipaghalikan sa ibang lalaki.Para hindi na sya lumabas at madamay syang makidnap kasama ko.

Tuloy ang luha ko,tapos narinig kong nagsalita si mommy.

“May dapat ka bang ipaliwanag anak?” Tanong nya.

Pinigil ko ang luha ko.Kinagat ang ibang lalabi.

“We need help Ardy” sagot ko “Hes in the deppresion now,malala po ang nangyari sa kanya compare to me,mommy”

“Anak ano ba kasing nangyari?” Tanong parin ang narinig ko kay Daddy.

Nilingon ko sya,pinatapang ko ang sarili ko.

“B-binaboy po nila kami” sagot ko “Pleas,kahit hindi na po ako.But Ardy,pleas help him”

Sa kakaibang gabing nangyari samin.Mula sa may kadilimang kalye.Sa dulo nito na hindi na nakikita ang daan.Doon tumungo si Ardy.

Kasabay ng pagkain sa kanya sa madilim na parte nayun.Nawala sya sa paningin ko kasabay ng pagkawala ng pagkakaibigan namin.

May rason syang sisihin ako.Kahit hindi ko ginusto ang nanyari.Kahit hind ko yun inaasahan ako dapat ang sisihin nya.Tama lang yun,dahil nadamay sya.

Hes straight and it will be a traumatic ang nangyari,ang molestyahin ng kapwa nya lalaki.Ibang iba sakin na that was my first time to taste that thing.

At hindi ko alam kung nagsisi akong manatili yun sa bibig ko.Kasi aaminin ko,nagustuhan ko.

Hindi ko man hahanapin pero yung bagay nayun ang sagot sa tanong ko.

Im not staight anymore…

Lumipas ang mga araw nayun.Lumipas din ang saya at ligaya saming dalawa ni Ardy.

Pero nung isang beses,nagpunta sya sa bahay.Akala ko,maibabalik lahat ng kung ano kami.

Pero yun pala ang pagtatapos,yung isasara nya na talaga ang pinto.Wala na ang friendship namin.

“Ardy…” Sambit ko.

Nasa sala sya,nagmumugtong ang mata.Alam ko,sa itsura nya.May galit na namumuo sa dibdib nya.

“Ang sabi nila tita they will help me” saad nito “Sabi nila sila na ang bahala sa mga kidnappers.Na mabubulok ang mga yun sa kulungan.Pero parang wala namang nangyari.Bakit pinapakiusapan pa nila na hayaan ko nalang lahat.Na palampasin ko na to.Sabihin mo sakin Niro,ano bang sikretong ng pamilya mo ang pinagtatakpan nila”

Matagal akong hindi nakasagot.

“Magsalita ka Niro!” singhal ni Ardy “Ano? Kagaya nila wala karing pakialam sa nangyari satin? Hahayaan mo nalang na babuyin nila tayo”

“Kinausap ka nila?” Tanong ko.

“Oo,at alam mo ba kung anong sinabi nila sakin?” Bumuga sya ng hangin “Hindi daw nila dapat kalabanin ang mga yun.They will help me nalang daw to reconcile in Psychiatrist.Binaboy ako Niro…hindi naman ako baliw”

Hindi nanaman ako sumagot.

“Ang sakit sakit lang kasi nararamdaman ko to sa sarili ko…” Tuloy nya “Para kaming nakatali ni ate sa pamilya nyo dahil si tito at tita ang tumutulong kay Ate mag manage ng kumpanya namin.I dont have choice kundi ilihim lahat ng to sa kapatid ko.Your family is a mess Niro,dapat makita mo yun”

“Nandito ako Ardy…” Saad ko “Pwede mo akong lapitan”

“Hindi Niro” sagot nya “hindi ang mga kagaya mo.Dahil sa mga katulad mo kaya nararamdaman ko to.Kaya natatakot na ako…hindi na kita pwedeng maging kaibigan pa”

“Ardy I can help you”

“No” malamig na sagot nya “kasi kung gusto mo akong tulongan sasamahan mo ako ngayon sa mga pulis.Pero kagaya mo din ang parents mo,nandyan lang sila pero wala silang magawa sa nangyari satin,sakin.Kasi mahina kayo.At dahil dun,ayoko ng makipagkaibigan sa kagaya mong mahina.I dont want to be friends with you anymore…”

“HEY…hey Niro!” Isang boses ang napukaw sa sakin.

Inilingon ko ang paningin sa paligid at namalayan kong nandito parin pala ako,kami,ni Tyron.

Nasa isang cafe kami,gabi ng alas otso.Nasa tahimik at papaubos na ang tao sa daan.Madilim na ang paligid pero napili ko paring makipagkita sa kaibigan ko pagkatapos naming magusap ni Rigel.Isa sa taong pinagkakatiwalaan ko ngayon.

Ewan ko,pero nang banggitin nya ang pangalan ni Ardy.Biglang bumalik sakin ang mga alaala nayun.Hindi naman ito ang rason kung bakit ako nakipagkita kay Tyron e.

May paguusapan kasi kami dahil sa itinawag nya nung kasama ko si Rigel.Oo nga pala,about din sa taong yun.Nagugoluhan ako,natatakot at nagdadalwang isip na sa ginagawa ko.

Bakit ko ba sya dinamay,bakit sya na yung dahilan ng pagkikita namin ngayon ni Tyron.

“Bruh,if your not ok,just tell me” saad ni Tyron sakin.Nanatili pa pala akong tahimik ng ilang segundo.“Dahil bato sa sinabi ko sayo kanina nung tumawag ako? O iba to? Baka ayaw mong pagusapan.Skip nalang natin to”

“Nakipag kita pa ako sayo kung hindi rin paguusapan” sagot ko.

“E ano nga?” Tanong nya ulit “Bukod sa issue mo,ano bang purpose ng masinsinnang paguusap nato”

Nilayo ko ang tingin ko kay Tyron dahil sa tanong nya.Huminga ako ng malalim.

“Its about Rigel” panimula ko.

“Whats about him?” Tanong din nya “You doing ok naman,I think napapaniwala naman sya sa mga ginagawa mo”

“Yun na nga e” sagot ko “Naniniwala na sya,kahit minsan may pagtatakang mabilis ako sa kanya”

“Mabubuko nya naba tayo”

“Hindi ko alam” sagot ko “Pero nagdadalwang isip na ako sa ginagawa ko”

“Why naman? Tuloy mo lang yan” saad nya “Unti nalang matuturn off na sayo si Ashly.Im sure iiwan ka na nya at hindi na matutuloy ang kasal”

Napatingin ako sa mata ni Tyron.

“Tingin mo kailangan ba nating manggamit ng ibang tao para lang sa plano nayun” saad ko “im sure masasaktan sya,hes-”

“-Gay” naputol ang sasabihin ko pero tinuloy din ni Tyron “Yeah,at sya lang ang alam nating gay sa christian school na pinapasukan natin kaya sya ang perfect subject.Im sure that Ashly will gonna turn off to you na,sabi ko naman sayo diba? Magbebenifits ka din sa kabilang ng mga ginagawa mong pagpapakilig sa kanya”

Hindi muna ako sumagot sa lintanya ni Tyron.Naisip ko lang kung gaano na pala ako magiging gago kay Rigel sa pagkakataon nato.

“Kaya bruh,gawin mo na ang next step” patuloy ni Tyron “Madali nalang sayo yun.Wag mo lang isipin na bakla yung kahalikan mo para di ka maduwal”

Maya maya natawa si Tyron sa sinabi nito.Ako,nanatiling tahimik.

Hindi ko alam kung ano ba ang magiging reaksyon ko.Ano ba nga dapat? Naisip ko ang halik.

Yung halik namin ni Rigel.Parte parin bayun ng plano ko?Ako ang unang humalik sa kanya pero ginusto ko bayun? O plano ko lang yun para mapalapit pa sya sakin.

Bumuga ako ng hangin.Tapos naisip ko yung labi ni Rigel. Malambot yun,matamis na tila lasang candy.

Plano ko ba o ginusto ko?

Gusto ko nga.

Nagkatinginan kami ni Tyron.Nagtaas sya ng isang kilay.

“Ano next step na sa plan natin?” Tanong nya “Magpapraktis ka na bang humalik ng kapwa mo lalaki”

Tumawa sya ulit sa sinabi nya.Pero ako nanatili lang na nakatingin sa gawi nya.Kapagkuwan.

“Hinalikan ko na sya” saad ko.

Agad syang natigilan.Tumigil din ang tawa nya.

“What?” Tanong nya.

“Hinalikan ko na si Rigel”

“Kailan?”

“Kanina lang”

Napansin kong napaisip sya “Pero…hindi ka man lang nagpraktis or what? Anong pakiramdam?”

Kumunot ang noo ko “Anong ’anong pakiramdam?” Sagot ko “Syempre labi sa labi yun”

“Pero lalaki yun bruh’” saad nito “Hindi ka man lang ba nandiri?”

Hindi agad ako nakasagot sa tanong ni Tyron.Sa halip tanong din ang pumasok sa isip ko.

Nandiri ba ako? Ginusto ko yun.At ang pagkakataon nayun,napatunayan ko.Kaya kong magmahal ng lalaki.

“Is that bad?” Tanong ko kay Tyron kapagkuwan “hinalikan ko sya ng walang praktis praktis”

Nakita kong tila hindi naipinta ang mukha nya.

“Nakaya mo yun” natatawa nyang saad “wag mo saking sabihin bruh’ ganun ka nadin.Katulad kadin ng Rigel nayun”

Tumingin ako sa malayo,bumuga ako ng hangin.Oo nga pala,hindi pa alam ni Tyron kung ano na ako.

Baka hindi nya maintindihan kung ano ang mga nararamdaman ko ngayon.

“Mabuting tao si Rigel” saad ko nalang “Dapat nga hindi ko na sya dinamay dito e”

“What do you mean?”

“Mali ako ng desisyon,hindi dapat si Rigel”

“Bruh’,alam mo sa una palang kung ano ang plano natin”

“Alam ko”

“But what do you mean?” He tsk “umaatras kana ba? Paano na yung nasimulan natin? Ano tatanggapin mo nalang yung merriage contract nyo ni Ashly? Na pagkatapos ng college magsasama na kayong dalawa?”

“Yun naman dapat diba?”

“Yeah” saad nya “Pero anlaki na ng ginawa mo.Konti nalang at makukuha mo na ang gusto mo”

Huminga nanaman ako ng malalim.

“Tama ka don” ani ko “Ginawa ko na ang lahat para hiwalayan ako ni Ashly.I know,nawala ang tiwala nya sakin.Alam na nya ang mga pambababae ko.Pero mahal kasi ako nun e.Kahit lokohin ko na kaya nya parin akong patawarin”

“But this one is a different” sagot ni Tyron “Hindi lang sya ang lolokohin mo pati ang parents mo sa kabila ng mga ginawa nila sa inyo.Makakapag rebelde kana.I know Ashly,hindi nya kakayanin na ang naging boyfriend nya pala at mahal nya ay…bakla.Katulad ng Rigel nayun”

Saglit ulit ako napaisip sa sinabi ni Tyron.Actually,hindi pagpapanggap kay Ashly ang ginagawa ko.Totoo lahat yun.

Ginusto ko mag loko at gumamit ng ibat ibang babae sa kadahilanang baka mawala ang kakaibang nararamdaman ko sa kapwa ko lalaki at hiwalayan nya na ako.

Ginusto ko din yung ginagawa ko kay Rigel.At hindi pagpapanggap ang pagiging bisexual ko,yung pagpatol ko sa lalaki.

Nangyari yun,at tinatanggap ko lahat.

Gusto ko na ba si Rigel?

“Pwede kong ayusin ang plano ko ng hindi nadadamay si Rigel” saad ko.“Sya ang masasaktan sa huli”

Kumunot ang noo ni Tyron. “So aaminin mo na sa kanya na parte lang sya ng plano natin” saad nya “Ginamit mo lang sya para mapagkamalang bakla ka ng buong campus at ng parents mo.Parte lang sya ng plano mo na paibigin sya at pagkatapos,ok na kasi hihiwalayan ka na ni Ashly”

Ilang segundo muna ako hindi nagsalita.

Hindi ko kasi alam kung kaya ko bang aminin kay Rigel lahat ng yun e.Im hes light and shining armor.Ang sasagip sa kanya sa pambubully ni Ardy.Pero dahil sa plano ko,masasaktan ko sya.Hindi man pisikal,pero sa emosyonal naman.

“Gusto ko ang mga ginagawa ko” kapagkuwang saad ko.

“Alin dun?” Tanong ni Tyron.

“Yung plano ko kay Rigel”

Lumawak ang mukha nya “Ayun naman pala e,so tuloy na ang plano.Dapat mas maging malapit pa sya sayo”

“Gusto ko na si Rigel” pag amin ko.Natigilan sya.

“What?”

“Gusto ko si Rigel” saad ko pa “At oo,baka hindi na plano ang ginagawa ko sa kanya.Totoong nahuhulog na ako,mabuti syang tao at…kamahal mahal sya”

“Gusto mo sya…” Sambit ni Tyron “Pero paano nalang yung sinabi ko sayo nang tumatawag ako sayo? Mawawalan ka ng suporta sa mga magulang mo,pag ikaw ang nakipaghiwalay kay Ashly”

“Anong gusto mong gawin ko?” Tanong ko.

“wag mo syang hiwalayan kung gusto mo lang ang faggot nayun” sagot nya “Dapat si Ashly mismo ang makipaghiwalay sayo pagkatapos nyang malaman na bakla nadin ang boyfriend nya.Kailangan si Ashly ang maturn off sayo gamit si Rigel”

“Masasaktan ko si Rigel” saad ko “Totoo na ang nararamdaman ko para sa kanya.Paano pag nalaman nya nung una plano ko lang palang makipaglapit sya sakin? Dapat sabihin ko na kay Rigel ang plano ko,para hindi na sya masaktan pa”

“Pag sinabi mo yan,ibig sabihin pinipili mo sya” saad ni Tyron “Pag sinabi mo kay Rigel lahat.Ibig sabihin,handa kang ikaw ang unang makikipaghiwalay kay Ashly.At alam mo ang kalalabasan nun kapag ang babae ang unang nasaktan sa relasyon.Yung Calderon na ang makakalaban mo”

Huminga ako ng malalim,tapos isinandal ko ang likod ko sa upuan.

Tila wala na akong maisip,para isagip sa sakit si Rigel.Parang sa mga plano ko,isa kay Ashly at Rigel ang mapupurohan.

“Ibig sabihin ba hahayaan kong malaman nalang ni Ashly ang ginagawa ko kay Rigel kesa aminin ko to sa kanilang dalawa?” Tanong ko na “Hindi ba kahit umamin man ako,o hindi.Masasaktan parin silang dalawa sa ginagawa ko.At makakalaban ko parin talaga ang mga Calderon…umamin man ako mali parin ang ginawa ko.Parehas ko silang niloko”

“Well,atlis kung si Ashly ang nakipaghiwalay sayo.Your parent dont obey you” paliwang ni Tyron “Atlis,si Ashly buo na ang desisyong wag ka ng pasakalan pagkatapos ng college.Atlis walang choice ang parents mo na humanap ng ibang kasyoso.Dahil ang mga Calderon na ang unang bumitaw”

“Kasalanan ko parin naman” saad ko.

“Yeah,in the end kasalanan mo talaga” ani nya “But like what I said,lahat ng ginagawa mo kay Rigel,magbebenifits ka sa dulo.Una,hindi ka na matatali ng maaga dahil nakipag hiwalay na sayo si Ashly.Pangalawa,may time ka magliwaliw,busog ka sa mga babae…at lalaki?” Pinigilan nya ang matawa “at pangatlo,kung totoo nga ang sinasabi mong feeling mo sa faggot nayun.Pwede mo ng seryosohin si Rigel”

“Ang importante lang ngayon,ituloy mo ang plano ng hindi nalalaman ni Rigel.Nang sa ganun,tulad ng inaasahang outcome,si Ashly ang makikipag hiwalay sayo sa dulo.Parang walang choice ang parents mong iposepon ang kasal nyo dahil ang babae na ang bumitaw at hindi ikaw”

CHAPTER 19

AN: Grabe sobrang tagal ko di nagupdate.Mapapatawad nyo paba ako? Hehe sorry talaga.Ito na last nato.Next batch of update,ten years after na nakalipas HAHA Luv u.

Thank you sa mga commentors.Sige lang ploka lang kayo ng mga rants nyo.Magpapaupdate nyo ako hehe

Rigel POV’

PAGKABUKAS ng pinto ng kwarto.Nagulat ako ng bahagya akong itulak ni Ardy papaloob.

Sabi ko na,ito ang tactics nya para lang masaktan ako.Pero inihanda ko kaagad ang sarili ko lalo nang marinig ko ang pagsara ng pintuan.

Unti unti,humarap ako sa kanya.Habang nagmamalabis ang luha sa pisngi ko.

“Your crying?” Tanong nya “wala pa akong ginagawa umiiyak kana?”

“Tapusin mo na ang gusto mong gawin sakin Ardy” saad ko “Saktan mo na ako kung sasak-”

Natigil ang sasabihin ko ng biglang lumapit sakin si Ardy.Gamit ang labi nya,hindi na ako nakapagsalita dahil sinalat nya na ito ng mainit na halik.

Ito nanaman sya,ayaw nya sa mga bakla.

Ayaw nyang maging bakla.

Ayaw nya ng nararamdaman nya sakin.Pero sya parin ang halik ng halik sakin na para bang gusto nya ang nangyayari.

Ang kumplikado ni Ardy.Hindi ko sya maintindihan.Kaya para malinawan ako sa mga nangyayari.Naglakas ako ng loob para pigilan sya.

Inilayo ko ang bulto nya sa pagkakatulak ko sa dibdib nya.Natigilan sya nun,nagulat at nasaktan.

“Wag mo na akong paglaruan” mahinang saad ko “Hindi mo pwedeng gawin sakin to dahil lang sa nararamdaman mong kakaiba sa sarili mo,hindi ako testingan lang Ardy.Stop all of this”

Napakagat sya sa ibabang labi. “Naiinis ako dahil nararamdaman ko to sayo” ani nya.

“Why do you need to kiss me…stop kissing me Ardy” saad ko “Kung naiinis ka bakit mo ako hinahalikan? Kung naiinis ka dahil nagkakagusto ko sa lalaki,bakit ipinaparamdam mo saking gusto mo ako”

“Hindi kita gusto”

“Pwes tigilan mo ang paghalik mo sakin” saad ko “Iba ang gustong mangyari ng katawan mo sa iniisip mo.Pinapahirapan mo lang ang sarili mo”

“Mas gusto mong saktan kita kesa halikan kita sa labi?”

Natigilan ako sa sinabi nya.Wala akong maisip na sagot dahil parehas kong hindi gusto ang ginagawa nya sakin.

“Sumagot ka Rigel”

“Wag mo nalang akong pansinin Ardy,lumayo ka nalang sakin” saad ko “Tigilan mo na ako kung natatakot kang nagkakagusto ka sa lalaki.Hindi pananakit o wirdong paghalik sa kinaiinisan mo ang pagaalis ng pakiramdam nayan”

“Anong gusto mong gawin ko?”

Tinignan ko sya sa mata. “Iwasan mo na ako” sagot ko “Tigilan mo na ako at layuan mo na ako.Dahil sa tuwing lumalapit ka sakin,baka lalo ka lang magulohan.Hindi ako punching bag para pwedeng suntok suntokin o sipain pag nakakaramdam ka ng pagkagusto mo sa lalaki.Hindi rin ako pokpok na kapag nangangati yang labi mo ay pwede mo akong halik halikan kung kailan mo gusto”

Huminga ako ng malalim.

“Kung alam mong mali yang nararamdaman mo para sakin.Lumayo kana at umiwas.Wag mo na akong saktan,wag mo na akong paglaruan”

Matagal syang hindi nakapagsalita bago basagin ang ilang segundong katahimikan.

“Tatanggapin mo ba ako kung hindi na kita gustong saktan?” Tanong nya.

“Hindi” saad ko “Tanggapin mo muna ang sarili mo at siguraduhin kung bakit ka nagkakagusto sa kapwa mo lalaki”

Bumuga din sya ng malalim na hininga. “Si Niro na bayan?” Tanong nya.

Kumunot ang noo ko “anong si Niro?”

“Yan” tinignan nya ang bandang puso ko “Yang puso mo,si Niro na ba ang laman nyan”

“Ano bang sinasa-”

“Mahal mo na ba sya?” Natigil ang sasabihin ko sa tanong nya “Kaya ba ayaw mo sa katulad ko dahil may laman na dyan sa puso mo”

“Hindi kita maintindihan” saad ko “bakit nakapasok si Niro sa usapan?”

“Dahil alam kong gusto mo sya” saad nya “at hindi lang gusto because I know you love that man who pretending a good Mr.CEO in the future”

Napaisip ako sa sinabi ni Ardy.Gusto ko na ba si Niro?

Kung papaliin ba ang baklang katulad ko sa dalawa sa kanila.Pipiliin ko ba si Niro?

Huminga nanaman ako ng malalim.Hindi ko inalis ang tingin kay Ardy.

“Oo,gusto ko sya” kapagkuwang pagamin ko.Hindi ako sigurado sa sinabi ko,pero ayun yung nagpagaan ng loob ko.

“Bakit mo sya mahal?” Walang ekspresyong tanong nya.

“Hindi ko sya mahal.Gusto ko lang sya”

“Mahal mo sya”

“Hindi pa ganun ang nararamdaman ko” saad ko “Pero oo,aaminin ko,baka hindi magtagal mahalin ko nadin sya”

“Kita mo na” sambit nya “Ngayon,bakit mo sya mahal”

“Hindi ko pa nga sya mahal!” Unti unti nagtaas na ako ng boses.

“Ganun nadin yun,bakit hindi mo pa diretsyuhin?” Saad nya “Bakit mo sya mahal? Bakit gusto mo si Niro?”

Huminga ako ng malalim,sa pangatlong beses “Hindi ko alam,wala akong idea basta gusto ko sya.Magaan ang loob ko kay Niro”

Napansin kong tumaas ang kabilang labi ni Ardy.Umiwas sya ng tingin saakin “Itigil mo na yang nararamdaman mo sa kanya” saad nya.

“Bakit ko gagawin yun?” Tanong ko “Sino ka para utusan ako”

“Pinaalalahanan lang kita” saad nito “Debaling hindi na ako…kahit iba nalang basta wag din si Niro”

“Mabuti syang tao”

“Hindi mo sya kilala” tinitigan nya na ako sa mata “Hindi mo rin kilala ang pamilya nya.May mga itinatago sila sakin…samin ng kapatid ko.Kaya si Niro,kung ano man ang pagkakakilala mo sa kanya.Ibang iba sya sa totoong sya”

“Ginagawa mo ba to para lokohin ako?” Tanong ko “Ginagawa mo ba to para mawalan ako ng tiwala kay Niro?Kung sa inyong dalawa,si Niro ang pagkakatiwalaan ko.Sa kabila ng ginagawa mo sakin?”

“May pinaplano sya” saad nya “Hes life is complicated.Nakatali na sya sa isang kasunduan.Kaya ginagawa nya ang lahat para makawala sya sa tali nayun. Ikaw…” Napalunok sya ng laway “Ikaw ang ginagamit nya para magawa nya ang pinaplano nyang yun”

Kumunot ang noo ko,nagisip sa mga sinasabi ni Ardy.Hindi ko alam kung bakit sya nagsasalita ng ganito.

“P-paano mo nasasabi ang lahat ng yan?” Tanong ko.

Tumingin sya sa mata ko.“dahil alam ko” saad nya “Im a stalker.Nalalaman ko lahat ng hindi nila alam”

Saglit ako na natigilan “How can you do that?”

“That question is for Niro” sagot nya lang “How can he do that.To use other people for hes plans. Matagal ko ng tinapos ang pagkakaibigan namin simula ng pabayaan ako ng mga magulang nya.Kaya hindi ko alam kung ano na ang nangyayari sa buhay nya ngayon”

Wala akong maintindihan sa mga sinasabi ni Ardy.

“So I use to stalk him” dugtong nya “Lihim kong inaalam ang plano nila ng kasama nyang si Tyron para lang kung sakali ay may magawa ako sa mga plano nila nayun.Madali nalang para sakin yun dahil nagawa ko na sayo ito dati,alam ko na ang galawa at mga plano ni Niro.Gaya ng pagkakalam ko ng buong buhay mo”

Kumunot na ang noo ko dahil kay Ardy “Ano bang sinasabi mo?”

Mahina syang tumawa. “Oo,Rigel” sagot nya “Gaya ng pang iistalk ko kay Niro ng hindi nya nalalaman.Inistalk din kita noon.Kaya alam ko ang lahat sayo”

“Ardy…” Sambit ko.

“I know your hobbit is reading wattpad story in your mobile phone” patuloy nya “I know na ang genre mo ay bdsm and bully content.It is because of your past,nagkaron ka ng kondisyon dahil sa ginagawa ng daddy mo,maschonism?.Alam ko yun dahil…Im craving for that information.Habbit ko yung gawin lalo pag interesado ako sa isang bagay.At aaminin ko sayo Rigel.Interesado talaga ako sayo”

“Hindi lang stalk ang ginawa mo sakin Ardy” sambit ko “Pati ang mga personal na buhay ko alam mo? Paano nakarating sayo ang impormasyon na may kondisyon akong maschonism e sa piling tao ko lang yun sinasabi? At yung kay tatay.Sa bestfriend ko lang yun sinabi.Ni miski si mama walang alam dahil kay Anjie ko lang sinasabi ang bagay nayun? But how about you? Paano mo nalaman”

“Dahil naging kami ni Anjie”

Natigilan ako sa sinabi nya.Hindi ako nakapagsalita dahil nagpatong patong na ang mga impormasyong pumasok sa utak ko.

Hindi ko alam kung anong unang itetake ko.

Kung ang paggamit ba sakin ni Niro bilang subject para lang sa mga plano nya.Dati ko pa iyun napansin e.The way Tyron hes bestfriend look at me.Pero dahil nagpalamon ako sa mabubulaklak na salita ni Niro ay hinayaan ko lang.Na ginagamit nya ako para makuha ang gusto nya at magbebenifits sya.

Tapos ito? ang malaman ko kung paano si Ardy nag stalk sakin.Na maging ang personal na buhay ko ay alam nya.Pero paano?

Sino ba sila sa buhay ko?

“Nagpanggap akong ibang tao pagkachat ko si Anjie” tuloy ni Ardy “Naging kumportable sya sakin to the point na sinasabi nyang lagi syang namomroblema sayo dahil ikaw nalang daw ang sentro ng lahat.Dahil kailangan mo pa daw ibaby sit dahil fragile at hindi maganda ang mga sinapit mo.Nagkwento sya sakin,kahit kami lang sa chat at ibang tao ang kausap nya at hindi si Ardy.Malaya syang nasabi ang mga lihim nyang sa poser lang na nilandi sya”

“Bakit mo nagawa yun?” Tanong ko “Bakit ginamit mo rin ang kaibigan ko para malaman lahat saakin?”

“Dahil interisado talaga ako sayo Rigel” sagot nito “Gustong gusto kita nung makita palang kita ng grade eleven.At dahil I cant get over you,kahit sana sa pangiistok at panloloko sa bespren mo ay pinatos ko makilala lang kita”

Gusto korin sanang magpakain sa matatamis na salita nya pero iniwas ko nalang ang tingin ko.

Hindi si Ardy dahil pangit ang naalala ko sa kanya.

“Kung tatanongin mo ako kung bakit gusto kitang saktan?” Dugtong nya “Ewan ko,dahil naiinis ako.Dahil sa gay na kagaya mo naranasan ko ang gabi nayun sa buhay ko…Naiinis ako dahil gusto ko,pero dahil hindi tama at hindi dapat.Kasabay ng feelings ko sayo at pang aabuso sakin.Nagalit ako,at ikaw din ang nakuha kong perfect subject para pagtuunan ng galit nayun.Thats why lagi kitang sinasaktan at sinisisi kung bakit nagustohan ko ang bakla na katulad mo”

“Wala akong kasalanan sa inyong lahat” saad ko,may diin iyun “Sa inyo ni Niro,si Anjie,bakit nyo to ginagawa sakin? Nanahimik ako,sa kabila ng mga pinagdaanan ko kay Tatay,may mga ganto parin palang mga taong nakapaligid sakin.Si Niro,ginagamit ako? Si Anjie,nakwento ang nakaraan ko sa poser na kagaya mo?” Dumiretsyo ang tingin ko sa mata nya “Ikaw,baliw kana.Sinasaktan mo ako,sinisisi dahil sa nangyari sayo.Nagagalit at nagugulohan ka sa feelings mo sakin.Bakit mo ako sinasaktan? Bakit mo to kailangang gawin huh?”

Hindi ko alam kung bakit hindi na nagsalita si Ardy.Nakatitig lang sya sakin ng ilang segundo.Bahagya na akong kinabahan dahil sa tingin nya.

Kapagkuwan,pagkatapos nyang magbuga ng malalim na hininga ay mabilis nyang hinawakan ang braso ko.Natigilan ako, nagulat.Bumalik bigla ang kaba lalo na nang bahagya nyang pinisil iyun dahilan para mapangiwi ako.Tapos inilapit nya ang bulto ko sa katawn nya.

“N-nasasaktan ako Ardy…” Sambit ko.

“Do you think Im so pathetic?” Nanlilisik ang matang tanong nya “tingin mo ba,nababaliw na ako sa isang tao kaya ko nagawang maging stalker at maging poser para sa lang sa gusto ko? Yun ba ang tingin mo sakin?”

Pinigilan ko mapaluha.Pero bahagya kong tinapangan ang sarili ko “I-ikaw ang gumagawa sa sarili mo ng bagay nayun Ardy” sagot ko.

“Ikaw ang dahilan nun” tiim nyang saad “Bakit ba kasi may mga gaya nyo sa mundo? Bakit may mga baklang katulad nyo?”

Kumunot ang noo ko sa sinabi nya.“E bakit hindi mo matanggap na hindi ka na straight?” Kapagkuwang tanong ko na nagpatigil sa kanya “Bakit hindi mo matanggap na nagkakagusto ka sa gaya ko.Kung tinatanong mo ako kung Pathetic ka?Oo ang magiging sagot ko.I think that you are so pathetic.Dahil hindi mo matanggap kung sino talaga ang sarili mo.Kung ano ka ba talaga” hindi sya nakapagsalita.Kaya nagpatuloy ako.

“You are pathetic,nakakaawa and a despirate man in the world” dugtong ko “Confuse ka noon,pero ngayong alam mo na ang totoong ikaw,hindi mo matanggap… Nakakaawa ka dahil hindi mo magawang tanggapin ang sarili mo”

Sa huling lintanya ko.Parang nakuryente syang napabitaw saakin.Hindi ko mabasa ang ekspresyon ng mga mata nya habang unti unti humahakbang palayo saakin.

“Hindi mo alam ang pinagdaanan ko” mahinang sagot nya pero sapat na para marinig ko.“A-ako ang namolestya ng gabing yun kasama si Niro.Kaya natakot ako dahil habang may iba akong nararamdaman sa kagaya mo.Binaboy ako ng mga katulad mo…”

Nasa bukana na sya ng pinto ng kwarto ko nung mapansin kong may ilang patak na ng luha si Ardy sa pisngi.Pero bago ko pa punahin yun,mabilis na syang nakalabas ng kwarto at naiwan akong nakatanga sa kawalan.

Nanlalambot ang tuhod kong napaupo sa kama.

Tsaka ko lang naproseso ang lahat pagkatapos.Naging matapang ako sa harap ni Ardy…at nalaman ko ang lahat ng plano ni Niro,pati si Anjie na kayang ikwento sa iba ang lihim namin ni tatay.

Hindi ko alam pero nanikip ang dibdib ko.Tapos nagtuloy tuloy ang luha ko.Nasasaktan ako sa mga nangyayari.

Niro POV’

Umuwi ako sa bahay,walang ngiti,walang ekspresyon ang mukha.

Blangko lang,walang makikitang kahit ano sa mukha ko.Hindi ko alam pero pagkatapos ng paguusap namin ni Tyron.Parang nawalan nalang ako ng gana.

Iniisip ko si Rigel.At ang mga ginawa ko sa kanya.Aaminin ko,may plano ako.At ang plano nayun ay ang paibigin sya.Mahulog saakin.

Pero parang ako yung napalapit sa kanya ng husto.Parang kumportable akong maging totoo sa sarili ko.Kung ano ba talaga ang totoong kulay ng pagkatao ko.

Sa kanya,hindi ko kailangang magpanggap na matigas ako.Kasi ang totoong Niro,may lambot sa katawan…at nahuhulog sa kapwa ko lalaki,kagaya ni Rigel.

At hindi ko itatanggi yun sa oras na malaman ni Ashly ang lahat.Sa ngayon pumasok ako sa bahay ng tahimik lang.

Magaalas dose na ng gabi,gantong oras kami natapos magusap ni Tyron.At gaya ng hindi normal na uwi ko sa bahay.Ineexpect ko na medyo may kadiliman na ang paligid.Nakapatay na ang chandelier.Wala ng mga katulong na umaaligid at gumagawa ng trabaho nila.

Madilim na ang sala,ineexpect kong tulog na ang lahat.Kaya tahimik akong lumakad.

Pero kagaya ng mga nasa movie.Biglang magbubukas ang mga ilaw sa paligid.Magugulat ka at mapapatingin sa gumawa nun.At makikita mong ang ilaw pala ng tahanan.Ang nanay mo na nakadiwatrong nakaupo mula sa pang isahang sofa ang bubungad sayo.

Tapos wala ring ekspresyong ang mukha.Yung iba may hawak pang wine glass pero ang mommy ko,pagkakita sakin tumayo.

Hawak ang paborito nyang libro na lagi nyang binabasa.Inilapag nya iyun sa lamesa malapit sa kanya.Tapos pinagsiklop ang dalawang kamay sa dibdib at matamay na nakatingin sakin.

“Mom…” Mahinang sambit ko.

“San ka galing?” Tanong nya “Hindi ito ang usual na uwi mo Niro”

“May pinuntahan lang po” sagot ko “Kasama ko po si Tyron”

“Si Tyron” saad nya “Si Tyron ang mga nakakasama mo sa lahat ng kalokohan nyo?”

“Kalokohan?” Kumunot ang noo ko “Si Tyron po ang kaibigan ko” sagot ko “pero hindi ibig sabihin magkasama kaming gumawa ng mga kalokohan.Kilalala nyo po akong bilang anak nyo”

“Alam ko,at kilala ko din si Tyron bilang barkada mo” sagot nya “Wag ka ng magsinungaling sakin Son.Aminin mo na sakin lahat ng mga pinagagawa ninyong dalawa”

“Mom I dont understand you” saad ko “Ano po ba ang ibig nyong sabihin?”

“Alam ko na lahat Niro” sagot nya “Sinabi na sakin ni Ashly,at hindi ko alam kung bakit mo yun nagagawa sa kanya”

Hindi ako nakasagot sa turan ni mommy.Natigilan ako dahil sa narinig kong pangalan.

“Si Ashly po?” Tanong ko “A-ano naman po ang mga sinabi nya sa inyo?”

“Nangbababae ka” sagot nya “Niloloko mo si Ashly at ang lakas ng loob mong gawin yun” huminga sya ng malalim.

“Kailan pa to? Bakit mo to ginagawa sa kanya?” Saad nya “Hindi mo alam kung ano ang pwedeng mangyari pag nalaman ito ng daddy nya.Apat na taon nalang anak.Pagkatapos ng college nyo ipapakasal nanamin kayo.Bakit ngayon pa? Nagmamahalan naman kayo diba? Maapektuhan ang kumpanya dahil sa ginagawa mo.Alam mong ang mga Calderon lang ang pagasa natin para makaahon sa crisis ang kumpanya.They willing to give their partnership sa oras na mapakasal kayo ni Ashly.Anak gawin mo naman to para satin”

Gusto ko sanang tumahimik at gaya ng dati,umalis nalang ako sa harap ni mommy dahil ayoko pang humaba ang usapan.

Pero ngayon,pagod na akong iplano ni mommy ang lahat.Ang buhay ko ang nakasalalay dito.

“Ma,kasal yun” sagot ko “Naisip mo ba na buong buhay ko rin ang nakasalalay dito?

“Exactly…” Tugon nya “buhay mo ang nakasalalay dito.Kaya alam mo ang kalalabasan nito.Magiging maayos ang kumpanya at ikaw rin mag maghahawak nito sa huli.Ikaw din ang makikinabang”

Napabuga ako ng hangin “Tinatali nyo na po ako sa buhay na hindi naman dapat sakin mommy” saad ko “Hindi napo ako masaya…kay Ashly man at sa kung anong meron ako ngayon”

“Anong ibig mong sabihin?” Tanong ni mom “Isusuko mo ang relasyon mo kay Ashly? Na hahayaan mong bumagsak ang kumpanya sa pagkakautang? Mawawala satin ang lahat”

“Natatakot po kayo?” Tanong ko.

“Ofcourse” sagot nya “Pinaghirapan naming mapalago ang negosyo natin ng daddy mo.Mawawala ang legacy na tinataguyod naming dalawa”

“Importante pa bo bayan?” Tanong ko ulit “Natatakot po ba kayong mawala ang mga matiryal na bagay kaysa mawala ang kaisa isa ninyong anak?”

Napansin kong natigilan si mommy sa sinabi ko.Hindi agad sya nakakibo.

“Hindi nyo po ba alam na nahihirapan ako?” Patuloy ko “Na napepressured din po ako dahil sa nakaatang sa mga balikat ko? Na nakatali na ang mga kamay ko at hihilahin nalang ako para sa isang kapalaran?”

“Anak…” Sambit nya,may halong pangamba pagkatapos ay dumukhang sya para lumapit sakin.

Agad akong napaatras dahil dun.

“Mom…napapagod na po ako” saad ko “Sa lahat ng expectations at pagiging perfectionist nyo ni dad.Sa mga pagkawalang bahala nyong dalawa at pera nalang ang pinapagana nyo,pagod po ko on how two of you parenting me” Bahagya akong bumuga ng hininga.

“Im sorry po…pero gusto ko na po munang umakyat sa taas at magpahinga” saad ko.

Hindi ko na inaasahang iimik pa si mommy sa sinabi ko pero nang aakmang tatalikod na ako sa kanya.

Masuyong nyang hinawakan ang braso ko.Dahilan para antayin ang susunod nyang sasabihin.

“Is this all about what happen?” Tanong nya kapagkuwan “Dahil bato sa inyong dalawa ni Ardy…kung bakit sinawalang bahala nalang namin ang nangyari sa inyo?”

Napatingin ako sa kanya.Ang totoo,hindi ko yun iniisip.Masama talaga ang loob ko dahil sa fix merriage na mangyayari.Pero sa isang banda,may nangyari.At sila mom ang may responsibilidad dun.At si Ardy,kaya galit sakin dahil ang parents ko na ang unang nagpabaya sa nangyaring yun.

Yung gabing namolestya at inabuso kaming dalawa ng mga kidnappers.

“Kagaya ka ba ni Ardy?…na nagrerebelde samin ng daddy mo?” Dugtong pa nya “kaya ba binabali mo na ang kasunduang pagpapakasal dahil galit ka saming napabayaan namin kayo?”

“Binaboy po kami ng gabing yun” tugon ko na hindi ko ring inaasahang lalabas sa bibig ko “At kami ni Ardy…nagkasira na,dahil pinabayaan nyo kami,sya.Natakot kayo ni Daddy”

“Im sorry anak” saad nya “Matindi silang kalaban.At kayang kaya nilang pabagsakin kahit ang branch natin sa Newyork.Wala kaming magawa ng daddy mo kasi kung lalaban pa kami sa nangyari sa inyo,negosyo natin ang mapupuruhan”

“Paano po kung pinatay kaming dalawa ni Ardy dun?” Saad ko “Hanggang sa dulo parin po negosyo nyo lang ang iniisip nyo”

Ilang segundong hindi nagsalita si mommy.Pero sya rin ang nagbasag nito.

“Ginawa talaga namin ang lahat” saad ni mommy,parang hiyang hiya “Sa tatlong milyon na utang namin kay Cadrie.Hindi yun sapat na pantubos kaya natakot kaming ikapahamak nyo ang susunod nilang plano,bumabagsak na ang kumpanya natin dito sa bansa at isang kapital nalang ang umaalalay sa branch natin sa new york.Pagpinakailaman pa nila yun,mawawala satin ang lahat.Pero ayoko ring mawala ka,kaya hindi ko nalang inisip ang iba pa nilang pwedeng gawin sayo.Ayokong tanungin at ayokong malaman…Im sorry anak”

“Ano pong ibig nyo sabihin?” Mahina kong naitanong.

Hindi ko napigilang mapaluha dahil sa napagtanto ko.I cant beleive this…sana hindi nalang totoo.

Unti unti,inilayo ko kay mommy ang braso ko.Parang nandiri ako sa kanya dahil hindi ako makapaniwala.“Nagawa mo yun sakin?” Bahagya nanginginig na ang boses ko “All this time alam mong mangyayari samin yun ni Ardy?…na pwede kaming paglaruan ng mga kumidnap samin”

“Im sorry…anak” tumulo na ang luha ni mommy pero imbis na maawa.Parang hindi ko sya makilala.

“P-para lang po sa kumpanya,kaya nyong maging qualatiral ang anak nyo” saad ko “Wala kayong sinabi na bumabagsak na ang kumpanya,na kailangan ipakasal na ako sa mas mayamang ka negosyo nyo.Hindi nyo sinabi saakin na may utang pa pala kayo mula sa mga tarantadong taong yun.Na kaya nyo pala ako ipagbili sa halagang tatlong milyon at may kalahati pang parusa?” Pagak akong natawa,pero hindi ko na napigilang mapaluha.

“Sabihin nyo…” Sambit ko “Sa pinaka huli huling pagkakataon mommy,saan nyo rin po nakuha ang perang pinantubos saamin?”

Hindi nanaman nakasagot si mommy ng ilang segundo.Naririnig ko na ang paghikbi nya pero mas pinatapang ko ang sarili ko ngayon.Kailangan ibagsak na ni mommy lahat ng lihim nila ni Daddy.

“Mom…sagutin nyo po ako” saad ko.

Hindi makatingin sakin si mommy,nanatiling syang nakatungo bago magsalita.

“Sa finance ng kumpanya nila Ardy…” Mahinang sambit nya “Sa kapital na ipon ng kumpanya ng mga Agribante…”

“Ninakawan mo sila?”

“No,anak” sagot nya “Babayaran namin yun sa oras na mabawi namin ng daddy mo ang kapital ng kumpanya natin totoo yu-”

“Stop all of this” malamig na sagot ko “Hinding hindi na ako magpapakatanga sa inyo mom…wala na kayong karapatang hilingin sakin isakripisyo ko nanaman ang sarili ko.Hinding hindi na ako magpapakasal kay Ashly,and that was final”

CHAPTER 20

Ardy POV’

Hindi ko mapigilan sa pagdaloy ang luha ko habang papalabas ako ng bahay nila Rigel. Naglalakad ako sa kaparehas na kalye na dinaanan ni Rigel ng makita ko sya.

Sinundan ko sya hanggang sa loob ng village pagkatapos nyang bumaba sa kotse ng Niro nayun.Pagkatapos ko silang makitang naghalikan sa loob ng kotse at tila napagtanto na ang totoo nilang mga nararamdaman sa isat isa.

Ang tanga tanga ko sa part na nagselos ako sa kanilang dalawa.Ang tanga ng ginawa ko dahil akala ko,matatakot ko uli si Rigel sa pamamagitan ng pananakit sa kanya.

Bakit ko nga uli sya gustong saktan? Oo naalala ko na,dahil nasasaktan din ako.Kasi dapat ako yun,kasi dapat ganun nya ako halikan.

Yung halik nya kay Niro,dapat ganun din sana yung halik nya sakin.

Yung may pagmamahal,at napapapikit sya pagkatapos ay manunubig ang mata.

Pero kahit ilang beses ko man sya halikan ng paulit ulit.Kahit magdampi ang mga labi naming dalawa.Hinding hindi mapapasakin ang tamis nun.

Masakit dahil hindi para sakin,kundi para kay Niro.

May nagmamayari na sa puso nya.At kahit siguro ako yung nauna,si Niro parin ang pipiliin nya.

Bakit ko ba kasi ginawa yun kay Rigel?.Bakit sanay na ako manakit?,at bakit pati kay Rigel hindi ko napigilan ang sarili ko.

Talo nanaman ako,at ngayon.Imbes sa karaniwan na si Rigel ang naiiyak dahil sa takot.Ako yung lumuluha ngayon.

Nagawa akong paiyakin ni Rigel.

Pero hindi ako umiiyak dahil sa takot ah.Umiiyak ako dahil nasaktan ako ni Rigel.Dahil hindi ako ang pinili nya.Dahil mas gusto nya si Niro at kahit sabihin ko man ang totoong nararamdaman ko sa kanya.Baliwala yun,si Niro ang laman ng puso nya.

Sa tagal ng panahon,ngayon lang ako muling umiyak.Naaalala ko yung huli,sa pagkawala pa nila mom and dad yun.Sa pagaaway namin ng kapatid ko.

At ang huling nakakita,bukod kay ate,si Niro.Sya ang kaisa isang taong nagpatahan sakin.Nagbigay ngiti sakin nung oras na pumatak ang mga luha ko.

Pero ngayon,sino na nga ba ulit ang dahilan ng pagiyak ko.Sino na ba ang dahilan ng pagsikip ng dibdib ko.Oo tama,dahil din to kay Niro…at sa faggot nayun,kay Rigel.

Hindi ako makapaniwala na umiiyak ang isang kagaya ko dahil sa mga taong mas mahina sakin.

Kasalanan ko ba to? O dahil ito ang dapat sakin.Bakit hindi ko matanggap ang pagkatao ko.

Bakit hinanap ko ang sagot sa pananakit kay Rigel.

Bakit kasi mahal ko sya?

Uuwi nalang ako sa bahay,sumakay sa kotse ko na pinark sa isang daan.Binagtas ang daan patungo sa bahay namin.Ang kaisa isang lugar kung saan ako kumportable.Ang ligtas na lugar kung saan walang pwedeng manakit.

Sa kwarto ko gusto ko magtungo. Sa apat na sulok ng silid nayun kasi,naging mga kaibigan ko ito.Ito noon ang dating comfortzone ko,at ngayon ito parin ang tatakbuhan ko sa tuwing iiyak at mahina ako.

Pero sa pagpasok ko sa pinto ng bahay.Dadaanan ko pa ang sala,pero hindi kagaya ng iba na mga magulang ang maabutan mo rito.Kasi diba nga,wala na akong mga magulang.Si ate Anjyl,ang nagpi-feeling kong nanay na manenermon sa tuwing uuwi ako ng gabi.

Hindi na sya nasanay katulad ng dati.Pero may iba sa kanya ngayon,nakatayo na sya sa gitna ng sala.Talagang inaantay ako,pero ang usual na galit nyang mukha na nakatitig sakin,sa mga mata nya,may bahid ng luha.Namumugtong ito.

Kaya ang kunot noo kong salubong sa kanya.Napalitan ng pagtataka,kapagkuwan ay awa dahil nang ilang inches nalang ang layo namin sa isat isa.

Napayakap ako sa kanya,dahil sa itsura nya,nakakaawa sya ng sobra.

“What happen?…” Hindi usual na tanong ko kay ate pero ito dapat ang una kong itanong sa kanya.Pakiramdam ko kasi,hindi sa usual na usapan namin ang mangyayari ngayon.

Hindi lagi pagtatalo kundi dapat minsan…damayan.

“Ginagawa ko naman lahat diba?” Tanong nya,at sa tanong nayun nabasag ang puso ko.

“S-syempre naman ate…” Sambit ko kapagkuwan ay hinalikan ko sya sa noo.“Ano bang nangyari,bakit ka umiiyak”

“Hindi ka ba sanay?” Tanong nya.

Mahina akong ngumisi.

“Gusto mo ba pagalitan muna kita bago tayo magusap ng masinsinan?” Kapwa kami bumuga ng hangin sa bibig.

Kapagkuwan kumalas ako sa pagkakaakap sa kanya.Tinignan ko ang mukha nya.

“Pwede ba?” Biro ko.

Tipid syang ngumiti,pero yung mata nya punong puno padin ng luha.Pagkatapos pumatak ito.

“Wag na muna” saad nya “Sa ngayon mahina muna si Ate.At kailangan nya ang katigasan ng ulo mo para lumakas sya”

Tumango ako “Yeah,so tell me everything”

Napabuga uli sya ng hininga,tapos inilayo ang tingin sakin.Napakagat pa sya sa ibabang labi bago magsalita.

“Hindi ako mapapatawad nila mommy at daddy pagnalaman nilang nangyari to sa kumpanya” saad nya,kumunot ang noo ko

“What happen to our company?” Tanong ko.

“Nawalan tayo ng tatlong milyon sa kapital” sagot nya “At yung prophet,bumaba dahil nawalan ng sasandalan.May apat na shareholders din ang gustong umalis dahil sa insidente.Malaki ang magiging utang natin pagnagkataon,babagsak ang kumpanya”

Hindi agad ako nakareact sa sinabi ni Ate.Napatitig lang ako sa kanya habang sya namay patuloy parin ang pagluha.

“I dont know what to do na Ardy” saad nya pa “Hindi ko alam kung paano tayo nanakawan ng mahigit tatlong milyon”

“Paano naman yun nangyari?” Tanong ko ulit

Napailing sya.“Wala pa akong alam sa pasikot sikot ng kumpanya,hindi ko alam pero hindi ko talaga alam kung paano nawala yun”

Naawa ako sa takot ng mga mata ni ate ngayon.Hindi ko alam ang gagawin dahil kapwa kaming walang alam sa kumpanya.

Second year palang si ate ngayon sa college,pero nagagawa nyang magaral ng finance and management kasabay ng pagpapatakbo ng kumpanya.

Hindi ko alam kung paano nya nagagawa yun pero bilib ako sa kanya.She is the perfect description of being a woman with a impowerment.Matapang sya,matalino at mayroong ugali ng pagiging uthoritarian.

Pero sa pagkakataong ito,ibang ate ang nakita ko ngayon.May takot at lungkot na sa mukha nya.

“A-alam naba to nila tita?” Tanong ko na ang tinutukoy ay ang mga magulang ni Niro “Tinutulongan ka nila sa kumpanya,im sure alam nila ang paglabas at pasok ng kapital”

“Si tita ang nagsabi sakin” saad nya “They helping me in everything,kaya nakakahiya na kung pati dito magpapatulong pa ako.Hindi ko lang talaga alam ang gagawin ko”

Huminga nanaman ako ng malalim “Kailan pa ba to?” Tanong ko ulit “At anong pinaginvest-san mo ng project para magbitaw ka ng pera? Ano yung huli nyong inilabas na kapital sa kumpanya?”

Napansin kong matagal na napaisip si Ate Anjyl,parang may tinatanto sya na isang bagay.

“I remember last time when tita called all bored member for the one discussion” saad nya “Sabi nya,may idedeal daw sila ni Tito Daniel na isang investment.But they are no so sure of it”

Napaisip din ako sa sinabi ni ate “May access sila sa capital ng company right?” saad ko “may nakita ka bang nawalang record sa list of out of finance na inilalabas ng kumpanya? May tumalbog bang record sa finance natin para mapagtanto mong may nawalang pera?”

Umiling sya “Malinis lahat” saad nya “Nalaman ko lang kanina na may kulang talaga sa pera natin.Wala naman tayong utang sa mga banko.Pero nung prinisent ng assistant ko ang lahat ng record mula sa finance and kapital ng kumpanya para sa boredmeeting na gagawin.Dun ko nalaman na kulang talaga ang budget para sa buong asset ng kumpanya.I dont know kaya napilitan kong gawin ang hindi dapat gawin…”

“Dinaya mo ang record ng kita ng  kumpanya sa buong buwan?” tanong ko.

Tumango sya “yeah” sambit nya kapagkuwan ay muling napaluha “I dont know what to do na nun Ardy…natakot lang ako kasi nakakabigla.Ang masakit pa dahil ang kita ng kumpanya ang nabawasan.Nakapaloob sa tatlong milyon nayun ang pang laon natin sa bangko.Ang mga bills at ang mga sahod ng mga impleyado. Kinabahan lang ako kaya wala akong choice”

Huminga ako ng malalim “Ginawa mo lang naman yun para di magduda ang boredmember” saad ko “Babawi ka naman diba?”

Muli syang tumango at muling bumitaw ng hininga “Pero nagdududa parin talaga ako…paano nangyari yun? Paanong nanakawan tayo ng tatlong milyon ng walang track of records sa kumpanya?” Saglit syang tumigil ng ilang segundo bago mapaisip.

“Ayoko sanang isipin to pero sobra talagang nakakapagtaka” sambit nya.

“Anong ibig mong sabihin?” Tanong ko.

Tumingin sya sa mga mata ko “Pinagdadasal ko na walang kinalaman dito sila tita’t tito…”

Napaisip ako sa sinabi ni ate,napatitig lang ako sa kanya.Hindi ko alam kung paanong magagawa ng mga Barrinuevo ang bagay nayun saamin ni ate.Pero kung totoo man,baka hindi ko sila mapatawad.

“Ano ba sa tingin mo?” Tanong ko.

“malaki ang tiwala ko kila tito at tita,Ardy…” Sambit nya “Tingin mo ba magagawa nilang nakawin ang pera nayun?”

Nakatitig lang ako kay ate,kita ko ang lungkot at takot nya.Ang panghihinayang ay masyadong halata sa mukha nayun.

Pero sa isip ko,nasasagot ko na ang katanungan ni Ate.Posible kaya na nagawa yun nila Tito Daniel saamin?

Naalala ko yung gabi nayun.Yung nakidnap kami ni Niro.At yung pantubos na pera…posible kayang ang perang nawawala ay ang perang ginamit para mabawi kaming dalawa?

Bigla akong nakaramdam ng kaba at giit na galit sa puso dahil sa naisip ko.Hindi ko alam na paano to nangyayari saamin ni Ate na sila tita at tito Daniel ang dahilan,sila ang may kasalanan.

Gusto kong sumugod sa mga Barrinuevo ngayun.At sumbatan silang lahat.Pero inisip ko ang kapatid ko.Gusto kong sumagot na totoo ang mga hinala nya.

Na baka nga ninakaw ng magasawa nayun ang tatlong milyon sa kumpanya.Pero alam ko,mukha lang matapang si Ate Anjyl.Ang totoo,hindi nya kayang tanggapin ang mga nangyayari. Lalo na ang dahilan ng pagkawala ng pera ay dahilan ng pagsagip sakin sa pangingidnap.

Hindi ko alam kung dapat ba akong manisi ngayon.Pero iisa lang ang dahilan kaya nananatili ang galit ko sa mga Barrinuevo,yun ay pinawalang bahala nila ang nangyari samin,sakin.

Yung mga oras na naabuso ako.

Sa ngayon wala akong maisip.Sa halip ay niyakap ko nalang si ate.Tapos hinalikan ko sya sa noo.

Pilit pinapakalma ang pagiyak nya.

“Tita and tito will help us” sambit nya habang nakaakap ako sa kanya.“Kaya hindi ko maisip na kaya nilang magnakaw sa kumpanya dahil handa parin nila tayong tulongan”

Kumalas ako sa kanya “What do you mean?” Tanong ko,naisip ko na baka ibabalik nila ang pera.

“Ayaw nila ipaalam sa lahat na nasa krisis ang kumpanya” sagot nya “Kagaya ng atin,malapit narin tayo umabot sa krisis nayun,kaya nakaisip sila tita ng…isang mabisang paraan”

Kumunot ang noo ko “Paraan? Ano naman yun?”

Napansin kong tila nag alinlangan si ate sa mga susunod nyang sasabihin.Pero napansin kong nagkaroon ng konting saya sa mga mata nya,ang bagay nayun ay nagbigay ng pagtataka saakin.

“Ahm,hindi pa naman to sigurado Ardy” saad nya “Pero oo, magugulat ka pero sana pagkatiwalaan mo muna ako ok?”

“Ano ba kasing plano yan?” Tanong ko uli.

Humugot naman sya ng malalim na hininga “Gusto ni Tita’t tito na…ipakasal kami ni Niro para mapagisa na ang mga kumpanya”

Parang utomatiko para sakin na mapaatras kay ate ng marinig ko ang sinabi nya.

Ilang segundo akong natigilan.Papaanong na involve nanaman si Niro dito? Bakit sa lahat ng bagay napapasama sya sa usapan.

Aaminin kong nakakaramdam na ako ng matinding galit kay Niro.Bakit parang kailangan,laging pumapasok ang pangalan nya sa lahat ng bagay.

Una,kay Rigel.For all the person na magugostuhan ng faggot nayun ay ang lalaki pa nato.

Sinabi ko na lahat ng possible na plano ni Niro tungkol sa pagatras nyang makasal kay Ashly.Pero si Rigel,nakakainis na kahit ginagamit na sya ng tao,si Niro parin ang pinipili nya.

Ano bang nagustuhan nya kay Niro?

Bakit mahal nya si Niro.

And then now? Sa pangalwang pagkakataon ngayong araw na involved ang pangalang Niro.Sa ate ko pa talaga?

At ano? Ikakasal? Hindi nya lang masasaktan si Rigel sa ginagawa nya.Pati narin ang ate ko dahil ginagamit nya si Rigel para makatakas sa isang tali kay Ashly.

Pero ngayon,makakawala na sya dahil kay Rigel,ang ate ko naman.Im sure na pagnatuloy man ang bagay nato.Si ate Anjyl ang masasaktan sa dulo.Magiging laruan lang sya ni Niro.

“No ate” malamig na sambit ko sa kanya “For all the possibles plans that you thinking.Wag lang yan”

Huminga nanaman sya ng malalim “Yeah,its weird but…”

“But ano?”

“Its Niro” sagot nya “Si Niro Barrinuevo yun”

Natigalan ako,napakunot noo.“Ano bang meron sa lalaking yun?!” Hindi ko napigilang magtaas ng boses “Sino ba ang lalaki nayun na halos lahat sya nalang ang bukang bibig huh?”

“Ardy” sambit nya na nagpatigil sakin.Napatingin ako sa kanya ng diretsyo “Alam mo kung ano sya sakin Right? We all know na oo,may nararamdaman na ako noon sa kanya”

Ilang segundo akong naistatwa sa sinabi ni ate.Sobrang napipikon na ako ngunit dinaan ko sa mahinang pagtawa para mabaling ang nararamdaman ko.

“You know ate,stop being despirate” saad ko.

Kumunot ang noo nya “Im not despirate woman Ardy,ate mo ako”

“Yeah” sagot ko “But pleas stop this plan for your oppurtunity to get hearth of that bllsht Niro.Hes not making any sense of you”

“Gusto ko si Niro” diretsyang sagot nya “At naging mabuti sya sakin,kaya oo ang sagot ko,dahil magiging madali para sakin mapapayag sa plano nato”

“Talaga ate?” Tanong ko na labas sa ilong,kapagkuwan ay iginawi ko ang dalawa kong kamay sa kanya na parang idinidiscribe sya.

“Para sa kilala kong empower woman in the world? A very authoritarian girl and a best CEO in the company of Agribante’s corp? Ganyan na magisip” napalatak ang tawa ko.

“Gagamitin mo talaga tong opurtunity para malapait sa Niro nayun?”

Hindi sya nakasagot.Nakita ko lang na muli syan bumuga ng hininga.

“Ate hindi ganyan ang pagkakakilala ko sayo” sambit ko.

Pagkatapos ay tinalikuran ko sya,pero hindi pa man ako nakakalayo ng muli syang magsalita.

“Yeah I am Pathetic” saad nya “Pero alam mo na gagawin ko din to para sa kumpanya.Na handa nanaman akong magsakripisyo para sating dalawa”

Pinigilan kong bumuntong hininga kagaya ng ginawa nya bago humarap sa kanya.“But not Niro…” Sambit ko “Stop being despirate to that man”

“I can’t” matapang na sagot nya bago sya mapatitig sa mata ko.

“I can’t kasi nakikita ko din ang kapatid kong nagiging dispirado para lang din sa isang tao”

Natigilan ako sa huli nyang sinabi.Napakunot ang noo ko.

“W-what do you mean?” Nautal na tanong ko.

Nakita kong bahagya syang ngumisi na tila ako naman ang pagmumukhain nyang dispirado.

“parehas lang tayong pathetic Ardy” saad nya “Kagaya mo rin ako na handang gawin ang lahat para lang sa taong minamahal ko.Kaya lahat ng opurtunidad kaya nating suongin para sa kanila”

“Im not gay” kapagkuwang sambit ko na kinatawa nya.

“Tumigil ka na sa panloloko sa sarili mo” saad nya “Matagal na kitang kilala.Kapatid kita,alam kong iba kana Ardy,at dahil ito kay Rigel”

“Wag mo na syang idamay dito”

“Hindi ko naman sya dinadamay ah” saad nya “Ikaw ang nandamay sa kanya dahil sa pananakit mo na akala mong mawawala ang nararamdaman mo sa faggot nayun”

“I starting myself to unloving that person”

“But you cant” saad nya “You cant because minahal mo sya unconditionally right?”

Saglit akong natigilan.Hindi ko alam kong paano nya nalaman ang tungkol samin ni Rigel.But,knowing my ate.She know’s everything about me kahit pa sa personal kong nararamdaman.

“Kasalanan ko bang mahalin sya ng hindi ko alam?” Kapagkuwang tanong ko na hindi ko alam ay lumabas na pala sa bibig ko.

“K-kasalanan ko bang,for all what happen to our parents.Simula ng malungkot ang mundo natin,sa mga mata nya ko nakita ang saya?” Dito na ako bumuga ng hininga.Pinigilan kong mapaluha.

“Halos dalawang beses ko lang sya nasaktan nun ate” tuloy ko “Para lang mawala ang wirdong nararamdaman ko.Pero ang tanga tanga kong sa ginagawa ko,yung sayang nakita ko sa mga mata nya.Napalitan ng takot,at dahil dun…sa ibang tao nya na binibigay yung sayang una kong nakita sa mata nya.Hindi na para sakin”

“Ganun din ang nararamdaman ko kay Niro” sambit ni ate.

“Stop loving Niro”

“So stop loving Rigel too” sagot nya.

Umingos ako.“Sasaktan ka lang nya ate Anjyl”

“At si Rigel?” Ani nya “Sinasaktan ka na nya diba? Hindi ikaw ang pinipili nya diba?”

“Hindi mo kilala si Niro” saad ko “Pareparehas tayong masasaktan nito pleas…sa ikalawang taong pakikiusapan ko ngayong araw,wag si Niro”

Napatitig sakin si Ate,nakatitig din ako sa kanya.Magkatitigan kami,at sa ilang segundo na nakikita namin ang kapwa mga mata.

Nabasa ko yung lungkot nun.At ang pagaalinlangan dahil kay Niro.

At dahil si Niro nanaman ang involve dito,hindi pwede sya nanaman ang magtagumpay pagdating sa puso ng kapatid ko.

Kung nakuha nya na si Rigel…at makukuha nya na si Ate.Isa lang ang pwede kong agawin sa kanya.

At alam ko na kung sino yun,dahil kahit sa ilan pang pagkakataon.Kung may chance pa ako.

Kukunin ko sa kanya si Rigel.Hindi ako papayag na dalawa ang makuha nya sakin.

Niro POV’

I was just thinking Rigel,sa pagtulog ko kagabi,sa pagtitig ko sa kisame.Mukha nya ang nakikita ko.

Nararamdaman ko parin ang halik nya.At yung halik nayun ang pinaka gusto ko sa lahat ng mga babaeng nahalikan ko.

Even Ashly,even those girl na naka-fling ko.I dont know,ginawa ko yun it doesnt mean its part of my plan.

Ginawa ko yun dahil gusto ko.At yung halik nayun kay Rigel ay ang pinakamasarap sa lahat ng halik na natikman ko.

Hindi na ako manghihinayang na minsan sa buhay ko.Mahalikan ko ang labi ni Ardy,at isipin na iyun siguro ang pinaka masarap na halik sa lahat.

But no,siguro ginawa ng tadhana na pagsirain kami ni Ardy dalawa at mawala paunti unti ang feeling ko sa kanya.

Dahil may isang Rigel pala ang dadating sa buhay ko.

Masaya ako,naligayahan lalo na nang mapabitaw ako ng halik sa labi nya.Saglit kong nakita ang maamong mukha nya.May luha ang mga mata pero kapansin pansin ang saya nun.

Siguro kapwa namin naramdaman yung matagal nanaming hinahanap na pagmamahal.Sana tama ako,kasi kung tatanungin,sapat na sya.

Sapat na yung love na namumuo sa pagitan naming dalawa.

Sigurado na ako sa kanya.Binubuksan nya ang totoong pagkatao ko,yung may kulay na Niro at kaya ng magpadulas sa bahaghari kasama sya.Na parte na nito.

Kaya kung sakali,at may pagkakataon,isisigaw ko sa lahat na gusto ko sya.At hindi na ako matatakot.

Pero,sa ibang banda,kahit siguro handa ka na,Sya naman ang hindi handa.Dahil may ginawa ako,at masakit ang bagay nayun.

Baka hindi nya ako mapatawad.Hindi ko alam kung pinagsisihan kong mapalapit ako sa kanya,o masaya dahil nakilala ko sya.Mali lang siguro ang timing ko.Mali lang siguro ang paraan kung bakit ko sya kailangan makilala.Dahil sa likod ng paglalapit naming dalawa.May mga plano dun.At nagkamali akong sya ang pinili ko.

Ginamit ko sya,at ang bagay nayun ang dahilan para mawala ang tiwala nya sakin.

Ayokong mawala si Rigel…ayoko muna.

Huminga ako ng malalim.Unti unti,naramdaman kong pumatak ang luha ko.

Kailangan may gawin ako,kailangan makilala ko pa si Rigel.Labis kong pinagsisihan na nadamay sya,lalo na nung mabuksan ni Ardy ang kwento nya.Ang sakit nyang maschonism,paano nya yun nakuha? Paano sya naging ganun?

Ano ba ang sakit nayun.Bakit nya naranasan ang bagay nayun sa taong dapat nalalapitan nyang problema.

Hindi ko na masyadong inisip kung paano nalaman ni Ardy ang lahat kay Rigel.Nagbahagi sya ng kwento ng isang taong hindi ko kilala.At sa kwento nayun,naawa ako,naging malapit ako kay Rigel ng hindi ko namamalayan.

Pero kahit alam ko na ang kwento ni Rigel,nagawa ko parin syang gamitin.Sa pagsisisi ko,ang kwento nya ang gagamitin kong dahilan para magpatuloy akong humingi ng tawad sa kanya at panghawakan sya,ilaban sya.

At isang tao pa ang kaisa isang makakapagbukas ng kwento nya.Para mas maintindihan ko kung san nanggagaling ang takot nya.

Sa paglalakad ko sa hallway.Sa araw nato,pinapanalangin kong wag na munang makita si Rigel.

Ibang tao ang nais kong makita at makausap.Ang kaibigan nya tong si Anjie.Officer din to ayun sa aking pagkakaalam,at kasama nya si Rigel gumawa ng task para sa nalalapit na world piece celebration.Araw ng mga bansa.

Pero nitong mga nakaraang araw,parang hindi ko sila nakikitang magkasama.Na naturingan daw na magkasanggang dikit.Hindi ko gusto malaman kung may mga personal silang issue sa bawat isa.

Pero sana nga,kung meron man.Magkaayos na silang dalawa.Dahil ayoko,at hindi dapat sumasama si Rigel sa mga taong hindi naman nya kasundo.At ayokong mapagisa sya dahil sa oras na wala syang kasama,lalapitan sya ni Ardy.

Hindi maganda ang paglalapit ng dalawang ito.May napapansin ako,kung takot at pananakit lang ang nangyayari sa pagitan nilang dalawa.Hindi ko hihilingin na mainam yun.Pero kung ang dahilan ay ang maaring pagsibol din ng kakaibang nararamdaman nila.Masakit yun para sakin.

Hindi dapat at hindi maari,dahil kung may pagmamahal man akong nararamdaman kay Ardy.Alam kong mas matimbang na kay Rigel.At si Rigel ang gusto kong ilayo sa taong yun dahil hindi lang katumbas ng sakit,kundi nakakatakot na pagsibol ng pagibig.

Natigil ang malalim na pagiisip ko,napukaw ang pansin ko sa mga ngitngit na ingay na tiling pinipigilang marinig na bulongan.

Pagkatapos sinuri ko ang mga yun.May tatlong babae sa harap ko,mahahaba ang ngiting nakatingin saakin.Yung tingin nayun hindi ko nagustohan mula sa dalawa.

Pero sa isang nasa gitna,may pagtatakang makita ako.Sya ang taong gusto kong makausap.Malaman ang dapat kong malaman.

“H-hi Anjie” bati ko na sa kanya.Napansin kong tila nanggigil ang dalawa nyang kasama na tila kinikilig.Bagamat sanay ako sa mga kababaihang ganto.Nailang parin ako dahil malamang ay magtataka ang iba na nandito ako sa building ng mga studyanteng wala akong kaibigan.

“Niro” sambit nya.

“Anong ginagawa mo dito?” Biglang singit ng isa sa babaeng nasa kaliwa ni Anjie.Tila nagniningning ang mata nitong nakatingin saakin.“Si Anjie ba ang kailangan mo…o ako?”

“Gaga ako ata ang kailangan ng Barrinuevo nayan” singit pa ng isa sa kanan,bago binalingan si Anjie “Ireto mo naman kami sa prince of campus oh.Taray kilala ka nya-”

“Anong kailangan mo?” Seryoso ang tanong nya na ikinaputol ng iba pangsasabihin ng babae.Pansin ko sa mga mata nya ang pagtataka na dapat naman talaga.

“Pwede ba tayong magusap?” Tanong ko.

Saglit syang natigilan.May kilig sa mata ng mga katabi nya pero kapansin pansin na nagets nya ang pakay ko sa kanya.

“Saglit lang,may activity pa kami e” malamig na ani nya.

Iniwanan namin ang dalawang babaeng nagngingitngitan.Narinig pa namin ang katsyaw ng mga ito kay Anjie pero nagtuloy nalang kami sa di mataong lugar,sa gilid ng building nila.

“Its about him right?” Tanong nya ng pagkaharap saakin “Its all about Rigel nanaman”

“Hes your bestfriend” saad ko “Nakakasawa ba na sya ang lagi mong naririnig?”

Napansin ko ang bitter nya sa pangalan ni Rigel.Baka totoo nga ang iniisip ko lang.Baka may alitan nga sila.

Huminga sya ng malalim “Paanong hindi magsasawa,e sya na ang bukang bibig sa buong campus” saad nya “For this week,halos sya nalang ang laman ng feed sa page ng campus crush dito.At ikaw,ano nanaman ba ang kinalaman mo sa kaibigan ko?”

Saglit akong natigilan sa sinabi nya.May alam na ba sya about samin ni Rigel.

“Anong ibig mong sabihing usap usapan?” Tanong ko sa kanya.

“Mula ng hindi na kami naging magkaibigan ni Rigel,nagiba na sya” sagot nya,tama ang hinala ko “wala ka ba talagang nalalaman sa mga chismiss dito sa school.O wala ka lang paki dahil sanay kana.Natuto na syang magcut ng class at iwanan ang obligasyon nya bilang officer” napalingo sya “Sabihin mo,paano naman kayo naging malapit ng kaibigan ko?”

Kumunot ang noo ko “May ibang pakay ako sayo Anjie kaya gusto kitang makausap” saad ko “At hindi ko namang itatangging nagiging malapit na kami ni Rigel ngayon”

Saglit syang tumitig sakin.Pagkatapos nangisi.

“Hindi lang ikaw ang gustong makalapit sa kanya” sagot nito “Ang ganda ng kaibigan ko dahil dalawang gwapo pang lalaki ang naghahabol sa kanya ngayon” muli syang umiling “Hiyang hiya ako na ako pa ang babae saming dalawa”

“Sino pa ang isa?” Hindi ko napigilang itanong.Kahit alam ko na ang sagot.Gusto ko lang ng kumpirmasyon.

“Si Ardy,pero mas abnormal yun kaysa sayo” sagot nya “Kung ikaw,nagagawa mapabayaan ni Rigel ang tungkolin nya sa school dahil sa ka-cutting nyong dalawa.Si Ardy,nagagawa syang saktan dahil sa wirdong nararamdaman nya kay Rigel”

“Wirdong nararamdaman?” Tanong ko.

“Kilalang bully si Ardy” sagot nya “Nananakit yun dahil sa trip nya lang.Pero iba siguro ang trip nya sa kaibigan ko kasi gusto nyang manakit dahil may gusto sya kay Rigel”

Natigilan uli ako sa sinabi nya.Alam ko na ang pananakit ni Ardy kay Rigel,pero hindi ko alam kung ano purpose nun.

“Wala syang alam sa ginagawa nya” sambit ko na ang tinutukoy ay si Ardy “Hindi nya alam na pwedeng bumalik ang sakit ni Rigel dahil sa ginagawa nya”

Kumunot ang noo ni Anjie sa sinabi ko.“Paano mo nalamang may sakit ang kaibigan ko?” Tanong nya “i-iisa lang ang sinabihan ko tungkol dun ah”

“Hindi nayun mahalaga” saad ko “si Rigel ang pinaguusapan dito.Anong wirdong nararamdaman ni Ardy para sa kanya”

“Wala kang alam” saad nya “at hindi mo din alam na ang siga sigaan nayun ay magkakagusto pala sa mga kagaya ni Rigel.But sadly,he wants to reject that feelings for him.Kaya gusto nyang saktan si Rigel sa akalang mawawala ito”

“Bakla si Ardy?…” Tanong ko.

“Hindi mo yun alam?”  Tanong nya.

Napaisip ako,nagulohan at…may panghihinayang?

No,pagtataka lang siguro,sana.

Matagal kaming naging magkaibigan ni Ardy.Habang confuse ako sa nararamdaman ko between two sexuality.Ni hindi ko man nalaman na possible din pala syang magkagusto sa kapwa nya lalaki.

Dapat ako yun…at hindi dapat si Rigel kung sakali lang.

“Wala akong pakialam” sagot ko,gusto kong ibahin ang usapan “Ang inaalala ko,paanong sa pananakit ni Ardy kay Rigel…bumalik ang sakit nyang maschonism?”

Napansin kong nagkunot ng noo si Anjie “Paano mo nalaman ang sakit nayan ni Rigel?” Tanong nya.“Sa buong buhay kong kaibigan ko si Rigel,iisang tao lang ang sinabihan ko nyan. Posible bang pinaalam nya din sayo”

Hindi ko pinahalatang naalerto ako.Hindi ko alam kung dapat ding sabihing nalaman ko ito dahil kay Ardy.Tiwala pa sya sakin ng nung bestfriend pa kami.Pero ngayon,nung una wala akong pake.Ngayon may pagaalala na sa sakit ni Rigel.

“Alam ko lang” sagot ko “Malapit na ako kay Rigel,at obviously malalaman ko din to sa kanya”

“Maselang bahagi yun ng buhay nya” saad nito “Hindi nya basta basta ipapaalam sa iba ang bagay nayun”

“Importante pa ba yun?” Tanong ko “Mahalaga na ako kay Rigel.Isipin mo nalang na sinabi nya sakin.Dahil first of all,hindi sexuality at ang kakaibang nararamdaman ni Ardy kay Rigel ang dahilan para gustohin kitang makausap.Gusto kong malaman kung paanong nakuha ni Rigel ang sakit nayun ng mga bata pa kayo”

“Hindi mo gugustohin malaman kung alam mo na ang ibig sabihin ng sakit nayun” sagot nya.

Huminga ako ng malalim “Alam ko yun,syempre” sagot ko “I did an research at napagalaman kong nagkakaroon ng ganung kondisyon ang isang tao pag nagkakaron sila ng sexual abusive sa mga partner nila.Ang pakikipagtalik ay pakikipagtalik lang pero magiging isang kundisyon nato kung ang tao ay sanay saktan ng partner nila pag oras na ginagawa nila ang activity.In short,nagkakaron sila ng satisfaction sa s*x kapag literal na sinasaktan sila ng kapartner nila.

“Sa case ni Rigel,masyado pa syang bata nun para magkaron ng ganung kondisyon” dugtong ko “Paanong sa murang edad ganun na ang nararanasan nya?”

“Mahal mo na ba si Rigel?” Kapagkuwan tanong nya sakin,natigilan ako.

“Oo naman” sagot ko agad.

“Nakakapagtaka na you dont have any clue kung bakit may sakit syang ganun” ani nya “Dahil kung mahal mo sya ngayon,baka pagnalaman mo ang totoo ay baka mawala nalang yan ng parang bula”

“Diretsyahin mo na nga ako Anjie” saad ko.

“Bata palang binubugbog na si Rigel ng tatay nya dahil bakla sya.Hindi sya nito matanggap” saad nito “Sanay na sya sa sakit,sa latay at sa panglalait.Pero kahit kailan,hindi sya masasanay sa ginagawa nito pagkumakagat ang dilim.Kung maschonism ang sakit nya noon,dahil nakuha nya yun sa tatay nya”

Kumunot ang noo ko pero nagpatuloy lang si Anjie.

“Ginahasa si Rigel ng sarili nyang ama” saad nya “at habang ginagawa nya ito sa anak nya.Sinasaktan nya ito,pinahihirapan.Pero sanay na sa sakit si Rigel.At sa kasanayan nayun ang pagdudulot ng isang kondisyon,hanggang sa hanap hanapin nya ito”

Hindi agad ako nakaimik sa sinabi ni Anjie.Parang naistatwa ako ng ilan pang segundo.

“Ngayon mahal mo pa ba sya?”

Natahimik.

Biglang lumakas ang tinig ng mga studyanteng naguusap sa malayo dahil sa biglang katahimikan namin ni Anjie.

Napansin ko ang unti unti pagkabahala nya habang nakatingin saakin.Kaya alam ko na ang ekspresyon ng mukha ko.

Nagulat ako sa mga sinabi nya.Hindi ko yun kinaya at tila nanigas ang paa ko dahil sa pagkagulat.

“Hey Niro” pukaw ni Anjie sakin “Are you still ok?”

Hindi ulit ako sumagot.Pero naramandaman kong naginit ang pisngi ko dahil sa likidong dumaloy dito.

Lumuluha ako dahil kay Rigel.At isa lang ang pumasok sa isip ko.

Kailangan kong makita si Rigel.Kailangan ko syang makausap…mayakap.Kaya hindi ko na namalayang tumatakbo na ako sa hallway.

Hindi ko alam kung saan patungo pero alam ang hinahanap.

Kailangan ko syang makita,kailangan ko sya ngayon lalo nat nakabuo na ako ng desisyon.At sa isang liko,mula sa makumpol na tao.Nakatayo sya sa gitna.

Inosenteng naglalakad ng walang kasama.Nasiyahan ako,nexcite at kumabog ang dibdib ko.Walang sabi sabi,tinakbo ko ang pagitan namin.

Napansin ko pang nagulat sya sa pagdating ko.Pero hindi ko na inintindi yun dahil agad ko syang siniil ng yakap.

Napakahigpit at parang ayokong may umagaw sa kanya.

“Im sorry Rigel…Im sorry for everything”

CHAPTER 21

Happy reading 💕

Rigel POV’s

Paano ko ba sasabihing tanga ako? Paano ko ba mas ipapamukhang tanga ako?

Kasalanan ba na nagtiwala ako?

Na umasa ako sa mga mabubulaklak na sinasabi nya.

Naaalala ko yung araw na nilapitan nya ako.Tapos nadulas yung kaibigan nyang si Tyron.Tungkol yun sa plano nila.Dapat noon lumayo na ako nun sa kanila ng maramdaman ko.

Pero dahil natakot ako,at walang mapagsabihan ng takot nayun.

Nakita ko si Niro.Nalapitan ko sya, at ayun yung pagkakataong nagamit nya para mapalapit pa sakin.

Sabi ko na e,iniisip ko na.

Bakit napakabilis ng mga pangyayari.Paanong ang isang Niro Barrinuevo ay lalapitan ako?

Sa baklang katulad ko pa talaga at bigla nalang magko-confess sakin? The hell? Napakaimposible nun.

Pero ngayon alam ko na.Sa kabila ng mga sinasabi nya.Sa tamis ng mga ngiti nya.Sa higpit ng mga yakap nya.Scripted lang pala lahat dahil sa likod nun,may mga plano.

Sa harap ni Ardy,oo naging matapang ako.Pinamukha ko sa kanya na yung mapanggamit na tao nayun ay ang taong pipiliin ko parin kahit nasaktan nya na ako.

Sa kanya ko nga nalaman lahat tungkol kay Niro.

Pero ngayon,naisip ko kung tama pa ba syang piliin.Ayokong ipamukha sa harap ni Ardy na mali ako ng taong pinili.

Hindi ko ipapakita sa kanya kahit kailan na talo ako.Hindi ko sya bibigyan ng pagkakataong dapat sya ang piliin ko.

Dahil ngayon,walang may karapat dapat sa kanila.Sinasaktan ako ni Ardy physically.At si Niro na akala kong hindi ako sasaktan at ililigtas sa mga kamao ni Ardy,sasaktan din nya pala ako…emotionally.

Blangko ang isip ko.May pasok ako sa skwelahan.Kailangang tumayo na ako sa higaan.

Kailangan lumakad ako,lumaban.

Pero parang mabibigat ang mga paa kong inihahakbang sa sahig.Blangko lang ang isip ko.

Hindi ko namalayan na nakaligo na pala akong nakatulala.Nakabihis na pala ako na walang laman ang utak.

Siguro alam na ng katawan ko kung ano ang gagawin.

Kaya kahit walang kontribute ang utak ko.Kusa itong gumagalaw ayun sa nakasanayan kong gawin.

Pagkatapos ng pagaasikaso sa sarili.Lumabas ako ng kwarto ko.

Bitbit ang bag,tapos bumaba ako ng sala.Kung kanina,blangko ang utak ko.Parang bigla itong nagkagana ng makita ko ang isang larawan na nakasabit sa dingding.

Isang larawan na sa ilang segundo bumalik ang nakakatakot kong alaala dahil sa taong ito.

“Maaa!!” Napakalakas kong sigaw dahilan para mabilis na magpunta sakin si mama.

“A-ano yun anak?” Takang tanong nya,pagkatapos ay sinundan ang mata kong nakatingin sa larawan.

“Bakit nandito yan?” Tiim na tanong ko “Bakit may picture pa kayo ng hayop nayan? Bakit nakasabit payan sa dingding huh?”

“Ah-hm yan ba nak” sagot ni mama bago nya lapitan ang larawan,tumingin sya sakin.Tapos ginawadan nya ako ng masuyong ngiti.

“Tapos na ang kwento nyo ng tatay mo anak” saad ni mama “Napansin ko ok kana,natutuwa ako na nakapagdala ka na ng bagong kaibigan bukod kay Anjie at Niko.Si Ardy,nandyan na sya.Bukod sakin,may magtatanggol na sayo.Wala ng mananakit sayo katulad ng ginawa ng papa mo.Im happy for you and Ard-”

“Ardy is not my friend” putol ko sa iba pang sasabihin ni mama,pilit kong hindi magalit.Pinilit kong hindi maiyak sa sobrang inis ng makita uli ang larawan ng tatay ko.

Gusto kong iexplain kay mama ang lahat ng tungkol kay Ardy.Sa pananakit nito sakin dahilan sa pagbalik din ng masama kong alaala kay tatay.Pero tinago ko ang emosyon ko.Bumuntong hininga nalang ako,bago muling nagsalita.

“Hinding hindi matatapos ang kwento namin ni tatay ma” saad ko “Hindi ko pa po sya napapatawad sa mga ginawa nya.Kaya pleas po,pakialis nyo na ulit ang larawan ng walang kwentang taong yan”

Bumuntong hininga ako kapagkuwan.

Tatalikuran ko na sana si mama pero nagsalita sya “Anak ama mo sya” saad nya “Kahit anong mangyari ama mo sya ano man ang ginawa nya sayo. Pagpahingahin mo na ang sarili mo sa galit.Patawarin mo na si tatay”

“Hindi ma” tiim kong sagot “Hinding hindi po dahil hanggat may mga walang kwentang tao ang nakapalibot saakin.Maaalala ko si tatay.Ang mga pananakit nya at ang..” Hindi ko na itunuloy ang gusto ko pang sabihin.

Hanggang don nalang ang alam ni mama.At kahit kailan,hindi ko hahayaang malaman nya ang samin ni tatay.Ang pangbababoy nito saakin.

“Alis napo ako ma” pagbabago ko sa usapan “Sa school nalang po ako kakain”

Alam kong magsasalita pa si mama nun.Pero hindi ko na sya papakinggan.

Naglakad nalang ako palabas,sumakay ng tricycle at binagtas ang palabas ng subdivission.

Nagpababa ako sa sakayan ng jeep at kahit nakasakay na ako don.Lumilipad ang isip ko.

Gaya kanina,parang katawan ko lang ang gumagalaw habang blangko ang utak.

Hindi ko namalayan na nasa loob na ako ng campus.Puno na ng studyante ang paligid,nasa pinakagitna ako nun.Naglalakad, parang walang malay dahil napupuno ni Niro ang utak ko.

Occupide nya lahat.Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko sa kanya.Kung paano ko sya haharapin kung sakaling makita ko sya.

Hindi lang ako makapaniwala. Nagtiwala ako agad sa kanya.Na hindi gaya ni Ardy,at ng tatay ko ay hindi nya ako sasaktan.Pero mali dahil hindi man sa physical.Sa emosyon at puso ko dun nya ako tinarget.

At ang sakit sakit dahil kasabay nun ang nararamdaman ko sa kanya.Na banish lang lahat,napalitan ng galit at pag ka muhi.

Patuloy ang lakad ko sa gitna ng kawalan.Sa gitna ng mga studyanteng walang paki saakin kung namamasa na ba ang pisngi ko.

Nakatingin lang ako sa isang diretsyo.At sa hindi naman inaasahang pagkakataon,kung saan sa diretsyong yun kumportable ang mata ko.

Makikita ko ang isang bulto,tumatakbo sya papunta sakin.

Parang nagmamadali at may kung anong saya sa mata ng makita nya ang hinahanap nya.

Hindi ako nag aasume na baka ako yun.Pero mukhang ako nga yon dahil parang isinang hakbang lang nya ang pagitan naming dalawa.

Niyakap nya ako.At narinig ko sa basag na tinig nya ang mga salita na parang gusto ko ding marinig.

“Im sorry Rigel…Im sorry for everything”

Unti unti,nagkaron ako ng pagkakataon.Nalinawan ako,dahil sa isang banda.Lahat ng sinabi ni Ardy may katotohanan.

Ginagamit nya lang ako.

“Anong karapatan mo?” Mahina pero tiim kong sagot sa kanya.

Unti unti,inalis ko ang yakap nya sakin.Nagkaharap kami at sa pagkakataon nayun.Tinitigan ko sya ng punong puno ng galit.

“Almost three weeks Niro?” Saad ko “Magiisang buwan mo akong pinapaikot at ginagamit dahil dyan sa ambisyon mo”

“Magpapaliwanag ak-” hindi ko na pinatapos ang sasabihin nya dahil agad ko na syang tinulak.

Hindi sya natumba pero nagawa kong palayuin sya sakin.

“Nung nilapitan mo ako sa field,alam ko na,ramdam ko na” saad ko “May plano kayo ng Tyron nayun.Nadulas pa nga sya e.Pero nagpakain ako sa mabulaklak na salita mo.Pinaikot mo ako sa kasweetan mo” napabuga ako ng hangin.

“Mas masakit pa pala na pinapalamon ka ng saya at mabulaklak na salita kaysa sa bugbogin ako ni Ardy e” tuloy ko “Kasi yun,mawawala ang pasa.Maghihilom ang sugat.Pero ikaw? Niloko mo ako,ginamit mo ako sa walang kwentang plano mo”

“Rigel Im sorry…” Muli syang lumapit sakin pero tinulak ko ulit sya palayo “pleas naman…magpapaliwanag ako pakinggan mo muna ako pakiusap”

“No Niro” malamig na saad ko “Pleas,tama na yung mga sakit na ibinigay nyo sakin ni Ardy…ni tatay..at sa paglimot sakin ni Anjie bilang kaibigan.Bakla lang ako…pero hindi ako masamang tao para saktan nyong lahat.Nagkamali ako na inisip kong ikaw ang poprotekta saakin” bumuga muli ako ng hininga,bago matapang syang titigan sa mata.

“Dapat hindi nalang kita nakilala,pinagsisihan kong nagtiwala at naniwala ako sayo”

Hindi ko na hinayaang makapagsalita pa si Niro.Tinalikudan ko na sya pagkatapos,tumakbo ako ng mabilis.

Sinalubong ko ang mga istudyanteng papasok palang.Lumiko kung saan at hinanap ang tamang daan patungo sa pinaka safe na lugar.

Pinili ko ang walang tao,at nakahanap ako sa likod ng campus.

Sa tabi ng lumang stall ng paprin-tan at xerox-san ni Mang Homer.

Tahimik doon.Wala ng studyante sa paligid,nakasara din ang stall.Walang maririnig na ingay.Tanging paghampas nalang ng hangin sa mga puno doon.

Napahinto ako sa pagtakbo, napakapit sa dalawang tuhod ko pagkatapos.

Dapat hihingalin ako pero hindi pawis ang lumabas sa katawan ko,hindi bigat ng hininga.Kundi ang mga luha na pilit kong pinipigilan kanina pa.Ang bigat ng dibdib dahil sa sakit.

Umiyak ako ng umiyak.Ibinuhos ko lahat na parang gusto kong ubusin.

Naisip ko,hindi matatapos ang sakit ng nararamdaman ko.Kailangan kong lumayo,lumayo pa ng mas malayo.Iniisip kong umuwi nalang.

Isang beses uli na pagka-cutting. Tataposin ko lang ang sakit.Aayusin ko lang ang gusot.

Kaya lumakad ako,patuloy sa pagagos ang luha ko pero sa ilang hakbang na nagawa ko.

Natigil din ito.Napahinto ang katawan ko,napatitig sa isang bulto ng katawang nasa harap ko.

Tinangala ko to,nagpipigil magtaka dahil hindi ko sila kilala.Iginala ko ang aking paningin,nagbabasakali na nasalubong ko lang dahil nasa baba ang aking tingin.Pero mukhang ako ang pakay nila.

Tatlo silang nasa harap ko.Hindi pamilyar ang mga mukha pero parang sumasagi sa isip ko.Hindi ko lang makilala.

Ang isang nasa harapan ko malapit sakin,iginaya nya ang bulto ng katawan nya sa katawan ko.Dahil dun napaatras ako ng kaunti kapagkuwan ay tumama ang likod ko sa isa pang bulto.

Isang lalaki pala ang nasa likod ko at ito ang pang apat.

Sa pagtataka,tinignan ko sila isa isa na may kunot noo.Ano bang nangyayari? Anong kailangan nila sakin?

“Boss,magpapakilala lang po” saad ng isang lalaki sa harapan ko.

Tinignan ko sya.Hindi ako umimik kapagkuwan ang pangalawa namang lalaki sa likod nito ang nagsalita “Saan mo ba gusto mong magpakilala kami,Rigel?” Saad nito,kilala nila ako? “Ahm,kami kasi may sariling paraan.Bigyan ka namin ng option if you want”

“S-sino ba kayo?” Tanong ko.Nakakaramdam na ako ng paunti unting kaba.

Yung titig kasi nila sakin,hindi maganda.Parang may kutob ako,parang masama ang mga tingin nayun.

“Napagutosan lang kami” sagot ng lalaki sa likod ko.Marahan nya ako hinawakan sa dalawang balikat.

Tatangkain ko yung alisin pero napahigpit ang hawak nya.Malakas ang lalaki,at hindi ako makapalag sa kanya.

“Stop making gay of our boss pretty boy” saad ng pangatlong lalaki sa harap ko.

Napakunot noo na ako,yung kaninang kaba na naramdaman ko.Mas lumala pa,totoo na dahil parang tumitindi ang tensyon sa pagitan naming lahat.

“H-hindi ko alam ang sinasabi nyo” sagot ko,pinilit kong makapalig muli sa kapit ng lalaki sa likod ko “Bitawan mo ako…ano bang balak nyo ha? Anong kailangan nyo sakin”

“Yun,buti tinanong mo” saad ng unang lalaki sa harap ko,bago ngumiti ng nakakaloko “Gusto ka lang namin turuan ng leksyon.Napagutosan lang din kami”

Napansin kong bahagyang natawa ang pangalawang lalaki. “This is a christian school” sad nito “Bawal bakla kaya hindi namin hahayaang maging bakla ang boss namin kagaya mo”

“Sinong bang boss ang tinutukoy nyo?” Tanong ko,wala akong ideya sa kung sino man ang tinutukoy nila “Wala akong pakialam sa inyo,walang ginagawa masamang ang pagiging bakla ko dito sa paaralan”

“Saamin wala” sumagot ang lalaki sa likod ko “Pero sa boss namin meron”

Hindi ko na muling nabawi ang pagkakahawak ng lalaki sa balikat ko.Pagkatapos kasi magsalita nito ay inalapat nya sa mga braso ko ang mga kamay nya.

Hinawakan nya ako ng mahigpit dahilan para mas matakot na ako.

Mahigpit ang pagkakahawak nya kung kayat hindi na talaga ako nakagalaw.Dito na umusbong ang kaba ko lalo na nang magsilapit sa akin ang tatlo pang lalaki sa harap ko.

Hindi ko alam sa mga mata nilang walang emosyon kundi parang katuwaan lang ang gagawin nila.Ang unang lalaki sa malapit sakin ay walang pasabing sinikmuraan ako.

Dahil dun,napaigtang ako.Nagulat sa ginagawa nya habang namamilipit dahil sa sakit.Pero nanatiling nakahawak sakin ang lalaki sa likod ko.

Napayuko ako at para muli akong mapaangat ng tingin sa tatlo pa sa harap ko.Hinawakan ng pangalawang lalaki ang buhok ko at itinangala ang ulo ko.

“This pretty face must be a favorite face of our boss” saad nito.Kapagkuwan ay sinampal nya ako.

Muli ako napaigtag,pero sa pagkakataon nayun.Hinayaan na ng lalaki sa likod ko ang matumba ako sa sahig.

Napaupo ako,at bahagyang ikinalma ang pangin ko dahil bahagya itong umikot sa pagsampal sakin.Nang umayos yun,muli akong bumaling sa apat na lalaking nasa harapan ko.

Ngayon,kitang kita ko na ang mga ngiti nilang nakakatakot.

“Sabi wag ka daw purohan” saad ng ikatlong lalaki “turoan ka lang daw namin ng leksyon kaya,…lets start”

Bigla akong nakaramdam ng pananakit sa balikat ng tumama ang malaks na sipa dito.Muli akong namilipit kung kayat napahiga na ako sa sahig.

Simula nun,sunod sunod na ang pagsipa sakin.Walang tigil na tila gusto nila ang ginagawa.

Napapaluha ako,dahil sa sobrang takot at kaba.Hindi ko aakalain na ang apat na bruskong lalaki na ito ay kaya akong saktan ng walang kalaban laban.

Tila nawalan ako ng lakas lalo na’t nang sunod sunod na ang sipa sakin.Mula sa isang sipa mula sa braso,nadagdagan pa iyun ng pangalawa hanggang sa umabot na ito sa sikmura ko at sa binti.

Wala akong laban at wala akong magawa,ikinober ko nalang ang mukha gamit ang dalawa kong braso para kahit papano ay hindi ako mabangasan.

Hindi ko alam kung ilang segundo pa ang tinagal nun.Pero naramdaman ko na ang pagikot muli ng paningin ko at panghihina.

“Tama na yan” utos ng isang boses na nagmula din sa apat.“Sabi ni Boss,tama ng magkaron sya ng sakit sa katawan.Wag purohan”

“Pero ngayon palang ako nageenjoy” sumagot ang isa pang boses,hindi ko alam kung kanino ang mga yun dahil nanatiling nakatabon ang braso ko sa mukha ko.

“Tsk,.tama na kitang walang laban yan satin” sagot nung kanina “ok nayan,picturan nyo nalang para ipakita kay Boss”

“Wait,isa nalang to” saad muli ng isang boses.

Muli akong kinabahan sa sinabi ng kung sinong yun.Pero agad din akong natigilan ng makaramdam ako ang malakas na sipa sa tyan ko.

Dahil dun,natanggal ang braso ko sa mukha ko at napahawak ako sa sikmura ako.Namalipit ako sakit pero sapat na makita ko ang mga paa nila sa harapan ko.

“Ito pang fenally” saad pa ng kaninang boses.

Nasa paningin ko ang sapatos nun.At alam kong sisipain nya ako sa mukha.Wala na akong magagawa sa pagkakataon nayun kaya inantay ko nalang na malapatan nya ng sipa ang mukha ko.

Nangingiwing napapikit ako,at inantay ang sakit nun pero ilang segundo na ang nakalipas ng wala parin akong naramdaman.

Dahil dun,saglit na napadilat ako at dito ko nakita ang pagpigil ng isa pang lalaki sa taong sisipa sa mukha ko.

Biglang umingay ang apat dahil sa panglimang lalaking dumating.Doon,kitang kita ko kung paano nito sugodin ang apat at makipagpalitan ng mga suntok.

Pero alam kong hindi nya kakayanin,unti unti napaatras ako sa kanilang lima.At dito ko napapagmasdan kung paano nila pagpasapasahan ng apat na lalaki,ang isang lalaking sumugod.

“Mga hayop kayo,wag si Rigel!” Sigaw nito “Tama na! Wag sya!”

Walang sinabi ang mga kalaban nya kundi ang pagtulongan lang syang bugbogin.Pero narinig ko ulit ang kaninang boses na gustong sumipa sa mukha ko.

“Napagutusan lang kami” saad nito “Hindi pa nga kami tapos sa kanya e”

Natigilan ako sa sinabi nun,pero wala akong lakas na mamlaban.Napaatras lang ako muli dahil nakita kong lumapit ito sa akin.

Alam ko na ang gagawin nya kung kayat muli kong ikinubli ang mukha ko.Handa nanaman nya akong simulang sipain ngunit may pumigil dito.Kapagkuwan ay may mahigpit na yakap ang yumapos sa buo kong katawan.

Narinig kong nagiingay sa inis ang apat.Pero mas naaninag ng tenga ko ang impit na pag ungot dahil sa sakit ng taong nakayakap sakin.

Sinasalag nya ang lahat ng sipa para sakin,at dahil dun nawala panandilaan ang sakit at takot ko.

Patuloy akong nakapikit,tuloy din ang luha dahil sa takot habang nakaakap sa kanya.

“Im sorry Rigel…” Saad nito,at kilala ko ang boses nayun “p-pleas…patawarin mo ako,k-kulang pato…lahat ng sakit sasaluhin ko tanggapin mo lang ang sorry ko”

Alam ko na kung sino ang lalaki.Napaluha nalang muli ako,at pinilit na tignan ang mukha nya.Nakita ko dun ang bangas sa tabi ng labi nya.Ang punong awa mula sa mata nya.

Naawa rin ako,kumabog ng mabilis ang dibdib ko.Sa kanya ko ulit yun naramdaman na kahit ilang beses ko ng pinagsisihan.Sa kanya ko parin nararanasan.

Pakiramdam ko,safe nanaman ako kahit sa gitna ng mga bumubugbog sa amin.

“Niro…” Sambit ko,bago ko marinig ang sunod sunod na pito.

Dahil dun,naalerto ang apat.At tinigil nila ang ginagawa.Nawala ang pagsipa,suntok at panandaliang kaba.

Pero hindi nawala ang takot ko kahit may mga guwardya na ng school ang lumapit saamin.

Hindi nawala ang takot,kahit nagsitakbuhan na ang apat na lalaki.Nanatili ang yakap ko kay Niro,at mas humigpit payun na tila ayokong mawala sya.

Ayokong mawala sa tabi ko si Niro.

“A-alisin mo na ako dito” may pakiusap na sambit ko.

“Oo,Rigel” saad nya “dadalhin kita sa ligtas na lugar”

Binuhat nya ako,naramdaman ko yun dahil umaangat ang paa ko sa lupa.

Nakatitig lang pala ako sa mukha nya,at yun ang huli kong nakita bago magdilim ang paningin ko.

Nawalan na ako ng malay.

CHAPTER 22

AN:May twist ang chapter nato.Abangan nyo nalang next chapts kung ano mangyayare hehe.Luv u guys 💕

20.2

“Kilala nyo po ba ang mga gumawa nito?” Tanong ng isang mautoridad na boses.“Galing nanaman to sa isang nabubuong grupo ayun sa pagkakaalam ko e.Sino ba ang mga pinuno ng mga yun?”

“Hinanap nanamin kung sino ang may hawak na teacher sa mga studyante nayun” sagot ng isa pang boses “Sisiguraduhin naming mananagot ang mga loko lokong studyante nayun sa ginawa nila”

“Sa paanong paraan ba nila natatago ang gantong pambubully?” Tanong uli ng lalaking unang nagsalita “Walang records sa faculty ang mga gantong issue.Ngayon lang namin nalamang may mga grupo grupong nabubuo na pala na ganto.Sa christian school na pa talaga to?”

“E ikaw Niro,may alam ka ba sa mga gantong klaseng studyante?” Tanong ng pangalawang boses kanina,pambabae ang boses nito “Alam kong ayaw mong maging parte ng Students Council.Pero kayo parin ang may ari ng paaralang ito.Im sure you have concerned.Magagaling magtago ang mga ito.Alam kong hindi ito ang unang insidents na pambubugbog sa school. Maraming natatakot na magsumbong”

Sandaling namayani ang katahimikan,bago muling sumagot ang isang boses.

“wala po akong alam…” Saad nito “Pero sasama po ako sa pagayos nito.Aalamin ko po ang totoong pakay nila kay Rigel.Kung bakit nila ginagawa to sa kanya”

Unti unti akong nagmulat ng mata pagkatapos magsalita ni Niro.Kilala ko ang boses nya.At kilala ko din ang tiim na galit nya sa nangyari.

Inaasahan ko na ang maamong mukha nya ang bubungad sakin.Punongpuno ito ng pagaalala,habang mabilis napabangon sa pagupo at sinapo ang ulo ko.

“Mr.Canceran” saad ng pangalawang nagsalita na kanina ko pa naririnig.Ang handler pala to ng junior high.

Si Ms.Catividad na kanang kamay ng principal.“Thank god your ok.May nararamdaman ka pa ba? Naalala mo ba kung bakit ka nila sinaktan”

“Ahm,maam,sa tingin ko kailangan na muna nyang magpahinga” sumingit si manong guard na una kong narinig magsalita.

“Pagpahingahin nyo po muna sya” sambit ni Niro dito,nanatili ang mata nya sakin.“Kailangan nya muna ng katahimikan”

“Ok,Im sorry students” sagot naman ni Maam.Catividad “I have to excuse”

Hindi na umimik si Niro sa pagalis ng guro namin,hinayaan nya nalang ding sumunod si manong guard.Habang kami namay naiwan dalawa.

“N-nasan tayo?” Mahinang tanong ko.Wala akong palagay kung paano ako napunta sa kwarto nato.

“Nahimatay ka” sagot ni Niro “Dinala lang kita sa clinic.Sabi ng nurse maam dito,dehydrated ka daw.At…pagod,mentally.Ginamot narin nila ang iba mo pang sugat dahil sa pagkakabugbog sayo”

Napabuga ako ng hangin.Nawalan nga ako ng malay,at kanina habang nakapikit ako.Naririnig ko padin ang usapan nila.

Tinutulongan talaga ako ni Niro sa nangyari.At dahil naiisip ko sya,at ang mga bangas sa mukha nya.Hindi ko namalayang nakatitig na pala ako sa mga mata nya.

Ganun din sya sakin.

At nakita ko sa mata nya,ang punong punong awa sa mukha ko.Ayaw ko yun makita sa kanya pero natigil din ako ng mapansin kong nanubig ang mata nya.

Walang mga salitang lumabas sa bibig namin pagkatapos.Pero dahan dahan lumapit ang mukha nya sa mukha ko.

Masuyo nya akong hinalikan sa noo kapagkuwan.At dahil sa halik nayun,kahit unti unting bumabalik ang alaala ko sa pangyayari kanina.

Parang bigla uli nawala.I felt safe because of Niro.Hindi ko yun maintindihan dahil sa giit paring nararamdaman ko sa kanya.

Pero gaya kanina,hindi sumasabay ang utak ko sa galaw ng katawan ko.Namalayan ko,niyakap ko na sya ng mahigpit sa leeg.

“Galit parin ako sayo…” Mahinang saad ko,pinipilit wag muling maiyak dahil sa inis “Pero tinatraydor ako ng nararamdaman ko.Hindi ko alam kung anong nagawa mo sakin pero kung ano man yun,sigurado akong nagtagumpay” bumitaw ako sa pagkakaakap sa kanya.

Dito malaya nya akong muling tinitigan.“You dont know why you love Mr.CEO right?” Pilyong tanong nya na hindi ko inaasahan.

Mahal ko na ba si Niro? Sa ganong kadaling panahon ba at sa simpleng ginagawa nya sayo mamahalin mo rin ba agad ang isang tao.

Napansin kong napabuga sya ng hininga “Alam kong mabilis ang mga bagay sa pagitan nating dalawa” tuloy nya “Pero ako,hindi ko itatangging mahal talaga kita.Mali man kung paano kita nakilala,may mga plano man sa likod nun.Minahal kita…at labis kong pinagsisisihan ang ginawa ko sayo Rigel.Im really sorry,I realize that,dahil sayo kaya ko ng ilabas kung sino man ako.Hindi lang babae ang nagugustohan ko kundi ang tulad mo.At kaya ko yung ipagsigawan na parte na ako ng bahaghari mo”

“Hindi sapat na kaya mo akong protektahan at ipagtanggol sa mga nanakit sa akin” sagot ko “Niloko mo parin ako,at hindi ko yun malilimutan”

Napaiwas sya ng tingin sakin.Tila nahiya sa sinabi ko.Pero matapang parin syang nagsalita.

“Hindi kayang ipagsigawan ni Ardy ang nararamdaman nya sayo” saad nya “Kaya nga siguro,sa huling pagkakataon. Sinasaktan ka parin nya e.Na kaya nya pang ipabugbog ka sa iba.Pero ako…kahit ngayon,kaya kitang ipagyabang sa lahat.I can broke the number one rule in this christian school.Hindi dahil sa anak ako ng may ari nito.Kundi,kayang kong ipagsabi na nagmamahal ako ng baklang tulad mo…at hindi pagprotekta lang ang kaya kong gawin.Kaya kitang mahalin ng buong buo”

Ayan nanaman ang mabubulaklak na salita nya.Ang sarap nanaman pakinggan at parang gusto ko nanaman magpakatianod.

But I want to save myself again.Kaya hindi nalang ako nagsalita.Napatitig lang ako sa kanya,ganun din sya sakin.

Walang nagsalita saming dalawa hanggang sa may pumasok sa pinto.Ang nurse ito ng school na teacher din sa mga Junior high.Napatingin kami ni Niro sa kanya habang ginawaran kami ng ngiti.

Kapagkuwan ay lumapit ito sakin,at tsinek ang kalagayan ko.

“Your ok na Mr.Canceran” saad nito saakin “Dehydrated ka lang naman at mabilis nakabawi ang katawan mo don.Sa mga sugat namang natamo mo,binigyan ka na ng paunang lunas”

Umikhim si Niro “Pwedeng magleave na muna po sya sa klase?” Saad nito “Kakagising nya lang naman po,at I dont trust because nahimatay na sya kanina lang”

Nginitian ito ng Nurse,pagkatapos ay dumako sakin.

“Masama pa ba ang pakiramdam mo iho?” Tanong nito “Pwede ka pa naman manatili dito but were not sure na maaasikaso ka pa ng ibang teachers dito.Were busy now dahil bukas na ang celebration ng araw ng mga bansa.Marami na ang inihahandang activity ngayon kaya medyo magulo sa campus.Kailangan nila ako dun”

Napakunot ang noo ko.Naalala ko ang mga katungkolan ko bilang officer.Dahil sa madalas na pagliban ko kasama si Niro,hindi ko na nagawa ang mga yun.

Parang ang dami ng nangyari,at hindi ko alam na kanibukasan na pala ang big event ng school nato.

“Hindi po ako pwedeng magpaliban sa klase ngayon” saad ko “Kailangan po ako ng iba pang officers.Marami papo kaming gagawin para sa event”

“No Rigel” pigil sakin ni Niro “You need to rest.Hindi pa magaling ang mg bangas mo dyan sa mukha at braso mo”

Bahagya kong kinapa ang labi ko.Naramdaman ko ang hapdi nun.Tapos nagsunod sunod na ang pagsakit hanggang sa siko ko.

“Iuuwi nalang kita sa bahay nyo” dugtong pa ni Niro.

Hindi ko alam kung tatanggi pa ba ako pero sya na ang nagensist.Inasikaso nya ang mga gamit ko kung kayat wala na akong nagawa ng alalayan nya na akong tumayo mula sa kama.

Mukhang tama sya,kailangan kong magpahinga dahil ngayon ko palang nakikita ang mga bangas ko sa katawan.Parehas kami ni Niro na mukhang nanggaling sa digmaan.

Hindi na ako umangal,pagod na akong makipag argue at maginarte.Hindi ko narin namalayang hinawakan nya na ang kamay ko papalabas ng clinic.

Naglakad kami sa loob ng campus.Sinalubong ang kaliwat kanang istudyante na nagkakalat sa buong paligid.Nagsimula akong kabahan ng mapansin kong may ilan ilang nakakapansin saamin ni Niro.

Lalo na pagtumatama ang mga mata nila sa magkahawak na kamay namin.Sinubokan ko yung alisin pero mukhang naninindigan si Niro sa ginagawa nya, pinaghigpit nya pa ang hawak sa kamay ko.

Wala syang pakialam sa lahat.Sa itsura naming dalawa na halata ang dumi sa uniporme at may mga bangas sa katawan.

Nasa gitna lang kami ng mga taong nakatingin at palihim na nanghuhusga saamin.Kaya ako,nakatungo,sa lupa ang tingin.

Pero hindi ko alam kung ano ang kumakalikot sa dibdib ko na parang may kung ano dito.Kay Niro ko lang ito nararamdaman.

Si Niro lang ang nakakagawang pagaanin ang loob ko at alisin ang namumuong takot ko.

Wala syang pakialam sa mga sasabihin ng ibang tao.Wala syang pakialam kung ang kahawak kamay nya ngayon ay isang bakla na handang itapon ng christian school nato.

“Bruh…” Sambit ng isang boses sa likod namin.

Sabay kaming napalingon ni Niro dito.“Bruh are you ok?” Tanong pa nito,kapagkuwan ay pinaglandas ang tingin sa magkahawak naming mga kamay.

Its Tyron,at kagaya ng iba,taka itong nakatingin sa itsura naming dalawa.May mga bangas,habang gusot ang inuporme.

“Usap tayo mamaya bruh” sagot ni Niro “I have something to do with this iss-”

“Its ashly” natigil ang iba pang sasabihin ni Niro sa sinabi ni Tyron,natigilan kaming dalawa. “Andito nanaman sya,bukas.At hinahanap ka nya”

Dumako ang tingin ko kay Niro.Nakita kong nawala ang ekspresyon ng mukha nya.Kapagkuwan ay saglit na nagtaas ng kabilang labi.

“Alam nya na ang totoo” sagot ni Niro “Wala na akong dapat ipaliwanag sa kanya”

“P-pero how about your…” Tumingin sakin si Tyron bago ituloy ang sasabihin “Your plan.Paano si Ashly…at ang kumpanya nyo”

Kinain saglit ng katahimikan ang pagitan namin tatlo.Maya maya lang naramdaman ko ang paghigpit ng pagkakahawak ng kamay sakin ni Niro.Para bang sinesecure nya ako dahil sa narinig ko.

“ako na ang bahala don” sagot nya “nagkausap na kami ni mommy about this.At kung may susunod syang plano para lang masagip ang kumpanya,handa ko yung harapin.Hindi fix marriage ang sagot sa lahat.Naniniwala akong maayos ang crisis ng kumpanya”

Aalis na sana kami ni Niro sa harap ni Tyron pero muli itong nagsalita.

“Hindi mo sinagot ang tanong ko” sambit nito,muling dumako ang paningin namin sa kanya.Kita kong muli nyang ipinaglandas ang mata nya sa itsura namin ni Niro.“What happen? Bakit ganyan ang itsura nyo?”

Nagkatinginan kaming dalawa ni Niro,ngumiti sya sakin.Bago bumaling sa kaibigan.

“Laban na namin to ni Rigel” sambit nya “At totoo ang mga sinabi ko sayo nang nasa cafe tayo.Ipaglalaban ko kung ano mang nararamdaman ko sa kanya.Wala ng mga plano, totoohanan nalang lahat”

Nasunod lahat ng gusto ni Niro.Nalaman nya na ang address ko,napapasok ko na sya sa subdivison na tinitirhan ko.

Hinatid nya ako sa bahay.Sa harap ng gate namin,at plano pa nya sanang magpakita kay mama at alagaan ako buong araw pero dito na ako hindi pumayag.

Sobra na ang pagliban namin sa paaralan.Lalo na ako,kaya minabuting pabalikin ko nalang sya sa school.

“Alam ko na kung sino ang may pakana ng pambubully kanina” sambit ni Niro nang ihatid nya ako sa gate “Hindi ako titigil na mareport ang namumuong grupo nayun sa school.He so unreseanoble.Kaya nya talagang gawin sayo to.Ang saktan ka”

Tinutukoy nya ang apat na studyanteng nanakit samin.Maging ako,hindi ko alam kung sino ang mga yun.At bakit nila kami sinaktan.Pero kagaya ni Niro,nagkakaron na ako ng ideya.

“Wag ka ng lumapit kay Ardy pleas” saad nito saakin “malala na sya,iba nato.Nakakatakot na sya kaya gagawin kong lahat ma expell lang sya school.Alam kong sa kanya ang grupo nayun kanina”

Napabuga ako ng hininga,hindi na ako nagsalita.Masuyo nya nalang akong nginitian kapagkuwan ay iniabot sakin ang mga gamot na binili namin sa isang shop.

“Take care of yourself,Rigel” sambit nya “Next time I promised,uli.Ako na ang magaalalaga sayo”

Nakatitig lang sakin si Niro ng ilan pang segundo.Bago sya unti unti lumapit saakin para siguro halikan ako sa noo,pero,bahagya ko na syang pinigilan.

“Hindi pa kita napapatawad” sambit ko “Im sorry”

“Dont say sorry” saad nito,halatang nasaktan sa sinabi ko “I should who say sorry”

“Dapat lang” sambit ko uli “Kasi may mga oras na kailangang ipunin bago ko ibigay ang pagpapatawad ko.Sana-”

“Pagiipunan ko yun” putol nya sa iba ko pang sasabihin “Gusto ko tupadin ang pangako ko. Poprotektahan kita,hindi ko hahayaang bumalik ang masasamang alaala mo”

Matapos magpaalam,naiwan ako.Itinago ang sugat sa sarili kong ina.Ipinaalam lang na umuwi ng maaga.Mabuti nalang at hindi na nagtanong.

Dumiretsyo nalang ako sa kwarto,itinulog ko nalang ang sama ng aking nararamdaman.Pinilit hindi umiyak,at nagtagumpay naman.

Siguro nagdaan ang hapon sa araw nayun.Ang pagkagat ng dilim at ang hating gabi.Hindi ko alam kung ilang oras na ako nakatulog dahil sa muling pagmulat ng mata ko.

Sumisibol na ang masiglang araw sa bintana.Bagong umaga nanaman pala,at ang katawan ko.Nagawang makatulog ng ilang oras,kahit tanghali ko ito nasimulan.

Nakaipon ako ng lakas ng katawan.Sumigla ang katawan ko ngunit hindi ang puso ko.Pero masyado na akong pagod para intindihin pa ito.

Naisip ko nalang si mama.At ang sulat nito na nilusot sa ilalim ng pinto.May patataka yun kung bakit hindi ako bumangon ng gabi.Walang miryenda at hapunan kasama sya.

Pero dahil isa syang masipag na ina.Iisipin nyang unahin ang trabaho.At mababasa ko sa sulat nayun na nagaalala sya sakin.Na pwede ko syang sabihan ng problema.Sa dulo,may paalala ring kumain ako ng madame.At nagiwan sya ng masarap na pagkain sa mesa bilang almusal sa pagpasok ko.

Gaya ng nakasanayan.Kahit walang ganang kumilos,papasok ako.Dapat bumawi ako sa mga activiting hindi ko napagtutuunan.

Kaya kahit hindi masigla ang katawan ko.Naligo ako,nagbihis pangskwela at kumain gaya ng sinabi ni mama.

Pagkatapos,nilock ang bahay.Handa nanamang humarap sa madaming tao.Mga studyanteng mayayaman ngunit walang pakialam sa lahat.

Ako,dahil kagaya nila ang sitwasyon ko.Parang walang paki sa lahat at paligid.Nilakad ko ang subdivision namin patungo sa mismong gate nito.

Pwede akong sumakay ng tricycle ngunit gusto kong magisip isip.Parang maaga pa sa lahat at may oras ako magmuni muni.

Pero mula sa isang kanto hindi malayo sa bahay namin,nakita ko ang isang pamilyar na itim na kotse.

Pagkatapos,biglang tumunog ang cellphone ko.Pangalan ni Niro ang lumabas at imbitasyon para sundoin nya ako sa bahay.

Hindi lang sa harap namin dahil ayaw nyang makita sya ni mama.

Napalunok ako ng laway.May katotohanan ang pagbawi nya saakin.Pero hindi ko paman natatawid ang pagitan ng kantong tinitirikan ng sasakyan.Sa gitna nito ay tumigil ang humaharurot na motor.

Sa pagitan namin ng itim na sasakyan huminto ang isang sigang motor na may sakay na bruskong lalaki.

Sakto yun sa harap ko.Parang ako ang pakay at tila pinagplanuhan.Nakahelmet sya pero tinanggal nya ito pagkatigil nya.

At doon,nang muli kong masilayan ang mukha nya.Binalot ako ng kaba,hindi ko alam ang gagawin.

Lalo nang makita ko ang walang ekspresyong mga mata nya.Bumaba pa sya sa motor,at kahit napapaatras ako sa bulto nya.

Inisang hakbang nya ang pagitan naming dalawa.At dahil dun,hindi na ako nakalayo pa.

“Anong meron sa Niro nayun?” Agad na tanong nya “Bakit sya nalang lagi? Bakit sya pa,ulit?”

“A-ardy…anong ginagawa mo dito?” Tanong ko,bakas ang kaba sa boses ko “Ano nanaman bang kailangan mo sakin? Hindi ka pa ba tapos?”

“Ikaw? Hindi ka pa ba natatapos?” Pabalik na tanong nya “Alam mo na ang lahat ng plano ni Niro,pero sya parin ang pinipili mo.Ano bang meron sa kanya?”

Kumunot ang noo ko “E ikaw Ardy?” Tanong din ang pabalik ko “Ano bang meron sayo para piliin kita?”

Umuwang ang labi nya pero natigil din ito.Parang naubusan sya ng sasabihin.

Dahil dun,umangat ang kabilang labi ko.“Ano pa bang kailangan mo sakin?” Malamig na tanong ko,kapagkuwan ay tinuro ang bangas ko sa mukha na hindi pa gumagaling mula kahapon “Hindi ka pa ba kuntento sa nangyari sakin? Hindi pa ba naaalis yang pesteng nararamdaman mo sakin para ipabugbog ako sa iba?”

Kumunot ang noo nya.Parang nagtaka sa sinabi ko “Anong nangyari sayo?” Tanong nya “Saan mo nakuha ang bangas nayan”

“Wag ka ng magmaang maangan!” Hindi ko napigilang magtaas ng boses “Ikaw ang gumawa nito dahil hindi ka pa tapos sakin”

“Hindi ko alam ang sinasabi mo” saad nya “wala akong kinalaman sa nangyari sayo”

Naramdaman ko nanamang nangilid ang luha ko.Pero pinigilan ko to kung kayat bumuga ako ng hininga para mapakalma ang sarili ko.

“Ano ba kasing ginagawa mo dito?” Tiim na saad ko “bakit ka pa nandito? Tapusin mo na ang issue mo sakin.Layuan mo na ako Ardy…”

“Piliin mo naman ako Rigel oh…” sambit nya na ikinatigil ko.Naramdaman ko ang pagkrack ng boses nya na tila pinipigilan umiyak.

“Wala ng natitira sakin,kinuha na ni Niro lahat” dugtong nya “Pati ang ate ko…pinili din sya,ano bang meron sa kanya na wala ako? Bakit kayo,sya lahat ang gustong piliin? Paano na ako? Paano tayo?”

Inilayo ko ang tingin sa kanya,hindi ko magawang salubungin ang mga mata nyang tila nakikiusap.

“Wala namang tayo Ardy…” Saad ko “Ang meron lang,ay yung ipaalala mo ang sakit ng nakaraan ko.Ang meron lang ay ang takot ko sayo.At ang nakaraan ni tatay na binabalik mo”

Saglit kaming kinain ng katahimikan.Bago muli syang nagsalita.

“Titigilan na kita…” Saad nito “Gusto ko lang maranasanag marinig to mula sa boses mo”

Kumunot ang noo ko sa sinabi nya.

“Pleas Rigel,… Tell me na mahal mo rin ako kahit kunwari lang” saad nya “Isigaw mo naman na mahal mo ako kahit hindi totoo…may matira lang sakin.Babaonin ko lang sa paglayo ko sayo”

“Ardy…ano bang sinasabi mo?” Hindi ko sya maintindihan.Sobrang despirado ang ginagawa nya.

At kitang kita ko ang pakikiusap sa mga mata nya.

“Pleas Rigel” sambit nya “kahit ngayon lang.Sabihin mong mahal mo rin ako…pleas”

Damang dama ko ang insist sa boses nya.Napaiwas na ako ng tingin sa kanya,pero dahil naramdaman ko ang awa.Wala akong magawa,parang obligasyon kong pagaanin ang nararamdaman nya.

“M-mahal kita Ardy…” Mahina ngunit tiim kong saad.

“Lakasan mo” utos nya.

Muling napakunot ang noo ko “Ardy…”

“Lakasan mo nalang,pakiusap”

“Mahal kita Ardy…” Medyo may kalakasan nang saad ko “Mahal din kita”

“Lakasan mo pa” utos nya uli “Yung kaya moring ipagsigawan kagay ni Niro”

“Mahal kita Ardy!” Singhal ko sa kanya “Mahal na mahal kita at hindi ko kayang mawala ka! Gustong gusto kita at ikaw ang pipiliin ko! Mahal na mahal kita Ardy!”

Sa katahimikan ng kalye.Sa papasibol na araw, umalingawngaw ang pagsigaw ko.At parang umieko yun sa paligid at tila nauulit na naririnig.

Pagkatapos,nakita ko ang satisfaction sa mukha ni Ardy.Unti unting nagkaron ng ngiti ang labi nya.Sumaya ang mata nya dahil sa mga sinabi ko kapagkuwan ay mabilis nya akong niyakap.

Mahigpit yun na tila totoo ang mga sinabi ko.Na ayun lang ang nagpagaan sa loob nya.

Pero sa isang banda.Kung saya siguro ang naramdaman ni Ardy sa ginawa ko.Bigla naman akong kinabahan.

Mula kasi sa itim na kotse mula sa kabilang kalye.Nakatayo doon ang isang lalaki.

Nakatingin sya samin ni Ardy at kitang kita nya ang mahigpit na yakap sakin nito.

“Niro…” Kapagkuwan sambit ko.

Hindi ko alam kung anong bumalot na kaba saakin at agad akong napabitaw kay Ardy.

Utomatikong napahakbang ang mga paa ko patungo sa kanya.At tinakbo ko ang pagitan namin.

Hindi ko alam kung paanong sa paraan kailangan kong magpaliwanag sa nakita nya.Sa kabila ng mga ginawa nya sakin,sa mga panggagamit nya.

Gusto ko parin isave kung ano mang meron kaming dalawa.

Pero siguro,huli na ako dahil mabilis syang sumakay sa kotseng iyun,pinaandar.Tinangka ko pang humabol kung ano man ang dapat kong habulin sa kanya.Kung ang namumuong pagmamahal naba ito.

Ngunit sa di inaasahang pagkakataon sa buhay. Maiiwan kang magtatanong,may mangyayaring hindi mo inaasahan sa buhay mo at ayun ang magpapabago sayo ng lahat.

Bago pa ako makaliko,at makabalik sa gilid ng daan kung saan walang dumadaan na sasakyan.Huli na para rito.

Dahil pagkatapos ng mabilis na segundo.Hindi ko alam na may kasunod pa palang sasakyan sa likod ko.At doon…natapos ang lahat.

Namalayan ko,nakabulagta nalang ako sa lupa.Nanghihina ang katawan,nanlalabo ang panigin at unti unti bumibigat ang talukap papapikit.

Nasagaan ako.

Pero hindi naalis sa isipan ko ang mga tanong.

Mahal ko na ba sya?

Bakit ko sya mahal?

Sino nga ba sya?

Anong pangalan nya?

Bakit mahal ko si Mr.CEO?

CHAPTER 23

AN: Hey! Readers! Huhu sorry sorry sa sobrannng tagal ng update.Marame akong say but withour further though HAHA.Nagwork po kasi ako sa makati in onemonth.And as of now dalawang chapts palang nagagawa ko.Kaya sorry sorry talaga sa sobrang tagal.

Sana nandyan pa kayo.

Happy reading 💕

Rigel POV’

Its been years na isa sa bahagi ng buhay ko ang hindi ko na maalala.

Its been years na umiiyak ako sa gabi nang hindi ko alam ang dahilan.

May isang tao…may isang tao na sumasagi sa isip ko pero hindi ko alam kung sino.Basta,pag naalala ko sya may kung anong kurot ang puso ko.Tapos mararamdaman ko nalang na nagmamalabis na pala ang mga luha ko.

Im trying to find out what I really feel.Kung bakit ako ganto,kung sino ba ang lalaki sa alaala ko.Kung sino ba sya sa buhay ko.Pero kahit anong hanap ko,wala akong makita.May nararamdaman ngunit walang maalala.

Sino ba talaga sya? anong bahagi ng buhay ko ang kinuha nya?

I regretting on something.Im hurting on something,but I don’t know why,hindi ko alam kung bakit habang hinahanap ko ang sagot.Lalo pa akong nasasaktan.

Gusto ko ng itigil.Pero parang ayaw magpatapos.

May kailangan pang tapusin kahit hindi ko alam kung may nasimulan naba.

Hahantong sa dulo,mapapahinga nalang ako ng malalim hanggang sa kumalma ako.Babawiin muli ang luhang nagsisimulang pumatak.

Hindi ko alam kung ilang minuto na akong nakalugmok sa higaan.

Pagmulat ko ng mata.Karaniwan ng liwanag sa bintana ang una kong nakikita.Ngumingiti sakin ang liwanag ng umaga.Pero walang saya ang naidudulot nito.

Sa anim na taon pagkatapos mangyari ang insidente,parang wala na akong maramdaman.

Katulad ng paglimot ko sa naiwang alaala.Parang nawala din ang saya.

Napahinga muli ako ng malalim.Pinilit ibinangon ang sarili sa kamang ito.Papatayin ko na sana ang kanina pang nagiingay na alarm clock sa bedside table pero naunahan na ako sa pagpatay nito.

Medyo nagulat pa ako sa prisensya nya ngunit agad din akong nakabawi dahil may matamis nanaman na ngiti ang gawad nya saakin.

Umupo sya sa tabi ko, kapagkuwan ay malalim ang pagtitig sakin.Namalayan ko yun dahil gayun din ang tingin ko sa kanya.

Pinapasok namin ang kaluluwa ng bawat isa.

Yung tingin nayun ang kasalukuyang nagpapagaan sa loob ko.At hindi ko alam kung bakit sa ngiti at buong presenya ng mga mata nya ay tila na kukulangan parin ako.

Dapat sya na,dapat kuntento na ako kung ano ang nakukuha ko sa kanya.Pero hindi pa sapat.At sinisisi ko ang sarili ko dahil dun.

May hinahanap pa ako.At hindi ko yun makita sa kanya.

Saglit namayani ang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Kapagkuwan ay marahan nyang hinaplos ang pisngi kong puno nanaman ng mga luha.Nakita ko ang lungkot sa mga mata nya habang ginagawa yun.At hindi ko sya masisisi dahil kung ako ang nasa posisyon nya,masasaktan din akong makita na ang taong mahal mo ay sa iba lumuluha.-Hindi ko alam ang dahilan-wala akong maibibigay namatinong sagot.

Kaya naman parang naiintindihan nya na ang pinagdadanan ko.Wala nang dapat ipaliwanag pa dahil hindi narin sya naghahanap ng maisasagot ko.

Yun ang maganda para kay Niko.Lagi nya akong naiintindihan,inuunawa lahat ng pinagdadaanan ko.At hindi ko alam kung hanggang saan ang pagunawa nayun.

Sa loob ng anim na taon.

“Im sorry kung medyo maaga ako dito sa inyo” saad nya kapagkuwan ay tinignan ang pangpulsuhang orasan

“Its eight am…I just want to check you kung nakapag asikaso kana.I think its your lucky day naman.I know matatanggap ka sa inapplyan mong kumpanya ngayong araw” ngumiti nanaman sya sakin

“kaya don’t cry na,ok? Matatapos na ang session mo kay Doc,Vincent next month. Mao-vercome mona yang condition mo.Baka next month, hindi na ibang lalaki ang dahilan ng pagiyak mo sa umaga…”

Humugot sya ng malalim na hininga at matamay nya akong tinitigan.“…sana ako nayun Rigel,pero hindi lungkot ng luha ang ibibigay ko sayo.Kung paluluhain kita…Tears of joy nayun”

Hindi ko alam kung paano ako tsinatsaga ng lalaki nato sa harap ko.Hindi ko alam kung paano nya natagalan ang sampong taong kondisyon ko na to.

Kung paano nya nakakayanan na may ibang tao sa isip ko kahit hindi ko maalala,natuto syang magtsaga at intindihin ako.

Kinakaya nya na kalabanin ang isang taong gumugulo sa buhay ko ngayon.Hindi sya nagpapatalo,kahit alam nya na una palang…talo na sya.

Its so unfair,dahil hindi ko man gustohin.Nararamdaman ko parin at parang wala akong laban.Parang kahit anong gawin namin ni Niko,nananalo parin ang taong yun.

At hindi ko alam dahil ayun ang ginugusto ng puso ko.

“Im so sorry Niko” kapag kuwan saad ko bago ako ngumiti ng tipid.

“why you say sorry?” tanong nya.

Hindi muna ako sumagot, tinitigan ko muna sya ng ilang Segundo.

“Sorry kasi kailangan mo tong maramdaman sakin” saad ko “sorry kasi kailangan mong may maramdaman dahil may iba dito sa puso ko” napaiwas ako ng tingin sa kanya.

“its been six years Niko,at hanggang ngayon kinakaya mo paring makisama sakin” patuloy ko “ano bang meron sakin kung bakit hindi mo nalang ako sukuan.Meron akong systemetize amnesia at sa loob ng anim na taon ni wala parin akong maalala.Sampong taon narin akong kumukunsulta kay Doc,Vincent pero paulit ulit nalang ang finding tungkol sa improvement ko…walang pinagbago”

Umikhim si Niko,bahagya akong natigil nang hawakan nya bigla ang kamay ko.

“May magbabago” tiim saad nya “At hindi ko hahayaan na wala kasi anim na taon na sya nandyan sa puso mo kahit hindi mo alam kung sino ang taong yun.Kahit hindi mo maalala ang mga panahong kasama mo sya o anong pangalan nya.Anim na taon na ang kinuha nya sakin.At hindi ko na hahayaang madagdagan payun ng mga susunod pang taon”

Sinobukan kong pigilan ang luha ko dahil sa sinabi nya.Para akong kinurot ng kung sino dahil dun.

Totoo naman kasi e,simula ng magmulat ako ng mata sa hospital.Kwento nalang ng pangyayari ang naabutan ko.

Wala akong maalala.Nagising nalang ako isang umaga na parang hindi ko alam kung saan ako magsisimula.

Punong puno ako ng katanungan kung bakit nandun ako sa hospital.Kung bakit may galos ang katawan ko,kung bakit punong puno ng awa si mama habang nakatingin sakin.

Unang narinig ko pa sa boses nya.“Bakit nangyayari ang mga bagay nato sa anak ko…” Pagkatapos napaiyak narin sya.Bago pa may huling sinabi “Sana,nakalimutan nya din ang alaala nya sa tatay nya.Marami na syang pinagdaanan.At sapat na ang lahat ng ito…”

Si Niko,nandun sya sa tabi ko at inalalayan ang mga pagkakataong magtatanong ako sa kawalan ng mga totoong nangyari.

He deserve to be in my hearth in the first place,mahal ko sya.Pero hindi ko alam kung bakit hindi ito kapantay ng taong kung sino man yung hindi ko maalala.

Si Niko na ang nasa tabi ko nung mga oras na magtatanong ako.At ang tanging sagot na nakuha ko sa kanya ay nabangga daw ako ng isang sasakyan.

Tatlong araw na comatose sa hospital at pagising ko may problema na daw saakin.

“Doc,may iba po akong napapansin s-sa kaibigan ko” boses ni Niko.Nung oras nayun,pagkatapos ko magising ng ikatlong araw.

Pumasok si Niko sa kwarto kung saan ako nakaconfine.Pagmulat ko ng mga mata ko.Buong concerned din ang nakita ko sa kanya.

Sobrang awa ang nakita ko sa mga mata nya.Pagkatapos niyakap nya ako,at hinalikan sa noo na para bang ayun ang magpapakalma saakin.

“A-anong nangyari?” Tanong ko,alam ko may napansin sya habang tulog ako.Hindi iyon matatago ng mga mata nya.

“Y-youre doing something” saad nya,napakunot ang noo ko “Nakataas ang kamay mo sa ere at…may tinatawag kang pangalan.Sino yun? May kinalaman ba sya sa pagkakadisgrasya mo?”

Napaisip ako sa sinabi nya.Wala akong matandaan.Sa loob ng tatlong araw na comatose ako.Isang araw ng makatulog ako,ayun lang ang maayos ayos nang wala akong maramdamang bigat mula sa loob ko.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo” sagot ko.

Napahinga sya ng malalim.At pagkalipas pa ng ilang mga oras,sinobukan ko nanamang matulog.

At nung mga oras nayun.Habang nakapikit ang mga mata ko,naramdaman kong pumasok si Niko at ang tanong nayun ang narinig ko kung kayat nanatili akong nakapikit.

“Anong mga napapansin mong pagbabago sa pasyente?” Tanong ng doctor.

“Kanina ko lang po napansin yung kakaibang kilos nya” sagot ni Niko “Nakataas po yung kamay nya na parang may inaabot sa ere at…may tinatawag syang pangalan na hindi nya mabanggit ng maayos”

Saglit namayani ang katahimikan.Kapagkuwan naramdaman kong hinawakan ng doctor ang pulsuhan ko na para bang may chinecheck.Maya maya din ay tinanggal nya yun at tila ipinatong naman ang stethoscope sa kaliwang dibdib ko.

Nanatiling nakapikit ang mga mata ko,habang pinapakiramdaman ko ang lahat.

“Physical recover na ang katawan ni Mr.Canceran” rinig kong saad ng doctor.“But I will do a testing for him para malaman ang kundisyon nya in emotional or by his psychological”

“Ano pong ibig nyong sabihin?” Tanong muli Niko.

“Base sa pagkakadisgrasya nya,nabangga ng sasakyan o nadulas at naapektuhan ang ulo.Karamihan sa mga gantong cases ng pasyente ay magkaron ng amnesia” sagot nito.“At saking palagay mayroong problema sa case ng pasyente”

“Posible po syang nagkaron ng amnesia?” Tanong muli ang naring ko mula kay Niko “P-papaanong mangyari yun? E naalala parin nya kami.Si tita at ako…kahit kagagaling ko lang sa america para magalaga sa kaibigan ko”

Narinig kong napabuntong hininga ang doctor “May mga uri po kasi ang amnesia Mr.Calves” sagot nito “Maaring magkaron ng amnesia ang pasyente base sa mga nabanggit kong disgrasya.Pero base sa napansin mong kakaibang kilos nya kanina.Ibang kondisyon ng amnesia ang mayroon si Mr.Canceran”

Alam kong natigilan si Niko sa narining nya.Dahil maging ako,nagtaka sa sinabi ng doctor.

“And… What is that?” Ani Niko.

Narinig kong napabuga nanaman ng hininga ang doctor.“I dont know yet” saad nito “But dont worry,pagkagising ng pasyente at fully recover na sya. Magsasagawa ako ng ilang test para dito,trust me Mr.Calves marame na akong nahawakang pasyente na ganyan ang naging kondisyon”

Hindi ko na narinig na sumagot si Niko.Natahimik na ang paligid.Saaking palagay lumabas na ang doctor kanina.Kaya naman naramdaman ko na lumapit na saakin si Niko.

At maya maya,sinapo nya ang noo ko.

“You will be ok…” Rinig kong ani nya.

Unti unti inimulat ko na ang mata ko.Bumugad saakin ang maamong mukha nya kapagkuwan ginawaran nya naman ako ng matamis na ngiti na kahit papano nagpagaan ng kalooban ko.

“I know narinig mo na ang lahat” saad nya tapos ay naupo sa gilid ng kama katabi ko.“Alam kong gising ka kanina”

Hindi na ako magsisinungaling kung kayat nagtanong na ako sa kanya.“Ano ba kasing ginagawa ko habang tulog ako?”

Saglit syang nagisip habang tinitigan ako sa mata.

“Kagaya ng sinabi ko nakataas ang kamay mo sa ere…hingal na hingal ka” saad nya “Tapos may tinatawag kang pangalan na hindi ko maintindihan dahil hindi mo naman to nababanggit ng maayos”

Kumunot ang noo ko “Pangalan?” Inisip ko ang sinabi nya,pero parang wala talaga akong maalala sa panaginip ko kung ano man ang binanggit ko “Wala talaga akong maalala Niko,at sino naman ang taong binabanggit ko? Sino naman ang taong hahanap hanapin ko”

“Dapat ako ang magtanong sayo nyan” saad nya “May ibang tao pa ba ang may kinalaman sa pagkakadisgrasya mo? May tao kabang dapat maisip o maalala man lang?”

Hindi ako sumagot,sa halip napasapo ako sa kaliwang dibdib ko.Tila may kumurot ng puso ko at dito nagsimula ang pagkabahala ko.Hanggang sa napalitan yun ng lungkot at mahinang paghikbi.

Natigilan nalang ako ng maramdman kong sinapo ni Niko ang pisngi ko para punasan ito.

“Why are you crying?…” Buong pagaalala nyang tanong.“May problema ba? May masakit ba sayo?”

Hindi ako sumagot.Sa halip ay tumingin ako sa bintana na parang dun ko mahahanap ang sagot sa tanong nya.

“H-hindi ko alam…” Saad ko “Basta naiiyak ako…nalulungkot ako at parang…” Napalabi ako sa susunod kong sasabihin “m-may hinahanap ako…”

Namayani ang katahimikan.Alam kong nakatitig lang saakin si Niko kung kayat hindi ko magawang salubongin ang mga mata nya.

Pakiramdam ko,sobrang nakakaawa ako sa mga mata nya.Hindi ko kasi alam kung bakit bigla akong nalungkot at napaluha.Para kasing naramdaman ko ang kakulangan at tila may hinahanap na kung ano pero hindi ko makita.

“May nawawala ka bang bagay bago ka na disgrasya?” Tanong nya.“Importante ba sayo yun?”

Napabuga ako ng hininga nang marinig ko ang ‘importante-ng’ salita na binanggit ni Niko.

Napapatanong,sobrang importante nga ba ng bagay na gusto kong makita?

“Wala” tipid kong sagot.

Ayokong magkwento sa kanya.Dahil hindi ko alam kung may laman ba ang kwentong sasabihin ko gayong wala akong maintindihan sa nararamdaman ko.

“Magpahinga ka nalang” saad nya “Kakausapin ko si Doc,Vincent sa mga pagbabagong nararamdaman mo ngayon ok? magpapatulong tayo sa kanya”

Tipid ko syang nginitian. Kapagkuwan ay pinaayos nya na ako ng higa.Hindi ko alam pero marami rin akong napansing pagbabago mula sa kaibigan ko.

Mas naging caring sya sakin,mas naging maalalahanin at lagi syang nasa tabi ko.Hindi ko pa man natatanong kung bakit nandito sya sa pilipinas,at kasama namin sya ni mama.Parang sumulpot nalang uli sya sa buhay ko,upang ayusin at alagaan ako.

Bakit nga ba sya nandito? Mayaman at may kumpanya na sya sa america.May buhay na sya don pero nandito sya sa tabi ko at nagsasayang ng oras.

Ganon ba talaga sya kabuting kaibigan? O mabuting tao para sakin.

Pinagmasdan ko lang na lumakad papalabas si Niko sa pintuan.Pero bago pa man sya mawala sa paningin ko.Iniwanan nya na muna ako ng matamis na ngiti na nagpapagaan ng loob ko kahit papano.

Pagkatapos,pumikit nanaman ako.At katulad ng mga nasa palabas,parang mabilis nag forward ang mga minuto at oras.

Namalayan ko nalang nun,ilang araw na ang nakalipas,nakauwi na kami sa bahay.At Nasa harapan ko na ang doctor na magpapaliwanag ng kalagayan ko at mga nararamdaman ko.

“Anong huli mong naalala?” Tanong nya sakin.Matiim syang nakatitig pero kalmadong pinaglalaruan ang ballpen sa harap nya.

Napakaintimitado nyang tignan.Parang gusto kong lumabas ng pinto upang makita si mama at Niko na nagaantay sa labas.Pero hindi ko magawa.

Madalas na akong mas matatakutin at laging kinakabahan.

“H-hindi ko po matandaan” sagot ko lang.

“Kahit pamilyar na lugar o amoy?” Tanong muli nya “Wala kang maalala?”

Umiling ako.Tapos nabalot ng saglit na katahimikan ang paligid nang humarap ang doctor sa papel sa lamesa at tila may isinulat doon.

“Ok…” Ani nya “Madalas ka bang nananaginip o binabangungot? Naaalala mo ba ang lahat ng mga nangyari sa panaginip mo?”

Napakunot noo ako sa narinig ko.Tila may sinusobukan syang alamin na nasa loob ng utak ko.Kaya hindi ko alam dahil parang gusto ko ring sabihin.

Hindi ko maamin sa sarili ko lalo na kahit kanino na oo,may nararamdaman ako.May nakikita akong vision sa mga panaginip ko.

Nakakatakot yun kung kayat ayaw ko ng balikan o pagusapan pa.

Sa ilang gabi kasi,may ilan man akong hindi naalala.Naiiwan sakin ang takot ng nararamdaman ko nayun.Kahit vivid ang nasa visual ko,nakakatakot parin dahil sa mga nanlilisik na mata at mahihigpit na hawak sa braso ko.Lahat yun,nangyayari sa ilang segundong panaginip ko.

“Ayos ka lang Mr.Canceran?” Tanong ni Doc ng matigilan ako.

Napahinga ako ng malalim. Kapagkuwan ay matapang akong tumingin sa mga mata nya.

Naisip ko kung gusto kong mawala ang nagbabalik na takot o alaala.Dapat may pagsabihan ako nito.Dapat kahit sa sarili ko man lang,hindi na ako magsinungaling.

“M-may ilang panaginip ang madalas na naalala ko” saad ko,bago inisip kung ano ang mga yun.

Sa ilang gabi na nasa sariling silid ako.may isang lalaking nanlilisik ang mga matang laging nakatingin saakin.Sa ilang gabing pananatili ko sa kwarto ko, tumitindi ang panaginip ko nayun.At ang pinaka huling malala.

Isang gabi,hinawakan na ako ng lalaking iyun sa braso.Pagkatapos ipinilig nya ako sa higaan…at doon,may binulong sya saakin.

‘Bakla ka lang,at dapat ganto ang ginagawa sa mga baklang kagaya mo’

Pagkatapos,naramdaman ko ang pananakit ng aking katawan.Ang malala sa aking pangupo.Kakaiba man ngunit nararamdaman ko ang sakit sa aking panaginip.

Pamilyar ang higpit ng mga hawak nayun.Pamilyar din ang bigat ng prisensya nya.Ang mga nanlilisik na mata.Hindi ko yun malimutan.

Dahil oo,hindi ko naman talaga malilimutan ang dilim ng nakaraan.Bago pa ako may hanaping sino man,may isang takot na ang hindi ko matakasan.

“Ito,punasan mo ang luha mo” napatingin ako sa hawak ng doctor na inaabot saakin.Tissue iyun na kunot noo kong kinuha dahil sa pagtataka.Upon I realize napaluha na pala ako dahil sa alaala,o panaginip sa aking isipan.“Base sa kwento mo,trauma ang naranasan mo sa taong gumawa sayo nun…kung ano man ang ginagawa nya sayo” huminga ito ng malalim.

“At matagal mo na yung itinatago sa lahat hindi ba? Kahit pa sa pinakamalapit na tao sa iyong buhay.Kasi pakiramdam mo,napakadumi mong tao dahil naranasan mo yun sa mga kamay nya.At pilit mo yung itinatago upang hindi na maalala” dugtong nito.

“May hindi ka pa sinasabi tungkol sa nakaraan mo Rigel,at yun ang nagtitrigerd sayo para matakot ka sa kung saan”

“Hindi ako natatakot” sagot ko.

“Natatakot ka” saad ng doctor “Takot na takot dahil alam mong hindi lang basta panaginip ang nakikita mo…kundi lahat ng yun ay totoo at naranasan mo noon”

Hindi ako nakasagot sa sinabi ni Doc,Vincent.Sa halip ay tikom ang bibig kong napabaling sa orasang nakasabit sa dingding. Hindi ko alam kung bakit ko tinignan yun pero ayun talaga ang unang nahagip ng mga mata ko.

Sinobukan kong isipin kung ano ang sinasabi ng doctor.Binuklat ko ang mga alaala ko.Kaya naman,sa hindi ko inaasahan.Bigla nalang sumagi saakin ang mukha ni itay…

“S-si Tatay?…” Tanong ko dahilan para matuon ang pansin sakin ng doctor.

Ilang segundong katahimikan.

“Anong meron sa tatay mo?” Tanong nya pabalik saakin.

Napatingin lang ako sa doctor.Hindi ko alam ang isasagot ko dahil nagsimula ng kumabog ng mabilis ang dibdib ko.Para bang may isang alaala ang natatakot akong balikan dahil sobrang bigat ng mga pangyayari doon.

“Its ok Mr.Canceran” kapagkuwan saad nya habang marahan nya akong hinawakan sa kamay.

Napatingin ako sa mata ni Doc na malalim ang pagtitig saakin,may buong pagaalala.“Its your story to tell,at ikaw lang ang pwede magsabi nyan saakin…hindi kita kailangang pilitin,maliwanag?”

Muli ko nanamang naramdaman ang pagmamalabis ng luha ko,pero pinilit kong magsalita.

“Im sorry doc” saad ko “Ayoko na muna pong isipin kung may katotohanan ang panaginip ko.Natatakot po ako…”

“Its normal” saad nito “Kadalasan sa mga panaginip na nagtitrigerd sayo matakot ay nagpapaalala ng mga masasama mong karanasan. Kaya normal lang ang matakot Rigel”

Napatitig muli ako sa mata ng doctor.“Kung sakali pong may Amnessia po talaga ako” kapagkuwan tanong ko “Bakit ang alaala napayun ang naalala ko,bakit hindi ko pa po makalimutan ang lahat ng iyun”

“May ibat ibang uri ang mga amnesia Mr.Canceran” sagot nito “kaya kita tinatanong ngayon sa mga pagbabago at mga panaginip mo ay upang malaman ko kung ano ang isa sa mga uri ng amnesia ang meron ka,maari mo bang ikwento pa saakin ang iba?”

Gusto ko man lumihis ng usapan,dahil nakakatakot ang mga ilang panaginip na sumasagi sa isipan ko ngayon.Wala akong magawa dahil muling nagtanong saakin ang doctor.

Upon thingking of what my freaking dream about.Sa kabila ng takot ko sa bisig ng aninong lalaki sa panaginip,tsaka ko lang naalala ang isa pang mga kamay na humahawak saakin.

Ngunit hindi iyun para ipilig ako sa kama at daganan ang buo kong katawan.Kundi ang hilahin ako paahon sa higaan nayun.

Oo,may isang kamay ang laging nagaabot saakin sa mga oras na punong puno na ako ng takot.Tinataas ko ang kamay ko upang mahawakan ito at makaalis sa lugar nayun.

Nagkakaroon ako ng pagasa,nagkakaroon ako ng makislap na ngiti sa kadahilanang alam kong dadating ang mga kamay nayun para sagipin ako.

At dahil dun,I felt like Im safe.Pakiramdam ko,ligtas na ako at wala ng makakasakit saakin.

“At sino naman ang taong iyun?” Kapagkuwang tanong saakin ni Doc,Vincent na nagpatigil nanaman saakin.

Napaisip ako,sino nga ba ang taong yun sa panaginip ko?

Kaninong mga kamay yun?

“Hindi ko alam…” Sagot ko.

Umikhim sya “Anong nararamdaman mo nung mga oras na nakikita mo ang kamay ng taong yun?” Tanong muli nito.

Saglit akong natigilan.At sa hindi ko inaasahang maramdaman,tulad ng nasabi ko kanina.

I felt safe…and secured.

“pakiramdam ko…sya ang magaalis sakin sa madilim at nakakatakot na lugar nayun” saad ko “Pakiramdam ko,ligtas ako sa kanya.Dahil parang sya ang knight and shining armor ko”

“Pero sino naman yun?” Tanong muli ng doctor “Sino ang taong magliligtas sayo sa madilim na silid na iyun”

“Hindi ko alam…” Maikling sagot ko.

Totoo,hindi ko alam.Gusto kong idescribe ang mukha nya,o kahit yung init ng palad nya.Pero wala akong masabi.

Dahil hindi ko alam kung sino sya,at hindi ko talaga sya maalala.

“You have systemetized amnesia Mr.Canceran” kapagkuwang saad saakin ng doctor.“Ang isa sa uri ng amnesia na maaring isang tao lang ang hindi mo maalala”

Hindi ako sumagot.Napatingin lang ako sa doctor.

“When the person’s amnesia only affect a particular category of information” patuloy nito “For example,a person may not be able to remember anything that relates to one specific location or…a person” muli syang nagsulat sa munting papel na nasa harap nya.

“Ang tanong,sino ang tao na hindi mo maalala?”

Gaya kanina,hindi ako nakaimik sa tanong nya.Nakatingin lang ako sa mga mata nya dahil hindi ko alam kung anong sinasabi nya.

Wala akong ideya kung bakit ganun nalamang ang finding nya sa kalagayan ko.

“I know you want to ask bakit Systemetized amenisia ang sinasabi ko” saad nyang muli ng hindi talaga ako nagsalita.

“I’ll explain to you…you should know na may taong nagpaparamdam sayo na ligtas ka.You should know na may kaisa isang taong kumportable ka at kaya kang iligtas sa mga bagay na kinatatakutan mo.At sa panaginip mo sya tanging nararamdaman dahil nasa panaginip din ang masamang alaala mo.Sa kanya mo ibinibigay ang sarili mo dahil alam mong sya ang poprotekta sayo”

Umiwas ako ng tingin sa doctor.Kapagkuwan ay napapalabing pinilit sumagot sa sinasabi nya.

“t-totoo ang takot ng nakaraan ko” nautal kong saad “Si tatay…si tatay ang dahilan ng takot ko nayun.Pero hindi ko maalala,wala kong matandaan na may taong tinatakbuhan ko kapagnatatakot ako.Hindi maalala kung sino ang taong nalalapitan ko.Hindi ko sya maalala…Bakit?”

“Kasi inalis sya ng isipan mo” sagot nya “Sya ang taong nasa huling isipan mo bago ka madisgrasya.Siguro,sobra ang pagpapahalaga mo sa kanya.Higit sa kaibigan na baka meron kayo,iba pa ang nararamdaman mo sa kanya.Dahil sya ang taong nagaalis ng takot mo”

Napabuga ako ng malalim na hininga.Mabilis kong pinunasan ang mainit na luhang pumapatak nanaman sa pisngi ko.

Minsan nakakainis natong mga mata ko.Kay babawang ng luha pero isang tanong ang nasa isipan ko ngayon…

“E bakit sya ang inalis ng utak sa isipan ko” tanto ko “Bakit sya pa ang nawala sa isipan ko gayong ito ang nagbibigay saakin ng magandang karanasan.Bakit hindi nalang yung masamang alaala ko kay tatay ang nawala…bakit sa kanya pa”

CHAPTER 24

AN: Im sorry guys,hanggang chapts two lang talaga keri ko.Nasa draft ko pa ang chapts 3 at balak kong gumawa ng 10 chapters bago ko iupdate.So medyo may katagalan at may paghihintay talagang ganap kaya sorry mga hanesh.

Sana sa pagbalik ko nandyan pa kayo.Thank you sa support.

Happy reading 💕

Muli akong napatingin sa mata ng doctor.Kapagkuwan naramdaman ko ang masuyong paghawak nya sa kamay ko.

“Masakit man sa parte ng buhay natin ang mawalan ng alaala tungkol sa mga taong mahalaga satin” ani nito “lagi mong tandaan na may bagong mga tao ang papasok para ayusin at mas patatagin pa tayo”

Hindi ako nagsalita,sa halip kapwa kaming napatingin ng doctor sa pintuan at sa kung sinong pumasok roon.

Si Niko,diretsyo ang mga matang nakatitig saakin habang may matamay na ngiti sa mga labi.

Doon,nagsimulang gumaan ang loob ko.Pero hindi kagaya ng palad sa panaginip ko.Sapat ang pakiramdam nayun para maging maayos ang kabog ng dibdib ko.

“Niko…” Kapagkuwan saad ko “Niko…” Ulit ko.

I felt like relief dahil sa pangalan ng kaibigan ko.Hindi ko alam dahil ang pangalang Niko ay nagbibigay ng isang katunog na pamilyar saakin.

Isang pangalan na hindi ko maalala.

“Mr.Calves” sabad ni Doc,Vincent.Utomatikong tinanggal nito ang pagkakahawak sa kamay ko.

“Kamusta ang finding Doc” bati ni Niko dito.

Tumingin saakin ang doctor bago ito sumagot.

“He have a systemetized amnesia” ani nito

“Systematized amnesia”

“Yes” ani Doc.

Napatingin sakin si Niko,ganun din ako sa kanya.Bago magpatuloy ang doctor.

“The rarely condition of those someone who has amnesia” saad nito “Sa ngayon,he needs someone na magfu-full fill sa nararamdaman nya ngayon.He needs someone na magpoprotekta sa kanya…at magpaparamdam sa kanya na mahalaga sya bilang isang tao.Sa palagay ko,marame na syang pinagdaanan…at naranasan,kaya maswerte syang nakatagpo sya ng isang taong poprotekta sa kanya” saglit na nagtigil ang doctor.Kapagkuwan ay tila tumingin ito sa papel na nasa harap nito na kaninang pinagsulatan nito.

“Ang kaso lang,ang tao pang ito ang inalis ng alaala nya”

Napansin kong bahagyang natigilan si Niko.

“Inalis na alaala?” Kunot noong saad ni Niko.“E sino naman ang nilalang nayun? Is it possible na magbalik pa ba ang alaala nya sa taong yun?” Tanong pa nito.

Napabuntong hininga ang kasunod.Bago ito magsalita.

“Systemetized amnesia is a part of dissiociative disorder. Mr.Calves” sagot ng doctor “Nagla-last ang amnesia-ng ito for a few days,months or rarely…year.Kung matindi ang traumatize ng pasyente,pwede nga itong umabot ng taon.Pero sa palagay ko,mabilis makakarecover si Mr.Canceran.Hindi naman kasi ganun kalala ang disgrasya.Maybe few days or months” naramdaman kong tinignan ako ng doctor.

“Pwede nya nang maalala ang taong nalalimutan nya,maswerte ka Mr.Canceran.Im sure babalik din ang alaala mo sa taong yun wag kang magalala.Kaya yes,possible na maalala nya uli ang taong nakalimutan nya ngayon not now…but soon”

Tipid akong ngumiti sa doctor.Kapagkuwan napadako muli ang tingin ko kay Niko.Hindi ko sinasadyang makita sa mga mata nya ang tila lungkot na hindi ko naintindihan kung bakit nasa mga mata nya yun.

“Mas maswerte yung taong gustong maalala ni Rigel” kapagkuwang saad ni Niko,hindi nya inalis ang tingin saakin.

“Kasi kahit siguro hindi sya maalala,alam nyang may puwang sya sa puso ng kaibigan ko.Alam nya na kahit anong oras,pipiliin ni Rigel ang taong yun na kahit hindi nya matandaan.Doon palang,panalo na sya”

“Ano bang sinasabi mo?” Kunot noong tanong ko sa kanya.Hindi ko sya naintindihan.Kung bakit ganto ang kinikilos nya.

Ginawaran nya lang ako ng magaan na ngiti bago magsalita muli.

“Wala” saad nya “Gusto ko lang sanang sabihin na nandito pa ako,Rigel.At gagawin ko ang lahat para gumawa ng bagong alaala kasama mo.Makalimutan o tuloyang maalala mo man yang tao nayan sa isipan mo”

“Niko…” Ani ko.

“Why?” Tanong nyang muli.“Nandito ako dahil sa pagaalala sayo.Nandito ako dahil hindi ko na alam ang nanyayari sa besfriend ko.Nagaalala lang ako sayo,at…”

Inantay kong ituloy nya ang kanyang sasabihin.Pero nang mapansin nyang kunot noo ang pagkakatitig ko sa kanya.

Bahagyang lumambot ang kanyang mukha.

“Nakakainggit sya” ani nito “kung sino mang tao nayan na nagprotekta sayo noon. Nakakainggit sya,dahil dapat ako ang gumawa nun”

“Hindi ko sya malala Niko” saad ko “Wala akong matandaan sa kanya o ang mga araw na magkasama kami.Baka nga gawa gawa lang yun ng utak ko dahil natatakot lang ako sa nangyayari saakin noon”

Natigilan ako ng biglang ilahad ni Niko ang kamay nya saakin.Nagbuntong hininga rin sya.

“Andito na ako” kapagkuwang saad nya “May magpoprotekta na sayo ngayon.We will build a new memories na kasama ako,at buburahin natin ang masasamang alaala mo sa mga taong iyun noon”

Ang kamay ni Niko na nakalahad sa akin ay tila indikasyon ng bagong yugto sa buhay ko.

Nung oras na hinawakan ko ang mga kamay nya alam kong may pagbabago.At ang pagbabago nayun ang naging tulay sakin para magpatuloy.

Lumipas ang mga araw,hanggang sa naging linggo.Niko is always there for me.No condition,wala syang hinihinging kapalit sa pananatili sa tabi ko.

At hindi ko alam kung bakit ganun sya.Bakit pinipili nya ang tulad ko.

Sa kabila ng pagkakaibigan at pagkababata naming dalawa.He dont know who the real I am.

Kung sino ang batang lalaking nakakalaro nya.O kung gusto rin ba nito ng baril barilan na kadalasang laruan talaga ng isang batang lalaki.

Wala syang alam na mas gusto kong bihisan ang mga laruang manika.Magsuklay ng mga buhok nito o di kaya magtahi ng magarbong damit ng mga ito.

Alam nya ang nakaraan ko.Kung paano ako parusahan ni tatay sa pagiging bakla ko.Pero sa likod nun,hindi sya naniniwala na may bakla ngang Rigel.

Kahit ipandukdukan na sa kanya ang katotohanang iba ako.Hindi sya naniniwala,marahil sa isipan nya malaking pagdududa lang ito.

Kaya ngayon,bakit ganto? Nandito sya sa tabi ko.Alam nya na ba ang lahat saakin? May mga bagay ba na kailangang baguhin?

“Bakit?” Tanong ko isang araw pagkatapos ng halos apat na taon.Pagkalabas ko sa isang magarbong graduation bilang isang ganap na tao.Bilang isang bagong parte ng lipunan.

“Anong bakit?” Kunot noo nyang tanong sakin.“Anong tanong yan Rigel.Apat na taon na,hindi ka padin nasasanay na nandito ako taon taon para bumisita sa inyo” tumawa ito.

“Hindi yun ang ibig kong sabihin” saad ko,kapagkuwan tinignan ko ang hawak nya.“Yang hawak mo,bakit may bulaklak? G-ginawa mo naman akong babae e, graduation lang ang meron ako”

“Bakit ayaw mo ba?” Saad nya.

Nawirduhan ako nang ngumiti sya sakin na kakaiba.Nginitian nya ako at ibang pakiramdam ang dumaloy sa isipan ko nun.

Kalituhan.

“Sa mga kagaya mo,bulaklak ang dapat na natatanggap sa ano mang ukasyon na meron ka” sagot nito “Wag ka ng magulat na kung bakit taon taon at tigtatlong buwan ang laging pananatili ko sa bahay nyo ni tita.Malayo ang america pero kaya kong tawirin yun maasikaso lang kita…makita lang kita.Ganun naman ang magbestfriend diba? Hindi nagpapabaya sa isat isa”

“Ginagawa mo akong babae Niko” saad ko,bahagya ko pang iniwas ang mata ko nang sinabi ko iyun “Hindi ako isa sa mga babaeng parang nililigawan mo sa america man o dito sa pilipinas para bigyan ng bulaklak.Alam mong lalaki ako “

“Sorry” ani nya “Pero sabi ko nga diba? Bestfriend mo ako.At wala kang matatago saakin,kayo ni Anjie…kahit nasang lupalop na ang babaeng yun kilala ko na kayo.Lalong lalo na ikaw”

Saglit akong natigilan.Kahit medyo mainit ang simoy ng hangin ng hapon na iyun.Bahagyang nanlamig ang katawan ko dahil sa sinabi nya.

“S-sa ating tatlo kasi nila Anjie,ikaw ang pinaka chismoso” biro ko na kinatawa naman nya.

Pero mabilis naman nyang sineryoso ang mukha nya “yeah thats true” ani nya “And Im sorry to know what happen between you and your dad.Anjie told me,kaya noon,pinilit kong intindihin kung ano ka ba talaga” bumuga ito ng hininga “But upon I realize,mahirap maging katulad mo.Mahirap kang maintindihan kung bakit ka ganyan… malambot,malayo sa mga kalalakihang malalakas at matikas” saglit syang umikhim bago masuyong ngumiti saakin.

“Pero hindi ko alam dahil napakadali mong mahalin…Rigel” dugtong nito “Im not gay like you and I know that mga bata palang tayo sa Elqueson.Hindi nalang talaga ko sigurado sa sarili ko,dahil hindi ko alam kung bakit nahuhulog narin ako sayo”

Saglit namayani ang katahimikan.At hindi na ako nakapag salita dahil sa narinig ko sa kanya.

“Uyy,na istatwa ka” ani nya kapagkuwan.Nagbabadya ang pilyong ngiti nya dahil sa reaksyon ko.

Bahagya akong nabigla sa sinabi nya.

“Tigilan mo ako Niko” saad ko “H-hindi ako bakla ok? Tigilan mo kasi hindi ka nakakatuwa.Ano bang pinagsasabi mo?”

Aalis na sana ako sa harapan nya nang harangan nya ako.

“Anong tigilan?” Kunot noong ani nya “At anong hindi bakla?”

Tumingin ako sa mga mata nya.Pero hindi ako sumagot,hindi ako nakasagot.

“Rigel kilala kita” saad nito “Alam kong iba ka sa mga lalake.Hindi ka tulad ng iba alam ko yun mga bata palang tayo.Wag ka na magpanggap sakin.Wag kang matakot ipakita kung ano ka ba talaga…dahil iyun ang nagustuhan ko sayo.I know your gay and Im willing to feel you that you are important”

“Niko…” Mahinang ani ko.

“Totoo ang nararamdaman ko sayo” saad nya “Gusto kita at hindi ko itatanggi ang bagay nayun”

Hindi ko padin mafathom lahat ng sinasabi ni Niko kung kayat marahan kong inalis ang pagkakahawak ng kamay nya sa braso ko.

Nilagyan ko ng ispasyo ang pagitan naming dalawa bago sya kunot noong tanungin.

“Bakit ka ganto Niko?” Saad ko “Kailan pa to? Kailan pa nagsimula to?”

“Simula ng malaman kong may iba dyan” ani nya kapagkuwan ay bahagyang tinignan ang bandang puso ko “Nung malaman kong may isang taong nagpahalaga sayo,oo nakalimutan mo sya pero hindi parin maalis sa sarili ko nababalik ang alaala nya sa isip mo.Apat na taon na ang nakalipas pero hindi ako magsisinungaling sayo na masaya akong wala kaparing maalala sa kanya…ayoko nang bumalik ang alaala mo sa taong yun.”

“Hindi ko na sya maalala”

“At sana nga”

“Hindi rin kita maintindihan” saad ko.

Tuloyan na akong umalis sa harap nya.Balak kong magpunta sa venue kung saan nandon si mama na kumakausap sa mga magulang ng kaklase ko pero naramdaman ko ang marahang paghawak ni Niko sa braso ko.

Napalingon ako sa kanya at huli na nang yakapin nya ako bigla.

“Nik-”

“Hindi ka ba naniniwala sakin?” Pinutol nya ang sasabihin ko,may mariing boses ang narinig ko sa kanya.“Mukha ba kitang niloloko dahil sa masyadong mabulaklak ang mga salita ko?”

“Nakakagulat ka kasi Niko…” Saad ko habang marahan kong inaalis ang pagkakayakap nya saakin.Kapagkuwan salitan kong tinignan ang mga mata nya.

“Alam kong hindi ako ang tulad na mga gusto mo” ani ko “Ikaw na ang nagsabing magbestfriend tayo,kaya oo,kilalang kilala kita.Hindi basta relasyon ang papasukin mo dito.Bakla ako at hindi matatapos sa salitang bakla ang pakikipagrelasyon sakin.Madame kang pagdadaanan.Tayo…at gusto ko buo na ang loob mo”

Nakita kong nasaktan si Niko sa sinabi ko.Nakita ko yun sa mga mata nya,pero tama ang sinabi ko.

Baka nagugulohan lang sya.O di kaya masyado lang syang naeexcite na nararamdaman nya.

Ayoko lang na may pagsisihan sya sa dulo.Ayokong dahil saakin,magbago ang mundong ginagalawan nya dahil sa mga mapanghusgang tao.

“Natatakot ka bang masira ang pagkakaibigan nating dalawa?” Kapagkuwang tanong nya.“Hindi naman kasi ibig sabihin na tinatapon ko kung anong meron tayo.Gusto ko lang talaga magpakatotoo sa nararamdaman ko.Gusto kong magpakatotoo sayo,Rigel”

Umiwas ako ng tingin,bumuga ako ng hininga.Balak ko pa sanang magsalita ngunit kapwa na kaming napatingin ni Niko sa entrance ng venue.

I saw my mom,with those parents of my classmates.Kasa kasama ang kani kanilang mga anak.

Natigilan ako,dahil kita ko sa mga mata nila ang bahagyang pagkagulat at pagkamangha.Tila kumikislap ang mga mata nila sa kung anong ganda ang nakikita nila sa kanilang harapan.Lalong lalo na si mama na abot tenga ang ngiti.

Kasya ko lang napagtanto kung anong dahilan ng masasayang ngiti nilang iyun nang maramdman kong pinisil pa ni Niko ang kamay ko.

Magkahawak kami ng kamay at hindi ko yun namalayan.Kung kayat nang hindi ko na nabawi ang dapat nilang isipin,nagsimula na ang mga itong manukso, saming dalawa ni Niko.

Hindi ko alam dahil kinabahan na ako,lalo pat nagsimula ring sumakay sa kung anong iniisip ng nasa harap namin si Niko.

Bahagyang napaawang pa ang labi ko nang bigla itong lumuhod sa harap ko.At hindi ko napigilang mapakunot noo dahil he use this oppurtunity para lang mapa’oo ako sa kung ano man ang balak nyang tanongin.

Kung ano man ang balak nyang tanungin sakin.Kinakabahan ako para don.

“Rigel Canceran” kapagkuwang ani nito habang may malapad na ngiti sa mga labi “Well you be my,first and last…boyfriend?”

Dahil sa tanong nun ni Niko,mas mas lalong lumakas ang hiyawan sa harapan namin.Nakatawag na ng pansin ang ginagawa sakin ni Niko.

They think Im in the fairytale who has a boyfriend na matapang at handang ipakita ang nararamdaman nito sa lahat ng tao.

But here I am,I felt like embarrass because I dont know what I need to say.Hindi ko talaga to inaasahan because Niko is Niko Calves.

He’s straight and sometimes a very intimedated person.But yet here,proposing to the gay like me?

Hindi ko maramdaman ang saya.Bagkus nalungkot pa ako dahil hindi ko maintindihan ang sarili ko.Pakiramdam ko kasi may niloloko akong tao.

Pakiramdam ko,hindi dapat ako pumasok sa isang relasyon dahil sa kanya…kung sino man yun.

Para kasi akong nagtataksil,nanloloko at…nananakit ng isang karelasyon.

Pero sino naman ang takot kong masaktan? Bakit may pagaalinlangan akong maging masaya kasama ang iba?

Bakit hindi ako masaya?

“Y-yes…” Kapagkuwan saad ko,hindi ko alam kung bakit ganun ang sagot ko.Basta parang kusa nalang itong lumabas sa bibig ko.

“Yes,Niko Calves.You can be my boyfriend…my first and last”

Gumuhit sa labi ni Niko ang kanina pang malapad na ngiti.Nakita ko din ang kumikislap nyang mga mata habang tumatayo sa pagkakahulohod sa harap ko.

I dont know but,tila napaluha ako sa ginawa ko.And I dont say that just a tears of joy because thats not it really.

Pakiramdam ko kasi,kailangan kumawala na ako.Dapat kumawala na ako noon pa man,kung saan man dapat ako kumawala.

Kasi,sa loob ng halos apat na taon..ang bigat bigat.

Hindi ako makaalis kasi nabibigatan ako.And theres a person who want to help me.Para makawala ako sa mabigat na dumadagan sakin.

Niyakap ko sya ng mahigpit. Niyakap ko sya na para bang mawawala sya ng mga oras nayun.Dahil kagaya ng pagyakap ko sa taong ito.Niyayakap ko narin ang katotohanang dapat umusad na ako sa nakaraan ko.

Kung ano man ang nakaraan nayun na dapat kung hakbangan papalayo.

“Help me Niko…” Kapagkuwan saad ko habang nanatili ang yakap namin sa isat isa.“Help me to love another man.I want to move on…gusto ko ng kumawala sa taong dapat noon ko pa pinakawalan”

Naramdaman ko ang tila paghigpit ng yakap nya sakin.

“Im here” kapagkuwang saad nito “Im here at gagawin ko ang lahat mapalitan lang sya dyan sa puso mo”

Everything has change.Yung samahan namin ni Niko,kung paano nya ako ituring at itrato.Nagbago lahat ng iyun dahil sa salitang ’Oo.

’Oo kasi pinapapasok ko na sya sa mundo ko.Oo kasi pumapayag na akong tulongan nya akong makawala.

At sana makawala na ako dahil hanggang ngayon.Mimumulto parin ako ng nakaraan ko.

Hanggang ngayon,halos gabi gabi nananaginip ako.Nagugoluhan at natatakot.Hinahabol ng isang bangungot at muling ipipilig sa matigas na higaan.

Tapos,sa oras na napapaluha na ako.Nararamdaman ko na ang sakit,nandun nanaman ang mga palad nya.

Ang palad na kapaghinawakan ko ay parang dinadala ako pataas.Paalis sa nakakatakot na lugar nayun.Patakas sa madilim at malungkot na silid nayun.

Sa palad na hinahawakan ko.I felt safe and…contented.Matatapos dun ang takot at lungkot.

Tapos magmumulat ako ng mata.Nasa parehong silid parin ako.Kaharap ang kisame habang puno ng luha ang mga mata.

Sa isang banda ng isipan ko,mali ako.

Akala ko kasi,sa oras na papasukin ko si Niko sa mundo ko.Mawawala na ang takot at sakit.Akala ko,pag nandito na sya sa tabi ko hindi ko na mararamdamang magisa ako.

Pero bakit ganun,gigising ako isang umaga.Kahit yakap ko na minsan ang taong matyagang nagpapatahan sa pagtangis ko.

Hindi parin ako makuntento.May hinahanap pa ako.May hinahanap pa akong bagay na hindi ko matagpuan.

Tapos,hihigpit ang yakap ko sa kanya.Pinipilit ikalma ang sarili at kumbinsihin na sapat na sya.Na dapat sya nalang at wag nang maghanap pa ng iba.

Ang mga panaginip,paghikbi sa gabi.Ay nagpatuloy nang halos ilang pang taon.

Four years,five years…six years.

At lahat ng sakit,paghahanap ng taong wala,paghikbi sa gabi ay tiniis ni Niko.

Kahit alam nya na hindi sya ang magpapakalma sakin.Sapat na ang pagyakap ko sa kanya ng mahigpit sa tuwing maaalimpungatan ako.

Sapat yun para sa tila panlilimos ng atensyon sa kanya.Na dapat sya ang sangkalan ko pagmahina ako.

Sapat na ang yakap para manatili sya sakin.

“its been six years Niko,at hanggang ngayon kinakaya mo paring makisama sakin” patuloy ko “ano bang meron sakin kung bakit hindi mo nalang ako  sukuan.Meron akong systemetize amnesia at sa loob ng anim na taon ni wala parin akong maalala.Sampong taon narin akong kumukunsulta kay Doc,Vincent pero paulit ulit nalang ang finding tungkol sa improvement ko…walang pinagbago“

Umikhim si Niko,bahagya akong natigil nang hawakan nya bigla ang kamay ko.

“May magbabago” tiim saad nya “At hindi ko hahayaan na wala kasi anim na taon na sya nandyan sa puso mo kahit hindi mo alam kung sino ang taong yun.Kahit hindi mo maalala ang mga panahong kasama mo sya o anong pangalan nya.Anim na taon na ang kinuha nya sakin.At hindi ko na hahayaang madagdagan payun ng mga susunod pang taon”

Iniwas ko ang mga mata sa kanya.Muli kong inilibot ang paningin sa paligid.Nandito pa pala ako sa sarili kong silid.

Malayo lang ang narating ng isipan ko nang balikan ko ang alaalang kasama ko si Niko.

At lahat ng mga memorya ko sa kanya.Tanging tumatatak lang ay ang sakit.

“Bakit mo ba laging pinagduduhan ang sarili mo?” Kapagkuwang tanong nya.

“Kasi ayokong nakakasakit ng iba” saad ko “…at alam kong nasasaktan ka sa tuwing hinahanap ko ang taong hindi ko man lang maalala.You deserve to be loved,at mahal kita Niko pero natatakot akong baka nakukulangan ka pa don”

“Nakukulangan” ani nya “Kung sa nakukulangan oo,pero wala akong magawa dahil unang pagmamahal ang kalaban ko sayo.He is your first right? Kung sino man ang maswerteng taong yun”

“Mahal ko ba sya?” Kapagkuwang saad ko.

Saglit na napatitig sakin si Niko.“Oo,mahal mo sya” sagot nito.“Alam kong pagmamahal yan dahil kahit hindi mo sya maalala….naalala sya ng puso mo.Sumasagi sya sa panaginip mo at ang bagay na ginawa nya.Pinrotektahan ka nya mula sa sakit…at tanggap ko nang hindi ko mapapantayan yun”

“Niko…” Kapagkuwan sabad ko.Ramdam na ramdam ko ang sakit sa boses nya.

“Ok lang ako Rigel” saad nya “Ilang taon na tayo,sanay na ako.Kaya ok lang.Kasi alam ko,balang araw magiging ako rin dyan sa puso mo.Na kahit bumalik na sya sa alaala mo,hanggang alaala nalang sya kasi ako na ang nandyan sa puso m-”

Hindi ko na pinatapos sa pagsasalita si Niko.Bigla ko nalang syang niyakap ng mahigpit.

Kailangan nya yun,at responsibilidad kong kailanganin nya yun saakin.Ang mapagaan ang loob nya dahil sa bigat na binibigay ko sa kanya.

“Im sorry…” Saad ko “Im sorry to always feel this way”

“Dont say sorry” ani nya “Huwag mong ihingi ng tawad ang pagmamahal ng taong hindi mo maalala,kasi hindi yun kasalanan.Isa yung matibay na pangako na hindi matutumbasan ng sino man”

Napabuga ako ng hininga.Maya maya ay kumalas ako sa pagkakaakap sa kanya bago matamay ko syang tinitigan.

“Pero hindi ko alam kung bakit ko sya mahal” saad ko “Hindi ko alam kung pagmamahal ba ang nararamdaman ko sa taong yun.Wala akong malala sa kanya”

“Shhh…” Ani Niko “You dont need to think ok? Hindi mo kailangang humanap ng sagot kasi ikaw lang makapagsasabi nyan” muli nyang pinunasan ang ilang luha ko sa pisngi bago nya ako marahang halikan sa noo.

“Halika ka na,bangon ka na” dugtong nya bago sya tumayo at ilahad ang palad saakin “This is your first job diba? You need to prepare first.Baka sakaling matanggap ka”

Tinanggap ko ang kamay nya kapagkuwan ay dinaluyan ko sya sa pagtayo.“Baka sakali lang?” Nakangiti kong saad.

Ngumiti din sya sakin “Baka sakali lang kasi ayoko naman talagang pumasok ka dun sa kumpanya”

“What?” Kunot noo kong tanong.

“Joke” ani nya kapagkuwan ay nagpeace sign sya sakin “Syempre gusto kitang matanggap.By the way ako ang kumuha ng kumpanyang pagtatrabahuan mo.Ofcourse gusto kita makapasok dun”

“Talaga?” Saad ko,saglit kaming nagbitaw ng kamay ng bumaba kami sa hagdanan.Kasunod ko sya sa likod ko.“Yun ba yung last time na sinabi mo sakin?”

“Yes” sagot nya “I want to help you,tapos ka na ng college mo so you need to have a better job”

Saglit akong tumigil sa pagbaba ng hagdanan at kapagkuwan ay nagbabadya ang ngiti kong humarap sa kanya.

“Gusto mo talaga akong tinutulongan no” saad ko “Kaya pala pinaalis mo ko dun sa hardware na pinagtrabuhan ko because you are preparing my jobe like this?”

Nginitian nya ako,kapagkuwan ay marahan syang dumukhang para halikan ako sa noo.

“Yes,because I love you” ani nya “at gagawin ko ang lahat para sayo Rigel mapasaya ka lang.Everything…”

CHAPTER 25

AN: Sobrang tagal no? Sana all talaga nagtatagal haha.Sorry sa late update guys,to be honest kasi nahihirapan parin akong kapain tong story which is nasa new plot na nga.

Sana lang talaga wag kayo magsawa na maghintay.Alam nyo naman nanggugulat lang ako.Kung may concern kayo,sa mga pabago bago ng ugali ng karakter.Sa transation ng scenes and dialouges kindly comment.Lalo na kung nake-cringehan kayo kasi ako nake-crigehan talaga ako sa sarili kong gawa hahaha.

Yun lang naman sana may magbasa parin ng simpleng akda ko.

Happy reading 💕

Saglit akong natigilan dun.I appreciate him for this thing,hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman sa saad nyang ito.

Napatanga ako ng hindi ko inaasahan.

Namalayan ko nalang na hawak nya na uli ang kamay ko habang dinadaluyan nya ako patungong kusina.

“Oh,buti naman napabangon mo nayan” si mama ang unang bumungad saamin dun.She’s preparing our breakfast “Kala ko isang oras mo nanaman yang patatahanin e”

“Hes ok na tita” sagot ni Niko “Hindi nga lang makapagsalita”

Agad napatingin saakin si mama dahil sa sinabi ni Niko.“what happen anak?” May pagaalala nyang tanong sakin.

“Hes fine” sagot ni Niko “Hindi lang sya nakapagsalita kasi nag ’I love ako sa kanya”

Kapwa kaming nagkatinginan ni mama.Pinanlakihan nya ako ng mata na parang sya pa ang kinilig kaysa sakin.

Tapos maya maya inilipat nya ang tingin kay Niko.“Ang swerte ng anak ko dahil nakilala ka nya” saad nya,kapagkuwan ay lumapit ito sa binata “Thank you sa pagaalaga at pagintindi sa anak ko Niko ah,una palang talaga hindi na ako nagkamali para sayo”

Napangiti ako sa sinabi ni mama.I know,gagaan ang loob ni Niko dahil dito.Thank you for my mom na nagbabawas ng bigat ng loob na ibinibigay ko.

“Kaya ikaw anak” dugtong pa nya kapagkuwan ay tinuon ang pansin saakin,naputol ang pagngiti ko. “Ano naman ang sagot mo sa pa ’I love you ng Niko natin? Ano mema lang? Pipepipihan”

Nagkatinginan kami ni Niko nun.Pero gaya kanina,nakita ko uli ang ngiti nya sakin.At yung ngiti nayun ang gusto ko dahil tila nagsasabi itong hindi ko kailangang pilitin ang anumang bagay.

“Hindi ko kailangan ng sagot tita” saad ni Niko habang nakatuon saakin “I know,someday…he can love me back”

“Love me back” Ani mama “Kayo na nang halos tatlong taon tapos hindi mo parin alam kung mahal ka ba talaga ng anak ko?” Muling tumuon ang pansin saakin ni mama.Kapagkuwan ay nagtaas ito ng isang kilay.

“Ang aarte nyong mga kabataan ah” dugtong nito “Nauna pang magchuckchakan pero hindi pa pala nag a-’I love you-han hmm,mga Gen Z”

Nagkatinginan lang kami ni Niko Kapagkuwan ay kapwa na kaming nabalot ng katahimkan.Tila nahiya kami sa komento ni mama.

“O sya osya” saad ni Mama “Kumain na kayo,I know may mga lakad pa kayo ngayon”

Si mama na ang nagbago ng usapan.Pinaupo nya na kami sa hapag habang hinahainan nya kami.

Usually mag kabilaan kami ni Niko sa pagupo.Si mama ang nasa gitna na syang punong abala sa hapag.

Nang maihanda na ang lahat.

Kapwa umayos na kami sa aming mga pwesto at handa ng kumain nang ilang segundo tumayo bigla sa kinatatayuan si Niko.

“By the way” ani nito bago pumunta sa counter island ng kusina at may kinuhang kung ano bago bumalik saamin ni mama.

“Heres your applicant papers for that compony” saad nito kapagkuwan iabot sakin ang isang brown envelope “Nandyan na lahat ng kailangan mo.I guest ipapasa mo nalang yan or diretsyo interview ka na for this day”

Nakatuon lang ako sa envelope,I just wanna say thank you pero biglang nagsalita si mama.

“Hindi mo sinabi sakin na may pine-pared ka palang works applicant” saad nito kay Niko “I prepared one too,anak”

Natigil ako sa ginagawa kong pag-check sa envelope dahil sa sinabi ni mama.

“What?” Tanong ni Niko na parang bahagyang nagulat.

Hindi naman sumagot si mama sa halip ay tumayo rin ito at saglit na nagpunta sa sala.

Nagkatinginan lang kami ni Niko na may pagtataka padin sa mata hanggang sa makabalik samin si mama at iabot ang isa pang brown envelope.

“Heres anak” ani nya kapagkuwan ay nagtuon kay Niko “But,iopen mo yung kay Niko first.Para naman hindi magtaka ang baby boy ko”

Kahit bahagyang nagtataka,binuksan ko yung kay Niko at bumungad nga sakin ang resume ko at ang Id ko.

Lahat kumpleto na at nasa ayos na.Huli ko nalang tinignan yung isang papel na may pangalan ng kumpanya.

“Trust the process Clothing line” saad ko “TTP clothing line company…Agribante’s corporation”

Hinihintay kong magkumento ang dalawa.Pero wala akong narinig.

Nagsalit salit lang ang tingin ko kila mama at Niko ng kapwa ito napatahimik.Pero maya maya ay mas natuon ang pansin ko kay mama na may tila may pagtataka ito.

“I think its a good company right?” Ani ko habang nakatingin kay mama.

“Agribante’s corporation?” Tanong naman nito saakin.

“Yeah tita” si Niko ang sumagot “TTP company.From the name of their corporation ’Trust the process company. Mapagkakatiwalaan po sila”

“Pero mga Agribante’s ang may ari?” Puna ni mama “You mean…”

“The one and only son’s of Agrebante’s bukod sa ate nya” saad ni Niko “Ardy laimer Abgrebante”

“No” agad na saad ni mama na kinakunot noo ko.

Medyo mataas ang boses nito na bahagya ikanitigil naming dalawa ni Niko.

“A-anong no’ ma?” Ako na ang nagtanong.Medyo nahiya rin ako kay Niko dahil sa reaksyon ni mama dahil ito ang nagbigay saakin ng work applicant.

“I said no Rigel” may kalma nitong sagot.“Wag kang magapply sa kumpanyang iyan”

“Really tita?” Si Niko ang nagsalita “But why naman po?”

Tumuon ang pansin saakin ni mama “Hindi mo ba sya natatandaan anak?” Tanong nito “Pati ba sya nakalimutan mo noon? Hindi mo ba naalala ang mga kalokohang ginawa nyan sayo?”

Saglit akong natigilan,kapagkuwan ay napakunot noo.

Napatingin ako kay Niko dahil sa sinabi ni mama.Wala akong alam sa kung anong tinutukoy nito.

“Kilala mo ang mga Argibante?” Saad ni Niko saakin.

May pagaalinlangang umiling ako.

Wala silang nakuha sagot saakin kung kayat nagtuloy si mama sa pagsasalita.

“Kilalang kilala” ani mama “Kung pwede lang itapon ang resume at company name nayan sa basurahan gawin mo” dugtong nito “Hinding hindi ko malilimutan ang mga kagaguhang ginawa nyan sayo nung highschool ka pa.Kaya sinusumpa ko yang tao nayan lalo pat sya ang huli mong kasama nang madisgrasya ka”

Kapwa kami hindi nakaimik ni Niko dahil sa sinabe ni mama.I use to shot my mouth but something on my brain that triggerd to say something.

“Ardy…” Kapagkuwang ani ko “Ardy Agribante?”

Kung libro lang ang utak ko na pwedeng kalkalin upang mahanap sa bukabularyo ko ang pangalan nayun.

Bubuklatin ko.

Pero wala akong mahanap na pangalan sa utak ko.Hindi naging pamilyar sakin kahit ang tunog ng pangalan nayun kapag binabanggit.

Ardy Agribante…posible kayang isa rin sya sa nakalimutan ko? Posible kaya na baka isa sya sa nawalang alaala ko?

“Anong alam mo sa kanya ma?” Kapagkuwang tanong ko.

“Because of him,nadisgrasya ka” sagot nito “at dahil sa kanya,hindi naging madale ang buhay highschool mo…kaya sinusumpa ko yang lalaki nayan Rigel.Dont ever cross your path again dahil ako mismo ang babali nun”

“Im sorry tita…” Ani Niko “I dont know na may history pala yung mga Agribante kay Rigel.Dapat noon ko pa nalaman para makapaghanda pa ako-”

“Its ok iho” pinutol ni mama ang iba pang sasabihin ni Niko “Wala kang kasalanan.Mas mabuting nalaman ko kaagad para hindi na ito lumala pa”

Maya maya lang ay marahang kinuha saakin ni mama ang unang envelope na naglalaman ng tungkol sa Ardy nayun.

Kapagkuwan ay iginaya saakin ang isa pang envelope na sya rin ang nagbigay.

“I want to know about him mama” saad ko bago ko pagtuunan ang panaglawang envelope.

“Hindi na” sagot nito “Masyadong masama ang mga alaala mo sa kanya.Tuloyan mo nalang siguro syang kalimutan” hinawakan ni mama ang envelope.Kapagkuwan ay pinasilip ang laman nito.

“Here,mas maganda at secured ang kumpanyang ito” dugtong nya “Wala ka naman nang pagpipilian kaya dyan ka na tumuloy mamaya for the job interview.Wag ka magalala,may kapit din ako dyan”

Napabuga ako ng hangin. Kapagkuwan ay saglit na natuon ang paningin ko kay Niko.At wala akong ibang nakita doon kundi blangko.Saglit akong nagtaka pero mas ipinalagay ko nalang na medyo nagulat sya dahil dati’y maroon pala kaming uganayan ng Ardy Agribante na iyun.

Pero sa sarili ko,wala din akong maalala.Subalit hindi ko maitatanggi na may nararamdaman ako.

At nagtataka ako dahil malakas na kabog ng dibdib ko.

Kinakabahan ako.

“Thank you ma” saad ko kay mama kapagkuwan ay nagtuon ako ng pansin sa hawak kong envelope.And upon checking it.

Bukod sa kabang nararamdaman ko dahil sa pangalang Ardy Agribante.Tila unti unti itong naba-vanish at napapalitan ng munting…excitement.Lalo pa nang basahin ko ang mga laman noon.

“B&A clothing company” ani ko “N-Niro Barrinuevo and Anjyl A-Agrabante corp…”

Saglit akong natigil.Natuon ang pansin ko sa bukod na pangalang una kong binanggit.

Hindi ko alam kung anong nangyari saakin subalit tila nagkaroon ng kaunting kasiyahan ang puso ko ng mga oras na ito.

And I felt relief because of that strangers name.

“Niro Barrinuevo” ani ko sa mas mahinang tinig bago magkaron ng ukit na ngiti ang labi ko.

“Why?” Kapagkuwang tanong saakin ni Niko na syang nakunot noo gaya ni mama.

Tila kapwa sila nagtataka sa akin ngayon.At hindi ko alam kung bakit ganto ang nararamdaman ko.

“Why are you crying?” Tanong pa ni Niko bago sya dumukhang upang punasan ang luha sa pisngi ko.

Natigilan ako,hindi ko alam kung ano nanaman ang nangyari saakin at napaluha nanaman ako.

“Are you ok Rigel” ani Niko “Ano bang problema?”

Umiling ako bago narinig si mama na nagsalita.Na nagtaas pa ng kabilang labi.

She smirking at me.

“Masyado bang maganda ang kumpanyang offer ko para ma-tear of joy ang janakis ko” ani nya “I told you,magiging maganda ang trabaho mo dun kapagnatanggap ka”

Hindi naman ako sumagot.Sa halip ay napatingin ako sa mga mata ni Niko na may pagtataka at…lungkot?.

“Im sorry” ani ko “I dont know but…”

“Masaya ka” ani nya kapagkuwan ay masuyo nya akong nginitian “Yeah,at hindi mo kailangang pigilan ang saya nayan.That was the best for you,I love you to smile”

Pagkasabi nya nun.Muli syang bumalik sa pagkakaupo.

“Sorry Niko” saad ni mama “But I want the best for my son,at siguro ang kumpanya ng mga Barrinuevo ang makakatulong sa kanya.Tignan mo,na tears of joy pa”

Tumawa si mama kapagkuwan.Pero ang mata ko ay nanatili kay Niko na malalim parin ang pagkakatitig saakin.

May ngiting malungkot na tila nagpapahayag na ok na…ok na ako,kaya ok na sya.

“As long as Rigel’s happiness” saad nito “I’ll be happy too.Kahit hindi na ako ang dahilan”

“Ano kaba iho” kapagkuwang ani ni mama.Natatawang tumuon ito sa binata “offer na kumpanya mo lang naman ang hindi ko tanggap para kay Rigel kasi nga pagaari yun ng Ardy.Pero ikaw” napatingin si Niko kay mama nang hawakan sya nito sa kamay.

“Ikaw ang dabest sa anak ko” dugtong pa nito “thank you kasi nageffort ka paring pilian sya ng kumpanyang papasukan.I hope nga lang na matanggap sya dyan sa B&A clothing line company nayan”

Muling dumako ang tingin saakin ni Niko.A plash of smile appear on his lips.

“Im gonna sure with that” he said.

Tinignan ko pa ang ibang laman ng envelope na tungkol sa B&A clothing line company.At halos na nandoon ay lahat kaintieresado.

Theres a slot for becoming a secretary of a new CEO,Niro Barrinuevo.At hindi ko alam kung bakit parang gusto kong apllyan ang trabaho nayun.

Wala man akong experience,at malabong makapasa sa ganung systema ng trabaho.I want to get that thing,just to be with…

Ano bang iniisip ko?

To be with Niro? And why?

“You still smiling” natigil ako ng biglang magsalita si Niko.

Awkwardly,napagtanto kong kanina pa pala ako nakangiti habang hawak ang envelope na naglalaman ng tungkol sa nasabing kumpanya.

“Sorry” sagot ko “Hindi ko alam kung anong nangyayari saakin”

“Tuloy mo nayan kinakain mo” saad nya,bago magaan na ngumiti saakin “Mamaya,I have an surprise for you”

Saglit akong natigilan sa sinabi nya.Pero dahil kailangan ko nang kumain,isinantabi ko muna ang pagtataka.

And after an almost hour,natapos na kaming magalmusal.Were getting ready to go.Si mama naman ang punong abala sa pagaasikaso saamin ni Niko habang naghahanda kaming umalis.

Papalabas na ako ng pinto ng kusang tumigil ang paa ko sa paghakbang.

Dissapointment seing in my eyes nang mapagtanto ko na lumalakas ang ulan na kanina ay ambon lamang.

Kanina pa ba to nagsimula? May bagyo ba? O nanadya lang dahil aalis kami ni Niko papunta sa aming mga tabaho.

Napabuga ako ng hangin.I want to go back to the kitchen para sana kumuha ng payong pero muli nanaman akong natigilan.

Nasa likod ko na pala ang dalawa,habang si mama nakangiti at nakagaya ang isang kamay na may hawak ng payong.

Napangiti ako sa kanya,mama is always my mama.A caring one.

And then inilipat ko kay Niko ang paningin,gaya ni mama nakagaya din ang isang kamay nito saakin.

Pero hindi payong ang hawak hawak nito kundi isang.

Susi?

Nagtatangang napatingin sa dalawa,habang sila naman ay may masayang ngiti saakin.

“This one I’ll make you choose” ani Niko “This payong? Or a key?”

“A key for what?” Kunot noong tanong ko.

Nagkatinginan lang ang dalawa bago naman si mama ang nagsalita.

“Kung ako payong ang tatanggapin ko para hindi ako mabasa ng ulan” ani nito.

“But theres much more than good with that” saad ni Niko.

“Are you trying to say na hindi maganda ang offer ko?” Reklamo ni mama.

“Tita,what Im trying to say na-”

“Stop” pigil ko na sa dalawa.Nagugoluhan ako sa mga pinagsasabi nila.“Para saan naman to? Ma,Niko?”

Napalabi ang dalawa pero agad ko ding nakitang ngumiti si Niko.

“This is the key for your new car” kapagkuwang ani nya na ikinatigil.Nakita ko naman si mama na parang naexcite sa sinabi ng binata.

“Car what?” Takang ani ko naman.

And then he sighed “Car for your new job” saad nito “I dont want you to commuting kapagpapasok ka no”

Nagkatinginan kami ni mama.She teases me but the excitement was appearing in her face.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko pero bago pa ako muling makaimik agad na nyang iniabot saakin ang susi.He gently tap my shoulder before he held the umbrella from my mom.

Inakbayan nya ako kapagkuwan habang may pagtataka parin sa utak ko.Hindi ko alam na nakalabas na kami ng bahay papunta sa maliit naming garahean katabi ng garden.

Hawak nya ang payong para hindi kami mabasa habang patungo kami sa sinasabi nyang kotse.At nang makarating nga kami don,bumungad sakin ang maliit but a brand new car na napakasimple lang tignan.Kulay itim at bagay na bagay ito sa makinis nitong katawan.

“Its all yours” kapagkuwan ani nya habang nakatayo kami sa harap nito

Napalunok ako ng laway.Papaanong nagkaron ng magarang sasakyan dito nang hindi ko napapansin?

“Binili ko yan nung nakaraang linggo” saad nya sakin.Alam nyang punong puno ako ng pagtataka.“It is surprise at kanina ko lang ipinarada dito nung tulog ka pa…and I guess,base sa eksprsyon ng mukha mo ngayon na sur-”

“This is too much” kapagkuwan ani dahilan para matigil ang iba pa nyang sasabihin “Niko sobra nato.Marami ka ng naitulong saakin”

Isang ngiti ang nakita ko sa kanya.Napatingin sya sakin at nakita ko nanaman ang lambing ng mga mata nya.

“I promise you na gagawin ko lahat para mapasaya ka lang” saad nya “at maliit na bagay lang to”

Napahinga ako ng malalim.

“Ano bang nagawa ko sayo para sa lahat ng ito?” Ani ko.

“Wala kapang nagagawa sakin” saad nya,bago sya nagbuga rin ng hininga at kapagkuwan ay nagseryso ng mukha “Ngayon pa lang kapag nakapasok ka na sa kumpanyang yun”

Suddenly I stop thinking,natigilan ako dahil sa sinabi nya.But something pop up on my head na parang nagets ko din kung ano ang ibig nyang sabibin.

“Thank you” saad ko “Thank you for letting me to pay this one,this is too much at oo,papalitan ko lahat ng naitulog mo sakin.Pagnakapasa ako sa kumpanyang yun,babayaran ko ang kotse”

“Hmm” he mumbled “Pero hindi mo kailangang gawin yun” napakunot muli ang noo ko habang sya namay ay napatingin sa malayo.

“I want you to work on that company because I want you to do something”

“And what is it?” Tanong ko

“Malalaman mo din, but this time kailangan mo lang makapasok sa kumpanya ng mga Barrinuevo”

CHAPTER 26

Im still confuse of what Niko’s said.Kita ko sa mga mata nya ang insist na makapasok ako sa kumpanyang iyun.

The B&A clothing line company.

On behalf of my curiosity,I felt like he want to do something.May pagtataka ako.So I ask him kung ano ba dapat ang kailangan kong gawin dun.

Kung bakit sapat na para sa kanya ang makapasok ako dun para mabayaran ko na lahat ang mga malasakit nya saakin.

Pero isa lang ang narinig ko sa kanya.

“It is all about to change everything”

Nagiwan sakin yun ng malaking katanungan.Ano ba ang gusto nyang baguhin? At bakit sa kumpanya pa ng mga Barrenuevo,kung ang una palang ay sa mga Agribante nya ako gustong makapasok.

Ang gulo nya,kumplikado ang naiwang tanong sa isipan ko.Pero sa isang iglap,bago pa ako makapasok sa unang pagkakataon sa kotse na binili nya para sakin.

May magaan nanaman syang ngiti na tila nagpapabago ng atmosphere sa paligid.

Kapagkuwan ay hinalikan nya ako sa noo at sunod na nun.

“Ingat sa byahe” ani nya bago ilagay sa passenger sit ang mga gamit ko.Isang bag at yung envelope na hindi man lang nabasa ng ulan sa paglakad namin sa garahe.

“Madulas ang daan” dugtong pa nya “Be carefull,ok?”

Tsaka ko lang napansin ang tinatahak ko nang daan ngayon.Basa ang paligid.Malamig sa pakiramdam at tila napakagaan lang ngayong araw.

Maulan pero walang bagyo.

Gusto ko ang mga gantong uri ng panahon,gusto ko ang ulan.Pero hindi ang mabasa nito,ang patak lang nito sa paligid na tila nagpapagaan sa lahat.I feel like Im free,at the same time lonely,tamang panahon para makapagisip pa ako ng mga bagay bagay.

Matiwasay ang byahe ko,walang masyadong traffic kaya tuloy tuloy ang pagandar ng kotse.

Pero sa katiwasayan ng lahat,sa katahimikan ng paligid na tanging patak lang ng tubig ulan ang maririnig.At ang wiper na nagtataboy ng tubig sa salamin ng kotse.

Isang nakakainis na tunog ang aking narinig.Napalingon ako sa bintana,nagulat ako at hindi napigilang magtaka,lalo na nang mahunian kong isang motor ito.

Papalapit ito sa gawi ko,sa daan kung saan ako naroroon.

Nakakapagtaka na sa dulas ng kalsada,kaya nyang magpatakbo ng ganung kabilis.Pero ang mga sumunod na nangyari ay ang kusang nagpatigil sa pagmamaneho ko ng kotse.

Marahan ko sana itong ililiko sa isang daan kung saan mas konte ang sasakyang nasa aking harapan.Ngunit kasabay nito ang paglapit pa mismo ng humaharurot na motor mula sa malayo.

Sa isang iglap,parang kisap matang nadaanan nya ang sasakyan ko.Pero sa hindi inaasahang pagkakataon at hindi maipaliwanag na pangyayari.Ang side mirror ng sasakyan ay bigla nalamang nasira.

Kusa itong natanggal sa pagkakabit at nakagawa ng malakas na ingay.

Napasigaw ako roon at napatigil sa pagmamaneho.Napansin ko din ang ilang kasabayan kong sasakyan ay nakuha ang atensyon dahil sa malakas na tunog nayun.

Nabasag ang salamain.Nagkalat sa daan.

Ang malas lang at walang traffic inforcer sa paligid kung kayat bumusina nalang ako ng malakas upang malaman ng mayabang na motor nayun na may napinsala syang sasakyan.

Ngunit ang akala ko namang makikinig ay nagpatuloy sa pagtakbo papalayo saakin.Kung kayat imbis intindihin ang nasirang side mirror.Minaneho kong muli ang sasakyan.

At hinabol sya.

Hindi pa ako ganun kagaling sa pagmamaneho dahil pagkatapos lang ng highschool ako nagpaturo nito.At si Niko ang gumabay saakin.

Ngunit kahit baguhan.At medyo may takot pa,binilisan kong magpatakbo kahit na may mga sasakyan sa paligid na kasabayan ko.

Nililikuan ko sila at nilalagpasan.Iniingatan wag mabangga at wag mapansin ng traffic inforcer ang ginagawa kong overtaking.

Gusto kong mahabol ang mayabang na kupal nayun.Pagbabayarin ko sya sa damage nya sa sasakyan ko.Kung kayat mas binilisan ko pa ang takbo upang maabutan ko sya.

Nanatili lang ang mata ko sa kanya.Hindi ko hinahayaang mawala sya sa paningin ko.Ngunit,habang tumatagal pamilyar ng pamilyar ang daang tinatahak nya.

Patungo na ito sa daan kung saan patungo sa kumpanyang aking pagaaplyan.Nakikita ko na ang gusali at ang motor na kanina ay hinahabol ko lang ay doon din pala ang tungo.

Hindi ako nagkamali sa inaakala dahil nang marating na ito ng motor.Kusang nitong tinigil ang sasakyan sa tapat mismo ng gusali.

Ganun nalang ang pagusok ng ilong ko dahil maabutan ko na ang loko.Kung kayat mabilis ko ring ipinarada ang sasakyang gamit ko sa mismong tapat ng gusali.

Kahit na lumalakas ang ulan,at mababasa ako siniwalang bahala ko yun dahil dagli akong bumababa sa kotse.

“Hoy! Ikaw” ani ko sa lalaking kakababa lang sa kanyang motor.

Nakakapagtakang hindi nya ako narinig kahit may kalapitan na kaming dalawa.Basta sya ay nagtanggal lang ng helmet na suot at iniabot ito sa isang lalaki na lumapit sa kanya.Pagkatpos nun,ito na ang nagasikaso sa iniwan nitong motor nang magtuloy ito sa lakad.

Feeling boss ang isang to pero wala akong pakialam.Kahit nababasa ay tumakbo ako sa papalayong lokong lalaki.Nagtuloy ito sa loob ng gusali,at dedma ko na kung ganun nalang makatabi ang mga tao sa daan na dadaanan nya.

Basta ako,mabilis ang kilos at ang mithiing mahabol ang loko.Pero sa hindi nanamang inaasahang pagkakataon.Sa kilos kong may pagkalampa.Bigla nalang ako nabangga ng isang matikas at may kalakihang katawan.

Nawala ako sa balanse at natumba ako sa sahig.Nabitawan ko ang hawak na envelope na naglalaman ng mga applicant paper ko.Ganun nalang ito kumalat sa daan at nagwatak watak sa malayo.

Nagulat ako sa nangyari.Namalayan kong nakadampa na ako sa sahig,composing myself dahil sa bahagyang pagkahilo.Nagmadali akong umupo.

Puno ng patataka ang aking mukha lalong lalo na nang may marahang kamay ang humawak sa aking braso.

Napatingin ako sa gawi nun at isang lalaki ang pumungay saaking mga mata.

Napako ang paningin sa kanya,bumilis ang tibok ng dibdib at tila na istatwa ako.

“Sir,ayos kalang” kapagkuwang ani nya sa buong buong boses.

Tila namimingi,ang kaninang pagbilis ng dibdib ko ay may kahalong kaba na.

Nagugulohan at natitigilan.Tila pamilyar ang makapal na boses nayun.Ang mga mata na malalim ang pagkakatitig saakin ay tila nagbabalik ng kaba at…takot.

“Ardy…” Sambit ng labi ko na hindi ko alam kung paano ko nasabi “Ardy Agribante?”

Napakunot ang noo nya.Napuno din ng pakakagulat ang mukha at natitigilan sa nakikita.Tila hindi rin sya makapaniwala sa kaharap nya ngayon.

“Rigel” saad nito “Rigel Canceran?”

Dali akong tumayo,bahagya ring lumayo sa kanya lalo na nang tangkain nya akong hawakan sa kamay.Tila nangining ang kalamnan ko.

Gusto ko nalang umalis.Magtago at lumayo dahil ang takot na naramdaman ko,katulad na katulad din ng takot at kaba ko sa mga panaginip ko.

At hindi ko alam dahil ang lalaking ito ang nagbalik ng takot nayun.

“W-wag mo kong hahawakan” ani ko “lumayo ka sakin”

“Rigel kamusta ka na?” Tanong nya habang may tanim na ngiti sa mga labi “K-kamusta ka? Ano na nangyari sayo”

“Lumayo ka sakin!” Bahagya ko ng nilakasan ang boses ko.Hindi na ako kumportable.Tila inaatake na ako ng anxiety ko.

Aalis na sana ako at tatalikod sa kanya ngunit may lumapit uli saakin.She approaching me with a genuine smile habang hawak ang envelope ko kanina.

“I guest sayo po to?” Ani ng babae “Nagkalat po ang ilan sa papel nyo but dont worry,nandyan napo sa loob lahat”

Saglit kong tinignan ang babae bago ko tanggapin ang envelope.

Hindi na ako nakapagpasalamat pa dahil agad na akong tumalikod.

Im composing my self now at naalala ko nanaman ang taong nakabangga sa side mirror ng kotse ko.Beside that,nandito ako para magapply ng trabaho.Kung kayat nagbalik ako sa plano.

Gusto kong hanapin ang lokong lalaking yun at pagbayarin at the same time takasan ang lalaking nasa likod ko.

Hindi ako kumportable sa kanya.Lalo na alam kong sinusundan nya ako sa paglakad kung kayat nagmadali pa ako.

May tatlong elevator ang nasa harapan ko ngayon.Ang dalawa sa gilid ang ginagamit ng ilang mga tao sa pagakyat sa taas.

Pero ang gitna ay walang laman.Hindi ko inisip na baka may sira ang elevator na ito pero dahil sa pagmamadali ko.Sinobukan kong pindutin ang buton at inasahang may mangyayari dito.

Ayoko ng makipagsiksikan at makipagunahan sa dalawang elevator.Gusto ko ng makalayo sa lalaking iyun,kung sino man yun.At sa awa ng dyos,nagbukas ito,walang aberya at walang ibang tao kung kayat dagli na akong pumasok ng walang alinlangan.

Napansin ko pang sa pagsasara ng pinto ay may personnel na tumatakbo sa gawi ko,may pagkataranta ang mukha nun pero hindi ko na pinansin pa.

Hinayaan ko nalang magsara ang pinto lalo na nang makita kong kasunod ng personnel ang lalaking may madilim na tingin saakin.Natakot ako,at isiniwalang bahala nalang ang lahat.

Napaatras pa ako sa dulo ng elevator at napaakap sa envelope kong ngayon ay lukot lukot na.Kapagkuwan ay napahikbi ako.

Nanginginig ako sa takot na hindi ko alam kung bakit.Ayoko sa lalaking yun.Ayoko syang makita…hindi ko alam kung bakit naalala ko sa kanya si tatay.

Pero basta ayoko syang makasama,ayoko na syang maalala.

Nanginginig ang tuhod kong napapaupo.Akap parin ang envelope,this one is comforting me.Para akong basang sisiw ngayon.Natatakot kung saan at patuloy lang sa paghikbi.

Hindi ko alam kung ilang minuto na umaandar ang elevator.Hindi ko rin alam kung hanggang saan tataas ito.Basta I just want to get away from the stanger man I’ve met.

Napabuga ako ng malalim.

I have blurry eyes,composing myself.Inilibot ko nalang ang aking paningin.Nagtataka na napako ang mga mata sa sahig.Natigilan ako,kasya ko lang napansin na may mga dahon pala ng rosas ang naka kalat sa sahig.

Kulay pula ang iba at ang iba naman ay kulay pink.I cant think anymore,napapaisip kung para saan ang mga yun nang biglang tumunog ang elevator.

Nasa floor na siguro ako kung saan dapat patungo tong sinasakyan.Maya maya lang nagbukas ang pinto,nananatili sa pwesto.Habang nakaupo at akap ang dalawang tuhod.Basang basa ang damit dahil sa pagsugod sa ulan.May takot sa mga mata at bahagyang nanginging pa nang sumilaw sakin ang liwanag mula sa labas.

Dagli akong napatayo,ngunit gulat din ako nang marinig ko ang malakas na tunog ng isang pagputok.

Kasabay nun ang pagsigaw ng mga tao sa harap ko.

“Will you marry me,Anjyl Agrebante?!” Sabay nilang wika na nagpatigil saakin.

Isa ba itong surpresa?

Composing myself again,dahan dahan akong lumakad.Its almost eighteen people infront of me at parepareho kaming natitigilan.

Kita kong nagtataka ang kanilang mga mukhang nakabaling saakin.Hindi ako ang taong inaasahan nilang makita dito ngayon.

Pero again and again,I calm myself.Habang inilibot ko ang aking mata,sa halos labing walong tao dito sa harap ko.Isang tao lamang ang pinaka pumukaw ng pansin ko.

Pagkakita ko sa kanya.Kusang nag pintig ang puso ko.Tumibok ng mabilis at tila bumagal ang paligid.

Alam kong may kislap ngayon ang aking mga mata.Pero sa kanya,sa taong yun.Wala akong makita.Nakatingin sya sa mga mata ngunit wala akong mabasa.

Kagaya ng iba,malaki may pagtatakang nakatingin sya saakin.Hindi inaasahan kung sino ang lalabas sa elevator nayun.

Hindi inaasahan na hindi isang Anjyl ang bubungad sa kanya at yayayain nyang magpakasal?

Nakakapanghinayang,lalo na nang makita ko ang mukha ng lalaking ito.

May kunting sakit sa parte ko na hindi ako ang taong pinaghandaan nya ng ganto.Pero imbis na maisip ko pa yun,lumabas ako ng elevator na punong puno ng hiya sa sarili,kaba at kasiyahan.

Naghalo halo na.

At ang lalaking napagtuunan ko ng pansin ay nakita kong tumayo mula sa pagkakaluhod.Nakatingin saakin,parang hindi makapaniwala sa nakikita.

Kilala nya ba ako?

Kasi ako,parang kilala ko sya matagal na.At ang takot na nararamdaman ko kanina,mula sa panaginip,hanggang sa lalaking nakabangga ko.At sa alaala ni tatay.Ay nawala.

Napalitan ng saya,comfort,at safetiness na makita ko ang lalaking nasa harap ko ngayon.

“Rigel…” Sambit nito “Rigel Canceran”

Yung pangalang binanggit nya,pangalan ko yun.At aaminin ko,na kahit banggitin yun ng maraming tao,ang pagbigkas nya ang pinaka gusto ko.

Kaya naman,kahit wala ako sa wisyo.Nadadala ng bugso ng damdamin.Niyakap ko ang lalaki,mahigpit yun na tila natatakot akong mawala sya.

Nakarinig pa ako ng ilang bulungan pero wala na akong pakialam.Hinayaan ko nalang dumaloy ang luha ko dahil sobra ang saya na nararamdaman ko.

“Ikaw…” Sambit ko “ikaw y-yung nasa panaginip ko,ikaw yung nararamdaman ko,kilala mo ako,binanggit mo ang pangalan ko”

“Anong ginagawa mo dito?” Tanong nya “Bakit ka nandito? Bakit ginugulo mo padin ako?”

Mariin ang napapikit nang marinig ko ang buong boses nya.Pero ikinatigil ko din yun nang marealize ko kung ano ba ang ibig nyang sabihin.

Maya maya din,unti unti ako napapabitiw sa pagakap sa kanya.

May kunot noo ang mga matang nakatingin sa kanya.

“Im sorry” sambit ko,tsaka lang narealize kung ano ba ang ginagawa ko.Oo nga pala,the same feeling I have it doesnt mean he’s feeling was the same way to me.

“Hindi ko sinasadya” ani ko “nadala lang ako-”

“Nadala ka lang at hindi mo sinasadyang manira ng wedding proposal?”

Natigil ako sa boses na biglang lumitaw.

Nakitang napaiwas ng tingin ang lalaki sakin na tila ba natatakot sya sa kakalabasan ng ginawa ko.

“Who are you para guluhin ang mga bagay dito?” Tanong pa nito.

Bahagya akong napabuga ng hininga.Kapagkuwan ay unti unti akong himarap sa nagsalita.

At sa isang iglap.

Tila nagkaron ng mga bitwin sa paligid.Nagulat ako dun,sa bilis ng kamay nya,at sa bigat nito.

Kaya naman agad akong napaatras.At ang lalaki lang sa likod ko ang tanging umalalay sakin na lalo pa atang nagpainit sa ulo ng babaeng kaharap ko.

She slapped.A very intimedating woman who ws a perfect red lips and a perfect clevage infront of me.

Ganun sya sakin nagpakilala. Because I guest,sya si Anjyl Agrebante.

Ang papakasalan ng lalaking nagpawala saakin ng takot na hindi ko maintindihan.

“Ilabas ang lalaking to” tiim na saad nya kapagkuwan.

“Maam Im sorry po” saad ko “Hindi ko po sinasadya-”

Natigil ako nang hawakan nako ng dalawang lalaki sa braso at may rahan nila akong inilayo kay Niro.

May pakikiusap,ngayon ko lang napagsisihan ang ginawa kong kahihiyan.

“Maam Im sorry po talaga,hindi ko po sinasadya” ani ko

“This is a big surprise for me man” saad nya habang dinadala padin ako ng dalawa “Nasurprise naman talaga ako,dahil ikaw ang bumungad saakin”

“Tama na Anjyl” saad nung lalaki.Napatingin dito ang babae at nagiwan ito ng kakaibang ngiti dito.

“Anong tama na?” Saad nito “sya yun diba? That a gay na hindi mo makalimutan?”

Napakunot ang noo ko sa sinabi nya.Kaya naman,kusa ring natigil ang paa ko sa paghakbang.Dahilan para matigilan ang nagdadala saakin.

“What are you talking about?” Tanong ng lalaki “Stop your nons-”

“Akala mo ba hindi ko alam?” Putol ni Anjyl sa iba pang sasabihin nito “Sya yun,at ikaw rin mismo ang nagpapasok sa kanya dito sa kumpanya?”

“Anjyl isa nanaman ba to sa mga conclusion mo?” Saad ng lalaki “Papakasalan na nga kita diba? Ito na tayo oh”

“Stop Niro” sagot ni Anjyl “Stop this because I know,you have plan.Mahilig ka sa ganun kaya hanggang ngayon.Pinapaikot mo parin ako”

Napadako ang tingin ko sa lalaking Niro.Wala kong mabasang emosyon sa mga mata nya kahit nung napatingin din sya saakin.

I want to say something.Pero wala akong maintindihan sa sagutan nila.Kaya nanatiling tikom ang aking bibig hanggang magasalita uli si Anjyl.

“Ilabas nyo nayan sa kumpanya ko” utos nito sa dalawang nakakapit saakin “At wag na wag nyo nang patatapakin ang lalaking yan dito”

Hindi na ako umimik.Sa halip ay hindi ko na inalis ang paningin ko sa lalaking si Niro.

Hindi ko alam kung bakit naluluha ako.Kung dahil bato sa pagpapaalis sakin sa kumpanyang nais kong applayan.O dahil sa lalaking muli kong nasilayan.

Naramdaman ko uli ang bisig nayun.Yung mainit na bisig na tila nagliligtas saakin mula sa takot.

Hindi ko iniwan ang paningin sa kanya.Kahit na nakapasok na uli ako ng elevator,kahit sa malayo nararamdaman ko padin ang titig nya.

The eyes Ive miss before.Habang sinasakop ng papasarang pinto ang pagitan naming dalawa.

Nanatili ako.

“Niro…” Ani ko “Niro Barranuevo”

Hindi ko lang alam kung halos minuto din ba ang pagbaba ng elevator.

Namalayan ko nalang na sa baba na ako.Nakatanga akong iniwan ng dalawang kumapit saakin.

Ngayon,hindi ko na alam kung ano ba nangyari sakin.Kung bakit basa ang pantalon ko.Nanlalamig ang braso ko at nanginginig ako dahil sa sobrang kaba.

“Sr,hindi nyo po ba nakita ang signage?” Tanong sakin ng isang personnel na lumapit sakin habang nakatayo lang ako sa tapat ng elevator.

Tinuro nito ang signage na kasalukuyan namang tinatanggal na ng stuff din ng kumpanya.

“Bawal gamitin” basa nito “Balak nyo po ata akong ipatanggal sa trabaho e,sana naman po nagbabasa kayo minsan”

“Im sorry” mahinang sagot ko.

“mabuti nalang po,naassist kagad ng katabaho namin si Mam Anjyl.Hindi ko po alam kung anong gagawin ko pag nasira ang proposal ni Sr.Niro”

Napatingin ako sa elevator.Kapagkuwan ay napatingin ako sa babae.

“so porpose po nun ay doon sasakay si maam Anjyl para sa last Floor set up?” Ani ko bago ngumiti ng tipid “Kaya po pala may mga dahon ng rosas na nakakalat sa sahig…its exclusive po pala para sa fiance”

“Opo” ani nito “Kakaupo lang po kasi ni Sr.Niro as bagong president CEO ng kumpanya nato.At ngayon,nagplano napo silang magpakasal”

CHAPTER 27

Niro POV’

Nakatingin ako sa malayo,nagtatagis ang bagang habang pinapakalma ang sarili.

I cant believe this,papaanong nandidito nanaman sya.Papaanong sa loob ng anim na taon,babalik sya at tila parang walang nangyari.

May plano ba sya?

Ginusto nya batong lahat?

Sinasadya nya ba talagang bumalik ngayong ok na ako.

Na nasa ayos na ang lahat.

Napabuga ako ng marahas na hangin.Umupo ako at inihilamos ang kamay sa aking mukha.

Natatakot ako sa pwedeng mangyari sa pagbalik nya.Papaano kung hindi pa ako sigurado?

Papaano kung ayaw ko naman talaga ng mga to? Na ang gusto ko lang ay makasama sya uli.

Pero bakit kasi hindi ako sigurado? Bakit pagdating sa kanya nagugulo ako.Natatakot ako na lumabas ang totoong kulay ko.

Si Rigel ang kayang gumawa nun.Ang magmahal na wala ng tanong kung bakit at paano?

Si Rigel lang ang nagbubukas ng totoong ako.At nakikilala ko ang sarili ko dahil kusa itong lumalabas pagkasama ko sya.Pagnakikita ko sya.

Simula ng mawala sya, nagsisinungaling nanaman ako sa sarili ko.

Nagsisinungaling ako na kaya kong magmahal ng babae…

Na straight ako at handang maging ama pagkatapos ng kasal na ito.

Bakit ba kami magpapakasal?

Bakit ko ba naisip yun?

“Anong nasa isip mo?” Napatingin ako sa nagsalita.Hindi ko namalayang nandito na sya sa harapan ko.

Hindi ko man lang naramdamang bumukas ang pinto ng office ko at pumasok sya.

Halata na kinakain ako ng malalim na pagaalala.Wala na akong alam sa paligid.

“Hindi na sya maalis sa isip mo no?” She mocking me “Nagulo mo nanaman yang isip mo dahil nakita mo sya ulit,tama ba?” Napalingo sya ng ulo,kapagkuwan ay ilang segundong napatitig sa gawi ko “At ako? paano naman ako ngayon Niro?,paano tayong dala-”

“Merong tayo Anjyl” pigil ko sa iba pa nyang sasabihin.Pinilit kong tumingin sa mga mata nya,alam ko after the insidents kanina.Nandito sya sa harap ko,at sisihin ako sa lahat.

“Meron tayo dahil ito nayun,CEO na ako.Akin na ang kumpanya, atin nato kaya merong tayo”

Nakarinig ako ng mahinang tawa mula sa kanya.

“Really?Gusto mo akong pakasalan dahil sa lahat ng ito” saad nya “Gusto mo akong pakasalan dahil sa posisyon mo.Dahil sa kumpanya ng mga magulang mo.At sa pagsasanib ng mga pangalan natin para mapagpatibay pa to hindi ba? You want to married with me because of your greed Niro”

“No” ani ko “Magpapakasal tayo because you own it.Ginusto mo din to diba?”.

“Pero hindi kita pinilit” bahagya syang lumapit sa gawi ko at may mariing nakatitig saakin “Hindi kita pinilit,natakot ka lang mawalan kaya ako ang pinalit mo,diba?”

“Hindi totoo yan”

“Totoo yun Niro” she snorted “Pumayag ka noon,natakot kang mawalan dahil nang mawala ang lalaking yun sa buhay mo natakot kang magisa,walang natira sayo dahil alam mong hindi ka mamahalin pabalik ng kapatid ko.Pero bakit ako? Bakit hindi nalang ang kapatid kong si Ardy? Bakit-”

“Ano bang sinasabi mo?” Napakunot ang noo ko dahil sa huling sinabi nya.“paano nakapasok sa usapan natin si Ardy?”

Nakita kong nagform ng ngiti ang labi nya.kapagkuwan ay tumawa lang ito na para bang natutuwa syang nahuli nya ako.

“I know the real you,Niro” saad nya “You.Like.Ardy.Pero bakit ako? Kung pwede sya na saktan mo ngayon,bakit ako pa.You love him before,and I know you still love him,hanggang ngayon,right”

“Stop this” tiim na saad ko.

Bahagya akong natigil.Huminga ako ng malalim,hindi ko alam kung bakit tila nasaakin ang sisi sa lahat ng ito.Kung bakit nasama sa usapan si Ardy,our past that Im willing to forget.

Kaya iniliko ko ang usapan.Hindi ko ginusto ang lahat ng ito.

“E bakit ako ba ang sinisisi mo sa kasal kasalan nato huh?” Tanong ko na sa kanya “You accept the offer,nalulugi ang kumpanya nyo at ako,tayo.Tayo ang tanging nakikita mo para mapaangat kayo.Ang kumpanya ng mga magulang nyo.Kaya pumayag ka sa kasal.So dont blame me sa lahat ng to! Stop opening my past about your brother.Alam mong powerless tayo noon.We just a college student na hindi alam kung saan pupulutin pagkalabas ng university.Kaya ang kumpanya ang tatakbuhan natin.Kaya parehas tayong nakatali,nandito sa relasyon na hindi naman natin ginusto”

“This is not about the wedding” sagot nya,alam kong nagsisinungaling sya.

“This is all about your biggest secret in my brother.At ang tangka mong paggamit sa Rigel nayun noon mapigilan lang ang balak ng mga magulang mo sayo dati,the arrange marriage” nagiigting ang panga nyang tumitig saakin.“Ngayon,alam kong may plano ka dahil bumalik nanaman ang faggot nayun. Sinadya nyang gulohin ang wedding proposal mo dahil ito ang isa sa ayaw mong matuloy Niro.You creating a bad plan again”

“Stop blaming him” ani ko “Wag kang magsinungaling saakin na pumunta ka dito because of my secret.I know inabala mo ang sarili mo dahil sa kasal na pilit mong pinapasok sa sitwasyon” napalingo ako ng ulo dahil sa naisip na pagkadispirada nya “Wag kang magalala dahil nandito parin naman ako sa sitwasyon nato,Anjyl.Nandito parin ako at nakatali sa ideyang ipapakasal ako sa isang taong hindi ko naman mahal. And yes,pinagsisihan kong gamitin noon si Rigel dahil sa ideya nato ng mga magulang ko.Ang hindi ko alam dito parin pala ako babagsak” napabuga ako ng marahas na hininga

“So stop blaming him,and stop blaming me.Wag mong ibalik ang nakaraan dahil nakaraan nayun.Wala kapa sa malaki at magulong picture naming tatlo ng kapatid mo”

Napatitig lang ako sa kanya.Maya maya,tila nanghihina syang napayuko sa lamesa.Pagkatapos ay humikbi na tila inuubos ang sakit na matagal nya nang tinago six year ago.

Saglit kaming kinain ng katahimikan.The silent is a must right now para kumalma kami pareho.Pero nabubugso parin ang damdamin kong maipaliwanag sa kanya ang lahat.

Ayokong lagi nyang gagamitin ang sekreto ko sa kapatid nya na dati ay may pagtingin ako dito.

Ayokong sa ideya na ipapamukha nyang sobrang sama ko dahil sa paggamit ko kay Rigel noon. Pinagsisihan ko na ang lahat.

Hindi nya ako pwedeng gani ganitohin dahil sya rin ang dahilan kung bakit sya nasasaktan.Pinilit nyang pumasok sa mundo ko.At ngayon mahihirapan na syang makalabas mula rito.

“Hindi lang ako ang nagtatago ng sikreto Anjyl” kapagkuwan saad ko,na nagpabasag sa katahikan “Alam ko rin lahat ng plano nyo nila mommy.Na hindi ka pinilit sa kasal nato becuase you all set up this,parehas lang tayong may tinatagong baho.Kaya dont blame na parang mali ang mahalin ang kapatid mo noon.Dahil inaamin ko,minahal ko dati si Ardy.Pero hindi katulad ng pagmamahal ko kay Rigel ngayon”

Ilang segundo ko pang narinig na humikbi si Anjyl.Bago ito magsalitang muli.

“Ang daya daya mo lang” saad nito “Minahal mo pala ang kapatid ko.Sya ang dahilan kung bakit nadiskubre mong hindi ka straight kagaya ng ibang lalaki.Minahal mo din si Rigel ngayon,at sya naman ang dahilan para mailabas mo ang totoong ikaw…”

Muli itong humikbi kapagkuwan ay humarap saakin.

“E ako Niro? Kailan mo ako mamahalin? Sa anong paraan mo ako dapat mahalin”

Ardy POV’

“Nagbalik sya,ate” kapagkuwang saad ko,hindi ko na tinangkang pang tignan sya sa gawi nya.

Basta nanatiling nakatuon ang pansin ko sa labas ng glass wall nato sa sariling kong condominium.

Tanaw ang mga nagkikislapan at ibat ibang ilaw ng gusali. Natatanaw ko ito dahil sa pang sampong palapag.Ganun kataas ang tirahan ko.Pero hindi ganun kataas ang confident ko pagdating sa kanya.Nakikita ko nga ang lahat mula rito.Pero hindi nya nakikita ang halaga ko,kung may naging halaga nga ba talaga ako sa buhay nya.Despite of everything…hindi na ako aasa.

Its relaxing me here then,but not making me happy.Nasaakin na nga ang lahat despite of having my own company.Pero alam ko may kulang pa,sya yun.But I know,alam kong hindi nya ako magagawang kumpletuhin.Kasi may isang tao,na kahit sinisira sya ay pinipilit nya ding buohin.Hindi ko alam,ang hirap ng sitwasyon namin.

Napapalingo nalang ako dahil sa kadramahan ko.Kaya bahagya ko nalang tinuon sa lasing kong kapatid ang aking pansin.

Alam kong dadating si Ate ngayong gabi.Habang lasing na preskong papasok sa lungga ko.At umiiyak dahil sa lahat ng nanyayari sa kanya because of him.Kilala ko ang mga hakbang nya,Kilala ko ang lilingo lingong kilos nya na sa halos ilang taon ay nakakasanayan ko na.

A drunk girl,and a possesive woman in his beloved Niro.

How pathetic she is right?

“Nagbalik sya na parang walang nangyari” dugtong ko “Ginugulo nanaman nya ang isip ko.Between my acceptance of myself and to fight for loving him”

Alam kong tumabi ng tayo saakin si ate.Maswerteng nakapaglakad sya ng maayos kahit lasing sya sa dilim ng condo ko.Tanging isang ilaw lang ang tumatanglaw sa kalahati ng sala ngayon.

Maya maya.narinig kong tumawa sya.Yung masakit na tawa na tila pinipilit lang.

“Mahal mo rin ang faggot nayun” ani nya halata ang nangongongong tinig dahil sa kalasingan “Ang swerte nya ah” and then he tsk “Ano bang meron sa baklang yun kung bakit dalawang naggagwapohang mga lalaki ang nagkakandarapa sa kanya.Parehas kayo ni Niro e,ako ang pakakasalan pero hindi naman ako ang mahal”

“Sinabi ko naman sayo noon diba?” Ani ko,this is it again,her always line “Una palang wag mo nang ipagsiksikan ang sarili mo sa taong yun” dahan dahan akong napalingo “Kaya nyang saktan si Rigel na pinili sya noon kaysa sakin.Ikaw pa kaya na pumili lang sa kanya at pinagsisiksikan pa ang sarili”

Narinig kong mahinang natawa si ate pagkatapos binalot pa kami ng ilang segundong katahimikan bago sya magsalita.

At isa ito ang ayaw kong laging naririnig sa kanya.

“Bakit ba kasi hindi natutoruang mamili ng pagmamahal ang puso Ardy?” Tanong nya “Bakit ba laging pinipili natin ang pagibig na lagi tayong masasaktan?”

I sighed.

Tulad ng dati,wala akong maibibigay na sagot kung kayat saglit akong tatawa.

“Hindi ko rin alam” saad ko “Biruan mo nagpapakatanga tayo sa mga taong hindi tayo ang ginugusto.Tinatanggap natin kahit hindi tayo ang pinipili” napalingo muli ako “Si Rigel na gusto ko,pero si Niro ang gusto nya at ikaw,na gusto si Niro pero si Rigel naman ang gusto nya…what a life right?”

“Its a cicle” saad nya “A cicle of love that we dont know are exist” I hear her tsk again “Ang damot damot ng pagmamahal satin.Ang pangit pangit magbiro ng panginoon saatin”

“Wag mong sisihin ang dyos” sagot ko “Wala syang kasalanan satin ok?”

Napansin kong inihilamos nya ang kamay sa mukha bago ito muling magsalita.

“E bat ganto sya? tayo lang ba ang napagdiskitahan nya?” Tanong nya “May malaki ba tayong kasalanan sa kanya?” In a third time she tsk again “Bakit ba laging nagbibigay ng love ang panginoon na hindi naman para satin huh?…hindi na nga tayo nakaranas ng pagmamahal sa mga magulang,hindi nya pa tayo bigyan ng matinong karelasyon”

Mapait akong napangiti sa sinabi nya,shes correct.At ito ang lagi kong naririnig sa kanya.Shes blaming god because of the death of our parents.She always like this when she get drunk.Kahit nga ang kapalkapakan nyang magtsaga sa Niro nayun ay sinisisi nya pa sa panginoon.

How pathetic she is right? The unhappy woman yet unhappy human.

Natatawa nalang uli tuloy ako sa naiisip kong katangahan naming dalawa.Ang pait ng ngiti ko kanina,masakit yun kaya tinatawa ko nalang kahit alam ko mapapansin ni Ate.

“Bastos ka ah” ani nya “Nagdadrama si Ate dito pero ikaw natatawa lang?”

“Nope” napalingo ako “This is a laugh of a sadness.Kailangan ko to,natin.Para matago ang sobra sobra nang sakit”

“Hmm” she murmured “Sige itawa natin ang sakit” kapagkuwan ay saglit din syang tumawa bago magpatuloy “Itawa natin ang lungkot at sakit… because someday,yang Niro nayan.At ang buong Barranuevo,sila ang tatawa satin habang nasasaktan rin.Dahil unti unti,hindi nila namamalayan, nawawala na pala sa kanila ang lahat”

Sa ilang taon naming paguusap ni ate.Ngayon ko lamang narinig,na ganto sya magsalita.Its creepy,but I know may kapangyarihan sa mga salita nyang ito.

“Your planning on something right?” I ask “What is it?”

She smirk,and she look at me.Habang halata ang pungay ng mata dahil sa alak.

“Alam ko na ang lahat Ardy” saad nya “Mula ng makidnap kayong dalawa ni Niro at kailangan kayong tubusin.I investigate everything and I discover something” she look in the glass wall infront of us.She look like an evil who planning a bad happening.Nakakatakot yun.Pero hinayaang ko syang magpatuloy.

“Matagal ko nang tinatago sayo ang lahat,dahil nagbubulagbulagan ako sa pagmamahal ko kay Niro.Pero ngayon,alam ko na.At tama na dahil alam kong balang araw babalik ang faggot nayun.Sa isang tingin,sa isang mahigpit na yakap mababawi nya na si Niro saakin at napapagod na akong agawin sya pabalik.Kaya ngayon,natatauhan na ako because of what happening.Dahil sa mga panggagao saakin ng lalaking yun noon pa man”

“Do you think your creepy?” I sarcastically ask “I guest yes,So anong plano mo?”

She smirk again “I will destroy Niro” ani nito “Noon,bukod sa pagnanakaw ng mga magulang nya sa pera ng kumpanya natin dahil sa pang tubos sa inyo.Tinanggap ko yun dahil para sa inyo,pinalampas ko dahil damay ka.Pero pinikot at niloko ako ng mga Barrinuevo,ang unang pagnanakaw nayun ay nadagdagan pa.Im just a college student who ha studieng the business.Wala pa akong alam sa pasikot sikot ng kumpanya at natatakot ako ng malaman kong nalulugi pa ito.Kagagawan yun ng magasawa para wala akong magawa at makipagsanib pwersa sa kanila”

“Na hindi natin napagkasunduan” saad ko.

“Yeah” sagot nito “matalino ka kaya,hindi ka papayag.Its a good decision na kinuha mo ang shares mo sa kumpanya at magtayo ng sariling sayo.Habang ang akin,nakuha na ng mga Barrinuevo.Nakatali na ako,magpapakasal na kami ni Niro para masalin na ang lahat sa pangalan naming dalawa”

“You know na hindi pa ito ang huli right?” Saad ko “Mababawi mo pa ang kumpanya mo.Ang kumpanya nila mama”

“Yeah” saad nya “Babawiin ko na ngayon kaya I need you”

Napatingin ako sa gawi nya.I know she needs me,pero kung ganto na ka serious ang mga bagay.Kailangan ko na talaga syang tulungan.

“Kahit ano ate” sagot ko bago napansin kong nagigting ang panga nya bago magpatuloy.

“Dont let Rigel destroy Niro” saad nito “Wag mong hayaan lutoin ng faggot nayun ang utak ng mapangaasawa ko.Kailangan mapakasal kami ni Niro sa lalong madaling panahon”

Unti unti napakunot ang noo ko.

“But why?” Tanong ko “You know na kapag ikinasal kayo ni Niro magkakaron na sya ng karapatan sa kumpanya.Sa lahat lahat.And you know kung gaano lang kahina ang mga babae pagdating sa usapang negosyo right?”

“Minamaliit mo ba ang ate mo?” Tanong nya,na bahagyang nagpatigil saakin.

“No”

“So hayaan mo akong gumawa ng plano” ani nya “lets the marriage happen,and dont let Rigel destroy it.Im gonna sure na sa oras na mapakasal na kami ni Niro,hindi lang ang akin ang babawiin ko…kundi ang lahat sa kanya”

CHAPTER 28

Happy reading 💕

Ayokong matulog.

Ayokong pumikit o ipahinga man lang ang mata kahit maga ito sa kakaiyak.

Natatakot kasi ako e.Ayokong makaiglip man lang dahil alam ko.Pagnasasaktan ako,kapag nalulungkot.Ang pagkakataon nayun ay daan para bumalik ang masamang panaginip ko.

Ayoko ulit na magigising uli ako sa madilim,malamig at tahimik na lugar.Tapos maririnig uli yung tunog ng dahan dahang pagbukas at pagsara ng pintuan.

Kasunod nanun ang papalapit na mabibigat na paa.Patungo yun saakin.

Mararamdaman kong bumibigat ang dibdib ko dahil sa kaba.Lalo na kapag naririnig kong parang kinakalas na nito ang sinturong naka kapit sa pantalon.

Alam ko ang kasunod Kaya susubukan kong tumayo at tatakbo ng mabilis.Pero tulad ng dati.Pagdating sa dulo ng kung saang lupalop man ako.

Isang kama ang tangi lang naroroon.Wala na akong matatakbuhan at wala na akong magagawa.Lalo nat kapag narinig ko na ang pagpapatahan nya sa ingay.

Ito na ang udyo na dapat tumahimik na ako.Dahil kasunod na nun ay ang mahigpit na paghawak nito sa braso ko,ang pagpilig nito sa ibabaw ng kama.

At ang pagdagan sakin.

Masakit,mabigat,mahapdi at…nakakatakot,nakakapunit.

Mararamdaman ko sa panaginip nayun na tila totoo ang lahat.Kahit yung mabibigat na aking hininga.Kahit yung namamasa kong pisngi dahil sa luha.

Nakakatakot ang mga bagay nayun.Lalo nat pag nagsimula ng uminit ang paligid.

Ang kaninang pakiramdam na panlalamig,pinaiinit ito ng pagkakataon.Dito mararamdaman ko ang mga bagay na sa isang gawain lang nararamdaman.

Ang ungol na nakakatakot pakinggan.Ang mahihigpit na hawak at mainit na palad.

Mapapaluha,pilit huwag gumawa ng ingay.Itatanong sa isipan kung bakit ko to nararanasan.

Kung bakit ang bagay na to ang sumusubok pa saakin.

Gusto kong tumakas,gusto kong lumayo.Gusto kong mawala na ang takot.Pero hindi ko alam kung bakit sa pagkakataon nato,tila mas nagiging totoo ang lahat.

Alam kong nasa isa lamang akong panaginip.Paulit ulit itong nangyayari,at sa oras na wala na akong makapitan.Lilitaw ang bagay nayun,magpapakita kung saan.Alam ko yun,at inaasahan ko yun.Dahil ang palad nayun ang tanging nagpapaangat sakin sa oras na kakainin na ako ng dilim.

Kakapitan ko sya,tatakbuhan.Ito ang magaalis sa akin mula sa panaginip nato.

Ngayon,malakas ang pakiramdam ko na magpapakita ang palad nayun.Naaabutin nya ako upang maalis ako sa mabigat na panaginip nato.

Ngunit,higit pa pala sa palad ang aking makikita,dahil pagkatapos kong ilibot ang mata sa paligid.Habang patindi ng patindi ang mabigat na pagpilig saakin.

Nanduduon sya,nakatingin sa gawi ko.May magaan ang ngiti habang inaabot nya ang hindi lang isang palad.Kundi dalawa at malalambot na palad.

Kilala ko ang maamong mukha nayun.Ang mga mata nya na tila sa ilang taon ay ngayon ko nalang uli nasilayan.

Nagiiwan ng saya,nagiiwan ng ligaya.Kaya ito na ako,aabutin ko na ang mga kamay nayun.Ang dating mga kamay na ngayon ay may mukha na.Nagpapakilala na.Magpapaahon na ako, magpapaligtas sa nakakatakot  na lugar nato.

“Niro…” Mahinang sambit ko “Niro Barrenuevo.Niro…”

Ilang pulgada nalang ang layo.Ayan na,konti nalang,maabot ko na.

Makakaligtas na ako.

“Niro…“sambit kong muli “Niro Barranuevo..”

Mahina ang mga salitang lumalabas sa bibig ko.Pero sapat yun para marinig nya.

Lumalalim ang paghinga habang pinipilit abutin ang ligaya. Lumalakas ang luha habang nararamdaman ang saya.

“Niro…” Ani ko “Niro Barrenue-”

“Rigel wake up!” Napatigal gal ako sa malakas na boses.

Kusang napadilat ang mga mata ko at mabilis na hinabol ang hininga.

“What happen?” Tanong nito saakin “Ano bang nangyayari sayo?”

Isang mukha ang bumugad saakin.Takot na takot ang mga mata nya na may halong pagtataka.

Ano nga ba ang nangyari saakin?

“Niko?” Kunot noo kong sambit.

“Yes,and Im not Niro” sagot nya.

Simple kong pinagmasdan ang mukha nya.And yeah,hes not Niro.

Kaya naman inihilamos ko ang palad sa aking mukha. Kapagkuwan ay napahinga ng malalim.

Napapalingo akong napaisip.Ang sabi ko pa naman kanina,ayokong pumikit dahil siguradong masama nanaman ang panaginip ko.

Ngayon nakatulog na pala ako ng hindi ko alam.Nandito parin ako sa kwarto ko.Maliwanag ang paligid.Matiwasay at ligtas.

“So you found out” kapagkuwan saad nya bago sya mapabuga ng hininga.

Napatingin naman ako sa kanya “Found out,ang alin?”

“Him” sagot nya “So sya yun,yung lalaki sa panaginip mo”

Saglit akong napaisip.Kunot noo akong napatitig sa kanya.

“H-hindi ko alam ang sinasabi mo” saad ko.

“Dont worry” ani nya “Alam ko na,malinaw na ang pagbigkas mo sa pangalan nya”

“Niko…” Saad ko,nanatiling nagtataka at piniling magmaangmaangan.“what are you talking about?”

“Nope,its ok” ngumiti ito “Atleast you know na yung lalaki sa panaginip mo ay kilala mo na” saad nya “Niro Barrenuevo right? Its a good improvement Rigel”

“Sinabi ko bang Niro?” Tanong ko.

Nanatili ang ngiti nya bago tumango.“At malinaw na ang pagbigkas mo” ani nya,bago mapatingin sa malayo at mapaisip “Niro Barrenuevo,kilala mo na pala sya noon”

Napabuga ako ng hininga “Hindi ko alam” ani ko “Hindi ko sya matandaan”

“Pero sya ang nasa panaginip mo” ani nya “Sya ang nakikita mo hindi ba? Binabanggit mo sya”

“Wala akong matandaan sa kanya Niko” sagot ko.

Saglit kaming kinain ng katahimikan.Maya maya lang,masuyong hinawakan ni Niko ang kamay ko.

“Hindi mo na kailangan magsinungaling Rigel” kapagkuwan ani nya “Hindi kasi sya maalala ng utak mo.But your heart is telling the truth,naalala ng puso ang nalilimutan ng isip natin”

Napaiwas ako ng tingin sa kanya “Bakit wala akong maalalang alaala naming dalawa?” Sambit ko “Pero sa panaginip sya ang nakikita ko,nakita ko na kung kanino ang palad nayun,yung inaabot ang kamay ko pagnahihirapan na ako sa nakadagan saakin.At kay Niro pala yun”

“Thats a good improvement” ani Niko “Sabi ko naman sayo diba? Magkakaron kadin ng improvement sa kondisy-”

“Im sorry Niko…” Napatigil ang sinasabi nya ng sumingit ako.

“Why you say sorry?” Kunot noo nyang tanong.

Napalabi ako sa kanya habang sumasagot ako “Sorry kasi naalala ko na sya,na sya talaga ang nakikita ko sa panaginip ko?” saad ko “Sya pala yung taong nagliligtas saakin mula sa madilim na panaginip nayun at sya ang-”

“Totoong mahal mo” pinigil nya din ang iba ko pang sasabihin,kapagkuwan ay ngumiti ng mapatingin ako sa kanya.

“Mahal ko sya?” Parang tangang tanong ko.

“Yes,at hindi mo pa alam yun”

“Posible bayun?” Tanong ko nanaman “Na hindi ko alam kung bakit mahal ko ang isang tao”

Nakita ko na parang napaisip sya.“Parang?” Hindi siguradong sagot nya “Bakit mo kailangang magtanong?”

“Kasi…” Nagaalangan kong saad “Nandito ka pa”

Nakita kong may panunukso syang ngiti “yung totoo?” Saad nito “Nandyan ba talaga ako”

“Oo naman” mabilis kong sagot “Andito ka,syempre”

“Nadyan ako kasi dapat? O kailangan?”

“Ano ba sinasabi mo?”

“Bakit mo mahal si Mr.CEO?”

Natigil ako sa tanong nya.Yun ang kanina pang nasa isip ko.

“O diba hindi mo masagot” saad nya.

“Kailagan ba may sagot?”

“Yup” ani nya “Kailangan,kasi ako alam mo kung bakit mahal mo ako”

Napabuga ako ng hangin.

“Malamang mahal naman talaga kita” kunot noo kong sagot “Mahal kita Niko totoo yun”

“E bakit moko mahal?”

“Kasi lagi kang nandyan para sakin” saad ko “Kasi inaalagaan mo ako,at sinusuportahan”

“Ok” ani nya “E bakit mo mahal si Mr.CEO?”

Kumunot muli ang noo ko “Thats Niro right?” Ani ko “Si Mr.CEO”

“Yup,at alam mo na kung sino talaga sya bilang abbreviation, ngayon bakit mo sya mahal”

“Tumigil ka na Niko” saad ko “Hindi ka ba naaapektuhan sa tinatanong mo?”

Saglit syang natigilan pero agad ding nakabawi “Hindi na ako maapektuhan” saad nya “I know kasi someday,mangyayari to.Na masasabi mo sakin o kahit kanino kung sino talaga ang taong nasa panaginip mo.Kaya ngayon,sagot nalang ang kailangan mong alamin”

“Sagot naman sa saan?” Tanong ko.

“Kung bakit mo sya mahal?” Ani nya “Bakit mo mahal si Mr.CEO”

“Stop it” ani ko “hindi ko alam,hindi ko alam ang sagot”

Nakatitig lang ako kay Niko ng mapangiti sya.Napakunot noo ko dahil dun dahil kumportable talaga syang pagusapan ang taong maaring naging nakaraan ko.

“Ngayon alam ko na kung sino ang mas matimbang saamin” ani nya kapagkuwan “Madaling sagutin kung bakit mahal mo ako,dahil para matumabasan lahat ng mga ginagawa ko para sayo.Pero mahirap sagutin kung bakit mahal mo si Mr.CEO”

“Niko ano ba”

“Maaring mahal mo ako Rigel” saad nya “Pero hindi kasing katumbas ng pagmamahal mo kay Niro.Kasi alam ko,kahit hindi mo alam na sobra ang pagmamahal mo sa kanya.Walang kundisyon yun.Alam mo lang na mahal mo sya,pero hindi mo masagot kung bakit”

“Sinasabi mo bang mahal kita kapalit ng mga ginagawa mo sakin?” Tanong ko.

“Hindi” saad nya “I was just saying na yung love mo is a very different for the both us,me and for Niro.Yung love mo sakin na may dahilan.At ang love mo sa kanya na walang kundisyon ay isang malaking pagkakaiba”

“Bakit mo ba pinipilit ang bagay nayan?” Tanong ko muli.“Bakit natin to pinaguusapan”

Saglit syang tumahimik. Kapagkuwan ay unti unting napangiti na parang kuntento na sa sasabihin.

“Kasi alam ko” saad nya “una palang nung kanina pagpasok mo sa kumpanya ng mga Barrenuevo.Alam kong may magbabago,ngayon naalala mo na sya.Nasi Niro talaga yun,na sya ang nakalimutan mo dahil sya ang nasa isip mo nung nadisgrasya ka.Mahal mo na sya noon Rigel,at may nakaraan kayong dalawa na nawala lang dahil sa sysmetized amnesia mo”

“Sya ang maaring nagliligtas saakin sa mga kinatatakutan ko noon” kapagkuwan tanto ko “Kaya sya ang nasa panagip ko at inililigtas parin nya ako sa bangungot na nararanasan ko kahit pa hindi sya maalala?”

Nakita kong masayang napangiti si Niko.Hindi ko alam kung masayang ngiti ang nasa labi nya.Nakangiti sya sakin na para bang sinusuportahan nya pa ako.

Kaya naman hindi ko alam kung magiging masaya ba ako dahil sa nangyayari saakin.Maari nga kasing si Niro yun,at ang importante lang ay maalala ko kung ano ba meron saamin noon.

Masaya ako sa parte na baka nga may improvement na ang kundisyon ko.Pero may malungkot na parte doon dahil kung unti unti ko man maalala si Niro.Baka unti unti ko namang makalimutan si Niko.

“Nak”

Kapwa kami napatingin sa pintuan ng may tumawag saakin.

Thats mama,may hawak syang sobre habang nakadungaw sa maliit na uwang ng pinto.

“May nagpapabigay nito” ani nya bago igawi sakin ang hawak.

Saglit kaming nagkatinginan ni Niko.Kapagkuwan ay tumayo ako para tanggapin ang hawak ni mama.

“Nakita ko ang nangyari sa kotse mo” saad nya “And I guest,they are responsible for that”

Agad na nagsalubong ang kilay ko bago napatingin sa sobre.Upon checking it,natigilan na ako ng makita ang laman nito,its a money.Agad tuloy akong napatingin kay mama.

“Nanghihingi sila ng pasensya,its a money.Pampaayos daw” ani pa ni mama,bago pasadahan ng pansin si Niko “Tell to your boyfriend.Hindi nya pa alam ang nangyari sayo at sa kotse”

Tumango nalang ako.Bago tumuon kay Niko na nag aantay sakin sa kama.

“Alam ko ang nangyari” kapagkuwan saad nya habang umuupo ako sa gilid ng kama.Si mama naman ay umalis na sa pintuan “Hindi mo na kailangang magpaliwanag about your car…and your rejection”

“Im sorry” saad ko kapagkuwan ay napalabi,nakaramdam ako ng kaunting hiya “Hindi ako nakapasa e,may nasira pa akong…bagay don.At yung kotse mo din”

“Its ok” sagot nya,bago nya ako masuyong hawakan sa buhok “Tita told me,umiiyak kadaw at nanginginig pagdating mo dito.Nagkulong ka raw uli sa kwarto mo kahit basa ka sa ulan.Wag ka lang daw sana lagnatin kasi kukorutin ka nya sa singit,hindi na kita papagalitan kasi kukurotin ka naman ni tita e”

Saglit syang natawa sa sinabi nya.Habang ako naman nakatingin sa kanya,muling napalabi dahil sa nangyari.Nakakahiya sa kanya,pakiramdam ko.Marami akong nasirang bagay ngayon.

“Uyy…ok nga lang” masuyong ani nya nang mapansin ata ang malukot kong mukha “Wala nayun,makakabawi ka naman,kaya wag mo na intindihin”

“E pano yung gusto mong ipagawa sakin pagnakapasok ako sa kumpanya” ani ko,bigla ko kasi naalala ang sinabi nya sakin bago ako pumasok sa kotse.At iyun ang bagay na makakabawi sa lahat ng ginawa nya para sakin.Kaya naman nahihiya ako dahil baka hindi ko na magawa yun.

“Ano bang dapat na gawin ko dun kung sakaling makapasok nga ako”

Napansin kong saglit syang natigilan sa sinabi ko.Pero agad nya din itong binawi pagkalipas ng ilang segundo.

“Wala nayun” seryosong ani nya “Gagawan ko nalang ng paraan…I know naman,hindi lang ito ang huli naming pagkikita ng mga Barrenuevo”

Niro POV’

“Dude!…what are you doing here!” Saad saakin ni Tyron ng lumapit saakin.

Malakas ang boses nya dahil sa lakas din ng tugtog dito sa bar.Kaya naman,halos ilapit nya na ang bibig sa tenga ko para marinig ko.

Ako naman ay walang pakialam na sinisimsim lang ng wine na hawak.At alam kong magpapatama saakin bago lumipas ang mga minuto.

Sa ngayon kasi,sa dami ng iniisip ko.Gusto ko muna tumakas at lumayo.Gusto ko muna kumawala sa tali ng mga magulang ko.

Sa pressure ng kumpanya,sa babaeng halos habulin ako lagi at gustong itali ako sa bewang nya.

Gusto ko lang makawala sa lahat.And this is the better place para magtago,dahil dito walang bawal.Walang hindi pwede at puro saya lang at ingay ng mga tugtug na nagtatakip sa tenga mo sa husga ng maraming tao.

“Bago to bruh ha” malakas parin ang boses na saad ni Tyron “Ilang taon ka nang hindi nagbabar.Pero ano to? Kala ko bagong buhay ka na” tumawa pa ito.

“Upo ka” utos ko dito.Sinenyas ko sa kanya ang isang stall,sa harap ng bar tender.

“Ano? Maglalasing ba tayo hanggang madaling araw huh?” Nakangising ani nya pagkaupo “You know I miss this”

Saglit ako napangiti bago ako muling sumimsim ng wine “Yeah,I miss this” ani ko “and I miss him”

Napansin kong natigilan si Tyron. “What?” Takang tanong nya “You mean ba? Him?”

Tumango ako.Saglit syang nagtaka.

“What the hell?” Sambit nya,napaseryoso sya nang makita nya atang sersyoso ang mukha ko.

“Nagbalik sya bruh” sambit ko “Bumalik nanaman sya after six years”

Saglit kaming nabalot ng katahimikan.Binalot kami ng tugtog sa bar.Pero kilala ko si Tyron.Ayaw nya ng mga seryosong usapan kung kayat babaliin nya ito.

“Whats your plan?” Saad nya,at oo may pilyong ngiti sya sa labi “Are afraid na he turning you into a gay again?”

Agad akong napatingin dahil sa sinabi nya.“What do you mean?” Kunot noo kong ani.

“Sorry bruh” saad nya “But alam mo kung anong mayroong kalindog ang Rigel nayun.Nagawa nyang gawing bakla ang bestfriend ko noon at tigilan ang mga babae.At ngayon,nagbabalik sya para siguro sirain ka nya” saglit nyang pinagbangga ang braso naming dalawa na tila nangnguntsyaw “So anong plano natin ngayon sa kanya? Makakasagabal ba sya sayo?”

“Stop it” seryso kong ani kahit kailan talaga tong si Tyron “Hinding hindi ko na sya idadamay pa sa mga kalokohan ko Tyron.Hindi na sya magiging parte ng plano natin kahit kailan”

“Ok ok!” Ani nya kapagkuwan ay natawa “Hindi na,gusto ko lang naman malaman kung ano na ang susunod mong gagawin ngayong nagbalik na sya.You know na pwede syang makatulong sayo tungkol kay Anjyl.He can stop the wedding”

“Shut up” tiim na saad ko “Hinding hindi sya papasok sa mundo ko uli Tyron.Sobra na ang nagawa ko sa kanya,kaya tama lang noon na parang bigla syang nawala na parang bula.Na hindi na sya nagparamdam saakin”

“Matapos bayan nang makita mong magkayakap silang dalawa ni Ardy?” Ani Tyron “Yung mula ng makita mo silang magkayakap nakaramdam ka ng inis at sakit kaya dali kang umalis sa lugar nayun?”

“Pinapaalala mo ba sakin ang nakaraan?” Tanong ko “Gago ka pala e”

Natawa sya bago sumagot “Wala lang” ani nya “Parang ang cool kasi e.Nawala noon si Rigel na parang bula.Kasunod ni Ardy.Tapos biglang bumalik si Rigel? Na ngayon presidente ka ng kumpanya,kasabay nun ang pagbabalik din ni Ardy na mamukat mukat mo ay may share na sa kumpanya nyo ng ate nya”

Saglit akong napaisip sa sinabi ni Tyron.Kaya naman napatingin ako sa gawi nya.

“Ano bang ibig mong sabihin huh?” Tiim kong tanong.

“Wala lang ulit” pilyong sagot nito “Gusto ko lang isipin na baka magkasabwat ang dalawa.Na nagtulongan ang dalawa para makapasok sa mundo mo.Habang si Rigel na planong paibigan kang muli,at si Ardy na agawin sayo ang kumpanya…pati ang ate nya na patay na patay sayo.Baka sa bandang huli,malalaman natin.They all planed it,para makaganti sa mga ginawa mo sa faggot nayun”

“Thats imposible” saad ko “Kung ano ano pinagiisip mo e!”

“Im just stating the fact” natatawang ani nya.Mukhang pinagtatawanan nya ang reaksyon ko “Ganun naman sa teleserye ah,remeber? May kasalanan ka kay Rigel,muntik mo na sya noon.At si Ardy na gustong gusto maagaw sayo ang lahat,maging yang Faggot nayan”

“Hindi” ani ko “stop that dahil alam ko,kitang kita ko kaninang umaga ng magkaharap kami ni Rigel.Masaya ang mga mata nya ng makita ako,I know na mahal nya ako dahil hindi lang simple ang nakita ko sa mata nya.Para bang miss na miss nya ako,parang dati nya pa ako gustong makita”

Totoo naman yun e.When I see Rigel eyes,hindi nun maitago ang saya nya.Napapluha ang mga yun habang pinipigilan ang ngiti nya ng makita ako.Yun nga ang dahilan kung bakit naglalasing ako ngayon,dahil ginugulo nanaman nya ako e.

“Pero hindi ka ba nagtataka?” Tanong ni Tyron “Matapos nyang mawala ng ilang taon.Na huling kita mo ay magkayakap pa sila ni Ardy.Tapos haharap sya sayo na parang miss na miss ka nya? Na para bang ayaw ka nyang mawala uli?”

“Tyron pleas tama na” pagod na ani ko.Napapagod na ako sa pinagsasabi nya.

“Yeah” sagot nya “I will stop it,pagnagawa mo lang tong plano ko bilang tulong narin sayo”

Napakunot ako dahil sa sinabi nya “Ano naman yun? Plano nanaman?”

“Yes,and it will make you better My bestfriend” saad nya “What if papasukin mo nalang si Rigel sa kumpanya”

“Ano bang sinasabi mo?” Saad ko “ipapahamak lang sya don ni Anjyl”

“Hindi,dahil hindi mo yun hahayaang mangyari diba?” Saad nya “Hindi mo rin kasi hahayaan na nasa loob ng kumpanya mo si Ardy.Hindi mo sya mababantayan ng ganun lang but Rigel,kung magkasabwat talaga sila sa pagsira sayo.Kahit si Rigel,mahahawakan mo sa leeg pagnakapasok sya sa kumpanya.Remember the past six years na naghirap ka,at ngayon? Sabay na magbabalik ang dalawa para gumanti sa ginawa mo noon? Nakakapanghinala yun,right?”

Anonymous POV’

I see his tears.

I see his sadness.

I feel his scared.

And hes eyes full of questions.

Sabi ko sa sarili ko,magagamit ko to,sabi ko sa sarili.I really need that one person.Na kaya kong paikutin sa mga kamay ko,at maswerte akong makahanap ng tao na kagaya nya.

He is the perfect one and I think.Isang master piece ang magagawa ko para sa mga plano ko.

Kung gaano ako noon minalas sa buhay,sa pera,sa pagmamahal at sa pamilya.Ganun naman ako suswertehen ngayon dahil hindi ko sukat akalain na ang mga taong mismong malalapit saakin ay magagamit ko para sa malaking plano ko.

Ang isang plano na kay tagal kong pinaghandaan,na kay tagal kong pinagplanuhan.At ito nayun,nandito nako.Handa na ang lahat,handa ko ng paandarin ang laro.

Handa ko nang pabagsakin ang mga Barrenuevo.At sisigaroduhin ko na sila din ang gagapang sa oras na sila naman ang mawalan.

Hindi lang dapat ako,hindi lang dapat ako maghirap.Tama na ang mga taong nagpakaligaya sa perang hindi naman dapat na sa kanila noon pa man.

Tama na,dahil tatapusin ko natong lahat.

“Hello sr” saad ng lalaki mula sa kabilang linya “Nakausap ko na po sya,nandito po kami sa bar ngayon.And you know what,he look so misserable.At dahil ito sa faggot,its a good idea sa pagpapakita din nito sa kanya”

“Ano na bang napagusapan nyo?” Ani ko “Kumagat na ba sya?”

Nakarinig ako ng mahinang tawa mula sa kabilang linya.Tanda nito na nakuha nito ang gusto.

“Yes sr” saad nito “Kailangan ko lang ng matinding pagsisinungaling.Kailangan ko lang ng mga taong madadamay kahit walang alam”

“Good” ani ko “so ano nang sabi nya,kinagat nya naman ba?”

“He bite it” saad nito “Hahayaan nya ng pumasok sa kumpanya si Rigel Canceran.At sa oras po na makapasok nayun.Gagawin ko napo ang ikalawang hakbang”

Natawa ako dahil sa talino ng aking tauhan “And whats the next plan?”

Umikhim ito bago magsalita.

“Ang paniwalaing sisirain ni Rigel,ang lalaking iniibig nya.Si Niro Barrenuevo. Hayaan pagsabungin at sirain ang tiwala nila sa isat isa”

CHAPTER 29

AN: Last updat.

Sorry sa mga errors sa mga chapters.

Tamad ako magedit hehe.Hindi ko din alam kung kelan uli mag update.Just bare with me nalang.

Manggugulat nalang ako hehe.

Happy reading 💕

Niro POV’

Nasa gitna parin ako ng isang malawakang pag iisip.

Para akong nasa kawalan at tila hindi ko alam kung anong gagawin ko.kung saan ba ako magsisimula.

Malaki ang epekto ng muling pagbabalik ni Rigel.Bakit ba kasi sya muling nagpakita saakin?

Ano bang plano nya? Anong gusto nya?

Gaganti ba sya sa tangka ko noong paggamit sa kanya.

Kasabwat nya ba si Niro?

Plinano ba nilang gulohin ako?

Malapit na akong sumabog sa sobrang pagiisip.Kaya naman bago mangyari yun,hinubad ko lahat ng damit ko.

Basta ko nalang itinapon yun kung saan.Kasama ng makalat na higaan,gusot gusot na kobre kama.

Wala akong pakialam sa hubad kong katawan.Sa nagmumukhang bodega na condo na ako lang din ang laman.

Pagod ang katawan ko,nagiinit ito at gusto kong magpalamig. Nararamdaman ko parin kasi ang sakit ng ulo ko dahil sa alak kagabi.Kasabay nun ang pagiisip ko sa dalawa,na hanggang umaga ay iniisip ko padin.

Ginugulo nila ako,pinagaalala at…pinagiisip sa mga pwede nga ba nilang gawin.

Kaya ngayon,bago pa ako kainin ng mga pagiisip nayan.Bago pa ako mabaliw,at mawala sa aking sarili.Hinanap ko na ang banyo,nang matagpuan ko to.Agad kong binuksan ang shower.

Binugaw ako ng malamig na tubig nito.Inaasahang mapapakalma ang sarili at mawawala ang init.

Hinayaan kong lamunin ako nito.Gumaan naman kahit papano ang aking pakiramdam,kung kayat saglit na nawala ang mga iniisip ko.

Pinikit ko nalamang ang aking mga mata.Dinama ang malamig na tubig na bumabalot sa aking katawan.Pinakinggan ang tunog ng pagpatak nito,tsaka ko naramdaman ang katamihikan.

Yung katahimikan ng pagiisa.Oo,magisa na nga lang pala ako.Wala ako maasahan na pwedeng takbuhan pagnararamdaman kong malungkot ako.At natatakot.

Kaya naman hindi ko mapigilan isipin ang unang naging kaibigan ko.Yung unang nasabihan ko ng problema,naging karamay ko sa takot at lungkot.

Nagbabalik ang alaala nya bilang kaibigan ko.Nagbabalik ang alaala na minahal ko sya,na nakita ko ang sarili ko na napapalapit na sa kanya.Nagbabalik ang alaala ng unang pagibig ko sa taong yun.

At hindi ko maiwasang mapangiti ng malungkot.

“Ardy…” Sambit ko, “bestfriend ko dati si Ardy?”

Natatawa ako sa naiisip,hindi makapaniwala na dati pala.Bago pa maging ibang tao kaming dalawa.Naging karamay pa pala namin ang isat isa.

Naging magkaibigan kami ni Ardy,at kung siguro hindi nangyari ang disgrasya nayun.

Magkaibigan parin ba kami hanggang ngayong dalawa?

Mas madali ba ngayon ang buhay ko dahil alam ko kahit papano may kadamay ako.May taong naniniwala at nagtitiwala saakin.

“Whats happening to me” ani ko. Napahinga nalang tuloy ako ng malalim.

Binale ko nalang ang iniisip ko.Kapagkuwan ay napabaling sa braso ko.

Unti unti,napangiti ako. Kapagkuwan ay marahan kong hinimas ang peklat mula rito.

“Rigel…” Sambit ko.

Hindi ko malilimutan ang taong may dahilan ng peklat nato.Kahit pa sugat ito ng nakaraan, nasisiyahan ako sa ideyang nakuha ko ito.

Ito ang palatandaan na kahit sa huli at sa unang pagkakataon. Pinagtanggol ko si Rigel.Ito ang unang pagkakaton na napatunayan kong kaya ko syang protektahan.

Kaya masakit saakin na nawala sya ng parang bula.Naiwan ako sa malaking katanungan at pagkagulat.Hindi ako nagtanong,hindi ako nagisip.

Sa kabila kasi ng pagkakasala ko kay Rigel.Pagkatapos ng sakit na ibinigay ko sa kanya.Parang wala akong karapatang magselos at ipagtaka ang nakita ko.

Parang sapat na makita kong masaya syang nakayakap kay Ardy.Sa taong dati ko ring minahal.Wala akong karapatang magselos,naging sapat na saakin nun na makitang dalawang taong dati kong minahal.Ay nakakabuo narin ng pagmamahal sa isat isa.

Kaya naman lumayo ako,umalis ako sa iskwelahang pagaari rin mismo ng mga magulang ko.Hindi ko alam kung paano ko yun nagawa basta ang importante lumayo ako.

Mas piniling magaral sa kuleheyo kung saan nandudoon din si Anjyl.At ngayon,pinagsisisihan ko parin kung bakit mas pinili kong mapalapit sa taong yun.

Makakabuo na nga ata ako ng isang libro sa pagsisisi ko sa buhay.Dahil pinagsisihan ko nanaman na parang ginamit ko si Anjyl nung panahong magisa ako.Nalulungkot at natatakot.

Tama sya e,umoo ako,nagpakianod ako dahil natakot akong mawalan at magisa.Kaya hindi ko masisisi si Anjyl kung bakit ganto sya sakin.May utang na loob ako sa kanya dahil nandyan sya pagkailangan ko ng karamay.

Pero ngayon,narealize ko na na kailangan kong tumayo sa sarili kong mga paa.Na dapat kayanin ko ng magisa at tapusin na ang panloloko sa sarili.Taposin na ang mga bagay na dapat noon palang hindi ko na sinimulan.

Im sorry Anjyl.Im so sorry.

But now,sisimulan ko ng bagohin ang lahat.Kailangan kong harapin ang mga bagay nato ng magisa.

At sa unang paghakbang,nakabuo na ako ng desisyon.Kung may plano nga ba ang dalawa na sirain ako dahil sa kasalanan ko noon.

Dapat may gawin ako,dapat pigilan ko nato.

Dapat kumilos ako.

Kaya naman ng matapos sa pagdaloy ang malamig na tubig sa katawan ko.Inalis ko ang sarili sa bathtub.

Hinanap ko ang tuwalya at tinuyo ang sarili.Hindi pa ako tapos sa ginagawa ng maisipan kong kunin ang aking telepono sa bedside table.

Isa lang ang taong gusto kong makausap ngayon.At para matapos ang mga hinala at pagaalala.Pinindot ko ang numero nya.

Ardy Agrebante’

“Ano po sa inyo sr?” Tanong ng receptionist saakin,pagkarating ko sa addres building na sinabi saakin ni Ardy.May masayang ngiti ito saakin habang kinakalikot ang computer sa harap nya.

“Room 201 po” saad ko.

“Room 201 sr,kay Ardy Agrebante” ani ng babae “Do you have any permission na dumalaw sa condo nya sr?”

Hindi ako sumagot sa tanong nya.Sa halip ay sinalubongan ko lang sya ng kilay.

“Ok sr” kapagkuwan saad nito “Tatawagan ko nalang po”

Hindi ko na inintindi ang babae na kasalukoyang tinatawagan si Ardy.Bagkus inilibot ko nalang ang mata sa hotel nato.

Narealize ko,katulad ko nalang din pala si Ardy.Marami ngang pera,pero sa condo unit parin nakatira.Natatawa ako,bakit ba kasi ayaw namin magkaron ng sariling bahay.

E para saan paba yun? Kung mabubuhay din naman kami magisa.

Minsan gusto ko ang ugali ng Ardy nayun.Ni hindi manlang sya nagtaka na pagkatapos ng anim na taong walang paramdam.Bigla nalang akong tumawag sa numero nya at para maginsist na makipagkita sa kanya at makausap sya.

Hindi ko alam kung bakit nasa akin pa ang numero nya,hindi ko na binura at hindi nadin naman pala sya nagpalit.

Mabuti nalang na parang wala syang paki na magkita kami ngayon.Nang sa ganun,maayos ko syang makausap ukol sa iniisip ko sa kanilang dalawa ni Rigel.

I need to do this,para naman matapos na ang mga hinala ko.

“Sr,pwede napo kayo umakyat” ani receptionist saakin.

Tumango lang ako,pagkuwan ay umakyat na ako para puntahan ang nabanggit na unit.

Hindi naman tumagal ng ilang minuto ang paghahanap namin sa kwarto.Kasama ko kasi ang isa pang receptionist na nagassist saakin paakyat na agad din akong iniwan nang mahanap na ito.

Nang marating ko ang tapat ng kwarto.Pinindot ko ang doorbell,pero natigilan ako ng wala man lang nagbukas.

Kaya pinindot ko pa ng isa pang beses pero ilang segundo pa ang lumipas subalit wala paring nagbubukas.

Nagigting ang panga ko sa inaasal nito ni Ardy.Natawagan na sya ng reception kaya alam nyang nandito na ako pero malakas parin ang trip nyang pagantayin ako sa labas.

Natatawa ako sa inis.Naisip ko na baka gumaganti nga ang loko nato.

Wala akong choice kundi pindutin muli ang doorbell pero gaya parin kanina.Walang nagbukas.

Kaya wala akong nagawa kundi tawagan nalang sya uli mula sa telepono pero nang tatangkain ko nang kuhain ang cellphone sa bulsa.Kasya naman bigla nagbukas ang pinto.

Bumungad sakin ang antok na antok na mukha ni Ardy. Nakahubad pa ito ng damit at twalya lamang ang nagtatakip sa ibabang parte ng katawan nya.

Tumaas ang kabilang gilid ng labi nya ng makita ako sa labas.Habang ang mata nya namay ay mapupungay ang tingin saakin.

“Long time no see,Niro” sambit nito.

Bahagya nagigting ang panga ko.Sya parin pala ang Ardy na nakilala ko.May yabang sa katawan at mukhang pabaya sa sarili.

Sa palagay ko,lasing to kagabi.Kagaya ko,kaya ngayon may hangover pa.

“Nagpunta lang ako dito da-”

“Pasok” pinutol nya agad ang sinasabi ko “You came here,but I dont care”

Lilingo lingo parin syang kumilos habang niluluwagan ang bukas ng pinto.May pilyo sa mukha nya nang mapasadahan nya ang mukha kong tila may pagkailang sa kanya.

And yeah,naiilang ako sa itsura nya ngayon dahil mukhang kababangon lang mula mabahong kama…kagaya ko.

“What are you doing here?” Kapagkuwang ani nya bago isara ang pinto.

Pinigil ko ang sarili na wag pansinin ang attitude nya.Sa halip ay huminga nalang ako ng malalim.

“Hindi ako magtatagal” ani ko “kaya hindi mo kailangan magpanggap na ok tayo”

“Bakit nice pa ba ako tignan sayo?” Saad nya bago mahinang natawa.Pagkatapos ay naglakad papunta sa kama at umupo dito “Sa tingin mo ba? Mabait pako dahil sa kabila ng nangyari sating dalawa.Im acting nice to you”

“E bat ka pumayag na pumunta ko dito sa condo mo?” Tanong ko.

Muling nagkaron ng pilyong ngiti ang labi nya,“tignan mo to” ani nya “E bakit ka ba tumawag sakin?”

Saglit akong natigilan sa sinabi nya.Yeah,ako nga pala ang tumawag dahil may kailangan talaga ako sa kanya.

“I just want to ask something” ani ko “Kaya ako tumawag sayo para matigil natong iniisip ko sayo.Ninyo ni Rigel”

He smirk pero hindi sya sumagot kaya nagpatuloy ako.

“You know na alam mong bumalik na si Rigel right?” Saad ko “Hindi mo kailangang magsinungaling na kunwaring wala kang alam”

Nakatitig lang saakin si Ardy,kapagkuwan ay natawa.

“Diretsyuhin mo nga ako Niro” saad nya kapagkuwan ay tumayo sa pagkakatayo.

Nagtaka ako bigla sa ikinilos nya.Tila mabilis nagbago ang ekpresyon ng mukha nya.Ang kaninang madilim na mga mata ay naging malagkit na nakatitig saakin.

Napansin ko ding tila mas ibinaba nya pa ang tuwalya sa bewang nya habang inaayos nya ito.

“What do you want to know ba?” Tanong pa nito,mula sa malalim na boses “Anong iniisip mo samin ni Rigel huh?”

Hindi ako nakasagot sa sinabi nya.Natigilan ako lalo na parang unti unting lumapit sya sa gawi ko.May pagtataka ako sa kinikilos nya kaya hindi ko alam kung anong dapat ang ikilos sa harapan nya.

“Stop it” tiim na saad ko. Matapang akong nakipagtitigan sa kanya “What are you doing huh?”

Ngumiti nanaman sya ng nakakaloko “Ikaw,what do you think?”

Hindi ko napigilang mapalunok ng laway sa ikinikilos nya.Its not making me intimedate but.Its an offguard for me.

“Gusto ko lang matigil ang mga hinala ko” saad ko “And yes,I came here to confront you.About you and Rigel”

Nagkaroon nanaman sya ng ngiti sa mga labi.Kapagkuwan ay muli nyang inihakbang ang mga paa papalapit saakin.

Sya itong hakbang ko palayo hanggang sa namalayan ko napasandal nalang ako sa likod ng pintuan.

“Alam mo,gusto rin kita i-confront e” saad nya habang may ngisi sa mga labi “I know your past.Napagusapan natin yun bago pa mangyari ang kidnapan noon diba? Pero ang hindi ko alam,ay yung tinatago mo saakin”

Unti unti akong napabuga ng hininga dahil sa sinabi nya.Wala na ang bagay nayun saakin, ngunit hindi dumating sa isip ko na malalaman nya ang tungkol doon.

“Ano bang sinasabi mo?” Tanong ko,pinipilit na hindi maapektuhan sa sinasabi nya.

“C’mon dude” ngising ani nya “Diba sabi mo wag akong aarte na ok tayo? Pwes wag karing umarte na hindi ka naapektuhan sa mga tingin ko nato sayo”

Hindi agad ako nakasagot at agad na napaiwas ng bigla nyang ilapit ang labi sa tenga ko.

“Gusto ko lang marinig sa dati kong kaibigan” bulong nya “kung dati ba?…may gusto ka saakin? Sa bestfriend mo”

Thats it,tila binohusan ako ng malamig sa sinabi nya.

Balak ko sana syang itulak para mapalayo sakin ngunit agad nya akong napigilan.Hinawakan nya bigla ang dalawa kong balikat at ang sunod na nangyari ay hindi ko inaasahan.

Mabilis ang pangyayari,dahil hindi na ako nakapalag.

Marahas nya akong hinalikan sa labi.May diin ang mga yun na para bang may gusto syang makuha saakin.

Agad akong pumalag sa ginagawa nya,pero nang makawala ako ay agad nya din naman akong ipinilig paharap sa likod ng pinto at may diin nya akong niyakap ng mahigpit mula saaking likuran.

“Shhh…” Pilyong pagpapatahan nya sa ingay ko “kailangan ko lang naman ng sagot mo Niro e.Diba may gusto ka sakin? What if,ipagpatuloy nalang natin ang naudlot nyong pagmamahalan ni Rigel.Total,nandito ka naman kasi nagseselos ka saming dalawa. Hinihinala mong magkasama kami diba?…ano Niro tayo nalang kaya?”

Hindi na ako nakapagtimpi.Ginamit ko ang buong lakas ko para makawala sa yakap nya.

At nang magawa ko yun.Mabilis ang kilos kong sinapak ko sya ng malakas dahilan ng pagtumba nya sa sahig.

“Fuck you! Ardy!” Singhal ko sa kanya “fuck you! Baliw ka na!”

Punas punas nya ang labi nyang nagdugo nang makita ko pero parang natawa pa sya.

“I know who you are Niro” ani nya kapagkuwan “Your gay,and noon may gusto ka sakin.Now, kayo ng ate ko? At magpapakasal kayo?”

“Your not in my shoe Ardy” saad ko “Hindi mo ako lubos na kakilala hindi mo ako tunay na kilala”

“Nagkagusto ka na sakin noon” singhal nya na saakin kapagkuwan.This time tila lumabas nadin ang galit nya “At hindi ka alam kung ano ba talaga ang kailangan mo.Hindi ka pa nakuntento dahil dinamay mo pa ate ko.Hulog na hulog na sya at gusto nyang makasal sayo.Pero ito ikaw,handang lokohin sya para lang sa pera at kumpanya”

“Mahal ko ang ate mo” sagot ko “Minahal ko sya yun yung totoo”

“E ano si Rigel? Huh?” Saad nito,nakita kong muli nyang inayos ang sarili habang tumatayo “Paano sya ngayong nagbalik na sya? Anong plano mo? Sisirain mo lahat? Pati sa inyo ng ate ko? Sya na ba ang pipiliin mo?”

Natawa ako dahil sa sinabi nya. Kung makapagsalita sya para bang wala silang pinaplano.

“Ikaw dapat ang tinatanong ko nyan Ardy” saad ko “ngayong nagbalik na sya,anong plano nyong dalawa? Wag ka ng magmaangmaangan dahil I know you hide something.May plano kayong dalawa ni Rigel para pabagsakin ako”

Matagal syang napatitig saakin kapagkuwan ay natawa.Pero alam ko,ang tawa nayan ay hindi totoong tawa na parang nasisiyahan.Kundi parang tawa ng sakit.

Nakita ko sa mga mata nya na para bang hindi sya makapaniwala sa sinasabi ko.

“Really Niro?” Kapagkuwang ani nya “Pagkatapos ka nyang piliin,pagkatapos ng ilang taon naiisip mo parin yan sa kanya?” Napalingo ang ulo nito “Bakit natatakot ka ba sa sarili mong multo? Na baka katulad mo gamitin kadin ni Rigel?”

“Dahil ayan naman talaga ang gagawin nyo diba?” Saad ko.

Napatikom ito ng bibig. Kapagkuwan ay tila namugtong ang luha nito.Ipinagtaka ko yun pero bago pa ako makapagsalita ay sumingit na sya.

“Ang swerte swerte mo kay Rigel pero ang malas malas nya pagdating sayo” ani nya “Sa kabila ng pagpili nya sayo noon,nagagawa mo parin na pagisipan sya ng masama.Kahit ginamit mo na sya noon para sa plano mo sa kabila ng pagmamahal sayo ni Rigel napatawad ka nya.But then now? Naiisipan mo parin sya ng masama? Na tatraydurin ka nya?”

Hindi agad ako nakasagot sa sinabi ni Ardy.Para akong binuhosan ng malamig dahil sa realisation na naisip ko.

“Stop hurting a person who loves you so much Niro” dugtong pa nya “Hindi mo alam kung gaano ko kagusto na maging ikaw.Hindi mo alam kung gaano ko kagustong mahalin ng mga taong mahal ka.Nakuha mo na si Rigel,at si ate? Pakiingatan naman sila oh…mahal na mahal ko mga yun e”

CHAPTER 30

AN: Hello guys,this is me again Hffmanfirefly.Sorry kung halos one month uli ako nawala.Andami kasing nangyari but dont worry,mag t-two updates ako para sa inyo.Sana nandyan pa kayo at may nagbabasa pa.

Happy reading 💕

30

Rigel POV’

Nakatitig lang ako sa puting sobre na nasa bedside table ko ngayon.Kakatapos ko lang maligo,nagbihis at nagayos ng sarili.

Hindi ko alam kung anong oras na,kung male-late na ako sa pupuntahan ko.Basta mas pinili kong titigan ng ilang minuto ang sobre na nasa harap ko.

May laman itong pera,ten thousand pesos.Sobra na ata sa pagpapagawa ng side mirror na nasira kahapon.

And I think,mukhang matapobre ang taong yun.Wala akong pakialam kung sino ang naka motor nayun na nakasira ng salamin sa kotse ko.

Pero ang importante ngayon nabayadan nya na ito.Hindi ko man siningil.Ang importante may kusa sya.

Napabuga nalang ako ng malalim.

Hindi ko alam kung gagalawin ko pa ba ang pera nato.Alam ko naman na kahit maginsist akong bayaran ang damage ng kotse kay Niko.Hindi nya ito tatanggapin.

Kaya naman pinili ko nalang ito itabi sa box ko sa loob ng kabinet.

Hindi ko alam kung ano bang nangyayari sakin pero hindi ko magawang alisin ang ngiti ko sa mga labi.

I want to mock that motorcycle pero mukhang iba ang kinikilos ng katawan ko.

Kaya naman bago pa ako kainin ng kabaliwang ito.Tumayo na ako sa kama at lumabas na ng kwarto.

Papasok na ako sa kusina nang salubongin ako ni mama.Napansin kong nasa kusina na pala si Niko at naghahanda ng almusal pero mas pinili ni mamang hilahin ako sa braso upang magtungo sa sala.

“Nakita mo na si Ardy Agribante?” Kapagkuwang tanong nya “Sabihin mo anong ginawa nya sayo?”

Hindi agad ako nakaimik.Imbis napaiwas ako ng tingin habang napabuga ng hininga.

Mabilis bumalik ang naramdaman kong kaba at takot ng marinig ko ang pangalan nito.

“Hindi ko alam kung bakit hindi ko sya maalala” saad ko “Basta,natatakot ako sa kanya.Hindi na ako magsisinungaling,pero naaalala ko sa kanya si tatay”

“May ginawa ba sya sayo?” Ulit na tanong nya “Sya ba ang dahilan kung bakit takot na takot ka paguwi mo kahapon? Yung kotse,anong nangyari don? At bakit hindi ka natanggap sa trabaho anak?”

“Ma…” Pagod kong ani “Hindi ko alam,nagsama sama ang feelings ko kahapon.I dont know what happen.Tapos…” Hindi ko natuloy ang sasabihin ng maisip ko muli sya.

“Tapos ano?” Tanong ni mama.

Bumuga muli ako ng hininga “Yung Niro”

“Niro Barrenuvo?” Kunot noong ani ni mama.

“Yeah,si Niro Barrenuevo.Nagkita kami kahapon” sagot ko.

“Malamang sya na ata ang presidente ng kumpanya”

“Alam ko pero iba ang naramdaman ko sa kanya e”

Saglit na napatitig saakin si mama.

“Anak,alam kong ok ka pa naman diba?”

“Yes naman po ma” sagot ko “Pero you know,iba ang naramdaman ko sa kanya.Sya yun e,hindi ko alam pero ma”

Ako naman ang napatitig kay mama.

“Sya po yung taong nasa panaginip ko” saad ko “Sya yung taong nagaabot ng palad saakin sa tuwing natatakot na ako sa panaginip ko.At ngayon,

lumitaw na ang mukha nya.Nung araw din na nakita ko si Niro,sya pala yun.Nagpakita na sya.May mukha nasya sa mga panaginip ko“

Saglit kaming kinain ni mama ng katahimikan.Bago nya rin ito basagin.

“Ibig mo bang sabihin yang Niro nayan ang isa sa nakalimutan mo?” Ani nya “Yang Niro nayan ang huling nasa isip mo bago ka madisgrasya? Ang laging nasa isip mo noon?” Huminga ito ng malalim “Sabihin mo,anong mayroong nakaraan kayo ni Niro? Isa rin ba sya sa dahilan kung bakit ka nadisgrasya noon?”

Hindi ako sumagot.Sa halip ay kapwa kami napabaling ni mama sa narinig naming pagkatok sa dingding.

Its Niko,nakangiti ito saamin habang nakasandal sa humba ng pintuan ng kusina.

“Breakfast is ready” ani nya.

Pinilit naming ngumiti ni mama dalawa.Binaliwala ang tensyong nabuo kanina.

“Its your first day uli daw sa trabaho mo” saad ni mama,bumaling ito saamin dala ang pekeng ngiti “babalik ka daw sa hardware ni Mr.Jhonson.Si Niko ang bahala sayo don”

“Yeah” saad ni Niko “hardware muna uli,habang hinahanapan kita ng kumpanyang papasukan.But dont worry, gagawin ko ang lahat makapasok ka lang sa B&A company” tumingin ito kay mama kapagkuwan “Gustong gusto kasi ni Tita makapasok ka talaga don e”

Bahagyang tumawa si mama.Kapagkuwan ay nagaya na ng pagkain.Sana lang talaga hindi napansin ni Niko ang tensyon kanina saamin ni Mama.

Tulad kahapon,naghanda kami para sana sa pagpasok.Pero ako,dahil hindi natanggap sa kumpanya.MuKhang si Niko lang aalis ng bahay.

Ay nakalimutan ko.May trabaho narin palang nagaantay saakin.

Muli pala akong pinasok ni Niko sa hardware na dati ko ding pinagtrabahoan pagtapos ko nung college.

Niko insit to use the car para sa pagbyahe ko.Pero nahiya na ako,para kasi sa tagabantay lang na gaya ko sa hardware hindi bagay na gumamit pa ako ng sasakyan.

Kaya naman nag pahatid na ako doon.

Wala naman na kaming napagusapan sa loob ng sasakyan.Pero may ilan lang din syang nabanggit ukol sa B&A company.

Pinagtataka ko minsan kung bakit parang gusto nyang makapasok talaga ako sa kumpanya nayun.Pero dahil ayokong mag advance magisip,I use to say yes and to say I understand nalang sa mga offer at benefits don.

Sana nga lang,tungkol lang sa offer at benefits ang sinasabi nya sa kumpanya.Dahil kung saakin,kung ako ang tatanungin.I feel something in that company.

Parang maraming itinatagong sikreto.And yes,mas natitrigerd ako na malaman yun,ang tungkol sa kumpanya.Lalong lalo na kay Niro Barrenuevo.

“Sundoin kita mamaya” ani Niko nang ibaba nya ako sa tapat ng hardware.

Tumango lang ako.Dala ang ngiti na may pasasalamat.Naisip na swerte ako sa lalaking to.

Pero pag kawala ng sasakyan ni Niro sa harap ko.Unti unti akong humarap sa shop.

Napabuntong hininga,napaiiling, dito nanaman ako babagsak.

Sa Jhonson hardware ni mang Jhonson,saklap.

Pero dapat hindi ako magreklamo.Atleast may trabaho nanaman ako ngayon na hindi tulad ng iba na tambay lang sa bahay.

Sakto na dinaanan ako ni Mang Jhonson at pagkatapos ng ilang minuto.Tulad ng nakasanayan noon,naayos na namin ang shop at ready na mag tinda.

“Dito din ang bagsak mo anak” wika sakin ng matanda nang maupo na ako sa counter. Kasalokuyan syang nagaayos ng istante na lagayan ng mga pako at turnilyo.“Akala ko naka kotse ka na e.Bakit? Ayaw mo ba sa kumpanya na inofer sayo? Mahirap ba ang trabaho don?”

Saglit akong natawa.Nakakatuwa ang matandang to,ni hindi man lang kasi nya naisip na baka hindi ako natanggap,na tanga tanga ako sa pag aapply kaya ako bumagsak muli sa trabaho nato.

“Hindi po ako natanggap Mang e” pag amin ko “Marami pong kumplikasyon nung araw nayun”

Nakita kong saglit itong natigilan.Kapagkuwan ay tumingin saakin.

“Baka ayaw lang talaga sayo ng kumpanya kasi masyado kang magaling” saad nito na may halong biro “Sa totoo nyan,ayaw nga kitang paalisin sa hardware ko e.Alam ko kasi na ikaw lang ang nakaka attract sa mga costomer ko dito”

Napangiti ako sa sinabi nya “Attract po talaga?” Ani ko “Marami lang po talagang customer sa shop nato kaya madalas pong matao”

“Pwera biro” saad ng matanda “Sa ganda ng tindero ko,marami talagang gustong dito bumili ng mga kagamitang pang sasakyan no.Lalo nat singhinhin ng birhen ang galawan mo.Kahit siguro straight maiinlove sayo anak”

Kapwa kaming natawa sa sinabi nya kapagkuwan ay sumagot ako.“Pwedeng gwapo po?,sorry hindi kasi talaga ako sanay nasasabihan na maganda.Kahit papano naman po kasi lalaki parin ako,sa pananamit at sa kilos ko”

“Naiilang kaparin sa itusra mo?” Kunot noong saad ng matanda “Sa mga ganyang kagwapong mukha o kagandang itsura.Hindi dapat yan kinahihiya.Yan kasi ang mga nilalapitan ng mga may kagwapuhan at mayamang lalaki e” pabiro itong umiling “Malay mo,may bigla nalang pumasok na isang mayamang negosyante at ceo pa ng kumpanya sa pinto.Tapos,yun pala ang magbibigay sayo ng magandang kanibukasan o maayos natrabaho.Oh diba? May mayaman na akong dating impleyado”

Napailing nalang ako sa sinasabi ni Mang Jhonson.Kapagkuwan ay kapwa kami natawa.

Ganto kaming dalawa.Madalas magkabiruan kaya hindi malabong tumagak ako sa trabaho nato ng mahigit dalawang taon.

Mabilis makapalagayan ng loon ang matanda.Kaya naman ang pagtawa ng malakas at halos walang humpay ay tila normal na saamin.

Pero kapwa din uli kami natigil sa ginagawa ng tumunog ang maliit na bell sa pinto.Tanda na may nagbukas nito o may pumasok.

Sabay naman kaming napatingin ni Mang Jhonson sa pintuan at kapwa ring natigilan.

Lalo na ako na hindi maipaliwanag ang naramdaman ng mahunian ko kung sino ang pumasok.

Mabilis ang pagtibok ng aking puso.Ang saya na aking naramdaman ng masilayan ko ang taong ito nung nakaraang araw ay tila doble pa ngayon.

Pumasok ito sa pinto.Dala ang walang ekspresyong mukha,at ang suot nyang makinis at malinis na toxido.Tila nagpapahiwatig ng isang uthoritarian.

He look so intimedating.

Pero hindi parin nawawala sa kanya ang mga matang nangungusap na tila matagal ko nang hinahanap noon pa.

“Anong kailangan nyo sr” tanong mula kay Mang Jhonson.Saglit pa itong ngumiti saakin na tila ito ang kanina palang na sinasabi nya.

Mukhang nagkatotoo.

“New model ng side mirror” malamig na sagot nito kapagkuwan ay dumako ang mata sa isang istante kung saan naroroon ang hinahanap.

“Pili nalang po kayo sr.Iba iba po ang model nyan” sagot ng matanda.

Lumakad ito,nilagpasan kami ni Mang Jhonson.Pero nakita ko sa matanda ang mapanuksong tingin at paguutos na ako na ang mag assist sa binatang ito.

May pagrereklamong sinunod ko sya.Sinundan ang binata papunta sa tinutukoy nitong istante.Pero pagkarating dun.Nakatingin lang sya at pinagmamasdan ang mga side mirror na nakadisplay sa lagayan.

Bilang ako na tindero,hindi ko maintindihan ang sarili kung bakit hindi ko sya magawang kausapin kagaya ng ibang customer.

May pagaalinlangan din akong napatitig lang din sa istante kung kayat nabalot kami ng ilang segundong katahimikan.

“Kahapon may nabasag ako na sidemirror ng kotse sa daan” saad nito.

Binasag ang katahimikan.

Saglit naman akong napaisip,kapagkuwan ay nagkunwaring umubo na parang hindi naintindihan ang sinasabi.

“Excuse me Mr.Barrnuevo?” Saad ko “ano po ulit yun?”

Napatingin saakin ang binata “You know my name”

Ngumiti ako dito,kapagkuwan ay masuyong tumango bilang sagot.

“Ikaw po si,Niro Barrenuevo” dugtong ko “Ang may ari ng B&A clothing line company”

He then smirk.

“You know my name yet you act like you dont know me” sagot nito na bigla kong ikinatigil.

Napatitig ako sa mata nya.Ang kaninang malamig na tingin nito saakin ay agad na napalitan ng salubong na kilay.Tila bay may tinatago itong inis na ipinagtaka ko naman.

“Ano pong sinasabi nyo?”

“Bakit moko niyakap kahapon?” Mabilis na tanong nya.

Napakunot noo ako.At oo,alam ko na kung bakit sya nandito.Para ipamukha saakin kung gaano ako katanga upang mansira ng relasyon.

“Mr.Barrnuevo”

“Bakit ka pumunta sa kumpanya kahapon Rigel?”

Natigilan ng banggitin nya ang pangalan ko.Hindi ko alam ang isasagot sa kanya.

Ano namang sasabihin ko,na sya ang lalaking nasa panaginip kot sya ang lalaking nagbura sa isip ko.Na maaring magkakilala na kami noon ngunit hindi ko sya maalala.

“Yung proposal nayun kahapon,sinadya mo yung gulohin hindi ba?” Dugtong nito “Bigla ka nalang dumating muli sa buhay ko at manggugulo ng isang inihandang kasal”

“Wala po akong naiintindihan” ani ko “P-pasensya na kung nagulo ko po kayo kahapon Mr.Pero hindi ko po intinsyon yun.Ang akala ko po kasi-”

“Ang akala mo magtatagumpay ka sa plano mo? Ganun ba?”

Plano? Anong mga plano?

Tuloyan ng kinain ng pagtataka ang isip ko sa mga sinasabi nya.Tinignan ko ang mga mata nya.Ang ekspresyon nito at uri ng pananalita nya saakin.Alam kong ako ang pakay nito sa shop.At balak ipamukha ang mali ko.

Nararamdaman ko ang galit nya.Ang inis na dapat kahapon nya pa nagawa,at ngayon

Ito ang pagkakataong sermunan nya ako.Kaya ganto nalamang sya magsalita saakin.

“Saan po ba nang gagaling ang mga pinagsasabi nyo Mr?” Tanong ko “Ano pong plano ang tinutukoy nyo”

Nakita kong sarkastiko itong ngumiti.

“All this time,iniisip ko kung bakit bigla ka nalang nawala” sambit nito kapagkuwan,malayo nanaman sa tanong ko“Alam kong malaki ang kasalanan ko sayo noon.Naloko kita,at hindi maganda yun.Pero yung ideya na babalik ka?…para lang makaganti”

“Anong meron tayong dalawa noon?” Ani ko.

Tila bigla kong naramdaman ang nabuhayan ng dugo dahil ngayon sigurado na ako kung sino talaga ang kaharap ko “Sino kaba sa buhay ko,Mr.Barrenuevo.Ano ba ako sayo noon?”

“Wag ka ng magpanggap saakin na parang hindi mo ako kilala” sabi nito “Para lang sa plano mo,gagawin mo to”

Napabuga ako ng hininga.Pinipilit intindihin ang mga sinasabi ng binata sa harap ko.

“Anong planong sinasabi mo?” Tanong ko “Hindi kita maintindihan”

“Wag mong intindihin” saad nya “Kasi ako hindi na kita maintindihan simula nung mawala ka na parang bula.Hindi na kita kilala”

Dahan dahan akong napatango sa sinabi nya.Gulat parin ako sa mga lumalabas sa bibig nya pero isa lang ngayon ang sigurado ako.

Kilala ko sya noon.Magkakilala kami at noon,may hindi magandang nangyari saaming dalawang.

“Alam mong hindi pagbili ng side mirror ang pinunta ko dito” ani nya “At oo,saakin ang motor na nakasagi sa kotse mo kahapon.Ako rin ang nagbigay ng pera pampaayos at sobra sobra pa ang bagay nayun.Pumunta ako dito para-”

“Para bawiin ang binayad mo?” Natigil sya sa pagsasalita ng sumagot ako agad.

“What?” Kunot noo nyang tanong.

“Pumunta kaba dito para bawiin ang pera na binigay mo sakin kahapon?”

Ilang segundo syang napatitig saakin.Kapagkuwan ay may sarkastikong natawa.

“Rigel sino ka na ba ngayon?” Tanong nya “Ano naba nangyari sayo? After six years,pagkatapos ng mga ginawa ko sayo.Bigla kang magpapakita na parang inosente…walang naalala sa lahat ng nangyari,saakin”

Ako naman ang napatitig sa sinabi nya.

“Alam mo ang personalidad ko noon hindi ba?” ani ko “kilala nga kita noon at sigurado na ako na ikaw nga ang lalaking napapanagini-”

“I want you to work in my company” kapagkuwan saad nya na nagpatigil saakin “Gusto ko magapply ka sa kumpanya bilang sikretarya ko”

CHAPTER 31

Ardy Pov’

Kakalabas lang ng babaeng hindi naman ganun katanda na nagroom service sa unit ko.

Dahil nalasing ako kagabi.Actually kami ng ate ko.E hindi na talaga ako nakapaglinis ng maayos sa lugar na ito.

Kadalasan ako talaga ang naglilinis sa unit nato dahil kahit papano.Ayoko talagang may ibang papasok sa lugar ko pwera lang kay ate.

Pero alam ko,napupunta lang naman yun sa lungga ng kapatid nya kapag hearth broken sya o nagaway silang dalawa ni Niro.

Yeah,madalas akong takbuhan ni ate pagtuwing magaaway sila ng lalaking yun.Maswerte sya dahil nandito ako,magkapatid kami kung kayat kami lang ang nagdadamayan.

Maswerte sya kasi may malalapitan sya pagmalungkot sya.Pero ako,kahit alam kong may kapatid akong makekwentuhan tungkol sa mga problema ko.Hindi ko sya masabihan.

Ayokong madagdagan pa ang mga hinanain nya.Lalo na’t ang mismong problema ko ay yung taong yun.

Ayoko magsasabi kay ate ng problema lalo nat si Rigel ang problema ko.In six years na wala sya.Sya lang ang nasa isip ko.Hindi kuntento sa huling yakap na binigay nya noon saakin bago pa sya mawala.

Alam ko naman kasi na pinilit ko lang sya e.Alam ko na plano koring makita yun ni Niro nang oras nayun dahil susundoin nya si Rigel sa bahay nito.

Nagawa ko nga ang plano ko.Nasaktan ko si Niro sa pagpapakitang nakayakap sakin si Rigel.Pero hindi padin ako masaya.Dahil si Rigel,alam ko sa huli,si Niro ang pipiliin nya.

Kaya nga tumakbo ito at hinabol si Niro e.Nawawla nayun sa paningin.Alam ko,malungkot akong nakangiti nung oras na pinagmamasdan ko si Rigel na hinahabol si Niro.

Susuko na ako nun.Alam ko na hindi magiging saakin ang binatang nagparealize kung sino ako.Sya ang nagtanggal ng takot ko na payagan ang sarili kong umibig sa kapwa koring lalaki.

Pero,yun na pala ang huli na makikita ko si Rigel.Ang masaklap,huli kong makikita ang mahal ko na hinahabol ang iba nyang mahal.

Kaya kagabi,naubos na ako.Nawala na ako sa sarili.

Dahil bumalik nanaman sya.

Sa loob ng anim na taon,na parang bigla syang nawala.Magpapakita sya,na hindi nya ako kilala,na takot parin sya sakin,na parang sinisisi nya parin ako dahil naaalala nya ang tatay nya sakin.

Pagkatapos ng ilang taon.Hindi ko parin maipakita sa kanya ang totoong nararamdaman ko.

Na patuloy nya lang tingin saakin ay nakakatakot na lalaki na sasaktan sya.

Kaya nung gabi,winasak ko ang gusto kong wasakin pagkaalis ni ate sa bahay.

Furniture,flower base,sofa? Kahit ano.

Basta mawala lang ang inggit at inis ko sa pagmamahal na ibinibigay ni Rigel kay Niro.

Ginawa ko lahat para mawala ang galit ko.Lalong na kay Niro.Pero nakakatawang isipin nasa taong kinamumuhian mo,yun pa ang makikita mo sa umaga.

At guest what kung anong ginawa ko.Imbist na suntukin sya,murahin sya,sisihin sya at tanungin kung bakit mahal na mahal sya ni Rigel iba ang nagawa ko.

Hinalikan ko sya.

I insist to kiss my rivalry.

At kung bakit? Alam ko na kasi ang totoo.Gusto ko lang mapatunayan na kung noon ba,na minsan naging magkaibigan kami.

Nagkagusto sya sakin,na minahal nya ako.

Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil sa unang pagkakataon,bukod sa ate ko.May pumili rin pala saakin.

May gustong din palang magmahal saakin.Pero mali nanaman ako,kasi kahit mortal na kaaway ko sya,na minsan minahal nga talaga ako.

Wala na ang pagmamahal nayun.Hindi ko naman gustong magbalik ang nararamdaman nya sakin.Gusto ko lang maramdaman na mahal nya ako.O dahil ito sa plano ng ate ko…na sirain sila ni Rigel.

Nagugulohan ako,gusto ko ba ang halik kay Niro? O gusto kong mahulog sya sakin para masira ko sila ni Rigel.

“Kailan mo balak buksan ang pinto?” Tanong saakin ni ate.

Kahit boxer at puting sando lang ang suot ko ngayon.Dahil nakailang pindot na ang doorbell,kailangan ko na itong buksan.

Naisip ko kung bumalik si Niro dito,pero pagbukas ko.Tulad ng inaasahan,nakabusangot na mukha ni ate ang bumungad sakin.

Parang sarili nya ang tahanan ko kung paano sya basta nalang pumasok dito.

“Ano bang ginagawa mo?” Kunot noo pa nyang tanong saakin,bago nya ako pagmasdan pababa “Wag mong sabihing naglalaro ka nanaman ng alaga mo”

“What?” I exclaimed “ate mga bata lang ang gumagawa nun”

Tinignan nya ako ng walang ekspresyon ang mata.

“Dont me,wala kang girlfriend. Wala kang kadate o ano pa man so ano panggagamitan mo nyan.Edi kamay mo”

Huminga ako ng malalim.Ayokong pagusapan ang ganitong sensitibong topic.

“Ano naman ba kasing ginagawa mo dito te?” Pagbabago ko sa usapan “Hearthbroken ka na naman ba? Tungkol nanaman ba to kay Niro?”

“Tungkol pa ba saan?” Sagot nya kapagkuwan ay nagsiryoso ng mukha.Tumuloy to sa loob at padikwatrong naupo sa pang isahang sofa.“Pumunta talaga ako dito because of him.Ano nagawa mo naba ang plano natin? Maghapon ka na ata nandito sa loob ng condo mo kaya-”

“Nahalikan ko na sya” naputol ang ibang sasabihin ni ate ng magsalita ako.

“What?”

“Nahalikan ko na sya” ulit ko “Pumunta sya dito kanina at ginawa ko na ang pinapagawa mo.Kaya hindi ko na kailangan ng isa nanamang plano para mahalikan sya.Kusa na syang pumunta dito”

“Pero paano?” Tanong muli nya “bakit ka nya pinuntahan dito”

“Tumawag sya sakin” sagot ko “hindi ko alam kung bakit sya tumawag basta pagdating nya dito.Sinisisi nya ako sa mga plano ko.Sa plano daw namin ni Rigel sa kanya?”

Napansin kong napakunot noo si ate “Akala nyang magkasabwat kayo ng faggot nayun?” Ani nito “Pero paano”

“Nagulo ni Rigel ang proposal ni Niro sayo kahapon” sagot ko “At sabay nun ang pagtaliga ko bilang shareholders sa kumpanya ng B&A.Akala nya magkasabwat kami nung sabay kaming sumulpot ni Rigel sa kumpanya nyo.Akala nya na pinagplanuhan naming lahat to…para pabagsakin sya”

Bahagyang napaawang ang labi ni Ate.Kapagkuwan ay pagak itong natawa na tila hindi makapaniwala sa sinabi ko.

“Papaano nya naisip ang bagay nayun?” Tanong nya “E tayo nga ang may plano sa kanila diba?”

“Itutuloy mo parin yun?” Tanong ko.

“Malamang ano paba ang gagawin ko?” Sagot nya “I dont have choice.Kailangan makasal kami ni Niro,kailangan nasa pangalan naming dalawa ang lahat ng ari ariang ng Barranuevo”

Napabuga ako ng hininga.

“Ganun din naman sya sayo” saad ko “lahat ng ari arian mo,bilang Agribante ay may karapatan nadin si Niro diba? Fifty fifty ang hatian”

“Yun ang akala nya” saad nya.Nakita ko sa mukha ni ate ang isang bagay na hindi ko masikmura “for all what I did to him,ito ang igaganti nya saakin.Na palitan lang ako ng isang bakla? Disparada na kung dipirada Ardy,pero hindi ko sya hahayaang maging masaya habang ako talunan nanaman”

“Ate hindi ka ganun kasama” saad ko.

“Pinasama nya ako,ginawa nya ako ng mas masama pa sa inaakala nya”

Tinignan ko lang si ate ng kunin nito ang cellphone sa maliit na sling bag nito.Maya maya pa,naka flash sa screen nito ang isang litrato na kuha lang din kung saan.

“Kuha ito ng driver ni Niro isang oras lang nakakalipas”

Nang galing dito si Niro kanina,at isang oras lang yun.

“Hindi sya gumamit ng motor dahil kahapon nagasgasan ang side mirror nun.Kaya napilitan syang magkotse at magpadrive sa traydor na driver nya.Pumunta sila sa Jhonson Hardware kung saan nagtatrabaho ang faggot nayun”

Iniwas ko na ang mata ko sa cellphone ng mahunian kong si Rigel ang lalaking nandoon.Kasama si Niro.

“Hindi magtatagal iiwan nadin ako ni Niro dahil kay Rigel” patuloy ni Ate “Kaya bago mangyari yun hindi ko hahayaaang masira ang kasal naming dalawa”

“Sinusundan mo talaga kahit saan si Niro hindi ba?” Saad ko “ganyan ka ba kadispirada sa kanya”

“Oo” diretsyong sagot ni ate “dispirada ako ngayong alam ko na na balak palang ipasok ni Niro sa kumpanya ang Faggot nayun”

Saglit kaming kinain ng katahimikan.Kapagkuwan ay nagpatuloy si ate.

“Nagsisimula na si Niro,iiwan nya ako,para sumama kay Rigel at kasama ang lahat ng ariarian ko.Walang matitira sakin…kahit isa”

Rigel Pov’

“Mukhang may dilang anghel ako anak” kapagkuwan saad saakin ni Mang Jhonson.

Alas singko na nang hapon.Nagliligpit na kami ng mga ilang gamit dahil five thirty ang sara ng shop nato.Saglit lang naman namin ginawa ang gawain yun pero bago pa ako makalabas ng mismong shop.

Malokong hinarang pa ako ng matanda para lang siguro tuksohin.

“Biruin mo,first day mo dito promote ka kaagad” pilyong saad nito “CEO ka na agad ng kumpanya”

Nagtawanan uli kami,pero ako ang kusang tumigil at napatitig lamang sa matanda.

Nahihiwagaan sa sinabi nito kanina.Para kasing ambilis ng pangyayare e.Namalayan ko,nasa tabi ko na si Niro,katumbas ng walang hanggang saya at kaba ang binagay nya saakin kanina.

Masaya ako dahil nakita ko sya,hindi ko yun maipapaliwanag.

Lalo na’t sigurado na ako na sya nga ang lalaking nakalimutan ko.At pilit nang bumabalik sa alaala ko.

Kinabahan dahil,bigla syang nagdesisyon na parang naisip nya lang ng kusa.Papasukin nya ako sa kumpanya na ganun ganun lang.

Anong sumapi sa utak nya.

“Nagdilang anghel ang mang jhonson mo anak” nakangiti paring ani ng matanda “Alam ko,kahit gaano ka man ka successfull sa buhay.Maging presidente ka man ng kumpanya, ikaw at ikaw parin yan”

“Mang Jhonson sikretarya lang po” saad ko “at hindi pa sigurado yun pero tama po kayo.Hindi ko kayo malilimutan,babalik at babalik parin po ako rito kung wala nanaman akong trabaho”

Sabay kaming napatingin sa pintuan ng biglang nagbukas ito.Iniluwa nito ang bulto ni Niko na may magandang ngiti saamin.

“Hows your day?” Tanong agad nito nang lumapit sa gawi ko “Tatlong araw ka lang naman nawala dito diba? Hindi ka naman nahirapang magadjust”

Napansin kong nakangiti saamin si Mang Jhonson pero pinanatili ko ang paningin kay Niko.

Yung ngiti na ito,at ang malumanay nyang mata ay ang isa sa mga gusto ko sa binatang ito.Take note,lagi syang nagaalala saakin.A caring man that everyone want to have.

“Matagal na ako sa trabaho nato” saad ko “Kung makapagsalita ka naman akala mo nahihirapan ako dito”

Natawa ako kapagkuwan ay sumunod din ang dalawa.Pero maya maya lang hinawi nya ang buhok ko.

“Isang linggo ka nalang uli rito” saad nya.

Saglit naman akong natigilan.

“Bakit?” Tanong ko.

Nakita kong masuyo syang ngumit kapagkuwan ay may pinakita saakin na bagong resume.Napaisip ako dun pero nang marealize ko na,parang alam ko na ang tinutukoy nya.

“Do you mean,may trabaho na uli ako?” Tanong ko na ikinatango nya “sa kumpanya bayan?”

Tumango uli sya na parang siyang siya.

Kami naman ni Mang Jhonson ay nagkatinginan.

“Mukhang dalawa na ang trabaho mo anak” saad nito saakin,bago muling natawa “Mukhang may dilang anghel talaga ako ngayong araw”

“Sa anong intinsyon at pupuntahan ka pa talaga ng Niro nayan sa trabaho mo para lang magapply ka sa kumpanya nya?”

Tanong saakin ni Niko ng kasalokuyang nasa sasakyan na kami.

Halata sa mukha nya ang tila pagkadismiyado na kinalilito ko naman.Para kasing kaninang umaga,ang dami nya pang nakukwento saakin ukol sa mga benificial ng kumpanya sa B&A.

Ramdam ko sa kanya na gusto nya akong makapasok doon.Makapagtrabaho sa kumpanya na kahit si mama ang nagoffer e umagree naman sya.

Samantalang ngayon,na nakakuha na uli pala sya ng bago kong aapplyan na hindi ko pa nalalaman.Parang hindi nya matanggap na papasok ako sa kumpanyang minsan nya ng pinabango saakin.

Ang gulo ng lalaking to.

“Akala ko ba ok na sayo?” Kapagkuwan saad ko “Diba ikaw narin ang nagsabi saakin.Nung gabing muli ko nanamang napaniginipan ang lalaking yun, na ok ka na dahil ineexpect mo namang si Niro ang lalaki sa panaginip ko.Masaya ka ngang nagsasabi saakin ng offer sa kumpanya nun e.Akala ko ok na sayo? Bat ngayon”

Narinig kong napabuntong hininga sya “totoo naman ang mga sinabi ko” saad nya “Maganda naman talaga kung makapasok ka sa kumpanya nayun lalo nat wala kapang experience.Malaking hatak nayun para sa sakaling mga trabaho mo sa susunod”

“May sinasabi karin diba kasing may dapat akong gawin sa kumpanyang yun” napansin kong saglit syang natigilan sa sinabi ko pero tulad ng dati,mabilis nya itong isinasantabi,kaya nagpatuloy ako “E bakit parang ayaw mong pumasok ako roon gayong mismong presidente na ng B&A ang nagalok saakin ng trabaho?”

Inaasahan kong mabilis syang sasagot.Ngunit sa halip ay iginilid nya ang sasakyan sa daan.

Mapuno na ang daang ito at wala nang masyadong sasakyan ang dumadaan doon.Tahimik,at maaliwalas ang paligid.

“Iba na kasi ngayon Rigel” kapagkuwan saad nya nang mapatay nito ang makina.Nabalot kami ng saglit na katahimikan pagkatapos sya mag salita.

“Iba ang alin?” Tanong ko

“Iba na kasi alam ko,sigurado na ako na sya na talaga” sagot nya.

Hindi naman agad ako nagsalita.

“Oo sinasabi ko sayo na ok lang” patuloy nito “Sinasabi ko sayo na ineexpect ko na na nung oras na magkita kayo ng Niro nayun nung araw na magaapply ka.Alam ko na,ok na ako at tanggap ko na baka hindi na ako dyaan sa puso mo,na sarado ka na”

“Niko…”

“Wag mong isipin na gustong kong mapalitan mo ang lahat ng tulong ko sayo” ani nya pa “Pero Rigel,hindi ako magsisinungaling na iniisip ko,kahit tanggap ko.Na ako nalang sana yun…yung lalaki sa panaginip mo”

Napatitig lang ako kay Niko sa sinabi nya.All this time,lagi kong nakikita sa kanya na ok lang ang lahat.Na tanggap nya na na kahit hindi sya.Na kahit alam ko na may alinlangan sya at pagpapanggap sya sa mga pagmamatapang na ginagwa nya.

Alam kong gusto nya ding lumaban para sya ang manalo sakin.

“Natatakot ako Rigel…” Sambit nya “Natatakot ako kasi,habang bumabalik ang alaala mo sa lalaking yun.Parang nakakalimutan mo naman ako,ako naman ang hindi mo maalala”

Dahan dahan,kahit may pagaalinlangan,marahan kong hinawakan ang kamay nya.Buong simpatsya ko syang tinignan na parang sana,mawala ang sakit na nararamdaman nya.

“Ayaw mo talaga akong pumasok sa B&A hindi ba?” Tanong ko na hindi nya sinagot.“Simulat sapol,mas gugustohin mong pumasok ako sa kumpanya ng Ardy nayun para lang maiwasan ko si Niro,ganun ba?…”

Hindi umalis ang paningin ko kay Niko ng unti unti syang tumango sa huli kong sinabi.Kaya naman napalabi ako dahil tama ang nasa isip ko.

Tinatago ni Niko-ng magselos sa lalaking nasa panaginip ko kung kayat pilit nya akong tinutolungan sa lahat.Niligawan nya ako na kahit walang malinaw na sagot at sigurado sya sa kasarian nya na kahit straight syang lalaki ay handa syang makipag relasyon sa baklang tulad ko.

Marami na syang naisakripisyo dahil sa hindi ko malamang pagmamahal nya saakin.Marami na syang ibinigay na kahit walang hinintay na kapalit ay magbibigay pa sya.

Pero ngayon,dahil akala nyang sigurado na sya na baka mawala ang taong pinapahalagahan nya.

Takot na takot syang matalo.

“Mahal na mahal kita Rigel” sambit nito “Pero wala akong karapatan tanungin sayo kung bakit hindi ako” marahan itong tumingin saakin at doon,nakita kong tila namumugtong na ang mga mata nito “Bakit kasi hindi nalang ako?…bakit mahal mo si Niro?”

Hindi ako nakasagot,napalabi nalang akong muli.Napaiwas ako ng tingin sa kanya.Ayokong makita kung paano tila syang nakikiusap na maging akin sya.

Sa totoo nyan,gusto ko naman talga.Lahat ng taong makikilala si Niko,gugustohin sya bilang karelasyon.Lalong lalo na ang mga babae.

Maswerte na akong makilala ang isang Niko Calves.Dahil alam ko na gagawin nya lahat ang lahat ng pagmamahal na kaya nyang ibigay.

Pero tinatanong ko talaga ang sarili kung bakit si Niro parin?

Bakit ganun ko sya kamahal.Ano bang ginawa nya saakin noon na kahit nakalimutan sya ng utak ko.Naaalala parin sya ng puso ko,ng pagmamahal na iniwan nya.

Ano bang meron si Niro?

Kailangan ko na bang gumawa ng paraan para mawala ang pagmamahal nayun?

Sa isang kisap,naisip kong kung mahal ko nga si Niro.Pero nakakasakit naman ako ng mga taong hindi dapat saktan.

Maaring gumawa na ako ng paraan.

Ayoko ng maulit na manira ng wedding proposal at saktan ang babaeng nasa buhay ngayon ni Niro.

Ayoko ding masaktan ang lalaking nagmamahal saakin ng lubos na kahit walang hinihinging kapalit ay handa nitong ibigay lahat.

Kaya naman,kung sa biglaan ko itong desisyon.Bahala na,ayoko nalang makasakit ng iba.

“Halikan mo ako…” Kapagkuwan saad ko kay Niko.

Napansin kong tila natigilan ito sa sinabi ko.

“Halikan mo ako Niko” ulit ko “Iparamdam mo saakin,kung ano nga ba ang pagmamahal na meron ka”

Matagal kaming nagkatitigan ni Niko.At ang huling naaalala ko,pinagsasaluhan namin ang maiinit na halik ng bawat isa.

Ako ang nagpapaubaya,habang sya ay tila uhaw na sinusuong ang malambot kong labi.

Its passionate,nakakauhaw at nakakataas ng libido.

Wala kaming sinasayang na sandali.Ang paglapat ng mga labi namin ay indikasyon na dito na magwawakas ang dating pagmahahal.

At gagawa muli ng panibagong simula na kaming dalawa lang ang laman.

CHAPTER 32

AN:Hindi ko naedit ang chapter nato hehe.Sorry for the errors and sa mga wrong grammar.

Happy reading 💕

Niro Pov’

Minsan tinatanong ko ang sarili ko kung bakit hindi ko hinahayaang mawala sa buhay ko si Rigel.

Mahal ko sya,at hindi ko yun itatanggi.Pero iba na ang sitwasyon naming dalawa.Hindi na kami tulad ng dati na pwedeng maging matapang para sa mga pagmamahal namin…kung minahal nga rin ako ni Rigel.

May mga tao na sa buhay naming dalawa.Ako,nandito na si Anjyl. Pinipilit ayusin ang pagmamahal na minsang ibinigay ko sa kanya.

Dapat tumigil na ako,dapat tapusin ko na at magpaubaya na ako sa mga dapat mas deserving ng pagmamahal na ginusto ko noon.

Si Ardy,alam ko buo ang pagmamahal nya kay Rigel noon pa man.Alam kong sya ang takot nito.Pero hindi nakikita ni Rigel kung ano bang mayroong pagmamahal si Ardy sa kanya.

Nakita ko yung tunay na pagmamahal nya sa taong mahal ko.At mas deserving sya dito.Dapat lang na sa kanya ibigay ni Rigel ang pagmamahal na meron sya sakin noon.

Nakita ko sa mga mata nya.Alam ko nung halos nakiusap syang ingatan ko ang mga taong mahal nya.Bukod sa ate nya,sinama nya si Rigel.At yun yung pagkakataong inamin nya saakin na mahal nya ang taong mahal ko.

Ang kapal na siguro ng mukha ko kung ipipilit ko pa ang lahat saamin ni Rigel.

Tama na siguro,dapat ko nang itigil ito.

“Bakit ka hinalikan ni Ardy?” Kapagkuwan tanong saakin ni Tyron.

Kasalukuyan kaming nasa opisina ko.Busy ang iba dahil sa paparating na kuleksyon ni Hugo.Isa sa tanyag na designer dito sa pilipinas.He works on my company at malaki ang expection ng lahat sa kanya dahil dala nya sa pangalan nya ang kumpanya ko.

Pero kahit ganun ka busy ang lahat,ito namang kabakante si Tyron.Handang maging tambay sa buhay para lang tanungin ako ng random question na ikinatigil ko naman agad.

“What?” Tanong nyang muli saakin ng mapatitig lang ako sa kanya.

“Niro you need to tell me why? Bakit ka hinalikan ng lalaking yun? Bakla na ba sya?”

“Bakit kailangan mong malaman?” Saad ko “Nakwento ko lang naman sayo kagabi,kung gaano sya kadispirado sa hindi ko malamang dahilan”

“E bakit ba dumating sa punto na hinalikan ka nya?” Tanong muli nito “Bakit napunta ka sa condo unit nito,para saan e hindi naman kayo magkaibigan diba?”

Napabuntong hininga ako.

“I want to confront him” saad ko,nakita kong saglit syang natigilan.

“Tinanong mo talaga sya kung ano kuneksyon nila ngayon ni Rigel sa isat isa?”

Tumango ako,napansin kong tila na napangisi sya ng bahagya kapagkuwan ay napatingin sa malayo.

“So kumakagat ka talaga dun?” Bulong pa nito sa sarili na ikina kunot ng noo ko.

“Paanong kumagat?” Tanong ko.

“Ah nothing” sagot nya bago ipilig ang ulo dahil sa naisip.“You know naisip ko lang kasi na ganun ka talaga ka effort? Para kay…Rigel?”

Saglit akong napatitig sa kanya.Kapagkuwan ay kusang umiwas ang mata ko.

“Siguro that time oo” sagot ko “Ikaw din naman ang nagsabi diba? Maari ngang may kinalaman sila sa isat isa ngayong sabay din silang bumalik sa buhay ko?”

“I know” saad nito “Pero paanong dumating sa point na hinalikan ka nya? Para saan”

“Para mapatunayan nya siguro na hindi totoo ang ibinibintang ko” sagot ko “Pero pinaalam nya saakin na ganun nya kamahal si Rigel.Sinubokan nya akong halikan dahil akala nya bibigay ako sa bagay nayun.He already know that Im gay,at iniisip nyang nagkagusto ako sa kanya dati”

“Bakit hindi ba?”

Hindi ko alam kung sasabihin ko kay Tyron na nagkagusto talaga ako sa kaaway ko.Hindi ko kasi alam kung paano nya ita-take yun e.Tamana na malaman nyang hindi talaga ako straight.

Sapat nayun para matake nya ng maayos ang mga lihim ko.

“H-hindi ako nagkagusto kay Ardy” sagot ko “Kay Rigel unang tumibok ang puso ko”

Saglit namayani ang katahimikan.Napansin kong napabuntong hininga si Tyron bago isandal ang likuran sa upoan nito.

Ako naman patuloy lang sa ginagawa sa computer nang muli syang magsalita.

“Ngayon ba sigurado ka nang magkasabwat talaga ang dalawa?” Tanong nito saakin.

Hindi agad ako sumagot sa halip ay naisip ko bigla si Ardy.

“Hindi ako ganun kadispirado gaya ng iniisip mo” sagot ko “Natatakot oo,dahil baka totoo ngang bumalik sila para sirain ako.Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko sa kanila,may karapatan silang gumanti,pero hindi ako sigurado”

“Hindi ka sigurado na magkasabwat ang dalawa”

“Oo” sagot ko “Ang sigurado lang ako…mahal na mahal din ni Ardy si Rigel,katulad ng pagmamahal ko”

Tumango ito.

“Kung ganun,thats an asset” bahagya akong natigilan sa sinabi ni Tyron.

“Asset saan?” Tanong ko.

“Asset,para gawin ni Ardy lahat para maagaw sayo si Rigel…lalo na ang kumpanya.Ngayong gustong pumasok ng faggot nayun dito.Ang pagmamahalan nila ang sisira sayo” bahagyang ngumisi si Tyron.

“Ngayon gawin mo din ang plano mo” dugtong pa nito “Papasukin mo sa kumpanya si Rigel para mabantayan mo si Ardy bilang shareholder ng kumpanya nyo.Si Rigel ang hawakan mo sa leeg upang hindi magawa ni Ardy ang balak nya sa kumpanya mo…tulad ng sinabi ko sayo hindi ba?”

Napabuntong hininga ako,may pagdadalwang isip man,Tyron need to know it.

“Actually…magaapply na si Rigel bilang sekritarya ko”

“Thats it-”

“Pero Tyron hindi ako ganun kasama” saad ko “Hindi ko na kayang lokohin pa uli si Rigel pagakatapos ng ginawa ko sa kanya”

“Hindi mo naman sya lolokohin” saad nito “Babantayan mo lang sya,magiging asset sa totoong kalaban mo,minsan kailangan mo nang bitawan ang dating pagmamahal upang maprotektahan mo ang sarili mo”

Ngumiti ito.

“Hindi ako sigurado kung magkasabwat talaga ang dalawa Tyron” sabi ko “Wala akong pruweba na may plano talaga ang dalawa.Natatakot akong sumugal,lalo nat hindi ako sigurado sa naiisip ko kila Rigel”

Napansin kong tinitigan ako ni Tyron ng ilan pang segundo bago ito nagsalita.

“Akala ko,gusto mong papasukin sa kumpanya si Rigel dahil gaya ng sinabi ko.Mahahawakan mo sya sa leeg pag may planong masama si Ardy sa kumpanya” saad nito “Kung nagdadalwang isip ka,bakit sya nandito ngayon? Anong porpose na papasukin sya sa kumpanya?”

Muli akong napabuga ng hininga.

“Magsisinungaling ako kung sasabihin ko sayo na gusto ko lang syang tulungan” saad ko “Sa hardware lang sya nagtatrabaho. Hindi ko na alam ang naging buhay nya.Im sorry pero,oo gusto ko syang makasama.Kahit man lang dito sa kumpanya,at bilang impleyado ko”

“Pwes use that oppurtunity para sa plano natin,mo” sagot nito “Baka ibang tao na ang Rigel na nakilala mo.Hindi na sya yung dating kaya mong bilugin.Save your ass dude.And do our plan”

Rigel Pov’

Pagmulat ko ng mga mata.Nasilayan ko ang liwanag ng bintana.Bahagya na itong nakabukas at pumapasok na ang hangin sa loob.

Hindi ko alam ngunit kusang ngumiti ang mga labi ko.Siguro dahil ito sa ganda ng araw ngayong umaga nato.

Kaya naman tila maganda ang pakiramdam ko ngayon.

“Goodmoring” isang bariton ngunit malambing na boses ang narinig ko mula sa aking likuran.

Dahan dahan ko itong tinignan at bumungad saakin ang nakangiti rin palang labi ni Niko.

Mukhang maganda ang gising namin ngayon.Saakin siguro dahil sa ganda ng umaga,pero kay Niko kaya.

“Thank you for the last night” saad nya “Thats the best night what I ever have”

Napatitig ako sa mukha nya.Hindi nga matago nito ang ngiti. Pakiramdam ko nakabawi na ako sa lahat ng ginawa nya.Hindi man tamang isipin na sa ganun paraan ako makakabayad kay Niko,ngunit maluwag ito saakin.

Maluwag sa dibdib kong naibigay ko sa kanya ang aking sarili.

“May masakit ba sayo ngayon?” Kapagkuwan tanong nya “Bibili ako ng painreliver pagka ganun”

Ngumiti sya ng nakakaloko,hindi agad ako nakaimik dun dahil napaalala nya sakin kung paano namin ginawa ang bagay nayun.Kung kaya pabiro ko syang hinampas sa noo na ikinatawa naman nya.

“Aray…” Reklamo nya “Bakit hindi ka ba nasarapan kagabi?”

Nang sabihin nya ang masarap na word,parang bigla naginit ang pisngi ko.

“Itigil mo nayan Niko” saad ko “Last night,is a nightmare for me”

Natawa ako sa sinabi ko pero napansin kong nagseryoso bigla ang mukha ni Niko na ipinagtaka ko naman.

“Nightmare lang pala sayo ang nangyari kagabi?” Kapagkuwang ani nito,halata ang pagkadismiyadong boses “Ako lang ba ang nasiyahan kagabi sa ginawa natin”

“Its not that” agad na sabi ko bago ko sya ngitian ng matamis “Joke lang yun Niko”

Hindi ko inaasahang mao-offend si Niko sa biro ko.Sa totoo kasi nyan,yung gabi ng pangyayari nayun ay hindi ko maitatawag kung best ever ba for me…o isang gawain na hindi ko dapat sinubokan.

Ayokong sabihin o iparamdam kay Niko na hindi ako sigurado. Ayokong malaman nya na sa gabing pinagsaluhan namin ay may pagdadalwang isip ako.

Nadala lang ako,hindi man pinagsisihan ang bagay na nangyari pero alam ko sa sarili kong hindi pa masyadong buo ang desisyon ko nun.

Hindi ko alam kung bakit pero hindi ko magawang alisin sa isip ko si Niro,hindi ko alam kung bakit.Pakiramdam ko,nung oras na hinalikan ako ni Niko sa kotse,bago pa kami umuwi sa bahay at magawa namin ang hindi ba dapat magawa.

Pakiramdam ko nangyari nayun…saamin dalawa ni Niro.

Hindi ko maintindihan.Yung halik nya,yung posisyon naming dalawa,pakiramdam ko naulit lang.

Nung oras na naglapat ang labi namin ni Niko,pakiramdam ko isang nakaraang lalaki ang kaharap ko nun.Katulad ng init na halik mula sa nakaraan,katulad yun ng init na halik ni Niko.

Masaya ako nung una,kasi naramdaman ko uli ang pakiramdan nayun na baka minsan nang nangyari.Pero sa kabila ng aking isipan,may lalaking umaasa,may lalaking nasasaktan.

Ginusto ko,hindi pinilit pero alam kong responsibilidad ko.Kaya yung halik nayun ni Niko,na parang katulad ng halik ng nakaraan. Tinanggap ko,niyakap at tinogunan ko.

Tinanggap ko ang halik ni Niko hindi dahil pakiramdam ko naulit na ang bagay nayun.Tinanggap ko ang halik nayun dahil dapat.

I love Niko,I need to love Niko dahil alam ko pag pinilit ko ang mga dapat hindi mangyari ukol kay Niro.

May masisira,may magugulo.Isa nadito si Maam Anjyl.

Kaya ngayon,kahit sigurado na ako na si Niro nga ang lalaki sa panaginip ko.Ang lalaking nakalimutan ko,hindi nayun importante.

Dahil ang importante sa ngayon,ay ang lalaki sa harap ko.Na handang ibigay ang lahat saakin.

“Mahal kita Niko” saad ko “Yung nangyari kagabi,dapat nangyari nayun noon pa.Nung unang taon pa natin bilang tayo”

“Ayokong napilitan ka lang Rigel” saad nito “kagabi…ginusto natin yun diba? Sabihin mo lang kung nagdalwang isip ka”

“Hindi” wika ko “Gusto ko talaga yun,we need it d-diba? Bilang tayo”

Napansin kong matagal tagal syang napatitig saakin.

“I know its kinda wierd if I ask you this again” saad nito kapagkuwan “Tayo na hindi ba? Akin ka na?”

“Yeah” sagot ko “Ofcourse-”

“Wala na sya dyan diba?” Naputol ang iba ko pang sasabihin “Hanghang sa panaginip nalang sya manggugulo saatin diba?”

Saglit akong napatitig sa mga mata ni Niko.Kita ko ang may tila halong pakiusap doon.Namumuo nanaman saakin ang pagaalala sa kanya.Ayokong nakikitang nasasaktan sya dahil saakin.

Kaya naman para maubos ang pagaalinlangan.Para makasiguro sya saakin,at mawala na ang dapat mawala na nararamdaman ko kay Niro.

Muli kong hinalikan si Niko.This time,ako na ang naginist at ang umindayog.Hanggang sa tumugon nadin sya at pinagsaluhan namin ang maiinit na halik ng bawat isa.

“I wish nandun ako sa tabi mo pag nagapply ka na sa kumpanya” kapagkuwan saad nito ng bumitaw kami sa aming mga halik “Gusto kitang mabantayan mula sa Niro nayun”

“Do you trust me?” tanong ko.

“Yeah” sagot nya bago ko ipagdikit ang aming mga noo.

“Trust me Niko Calves,at hindi ko hahayaang kainin ako ng nakaraan ko”

The last thing I knew,pagkatapos ng mahaba habang paguusap namin ni Niko ay nandito ako.

Nakatayo,nakatingala,nakatingin sa kaitaasan ng gusaling ito.

Ang B&A clothing line company.

Nandito ako para tanggapin ang trabahong presidente na mismo ang nagoffer saakin.

Sa ideya nayun,hindi ko alam kung bakit ginawa saakin yun ni Niro.Its not normal na ang mismong boss mo pa ang makikiusap na pumasok ka sa kumpanya nito.

Gusto kong magbigay ng kahulugan sa ginawa nya.Aaminin ko na nandito parin talaga ang saya na nararamdaman ko nung makita ko sya.At nang pumunta sya hardware.

Pero ngayon,kahit sigurado na ako sa sayang nararamdaman ko kay Niro.Hindi na pwede,dahil iba na l nga ang sitwasyon naming dalawa.

Kumplikado na at may mga taong masasaktan na sa huli.

“Mr.Canceran?” Tawag saakin ng mahinhin ngunit may utoridad na boses mula sa counter.

Kakapasok ko lang sa lobby,at dahil nung unang punta ko dito ay maraming nangyari.Ngayon ko lang napansin ang ganda ng gusali.

Itim ang sa labas nun,makinis ang interior na ginamit sa tiles.Dito sa lobby,napakaputi din ng tiles,simple lang ang kulay sa paligid at ang mga ilaw nito.

Sa totoo nyan,halos dalawa lang ang makikita mong kulay sa paligid.Itim at puti.

Masyadong nakaka intimedate ang lahat dito.Halatang hindi masaya ang may ari.Mabuti nalang na maaliwas ang lobby dahil sa glass nitong dingding na pinapasukan ng liwanag ng araw.

“Building twenty po” dugtong ng babae “Mr.Barrenuevo waiting you there”

Tumango ako,kapagkuwan ay sinundan ko sya papuntang elevator.

Nararamdaman ko na ang matinding kaba sa dibdib ko habang paakyat ang sinasakyak namin.

Sa ideya na makikita ko muli si Niro ay hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko.

Pangit ang una naming pagkikita,nung panagalawa,alam kong galit sya sakin nun.

Kaya ngayon,hindi ko alam kung paano ko naman sya haharapin. Pero dahil trabaho naman ang pinunta ko dito,kailangan kong humarap sa kanya bilang impleyado.

Isasantabi kung ano ba ang dapat isantabi saaming dalawa.

“Here sr” saad ng babae,inuwestra nito ang isang kamay sa isang pintuan.Napansin ko ang isang poster na nakadikit sa harap nito.

Its Niro,wearing his business attire.Sa itsura nyang to,para na syang naging cover ng magazine.

“Pasok po” saad muli ng babae bago nya ako mismong pagbuksan ng pinto.

Nginitian ko sya,bago magisang buntong hininga at pumasok sa loob.

“Youre here” agad na saad ng babaeng may blonde ang buhok,tila inaasahan nya talaga ako base sa boses nya.

Ngumiti ako sa kanya at tumango,bago ko inilibot ang mata.Hindi ko alam tila may kusang hinahanap ang mata ko.

This is hes office,He was supposed to be here.

“Sya nga pala,busy si Mr.Barrenuevo” saad ng babae bago nya kunin ang hawak kong folder na kanina ko pa bitbit pagpasok “Tama ang pasok mo sa kumpanyang ito,magla-lounch kasi ang B&A ng new collection ngayong buwan ng perbrero. Mukhang magiging busy ka kagad”

Muli ko syang nginitian,hindi maalis ang pagtataka kung sino ba sya dito.

“Hindi pa naman po ako sigurado na makakapasok dito” sabi ko

“Makakapasok ka nyan” saad naman nya na parang sigurado “I know boss Niro”

Bahagya syang tumawa,hindi naman ako kumibo pero tinanong ko sya.

“Ano nga pala dito? Hindi kasi kita nakita last time dito nung nagapply ako” saad ko bago ko pagtuunan ng pansin ang buhok nyang blonde “O hindi ko lang napansin ang iconic blondw hair mo”

“Im hes secretary” sagot nya “And yeah,hindi talaga ako naglalagi dito dahil may hinahawakan din akong ibang trabaho”

“Hmm” I mumbled “Kaya ba naghanap si Sr.Niro ng bagong secretary dahil busy ka masyado? O youre just quiting”

“Hindi” sagot nya bago ko napansin ang maikling ngiti nya “Ginalingan ko sa trabaho dito,pero may mga tao talaga na hindi ako gusto”

Bahagyang kumunot ang noo ko sa sinabi nya.

“Sayo ko lang to sasabihin kahit wala pa tayong isang minuto magkakilala” saad nito “Kinausap ako ni Ms.Anjyl”

Bahagya akong natigilan ng marinig ko ang pangalan nayun.

“Para san naman?” Tanong ko.

Ngumiti uli ito ng tipid bago tumingin sa malayo.Sa itsura palang ng mukha nya,mukhang hindi naging maganda ang paguusap nayun.

“Gusto nya akong magquit dito sa kumpanya” saad nya na ikinatigil ko uli “Pinakiusapan nya akong lumayo kay Sr.Niro dahil nagseselos daw sya sakin.She look so intimedating that time…and she treaten me” lumingo ang ulo nito na parang hindi makapaniwala.

“Sobra nyang selosa,at pakiramdam ko nasasakal na sa kanya si Sr.Niro”

Hindi ako nagsalita.Medyo kinabahan ako bigla dahil sumagi sa isip ko yung isang araw na nasira ko ang proposal.Minsan ko nang nakita ang bangis na galit ni Maam,Anjyl.

At sa palagay ko mukhang mas doble pa ang magiging galit nito ngayon sa akin dahil muli nya akong makikita sa kumpanya nila.

Maya maya naramdaman kong tinapik ako ng babae na hindi ko parin pala alam ang pangalan.

Tipid nanaman syang ngumiti saakin.

“Nabalitaan ko kung anong nangyari last time” saad nito “Hindi mo alam kung anong issue mo kay Sr.Niro kung bakit mo sya niyakap pagkalalabas mo sa elevator.Pero alam kong galit na galit si Ms.Anjyl nun.I dont know kung kilala ka nya personaly pero isa lang masasabi ko.Be carefull…dahil kahit sino pinagseselosan nun sa mapapangasawa nya”

Napatitig lang ako kay Blonde girl ng ilang segundo.Nakakahiya man pero alam kong namumula ang mukha ko sa kaba.

Pero maya maya,nilawakan na ng dalaga ang ngiti nito na parang pinapagaan ang loob ko.

“Dont worry,hindi sya ang magiging boss mo dito” saad nya “kung kaya mo syang iwasan iwasan mo sya.Wag kang masyadong magalala”

“Paano ko sya maiiwasan kung yung mismong asawa nya ang boss ko” saad ko “Magiging mainit ang mata nun saakin sigurado”

“Just relax” sagot nito “And your job”

Ngumiti ito muli saakin bago nya iwestra ang palad saakin.Agad ko naman iyung tinanggap upang makipag kamay.

“By the way,I am Jess” ani nya

“Rigel po” sagot ko.

“I know” masuyo nya akong inalalayan papunta sa work desk “Inuutos ni Sr na interviewhin kita sa ilan mong detalye.Para lang daw makisigurado tayo”

“Ok,I need that” sagot ko.

Tumungo na kami sa lamesa,pero bago pa makarating ang nagpakilala Jess sa swivel chair nito biglang may kumatok at may nagbukas ng pinto.

Sabay kaming napatingin ni Jess sa nilalang nayun.

“Ms.Jess” ani ng babae “Pinapatawag ka daw po sa Studio area ni Maam.Anjyl,

ipakita mo daw sa kanya ang new secretary ni Mr.Barrenuevo“

CHAPTER 33

Happy reading 💕

Rigel Pov’

“Ms.Jess” ani ng babae “Pinapatawag ka daw po sa studio area ni Maam Anjyl,ipakita mo daw sa kanya ang new secretary ni Mr.Barrenuevo”

Para akong binuhusan ng malamig sa narinig.Agad naman akong napatingin kay Jess na tila nanghihingi ako ng tulong.

“Few minutes girl” saad nito sa babae “Iinterviewhin muna kako”

“Sya na daw po ang magiinterview e” sagot nito “Naninigurado lang daw po si Maam”

Napabuga ako ng hininga ng wala sa oras.Mali ata tong pinasok ko.

“Ahm,Jess..” Tawag ko sa atensyon ni Jes and then I clear my throat “Hindi pa naman talaga ako tanggap diba? Actually Im applying just right now here.Parang inimbita nga lang ako ni Sr.Niro dito just to pick this position”

“Yeah,why?” Saad nito

“Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi na muna siguro ako tutuloy?” Sagot ko.

“What?” Tanong nya.

“Im sorry Jess,Im not feeling well kasi talaga” saad ko “Si Sr.Niro rin lang din ang nag-aya sakin dito but you know Im not taking the job full hearted. Nagugulohan pako,sorry”

Tumayo ako sa upuan at sinumulang bitbitin ang bag ko.

Hindi ko alam kung bakit parang bigla akong nagka anxiety. Kinabahan ako bigla na parang kinahihina ng mga tuhod ko.Ang wierd but,base sa kwento ni Jess kanina about kay Maam Anjyl.Its really scared out of me.

Minsan ko na syang nasira,at baka ito ang daan para makaganti ito saakin lalo nat bumalik talaga ako dito sa kumpanya para lang maging secretaryo ng magiging asawa nya.

“Ganun ka katakot kay maam?” Kapagkuwan tanong ni Jess saakin dahilan para matigilan ako sa ginagawa.Hindi pa ako nakakalayo sa gawi nito.“The hell Rigel? Hindi mo alam kung anong meron sayo at gusto ka talagang ipasok dito ng pinaka boss ng kumpanya”

Bigla akong natigilan sa sinabi nya.Niro’s name immediately came into my mind.

“Ano?” Saad ko namay pagtataka.

“You dont know kung gaano ka pursue dati si Sr.Just you to be here…nake-kwento ka nya saakin”

Hindi ako nakasagot sa sinabi nya sa halip ay napatingin lang ako dito.

“Kilala na kita” dugtong nito “Sa mga kwento ni Sr Niro dun kita unang nakilala,lagi syang masaya sa mga kwento nya sayo…noon”

Hindi ako nakasagot,tila natememe ang dila ko.Hindi ako makapaniwalang sa loob ng ilang taon.May kwento pala ako kay Niro.

Nakalimutan ko man ang mga sakaling nangyari saaming dalawa noon.Binubuhay parin pala nya ang alaala naming dalawa.

“Halos magdadalwang taon na ako dito sa kumpanya” saad ni Jess “Matagal tagal na akong sikretarya ni Sr.Niro at dahil dun naging magkaibigan na kaming dalawa.Palagay nyang ikwento saakin ang tungkol sayo Rigel.Ang sabi nya,ikaw ang taong nakapagpabago sa kanya ng husto.Ikaw daw ang dahilan kung bakit hindi na sya natatakot kung ano na nga ba sya ngayon,hindi na sya natatakot magtago.Laging magaganda ang mga kwento nya tungkol sayo…kahit paulit ulit.Hindi ka nya nakakalimutan”

Naisip ko ang pagpunta ni Niro sa shop nung isang araw.Oo ramdam ko ang galit nya nun dahil sa nangyari sa proposal.

Pero hindi sumagi sa isip ko kailan man ang sinasabi ni Jess,na noon pa man daw ay gusto na akong makapasok ni Niro sa kumpanya.At ang kwento nito sa dalaga.

Nakalimutan ko ang maaring alaala naming dalawa.Hindi man ako sigurado kung maganda o pangit yun pero may isang magandang alaala ang naiwan ako sa kanya.

Ako daw ang dahilan ng pagbabago nya?

Ako daw ang dahilan kung bakit mas naging bukas sya.Ano bang nagawa ko? Minsan ba talaga akong naging importante sa kanya.

“Tingin mo bakit ka pa nya pinuntahan sa trabaho mo?” Tanong ni Jess.

Naalala ko ang pinagusapan namin ni Niro.Galit sya nun…at sumagi sa isip ko ang tungkol sa plano ko daw naibinibintang nya saakin.Nagugolahan ako na baka dahil dun nga kaya ako pinuntahan.

Malayo sa malabulaklak na sinabi saakin ni Jess.

“Hindi ako naniniwala” kapagkuwan saad ko.Napansin kong biglang natigilan si Jess.

“Hindi ko naman sinasabi na maniwala ka” sagot nito “Ang akin lan-”

“Galit sya sakin Jess” saad ko “Bukod sa nasira ko ang proposal nya kay Maam Anjyl,may bukod pa syang galit saakin.He blaming me on something that Ive never known about”

“Thats him” sabi nito “Mr.Niro didnt want to see his true feelings to anyone.Kaya umaarte syang galit sayo.Pero kilala ko sya bilang kaibigan.Hindi sya mageefort na papasukin ka nya dito sa kumpanya,ano bang kinatatakot mo sa kanya?”

Muli akong napaisip,natatakot nga ba ako?

“P-plinano nya lang tong lahat” saad ko “He wants to know about me”

“Exactly” saad nito “He plans it noon pa man.Gusto ka nyang maging parte ng kumpanya.I think he was devasdated.

Hinihintay nya ang araw nato,na kahit sa kumpanya lang at isa kang impleyado makasama ka lang ay sapat na kay Sr…alam ko yun dahil lahat ng yun kinukwento nya sakin“

Napatitig ako ng ilan pang segundo kay Jess.Nakita ko ang tila pakikiusap nya saakin.Base sa ikinikilos nya,kilalang kilala nya na talaga si Niro noon pa man.

Napahinga ako ng malalim.Nais ko na sanang ihakbang ang paa ko paalis because I think I dont have choice pero muling nagsalita si Jess.

“Ikaw ba Rigel?” Tanong nya “Bakit ka ba nandito? kung nagdadalwang isip ka at walang tiwala sa boss ko bakit nandito ka ngayon? Totoo bang natakot ka lang kay Maam Anjyl kaya gusto mong umatras? O kusa karin talagang pumunta dito dahil si Sr Niro yun,yung taong kilalang kilala ka”

“Ang dami mo nang alam sa saaming dalawa?” Saad ko “Kung makapagsalita ka parang alam mo na lahat ng kwento namin ni Niro”

“Alam ko” sagot nya “Simula ng magkakilala kayo,kinuwento nya lahat kaya kilala kita…alam ko ang kwento nyong dalawa”

Nakatitig lang ako kay Jess nang mapansin kong dahan dahan nyang hinawakan ang kamay ko.

“Pleas stay Rigel” pakikiusap nya “Para lang sa boss ko,kung ano man ang sinabi nya hindi sya totoong iyun.Galit lang sya, natatakot…kailangan ka nya”

Nakalipas ang ilang minuto,namalayan ko nalang na nakalabas na kami ng elevator.

Nakahawak padin sa kamay ko si Jess habang naglalakad kami sa isang hallway patungo sa isa pang opisina.

Napapansin ko ang paligid.Ang mga disenyo sa dingding ay napakaganda.Mga ibat ibang disenyo ng damit at ang mga sikat na artistang suot nito.

Halatang organize ang paligid.Pinapahalagahan ang bawat detalye ng mga disenyo roon.

Kaya naman lalo lang akong kinabahan.Hindi man kasi taga disenyo ang pinapasok ko rito.Sa klase palang na kumpanyang ito,mukhang malaki ang standard at expectation nila sa mga impleyado.

Anjyl Pov’

“1,2…1,2,3…1,2…1,2,3” bilang ni Hugo habang pinapalak pak pa ang mga kamay “Ayusin ang tindig! Itaas ang chin,be attitude! Be confident” Sigaw nito sa mga model.

Naka cross ang mga braso ko sa dibdib habang pinapanood sya sa gilid ng mahabang stage.

Sinisikap nyang pulido ang ginagawang pagrampa sa intiblado ng mga models nya.

Mataray na bakla si Hugo,para sa kanya perfection is a must.Maraming humahanga dito dahil sa galing at magagandang damit na disenyo nito.

Kaya naman hindi nagkamali ang B&A na kunin sya bilang isang designer ng mga damit na aming pinupurchase.

B&A company is one of the popular company in the philippines.Ang makapasok dito ay isa nang prebileheyo sa career ng iyong trabaho.

May sariling marketing ang kumpanya.May sarili din itong studio kung saan ginaganap ang runner month of collection.Dito nagaganap ang halos buwanang passion show.Dala ng mga model na tinuturuan ni Mr.Hugo ang mga damit na kay gagandang disenyo.Mga gawa nya ito

Ang tawag dito,clothing collection,at bukod kay Hugo.Isa ako sa namamahala ng runner studio ng kumpanya.I am one of the biggest person here na kinatatakutan ng lahat.

Malaki na ang nagawa ko.Sa sarili ko at lalong lalo na sa kumpanyang ito.

Everything is in the position,maayos at napaka perpekto ng lahat dito.Kahit maraming nagsasabi na isa ako sa mga competitive na boss.Kahit sabihin ng iba na ako ang pinaka walang puso.Wala akong pakialam dahil hindi ko hahayaan ng may sumira sa kumpanya.

Isa ako sa dahilan kung bakit nasa tuktok na ang kumpanyang ito.Bukod sa kalahati nang share saakin,masasabi kong mas malaki parin ang nagawa ko.

Dinadala ko ang pangalan nila mom and dad.Yun ang dahilan kung bakit nagsisikap ako at ginagawa ang lahat lahat sa kumpanyang ito.

Kaya naman hindi ko hahayaan na kung sino lang ang umagaw nito saakin.Kahit pa si Niro na walang inatupag kundi ang faggot nyang yun.That Rigel…wag syang babalik dito dahil sisiguraduhin kong magiging impyerno ang buhay nya.

“Burlalush nanaman yang peslak mo mare” coming from Hugo.

Natuon ang pansin ko sa kanya.Hinayaan naman nito magpatuloy ang mga model na gawin ang trabaho nito kapagkuwan ay lumapit saakin.

“Tuloy nyo lang ladies!” Sigaw nya pa dito bago magtuon saakin “Ano nanaman ba ang problema mo Anjyl.Lagi ka nalang nakabusangot.Kung tungkol ito sa studio.Dont worry,I can manage” and then he smirk “Kaya kong pagsabayin ang event at ang pag luluonch ng collection ko”

“I know” sabi ko sa kanya “You are Hugo after all right?”

Ngumiti ito na parang natuwa sa sinabi ko bago muling nagseyoso.

“E ano ngang problema mo?” Tanong muli nito.

Napahinga naman ako ng malalim.

“Its him again” sagot ko.

“Niro?”

“No,the other one”

Napansin kong napaisip sya.

“Who?” Tanong nito.

“Its Rigel” sagot ko “Nandito na sya sa kumpanya,nalaman ko kahapon na pinursue parin pala ni Niro ang balak nya.He wants Rigel work here in the company”

“What?” Saad nito “Ayan ba yung Rigel na kinukwento mo sakin noon? That faggot”

Napangisi ako nang marinig ko ang salitang faggot kay Hugo.Kakampi ko ang isang to.

“Hindi pa ba sya tumitigil?” Dustong ng bakla “Hanggang ngayon parin ba ginagawa nya paring bakla yang fiance mo.Kalerke ka huh”

“Isa parin syang bangungot saaming dalawa” saad ko “Hindi ko nga alam kung anong nakita ni Niro sa lalaking yun kung bakit sya pa ang nagiinsist na papasukin ito sa kumpanya,ang kapal ng mukha nila”

Napatingin ako kay Hugo ng hindi ito umimik.

“You mean…si Niro ang nagpapasok sa faggot nayun?” Tanong nito pagkakuwan ay pagak na natawa “Is that a pretty gay huh? Anong meron at ang isang Niro pa ang nagpapapasok dito?…iharap mo sakin ang baklitang yan para marate ko”

Napalingo nalang ako sa sinabi nito.Kung susumahin at kung titignan nga ba ang itsura ng dalawa.

Nakakainis sa part na tila mas malamang si Rigel.Because Hugo is a typical gay na laki talaga sa isang parlor.Kalbo ang ulo nito,may makukulay nadamit at halos pumipitik ang bawat galaw nito.

Samantalang si Rigel,no efforts.Lalaki man itong manamit pero dahil sa kaputian ng balat nito at sa payat nitong pangangatawan ay kulang nalamang ay magpeels ito upang maging babae.

I wonder why kung bakit nahulog si Niro sa kanya.That faggot has an Charisma.

“Kailan ila-lounch ang collection mo?” Tanong ko para maiba ang topic.Ayoko ng pagusapan ang tungkol pa sa faggot nayun kung kayat sa negosyo nalang ako nagpunta “Kumpleto na ba ang book clothing designs mo? Maglalatag na kasi ako ng mga investors marketing nito”

“Actually nung friday pa tapos” saad nito na parang dissapointed.Napakunot naman ang noo ko nun.

“What?” Tanong ko “Nasabi mo na ba to sa part of finance para maicomedate na ang concerns mo sa tela? Para makabili na at makapagsimula ka nang makapagtahi”

Bahagya akong nagtaka nang tila tumawa si Hugo ng mahina ngunit walang ekpresyon ang mukha.

“Yun na nga e” saad nito “Hindi naman naghihirap ang kumpanya hindi ba? Nung isang araw ko nadin nagawa yan.But hindi tulad ng dati na isang chana ko lang sa kanila,wala pang isang linggo nandyan na ang mga tela ko”

Bahagya akong nagtaka sa sinabi nya.Napapaisip sa istilo ngayong ng kumpanya dahil never kaming nahuli pagdating sa material na gagamitin.Never in a history na maghirap ang kapital ng kumpanyang ito.

“Kailan pa to?” Tanong ko “Dapat nailapit na ito kay Niro”

Muli nanaman tumawa ng walang ekspresyon ang bakla bago ito sumagot.“Sinabi ko narin yan Anjyl” saad nito “Pero itong fiance mo,sinabi lang din saakin na maghintay ng isa pang araw hanggang sa magisang araw pa.I dont know whats happening to him,well naiinitindihan ko naman sya.Baka binabudget nya pa ang pera ng kumpanya at marame pa syang mas priority dito.Ayoko naman makasagabal sa pagtitip-”

“Hindi kami nagtitipid Hugo” pigil ko na sa iba pa nyang sasabihin “Never in a history na nagtipid sa pera ang kumpanya.Malaki ang sakop nito,remember?”

“Well sana nga tama ka” saad nya “Tandaan mo na pinili ko ang kumpanya nyo dahil alam kong malaki kayong magpasahod. Mayaman to hindi ba?”

Hindi na ako sumagot sa kanya at napatingin.Tila naiwan ang isip ko sa thing na nagigipit ang kumpanya dahil hindi agad matugunan ang simpleng pagbili ng mga tela ni Hugo.That not our company.

Walang takot ang kumpanya sa pag gastos.

“By the way para maalis ang stress,may ipapakita ako sayo” kapagkuwan saad nito,“Gusto ko lang ipaalam sayo na tapos na ako sa surpresa ko sayo mare”

Nagkaron  ng kunting sigla ang sarili ko sa sinabi nya.Ayun sa natatandaan ko,he was doing something na magpapabongga daw sa akin sa mismong araw na pinakahihintay ko.

“Leni ilabas mo ang gown!” Tawag nito sa sekretarya mula sa isa pang pintuan.Mabilis namang lumitaw ang babae kapagkuwan ay bitbit na nito ang pinagsasabitan ng ineexpect kong surpresa.

Upon checking it nagkaron na nang ngiti ang labi ko dahil dito.Its a white long gown na may napaka gandang design para sakin.

“Wow…” I murmured “Its really that huh?”

“Yup” sagot nito “May extra gift for you…and for your wedding”

“Thank you!” Ngising ko saad habang napapatakip pa ng labi.

Hindi ko mapigilan ang excitement ko lalo nat kuhang kuha nito ang nasa visual idea ko noon.Ang offshoulder na gown at magarbo nitong pangibaba.

May design ito na malilit at maninipis na bulaklak at butterfly.Makikintab pa ang mg ito.

“Are you excited for your wedding?” Tanong nito kapagkuwan.

Sasagutin ko na sana sya ng malakas na yes pero sabay kaming natigilan nang magbukas ang pinto.

Pagkatingin namin sa gawi nun.Iniluwa nito ang silretarya kong si Maddy kasunod si Jess na sikretarya naman ni Niro.

Ngunit hindi ko nagustohan ang isa pa nilang kasama na hawak kamay ni Jess.

Its Rigel…at tama nga ako dahil sya ang bagong sikretaryang iniisip ko.

Bigla akong nakaramdam ng kaba sa katabi kong wedding gown.Its saying na baka hindi nga lang buhay ni Niro ang sirain ng faggot nato kundi…ang kasal ko.

CHAPTER 34

AN:Again,diko naedit ang chapter.I hope mabasa ninyo ng maayos.

Happy reading 💕

Rigel Pov’

Hindi nga ako nagkamali sa iniisip nang masilayan ko si Maam,Anjyl.

Pagpasok palang namin sa pinto.Kita ko ang halos umuusok nitong ilong habang nakatitig saakin. She was offguard sa pagdating ko.

Mukhang kahit siguro asahan nya na ako ang bagong secretary ni Niro.May gulat at galit parin syang haharap saakin.

Hindi ko sya masisisi.Lahat kasi ng babae sa mundo ay pinapangarap ang isang sweet o magarbong proposal para sa paghingi ng kamay nito.

Ngunit dahil ginulo ito ng isang tulad kong hamak na nakalimut lang.At ang pagkikita lang sa taong naalala nya sa panaginip ang nakasagot sa tanong nito. Her life getting into messy.

Isang bakla lang ang nakagulo sa pangarap nya pagsisimula ng kasal. Napatitig nalang ako sa nanlilisik na mga mata nito.Bago ko iiwas ang panigin at napadako sa katabi nitong…wedding gown.

Doon palang ay sinampal na ako ng katotohanan na panggulo nalang talaga ako.Dahil ngayon,kitang kita ko sa gown na ito.

Pinamumukha sa mukha ko mula sa nakakasilaw na puting puting tela nato na hindi ako katapat dapat sa ano mang uri ng kasayahan ng kasal. Because…Im just a messy thing.

“Anong ginagawa mo dito?” Kapagkuwan tanong nya.Kita ko ang pagigting ng panga nito dahil sa hindi maitagong inis saakin.

“Hindi bat sinabi ko na sayo na huwag ka ng magpapakita sa kumpanya ko?” Muli kong naramdaman ang tila pagsumpong ng anxiety ko sa taas ng boses nya.

Ngunit pinanatili kong matatag ang sarili ko.Hindi ako pwedeng bumitaw ngayon.

“Your messed something faggot” dugtong nito “Yet you still have a face to came here? Ang kapal din pala ng mukha mo”

“Excuse me but Mr.Nir-”

“Manahimik ka” sisingit sana si Jess sa pagsasalita ngunit napigilan agad ito ni Maam,Anjyl.“Isa ka pa Jess,talagang magkasabwat pa kayo ng fiance ko para lang maipasok uli sa kumpanya ko ang maninira nato”

“Mr.Niro wants all of thi-” “Shut up!” Muling pigil ni Maam Anjyl kay Jess.Ang dalaga naman siguro ang pinagtuunan ng pansin nito

“Akala mo ba hindi ko alam na hanggang ngayon? Simula nang pumasok ka sa kumpanya ay ang tanging topic nyo lang sa opisina ay ang faggot nayan?”

Napansin kong natigilan si Jess at saglit na napatingin saakin. Hindi ito nakasagot kapagkuwan ay naramdaman kong bahagyang napagigpit pa ang hawak nito sa kamay ko.

“Kinukwento sayo ni Niro lahat ng tungkol sa natitirang ala ala nya sa faggot nayan” tinuro nya ako nang sabihin nya ito “You and your boss are cheating on me…hindi man ikaw ang babae nya pero nabubuhay naman sa kwento nya kabit nyang bakla nayan”

Tuluyan narin atang kinain ng kaba si Jess kung kayat hindi na ito nakapagsalita.Kung kaya nagpatuloy si maam Anjyl sa pagsasalita.

“so tell me?” Tanong nito “Anong kakapalan ng mukha nyo at humarap kayo saakin?”

Nanlilisik ang matang salitan kaming tinignan nito “Ikaw na kunsintidor at ikaw maninira? Ang kapal ng mukha nyong humarap saakin.Ang hinihingi ko ay isang matinong sikretarya.Hindi isang palaboy na bakla na basta nalang pinulot ng fiance ko”

“Stop it” kapagkuwang ani ko.Hindi ko namalayang nakapagsalita na ako bigla.Hindi ko alam na kanina pa pala umaakyat ang dugo ko sa ulo dahil sa kinikimkim na galit.

Naalala ko bigla ang turo saakin ni mama.Kung may mali ay manghingi ng tawad.Pero kung tinapakan na ang pagkatao mo kahit ginagawa mo na ang lahat para mag-sorry.Tama na,dahil sobra na.

Napansin kong bahagyang natigilan si Jess sa tabi ko.Pero lalong lalo na si Maam Anjyl na tila lalong pagmumuhi ang tingin saakin.

“How dare you-”

“Nagkamali ako maam” putol ko sa iba pa nyang sasabihin “Opo nagkamali ako…nasira ko ang pinapangarap nyong proposal wedding.Pero hindi ibig sabihin pwede nyo na akong tapak tapakan o sabihan ng kung ano ano” mapait akong napangiti “Hindi ako kabit,hindi ako mangaagaw.Hindi ako maninira,hindi ko yun sinasadya-”

“E anong tawag mo sa sarili mo?” Tanong nito “Hindi mo ba alam na dahil sayo Niro cant move on…hindi mo alam ang pakiramdam na kahit ikaw ang nandyan.Ikaw ang nasa tabi nya iba parin ang hanap hanap nya.Tiniis nya ang sakit ng halos anim na taon,at ako ang nandyan para alalayan sya.Pero ikaw? Anong ginagawa mo sa mga araw na nalulungkot sya habang wala ka-”

“Nakalimot po ako…” Tiim kong saad,pinutol ko na ang iba pa nyang sasabihin.Hindi ko alam kung bakit bigla nalang lumabas sa bibig ko ang tinatago kong bagay nayun.

Napansin kong natigilan si Anjyl kung kayat nagapatuloy ako. “I have Systemetize amnesia” saad ko “When the person amnesia only affects a particular category or information…maybe my mind may not be able to remember anything relates to one specific location,or a person.And I think that person…is Niro Barrenuevo,I forget all about him Maam Anjyl”

“Kalokohan-”

“Stop this” naputol nanaman ang iba pang sasabihin ni Maam Anjyl nang bigla sumingit ang isang boses.

That voice is making me comfortable,sa kabila ng kaba at takot ko,nang marinig ko ang boses nayun ay tila biglang nawala ang lahat ng aking agam agam.

“Stop all of this Anjyl”dugtong pa nito.

“Being pathetic and being scandalous is not a right thing to do in my company” Napansin kong natahimik at bahagyang nagulat si Maam Anjyl.Nakatingin lamang sya sa nagsalita.

“Ako ang nagpapunta kay Rigel,saakin sya mag tatrabaho at ako magpapasahod sa kanya” Walang umimik kahit isa.Kahit ako na bahagya ding natigilan lalo nat naramdaman ko ang paglapit nito saakin.

“Wala ni isa sa inyo ang pwedeng manakit oh pagsalitaan sya ng kung ano ano” ani pa nito bago sya kumilos na nag patigil saakin.Namalayan ko nalang hinawakan nya na ang kamay ko.

“Tara na Rigel…may trabaho ka pang dapat tapusin” sabi nito.

“Youre hired by the way”

Tila papel lang akong hinila ni Niro paalis sa harap nila maam Anjyl.Humigpit ang hawak nito,ang paglakad ay bahagyang may pagmamadali.

Hindi ko na nagawa pang makalingon kila maam Anjyl.Ngunit bago pa kami makalabas sa studio-ng yun,narinig ko ang tila natumbang bagay.

Napalunok ako ng sariling laway.Isa lang kasi ang naiisip ko,gagawin ni maam Anjyl para mapaaalis ako sa kumpanyang ito.

She seing me like threat in their relationship.Ako ang virus na dapat mawala. Napatianod nalang ako sa mga kamay ni Niro.Wala itong pakialam sa mga implyeyadong nadadaanan namin,kung paano nila kami tignan na punong puno ng pagtataka.

Tila lumabas naman ang puso ko sa dibdib dahil sa sobrang bilis ng tibok nito.And seing his hand holding mine,I see one scenario in my memory. Tila bigla itong sumagi sa isip ko na labi kong ipinagtaka.

With the same feeling,same gestures and same scenrios. Pakiramdam ko nangyari na ito saakin.Hawak ng isang lalaki ang kamay ko,walang pakialam sa mga nakakakita habang dinadaanan namin ang karamihan.

That memory is very chaotic,but the person infront of me is not. At siguro,with a same feeling, same gestures and same scenarios.Theres a same person beside me.

Mabilis bumalik ang sarili ko sa wisyo.

Namalayan ko wala pang ilang minuto nakabalik na kami sa opisina nya.

Padaslak nyang isinara ang pintuan kapagkuwan ay nagpunta sa desk work nya pagkabitaw saakin.

Naiwan ako nakatayo sa harap nya,may punong pagtataka.

“Sabi ko na…sabi ko na” he murmured “Hindi ko ka dapat to ginawa.Hindi ko na dapat to sinubukan bakit kasi nagpapadala ako sa isip ko”

Pinagmasdan ko lang sya sa pwesto nya.Hindi ko naiintindihan ang sinasabi nya gayong may kahinaan ito.

Basta nanatili lang ang mata ko sa gawi nya.Itinukod pa nito ang dalawang palad sa lamesa habang ang tingin nito sa ibaba.

Halatang malalim ang iniisip.

“Kung tungkol to kanina s-sr Niro nang hihingi po talaga ako ng tawad” saad ko,hindi ko kayang nakikita syang namomroblema sa sitwasyon lalo na ako ang dahilan “Sr,pwede naman akong umuwi.Hindi ko nalang po tatanggapin ang trabaho”

“Cut that Sr’” saad nya,tumingin ito saakin “Now you acting like a profesional infront of me huh?”

Napakunot noo ako sa sinabi nya.

“Sr thats what I call in my boss right?” Sagot ko “Hindi na po kita pwedeng tawagin sa Niro lang Sr Niro.Pero pwede rin po uli kitang tawagin doon kung aalis ako sa kumpanya”

Napaawang ang labi nya na tila may sasabihin sya ngunit walang lumabas sa bibig nito.Ilang segundo syang napatitig sa gawi ko kapag kuwan ay bigla nyang sinuntok ng malakas ang desk work nya.

Nakagawa iyun ng ingay na kinagulat ko.Agad naman akong nagalala lalo nat tila dumugo ang kamao nito.

Napahinga pa ng malalim si Niro,bago ito padaskol na umupo sa swivel chair.Wala ako sa sariling napalapit sa kanya nang makita kong tila pagod ang mukha nya.

I dont understand pero may namuong awa sa dibdib ko nun.

“Sr…ano po bang problema?” Mahinang tanong ko,pumwesto ako sa gilid nya.Kapagkuwan ay masuyong hinawakan ko ang kamay nitong pinanauntok sa mesa.“Hindi ko po kayo maintindihan”

“Wag mong intindihin” saad nya,walang ekspresyon ang mata nitong nakatingin sa kisame. Halata ang lungkot at ang pagod nito na mukhang itatanggi nya. “Kung tinatanong mo kung marami akong problema,oo Rigel pero hindi ako pwedeng mapagod sa mga problema ko”

“Isa ba ako sa mga problema mo Niro?” Tanong ko,mukha napansin nya atang wala na ang sr doon kung kayat saglit itong napatingin saakin.

“Hindi ko alam” sagot nya “Hindi ko maintindihan ang ginagawa ko”

“Ayoko nang dumagdag pa sa mga pasanin mo” saad ko “Aaminin ko,natatakot ako kay Maam Anjyl.Pagtumagal ako dito pagiinitan nya lang ako.Ayokong dumating sa punto na makakagawa kami ng iskandalo dahilan para isa na rin kami sa  problemahin mo”

Hindi sya nagsalita.Nakatitig lang sya saakin na parang binabasa ako.

“Bakit nyo po kasi ako kinuha?” Tanong ko “Marami pang mas diserving sa trabaho ko.I dont have any trainings in this field.Hindi ka ba natatakot na pumalpak ako?”

“Hindi ka papalpak pagdating saakin” saad nito “Hindi mo naman hahayaang mapahiya ako hindi ba?” Napansin ko ang mga mata nito tila bahagyang nagseryoso “Your loyalty is only mine Rigel right? The loyalty here in my company is very important”

Hindi na ako sumagot pa sa sinabi nya.Pinanood ko nalang syang hawakan ang kamay ko.

Tila kumportable syang ginagawa ito lalo nat masuyo nya pa itong hinalikan at idinikit sa pisngi nya.

Tila tumagal ang 30 segundong ginawa nya yun.Nawewerduhang tumibok ng mabilis ang puso ko na tila nasisiyahan sa ginagawa nya.

“stay with me Rigel” malambing nyang ani bago tumingin sa mga mata ko “Lets win this battle. Wag mokong iiwan…sabay tayong lalaban”

Niro Pov’

Hindi ko maintindihan ang sarili.Basta namalayan ko nalang na kanina ko pa pala hawak ang kamay ni Rigel at dikit dikit ito sa aking pisngi.

Nakita ko ang mga mata nyang bahagya pang natitigilan ngunit tila gusto rin ang nangyayari.

Napapaisip sa ginagawa. Tinatanong ko ang sarili, nageenjoy ba ako rito? Habang hawak ang kamay ni Rigel.Maarinm bang hindi ko nanaman mapigilan ang sarili at bumigay nanaman ako?

O bumigay naman talaga ako kanina.

Aaminin ko,nung oras nang malaman kong nakapasok na sa kumpanya si Rigel.Hindi ko mainrindihan ang excite na naramdaman ko.Ngunit nang malaman kong hinahanap din pala sya ni Anjyl.At kasalukuyan nang nagkaharap ang dalawa.Wala akong inisip kundi ang kaligtasan nya.

Kilala ko si Anjyl,ang iskandalosa nitong pag uugali.Ang walang sinisinong tao sa kanyang harapan.Nakita ko na ang galit nya,at ang muntik na pananakit kay Rigel.

Kaya nang malaman kong nasa kumpanya na si Rigel.Tila kinabahan ako,ayokong masaktan nanaman ang binata dahil sa gagawin nya.

Iniisip ko ang concerened ko dito,at natatakot ako dahil dun because this thing is threat for me.

Yeah,being concern to Rigel is one of my threat.Hanggat maari, ayokong mapalapit sa kanya. Ayoko nang mahulog muli ang loob ko dahil may isang bagay akong iniingatan.

The company,and the love of Anyl who always chasing me.Nakatali na ako sa leeg.

“You may go” kapagkuwan saad ko,mabilis akong napabitaw sa kamay nya na bahagya namang ikinatigil ni Rigel.“Umuwi ka na muna,bukas ka pa magsisimula”

Inayos ko ang upo ko,hindi na syang muling tinignan pero napansin kong nakatitig lang ito saakin na parang nagugulohan sa ikinilos ko.

Im sorry Rigel,pero I need to stop all of this.

“Naiintindihan ko” mahinang saad nya “Hindi dapat tayo nagpapadalos dalos…see you tomorrow sr”

Napansin kong tila naintindihan nya ang kinilos ko.Kung kayat hinayaan ko nalang syang lumakas papalabas ng oposina.

Mali ang ginawa ko,pero sa tingin ko,kusang mangyayari ang ganung klasing gestures pag magkasama kami dalawa.

Ayaw na ng utak ko,pero ginugusto ng puso ko…at hindi ko maitatangging kumportable parin ako sa mga kamay nyang nun kahit anim na taon pa ang lumipas.

Pinanood ko lang syang makalabas ng pintuan.Hindi na sya lumingon pa nun at hindi na nagsalita pa.Kung kayat nang isara nya ang pintuan,nabalot ng katahimikan ang buong paligid.

Para akong naiwan sa kawalan at tila hindi alam ang susunod na gagawin.Nakatitig lang ako sa likod ng pinto at napangiti ng malungkot.

“Kaya ko pa bang itigil to?…”

NAPABALIKWAS ako sa aking pwesto nang marinig ko ang malakas na palakpak.Nagulat ako at nagugulohang napatingin sa paligid.

Bumungad saakin ang mukha ni Tyron nang maadjust ko na ang mata.Kunot noo ko syang pinagmasdan at napapaisip kung bakit sya nandito.

“Heres the tissue bru” saad nito “Punasan mo muna ang laway mong tumulo”

Bahagya itong tumawa kapagkuwan.Ako naman ay mabilis na kumilos at pinunasan ang laway ko sa pisngi.

Tsaka ko lang napagtanto na nakatulog na ako sa mesa.Hindi ko alam kung ilang munuto na ako nakatulog pero ngayon namalayan ko nalang na nasa harap ko na si Tyron.

Ano nanaman bang kailangan nya.

“Your acting is good” kapagkuwan ani ni nito.Nagtaka naman ako sa sinabi nya.

“Acting what?” Tanong ko.

Napansin kong bahagya itong ngumisi.

“Ang galing mo kanina.Tinitignan ko kayo kanina ni Rigel sa labas.At maganda ang ginagawa mo.You making that faggot comfortable with you” saad nito “Ituloy mo lang yun Niro”

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa kanya.Sa halip ay napabuntong hininga nalang ako at napasandal sa aking upuan.

I dont want to give a comments about this.Pero nakita ko ring napabuntong hininga si Tyron kapagkuwan ay napasiryoso ito.

“What on your face?” Tanong ko.

“Its him” sagot nito bago mapatingin sa malayo “Ardy Agrebante…”

Kumunot naman agad ang noo ko “Whats about him?”

Seryoso itong tumingin saakin “Naaalala mo si Mr.Devanes” ani nito “Yung nililigawan nating may ari ng fabric factory sa laguna”

“Yeah,nakausap mo naba sya?” Saad ko “I think next week na tayo magkakaron ng meeting sa kanya.Be ready kasi I think made-deal nanatin an-”

“Na deal na ni Ardy contract” saad nito nang nagpatigil saakin.

“What?” Bigla akong napaayos ng upo sa narinig “Paano nangyari yun e kakameeting lang namin nung isang araw.Tyron hindi pwede ito ikaw at ako lang ang nakakaalam ng sitwasyon ng kumpanyan hindi ba?”

And then he tsk.

“Nagmamagaling ang lalaking yun” tiim nitong saad “Isa si Mr.Devanes sa malaking asset ng kumpanya.Im sure na kapag nadeal natin ang proposal sa kanya.Mapapaangat natin ang kumpanya kait na 30% ng kapital nito.But its not gonna happen anymore”

“Baka tuluyang malugi ang kumpanya Tyron” saad ko “Next month nadin ang meeting,at kailangan nila malaman ang record ng buong kumpanya mula sa kita nito at sa gastos sa lahat lahat.Kakaupo ko lang bilang CEO.Pero ito ang ihaharap ko sa kanila? Ang pagbaba ng kapital?”

“Hindi ko maintindihan kung bakit si Ardy pa talaga ang nakakuha ng deal nayun” saad ni Tyron “Ito na nga ba sinasabi ko”

Hindi ako umimik,pinagmasdan ko lang syang tumayo sa harapan ko.

“This is part of their plan” ani nito “Sinasadya ni Ardy na maharang o makauna sya sa mga parte ng deal natin.He wants to competitive on us”

“This is not what I think on him”

“It is” saad nito “Kung patalikod syang lumalaban saatin.You need to stick to our plan.Ituloy mo lang ang ginagawa kay Rigel.Magagamit natin sya kay Ardy…alamin mo kung may kinalaman ng sila sa isat isa”

CHAPTER 35

Happy reading 💕

Rigel Pov’

Tinatanong ko sa sarili ko kung bakit nga ba ako pumasok sa kumpanya.Tinaganong ko ang isip ko kung bakit nagpatalo ito sa puso ko na gawin ang bagay nato.

Alam kong kumplikado na ang lahat.Alam kong hindi na ito ang tamang panahon para saamin dalawa ni Niro.

Hindi na importante kung malaman kong sya talaga ang nasa panaginip ko.Hindi na importante na sigurado na ako na isa sya sa nabura sa alaala ko.Hindi na importante kung sya yung pinakamahalagang taong naiisip ko bago ako mawalan ng alaala.Hindi na importante kung sya yung nasa huling isipan ko bago mawala ang lahat.

May mga bagay na hindi na importante sa ngayon.May mga bagay na hindi na kailangan bigyan pa ng pansin.

Kahit pa na malaman kong Niro always keeping our memory wayback before.Hindi na ako interesado kung malungkot o masaya ba ang nangyari saamin dalawa noon.

Wala nang importansya ang tungkol saamin ni Niro.Ang maganda nalang ngayon ay nalaman ko na ang lahat kahit wala pa akong masyadong naalala.

Nalaman ko na si Niro at ako ay dating may nakaraan na kahit kailan ay hindi na mababalikan. Isang alaala nalang siguro si Niro na kahit nabura sa isipan ko ay naalala parin ng puso ko.

Nakita ko na kung paano kakumplikado ang lahat.Nakita ko na ang mga galit na dapat hindi na pausbongin pa.

Muntik na ako kahapon,hindi maganda na nakikipag away ako dahil lang sa isang lalaki. Naapreciate ko nadin si Niko,na ngayon ko lang nalaman na andami palang nagawa saakin to stay with him.

Ang dalawang tao nayun.Si maam Anjyl at si Niko,ay nagmamahala lang ng tapat at totoo.

Handa silang maging masama para lang mapabuti ang relasyong iniingatan nila.

Handa silang isakripisyo ang lahat at ibigay ang lahat to make someone stay beside them…

Pero bakit?-lagi kong tanong yan sa sarili ko.

Bakit nandito ako ngayon? Kinu-question nanaman ang sarili ko kung bakit,nandito ako sa tabi ni Niro.

Hindi ko alam kung bakit sa unang yaya nya palang saakin sa kumpanya ay pumayag na ako.

Hindi ko alam kung bakit naapreciate ko lahat ng ginagawa nya.Yung paghawak nya sa kamay ko pagaalis sa studio…sa harap ni maam Anjyl.Yung pagtatanggol nya saakin sa lahat na parang hindi nya kilala si Maam Anjyl na handang pumatay dahil lang sa selos.

Nakita ko kagad yung pagod at tila lungkot nya sa mukha nang hindi sya makapagisip ng tama.Sinuntok nya pa ang desk work upang maibsan ang tila inis na nararamdaman.

Naawa kaagad ako sa dugong dumaloy sa kamao nya.Natakot agad ako nang pagod syang napaupo sa swivel chair.

Pero ang nakakagulo,gumaan naman ang loob ko nang hawakan nya ang kamay ko.Masuyo yun at may ingat ngunit mahigpit na tila ayaw nya mawala.Ang paghagod nito sa kamay ko mula sa pisngi nya.

Ang mga titig nya saakin na tila nagpapalambot saaking kalamanan.At ang binitawan nyang salita to make me stay beside him.

“stay with me Rigel” malambing nyang ani bago tumingin sa mga mata ko “Lets win this battle.

Wag mokong iiwan…sabay tayong lalaban“

Lahat lahat nang yun naapreciate ko,nasa isip ko parin kahit patulog na ako.

Hindi ko alam kung bakit sa mga simpleng ginagawa nyang yun tila mas matimbang pa sa ginawa ni Niko.

Ginagawa ni Niko ang lahat at nangako syang gagawin pa ang lahat saakin.Pero para lang sa katumbas na mga ginawa ni Niro?

Parang napalitan agad?

Im always asking myself,why Niro?

Minahal ko ba sya noon?

Minamahal ko parin ba sya ngayon?

Why I love him naman?

Why I love you Mr.CEO?

Napahinga ako ng malalim,agad kong pinunasan ang namuong luha sa pisngi ko.

Normal nalang na gigising akong may luha sa mga mata tuwing umaga.Pero pinapangako ko sa sarili ko na ito na ang huli,dahil si Niko na dapat ang dahilan ng pagtahan ko.

Niko Natividad is one of my priorities now.Kailangan masanay na akong sya ang pupunas sa mga luha ko gaya ng mga pinagako nya,kailangan masanay na akong nandyan sya sa tabi ko.Its now I need to depend him.

Kaya naman tinuyo ko na ang luha ko.Prinaktis ko na ang masayang ngiti ko.

Ginawi ko na ang katawan ko sa kanang bahagi ng kama upang yakapin sya mula sa tabi ko ngunit natigilan ako nang wala akong makapa doon.

Napakunot noo akong napatingin sa pwesto ni Niko at unan lamang ang nandoon.

Napahinga nalang ako ng malalim.Baka nasa cr lang yun,kaya naman bumangon na ako.

Kailangan masanay na akong naapreciate si Niko.Kaya naman para sakin dapat wala nang makaligtaang umaga na hindi ko sya niyayakap.

May pilyo akong ngiti sa labi nang lumabas ako sa kwarto.I know nasa cr sya at siguradong matagal sya don lalo nat hilig nitong magbasa ng artcle sa cellphone.

May marahan akong lakad sa hallway pero natigilan din agad ako nang mapansing nakabukas ang isang pintuan sa tabi ng kwarto ko.

Its Niro’s room,actually,ilang beses palang kami nagtatabi sa higaan.May time na kapagumiiyak ako sa hating gabi ay doon na sya natutulog para mapatahan ako.

Mama dont support the idea sleeping us in one bedroom kahit parehas kaming lalaki.Kaya naman sa ideya na nasa loob sya nang kwarto nya dito ko sya unang sisilpin.

Habang papalapit ako sa pinto nito,naeexcite akong makita ang ekspresyon nyang nagulat saakin.

Pero…hindi ko alam dahil ako pala ang masusurpresa at mapupuno nang pagtataka.

Papalapit na kasi ako sa kwarto nito nang marinig ko ang isang boses ng babae.Ang Audio nito ay halatang nasa speaker lang ng cellphone.Its kind familiar but I dont have idea kung kanino ang boses.But behind my curiosity,lumapit ako dito at pumwesto sa gilid ng dingding kung saan mas nariring ko ng malakas ang boses.

At ang unang narinig ko ng mas malinaw ay sadyang nagpatigil saakin.

“Hes so vulnerable” saad nito “bukod sa kanya mas capable ang pagiisip mo ngayon.You have power to use him right?”

“Yeah I’ll do it” si Niko ang narinig kong nagsalita “Actually,its already done…akin na sya ngayon,naniniwala na sya saakin”

Narinig kong tumawa ang nasa telepono.Para naman akong sinaksak nun dahil tila nakakainsulto ang tawa nayun.

“Maghintay ka lang ng kaunti pa” said by Niko “Magagawa ko na ang mga plano ko.He already in the company…pagtumagal pa sya don,masisimulan ko na ang pangalawang balak ko. Sisiguradohin ko na saatin ang huling halak hak,luluhod din sa harapan ko ang Barr-”

“Anak anong ginagawa mo dyan?” Napaigtag ako nang biglang magsalita sa likod ko si mama.Dahil dun,hindi ko na narinig pa ang ibang sinabi ni Niko sa kausap nito.

“Ahm wala po” nahiya kong sagot “Gusto ko kasing gulatin si Niko paglabas nya,inantay ko lang po syang matapos sa kwarto nya”

Pagdadahilan ko.

Totoo sana ang dahilan ko.Pero hindi totoo ang pakay ko dahil sa narinig ko.Nahihiwagaan ako sa mga sinasabi ni Niko at nang kausap nya.It feels like uncomfortable lalo nang marinig ko ang ‘plano’ nitong sinasabi.

Ang gulo at nakakalito dahil narinig ko rin ito kay Niro.Curiosity hits me.

Ano bang klaseng mga tao sila.Anong mga plano ang mga tinutukoy nila,para kanino at para saan?

Hindi dapat ako magmaang maangan dito,pero ano ba kasing alam ko? Ano bang laban ko.

“Oh tita” said again by Niko.Kapwa kaming napatingin dito ni mama.Nakadungaw na ito mula sa pinto nya habang may kunot noong nakatingin saamin “M-may problema ba?”

“Wala iho” si mama ang sumagot kapagkuwan ay may ngiting tumingin saakin “Ito kasing baby mo…balak ka atang biruin,parang bata gugulatin ka daw nya”

Nagkatinginan naman kami ni Niko.And thats it,yung ngiti nyang kahit papano ay nagpapagaan ng loob ko.Para akong nahehepnotice sa ngiting nyang nun.

Kung kayat tila nakalimutan ko ang narinig kanina.

Posible bayun?

“Goodmorning babe” saad nito mula sa boses na nagpapalambot ng tuhod ng mga babae “Hows your day?”

“Im good” nakangiti kong sagot.

Marahan syang lumapit saakin bago halikan sa noo.

“Great” saad nito “You need a better day dahil alam ko…magiging mahaba ang araw mo sa B&A company right?”

B&A company…

Sambit ko sa isipan.

And an hour later,nadidito na nga ako sa kumpanyang yun.Its a chaotic day in my life dahil hindi ko alam ang mga gagawin,hindi ko alam kung saan magsisimula at paano gaganapan ang bago kong trabaho.

Im just thankfull because Jess is always in my side.Although required yun sa kanya,parte kasi ng trabaho nya ang tulungan ako bilang training.

Masasabi ko talagang hindi madali.Para ngang hindi talaga ako bagay sa field naton.Marami ang kailangang tandaan,maraming kailangang gawin.

Sa mga papel at telepono iikot ang mundo ko dito.Bilang taga lista ng mga schedule ng boss ko,at taga sagot ng importanteng tawag sa mga meeting nya.

Sabi ni Jess,lagi daw akong makakasama sa mga business trip ng boss namin.At ako ang pinaka human recorder nito dahil ako dapat ang mas nakikinig upang kapag may nakalimutang mga detalye ang boss ako dapata ang magpaalala nun.

Lahat ng dapat gawin at malaman ko bilang sikretarya ay inalam ko sa iisang araw.Parang sasabog na ang utak ko sa too much information na natatanggap ko.

Its like in a blink of my eye,pagod na ako…physical at mentally.Napagod na ang ang katawan ko.

Pero bigla akong nahiya ng makita ko sya.Halos kalahati ng araw syang nawala.Hindi ko sya nakita nung umaga dahil ang sabi ni Jess ay may hinahabol daw itong meeting.

Ngayon ko lang sya nakita dito ngayon hapon.Kung susumahin,bilang isa akong baguhan.At sya ay matagal na sa trabaho na ito,sanay na mapagod.

Pero mukhang iba ang pagod nya.Tila may dalang lungkot ito at pagkadismaya.

Hindi ko alam kung ako lang pero nakita ko at naramdaman ko.Natatakot sya,nagaalala at hindi ko alam sa sarili ko kung gusto kong mawala yun.Gusto ko syang…

“Sr Niro,nagpapasched ang mga Delmundo ng business meeting tomorrow” saad ni Jess dito,napansing bahagya pang nagulat ito nang pumasok kami sa office nya.To think of it,parang wala syang wisyo sa paligid ngayon.

“Mr Delmundo said na dito nalang din daw po gaganapin ang meeting to know kung ano na nga ba daw ang lagay ng kumpanya sa loob ng dalawang buwan sa mga kamay mo”

Pagod na napabuntong hininga si Niro.Tila mas dumagdag pa ang Delmundo nayun sa problema nya.

Inantay pa ni Jess na sumagot si Niro na mukhang natahimik na ngunit wala na itong sinabi.

Kung kayat muling bumaling saakin ang dalaga upang yayaan ako lumabas.Pero nang susunod na ako dito,narinig kong tila umismid si Niro nang hindi ko naman naintindihan.

“Ok” nakangiting ani nalang saakin ni Jess “stay here nalang Rigel,babalikan kita dito may kukunin lang ako sa studio”

“Pero diba tuturuan mo pa ako paano gumamit ng pc?” Pagtataka ko.

Napansin kong napatingin ito sa gawi ni Niro na mukhang busy sa binabasa nitong mga papel.Ako namay napakunot ng noo dahil dito.

“Nope,bukas na.Baka sumabog na ang utak mo.Masyado ka ng maraming nalaman ngayong araw”

Kahit nagugulohan,nagpaiwan na ako sa loob.At doon,nabalot ng katahimikan ang paligid nang isara ni Jess ang pinto.

Nagpunta nalang ako sa isang minnie sala set hindi kalayuan sa desk work ni Niro.Tahimik akong umupo doon pero agad din akong natigilan dahil saktong sakto ang view ng upuan sa harapan nito.

I feel awkward lalo nat biglang nagtama ang paningin naming dalawa.Pero dahil ako may pinaka mahinang loob ako ang unang umiwas dito.

“Hindi parin nagbabago ang mga mata mo” saad nito na bahagyang ikinatigil.“Natataranta parin pala yan sa tuwing nakikita ako”

Bigla kong nabitawan ang magazine book na kinuha kong nakadisplay sa lamesa.Nahulog ito sa sahig na hindi ko alam ang dahilan kung bakit.

Its just me lang siguro,the clumsy one.

“Gustong gusto ko ang mga matang yan Rigel” kapagkuwan saad pa nito.Natahimik parin ako “Yan kasi ang mga matang nakita ko noon nung sinobukan kong buksan ang sarili ko…yang mga mata nayan ang nakita ko nang una kitang hinalikan”

Nang marinig ko ang huli nyang sinabi.Agad na napadako ang mata ko kay Niro.Hindi ko namalayang naglalakad na pala ito papunta saakin dahilan para matigilan ako sa pwesto ko.

Napatitig lang ako sa kanya,bahagyang gulat dahil hindi ko alam ang balak nya.

“Do you still remember it?” Patuloy nito kapagkuwan ay ilan pang segundo ilang pulgada nalang din ang layo namin sa isat isa.Ilang pulgada nalang ang layo ng mga mukha naming dalawa.

“Nararamdaman mo parin ba ang halik ko sayo noon?” Tanong nito sa harap ng mukha ko,ang mga titig nito ay napakalalim “…kasi ako Niro,nararamdaman ko parin ang mga halik mo…noon”

Tila nanuyot ang lalamunan ko lalo na nang tignan nya ang labi ko.Nakita ko sa mga mata nya ang pananabik.Alam ko na ang susunod na mangyayari.

Alam kong magdadampi ang mga labi namin dahil ilang pulgada nalang ang layo nito.Kung kayat  handa ko na sana syang itulak nun pero iba pala ang sumunod na nangyari.

Natigilan muli ako nang marahan syang kumilos at doon,niyakap nya ako mula sa bewang.

Narinig ko ang mahinang boses nya.Tanda na parang sa pagyakap nyang nun ay nakahinga sya ng maayos.Nagkaroon sya ng pahinga sa bisig ko.

“Pagod na ako Rigel…” Mahinang sambit nito.

Ang mga tuhod nya ay nakaluhod sa sahig at ang kamay nya ay nakapulupot saaking bewang.Ito ang dahilan ng hindi ko pagkilos dahil tila ang malapad nitong katawan ay sadyang ibinagsak sa dibdib ko.

“Ikaw pahinga ko,at ang katawan nato ang malambot na higaan ko…hayaan mo muna ako pakiusap,gusto ko lang huminga sa mga problem ko.Gusto ko lang makasama ang taong nagpapagaan sa loob ko”

Thats it,tuloyan na akong hindi nakapagsalita.

Kita ko ang mukha nya,pagod na nakasandal sa dibdib ko.Ang mga mata nya ay tila sarap na sarap na nakapikit dahil parang ito ang unang ginawa nya sa loob ng ilang araw.

Wala naman ako sa sarili.Namalayan ko nalang na marahan ko nang hinahawi ang buhok nya.Para akong nagpapatulog ng bata,pero ang kaibahan malaking mama ito.

Na may lungkot sa mga mata.

“Sleepwell Niro…” Sambit ko.

CHAPTER 36

AN :Last update,update ko na to.Ansama kasi ng pakiramdam ko e.By the way,kung sakaling magupdate uli ako.Baka hanggang the end nayun hehe.Baka lang naman.

Love ya! 😘

Happy reading 💕

Rigel Pov’

Mabilis lumipas ang mga araw sa loob ng kumpanya.Namalayan ko magiisang linggo na pala ako dito.

Umiikot ang mundo ko sa kakaibang trabaho na ngayon ko lang naexperiece.Masasabi kong mahirap dahil kahit may tulong na ni Jess ay nahihirapan parin akong mag adjust at tandaan ang mga bagay na importante sa trabaho.

Jess told me na wag ipressure ang aking sarili.Dahil hindi naman ako singtagal nya sa trabaho.Wala pa akong isang linggo.

And to realize that,napatanong ako sa sarili.Bakit nga ba nagmamadali ako?

Bakit parang gusto ko kagaad matutunan ang lahat sa kumpanyang ito.I see how chaptic this field.

Being an employee here in B&A is just a big responsible you have.Dahil ang lahat dito ay kailangang pulido ang trabaho.Maayos at kung susumahin dapat perpekto.

Pero hindi ko alam sa sarili ko kung bakit ako nagmamadali. Seing how the work here, pinagpapawisan na ako.

Kailangan mong i-deal ang mayayamang tao sa paligid mo.Its normal dahil para ito sa negosyo.

Kailangan maayos kang haharap sa mga taong matatas sa iyo.Wearing business attire means a power for you. Nagsasabing na sayo ang korona ng pera at kaya ka nilang bilhen ano mang oras.

Kaya naman being an employee you need to be a presentable.Laging handa sa trabaho at dapat tao kang haharap sa mga perosanliad na minsan hindi din makatao sayo.

Seing how chaotic being a business man.This thing pursueng me to be a better imployee.

Nakita ko ang pagod ni Niro nung araw nayun.Natatandaan ko nung oras na yumakap sya saakin ay tila nakahinga sya ng maluwag.

Ayokong mag-assume pero nung oras na nakayakap sya sa tagiliran ko.Nakatulog sya nun,at sa aking palagay ay yun lang ata ang maayos ayos na tulog nya nitong mga nakaraan.

And I felt relieved nang makita kong nakapagpahinga sya ng maayos.Kahit pa nung oras na magising sya ay tila gulat sya sa ginagawa.Ako rin hindi alam ang nangyari sa ilang minutong nakatulog sya sa dibdib ko.Pero pagkatapos nun,ako na ang kusang lumayo.

Pinipigilan ang sarili na magbigay ng motibo sa nangyari sa pagitan naming dalawa.

Actually,simula nung araw nayun nagpapasalamat akong walang nakaalam sa loob ng trabaho ang ginawa saking pagyakap ni Niro.

Pero mula din nun wala narin kaming pansinan.Like,literal na tila nagiwasan kaming dalawa sa isat isa.

Bukod sa mahirap na trabaho sa kumpanya.Alam ko at ramdam ko ang mga kasama ko dito.

Pakiramdam ko ang laki ng gap nilang lahat saakin.Alam ko namang bago lang ako dito,wala pang masyadong kakilala ngunit mararamdaman mo talaga na tila may mga tingin sila saakin na hindi ko gugostohing makita.

Siguro iniisip nila yung nangyari saamin nang nakaraan.Yung araw na nagulo ko ang proposal at yung araw na nagkasagutan kaming dalawa ni Maam Anjyl.

Andon lahat si Niro sa mga pangyayaring yun.At ako ang dahilan ng pagsisimula ng gulo dito.Siguro nasabihan narin sila ni Maam Anjyl na dont threat me special becuase of Niro.

Pero I will never do that,pinagsisikapan ko ang trabaho ko dito.

Hinding hindi dadating sa punto na gagamitin ko ang pangalan ni Niro para lang maangat ako sa kumpanya.

Wala silang alam saaming dalawa.Hindi man kailangan sabihin pero ramdam ko kay Niro na gusto nya akong iwasan.Ramdam ko na gusto nyang lumayo sa paraang alam nya.

Pero nandito na ako sa kumpanya. Isang palaisipan kung bakit dumating sa punto ng isip nya na gusto nya akong pumasok dito ngunit tila gusto naming iwasan ang isat isa.

Ang gulo,at ang hirap.Pero kailangan magpakatatag ako.Nandito na ako sa tabi nya ano mang mangyari.Hindi ko man maintindihan ang isilan.Pero habang nakikita kong nahihirapan sa kumpanya si Niro.Ayoko syang iwasan.

Kahit parang kailangan naming iwasan ang isat isa.Tama na nakikita ko sya sa tabi.Alam ko kung ano ang nararamdaman nya.

NAGPAPASALAMAT ako sa part na sinabi ni Niro’ng-“Wala ni isa sa inyo ang pwedeng manakit oh pagsalitaan sya ng kung ano ano”

Because theres no one who was threaten me here in the company.Pero nakakailang paring isipin na kundi dahil kay Niro ay wala akong dapat patunayan at madali nalang ang buhay ko dito.

Ayokong mabuhay sa mundong puno ng galit ang mga nakapaligid saakin.Ayokong sa tuwing gusto kong makipagusap sa iba ay naiilang at parang iniiwasan nila ako.

Hindi habang buhay na makakasama sa Jess dito.In a few weeks baka pag alam nyang ok na ako sa trabaho e magre-resign na sya.

Maiiwan ako mag-isa.Sya palang ang pinaka close ko dito.Wala pa akong mga kaibigan.

Hindi habang buhay na kung iiwasan ako ng iba ganun din ako sa kanila.Ako ang bago,ako ang dapat makisama sa kanila.Hindi na mahalaga kung anong kwento ang nalaman nila kay maam Anjyl tungkol saakin.

Ako parin ang dapat magtuloy ng kwento kong sinimulan na ng ibang tao.Kaya naman para matapos ang hiya at takot,nagsimula akong makipag kaibigan.

Oo,may ibang parang nanlilisik ang matang nakatingin saakin.May kunwaring may bibilhin lang sa counter pag umuu-upo ako sa mesa nila.Pero may iba naman na may ngitinh ibinabato.May ilang doon ngunit ang mahalaga may nakangiti kahit isa.

At nakita ko ang ngiti nayun kay Jeawell.Isa syang payat at maputing babae na may brace sa ngipin.

Although kahit medyo nerd syang tignan,makikitaan parin sya ng  gandang naitatago lang ng nakatirintas nyang buhok.

“Ilang buwan ka palang dito?” Tanong ko sa kanya nang minsan sabay kaming kumain sa canteen “Ako kasi magdadalwang linggo palang.Kaya nangangapa pa ako sa mga tao rito”

May sigla ang boses ko.Pero hindi natatablan ang mukha ni Jeawell,mapapansin parin ang pagkailag nya saakin.

“kaya mo bang magtagal dito?” tanong nya.Saglit naman akong natigilan doon.Tatagal kaya ako rito?

“Oo? Kung papalarin”

Nakatingin lang ako sa mukha nya ng bahagya itong ngumisi.

“Kaya mo ba?” Tanong nya.

Napakunot naman ako ng noo dun.

“Oo naman” sagot ko “Tinanggap ko ang trabaho nato,kaya dapa-”

“Kahit pahirapan ka ni maam Anjyl?” Natigilan ako sa sinabi nya.

“Si maam” ani ko.

“Oo,sa pagkakabalita ko kasi mainit dugo nun sayo e”

I know’ at alam na nang lahat yun.

Napansin kong parang nailang syang nang tumingin saakin.

“Wag ka sana maoffend ah” saad nya “totoo ba na dati…may affair kayo ni S-sr Niro?”

Beat.

Bahagya akong natigil sa pagsubo ng tinapay dahil sa tanong nya.Ngayon,pakiramdam ko.Iba ang kwento ni maam Anjyl sa kanila.

Lugi ako dahil nakalimutan ko ang nakaraan namin ni Niro.Hindi ko alam kung kabit ba ako noon kung kaya galit na galit saakin si Maam Anjyl.

“Wag mo na sagutin” agad na saad nya nang hindi na pala ako nakapagsalita “its ok,natanong ko lang kasi you seems so close to Sr.Niro e…nakita ko kung paano ka nya pinagtanggol kay Maam nung nakaraang linggo”

“Hindi ko alam” sagot ko “I have systematizes amnesia,and siguro parte na nawala sa isip ko ang alaala ni Niro kaya hindi ko alam kung…kabit ba talaga ako noon?”

Napansin kong napatitig ng ilang segundo saakin si Jeawell. Kapagkuwan ay marahan nyang hinawakan ang kamay ko.

Doon,nagtanim sya ng tipid ngunit may sayang ngiti.

“Naiintindihan ko” saad nya “kaya wag na natin pagusapan” maya maya mahinang itong tumawa “Nakakasawa kasi na marinig sa mga katrabaho natin ang tungkol sayo.Actually marami na silang nabuong theory.Isa nadun na baka nga galit sayo si maam Anjyl at nanggulo ka sa proposal nila ay dati kadaw kabit.Kaya naman may ilan talagang umiiwas sayo kasi ayun yung kwento na narinig nila about sayo”

“I see” sabi ko “Wala naman akong magagawa don.Kung matagal pa bago ako makahingi ng tawad kay Maam Anjyl.

Magiging ok na saakin ang mga haka hakang kwento nila.Pati kasi ako hindi alam ang totoo sa nakaraan namin ni Niro e.Kaya ako isa rin sa walang alam,basta ang alam ko lang,galit na galit saakin si maam Anjyl ngayon at wala akong magagawa don“

“Gusto mong sumama?” Kapagkuwang saad nya saakin,binago nya ang usapan naming dalawa.Napansin kong parang umaliwalas bigla ang mukha nito.“We have 30 mins break pa”

“Saan naman?” Tanong ko

“Pwede pa kitang ilibot sa kumpanya,ituturo ko sayo ang bawat faculty ang mayroon dito sa B&A”

Napakunot noo ako dahil doon.Actually nagawa nasaakin yun ni Jess nitong mga nakaraang araw.Pero dahil bagong kaibigan ang nagyaya,papayag nalang ako.

“Ok” sagot ko kapagkuwan ay sabay kaming lumabas sa cafeteria.

Naglalakad lakad lang kami ni Jeawell sa paligid.At ang studio ang una naming narating.Pero dahil dito nangyari ang paghaharap namin ni Maam Anjyl.Agad na napatingin saakin si Jeawell.

“Siguro sa iba muna tayo?..” Saad nya.

Sumang ayon naman ako at lilihis na sana kami ng daan ngunit may lalaking biglang nagtawag kay Jeawell.

“Bakit Kiv?” Sagot ng dalaga.Lumapit sa kanya ang lalaki,may dala dala itong dalawang maliit na karton sa braso nya.

“Hayst buti nalang nakita kita” saad nito nang lumapit sa gawi namin “Medyo hectic sa passion studio ngayon.Marameng ginagawa dahil nagdagdag ng mga models para sa event”

“Ano bang kailangan mo?” Tanong ni Jeawell dito.

Malaki ang ngiti ng binata sa dalaga ng inuwestra nito ang dalawang maliit na karton sa harap nito.

“Madadaanan nyo naman ata ang boys clothing room diba?” Saad nito “Pwede bang ikaw nalang ang magdala nito doon? Magaan lang naman to kasi mga underwear lang naman ang laman nito na hindi pa nagagamit for pictorial”

Napansin kong parang nagtaka si Jeawell at bahagyang itinuro pa ang sarili.Tila hindi sya makapaniwala na magdadala sya ng karton gayong isa syang babae.

Kaya naman agad namang napatingin saakin ang binata.

“S-Sure” utal na sagot ko nalang at walang pagdadalwang isip na kinuha sa kanya ang karton “San ba banda ang boys clothing room?”

Nakita kong agad na nagliwanag ang mukha ng binata.

“Salamat” sagot nito “Ahm dyan lang pagdating mo sa vendo machine sa kanan na hallway may isang pinto doon”

Masuyo ko syang nginitian at aakmang aalis na sana kami ni Jeawell nang bahagya nya naman akong pigilan.

“Sino ka nga ulit?” Tanong nya.

“I am Rigel Canceran” sagot ko.

“What?” Nakita kong parang nagulat sya sa sinabi ko.“Naku sorry…malalagot ako kay Sr.Niro nito”

Napansin kong tila nataranta sya.Nagets ko naman agad ang inasal nya,kung kayat nang kukunin nya na sana ang karton saakin ay pinigilan ko na ito.

“No its ok” saad ko,parte to ng pakikipag kaibigan ko sa kanila “Ok lang,dont bother”

Hindi na sya nakasagot at tila nahiya pa.Nagkatingin pa sila ni Jeawell,habang ako naman ay may masuyong ngiti.

“Ilalagay ko na to sa Clothing room” saad ko,bago ako humakbang paalis.

Alam kong narinig nya na ang tungkol saamin ni Niro.Kung kayat ayokong mabago ang pakikitungo nya saakin.This is the part of being friends with them.Ang pakisamahan sila bilang katrabaho ko.

“Ok lang sayo?” Tanong saakin ni Jeawell habang sabay kami naglalakad patungong Clothing room.

“Nagtatrabaho ako dito” saad ko “Normal lang to”

Nagtuloy na kami at hindi na umimik pa si Jeawell.

Paliko naman na kami sa gawing kanan nang bigla naming masalubong ang isang lalaki.

Nakita ko na sya nung nakaraang araw dito at sa aking palagay isa ito sa malapit kay Maam Anjyl.

He look at me with a sharp look na parang gusto nya akong i-intimedate.Pero dahil ginagampanan ko ang pagiging mabuting impleyado dito.Nginitian ko nalang sya.

“Thats sir Hugo” rinig kong bulong saakin ni Jeawell.

Nagcross ang daan namin dalawa pero alam kong nakatingin parin sya mula sa likod namin.Akala ko may sasabihin sya dahil napansin nya ang kasama kong si Jeawell nang hindi pa kami nakakalayo.

“Ano nga pala ginagawa mo quarter nato Jeawell?” Kusa kaming napatigil sa paglalakad.Ako naman ay napatingin kay Jeawell na lumingon sa sinasabi nitong si Hugo.

“Ahm sr,may ilalagay lang po kami sa clothing room ng mga boys po”

“Babae ka” sagot nya “Bawal ka dyan.Bakit kailangan kasama ka? Diba sa quarters assistance ka?”

“Sorry po sr Hugo”

“Bumalik ka sa quarter mo” saad nito,at mula sa perepheral view ko,nakita kong nakatingin saakin yung Hugo “Kaya na yan ng bagong impleyado natin.Hindi gaano kabigat ang pagbubuhat ng maliit na karton papuntang clothing room”

Nagkatinginan kami ni Jeawell at wala syang nagawa kundi sumunod kay Hugo.Sinenyasan ko nalang sya na ok na ako kung kayat iniwan nya na ako.

Napabuntong hininga nalang ako sdahil sa ramdam kong may laman ang sinasabi nung Hugo.Pero hindi ko nalang ito pinansin pa at nagtuloy nalang ako papunta sa clothing room.

Alam kong nakasunod pa ang mga mata nya saakin  nung oras na naisara ko ang pinto pagpasok ko.

Pero dahil nasa loob na ako,inabala ko nalang ang sarili sa gagawin.

So thats Hugo huh,sya siguro ang naririnig kong best desingner in town.Nakwento narin saakin to ni Jess at ayun sa nalaman ko,kinatatakutan sya ng lahat.

Halos kapantay lang daw nito ang level ni Maam Anjyl sa kumpanya.Di malayong mataas ang tingin sa kanya ng iba.Sya ang designer ng kumpanya at natural lang ang pangalan nya dito.

I hope nga lang na sana kinilala nya muna ako bago sya maniwala sa mga kwento ni Maam Anjyl. Tingin ko kasi isa ako sa pagiinitan nito e.

NILAPAG ko na ang karton na hawak ko sa isang mesa.Napatingin ako sa isang malaking salamin katabi nito.Isang buong dingding ang salamin kung kayat kita nito ang buong silid.

At dahil dun napansin ko ang kagandahan ng kwarto.

Upon checking it,maraming damit sa paligid.Iba iba ang disenyo nito at masasabi mo talagang mga lalake ang gumagamit. Nakasabit ito ng maayos sa bakal,naka organize ng maayos at tila binabagayan ng bawat lagayan ang klase ng damit.

Siguro mga tema ito sa mga season bawat taon.Mga uso sa tao at mga design na pang bonggahan talaga na sa ukasyon lang nilalabas.

Nakakabilib ang isang Hugo.Nakaka gawa sya ng isang koleksyon sa bawat okasyon ng mga tao taon-taon.At masaya akong makita ito ngayon,walang halong pamamlastik.

I simple amaze sa mga bagay na pinaghihirapan.Deserve talaga ni Hugo kung nasaan man sya ngayon.

Naiwan ang ngiti ko sa kawalan.Napansin kong nakatunganga na pala ako sa mga damit na nakasabit sa paligid.Hindi ko alam kung ilang segundo na akong nakatanga dito sa gitna ng silid.

Namalayan ko nalang na nakatitig na pala ako sa mga damit nang tumunog ang cellphone ko dahilan para magising ako sa maikling pantasya.

Agad kong tinignan ang cellphone at isang txt message ang natanggap ko.Galing ito kay Jess and she saying na bumalik na daw ako sa quarters namin.

Upon checking the time,bahagya akong nagulat dahil halos two minutes na akong late.Tapos na ang break namin.Txt to ni Jess one fouty five minute at ngayon ko lang na-receive.Sobrang bagal ng signal.

Kaya naman nagmadali akong kumilos at agad na nagpunta sa pintuan.May pwersa ko pa itong binuksan ngunit napaigtag lang ako nang hindi ito nagbukas.

Napakunot ang noo ko.

Pinihit ko ang doornob upang magbukas ang pinto ngunit matigas na ito.Natigilan ako sa nangyayari.

Na-lock ba ako?

O ni-lock ako?

37

Nanlaki ang mata ko dahil sa realization.Kaya naman muli akong kumilos upang buksan uli ngunit wala talaga.

Na-lock nga ako sa loob.

Natataranta akong kumilos.

Nagmamadaling pinindot ang call upang tawagan si Jess ngunit walang signal!

Hindi ito pwede,halos magdadalwang linggo palang ako dito.Hindi pwede na masira ang trabaho ko.

Inilibot ko ang aking mga mata sa paligid.Naghahanap ng bagay na pwedeng makatulong pambukas ngunit sa halip na makakita ng bagay.Narinig kong may nagbukas ng pinto kung saan.

Nakita ko ang pinto ng cr na sa gilid.Ito ang nagbukas at laking gulat ko dahil doon.

Nakatingin lang ako sa gawi nun,at tila kinain na ako ng lupa dahil sa hiya.Isang lalaki ang lumabas mula rito.Nakatapis lang ng tuwalya at hubad baro ang katawan.

Basa ang katawan nito,at halatang kakaligo lang.Pero bago pa ako makapagreklamo sa kanya.

Kapwa kami nagkatinginan.

Hindi ko alam kung bakit bigla akong binalot ng kakaibang kaba ng makita sya.

Nakatitig sya saakin.With the same vibes and same figure of body.Sya yun,natatandaan ko sya.

Para syang si tatay…at natatakot ako sa barakong katawan nito na tila kakamaohin ako bigla.Kaya naman bago pa sya makalapit saakin,wala ako sa sariling buksan ang pintong hindi talaga mabuksan.

Naramdaman kong tumulo na ang luha ko dahil sa kaba.Nanginginig narin ako sa takot ngunit hindi man lang ako pakisamahan ng pinto.

I cant believe.

I stock with this guy.

I stock with a bully man.

“Wag kang lumapit sakin” I mumbled.

Nakita ko ang pagtataka nya habang nakatingin saakin.Hindi siguro ito makapaniwala na nandito ako sa kwarto kasama sya.

“What are yo”

“Wag mo akong kausapin!” Hindi ako nakapagpigil at nakapagtaas ako ng boses.Naputol ang iba nyang sasabihin.“Wag kang lumapit saakin pleas…wag hindi to pwede”

“Ano bang nangyayari?” Takang tanong nya.

Nakatingin lang sya sa ginagawa kong pagpihit ng doornob.Alam kong nakikita nya kung paano ako nagmamadali.Pero wala akong pakialam.I need to get out of here,hindi ko alam pero ayokong ma stock sa kwarto nato kasama sya.

Hindi dapat sya.

“R-rigel…” Sambit nito “Pleas let me help you,na lock ba tayo?” Saad nya.

Hindi ko sya pinansin kung kaya humakbang sya papalapit saakin.Agad naman akong naalerto at bahagyang tinulak ang dibdib nya.

“Sabi ko wag kang lumapit saakin!” Singhal ko.

“Ano bang problema mo?” Sigaw nya din.

Natigilan ako sa inasal nya at kapwa kami nagkatitigan.

“Tinatanong kita kung na-lock ba tayo dito?” Kapagkuwang tanong nya “Let me help you,para makalabas ka na dito…para hindi mo na ako makasama”

Napatitig ako sa sinabi nya.Hindi ako nagsalita kung kayat marahan syang lumapit saaki upang hawakan ang doornob.

Ako naman ay napapikit sa paglapit ng katawan nya saakin.At hindi man lang nabawasan ang hindi ko maintindihang takot sa dibdib ko.

“Na-lock nga tayo” sambit nya bago syang muling lumayo saakin.

Nagtaka naman ako sa tila pagka-gunuene nya.

Parang alam nya kung ano ang nangyayari saakin ngayon.

Nasa ganun posisyon parin ako,but this time hindi ko na mapigilan ang panginginig ng katawan ko.

“Ito na lalayo na ako” saad nya bago uli syang humakbang ng ilang pulgada palayo saakin.“W-wag ka nalang tumingin saakin para hindi mo maisip na nandito din ako sa kwarto…kasama mo”

Para akong tangang niyakap ang sarili ko.Kapagkuwan ay sa ibang direksyon ako tumingin malayo sa kanya.

“I dont know” saad ko “Pero pakiramdam ko may problema saakin…Kinatatakutan kita”

“Alam ko” saad nya,agad naman ako napatingin sa gawi nya,natigilan.

“At hindi ito ang unang beses na matakot ka saakin” dugtong nya “Noon pa man,kinatatakutan mo na ako.At ayun ang bagay ka pinakapangit na nangyari sa buhay ko…”

Nakatitig lang ako sa kanya ng halungkatin ko ang utak ko.Wala akong makitang alaala nya.Basta ang lumalabas,kamao ni tatay na sumosuntok saakin.Ang makakapal na braso nito na sumasakal saakin,doon sa rooftop at minsan sa gilid ng lumang gusali.

Nanginginig parin akong isipin ang pangyayari nayun.Pero hindi ko talaga sya maalala.

Isa ata sya sa nawala sa alaala ko.Baka dalawa na sila ni Niro.

“Wag mo ng isipin kung paano kita nakilala” saad nya “Hindi ko din gusto ang alaala nayun e.Kahit ako natatakot sa sarili ko…sa lahat ng mga ginawa ko sayo”

“Sino kaba?” Tanong ko “I have systemetized amnesia,at ilan sa mga specific na lugar oras o pangyayari…lalo na tao,nawala sa alaala ko”

“I see” saad nya “Pero siguro wag mo na akong subukang alalahanin pa,ako nalang din ang nakikiusap sayo.Hindi maganda ang unang pagkikita natin after six years.At wala nang maganda saatin pag ako ang kasama mo.So you may rest…wag ka ng matakot,aalis na ako”

Hindi na ako nakasagot sa sinabi nya.Tahimik syang umalis sa harap ko bago pumasok sa isa pang pinto.

Nanginginig parin ako dahil sa biglaang kaba na naramdaman ko.

Pero nakahinga ako ng maluwag dahil nawala sya sa paningin.Hindi ko alam ang gagawin ko,to think na naka lock parin pala ako sa kwarto nato.

Kaya naman muli kong sinobukang buksan ang pinto.

Wala padin,parang wala akong choice sa binatang kasama ko ngayon sa loob at manghingi ng tulong.

Kaya naman naglakas na ako ng loob para lapitan sya.But a few second later,bigla namang namatay ang ilaw.

Nabalot ng dilim ang paligid habang napasigaw naman ako sa gulat.Dahil doon,may alaala nanaman ang biglang sumagi sa isip ko.

Actually its not a memory,its a dream.Parang nasa panaginip na ako,nasa kwarto na madilim,nakakaramdam din ako ng kunting lamig.

“A-Ardy…” Saad ko,nagbabasakaling lumabas sya sa pintong pinasukan nya kanina.Pero walang sumagot.

Kaya naman nakabaluktot akong umupo sa likod ng pinto.Muling nanginig ang katawan ko dahil parang same scenario ang nangyayari saakin,mula sa panaginip ko.

Muli nanaman pumatak ang luha ko.Hindi ko alam kung anong nangyayari sa kwarto nato,kung nananadya ba o ewan.

And the fact na kasama ko si Ardy sa loob.Na kahit wala syang gagawin saaking masama ay may takot parin akong hindi ko maintindihan.

Gusto kong manghingi ng tulong sa kanya.Mabuti nalang ay muling nagbukas ang ilaw,ngunit saglit lang ito dahil nagpatay sindi na ito sa paligid.

Muli ko nalang inabala ang sarili na buksan ang pinto.Ngunit wala paring nangyari.

“What happen?” Tanong mula sa likod ko.

Patuloy sa pagloloko ang ilaw nang tignan ko ang nagsalita.

Nakabihis na ito mula sa business attire nito.

“Ardy…” Takot kong sambit at mas binilisan pa ang pagpihit sa doornob.

“May problema sa ilaw?” Tanong nya “Dont worry I try to contact the maintenance nang pumasok ako sa kwarto.Sana lang magsend na at para makalabas ka na dito”

Hindi ko sya pinansin.Muli akong naiiyak habang pinipilit buksan ang pinto.Baliw na ba ako? Hindi ko alam basta utomatiko lang akong natatakot.

“Ok Rigel…calm down” saad nito ng mapansin ang kilos ko “Wag mong isiping sasaktan kita ok? Wag mokong isiping nandito sa tabi mo.Parating na ang maintenance soon,just calm down”

“Im sorry” saad ko,hindi ko napigilang mapahikbi habang lumilingo “Im sorry hindi ko maintindihan ang sarili ko…basta natatakot ako sayo,sorry”

“Wag ka magsorry” sagot nya “may Kasalanan ako kung bakit nagkakaganyan ka.Hindi ko alam kung ano na nangyari sayo the past six years pero ito…sasabihin ko ulit sayo sorry…sorry Rigel kung nasaktan kita.kagaya mo rin ako siguro noon,natatakot”

Bahagya akong napatingin sa gawi ni Ardy.Halatang tila inilalayo nya ang sarili nya saakin habang sinosubukang icomfort ako.He trying his best,hindi nya ako pinababayaan kahit pa takot na takot ako sa kanya.

“Matagal ko nang pinagsisihan yun” dugtong nya “May mga bagay na sa bandang huli mo lang mapag sisihan.Dapat mas naging matapang ako noon,dapat mas hinarap ko nalang yung totoong ako.Kung sino ba talaga ako,dapat kinausap kita,hindi sinaktan…”

Hindi na naalis ang tingin ko dito.Kitang kita ko sa mukha nya ang lungkot kahit na nagpapatay sindi ang ilaw sa mukha nya.

Hindi ko alam ngunit nakaramdam ako ang awa.Hindi parin nawawala ang takot ngunit nagkakaroon na nang awa.

Hindi ko na nga alam na unti unti na palang humahakbang ang mga paa ko.Papunta sa kanya at hindi ko alam ang gagawin nang makalapit na ako.

Dito napagtanto na may luha narin pala sya sa mga mata.

“Patawadin mo ako Rigel…” Sambit nya bago magkrak ang kanyang boses “Anim na taon nayun,pero naalala ko parin.Nasasaktan akong makita kang nagkakaganyan ng dahil saakin.Malaki ang epekto ng ginawa ko,hindi yun biro kaya sana mapatawad mo ako”

“Hindi ko natatandaan ang tungkol sayo Ardy” saad ko bago ko sya matapang na tignan sa mga mata “Takot lang ang nararamdaman ko ngayon,hindi ito kasalanan ng ilaw at ng phobia ko.Dahil sayo yun at hindi ko maintindihan”

Iniwas nya ang tingin saakin.Ibinaba ito sa sahig bago tumango bilang pagsangayon.

Ako naman ay mariing ipinikit ang mga mata.Pilit binura ang mga sinaryo ng mga panaginip sa utak ko.Kapagkuwan ay bigla ko syang niyakap.

Takot ako sa tao nato ngayon.Pero tila binubura nya mismo ang takot nayun sa isipan ko.Tila para kaming nilagay sa isang isla at ang isat isa lang ang maasahan.

Wala akong magawa,hindi ko sya matakasan.Kaya ang mabuting gawin ay yakapin ang takot ko.

Niyakap ko si Ardy.

CHAPTER 37

Happy reading guys! 💕

Mahigpit ang yakap ko sa lalaking kinatatakutan ko nga noon.Pilit tinatanggal ang ano mang takot na nararamdaman sa kanya,niyakap ko ang takot ko.

Hindi ko man alam kung ano ang mga ginawa nya,base sa naramdaman kong pag hihingi nya ng tawad alam kong may nagawa nga syang labis nyang pinagsisihan.

At malaki ang epekto nito saakin.

Naisip ko,kung naalala ko man ang mga nangyari.Mapapatawad ko ba ang tao nato…o pinapatawad ko naba sya ngayon dahil sinobukan ko na yakapin ang takot ko ngayon.

Sa totoo wala padin kasagutan kung bakit may takot ako kay Ardy.Ngunit pakiramdam ko kailangan kong tapusin ang nararamdaman nayun.

Para maging malaya ako.

Maya maya pa naramdaman ko na ang mga braso nya sa likod ko.

Niyakap nya din ako pabalik.Kapagkuwan ay narinig ko ang paghikbi nya,isinubsob nya din ang mukha nya sa balikat ko at doon umiyak.

Muntik man ako natigilan sa ikinilos nya pero hinayaan ko sya,hinayaan ko ang sarili namin.Para matapos na ang lahat sa kung ano mang namamagitan saamin ni Ardy.

“Now I can die early na” sambit nito kapagkuwan.

I gulped dahil sa sinabi nito.

“Ito lang hinihintay ko Rigel,para magpatuloy ng walang balakit.Pag papatawad mo lang ang hinihintay ko.Maraming salamat”

Unti unti akong kumalas sa pagkakaakap sa kanya at tinitigan sya sa mukha kapagkuwan.

“Pinapatawad mo na ba ako?” Tanong nya.

Hindi muna ako sumagot,kapagkuwan ay napabuga ako ng hangin.

“Hindi ko maalala ang mga ginawa mo sakin” sagot ko “But kung ano man ang nangyari ngayon I just want to say that I mean it.Gusto ko lang matapos kung ano ang nararamdaman takot ko sayo…kung bakit ako takot sayo”

“Kung ano man ang nangyari sayo noon bago ako mawala” saad nya “Wala na akong karapatan malaman yun.Kung…nakalimot ka man talaga,gusto ko rin yun ipaghingi ng tawad.Kung kasalanan ko din yun Im so sorry…hindi matatapos ang sorry ko  hanggang maubos man ang sorry na salita sa mundo”

Napaiwas ako ng tingin sa kanya.Bumunga ng hangin at ngumiti ng tipid.

Nabalot kami ng saglit na katahimikan.Bago ko naramdaman ang paghawak nya sa dalawang kong palad.

“Matagal ko nang gustong gawin to Rigel” kapagkuwan saad nya.Napatingin ako sa mga mata nito “Kahit ito na sana ang huli,at kahit ito lang para.makuntento na ako ngayong araw”

Hindi ako nakasagot,naka kilos maya maya dahan dahan nyang inilapit ang mukha nya sakin kapagkuwan ay hinalikan nya ako sa…noo.

Hindi ako naka kilos,naramdaman ko lang ang masuyo nitong ginawa saakin.Hindi ko maintindihan ang nangyari pero nagulohan ako sa ginawa nya.

Pakiramdam ko ay nagkaron ako ng zoo saakin ang tyan.Tumibok din ang puso ko at kinabahan.Hindi na dahil sa takot kundi sa kakaibang bagay.

Ano yun?

Bakit ganon?

Hindi ko alam kung ilang segundo na naganon ang posisyon namin.Napakalapit ng katawan namin sa isat isa habang ang mga labi nya ay nakadikit sa noo ko.

A genuine kiss.

Maya maya pa,biglang nagbukas ang ilaw.Kasabay nun ay ang pagbukas din ng pinto.

Nakagawa pa ito ng ingay kung kayat sabay kaming nagulat ni Ardy.

Huli na nang makakilos kaming dalawa at mailayo ang katawan sa isat isa.Dahil iniluwa na ng pinto ang isang lalaki.

Si Hugo,na agad napatingin kay Ardy at sa likod nito ay ang hindi ko inaasahan.

Si Niro? Kasama nito si Jessi at si Tyler.

“My god,magsisimula na ang pictorial Ardy,nandito kapadin?” Kunot noong bungad ni Hugo.Nagugoluhan itong nakatingin kay Ardy kapagkuwan ay tumingin saakin.

“And this one?” Dugtong nito “Diba maghahatid ka lang ng box dito sa boyroom?”

Nakita ko ang maliit na pagtataka sa mga mata ni Hugo.Pati ang tila pang huhusga nito.Kung kayat sasagot na sana ako ng biglang magsalita si Niro.

“Malaking oras ang sinasayang mo Ardy” malamig na saad nito,habang walang ekspresyon ang mga mata “Hectic ang trabaho ngayon sa kumpanya.Naghahabol para sa koleksyon ni Hugo ngayong buwan ang yet nandito ka pa?” Maya maya inilipat ni Niro ang tingin saakin “Kasama si Rigel?”

Walang nakasagot saaming dalawa.Marami man akong gustong sabihin ngunit tila pakiramdam ko may ginawa din kaming mali.

Pagkakamali ba na hinalikan ako ni Ardy sa noo at wala akong ginawang paraan para pigilan yun?

“You…” Malamig na saad ni Niro saakin,I gulped “Come to my office now”

Agad akong napatingin kay Ardy.At nakita ko syang tumango na parang ok lang ang lahat.

“Stop asking him permission” saad muli ni Niro na ikinakunot ng noo ko “Ako ang boss mo dito,hindi si Ardy.Ako ang magpapasahod sayo”

Bahagya akong nagulohan sa sinabi nya at sa ginawa ko.Did I asking Ardy a permission? But why? 

Hindi nalang ako umimik sa halip ay tahimik akong pumunta sa tabi ni Niro.Pero bago pa ako makarating dun ay nagsimula na silang maglakad papaalis.

Hindi pa man ako nakakalayo nang maramdaman ko mula sa likod ko si Hugo na kanina pa pala nanlilisik ang mata saakin.

Inaasahan ko na to dahilan para mapalingon ako sa kanya.

“Kabago bago mo,gumagawa ka ng issue” tiim na saad nito saakin “Hilig mo ba mag iskandalo?”

“I di-”

“Wala kaming ginagawang masama” natigil ako nang magsalita si Ardy “Stop giving an assumption Mr.Hugo”

Saglit na natigilan si Hugo kung kayat nagpasya nadin akong magsalita.

“I dont wanna to defense myself from you” saad ko,kapagkuwan ay binigyan ito ng malamig na tingin “Alam ko ang ginawa mo sa pinto kanina Mr.Hugo,ikaw yun”

Bumuka ang bibig nito ngunit walang lumabas na salita dahil sa sinabi ko.Kung kayat napangisi ako ng bahagya bago ko sya talikuran.

Naglakad na ako sa hallway kapagkuwan ay napansin ko si Jessi na nasadulo ng coridor.Nilapitan nya ako kapagkuwan.

“Ano bang nangyari?” Takang tanong nya saakin.Napansin kong wala na sila Niro mukhang nauna na maglakad.

“Bakit nandon kayong dalawa ni Ardy sa kwarto? Ilang minuto na ang nakakalipas wala pa kayo sa mga trabaho.You know Ardy Agribante? Hes one of the richest here in B&A company bagong shareholder at model dito-”

“I know him” saad ko “Pakiramdam ko…matagal ko na syang kilala.And I think sya ang isa sa nawala sa mga alaala ko”

Napansin kong natigilan si Jessi.Kung kayat tipid akong ngumiti sa kanya.

“Mahabang kwento ang nangyari Jess” ani ko “Inatake ako ng panic attack at anxiety ko sa loob” hindi ko maintindihan ang sarili ng bahagya akong mapangisi sa naisip.

“At ang wierd lang dahil,ang isa sa mga kinatatakutan ko.Yun pa ang nagtanggal ng anxiety at panic attack ko nun.I dont know why Ardy giving me a different feelings.But you know,hindi ko alam na sya pa talaga ang magbibigay ng comfort saakin nung oras na natatakot ako…”

Hindi ko na narinig na sumagot si Jessi.Nagpatuloy kami sa paglalakad at namalayan nalang namin ang mga sarili na nasa harap na kami ng pinto sa opisina ni Niro.

Aakmang papasok na ako nang mapansin ko ang figurine ng isang tao sa gilid ng hallway.Napatingin kami ni Jessi don,ako naman ay biglang natigilan dahil sa napagtanto kung sino ang tao nayun.

Walang ekspresyon ang mga mata nito.Nakatingin lang ito sa pwesto namin.

Its Anjyl…

At alam ko kung ano ang pakay nya kung bakit nandito sya.Bigla akong nakaramdam ng hiya sa pagpasok ko sana sa pinto ng mapapangasawa nya.

I know that Im just employee’s here.Pero pakiramdam ko pupunta ako kay Niro bilang isang espesyal na tao at makikipagtalo sa kanya ukol sa nakita nya samin ni Ardy.

Is hes jealous or he is just accompany me because Im his employee.

Dapat ko yun isipin…tama trabahador lang ako dito at mapapagalitan ngayong araw dahil nahuli ng oras sa trabaho.

Binaliwala ko nalang ang nanlilisik na mata ni Anjyl.Nagtuloy na ako at pumasok sa loob.

Pero natigilan nanaman ako sa tumambad saaking harapan.

Makalat ang sahig.Gulo gulo ang gamit sa lamesa.

Halatang may gumawa nito dahil sa sobrang galit at hindi nga ako nagkamali.

Nangtignan ko sya,hingal syang nakadaskol ang upo sa upuan.Maitim ang matang nakatingin saakin habang tila nagiigting ang panga.

Dito ko napagtanto na hindi lang basta galit na boss ang nasa harap ko.Hindi lang simpleng kasalanan ko ang mahuli ng oras sa trabaho.

May iba pang ibig sabihin ang mga titig nya.

Anjyl POV’

Seing him is like something stabing in my hearth.

May kung anong kurot ang dumadagundong sa dibdib ko dahil lang na makita ko syang tila kumportable nang labas pasok sa oposina ng asawa ko.

Halos magdadalwang linggo palang sya dito.Siguro nga lagi silang magkasama ni Niro.Nagtatawanan,nagkekwentohan.Siguro sya na yung hinahanap ni Niro bilang pahinga nito galing sa trabaho.

Sa kanya nakikiya ng fiance’ ko ang tahimik na mundong hinahanap nito noon palang.

Masakit saakin,sa lahat siguro ng parte ng katawan ko maaring masaktan ni Rigel kahit wala syang ginagawang pisikal na pananakit laban saakin.

Wala e,parang wala kang magawa habang nakikita mo yung ibang tao na inaagaw ang mapangaasawa mo.

Its been six years,nang mapatunayan kong hindi talaga ako ang laman ng puso ni Niro.At ngayon,dumating na nga dapat una palang nasa puso na nang mapangaasawa ko.

Should I still call him fiance’? Sa kabila ng kawalan ng pagasa dapat paba? Sa kabila ng pagsampal saakin ng katotohanang hindi ako dapat paba?

Tumulo ang luha ko ng tuluyan nang nakapasok sa pinto ang faggot nayun.

Kapagkuwan ay tila bigla nalang ako nagkaron ng ngisi sa mga labi nang mapagtanto ko ang dapat ka mangyari.

’What are you saying Anjyl?  Saas ko sa sarili  ‘Yes,you still have rights to call Niro as fiance’ dahil matutuloy ang kasal.At sisiguraduhin kong makukuha ko ang lahat.

Taas noo akong naglakad sa hallway.Tinago ko na ang talunan kong mga mukha,ang nangingiyak na mga mata na hindi dapat makita ng sino man.

Kailangan kong ibalik ang powerfull women na si Anjyl.Dahil hindi dito natatapos ang lahat.Sila ang nagsimula,syempre saakin magtatapos ang lahat.

Sisiguradohin kong luluhod saakin ang Niro nayan.Lalo nat pagnasaakin na ang alas.

Namalayan ko nalang ilang minuto nasa loob na ako ng studio room.Kitang kita dito ang aligagang mga impleyado na nag aayos ng buong area.

May pictorial ngayon para sa first batch ng koleksyon ni Hugo.At ilalabas ito makalipas lang ang ilang araw.

Masasabi kong magaling talaga pagdating sa larangan ng pagdedesign ang baklang ito.

Napatunayan nya na isang beses ang sarili nya saakin.Hanggang ngayon ginagawa nya padin ang bagay na magpapangat sa kanya.

Lalo na ngayon,naka isip sya agad na ng paraan para lang magawa ang unang batch ng koleksyon nya and guest what? Dahil wala pang material nagagamitin sa tela.

Nag-recycle sya ng mga damit na pwedeng magamit sa design nya.

Matalino at madiskarte,ayan ang kailangan ko lalo nat marami ako plano sa kumpanya.

At hindi lang pala sa larangang ito.Kundi sa taong bagong salta na nagpapagulo ng lahat.

“Nakikita ko yang mga mata mo mare” saad ni Hugo.Nang makita nya akong pumasok,agad itong lumapit saakin “Is that not enough,Im sure Niro will be mad on Rigel right?”

Napangisi ako “Mad?” Ani ko,halata ang bitter sa boses ko “O jealous?”

“Do you think?” Tanong nya,tumango ako.

“Hindi ko masisi kung bakit ganyan ang mata mo.Mukhang malungkot at…talo”

Agad akong napatingin kay Hugo dahil sa sinabi nya.

“Theres no someone can defeat me Hugo” ani ko “Hindi pa nabubuhay ang taong maaring magpatumba saakin…not even that faggot”

Nakita ko itong napabuntong hininga.Kapagkuwan ay nagtaas ng kilay.

“Dont worry” saad nya “Nagawa ko na.And guest what? Im sure na doble ang galit ni Niro ngayon kay Rigel dahil sa nakita nito”

Napakunot ang noo ko “What do you mean?”

Napangisi ito “Yung pinagawa mo yun.Hindi ko alam na may plot twist pala sa loob.Ipapalabas lang sana nating iresponsable sa trabaho si Rigel.But you know what happen?”

“What?”

“Ni lock ko sya kasama ng kapatid mo.Si Ardy”

Natigilan ako sa sinabi nya.

“Kaya ayun,nang gigilaite sa galit tong si Niro” tuloy nya “Nakita pa naman nyang magkalapit si Ardy at Rigel e.Hindi pa kaya magagalit yun”

“Bakit si Ardy ang nandun?” Tanong ko “Diba may pinasetup ako sayong lalaki kanina na magdadala ng karton don sa boys room? At dapat you make sure na magpupunta don si Rigel? Good ang plano,pumasok nga don ang faggot but why Ardy? Bakit kasama sya sa loob”

Saglit na natigilan si Hugo.Pero agad din itong nagisip.

“Kasi you tell me they have an history” saad nito “Ardy is the perfect one”

Napabuga ako ng hangin dahil sa sinabi nya “Pinapalayo ko na si Ardy kay Rigel ok?”

“But why?”

“May plano kami,pero I know hindi na pumayag si Ardy don.Kaya nagpapasalamat ako na wala na syang dahilan makalapit pa sa faggot nayun”

Hindi umimik si Hugo.

“Hindi ako papayag na ang dalawang lalaki sa buhay ko ay parehas na mahuhumaling sa iisang tao.Si Ardy at Niro,lalong lalo na sa isang bakla?”

“May problema ka sa bakla?”

“Im sorry,but not Rigel” ani ko “Hindi ko hahayaang pati ang kapatid ko makuha nya.Ngayon nasa kanya na si Niro pati pa naman si Ardy? Ayoko nang bumalik uli sa paghihirap ang kapatid ko dahil sa kanya.Hindi ko hahayaang maloko nanaman sa kanya si Ardy.Knowing that man,tahimik yang lalaban makuha lang ang gusto nya”

“Thats a good a set” saad ni Hugo “kung makukuha ni Ardy si Rigel mula kay Niro.Youre fiance have nothing to do kundi ituloy ang kasal.Kasi wala ng Rigel ang sasagabal sa inyo right?”

“Hindi ang kapatid ko” saad ko “tapos na ang katangahan ni Ardy sa kanya”

“So…whats your next plan?” Tanong nito.

“Nothing” ani ko “Not now,I just want to talk to my brother where is he?”

Nagpalinga linga ako ng ulo upang hanapin ang bulto ni Ardy.Nang makita ko ito sa harap ng camera na kinukuhaan ng litrato bahagya ko itong nilapitan.

Sumunod naman saakin si Hugo,at parehas naming pinanood ang ginagawa sa kapatid ko.

To think of it.I realize that Ardy is a very different person na from his fast.Noon palihim ko lang ito sinisilip sa silid nya.Walang pagkakataon na nakikita ko itong hindi umiiyak,umiinom ng alak at minsan nagbabasag pa ng bote.

Nang minsan pinakwento ko ang punot dahilan nito ay nalaman ko na si Rigel ang dahilan non.That faggot who always ruin everything.

Kaya mula noon ay gusto ko na syang palayuan kay Rigel.Natatakot ako na baka isang araw lumala ang pagkabully nya na madalas akong ipatawag sa iskwelahan.

I  thank god na kahit papano nakinig na sya saakin.But this is the start na he wants to be powerfull men.Bumukod sya saakin at nagsimulang magtayo ng kumpanya.

Inayos nya ang sarili nya.

’

’the version of Ardy that I want to be…

At dahilan din iyun sa pagkawala ni Rigel.

Now,there he is.A look stunning and a handsome man infront of me.He build his path to be powerfull.

Im so proud of my brother now.Kaya naman hindi ko hahayaang muli itong sirain ng isang faggot lang.

“Lets break muna” saad ng isang staff “Change outfit gusy!”

Tumayo si Ardy sa pagkakaupo sa upoan.Inalis ang pagka postura nya sa camera at ibinalik ang dating Ardy na walang ekspresyon ang mukha at malamig ang pakikitungo sa iba.

Nang makita akong nanunuod sa harapan nya,he giving me a small smile  bago lumapit saakin.

“I thought your busy” saad nya “Why are your here?”

Binigayan ko sya ng isang ngisi “This is my kingdom Ardy” sagot ko “my work place,kung saan ako nagpapayaman.And your here because you are my one of my employee”

“Nope” ani nya “Im one of the shareholders here right? And your ambassador”

Muli akong ngumisi sa sinabi nya.Kapagkuwan ay napansin kong magseryoso sya ng mukha.

“May sasabihin ka ba ate?” Tanong nito.

Hindi ako sumagot.Sa halip ay tinignan ko si Hugo,mukhang nagets nito ang mata kung kayat nagexcuse ito saamin at umalis.

“Hindi na ako magpapaligoy ligo pa” panimula ko bago ako lumakad.Sinundan naman ako nito.

“What are you doing in the boysroom?” Tanong ko pa.

Napansin kong napakunot ang noo nya.

“Thats a boysroom ate” ani nito basically Im praparing myself for this photoshoot“

“I know” saad ko naman.“But Rigel? Nahuli kayo ni Hugo at ni…Niro,magkalapit?”

Maya maya napansin kong napangisi ito.

“Wag ka nang magmaang maangan pa” saad nito “Nagplano kayo,ni Hugo”

Saglit akong bumuga ng hangin.

“Ginawa namin yun because he is Rigel,at naiinis ako sa kanya”

“Kaya nyo sya gustong ikulong sa kwarto ng mga lalaki.At ano? Bigyan ng chismis dahil gay sya.He is not even going into the straight men.Lalo nat boysroom yun”

Napalatak ako “Thats not our plan” saad ko “He is new here.Gusto lang namin sya pumalapak sa trabaho nya”

“He is a trainees”

“Exactly” saad ko “Mas bago,mas madaling matanggal”

Saglit kaming kinain ng katahimikan bago muling magsalita si Ardy.

“Do you think ganon lang sya bibitawan ni Niro?” Ani nito “Siguro nga kahit maibagsak pa ni Rigel tong kumpanya e paulit ulit lang din sya patatawarin ni Niro…” Narining kong mahina itong ngumisi na ikinatingin ko sa gawi nya.

“Stop your immature plan ate” dugtong nito “Your not in a highschool now.Tanggapin mo na hindi ganun kadaling bitawan ni Niro si Rigel”

“And what do you want me to do?” Tanong ko.Halata ang offended sa boses ko dahil sa sinabi nya “Maging tanga nalang dito sa ta-”

“Use me” pinutop nya ang iba ko pang sasabihin.Natigil kami ng paglakad at napaharap sa isat isa.

“Use me ate…if you want that Rigel,na mawala sa buhay ng fiance mo,use me.Im willing to sacrifice everything”

Natigilan ako sa sinabi nya.So its true may balak ang loko.

“Kung papayagan mo ako,I can steal that beautifull faggot to your beloved Niro.Matutuloy ang kasal,makukuha mo ang lahat…parehas tayong sasaya beacause nakuha ko din ang saakin…nakuha ko si Rigel”

CHAPTER 38

AN;Sobrang tagala ba?! Ako din natagalan e hahah.May inaasikaso lang ako-nagaapply na kasi ng work hehe.Diba sabi ko last time last 5 chapts tapos na tayo but not.Hindi ganun kadali italbog ang kwento.So I currently doing the third plot of this story-kung ilang plot plotan naba nagawa ko dito hahaha.

But here,nasa utak ko na ang ending.Hindi ko lang magawa dahil ayokong masira at magulo ang kwento na parang minadali.I hope maghintay pa kayo ng ilang updates pa.Tenk youu

Love you guys! And..

Happy reading 💕

Anjyl POV’

Siguro nahulog ang panga ko sa kakatig kay Ardy dahil sa sinabi nito.Hindi ko maabsorb at literal na naiinis ako.

For six years ito parin sya? 

Tanga tanga.

Nagpapakatanga.

Handang maging tanga.

’

kagaya ko?…

Tama ang iniisip ko sa kanya.Hindi pa talaga sya nakakamove on sa faggot nayun.Hindi ko na nga kilala ang kapatid ko.

Hindi ko na nga alam kung umiiyak pa to kay Rigel sa gabi e.He is too silent to know,hindi ko alam na may ganto parin pala syang plano.

At hindi ako papayag.

Kaya naman mabigat ang kamay kong hinampas ang dibdib nito.Bahagya syang nagulat sa ginawa ko at napadaing.

“Kala mo hindi ko napapansin?” Inis kong ani “kala mo hindi ko ramdam ang gusto mong gawin?”

“Why?” Malaming na tanong nya.

I smirked “Baliw ka na Ardy kung inaakala mong hindi ko alam ang plano mo kay Rigel.You still chasing him.In six years mokong ka,ganyan kaparin ba sa kanya?”

Ilang saglit syang natahimik.Kapagkuwan something curved in his lips.

A small smile…

“You still inlove with him huh?” Di makapaniwalang saad ko “Ano bang kasing meron ang fagg-”

“Hindi mawawala yun ate” ani nito na nagpatigil sa iba ko pang sasabihin “Whats the reason why I need to hide it from you…Im still in love with him.In the first place pinagtalunan na natin to noon pa”

“Alam mo kung anong binigay ng faggot nayan sayo” ani ko “At wala sya nang magsimula kang bumangon”

“Kung ano man ako noon hindi dahil sa kanya yun” saad nito “He has a reason kung bakit sya lumayo.But…he is the reason too,kung bakit gusto kong magbago.Para may mukha akong maihaharap sa kanya pag nagkita kami.Hindi lang yung dating tarantadong Ardy na bully at parang walang mararating sa buhay…nagbago ako dahil sa kanya”

Hindi ako makapaniwala sa mga narinig ko.

“B-but thats Rigel” ani ko.

“Exactly” saad nito “He is still my Rigel,my only one ate.Pero hindi ko alam kung bakit hindi nya ako maalala.Kung bakit ang tanging takot nya lang saakin ang naaalala nya” muli itong ngumiti,ngunit mapait ito.

“But you know,its good.Kasi wala naman syang magandang alaala ang dapat na tandaan saakin e.Anong ikewkwento ko,kung paano ko sya saktan? Sisihin? Takutin…dahil ang alam ko lang noon ay mali ang pagiging bakla?”

“Kailan ba naging tama ang bagay nayun?” Ani ko “Do you think being gay is a good thing to all mans here? Maganda bang malait ang mga kagaya nila? Ayoko sa mga bakla Ardy and you know that” bahagya akong napabuga ng hininga “Sinasabi mo parin ba na bakla ka parin hanggang ngayon? Kasi ito oh…sasabihin ko uli sayo para malinawan ka na bukod na iba ang tingin sayo ng ibang tao.Mali din ang magiging tingin sayo ng dyos”

“Who are you to say that” said by Ardy “coming from the woman na mas pinili ng mahal nyang lalaki ang isang bakla lang”

I gulped.

Hindi agad ako nakaimik sa sinabi nya.

“Tama ba ate?” Ani pa nya “Oh baka sinasabi mo lang yan sa mga gaya ni Rigel dahil may personal kang galit sa kanya? Tandaan mo,kung bakla ba ang kapatid mo? Masasabi mo parin ba yang toxic mong paniniwala ukol sa mga third s*x sa mundo”

Dahan dahan unti unti akong humingang malalim.Hindi ko kinakaya ang mga sinasabi ng kapatid ko.

“Nakikiusap lang ako sayo” ani ko “Tigilan mo na si Rige-”

“Kayo ang tigilan na si Rigel” pinutol nito ang iba ko pang sasabihin “Hindi nagbabago at magbabago ang nararamdaman ko sa kanya.Mahal ko sya mula noon hanggang ngayon.At proprotektahan ko sya sa mga kagaya nyong kayang gumawa ng masama laban sa mahihinag kagaya ni Rigel”

May pait ang mukha kong tinitigan si Ardy mula ulo hanggang paa.I cant absorb him.

Maya maya I smirked hindi ko kinakaya to “Napikot ka narin ni Rigel gaya ni Niro” saad ko “parehas na kayong dalawa”

“Speaking of that Niro” malamig na saad nito “Isa pa sya,tell him na hindi pa ako tapos sa kanya.Gusto kong malaman ang mga taong nasa likod ng pagkidnap naming dalawa…ngayon may kapangyarihan na ako lumaban.Subokan nila ako uli”

“Ardy…tapos nayun” saad ko.

“Hindi yun natatapos ate” ani ko “Milyones noon ang nawala sa kumpanya natin nang ikaw pa ang humahawak nito at hindi pa nahahati bilang B&A At fabric corporation.Aalamin ko parin kung anong nangyari noon ngayong ito na ako,malakas na ako.Aalamin ko ang tinatagong baho ng mga Agribante nayan”

Hindi na ako umimik,kung kaya’t tumalikod na si Rigel at mauuna na sanang lumakad.

But suddenly,bigla uli ako may naalala kung kayat tinawag ko uli ang pangalan nya.

“Why?” Tanong nya at humarap saakin.

“A-anong ginawa nyo ni Rigel sa loob ng kwarto kung bakit nagagalit si Niro sa nakita nya?” Tanong ko.

A small smile curved in his lips.

“Nakuha ko na ang loob ni Rigel” saad nito “its time na kunin ko naman sya uli…kay Niro”

Third Person POV’

kalat kalat ang mga damit sa sahig.May umuusok na sigarilyo sa ash-tray na puno na ng upos.

Ang apat na bote ng alak ay nagkalat din sa sahig.Ang buong itsura ng kwarto ay tila hindi isang kwarto dahil tila ito isang bodega dahil sa dumi.

Tumutugtog ang mahinang kanta sa speaker.At ang maliit lang na ilaw mula sa lampshade ang nagsisilbing liwanag sa loob.

“Ugghh…sh*t” ungol ni Niko nang muling maramdaman ng kanyang pagaari ang mainit at mamasa masa na bibig.Sumakop ito sa kabuuan nya.

At nakaka hangang mula puno ay kaya nitong abutin bumaon man ito sa lalamunan.

Muli nyang tinignan ang babae sa kanyang paanan.Wala itong habas sa pagkain sa kanya.Kahit naaaninag nya ang mata nitong naluluha gamit ang kakarampot na liwanag ay wala syang pakialam.

Tuloy lang sya sa ginagawa kahit pa nahihirapan na ang kasiping.

Napaliyad sya,mariing napapikit ang mata dahil sa sensyasyong naramdaman.Bago sya nagisang bitaw ng malakas na ungol.Hindi sya nilabasan,sadyang magaling lang ang babae upang mabaliw sya ng ganito.

“I-I miss this…Anjie” sambit nya,bago nya maramdamang iniluwa ng dalaga ang kanyang pagaari.“I hope maranasan ko to araw araw”

Ngumisi ang babae at tumayo.Lumapit sa kanyang mukha at hinalikan sya sa pisngi papuntang leeg.

“Bakit hindi ba magaling ang bestfriend ko?” Nakangising tanong nito sa kanya “Rigel is not enough? Para maranasan ang sarap nato?”

Bahagya syang natawa.Naalala nya ang binata.

“Mas babae pa sayo yun…” Ani nya “The last time na ginawa namin…at first time nya saakin pa.He so innocent,ungol sya ng ungol lalo na’t naipasok ko na,masikip talaga”

Nakita nyang bahagyang ngumisi si Anjie.Napatitig sa kanya ito ng ilang segundo bago magsalita.

“H-hindi ka ba?…nandiri” sambit nito na parang nagaalangan sa sasabihin “I mean,his your boyfriend now.Alam mong magkarelasyon kayo but you know naman diba?…hes,gay”

Napatitig lang din sya ng ilang segundo sa dalaga.Naisip nito ang sinasabi.

Alam nya sa sarili na noon pa man straight sya.At alam nyang kahit siguro sa huli ay lalapit at lalapit sya sa mga babae.

Pero yung thing na si Rigel yun? Parang iba,hindi nya maitatanggi na sa sandaling kasiping nya ang binata ay tila isa itong babae.

Lalo nat kay puti nito.Hindi ganun kalaki ang katawan at makinis ang balat.In that thing of Rigel,ito ang pinaka-asset ng binata para siguro kahit sinong tuwid na lalaki ay mabibihag nito.

’I like what we are done.

Hindi namalayang umayos ng pagkakapatong ang dalaga sa kanyang harapan.Naramdaman nyang muli nitong hinawakan ang pagkalalaki nya at itinutok sa namamasang bulaklak nito.

Ngunit bago pa man ito maipasok ng dalaga ay hinawakan na nya ito sa magkabilang tagiliran at inikot ito sa kama.

Ngayon sya na ang nasa ibabaw.Tanaw na nya ang mukha nitong nasisinagan ng maliit na liwanag mula sa lampshade.Kaya kitang kita nito na tila nagbago ang mood ng dalaga.

Naisip nya,hindi nya nasagot ang munting tanong nito.

“Whats wrong?” Anang pagtataka nya.

May lungkot sa mata ng dalaga na umiwas ito sa mukha nya bago ito magsalita.Tumingin pa ito sa kawalan.

“Bakit ganon?” Simula nito “Kahit ang layo layo na ni Rigel saakin? Hindi na kami nagkikita.Wala na kami sa iisang school at halos wala nang pakialam saamin ang aming mga magulang.Hindi na kami na ikukumpara sa isat isa.Pero pakiramdam ko,natatalo nya padin ako? Kahit lumayo ako sa kanya,at hindi na nagpakita ng ilang taon…lumapit parin ang mundo nya saakin para lang sabihin talo nya ako,s-sa lahat ng bagay”

Hindi sya nakaimik ng ilan pang segundo.Napatitig lang sya sa dalaga habang napapaisip.

“Whats wrong with you and Rigel?” Tanong nya.

“You know na nagkasira na kaming dalawa” sagot nito “At…dahil iyun noon sa isang lalaki.kaya naman lumayo sa ako kanya at…lumuwas ng amerika,hindi ba?”

“At ngayon? Bakit mo padin naiisip ang bagay na rival kayo?” Tanong nya.

Nakita nya ito nagbuntong hininga.Bago tumitig sa mga mata nya.

“Dahil sa isa nanamang lalaki Niko” saad nito “Dahil sayo…pakiramdam ko inaagaw nanaman nya ang dapat saakin.Im sorry kung magdedamand akong akin ka.But his Rigel e…nakukuha nya ang lahat kahit wala man syang gawin”

Napatitig pa sya ng ilang segundo sa mukha ng dalaga bago sya ngumisi.

“You know our plan Right?” Ani nya kapagkuwan “You know na this is just for the clout.Para sa paghihiganti ko.And you know na Rigel is one of the part of it.Kaya naman kailangang maging kami at mahawakan sya sa leeg”

“Pero hanggang kailan?” Tanong nito.

“Pagnatapos ko na ang dapat kong gawin sa mga Barrenuevo” ani nya “babalik ako sayo Anjie,magpapakasal tayo”

Nakita nyang umaliwalas ang mukha nito dahil sa sinabi nya.

“For real?” Tanong nito ng ikinatango nya.

“Nakapasok na si Rigel sa kumpanya” saad nya “Nagawa kona ang unang plano na pagdudahan sya ni Niro.And now,sa third plan ay ipaplanta ko na sa mga susunod na araw”

“And what is that?” Tanong ng dalaga.

“Ayun sa source ko,nalulugi na ang B&A company” saad nya “Kaya naman they need another company na magaahon sa utang nito.Kaya nga lang,hindi pwedeng ipangalan kay Niro ang kumpanya lalo nat nagkakalugian na.And the thing na magiging illegal ito sa batas.And thats another plan,kailangang makapagtayo ng iligal na kumpanya si Niro Barrenuevo”

“E sino naman ang maghahawak non?” Tanong ng dalaga.

Napangisi sya sa naisip.“

its Rigel Canceran“

Niro POV’

Wala sya sa sariling nakatingin sa paligid ng opisina.Makikita nya dito ang basag na base,furniture at mga ilan pang kagamitang ikinalat nya.

Sobra ang galit nya,sa katunayan napuno ang ilalim ng kanyang mga mata ng luha.

Sobra syang nasaktan sa nakita.Hindi nya rin maintindihan ang sarili kung bakit natatakot sya.

Seing Rigel with someone,at si Ardy pa? Ay tila nagpapagulo ng kanyang utak.

Hindi nya alam kung bakit umabot sya sa ganto.Kung bakit dumating ang punto kung ano ang desisyong gagawin nya.

Pagsisihan nya na bang mawalan ng tiwala kay Rigel? Sa nakita nyang maari itong makuha ni Ardy sa kanya.Gagawin nya ba ang lahat para hindi mawala ang binata sa kanya.

O dahil din sa nakita nya sa dalawa kung kayat mas kailangan nyang hindi magtiwala sa binata.

’what shoul I do?

’Gusto kong magtiwala kay Rigel…gusto kong kaming dalawa ang lalaban sa mga traydor dito sa kumpanya.Sya ang lakas ko,but now? Why?…parang unti unti din syang nawawala.

Alam nya din sa sarili na hindi dahil lang sa sinabing plano ni Tyron ang dahilan kung bakit nya pinapasok sa kumpanya si Rigel.

It is because he wants to be with him.Sa lahat ng oras at sa lahat ng bagay.

Naalala nya ang gulat na mukha ni Rigel kanina habang nakikita ang nangyari sa opisina.

May kaba ito,pagtataka at pagkagulat sa ginawa nya.

Alam na nang binata na hindi lang bilang isang boss ang nagagalit sa kanya dahil sa nakita nya sa boysroom.Kundi isang Niro na may pagibig pa atang natitira sa kanya.

“A-anong nangyari dito?” Tanong nito.

“Come to think of it” saad nya,walang emosyon ang mukha at malamig ang boses.

Tinignan nya din ang sikretarya na kasama ni Rigel pumasok at alam na nitong pinapalabas nya ito.

Maya maya tumingin ang binata sa kanya.Nakita nya sa mata nito na naiintindihan na nito ang nangyayari

“I-Im sorry Sr.Niro” tila profesional na sambit nito “Kung nahuli ako sa oras ng trabaho”

Dahil sa ginawa ng binata ay nangisi sya.

“Grabe magalit ang boss mo no?” Sarkastikong ani nya “Nagbabasag ng gamit? Para lang sa iisang impleyadong nahuli sa trabaho”

“Bakit nga ba sir?” Tanong nito “Bakit po ba kailangang umabot sa ganto.Kayo narin po ang nagsabi na isang impleyado lang po ako,h-hindi ko po mababayadan ang mga nasira mo.Lalo nat traines palang po ako dito.Kaya I think,suspinde na muna po ang ipataw mo saaking parusa”

Napangisi sya dahil sa tila pakikisakay ng binata sa kanya. He felt sick of it kaya hindi na sya nagpaligoy ligoy.Hindi na sya mapakali sa bagay na nakita nyang magkalapit sa isat isa ang dalawa.

May nangyari,at hindi nya dapat palagpasin to.

“Anong ginagawa nyong dalawa ni Ardy sa loob ng boysroom nayun?” Tanong nya “At bakit ka nasa lugar nayun? E dapat kasama mo si Jessi,at pinagaaralan ang mga dapat gawin ng isang sikretarya”

Saglit syang tinitigan ni Rigel,kapagkuwan ay umiwas ito sa mga mata nya.

“Im just your employee” ani nito “and you are my boss,so pleas sr,dont invade my privacy”

“What?” Di nya makapaniwalang tanong dito.Tila sa isang banda,tumama ang iniisip nya sa dalawa.Kay Ardy at nasa binatang sa harap nya.

Maya-maya pa ay di nya napigilang mapakla na ngumiti.

“You” sambit nya “You are possible flirting to one of your workmates? Its that good na during work ay nandun kayo sa iisang kwarto na kayong dalawa lang?”

Halata ang pigil na galit sa boses nya.Nakatingin sya sa binata na kanina pa tinanggal ang ekspresyon ng mukha nito.

“T-thats my fault sr…” Mahinang ani nito “Sorry…tatanggapin ko po ang parusa nyo saak-”

“Get out!” Hindi na nya napigilan ang mapasigaw kung kayat natigil na ito sa iba pa nitong sasabihin “Get out to my office now Mr.Canceran!”

Itinuro nya ang pinto.Ilang segundo pang hindi nakakilos ang binata sa harap nya.Bago nya mapansing namugto ang mga mata nito.

Bahagya syang natigilan nang makita ang nasasaktang binata ngunit nangibabaw ang sarkastikong mga sagot nito.

Hindi nya alam na ang mga iniisip nya ay maaring magkatotoo base sa ikinilos nito sa harap nya.

Pinanood lang nya ang paglakad ng binata papuntang pintuan,hanggang sa nawala na ito sa paningin nya.Sya namay dahan dahang napa-upo sa office chair nya at doon,nagtuloy tuloy ang luha nya.

is it possible? Rigel and..Ardy? But why? And how…

“ I hope you  get well dahil sa nakita mo“ said by Tyron na kakapasok lang pagkatapos ng ilang minuto.May dala itong kape na inilapag sa harap nya.

Mabuti nalang at natuyo na nya ang mga mata pagkatapos nyang umiyak pa ng ilang minuto bago tumawag ang kaibigan.

“Are you ok?” Tanong nito ng mapagmasdan ang paligid,hanggang ngayon wala pading naglilinis ng ikinalat nya.Umupo ito sa harapan nyang upuan at pinagmasdan nito ang mukha nya.

Sana lang ay hindi nito mapansing bahagyang namaga ang mata nya.

“So…what your plan now?” Tanong nito “Anong masasabi mo sa nakita mo kanina? Hindi paba yun sapat para sa lahat?”

Tumingin sya sa binata bago ayusin ang upo.

Hindi nya alam kung ano ang sasabihin.

“Come on bruh” saad ni Tyron “Lets stick to our plan”

“Tingin mo ba talaga?” Kapagkuwang tanong nya “Si…Rigel at,Ardy? Magkasabwat”

Nakita nyang tila napalatak ang kaibigan dahil sa sinabi nya.

“Bruh’ ilang beses naba natin to pinagusapan?” Ani nito “I cant beleive na hindi ka parin pala sigurado sa lahat ng mga sinabi ko.Na ang mga yun? Magkasabwat at handa kang pabagsaking dalawa? Hindi pa ba sapat sayo ang nakita mo?”

Hindi sya sumagot.Nakatitig lang sya sa kaibigan.

“Bruh’ magkasama ang dalawa sa iisang kwarto,nahirapan tayong mabuksan dahil nakalock.What possible that they do during those time na magkasama?” Ngumisi ito “Nahuli pa nga natin sila na sobrang lapit sa isat isa e,nagulat pa sila nang bumungad tayo sa pinto”

“What should I gonna do?” Hindi nya alam kung bakit nanginginig ang boses nya.Naiisip nya kasi ang sineryo nayun ay tila kinakain na sya ng sobrang galit.Kaya naman tila si Tyron lang,ang matalik nyang kaibigan ang tila ang nakikita nyang makakatulong sa kanya.

“Bruh’ hindi ko na alam,aaminin ko sobrang sakit e,silang dalawa?..parang sinampal ako ng sampong beses,nang makita ko yun” saad nya “I dont know,pero aaminin ko sayo, hindi pa ako nakakamove on kay Rigel.Nasasaktan ako sa ideyang magkasama sila ng Ardy nayun”

Nakita nyang pinakatitigan lang sya ni Tyron bago ito sumadal sa likod ng kina uupoan nito.

Nilaro nito ang hawak na kutsara na galing sa kape kanina.Tingin nya ay tila malalim ang iniisip nito.

“Dont worry” saad nito kapagkuwan “Makakaganti kana sa Rigel nayun”

Napabuga sya ng hangin.Hindi nya maintindihan kung bakit ayaw nya sa ideya ng paggante.Ngunit tila malalim ang sakit na nararamdaman nya ngayon kaya inantay nya parin ang susunod na sasabihin ng kaibigan.

“I know na ilang ulit ko na itong sinasabi sayo Niro” sambit nito “Kailangan natin ang plano. Tommorow morning,may meeting ang lahat,shareholders and even the secretarie.Bago palang si Rigel sa company,hindi pa nga tapos ang training nya e.Bukas natin sya susubokan.Silang dalawa ng Ardy nayun”

CHAPTER 39

Happy reading 💕

Third Person

 

Pov

’

Maaga palang ay abala na si Hugo sa pag aasikaso.

Katunayan nga ilang oras lang ang naging tulog nya dahil hindi nya maiwanan ang ginagawa.

Sapat na magkaron sya ng tulog na mahigit apat na oras.Pero dahil napaka hectic ng trabaho ngayon ay halos nasa dalawang oras lamang.

Inis sya sa lahat ng mga nagkakamali sa pagrampa sa stage.Its almost two weeks na silang nag papraktis but here they are.May mga tanga parin nga daw ika nga.

Hindi lang sya nakafocus sa pagpapraktis sa mga kababaihang rarampa at magdadala ng kanyang mga design na damit.Nakatoka din sya sa pagpi-finish product ng gawa nyang mga damit-in short na tinatawag nyang creation of Hugo.

Sya ang kilalang magaling na designer sa loob ng pilipinas.Kadalasan marami nang nagtatangkang kumuha sa kanya na mga ibang kumpanya para lang maigawa sila ng magagandang damit.

Pero dahil ang kumpanyang B&A ang pinaka-demand na kumpanya sa bansa.Dito nya piniling magtrabaho.

Napapangiti sya minsan sa kawalan dahil nasa loob na sya ng kumpanyang pinapangarap ng lahat.Pero hindi dahil tila previlage ang makapasok dito kundi ang ngiti nyang iyun ay para sa isang tao.

Dito din kasi nagtatrabaho ang isang binata na matagal nang itinitibok ng kanyang puso ika nga.Isang binata na sa unang kita pa nga lang raw nya ay tila nagliliwanag na ang langit at kumakanta na ang mga Anghel.

Napapailing nalang sya sa naiisip na sana baka balang araw ay dinggin ng panginoon ang kanyang panalangin.Baka isang araw sa pagbukas nya ng pinto ay bumugad sa kanya ang binatang iyun at sa kanya na umuwi araw araw.

Napahikab nalang sya ng wala sa oras habang pinagmamasdan ang medyo polido nang pagrampa ng mga models sa inteblado.

Hindi nya masasabing ok dahil sa taas ng expectation nya ngunit tama nang sumigaw sya ng 

’break

  para makapag-pahinga ang mga ito at galingan ang susunod na praktis.

Pakiramdam nya babagsak nalang sya sa sobrang antok habang naglalakad sa hallway.Ngunit katulad nga ng sinabi nya,tila nagliliwanag nalang ang langit pagnakikita nya ang taong ito.

Hindi nya inaasahang makakasalubong nya ito sa daan.Palapit ito sa kanya habang naka-kunot nitong noo na kadalasan naman ay gawain na nito.

Namalayan nya na palapit ito sa kanyang direksyon na tila sya ang talagang hinahanap ng mata ng binata.Magtatalon na sana sya sa kilig ngunit iba ang naging tugon nito nang bigla nalang syang hinawakan sa braso at hilahin sa kung saan.

Nakarating sila sa isa pang hallway na walang tao.Bago sya makapag salita.

“Ano ba Tyron” masungit nyang ani “Stop dragging me where ever you want,kung hindi naman sa kama mo wag moko kaladkarin kung saan moron”

“Yuck” narinig nitong ani.Sanay na sya sa ekspresyon nito sa kanya kaya dina sya umimik “kilabutan ka nga sa sinasabi mo,ang dami nang bakla sa mundo dadagdag pa ba ako”

“Biro lang” saad nya “ano ba kasing kailangan mo?”

“gusto lang kita makausap” sagot nito “yung tungkol sa pinagawa ko,sigurado ka bang walang malinis yun? Walang nakaalam”

Nginisian nya ang binata bago magtaas ng kilay “Ako paba? Dont stemate Hugo Navardy kaya kong ipagawa ang lahat ng gusto mong ipagawa” maya maya pilyo syang tumingin sa hapit na hapit na pantalon ng binata.

“Kahit…ano payan”

“Shut up” bulyaw sa kanya nito nang mapansin ang ginawa nya “kahit ano payan pero nahirapan ka ngang dispatsyahin yung lalaking dapat makakasama ni Rigel sa kwarto.Kung hindi pa dumaan sila Rigel sa hallway kasama yung nerd na babae edi sana palpak ang plano”

Napaisip sya sa sinabi ng binata.Oo ngat may inutusan syang lalaki na magdadala ng box sa boysroom.Kasama ang nerd na babaeng kausap ng Rigel.Dadalhin nya ito sa nasabing kwarto.

Pero bakit ba gustong gusto ni Tyron na si Ardy dapat ang nandon kasama ang si Rigel?

“mabuti nalang nandun pa yung Ardy nayun sa loob ng boysroom at hindi pa nakakaalis” dugtong nito “kundi mapapalpak kapa tapos sasabihin mong kaya mong gawin lahat?”

“E bakit gustong gusto mo bang nadun ang Ardy nayun kasama si Rigel?” Tanong na nya “Pwede namang ibang tao diba? Mapagselos lang tong Niro…ganda nya ah”

Napansin nyang ngumisi ang binata.

“Akin na lang ang lahat ng yun” saad nito “Mangyari lang ang dapat mangyari” tinapik sya nito sa balikat at magbabadya na sanang umalis.

“Good girl Hugo” saad nito na kinainit ng tenga nya “Next time uli sa susunod na plano.Wag ka lang tatanga tanga”

Tumawa ito pagkatapos at maglalakad na sana paalis ng bigla syang nagsalita.

Naalala ang huling paguusap nila ni Anjie.

“Nagagalit si Anjyl sa nangyari ano kaba” saad nya,humarap naman ang binata sa gawi nya “Nagagalit si Anjyl dahil bakit nadamay pa si Ardy? Alam ko na ang past ng tatlong yun.Lalo na si Ardy kay Rigel kaya ayaw na ayaw ni Ajyl na mapalapit ang kapatid nya sa faggot”

“Paki ko sa galit nya?” Sarkastikong sagot nito sa kanya.

Napahinga nalang tuloy sya ng malalim.

“Yeah wala kang pake,at hindi hinihingi ni Mare” saad nya “maging naman kasi ang kapatid nya wala nang pake sa ano mang galit nya e.Hindi na takot si Ardy…may nalalaman pa daw na aagawin nito si Rigel kay Niro”

“Talaga?” Sambit ng binata nakita nyang tila naging interesado ito sa sinabi nya.

“Thats good,hindi na ako mahihirapang paglapitin ang dalawa kung may gagawin na palang tong Ardy” ngumisi ito “Tuluyan na ngang mawawalan na gana si Niro sa faggot nayun at magagawa ko na ang pangalawang plano”

Napakunot noo sya…hindi nya naintindihan ang sinasabi ng binata.

“Wag ka na magtanong kung ano ang mga narinig mo” saad ni Tyron ng mapansin ata sya “Lahat ng ito ay ititikom mo sa bibig mo maliwanag?”

Muli na itong tumalikod sa kanya.Ngunit bago pa ito makalayo muli syang nagsalita.

Tinapangan nya na ang sarili.

“May kapalit ang pananahimik ko baby Tyron” nakangisi nyang ani kung kayat kunot noong napaharap ang binata.

Sya nama’y itong tingin sa pantalon nito.

“Ang bagay nayan” ani nya.

Tumawa ang binata at nasisiyahan itong tinitigan sya.

“Pagiisipan ko…”

Naiwan syang nagiisa sa hallway habang nakatingin sa bulto ng binata na malayo na sa kanya.

Malungkot syang napabuga ng hangin…

’sana all pinagpipilian…

Rigel POV’

Nakaupo ako sa gilid ng kama. Madilim ang paligid at tanging lampshade lang ang ilaw sa paligid.

Patuloy lang ako sa pagluha.Bahagyang nakatungo ang ulo ko.Kitang kita ko naman ang malalaking luha na pumapatak sa binti ko.

Bahagya ko nading nararamdaman ang pagsikip ng dibdib ko,dahil sa masidhing pag-iyak.

Hindi ko alam kung bakit sobrang sakit ng nararamdaman ko.Pag-dating kay Niro,ansakit sakit.Doble doble ang nararamdaman ko.

May pagsisisi sa bahagi ng isip ko kung bakit tinanggap ko uli si Ardy.

Tinanggap ko na ba sya? Napatawad ko na ba sya? Sa mga kasalanang hindi ko naman matandaan noon pa.

Maari bang pinapasok ko na sa puso ko si Ardy.Tinatapos ko na ba talaga ang takot ko sa kanya.Magsisimula na ba ako…kami?

E bakit parang ang sakit kay Niro? Bakit parang ang sakit makitang nasasaktan sya saaming dalawa? Bakit hindi ko magawang palayain si Niro,kung subukan man nyang lumaya ako sa kanya…

Bakit mahal ko si Niro?

Narinig ko ang paglangitngit ng pintuan sa pagbukas nito.Napatingin naman ako doon at nakita ko ang isang bulto ng lalaki.Pumasok ito at dahang dahang lumapit saakin.

Hinugot pa nito ang isang upoan mula sa malapit at doon umupo.Kaharap ko.

Maya maya pa, hinawakan nya ang baba ko para umangat ito.Dahil don napatingin ako sa kanya at doon ko nakita ang buong pakikisimpatsya ng mga mata nya.

I miss him,I really miss him.

Yung masuyo nyang mga ngiti.Yung malambot nyang mga kamay,mga matang kapag tinignan mo ay tila may kakampi kana.Laging nakikisimpatsya.

Bakit ngayon ko lang ito napapansin? Bakit hindi ko to nakita noon? O naramdaman.

May isang Niko ako,may isang taong nagpaparamdam na noon palang mahalaga na ako.

May isang isa,na syang magbibigay ng comfort sayo.Bakit hinahanap ko yun sa iba? Bakit hindi ko makita ang lahat na nasa harap ko na.

Napatitig ako sa kanya ng ilan pang segundo.Kapagkuwan ay mabilis akong yumakap sa leeg nya.Doon…umiyak ako,binuhos ko lahat ng sakit na nararamdaman ko.

Hinayaan ko na mabasa ang orange na loongsleeve nya dahil sa luha ko.I just cry out hanggang matapos,hanggang maubos.

Wala akong narinig na tanong,sinamahan nya lang ako umiyak at tapusin ang sakit.

“I hope you will be ok Rigel” saad nya pagkatapos siguro ng halos ilang minuto.

Kumalas na ako sa kanya,hikbi nalang ang pagiyak ko at pilit parin pinapakalma ang sarili.

“Its Niro…” Sambit ko kahit bahagyang nanginginig pa ang boses.Kahit hindi nya itinanong ang dahilan “Its still him…sya parin pala talaga ang dahilan ng mga luha ko.Mula sa panaginip,hanggang sa totoong mundo”

“I see” mahinang sambit nya bago ko muling naramdaman pinunasan ang luha sa pisngi ko.“I dont want to demand.Ganun talaga ang puso e.Kahit alam mong masakit,mahirap…yun parin ang pipiliin mo sa huli”

“Ang hirap ba talaga alisin ng pagmamahal sa isang tao kahit hindi mo alam ang dahilan?” Tanong ko “Oo nakalimut ako.Nakalimut ang utak ko pero hindi ang puso ko.Ngayon nagtatanong ako kung bakit ko mahal ang taong yun na hindi ko alam ang dahilan.Alam kong may isang tao pa na nandyan sa paligid nagmamasid,pero kapag pinansin mo.Pag binigyan mo nang atensyon,natatakot ka ding saktan ang taong mahal mo na hindi mo alam ang dahilan” muli akong napahikbi “Bakit ko kasi sya mahal? Why I love Mr.CEO”

Nagpatuloy lang sa pagpunas ng luha si Niko sa pisngi ko.Tinapos ko uli ang pangalawang iyak.Habang sya ay nakatingin lang saakin.

Pinapanood ako kung paano ako lumuha sa taong mahal ko.Alam kong nasasaktan sya,sa mga sinasabi ko palang about Niro.

Pero matapang sya,hindi nya pinapakita.Wala akong makita.

“Pangarap ko talagang iyakan mo ng ganyan” ani nya bago ngumisi.“Sana lahat iniiyakan diba? Biruin mo,iiyakan mo ako kasi mahal na mahal mo ako.Pero you know,kung iiyakan mo man ako dahil mahal mo ako.Hindi dahil sa wala kang maisip na dahilan.Im gonna make sure na kapag umiyak ka sa pagmamahal ko e,tears of joy yun”

“Sinabi mo nayan noon” ani ko,ramdam ko kasing nakikipag biruan sya saakin para mapagaan ang loob ko.

“Yeah” ngumit ito at tinapos ang pagpunas ng luha ko sa mukha na ngayon ay tuyo na.Pagkatapos hinagod nya ako sa buhok na para bang bata akong inaayusan ng nanay.

Narinig ko syang napabuntong hininga.

“Sorry Rigel ha” ani nito “Hindi kita natutokan at nabantayan,akala ko maganda na makapasok ka sa B&A dahil ayun nga,bumabalik na si Niro sa alaala mo.Pero parang lalo kang mas nahihirapan,ayoko ng ganon ka”

Hindi ako umimik.

“Masyado akong naging busy nitong mga nagdaang araw” tuloy nya “Habang nasa training sa B&A.Ako naman ay pabalik balik sa india”

“Bakit naman?” Saad ko na parang kung susumahin ay tila kaylapit lang ng bansa india para kay Niko.

Mapera nga pala ang taong ito.Naramdaman ko muli ang pagbuntong hininga nya.Ngayon,nakatingin nalang sya saakin.

Sya naman ang may lungkot sa mukha.

“Nasunog ang hawak kong factory sa india Rigel” ani nito “Fifteen sa impeyado ko ang namatay kabilang na ang sikretarya ko.Kalahati sa kumpanya ko ang nawala.P-parang nalugi.Kaya naman naging abala ako na asikasuhin ang lahat” saglit itong tumigil na parang nagiisip “Kaya naman kailangan…madiliin kona ang plano ko.

Mahina ang huli nitong sinabi,ngunit narinig ko parin ito kung kayat napakunot ang noo ko.

Hindi ko alam kung ano ang naririnig ko tungkol sa mga plano ni Niko.Pero nakaramdam ako ng kaba dito.

Maya maya pa,bago ko man subukang magtanong tungkol sa huli nyang sinabi.Hinawakan na nya ang dalawang kamay at idinampi ang dalawa kong palad sa pisngi nya.

Nakita ko kung paano naging maayos ang mukha nya.Tila naginhawaan sya sa mga kamay ko habang nasa pisngi nya ito.

“Ikaw lang ang tanging pahinga ko…” Saad nya “kayat pasensya na kasi napabayaan kita…mas natatakot pa ako na lumala yang anxiety at panick attack kaysa mawala ang kalahati ng kumpanya ko”

Natigilan ako sa sinabi nya.

“Niko…” Ani ko,pinilit ayusin ang sarili.Bigla akong napaisip na yung taong laging nagko-comfort saakin ay ang taong may mas malaki pa palang pinagdadaanan.

“Im sorry,hindi kita naisip” sambit ko “Wag ka nang magalala sakin maliwanag? Magiging ok ako,pangako. Aayusin ko ang mga problema nato”

Dahan dahan napangiti sya.

“Alam ko,ikaw si Rigel Canceran e,na mahal na mahal ko” natawa sya saglit sa biro nya “lahat naman naaayos mo,pati nga buhay ko na puno ng lungkot noon.Naayos mo”

“Niko lagi mong tatandaan na kung lagi kang nandyan para sakin” ani ko “Nandyan din ako para sayo.Hindi kita pababayaan maliwanag? Hindi natin pababayaan ang isat isa”

Nakita kong tila nalungkot ang mukha nya dahil sa sinabi ko.Ipinagtaka ko ito ngunit agad din nawala ng makita kong mabilis nyang itinago ang namuong lungkot.

Maya maya pa ay hinawakan nya ng mahigpit ang aking kamay.

“Alam kong malakas ka Rigel” sambit nya “Pero may session kapa kay Doc Vincent. Nagaalala parin ako sa kalagayan mo ngayong bahagya ka nang nakakaalala.We need to check on you”

“Tingin mo babalik lahat?” Tanong ko.Bigla ako nakaramdam ng kaba na tila natatakot ako sa nakaraan ko.

May masamang alaala na pwedeng magbalik?

Napatitig lang sya saakin.“Hindi ko alam kung kailangan pang ibalik ang mga alaala mo sa nakaraan,at kung may magagawa bato sa kasalukuyan.Pero Doc.Vincent need to check you.Hindi madali,pero kailangan maging maayos ka.Ang masasamang panaginip mo araw araw ay hindi maganda para sa kalusugan mo.Thats Doc.Vince told us.Kaya mas maganda daw na makalala ka na,baka kasi kasabay nun ang pagkawala ng mga panaginip mo.Its safe and…its good to your health”

Nico POV’

Pinagmasdan ko ang lahat sa loob ng isang malaking kwarto.Halos nandodoon ang lahat ng inaasahan present.

Ang mga naituring na matagal nang shareholders ng kumpanya ay nasa kaliwat kanan ko.Karamihan ay mga lalaking may edad na.Ka batch pa ata ni Daddy sa college.

Lubos akong kinakabahan.Paniguradong kakainin ako ng hiya kapag nalaman ng lahat ang ginawa ko…namin.

Paniguradong mom and dad will be dessapointed on me.Itatakwil na nila ako bilang anak,at higit pa.Mawawala natong kumpanya saakin.

I think pagnangyari yun.Wala nang matitira saakin pagnagkataon.

Naabot ng mga mata ko si mom and dad.Naka upo ito sa dulo ng napakahabang itim na lamesa dito.

Tinignan din ako nila ngunit napako ang mga mata ko kay Daddy.Nakita ko ang mga ngiti nito na parang nange-encourage pa saakin.Tila tumiklop naman ako sa kinauupoan ko.

They seem so proud siguro dahil ako na ang nasa position na ito at humaharap sa mga importanteng tao.

Kinakain na talaga ako ng kaba lalo na’t nararamdaman ko na ang hiya ko.I dont deserve this,lalo pa’t muli kong naalala ang huling paguusap namin nila Tyron.

“This will be the last time na gagawin ko to sr.Niro” said by Jessi nang ilapag nya ang final report ng kita ng kumpanya.

Nakapaloob dito ang lahat ng mga gastos ng kumpanya.Mga lumabas at pumasok na pera na kung susumahin ay malayo sa inaasahan namin.

“Thank you Jess” saad nya.

“Are you sure? Naedit naba lahat?” Tanong ni Tyron kay Jessi “You need to sure na lahat ng detalye sa paper report nato,naedit mo”

Tumango lang si Jessi habang ako naman ay napabuga ng hangin.

Stress na ako maaga palang.Sobrang iniisip ko ang ginawa namin.

“I felt so bad sa ginagawa natin” sambit ko.Napatingin saakin ang dalawa “Do you think it is good na iedit natin ang buong report sa loob ng tatlong buwan ng capital ng B&A? My dad will very dissapointed on me” 

“Hey” saad agad ni Tyron.Agad itong lumapit saakin “Hinding hindi malalaman nila Tito Daniel ok?” Hinawakan nya pa ako sa braso ko at buong simpatsya nya akong tinitigan “babawiin natin ang lahat? Maliwanag.Pagkatapos ng lahat ng ito,muli nating babawiin ang kita ng kumpanya.Yung pineke nating percent ngayon sa kita ng B&A.Kikitain natin yun sa susunod na mga buwan.Ngayon pang maglalabas ng koleksyon si Hugo right? Magiging patok uli tayo Bruh’”

Kahit papano ay nagkaron ng lakas ang loob ko.Pero sa isang banda hindi ko parin maalis ang maling ginawa ko sa mga magulang ko.

I edit the report of the company.Dinaya ko ang mga magulang ko.

Niloko ko sila Daddy,at isa pa si Anjyle.I know ayoko sa kanya,may galit kami sa isat isa.But come to think na she just wants to protect this company of all cost.Na ginawa nya rin lahat para mapaunlad muli ang kumpanya,ay kinakain narin ang ng panghihina.

Hindi ako ganon kasamang tao.But I need to do this.

I promise to myself na dapat makabawi ako.Ito na ang huling katangahang gagawin ko sa buhay ko.

“Sr,magpapadala napo ba ako ng drinks?” Said by Jessi again.Napatingin ako sa mukha nya at narealize kong wala na ako sa opisina.Nandito na uli ako sa harap ng mga importanteng tao.

Bilang isang presidente ng B&A company.Did I disereve kung nasan naba ako?“

“Medyo naiinip napo kasi ang mga bisita kailangan may mag present napo tayo maya maya”

“K-kumpleto naba?” Tanong ko“

Tumingin sa paligid si Jessi.May kunting ingay dahil sa usapan ng mga shareholders namin pero alam ko…plastikan din naman bilang magkanegosyo kaming lahat.

“Ahm,I think Ardy?” Ani nya “Bagong ambassador nyo po yun dito diba? And a shareholders too.Wala papo sya sr”

Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng kulo sa dugo ko nang marinig ko ang pangalang Ardy.Isa pa,bigla ding pumasok sa isipan ko si Rigel.

“E si Rigel?” Anang tanong ko “Where is he? He was trainess right? Dapat mas maaga pa sayo yun dito para malaman nya ang mga kalakaran pag may meeting ang kumpanya”

Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako ng kaba at lungkot dahil sa wala pa si Rigel.Tinotoo ba nya ang sinabi nyang magpapasuspinde sya?

Ganun ko ba pinaramdam sa kanya na may kasalanan sya kahapo?“

Bakit nape-feel kong nagi-guilty ako.

“I think sir” sad ni Jessi “He was just-”

Natigil ang pagsasalita ni Jess ng biglang bumakas ang pinto.Halos lahat kami ay napatingin doon.

Biglang inula mula dito si Ardy,pagkatapos ay nilawakan nya pa ang bukas ng pinto at pumasok naman si,Rigel.

Biglang naginit ang ulo ko sa nakita.Magkasama sila? Magkasabay sila?

Dito ko naisip na bahal na.

’Tyron…lets do the plan.

CHAPTER 40

Isang chapter lang muna haha.Enjoy reading guys

Happy reading 💕

Rigel POV’

6:30 am nang mamulat ang aking mga mata.Hindi ito dahil sa alarm kundi isang masuyong halik ang aking naramdaman.

Its Niko,marahan nya akong hinalikan sa noo sabay sabing ’ Goodmorning. May dala syang ngiti na lagi kong nakikita sa kanya.At ito ang nagpasigla ng umaga ko ngayon.

Today is my rest day,and yeah.Not a totally rest because I make a decision na ma-suspinde ng isang linggo.Hindi ako papasok ngayon at sa mga susunod pang-araw.

Naalala ko kasi kahapon.Yung mga mata nyang yun,yung boses nyang kay kapal ngunit puno ng galit at sakit saakin.

Nasaktan akong makita syang ganon.Lalo nat napansin ko ang mga mata nyang tila namumugtong at mababasa ang sakit.

Para akong sinabuyan ng mainit na tubig.But I need to remain my profesionality.Kahit may nagawa akong kasalanan.Kung kasalanan ba sa paningin nya ang makulong sa isang kwarto.Kasama ang isang lalaking kinatatakutan mo at hindi mo alam kung bakit ay hindi ko na inisip pa.

Ito narin siguro ang tamang oras na ipakita kong trabaho talaga ang pinunta ko sa B&A.At hindi para kilalanin ang isang Niro Barrenuevo.Hindi ko narin iisipin pa kung ano ang masasabi nya tungkol sa pagitan naming dalawa.Total ginagawa nya din siguro ang lahat upang ipakita saakin na isa syang boss at hindi isang taong nagkakaron ng koneksyon sa isang tulad ko.

“Natatakot ka parin ba?” Tanong saakin ni Niko,kasalukuyan na kaming nasa loob ng kotse.Were going to the clinic of Doc.Vincent.

Magaan nyang hinawakan ang kaliwang kamay ko habang ang isang kamay naman nya ay nasa monibela.Paminsan minsan ay tinitignan nya ako,at hinihintay ang sagot ko.

“Ahm,I dont know” saad ko “Actually hindi ko alam kung anong mararamdaman ko,hindi ko alam kung natatakot ba ako? O gusto ko parin yung parte na posible ko ngang maalala ang ibang nawalang alaala sa isip ko”

Naramdaman kong mas humigpit ang hawak ni Niko sa kamay ko.Kapagkuwan dinala nya ito sa kanyang labi at hinalikan ito.

Sya nga pala si Niko,ang malambing na taong nakilala ko.

“Dont worry,Im here” saad nya “And beside…hindi ka ba napapagod?”

Hindi ako umimik.

“Its been six year,sobrang tagal na para sa isang amnesia na meron ka” bumuntong hininga ito “Systematize Amnesia.Ang pagkakaalam ko maaring tumagal lang ang bagay nayan sa isang tao either weeks or month” saglit itong tumingin sa gawi ko.

“But Rigel,sayo…anim na taon? Its a very rare naiintindihan mo ba? Bibihira ang mga taong nagakakaron ng ganyang katagal na amnesia,lalo na’t Systematize Amnesia lang ang meron ka.Its either months nga lang dapat nakaalala ka na ng ibang nawala sa isipan mo e.But for a year?…gaano ka ba talaga kaapekto sa mga taong yun? Ano bang ginawa nila para magka ganyan ka?”

Rinig sa boses ni Niko ang bitter.But I remain silent at nakakatitig lang sa gawi nya.Hindi ko rin alam ang sagot dahil oo,wala nga akong maalala.

“Kung natatakot ka,Im here” muli nyang saad “Bumalik man lahat? Masakit man yun o masaya nandito ako…tutolungan kita”

Napabuga ako ng hininga,kapagkuwan ay itiningin ko ang mata sa daan.

Masaya ako na kahit papano ay may isang tao na gumagabay at handang protektahan ako.Hindi ko lang sya nakita noon kahit ang tagal nanaming magkasama.

“Nakakaramdam ako ng ispesyal na koneksyon kay Ardy…” Ani ko “L-lalong lalo na kay Niro”

“I know” he mumbled.

“Hindi ko alam kung bakit takot ako kay Ardy” dugtong ko “Hindi ko alam kung bakit pagnakikita ko si Niro…I felt comfortable and safe”

Hindi umimik si Niko.Nasa daan lang ang tingin nya.

“Nasuspinde ako sa trabaho ko ngayon Niko” ani ko,nakita kong bahagyang natigilan si Niko pero hindi parin ito umimik “Wala akong trabaho ng ilang araw dahil may nagawa akong mali.Kung mali bang maituturing na makulong sa isang kwarto ng hindi sinasadya at kasama ang isang taong kinatatakutan mo ngunit hindi mo alam ang dahilan”

“I-its that Ardy?” Tanong na nito.Tumango ako bilang sagot.

“Im not sure kung tapos na akong matakot sa kanya” ani ko “Nung araw na nasa iisang kwarto kami,tinapos ko na ang lahat.Kung ano mang kakaibang nararamdaman ko sa taong yun pero…hindi pa talaga tapos e,hindi ko maintindihan”

Hindi nanaman umimik si Niko kaya nagpatuloy ako.

“Parang may isang tao ang nagbibigay ng takot ko kung kayat parang ayokong mabalik ang alaala nayun” ani ko “Parang nagtatago yun sa dilim,tapos hinihintay nya akong makapasok…tapos para bang may gagawin sya saakin?”

Muling napatingin sa gawi ko si Niko.Napatingin din ako sa kanya at nagkatitigan pa kami ng ilang segundo.

“You need to end all of this Rigel” ani nito “Kailangan mong harapin ang isa mo pang takot…nandito ako maliwanag?”

Tipid akong ngumiti.Bago maya maya ay tumango.

“Natatakot ako…pero kung nadito ka talaga para sakin sige,susubokan kong kayanin”

“Goodmorning Mr.Canceran,Mr.Niko” bati saamin ni Doc.Vincent pagkapasok namin sa office ng clinic nya.

Muli nya kaming pinaupo sa harapan ng deskwork nya.Umupo din si Niko sa harap ko.

“So…its been a while” ani pa nito habang nakatingin saakin “Kumusta ka? Is there any improvement? May nagbago naba?”

Nagkatinginan kami ni Niko na para bang nagets na namin ang sasabihin ko.Maya maya nginitian nya ako na tulad ng dati,napakagaan nito.

“Ahm,not sure” saad ko “Nandun parin po ang mga panaginip.May takot parin po akong nararamdamaan at…umaatake parin po ang anxiety ko minsan at isang beses…yung panick attack ko”

Nakita kong bahagyang kumunot ang noo ni Doc.Vincent dahil sa sinabi ko.“Panick attack…” He mumbled bago mapaisip.

“I remember the last time nung sinabi ko sayo na may ganyan kading kundisyon.But nati-trigerd lang to if may taong…maaring nagpapaalala sa masamang nakaraan mo.Is there someone who possible trigerd that?”

Hindi na muna ako kaagad naka imik.Naisip ko si Ardy,nung araw na una ko syang makita sa lobbby ng B&A.At nung araw na nakulong kami sa kwarto kahapon.Nang mga araw na nakita ko sya,naranasan ko ang panick attack ko.

Sobrang kaba,takot at pagaalala ang naramdaman ko.I dont know but…I remember him to someone,naalala ko si Ardy kay Tatay.

“Ardy?” Sambit ko.

“Whos Ardy?” Tanong ng Doctor “Ano namang kinalaman nya sa buhay mo”

“He is…” Sambit ko “Different”

“Hmm” the doctors mumbled “Paanong different? Anong maipapaliwanag mo ikinaiba nya sa lahat”

“I remember him to someone” saad ko “Sya yung taong pagnakikita ko takot lang ang tanging nararamdaman ko sa kanya.Sya ang isa sa nagtitrigerd ng panick attack ko.Dalawang beses na kami nagkita at isa lang din ang naranasan ko…takot na takot ako sa kanya”

“Ok I see” saad nito “How about your dreams? It is still the same? Wala ka parin bang nakikitang mukha sa mga taong nakakasama mo sa madilim na kwarto nayun”

Saglit uli ako napaisip sa sinabi ni Doc.And suddenly I remembered someone.

“Niro…” I mumbled.

“And whos Niro?”

“Doc,excuse me po” biglang nagsalita sa harap ko si Niko,hindi ito tumingin sa mga mata ko pero halata kong may kung ano sa mga mata nya.

And I get it,nabanggit ko si Niro.

“L-labas lang muna po ako saglit” ani nito.

Ngumiti lang si Doc.Vincent sa kanya.Pero never akong tinignan ni Niko.Napansin ko pang umilaw ang cellphone na hawak nya bago pa sya makalabas ng pintuan.

“So…how about him?” Tanong saakin muli ni Doc.

Nakuha nya ang atensyon ko at mabilis kong ibinalik ang isip kay Niro.

Hindi ko maintindihan ang sarili dahil parang bigla naman akong sumigla.

“Hes different too” sambit ko “Isa ring kakaibang tao bukod kay Ardy”

“Do you think may kinalaman ang dalawa sa mga panaginip mo?” Tanong nya “Ano naman bang pakiramdam na meron ka kay Niro”

Huminga ako ng malalim.

“Sya po yung taong nasa panaginip ko” saad ko “Tungkol po sa panaginip ko doc.Sya po yung taong nagaabot ng kamay,sya yung humihila at nagaalis saakin mula sa madilim na paligid nayun.Mula sa lalaking ayaw akong pakawalan sa pagkakahawak nya,I felt safe form him.Sya naman po yung taong pakiramdam ko ay poprotektahan ako sa lahat”

Saglit na nagisip ang doctor.Tila may inaayos ito kung ano sa mga sinabi ko.

Maya maya pa ay sumandal ito sa likod ng upoan nya at tinitigan ako.

“May improvement nga sayo Rigel” ani nito “Base sa masamang panaginip mo na nakikita mo na ang mga mukha ng mga tao doon.May improvement ka.Lalo nat sinabi mo saakin na si Niro ang isa sa taong nakahawak sayo upang alisin ka sa madilim na silid nayun”

Hindi ako umimik, magkatitigam lang kaming dalawa.

“Sinabi saakin na takot na takot ka kay Ardy samantalang kay Niro you felt safe” bahagya itong tumango “Maaring yung dalawang tao ngayon sa buhay mo,ay may malaking kinalaman sa mga panaginip mo.Maaring your dream saying your past.Kung ano ang pinaka nangyari sa nakaraan.Pwede tayong magbigay ng conclusion.Na kunwari si Ardy ay ang taong nanakit sayo noon…samantalang for Niro,he is your shing armor.Na nagliligtas sayo mula kay Ardy.Hindi ko alam kung sa anong dahilan ka natatakot kay Ardy pero isa lang ako ang nasisiguro ko.Niro is your savior mula sa panaginip mo,and Ardy is the one who chasing you every night.Your dream is telling you the past.At kung sino ba talaga sila sa buhay mo noon”

“Pero doc,nung nakaraang araw po,nakulong kami ni Ardy sa iisang kwarto” saad ko “yeah muling natrigerd yung panick attack ko,pero sinobukan ko po…hindi ko sinasabi na nagawa ko pero I try it.Hinarap ko si Ardy,hinarap ko yung taong kinatatakutan ko.Sinobukan kong alalahanin sya sa isip ko,kung ano ba ang dahilan ng mga takot ko sa kanya.But its nothing,I think hindi lang isang tao ang nakalimutan ko…hindi si Niro,pati din si Ardy”

“Systematized Amnesia,only affects of particular category of Information” saad nito “Its either they dont remembered the specific location or…a person.But in your case? Si Niro at Ardy ang nakalimutan mo? It is possible na silang dalawa mismo ang laging nasa isip mo bago ka madisgrasya?”

Hindi agad ako naka imik. I sunddenly think of Doctor.Vincent conclusion.

Posible kaya na silang dalawa ang nasa isipan ko noon?

“Pero nandito parin po ang takot na nararamdaman ko kahit na sinasabi ko sa sarili ko ay pinapatawad ko na si Ardy” ani ko,sinubokan wag intindihin ang sinabi ni Doc. tungkol kay Niro at Ardy.

“Nandon parin po ang panaginip kahit alam ko na kung sino ang nagliligtas saakin sa madilim na kwarto nayun” ani ko “He still chasing me Doc…takot na takot parin ako sa kanya”

Ilang segundong napatitig saakin si Doc.Vincent bago bumuga ng hininga.

“Minsan maraming ibig sabihin ang ating mga panaginip Rigel” ani nito “At ang panaginip nayun ay sinasagot lahat ng mga katanungan mo.Its either tungkol kay Ardy…at Niro? Or may ibang meaning pa.May isang tao kapang kinatatakutan”

Saglit akong natigilan,doon bigla bigla nalang pumasok sa alaala ko ang mukha ni Tatay.Katulad ng kay Ardy takot lang din ang naramdaman ko sa kanya.

“Kung may hindi ka pa sinasabi” saad ni Doc “Maaring hindi morin iyun maalala.Kung hindi pa natatapos ang takot,maaring may nangyari pa sa nakaraan mo,at masama iyon”

Hindi ko na ako nakasagot kay Doc.Nang maalala ko ang mukha ni Tatay,bigla akong napaluha.

“May kung ano pang madilim na nakaraan meron ka Rigel” saad nito “But your brain helping you.Tinanggal nya ang masamang alaala nayun because it cost you trauma,kaya siguro wala kang maalala.For now its still your decision kung gusto mo bang maibalik ang lahat ng ala ala mo”

Binuksan ko ang pintuan ng office ni Doc.Vincent.

Tapos na ang session namin.I hope that will be the last but Doc.Vincent said it is still not.Kailangan pa ako bumalik,pero sabi nya malapit na.Magiging maayos na daw ako.

Lumabas ako,at agad na hinanap ng mga mata ko si Niko.I saw him sa dulo ng hallway.

Nakatalikod pa nga ito habang nakasandal sa pader.Hawak ang phone nya at tila may kasinsinan na kausap sa cellphone nito.

Tahimik akong lumapit kay Niko.Habang papalapit ako ng papalapit,naririnig ko ang usapan nila.

“Yeah Im still here” ani nito “Hindi pa tapos ang session ni Rigel”

Nagsalita ang nasa phone ngunit dahil mahina hindi ko na ito naintindihan.

“Yeah–nandyan na sila lahat?–How about him?–what? Halata bang aligaga kinakabahan ba?” Tumawa si Niko sa kausap nya “Ok ok–I hope nandyan ako para makita ko ang pagmumukha ng lalaking yan” muli itong tumawa,pinanood ko lang sya at wala akong naiintindihan.Maya maya pa ay naging siryoso ito.

“Yeah,you need to sure it” saad nito “Kailangan mong siguradohing kakagat yan sa sinasabi ko.Use the surname of Arrevalo.Make sure na all of the people there ay maniniwala sayo.Yan ang susi natin para magawa na natin ang plano sa Barre-”

Biglang tumunog ang cellphone ko na nasa bulsa.Natigil sa pagsasalita si Niro at maging ako rin.

Napatingin sya sa direksyon ko at tila gulat ang mukha nito ng makita ako sa likod nya.

Ako namay mabilis inabala ang tumatawag na Jessi pala ang caller.Saglit kaming nagkatinginan ngunit pinili ko nalang lumayo para sagutin ang tawag.

“ Hello Rigel?“ saad ni Jessi sa kabilang linya ’where are you?“

“Hi Jessi” sagot ko “Nandito ako sa clinic ng doctor ko.Bakit ka napatawag”

“Mr.Canceran you need here” ani Jessi na may pagka profesional “Mr.Niro said that you need to work here for your remaining days of training.Your not suspended Rigel.Come here in the B&A beacause we have the important meeting”

Wala akong naintindihan sa sinabi ni Niko,pero wala narin akong oras para alamin ito.Tila biglang naging active ang katawan ko at nagpahatid agad ako sa B&A.

May nagbago kay Niko.Wala man syang imik ngunit may nakikita ako sa mga mata nya.Isang hindi maintindihang bagay ang bumabalot sa mata nya simula ng tawag nayun.

Pero bago man ako makababa sa kotse nya,binigyan nya parin ako ng halik sa labi.His usual habbit sa tuwing mawawala na ako sa tabi nya.

Pero lalo lang naman yun nag bibigay ng ibang kahulugan sa mga kinikilos ni Niko.Para kasing may mangyayari,at hindi ko yun maintindihan.

Nakapasok na ako sa building ng B&A.Nakita kong ang lahat ng secretary at staff ay abala sa mga papel na hawak nila.

Tinext saakin ni Jessi kung saang opisina sila nag pupulong at yun ang binagtas ng mga paa ko.Hindi ko alam kung bakit may pagmamadali ako.

Basta nalang ako lumiko sa isang hallway at may kabilisang hakbang ang ginagawa ko.Sa pagmamadali bago pa man ako makarating sa dulo ng hallway na dinadaanan ko.

Hindi ko sinasadyang may makakasalubong na tao,huli na nang mabangga ako ko ito.At dahil sa malaki ang katawan nito at muntik pa akong matumba.

Narinig kong bahagyang ngumis ang sumunod dahil sa pagkaigtag ko.Kaya maya maya ay napatingin ako sa mukha nya.

“Small world” nakangiti nitong ani.

“Ardy…” Sambit ko.

“Mukhang nagmamadali ka” saad nito “ako din e,parehas na ata tayong late sa meeting?” Pilyo itong tumawa.

Ako naman ay tipid na ngumiti sa kanya.Bago sya senyasan na mauuna na ako pero bago paman ako makakilos.

Bigla nalang nyang iginawad saakin ang kamay nya.

“Sabay na tayo” masuyo nyang ani na ikinatigil ko.“Iisa nalang ang pupuntahan natin so sabay na tayo”

Nang hindi ko maintindihan ang ginagawa nya ay bigla nyang hinawakang ang kamay.Doon sabay kaming naglakad habang tinatahak ang isa pinaka malaking opisina na may punong puno ng malalaking tao.

Niro POV’

Hindi ko mapigilan ang inis habang pinagmamasdan ang dalawa na magkasabay pumasok sa kwartong ito.

Saglit pa kaming nagkatinginan ni Rigel ngunit iniwas nya agas ang mga mata sa akin.Ang nakakainis pa ay napatingin ito kay Ardy na kasalukuyang nakatingin din sa kanya.

Ayoko mang isipin ngunit nasasaktan ako sa mga tiningnan nila na tila kailangan ng permisyon sa bawat isa.

I hate it.

Lalong lalo na habang tumatagal ay tumitindi ang hinala ko sa kanilang dalawa.Napabuntong hininga nalang ako,napansin ko naman si Tyron sa tabi ko na kumalma.

Sa lahat ng tao dito,sya lang ang nakakaintindi saakin.Ang kakampi ko.

“Everyone’s here?” Si Dad ang nagsalita.Nakita ko si Ardy na umupo sa tabi ni mom na malapit kay Daddy.

They know each other. at kagaya ni Anjyl ay gustong gusto sya ng mga ito.Hindi ko nalang pinasin at napadako ang mata kay Hugo.Nakatayo ito sa gilid at nakahalukipkip ang mga kamay.

I expected na kasama nya si Anjyl pero ipinagtaka ko kung bakit wala pa ito.Inilibot ko pa ang mga mata ko at laking gulat ko na nasa tabi ko lang pala sya.Nasa kaliwa ko,hindi hindi umimiik pero alam kong may masungit na ngiti sa paligid.

“Kanina pa ako nandito Niro” sambit nya “Pero mas nauna mo pang hanapin si Rigel kaysa sakin”

Hindi nalang ako umimik.I know na magsisimula nanaman sya kung kayat bahagya ako umubo para magsimula.

“I guest…everyone’s here dad” sagot ko kay Daddy.

Sinenyasan ko si Jessi na mag bigay na ng report papers sa lahat.Kasama nya si Rigel na halatang tinutoruan nya sa lahat.

Nang makita nya ako tumango sya,pero bahagya naman akong matigilan nang iabot nya ang mga report papers kay Rigel.

Mukhang ito ang pinagbibigay nya sa lahat.Medyo kinabahan ako dahil bago palang si Rigel,pero mukhang alam na nito ang ginawa nang kunin nya ang trabaho kay Jessi.

Maayos syang pumepwesto sa kanang bahagi ng mga shareholders ng kumpanya habang iniilapag ang report papers.

Nagkatinginan naman kami ni Jessi na ngumiti pa at pinakalma ako dahil mukha alam talaga ni Rigel ang gagawin.

Nang matapos,isa isang binuksan ng lahat ang report paper ng kumpanya.Gaya ng inaasahan ang lahat ay napamangha,maging si Dad at si mommy.

Nakita ko ding sumangayon ang mukha ni Ardy.Habang si Anjyl naman ay iisa lang ekspresyon ng mga mata.Mas lalo atang naginit ang ulo dahil sa nagbigay ng report papers..si Rigel.

“As you can see malaki ang tinaas ng rate ng kumpanya ngayong buwan” ani ko,at nakuha ko ang lahat ng atensyon.Saglit akong napatingin kay Tyron na nakatayo din sa gilid.Kita ko sa mga mata nya na pinapatanggal nito ang kaba ko sa boses.

’Halata ba?

“Almost 15% ang tinaas ng kita ng kumpanya kasama na ang gastos,mga utang sa banko at paglabas pasok ng pera” dugtong ko “Malayo ang nararating ng mga investments,may mga lumalagong shareholders.At isa pa,tama ang lahat ng pasahod sa mga impleyado”

“Its good” saad ng isa sa kanegosyo namin na nakaupo kasama ang mga shareholders “85%? Sobrang nakabawi. Malayo din sa history na kinita nitong B&A noong hinahawakan pa ito ng ama mo”

“Yeah” si dad ang sumagot “almost 80% lang noon ang nasa rate ng mga report papers.Final na ang lahat kung ano man ang lumabas.But here? I just say…wow”

Napangiti ang lahat sa sinabi ni Dad.Hindi sila nagbigay ng complement but I know na impress silang lahat.

Kung totoo nga lang ba ang report na ipinapakita ko ay sana nagdidiwang narin ako ng palihim.Napatingin ako muli kay Tyron na sinenyasan lang ako maging ok.

Hindi na ako kumportable.

“85%…” said by Ardy,lahat naman ay napatingin sa kanya.“Are you sure walang inedit kahit isa dito?” Kapagkuwang tanong nya.

Bigla akong kinabahan sa sinabi nya.Lalo pat masuyo nyang sinosuri ang report papers na hawak nya.

Sasagot na sana ako nang magsalita si Tyron.

“What do you mean Mr.Agrebante?”

“Ahm nothing” napatingin ito kay Tyron at ngingisi,“I just shock…masyadong mataas at malaki ang demand”

Binitawan nya ang papel na hawak kapag kuwan ay nakangising tumitig sa gawi namin ni Tyron.

“Masyadong magical ang lahat sa report nato” ani Ardy “Lahat perfect…para na syang inedit at ginawang perpektong kwento” maya maya ay natawa ito.Nakita naming natigilan ang lahat na parang may pagtataka narin.Dito na ako kinabahan.

“I was just kidding guys” nakangisi parin nitong ani “Gusto ko lang batiin ang bago nating president.The CEO of B&A company…Mr.Niro Canceran”

To be continued…

CHAPTER 41

AN: Grabe hula ko tatlo o dalawang chapter nalang meron to.Pero dahil naging busy ako di ako makapagsulat.Kaya postponed muna hehe.

Pero guys tatapusin ko to unti nalang e.

Dalawang updates for you! Hope you enjoy

Happy reading 💕

Niro Pov’

Nakatitig lang ako kay Ardy ng ilan pang segundo,alam kong nakakainsulto ang sinabi nyang pagbati saakin.

Pero hindi ako mapakali,base sa kinikilos ni Ardy,sa salita nito.May alam kaya sya?

Posible kayang naghihintay lang sya ng tamang panahon para mailabas ang totoong lihim namin nila Tyron.

Napatingin muli ako sa kaibigan ko.Muli syang sumenyas na kumalma lamang ako.Tama kailangan kong kumalma dahil panigurado,pag sa oras na mahalata nila ako maghihinala sila sa ikinikilos ko.

Huminga ako ng malalim.Sakto namang napadako ang mata ko kay Daddy.He is looking at me,at parang gusto ko nalang magpakain sa lupa dahil sa sobrang kahihiyan.

Siguradong hindi ko na makikita ang mga ngiti nyang punong puno ng pagka-proud saakin,pagnalaman nya ang lahat ng ginawa ko?

Hindi nya na ako matatanggap.

Medyo nagkaron ng ingay dahil sa sinabi ni Ardy.Binati ako ng iba dahil sa report paper na punong puno ng kasinungalingan.

Pasimple nalang akong napabuga ng hininga.Hindi ko pa sinasadya na mapadako ang paningin ko kay Ardy.Hinayaan nyang tila magdiwang ang lahat.Habang hindi itinatanggal ang kakaibang ngiti sa mga labi.

Hindi ko alam kung saan pa ako maiinis.Kung sa ngiti ba ng Ardy nayun.O sa minsanang pag tingin nya kay Rigel.

Malapit lang ito sa pwesto nya,busy parin ito sa pakikinig kay Jessi na masipag na itinuturo ang lahat na ng nangyayari kung paano pinaghahandaan ang isang meeting.

“Dont worry” saad ni Anyl sa tabi ko,napatingin naman ako sa gawi nya.

“Hindi kakainin ng kapatid ko ang Rigel mo” napangisi rin ito pagkatapos.Parehas sila ng kapatid nyang parang demonyo ang mga ngiti.

“Gentlemens pleas excuse…” narinig naming sabi ni Jessi,masuyo nyang nginitian ang lahat.Kinukuha nya ang atensyon ng mga ito.“Alam nyo naman pong hindi lang tungkol sa tagumpay ng B&A ang pulong na ito hindi ba?” Natahimik ang lahat at natuon ang pansin kay Jessi.

“We have a lot of plans in this company,para mas maging angat pa tayo” tinignan nito si Hugo mula sa gilid “And ofcourse lahat po tayo imbitado sa passion show segment ni Mr.Hugo Lamvarde.Two weeks from now po,ilalabas na nya ang koleksyon nya sa intiblado.At hindi magtatagal.Mabibili na ito sa mercado”

Muling nagkaingay ang paligid.Lahat ay tila kinong-gratulate si Hugo na katulad ni Anjyl,nagbibigay lang ito ng pekeng ngiti at pinanatili ang profesional ayun sa galaw nito.

“Any concerns po Mr.Hugo” saad pa ni Jessi.

“Thank you” sagot naman ng sumunod,tumingin ito sa lahat kapagkuwan “Kilala nyo naman kung sino ako.Im not just a designer here but a shareholders too in this company actually…hindi sa pagyayabang but because of my collections,hindi rin aangat ang B&A right?”

Sarkastiko lang ang sinabi ni Hugo kung kayat natawa ang ilan.Pero maya maya ay saglit itong tumingin sa gawi ko.

Hindi ko yun naintindihan dahil may kung ano sa tingin nya.Pero kinabahan ako,hindi ko alam kung bakit tila lahat ng mga tingin sa paligid ay ikinakaba ko na.

“Pero may isa lang naman akong concern” dugtong pa nito “Bilang main reasons ng kumpanyang ito ang clothing line design.I demand an improvement”

“What?” Sabat ko,napalakas ata ang boses ko kung kayat agad na napatingin ang lahat saakin.

Lahat sila ay may pagtataka.

“Anong problema Mr.Barrenuevo” saad ng isa sa mga shareholders.“Sa taas ng kapital ng kumpanyang ito ngayong buwan,sigurado akong mamemeet nyo ang expectation ng nagiisang Hugo right?”

Tinignan ko si Hugo at natawa sya sa tila biro ng sumunod.Ganon din ang iba.

“Thank you Mr.Dante” saad nito “Hindi naman masama ang magdemand ngayon.Its for own good naman diba in the first place”

“Ano bang dinedimand mo?” Tanong ko,hindi ko maitago ang kunot ng noo ko dahil sa sinasabi nya.

“Ahm thank you ulit Mr.Barrenuevo” sagot nito kapagkuwan ay ngumiti “I hope you consider this because in the first place makakabuti ito sa trabaho.Gusto ko lang naman na magdemand pa ng mas kalidad na tela para sa mga design na gagawin ko”

Hindi ako umimik. Nagkatinginan lang kami ni Tyron na halata din ang taka.Halata din sa mukha nya na namomoblema sya sa kung saan kami kukuha ng budget sa sinasabi ni Hugo.

“Alam kong ilan lang ang naka panood at nakabasa ng article tungkol sa nangyari sa isang kumpanya sa london” tuloy nito “But its trending,isang buong koleksyon ng designer ng kumpanyang iyun ay nalugi.Ang problema ay dahil sa low quality ng mga damit na ginamit.Maraming nagreklamo,at…ang malala,binenta nila ang mga damit sa mga mababang shop.Tuloyan nawalan ng kalidad ang lahat ng damit at ang mismong kumpanya.At bilang isang impleyado ng kumpanyang ito.Ayoko naman umabot sa punto na malulugi tayo dahil lang sa paggamit ng low quality na mga tela hindi ba?”

“I know your concern baby Hugo” napatingin ako kay Anjyl ng magsalita ito.Base sa boses nito,mukhang suportado nya ang kaibigan “Gusto mo lang iangat pa lalo ang kumpanya natin na lagi mo namang ginagawa.It is small favor right gentlements?”

Kanya kanyang sangayon ang lahat.Pinuri pa lalo si Hugo habang ako ay tila nagdedelubyo na dahil sa patong patong na problema.

“Thank you too Anjyle” sagot ng Hugo.Bakit ba ang hilig nyang magpasalamat,ang plastik plastik naman ng baklang ito.“But dont worry Gentlements,I know Im not in the place who supposed to gave a decision.Pero bago ko man iconsider ito ay may nakuha na akong proposal mula sa isang kakilala”

“And whos that?” si Tyron ang nagtanong, parang bigla itong naging interesado.

“Ahm hes my friend Tyron” sagot nya na parang naging mahinhin sa harap ng kaibigan ko “A long lost friend of mine-”

“Kami na ang bahala sa proposal and investments ni Niro Mr.Hugo” natigilan ako sa sinabi ni Tyron kung kayat napatingin ako sa kanya.

Hindi ko pinakita sa iba ang pagtataka ko.Wala akong ka ide-ideya sa sinasabi nito.

“No worries” magaan nitong ani “In three days,made-deal namin ang proposal na sinasabi ko”

“But his my friend Tyron” saad ni Hugo,tila gusto pa atang ipilit ang sinasabi. “Mapagkakatiwalaan ang taong yun”

“Mapagkakatiwalaan din naman saamin Mr.Hugo” saad ni Tyron “He was long lost friend too…right Niro?”

Hindi ako nakasagot sa sinabi ni Tyron.Para bang pinapasakay nya nalang ako sa kung anong plano nya kayat wala akong masabi.

Hindi ko alam kung swerte ba ako na magkaron ng ganitong kaibigan? O sadyang napakadiskarte lang ni Tyron at hindi ko to alam.

May sasabihin pa sana si Hugo ng biglang nagtaas ng kamay si Ardy.Natigilan ako sa ginawa nito at muli…nagkaron nanaman ng kaba ang dibdib ko.

Lahat ay napatingin dito,at nang makuha na ni Ardy ang atensyon umayos ito ng upo at walang ekspresyong tumingin saamin ni Tyron.

’’Ano bang plano nya? Nila?…

“Tanong ko lang kung nadeal nyo na yung maaring investment ng sinasabi mo Tyron” ani nito “Sino bayon?”

Saglit natigilan din si Tyron sa tanong ni Ardy pero maya maya ay nagbuntong hininga ito.

“Not yet” kapagkuwan ani nito “But base on his proposal,at kung anong maoofer ng kumpanyang ito sa kanya.Im sure kayang kaya naming ideal yun ni Niro”

“Paano kung sabihin ko sayo na pwede kong ibigay sa kumpanyang ito ang isa sa mga investors ko?” Saad ni Niro.Walang umiimik sa kahit sinong bisita kung kayat nabalot ng katahimikan ang paligid.

“You can do that?” Tanong ni Tyron.

“Ano bang maio-offer mo?” Tanong ko na.

“Well,Mr.Barrenuevo and Mr.Tyron 50% ayun sa napagusapan namin”

Hindi ko alam kung bakit mahinang natawa si Tyron kung kayat napatingin kami sa kanya.Hanggang ngayon,wala parin akong kaide-ideya sa mga sinasabi nito.

“Fifty percent?” Sarkastikong ani nito “Fifty percent ang maio-offer mo for our company? Tanong ko nga sino ba ang taong yan”

Nakita kong saglit na tumalim ang tingin ni Ardy kay Tyron.Bago ito nagsalita.

“Its Mr.Devanes” saad nito.

Kapwa kami natigilan ni Tyron sa narinig.Ito kasi ang isa sa mga investor na sinubokuan naming ideal last time.And yeah,hindi kami nagkamali dahil si Ardy nga ang nakaagaw sa investor nayun.

Kahit natitigilan,kapwa kami nagtago ng pagkagulat ni Tyron.

In all of this,ito ba ang balak ng Ardy nato? Ang pagmukhain kaming tanga sa harap nya.Alam kong alam nya na isa kami sa ni-reject ni Mr.Devanes.At ngayon ay mayabang nya pa itong ibibigay saamin? Mukha na ba kaming namamalimus?

Hinding hindi ko ipapakita sa kanya at ipaparamdam sa kanya na kailangan ko ng tulong sa isang tulad nya.

Kahit na sino,wag lang sa isang Ardy Agrebanteng ito.

“Mr.Devanes hah?” Kapagkuwang sarkastikong ani ni Tyron.Hindi ko talaga sya mabasa pero base sa kilos nya.Alam kong may maibabato sya kay Ardy.

“Last time I check,nireject kami ng negosyanteng yan” ngumisi din ito kapagkuwan “Tapos 50% lang pala ang maio-ofer nya sa proposal mo?…how it that happen”

“Fifty percent is not bad Mr.Tyron” matalim na saad ni Ardy tila nainsulto ito sa sinabi ni Tyron “Thats enough para sa hinihiling na demand ni Mr.Hugo.Makakabili na tayo ng mga kalidad na tela na pwede nyang gamitin.Fifty percent is enough kumpara sa wala kang kahit isang pursyento ng kinikita mo”

“And 80% is more than enough than your fifty percent of invesment”

Sabay sabay kaming nagulat sa sinabi ni Tyron.Pati ako ay napakunot noo dahil dito.

I cant beleive na may ganon pagdating sa isang investment proposal na ide-deal nyo.Is that even real or for just a clout of Tyron?

“Impossible” ani ni Ardy na mahinang natawa.

“Yes its possible” sabat ni Tyron “Mr.Arrevalo offer us that 80% of his investment for the clothing line company will be dealing to this company,and to my friend offcourse…Niro”

Maya maya ay narinig naming sarkastikong natawa si Ardy.Tila nangiinsulto pa ito.

“Eighty percent?” Anang ani nito “Is that for real Mr.Tyron? Or its just a prank of all of us here?”

“Did you say a prank?” Tanong ni Tyron “Inuunsulto mo ba ako?”

“No Mr.Tyron” sagot ni Ardy “Masyado lang nakakapagtaka na ganon magoffer ang isang investment para lang sa kumpanyang ito? Ano ba ang maibibigay natin bilang kapalit kung ganon ang demand nya?”

“Bakit ayaw mo nalang ba maniwala Mr.Barrenuevo?” Maangas na tanong “Sa buong buhay moba ngayon ka lang nauungusan ng mga nasa paligid mo?”

“What?!” Natihimik agad si Tyron nang biglang mapatanong si Anjyl sa gitna ng usapan namin.Maya maya ay nakakunot noo itong natatawa habang tinitignan kaming tatlo.

“For what Mr.Tyron? Paiiralin ang pagka-unprofesional mo para lang ipaglaban ang side mo?” Natatawa itong tumingin sa paligid at tila ba iniinsulto lang kaming tatlo sa kabila ng mga pagtatalo namin.

“See gentlemens?” ani nito “Theres three men’s here,whos very competitive pagdating sa mga pinaglalaban nila.Do you think na ang kumpanyang ito ay babagsak nalang basta kung meron tayong tatlong kalalakihan na magagaling? See everyone”

Tila naging masigla ang kaninang natahimik na mga investors dahil sa sinabi ni Anjyl.Kanya kanya uli itong puri at biruan ukol saaming tatlo.

Pero kaming tatlo ay tahimik lang at matatalim ang titig sa bawat isa.Napansin kopa si Daddy na masigla pa ang ngiti iginawad saamin.Pero kung susumahin at alam nya ang nangyayari sa likod ng pagtatalo namin ay kapwa din syang manlulumo sa totoong kalagayan ng kumpanya.

“Ikaw Rigel?” Sabay sabay muling nanahimik ang lahat ng magsalita si Anjyl.Bakas parin ang ngiti nito ngunit natigilan ako nang bigla nyang baggitin ang kanina pang nanahimik na binata.

“A-ano po maam Anjyl?” Medyo gulat nitong tanong.Napatingin pa ito saakin at hindi ko naman napigilang umasa na manghihingi sya ng tulong mula sa babaeng katabi ko.

Ngunit unti unti nyang inilipat ang mata papunta kay Ardy na kanina pa nakatingin sa kanya.

“Kung ikaw ang tatanongin” saad muli ni Anjyl na bakas padin ang ngiti sa labi.Base sa ikinikilos nya at sa pagdamay nya kay Rigel sa usapan. Halatang may gagawin itong kalokohan.

“Ano ang opinion mo sa pagtatalong ito? Doon kaba kay Mr.Arrevalo na may 80% offer for this company,malaki yun right” tinapunan ng pansin ni Anjyl ang nakakarami bago bumalik kay Rigel ang tingin “Or…kay Mr.Devanes na may 50% shares lang ang kayang ibigay saatin? Bilang bago ka naman sa kumpanya? Paano mo din mahahandle ang mga gantong pagtatalo sa loob gayong isa ka nang sikretarya?”

“Stop it Anjyl” sambit ko.

“No baby” nakangiting saway naman nito “Hes newbie, nandito na ang lahat at kailangan magpakitang gilas naman sya bilang bagong sikretary mo hindi ba?”

“You dont need to answear that Rigel” si Ardy ang nagsalita “No,pressure”

Nakita ko kung paano nagkatitigan ang dalawa.Sinisipat ko kahit papano ay mapasadahan ako ng tingin ni Rigel pero ansakit makitang nanatili lang ang mata nya kay Ardy.Bago pa ito lumipat kay Anjyl.

bakit hindi nya ako tinignan? Bakit hindi sya humingi ng tulong saakin para patigilin ko kaagad si Anjyl?

“no pressure” kapagkuwan saad nito “if maam Anjyl wants to give me an opinion I respectedly give it to him”

Napansin kong napangiti si Ardy dahil sa sinabi ni Rigel.Lalo ko pang kinainis to pero pinanatili kong kampante ang katawan ko.

“Go” maikling sagot ni Anjyl.

“Kung papapiliin ako sa dalawa,kay Mr.Arrevalo at kay Mr.Devanes…” Panimula nito “Mas mabuting pipiliin ko po yung mapagkakatiwalaan at maasahan.Because in the first place,sa pagtutulongan ng lahat,aangat ang kumpanya kagaya ng mas inaasahan nating lahat”

Yeah his good,tama ang sinabi nya.Kaya Rigel pleas,piliin mo ang inoofer namin…piliin mo ako.

“Kaya po mas nakita ko po ang tiwala nayun sa isa sa kanila” dugtong ni Rigel.Unti unti na sana ngingiti ang labi ko ngunit kusang natigil ito nang makita kong muling tinapunan ng tingin ni Rigel si Ardy.

Is that for Real? Si Ardy ang pinipili nya?

“At nakikita ko po yun kay Mr.Devanes po na may offer ng 50% sa investment nya”

“Interesting” saad ni Anjyl “Mas pinipili mo ang kalahati lang na offer para sa kumpanya kumpara sa 80% percent na maiuuwi nila Niro? Why?..explain that to me…little boy”

“S-sa pagtitiwala po kasi…maingat ako dun” ani nito “kaya nga po mas nakita kong ang tiwalang hinahanap ko kay Mr.Devanes kahit kalahati lang ang maioofer nya.Dahil hindi sya nagdalwang isip na ibigay ito sa karapat dapat na taong hahawak ng pera nya sa kumpanya…kay Ardy po.Ibig sabihin kahit maliit sa tingin nyo ang ibinigay nya para sa kasyoso nya sa negosyo.Nagtitiwala sya sa taong hahawak nito na mapapalago ito ng maayos.Nagtitiwala po sya kay Ardy…Hindi po ba na lahat tayo dito ay kailangan ng tiwala sa isat isa? Dahil negosyo po ang pinapasok natin.Hindi isang laro na kapag ayaw mo na ay pwede ka ng umalis”

Bahagyang nabalot ng katahimikan ang buong paligid.Pero habang pinupuri ni Rigel ang lalaking labis kong kinagagalitan ay tila nadudurog naman ang puso ko sa sobrang sama ng loob.

Bakit ganon? Parang ang dali nyang iflex si Ardy sa lahat ng nandito.Samantalang ako? Naisip ba ako ni Rigel ngayon?

Totoo naba talaga to? Magkasabwat ba talaga silang dalawa?

Hindi ko alam kung bakit hindi ko napigilang mamugto ang mata.Hindi ako umimik at diretsyo lang nakatingin sa kanya.Umaasa na sana,kahit isang beses,pasadahan nya ako ng tingin.

“You choosing 50% compare to 80%? Mr.Canceran” ani Anjyl “Kung susumahin lahat siguro ng tao dito mas pipiliin ang ganong halaga.Bakit hindi si Mr.Arrevalo ang mas pinili mo e may malaki itong offer saatin.Wala kabang tiwala sa kanya?”

Nakita kong napabuntong hininga si Rigel.Napatingin naman ako kay Tyron na tila nanggigilaite sa dalawa ngayon.

“Hindi naman po sa walang tiwala maam Anjyl.Kung titignan po kasi natin ngayon” sagot ni Rigel “Close na ang deal ni Mr.Devanes kay Ardy.Ibig sabihin po,may pinagusapan na sila.May nabuo na silang plano at…nagkaron na sila ng simpatsya sa isat isa at may tiwala na pong nabubuo.Kaya hindi ko naman po naisip na piliin si Mr.Arrevalo hindi dahil wala akong tiwala.Pero dahil isang mahabang usapin nanaman po ang mangyayari sa pagitan nila Mr.Tyron dito.Bubuo palang po sila ng tiwala sa isat isa at maaring maraming idemand”

“Atsaka isa pa” nagsalita naman si Ardy pagkatapos ni Rigel “Hindi bat mas kapani paniwala na 50% lang ang offer ng inverstor na sinasabi ko.It means mas maliit ang deman nya.Samantalang sa 80% na offer ni Mr.Arrevalo,mas malaki investment,mas malaki ang deman nito sa kumpanya” napayukom na ako ng kamao dahil sa sinasabi ni Ardy.Dinagdagan pa ng inis ko nang magtinginan silang muli ni Rigel.

“Atsaka…80%, hindi na kailangan ng kumpanyang ito ang ganong halaga hindi ba?” Lumipat ang mata nito saakin “Sa laki ng rate ng kumpanyang ito ngayong buwan…walang wala na ang ganong halaga.Sasayangin ba ng dalawang magagaling na negosyanteng ito ang oras para kay Mr.Arrevalo?”

Nabalot ng saglit na katahimikan ang paligid,ang halos lahat ay napatingin saakin.Sinundan lamang nila ang tingin ni Ardy sa gawi ko.

Kung kanina ay nakaramdam ako ng kaba dahil sa kahit anong titig ng sino man dito.Ngayon binabalot ako ng matinding pagkainis.Iisa lang ang tinitigan ng mata ko.

Si Ardy na alam ko,may alam sa nangyayari kaya ginagawa ang lahat ng ito.

“May mga katawiran sila” nakangiti paring saad ni Anjyl “Napaliwanag nila ang mga tinatanong ko.Im impress but…kay Mr.Barrenuevo parin ang huling desisyon” tumingin ito saakin at inantay ang aking sasabihin.

“So…what honey?” Ani nito “Kakagatin mo ba ang offer ni Mr.Devanes? In the first place na-deal na ito ni Ardy hindi ba?”

“No” saad ko,hindi ko inalis ang titig ko kay Ardy.Hindi ko hahayaan na tapakan nya ang ego ko sa harap ng shareholders ko.At wala akong tiwala…this is just one of his plans.

“I’ll go for Tyron” saad ko,saglit nagkaron ng mahinang bulongan ang paligid dahil sa sinabi ko.Pero hindi ko ito inintindi.

“Pinapangako kong made-deal namin ang investor nayun.For the sake of my own Company. Na saakin ang desisyon kung sino ang dapat makapasok at makanegosyo ko sa B&A.Walang ibang dapat na magdesisyon nito”

Third Person Pov’

Pagkalabas ni Tyron sa silid kung saan nagkaron ng meeting.Napabuntong hininga sya.

Kinabahan kasi sya sa bahagyang pagtatalo nila ni Ardy.Matalino talaga ang lalaking yun.At kung susumahin tila inililihim lang nito ang nalalaman ukol sa kanilang dalawa ni Niro.

Parehas silang muntik nang maikutin ni Ardy kanina.

Nakita nyang kalalabas lang din ni Niro sa silid naiyun.Halata ang kaba sa mga mata nito.Ngunit may isa pa syang napansin sa binata.

Tila malungkot ang mga mata nito at habang bagsak pa ang balikat.Tila nanlumo ito sa mga nangyayari.

Napangisi sya,at sinundan ang binata na walang kamalay malay.Hindi ito umiimik at diretsyo lang ang tingin sa daan.Ni hindi nga sya nito naramdaman.

Pinanood nya itong pumasok sa sariling opisina.

’Im sorry bruh…trabaho

lang

-saad nya sa sarili.

Papasok narin sana sya kasunod ni Niro subalit biglang nagvibrate ang kanyang telepono sa bulsa.

May tumatawag sa kanya.

“I hope maganda ang ibabalita mo”

saad nito sa kanya ng sagutin nya ang tawag

“Ano kumusta ang meeting?”

Maya maya ay napangisi sya sa tanong ng kausap.Dahan dahan syang umalis sa harap ng pintuan ng opisina ni Niro.At nagpunta sa lugar na walang masyadong tao.

“Kung naandito ka lang kanina.Everything starting to be messy,but I do my job” saad nya “The meeting is good but Niro,….hes not”

Natawa ang kanyang kausap,alam nyang ito ang magiging reaksyon nito kung kayat muli syang napangisi.

“Kung makikita mo lang din ang mukha ng halfbrother mo” sagot nito “Lugmok na sya,dinagdagan pa ng isang pagsisinungaling sa mga magulang nya ng dayain namin ang report.B

umabagsak na ang kumpanya so he dont have a choice,kinagat nya ang plano“

“Magaling”

Saad ng kausap

“Now lets proceed to our third plan.Kailangan nyong ideal ang proposal ni Mr.Arrevalo”

“You mean you?…” Tanong nito.

“yeah what ever”

sagot nito “

ipapakita ko sa halfbrother ko nayan kung paano maging lugmok ang isang taong lugmok na mga plano sa buhay…double kill“

Natawa sya sa sinabi ng kausap.

Pagkatapos ay pinatay nya na ang tawag.

“Anong masasabi mo sa mga pinakita nila Ardy?”

Kapagkuwan tanong saakin ni Tyron.

Kasalukuyan na kaming papasok sa isang building dito sa Antipolo.And I swear nagtaka ako kung bakit ganto kalayong lugar.

Antipolo is a small town,kahit city sya at lahat ng mga istructure dito ay modern na,may mga malls pasyalan at may malaking market na kadalasan din dinadayo ng mga mamimili.

Pero never kong nabalitaan na may ganto palang uri ng building sa lugar nato.Aaminin kong may kalumaan ito base sa kulay ng buong building.

Medyo may pagtataka ngunit kailangan kong magtiwala dahil sa laki ng offer nito.Kailangan yun ng kumpanya ngayon,kumpara sa 50% na binibigay saamin ni Mr.Devanes.

Pagkatapos lang din ng meeting ng umaga ay dumiretsyo na kami sa sinasabi ni Tyron

CHAPTER 42

Happy reading 💕

“Anong masasabi mo sa mga pinakita nila Ardy?”

Kapagkuwan tanong saakin ni Tyron.

Kasalukuyan na kaming papasok sa isang building dito sa Antipolo.And I swear nagtaka ako kung bakit ganto kalayong lugar.

Antipolo is a small town,kahit city sya at lahat ng mga istructure dito ay modern na,may mga malls pasyalan at may malaking market na kadalasan din dinadayo ng mga mamimili.

Pero never kong nabalitaan na may ganto palang uri ng building sa lugar nato.Aaminin kong may kalumaan ito base sa kulay ng buong building.

Hindi narin maganda ang ilang mga structura at ang paligid ay hindi na ganon kaganda.Luma na ang mga kulay at disenyo nito ay hindi na ganun kaaya aya sa mga papasok.

“Sigurado kaba sa pinapasok natin Tyron?” Tanong ko,hindi ko na sinagot ang tanong nya kanina dahil natuon ang pansin ko sa paligid.

“What do you mean bruh?” Tanong din nito bago mapansin ang mukha ko.“Wag mong sabihing nagdududa ka pa ngayon?…ngayon pa talaga na kailangang kailangan natin ang gantong offer?”

Napabuga nalang ako ng hininga.Hindi na ako sumagot.

Oo nagtataka ako sa tinatahak namin ngayon.Ngunit kailangan kong magtiwala dahil sa laki ng offer nito sa kumpanya. Kailangan ito ng kumpanya ngayon,kumpara sa 50% na binibigay saamin ni Mr.Devanes.

Mr.Arrevalo is something.Ngayon ko nga lang sya mamemeet.At hindi man lang nasabi saakin ni Tyron ang tungkol sa kanya.Nabalitaan ko nalang sa opisina.

Pagkatapos lang din ng meeting ng umaga ay dumiretsyo na kami sa sinasabi ni Tyron.Here nga sa Antipolo.

Tinawagan kami ng isang babae sa telepono na nagpakilalang sikretarya ni Mr.Arrevalo.

Naisip ko,hindi ko na ito palalampasin pa.I need this offer lalo na’t nasa bingit ang B&A.

“Wag ka na magalala bruh” sambi ni Tyron saakin pagkapasok namin sa isang opisina.“we really need this,para sa kumpanya”

Hindi ko nanaman sya sinagot dahil sa pagpansin ko sa paligid.Para lang kaming nasa opisina ng isang matandang teacher dahil sa liit ng paligid.

May patong patong pa na parang papeles mula sa lumang aparador at halatang puno ito ng alikabok.

Really something here.

Mula pa kanina,hindi talaga maganda ang pakiramdam ko.

“Ano ba tong pinapasok natin?” Ani ko,tumingin saakin si Tyron kapagkuwan ay napangisi.

“Ang itanong mo kung paano tayo pagtuluyang nawala ang kumpanya?” Ani nito “Kung saan tayo papasok na trabaho o may papasukan pa tayo? Wala nading matitira sayo Bruh’ wala ka nang matatakbuan pagnagkataon.Wag kang magalala.Nasa tabi mo naman ako e”

Biglang sumagi sa isip ko ang mga consequenses na pwedeng mangyari.Ang mawala ang kumpanya,mawalan ng pera,mawala ang lahat…

Pati si Rigel…o matagal na syang nawala saakin?

Saglit akong tumingin sa gawi ni Tyron.Medyo gumaan ang pakiramdam ko sa sinabi nya.Oo ngat kanina pang umaga ay si Tyron na ang halos magpaliwanag sa lahat.Hindi nya hinayaang tapak tapakan kami ng Ardy nayun.

“Speaking of Ardy” ani nito “Hindi mo ba napansin?”

Hindi ako umimik.Sa katanuyan hindi parin talaga ako makapaniwala.

“Bakit pinipilit nyang i-invest sa kumpanya natin ang shares ni Mr.Devanes sa kumpanya nya?” Dugtong nito “Atsaka sa 50% nayun? Pakiramdam nya ba magkakautang tayo ng loob sa kanya? How dare he huh? Atsaka si Rigel?”

Bumuga ako ng hininga nang marinig ko ang pangalan ni Rigel.Pagkatapos ay sumandal ako sa inuupuan ko.

Im sick of it.

“Relax ok?” Saad uli ni Tyron ng mapansin ang mukha ko “I know mahirap.Si Rigel yun e,kahit papano minahal mo.Pero kailangan mong maging praktikal.Kagaya ng sinabi ko sayo,maaring magkasabwat silang dalawa.Si Ardy ang halos gumagalaw.Pagkatapos si Rigel?-”

“Pinili nya si Ardy” saad ko,naputol ang sinasabi ni Tyron “Compare sa 80% na meron ako? Mas pinili nya yung kalahati lang na maibibigay sa kanya ni Ardy?”

Bakas ang lungkot ko sa boses.Pero pinanatili kong kalmado ang mukha ko.Para akong mababaliw sa ideya nayun.

“Hindi ba kahinat hinala” sagot nya “Hindi nakawala ang tinginan nila saakin.The way Rigel look at Ardy…yung ngiti ni Ardy sa kanya? Wala e…parang may itinatago,may plano sila Niro.I feel that”

Kung nagaalala si Tyron tungkol man sa sabwatan ng dalawa.Ako naman ay nagaalala sa kung ano man ang namamagitan sa kanilang dalawa.

Sinasabi ko…iniisip ko palang para na akong madudurog.

’bakit mo ba ginagawa saakin to Rigel…you driving me crazy alam mo ba yun?

Tama lang ang hindi ko pagkibo kay Tyron.Pumasok na kasi ang inaasahan naming tao sa pintuan.Napatingin kami rito at hindi ko napigilang mapakunot noo sa nakita ko.

Matanda na ang lalaki,tila may kahinaan na itong maglakad kung kayat inaalalayan pa ito ng sikretaryang kaninang nagpapasok saamin sa silid na ito.

“Pasensya na po Gentlements” ani ng sikretarya saamin “May kinausap lang po ang boss ko kanina kung kayat medyo natagalan”

Napatingin ako kay Tyron.Bahagya rin ang pagtataka nito pero hindi ito umiimik habang pinapanood ang dalawa na magpunta sa desk work nito.

“Is it really him?” Bulong ko kay Tyron “Sya ba talaga si Mr.Arrevalo? Why he so too old?”

“Hindi ko rin alam bruh” sambit ni Tyron “Kadalasan si Ms.Darlin ang kausap ko sa phone nang kumuha ako ng araw para sa meeting”

Si Ms.Darlin ang sikretaryang nasa harapan namin.

Tinuon nanamin ni Tyron ang pansin.Nakaupo na ang matanda sa harap namin.Tahimik lang kaming nakatingin sa kanya habang inaayos nito ang salamin at tinitignan ang papel sa harap nito.

Kontrata ata.

“Alam kong hindi ganto inaasahan nyo sa aking boss” ang sikretarya ang nagsalita “Pero may dahilan ang lahat ng ito kayat sana pakinggan nyo muna sya”

“Goodmorning po sr” bahagyang pinasigla ni Tyron ang pagbati nya “We are from B&A company,and this is Niro”

“The CEO of my company Sr” saad ko.

Tinignan lang kami ng matanda bago muling ituon ang mata sa binabasa.Akala naman namin hindi na ito magsasalita pero muli nitong inayos ang salamin sa mata.

Hinawakan din nito ang papel na nasa tapat nito at inayos.Bago kami pagtuunan ng pansin.

“Hindi na ako magpapaligoy ligoy pa” saad nito,halata sa boses ang katandaan.Bago salitan kaming tignan ni Tyron “I know you two.Tyron and Niro,pati nga kalagayan ng kumpanya nyo alam ko e”

Nagkatinginan kami ni Tyron.

“Kaya ba kami ang pinili nyo sa investments?” Agad na tanong ko.

“Probably” maikling sagot nito.

Pasimple akong napabuga ng hininga bago ko tuunan ng pansin ang mata ng matanda.Nakatingin ito kay Tyron na tila may kung ano sa mga mata.

Pasimple ko ding tinignan si Tyron.Subalit parehas lang ang nakita ko.

May kung ano sa pagitan nilang dalawa,ngunit hindi ko ito mabasa.

Magkakilala kaya sila?

“How did he know?” Mahinang tanong ko,pilit itinago ang pagtataka sa pagitan nilang dalawa “Kasama ba na i-present sa kanya ang report paper ng kumpanya natin?”

“Actually young man” sumabat sa usapan si Mr.Arrevalo, mukhang narinig ang sinabi ko “I need to know it”

“But why?” Tanong ko “first of all thats my bussiness,ako lang o kami lang dap-”

“Gusto nyo akong makanegosyo diba?” Natigil ang sinasabi ko dahil sa tanong nya.“Young man,I need to know everything about your company.Sa tingin nyo ba magiinvest ako ng halos lahat sa negosyo ko kung ganun na ang kalagayan ng kumpanyang ipepresent saakin? Palubog na? Be thankfull young man”

Natigil ako at napatingin kay Tyron “kailan paba to?” Mahinang tanong ko “Bakit hindi ko alam ang lahat ng ito?”

Walang naisagot si Tyron.Wala itong ekspresyon sa mukha habang nakatingin lang din sa matanda.

Mali ang pagkakilala ko sa matandang to.He know’s what his doing,Mahina ang katawan,pero magaling ang utak.

“Nagaalala kaba?” Tanong nito saakin kapagkuwan “kung tutuosin,ako dapat ang may ganyang pakiramdam.80% ang i-invest ko sa kumpanya nyong babagsak na hindi ba?.20% ang matitira saakin.Tingin mo ano ang mapapala ko dun?”

“Ahm,were sorry” said by Tyron “Hindi pa naman kasi namin napagusap to.Actually biglaan…kung hindi lang namin pinaka-kailangan ang investment na ganyang kalaki,were not here now”

Tumawa ang kasunod.Bukod sa sinabi nya kanina na bahagyang kina-ooffend ko.Nainis ako sa tawa nya.

“Sa anong dahilan ba kung bakit ganyang kalaki ang ino-ofer nyong investment?” Tanong ko “Ang kumpanya mo ay Kaya nang bilhin ng kahit sinong negosyante.Bukod sa itsura ng lugar?”

Naramdaman ko bigla ang bahagyang paghampas ng kamay ni Tyron sa balikat ko.Tila pinapatigil nya ako sa kung ano mang sinasabi ko.

“Thats what I mean” saad nito,kapagkuwan ay sarkastikong tumawa “palugi na ang kumpanya ko young man,luma na ang gusali diba? Hindi na ganun kagaling ang negosyo ko.Actually…kaya ko i-invest ang 80% sa negosyo e dahil gusto ko tong palaguin sa kumpanya nyo.This will be the start,makakabangon din kayo hindi ba?”

“80%” sambit ko “Ganun kalaki…malaki din ba ang kukunin mo saamin?”

Huminga ito ng malalim, tinitigan pa ako nito ng ilang segundo bago muling nagsalita.

“Ang negosyo ko ay clothing design din” saad nito “Maari ko ibigay sa inyo ang kwalidad na telang hinahanap nyo”

“At ano namang kapalit?” Kunot noo kong tanong.

“Investment too” sagot nito.

“What?”

“Yes,young man” sambit nito “the 80% that I present you.Is only for your company, panimula na ng B&A.Malamang bukod ang telang sinasabi ko at ang source ko nito.Mga negosyante tayo”

“Hindi nanamin kailangan yun” ani ko “kailangan lang namin ng budget sa kumpanya.Hindi na kami makakapagbitaw ng pe-”

Naramdaman kong biglang tinapik ni Tyron ang kamay ko.Natigil ako sa pagsasalita at napatingin sa kanya.

“Bruh’ remember the demand of Hugo?” Saad nito “Kung makukuha din natin ang kalidad na tela at ang resourcess nito.Maibibigay natin ito kay Hugo”

“Magbibitaw nanaman tayo ng pera Tyron?,no”

“Yes” saad nito “80% percent buo mapupunta lahat sa kapital ng kumpanya.Budget for the half of the year.Yang kalidad na tela na hinahanap ni Hugo,hindi magagalaw ang pera para gumastos don”

“Pero magbibitaw parin tayo ng pera”

“Ako din naman e” natigil ako ng sumabat sa usapan si Mr.Arrevalo,kapagkuwan ay bahagya nitong inurong ang papel sa harap ko “Sign it,at mapupunta na sa kapital ng kumpanya ang 80%.Palalaguin nyo nalang.Yung sinasabi kong offer for the bes quality of my fabric.It is up to you”

Nakatitig lang ako sa cellphone ko habang sakay ng kotse,si Tyron ang nagda-drive habang patungo na kami sa kumpanya.

Paulit uli kong tinitignan ang pera nasa cash out.

Eight hundread thousand’

Ganun kalaki ang dapat na bitawan ko.Sa kumpanya,may limang milyon nalang ako.Pero dahil sa mga gastos,sa mga utang,at sa mga pasahod ng mga implyedo.

Hindi ito aabout sa kalahati ng taon lang.Mauubos at mawawala lang na parang bula.

Kaya naman kailangan ko ang 80% ni Mr.Arrevalo.Walang bawas o kulang at diretsyo ito sa kapital.Ika nga,kailangan lang namin palaguin.

Pero hindi ko parin mawari ang pagbitaw ng ganun kalaking pera para lang sa fabric quality ng Hugo nayun.Ang maganda lang naman saamin din mapupunta ang resources e.

Pero kinabahan ako dito.Para bang mangyayaring hindi maganda.Para bang pagsisihan ko ito.

“Gusto lang ni Mr.Arrevalo na pagkatiwalaan tayo” saad ni Tyron “Bago mapunta saatin ang 80% ng investment nya,kailangan may humawak sa negosyo nyang mga tela”

“E bakit tayo?” Tanong ko “Hindi na tayo magbibitaw ng pera sa kumpanya.Lugi na ang B&A”

“Pero kung walang kumuha ng isa pa nyang negosyo.Hindi rin natin makukuha ang 80% investment”

“What?” Tanong ko “Ang pinunta natin dun ay ang offer nya.Hindi yung sinasabi nyang negosyo ng mga tela,kaya natin umuungkat ng mas quality fabric kahit wala yun”

“Kaya mo bang mawala ang 80% ng Invesment ni Mr.Arrevalo” saad nito “A simple thing to do is save his business.A clothing line,pinabibili lang sayo to ng 800k? Tas ikaw na ang makkinabang ng mga kalidad na telang hawak nya.Bukod don,gaya ng pinagusapan, makukuha natin ang 80%…Makakapagsimula na tayo at makakabawi para sa next month edition.At hindi ito magagalaw dahil may bago na tayong resources of fabric.Matanda na si Mr.Arrevalo remember? Gusto nya nalang ipaubaya ang negosyo nya sa tanyag na kumpanya kagaya ng atin.Lets each other Niro.Mababawi natin lahat mag tiwala kalang”

Saglit akong tumingin sa gawi ni Tyron.Nakatingin pala ito saakin na tila sinisimpatya ang nararamdaman ko.

Lahat ng tao sa paligid ko.Even my parents,hindi ko magawang mapagkatiwalaan ng buo.But this time,to Tyron…I need it.Dehado na ako,banagsak na ang lahat kaya naman wala ng panahon para maginarte.

Kaya naman napabuga nalang ako ng hininga.Muli kong tinignan ang cash out sa cellphone na nakaindicate ang halaga ng pera.

Eight Hundread thousand…

Kasya ko iyun pikit mata na pinindot.Indikasyon iyun na ang perang nasa account lang ng kumpanya kanina,ay papunta na sa acc ni Mr.Arrevalo.

Mas tumindi pa ang kabang nararamdaman ko.Kaya naman napabuga nalang ako ng hininga.Itiningin ko ang mata sa naglalakihang gusali dito sa manila.

Kasya ako sumandal sa kinauupoan ko.Maya maya lang din ay naramdaman ko ang pag tap ng palad ni Tyron sa balikat ko.

Buong simpatsya ang meron sya saakin.Habang ako ay kinakain na mag takot at kaba…

Ipinikit ko nalang ang mga mata pinapahinga ang isipang punong puno na ng problema.

Wala akong kamalay malay,na sa muling pagdilat ng mata ko.Magbabago ang lahat.Mas magiging kumplikado,at mas maraming masasaktan.

Three days,after that happen.

Nakipag-deal kami kay Mr.Arrevalo na may 80% na iinvestments sa kumpanya.

Pero kailangan bilhin na muna namin ng Eight hundread thousand ang fabric business nya upang makuha namin ang investment nya.

Umaasa ako sa halos buong pursyentong bigay ni Mr.Arrevalo.Umaasa akong kahit sa negosyong hawak nya na binili ko sa murang halaga ay magagamit ng kumpanya namin.

Ngunit wala,parang bula na nawala.

Wala nang dumating na pera,walang dumating kuntrata,sa loob ng tatlong pagaantay ko.Parang walang nangyayari parang wala lang lahat.

Panay tingin ako sa email ni Mr.Arrevalo.Sa telepono sa tabi ko kung sakaling tatawag ang kanyang sikretarya na Ms.Derlin.Ako na nga mismo ang kumuntak dun pero wala nang sumasagot.

Its already out coverage area.

Unti unti nang pumapatak ang luha ko.

Wala nang Email,wala nang tawag,wala nang Ms.Derlin,at lalong lalo na ay wala na si Mr.Arrevalo.

Wala ding pumapasok na pera sa acc ng kumpanya bilang tanda na makukuha ko na ang sinasabing 80% ni Mr.Arrevalo.

Wala lahat.Baka pati narin tong kumpanya ay wala nadin.

“Lets go to Antipolo” saad ni Tyron ng muli syang pumasok sa opisina ko.

Pero agad din syang natigil ng makita ang mukha ko.

“Bruh relax ok…” Saad nito “this is not the right time to cry”

“What happen?!” Singhal ko sa kanya,hindi bale nang may makaranig saamin.Sobrang galit at takot at kaba ng nararamdaman ko ngayon.

“Wheres Ms.Derlin and Mr.Arrevalo?” Tiim kong tanong sa kanya “Nasan ang investment? Nasan ang fabric business? Ang mga telang may kalidad na binili ko sa taong yun? Three day! Wala pang lahat”

“D-did contact them”

“I did!” singhal ko muli sa kanya “I know you did that too…nasan na ang lahat Tyron.You know na hindi lang trabaho ko ang mawawala.Pati tong kumpanya so tell me…what happen? Saan mo ba nakuha ang mga taong yun?”

Bumuhos na ang mainit na luha ko sa pisngi.Hindi ko napigilan ang emosyon ko.Hindi pwede…hindi pwedeng ma-scam kami ng ganun ganu lang.

“Lets go to Antipolo…pleas” pakiusap nya.Halata sa mukha nya ang kaba at ang tila awa saakin.Pero hindi ko kailangan ngayon ang simpatsya nya.

I need money…para masalba tong kumpanya nato.

“Calm down bruh” ani nya.

“No” tiim kong sagot “Dont tell me calm down.Becasue theres no reason to calm down Tyron.Na-scam tayo”

“Hey hey hey” saad nito “Wag mong sabihin yan.Masosulo-”

“Lets go Antipolo” putol ko sa kanya,bago punasa ang pisngi kong puno na nang luha “And I swear Tyron,if something happen.Hindi kita mapapatawad.You dragging us here.Ikaw dapat managot sa lahat ng ito”

CHAPTER 43

AN; Hindi ako nagresearch about sa mga kumpanya churva.Kaya sorry kasi imbento ko lang naman yung mga offer hahaha.But I hope nagets nyo yung flow ng kalakalan nila sa last chapter.

I hope you enjoy this chapts guysue.Sorry sa late update,magtetraining narin kasi ako for my works so medyo madalang na.Di ako makapagsulat.

Happy reading 💕

Niro Pov’

Agad kaming nagpunta ni Tyron sa Antipolo.

Habang nasa byahe ay hindi ko mapigilan ang luha ko.Iniisip ko lahat,hindi na ako pwedeng magkamali ngayon.

Hindi pwedeng mabigo ko sila mom at dad…I dont want to dissapoint them.

Una,dinaya ko yung report ng kumpanya.

Pangalawa,naglabas ako ng pera sa kumpanya na hindi idini-deal sa buong board member.

its eiht hundread thousand pesos for f*ck sake!

Pangatlo,f*ck naniwala ako! Nagtiwala ako…sa Arrevalo nayun? What if…what if wala na sya.Ma-scam nya kami? Paano na lahat?

My family…my employee na siguradong mawawalan ng trabaho…the company itself.Lahat lahat…pati si Anjyl.

Muling pumatak ang luha ko.

Naalala ko pa ang mga panahong nagaway kami.Ipinamukha ko sa kanya na kaya ko.Na hindi ako magpapatalo sa lahat at maiingat ko ng buo sa kumpanya.

Pero ang totoo…una palang sya na yung gumagawa ng paraan e.Nakabangon ako sa college dahil sa tulong nya.And yes,hindi ko itatanggi ang laki din ang nagawa nya sa kumpanya.

Kung wala sya,kung wala ang pinagtsagaang tulongan namin sa isat isa.Wala ang B&A…hindi parin sana ako ang prisedente nito kahit si Anjyl ang karapat dapat.Dahil kahit papano ang laki ng nagawa nya.

Napapasuntok na ako sa harapan ng kotse dahil sa nangyayari.Punong puno ako ng kaba at ng galit.Sabay sabay na.

Siguro…hindi naman talaga sila Rigel ang gusto sumira sa kumpanya e.Baka wala talaga silang plano.Baka hindi talaga sila magkasabwat ni Ardy.

Baka ako talaga ang punot dulo ng lahat.Ako talaga siguro ang sumisira sa kumpanyang akala binubuo ko.

Mariin akong napapikit.Mayat maya ko hinahampas ang harapan ng sasakyan.Sa sobrang inis at galit ko sa sarili ko,hindi ko mapigilan na ibaling ng ibaling ang galit ko sa mga bagay.

Hinayaan lang ako ni Tyron.Tahimik pa sya kanina at katulad ko,mukhang parehas kaming kinakabahan.

Nakarating kami sa Antipolo magiisang oras at kalahati na.Hinanap namin ang gusaling mga nakaraang araw lang ay pinuntahanan namin.

My god…tell me this is not real.

Para akong sinakluban ng langit at lupa sa nakita ko…

Nakasara na ang kumpanya,may nakasulat pa ditong  For sale’   sa harapan.

Parang naglaho ang lahat gaya ng iniisip ko.Kung nakaraang araw ay luma na itong tignan.

Ngayon para na itong abandunadong gusali dahil nawala na ang mga ilaw sa loob.Nawala na ang mangilan ngilang tao at nababalot na ito ng katahimikan.

Bahagya pa akong napatakip sa bibig ko. This is not happening’  nanlulumo akong tinitignan ang buong gusali.

Ano nang gagawin ko?

“Sr,ano na pong nangyari dito?” Si Tyron ang nagtanong sa Guardia.Nagwawalis pa ito sa harapan ng gusali.

“Umalis na po ang may ari” sagot nito “uupa po ba kayo? Kakatapos lang po nang umupa dito nang nakaraan e”

“Umupa?” Tanong ni Tyron.

“Oo,yung mayaman na matanda” sagot nito “Yun yung umupa dito nang nakaraang araw.Kaso sandali lang.Para nga silang tangang nagset up pa ng mga komputer komputer e aalis din naman”

“Thats Mr.Arrevalo” saad ni Tyron.Hindi na mapinta ang mukha nito “Sya yung nandyan nang nakaraang araw? Nasan na sya…Sa kanya tong gusali right?”

Natigilan ako nang mabilis mapakunot noo ang guardya.Umiling pa ito kapagkuwan.

“Kay Maam.Himenes to” sagot nito “Pinapaupahan nya talaga to kahit luma na.Sabi ko nga sayo yung matandang mayaman.Akala ni maam,mag stay dito.Yun pala umalis na kahapon,dala lahat ng gamit.Hindi naman nagtagal e” nagsalitan ang mata nito saamin ni Tyron.

Mukhang napansin nya ang mga business attire na suot naming dalawa kung kayat parang may pagtataka ito sa mukha.

“Uupa ba kayo dito mga sr?” saad nito “Kayo ba ang papalit kay Mr.Arrevalo nayun.Kokontakin ko si maam ngayon gusto nyo”

“No” mahinang saad ni Tyron bago mapatingin saakin. Nanlulumo ang mukha nito ngayon “Hindi napo”

Napakagat labi ako at pinilit pigilan ang luha ko.Pero huli na dahil mabilis na itong dumaloy sa pisngi ko.

“N-na iscam tayo…” Mahinang ani nito.

Parang naginit ang buong ulo ko at kusang kumulo ang dugo ko sa sinabi nya.Naiiyak akong sinugod si Tyron at pinagsasapak ito.

Bumuhos na ang patong patong na imosyon ko. Lahat ginawa ko para masuntok sya.Napahiga pa ito sa lupa,pinagsisipa ko sya.

Lahat ng murang pwede nyang tanggapin ay sinabi ko sa kanya.Hindi ko pinigilan ang sarili ko hanggang sa hindi ako makuntento.

Hindi sya lumaban.Hinayaan nya lang gawin ang dapat kong gawin.

May pagkakataong inawat kami ng guardia kanina ngunit hindi ako nagpapigil.Pero nung pagkakataong pumatong ako kay Tyron,wala na syang kawala na pagsusuntokin ko sya ng ilang pang beses hanggang sya na mismo ang nagpatigil sa ginagawa ko.

Hindi ko napigilan ang pagiyak.Kahit nakikita nya ito.Tuloy tuloy parin ang pagluha ko habang magkatitigan kami.

Puno ng awa ang mga mata nya.

“H-hindi ko to alam” ani nito “Im so sorry Niro…”

“Wala na sakin ang lahat!” Sinigawan ko sya pagkatapos ay tumayo “Yung sinasabi mong 80% of investment Tyron…ayun nalang ang inaasahan ko para hindi bumagsak ang kumpanya but now what happen?! Anong nangyar?! Nasan na ang lahat ng sinasa-”

“I have five million!” Sigaw nya dahilan para matigil ako “Theres another option to be live Niro…Isasakripisyo ko ang pera ko,makabawi lang sa lahat ng katangahan ko”

“Anong magagawa ng pera mo ha?!” Singhal ko padin sa kanya “Babawiin ni Daddy lahat saakin! Wala na akong maihaharap na mukha sa pamilya ko lalo na kay Anjyl na lagi kong pinagmamalakihan…Kaya sabihin mo Ardy! Hah…ano pang magagawa ng pera mo sa kumpanyang lulubong na!”

“Lets build another company…” Ani nito “Magtayo tayong muli ng isang kumpanya na magsasalba sa reputasyon ng B&A”

Muli kong

 sinaboy ang mga gamit sa lamesa na nasa harapan ko.

Muli kong ginulo ang mga minnie sala set na nasa office.Muli kong binasag ang flowers malapit sa malaking bintana.At muli kong binato ng basag na bagay ang dingding.

All the things here in my office are completely mess. Kakadating lang namin ni Tyron galing Antipolo nang dumiretsyo ako sa opisina ko.

This is the habbit that I use to do.Ang magbasag ng gamit pag galit na galit ako.Dito ko binubuhos ang lahat ng emosyon ko at walang nakakalam nun.

Tanging si Jess,mysceretery si Tyron at ngayon si Rigel…nang minsan nagalit din ako sa kanya at pinatawag ko sa opisina.

Kahit si Anjyl ay walang alam sa gantong ginagawa ko dahil hindi ko kailanman sa kanya ito pinapakita.

Pinulot ko uli ang babasaging maliit na display na naiwan sa lamesa.Handa ko tong itapon sa bandang pintuan ngunit lumitaw doon si Tyron.

Hanggang ngayon hindi parin sya tumitigil sa kakasorry saakin.Habang nagbabyahe kami pabalik ng manila.

At ngayon nandito nanaman ang pagmumukha nya.Pero sa pagkakataong ito,hawak nya ang kanyang cellphone.Naka flash sa screen nya ang acc nya sa bangko.

at ang buong limang milyon na pwede nang icash out isang pindot nya lang.

Gusto ko sanang ibato ang hawak ko sa mukha nya pero nang gagawin ko na iyun ay bigla nyang pinindot ang cashout.

Natigilan ako sa ginawa nya dahil tila hindi nya ito pinagisipan.Maya maya ay tumunog na ang cellphone ko.Tanda na dumating na ang pera nya sa mismong acc ko.

He is literally crazy’

“That money” sambit nya “Ay diretsyo sa mismong acc mo Niro…we can start again”

“Wala na tayong masisimulan dahil sayo!” Singhal ko sa kanya “Tatanga tanga ka,ambilis mo maniwala sa mga taong yun.Nagbitaw ako ng pera na galing sa kapital Tyron!…at ngayon walang bumalik sakin.That five million is not enough”

“I know” sambit nya “Oo,hindi yun sapat sa dami ng pangagailangan ng kumpanya.Lalo na’t maglalabas si Hugo ng koleksyon nya ngayon buwan.Pero that money…we can start again bruh’”

“Sa tingin mo ganun kadali ang sinasabi mo?” Tanong ko “magtatayo tayo ng sikretong kumpanya na magsasalba sa reputasyon ng B&A? Sa tingin mo sinong gagawa nun? Anong pangalan ang gagamitin natin hah? Were too famous.Isa pa,makukulong tayo dahil illegal sa batas ang pagtatayo ng kumpanyang utangan lang ng isa pang kumpanyang naluluge.Wala sa mga pangalan pa natin ang pwedeng humawak nun Tyron.Come to think of it!”

“Magagawan natin to ng paraan”

“Hindi na ako naniniwala sayo” saad ko “last time I check nawalan ako ng kliente…nagbawas ako ng pera sa wala”

“Magtulongan tayo bruh” saad nito “May naiisip akong paraan.May isang tao pa ang pwedeng makatulong saatin.Ito kung…papayag ka”

Ilang segundo ko syang tinitigan.Bago ako mahinang umiling.

“Tama na” mahinang saad ko bago ko sya tinalikuran “lumabas kana sa opisina ko.My parents need to know all of this”

“We need Rigel” humarap ako sa kanya natigilan ako sa sinabi nya nang marinig ko ang pangalang yun.Tila bigla ulit naginit ang ulo ko.

“Tama na!” Singhal ko uli sa kanya “Ayoko na mandamay ng mga inosenteng tao dito”

Bigla ko syang nilapitan sa pwesto nya at itinulak para lumabas na sya sa pintuan pero hindi sya nagpaawat at nagpatuloy lang sa pagsasalita.

“We need him trust me bruh” ani nya habang dinadala ko sya sa pintuan “He can…we can Niro.Sa kanya natin ipangalan ang kumpanya” tuloyan na syang nasa labas ng pintuan ngunit hindi nya hinayaang maisara ito.Tinutulak nya din ito papaloob gaya ng pagtulak ko papasara dito.

“Sya lang ang tanging hindi pa kilala sa kumpanya” tuloy nito “He dont have Identity. Ipahawak natin sa kanya ang kumpanya,habang pinapalago ito.Thats it! At ililihim natin to sa lahat”

“Stop!” Sigaw ko kasabay ng pagsara ko sa pintuan.

Naglaho bigla ang ingay at nabalotan ng katahimikan.Tanging paghikbi ko nalang ang maririnig.

Tumatangis akong pumunta sa desk work ko at doon tumungo.Ibinuhos ko ang aking luha sa malinis na mesang iyun.

Walang nakakakita at nakakarinig saakin.Umiyak lang ako ng umiyak hanggang sa mapagod ako.

Doon hindi ko namalayang nakatulog na pala ako…

“Hindi ko alam kung anong nangyayari sayo”

 rinig kong sambit ng mahinang boses malapit sa tenga ko “Hindi ko din alam kung anong nangyayari saakin e…Im sorry,sorry Niro kung bakit naaawa ako sayo.Sorry kung bakit ako nandito ngayon.Pero pangalawang beses natong nagwala ka.Im worried,but you need to know,nandito lang ako.Sa tabi mo”

Dahan dahang dumilat ang mga mata ko.Bumugad saakin ang mukha nya,ang maamong mga mata nya.Ang maninipis na labi nya,para bang kaysarap nitong halikan.

Hindi parin nagbabago ang lahat sa mukha nya.Lahat maganda…kahit alam kong hindi sya babae.

Maya maya pa ay idinilat ko na ang mga mata ko.Akala ko panaginip lang ang lahat pero napansin kong medyo nagulat ito saakin.

Naramdaman kong agad itong tumayo sa tabi ko dahilan para mabilis akong kumilos upang hagipin ang kamay nya.

Gulat syang natigil,hindi ako nagkakamali…sya nga ito.

Maya maya ay hindi ko na alam ang ginawa ko.Masuyo ko syang niyakap,at doon muli akong napahikbi.Muling pumatak ang luha ko.

“Pleas Rigel…wag ka na muna umalis” saad ko,kapagkuwan ay kinulong ko ang mukha ko sa tyan nya kung saan ako napapantay sa pagtayo nya “wag ka munang pumunta sa Ardy nayun,kailangan kita…I need you Rigel not just for all of this,I need you in my life”

Rigel Pov’

Everything has change,kay Niro,kay Ardy,kay Niko…at maging si Tyron.

Kahit sa buong kumpanya, andaming nagbago.Kahit pa nai-announce sa buong board member na ok ang lagay ng B&A.Tila may kung anong mabigat na presensya na nagbibigay ng ibang pakiramdam sa lahat.

“Congratulation Rigel” sabi saakin ni Jessi isang araw “This is my last day in work.And…this is your first day I guest? Your hired”

Napangiti ako sa sinabi nya.Tanggap na ako sa kumpanya.Secretary na ako ni Niro Barrenuevo.Hindi ko alam kung bakit ang saya ko sa ideya nayun ngunit iyun ang nagbigay saakin ng sigla nitong araw.

“Thank you” ani ko “for guiding me for this track…aayusin ko ang trabaho ko”

Niyakap ako ni Jessi,at yun yung huling araw na nagkita kami.Tuloyan na syang nagresign sa kumpanya.

Dahil sa ako na ang kanang kamay ni Niro.Madami akong inasikaso,short meetings,pagaasikaso ng pera ng kumpanya at dahil may access na ako sa lahat.

May hindi ako inaasahang malaman.Ito marahil ang nagpabago sa lahat dito sa B&A.

Nagbago si Niro,naging mas busy sya nitong tatlong araw.Mas naging balisa at tila palaging nagaalala.

Hindi ko naman maintindihan si Tyron dahil kung gaano kalugmok ang kaibigan nya.Lagi naman syang may kakaibang ngiti sa mga labi.Kung minsan nahuhuli ko syang may kinakausap sa phone nya.Naririnig ko din na  Ang plano  daw ay patapos na.Babagsak na ang nag hahari harian.

Mula nun,nagsimula na akong kutoban kay Tyron.Hindi maganda ang pakiramdam ko sa kanya.Para bang ang mga emosyong nasa mukha nya ay aral na aral nya.Alam nya kung paano nya pinapakita ang dapat na emosyong makikita ng lahat.

Si Ardy…he so different from now.Kung dati puro takot lang ang nararamdaman ko sa kanya.Ngayon mas naging malapit kami sa isat isa…naging magkaibigan kami?

Sobrang bago nun,sobrang iba saakin.Dahil kung yung mga una takot ako sa kanya.Ngayon nakakatawa na ako sa mga jokes nya o sa mga banat nya.

I think kumportable na ako kay Ardy…yung minsang kinatakutan ko.

Si Niko,kagaya ng mga nagdaang araw…sobrang naging busy.Iniintindi ko sya dahil may malaki syang problemang hinaharap. Nasunog ang pabrika nya sa india.At kailangan masyolusyunan iyun lalo nat may mga napahamak.

Pero hindi kagaya ni Niro.Na malaki din ang problema,si Niko,nakikita ko pa syang ngumiti.Nakikita ko pa syang tumawa.

Kakaiba na may lagi din itong kausap sa telepono at kagaya ng naririnig ko kay Tyron… Ang plano daw ay patapos na’  its weird.

Gaya ng nararamdaman ko,naging busy kami sa mga trabaho kaya parang wala na kaming oras para sa isat isa ni Niko.

Lalo na’t nang malaman ko ang sikreto ng kumpanya.Hindi ako makapaniwala,paanong nagawa yun ni Niro.Sa lahat,sa mga nagtitiwala sa kanya.Lalo na sa mga magulang nya.

I know he has a reason.Alam ko may paraan sya, masosyolusyunan nya ito.

“Ikaw na ang bagong secretary ng kumpanya Rigel” saad saakin ni Jessi parehas sa araw kung kailan sya magreresign “Wag kang magugulat sa malalaman mo.Ikaw na ang hahawak ng trabaho ko at kailangan mo itong malaman”

Inilabas nito ang isang report paper.Doon,tumambad ang isang resulta na kinalumo ko.Malayo ito sa iprenisent nilang report sa board meeting ng mga nakaraang araw.

Natigilan ako at hindi nakapagsalita.

“Dinaya namin ang result” mahinang ani nito pero bakas ang pagsisisi sa mga mata “Babagsak na ang kumpanya”

Maya maya ay hinawakan nya ang balikat ko.“I dont know if I have a right to tell this to you” ani nito “But pleas…help Niro,hes been struggling…noon pa man.Lalo na nang wala ka sa tabi nya”

Pagkatapos ng sinabi saakin ni Jessi.Hindi ko alam ang gagawin ko but to think Niro.

Awa ang namutawi sa puso ko.Parang bang may isang tao sa buhay mo na takot masaktan.Nasasaktan kadin kung may pinagdadaanan sila.Para bang gusto mong kunin ang masamang pakiramdam nila nun at…ikaw na ang magdala.

Ganun ba pag-mahal mo ang isang tao? Ang pagmamahal ba nato mula saakin ang gagamitin kong puhunan para tulongan ko sya.

Mula nang umaga,nakarinig ako ng pagtatalo kila Tyron at Niro.Pagkatapos ay hindi na sya lumabas sa opisina nun.Nakasara lang to at walang ibang naririnig kundi matinding katahimikan.

Lagi akong pabalik balik sa harap ng pintuan ni Niro.Inaantay kung bubukas ito pero wala.

Kaya nung hapon,dahil nakalock ang pintuan. Nanghiram ako ng duplicate sa staff.Nakakapagtaka na hindi nila alam kung nasa loob ba si Niro dahil nakita daw nila itong umalis ng umaga at hindi pa bumabalik.

Mukhang hindi ipinaalam nito na nasa kumpanya na sya at mukhang gusto talagang mapagisa.

Sigurado ako sa nararamdaman kong nasa loob sya.At hindi na ako nagkamali.

Tahimik kong isinara ang pintuan at nilapitan ko sya sa kanyang desk work.

Mahimbing syang natutulog.Para namang kinurot ang puso sa kanita ko sa kanya.Para syang bata…may mga luha sa mata na hindi pa natutuyo.Nakatulog sya sa kakaiyak,at alam ko…dito palang may matindi na syang pinagdadaanan.

Wala syang mapagsabihan, sigurado akong pakiramdam nya wala na syang kakampi.

“Hindi ko alam kung anong nangyayari sayo” ani ko.

Bahagya pa akong lumuhod sa tabi nya at inilapit ang bibig ko sa tenga nya.Marahan ko ding hinawi ang magulo nyang buhok at masuyong hinimas iyun.“Hindi ko din alam kung anong nangyayari saakin e…Im sorry,sorry Niro kung bakit naaawa ako sayo.Sorry kung bakit ako nandito ngayon.Pero pangalawang beses natong nagwala ka.Im worried,but you need to know,nandito lang ako.Sa tabi mo”

Mapait akong ngumit,ngunit biglang nawala yun nang magmulat ito ng mga mata.Mabilis akong tumayo sa pwesto ko at aakmang lalakad na papalabas ng pinto,nang maramdaman kong hinawakan nya ang kamay ko.

Pinigilan nya akong umalis.Agad naman akong napatingin sa gawi nya pero natigilan na ako nang yakapin nya ako sa bewang.

Inilibot nya ang dalawang braso doon at parang batang umiiyak at sinubsob ang mukha sa tyan ko.

“Pleas Rigel…wag ka na muna umalis” saad nito “wag ka munang pumunta sa Ardy nayun,kailangan kita…I need you Rigel not just for all of this,I need you in my life”

Parang kinurot ang puso ko sa sinabi nya,hindi ko namalayang pumatak na pala ang luha ko sa mga mata.

Masuyo kong niyakap ang ulo nya.Muli kong hinimas ang buhok nya na tila pinapatahan sya sa paghikbi.

“Im here Niro…” Ani ko.

“Wag mokong iwan pleas” 

“Ofcourse”

“Do you love me Rigel?” Bigla akong natigilan sa tanong nya.Hindi ako nakapagsalita kung kaya siguro inulit nyang muli ito.

Hindi ko alam kung saan nya ito nakuha.

“Mahal mo ba ako Rigel?” Tumingin ito sa mga mata ko pero hindi nya padin binibitawan ang bewang ko.Para parin syang bata na nakayakap doon.

“Im I not enough to be love?” Tanong nito.Tila nakikiusap ang mga mata “Ikaw din ba itatakwil ang isang kagaya ko? Hindi ba ako karapat dapat sa pagmamahal mo?”

Ilang segundo akong hindi nakaimik.Nakatitig lang ako sa kanya na parang hindi alam ang sasabihin.

“Rigel pleas…” Ani nito,bakas ang pakikiusap “Sa lahat ba ng katangahan ko sa buhay? Sa pagdamay ko sa mga inosenteng tao dahil sa tanga ako? Kamahal mahal parin ba ako?”

“I dont know Niro…” Sagot ko,nakita kong nasaktan sya sa sinabi ko.Nagtuloy tuloy muli ang luha nito.

“I dont know…why I love you Mr.CEO?”

Bigla syang tumayo sa harap ko.Namalayan ko nalang na niyakap nya na ako ng mahigpit.Doon muli nanaman syang humikbi.Hindi ko napigilang yumakap pabalik sa kanya.

Awang awa ako sa sitwasyon nya ngayon.

“Lets go out of here” ani nya kapagkuwan ay kumalas sa yakap ko.

Mabilis nyang tinuyo ang luha sa pisngi nya,pagkatapos ay sya narin ang nagpunas ng luha ko.

Hinalikan nya din ang noo ko,pagkatapos ay masuyo nyang hinawakan ang kamay ko.

Medyo natigilan ako,dahil wala syang pakialam nang lumabas kami ng opisina nya.

Alam nyang maraming makakakitang impleyado at lalong lalo na pwede kaming makita ni Anjyl.

But he dont care,wala syang emosyon sa mukha at matapang lang na dinaanan ang mga impleyado habang may gulat sa mga mata nito.

Kinain din ako ng kaba dahil sa nangyayari.Ngunit nang matuon ang pansin ko sa magkahawak naming mga kamay ni Niro.

I felt like,its banish it easily.Na wala ang munting kaba ko nang ganon kabilis.

Napatingin muli ako kay Niro.May binangga pa itong tao para lang magtuloy sa paglalakad.Pero saglit naman akong napatingin sa nakabangga nya.At huli nang marealize ko kung sino yun.

Its Ardy…gulat ang mga mata nitong nakatingin sa amin,sa mga kamay namin ni Niro,papunta sa mga mata ko.

Nagkatitigan kaming dalawa habang papalayo kami sa isat isa.

At wala akong ibang nakita sa mga matang yun kundi…pagtataka at,sakit.

And then suddenly,mapait syang ngumiti saakin.

CHAPTER 44

AN:Diko alam kung kelan uli makapag update.Sa ngayon ito na muna.Thank you for reading.

Happy reading 💕

Rigel Pov’

Binuksan ni Niro ang maliit na pintuan.Pagkatapos ay lumabas kami doon.

Tumambad saamin ang malamig na simoy ng hapon.Kitang kita rin ang papalubog na araw,ang kulay orange na kalangitan dahil sa hapyaw na liwanag ng araw ngayon.

Hapon na,at ito ang tamang oras na nakapagbibigay ng magaan na pakiramdam.Naka hawak padin sa kamay ko si Niro hanggang sa makarating kami sa mahabang upuang kahoy.

Bumitaw lang sya nang umupo kami doon.Nabalot ng katahimikan ang paligid.Kapwa kami napatitig sa papalubog na araw sa harap namin.

“Bakit ganon…” Mahinang saad nya kapagkuwan,habang nasa sunset parin ang mga mata.Napatingin naman ako sa kanya “Pag ikaw ang kasama ko…wala akong pakialam sa mga tingin ng iba.Wala akong pakialam sa bulongan nila…o kahit sa mga sasabihin nila saatin”

“Bakit mo ginawa yun?” Tanong ko “Alam mong nasa paligid lang si Anjyl,kalaunan malalaman nya to…ikakasal na kayo hindi ba?”

“Mali bang hawakan ang kamay mo Rigel?” Bigla akong natigilan sa sinabi nya “Ano naman,kung ikakasal na kami.E kasal kasalan lang naman yun e”

Hindi ako umimik.Sa halip ay umiwas ako sa mga mata nya.

Akala ko muli nanaman kaming babalutin ng katahimikan ngunit bahagya akong nagulat nang bigla itong humiga.

Hindi ako nakagalaw sa kinauupoan ko lalo na’t ginawa nitong unan ang binti ko.Ipinikit nito ang mga mata bago magbitiw ng buntong hininga.

“Ikaw ang pahinga ko Rigel” ani nya “Hindi mo lang alam kung ilang beses kita gustong iwasan.Hindi mo alam kung ilang beses akong natakot…sa inyo ni Ardy”

“Niro…”

Sa totoo lang hindi ko alam ang sasabihin ko.Basta, nararamdaman ko nalang ang sobrang pagbilis ng puso ko.

Hindi ko rin alam kung masaya ba ako basta…gusto ko ang sinabi nya.Gusto ko na ako yung  pahinga  nya…

Hindi ko namalayang nakatitig lang ako sa mukha nya,sa mga matang nakapikit at sa labi nyang manipis.Ang gandang pagmasdan.Ang sarap titigan…kagaya ng papalubog na araw.Para bang ang sarap pagmasdan hanggang sa tuloyan na itong lumubog at mawala.

Natigilan ako sa salitang  m

awala…

“Mawawala ka ba saakin Niro?” Hindi ko namalayang tanong.Dapat nasa isip ko lang yun ngunit hindi ko alam kung bakit bigla ko itong nasabi.

Hindi ko namalayan na dumilat na pala sya at napatitig sa mga mata ko.“Ako dapat ang magtanong nyan Rigel” ani nito “Mawawala kaba sakin?”

Muli kaming binalot ng katahimikan.Nang hindi ako nagsalita.Dito nya hinawi ang nililipad ng hangin na buhok ko.Maya maya bumaba ang kamay nya sa pisngi ko at masuyo nitong pinadaplis doon ang hinlalaki nito.

“Marami na ako nagawang kasalanan sayo Rigel” saad nito “At hindi mo na ako mapapatawad sa mga gagawin ko pa…patawarin mo ako pagnagkataon hah,hindi ako magsisinungaling.Mahal na mahal kita”

Hindi ko alam kung bakit namugto ang mata ko sa sinabi nya.Maya maya ay bumangon ito sa pagkakahiga at umupo sa tabi ko.

Hinawakan nya ang magkabilang pisngi ko.Pinunasan nya din ang luha sa ilalim ng mata ko bago ito tumulo.

Maya maya pa ay ngumiti ito saakin.

“Ako na ata ang pinaka tangang tao sa mundo Rigel” saad nito “Noon pa man,palpak na ang mga desisyon ko sa buhay.May muntik na akong mapahamak noon at hindi naman ito nalalayo ngayon” mapait itong tumawa kapagkuwan “Hindi ko alam kung bakit inuulit ko nanaman yun…wala akong choice patawarin mo ako Rigel”

“Shhh…” Saway ko sa kanya nang maramdaman kong nabibiyak nanaman ang kanyang boses.

Kinuha ko ang mga palad nya sa pisngi ko at mahigpit ko iyung hinawakan.Kapagkuwan ay matamay ko syang tinitigan bago ako mag buntong hininga.

“Alam ko na ang totoo Niro” saad ko.Agad kong nakita ang pagkagulat sa mata nya “Whats the purpose of your being secretary right? I need to know it Mr.CEO.Jessi told me everything”

Napakagat labi sya.Maya maya ay bumitaw sya sa kamay ko.Itinukod nya ang dalawang siko sa tuhod nya pagkatapos ay inihilamos nya ang dalawang palad sa kamay nya.

“Shit…” He murmured.

Ako nama’y masuyong hinawakan ang balikat nya upang pakalmahin ito.

Nabalot pa kami ng ilang segundong katahimikan bago ito muling nagsalita.

“Sana pwedeng takasan ang mundong ito Rigel…” saad nito bago maluha luhang tumingin sa gawi ko “Hindi ko na kasi alam ang gagawin e…takot na takot ako,kahit kailan wala akong binatbat sa galing ng lahat.Ang hilig kong mandamay ng mga tao dahil sa katangahan ko”

“Kaya mo to Niro…” Saad ko “Hindi pa naman huli ang lahat diba? May paraan pa…masasalba pa ang kumpanya”

“No” ani nito “Its is not just that”

Alam kong may sasabihin pa sya ngunit umuwang lang ang labi nya at wala nang lumabas na salita doon.

Maya maya ay muli nyang inihilamos ang kamay sa mukha at muling binalik ang mga mata sa papalubog na araw.

Hindi na ito muling nagsalita pa.Pero kitang kita ko ang pagluha nito na nasisinagan ng manipis na liwanag sa kalangitan.

“Kaya natin to” mahinang ani ko,kapagkuwan ay muling hinawakan ang kaliwang kamay nya “Malulutas natin ang problema Niro,hindi mo kailangan pasanin lahat.Nandito ako…tutulongan kita”

Napatingin sya sa gawi ko “paano mo nasasabi ang lahat ng ito?” Ani nya “paanong kaya moparing tumingin sa positibong side kahit puno na tayo ng problema”

“Kasi kailangan” sagot ko “Kung wala kang positibong pananaw sa isipan mo,magiging hanggang dyan ka lang.Malulungkot sa isang tabi hanggang sa unti unting natatalo…”

Saglit itong tumitig sa mga mata ko.Hindi ko alam pero ang mga titig na iyun ay tila nagpapahayag ng kung ano ano.

hindi ko maintindihan  mas lumakas lang ang kabog ng dibdib ko dahil don.

“Pagsinabi ko bang gusto ko laging nasa tabi mo papayag kaba?” Tanong nya na bahagya kong ikinatigil.

“Niro…”

“Ikaw ang positibong pananaw ko Rigel” ani nya “ikaw ang positibong pananaw na nais kong makita at makasama palagi…”

Hindi ako umimik.

“Kaya ko ba Rigel?” Tanong nya “O kaya mo bang tanggapin ang isang klaseng tulad ko?”

“Sabay tayong tumingin sa positibong pananaw Niro” ani ko “Sasamahan kita makita ang bagay nayun”

Hindi na pinunasan ni Niro ang luhang tumulo sa pisngi nya.Hindi ko narin pinigilang ang pagdaloy ng luha ko.

Maya maya ay masuyo syang lumapit saakin.Bago nya ipagdikit ang mga noo naming dalawa.Tanging paghikbi lang namin ang maririnig na hindi ko alam kung bakit ganto nalang dumaloy ang luha naming dalawa.

Hinayaan ko nalang ang mga mangyayari.Hinayaan ko nalang ipagdikit nya ang tungki ng ilong naming dalawa.

Mas bumilis lang ang pagtibok ng puso ko.Lalo na’t sobrang lapit na ng labi namin sa isat isa.

Hindi ko alam,nagpadala nalang ako sa nararamdaman. Parang hindi ko na inisip ang mga taong nasa paligid naming dalawa.Kung sino ang mga madadamay at kung sino…ang mga masasaktan.

Mali ang ginagawa naming dalawa,pero parang ito ang pinaka tamang pagkakataon.

Bahala na .

Unti unti naramdaman ko ang malambot na labi ni Niro.Dumampi ito sa labi ko,gumalaw iyun kasabay ng pagtugon ko.

Maya maya namalayan ko nalang na nasa ganun na kaming kalagayan.Mainit na halikan ang aming pinagsaluhan.

Napakapit pa ako sa balikat nya,habang mas diniin nya ang sarili sa akin.

Alam ko,sa paglubog ng araw,mababalot kami ng kadiliman.Pero sa muling pagsikat nito.Ito naba yung simula?…sa aming dalawa ni Niro?

May magbabago na ba? Tuloyan ko na bang syang yayakapin ng buo.

“Sinasaktan ba natin sila?” Kapagkuwan tanong ko nang magbitaw kami sa halik ng bawat isa “Masasaktan ba sila?”

“Alam nya” sagot nya “Pinipilit nya lang maging tanga”

Naisip ko si Niko,alam din nya.Pero tama ba to?

Parang bigla nalang…tila nakaramdam ako ng konsensya sa ginawa namin.

“Hindi ako ganong kasama Niro” ani ko “Bibitawan kita kung alam kong hindi na pwede”

Napakunot noo sya “Meron na ba?” Tanong nito,oo ngat hindi nya alam ang tungkol saaming dalawa ni Niko.Hindi naman ako nakasagot.

“Rigel meron naba?” Ulit nyang tanong “kasi ako kahit meron,kaming dalawa? Wala na…ikaw ang pipiliin ko”

“Kailangan ka nya” saad ko,alam kong pag nakikita kami ni Anjyl.Masasaktan yun.At ako? Wala akong laban sa kanya dahil mali ang ginagawa naming dalawa ni Niro.

Sinasaktan ko din si Niko…its doesn’t mean he knows everything.I can do what the thing that can hurt him.

Niko don dserve this.

“Matapang syang babae” saad nya “wala syang pakiramdam.Baka wala nga lang sa kanya ang lahat ng ito dahil parang wala naman syang pakialam”

“Pero mahal ka nya” ani ko “Hindi dahil kaya nya i-indure ang sakit…she deserve it.Ikaw na ang nagsabi na ginagawa ni Anjyl ang lahat para sa inyong dalawa.Pakiramdan ko…niloloko natin sila”

Natigilan ako ng biglang hawakan ni Niro ang dalawa kong kamay.Pinahigpit nya ito.

“I will fix everything” seryosong saad nito “lets fix this together…tama na ang paghihintay ko.Hindi na kita pakakawalan”

Third Person Pov’

“He can help” biglang saad ng isang bariton na boses pagpasok nito sa pinto “Rigel can help…matutulongan nya tayo dito sa kumpanya”

Bigla nalamang naramdaman ni Tyron ang kakaibang kasiyahan sa dibdib.Napangiti sya habang may ngisi.

Pero nang makita nito ang mukha ng kaibigan.At malungkot parin itong dumiretsyo sa work table nito.Binawi nya ang ngiti sa labi,bago talikudan ang malaking glass window sa harap nya.

Tumingin sya sa gawi ni Niro.

“B-but how?” Maang maangan nya na tila hindi inaasahan ang mangyayari “D-do you really want to use him?”

“No” mabilis na sagot nito “He wants to help us…he knows everything about the company so I dont have choice anymore”

He then smirk nang marinig ang sinabi nito.Pero hindi nya iyun pinahalata.Sa halip ay tiim syang kunwaring napamura.

“Shit” he said “He knows it? So whats gonna happen next hah? You know about that Ardy and him…”

Hindi nakawala sa mata nya kung paano mainis ang mukha ni Niro nang tumingin ito sa kanya.

“What?” Saad nito “Na magkasabwat sila? Natatakot kaba na malaman din ni Ardy kasi sasabihin ni Rigel sa kanya?”

“Exactly” mahinang sagot nya “May advantage na sila…lalo na si Ardy,pwede syang makagawa ng paraan para makuha sayo ang kumpanya.Lalo nat…dehado na ang B&A”

“but in the first place youre the one who suggest it” saad ni Niro “You want to handle him the illegal company.Para lang may sikretong sumasalba sa B&A diba?”

Natigilan sya,oo ngat sya ang nagsabi nito sa kaibigan.Kung kayat pakunwari syang concerned na napatingin kay Niro.Nakatitig din ito sa kanya.

kunwari’y naaawa.

“Im sorry…” Saad nya “I dont have choice too Bruh’ si Rigel lang ang nakikita ko.Pero natatakot lang ako na baka sabihin lahat ni Rigel ang nalalaman nya”

Hindi nanaman nakawala sa mga mata nya ang malungkot na mata ni Niro.Napatingin pa ito sa kawalan habang napapabuntong hininga.

Sa mga segundong ganto ang binata.Hindi nya mapigilang lihim na mapangiti.

’He look so misserable

 

Niko** he murmured **’Your half brother looks so sad…

“Ako na ata ang pinaka tangang tao sa mundo” kapagkuwan saad ng kaibigan,nagdadrama nanaman ito pero kagaya ng dati.Magpapanggap syang magpakita ng awa dito bilang matalik na kaibigan.

“Nauulit lang ang kahapon e…pero parang sinasadya ng pagkakataon.Ipinangako kong hindi ko na idadamay at gagamitin si Rigel sa mga kagaguhan ko.But Im here…pinapasok ko nanaman sya sa magulong mundo ko”

“You sacrifice him again?” Tanong nya.

“No” sagot naman ng kaibigan “It will never happen.Im gonna make sure na hindi sya mapapahamak sa gagawin natin.Nakuha ko na uli ang loob nya Tyron…at gagawin ko ang lahat para ingatan yun kahit na nasa gitna tayo ng plano”

Lihim nanaman syang napangiti.This is what they want…this is theire plans in the first place.

So…are you saying? Kumagat na si Halfbrad sa plano mo?

“Yess boss” nakangiting ani nya.Malayo nyang sinagot ang telepono sa opisina ni Niro pagkalabas nya dito.Tapos na sila magusap at gaya ng nakasanayan.

Kailangan nyang magbigay ng updates sa boss nyang si Niko na ang punot dulo ng lahat.

‘Goodjob my boy’

  saad nito 

So whats our 4rth plan?

Napangiti sya ng nakakaloko.

“Lets Rigel be the CEO of illegal company boss” sagot nya “Yung ninakaw ng pekeng si Mr.Arrevalo na eight hundread thousand pesos sa kapital ng B&A.Yun po ang gagamitin nyong pang simula ng kumpanya.Youre gonna help Rigel for this right? At hindi ito dapat malaman ni Niro” saglit syang napaisip “E pano po pagsabihin ng faggot nayun na ikaw ang tumulong itayo at magkaron ng kapital ang gagawin nilang illegall na kumpanya.Madadamay papo ang pangalan nyo pagisiniwalat na natin sa batas ang tungkol sa ilegal na kumpanya boss.Hindi lang si Niro or si Rigel ang makukulong,pati ikaw”

Narinig nyang napangisi ang kausap.

’dont worry

 

Tyron

’

• saad nito  ‘kaya ko na si Rigel…tiwala yun sakin e.Basta gawin mo lang ang trabaho mo.After all of this…makakaganti na ako sa mga Barrenuevo.Lalo na kay Niro.Sisiguradohin kong malaki ang kasasangkutan na kahihiyan ng pamilyang yan.Katulad ng dinanas namin ni mama…malapit na tayo Tyron’

Napangiti sya sa harap ng cellphone nang patayin na ito ng kausap.May galak sya sa nangyayari.

Masaya sya para kay Niko.Sa lahat ng ginawa nila unang plano palang.

Una,kailangan nyang paghinalain si Niro na magkasabwat si Ardy at Rigel.

Pangalawa,ang pagkakataong maniwala sa kanya si Niro.Ito na ang dahilan para papasukin nya si Rigel sa kumpanya at mahawakan ito sa leeg bilang sekritaryo nya.Isa pa’t para hindi daw makakilos si Ardy sa gagawin nito.

Pangatlo,ang piliting gumawa ng illegal na kumpanya si Niro dahil sa sarit saring mga probelma ng B&A upang maisalba ito–Ang pagkalugi nito–Ang pagkakaron ng scam ng pekeng Mr.Arrevalo.

…At pang apat,ay mangyayari sa mga susunod na araw.

Hindi nya maitago ang mga ngiti.Bakit nya ba ginagawa itong lahat? Bakit nga ba kaya nyang traydorin si Niro na turing ay isang matalik na kaibigan sa kanya.

Simple lang ang sagot.Dahil sa pangakong malaking pera ni Niko sa kanya.Ang pagtulong nito sa pagpapatayo ng pinapangarap nyang kumpanya na sya ang boss.Sya ang tinatawag na Mr.CEO.

Sawa na sya na maging anino nang kaibigan nya.At alam nyang hindi nito maibibigay ang gusto kahit malaki ang sahod nya sa trabaho.Niro dont want a competition.So he made it…secretly.

Gusto nyang patunayan na hindi na sya pwedeng maging pangalawa lang ngayon.Lalo na’t gusto nyang maging proud sa kanya ang pumanaw na ama.

At ang pangarap nitong balang araw ay makapagtayo sya ng isang malaki at kilalang kumpanya sa pilipinas.

Hindi ito maibibigay ni Niro.Kaya alam nya kung sino ang dapat nyang kampihan una palang.At si Niko ang makapagbibigay nun.

Lalakad

  na sana sya patungong opisina nya nang may mapansin syang bulto ng isang katawan sa di kalayuan.Nakilala nya kaagad kung sino ito,ang hulma ng katawan nito at ang titig nitong parang nalilisik sa lahat ng nakikita.

At ang mga matang yun ang nagpakaba sa kanya ng ilang segundo.Sana ay hindi totoo.

‘Its Ardy…sana lang ay wala syang narinig saamin ni Niko’

Rigel POV’

“Do you think its all done?” Natigil ako sa paglalakad patungo sa opisina ni Niro nang may magsalita sa likuran ko.

Sa boses palang nun ay kilala ko na kung sino.Kaya naman hinarap ko ito at tinignan sya.

Inaasahan ko nato.Ang mga mata nyang walang ekspresyon.Wala kang mababasang kahit anong emosyon.

Kagaya ng kapatid nyang si Ardy.

“Sa palagay mo ba?…pagbalik mo sa buhay nya.Tapos na ang lahat? Nakuha mo na sya?”

“Hindi ako nakikipag kumpitisyon sayo Anjyl” ani ko,kahit papano naisip ko babaan ang boses.Alam ko,may mali ako dito.

“Maam Anjyl” pagtatama nya “Boss ako…kami ni Niro,at ikaw isang hamak na sikretaryo lang nya.Ilagay mo sa tamang lugar ang sarili mo”

Huminga ako ng malalim.Pero hindi ako sumagot kaya nagpatuloy sya.

“Alam ko namang alam mo kung bakit ako nasa harapan mo diba?” Ani nya “Alam ko ang mga kalandiang ginagawa mo sa Fiance’ ko” pagak itong natawa “Sinasabi ko na e,yan ang pinunta mo dito.Yan ang trinabaho mo sa kumpanyang ito.Ang trabahoin ang mapapang-asawa ko”

Pinigil kong hindi maluha.Una palang alam kong muli kaming magkakaharap ni Anjyl.At sa dulo ako ang dehado. Nagpadala ako sa katangahan ko e.

Nanakit ako ng ibang tao…maninira ng relasyon.

“Im sorry” kapagkuwan saad ko.Hindi ko binitawan ang pagkakatitig ko sa kanya.

“Yan dapat Rigel” sagot nya,bago ngumisi “Mag sorry ka,dahil sa kalandiang ginawa mo”

Parang bigla namingi ako sa sinabi nya.

malandi ako?…malandi nga ba ako?

Hindi ko alam kung saan ko dinukot ang tapang ko.Kung kayat pinanatili ko lang ang pagkakatitig sa kanya.

Hindi ko lang napigilang umangat ang kabilang labi ko at lumikha ito ng ngisi na ikinatigil nya.

“Im sorry maam Anjyl” ulit na saad ko “Im sorry for your lost”

“Lost your ass” tiim na saad nya,halatang nagulat sa sinabi ko “Who are you to tell me that”

“Totoo naman po ba diba?” Ani ko,pinilit pinatapang ang boses “Lost…kagaya ng pagmamahal ni Sr.Niro sayo.Nawala ng parang bula o let just say…minahal kaba talaga nya?”

“Ang kapal ng mukha mo” ani nya “Kahit saan mong tignang anggulo.Hindi mo maitatagong higad ka.Malandi at maninira ng relasyon”

“Matagal na po kayong sira” ani ko “maam”

“Sira man o hindi alam mo kung ano kami” saad nya “Fiance ko sya,at malapit na kaming magpakasal.Kaya dapat alam mo kung san ka lulugar.Hindi ka dapat nanghihimasok sa relasyong-”

“Sira na” pinutol ko ang iba pa nyang sasabihin.Napansin kong natigilan sya doon at parang hindi makapaniwala sa sinabi ko.

“How dare you!” inihanda nya ang kanyang kamay sa ere.Alam kong sasampalin nya ako kung kayat agad ko itong sinalag.

Hindi ko na napigilan ang mga mata ko’t namugto bigla.

“Maniwala ka maam Anjyl” agad na ani ko,naramdaman ko bigla ang mga luha sa mata ko,parang ang bilis ng pangyayari.“Ilang beses kong pinigilan.Nilayoan ko sya…pinigilan ko ang sarili kong mapalapit sa kanya”

“Kung pinigilan mo bakit nandito kapa?!” Bahagyang malakas ang boses nya.Nakita ko ding naluha ang mga mata nya.Hindi makapaniwala sa sinasabi ko “Kung hindi mo sinasadya bakit?!…hinalikan ka nya Rigel! Nagpahalik ka sa taong ikakasal na.Naninira ka ng relasyon”

“Maam hindi ko alam kung bakit?!” Ani ko,dito na bumuhos ang luha ko.Inigaw naman ni Anjyl ang brasong nyang hawak ko.

“Thats a bullshit Rigel!” Singhal nya.

Napapikit ako bago magbuga ng hininga at magsalita.

“Hindi ko alam kung bakit nadadala ako ni Niro sa kung ano man ang ginagawa nya” saad ko “Maniwala ka hindi ko alam kung bakit mahal ko ang fiance mo maam.Hindi ko alam kung bakit mahal ko ang CEO ng kumpanyang ito…”

“Mahal na mahal ko si Niro maam…”

Tuloy tuloy na ang mga luhang nabitawan ko.Grabe ang sakir makasakit…

Mahal nya si Niro,pero mahal ko din ang taong minamahal nya.

Bahagyang nanlalaki ang mga mata ni Anjyl habang nakatitig saakin.Siguro hindi sya makapaniwala sa mga sinabi ko.

Kagaya ko,puno din sya ng luha.

Nabalot lang kami ng katahimikan.Tanging paghikbi lang namin ang maririnig sa buong hallway nayun.

Wala na akong sasabihin.At mukhang ganun din sya kung kayat dahan dahan akong tumalikod sa gawi nya habang patuloy parin sa pagiyak.

Ang sakit makasakit…hindi ko alam kung gusto kong ipagtanggol ang sarili ko pero alam ko…may mali.

Mali ako kasi hindi ko alam kung bakit mahal na mahal ko sya.

Mahal na mahal ko si Niro.

Bago pa man ako makalayo,narinig ko muling nagsalita si Anjyl.

“Sigurado ka bang hindi ka nya lolokohin?” Tanong nya na ikinatigil ko sa paglakad.

Hindi ko na sya tinangkang lingunin.Natatakot ako kasi…alam ko yung taong nasa harap ko ang maaring kumuha saakin kay Niro.

At hindi ko alam kung bakit ayoko syang ibigay.

“A-ano po ang sinasabi nyo?” Tanong ko na walang ideya sa saad ni Anjyl.

“Hindi ka parin ba nadadala na baka maulit ang nakaraan?” Saad nya “Hindi kaba nagsasawa na masaktan ng taong mahal na mahal mo? Sa tingin mo ba ngayon? Wala syan plano? Wala syang katangahang gagawin para makanakit ng tao…” Bumuga ito ng hininga “This is not friendly reminder Rigel…pero bago ka sumugal sa taong hindi mo alam kung bakit mahal na mahal mo.Save your self first.Save your reputation because I know,pagdurong kana at durog na sya.Sa akin sya tatakbo.Habang ikaw…tatakbuhan nya na,walang matitira sayo”

Sobrang sakit ng mga narinig ko.Natakot ako,nagaalala.Kaya naman malalaking hakbang ang ginawa ko.

Mabilis yun,mabilis dapat kasi ayoko nang marinig ang iba pang sasabihin ni Anjyl.

Mabuti nalang at nakarating na ako sa opisina ni Niro.Agad ko iyung binuksan pero wala akong nakitang anino nya doon.

Pero pumukaw ng pansin ko ang isang bouquet ng bulaklak.Kulay rosas katabi ang isang maliit na card.

Wala ako sa sariling nilapitan yun at binasa ang card na nakadikit sa bulaklak.

Welcome to my company Rigel’

Sabi sa sulat.

Hindi ko alam kung bakit nakaramdam ako kaba sa nabasa ko.Kung kayat niyakap ko ang bulaklak sa harap ko.Pero kasabay nun ay isang mahigpit din na yakap ang naramdaman ko mula sa likuran ko.

Napapikit ako,dinama ang init nya.Dinama ang pagmamahal nya na ngayon ay may pagdududa na.

Ipinatong nya pa ang baba nya sa balikat ko bago ako marahang halikan sa pisngi.

“Welcome to my company…and to my life Rigel ko” ani nya “Be ready…maghahawak ka nadin ng kumpanya mo.At nandito ako…kami ni Tyron gagabayan ka”

CHAPTER 45

AN: Errors ahead in this chapter.Dont know kung kelan uli ang update.But I hope sipagin uli ako sa pagsusulat.

Happy reading 💕

Hindi ko alam kung bakit unti unti kong tinatanggal ang pagkakaakap nya sa bewang ko.

Pero nang maramdaman nya yun ay tila mas hinigpitan nya pa ang pagkakaakap saakin.

Dahil dun,mas naramdaman ko pang nangilid ang mainit naluha ko sa pisngi.Maya maya ay naririnig ko na ang paghikbi ko.Kung kayat mas ipinagtaka na ito ni Niro.

“Niro pleas…” Ani ko “Uuwi na ako,tapos na ang trabaho ko e”

“No” tiim na ani nya “I dont let you,ipapaliwanag ko sayo ang lahat”

Alam kong may narinig si Niro,kung may narinig man sya hindi ko alam kung paano.Hindi ko alam…natatakot ako na baka lutuin nya ang isip ko sa mabubulaklak na sasabihin nya.

Hindi ko na alam kung kanino pa ako maniniwala e.Sa mga sinabi ba ni Anjie? kung sisiraan nya lang ba saakin si Niro? O kailangan ko lang talaga antayin ang mga sasabihin saakin ng binatang to.

“Naniniwala ka ba sa kanya?” Tanong saakin nito kapagkuwan Narinig nya nga kami ni Anjyl .Mabilis kong pinunasan ang luha ko at humingang malalim.

“Hindi ko alam” saad ko “May dapat nga ba akong paniwalaan? May sinasabi ba syang natatakot mong malaman ko?”

Pagkatapos ko sabihin yun ay humarap ako sa kanya.

“Wala kang naalala” ani nya bago sya tumitig saakin “At ayoko nang ipaalala pa yun dahil pinagsisihan ko yun hanggang ngayon”

Muli akong bumuga ng hininga.“Ano bang bagay ang ginawa mo saakin nang pinagsisihan mo ngayon”

Matapang ang pagkakatitig ko kay Niro.Sya namay natahimik ng ilang segundo bago mapaiwas ng tingin saakin.

“Niro” ani ko.

“Ginamit kita…noon” saad nito “I try to use you because Im scared.Hindi ko alam kung ano nangyari sayo at sa kabila pa nang ginawa ko sayo niyakap mo pa ako nang magkita tayo.Pero nasaktan kita noon…natakot ako na ipakasal sa isang tao na hindi ko naman mahal,at di na magawa ang gusto ko so Im trying to scort you”

“Para saan?” Tanong ko,pinanatili ang tapang kong tumitig sa kanya.

“Para paghinalayaan nilang bakla ako…” Ani nito “Para masiraan nila ako kila mommy at daddy,sa buong christians school na pagaari ng mga magulang ko,bawal ang bakla don Rigel…kaya ikaw lang ang kaisa isang taong nakita ko dahil ikaw ang kaisa isang taong hindi takot magpakita ng tototoong ikaw”

“Bakit hindi ka ba kagaya ko?” Tanong nanaman ang lumabas sa bibig ko,napansin kong napatingin sya saakin “Bakla kadin diba Niro? Kaya mo ngang makipag halikan sa kagaya ko…at saktan ang kaisa isang babaeng nagmamahal sayo”

“Hindi ako totoong mahal ni Anjyl” sagot nya “I know he using me too because of this company”

“Thats whats making you so gay Niro” ani ko “You cant see the important of a woman”

Napakunot bigla ang noo ni Niro.Tila parang naoffend sya sa sinabi ko.

“Ano bang sinasabi sayo ng Anjyl nayun hah?” Singhal nya “You know na kaya nya akong siraan lalo na sayo Rigel”

“Akala ko ba narinig mo ang lahat kanina? we hurt him Niro” ani ko,naramdaman ko nanaman ang pangingilid ng luha ko “Pero alam mo ba? Nakita ko sa mata nya matapanag sya.Na kahit papano lumalaban sa sa katiting na pagasang meron kayong dalawa.Pero ako,pinaglaban ko parin kung anong nararamdaman ko sayo.Sinabi ko na mahal na mahal kita…na akin ka lang kahit ang kapal-kapal na nang mukha ko sa part nayun”

“Ang sabi ko…I will fix everything”

Maya maya ay pagak akong natawa.

“You can fix everything?” Tanong ko “No,Niro you cant”

“I can” tiim na ani nya “ikaw nalang yung taong inaasahan kong maniniwala saakin.After what happen in this company? Ikaw ang nagtitiwala saakin.Magtutulongan tayo diba? Pero dahil lang sa sinabi ng Anjyl nayun maniniwala ka na? Magdududa ka nasaakin?” Nakita kong pumatak ang luha nya sa mata.Bahagya ko namang iyun ikinatigil.

“Yes,I hurt you” pagpapatuloy nya “But Im so sorry Rigel…patawarin mo na ako oh,Yeah you cant remember everything because of what happen.Pero gusto kong humingi ng tawad sayo.Patawarin mo na ako.This time,magtulongan tayo to save this company”

Puno ng luha ang mata nya nang lumapit pa sya saakin.Maya maya pa ay hinawakan na nya ang mga kamay ko.

“I promise…pagkatapos ng lahat ng ito,pagnaka bawi na ang kumpanya.Aayusin ko ang dapat kong ayusin kay Anjyl…at aayusin ko na ang saatin.Iiwan ko tong lahat.Ipapasa ko sa dapat na kung sino man.At ikaw,tayo…lalayo sa masamang mundo nato.Babawi ako sayo Rigel”

Hindi ko magawang titigan ang mga mata ni Niro.May isang bagsak pa ng mga luha ang aking mga mata.Bago ako nagpasyang magsalita.

“A-ano naman ang dapat kong gawin?” Ani ko kahit nasabi nya na ito kanina.

Nanlulumo naman syang kumilos at panay parin ang luha nang iabot saakin ang isang papel.

its a contract.

“You know that I cant do this” saad nya “But I dont have choice…ikaw lang ang kaisa isang taong nakakapagtago ang pangalan sa B&A becauae you are new”

“Gusto mo akong paghawakin ng isang kumpanya na magsasalba sa luging kumpanya?” Tanto ko na unti unti kinatango nya.Hindi ito makatingin saakin habang tuloy parin ang pagluha.

tila ayaw nya ring dumating sa punto na mangyayari ito..

Baka hindi nya talaga ito ginusto?

“Thats illegal Niro…” Mahinang ani ko but this time,I have sympathy “Bawal yun,para tayo nagnanakaw sa isang kumpanya para makabawi ang luging kumpanya”

“I know” saad nya “But I dont have choice…pangako,hindi ka mapapahamak dito”

HINDI KO alam kung bakit tila tulala akong umuwi sa bahay.

Parang hindi lang ako makapaniwala sa mga narinig ko.Sa mga nangyari at sa plano.

Hindi ko alam kung bakit pag si Niro ang involve,at kahit hindi ako sigurado sa isang bagay,binibigay ko.

Hindi ko alam ang mga mangyayari.Ang paghawak ng isang kumpanya ay isang malaking responsibilidad.

Hindi ko alam kung kaya ko itong palaguin at kaya kong paangatin gamit ang luging kumpanya.Hindi ko ata kaya…

Hindi ko alam kung saan magsisimula.Hindi ko alam kung saan ako kakapit ngayon.

Pero bakit?…kahit natatakot na ako,kinakabahan maisip ko lang si Niro ay parang gusto kong subukan.Kaya kong maging matapang.

He is literally crying…at naaawa ako?? Natatakot akong makitang syang umiiyak?

Bakit? Bakit sa kanya ko lang nararamdaman ang matakot pagnakikita ko syang nasasaktan?

Ano bang meron kay Niro?

Ano bang meron sa Mr.CEO ng B&A nayan?

Maya maya pa may naramdam akong mahigpit na yakap sa likod ko.Aakyat na sana ako sa hagdanan pero natigilan ako dahil don.

Kasunod noon ay ang paglapit ni mama saakin.Natigilan pa ako nang may dala itong cake at ngiting ngiti.

congratulation Mr.CEO

-nakasulat sa cake.

Agad akong napatingin sa yumakap saakin nang humarap ako sa kanila.

Nakita kong masayang ngiti ang bungad saakin ni Niko-sila ni mama.At wala akong maintindihan sa mga nangyayari kung kayat nakatingin lang ako sa kanila.

“Congratulation” ani Niko kapagkuwan ay humalik sa noo ko “Like what I said,you can do it”

Wala akong maintindihan sa nangyayari.Alam ko may mali sa lahat ng ito…

Si Niko? May alam sya? Paano naman? At bakit?“

Bigla kong naalala ang isang bagay na sinabi nya saakin bago ako pumasok sa B&A.

May kailangan daw akong gawin sa kumpanyang iyun. -At wala akong naintindihan kahit isa doon.Para bang ngayon palang nag si-sink in saakin.

Did he-

“Anak,hipan mo na ang kandila” said by mama,nabaling naman ang pansin ko sa kanya.

“Ang sabi ni Niko,nakapasok ka nadaw sa B&A.At isa ka na raw sikretaryo ng presidente don.Si Niro bayon? Nako anak ang galing galing mo”

Nakita kong bilib na bilib si mama saakin.Pero hindi ko magawang gantihan yun kung kayat napabaling nalang ako kay Niko na nakangiti din saakin.

“How did you know” tanong ko. Hindi ang pagiging sikretaryo ang tinutukoy ko sa tanong nayun.Kundi ang pagiging presidente ko ng isang iligel na kumpanya.

May alam na kaya talaga sya?

Hindi nya binitawan ang ngiti nya and then he smirk.“Because I know Rigel…I just know it”

Napakunot noo nalang ako sa sinabi nya.Hindi ako makapaniwala.Para akong maiiyak na ewan at hindi ko alam kung bakit?

“Lagay ko to sa kitchen mga anak,sumunod kayo don” saad ni mama bago lumakad paalis

Naiwan kami ni Niko habang magkatitigan.Hindi ko talaga maitago ang pagtataka ko.

“Sinabi mo kay mama?”

“No” sagot nya “She only knew that you just a secretary.Ako lang ang nagpalagay na Mr.CEO ka because you diserve it”

“Pero kailan pa?” Tanong ko uli,sigurado na ako may alam si Niko “N-ngayon lang ako sinabihan ni Niro…at hindi pa ako sigurado don”

Nakita ko kung paano gumaan ang mukha ni Niko.Nginitian nya ako na parang pinapapawi nya ang lahat ng iniisip ko.

“I will help you thats why Im here” ani nya “Tutolungan kitang itaguyod ang kumpanyang pinapahawak sayo ni Mr.Barrenuevo”

Matagal akong napatitig kay Niko,nakatingin din sya sakin at hindi nawawala ang ngiti nya.Akala nya,natutuwa ako sa nangyayari.Hindi nya alam na takang taka akong ngayon.

Paano na alam nya ang lihim na plano ng dalawa? May alam din kaya sya na nalulugi na ang kumpanya.

“Hey relax” saad nya “Ako lang to,hindi kaba natutuwa na may tutulong na sayo? Remember Rigel,I have company too sa amerika.Sanay akong humawak ng mga negosyo.May factory pa nga ako sa india right? So no worries…I will help you with this”

“Sino kaba talaga Niko?” Kapagkuwan tanong ko.Mabilis namang nawala ang ngiti nya sa labi.

Nang mapansin ko yun,parang may kung ano sa kanya ngayon na mas nagiging malinaw saakin.Mahirap lang talagang unawain.

Huminga ito ng malalim pagkatapos,bago magsalita.

“Ok…I think I need to explain now” saad nya,parang sumuko na sa pekeng ngiti nya kanina “Sumunod ka sakin”

Nakita ko bigla ang seryosong mukha nya na never kong nakita sa kanya.Kinabahan ako don ngunit sumunod ako sa kanya hanggang sa makarating kami sa second floor.

May balkunahe sa dulo ng hallway at doon kami huminto.

“I thought you will be happy pag nalaman mong gusto kong tumulong” saad nya “Kaya nga sinurprise kita e”

“Nagulat lang ako na alam mo” saad ko “Hindi ko alam kung papaano,pero kung alam mo ang lihim na pagpapatayo ng isa pang kumpanya.You know the real reason behind that”

“Nalulugi na ang kumpanya” agad na sagot nya.Natigilan naman ako don.Totoong may alam nga sya.“Thats why Niro need to do this.He dont have choice.Bawal nang umutang ang B&A sa mga bangko.Ang kapital nito ay hindi sapat para pagkatiwalaan ng lahat.Natatakot na ang ibang banko dahil baka wala nang ipambayad pa ang kumpanya.Ang hindi ko lang alam kung paano naitago ni Niro ang lahat ng mga kasinungaling nya sa lahat” napansin kong para nagigting ang panga nito.Hindi ko alam pero sa inasal ni Niko,mukhang tila malalim pa ang pagkakakilala nya kay Niro.

sino ba talaga ang taong ito

.

“Kahit kailan…kayang kaya nya ipahamak ang mga tao sa paligid nya.Kahit kailan hindi sya nagiisip.Hindi sya marunong makapag desisyon.Kaya nyang ibagsak ang mga bagay kahit na napakaimportante nito sa lahat”

“Kilalang kilala mo sya” sambit ko na bigla nyang ikinatigil.Agad itong napatingin saakin at tila nataranta.

“Kalimutan mo ang sinabi ko” saad nya bago magbuga ng hininga “Isa pa kasi yun sa sasabihin ko e…I did an research”

Hindi ako sumagot.

“At nalaman ko lahat lahat sa kanya” tuloy nya “Nalaman ko pati sa inyong dalawa”

Hindi nanaman ako nakasagot.Hindi na ako nagulat dahil kahit wala akong naalala tungkol kay Niro.May mga tao talagang makakapagsabi nun.Na kahit si Niro nasabi na saakin kanina ngunit wala yun sa alaala ko.Nakalimutan ko ang lahat sa kanya.

“He used you,at ayun ang pinaka maling nagawa nya sa buong buhay nya” saad nito “Kaya hindi masisisi ang fiance nya ngayong si Anjyl.She so demanding to that man for loving him back.Malaki ang ginawa nya kay Niro,ang tinulong nya nang mawala ka.Pinatibay nya ito,at nang bumalik ka para bang pinalambot mo lang sya.Parang nawala si Anjyl sa eksena” maya maya ay parang lumingo ito sa mga nangyari.

“Kahit kailan,walang matinong ginawa si Niro…lagi syang nakaasa lagi syang nakakapurwisyo” maya maya ay tumingin ito saakin “Hindi nya alam maraming nasasaktan.Ikaw noon…ang babaeng minsang pinaasa nya.Si Anjyl…at ngayon ang mga magulang nya.Pati narin nga ang mga impleyado nya ngayon e.Pati narin ang mga shareholders ng kumpanya.Minsan lang syang naging magaling,nang paangatin nya ang B&A pero ngayon lugi nanaman sya.At ipapahamak nya ang lahat sa mga pagsisinungaling nya.Hindi nya pinaalam na talo na ang B&A.Pero habang bumabagsak ang lahat.Parang wala lang sa kanya dahil sanay na syang makitaan ng pagkatalo”

Nagtuloy ang mga luha ko sa mata.Hindi ko namalayan yun dahil naramdaman ko lang ay ang awa kay Niro.He need help…kailangan lang may maniwala sa kanya.

May magtiwala.

“Alam ko kaya nya pa” kapagkuwang ani ko “Kaya ni Niro…naniniwala ako sa kanya”

“Kung kaya nya,he cant do this” saad ni Niko “Hindi ka nya isasaalang alang para lang maisalba ang isang problema.Hindi ka nya gagamitin.Niro is not capable of handling a big company anymore Rigel…he so behind that,kung ano mang pagkakakilala mo sa kanya”

“Do you think he using me?” Tanong ko na sunod ay ang paghikbi nya.

Matagal na hindi nakasagot si Niko.Nakatitig lang sya ng ilang segundo sa kawalan bago sya muling nagsalita.

“Not now” ani nya,na parang biglang naging malamig sa pandinig ko.Napatitig ako sa kanya “Remember nung sinasabi ko sayong kailangan may gawin ka sa kumpanya?”

Hindi nanaman ako sumagot.Ngayon kasi malinaw na saakin ang gusto nyang ipagawa.

“Tanggapin mo ang pagiging secret CEO ng isang illegal na kumpanya na itatayo nila” ani nito “Were gonna help Niro Barrenuevo.Palalaguin natin ang kumpanya ng B&A.Tutolongan kita”

Hindi naalis ang pagkakatitig ko kay Niko.Parang may kung anong kurot ang bumalot sa puso ko.

Maari bang may ganitong kabuting tao?…

“bakit mo to ginagawa?” Ani ko.

Tumingin naman ito saakin.

“Whats the purpose to investigate other people” ani nya,at nararamdaman ko parin ang lamig nun “Bilang negosyante…kailangan kong malaman lahat sa mga katrabaho ko and yes,Im one of the shareholders in B&A.Because of Tyrons help naitago nya ang pangalan ko”

Napakunot noo ako “Kilala mo si Tyron?” Medyo gulat kong tanong.

“Yes” ani nya “hes my friend too mahabang kwento”

“Bakit mo kailangan gawin lahat ng to?” Tanong ko uli “Bakit kailangan mong tulongan si Niro?”

“Im one of the shareholders right? Hahayaan ko bang ipahamak ang kumpanyang kung saan naginvest ako ng malaki?” Sagot nya “and beside…you still dont know why you love that Mr.CEO”

Hindi ako nakasagot nagpatuloy naman sya.

“Kaya aalamin ko kung bakit mahal na mahal mo yang Niro nayan.Ako ang sasagot sa tanong mong matagal nang hinahanap ang sagot”

Third Person POV’

Kasabay ng pagtulo ng mga luha ng kanyang ina ay ang papalaks na papalakas na ambon.Kasabay ng pagkalabog ng kamay nito sa gate ay paglakas din ng kulog mula sa kalangitan.

Nakikisabay ang panahon sa pighating nararamdaman nila ngayong magina.At kahit nasa limang taong gulang lang sya,alam nyang nasa masama silang kalagayan.

“Lumabas ka dyan Daniel!” Umiiyak na sigaw ng ina.Naiiyak narin sya, dahil sa kinikilos ng ina.

“Walang hiya ka! Panagutan mo ang anak ko!” Bigla sya nitong kinarga at parang bag lamang na isinukbit sa isang braso nito.

Hindi pa ito nakuntento dahil napansin ng kanyang ina ang doorbel sa gilid.Pinindot pindot ito ng ina kasabay din ng paghahampas nito sa malaking gate.

Tuloyan ng lumakas ang ulan at nagsimula narin silang mabasa ngunit hindi parin natitinag ang ina.Patuloy parin ito sa ginagawa.

“Hindi nya tayo pwedeng pabayaan anak” umiiyak na saad nito sa kanya “Nangako sya sakin.Hindi nya tayo pababayaan.Tinanggap ko na nga na may asawa na pala sya e.Pero ito…kahit hapyaw ng pantustos nya saatin wala” humagulogol ang ina.

Dito na sya tuloyang umiyak.Hindi dahil sa takot sya sa mga malalakas na kalabog ng ina sa gate.Kundi naaawa sya dito kahit hindi nya pa naiintindihan.

“Lumabas ka dyan Daniel!” Sigaw muli nito “Lumabas ka dyan! Kausapin mo ako…kami ng anak mo!”

Akala nya wala paring mangyayari sa ginagawa ng ina ngunit maya maya ay nagbukas na ang maliit na gate.Bumungad sa kanila ang galit na galit na lalaki.Nakapayong ito ng itim.

“Ano bang ginagawa mo dito Teresa!” Singhal nito sa kanyang ina “Nakakahiya ka! Nandidito ang asawa ko.Wag mo nang gulohin ang pamilya ko…umalis ka na sa buhay ko”

“Walang hiya ka” ani naman ng ina “Paano kami? Kami ni Niko? Anak mo sya Daniel,dapat Barreneuvo din ang dinadala nyang pangalan.Hindi sya pwedeng maging bastardo lang maawa ka naman?”

Kahit nilalamig na si Niko.Napagmasdan nya padin ang lalaking hinihinalang ama nya at kung paano ito nagpuyos sa galit.

Hinawakan nito ang braso ng kanyan ina at malakas itong tinulak sa sahig.Dahil don,natumba silang dalawa sa basa at malamig na lupa.

Dito nya napagtanto na kahit pala sa simpleng payong lang na hawak ng ama ay wala silang laban.Mas matibay pa ang hawak nito sa bagay nayun kaysa silang magina na tao.

Walang puso.

“Ikaw ang makapal ang mukha!” Singhal nito “May pamilya ako at hindi ko yun ipagpapalit sa kagaya mo lang na nagtatrabaho sa canteen bilang taga hugas.May anak na kami ng asawa ko…at oo nauna tayong nagkaron dalawang taon ang tanda ng batang yan.Pero alam kong wala akong mapapala sayo.Ang asawa ko ang bumangon sakin koleheyo palang kami.Maayos na ang buhay namin,maganda na ang takbo ng kumpanya ko…wag mo na kaming gulohin umalis. Kana!”

“Ganun nalang yun?” Umiiyak na sagot ng ina “paano kami ni Niko…anak mo din sya Daniel! Kailangan nya ng ama.Kahit sana panagutan mo lang ang financial nya”

“Ang kapal talaga ng mukha mo” saad nito “ikaw ang may gusto nyan kahit ayaw ko!…ni hindi ko nga alam kung saakin talaga yan e! Sa dami ng manliligaw mo malay ko ba kung ako talaga nakauna sayo”

Nakita nyang tila nagpintig ang tenga ng ina.Kung kanina ay umiiyak itong nakaupo sa maduming lupa.Ngayong ay tumayo ito sa lupa at matapang na lumapit sa ama nya daw.

Pagkatapos ay malakas nitong sinampal ang mukha ng lalaki.Naiwan sya sa sahig at nakita nya ang lahat.

“Ang kapal ng mukha mo!” Singhal nito “Alam ko ikaw ang una ko! Anak mo ang batang to!…at ikaw? Ako ang una mo.Unang minahal kaysa dyan sa babaeng may negosyo kaya sya ang pinakasalan mo.Ako ang unang nagbigay sayo ng anak.Sabagay ito lang ako kaya ginaganito mo ko e…anak ng mahirap,taga hugas ng pinagkainan! Walang negosyo at nangngamuhan.Pero Daniel sating dalawa ikaw ang manggagamit! Ikaw ang makapal ang mukha dahil hindi mo kayang tumayo sa sarili mong mga paa.Ginamit mo pa yang babaeng yan! Na may magandang negosyo at pinakasalan lang para ikaw ang humawak ng negosyo ng pamilya nila ang kapal ng mukha mo! Wala kang kwenta at manggamit ka”

“Mahal ko ang asawa ko Teressa” tiim na saad nito sa ina “mahal ko ang meron kami ngayon”

“Mahal na kung mahal!” Singhal ng ina “Wag lang sana magmana sa ka walang kwentang tao yang anak mong si Niro.Dahil mula ngayon…sinusumpa ko,babalik lahat sayo ang kawalang hiyang ginawa mo! Babalik ako dito o kahit ang anak ko,sisingilin kita hayop ka!”

Alam ng batang si Niko ang nangyayari.Isa syang anak sa labas kahit pa sabihing ang ina nya ang naunang inibig ng ama nyang walang balak silang panagutan.

Kaya naman simula ng matanggap ng kanyang ina ang totoong kalagayan nila.Tumira sila sa Elqueson.Isang masikip mabaho at magulong squater area dito din sa manila.

Habang lumalaki sya,at umidad ng sampong taong gulang.Nakikita nya ang paghihirap ng ina.Ang pagtataguyod nitong maiahon sya sila sa kahirapan.

At habang nararanasan nila iyun,ay lagi nyang namang naririnig mula sa balita sa Tv ang tagumpay ng mga Barrenuevo.

Tumatak ang pangalan nayun sa kanya hindi dahil sa kung anong meron ang mayamang pamilya ito.Kundi sya kasi ang ang anak nito na panganay.Isa syang dugong Barreneuvo na hindi nya din kayang ipagmalaki marahil ay sa una palang ay hindi narin sya nito kayang tanggapin.

Dito unang namuo ang galit ng isang batang Niko.Pinangako nya sa sarili na kailangan magsumikap sya para hindi habang buhay ay tinatapak tapakan sila ng kanyang ina.Para hindi habang buhay ay dito sila nakatira sa barong barong at sa squater area na kung tignan ng iba ay mga basura lang ang mga tao.

Pero kahit pa consistent sya sa pagaaral.Magaling sa klase at matataas ang grado.Ang ina nyang nagsusumikap para matugunan ang kanilang pangangailangan ay hindi sapat ang medalyang nauuwi nya.

“Nay…kailan ka po babalik?” Naiiyak na tanong nya sa ina “Nay paano po ako dito? Sino na magbabantay saakin?”

“Dito na titira si Tito Benjie” sagot naman ng ina na ang tinutukoy ay ang kapatid nito sa probinsya “Sandali lang naman ako don sa america.

Magtatrabaho lang ako dun bilang isang DH anak.Pangako kukunin kita…isasama kita don at doon tayo titira“

Kahit hindi pa nakakabihis na suot na uniporme si Niko ay hindi na sya nagdalwang isip na habulin ang ina sa paglabas nito sa bahay.

Siguro alam nito na hindi sya papayag sa pagaalis nito.Hindi sa kanya pinaalam ang lahat ng proseso ng pagalis nito kung kayat huli na dahil sa mismong pagalis ng ina ay doon nya din nalaman na ito na ang huling araw na pagkikita nila.

Hinabol nya ang ina ngunit wala na ito sa paningin nya.Sumakay na ito sa itim na ban kung saan siguro ito dadalhin sa airport para bumyahe.

Naiyawan sya sa gitna ng daan na tumatangis at malakas ang pagiyak.Pero kasabay din nito ang batang umiiyak sa gilid at pinapalo ng ama.

“Magpakalalaki ka Rigel!” Sigaw nito sa maliit na bata habang hawak ang pamalo “Wala akong anak na bakla.Hindi dapat barbie ang nilalaro ng mga kagaya mo.Kundi basketbol”

Muli nitong hinataw ang maliit na anak.Ngayon ay parehas na silang umiiyak.Pero sya ang kusang tumigil.Napaisip sya sa isang bagay na wala sa kanya matagal na panahon na.

Ang isang ama,hindi nya alam kung swerte na may isa itong bagay na wala sa kanya.Dahil nang makita nya kung paano ito saktan ng sarili nitong tatay.At ganun din naman ang mararanasan nya.Mabuting wag nalang magkaron.

Siguro magkasalungat talaga sila ng batang nakilala nya sa pangalang Rigel.Kung ito may tumatayo ngang ama.Kumpleto sa pamilya pero sinasaktan naman sya nito physically.

At sya,may ina lang na nagibang bansa.Matagal na walang ama kung kayat hindi sya nito sinaktan physical sa katawan.

Ngunit,alam nyang nararamdaman nya padin ang sakit kahit malayo ito.Dahil hindi man sya nito kinilala bilang isang anak.

Iniwanan lang ng lalaki ang anak nito sa tabi na parang isang tuta.

Nakaramdam sya ng awa kaya wala sya sa sariling nilapitan nya ito.Kita nya ang dungis nito sa mukha nang malapit na sya dito.

Tumingal ito sa kanya.

“Wag ka ng umiyak” ani nya “Hindi ka dapat umiiyak kasi lalaki ka.Bakit ka ba kasi pinapalo ng tatay mo”

“Obvious ba?” Sumabat ang isang batang babae na bigla nalang nasa tabi namin may dala itong isang bote ng tubig at panyo.“Pinapalo sya ng papa nya kasi daw bakla sya”

Napakunot ang noo at muling tumingin sa bata “At paano naman nalaman bakla ang batang to”

Tumaas naman ang kilay ng batang babae “Hello eiht na kaya ako” saad nito “And mommy explain that thing to me.Na may bakla daw talaga sa mundo.Almost of them are fragile,kaya dapat iniingatan sila nirerespeto at minamahal”

Lumapit ang batang babae sa batang nakaupo.Pagkatapos ay masuyo nitong pinunasan ang luha ng bata.

“If I have a sister,si Rigel nayun right Rigel?” Saad nito “Sorry wala pa akong magawa.Ang liit ko pa kasi hindi ko kayang salagin ang palo ng tatay mo”

Saglit nyang napagmasdan ang batang babae.Base sa kilos,magandang damit at pananalita nito.Alam nyang hindi nila ito katulad.Mukhang mayaman ang bata.

“I am Anjie nga pala” saad nito nang tumingin ito sa kanya “And you are?”

Hindi nya alam kung anong meron sa dibdib nya nang ngumiti sa kanya ang batang babae na nagpakilalang Anjie.Pero pinilit nya pading sumagot kahit ayaw nyang magpakilala.

“Im Niko” ani nya kapagkuwan ay tinignan ang batang kanina pa tahimik.Tumigil narin ito sa pagiyak “At ikaw bata?”

“Sya si Rigel” yung Anjie ang sumagot “Seven years ol-”

“Sya ang tinatanong ko” ani nya na kinaputol naman nito.

“A-ako si Rigel” mahinang sagot nito “Rigel Canceran at pitong taong gulang po ako”

“Very good!” Ngising singit uli ni Anjie at niyakap pa ang nagpakilalang Rigel.“Yan dapat lagi hah,dapat pagtinanong ang name mo sasagot ka kagad para hindi ka na maging shy sa mga tao”

Tumingin muli sa kanya si Anjie.

“Sama ka samin?” Tanong nito na ikinatigil nya kaya hindi sya sumagot “Kasi…si mommy may tinuturoan syang mga batang lansangan dyan sa kabilang kanto.Charity nya daw kaya tumakas muna ako sa tabi nya.Pero malapit lang naman ang subdivision na tinitirhan namin e.Kaya sandali lang kami dito”

“Hindi naman namin tinatanong” saad nya.

“Alam ko” sagot naman nito “Pero gusto ko parin kayong ayain.Kasi nagbibigay sila mommy at mga kasama nya sa mga batang nandun ng libreng libro at pagkain.Kaya tara punta tayo ipapakilala ko kayo kila mommy’t daddy”

“Si Rigel nalang isama mo” saad nya “Wag na ako,magisa lang kasi ako sa bahay dahil kakaalis lang ni mama.Baka dumating narin ang tito ko e”

akala nya makakaalis na sya ngunit bigla syang hinawakan ni Anjie sa kamay.Hawak din nito sa kabilang kamay si Rigel.

Hindi nya alam kung anong meron sa pagkapit ng kamay nito sa kamay nya pero iba ang naramdaman nya dito.

Hindi na sya nakapagsalita dahil namalayan nya nalang na hila hila na sila nito sa kung saan.

Sa sandaling yun,parang biglang napawi ang lungkot nya sa ideyang papunta nasa ibang bansa ang nanay nya.Na hindi sya anak sa labas ng tatay nyang si Daniel Barrenuevo.

Saglit nawala ang lungkot nya dahil naramdaman nyang isa syang bata na kailangan nyang maging masaya.

At ang saya nayun ay natagpuan nya sa mga bago nyang kaibigan na si Rigel…at si Anijie.

CHAPTER 46

AN:Antagal na nasa draft ko tong update nato.So ilalabas ko na kasi antagal ko na ding nawala haha.Im so sorry for the long wait guys grabee…may work na kasi ang lola nyo at yeah,hindi ko talaga sya maisingit sa trabaho ko ngayon im sorry.Kaya kung sino pa balak magpatuloy magbasa nito at handang magantay ng update thank you sa inyo.

Sa mga hindi naman,may mga completed stories nako sa wall.Dun muna kayo ngayon.Maraming salamat po talaga kung maiintindihan nyo.Sana nandyan pa kayo pag bumalik ako.

Third Person Pov’

Sa paglipas pa ng dalawang taon,labing dalawang taon na sya.Sampong taon na si Anjie at syam na taong gulang naman si Rigel.

Ang buhay nila ay hindi nagbago,ngunit hindi naging malungkot dahil sa nabuo nilang pagkakaibigan.

Si Rigel,lagi parin itong pinapalo ng tatay nya.Isinisisi kung bakit bakla ang anak nya at hindi man lang makapaglaro ng basketbol.

Sa katunayan awang awa sya dito.Dumating sa punto na gusto nyang ipagtanggol ang bata ngunit wala rin syang lakas at karapatan.

Kaya naman mas minabuti nyang magbigay payo dito na magpakalalaki nalang para hindi na saktan.Subalit si Anjie naman ang nagbigay aral sa kanya na hindi daw kailangang baguhin ang sarili para lang tanggapin ng isang tao.

Dahil kung totoo kang mahal nito ay tatanggapin ka kahit sino at ano ka paman.Kaya naman naisip nya,na bakit sya? Hindi sya magawang tanggapin ng kanyang ama.

Kailangan nya bang manatili sa pagiging sarili nya para tanggapin ng ama? Isang batang hamog na habang lumalaki walang magulang ang nagpapalaki?

O kailangan nya talagang baguhin ang sarili hindi dahil para tanggapin sya ng ama nya.Kundi ang makapaghiganti dito.

Tama ang nasa isip nya.Kailangan nya ito sa buhay nya.Kailangan hindi sya isang batang hamog na pandidirian ng ama pagnagkita silang muli.

Kundi isang mayaman at mas kapangyarihang tao na magpapabagsak sa taong unang tumalikod sa kanya.

Lumalalim ang mga araw at ganun din ang nararamdaman nya sa batang si Anjie.Pero alam nyang hindi sya magtatagal sa lugar nato dahil alam nyang lilisanin nya ang Elqueson.

Iiwan nya ang lahat ng kakilala at magsisimula ng bagong buhay.

“Sandali e kailan naman?” Tanong nito sa kanya ng magkita sila sa isang bakanteng lote isang hapon.“Bakit parang biglaan? Kaka graduate lang natin ng elementary diba? Sabi mo sa Saintjune kayo sabay na magha-highschool ni Rigel?”

“Biglaan e” sagot nya “Sabi ni mama,pagkagraduate ko daw ng elementary.Kukunin nya na ako.Dun na kami sa America,dun na kami titira”

Hindi nya tinangkang tignan ang mata ng bata.Alam nyang nagtatangis ito dahil sa sinasabi nya.

“Im sorry Anjie” saad nya “Pero walang permanente sa mundo.Hindi habang buhay magkakasama tayong tatlo.Ikaw nalang ang matitira dito sa Elqueson kasama si Rigel.At kahit patay na ang papa nya,at wala nang mananakit sa kanya.Pakiingatan mo parin sya…alam kong may tinatago kayong sikreto ni Rigel na kayo lang ang nakakaalam tungkol sa bukod na pananakit ng tatay nya sa kanya.Hindi ko nayun kailangang malaman.Pero gusto ko paring alagaan mo sya gaya ng pagiingat natin sa kanya dati…Rigel is so fragile”

Namatay ang ama ni Rigel pagkatapos din ng dalawang taon.Hindi nila alam kung magiging masaya sila o hindi dahil sa mga pinaggagawa nito sa sariling anak na si Rigel.

Lalo na’t matitigil nadin ang kung ano mang ginagawa nito sa bata bukod sa pananakit nito.Si Anjie lang ang nakakaalam.At bilang isang matalik na kaibigan ay hindi nito sinasabi kung kanino.

Sya nama’y aalis na dito sa Elqueson.Tinawagan na sya ng ina mula sa Amerika na doon na umalis na daw kanibukasan.

Doon na sya titira hanggang magkolehiyo.At doon nya din sisimulan ang mga plano nya.

Nabalot ng mahabang katahimikan ang pagitan nilang dalawa ni Anjie.Pero binasag din ito ng bata.

“Magkikita pa ba tayo?” Tanong nito na matagal nya ding hindi nasagot.

Pero sumagi sa isip nya ang amang si Daniel.

“Oo naman” tiim na sagot nya “Babalik ako dito at sisiguradohin ko yun”

“Hihintayin kita” ani ng bata “namin ni Rigel”

Nginitian nya na ito,akala nya aalis na ito sa tabi nya nang wala na silang mapagusapan subalit bigla itong dumukhang para halikan sya sa pisngi.

Natigilan sya at hindi nakapagsalita.Alam nya na ang puso nya ay mabilis na ang pagtibok pero pinanatili nyang kalmado ang sarili.

“Ibabalik ko ang halik mo pag dating ng panahon at magkita na tayo” saad nya.

Sa huling bitaw nila ng mga ngiti.Yun narin ang huling kita nila ng batang si Anjie.Natapos ang lahat sa Elqueson ngunit bagong pagsisimula naman para sa Amerika.

Nandodoon sya,kasama ang ina na may asawa nang isang american resident doon.May negosyo din,walang anak at may katandaan.

Sa nakikita nyang sitwasyon ito ang pinapangarap ng lahat.Ang makapagasawa daw ng matandang mayaman para madaling mamatay at mapupunta ang lahat ng yaman sa kanila.

Pero iba ang nakikitang ideya ni Niko dito.Ito kasi ang simula ng pagpaparangya nya sa buhay.Lalo na’t inilipat sa kanya ang apelyedo ng americano sa pangalan nya.

Niko Natividad,isang tunog pilipino ngunit banyaga ang may ari.Sa kanya mapapamana ang negosyo nitong Fabric company na sikat at demand din sa bansang america.

Ito na ang simula,ito ang ginamit nya para umangat sa buhay.Nang maipamana nang amerikano ang kumpanya,mas pinaunlad nya ito.Mas pinagbuti ang trabaho at mas pinatalino ang sarili.

Hanggang sya na ang mismong nagpapalago nito at nagawa nya pang makapagpatayo ng isang pabrika ng mga tela sa India.

Halos na sa tuktok na sya.Nasa rurok na sya ng tagumpay at alam nyang hindi pa sya masaya dito.Alam nyang sa sarili na hindi pa sya masaya.

Hindi pa sya tapos at hindi pa sya nagsisimula.

Kaya noon.Kahit nasa senior highschool palang sya.Nagpakuha sya ng private investigator para malaman ang lahat sa pilipinas-sa mga Barrenuevo.

At dito nya nga natuklasan ang lahat lalo nang malaman nya na sa iisang iskwelahan lang nagaaral si Rigel,Anjie…at ang kanyang halfbrother na si Niro.

Hindi nga nya alam kung bakit naging interesado sya kay Ardy Agribante,pero dahil sumali ito sa kwento.Alam nya ang nangyari sa mga ito na lalong nagpatrigerd sa kanya.

Sa galing ng private investigator nya.Nalaman nyang bakla na si Rigel,ang malala nagkakagusto dito ang siga at bully na si Ardy.

Sinasaktan nito ang binata dahil dito sinisisi kung bakit nararamdaman nya ang kakaibang bagay sa pagkalalaki nya.Pumasok naman sa eksena si Niro…ang punot dulo ng pagiinbestiga nya.

Mula dito nalaman nyang,ipapakasal si Niro matapos ito sa kolehiyo sa isang anak ng mayamang kanegosyo ng pamilya nito sa kumpanya.

Ngunit ayaw nito ang sinasabing plano dahil kahit sya daw ang kaisa isang tagapagmana ng kumpanya ng mga Barrenuevo,may iba syang gustong tahakin.

Kaya nagpanggap syang isang bakla na manggugulat sa mga magulang nito.Ang malala si Rigel ang ginamit nito sa plano.

Kagaya ng tatay nyang si Daniel,manggagamit ang isang Niro.Isa lang siguro ang hindi namana ng binata sa walang kwentang ama nito.Yun ay ang pagiging magaling sa negosyo kagaya nya.

Naging kumplekado ang lahat.Lalo na’t nasa gitna ang matalik na kaibigang si Rigel.kaya maman base din sa impluwensya nya bilang isang Niko Natividad,gumamit sya ng hindi kilalang pangalan na nag pakidnap kay Niro at Ardy.

He help Rigel that way…dahil naisip nya,this gay guy will be use in the near future.Hiningian ng mga kidnappers ang pamilya ni Niro at Ardy ng mga pangtubos.

At alam nyang naghihirap ang kumpanya ng mga Barrenuevo dahil narin sa Crisis ng pilipinas noon.Kaya ang magasawang Barrenuevo,walang choice kundi magnakaw sa kunpanya nila Ardy Barrenuevo na kasalokuyang pinapatakbo ng ate nitong si Anjyl nang mamatay ang mga magulang nila.

Nalaman nya ang lahat lahat dahil sa magaling na inbestigador.At walang iba ito kundi si Tyron Calderon.

Ang pinagkakatiwalaan at matalik na kaibigan ni Niro.Hindi alam nito na tinatraydor na ito patalikod.

Nakakatawang isipin na kahit sa maliliit na bagay ay nababahagi pa ng tusong si Tyron.Nalaman nyang si Niro pala ay totoong bakla,na nagkagusto kay Ardy.

Habang si Ardy,na isa ring bakla na nagkakagusto naman kay Rigel ngunit pilit nitong itinatangge.Kaya naman mas pinaglaruan nya pa ang dalawa nung araw na kidnapin nya ito at ipagahasa sa dalawang taong inutusan nya noon.

Siguro dahil sa nangyari at dahil narin sa pagiging iba din ni Rigel nadiskubre ng dalawang binata na hindi sila tuwid kagaya ng iba.

Kahit nga ang pagkakagusto ni Anjie kay Ardy ay nalaman nya.Pero dahil hindi na maitago ng binata ang nararamdaman.Si Rigel ang pinili nito.

Sobrang tapat ng isang Tyron Calderon.Sa kagaya nyang si Niko Natividad.Dahil nagpatuloy ang masugid na pagiimbistiga nito nang mangyari ang disgrasya mula kay Rigel.

Hinahabol daw nito si Niro nang mabangga ito ng isang sasakyan.Hindi nalaman ng binata ang nangyari sa kawawang Rigel.Maging si Ardy na punot dulo ng hindi pagkakaintindihan ng dalawa ay walang alam sa nangyari.

Salamat kay Tyron dahil nalaman nya ang lahat dahil sa pagsasabi nito ng totoo sa kanya.

“At ano nga ba ang kapalit?”

  Tanong nya sa binata ilang buwan matapos nyang umuwi sa pilipinas.Kasalukuyan nyang inaasikaso ang walang maalalang si Rigel dahil sa pagkakadisgradya nito. *

Systemetized amnesia ang naging finding.At sinigurado nya na sa pagkakataong ito,sa kanya mapapalapit si Rigel dahil soon or later.May paggagamitan sya sa binata.

“Gusto kong makapagtayo ng kumpanya” sagot nito “Gusto kong maging isang presidente ng kumpanya na titingalain ng lahat”

“Why?” Tanong nya uli.

“Wala akong pera” sagot nito “Alam kong ikaw ang makapagbibigay nun.Dahil isang taon nalang sayo na ang kumpanya ng step father mo”

Napangisi sya,alam nyang kaya nya nang paikotin ang lahat kahit nagaaral palang sya sa kolehiyo.

“Kaya kong ibigay sayo yun” sagot nya “pero bago muna yun may gagawin kapa.Hindi pa tayo tapos”

“Kahit ano gagawin ko.Bigyan mo lang ako ng pangalan sa industriyang ito” saad nito “Wala akong pera,walang wala ako lalo na’t binili na ng mayamang negosyante ang sakahan ng daddy ko”

“Kailangang magtiwala sayo si Niro” ani nya “Kailangan,siguradohin mong mapupunta sa kanya ang kumpanya at ikaw ang magiging kanang kamay nito”

“Hindi ko maipapangako yan” sambit ng binata “Si Anjyl kasi ang nagaalaga kay Niro.Simula nang mawala si Rigel,naging malapit ang dalawa.Ang malala pa mukhang naishare na ni Anjyl ang kumpanya nila sa mga Barranuevo.She’s gonna be a right hand of a B&A if that happen”

“B&A?” Tanong nya.

“Yun ang magiging pangalan ng kumpanya pagnagsanib pwersa ang dalawa .. Barrinuevo and Agribante Fabric company”

“How about Ardy?”

“Pagnatapos naman yun sa kolehiyo,ang pinaghatian ng kumpanya nila.Itatayo nya rin bilang isang kumpanya…see lahat ng kakilala ko may mga sariling kumpanya na how about me na hindi ko alam kung makakatapos ng college”

Iniisip nyang masyadong ambisyoso si Tyron pero alam nyang mapapakanibangan nya ito.

“Akong bahala sayo” saad nya “Just act like a true friend with him at maging isang kunwaring mayamang negosyante kadin”

Napansin nyang napakunot ang noo ng binata kaya napangisi sya.

“Bilang isang Tyron Calderon” saad nya “ikaw ang magiging ako sa kumpanyang iyun.Magiinvest ka ng shares gamit ang pera ko pero sa pagtatakip ng pangalan mo.Ako ang magbibigay sayo ng mga kailangan mo sa kumpanyang iyun pero lahat dapat ng nangyayari sa loob ng kumpanya alam ko”

Masyadong nasisilaw si Tyron sa mga sinabi nya.Sa perang maiooper nya dito at sa negosyong maibibigay nya sa binata.

Kaya naman alam nya nang umuwi sya sa pilipinas ay ito na ang simula ng plano nya.

Nadisgrasya si Rigel,nakalimot.Ito ang pagkakataon para alalayan nya ang binata.

Hanggang sa lumipas ang mga taon,at naka gradute narin ito sa kolehiyo.Mas magandang lumipat ito ng paaralan dahil si Niro,Ardy,Tyron at maging si Anjie ay lumipat din matapos ang disgrasya kay Rigel.

Ewan ko pero parang nakapalibot ang buhay nila kay Rigel.At sya ang mag papatuloy nito nang balak nyang papasukin ang binata sa B&A na ngayon ay tanyag na nakatayo bilang isang kumpanya.

Gumagaling si Niro sa paghahawak ng negosyo.Kung kayat ganun ka tanyag ang kumpanya.Pero alam nyang nasa loob ang anay na si Tyron na sa una palang sinasabutahe na ang kumpanya.

Nasunod ang planong pagkatiwalaan din ito ni Niro.Kaya naman naging madali kay Tyron na ipatalbog ang ilang pera sa kumpanya,

pagnanakaw? Oo dahil ito ang dahilan ng pagkalugi ng kumpanya.

Ang ilan ding negosyanteng gusto na maginvest sa B&A ay hinaharang ni Tyron upang walang mapagkuhaang source ang kumpanya.

Dahil dito nalugi ang kumpanya at ito na ang pagkakataong pumasok si Rigel sa eksena.Makakatulong din sa pagbabalik ng alaala nito ang pagkikita nila nung Niro at nung…Ardy na hindi nya alam kung bakit din nakapasok sa eksena.

Ang balita nya lang ay nakapagpatayo nadin ito ng kumpanya ng sarili.Hindi nya alam pero malakas ang pakiramdam nyang magiging balakid ito sa mga plano nya.

“Hanggang kailan Niko?” Tanong ni Anjie nang magkita sila sa isang coffeshop na pagaari din ng dalaga.Isa narin itong negosyante ngayon at may ari ng five star hotel sa bansa.

Alam nyang magiging successfull itong babae dahil matalino ito.Kaya naman ito din ang dahilan kung bakit naghuhulog ang loob nya sa dalaga.

“Malapit na” ani nya “Sa ngayon,parte na nang kumpanya si Rigel.Sya na ang maghahawak na iligal na  kumpanya na tinayo ni Niro para pangsalba sa B&A”

Napansin nyang hindi maipinta ang mukha ni Anijie.

“So sa kabila ng lahat? Ipapahamak mo talaga si Rigel” tanong nito “Sya ang makukulong pagnagsumbong ka na.This is very scandalous Niko,sa mga Barrenuevo oo dahil masisira ang pangalang iniinangatan nila.But you? And Rigel? Mapapahamak din sya”

Bahagya naman syang natigilan “Akala ko ba galit ka kay Rigel?” Tanong nya “Akala ko ba naiinggit ka sa kanya dahil halos nakukuha nya ang lahat ng sayo? E bakit ngayon? Nagaalala ka sa kanya”

“Hindi ako ganun kasama” saad nito “In the first place,tinuring ko paring kapatid si Rigel.Oo nagseselos ako kasi umaarte kang mahal mo sya pero kaibigan ko padin sya.Andami ng tao ang gumagamit sa kanya…maging ikaw? Dahil sa kagustohan mong maghigante sa tatay mong Barrenuevo?”

“Matatapos na ang lahat” saad nya “Im sorry if si Rigel lang ang nakikita kong option.Malapit si Niro sa kanya,magagamit ko talaga sya at alam kong hindi sya ipapahamak nito.Si Niro lang ang target ko dito una palang e.Alam kong aakuin nya ang lahat ng kasalanan pagalam nyang mapapahamak na si Rigel…mahal na mahal nya yun e”

“Paano kung hindi?” Saad nito sa kanya “Paano kung kagaya talaga ng tatay mo yang si Niro? Paano kung takbuhan din nito ang responsibilidad nya…mapapahamak si Rigel”

Alam nyang pwedeng mangyari ang mga bagay nato.Sa kabila ng paghihiganti nya sa mga Barrenuevo,ang kagustuhan nyang ilagay ang B&A sa malaking kahihiyan..nasa gitna si Rigel.

But he dont have choice.Una palang may kuneksyon na si Niro at Rigel.Kung sakali mang maiipit si Rigel sa lahat,alam nyang hindi ito pababayaan ng binata.

Ito ang dahilan ng plano nya,dahil sa pagkakataong ito.Pag nasa publiko na ang balitang pagbagsak ng B&A,kikilos si Niro at kikilos ang ama nito na pinagmulan ng plano nya.

At dahil si Niro.. Mahal nya si Rigel.Hinding hindi magagawa ng binata na ipahamak ito.

“Tapusin mo na ang lahat ng ito Niko” ani Anjiel bago ito sumimsim ng kape “Kung sakali mang gagawin ni Niro ang lahat at hindi nya hahayaang mapahamak ang kaibigan natin.Tapusin mo na ang plano,pahiyain mo na ang mga Barrenuevo at alisin mo na dun ang kaibigan natin”

“Hindi kayo okay ni Rigel” saad nya sa dalaga “…pero kitang kita ko na nagaalala ka sa kanya”

“Marami na syang pinagdaanan” sagot nito “bata palang sya alam ko na ang kwento nya.Lalo pat nadisgrasya at nawala ang ilang alaala nya” huminga ito ng malalim “ang masamang alaala nya ay tila isang masamang panaginip din…na sana ayun nalang ang nalimutan nya”

First POV’

HINDI ko alam kung paano naging shareholders sa kumpanya si Niko ng walang nakakaalam.

Hindi ko alam kung paano sila nagkakilala ni Tyron.

Hindi ko din alam kung bakit intersado syang tulongan ako sa illegal na kumpanyang itatayo ng B&A para maisalba ito.

Isa lang ang tumatalbo sa isip ko.Hindi ko pa kilala si Niko..kung sino sya,at kung ano ang mga kaya nyang gawin.

Aaminin ko,hindi pa ako handa sa mga mangyayari.Delikado ang gagawin ko,maari ko itong ikapahamak ngunit hindi ko alam kung bakit pag naiisip ko ang paghihirap ni Niro…parang gusto kong sumugal.

Parang gusto kong gawin laaht matulogan ko sya.

Kahit siguro ikakapahamak ko pa.

Nagising ako sa gitna ng gabi na humahangos muli…oo hawak ko nanaman ang dibdib ko habang habol ang hininga.

Pawis na pawis ako kahit malakas ang aircon sa kwarto ko.Tanging sinag ng liwanag lang sa bintana ang may puwang sa loob ng kwarto ko.

Madilim ang paligid,sing dilim ng panaginip ko.

Oo muli nanaman akong nanaginip,muli ko nanamang nakita ang walang mukhang lalaki nayun sa isang kwarto.

Hinahabol nya nanaman ako,habang tinatangggal nito ang pagka buckled ng sinturon nito.Sa unag inaantay ko ang gagawin nya,kahit pa nagtuloy ako sa pagtakbo alam kong ihahampas nya saakin ang sinturong hinubad nya.

Pero lagi akong natitigilan dhil sa tuwing tumatakbo ako papalayo.Lagi akong nakakakita ng kama sa dulo ng daan.Wala ng lalabasan.

Muli akong mapapalingon sa lalaking hinubad ang sinutoron,bago ko marinig ang kakaibang ngisi nya.

Nakakaramdam ako ng kaba at takot,at alam ko parang alam na ng katawan ko ang susunod na mangyayari.Mararamdaman ko na ang sakit sa katawan ko.

Ang higpit ng hawak nya at ang sakit mula sa loob ko na hindi normal na nararamdam ng kung sino man.

Kagaya ng mga una kong panaginip inaasahan kong may taong sasagip sakin mula roon.Ngunit kakaiba ngayon,dahil hindi yung lalaking inaasahan ko ang dumating.

Kundi isang lalaki din ngunit kasing maskulado lang din ng katawan ng lalaking nakadagan saakin.

Pagtutulongan ba nila ako?  tanong ko sa isip ko.

Dahil nakakatakot din ang lalaking ito.Kagaya na kagaya sya ng taong naghuhubad ng pantalon at dinadaganan ako lagi.

Inaasahan ko na,nababalot lang ako ng takot.Pero natigilan lang ako sa ginawa nya.Hinawi nya paalis ang taong nakadagan saakin.Tapos binuhat nya ako.

Naglakad sya papalayo,bago buksan ang isang pinto mula sa dulo ng daang kailan mang hindi ko nakita.

Tapos may liwanag,napaka liwanag at yun..humahangos na akong nagising.

Isang masamang panaginip lang pala

’  

“Pero sino sya?” Tanong ko sa sarili wala akong ideya kung sino ang bagong taong yun?

Hindi ko alam kung nasaan na yung dating lalaking nagaabot ng kamay saakin para iligatas ako sa madilim na silid na iyun.

Iba naba? Bago na sya?

Madaming bumabagabag sa isip ko.Alam kong wala na akong maayos na tulog ngayon.Huminga nalang ako ng malalim bago ako napalingon sa cellphone kong biglang tumunog.

Isang text message ang dumating,agad ko yun kinuha at binuksan.

Nakita ko,isang unknown number ang dumating. Pagtataka ang gumuhit sa isip ko pero pinili ko parin itong basahin.

Text message from unknow;

Hi! This is me,kung naalala mo pa ako o hindi isa sa naalis sa isip mo.I know what happen to you,I know what happen to may bestfriend slash my sister…Rigel,ako to si Anjie at 

miss na miss ko na ang bestfriend ko

.

CHAPTER 47

AN: HELLO GUYS! Thank you for the long wait.now I already update this story I hope you enjoy this one.By the way hindi ko na talaga papahabain tong istorya nato.Since matagal na kayo naghihintay,kailangan na nating tapusin.

Hindi ko alam uli kung kelan ako magupdate.But dont worry mangugulat nalang uli ako.

Expect the wrong spelling,grammar etc ahead.Thank you!

Enjoy reading 💕

Napakunot ang noo ko sa nabasa ko,sandaling napatitig sa isang mensaheng hindi ko alam kung saan nanggaling.

Text message from unknow;

*  Hi! This is me,kung naalala mo pa ako o hindi isa sa naalis sa isip mo.I know what happen to you,I know what happen to may bestfriend slash my sister…Rigel,ako to si Anjie at  miss na miss ko na ang bestfriend ko .*

Kanino galing ang text message nato.Pinilit kong isipin.Sandali kong hinukay ang ilalim ng isipan ko kung sakali mang may alaala pang natitira mula sa taong ito.Malakas ang pakiramdam kong parte sya ng nakaraan ko.

Sandali akong napatitig sa kawalan.

“Rigel…we need to scape”  rinig kong sabi ng isang boses bata mula sa isip ko.Sandali kong binitawan ang cellphone na hawak ko.

Ang boses nayun,pamilyar sakin.Ang maliit at malambing na boses nayun,naalala ko’

“sumama ka na sakin…tumakas tayo mula sa papa mo”

Parang malinaw ang boses nya.Sariwa sa pandinig ko.Parang kahapon ko lang narinig.

Hindi ko tinuloy ang pagtayo sa kama.Umupo ako sa gilid nito.Hinawakan ko ang dibdib ko,kapagkuwan naramdaman ko nanaman ang mainit na luha sa mga mata ko.

Ayokong isipin,ayoko ko na sana magulohan pa.Napapagod nakong umiyak..ubos na ang luha ko kung kayat kung ano man ang nakakatakot na alaala nayun.Kung ano man ang kakaibang hatid sakin ng boses batang yun,ayoko na sana isipin.

Ngunit muling tumunong ang cellphone ko.

Sanadali akong napatitig sa screen nayun.Tumatawag ang numerong kanina’y naghatid lang sakin ng mensahe.

Hindi ko alam kung may sariling buhay ang mga kamay ko.Namalayan ko nalang na sinagot ko na ito at nakatapat na sa tenga ko.

Nanginginig ang boses kong nagsalita.“H-Hello…sino to?”

“Rigel…” 

Bahagya akong napasinghap.Ang boses na nga yun.Pamilyar yun,hindi ko nalimutan dahil naalala ko.

Hindi ko sya nakalimutan.Hindi sya naalis sa alaala ko.

“A-Anjie?” ani ko. Hindi ko alam kung san ko nakuha ang pangalang binanggit ko.Pero sa pamilyar na boses nya,pamilyar din ang may ari ng pangalan.

Narining kong humikbi ang boses sa kabilang linya.Naiyak din ba sya.

“Naalala mo ko?” tanong nya “My baby sister?…natatandan mo ako,my bestfriend”

Sa malambing na boses nayun.Pumasok sakin ang alaala lahat ng kasama ko sya.Kahit hindi ako sigurado kung sino ang nasa kabilang linya.

Pinatunayan ng alaala ko ang samahan naming dalawa.Mula ng mga bata pa kami…mga paglalaro,pagiyak,pagtawa.

Katunayan lang nun,parte sya ng nakaraan ko.

“H-Hindi kita nalimutan” sagot ko,sigurado na ako “Alam kong may malaking parte ka sa buhay ko na hindi ko pwedeng malimutan.Anjie…my bestfriend slash my sister”

Narinig kong napahikbi muli ang nasa kabilang linya.Maging ako,hindi ko napigilan ang mga luha ko.

“Im sorry Rigel…” kapagkuwan saad nya “Im sorry for what happen to us.Kung pati bayun naalala mo.Ayoko nang ibring back payun pero gusto kong malaman mo na yun yung pinakamasakit na alaala nating dalawa…pinagsisihan ko yun.Pinagsisihan kong nainggit ako sa isang taong alam kong halos wala na nang lahat” malungkot syang natawa “Ang selfish ko Rigel…ang sama sama kong kaibigan”

Hindi ako sigurado sa sinasabi nya.Kung paano ba kami nagkatampohan.Kung kayat saglit akong natahimik.

“Mga bata pa tayo nun” patuloy nya “Sa kabila ng pinagdaanan mo anlakas ng loob kong kiinggitan at mainis sayo.Kahit pa alam na alam ko ang masakit na alaala mo sa hayup na tatay mo nayun”

Sandali akong natigilan sa huli nitong sinabi.

’masakit na alaala mo sa hayup na tatay mo nayun

Hindi ko alam kung nanandya ang hangin at bahagya napalakas ang pagpasok nito sa nakabukas kong bintana.Napatingin ako sa paghawi ng kurtina nito kasabay ng kakaiba kong pakiramdam.

Natakot ako…hindi takot mula sa kung sino mang isipiritu ang sakaling nandito sa silid ko.Kundi takot mula sa alaala ng isang nakakatakot na nilalang.

Ang tatay ko…

“Rigel…we need to scape”  

“sumama ka na sakin…tumakas tayo mula sa papa mo”

Tila mas lumakas ang boses ng batang yun.

“Anjie” sagot ko mula sa ilang segundong pananahimik.Nanatili nakatingin ako sa bintana.“Tulungan moko…si papa,natatakot ako sa kanya”

Ramdang kong nagtaka ang nasa kabilng linya sa sinabi ko.Ngunit dahil biglang sumulpot sa isipan ko ang malambing na boses ng batang yun.Kasabay nun ang pagpasok ng isag alaala na malinaw nasaakin ngayon.

“Rigel…are you ok?” sagot nito sa kabilang linya.

Wala syang alam sa ideyang may anxiety ako…may trauma ako sa isang usapang muntik na nyang sabihin.

Nawala nanaman ako sa sarili.Alam ko yun dahil nanlalamig nanaman ang katawan ko.

Bigla kong naisip,nasa isang madilim pala ako na silid ngayon.Nagiisa habang malamig ang paligid.Masyadong pamilyar ang pagkaataon na ito mula sa panaginip ko.

Si papa…  pumasok bigla ang alaala nya saakin.Kasabay ng pagpasok ng alaala ng dating kaibigan.Hindi ko alam na kasabay nun ang masamang alaala ng tatay ko.

Isang masamang alaala na hindi ko alam matagal ng nabubuhay sa panaginip ko

“Rigel Im sorr-” narinig kong nagsalita pa si Anjie sa kabilng linya ngunit napatay ko na ito.

Nagmamadali akong lumabas sa kwarto at naghanap ng liwanag.Patay pa ang ilaw sa buong bahay,ngunit wala na akong pakialam.

Bumaba ako sa hagdan at hindi inalala na pwede akong gumulong sa pagmamadali ko.

Wala na ata ako sa sarili,basta ang alam ko…pakiramdam ko nilamon nanaman ako ng takot.

Patuloy sa pagagos ng luha ko.Habol nadin ang hininga ko.Para akong tangang tumatakbo sa kung saan.Tinatakasan ang isang alaalang sa nakaran pa nangyari.

Isang tao lang ang gusto kong makita…at hindi ko alam kung bakit sya ang hinahanap ko ngayon.

Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko.Pero nahanap ko ang liwanag mula sa sala.

Isang pamilyar na katawan ang nakita ko.Nakatayo ito habang nakatingala sa isang bagay na sana hindi ko nakita.

“mama…” kapagkuwang sambit ko.

Bahagya syang nagulat nangmakita ako.Pero hindi narin sya nakaimik ng bigla ko syang yakapin.

“mama…natatakot po ako” saad ko kasabay ng paghikbi “natatakot ako ma”

maya maya din naramdaman ko ang paganti ng yakap nya.

“Saan anak?” malambing na tanong nya saakin “Anong kinatatakutan mo? kanino ka natatakot”

Humigpit ang yakap ko kay mama.Nagtuloy pa ang mga luha ko,at hindi na ako nakasagot pa.

Bahagya  akong nakaramdam ng safetiness.Sa yakap ng isang ina,siguro sapat na.

Ngunit sandali lang ang ginhawang naramdaman ko nun.Dahil nang muli kong idilat ang mga mata ko.Nabuhay muli ang takot.

Pero sa ngayon,mas totoo na.Nakikita ko na sya mismo sa dalawang mata ko,hindi na sa madilim na silid.Kundi sa isang malaking litrato.

Tila nakuryente akong bumitaw kay mama.Gulat ang mukha kong napatitig sa larawan.

Mas lalo lang naging malinaw ang lahat.Lalo na ang detlye ng mukha nito.Mula sa bigote,sa mapupungay nitong mga mata.Sa makapal nitong kilay,at maging sa labi nitong hindi ganun kapula.

Bahagya itong nakangiti sa larawan.Katabi si mama na kay laki naman ng ngiti,mas malaki pa sa sukat ng litrato nila ngayon.

Masaya sya,kita ko sa mga mata nya kahit sa larawan pa.Masaya syang katabi ang tatay ko.Ito ang kanina pa nyang tinitignan.At base sa napansin ko sa mga mata ng nanay ko,may bahid ito ng luha.

at ang luha nayun ang nagpapahiwatig na may kakulangan sa kanya.Si papa ang kulang sa kanya…ang bubuo muli sa kanya.

Ngunit lingid sa kaalaman ng nanay ko.Si tatay ang sumira ng lahat sa akin.Kabaligtaran sa akalang pagbuo muli ng pagkatao ni nanay.

“A-ano pong ginagawa ng litrato nayan dyaan?” tanging tanong ko “Bakit po yan nandyaan mama?”

Binalikan ni mama ng tingin ang litrato bago nakangiting tumitig saakin.

“Hindi ko alam kung isa sya sa naalis sa mga alaala mo anak” sagot nito “Pero alam kong makakatulong ang litrato namin ng tatay mo para maalala mo ang ilan parte ng buhay mo dati…anim na taon na,sana kasama sa paglimot ng alaala mo ang nakaraan mo sa tatay mo Rigel…”

“No…” tiim na saad ko,hindi ko inalis ang paningin sa litrato.I cant beleive na nasasabi ito sa akin ngayon ni mama “Hindi ma,alam kong nakalimot ako at sana nga ang alaala ng lalaking yan ang hindi na mababalik pa sakin”

“Tatay mo sya Rigel”

“at anak nya ako…” naramdaman ko nanaman ang pagluha at pagsikip ng dibdib ko.“Oo…nakalimutan ko ang mga nangyari saamin ni papa.Pero hindi mo alam na pinapaalala nya sakin ang masamang nakaraan nayun mula sa mga panaginip ko”

“Anak ilang taon nang patay ang tatay mo” saad ni mama “Bata ka palang wala na sya,hindi paba sapat na nabulok na ng tatay mo sa libingan para mapatwad mo sya?”

Agad na napakunot ang noo ko sa sinabi nya.Ang dali nya lang sabihin yun,pero hindi nya alam kung bakit napakahirap gawin.

“Mama hindi magiging sapat yun!” naramdaman kong napataas na ang boses ko.Hindi ko napigilan ang sarili ko.

“Kahit kailan hindi ko mapapatawad si papa…kahit pa nakalimut ako ng anim na taon…kahit pa matagal na syang wala sa buhay natin ma” tinutok ko ang daliri ko sa sintido ko “Kasi ma nandito sya! minumulto nya ako…hindi nya ako pinapakawalan hinabol nya ako kahit pa sa sandaling ipahinga ko ang mga mata ko nandun sya sa panaginip ko…nandun sya ma para babuyin ako”

matagal napatitig sakin si mama.Natigilan ito,ako naman ay umiyak lang sa harap nya na parang kahapon lang nangyari ang lahat at isinusumbong ko sa kanya ang mga nangyari.

“A-anong sinabi mo anak?..Rigel” tanging saad nya.

“Bakit nandyan ang litrato nayan ma?” inulit ko ang tanong ko pero this time tila sinisisi ko sya kung bakit nya nilagay ang litrato “Ano bang ginawa ng lalaki nayan sayo para hanggang ngayon hindi mo sya makalimutan”

Sandali uli kami dinalaw ng katahimikan.Bago nya basagin iyun.

“mahal ko pa ang papa mo nak” mahinang ani nya “Kagaya mo,nabubuhay pa sya sa panaginip ko.Doon mahal nya ako…nagmamahalan kami”

“mama pleas…”

“Rigel nanghihingi sya ng tawad,alam ko kaya hindi sya matahimik dahil hindi parin tapos ang galit mo sa kanya.Mahal na mahal ko ang papa mo anak…at matagal ko na nilihim yun sa sarili ko dahil inisip kita” hindi nya ako magawang tignan sa mga mata “pero nak,tama na…palayain mo na ang papa mo.Patawarin mo na sya”

Sa mga sinabi ni mama nayun ay tila lalo akong nasaktan.Nasaktan dahil siguro kahit ano pang mangyari sakin..kung ano mang gawin ni papa saakin mananatili ang pagmamahal ni mama sa kanya.

Parang wala na akong magagawa sa bagay nayun.Ayun ang isang bagay na hindi ko magagawang baguhin.

Kaya naman tila wala ako sa sariling nilapitan ang litrato.May pwersa ko itong tinanggal sa pagkakasabit.Sinubukan pa akong pigilan ni mama ngunit hindi ko hinayaan iyun.

“Nak pakiusap nak” saad nya “wag mong gawin to…hayaan mo nalang ako.Pleas patawarin mo na ang papa mo”

“Madali lang sayo sabihin ang lahat ng yan!” singhal ko.Hindi ko na muli napigilan ang sarili kong magtaas ng boses sa isa ang pagkakataon “Ma…ginahasa ako ni papa! binaboy nya ako! hindi lang nya ako sinaktan ng paulit ulit kundi ginamit nya ako”

“Alam ko!” 

kung may magbubuhos lang sana saakin ng malamig na tubig para magising ako sa panaginip nato,aasahan ko.

kasi para na akong naistatwa sa kinatatyuan ko dahil kay mama.

Hindi saakin nagsink in ang lahat.Sa kabila ng naranasan ko,sa lahat ng takot at pangamba ko gabi gabi.

Alam lahat yun ni mama. ’At hinayaan nya yung mangyari.

“Alam ko ang lahat ng yun anak” dugtong nya sa sinabi nang hindi na ako nakapagsalita.

Wala nang lumalabas na luha sa mga mata.Nanatili lang akong nakatitig kay mama.

“Inaamin ko anak” patuloy nya “Nag maangmangaan ako sa mga nangyayari.Pinilit kong ipikit ang mga mata ko sa pagaakalang baka…baka lang mahalin nya ako ng pabalik.Kung ibigay ko man sa kanya ang nagiisang anak ko” muling namuo ang mga luha ni mama sa mga mata.

Nakita ko ang sakit nun,ngunit mas nasasaktan ako ngayon sa mga sinabi nya.

“Baliw din ako sa pagmamahal anak” ani pa nito “at ang kaisa isang kabaliwang ginawa ko sa buong buhay ko ay ang ipain ko ang kaisa isa kong anak sa dimonyo…”

“Maraming nagagawa ang pagmamahal.At ngayon hindi ko padin alam kung bakit nabaliw ako sa ideyang mahal ko ang tatay mo.Na sinuko kita…hanggang ngayon tinatanong ko padin kung bakit nag eexist sa mundong ito ang ganong pagmamahal na pwedeng makasira sa isang tao.Pero kung tatanungin mo ako ngayon kung bakit mahal na mahal ko ang papa mo wala akong masasagot.Hindi ko alam anak”

Nakita ko ang labis na sakit sa mga mata ni mama ngayon.Ayun ang bagay na ayaw kong makita kailan man.

Pero ngayon wala akong magawa.Hindi ko alam ang gagawin.

Nasasaktan ako dahil nasasaktan si mama.Pero mas nasasaktan ako dahil buong buhay ko…kakampi ko sya.

Buong buhay ko,handa nya akong protektahan lalo na sa tatay ko.

Nabigo ako sa pagaakala.Nabigo sya sa pagmamahal na inaasahan nya,kung kayat ngayon prehas kaming nasasaktan.

Nasasaktan kami sa mga pangyayari sa nakaraan na hanggang ngayon ay nagmumulto.

 “Akala ko kakampi kita ma” ani ko bago mabiyak ang boses ko’t muling bumuhos ang mga luha.“Sa buong buhay ko natatakot ako…pero hanggang ngayon lumalaban ako dahil alam kong meron ka.Nandyan ang mama ko,akala ko lang pala yun dahil noon palang…lumalaban na ako magisa.Hinayaan mo akong saktan at babuyin ng demonyo nayun..akala ko kakampi ko ang mama ko.Yun pala buong buhay ko nagiisa na ako”

Tanging mga paghikbi nalang ang maririnig naming dalawa sa isat isa.Nakatitig lang ako sa malaking frame na hawak ko.

Nakatitig lang ako sa litrato ng mga taong kahit kailan hindi ko naisip nasasaktan ako ng ganito.

Ang mga magulang ko pa talaga…

“M-may dapat kapa bang sabihin mama?” saad ko pinipilit tapusin ang mahabang pagiyak “May dapat pa poba akong malaman?”

Hindi sya kumibo,nanatili ang nakakabinging katahimikan ngunit nabasag din ito sa tunog ng pagwarak ng lumang larawan.

Nagulat si mama sa ginawa ko pero hindi nya na ako pinigilan.

Winasak ko ang frame na hawak ko kung saan nandodoon ang mga mukha ng magulang ko.

Hinati ko sa gitna,dinurog ko pagkatapos ay inapakan ko pa.

Pinanood lang ako ni mama habang sinisira ko ang ngiti nya sa larawang iyun.

’Ito na siguro ang huling ngiti nya.

Dahil pagkatapos ko nun ay tinalikudan ko na sya.Tinungo ko ang pintuan palabas.Ngunit bago pa ako makalabas ng bahay,may narinig pa akong sinabi ni mama na hindi ko na ikinagulat.

“H-hindi mo sya ama Rigel” mahinang sambit nito pero sapat para marinig ko iyun “Hindi ka nya anak…”

Malamig

 na simoy ng hangin ang sumalubong saakin pagkalabas ko sa pinto.

Hindi ko alam kung ano nang oras,madaling araw palang siguro….wala na akong pakialam.

Basta namalayan ko nalang ang sarili kong naglalakad sa isang kalye.Manipis na puting t’shirt lang ang suot ko’t padyama.

Niyayakap ko ang sarili ko sa tuwing sasalubong saakin ang lamig ng hangin ng madaling araw.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta.Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko basta’t nagtuloy ako sa paglakad.

Sa pagtahimik ng buong paligid,dagdag pa ang malamig na simoy ng hangin.Mas lalo ko lang naramdaman ang pagiisa.

Ngayon siguro,sigurado na akong wala na akong kakampi…

Maging si mama ang kaisa isang taong akala ko ay kakampi ko.Una palang pala pinaain na ako sa isang taong ngsimula ng lahat ng ito.

Wala na sigurong natitira saakin.Dignidad? pamilya? maging ang alaala.Wala na…naglaho na siguro

Kaya isang tao nalang talaga ang gusto kong makita.Hindi ko alam kung bakit sya ang unang pumapasok sa isipan ko.

Ang tanging alam ko lang,sa kanya ko lang mararamdaman ng safetiness na hinahanap ko kanina pa.

Hindi ko namalayang tinitipa ko na ang keyboard ng cellphone ko.Iisang may ari lang ng numero ang nais kong tawagan.

At sana,sa gantong oras…sagutin nya ang tawag ko.Maramdaman ko pa sya.

“Hello…N-Niro” ani ko nang may narinig ako sa kabilang linya “Puntahan mo ako pleas,natatakot ako…takot na takot ako”

Sinubokan ko lang ang bagay nato.Nagbabasakali na sana maramdaman ko sya.Kahit ang paghilik nya lang sa malalim na gabing ito.

Sapat nayun dahil naisip ko na ibaba kona ang cellphone ko.Pero bago ko pa magawa yun,nagsalita na sya.

“Nasaan ka?” ani nito “Nasaan ka Rigel pupuntahan kita”

Third person POV’

“Saan ka pupunta?” rinig nyang tanong sa kakapamulat lang na boses mula sa tabi nya.

Hindi sya kumibo,nagtuloy lang sya sa pagbangon.

Wala na syang ibang naisip,sinakop na ni Rigel ang utak nya lalo na sa ideyang magisa ito ngayon.

“pupuntahan mo sya?” hindi ito tumigil sa pagtatanong “pupuntahan mo nanaman ang faggot nayun tama ba?”

Hindi sya kumibo.Saglit nya lang itong tinapunan ng tingin habang nagsusuot ng pantalon na kinuha nya lang kung saan dahil sa bahagyang pagmamadali.

“Niro at this two o’clock in the morning?” hindi ito tumigil “Kaya mo talagang puntahan ang Rigel nayun huh? I cant beleive you…”

“oo” dinretsyo nya ang sagot “pupuntahan ko sya dahil kailangan nya ako,wag mo tong gawing big deal Anjyl dahil alam mo naman ang totoo”

Kinuha nya na ang susi ng kotse sa lamesa at ang maroon nyang jacket sa kabinet.Pero bago pa sya makalabas ng silid,alam nyang hindi pa tapos ang dalaga.

May sasabihin pa ito.

“Hindi mo na ako nirespeto” ani nito “Hindi mo man lang ba ako paplastikin? hindi ka lang ba magsisinungaling na kunwari may bibilhin ka lang sa convinience store.Kahit pa ang totoo’y pupuntahan mo sya”

“Sa anong pang point Anjyl?” tanong nya dito “Alam mo naman ang totoo diba? hindi naman na ako tumutol sa mga gusto mo diba?ano pabang magagawa ko? kailangan e”

“gaguhin mo ako ng gaguhin Niro” sandali nyang pinagmasdan ang mata ng dalaga.Alam nyang nasaktan ito sa mga sinabi nya “itutuloy ko ang mga sinimulan ko.Ikakasal ka sakin sa ayaw at gusto mo”

Bahagya syang natawa,sa pagkakasabi ng dalaga ramdam nya ang pagka dispirada nito sa kanya.

“Do what you want” walang pakeng ani nya “I dont care anymore since ikaw yan…wala nang dapat itutol”

Hindi nya na hinayaan pang magsalita ang dalaga.Nagtuloy na sya palabas ng silid nang hindi ito binabalikan ng tingin.

Maya maya pa nakarinig na sya ng mga tunog ng nabasag na gamit.Nagwawala nanaman ito at sanay na sya dun.

Minsan nasasaktan sya sa nangyayari sa dalaga dahil kitang kita nya ang dedikasyon nito sa pagpapakasal sa kanya.

Sa katunayan ay maghapon nga ito sa pag aasikaso ng kasal nila.

Ngunit alam nyang hindi ito ginagawa ng dalaga dahil mahal talaga sya nito.Kundi ayaw nito maungusan nya ito.

Marami nang ginawa si Anjyl sa pamilya nya.Lalo na sa kanya na ito ang halos tumulong sa pagpapalago nya sa kumpanya.Kahit pa sabihing may ginawa sya para sa sarili ay malaki parin ang ambag ng dalaga.

Kaya ngayon wala syang magawa.Para syang nakatali sa isang kadena na hindi nya kayang makawala.

Wala syang magawa kundi sundin ang plano nitong magpakasal sa kanya.At wala nadin syang pakialam sa nangyayri.

Isa lang kasi ang nasa isip nya ngayon,ito ang taong tumawag sa kanya  at alam nyang hindi ito ok.

Kailangan ako ni Rigel.

Parang halos dalawang minuto nya lang binaybay ang daan.Bago nya mahanap ang binata.

Nalaman nya kung nasaan ito dahil iisa lamang ang bakanteng parke sa city na ito.

At doon…nakita nya si Rigel.

Nakaupo sa isang mahabang upoan na may katabing street light.Nagiisa ito habang nakakubit ang kamay,halatang nilalamig.

Sa una hindi pa sya sigurado.Pero dahil kilalang kilala nya ang buong hubog ng katawan nito.Alam nyang si Rigel ang nagiisang nakaupo doon.

Awa ang namutawi sa kanya.Sa loob ng anim na taon nawalay sya dito,naisip nyang baka naging ganito ang binata sa loob ng mga taon na iyun.

Nagiisang nilalabanan ang kalungkotan.Nagiisang lumalaban para sa sarili.

kaya ngayon gusto nyang iparamdam na nandito sya para sa binata.Wala syang pinalampas at nilapitan nya ito.

Nasa harapan na sya nito nang itingala ng binata ang ulo nito.Hindi nga sya nagkamali.Dahil   Dumungaw sa kanya ang malulungkot na mga mata nito at ang basa nitong mga pisngi.

Tila dinurog ang puso nya sa nakitang itsura nito.At nang mahunihan naman ng binata na sya ang dumating,tinanggap nya ng buo ang yakap nito sa kanya.

Niyakap din nya ito pabalik.Pinaramdam nya na merong sya ang binata at wala nang dapat ito ikatakot pa.

Naramdaman nya pang sinubsob ng binata ang mukha nito sa kanyang dibdib.Kapagkuwan maya maya ay narinig na nya ng mahinang paghikbi nito.

“Im already here Rigel” ani nya “Wag ka nang matakot”

Natagpuan nila ang mga sarili.Naglalakad sa isang kalye.Sobrang tahimik ng paligid,may kadiliman pero balewala yun dahil sa mga street light na nadadaanan nila.

Tahimik silang dalawa naglalakad.Pasulyap sulyap sya dito na kanina pa walang imik.Siguro hindi alam kung anong sasabihin sa kanya.

kung kayat para matapos ang namamagitang katahimikan sa kanila.Marahan nyang hinawakan kamay nito.

Napansin nya pang bahagya itong nagulat kung kayat nang mapatingin ito sa kanya ay agad nya itong nginitian.

May pag aalinlangan pa sa gagawin ngunit hindi nya pinigilan ang sarili.

Lumapit sya sa binata kapagkuwan at marahan nya itong hinalikan sa noo.

Wala namang pagtututol ang naganap.Kapagkuwan ay ibinigay nya dito ang suot na jacket.Pagkatapos ay muli silang lumakad na hindi alam ang pupuntahan.

“Salamat…” saad ng binata sa kanya pagkatapos ng ilan pang mga katahimikan.

“Salamat kasi nandito ka,sorry kung ikaw pa ang naistorbo ko Niro…hindi ko lang kasi alam kung saan pa ako lalapit ngayon e”

“Nandyan ka para sakin Rigel hindi ba?” sagot nya bago nya mahinag hawakan sa malayang kamay nya ang buhok ng binata “Kaya nandito ako para sayo,hindi na kita pababayaan pangako yan”

Muli nyang nakita ang luha sa mga mata ng binata.At masakit para sa kanya na nagkakaganito ito.Kung kayat saglit silang tumigil bago nya sapuhin ang malalambot na mukha nito at pakatitigan.

“Sa susunod ayoko nang makita kang nagkakaganyan” seryosong ani nya “Kaya ngayon,dito palang habang magkasama tayo gusto ko nang tapusin kung ano mang takot ang bumabagabag sayo”

“H-Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sayo to” humihikbi sagot nito “Hindi ko alam kung dapat mo bang malaman.Baka maging iba ng tingin mo sakin Niro…”

“shhhh”

pinunasan nya ang ilang hibla ng luha ni Rigel gamit ang hinlalaki nya.Hindi pa man sya sigurado sa tinutukoy nito.Ngunit malakas na ang kanyang kutob ukol sa tinutukoy ng binata.

Nilakasan nya nalamang ang loob na sya ang unang magbukas nito.Upang tapusin na ang alinlangan.

“Wala kang dapat ipagalala pa.Dahil kung ano man ang hindi ko alam sayo.Yun ay ang nangyari sayo six years ago…ngunit kung ang tinutukoy mo tungkol sa ginawa ng tatay mo sayo Rigel,alam ko yun.At matagal ko nang itinatago yun sa isipan ko.Upang sa oras…gaya ng ngayon sa harap ko nandito ka.Sabay natin iiwanan ang pangit na alaala nayun.Sabay nating tatpusin”

“Niro hindi ganun kadali”

“Alam ko” marahan nyang muling hinalikan ang noo ng binata upang kumalma ito.Ramdam nya ang munti na nitong panginginig “Kaya ako nandito…tutulongan kita,I just keep that bad memory from you.I just wait for you to bring that one into our topic.Dahil sa oras na kumportable ka nang pagusapan kasama ako.Tutulongan nating isara ang kwento”

“paano mo nalaman?” tanong nito sa kanya.

“From someone…isang taong hindi modin dapat pinagkatiwalaan noon pa”

“Hinintay mo talaga akong sabihin yan sayo?”

“ganun ka kahalaga sakin Rigel.At ngayon dahil kumportable ka nang ikwento.Nandito ako para samahan kang tapusin yan”

Mahigpit na yakap ang binitawan ni Rigel mula sa leeg nya.Buo nya itong tinanggap dahil sa wakas,kahit papano at kanyang pinapanalangin na sana makawala na ito mula sa nakaraang bangungot nito.

May ilan pang muling pagiyak sa bawat kwento,sa bawat detalyeng pangyayaring inilalahad nito.Kung kayat sinisigurado nyang hawak nya ang kamay ng binata upang magpatuloy ito.

Nakasigurado sya na isang tao nga lang ang nakakaalam nito.At yun nga ang itinuring na kapatid ni Rigel na si Anjie.

Ang babae nagsabi din sa kanya noon tungkol dito.Kung pwede nya lang sana balikan ang nakaraan ay ginawa nya na dahil gusto nyang ipamukha sa babaeng iyun kung gano ito kawalang kwentang tao.

Hindi nito alam kung sino ang taong nagawa pa nyang saktan.Sa kabila ng mga pinagdaanan ni Rigel.Nagawa pa nitong kaiingitan ang binata na halos wala na nang lahat.

Sinigurado nya na nakikinig sya sa bawat salitang ikinukwento ng binata sa kanya.Sinisugurado nya na nanduon sya nakikinig at handang umalalay sa mga pagkakataong susuko ang binata na ituloy ng kwento.

Sinisigurado nya na mainit ang palad nyang nakahawak sa kamay nito upang ipadama na naroroon sya.

Hindi man sya sigurado na tapos na ang lahat.Maginhawa naman ang kanyang pakiramdam na sa wakas tila natanggalan ng malaking tinik ang binata.

Tahimik na ito,wala nang luha na umaagos sa mga mata.Kumportable na itong nakatanday mula sa kanyang balikat.

Parehas silang nakatingin sa madilim paring kalangitan mula sa madaling araw.Nag niningning padin ang mga bitwin.

“Now you told me already your nightmare” basag nya sa katahimikan “Hindi ko sinasabi na tapos na ang lahatTinulongan lang kitang bawasan ang bigat ng dibdib mo ngayon”

“Nakakatuwa paring isipin” sagot nito “Hindi padin ako pinapabayaan ni Lord dahil kahit sa panaginip ko.May isang nilalang na lagi akong inililigtas mula sa kung ano mang balak sakin ng badguy nayun”

“ito ba yung tinutukoy mong lalaking hindi nagpapakita ng mukha sayo,ngunit inaabot nya kamay nya upang makaalis ka sa madilim na panaginip nayun?”

Nakatitig sa kanya ng binata bago nito ilipat ang tingin sa mga kamay nilang magkahawak.Makahulugan itong ngumiti habang nakatitig sa kanilang mga kamay.

Doon nya naramdaman na sana,kung sino man ang mistiryosong nageexist sa masamang panaginip ng binata.

Sana sya iyon.

“Maraming salamat Niro” kapagkuwang sambit nito sa kanya “Pinaparamdam mo sakin ngayon na ikaw yung lalaking humahawak sa kamay ko…actually” bahagya itong ngumisi “Magkasinglambot kayo ng kamay nun”

Hindi sya umimik,sa halip ay napangiti lang at pinigilang kiligin sa sinabi ng binata.

“Kung sino man yun” saad nya “thank you sa kanya,dahil kahit papano mayroon kang siya kahit pa sa pinaka masama mong panaginip”

“Thank you sayo” saad muli nito “Dahil kahit papano dinadalaw mo ako sa pinaka masama kong panaginip”

Hindi sya nakaimik sa sinabi ng binata.Napatitig lang sya saglit dito bago nya pa namalayang lumapit na ang mukha nito sa kanya.

Namalayan nya nalang na hinahalikan na sya nito sa labi.Hindi naman nya ito tinutulan pa dahil ginantihan nya ang binata.

Ilan pang palitan ng halik ang pinagsaluhan nila bago sya bumitaw.Kinalma nya ang sarili dahil alam nyang pwede kung saan ito mapunta.Idagdag pa ng lamig ng madaling araw.

kung kayat tumayo na sya sa harapan ng binata.Hindi tulad kanina,ngayon ay may ngiti na sa labi nito habang nakatingin sa kanya.

“Halika magpapainit tayo” saad nya bago ilahad ang kamay dito.Natawa naman ng binata at hindi nito alam kung gaano sya kasaya ng marinig ang tawa nito.

ok na si Rigel.

“Dont worry” pinigilan nya ding matawa sa huling sinabi “Hindi ganung pagpapainit ang gagawin natin.Lets go,may pupuntahan lang tayo”

Nakangiting hinawakan ng binata ang mga kamay nya bago ito tumayo.

Wala itong alam sa pupuntahan nila.Kung kayat sya ang nagguide dito mula sa patutungohan.

Hindi naman kalayuan mula sa parke kung nasaan nya iniwan ang sasakyan nya.Nakakita na sila ng bukas na lugawan.

Saglit pang natigilan ang binata dahil kung nasaan sila ngayon habang napaptingin sa kanya.Sya namay kumportableng umorder ng lugaw na may kasamang itlog mula counter.

Magkaharap silang umupo sa hapag.Pero napansin nya padin ang nangingiti pero takang tingin sa kanya ng binata.

“Why?“nakangiti nya ding tanong.

“Really,para sa nagiisang Niro Barrenuevo,kumakain sa gantong lugar” inilibot pa nito ang mata sa paligid.Wala naman itong panghuhusga,pagtataka lang dahil kung sino ang taong kakain dito.

“Hindi ba pwedeng kumain si Mr.CEO.Sa mainit na lugawang ito?” natatawa nyang ani.

“Malayong malayo ka dito” hindi nya maiwasang bahagyang malungkot sa sinabi ng binata “Hindi ang isang kagaya mo ang kakain sa simpleng lugawan nato.Hindi naman kasi ganyan ang inaakala ko sayo”

“Hindi mo na talaga ako naalala no” saglit syang napatitig sa binata.Bahagya itong natigilan sa sinabi nya “Wala ka talagang naalala mula sa ating dalawa”

Hindi ito umimik.

“ok lang ipapaalala ko naman sayo” marahan nyang hinawakan ang kamay nito “we used to it Rigel…ikaw ang nagturo sakin mula sa mga simpleng pagkainan kagaya nito.Dati mas gusto ko kumain sa mamahaling restauran.Gusto ko kumain ng mahal na pagkain na totoo nga,hindi naman talaga nakakabusog.Dahil ang mas nakakabusog ay hindi sa pagkain.Hindi sa ganda ng lugar na kinakainan nyo…kundi sa taong kasama mong kumain  kahit pa napaka mura at simple nito” bahagya nyang hinawi papilig sa buhok ng binata.Inayos nya ito.

“ikaw ang nagturo nun Rigel.At naging masaya ako,naging busog sa simpleng pagkainn nayun…dahil kasama kita”

Hindi nakaimik ang binata.Alam nyang muli nitong hinuhukay sa isipan ang nawalang alaala nito sa kanya.At nalulungkot sya sa bagay nayun.

“pwede bang…tulongan mo ako” ani Rigel “tulongan mo ko Niro na ibalik ang mga alaala ko…tulongan mo akong maalala kung paano,at bakit kita minahal”

Pagkalipas lamang ng halos trenta minutos.Namalayan nalang nila na nasa loob na sila ng sasakyan.

Sya ang nasa driver sit habang nasa passenger sit naman ang binata.Pagkatapos nilang kumain sa lugawan na pinuntahan nila ay nagpasya na syang umuwi.

Ngunit hindi nya alam kung saan nya ihahatid ang binata dahil nakwento nitong hindi sila ok ng ina nito.Hindi nya lubos maisip na isa din ito sa mga nagtago ng lihim sa sariling anak.

Ang malala pa,ay gamitin ang binata para lamang sa sariling kapakanan.

’Hindi bat katulad ko din ang ina ni Rigel? ginagamit ko din sya

Huminga sya ng malalim pagkatapos sila balutin ng katahimikan.

Tandang tanda nya ang pwesto nila ngayon.Parang kahapon lang ang pangyayari nayun at tila masaya parin syang isipin.

Sa gantong unang pagkakataon din kasi noon nangyari ang lahat.Kung saan unang sumakay sa kanyang sasakyan ang binata.

Kung saan una nyag naramdaman ang pagpapakatotoo sa sarili.Kung saan,una nyang natikman ang halik nito.

Parang kahapon lang kung nasaan sila noon.Mangyayari kaya ito ngayon.

“ayokong umuwi sa bahay Niro” ani nito “ihatid mo nalang ako kung saan pwede.Wag lang akong bumalik doon”

“Hindi talaga” sagot nya “Hindi ko hahayaang bumalik nanaman ang takot mo”

Muli nanaman silang binalot ng katahimikan.Hindi nya alam kung ano bang bagay ang pumipigil sa kanya ulitin ang bagay nayun na nangyari sa kanila ng binata.

Wala itong kaalam alam kung gaano na sya kadispiradong muling madampian ang mga labi nito.

Ayaw nya nang magpapigil pa.

“Pero Rigel…” binasag nyang muli ang katahimikan “Kung may isang masayang bagay ba.Ang gusto mong maalala mula sa nalimutan mong nakaraan.Ano iyun?”

Napatitig sya sa binata.Nakatitig din ito sa kanya.Magkatitigan sila.

Hindi nya alam kung bakit tila tambol ang kung paano tumibok ang puso nya ngayon sa nangyayari.Tila ba mas pinapasabik nito sa kung ano man ang gusto nyang gawin sa binata.

Maya maya pa’y marahan syang hinawakan ng binata sa kamay.Bahagya syang natigilan dito ngunit ni hindi manlang nya naalis ang titig sa binata.

“Hindi ko alam kung isa sa alaala ko ang bagay nayun Niro” ani nito “Kung pamilyar man dahil pakiramdam ko ay hinahanap ng katawan ko…ito iyon”

Nablangko na ang naisip nya nang gawin ito Rigel.

Tila sa ilang iglap,magkadikit na ang kanilang mga mukha.Walang kumurap sa kanilang magkatitig na mga mata.

Patuloy lang sa paggalaw ang mainit nilang mga labi.

Hinalikan sya ni Rigel…

Gumanti sya sa halik nito.

Ito ang kanyang gusto.Ito ang hinihintay nya.Inaakala ba ng binata na hindi ito nangyari noon at isa lang sa nais nya?

Dahil hindi,dahil ang mga halik nato ay nangyari na noon.Mas mainit lang ngayon…mas totoo.

Sa ilang iglap,mula nang makita nyang lumuluha ang binata kanina.Hindi nya alam na pwedeng magtapos sa ganto.

Magtatapos sa isang mainit na halik ng bawat isa.

CHAPTER 48

AN:Simula na nang climax.Pag nagawa ko to,matatapos na tayo.

SPG ALERT! read it at your own risk

Enjoy reading 💕

Rigel POV’

Nagmulat ako ng mga mata.Dumungaw sakin ang sikat ng liwanag na nagmumula sa isang bintana.

Napupungay ang aking mga mata nang iiwas ko ito.Maaga na,maliwanag na ang paligid.Nagsimula na akong magkamalay.Sandali kong inilibot ang mga mata sa paligid,sandali naman akong natigilan.

Priniseso ko ang isip ko kung bakit tila iba ang silid kung nasaan ako.

‘Nasaan ako?’

Masyadong maganda ang silid nato,mas malaki at may kalamigan ng aircon.Maaliwalas din ang kulay ng pintura.

Pero hindi kasing linis ng kwarto namay roon ako.Nagkalat ang ilang mga damit na pinaghubaran sa paligid.

Napansin ko pa na ang isang boxer short ay pamilyar saakin.Tila kagaya ito ng boxer short na lagi kong sinusuot.

’Teka..pamilyar nga,mukhang pag aari ko kasi.

Sandali? akin ba ang bagay nayun.

Muli akong natigilan.Muntik na akong mapabalikwas sa pagkakahiga ng marealize ko kung ano ang nangyayari.

Paano ko hindi agad na alala lahat.Tila kasi normal nalang namin gawin ang bagay nayun.

’Ginawa na namin ni Niro ang bagay nayun..

Unti unti kumalma ang isip ko.Parang nawala bigla ang pag aalinlangan ko,na kung susumahin dapat may mali sa nangyari.

Sandali akong napatitig sa maliwanag na bintana.Sobrang tahimik,matiwasay at nakakaginhawa.Totoo nga na pagkatapos nyo gawin ang bagay nayun ay makakaramdam ka ng kaginhawaan sa paligid.

Lalo nat mahal mo ang kasama mo nang mangyari yun.

Nilingon ko ang nasa tabi ko.Andito sya…kita sa mukha nya ang tila tinatagong kasiyahan kahit tulog sya.Nagkaron ako ng ngiti sa labi dahil doon.

Malaya nyang niyakap ang aking bewang at mas lalo pang isiniksik ang sarili saakin.

May saya sa puso ko,sa unang pagkakataon.Sa unang umaga na nagising ako sa ibang lugar.Kasama ko sya.

Ngayon lang ako nakaramdam ng katiwasayan sa pusot isip ko.Parang magaan lahat.Walang bigat ng loob at walang hinahanap na tao sa tuwing magkamalay ako sa umaga.

Dahil siguro yung taong hinahanap ko nandito na sa tabi ko.Mahimbing na natutulog habang yakap ang isa sa taong nagmamahal sa kanya ng sobra.

Napangiti ako habang tinititigan ang mukha nya.Hindi ko nakontrol ang sarili ko’t hinalikan ko sya sa noo.

Hindi naman sya nagising,sa halip ay tila nagkaroon pa ng maliit na ngiti sa mga labi.

Umayos muli ako sa paghiga.Nakatingin ako sa kisame habang parang tanga na nagkaron muli ng ngiiti sa mga labi.

Ang pangyayari nayun,kahit nagawa ko na.Walang makakapantay sa ginawa namin ni Niro.

Alam ko na parehas namin yun ginusto.Alam kong bawat halik na binitawan namin sa isat isa ay mainit namin ibinibigay.

Walang pagtututol,walang alinlangan.Pagmamahal lang.

Pero alam ko,my hangganan ang lahat ng yun.Hindi padin ako nawawala sa wisyo.Pinahalagahan ko lang ang pagkakataon nayun.

Minemorize ko lang ang bawat galaw namin.Hindi ko yun makakalimutan habang buhay,dahil ang gabi nayun.Ay ang gabi na pinakamasaya ako.

“Ilang beses ko nabang nasabi sayo to Rigel?” saad ni Niro nang sandaling magbitiw ang mga labi namin “Mahal kita..mahal na mahal kita,at masaya ako na kahit papano may natira sa alaala mo tungkol saakin”

Nasa loob kami ngayon ng sasakyan ni Niro.Lahat pamilyar sakin,maging amoy ng pabango sa loob.Ang pwesto naming dalawa at kung ano ang iksaktong posisyon ni Niro sa tabi ko ngayon.

Parang nangyari na lahat.Parang nakita ko nato.Kaya wala na sa pagdadalwang isip ko ang halikan sya.

Ako na ang nauna,at yun parin ang naramdaman ko.Eksakto sa tila naramdaman ko noon kung nangyari na ang bagay nato.

“Maaring nakalimutan ng isip mo Rigel” nagsalita muli si Rigel kahit nagkakadikit ang mga labi namin.Hindi naming magawang bumitaw sa isat isa kaya kahit may gusto pa syang sabihin.Tuloy lang ang mga halik.“…Pero naalala ng katawan mo…nangyari na ang bagay nato…hinalikan kita…hinalikan mo ako pabalik…at yun ang unang pagkakataong tinanggap ko kung sino ba talaga ako…at kung sino ang taong mahal ko…”

Hindi ko alam kung saan ako humugot ng lakas ng loob na sabihin yun.Pero dahil siguro sa tindi na nang mga emosyon naming dalawa.

Nasabi ko…dahil ayun talaga ang gusto ko.

“Gawin natin to Niro” saad ko.Naghiwalay ang mga labi namin.Nagkatitigan lang kaming dalawa “Gusto ko na mangyari yun…handa ako”

Hindi umimik si Niro,sa halip muli nya akong hinalikan.Pero sa pagkakataon nato,mas mapusok na.Bumababa na ang labi nya sa leeg ko.

Bahagya pa akong nakikiliti sa papatubong bigote nya pero mas nangibabaw ang init naming dalawa.Sobrang gusto kong gawin yun,at hindi matatapos ang gabing to na hindi namin nagagawa.

Hindi ko alam kung paano namin nakayanan ni Niro ang mga sandali.Ayaw nyang mangyari ang gusto naming dalawa sa loob ng sasakyang iyun.Kung kayat pinilit nyang magmaneho ng maayos lalo habang ako tila nalalasing sa kanya.

Wala na ako sa sarili dahil habang nagmamaneho ito.Ako naman syang hindi binibitawan ang mga halik na lalo ko lang pinapainit.

Dumadampi kung saan,sa pisngi…sa tenga,sa leeg at sa labi na kung wala lang sa pagmamaneho si Niro ay syang pagsasaluhan namin kahit pa magpalitan ng laway.

Hindi ko alam kung paano kami nakarating sa loob ng isang istablishimento.Isa itong conduminium na saking palagay ay tinutuloyan ni Niro.

Sa elevator palang hindi nanamin mapigilan ang mga sarili.Hindi nanamin inisip kung may papasok na ibang tao.O di kaya ay nakikita kami sa cctv.

Tuloy namin ang init ng mga halik.Ipinalibot ko pa ang mga braso ko sa leeg nya,nararamdaman ko na ang tigas nya na nagmumula sa hipit na pantalon.

Habang ang dalawang palad nya ay malayang minamasahe ang matatambok kong pang upo.

“ughhmm” napaungol ako sa bibig nya dahil sa ginagawa nya.Hindi payun dahil ang kanina lang na nararamdaman kong katigasan sa loob ng pantalon nya,tumitibok.

Napansin ko pang mas dinidiin nya ang pagkakadikit naming dalawa.

“I cant wait Rigel” ani nya,bago magbukas ang elevator.

Hindi nya binibitawan ang kamay ko hanggang makapasok kami sa isang pintuan.Wala syang ginamit na susi para buksan yun.Isang maliit na itim na card lang nabuksan na ito.

Alam kong maganda ang disenyo ng unit na iyun.Tama lang ang kulay,hindi masakit sa mata.

Pero lahat ng yun,hindi ko napansin dahil dumiretsyo na ang mga sarili namin sa isang malambot na kama.

Umupo ako sa dulo niyun,habang si Niro ay nasa harapan ko.Itinanday nya ang mga kamay sa kama habang nasa pagitan ako nun.Kasya nya ako pinaulan ng mga halik.

“Wala pa akong ibang dinala sa kwartong to Rigel” saad nya nang saglit maghiwalay ang aming mga labi “Kaya kung iisipin mo ang taong pwedeng magalit sa ginagawa natin…wala akong pakialam,ito ang tanging lugar na pwede tayong maging malaya”

Sa totoo lang,hindi na pumasok sa isip ko si Maam Anjyl sa mga oras nato.Parang nawala ang kahihiyan ko sa katawan.

Hindi ko na inisip kung tama o mali ang lahat.

Ang importante lang ang tao sa harap ko.Ang taong pupuno saakin ngayong gabi.Yun lang ang importante.

Hindi na ako sumagot pa.Mas pinanabik ko ang mga halik namin.Sandali lang itong pinutol ni Niro bago kakaibang tumingin saakin.

Tumayo sya ng maayos sa harap ko.Hinayaan ko lang ang susunod na gagawin nya nang tanggalin nya ang t’shirt na suot.

May kagat labi pa syang nakatitig sakin habang ginagawa nya yun.Pagtapos ay sinunod nya ang pantalon.

Inunang inun-botton ang butones.Sumunod na ibinaba ng zipper nito,haanggang sa hinubad nya na ito pababa.

Bumungad saakin ang masikip na boxer na suot nya.Bakat ang kanina pang nagwawalang pagkalalaki nito.

Ako nama’y tila wala sa sarili’t inangat ang mga kamay patungo dito.Nagkaron sya ng ngiti dahil doon.Subalit bago ko pa maabot ang naghuhumindig na bagay nayun.

Nauna nya nang kuhain ang kamay ko.Masuyo nya itong dinala sa labi nya’t hinalikan ang  likudan niyun.

Para naman nanumbalik ang bils ng tibok ng puso ko dahil sa ginawa nya.Masuyo nya lang ako nginitian pagkatapos.Kapagkuwan ay hinila ako patayo.

Muli nya akong pinaulan ng halik bago nya ko pakawalan.

“Lets go shower” ani nya at hindi nya na ako hinayaan hubadan ang sarili dahil sya na ang gumawa nito.

Masuyo nyang hinubad isa isa ang mga damit ko.Hanggang sa manipis na boxer nalang din ang suot ko.

Lumuhod pa sya sa harap ko.Bago pagmasdan ng buong paghanga ang hubad kong katawan.Wala na akong naramdaman pag kailang.Kita ko sa mga mata nya ang kasiyahan kung kayat nakatulong itong ilantad ang katawan kong sa kanya sasamba.

Hinagod nya ang mga kamay sa aking bewang.Bago nya may suyong lumapit sa aking tiyan at halikan ito…pababa sa aking pusod.

Hindi pa sya nakuntento dahil ikinalat nya pa ang mga halik.Dumampi ang malalambot nyang mga labi sa aking legs,pababa sa aking binte hanggang sa umakyat sa aking bewang.

Kulang nalang ay lahat ng sulok ng katawan ko ay dampian ng malalambot nyang labi.

“Youre so beautifull” saad nya “Hindi lang sa pangloob na kaanyuan.Kundi sa panlabas”

Hindi na ako nagsalita pa.Tila isang papel nya lang kung paano ako buhatin,

kapagkuwan ay tinungo namin ang cr.

Tumapat kami sa shower,naramdaman ko ang lamig ng tubig nayun ngunit dahil sa init ng mga katawan naming dalawa ay hindi ko na ininda.

Sinumulan ko nalamang muli syang halikan sa mga labi.Nararamdaman ko pa ang bahagyang pagtusok ng pagkalalaki nya katapat sa aking puson kung kayat hindi ko narin pinigilan pa ang sarili.

Saglit ko lang ipinababa ang mga halik.Mula sa leeg patungo sa dibdib pababa sa puson nya.Naramdaman ko ang impit na ungol.

Pero bago pa man lumakas yun,tinungo na ng mga labi ko ang pagkalalaki nya.Hindi ko to hinawakan.Gamit ang mga labi sinimulan ko yun paligayahan.

Hindi ko alam kung paano ako natuto gawin yun dahil kailanman ay hindi koyun nagawa kay Niko.At sa buong buhay ko isang beses ko palang yun nararanasan sa isang taong hindi ko na alam kung parte pa ng puso ko ngayon.

I felt sorry for Niko…pero sa ngayon hinayaan ko ang sarili maging makasalanan.Magtaksil sa kasalukuyang nobyo,at magpagamit sa taong may kasintahan nadin.

Basta ngayon,ang alam ko…kaya kong gawin ang lahat na hindi ko pa nagagawa para kay Niro.

Dahan dahan…nasa loob na ng bibig ko ang naghuhumindig na pagkalalaki ni Niro.

Tumitibok ito…mainit…malaki.Hindi ko alam kung paano napagkasya saaking labi pero dahil siguro sa pananabik nagawa ko.

Mabilis lang nasanay ang bibig ko sa kalakihan nya.Ilan beses ding nagtaas baba ang labi ko.Minsan tila nababaliukan ako.Nararamdaman ko pa na napapasabunot pa si Niro sa buhok ko.Alam kong nagugustohan nya ang ginagawa ko.

Maya maya pa masuyo nya akong muling pinatayo.Hinalikan nya akong muli…natikman nya ang sarili sa labi ko ngunit lalo lang itong nagpainit sa amin.

Hinayaan ko sya sa gagawin nang pinaharap nya ako sa pader.Hinanda ko na ang sarili kung sakali mang pasukin nya ang kalooban ko ngunit iba ang naramdaman ko.

Lumuhod si Niro sa likudan ko.Bago pa ako maka react.Naibuka nya na ang pagitan ng aking pangupo.At…doon naramdaman ko ang kakaibang kiliti na nagmula sa kanyang malambot na dila.

“ughhhmm…shit” hindi napigilan ang sarili.Ang sarap sa pakiramdam mainit…malambot…namamasa.

Nanghihina ang mga tuhod.Mabuti nalang bago pa bumigay iyun ay hinawakan nya na ako sa bewang.

Kasunod nun ay hinalikan nya na ako sa leeg patungo sa ang balikat.

Ramdam ko ang bahagya nyang gigil lalo na nang idikit nya ang kanyang pagkalalaki sa pagitan ng aking pangupo.

Sobrang tigas nun…tumitibok…mainit…lalo na nang bahagya pa syang umindayog kung kayat kumiskis ito sa gitna.

Hindi ko na muli napigilan ang sarili…inabot ko ang labi nya mula sa likod.Hinalikan ko sya.

“Gawin natin Niro” sambit ko kapagkuwan.

Hindi sya nagsalita.Sa halip ay pinihit nya ang katawan ko paharap sa kanya.Kapagkuwan ay binuhat nya ako.

Hindi ko alam kung san nya ako dadalhin gayong basang basa pa ang aming mga katawan.

Naramdaman ko nalang ang malambot na kama sa aking likuran.Inihiga ako ni Niro doon bago nya ako muling tadtadin ng halik.

“gagawin ko to nang buong pagiingat Rigel” saad nya.

Tipid lang akong ngumiti.Inaakala nya siguro na ito ang una ko.Hindi ko alam kung dapat nya ba ngayon itong malaman pero bahala na.Hindi man sya ang una…alam ko sa sarili naito ang pinakamasarap at pinaka masaya.

Maya maya lang ay nararamdaman ko nang tinututok ang pagkalalaki nya sa aking butas.Malaki yun,at kahit siguro ito na ang pangalawa may sakit parin siguro akong mararamdaman.

Hinalikan nya akong muli bago sya kumuha ng laway sa labi at gamitin itong pampadulas.Basa pa ang aming mga katawan sa palagay ko ay nakatulong yun upang banayad na maipasok ni Niro ang pagkalalaki nya saakin.

Sa una tila muling nabibiyak.Sobrang sakit…nakakapanghina at nakakanginig ng tuhod.Ngunit alam ni Niro na nasasaktan ako,kung kayat habang unti unti nya akong inaangkin hinahalikan nya ako sa labi.

Ang impit na ungol sa aking bibig ay sinasalo ng kanyang labi.Sandali kong nalilimutan ang sakit sa aking loob marahil magaling sya magdala.

Lalo na’t bahagya nya pang pinapasok ang kanyang dila sa aking bibig.Sinasalo yun ng dila ko.

Maya maya lang ramdam na ramdan ko na ang katigasan nya sa loob ko.Tumitibok yun,napakainit.Habang walang sawa nya akong halikan,ramdam kong nagsisimula na syang maglabas pasok.

“ughmm…” ungol kong muli sa magkadikit naming mga labi.

“Ang init mo Rigel” ani nya “Ang sikip mo,pakiramdam ko lalabasan ako agad”

Hindi ako nakasagot sa sinabi nya.Sa halip ay wala akong nagawa nang agaran nya akong buhatin.

Nanatiling nakabaon ang pagkalalaki nya na pakiramdam ko ay mas lalo lang tumitigas.

Itinanday nya ako sa pader,napasinghap ako sa lamig nun.Ang kaninang pagkalalaki nya na nakabaon saakin ay nagsisimula na muling maglabas pasok.

Ni hindi man lang nahirapan si Niro habang buhat ang buo kong katawan at walang sawa syang bumayo saakin.Tanging pagyakap ko lamang sa kanyag leeg bilang pagsuporta ang tangi kong magagawa.

Tanging ungol ko nalamang ang maririnig na nagpapatunay na may angking galing sa gantong akitibidad si Niro.

Napapasamba nya ako…nababaliw

Hindi ko na namalayan ang minuto,oras na dumaan.Ang tanging natatandaan ko nalamang ay ang ibat ibang posisyon na ginawa namin ni Niro.

May roong pinatuwad nya ako sa dulo ng kama.At nang humiga sya at ako ang nasa ibabaw.Ako ang may kontrol ng paglabas pasok ng pagkalalaki nya.

Nasanay na ang aking katawan.Parang tila hahanap hanapin ko sya.

Sa dami ng posisyong ginawa namin.Lahat ng yun maligaya ako,nasarapan ako at nakuntento ako.At sa posisyon kung saan ko pinakagusto ay ang nakatihaya ako sa kama.Nasa pagita sya ng mga hita ko habang ang isa kong binte ay nasa balikat nya.

Ramdam na ramdam ko ang pagbagsak ng katawan nya sa katawan ko.Kita ko ng buo nyang mukha…ang pagkintab ng katawan nya dahil sa butil na pawis.Kita ko ang mapupungay nyang mga mata na alam kong sobrang nasasarapan sa ginagawa.

Ramdam ko ang buong buong pagpasok nya sa loob ko.Sumasagad hanggang dulo,hindi nagbabago ang init at ang tigas nito.

At pinakahuli ay ang ungol nya…kasabay nun ay ang pagkalat ng katas nya sa katawan ko,may napunta sa pisngi,sa braso ko,sa dibdib ko.

“ughhh..fuck Rigel” huling kataga nyang sinabi.Bago bumagsak ang pagod nyang katawan sa katawan kong pinuno nya ng sariling dagta.

Tila pinagsaluhan namin ito.

“Walang mali sa ginawa nating ito” saad nya pakatapos ng mahabang katahimikan “Mahal kita Rigel alam mo yun”

Hindi ako umimik sa halip ay naramdaman kong tila namasa ang aking mga mata.

“Paano na tayo pagkatapos nito Niro” tanong ko “Ayaw kong may pagsisihan…alam mo ring ikaw lang ang importante sakin”

Marahan nya akong hinalikan sa noo.

“natatakot kaba?” tanong nya “May dapat bang tapusin sa pagitan nating dalawa? nagsisisi kaba?”

Sandali akong napatitig sa mga mata nya bago ako sumagot “Hindi Niro…wala akong kinatatakutan” buong tapang kong saad “Sa totoo lang mas naging matapang akong harapin lahat ng to dahil kasama kita.Mali man to kung mali,ikaw lang ang tama para sakin”

Hinalikan nya akong muli pagkatapos.Alam ko ang halik nayun ang simula ng pangalawa naming pagtatagpo.Hindi pa natatapos.

Kagaya ng pagdidisisyon kong maging matapang para sa kanya.Hindi dapat matapos.

Marami pa kaming kakaharaping pagsubok.At alam kong kaya namin yun dahil alam kong nandyan sya.

Kaya naman unti unti ko mang nararamdaman na may mali sa nangyari samin.Iniiisip ko sya…

at ang saya na pinagsaluhan naming dalawa.

I really love Niro…at hindi ko isusuko iyun basta basta.

Naramdaman kong hinalikan ako ni Niro sa pisngi.Nawala ang atensyon ko sa kisame.

Nilingon ko sya,gising na si Niro at ang magandang ngiti ang bungad saakin.

“Goodmorning” bati nya

Nginitian ko lang sya,kapagkuwan pumihit ang katawan ko paharap sa kanya pagkatapos ay niyakap ang hubad nyang katawan.

Ramdam ko ang init ng katawan nya nang itanday ko ang ulo sa dibdib nya.Napakasarap sa posisyon nayun parang ayoko nang umalis.

“Pwede ka sa condo ko kung ayaw mo pang umuwi” saad nya “Remember when I told you na saatin ang mundo nato.Wala akong kasama…kaya kailangan kita dito”

Hindi muna ako sumagot kay Niro.Nilingon ko lang sya upang tignan sya sa mukha.

“Binili ko to para sa sarili ko” saad nya muli “ito ang lugar na hindi kailanman mapupuntahan ni Anjyl”

Si maam Anjyl

Bakit ganon? pagnaiisip ko sya,pakiramdm ko may mali kong ginawa.

Parang nagsisimula nang makunsensya ang katawan ko.Minsan ba? sapat pa ang pagmamahal kung may nasasaktan kayong tao.

Naramdaman kong hinagod ni Niro ang aking buhok.Napansin nya siguro ang panandalian kong pananahimik.

“wag mo sanang isipin na isa ka sa dapat na itago Rigel” ani nya “hindi kita kabit…hindi tayo pumapasok sa isang pinagbabawal na relasyon.Alam nating dalawa na wala na kami ni Anjyl.Sa tingin lang ng mata ng mga tao kami na iisa.Pero ang totoo,ikaw yun Rigel.Akin ka”

“Alam ko nasasaktan sya Niro” saad ko,sandaling bumalik sa akin ang ala ala nang huling magkausap kaming dalawa “Hindi ko alam kung mahal ka pa nya.Nakikita ko yun sa mga mata nya”

“Hindi na importante yun,ang mahalaga ay yung tayong dalawa”

Huminga ako ng malalim bago umupo sa tabi nya.

ito nayun,binabagabag nako.

“Si Niko…” ani ko “Kaming dalawa ni Niko,mahal nya din ako”

Hindi umimik si Niro,sa halip ay umupo din sya sa tabi ko bago nya ako halikan sa gilid ng ulo.

Matapang ko syang tinitigan sa mga mata.

“Hindi ako kabit Niro diba?” tanong ko na bahagya nya ikinatigil “Ayokong maging kabit”

“Hindi kahit kailan” kita ko ang pagaala sa mga mata nya “I promise,after all of this.Magiging malaya tayong dalawa”

“Sorry kung nararamdaman ko to ngayon” saad ko “Sa tuwing naiisip ko lang kasi na may isang taong nasasaktan sa ginagawa natin…parang sinasabi nito na wala talaga tayong karapatang sumaya”

“its part of the process Rigel,masasaktan ang masasaktan.Isipin mong tayong dalawa andami na nating pinagdaanan…may dapat kapa bang ikasuko? matatapos tong lahat.Tatapusin ko,balang araw may laya tayong ipagmalaki sa lahat na nagmamahalan tayong dalawa.Nang walang pagaalinlangan…pagmamalaki lang”

Ano pa’t pinangako ko kay Niro na hindi ko sya susukoan.Ano pat ang rason para maging matapang ako.Naniniwala ako,na matatapos ang lahat…at magiging malaya kaming dalawa.

Isa siguro sa unang hakbang naming dalawa ay ang sabay kaming pumasok sa trabaho.Ramdam ko ang tapang na dala ni Niro.Wala syang pag dadalwang isip.Nais nyang ipaalam sa lahat kung ano kami.

Hindi na ako umuwi,ayoko naman talaga dahil hindi ko alam kung paano ako haharapin si mama.

kaya nanatili ako kay Niro,pinahiram nya ako ng damit na medyo maliit sa kanya.Halatang hindi pa nagagamit dahil bagong bago pa.

Sumakto naman ito saakin at naging presentable ang suot ko.Pagdating namin sa trabaho,may kabang bumaba ako sa kotse ni Niro.

Pinagbuksan nya pa ako ng pinto.

Gaya ng iniisip.May ilang takang tingin saamin ang ibang impleyado.Sino ba naman kasi ang pinagpalang simpleng impleyado lang ay baba sa sasakyan ng CEO sa kumpanyang ito.

May tanong sa kanilang mga mata,pakiramdam ko lulubog na ako  sa kinatatayuan ko.Mabuti nalang ay nasa tabi ko si Niro.

Parang wala lang sa kanya ang nangyayari.Wala syang pakialam sa lahat,alam nyang sya ang boss.At ang mga implyedong nasa paligid ay minamarkahan nyang walang karapatan mangialam sa personal na buhay nya.

“Paano natin matatanggap ang mga sarili kung hindi natin ipapakita sa lahat na  wala silang karapatang husgahan tayo” rinig kong saad nya.

“Tama na Rigel,wag mo namang iparamdam saaking pinagsisihan mo ang mayroon tayong dalawa”

nagulat ako sa huli nyang sinabi.Napansin ni Niro ang itsura ko.

Hindi malabo na isipin yun ni Niro.Ayokong maramdaman nya na mahina ako,sa lahat ng pinagdaanan naming dalawa.Nararapat lang na maging matapang na ako para saaming dalawa.

Kaya naman habang papasok kami ni Niro sa loob ng kumpanya hinanda ko ang sarili.Huminga ako ng malalim at tinaniman ng ngiti ang labi ko.

Hahawakan ko na sana ang kamay nya sa pagkakataong iyun.Ngunit bago ko pa magawa yun ay biglang may lumapit na babae sa kanya.

“Sr.Niro pinapatawag po daw kayo ni Sr.Tyron” ani nito “may ipe present daw po sya sa inyo”

Natigilan ako.

Napatingin naman saakin si Niro at hindi na nagsalita pa.Ang ngiti na binaon ko kanina ay ngiti nalang ng pagpayag sa paguna nya saakin umalis.

“See you later” saad nya.

“Sige,goodluck” sagot ko.

Wala na akong imik,pinanood ko nalang ang pagpasok nya sa elevator.Nagtama pa ang paningin naming dalawa bago magsara ang pinto nun.

Napahinga ako ng malalim,bakit ganun,may tapang nakong gawin ang isang bagay pero parang may pumigil pa dito.

Inisip ko nalang na iikot naman ang araw.Makikita ko sya uli.Kaya iaabala ko na muna ang sarili ko sa trabaho.

Tutungo na sana ako sa elevator na pinasukan ni Niro nang mapalingon ako sa isang direksyon.Nakita ko ang isang pamilyar na bulto.

Parang tinawag nya ang atensyon ko.

Sandali akong napatitig.Nakita ko sya…nakatingin saakin…gaya ni Niro noon walang makikitang emosyon sa mga mata nya.

Parang pagod sya,parang malungkot.

Hindi ko alam kung bakit hindi ko alam kung paano ko sya haharapin.Napatitig lang ako sa kanya.

Hindi nya inalis ang paningin habang papalapit sakin.Namalayan ko nalang na nasa tabi ko na sya.

Para kaming mga tanga na walang imik,sobrang lapit namin sa isat isa.Nakatitig lang,walang sinasabi.

Ang lakas ng tibok ng puso ko…

At hindi ko alam kung bakit ganto rin ito kay Ardy.Ang gulo…

Hindi ko alam kung ilang segundo na kaming magkatitigan.Hanggang sya naman na ang sumuko.Nagulat nalang ako nang bigla nyang itinanday ang ulo nya sa balikat ko.Kapagkuwan ay huminga ng malalim.

“hayst thank you lord…” saad nya “nahanap ko din ang pahinga ko,stay with me Rigel…pleas,tatapusin ko lang ang dapat tapusin.I promise titigil nako sa oras na malaman kong ok ka na sa mga kamay nila”

“Ardy…”

“Hindi ko hahayaan…gamitin ka lang nilang lahat”

CHAPTER 49

AN; Thank you for the long wait guys.I hope nandyan pa kayo at muling balikan ang kwento nila Rigel.Isa lang po uli ang ipinapangako ko.Papunta palang tayo sa Exciting part.

Happy reading

It past two am,nang mailimpungatan si Ardy.Nagising sya sa paulit ulit na tunog ng doorbell.

Kasabay pa nito ay ang pag ring’ din ng cellphone nya.Una nya itong tinignan at nabasa nya ang pamilyar na pangalan.

Ate Anj’

Napakunot noo sya dahil dito.Nagtataka na sa gantong oras ay nang gugulo pa ang kanyang ate.Naisip nya na ang kanina pang nang gugulo sa kanyang doorbell ay ang kanyang kapatid.

Napabuga sya ng hininga.

“Hearth broken again..” saad nya bago mabibigat ang mga paa at pupungas pungas pa ng mga matang bumangan sa kama.

Binuksan nya ito ng pinto at isang babaeng tila wala sa sarili ang bumungad sa kanya.Hindi maayos ang sarili nito.Ni hindi manlang makapagsuklay ng maayos at namamaga pa ang mga mata.

Ang higit sa hindi nya nagustohan sa dumating ay ang maanghang nitong amoy alak.

Nakainum ito.

“Bat ba ang tagal mong buksan…” saad nito na tila nangongo pa dahil sa tama ng alak.

Gusto nyang magreklamo,o dikaya pauwin nalamang ito subalit kita nya ang lakas ng tama nito sa alak.Napabuga na lamang syang muli ng hininga.

Wala narin kasi syang magagawa dahil diretsyo itong pumasok kahit hindi nya pa ito naiimbitahan.

“Why are you here?” bagot nyang tanong sa kapatid.

Hindi sya nito sinagot sa halip dumiretsyo ito sa kanyang kusina.Ginalaw nito ang mga gamit nya na parang sariling pagaari ito ng dalaga.Akala ni Ardy kukuha ito ng makakain sa ref,subalit dumiritsyo ito sa isa pang kabinet na naglalaman ng mga imported na wine.

Alam nya na ito talaga ang pakay ng kapatid,kahit susuray na ang katawan nito sa alak ay handa pa itong magpaka-lunod.Kaya nang makita nya ito,ay agad nya lang itong pinigilan.

“C’mon ate…tama nayan” saway nya dito “matulog kana, wala nayan bukas”

Narinig nyang bahagyang natawa ang kapatid pagkatapos nya sabihin yun.Susuray-suray parin itong tumitig sa kanya.

“r-really Ardy?” tila ngongo parin nitong saad dahil sa apekto ng alak.“bukas mawawala? bukas ba ok na?”

Hindi sya humimik,naramdaman nya kasi ang hugot sa sinabi ng kanyang kapatid.

“Ok yung lasing na ako…bukas wala na..” patuloy nito “balik na uli sa masungit at matapobreng si Anjyl..pero yung sakit,yung lungkot.Naiiwan yun ardy,nandito padin yun”

Maya maya pa nakita na nyang lumuluha ang mata ng kapatid,umiyak na ito gaya ng inaasahan.

“Bukas,mararamdaman ko uli yung tipo ng taong inagawan..yung isang taong iniwan…mananatili yun pagkatapos ng gabing ito ardy…at gustong gusto konang mawala ang isang milyong lungkot sa dibdib ko kung alam mo lang”

Ilang Segundo syang napatitig sa dalaga.Awa lang ang nakikita nya dito.

“tara na ate,matulog kana lasing kana e” masuyong pakiusap nya dito.

Ramdaman nya din ang lungkot nito.Kapatid nya ang dalaga,at aaminin nya na halos parehas parin sila ng sitwasyon nito pagdating sa pagibig.Kung kayat,kung kaya nya lang akuin ang sakit ng dalaga.Kakayanin nya pa..ngunit hindi,dahil maging sya mismo kinakain ng sakit at kalungkutan.

“Sa kwarto ko na ikaw matulog,dito na ako sa sala”

Aakmang aakayin nya na sana ang kapatid ng maayos nangmatigil muli sya dahil sa pagiyak nito.

“Iiwan mo rin ba ako?” kapakuwan tanong nito.“Iiwan morin ba ako kagaya nya?” alam na nya kung sino ang tinutukoy nito.Hindi sya umimik,buong may awa lang ang tingin nya sa kapatid.

“wag mokong iiwan Ardy pleas…wag mong iiwan si ate.Ayoko nang paulit ulit na iwan.Ayoko nang may mawala pa sakin”

Muli awa ang namutawi sa kanya nang marinig ito sa kapatid.

Hindi nya alam kung papano nito natitiis ang isang Niro Barrenuevo,sa kabila ng pagbabaliwala sa kapatid.

Napabuga sya ng malalim na hininga,hindi nya naman kasi alam kung ano pa ang tamang sasabihin mapagaan lang ang loob nito.Maging sya rin kasi ay inagawan,maging sya rin kasi ay umaasa na huwag iwan.

Parehas lang sila ngayon ng kapatid,umaasa sa pagmamahal na alam nilang hindi mapapa sa kanila.

Masuyo nya nalang pinunasan ang luha sa pisngi ng kapatid,bago nya ito may ingat na hinatid sa kanyang silid.Mabuti nalang at hindi na ito naging makulit pa,marahil ay sobra na ang pagkalasing nito’

Akala nya ay tuluyan nang makakatulog ang dalaga ng ilapag nya ito sa kama,nakapikit na kasi ang mga mata nito.Ngunit aakmang aalis na sana sya sa higaan nang muli itong magsalita.

“mga walang hiya sila…” tila ngongo parin nitong saad habang nanatiling pikit ang mga mata.Natigilan naman sya palabas ng kwarto at piniling tuunan muli ng pansin ang kapatid.

“mga walang hiya sila…lalo na yang Niro nayan…nakakagigil nadin yang baklang h-haliparot nayan e” alam nya kung sino ang mga tinutukoy nito “Ang swerte swerte nya..wala naman sya ng mga meron ako pero sya padin ang pinipili ng Niro nayun,ano bang meron sa kanya huh? Hindi naman sya babae d-diba?” mapait itong natawa pagkatapos.

Naisip nya na dala lang ng kalasingan kung kayat kahit tulog na ito ay nababanggit padin ang dalawa.Pinili nalang nyang ikibit balikat ang mga narinig at tuluyan nalang syang lumabas.Pero nang isasara na nya ang pinto ng kwarto ay muli nyang narinig itong magsalita.

“Pati yung kapatid ko pinipili sya..” mapait muli itong natawa “without knowing na hindi parin naman sya ang hinahanap nito kahit alas tres na nang umaga.Pinipili sya ni Ardy kahit paulit ulit…si Niro naman ang gusto nito.Handang lumabas si Niro ng malamig na madaling araw para lang puntahan ang walang kwentang faggot nayun? kaya ayun sila ngayun,pinagsaluhan na ang mga sarili sa motel…mga nakakadiri”

Napapatitig lang si Ardy sa kawalan ng mga sandaling iyun.Naisip nya palang na magkasama ang dalawa sa mga oras nato ay tila hindi na sya makahinga.Pero ano panga ba ang magagawa nya? maghahangad paba sya ng mas higit sa ibinibigay sa kanya ng binata?

Oo ngat malayo na sya sa Ardy na pagkakakilala sa kanya ni Rigel.Maswerte sya at kahit sa pangalwang pagkakataon ay binigyan pa sya nito.Pero hanggang doon nalang yun,gusto man nya maghangad pa ay hindi na kaya.

Sapat na kung ano sila ngayon…tamang magkaibigan na hindi alam kung hanggang kailan tatagal.

Sapat na para sa kanya nasa sa una pang pagkakataon.Nakasama nya ang binata.At yun siguro ang unang magandang alaala nila na babaonin nya magpakailanman.

Mapait syang napangiti sa kawalan,tuloyan nya na ngang isinara ang pintuan at isinawalang bahala nalang ang mga narinig sa kapatid.Nagtungo na lamang sya sa kusina upang sana kumuha ng maiinom,ngunit pagkaabot nya ng babasaging baso.Bigla na lamang sumagi sa kanyang isipan ang binata.

At ang momentum nang nasa cafe sila magkasama…

Ang unang alaala na walang makikitang takot sa mga mata ng banata.

“Thank you for inviting me A-ardy” kapagkuwan saad nito pagkaupo nya galing counter para umorder.Hinintay sya ng binata sa mesa nilang nasa balkunahe ng café.

Lihim naman syang napangiti.Seing Rigel,unti unti…may improvement kung paano sya nito tignan.Wala na ang mga takot sa mga mata nito.

“W-wala yun,thank you din” naiilang nyang ani.

“for what? your the one who invited me here” saad nito.

Bahagya syang ngumisi “I just dont expect that you accept me again..”

Napatingin naman sa kanya ang binata.Kung kayat bahagya syang natauhan sa sinabi nya “what I mean is for accepting my invitation”

Matipid na ngumiti ang binata.Kapagkuwan ay napahinga ito ng malalim.

“Actually..I badly need this..mag unwined sa lahat”

Nabasa nya ang saglit na pagbabago ng mood ng binata.At alam nya na kung anong dahilan nito.

Awa lang ang namutawi sa kanya.

“Timing pala ako” sagot nya bago pa mahinang natawa.

Sa totoo lang hindi lang yun ang gusto nyang sabihin sa binata.Madame at isa nadoon na gusto nyang ipadama na nandidito lang sya para sa binata.Pero baka sumobra na sya.Sa tingin nya tama na muna na ganto.Ang matulongan nya ang binata na sandaling huminga sa lahat.

Hanggang ngayon parin kasi tila nahihiwagaan sya na nasa harapan nya ang binata.

Nung hapong iyun,nakita nya itong kalalabas lang sa opisina.Kapansin pansin ang tila malungkot nitong mukha at malalim na pagiisip.Kung kayat kahit may pag aalinlangan ay walang pagdadalwang isip na yayain nya ito mula sa isang café.

Ngayon pigil nyang mapangiti dahil sa galak dahil nasa harapan na nya nga ito.

Tahimik lang ang binata,napansin nyang napahinga pa ito ng malalim bago mapatingin sa labas ng Café.Dahil nasa balkunahe ang pwesto nila na nasa second floor,kasabay ng pagpikit ng mapupungay na mga mata nito ang mahinang paghangin na tinamaan naman ang mukha ng binata.

Malayang hinawi ang malalambot na buhok nito na hindi nya alam kung bakit nagpabilis naman ng tibok ng kanyang puso.

Kay gandang pagmasdan ng binata,para itong maamong anghel.Sa isang banda ng kanyang isipin ay tinatanong nya kung bakit nagawa nyang saktan ito noon.

“Im really sorry Rigel” kapagkuwan saad nya,hindi namamalayang nasabi nya ang dapat nasa isip nya lang.

Muling itong napatingin sa kanya.

“Im sorry?” takang tanong nito sa kanya.Naginhawaan na hindi sya nito naintindihan.

“Ahm nothing” ani nya “I just want to ask you? How is your for being a secretary?”

Binago nya ang topic at bahagyang pinasigla nya ang tanong.Akma naman ang kanyang sinabi ditto dahil ayun sa huli nyang balita ay secretary na ni Niro ang binata.

Pero hindi agad nakasagot si Rigel sa tanong nya.Sa halip ay napatitig pa ito sa kanya ng ilang Segundo.Kaya nung pagkakataon nayun.Ito ang dahilan kung bakit gustong mag unwined ng binata.

Stress ito sa trabaho.

“its good” maya mayang sagot nito pagkatapos ng ilang katahimikan.

Muli nyang pinasigla ang mukha bago muling magtanong.Hindi nya mapigilan ang sarili at tila may gusto syang malaman sa mga malungkot na mga mata nito.

“Good as in?…maganda ang trabaho?”

Huminga ng malalim ang binata “Yeah,masaya ako sa trabahao ko ngayon”.Alam nyang labas sa ilong ang sagot nito.

Tumango nalang sya.“Masaya din ako para sayo” ani nya “And I glad to say that what ever happen in your back…Im just still here.Hihintayin kong tawagin mo upang tulongan ka”

“walang kang dapat ipag alala” saad nito.

“sana nga” ani nya “kasi kung meron…ako mismo ang tatapos ng lahat”

Alam nyang napansin ng binata na may laman ang sinabe nya.Ngunit mukhang alam nito ang usapang nais nyang simulant.Kung kayat upang maka-iwas sa mga ito ay muli itong humikab na tila nababagot.

Ito ang ayaw nyang Makita sa binata.

“You know what I accept your coffee invitation just to be far from the chiaotic world of work” natatawang ani nito.“Im sorry Ardy but can we pleas change our topic?”

“Ofcourse” agarang sagot nya sa pag aalala sa sinabi nito “pasensya kana,I just really want to ask you for being a secretary.I didn’t mean that”

“ok lang,thank you.Dahil din siguro sayo to eh” napatitig sya sa binata dahil sa sagot nito.

“dahil sakin?”

“yup,its because of you.That day…nung araw ng meeting,sa lahat ng board member na naandoon,ikaw ang kauna unahang humingi ng opinion ko” tipid itong ngumiti sa kanya “Hindi pa ako secretary nun ah,training palang ako pero nagtiwala kana sakin na magbigay ako sa ng opinion sa problemang akala ko wala akong alam”

“Rigel you diserve to be known by everybody” saad nya,at hindi nya na napigilan ang sarili “Hindi isang secretery lang na utosan ng mas nakakataas sayo.May galing ka…talino.Hindi ka dapat nagpapagamit lang sa kung sino”

Alam nya sa pagkakataon nayun may laman na ang kanyang sinabi at gusto nya itong ipahiwatig sa binata.

Hindi sya dapat ginagamit ng isang Niro lang ukol sa mga plano nito.

Alam nya din na gusto syang iligaw ng binata sa usapan sa kagustohang pagtakpan ang totoong nangyayari sa loob ng pagiging secretary lang.

Ngumiti lang ang binata,malungkot muli iyun at ayun ang huli nyang nakita sa binate bago matapos ang araw at bumalik ang lahat sa normal.

“Sana nga…hindi panggagamit lang ang lahat “ huling salitang tumatak na sinabi ni Rigel at tumatak sa isip nya.

          HAWAK NYA padin ang babasaging baso at tila mukha padin ng binata ang nakikita nya sa makinis na repleksyon nito.

Nagpapahiwatig ng kung ano.Wala sa katinuan nyang binitawan ang baso.At kasabay nang pagbagsak nito sa sahig ang dahilan ng pagbasag nito…gusto nya nading basagin ang katahimikan.

He will help Rigel…aalisin nya ito mula sa magulong mundo ng kumpanya.Nais nyang patunayan na minsan na syang nagging bully nito,pero sa tamang pagkakataon…ninais na nyang maging Light ang shining armor nito.

Kahit sa pagkakataon nato,maging tama naman ang tingen sa kanya ni Rigel.

     MALALABO PA ANG mga mata nang idilat nya ito.Pero isang babae na ang naaaninagan nya.Nakatapat ito sa maliawanag na bintana dito din sa sala kung saan sya natulog kagabi.

Kilala nya ang mataray na boses nito at ang mga simpleng ngisi nito sa naririnig nya.May kausap ito sa telepono.Hindi nya nalang sana inintindi ang maingay na bungangang iyun.Sa halip ay itinuon nya ang pansin sa dariling nasugatan kagabi.

Mula ito sa nabasag na baso kagabi at hindi nya alam kung anong katangahang meron sya kung bakit nangyari iyun.Pero hindi mahalaga sa kanya kung nasaktan sya.Ang mahalaga at naka nakaw ng pansin mula sa maingay na paguusap ng kanyang kapatid sa cellphone nito ay ang marinig nya ang pangalan ni Rigel.

Kunot noo syang napatingin sa nakakatandang kapatid.Patuloy ito sa madaldal nitong paguusap mula sa kabilang linya.

“I c’mon I really mean it Hugo” ani nito “Gagawin ko ang plano ko sa ayaw at gusto mo.Sumusbra na ang faggot nayan.At napipikon na ako.Ang ikli ikili nalang ng pisi ko ngayon”

May ilan pa syang narinig na sagot sa kausap nito.Bago magsalita muli ang kapatid.

“That’s why I need you there Hugo” ani Anjyl “Ako nang bahala sa fiancé ko dahil isa rin yan saakin.I will make sure na dalawa sila ang mapapahiya sa lahat.Ang gawin molang kailangan mong mapasunod sa araw nayun si Faggot.And I will do the rest…don’t worry dahil hindi ko idadamay ang collection day mo gaga.Makaka publish kappa ng magagandang damit at babango pa ang pangalan mo”

Tila isang bomba sa tenga ni Ardy ang lahat ng narinig.Hindi sya nagkakamali dahil parin talaga nagbabago ang plano ng kapatid kay Rigel.

Awa ang namutawi muli sa kanyang isipan.Naisip nya na mali ang ikumpara ang kanyang sarili dito.Dahil sya kung nasasaktan sa pagibig ay kaya nya itong tanggapin.Ngunit ang kapatid na may parehang kalagayan ay kalian man ay walang salitang pag tanggap sa isipan nito.

Puro paghihiganti lang…

At ito na ang hudyat para oras na nang kanyang pagkilos.

Tila mabilis ang mga oras na lumipas sa kanya.Malalim ang kanyang isipan ngunit nagawa padin nyang pumasok sa trabaho.Pilit isinantabi ang mga narinig sa kapatid at tanging laman lang ng isipan ang mukha ni Rigel,na ngayon ay hindi sinasadyang Makitang kasama si Niro.

Nauna sya sa loob ng gusali,pero kita nya padin ang pagbaba nito sa kotse.Tama ang sinabi ng kapatid na magkasama nga ito isang gabi.Pinagbuksan pa ni Niro ng Pinto si Rigel,tila walang pakialam sa nangyayari.

Sya namay nanghihina sa nakikita nya para kay Rigel.Bakas sa mukha nito ang saya sa kasama,walang kaalam alam na niloloko sya nito.Pinapaikot at ginagamit…

Nakakaawang tignan ang isang inosente tao napapalibutan ng mga manloloko.Mula sa kanyang kapatid…kay Niro,kay Tyron,at sa bago nyang nalalaman…kay Niko.

At isa lang ang magtatapos ng lahat ng ito.Ito ay pagsisiwalat nya ng katotohanan.

Wala syang emosyong nakatitig lang kay Rigel mula sa malayo.Hindi alintana ang namugtong mga mata dahil sa sitwasyong binata.

Hinayaan nya lang ang dalawa na salubongin ang takang tingen ng lahat na hindi na bago sa kanya.Gusto pa atang maging proud ni Rigel na kasama nya si Niro kahit may mapanghusga nang tingen sa kanilang dalawa.Dahil aakmang hahawakan ni Rigel ang kamay ng kasunod ngunit ay natigilan din agad ito.

Lumapit agad kasi ang isang babaeng receiptionist mula sa taas.At tinawag si Niro,sa isang mabilis na Segundo ay tila nakalimutan agad nito si Rigel.Ngunit tinanggap naman ng binate ang mabilis na pagwalay sa kanya ni Niro.

May lungkot ngunit may pagtanggap sa mga mata ng binata sa kung anong merong sitwasyon ngayon.At nakita nya ang lahat ito mula sa mga mata ng binata.Dahil mula nang magtama ang kanilang mga paningin ay hindi nya na muli itong binatawan.

Parang hinuhugot nya ang binata habang papalapit sya dito.Siguro marahil dala ng pagod kasabay sa pag aalala sa binate.Tila naka hanap sya ng kaginhawaan sa prisensya nito.

At doon..tila wala sa sariling itinanday nya ang ulo sa balikat ni Rigel.

“Hayst thank you lord…” saad nya “nahanap ko din ang pahinga ko,stay with Rigel pleas…Tatapusin ko lang ang dapat tapusin.I promise titigil nako sa oras na malaman kong ok ka na sa mga kamay nila”

“Ardy…” rinig nyang saad nito.

“Hindi ko hahayaan…gamitin ka lang nilang lahat”

Wala na syang narinig na kahit ano pa kay Rigel.Ilang segundo nyang inenjoy ang pagkakatanday ng ulo sa balikat nito.

Ngunit maya maya ay nakaramdamdam sya ng ilang tapik mula sa likuran.Akala nya ang binata ito na pinapaayos na sya ngunit ng Makita nya kung sino.Bigla syang kinutuban sa mangyayari.

Its Hugo Lumbardy.

“Siguro naman theres a right place for you two make some sweet moments right?” mataray ang boses nito.Kapagkuwan ay kapwa sila tinaasan ng kilay dalawa ni Rigel.

Pilyo lang syang ngumiti ngunit napansin nyang nanatili ang madilim na tingen nito kay Rigel.Kinabahan sya para sa binata dahil sa narinig mula kanina.

Hugo is one of the them…kalaban ang isang ito.

“And you?” sabat na nito kay Rigel na mula nang sumulpot si Hugo sa pagitan nilang dalawa.Hindi rin maganda ang ngiti ng binate.“Bakit wala kapa sa trabaho? Anong oras na at inuna mopang makipag usap kay Ardy na one of the sharholders here in B&A company.Diba sabi ko naman sayo ilulugar mo kung sino kalang sa kumpanyang ito”

“Hes with me” saad na nya.Ramdam ni Ardy ang gusting palabasin ng binata.“kakarating nya lang di-”

“well I don’t care” pinutol ni Hugo ang iba pa nyang sasabihin.“Dapat dumiretsyo na sya kung saan sya nararapat na sulok sa kumpanyang ito.Hindi nya ba alam na ispesyal ang araw nato saakin…at madaming gagawin? Busy ang lahat madaming dadating na bisita”

Napakunot sya sa huling hinain ng matanda “wait what?” takang tanong nya.Tila walang alam sa nangyayari “whats happening today”

“today is the day na maglalabas ng isang makasaysayang koleksyon ng damit ang isang Hugo Lumbardy” sagot nito sa binata.Muli nitong pinasadahan ng tingen ang kanina pang tahimik na si Rigel “Kaya hindi ako makakapayag na kahit sino lang ang gumulo ng makasaysayang araw nato”

May pagyayabang na iniwan sila ni Rigel na Katanga sa inasal nitong Hugo.Ngunit sya mismo ay totoong natatanga sa nangyayari.Hindi nya alam na ngayon na pala ang araw nayun.

“Ano pang ginagawa mo Rigel?” saad ni Hugo kay Rigel pagkapasok nito sa elevator di kalayuan sa kanilang dalawa.“C’mon theres a lot of things todo”

Saglit pa silang nagkatinginan ng binata.Ngunit nauna na na itong lumakad papunta kay Hugo at sa elevator na hindi pa nagsasara.

“wait…” wala sa sarili nyang ani nang mawala sa tabi ang binate.Tila sya mismo ang nakakaramdam ng takot mula ditto “I will come with you guys”

“Para saan pa” saad ni Hugo,nasa tabi na nito si Rigel na mula kanina ay wala talagang imik “You don’t have to work with us anymore Ardy..tapos na ang trabaho mo.Na emodel mo na lahat ang lahat ng koleksyon ko”

Hindi sya nakaimik.Tila na istatwa pa sya sa kinatatayuan dahil kung tutuosin pwede na muli syang magpunta sa sarili nyang kumpanya.He don’t have any business here anymore.

Kung kayat napatitig nalang sya sa papasarang pinto ng elevator.At ang mga mata ni Rigel ang huling hinabol ng kanyang mga paningin.

Wala sa sariling napahawak sya sa bulsa na suot na slocks.Kinuha nya don ang isang nagtatagong USB.

At mula sa mala threatened na mukha nya dahil kay Hugo.Unti unti nagkaroon ng ngisi ang mga labi.Tinitigan nyang muli ang elevator lulan ng dalawa.

“No Hugo…your wrong” ani nya tila kausap ang kaharap at hawak hawak na USB “Im not done yet for this company…dahil kasama ka sa mga sisirain ko.Hindi pa ako tapos dahil isisiwalat kona ang lahat ng panggagamit nyo kay Rigel,humanda kayo”

CHAPTER 50

AN; Guys malapit na tayo sa exciting part promise Haha

Happy reading

NIKO POV’

          Napakunot ang noo ni Niko sa nadatnan nang pumasok ito mula sa sala.Kita nya ang ina ni Rigel na tila pinagsukluban ng langit at lupa,habang naka upo ito sa pang isahang upuan sa sala.

Hikbi ang tanging maririnig nya dito at wala syang kaalam alam sa mga nangyayari.Nais sana nyang magtanong dito ngunit natuon na ang pansin sa nagkalat na pira-piraso ng isang larawan.

Punit punit ang mga ito,pati ang frame na pinaglalagyan.Wala syang alam sa kahit anong nangyayari at tila malaking katanungan ito sa kanya.Unang pumasok sa kanyang isipin ay kung pinasok ba ang bahay ng binata ng magnanakaw.O nagalit ba nangsobra ang ina na ngayon sa harap nya.

Hindi nya din maisip kung nag talo ba ang dalawa.Marahil sa halos na anim na taong pananatili nya sa piling ng magina ni hindi man lang sya nakarinig ng malaking pagtatalo sa mga ito.

Kung kayat malaki ang katanungan na meron sya sa kanyang isipan. Kung bakit at kung ano ba ang mga nangyari? Nasaan ang binata ngayon sa oras ng malamig na madaling araw.

Gusto nyang magtanong sa inang nasa harapan.Ngunit tila wala itong maisasagot dahil sa kalagayan nito.Awa ang namutawi ditto.Kung kayat pinili nya nalang magtungo sa kusina at kumuha ng isang basong tubig.Ibinigay nya ito sa matanda.

Kapagkuwan ay tinignan muli ang pirapirasong larawan sa sahig at ang mga basag na frame nito.

Kinuha nya ang isang punit ng larawan na bahagi ng mata ng isang lalaki. Kapagkuwan ay namayani ang katahimikan sa buong paligid.

Hinuhukay nya sa isipan kung sino at saan nga ba nya nakita ang may pamilyar na mga mata nito.Kapagkuwan ay napatingin sya sa tila paring nanlulumong matanda na ina ni Rigel.

May ilang pag hikbi pa syang narinig mula ditto bago ito nagsalita nang hindi man lang tumitingin sa gawi nya.

“Alam na nya ang katotohanan” hindi sya umimik “Alam na nya ang lahat,sa loob ng Twenty two years Niko…niloko ko sya”

“Teka nay ano po ba kasing nangyari?” buong pagtatakang tanong nya na kahit sa una palang kinutuban na sya.“N-Nasaan po bas i Rigel? Bakit wala po sya ditto?”

“Wala na sya sakin Niko” sumagot ang kaharap,kapagkuwan ay muli nyang narinig ang paghikbi nito.“Ako ang dahilan ng lahat ng paghihirap nya na dinadala nya noon paman nang sya lang mag-isa.Ni kahit pagtulong sa nahihirapan nyang puso ay wala akong ginawa.Hinayaang ko syang magisa sa laban ng buhay nya”

Dama nya ang nararamdaman ng isang inang nasasaktan,ngunit wala talaga syang alam sa lahat ng nangyayari.Kung kayat dahan dahan syang lumuhod kapantay nito at marahan nyang hinarap ang matanda sa kanya.

Buong may simpatsya nya itong tinitigan.“Nay…ano po bang nangyari?” ulit lang nya sa kanina pang tanong.“Si Rigel nasaan po sya? Bakit po nagkalat ang punit na larawan sa sahig?”

Muli nyang tinignan ang piraso ng papel namay bahagi ng mata ng isang lalaki.Kilala na nya siguro ang isang ito.Dahil ang ina ni Rigel ay napatingin din sa hawak nya.

Muli lang humikbi ang matanda.Bago ito magsalita,at masagot ang kanina pa nyang tanong.

“Hindi totoong anak ni Robert si Rigel” ani nito “Wala na ang kanyang ama nang mapangasawa ko sya.Sanggol palang si Rigel noon at wala pang muwang kung kayat nakapamulatan nyang maging ama ang pangalawang asawa ko,ayaw kong sabihin kay Rigel dahil baka muling ikaguho ng mundo nya ang katotohanan.At ngayon…wala na sya saakin”

Pumasok lang sa ala-ala nya nung unang araw na nakita nya si Rigel na sinasaktan ng ama nito.Tumatak sa isipan nya na mabuting wala na pala syang ama dahil kung meron baka ganto lang ang mangyari.

Ngunit naisip nya din na mas masahol pa pala ngayon ang kanyang ama.Dahil si Rigel,kung hindi man tunay na anak ng ama nito.Atlist kinikilala parin ang binata bilang anak…mali nga lang ang sigurong pagdidisiplina sa kawawang Rigel dahil hindi matanggap nito ang pagkatao ng binata.

Kung kayat parati itong nakakatikim ng latay sa katawan.Inaayos ng pilit na nagpapakaama ni Rigel ang isang bagay sa binata na kahit kailanman ay hindi naman nasira.

Ang pagiging iba nito sa mga batang lalaki .

Pero sya kahit totoo syang anak,ni kahit kailan hindi sya nakatikim ng pagkilala bilang anak sa sarili nyang ama.

“Wala akong nagawa sa mga araw na kailangan nya nang makakaramay” patuloy ng ina.Tahimik lang sya at nakinig dito.“Alam kong sa pag pasok nya ng Senior Highschool ay bumabalik ang bangungot ng nakaraan nya magmula ng minsang Makita ko yung Ardy nayun.Dumalaw iyun sa bahay at wala akong ibang nakita kundi si Robert sa katauhan ng batang iyun.Alam kong gabi gabi umiiyak si RIgel.Alam ko na takot sya sa Ardy nayun.Pero hinayaan ko syang matakot at harapin yun mag-isa.Umaasa kasi ako na kapag hinarap nya ang takot at maging matapang ang anak ko.Mapapatawad na nya si Robert.Pero nagkamali ako kasi nagging trauma pa iyun sa kanya nang magmula ang disgrasyang nangyari sa kanya.Kasama ang Ardy nayun.Sobrang pinagsisishan ko ang nangyari.Kaya noon pa man ay ayaw kona muling magkita pa si Rigel at Ardy.Kaya ang Niro Barrenuevo nayun,kahit pa wala akong alam sa binatang yun.Umaasa ako na matutulongan nya si Rigel ko.Alam ko hindi lang sinasabi ng anak ko,nakahanap na sya ng pagmamahal sa taong iyun…bukod sayo Niko” muli lang humikbi ang kawawang matanda.

“Ayaw ko nang balikan ang nakaraan pa ni Rigel at ni Robert” saad muli nito “ayaw ko nang muling mainvolve si Ardy sa buhay ng anak ko.At si Niro…hindi ko maintindihan kung bakit ganun kamahal ng anak ko ang binatang yun.Wala akong makuhang sagot.Hindi ko na kilala ang sarili kong anak Niko.Hindi ko na alam kung ano naba ang mga pinag dadaanan nya”

      Hindi nya alam kung saan pa nanggagaling ang lubos na galit ni Rigel sa ama amahan nito.Kung ito bay sa nakaraang labis na pananakit? O dahil nalaman ng binata na hindi nito tunay na ama ang kinagisnan nito.

Isang katanungan parin sa isipan ni Niko ang sirang larawan na naka-kalat sa sahig.May pinag mumulan ang lahat ng ito.

At siguro kung tatanungin nya ang ina ng binata sa matagal nang nararamdamang agam agam nya sa sarili mula nang makilala nya si Rigel.Alam nyang hindi lang isang bangungot ang mga panginip nito sa gabi.Kundi isang trauma na matagal nang tinatakasan ng binata.

Tama nga ang ina nito…mag isa ngang lumalaban si Rigel sa lupet ng buhay na meron sya.At kung sakaling mapatunayang man nya ang isang bagay na matagal na nyang iniisip sa pagitan ng binata at sa ama nito.

Magiging malaking sampal ito para sa kanya.

At marahil hangang ngayon hindi kayang aminin ng ina sa ibang tao ang sinapit nito.Iisang tao lang ang makakapagsabi ng lahat na katotohanan mula sa binata.

Ito ay ang lihim nyang nobya na si Anjie.

“Hanggang kailan mo itatago saakin ang katotohanan?” tanong nya nang muli syang umuwi sa tinitirhang condo ng dalaga.

Alam na nya na alam na ng dalaga ang kanyang tinutukoy.Pero kagaya sa mga bagay na nagpapainis sa kanya ay ang pagmamaang-maangan nito.

“Anjie sabihin mo na saakin ang totoo”

“totoong alin?” saad nito.

“ang katotohanan sa lihim ni Rigel…na nilihim ninyo saakin.”

“Para saan pa?” balik na tanong ng dalaga “Bangungot nalang yun kay Rigel wag mo nang balikan at ipaalala pa”

“Bangungot yun na matagal nang bumabalik sa binata at paulit ulit syang minumulto” ani nya “Paanong sa tagal nang panahon naitago ninyo ito saakin?”

“Bakit kailangan mo pang malaman?” tanong nito “Ano paba ang magagawa mo sa nakaraan kung matagal natong nakalipas…pareha parehas lang naman kayong lahat ah.Ginamit nyo ang kaibigan ko”

“Nagsalita ang isang taong unang trumaydor kay Rigel” Ani nya,napipikon na sya sa dalaga “Ang taong muntik na syang sirain dahil sa inngit nito.Ang unang taong pinagkatiwalaan nya ng lahat.Ang kaisa isang nakakaalam ng itinatago nyang lihim”

“I never in my entire life that I tell other people about what happen to my bestfriend’s Rigel” sagot nito “Oo nasabi ko na sa isang tao na akala ko hindi sya sisirain,at mas aalagaan sya kaysa sakin.Pero ngayon,isa rin pala sya sa gumagamit sa kaibigan ko.Pinagsisihan ko na nakilala kopa ang duwag at walang kwentang Nirong yun.Walang hiya sya”

Maya maya natigialan sya sa narinig na pangalan na sinabi ng Nobya.At lalo lang sumiklab ang galit nya sa lalaking iyun.

“Alam yun ni Niro?” tanong nya.

“Ano bang purpose ng lahat ng pagtatanong mo Niko?” hindi sinagot ng dalaga ang tanong nya “para saan ba ang lahat ng ito?”

“Alam ni Niro ang lahat ng ito” ang saad nyang muli,tila ditto sya nafocus sa lahat ng sinasabi ng dalaga.

“Oo,at pinag-sisihan kong sinabi ko sa kanya ang bagay nayun” Ani Anjie “Pinagsisihan kong trinaydor ko ang kaibigan ko dahil lang sa selos at inggit na naramadaman ko noon.At hanggang ngayon pinagsisihan ko parin ang pagkakamali ko.Umasa lang ako na kung sakaling malaman ni Niro ang lahat kay Rigel ay hindi na nya ito magagawang saktan at proprotekhan nya ang kaibigan ko sa lahat ng bagay.Hindi lang ako makapaniwala ngayon dahil may alam na sya sa nakaraan ng kaibigan ko.Pero ginagamit nya padin si Rigel,walang hiya sya”

Napatitig lang sya ng ilang segundo sa dalaga.Kapagkuwan ay napaluha ang mata.Tsaka nya lang napagtanto ang malaking kagaguhang nagawa sa binata.At siguro gaya ni Anjie habang buhay nya din itong pagsisihan.

“Matagal nang alam ni Niro ang lahat” saad pa nito muli “umasa lang ako sa kanya na sya na ang bagong magtatanggol sa kaibigan natin sa mga gaya ni Ardy.Pero hindi,dahil iba kung paano mantraydor ang lalaking yun.Kinukuha nya ang loob ni Rigel”

“Bakit hindi nyo man lang sinabi sakin ang bagay nayun” ani nya habang patuloy parin ang pagluha.“Kaibigan nyo ako…tayong tatlo ang sa una palang na magdadamayan.”

“Uulitin ko ang tanong ko sayo Niro?” tanong muli ang narinig nya sa dalaga “What is the purpose of all of this? Dahil oo…aaminin ko sayo ang totoo,binaboy ng Robert nayun si Rigel.Ang lalaking minsang itinuring ni Rigel na ama.Ang nagiwan ng malaking katanungan sa buhay ng kaibigan natin kung tama ba ang pagkatao nya.Na hanggang ngayon sigurado akong tinatanong parin ni Rigel ang worth nya bilang isang tao”

Gaya nya,hindi na napigilan ng dalaga ang napahula habang nagpapatuloy ito sa pagsasalita.

“Kaya kita tinanatanong kung ano pabang purpose kapag nalaman mo ang totoo” matapang syang kinukwisyon ng dalaga “kasi Niko,kung alam mo man ang katotohanan sa lihim ni Rigel…ginagamit mo din sya.Ipinapain mo sya sa mga taong kaaway mo noon.Kung sino man ang walang awa at traydor sa ating dalawa ikaw yun Niko.Kasi alam mo na ang katotohanan pero dahil sa mga kagustuhan mo,gagamitin mo parin si Rigel”

“Tama na!” hindi na nya napigilang magtaas ng boses “Tama na Anjie pleas…”

Maya maya lumapit sa kanya ang dalaga.Agad naman syang yumakap dito at sa balikat sya nito humagulgol.

“Nakita ko ang lahat ng paghihirap nya” ani nya “Kung paano sya walang humpay na saktan ng tatay nya para lang maging matigas.Pero wala akong ginawa”

“Ano paba ako Niko” ani Anjie “Matagal nadin sa loob ko ang bigat na lihim na dinadala ni RIgel.Wala rin akong magawa.Alam kong alam ng nanay nya ang nangyayari sa loob ng madilim na kwarto ni RIgel.at yun ang mas masakit saakin.Dahil hindi alam ni Rigel na ang minamahal nyang ina ay inihahain na sya sa lalaking mahal na mahal nito”

Hindi nya napigilang mapahigpit pa ang yakap sa dalaga nang marinig iyun.Mga hikbi lang nila ang tanging naririnig sa silid na kanilang kinalulunlan.

“Pero alam mo ba na matagal nang nagging matigas ang Rigel natin” dugtong ng dalaga nang sandaling maghiwalay ang pagkakayakap nilang dalawa “Hindi nya kailangang maging matigas bilang isang barakong lalaki.Matigas na sya bilang tao…matapang na sya dahil kinaya at kinakaya nya ang lahat ng ito sa kabila ng paggamit sa kanya ng malalapit na tao sa buhay nya.Doon palang tinatalo na nya tayo”

Napabuga sya ng malim bago masuyong hawakan ang malalambot na pisngi ng dalaga.

“Lets help Rigel Anjie” kapagkuwang ani nya “Alisin natin sya sa mundo ng mga Barrenuevo at Agrebante ngayon at ngayon din”

Niro POV’

          May pagtataka parin sya kung bakit agaran syang pinatawag ni Tyron sa kanyang Opisina.Tahimik syang lumakad sa daan.Kita nya na abala ang nakakarami.

Nagkalat ang mga staff personnel,maraming dala dala na mga props,mga gamit sa designs,at mga pang pailaw sa stage.Hindi na sya nagtaka na ganto kagulo ang prod ngayon dahil aware sya sa nangyayari.Mabilis ang desisyong ginawa nya ukol sa pagpapasyang ganapin ngayong araw ang collection ni Hugo.

Upang hindi maka halata ang lahat sa pagbagsak dahilan ng pagtitipid ng kumpanya.Dapat ipakita nya na kaya parin nilang maghandle ng isang malaking event kagaya ng ganito.

Isa pa,makakatulong din naman sa pag-pasok sa kapital ng kumpanya ang mga investments at charity donations na matatanggap sa koleksyon ni Hugo.Umaasa sya na sana makatulong ito sa kumpanya.Dahil kung hindi,pare-parehas silang pupulutin sa kangkugan.

“Bruh” ang masiglang mukha agad ni Tyron ang bumungad sa kanya nang pumasok sya sa loob ng opisina.

Ang masiglang mukha nito ang lalong nagpapa bwiset sa araw nya ngayon.At isa lang ang gusto nya upang mapawi ang lahat ng kabwisitan nya sa katawan.Ito ay ang makita nyang muli ang binata.

Si Rigel…

“I have goodnews for you” si Tyron “Matutuwa ka dahil alam mong imposible pero nangyayari talaga”

“ano yun,sabihin mo na” wala syang emosyong tumingin sa binata.Ni hindi nya talaga pinantayan ang emosyong pinapakita nito.

“Bruh theres no reason for that awfull face” sagot ni Tyron kapagkuawan ay natawa “we can celebrate na,dahil wala kanang poproblemahin sa kumpanya.Biruin mo sa loob ng dalawang lingo ganto na ang kinalabasan ng lahat.At pagnagtuloy tuloy pa ito…hindi malabong mababawi na natin ang nalugi mula sa kumpanya-”

“Tyron lets get to the point” putol nya sa iba pang sasabihin nito.Nanatili ang walang emosyong mukha nya.

Tila napa-facepalm naman ang binata dahil sa reaksyon nya.

“Ok” ngising ani nito bago kunin ang tablet sa ibabaw ng mesa.

Iniharap sa kanya ito ng binata.At ang nakita nya lang ay isang Bar graph na naglalaman ng mga increase at decrease na kalagayan sa kumpanya.Itinuro ng binata ang mataas na lebel na bahagi sa nasabing bar graph at alam nyang positibo ang nangyayari.

Alam nya ang dahilan kung bakit ang Tyron sa harap nya ay masaya.

“Within two weeks bruh..tumataas at tumataas ang capital na mayroon ang kumpanya” paliwanag nito “Remember nang maginvest tayo ng limang milyon ditto.Pero nagamit nanatin agad ang 2.5 milyon nito para sa budget ng kumpanya ngayong buwan at sa koleksyon ni Hugo”

Tila nagging interesado sya sa sinabi ng binata.

“How did it happen?” tanong nya na ikinangisi naman ng kasunod.

“Bruh Im sorry to say this but I met someone again”

Kumunot ang noo nya “Nagdesisyon ka nanaman ng hindi ako naa-abisuhan”

“No Bruh” sabat ng binata “What I mean is I met long lost friend”

“and whos that?”

“Remember Mr.Devanes?”

Napa rolyo ang mga mata nya sa narinig “Yung nag invest ng fifty percent sa kumpanya ni Ardy Agrebante noon”

“Exactly, but not him bruh” saad ni Tyron “But his relatives.I met the cousin of Mr.Devanes and what happen that day? his willing to invest to our company.To our secret company rather”

Hindi sya umimik.

“and guest what?” patuloy ng binata “sixty percent of investments pasok na pasok sa kumpanya natin at ngayon…sa loob ng dalawang lingo ang taas na ng capital nito .Bruh kayang kaya na nyang bilhen ang buong B&A”

Patuloy syang nanahimik.Kapagkuwan ay napatitig sa hawak na tablet ng binata.At dahil sa mga narinig nagkaroon ng munting ngiti sa mga labi.

Si Rigel ang unang pumasok sa isip nya.

“Lets congrats Rigel” kapagkuwang ani nya “He deserve all of this”

“wow” ngumisi ang binata “Remember whos the one who sacrifice all the time just to get this small success.Ako yun Bruh…hindi si Rigel dahil pangalan lang nya ang mayroon ditto”

“Exactly” sagot nya “Just remember too whos the guy behind all of this,na kung wala ang pangalan nya sa likod ng sikretong kumpanya na ito ay wala kang masisimulan.Isa pa ito naman talaga ang dapat mong gawin.Ang palaguin ang kumpanya sa kabila ng pang gagamit natin sa kanya.He deserve all of this”

Tila mapait na napangiti ang binata sa sinabi nya “For real bruh?” ani nito “hahayaan mo na balang araw mapunta ang B&A company at kumpanyang ginagawa natin sa faggot nayun?”

“watch your word Tyron” tiim na saad nya “Because that faggot that we used for this stupid plan will be sacrifice his lifes,career and even his name if ever we caught by justice” tila nag-igting ang kanyang panga nang titigan nya ang binata ng malapitan.

“magdahan dahan ka sa mga pananalita mo” dugtong nya “dahil sa huli alam mo kung sinong makikinabang ditto”

Saglit na namayani ang katahimikan sa paligid.Tila nagkaron ng tension sa pagitan nilang dalawa.Pero nabasag lang ito ng sabay sila napatingin sa pintuan.

Kasya lang nila narealize na kanina pa pala ito nakabukas at kitang kita nila ang isang lalaki na kapwa nila kinaiinisan.

Si Ardy…

Sandali lamang itong napadaan sa harap ng kanyang opisina subalit tumatak na sa isip nya ang kakaibang ngiti nito.

And by that time,he knows that everything will be change .

      Napansin nyang tila wala sa sariling napatayo si Tyron sa pwesto nito.Mabilis itong nagtungo sa minnie sala doon din sa loob ng opisina kung nasaan ang laptop ng binata.

Bakas sa binata ang pag aalala nang kalukutin nito ang laptop na tila may hinahanap dito.Wala syang imik hanggang sa napansin nyang tila nanlumo ito sa harap ng laptop.

Hindi nya alam ang nangyayari kung kayat tahimik syang may pagtataka.Inantay nyang magsalita ang binata.

“I made a biggest mistake in my life again bruh” saad nito sa kanya kapagkuwan.“That video…”

Kumunot ang noo nya ngunit kinutuban na sya kung ano ito.

“What video Tyron?” tiim na tanong nya.

“That video that can reveal everything” sagot nito “Niro hindi yun pwedeng Makita ni Rigel,or malalaman nya ang lahat lahat ng mga plano natin”

Wala syang kaalam alam sa kung anong vieo na tinutukoy ni Tyron.Malakas lang ang kanyang kutob ditto kung kayat hindi na nya namalayan ang sarili na may lakad takbong lumabas ng opisina.

Isang tao lang ang pumasok sa isip nya.And he deal to himself na kahit masakit at nakakadurog ang katotohanang maaring malaman nito ay gagawin nya ang lahat mapagtakpan lang ito sa binata.

Sa kanyang paghahanap ay sa wakas natagpuan nya ang binata na walang muwang,inosenteng ginagawa ang isang bagay na alam nyang hindi saklaw ng trabaho nito.

May hawak itong mop,habang nasa gitna ng lahat.Napapalibot ng mga nagaayos na model sa silid na iyun.Sa itsura ng binata tila ang baba-baba nitong tao…pero hindi sa kanya.

Dahil nang Makita nya ang binata ay takot at awa lang ang namutawi sa kanyang puso.

Awa na baka pag-nalaman nito ang katotohanan ay madurog ang binata.Takot dahil sa oras na lumabas ang katotohanan,alam nyang mawawala nasa kanya ang binata.

Kung kayat sa mga oras na iyun ay wala na syang ibang naisip kundi gawin ang isang bagay na ito.

Nilapitan nya ang binata.Wala itong kamalay malay at may gulat ito nung oras na higitin nya ito mula sa bewang papalapit sa kanya.

Alam nyang nasa paligid ang babaeng iyun…

Si Anjyl.

Pero huli na ang nang maisip nya ang kapahamakan ng binata nang maglapit ang kanilang mga labi.

He kiss Rigel passionately…

At sa masarap na halik nayun,ay ang pagsisimula ng pagbabago ng lahat sa mga buhay nila.

CHAPTER 51

Anjyl POV’

          “Ano iiyak ka nalang ba dyan?” said by Hugo “Magmumokmok ka nalang ba lagi? Lagi mo ba ipaparamdam sa sarili mong talunan ka?”

Napatingin sya sa kausap.

Bakas ang awa sa mga mata nito sa kanya at ito ang ayaw nyang makita sa ibang tao dahil iba ang pag kakakilala nya sa isang Anjyl Margaritha Agribante.

She owns everything that she wants .

Hindi sya basta basta nagpapatalo sa kahit sino man because she learn from herself that being weak is a curse that you could get in this cruel life if mahina kang nilalang.

At dahil nasa magulong mundo sya ay hindi nya hahayaan ang sarili na api-apihin at talunin lang ng kahit sino.Dapat sya ang mas malakas,dapat sya ang laging panalo sa laban ng buhay,dahil simulat sapol naman ay sarili nya ang inaasahan magmula ng mawala ang kanyang mga magulang.

Tila required na sa kanya ang maging malakas,tila required na sa kanya ang maging matapang upang hindi sya matapakan ng iba.

Ngunit hanggang kalian? Hanggang kailan na ipapakita nya sa lahat na dapat sya ang kinatatakutan,na sya dapat ang tinitingala.

Hindi sa pagmamayabang dahil nagawa nyang makapag palago ng kumpanya sa edad lang na twenty five years old.Hindi sya sanay nang natatalo.Hindi sya sanay na dumapa dahil ang akala nya na sya na ang pinakamagaling.

Pero nagkakamali sya dahil nabubuhay lang pala sya sa isang malaking elosyon.At sa araw nato isinampal sa kanya ang lahat ng katotohanan na hindi lahat ng gugustohin nya ay kanya ring makukuha.

“Lumaban naman ako ah” saad nya habang patuloy parin ang pagluha “Lumaban ako Hugo paulit ulit ginusto ko sya.At pauli ulit kopa rin syang ginugusto kahit alam kona ang katotohanan…”

“Na sa simula palang ay hindi na ikaw ang mahal” dinugtungan ng Hugo ang sinabi nya.

Dahil ditto lalo pa syang na-iyak.Humagulgol na parang batang inagawan ng candy.

Pilit nyang inilalabas ang sakit sa pamamagitan ng pagiyak sa pag-aakalang mababawasan nito ang sakit mula sa dibdib.Ngunit tila lalo lang itong lumalala kapag naaalala nya ang sampal ng katotohanan.

Wala sya sa sariling umorder ng isa pang baso ng alak sa counter.At nang matanggap ito ay inisang tungga nya lang lahat.Batid nya ang pagaalala ng kasama sa kanya pero wala syang pakialam ditto dahil sa gabing ito…sya ang masusunod sa sarili.

Sa kabila ng pagpapakabaliw sa isang lalaki,ang pagikot ng perpektong mundo nya sa buhay nito.Na ang kalalabasan lang pala ay kanyang pagluha.Sa gabing ito,sa loob na makukulay at maingay na Bar na ito,walang pwedeng mangialam sa kanya na kung sino man.

Shes a heart broken right now…

“Sya lang ang taong minahal ko ng ganito” kapagkuwan ay saad nya “sa kanya lang umikot ang mundo ko.Ibinigay ko naman lahat ah,I help him,I sacrifice everything just to the right women in his life.Pero putcha…” natawa sya pagkatapos “Isang nag-ngangalang Rigel lang pala ang sisira ng lahat ng yun?.Isang baklita lang pala ang magpapalambot sa fiancé ko”

“Anjyl tama nayan” sinaway na sya ni Hugo na bakas na ang pag aalala “Gabi na oh..you know na that I cant carry you,baklang matona lang ako pero hindi ako kargador ng mga babaeng lasing no”

Napatitig sya sa matandang bakla kapagkuwan ay natawa sa inasal nito.Alam nyang lasing na sya pero alam nya parin na kahit kailan ay hinding hindi magiging lalaki ang kaibigan nya.

“mga bakla kayo…mga salot” kapagkuwang saad nya na ikinagulat ng kasama.

“Abay bastos na babaeng to” reklamo ng kasunod na lalo nyang ikinatawa.Tumayo ito sa tabi nya habang hawak ang telepono “Im sorry Anjyl,I know na you are my bestie pero hindi talaga kita kayang buhatin..malala na ang alak sa katawan mo.Kaya wala na akong choice tatawagan ko na si Niro para sundoin ka na”

Napakunot noo sya sa sinabi ng kaibigan.Aakmang pipigilan nya na sana ang pagtitipa sa hawak nitong telepono ay may nauna na sa kanya.

“Don’t worry” saad ng kasunod “I will carry her.Shes with me”

“Tyron…” sabay nilang saad ni Hugo.Nagulat sila sa biglaang pagsulpot nito sa kung saan.

Napansin nya pang tila kumislap ang mga mata ni Hugo ng Makita ang gawapong binata.She know that this old gayman has a crush on handsome boy infront of her.

Napipilan nya ang ang sarili dahil sa naisip.Dahil kasi sa kalasingan nya gumagwapo ang kadadating lang na binata.

“Wow Tyron..” ani nya dito “My fiancé bestfriend.Ang kaisa isang taong nakakaalam sa mga baho ng mapapang asawa ko”

Hindi umimik ang binata sa halip tinignan nito si Hugo na iginawi naman ang kamay nito patungo sa kanya.

“See that women?” Said by Hugo “Shes completely drunk,kailan na syang iuwi”

Muli syang tinignan ni Tyron at hindi nya maipaliwanag sa pgkakataon nayun ay tila nagiba ang mga ngiti nayun.

Kung susumahin,red flag ang bagay nayun,ngunit dahil narin sa nararamdaman tila nagging isa pa itong opportunity to do something na alam nya pagsisisihan nya balang araw.

“What happen ba?” tanong nito na ikinatawa nya naman.

“Ask your best friend kung anong ginawa nya” sagot nya “He is the reason for all of this”

Tutungga na sana syang muli sa inorder na alak,ngunit napigilan na sya ng binata.

“Heart broken?” kapagkuwang ani nito “Tara iinom natin yan”

          NATAGPUAN nalang nila ang mga sarili na magkatabi sa iisang couch.Dinala sya ng binata sa condo nito at doon pinag patuloy ang pag-iinom.

Alam nyang may mali sa nangyayari.Hindi ito matinong gawain ng isang babae na sasama sa binata sa lugar nito mismo.Alam nyang kaya pa nya ang sarili pagdating sa alak,pero hindi nya maintindihan ang sarili at tila gustong magpakatianod sa kung ano mang pe-pweding mangyari.

Hindi na nya iniisip kung anong masasabi ng kaibigang si Hugo sa pagsama sa katabi nya ngayon.Basta ang importante lang sa kanya ngayon,ay maalis ang bigat ng loob na meron sya.

“Isusumbong kita kay Niro” basag nya sa nakakabinging katahimikan sa pagitan nilang dalawa ni Tyron.May ilang minuto na silang walang imikan habang nakaupo sa magkabilang dulo ng sofa.

Natawa naman ang kasunod “Why?” tanong nito bago muling sumimsim ng alak.

“Because you’re here,with me” sagot nya “Sa isang silid na tayong dalawa lang,habang may tama ng mga alak”

Ngisi lang ang narinig nya sa binata bago ito magsalita “Correction Ms.Agribante”

“Mrs.Barrenuevo” pagtatama naman nya “Magpapakasal kaming dalawa ni Niro soon kaya Mrs.Barrenuevo ang tamang itawag saakin”

“Is that right thing to say habang kasama ako?” ani Tyron kapagkuwan ay napatitig sa isat isa.

“What ever” ani pa nito “I just want to correct you that you’re the one whos come with me”

“Dahil niyaya mo ako”

“Pero sumama ka” saglit nanaman silang nagkatitigan nang marinig iyun pero ang binata din ang unang bumibitaw dito.

“Well I don’t care again,cuz’ yes,I already betrayed my bestfriend the moment I saw you at the Bar.Crying out loud,trying to banishing all the pain that had in your cheas”

Ngumisi sya “Now you concerned about my feelings”

“I guest” maikling sagot ng binata.

Sa pagkakataon naiyun ay wala nang nakabitaw pa sa mga titig nilang dalawa.Nabalot nalamang sila ng nakakabinging katahimikan.At ito ang isang bagay na hindi dapat nangyari,because the moment that they congcerd the silent.. it begins the unexpected scenario.

Natagpuan nalang nila ang mga sariling mainit na hinahalikan ang mga labi ng bawat isa.Mapupusok ang bawat nilang galaw.

Sa mga galaw nilang hindi nila na babalanse may natutumbang mga gamit,may nalaglag na flower base.At ang mga damit na halos mapunit sa pagmamadaling hubadin ito sa kanilang mga katawan.

Natagpuan nalang nila ang mga sarili na pinagsasaluhan na ang init ng mga katawan.Pinapasok na ang mga kaluluwa ng bawat isa.Nagpapagulong na sa malambot na kama.

Nagpaubaya sya,ibinigay nya ang sarili sa taong kahit kailan man ay hindi nya naisipan ng ganitong bagay.

At sa bestfriend pa ng lalaking balak nyang pakasalan.

From that moment,Anjyl knew that shes not a perfect women to her fiancé anymore.She made a mistake too.For the first time she made a decision that not from her plan.

And Tyron is not on her plan,but a mistake…

a beautifull mistake…

“This is not gonna happen anymore Tyron.Again” saad nya pagkaupo muli sa kaninang sofa.Naka bihis na sya subalit nasa ibabaw padin ng kama ang binata.Nakahubad baro at tanging kumot lang ang nagtatakip sa ibabang katawan nito.

Ngumisi lang sa kanya ang binata.Presko lang itong nakahiga habang nakatitig sa kanya “Since college” ani nito “You already love Niro right?,kahit mas matanda ka saamin ng taon at unang naka graduate”

“Stop that Tyron” saad nya “Im not gonna friend with you so stop chitchat on me.Wala kang alam saaming dalawa ni Niro”

Narinig nyang muling napangisi ang binata “Im not gonna do a chitchat on you Anjyl” ani nito “I figure out na mula nang makawala ka sa college life at nagsimulang bumuo ng kumpanya.Bukod sa lahat ng yun si Niro nalang ang nagging mundo mo.Its like work Niro… work Niro”

“Ano bang gusto mong sabihin?” ani nya “Yeah,aaminin ko yan.Si Niro ang naging mundo ko.Dahil sa lahat ng nangyari sa buhay ko sya ang unang tao na nagbigay saakin ng paghanga sa lahat ng mga bagay na ginagawa ko sa buhay”

“That’s your biggest mistake Anjyl”

“What?” natigilan sya.

“Ayan ang malaking mali na ginawa mo sa buhay” ulit na saad ni Tyron “Dahil never ka naman nagging mundo ng kaibigan ko”

“I gave him everything” tiim na saad nya “Pati magiging buhay ko,minahal ko sya.Sinakripisyo ko ang lahat kahit kapalit ay ang negosyo ng mga magulang ko.Ang pagpapakasal naming dalawa ay hindi lang para mag migrate ang mga kumpanya namin.Nag-invest ako ng feelings sa lahat ng yun.Minahal ko ang lalaking yun”

“Pero alam mo sa sarili mong hindi ka naman talaga minahal ni Niro” ani Tyron “Ginawa nya lang din ang bagay na alam nyang makakatulong sa mga kumpanya nyo.At yun ay ang pakasalan ka”

“kung ganun man…sapat nayun para makasama ko sya at hindi nya ako iwan”

“Sapat nayun para hindi ka muling mag-isa” hindi sya nakaimik sa huling sinabi ng binata.

“I think hindi mo naman talaga mahal si Niro.Takot kalang na magisa uli kasi akala mo si Niro lang ang pwede mong makasama.Si Niro ang kauna unahang nagparamdam sayo na kahit isa kang babaeng matapang at independent,ay kailangan mo ng kalinga at makakasama.But not Anjyl…may mundo sa labas ng buhay ni Niro”

Ilang segundo syang napatitig sa binata bago magsimulang matawa “Sino ka ba?” ani nya “Tyron,kanang kamay lang ni Niro.Anak lang ng isang magsasaka sa probinsya”

“Anak lang ng isang magsasaka sa probinsya na nagpa realize sayo na dispirada ka”

Napaawang ang labi nya sa sinabi ng binata.

“Being inlove is not being desperate!”

“I know” ani ng binata “Pero gusto kong sabihin sayo na may iba pang mundo sa labas ng mundo ng Fiance mo.May iba pa dyan na ipaparamdam sayo na may halaga ka.Na dapat sa kabila ng katapangan at kayang mong magisa ay may taong nandyan at hindi ka iiwann”

“At sino ang tao nayun?” kapagkuwan ay tanong nya bago sya muling natawa “Ikaw? Tyron Calderon?…never”

   Pero ang 

never na huling salita na binitawan nya sa binata ay nagging again .Dahil naulit ang isa pang pagkakamali na umabot pa sa opisina.

Muli nilang pinagsaluhan ang init ng bawat isa nang minsan nahuli sya ng binata na nagsusukat ng wedding dress.At iyun din ang suot nya nang pasukin ang kalooban nya ng binata.

Kung malalaman ito ng iba,tapos na ang kunwaring perpekto nyang nobya kay Niro.Sa galing nilang maglihim ni Tyron ni hindi sila nagpapansinan nito pagkasama ang lahat.Pero sa likod na mga mata ng lahat…nagsasalo sila sa ipinagbabawal na init ng bawat isa.At hanggang doon nalng ang lahat ng iyun.

  Minsan hinihiling nya na sana kaya nya rin ang lantarang panloloko sa kanya ng mapapang-asawa.Na sana kaya nya ring piliin ang mali bago ang pagmamahal.

Kasi sya…kahit alam nyang humanap ng iba nang higit pa kay Niro,ni hindi nya magawang ipakita ditto na kaya nyang mawala ang ano mang meron sila.

Dahil totoo…sya si Anjyl Margharita Agribante.She owns everything at kaya nyang tumayo sa sariling mga paa noon pa man.Hindi nya naman talaga kailangan ang isang Niro Barrenuevo na walang ibang ginawa kundi ang ipamukha sa kanya na hindi sya mahalaga,na kapalit palit lang sya ng isang hamak na bakla.

Pero bakit ba kailangan nya magtiis sa lahat ng ginagawa sa kanya ni Niro? Bakit kailangan ipagluksa nya ang mga gabing iniiwan sya ng binata at mas pinipiling piliin ang hamak na baklang sikretary lang.

Dahil may plano sya.At sisiguraduhin nya na lahat ng mga tao sa paligid nya ay dapat maniwala sa lahat ng kasinungalingan na meron sya.

“Sa lahat ng tao na nasa paligid mo ako yung wag mong pagsisinungalingan Anjie Margharita” said by Tyron.

May inis sya sa binata na hanggang ngayon ay nandidito padin sa opisina nya nakatambay.Kahit tapos na ang tila normal nalang nilang gawin…ang pagsaluhan ang bawat isa at punan ang uhaw nilang dalawa.

Napangisi sya kapagkuwan,dahil sa tawag sa kanya ng binata.Ito lang kasi ang tumatawag sa kanya mula sa buo nyang pangalan.

“Ano pabang gusto mo?” tanong nya “Last time I told you,I’ve never gonna friends with you Tyron Calderon,so stop having chitchat on me because were not friends.Fuck body…rather”

Napatingin sa kanya ang binata mula sa couch na kinauupoan nito,tila nagkaroon ng ngisi sa huli nyang sinabi.Kapagkuwan ay nagsiryoso ito.

“Do you think I wanna be friend with you too?” tanong ng binata.

Nagrolyo lamang ang mga mata nya dahil sa ibig sabihin nito.“C’mon Tyron don’t go on that boundary.We all know here na may plano ako.At hindi ko hahayaang may sumira lang ng mga yon”

Huminga ng malalim ang binata bago nagiwas ng tingen sa kanya.Hindi naman nakawala sa kanya ang malungkot na mga mata nito.Alam nya ang ibig ipabatid ng binata.

“Yung pinasok natin ang bagay nato.Alam mo kung anong sitwasyong meron tayo” ani nya “You,being bestfriend to my fiancé,and me ask soon to be his wife”

“At alam mo din ang papel mo sa Niro nayun diba” sagot ng binata.

“I know” ani nya “hindi ko naman yun nakakalimutanAt ayun ang ginagamit ko to having a reason para ituloy ang plano ko”

“Magpapakasal ka ba talaga sa kanya?” ani Tyron “Magpapakasal kaba talaga sa taong hindi mo mahal”

“correction” bahagya nyang pinigilan ito “Minahal ko si Niro,but because of what he doing to me.Parang unti unti naglalaho iyun”

“Paano pag nagawa mona ang mga plano mo?” tuloy ng binata “Paano kapag kumagat na sya,kapag wala na syang choice na ikaw nalang ang tatakbuhan ng gagong yun”

“That’s the purpose,ang ako ang maging huling alas nya sa huli”

“E paano ako? Paano yung meron tayo?”

Hindi nya napigilang matawa sa sinabi ng binata.

“Alam mong una palang wala na tayo Tyron.Alam mong panandalian lang to”

“Bakit ba kasi hindi ka makuntento?”

Saglit uli syang natigilan sa sinabi ng binata.“Nagsalita ang isang lalaki kung bakit pinagsisiksikan ang sarili sa tabi ni Niro” tiim na saad nya “Alam ko din kung anong tinatago mo Tyron.I know you have hidden agenda about my fiancé”

Napapatitig lang sa kanya ng ilang segundo ang binata.Tila nag igting ang panga nito dahil sa sinabi nya.Bago ito nagpasyang tumayo.

Bahagya syang napangiti nang mahuli ang binata sa ikinilos nito.Pero bago pa ito makalabas sa opisina muli syang nagsalita.

“I want to marry Niro because I want to get something on him” sabat nya.Walang imik na nilingon sya ni Tyron.

Ngumisi sya pagkatapos.

“Papakasalan ko lang sya dahil he has everything I want,ang yaman,pangalan,at ang malaking kumpanya ito” wala syang emosyong dahang dahan na lumapit sa binata hanggang may ilang pulgada nalang ang mga layo ng kanilang mga mukha.

“Kailangan mapunta sa iisang pangalan ang yaman ng lahat na ito.At saakin yun.Dahil pagnakuha ko na ang lahat sa kanya.I will make sure na wala akong ititira.Lahat lahat mapupunta sa kapangyarihan na meron ako”

“You look badass” said by Tyron bago sila kapwa na napangisi.

Kapagkuwan ay muli nilang pinag lapit ang mga nagbabagang mga labi.Pinag saluhan nila ang halik ng bawat isa na tila ito ang maliit na selebrasyon sa pagsasakatuparan ng kanilang mga plano.

      MAPAKLA syang ngumiti sa nakikita,tila kasi ito ang nagbalik sa mga alaala nya kay Tyron.Ngunit ito rin ang nagpagising sa kanya.

Ang mainit na mga halik na binibitawan ni Niro kay Rigel,ay sya ring halik na tinutugon nya kay Tyron noon.

Napapangiting nailing sya sa nangyayari.Dahil silang dalawa ni Niro ang opisyal na magkarelasyon ngunit sa ibang tao nila natagpuan ang init ng halik na kapwa din nila hinahanap.

Ang kaibahan lang sa kanya ay kailangang itago.Walang dapat na makaalam,pero sa nobyong si Niro malayang ginagawa ang lantarang paghalik sa itinuturing na baklang kabit na si Rigel.

Walang pakealam ang dalawa kahit pa napapalibutan sila ng ilang staff at model sa paligid.May pagtataka ito sa mukha at iisang tanong sa nangyayari.

Pero alam nya sa nangyayari…pabor sya sa lahat dahil ito na ang hudyat ng kanyang pag ganti sa walang kwentang Rigel.Tila nag bukas na ang pintuan upang gawin nya ang balak sa binata.

Dahil nang mga oras na mawala sa tabi ng binata si Niro walang pag aalinlangang lumapit sya kay Rigel.

Kapagkuwan ay binigyan nya ito ng isang malakas na sampal na ikinagulat ng lahat ng naroon.

Gulat at takot din ang namutawi sa itsura ni Rigel.Pero alam nya ito na ang tamang pagkakataon.

“Malandi ka” tiim nyang ani “Karengkeng ka at maduming bakla.Walang hiya ka at wala kang kwentang tao.Kaya ito ang nararapat sayo”

Bago pa makapalag ang binata sa gagawin nya.Agad nya na itong hinawakan sa buhok at tila isang papel nya lang itong dinala patungo sa back stage.

Walang sino mang nakapigil sa ginagawa nya hanggang makarating sila sa isang malaking kurtina na pinagtatakpan ng lahat na mga tao sa studio.

At doon iniharap nya ang tila walang maipakitang mukha na si Rigel.

CHAPTER 52

Ardy POV’

          The moment he saw the fragile boy.He knows that time will be change.Magbabago na ang lahat sa kanya dahil sa unang pagkakataon,lulan na puno ng sakit ang puso nya ngayon lamang uli iyong tumibok.At sa isang tao…isang binata na hindi nya inaasahan.

Hindi nya alam na yung taong ito ay magpapabago ng takbo ng buhay nya.Magpapabago ng mga pananaw nya sa buhay.Ang magbibigay direksyon sa naliligaw na sarili.

Nang matagpuan nya ang isang tao na dahilan ng lahat…isang bagay lang ang tumatakbo sa kanyang isipian.Nais nya itong makilala,nais nyang gawin ang lahat upang mapansin sya nito.

Hindi nya lang alam ang gagawin,masyadong bago sa kanya ang nararamdaman.Hindi nya pa ito maintindihan.Lalo na’t ang nararamdaman ay alam nyang hindi pangkariniwan sa sarili.

Kung kayat pinagsisihan nya ang araw na kung paano sila nagkita,dahil yun yung araw na punong puno ng galit ang puso nya.Yun yung araw na nais nyang mawala ang sakit,alisin ang lahat ng hapdi na nararamdaman sa dibdib.

At ibinuhos nya iyun sa isang walang kalaban lalabang tao,na hindi nya alam ay pagsisihan nya sa sarili.Binugbog nya ang isang inosenteng binata at nakita lahat yun ni Rigel sa unang pagkakataon.

Napatingin sya sa mga mata ng binata habang ginagawa ang isang bagay na iyun,at ang nakita nya ay isang takot na karaniwang nakikita nya sa mga taong sinasaktan nya.

Gumuhit sa kanyang puso ang sakit dahil sa unang pagkakataon na nahanap nya ang pambihirang pagmamahal.Nabahiran na ito ng takot at sakit.

Sa paglisan ng binata nung araw nayun,dito sya nagsimulang kumilos.Nais nyang malaman ang lahat lahat sa buhay nito.

Nagsimula sya kung anong hilig ng binata,anong paboritong kulay at sinong artista ang hinahangaan nito sa television.Nais nyang malaman ang lahat lahat ditto maging ang mga ayaw at kinaiinisan nito.

Kahit pa ang paborito nitong pagkain,paboritong palabas at kahit pa ang gamit nitong sabon.Alam nya na aabot sya sa puntong baka madisturbo na nya ang buhay ng binata.Ngunit ito lamang ang nakikita nyang paraan upang maibsan ang nagtatagong kalungkutan sa sarili.

Ang maging stalker nito.

Kung babalikan man ang kanyang nakaraan.Bata palang ang isang Ardy nang mawala ang kanyang mga magulang.Tinanong nya ang panginoon kung bakit binawi sa kanilang magkapatid ang tanging yaman nila.Gayong nagging mabuting bata naman sya,naging matalino sa iskwelahan at ginalingan sa ano mang larangan ng mga kumpitisyon.

Ngunit nawala padin sa kanila ang pinakamamahal na magulang.

Kung kayat sa araw na tila pinagsakluban sila ng langit at lupa,tinanggal nya ang makapal na eyeglasses sa mata.Inayos nya ang magulong buhok,nagpantasyang palakihin ang katawan….pinatapang ang sarili.

Magmula noon nagging matapang ang isang Ardy Agrebante.Hindi nya hinayaang apihin sya nang kung sino man.Siguro ito talaga ang dahilan kung bakit kahit kailan ay hindi nya makuha ang loob ng isang Rigel,dahil hinayaan nyang magpakain sya sa galit.

Ginamit nyang dipensa ang pagiging matapang upang pagtakpan ang nagtatagong kalungkutan.Ngunit hindi nya inaasahan na sa gitna ng kanyang katapangan.Matatagpuan nya ang pag-ibig na magpapahina sa kanya.

Takot sa una ang kanyang naramdaman,ngunit hindi maitatanggi ng kanyang mga ginawa sa likod ng mga mata ng iba,ang lahat ng tungkol sa binata.

Nagsimula sya sa isang Facebook account. Nandoon nakapaloob ang pangalan ng binata.At ang profile picture nito.Isang magandang mukha para sa kanya ang lagi nyang tinitignan sa loob ng profile ng binata.

And he cant resist it…he enjoy every single picture of Rigel on his personal account.Nais nya mang pusuan ang mga ito ay hindi nya magawa.Dahil ayaw nyang magpakilala sa binata.

Kinakabahan sya…nahihiya at natatakot.

Sa Facebook account narin iyun makikita kung ano mang hilig gawin nito.At isa sa nalaman nya ay ang pagbabasa nito ng mga kwentong katha mula sa sikat na app na tinatawag na Wattpad .Alam nya na ang sikat na nasabing app ay naglalaman ng mga kwentong kathang isip lamng.Subalit may pagtataka parin sya sa binata kung bakit ang karaniwang uri ng mga binabasa nito ay ang tungkol sa mga bully content .

Meron pang tungkol sa sekswalidad na kwento na ginagamitan ng BDSM ang napakaloob na impormasyon sa kathang kwentong saklaw na binabasa nito.Hindi pang kariniwan ang bagay nayun ngunit tila may umuudyok sa kanyang sarili na alamin ang mga bagay kung bakit gantong uri ang maaring ipantasya ng isang tao.

Lahat ng ito ay tungkol sa pisikal na pananakit sa katawan.

May pinagmumulan ang mga ito at nais nyang malaman iyun.Nais nyang alamin ang tungkol sa likod ng kwento ng isang Rigel Canceran.

Kung kaya’t isang araw,dahil limitado ang impormasyong nalalaman sa binata.Sa pagnanais na malaman ang lahat mula rito ay nagpasya syang subukan ang isang bagay.

Mula sa isang post ni Rigel sa personal ding account nito.Nakita nya ang isang magandang babae na lagging kasama nito sa mga litrato ng binata.Naisip nya na ito ay maaring maging isang tulay upang makapasok sya sa mundo ng kanyang pinapantasyahang si Rigel.

Naka- tag ang pangalan ng dalaga at ito mismo ang pinuntahan nya nang makagawa sya ng dummy acc na hindi nya totoong pangalan at litrato ang nakalagay.

Sa pamamagitan ng hindi totoong account sa Facebook nagamit nya ito upang maka-usap ang dalaga.Alam nyang lumalagpas na sya sa kapasidad na kaya nyang gawin.Ngunit malalim ang kanyang motibasyon para lamang makilala ang binata.

At sa unang Hi nagtuloy tuloy ang lahat at kaidali na upang malaman nya ang lahat ng gusto nyang makuha dito.

Im tired babe; saad ng dalaga .

Why? What happen?; ang tanong nya .

Its just that,I feel I need to baby sit someone whos in my age; halata sa txt message ang pagrereklamo nito ;Paka hina nya,paka arte…mas babae pa ata saakin yun e;

Kilala nya ang tinutukoy ng dalaga at alam nya sa punto nayun ay ang pagkakataon.

Sino naman yun babe?; maang maangang tanong nya ;PWD ba sya? Is he or she special?

Feeling special kamo; sagot nito ;Ang gusto nya na sa kanya ang lahat ng simpatsya.You know nakakapagod syang intindihin.Nakaka pagod na unawain ang mga kagaya nya.Kung hindi nga lang sa nangyari sa kanya noon about his dad e.Kung hindi lang ako sa kanya naawa,at kung pwede ko lang sabihin sa iba ang sikreto na tinatago namin.You know ang bigat sa dibdib na dalhin ang problema ng iba.Ang hirap mag dala ng problema na hindi naman sayo.

May katagalan syang hindi nakapag message sa dalaga.Pinag isipan nya ang sasabihin,dahil sa kanyang palagay ang sikretong iniingatan ng dalaga ay lubhang mahalaga.

Ngunit saan pa’t sya’y si Ardy Agrebante,na gagawin lahat to get what he want.At isa lang ito sa nais nyang makuha.

Ang lumang kwento ng binata .

You know na Im always here for you babe; plastic na ani nya sa txt message ;Kung nabibigatan ka na sa mga bagay na dinadala mo…Im here for you.Aalalayan kita,tutulongan kita upang mapagaan ang loob mo.

Sa una’y kinabahan sya dahil sa tagal magbigay muli ng minsahe ng dalaga.Natakot sya na baka hindi ito magkwento sa kanya ngunit

naginhawaan sya nang minsan muli ito nagbigay ng minsahe.

Mapag-kakatiwalaan kaba?; Basa nya sa minsahe nito.Napangiti sya sa nabasa,at nabuhayan ng loob .

Oo naman babe; reply nya ;ano pat nagging boyfriend moko kahit sa online lang tayo nagkakilala.Soon my baby Anjie,magkikita tayo para ma earn ang trust mo sakin.

Wala pakong pinagsasabihan na kahit na sino ng bagay nato babe; reply nito ;pero pinagkakatiwalaan kita;

Hindi nya maitago ang saya ;Thank you babe,Anjie pinagkakatiwalaan mo ako.

;Because I love you; sagot ng dalaga sa message ;That’s why kahit pa ang sikreto ng kaibigan ko ay handa kong sabihin.

Ayun ang simula nang malaman nya lahat lahat sa binata.At wala syang ibang maramdaman dahil halos wala syang pagkakaiba sa ama nito.

Sexual Masochism Disorder ang isa sa nalaman nya.Ito ay ang isa sa nagging sakit ni Rigel noon sa murang edad.

At kung paano nya ito nakuha ay dahil sa lihim ng ama nito tuwing gabi sa tuwinang papasok ito sa kwarto ng binata.He search every information about the disorder.

Nalaman nya na ang Sexual Masochism Disorder is intentional participation in an activity that involves being humiliated,beaten,bound,or otherwise abused to experience sexual.Laking gulat nya na sa murang edad ng binata ay nakuha na nya ang gantong uri ng disorder.

Hindi ito tama…malaking mali ang nangyayari,inisip nya na mali lang ang finding ng doctor subalit ito lang ang nakuha nyang inpormasyon sa dalaga.

Baka nasanay lang ang katawan ni Rigel na saktan ang sarili,baka nasanay lang ito na maramdamang muli ang hapdi ng katawan nito.

Pero base sa nalaman nyang hilig basahin ng binata.BDSM at Bully content sa isang sikat na wattpad.Alam na nya ang pinagmulan nito.

Alam na nya na kung bakit may gantong sakit ang binata dahil sa sexual abuse at sa pinagbubuhatan ito ng kamay.Ang masakit pinadama nyang muli ang lahat ng ito kay Rigel.

Naiintindihan na nya kung bakit gusto ng binata ang wirdong kwento na nababasa sa wattpad app.Ngunit ibinigay nya man ang bagay nayun.May hindi malamang dahilan kung bakit sobrang takot sa kanya ito.

Nakikita sya ni Rigel bilang isang ama nito na walang ibang maalala kundi ang bangungot ng nakaraan.Hanggang ngayon pinagsisihan nya ang ginawa sa binata.

Kung paano nya ito saktan para lang magkaron ng paliwanag ang hindi nya maintindihang nararamdaman dito.Hindi nya alam kung paano maihahayag ang sarili.

Ang alam nya lang,nagtagpo ang kanilang mga sarili habang may sugat sa kanilang mga nakaraan.Kung kayat mas lumala ang sakit…mas lumala lang ang mga bangungot ng nakaraan na pareho lang nila gustong takasan.

Hindi nya masisisi na nakita ni Rigel ang safetiness na hinahanap nito kay Niro.Dahil si Niro ang nagbigay ng protekta nung mga oras na may sugat sila ni Rigel sa kanilang mga nakaraan.

Naibigay nya man ang sakit ng katawan na hinahanap nito,sakit ng puso din ang naibalik nya sa binata.At napagtanto nya hindi sa pagsa-satisfied ang dapat gawin sa kung ano mang wirdong nararamdaman nito.Kundi isang tulong kung paano malalampasan ng binata ang lihim na pinagdadaanan nito.

Rigel needs help …pero hindi nya naibigay yun,sa halip binabalik nya pa ang takot nito sa nakaraan.

Kung kayat sa pangalawang pagkakataon.Nais nyang bumawi sa binata…gusto nya itong tulongan,ihahon sa mgulong mundo ng kumpanya at sisimulan nya ito sa mga taong gumagamit dito.

          HINDI nya namalayang naluluha na pala ang kanyang mga mata.Agad nya itong pinunasan at pilit iniwaksi ang masakit na alaala ng binata na maging sya ay minumulto din nito.

Pinagmasdan nya si Tyron mula sa isang maliit na uwang ng pintuan sa opisina nito.Wala itong kamuwang muwang na lihim nyang pinapanood ang binata.Kaysaya nitong pagmasdan hawak ang isang telepono.Ayun sa narinig nya,malaki na ang capital ng tinatago nitong kumpanya na magsasalba sa B&A company .

Kung kayat parang baliw ito na magisang nag se-celebrate sa lihim na tagumpay na nakamit.Paikot ikot pa ito sa halos buong opisina.Pinapantasya na pagaari nito ang buong kumpanya.

Umupo pa ito sa isang upoan na pag-aari ni Niro,kasya nya narinig ang mahina pero sapat para maintindihan nya lahat.

“This company will be mine…” nakangising ani nito “And your office Niro,magiging akin ang lahat ng narito.Thank you for that Rigel faggot,because of his name nagawa namin ang kumpanya” nanahimik saglit ito bago kunin muli ang telepono at tila may pantasyang tinitigan ito.

Bahagya pa syang natigilan sa narinig dahil napaka pamilyar na pangalan ang binanggit ng binata.“Maghintay ka lang Anjyl…may ipapamukha din ako sayo balang araw.Ang anak lang ng isang magsasaka ay magmamay-ari rin ng isang malaking kumpanya,gaya ng B&A.Hindi mo na ako ikakahiya at magiging Malaya na tayo sa pagmamahalan natin.Hindi na tayo kailangang magtago pa”

Hindi sya nagulat kung ano mang lihim na relasyon ng kapatid sa lalaking ito.Pero ang ideya sa mga nalaman nyang mga plano sa likod ni Rigel…ang labis na kinatatakot nya.

Mapait syang napangiti…

Sobra na ang lahat para kay Rigel…napapalibutan ito ng ganid sa kapangyarihan,ginagamit ang walang muwang na binata.

At ang masakit pa…isa sya sa mga ito noon pa man.Isa sya sa nanakit kay Rigel na hanggang ngayon ay labis ang kanya pagsisisi.

Maliit na bagay lang ang kanyang ginagawa para dito.Maliit na bagay lang para makabawi sya sa lahat ng kanyang ginawa sa binata noon.Malaki parin ang pagsisisi sa sarili dahil alam nya noon palang ang lihim ni Rigel,ang sakit nito,ang depresyong nangyayari sa binata.Ngunit ay nagawa nya pading saktan at sisihin ito sa kakaibang mga bagay na kanyang nararamdaman noon.

Pero ngayon tanggap na nya ang sarili.At handa na syang bumawi sa binatang minsang sinaktan nya.

No matter what happen… tutolungan nya si Rigel.Tutolungan nya ang binata na maghiganti sa mga taong gumamit dito.At sisiguraduhin nyang makukuha ng binata ang lahat ng bagay na pinag aagawan ng lahat.

Makukuha nito ang nararapat na hustisya.

Pinunasan nya ang luhang muling nabuo sa mga mata,kapagkuwan ay napangiti.

Dahil totoong magaling ang isang Tyron.Napabilib sya nito,dahil nagawa ng binata na palaguin ang 50% na inenvest nya sa kumpanya.At kung paano nya yun nagawa? Sa katauhan lamang ng pinsan ni Mr.Devanes.

Kung kaya magpanggap ni Tyron sa harap ng nakakarami…kaya nya ding gawin ito.

Wala silang kamalay malay na ang isang Ardy Agrebante ay palihim nang nakapasok sa maduming mundo ng mga ito.At ito lang pala ang magpapabagsak at isisiwalat ang lahat ng kanilang lihim.

Nagawa na nya malaman ang lihim ni Rigel noon,at madali nalang ito para sa gaya ni Tyron.

At lihim nilang lahat ay nasa kamay na nya.Naghihintay lamang sya ng tamang araw at pagkakataon.

“kaya humanda na kayo,Niro..Tyron at Niko” nakangising ani nya “Maging ikaw ate Anjyl…dahil pagdumating ang araw na pinakahihintay nyo…sisiguraduhin kong babagsak kayong lahat.Na kay Rigel,ang huling halakhak”

Rigel POV’

          Nung mga oras na nawala sa tabi ko si Niro,tila nawala nadin ang tapang ko.Ang kaninang sinusuot kong pagmamalaki sa sarili ay tila kasama ni Nirong umalis.Pakiramdam ko naiwan ako mag-isa.Pakiramdam ko nasa isang kagubatan ako na may mababangis na mga hayup,na sa oras na mawala sa tabi ko si Niro ay pe pwedeng lapain nalang ako ng mga hayup doon.

Matagal ko na itong nararamdaman kay Niro,na tila pag nasa tabi ko sya ay ligtas ako.Simula nang Makita ko sya uli…kung parte man sya ng nawala kong alaala,nawala na ang lahat ng kakaibang nararamdaman ko sa sarili.

Sa totoo lang hindi ko na alam kung saan ako magsisimula buhat nang mangyari ang pagtatalo naming ni nanay kagabi.Hanggang ngayon hindi padin ako makapaniwala na alam nya ang lahat ng mga nangyayari saakin,ang mga ginagawa saakin ni tatay na sa kabila ng aking pagkalimut ang bagay parin nayun ay bumabalik sa isipan ko bilang isang masamang panaginip.

Hindi ko alam kung saan na ako lulugar.Hindi ko alam kung saan pa ako lalapit.Hindi ko alam kung dapat ba ako manghingi ng tulong kay Niko na walang alam sa pamilya na meron ako.

Hindi ko din kasi maintindihan ang sarili ko kung bakit may alinlangan ako sa mga ginagawa nya.May pagdududa parin ako sa mga pagtulong nya.Hindi ko alam kung sa kabila ng lahat ng pagsasakripisyo nya saakin,pagpapakita ng magandang kalooban,ay hindi ko maibigay ang buong tiwala ko.

Isa pa…may kapalit ba ang lahat ng iyun?

Pakiramdam ko may iba sa kanya.Pakiramdam ko hindi totoo ang Nikong nakilala ko.

Maraming tanong saaking isipan ang hindi ko mahanapan ng sagot.May mga pagkukulang ako sa sarili na hindi ko magawang punan dahil ang puso ko mismo na gustong gumawa ng desisyon ay hindi ko magawa. Tila ba hindi ako makawala .

Para akong nasa isang bilog,napapalibutan ng madaming tanong.Napapalibutan ng mga hindi totoong bagay sa paligid.Para bang pinapaikot ako sa sarili kong mundo na hindi ako ang may control.

Bakit ngayon ko lang to naramdaman? Bakit ngayon ko lang tinatanong ang sarili ko?

Noong mga oras na umalis sa tabi ko si Niro,at inihatid ng mga mata ko ang paglamon sa kanya ng papasarang Elevator,kasabay ng pagtunog ng pintuan ay ang tila pagtunog ng isang nagtatagong tanong sa aking isipan.Tila nagbigay ito ng malaking ideya saakin na gumising sa lahat ng mga panaginip na ito.

Panaginip lang ba ang lahat ng ito?

Bakit ba kasi ako?…

Bakit ako naririto?

Bakit lumalaban ako sa isang pagmamahal na punong puno ng katanungan?

Wala ako sa sariling napahawak sa dibdib ko,naiisip bakit ngayon ko lang to naramdaman? Bakit sa mga oras nato na puno ng tanong ang isipan ko.

Bakit mahal ko si Niro?

Bakit nag tsatyaga ako sa pagmamahal na kailangan ilihim? Bakit may kahati ako?

Why I love that man?

Why I love you Mr.CEO?

Kinakain na ako ng katanungan,at syang paglapit ng isang pamilyar na nilalang.

Si Ardy.

May pagtatakang tila hindi mabitawan ang mga titig namin sa isat isa.

Isang tanong din ang nasa isip ko pag nakikita ko ang lalaki nato.Sumusulpot lang sya kung saan.

Para bang lagging nakabantay? Lagging nasa paligid at tila nag aantay.

Hindi ko alam kung bakit tila naiistatwa ako kapag nararamdaman ang prisensya nya.Parang wala akong kapangyarihan na pigilan ang ginagawa nya sakin.

Tulad nalang nito,basta nalang sya lumapit sa akin at may preskong itinanday ang ulo sa aking balikat.Hindi ako naka kilos…inantay ang susunod nyang gagawin hanggang sa marinig ko ang marahang paghinga nya ng malalim bago sya nagsalita.

“hayst thank you lord…” saad nito “nahanap ko din ang pahinga ko,stay with me Rigel…pleas,tatapusin ko lang ang dapat tapusin.I promise titigil nako sa oras na malaman kong ok ka na sa mga kamay nila”

Hindi ako naka-imik.Tanging pangalan nya lang nabanggit ko.

“Ardy…”

“Hindi ko hahayaan…gamitin ka lang nilang lahat”

Saglita na katahimikan ang bumalot saaming dalawa.Tumagal pa ng ilang segundo ang posisyon nyang iyon saakin.Hanggang sa namalayan ko nalang ang isang prisensya na lumapit sa gawi naming dalawa.

Ang karaniwang mukha nito ay ang lagi kong nakikita na tila walang kulay.Blangko din ang kanyang ekspresyon.

Ang nag iisang Hugo Lumbardy.

Wala na akong nagawa nang ito na ang tumapik sa binata upang umayos ito sa kinatatayuan.Tama lang ang ginawa nya dahil nasa gitna pa pala kami ng daanan.

“Siguro naman theres a right place for you two,make some sweet moments right?” mataray na saad nito.Kapagkuwan ay kapwa kaming tinitigan ni Ardy.

Pilyo itong ngumiti ngunit kapansin pansin na nagiiwan ito ng matalim na titig saakin.Hindi nalang ako umimik at hinayaan ang matanda.

“And you?” baling saakin “Bakit wala kapa sa trabaho? Anong oras na at inuna mopang makipag usap kay Ardy na one of the sharholders here in B&A company.Diba sabi ko naman sayo ilulugar mo kung sino ka lang sa kumpanyang ito”

“Hes with me” si Ardy ang sumagot.Alam ko ang gusto nyang sabihin ngunit nanatili akong tahimik upang hindi na lumala pa ang ano mang ibig nyang iparating.

“kakarating nya lang di-”

“well I don’t care” putol nya sa iba pang sasabihin ng binata,ni hindi man lang nya inalis ang mga titig saaakin .“Dapat dumiretsyo na sya kung saan sya nararapat na sulok sa kumpanyang ito.Hindi nya ba alam na ispesyal ang araw nato saakin…at madaming gagawin? Busy ang lahat madaming dadating na bisita”

“wait…what?” si Ardy uli ang sumagot.

Maging ako rin ay natigilan sa sinabi nya.Wala akong kaide ideya na may malaking event pala sa kumpanya ngayong araw.Alam kaya ito ni Niro?

“whats happening today?” tanong ni Ardy.

“today is the day na maglalabas ng isang makasaysayang koleksyon ng damit ang isang Hugo Lumbardy” sagot nito sa binata.Sa pangatlong beses,pinasadahan nya nanaman ako ng tingen…na may halong panliliit “Kaya hindi ako makakapayag na kahit sino lang ang gumulo ng makasaysayang araw nato”

Pagtapos ng lintanya nya ay nauna na itong pumasok sa elevator sa harap din namin.Kapwa na lamang kaming nagtitigan ni Ardy.Ngunit ang nakita ko sa kanyang mukha ay tila pag aalala saakin.Hindi ko to naintindihan.

“Ano pang ginagawa mo Rigel?” kapagkuwan saad ng matanda saakin “C’mon theres a lot of things todo”

Sa mulit muli hindi ako naka imik at tilang kusang gumalaw ang aking mga paa para sundan sa elevator si Hugo.Hindi naman umalis saaking paningin ang kanina pang titig saakin ni Ardy bago ito muling nagsalita

“wait…” ani Ardy “I will come with you guys”

“Para saan pa?” agad namang pigil ni Hugo “You don’t have to work with us anymore Ardy..tapos na ang trabaho mo.Na e model mo na ang lahat ng koleksyon ko”

Kapwa na kami natigilang dalawa ni Ardy bago magsara ang pintuan ng elevator.May kung ano sa matandang to,may kung ano ang nararamdaman ko mula sa presensya nya.

Pero gaya kanina,hindi ako naka imik nanatiling tikom ang aking bibig.

“Pathetic” kapagkuwang ani nito nabumasag sa katahimikan naming sa loob.

“Akala nya ba hindi ko alam ang ginagawa nya”

Napatingin ako sa kanya,at hindi ko namalayan na kanina pa pala sya naka titig saakin.May pilyong ngiti sa mga labi.Kapagkuwan ay isang ngisi ang aking narinig.

“You are decent gay Rigel” kapagkuwang ani nito “sayang lang kasi parang hindi mo naman ito nagagamit”

May pagtataka ako sa ikinikilos nya,lalo na nang tumama ang kanyang tingin sa bandang dibdib ko.Nakasuot lang ako ng long sleeve na puti na pinahiram saakin ni Niro,pinagliitan na pinanlooban lang ng isang sandong puti.

Kung susumahin,kung tama man ang naiisip ko sa matanda,at ang rason kung bat nya ito gagawin ay may kadalian nang punitin ang polong suot ko.

At hindi ko namalayan na sa sadaling katahimikan.Ay bigla nalang nyang hinagip ang aking braso at iniharap sa kanya.

Wala na akong nagawa sa mga sunod na nangyari.

To be continued….

CHAPTER 53

AN; HAPPY READING GUYS! sana nandyan pa kayo,mahal ko kayong lahat.

Rigel POV’

          “wait…” ani Ardy “I will come with you guys”

“Para saan pa?” agad namang pigil ni Hugo “You don’t have to work with us anymore Ardy..tapos na ang trabaho mo.Na e model mo na ang lahat ng koleksyon ko”

Kapwa na kami natigilang dalawa ni Ardy bago magsara ang pintuan ng elevator.May kung ano sa matandang to,may kung ano ang nararamdaman ko mula sa presensya nya. At hindi iyun maganda.

Pero gaya kanina,hindi ako naka imik nanatiling tikom ang aking bibig.

“Pathetic” kapagkuwang ani nito na bumasag sa katahimikan namin sa loob.

“Akala nya ba hindi ko alam ang ginagawa nya”

Napatingin ako sa kanya,at hindi ko namalayan na kanina pa pala sya naka titig saakin.May pilyong ngiti sa mga labi.Kapagkuwan ay isang ngisi ang aking nakita.

“You are decent gay,Rigel” kapagkuwang ani nito “sayang lang kasi parang hindi mo naman ito nagagamit” natigilan ako.

May roon akong pagtataka sa ikinikilos nya,lalo na nang tumama ang kanyang tingin sa bandang dibdib ko.Nakasuot lang ako ng long sleeve na puti na pinahiram saakin ni Niro,pinagliitan na pinanlooban lang ng isang sandong puti.

Kung susumahin,kung tama man ang naiisip ko sa matanda,at ang rason kung bat nya ito gagawin ay may kadalian nang punitin ang polong suot ko.

At hindi ko namalayan na sa sadaling katahimikan.Ay bigla nalang nyang hinagip ang aking braso at iniharap ako sa kanya.

Wala na akong nagawa sa mga sunod na nangyari.

Bahagya itong tuamawa kapagkuwan habang nahihiwagaang napatitig sa dibdib ko.Sa hiya ko at hindi ko alam ang gagawin,pasimple ko nalang itong prinutektahan na parang may kukunin sya ditto.

“Wag kang mag-alala” ngising ani ng matanda saakin “wala namang mahahawakan dyaan e…may boobs kaba?”

Hindi ako nakasagot sa turan nya,hindi ko alam kung bakit takot na takot ako ngayon.Pasimple akong nagdadasal na sana wag akong atakihin ng anxiety ko.Parang kakaiba ang araw ngayon.

Pagkatapos ng mga ginawa naming ni Niro kagabi,pagkatapos ko maramdaman ang sobrang kasiyahan.Tila ngayon ang bawi nito saakin,parang pinagpahinga lang ako kagabi…at ngayong araw lalaban uli ako.

Ang hindi ko alam,bakit tila may hindi maganda sa araw nato?

Sabay kaming natigilan ni Hugo ng tumunog ang kanyang telepono sa bag.Saglit nya akong binitawan kapagkuwan ay kinuha ang nag-iingay na bagay.

Tila bagot ang matanda nang sagutin ang tawag.“Hes with me right now” bungad nito sa kausap.Hindi nakawala saakin ang pag rolyo ng kanyang mga mata nang nagsalita ang kausap “Yeah,ofcourse” ani pa nito “Ayusin mo lang na hindi mapapahamak ang collection day ko sa gagawin mong kagagahan.Just make sure na 50% na ang deal sa mga damit ko bago mo gawin ang plano mo”

Tila wala ako sa harap ni Hugo,may minsanang ngisi pa sya habang tumitingin sa akin.

Kanina pa ako kinukutuban sa mga ikinikilos nya,hindi ko alam kung bakit wala akong lakas ng loob na lumayo sa dimuho nato.Hindi ko alam kung bakit kusa nalang sumasakay ako sa kung ano mang daloy na pangyayari nato.

“Don’t worry” ani nito habang nakatitig saakin “I just make sure na mag eenjoy sya ngayong araw”

Natatakot ako …pero imbis na si Niro ang nais kung isipin,si Ardy ang pumapasok sa isip ko.At ang huling tingin nya bago kami maghiwalay sa elevator.

“Pasensya kana” saad ng matanda saakin nang ibaba nito ang telepono,bago muling itinamin ang kanina pang kakaibang ngiti saakin “Its just my friend,she just want to make sure na naayon sa plano nya ang araw nato.Gusto nya lang siguraduhin na lahat ng plano nya ay matutupad,dahil…ngayon magaganap ang kasaysayan na magpapabago ng takbo sa buhay ng isang tao,swerte nya no?”

Tumawa ito kapagkuwan,samantalang ay tipid lang naman akong ngumiti.Ngayon ko lang napansin na parang ang tagal bago huminto ang elevator nato ngayon.Gusto ko nang umalis dito.

“Oo nga pala” ani muli nito “Nasaan na nga pala tayo?”

Hindi ako sumagot sa tanong nya,sa halip ay napakunot ang noo ko.Sigurado ba syang gusto nyang makipag usap saakin?

“Ay oo nga pala” nakangisi nyang ani kapag kuwan ay muli nya akong hinawakan sa mga braso at pinaharap sa kanya.Baon padin ang kakaibang ngiti sa labi nya nang makita ko ito.Habang ako naman ay wala pading imik at nahihiwagaan sa mga ikinikilos nya.

“Balita ko Rigel,napapalapit kadin kay Ardy ah” saad nito “Tama ba ang nakita ko kanina? Ganun naba kayo ka close?”

“Mali ka nang iniisp” kunot noo kong ani na mula kanina ito palang ang sinasabi ko.

“That’s it” ani nya “Napagsalita narin kita sa wakas,kailangan bang may involve na lalaki para lang ngumanga yang bibig mo?”

“Anong ibig mong sabihin?” Napatanong ko habang unti unting tinatanggal ang pagkakahawak nya sa braso ko.

Pero bago ko pa magawa yun,mas pinaghigpit nya pa ang pagkakahawak nya “Maganda kang bakla Rigel,totoo yun” ani nito “Pero sayang ka,hindi mo ginagamit sa tama ang gandang meron ka.Para bang wala kang class”

Alam kong may kung anong pinupunto si Hugo sa mga sinasabi nito.Pero hindi ko makuha kung nais nya ba akong kunprotahin.Nahihiwagaan ako sa mga ikinikilos nya.

“Mr.Hugo sorry pero hindi ko po alam kung saan patungo ang usapan nato” sagot ko “Yes Im gay,and you too right? Kaya kung sino man ang nakakakilala sakin sa lahat ng tao sa kumpanya ngayon,ikaw yun dahil parehas tayo”

“No Rigel” sagot nya na mas lumalim ang mga ngisi,at hindi ako nagkakamali nang bahagya pa nyang pinaghigpit ang pagkakahawak sa braso ko “were not the same,Im not like you.Kasi ako…alam ko kung saan ako lulugar.Hindi ako nanggagamit ng malalaking pangalan para magkaron ng mga bagay na meron ako.Dahil pinag hihirapan ko ang lahat na mayroon ako ngayon,hindi ako umaasa sa yaman ng iba”

“Teka nga po” pinilit ko nang tanggalin ang mahigpit na hawak nya sa braso ko,iba na ito.Hindi ko na alam kung ano na ang pinag sasabi nya “Ano po ba ang gusto nyong palabasin sa sinasabi nyo,nasaan na po bang punto ng paguusap natin?”

Ngisi lang nya ang sagot saakin bago nyang muli ako higitin sa braso.Sa pagkakataon nato may pwersang pinatalikod nya ako bigla.Tila may kung anong tinignan sa aking likuran.Bago nya ako ipaharap sa kanya muli.

Tawa ang kasunod nito “Your brilliant,marunong ka” ani nito kapagkuwan “Your bless…you have the body that everybodys dream.Pero gaya ng sinabi ko,hindi ka marunong lumugar,masyado kang confident sa kung anong meron ka kung kaya inaakala mo na makukuha mo na ang lahat”

“Ano bang ibig mong sabihin?” tanong kong muli,pinipigilan kong hindi mapaluha dahil hindi ako tanga,kung may kinalaman man si Niro sa ikinikilos ni Hugo ngayon.Hindi ko alam kung bakit sya ang nasa harap ko at hindi si Anjyl.Alam kong alam nya ang namamagitan saamin ni Niro.

Ang sakit na parang wala kang magawa sa mga bagay na kahit hindi naman kasalanan para sayo.Mali naman ang tingin ng iba.

Napahinga ako ng malalim “Hugo kung ano man ang iniisip m—”

“Mr.Hugo” pagtatama nya “Mr.Hugo Lumbardy,yan ang tawag nila saakin dahil alam nila kung sino ako dito.Ang kapal naman ng mukha mong i-level ang gaya mo sa mga katulad ko.E di hamak na sikretary ka lang naman”

“Tama na po” tuloyan nang nag-crack ang boses ko “Kung may problema kapo saakin,pleas po pagusapan natin to ng maayos”

Tumawa uli ang kasunod “Wala naman akong problema sayo e” ani nito “Actually wala akong pake sa mga kagaya mo.Dahil wala ka namang atraso sakin,naiirita lang talaga ako sayo dahil nagmamaganda ka.Akala mo mahuhulog lahat ng lalaki sa paligid mo e ginagamit mo lang naman yang kalandian mo”

“Tama napo…pleas” saad ko hindi ko na naitago at napaluha na ako,sobrang sakit ng mga sinasabi nya.At tila bubog ito saakin,ngayon kolang napagtanto na pagiging malandi ba ang pagmamahal na meron ako kay Niro?.

Wala ako sa sarili na pinindot pindot ang button ng elevator para lang magbukas ito.Ngunit muli din akong hinigit ng matanda.

“Bakit saan mo balak pumunta?” natatawang ani nya “Diba tinatanong mo kung may galit ako sayo? Wala akong galit sayo Rigel…pero sya meron.Kasi itong magandang katawan nato ay ginamit mo upang landiin ang mapapang asawa nya”

Natigilan ako.

May kalakihan ang katawan ng isang Hugo,kung kayat hindi ko na alam ang nangyari.

Ang bilis ng lahat.

Wala akong nagawa nang ipilig ako ni Hugo sa likod ng pinto ng elevator.Kapagkuwan ay gulat akong namalayang pilit na pala nyang winawasak ang manipis na long sleeve na suot ko.Ito ba ang balak nyang gawin kanina pa? habang ako ay walang kaalam alam sa nais nyang gawin sa loob ng elevator kasama ko.Wala akong nagawa nang may lakas syang gawin ito saakin.

“Ano bang ginagawa mo Mr.Hugo?!” daing ko “Tama na po…ano ba?!”

“Maniwala ka faggot” saad nya “kulang pato sa lahat ng kalandiang ginagawa mo”

Naiyak nalang ako sa nangyayari dahil tila wala akong laban.Wala akong mai-dahilan dahil tila may katotohanan ang mga sinasabi nya saakin ngayon.

Maging ako ba sa sarili ko ay matatawag na kabit ang nangyayari saamin ni Niro?

Ang gabing pinagsaluhan ba naming dalawa ay isang kasalanan upang maging ang sarili ko ay kamuhian ko ng ganito?

Nasaan si Niro ngayon? Kailangan ko sya…kailangan ko ang tulong nya.

Huli na nang tangkain ko pang pigilan sa ginagawang pagpunit ng damit ko si Hugo,tuloyan na itong nawasak.Nagkalat ang ilang butones sa sahig.Nanatili ako sa pwesto ko,walang kamalay malay dahil ang kaninang sinasandalan kong pintuan ng elevator ay biglang nagbukas at agad naman akong natumba palabas doon.

Pumalakda ako sa sahig at unang bumungad saakin ang mataas na sandals ng isang babae.Itinaas ko ang aking paningin at hindi ako nagkakamali sa nakita.

Preskong naka cross ang mga braso nito sa harapan.Baon ang ngisi na tila isang tagumpay.

May panginginig sa nangyayari,pero agad akong tumayo.Sinubokan ko pang takpan ang katawan ko dahil sa nawasak na damit ko kanina.

“Maam Anjyl kung ano man ang nangyayari ngayon pagusapan natin to.Hindi po sa gantong paraan” ani ko sa kanya.

Ngumisi ang dalaga.

“Bakit? Napakiusapan ba kita nung araw na parang nagmakaawa akong wag mong landiin ang asawa ko?” sagot nya “Paiyak iyak ka pa noon hindi ba? Ipinamukha mo saakin na kahit ako,walang karapatan na kunin sayo ang dapat naman akin.Mang aangkin ka…ahas”

“This is enough” may tapang pa sa boses ko pero punong puno na nang takot ang sarili ko “Tama na to,kaya kong ipaliwanag ang lahat”

“Ipaliwanag naman ang alin?” si Hugo ang nagsalita “Ipaliwanag ang nakikitang kahihiyan ng lahat dito sa kumpanya,na ang kapal ng mukha mo na bumaba sa kotseng pagaari ng CEO kaninang umaga kahit pinag titinginan na kayo ng lahat.Ipaliwanag kay Anjyl ang atensyong nakukuha mo sa ibang tao ganun ba?”

Natawa si Anjyl sa sinabi ni Hugo “wow ang kapal talaga ng mukha ah” kumento pa nito “Hindi ko alam ang bagay nayun”

“Paano mo malalaman?” sagot ni Hugo “E para syang daga na pag wala ang pusa ay kaysa lalabas sa lungga”

Napalingo ang dalaga.At bumuga ng hininga.

“I don’t waste my time here Hugo” saad ni Anjyl bago lumingon sa paligid na tila sinisipat kung may nakaka kita saamin,kapagkuwan ay tinignan ako mula ulo hanggang paa “Bihisan mo ang basurang to,marami pa syang trabahong gagawin”

Nakito kong iniabot ni Anjyl ang isang kulay blue na t’shirt sa kamay ni Hugo.

“Ipasuot mo sa kanya para alam nya kung saan sya nababagay” dugtong nito.

Hinagis saakin ni Hugo ang damit,at nang mahawakan ko ito,kasya ko lang napagtanto kung sino ang mga gumagamit ng gantong damit dito sa kumpanya“

“Kulang kami ng Janitor sa dami ng tao ngayong araw” saad ni Hugo “Kaya naisipan naming ihired ka.Oh diba ang galling,no need an interview,no need a resume…pasok ka kagaad sa trabaho”

Muling umagos ang luha sa aking mga mata habang hawak ang damit.Ngayon ko lang napagtanto,ito ba ang masamang mangyayari na nararamdaman ko kanina pa?

Huminga ako ng malalim.

“Alam nyong hindi ito ang trabaho na pinasok ko sa kumpanyang ito” ani ko.

“Oh bakit nagrereklamo kaba?” si Anjyl ang nagtanong “Oh dibat binibigay nanga din sayo ang trabaho ng libre.Kagaya ng pagiging sikretarya mo sa asawa ko…na konting landi lang nakuha mo na agad ang trabaho”

“Maam Anjyl alam nyong hindi tama ang lahat ng ito”

“Wala akong pakialam”

“alam nyong pinaghirapan ko ang lahat bago pako maging sikretarya ng asawa nyo”

“Exactly,asawa ko Rigel” nahuli nya ako sa bagay nayun “Sikretary ka ng mapapang asawa ko o ang asawa ko na ngayon.It means ang lahat ng mayroon sya ay magiging akin nadin.And you claiming na sikretary ka nya…may aasahan na ako sayo dahil pagaari narin kita”

“Tama na!” hindi ko na napigilan ang sarili ko’t nagtaas na ang boses ko “Sa tingin mo papayag ako na gani ganitohin mo ako? You are unreasonable Anjyl…”

Mula sa sinabi ko,bigla kong nakita ang matalim na tingin nya saakin.

“at ako pa ang sinasabihan mong yan? Unreasonable? Ang kapal mo naman magsalita ng ganyan sakin e isang hamak kalang namang kabit ng mapapang asawa ko”

“Alam mong mahal ako ni Niro” tiim kong saad sa kanya,bahagya syang natigilan doon.

“At ikaw narin nagsabi…mapapang-asawa it means wala pang kasal.Wag mong iclaim ang isang bagay na hindi pa nangyayari”

“How dare you?!”

“Ilang ulit ko bang sasabihin sayo na hindi na ikaw ang mahal ni Niro” tiim pading saad ko,pilit kong pinapatapang ang sarili ko “Alam mo ang totoo,at kung papaliin mo sya.Kung sino man saating dalawa yun,nakakasiguro ako na hindi ikaw yun Anjyl Agrebante”

“Walang hiya ka!” kitang kita ko kung paano sumiklab ang galit ng dalaga “Ang kapal ng mukha mo para sabihin yan Faggot!”

Wala akong sinabi,agad ko lang syang pinigilan sa balak nyang gawin nang tangkain nyang hagitin ang buhok ko.

Si Hugo naman ay tila nataranta at agad na tumingin sa paligid kung may nakaka-kita saamin o nakakarinig dahil nagulat sya sa ikinilos ni Anjyl.

“Mahal ako ni Niro alam ko yun” dugtong nya “Dumating kalang sa eksena kung kayat nawala saakin ang atensyon ng walang kwentang lalaking yun”

“Kung totoong mahal ka nya,dumating man ako o hindi,hinding hindi nya ibibigay ang atensyon nya sa iba na para sayo” ani ko,this time sinilag ko ang kamay nya na balak akong sampalin.

“Wala akong naalala sa nakaraan na meron kami,tanungin mo sya ngayon…dahil kahit wala akong matandaan,nais nyang ibalik ang alaala na hindi ko alam kung meron ba kami,sya mismo hindi nya ako makalimutan kahit matagal ka nang nandyan”

“You ruined everything!” malakas na boses na saad nya “Hindi mo matanggap na mas magaling ako sayo.Na kaya kong buhatin si Niro pataas.Na hindi nya kaya kapagnawala ako sa buhay nya kasi babagsak sya”

“Ikaw ang hindi makatanggap” sagot ko “Hindi mo matanggap na kayang tumayo ni Niro sa sariling mga paa na wala ka.Kaya nya ring umahon nawala ka sa tabi nya”

“Paano mo nasasabi ang lahat ng yan hah?” tiim nya pading saad “Hindi mo sya nakasama nung mga araw na walang wala sya.Hindi mo nakita na halos mawalan kaming dalawa.Na kung hindi dahil sakin,sa pagmamahal na meron ako sa kanya.Hindi kami makakaahon.Hindi sya isang CEO na kung tutuosin ay akin dapat ang posisyon nayun.You don’t know everything Rigel,hindi mo totoong kilala ang lalaking pinaglalaban mo”

       Ilang segundo pa akong napatitig kay Anjyl.Biglang pumasok sa isipan ko ang mga sandaling mahina si Niro.Na pilit nyang kinakaya ang lahat ng problema sa kumpanya nang walang nakakaalam.

At ayun ang mga bagay na hindi nakikita ni Anjyl,na kung tignan nya si Niro ay isang pabigat lang at walang halaga.Kailan man siguro hindi nya nakita ang bagay na kaya nitong gawin.

Yun ang dahilan kung bakit ako nanatili kay Niro.Kasi alam kong kaya nya.At kakayanin nya hanggang dulo.

Pero sa isang saglit bigla kong tinanong ang sarili ko kung hanggang kailan ako maniniwala sa kanya.

Hindi sa kung anong kaya nyang gawin,kundi sa mga pangakong binitawan ng isang Niro…dahil sa nakikita ko ngayon,parang guguho ang mundo ko.

“Aalis ka na agad?” tanong ni Anjyl nang tumalikod ako sa kanya matapos ang lintanya.

Nilingon ko sya,at huli na para hindi ko makita ang isang video sa hawak nitong cellphone.Nakatutuok ito saakin,ipinamumukha kung ano nga ba ang nangyayari.

Hindi ako nakapagsalita…tila na istatwa ako.

“Gusto ko lang ipaalam,na ang mga halik nayan,ay ang mga halik na minsang binigay din saakin ni Niro” saad nya,habang ang mata ko naman ay hindi na naalis sa nakaplash na video sa cellphone.

Kitang kita ko kung paano gumalaw si Niro sa ibabaw ng kama kasama ko.At mapupusok na halik nayun ay tila nagdudugtong saakin.

Kagabi lang ito nangyari.At hindi ko alam kung paano at saan nya nakuha ang video nang pagnanaig namin ni Niro nang gabing iyun.

Posible kayang may kinalaman si Niro ditto? Paano na may gantong video sa harap ko ngayon e sya lamang ang nakakapasok sa unit nyang iyun.

Posible kayang may kinalaman sya dito?

“Wag mo nang tanungin kung paano ko pa nakuha ang kababuyan nayan” ani Anjyl “Buksan mo ang isipan mo Rigel.Wag kang maging tanga.Wag mong itangge ang katotohanang halos isampal na sayo.Iisang tao lang ang may gawa nyan.At kilalang kilala mo sya”

Malalaking luha lang ang lumabas sa mga mata ko,umawang ang bibig ko ngunit walang tinig ang lumabas doon.

Wala akong masabi,hindi ko alam kung anong dapat na sabihin sa nakikita ko.

Hindi ko alam kung anong dapat kong maramdaman.

          WALA ako sa sariling unti unting tumalikod sa kanila,ngunit hindi pa ako nakakahakbang sa pwesto ko nang maramdaman kong muli ang paghigit ni Anjyl sa braso ko.

“were not yet done Rigel” ani nya habang ako namay tila wala nang buhay na nagpakitianod nalang.

Tila wala na akong lakas lumaban “Saan ka pupunta,pababayaan mo nalang ba ang iskandalong to? Tatakas ka nalang ba?”

Tumingin lang ako sa mga mata nya,wala akong sinabi bago ko marinig ang pagtawa nya.

“Hindi mo matake ang nangyayari ano?” saad nyang muli “Hindi ka makapaniwala na ang mismong Niro ang gagawa nito sayo.Na handa kang saksakin sa likod mo”

“Anong gusto mong gawin ko” tila nanghihina kong saad sa kanya “Para matapos nato Anjyl…pagod na pagod na ako sa lahat ng ito”

Tila natigilan si Anjyl sa sinabi ko.Hindi nya siguro inaasahan na ayun ang sasabihin ko sa kanya.

Tama naman kasi e,hindi ko na alam ang gagawin ko…ang gusto ko lang matapos ang lahat ng ito.

“You surprising me” ani nya “Hindi ko to inaasahan,pero kung yan ang gusto mo.Ibibigay ko para manahimik ka na.Para alam mona kung saan ka lulugar sa kumpanyang ito”

Nakita ko ang mga mata nyang tinignan ang kanina ko pang hawak na damit.Damit ito na pang Janitor at doon palang…alam ko na ang gusto nya.

“Just one day Rigel” ani nya “Sundin mo ang gusto ko,kung ayaw mong kumalat ang video na ito sa lahat at tuloyan nang masira ang pagkatao mo”

To be continued…

CHAPTER 54

AN; Hi folks,this chapter is part of the rising action,which means patungo na ito sa katapusan kaya hindi ko tinatapos ang bawat chapter.Kaya naglalagay lang akong ng To be continued chu chu’ wala lang na share ko lang.

Sana subaybayan nyo pa ito hanggang dulo,dahil patapos na po tayo hehe.Maraming salamat sa pagsubaybay.Pero gaya ng dati di ako mag promise ng date kung kelan ang update so hintay nalang po.

Maraming salamat sa mga naghihintay at nagbabasa nito.

PS; Im currently writing napo yung last chapter,diko lang alam kung kelan matatapos hehe.I love you guys!

Happy reading.

Rigel POV’

“Hindi mo matake ang nangyayari ano?” saad nyang muli “Hindi ka makapaniwala na ang mismong si Niro ang gagawa nito sayo.Na handa kang saksakin sa likod mo”

“Anong gusto mong gawin ko” tila nanghihina kong saad sa kanya “Para matapos nato Anjyl…pagod na pagod na ako sa lahat ng ito”

Tila natigilan si Anjyl sa sinabi ko.Hindi nya siguro inaasahan na ayun ang sasabihin ko sa kanya.

Tama naman kasi e,hindi ko na alam ang gagawin ko…ang gusto ko lang matapos ang lahat ng ito.

“You surprising me Rigel” ani nya “Hindi ko to inaasahan,pero kung yan ang gusto mo.Ibibigay ko para manahimik ka na.Para alam mona kung saan ka talaga dapat lulugar sa kumpanyang ito”

Nakita ko ang mga mata nyang tinignan ang kanina ko pang hawak na damit.Damit ito na pang Janitor at doon palang…alam ko na ang gusto nya.

“Just one day Rigel” ani nya “Sundin mo ang gusto ko,kung ayaw mong kumalat ang video na ito sa lahat at tuloyan nang masira ang pagkatao mo”

          Wala akong sinabi…katulad na parang wala nang buhay ang mga mata ko,ang katawan ko.Namalayan ko nalang na nandito na ako sa CR.

Pagkalabas ko ng pinto sa isa sa mga cubicle,tumambad kaagad sa harap ko ang itsura ko sa salamin.At wala akong ibang nakita kundi ang isang misrableng nilalang.

Ipinamumukha sa salamin sa harap ko kung ano na ako,nakita ko ang isang talunan,walang laban,at tila walang karapatan maging masaya.

Pumunta ako sa lababo,nang hindi bumibitaw ang mga matang nakatingin sa salamin.At doon unti unting pumatak ang luha ko.Kitang kita ko ang isang mukha na tila pinaksakluban ng langit at lupa.

Ang kaninang paghikbi ay unti unti nang nagging hagulgol.Bumalik saakin ang lahat ng alaala.

Lahat ng mga tinatagong sakit.

Mga alaala ito na kahit kailan siguro ay hindi ko matatakasan…dahil hindi ko alam na sa mismong pamilya ko pa makukuha.

Nakunpirma ko na mula sa mga bangungot ay may katotohanan pala.Totoo palang tinatabihan ako ni itay sa gabi.May katotohanan pala na nasa madilim talaga akong silid.Pilit hinahanap ang liwanag,totoo ang mga pagkalas ng sinturon.Ang boses ng pagtatahan pag umiiyak na ako dahil sa nararamdamang sakit.

Totoo palang pinaglaruan ako,ginamit at binaboy nang minsang itinuring ko nang ama…

At ang masakit,ang sarili kong ina na akala ko ay mahihingan ko ng tulong,na akala ko ay poprotektahan ako ay sya ring nagpapain saakin sa masamang bangungot ng aking ama.

Ang tanging mga dahilan, dahil sa labis na pagmamahal .

Hindi ko lubos maisip na grabe pala ang nagagawa ng isang pagmamahal lang,dahil handa nitong isakripisyo ang lahat kahit pa ang buhay.Hindi mo na nakikilala ang sarili,at kung anong mga mangyayari bukas basta ba nag mahal ka.

At kung tatanungin ang sarili,bakit mo mahal ang isang tao…wala nang eksplinasyong mahahanap,walang dahilan.Basta ba gusto mo lang ibigay ang lahat sa kanya.Handa mong isakripisyo ang lahat.

Natuto akong magmahal,pero natuto din akong mag-tanong kung bakit.Pero gaya ng iba pang klase ng pagmamahal,wala kang mahahanap na sagot.Hindi mo alam kung bakit.

Basta ba nag-mahal ka .

Hindi ako nagisip sa mga desisyon ko,nagpadala ako sa bugso ng damdamin ko.Ibinigay ko ang tiwala sa pagaakalang handa akong maprotektahan nito.

Ngunit hindi ko alam na ito pala ang sisira saakin.

Gusto ko lang makaranas ng malinis na pag-mamahal,gusto ko lang maramdaman na may poprotekta saakin.Ngunit sa paghahanap ko ng mga bagay nato.Ang sarili ko na ang diko na protektahan.

Hanggang saan ba ang lahat ng ito? Hanggang saan aabot ang kwento ko?

          INAYOS ko na ang sarili,pinunasan ang talunanang mga luha,kapagkuwan ay huminga ako ng malalim bago ko pihitin ang pintuan ng palikurang iyun.

Gaya ng inaasahan,makikita ko sila,ang mga taong walang gustong makita kundi matalo ka.Nagaantay silang humalik ka sa lupa.

Ngisi ang agad na narinig ko sa dalawa “Bagay sayo Rigel” ani Anjyl na ang tinutukoy ay ang damit na pang janitor na suot ko “Alam kong nakakahiya…hindi sa minamaliit ko ang mga janitor sa bansa,pero ang isang yan,ang isang bagay na magliligtas pa sayo”

Hindi ako umimik,sinenyasan lang nito ang katabing si Hugo na may hawak na mop.Ibinigay nya ito sa akin.

“Now face the consequences” dugtong nya “alalahanin mo na kasalanan ang ginawa mo kaya ka nasa sitwasyon nayan.Alalahanin mo na nagpumilit kang pumasok sa isang tahimik na relasyon.Na gusto mong manira ng tahimik na buhay”

Naramdaman kong muli ang pag daloy nang mainit na luha sa pisngi ko.

Wala akong magawa…kung kasalanan bang mahalin ang isang Niro? Handa ko bang tanggapin?

“Simulan mo na ang trabaho” ani Anjyl kapagkuwan.

Wala akong imik,nilagpasan ko nalang sya “Tapusin mo na nang maaga ang trabaho mo,at wag ka nang babalikan sa mga buhay naming lahat”

          TILA may sariling buhay ang aking mga paa.Kusa itong lumakad sa kung saan,dala ang mop na gagamitin ko sa paglilinis.

Wala na akong pakialam sa ginagawa dahil ginawa ko nalang ang mga bagay sa trabahong pilit ibinigay saakin.

Siguro kung kahihiyan ng iba ang trabaho ng pagiging isang janitor.Hindi ko inaasahan na ito ang magsasalba saakin sa dami ng aking iniiisp.Kakatwang nalibang ako sa ginagawa.

Hindi ko namalayang ang trabaho nato na hindi ko naman ginusto ay itatago ako sa pagiging isang Rigel ko.Walang nakakilala saakin…walang nakaalam na isa pala ako sa mga sekretry ng isang sikat na CEO sa kumpanya ito.

Ang pagiging isang Janitor ko ay nagsalba saakin sa lupet ng buhay sa kumpanya.

Kakatawang may saya ako sa puso sa minsang paguutos ng mga tao saakin na may magagandang damit sa event na mag tapon ng basura.Kakatwang isipin na tila hindi ako si Rigel,na hindi ko maramdaman ang pakiramdam na pinipilit kong ipasok ang sarili sa mundong hindi naman nababagay saakin.

Tila hindi ito isang parusa,sa kung ano mang mali ang mahalin si Niro.

Tila isa itong ligtas na pagtatago.Dahil kung nasa katauhan ng isang pagiging Janitor ang tahimik at tiwasay na buhay.Ayoko nang umalis,ayoko nang lumabas.Ayoko nang maging si Rigel.

Gusto ko nalang na parang hindi nakikita,gusto ko nalang na parang ang tingin sayo ay isang walang halaga.Kung tama bang tignan nang ganun ang may mga trabahong janitor.Pero ito lang ang nagsasalba saakin.

Ito lang ang nagtatago saakin sa lahat.

Pero hanggang kailan,matatapos naba ang araw nato? Makakawala naba ako? Pagkatapos ba ng lahat ng ito saan na ako pupunta?

Paano na ako magsisimula.

          NUNG mga oras na tinalikudan ko ang pagkakakilala nila bilang isang Rigel saakin,naramdaman ko ang katiwasayan,katahimikan sa katauhang hindi ko inaasahan, ang maging Janitor .

Pero hindi ko alam kung hanggang saan ba ang lahat ng ito,dahil nung oras na muling nag-cross ang mga landas namin ni Niro.Hindi ko inaasahan na doon na pala magbabago ang aming mga buhay.

Matatapos na pala ang lahat.

Matatapos na pala ang pagtatago ko.

Tahimik lang ako sa ginagawa,habang napapalibutan ako ng mga naggagandahan ding mga model sa paligid.Nandito ako ngayon sa likod ng prod,kasama ang mga model na handa nang rumampa suot ang mga magagandang damit na mismong si Hugo ang may disenyo.

Mas nagmukha akong basura sa lugar kung nasaan ako.Pero ang importante walang nakakakilala saakin,walang alam kung sino ba ako.

Matiwasay at tahimik akong nagtatrabaho,pero akala ko lang yun.Dahil sa mga sandaling iyun,ito na pala ang huling mga sandal ng katahimikan.

Nagkakamali ako sa bagay na iyun,dahil kahit pa anong suot ko,o anong itsura ko,nakikita nya ako,nararamdaman nya ako.

Kilalang kilala nya ako.

Wala syang pag dadalwang isip nang lapitan ako.Hindi ko inaasahan ang susunod nyang gagawin dahil namalayan ko nalang na magkalapit na pala ang aming mga labi.

Tulad ng dati,hindi padin sya nagiisip,nagpapadalos dalos sya sa mga ginagawa.

Wala parin syang pakealam kung sino ang makakakita at kung anong sasabihin ng iba.

Napapikit ako sa mga halik nayun.Parang antagal kong hindi natikman ang labi nya na kung tutuusin ay kakatapos lamang ng gabi.

Tila nakaramdam ako nang kaginhawaan sa ginawa.Napapikit pako at gustong gusto ang halik nayun.Gusto kong gumanti,gusto kong tugunan ang labi ni Niro.

Pero nagisip nako,tama paba ito? May ipinaglalaban paba ako?

Dahil alam ko nasa paligid sya…binabantayan ako.Naghihintay na mangyari ang bagay nato sa pagitan naming dalawa ni Niro.

“Matatapos na Rigel” ani Niro habang sapo sapo ang pisngi ko,ako lang ba oh nakita ko ang tila nanunubig nyang mga mata “Magtatagumpay na tayo,maaahon ko na ang kumpanya.Maraming salamat sayo…salamat dahil muli kang dumating sa buhay ko”

Hinalikan nya ang noo ko.Mariin akong napapikit kasabay nang pagtulo ng luha ko.Wala syang kaalam alam kung nasaang sitwasyon na ba ako.Wala syang alam sa mga pinagdadaanan ko.

“Pinapangako ko sayo babawi ako sa lahat” dugtong nya sa sinabi “Matapos lang ang lahat ng ito magsisimula tayong muli.We can leave happily and peacefully Rigel…pangako ko yan”

Gusto kong sumagot na ’Oo nanniniwala ako sa mga pangako mo,’Oo na gusto kong sumama sayo,mabuhay ng tahimik,Na ’oo ipaglalaban kita hanggang dulo …

Pero alam ko baka ito na ang huli.

Dahil nung mga oras nang pagbitaw nya ng mainit na halik saakin.Kasabay ng pamamaalam…naisip ko baka ito na ang huli .

      Nagpaalam saakin na aalis muna sandali si Niro dahil may tatapusin padaw sila ni Tyron.Ngunit tama ang hinala ko.

Dahil kasabay ng paglaho sa mga mata ko si Niro,ay syang paglitaw ng katauhan ni Anjyl sa harap ko.

Huli na ang lahat nang mapigilan sya sa balak nyang gawin.

At isang malakas na sampal ang natamo ng aking pisngi na gumuhit ang sakit saaking mukha.Ang lahat ng naroon ay natigilan,nagulat sa nangyari sa aming dalawa.

“Malandi ka” tiim nyang ani “Karengkeng ka at maduming bakla.Walang hiya ka at wala kang kwentang tao.Kaya ito ang nararapat sayo”

Hinid ko na nagawang makapagsalita,hindi ko na sya napigilan sa balak nyang gawin nang hawakan nya ako sa maikli kong buhok at tila papel na kinaladkad sa kung saan.

Wala akong kamalay malay kung saan nya ako dadalhin,nahunihan ko nalang na nasa back stage na kaming dalawa dahil rinig ko ang hiyawan at magandang tugtog sa labas.

Kasalukuyan din nagsasalita ang mc at dito ko napagtanto na nasa likod kami ng stage.

“Anjyl ano ba?! Tama na pakiusap!” ani ko habang nagmamalabis ang malalaking luha sa aking mga mata.

“Ito ang dapat sayo dahil malandi ka!” ani nya.

Hindi ko na sya napigilan sa balak nyang gawin,dahil sabay sabay kaming natigilan ng itulak ako ni Anjyl palabas ng stage sa studio.

Ang lahat ng taong naroon ay natigilan sa ginagawa.Ang kaninang tugtog ay biglang nawala.Ang masaganang pagsasalita ng mc sa harap ay natigil.

Biglang nabalot nang katahimikan ang buong paligid.Natuon saaming pansin.

Sandali ko namang pinagmasdan ang mga tao sa baba ng stage na nanonood.May gulat sa nangyari kahit Malabo ang aking mga mata dahil sa luha.Kitang kita ko kung sino ang mga ito.

Naglalakihang tao sa kumpanya.Mga importante at kay tataas na uri ng mga tao ang nakikita ako ngayon.

Miserable,talunan.

“Walang hiya ka!” ani Anjyl na halatang pinaparinig sa lahat ang sinasabi saakin “Mangaagaw,Makati at maduming bakla! Salot ka!” wala akong nasabi tanging paghikbi lang ang aking nagawa.

“Ladies and gentlemen” Kakatwang kinukuha nya pa ang atensyon ng lahat “Ang baklang nasa harap nyo ay nilalandi ang mapapang-asawa ko…ahas at mang-aagaw ang baklang ito!”

Wala na akong lakas lumaban,tila hinayaan ko nalang si Anjyl sa balak nyang gawin nang tangkain nya pa akong sabunotan sa buhok.

Pero bago nya pa magawa yun isang malaking boses ang tila umalingaw ngaw sa buong studio.

“Tama na!” ani nito ““Sobra na! tumigil na kayo…kayong lahat!” maging ako ay nagulat.Kapag kuwan ay napatingin sa kanya.

Hindi ko to inaasahan,hindi ko inaasahan na sya ang taong yun.Kitang kita ko ang pagakyat nya sa stage mula sa harapan.Sa mahabang stage nayun na pinagrarampahan ng mga model lumakad sya,papunta saakin.

Parang nagging slowmo ang lahat.Para bang sa isang katha na sya yung taong hiniling mong magliligtas sayo sa kapahamakan.

Kasabay ng pagtama ng maliwanag na ilaw sa kanyang magandang katawan,tila literal na nagging isa syang light and shining armor .

Ang wirdong isipin,pero hindi ko talaga alam na sya ang dadating…na sya na ang magliligtas saakin?

“Are you ok?” ani nya nang lapitan ako na nanatiling nakasalmpak sa ibabaw ng stage “Ayus kalang ba? Hindi kaba nasaktan…nandito nako Rigel…umuwi na tayo”

When I heard him saying… umuwi na tayo’ parang ayun lang ang mga salitang kailangan ko bago ako nagsimulang muling humikbi.Parang sya lang ang taong inaantay ko na magtatapos nitong lahat.

Hindi ko to inaasahan,bakit hindi ko sya nakikita noon?.O ayaw ko lang bang makita dahil mas pinipili kong takpan ang mga mata ko.

Tumango ako “Uuwi nako..” ani ko habang may panginginig ang boses “Iuwi mo nako Ardy…ayoko na dito”

Kita ko ding namugto ang kanyang mga mata.Alam kong naawa sya sakin.Kung kayat nang ilahad nya ang mga kamay nya sa harap ko,agad ko iyun hinawakan.

          MAGKAHAWAK kaming tumayo at lumakad sa stage para sana umalis sa magulong mundong yun ngunit hindi ko alam na hindi pa pala tapos si Anjyl.At siguro kahit kailan hinding hindi sya matatapos.

“Saan mo dadalhin ang faggot nayan Ardy?” tanong nya sa binata na hindi man lang tumigil sa paglakad kasama ko “Tumigil ka Ardy…hindi mo alam ang ginagawa mo kaya tumigil kana!”

Tumigil nga ang paghakba nya.

“Ikaw ang tumigil ate!” kapagkuwang saad nya.

Umalingaw ngaw ang boses nyang muli sa paligid,nasa gitna na kami ng stage nang sabihin nya iyun.Nilingon nito ang kapatid,habang hawak padin ang mga kamay ko…nang mahigpit.

“kayong lahat tumigil na kayo sa mga ginagawa nyong walang kahihiyan sa taong inosente.Enough na ang lahat ng ito…hindi ko na hahayaan na kahit isa sa inyo ay may manakit pa kay Rigel’

Katulad ng inaasahan,ngisi ang sunod na reaksyon ni Anjyl.“Nasaan naba ang kapatid ko?” tanong nito kay Ardy “Bat ba nagkakaganyan ka?,para lang sa isang faggot?,para sa isang taong mang aagaw…at makating katulad nya”

“Itigil mo ang pagsasalita ng mga bagay na pwedeng ibato sayo” sagot nya sa kapatid na tila ibang tao kausap ng binata “Mang aagaw? makati?…edi ba kayo rin naman ni Ty-”

“Tumigila kana-”

“Ardy,Anjyl what is the commosion all about?!” isang boses ang biglang nagsalita kasama nang nakakarami,kapwa namang natigilan ang magkapatid.

Nang tignan ko ito,its Daniel Barrenuevo,at may malaking pagtataka ito sa nangyayari.“Ano bang kalokohan ang nangyayari ngayon?”

“Kalokohan?” ngising sagot ni Ardy “Bakit hindi mo tanongin ang magaling mong anak na si Niro”

“Stop this Ardy” napalingon akong muli sa nagsalita,its Niro na malaki naman ang takot sa mukha.Agad ito umakyat sa stage kung nasaan kami ni Ardy.At walang pagdadalwang isip na hawakan ang aking mga kamay.

“Bitawan mo sya” kapagkuawan saad ni Ardy nang makita ang ginawa ni Niro “Hindi sya sasama sa manlolokong kagaya mo,Niro”

“Ang kapal ng mukha mo” tiim na sagot ni Niro,kitang kita sa kanilang mga mata ang nagaalab na galit sa isat isa.Tila wala nakong alam sa nangyayari dahil napagitnaan na ako ng dalawa.

“Wala kang alam kaya manahimik ka na” dugtong nito.

“Walang alam? oh gusto mong ipamukha ko sa mukha mo ang mga ginawa mong kalokohan hah”

Hindi na napigilan ang sitwasyong tuloyan nang nagtagis ang mga panga ng dalawang binata.Kunti nalang at magkakasakitan na ang mga ito kung hindi muling nagsalita si Daniel.

Ang ama ni Niro.

“everyone” kuha nito sa atensyon ng lahat “magsilabas muna kayong lahat.We need to talk on what happening right now”

Wala pa sanang kikilos mula sa mahinahong boses nang matanda ngunit bigla uli itong nagsalita “Lumabas muna kayong lahat dahil may pag-uusapan pa kami ng pamilya ko!”

Tila sa ilang segundo naglaho ang lahat.Naiwan sila Daniel at Mary ang mga magulang ni Niro.Si Hugo,Tyron mula sa baba ng stage.At kaming apat sa stage,na magkakaharap.

Maya maya pa bago kami balutin ng katahumikan,narinig ko muli ang ngisi nayun na nagmumula kay Anjyl.

“Pamilya Rigel,hindi ba?” kapagkuwang saad nito “and you know na hindi ka isa doon dahil hindi ka parte ng pamilyang ito.Maluwag ang pinto ng studio,kaya umalis kana din”

“Hindi sya aalis” si Ardy muli ang nagsalita,bago nito pasadahan ng tingin ang lahat na natirang naroon “Hindi sya aalis kasi kailangan nyang marinig at makita ang lahat ng katotohanang ito”

“Ano bang sinasabi mo?” si Niro na kung susumahin ay halata na ang pagkainis sa nangyayari “Tumigil kana Ardy,wala kang dapat na patunayan”

“Oo wala akong dapat na patunayan” sagot ni Ardy “Dahil simula palang dapat na ikaw ang may mapatunayan ngayon dito.Patunayan mong wala kayong ginagawang kalokohan ni Tyron,patunayan mong hindi totoo ang mga nalaman ko”

Sa sandaling iyun sandaling nagkatinginan kami ni Niro.Kitang kita ko ang takot sa mga mata nya.At wala akong magawa dahil wala akong alam sa nangyayari.

Namalayan ko nalang,muling hinawakan ni Niro ang mga kamay ko.

“Sumama ka sakin Rigel” ani nito “aayusin ko tong lahat pangako ko yun”

“Tama na ang mga pangako Niro” si Ardy muli ang sumagot “Tama na ang lahat ng ito,magkaron ka naman kunsensya”

“Ikaw ang tama na Ardy,tama na dahil hindi mo alam na masasaktan sya sa lahat ng ito”

“Nasasaktan na sya sa una palang Niro,at hindi mo yun nakikita dahil ang importante sayo ay kalagayan ng kumpanya”

Hindi ko alam na muli na palang umagos ang luha ko sa mga mata ko.Natatakot ako sa mga nangyayari,at sa kung anong pepwede kong malaman.

Sandaling nabalot ng katahimikan ang lahat,bago muling nagsalita ang ama ni Niro na si Daniel.

“Sasabihin nyo ba ang lahat ng nangyayari oh ako ang mismong magsisiwalat ng mga putang inang tinatago nyong mga kalokohan” saad nito “bibilang ako ng hanggang tatlo at kung wala pang magpapaliwanag ng lahat.Sisiguraduhin kong pare parehas tayong mawawalan”

“Binibigyan ka pa ng tatlong segundo ng tatay mo para magpaliwanag” saad ni Ardy kay Niro.“Sabihin mo na bago pa matapos ang lahat ng ito”

“Ano bang dapat kong sabihin ha?” ani Niro “Ano bang gusto mong malaman?”

“Lahat lahat!…hanggang kailan kaba maging duwag Niro.Hanggang saan mo ba papaabutin ang lahat ng ito?”

“Bakit mo ginagawa to?” kapagkuwang tanong ni Niro,at doon tila sumilay ang nanunubig nyang mga mata.Alam ko…takot na takot na si Niro ngayon.“ Bakit mo kailangang gulohin ang lahat?.Para saan bat ginagawa mo to?“

“Dahil maha ko sya” mahina ngunit sapat na upang marinig ko ng malinaw ang sinabi ni Ardy.At ito ang tila nag pabilis ng tibok ng puso ko “Hanggang ngayon,mahal na mahal ko parin sya kahit alam ko na kung anong meron kayong dalawa sa kabila ng lahat ng nangyari.Simulat sapul Niro…mahal na mahal ko na sya kahit pa nung unang araw na ikwento ko sayo ang lahat ng sa kanya”

Parehas may luha ang mga mata ng dalawa.Ngunit hindi ko alam kung saan ako mas may simpatsya.Kung kanino ang may mas totoong luha sa kanila.

Nanatiling magkatitigan ang dalawa,hanggang sa magsimula nang magbilang ang matanda.Nakaka kabang isipin na wala pang kumikilos sa dalawa nung sandaling iyun.Ngunit gaya ng inaasahan si Ardy din ang unang nagsalita bago matapos ang bilang.

“Babagsak napo ang kumpanya ito,tito Daniel” ani nito na parang bala sa mga tenga ng lahat.Walang nakapagsalita kung kayat nagpatuloy ang binata.

“Matagal na pong nalulugi ang kumpanya sa mga kamay ni Niro,at kung hindi ito agad magagawan ng paraan ang kumpanyang ito ay mababank crupt na sa laki ng mga utang,at itinago itong lahat ni Niro.Nagsinungaling sya saating lahat”

“Oh my god…” si Anjyl ang unang nagkaroon ng reaksyon sa sinabi ng kapatid “Totoo ba ang lahat ng ito? How did it happen?”

“Walang hiya ka” biglang natuon ang pansin namin lahat kay Tyron kapagkuwan,dahil bigla itong umakyat sa stage at huli na nang sugudin nya si Ardy.

Simula non ay nagbangayan na ang dalawa.Gumanti ng malulutong na suntok si Ardy.Hindi sya nag patalo,nanatiling matapang kasabay ng kung anong pinaglalaban nya.

“Hayop ka!” ani Tyron na ngayon ay kapit kapit na ni Niro para pigilan ito.“Wala kang alam sa nangyayari,wag kang mangialam because me and Niro will handle this,ang kapal ng mukha mo para gulohin ang lahat Ardy”

“Edi inamin nyo din ang lahat?” saad ni Ardy “Kayo ang gumulo,kayo ang makakapal ang mukha,kung gusto nyo talaga ipaangat muli ang kumpanyang ito hindi nyo na dapat ginamit pa si Rigel”

“Wala kang prof!” sigaw ni Tyron “Wala kang ibedensya na magpapatunay na involve ang faggot nayan sa lahat ng ito”

“I have” saad ni Ardy na nagpatigil sa Tyron “At ipapamukha ko sayo ang lahat ng katotohan sa makapal na mukha mo,ninyong dalawa ni Niro”

Walang nakapagsalita nang kumilos si Ardy “Jess,ilabas mo na ang lahat” kapagkuwang saad nya.

Napalingon naman kaming lahat sa tinuran ni Ardy,kapagkuwan ay lumitaw sa gilid ng stage ang babae na hindi ko inaasahan.

Its Jess,dating sikretary ni Niro bago ko ito mapalitan.At sya ang unang may alam sa istado ng kumpanya,hindi ko alam na may kinalaman pala sya sa lahat ng ito.

Maya maya pa biglang nagbago ang lightning sa stage,at natuon sa malaking wall sa harap namin.Kapagkuwan lumitaw ang mukha ng binata.

Si Tyron.

Natuon ang pansin naming lahat roon.

“Hi everyone” nakangising panimula nito “Specialy to you Rigel,kumusta ka.Handa mo nabang malaman ang lahat ng katotohanan? Kasi ako oo…gusto ko nang sabihin dyan sa pagmumukha mo”

To be continued…

CHAPTER 55

AN; Happy reading guys,thank you sa paghihintay.

Rigel POV’

  "Hayop ka!" ani Tyron na ngayon ay kapit kapit na ni Niro para pigilan ito."Wala kang alam sa nangyayari,wag kang mangialam because me and Niro will handle this,ang kapal ng mukha mo para gulohin ang lahat Ardy"

“Edi inamin nyo din ang lahat?” saad ni Ardy “Kayo ang gumulo,kayo ang makakapal ang mukha,kung gusto nyo talaga ipaangat muli ang kumpanyang ito hindi nyo na dapat ginamit pa si Rigel”

“Wala kang prof!” sigaw ni Tyron “Wala kang ibedensya na magpapatunay na involve ang faggot nayan sa lahat ng ito”

“I have” saad ni Ardy na nagpatigil sa Tyron “At ipapamukha ko sayo ang lahat ng katotohan sa makapal na mukha mo,ninyong dalawa ni Niro”

Walang nakapagsalita nang kumilos si Ardy “Jess,ilabas mo na ang lahat” kapagkuwang saad nya.

Napalingon naman kaming lahat sa tinuran ni Ardy,kapagkuwan ay lumitaw sa gilid ng stage ang babae na hindi ko inaasahan.

Its Jess,dating sikretary ni Niro bago ko ito mapalitan.At sya ang unang may alam sa istado ng kumpanya,hindi ko alam na may kinalaman pala sya sa lahat ng ito.

Na magkasabwat sila ni Ardy.

Maya maya pa biglang nagbago ang lightning sa stage,at natuon sa malaking wall sa harap namin.Kapagkuwan lumitaw ang mukha ng binata.

Si Tyron.

Natuon ang pansin naming lahat roon.

“Hi everyone” nakangising panimula nito “Specialy to you Rigel,kamusta ka.Handa mo nabang malaman ang lahat ng katotohanan? Kasi ako oo…gusto ko nang sabihin dyan sa pagmumukha mo”

          NAPATAKIP ako nang bibig nang marinig ang pangalan ko mula kay Tyron.Ang lahat ay natuon saakin maliban lang kay Ardy na tila interesado ang mga tingen sa nakaflash na video sa wall.

“Unang una gustong kong magpasalamat sayo” dugtong ni Tyron sa sasabihin kapagkuwan ay ngumisi ito,tila natutuwa sa ginagawa “Thank you Rigel kasi pinagamit mo ang pangalan mo para maitayo ang isang bagay na magsasalba saamin…saakin specialy.Biruin mo no,may silbi kadin pala kahit bakla ka.May silbi din pala yang pagkatao mo…”

Tumagos saakin ang mga salita nayun.Para akong sinaksak.

Hindi ako nakapagsalita.

“Kasi because of your name naitayo ko ang kumpanya na magsasalba sa B&A,naitayo ko mismo ang kumpanya na maaring opportunity para makabangon akong muli.” Patuloy na nagsalita ang Tyron sa video .“At sa video na ito,dito mo malalaman lahat ng mga plano ko…naming dalawa ng mahal mong si Niro.I don’t know why Im doing this kind of video,I just feel na pwede ko tong magamit,if ever na babawiin na namin sayo ang lihim na kumpanya.Mula sa mga pangalan mo”

Tumawa ang binata,at hindi ko naman naalis ang mga mata sa video.Tila isang gripo ang mga luha ko sa mga mata ng umagos ito.

“Yeah wag ka nang magulat,you heard it right” tugon muli ng binata matapos ang pag-tawa nito “Isang pangalan lang naman ang kailangan namin ni Niro na magagamit naming dalawa para sa kumpanyang ito.And we called it,RJC clothing company.Oh diba ang ganda ng pangalan,napabango ang pagkakabanggit ng pangalan mo sa binuo naming kumpanya. Rigel Jhonson Canceran clothing company Parang hindi kasing dumi ang pangalan nayun kagaya ng may ari.Hindi ba?”

“Hayup ka Ardy itigil mo yan!” biglang reklamo ni Tyron sa tabi ko,muntik na muli nitong sugudin si Ardy subalit si Niro na mismo ang pumigil dito.“Itigil mo nayan dahil kahit pa lumabas ang video nayan walang magbabago sa katotohana-”

“Walang magbabago sa katotohanang manloloko ka” sabat kona na nagpatigil sa kanya,hindi ko na napigilan ang sarili nagtagis nadin ang aking mga bagang “Mang loloko kayong lahat!”

“Magaling magpaikot ng isang tao si Niro” muling natuon ang pansin ko nang magsalitang muli ang Tyron sa video “Napaikot ka nya Rigel…ginamit ka nya upang makuha ang tiwala mo at maibigay ang importanteng pirma sa papel na magpapatunay na ikaw din ang magsasalo ng lahat,kapag nagkabukohan na ang lahat” sa pangalawang beses narinig ko ang tawa nya “This is elligal after all,and bilib ako sa bestfriend kong si Niro dahil napakatalino nya.He make sure na hindi maiinvolve ang pangalan nya,naming dalawa oh kahit na sino kapag nagkahulihan na.Tanging ikaw lang dahil mahalaga ka sa kanya.Kaya ikaw lang ang makukulong”

Wala ako sa sariling napatingin sa gawi ni Niro.Nakatingen din sya sa akin at may buong pagmamakaawa ang paglingo ng ulo nito na wag akong maniwala sa kung anong nasa video.

Pagluha ko ang tanging naisagot sa kanya.Bago ko ibalik ang pansin sa harapan.

Hinarap ko ang sampal ng katotohanan

.

“Kaya ngayon ang kumpanya na naitayo namin ay ang magsasalba sa papabagsak na B&A company” patuloy ni Tyron sa Video “At kapag nagawa na namin yun,ako mismo ang babawi sa kumpanya na may ikaw ang pangalan.Ako ang nagpalago ng kumpanyang iyun kaya dapat akin mapunta ang lahat…maging ang B&A…in the end dahil sa inaakala kong walang silbing baklang katulad mo Rigel,natupad ko na ang mga pangarap ko.Nakamit ko na ang pangarap kong magkaron ng sariling kumpanya”

Nabalot nang matinding katahimikan ang lahat.Namatay na ang video sa harap namin at wala nang nakapagsalita saamin kahit sino man.

Tuloyan nang bumagsak ang pagluha ko,naging hagulgol na ito na napapakapit pa ako sa aking dibdib upang sana ikalma ang aking nararamdaman.

Napansin kong nais pa akong hawakan ni Ardy pero sinaboy ko ito at lumakad na paalis sa pwesto ko.

Pero hindi pa ako nakakababa ng stage nang marinig ko ang boses nya.

“Patawarin mo ako Rigel…” ani Niro “Hindi ko to ginusto,I just don’t have a choice.Isa pa hinding hindi kita ipapahamak kung sakaling mabuking man ang lihim na kumpanya”

“Niloko mo ko” sagot ko,nilingon ko syang muli.Bago ko pasadahan ng tingin ang lahat ng naroon.“Niloko nyo akong lahat…ginamit nyo ako? Para sa mga plano nyo na kayo din ang magbebenifits sa huli”

“Nang hihingi kami ng tawad” si Tyron ang unang sumagot “Hindi naming kasalanan na madaling mauto ang mga kagaya mo”

Mabilis ang kamao ni Niro na lumipad sa pagmumukha ni Tyron,bahagya itong napaupo sa sahig at gulat na gulat sa nangyayari“

“Bakit ba Niro?”

“Dahil sayo ang lahat ng to Tyron” saad ng binata “Bakit mo kailangan gawin ang video nayan? Bakit mo kailangang ipamukha na ikaw lang ang magbebenifits ng lahat ng ito”

“Bakit hindi ba totoo?” sagot ni Tyron “Hindi bat katagalan kukunin din naman natin sa kanya ang lihim na kumpanya? Hahayaan mo ba na mapunta lang sa faggot nayan ang B&A at kumpanyang tayo rin ang nagpakahirap itayo?”

“That’s not the reason” ani Niro “Hindi mo alam kung gaano ka importante saakin si Rigel,ngayon hindi lang mawawala saakin ang kumpanya,maging sya din”

“Matagal na akong wala sayo Niro” kapagkuwan saad ko na nagpatigil kay Niro “Nung araw na mas pinili mong isakripisyo ang pangalan ko…alam kong wala na ako sayo”

Tila may gulat naman sa huli kong sinabi si Niro agad na namugtong ang kanyang mga mata.Dahan dahang lumapit sya sa gawi ko habang napapalingo pa ang kanyang ulo.Hindi makapaniwala sa sinabi ko.

“Minahal kita Rigel totoo yun” ani nya “Nangako tayo sa isat isa diba? Na pagkatapos ng lahat ng ito aalis tayo sa mgulong mundo na ito,sasama ka sakin.Mabubuhay tayo ng tahimik”

Nagulat ako sa ginawa ni Niro nang makalapit na sya sa gawi ko.Lumuhod sya sa harap ko habang hawak hawak ang kamay ko….patuloy ang pagluha.

“Ginamit mo ako sa mga ambisyon mo” ani ko “Nagsinungaling ka sakin and I think we both liars,kasi lahat ng sinabi ko,hindi na matutupad.Hindi na ako sasama sayo”

“No Rigel pleas don’t do this”

“Talaga ba?” kapagkuwan saad ni Anjyl,na kanina pa nanood saamin.Tila natatawa sa sinabi ng binata “Totoo ba ito Niro?..nakikiusap ka ng pagmamahal na kahit kailan hindi mo ginawa saakin.Para lang sa isang walang kwentang tao nayan”

“Yung walang kwentang taong sinasabi mo,ay maaring magmay ari ng lahat ng kumpanya namayroon kayo” sagot ko kay Anjyl.

Ang lahat ay nagulat sa sinabi ko,maging ako sa sarili ko ay hindi ko alam kung saan ko nakuha ang bagay nayun.

“Ginamit nyo ang pangalan ko,para lang maisalba ang pagbagsak ng B&A.Pangalan ko din ang mapapahamak sa huli,at dahil parang ginamit nyo nadin ang buong pagkatao ko.Ako narin mismo ang babawi ng lahat sa inyo”

“Ang kapal ng mukha mo!” sabay na sigaw ni Tyron at Anjyl.

Ngunit mas natuon ang pansin ko kay Tyron na kitang kita ko ang panggigilaite sa sinabi ko.

“Hayup ka” dugtong ng binata “Ako ang nagsakripisyo sa lihim na kumpanyang iyun.Wala kang karapatang kunin ang mga bagay na hindi mo naman pinaghirapan.Ang kumpanyang iyun,ay ginawa ko upang maitayo ko ang sarili,magkaroon ng sarili sa kabila ng mga ginawa ko sa B&A at kay Niro”

     "Alam mong hindi ayan ang kabuoan ng plano natin Tyron" 

Kasabay nang matigilan si Tyron sa nagsalita ay ang pagkatigil din ng sandali dahil sa paglitaw ng lalaki sa harap naming lahat.At hindi ko sya inaasahan,hindi ko alam kung ano pang dapat kong malaman?

Kung sino paba ang involve sa lahat ng kalokohan nato.

Pero sadya ring hindi ko inaasahan ang pagdating nya…kasama si Anjie,habang magkahawak ang kanilang mga kamay.

Si Niko Natividad …ang kaisa isang tao na hindi ko inaasahang may kinalaman sa lahat ng ito.

Lahat kami ay napatingin sa kanya,ngunit isa lang ang tingin ng binata.

Nakatuon ang pansin nito sa isang matanda mula sa baba ng stage kung saan ito naroroon.Walang iba kundi kay Daniel Barrenuevo.

Ang ama ni Niro Barrenuevo.

Walang nakaimik na kahit ni isa,maging ako ay wala naring masabi sa lahat nang nangyayari.

Hanggang ang binata narin ang bumasag sa katahimikan.At nagulat ang lahat ng naroon.

“Hi dad…” ani Niko sa matandang si Daniel “Its me,your illegitimate son.Nico Natividad,supposetedly…Nico Barrenuevo”

“A-anong sinasabi nya Daniel?” sa inaasahan,ang ina ni Niro na si Mary ang unang magrereak.

Ngunit tila walang bahid ng kahihiyan o takot si Nico.“Ako po si Nico,nagpapakilala lang.At ako po ang anak ni Daniel sa una nitong asawa.Ang anak nya sa labas”

“Kalokohan nato” kapagkuwang saad ng matanda bago bitawan ang wine glass na kanina pa nito hawak.Nabasag ito sa sahig kasabay ng pag ngisi ni Niko.

“Ano paba ang nais nyong ilabas!” mataas na boses na dugtong sa sinabi nito “Babagsak ang kumpanya? Na may lihim na kumpanya? Na gumamit kayo ng ibang tao para makapagpatayo kayo ng kahibangang negosyo nayun? Ano paba?! Kasi hindi na ako natutuwa sa lahat ng ito-”

“Na may anak ka rin po sa labas” dugtong ani ni Niko na nagpatigil sa matanda “Na bumabalik ako ngayon dahil gusto kitang singilin sa pang aabanduna saamin ni mama”

“Tumigil kana!” halata sa matanda ang tila hindi mapalagay sa kaharap nito,hindi nya talaga ito inaasahan…naming lahat “Wala akong kilalang anak na kagaya mo,wala akong anak sa labas kung kayat wag na wag mong guluhin ang pamilya ko”

“Matagal nang magulo ang pamilya mo” sagot ni Nico “Simula nang piliin mo ang pamilya nato kaysa saamin,magulo na ang buhay nyo”

“Hindi kita anak” ani ng matanda na tila isang chuewing gum lang ang iniluwa sa bibig nito “Hindi kita kilala at kahit kailan hindi kita ituturing na anak kahit sino ka man”

Kita ko kung paano saglit na natigilan si Nico.

Kapagkuwan ay maya maya mapait na natawa ang binata.Dito ko nakita ang simpatsya sa mukha sa katabi nitong si Anjie.At sa nakikita ko ngayon,lumilinaw saakin na may kung ano sa dalawang ito.Higit payun sa aming dalawa ni Nico bilang mag-boyfriend.

“Manang mana talaga sayo ang anak mo” ani ni Nico na bahagyang nagpatigil sa matanda “Hanggang ngayon hindi kaparin marunong manindigan.Sinungaling kaparin,sarili lang ang iniisip bagay na namana sayo Niro.Tama nga si mama,dapat hindi ko na tinangkang makita ka.Dahil wala akong mapapala sayo na kahit ano”

Biglang napatingin sa gawi ko si Nico,ngunit kasabay nito ay ang paghawak ni Ardy sa kamay ko.

Nang makita nya iyun,sumilay ang kanyang mga ngiti sa labi.

“Pero wala akong pinagsisisihan” dugtong nya “Dahil tama lang ang ginawa ko,tama lang na bumagsak ang kumpanya ng sarili kong ama”

“Sino kaba?” ang ina na ni Niro na si Mary ang sunod na nagsalita “Saang lupalop ka nang galing iho? at basta mo nalang gugulohin ang pamilya ko”

“Ang pamilya mo ang unang nang gulo sa pamilya ko” sagot ni Nico “Hanggang ngayon nabubuhay kaparin pala sa ilusyong may perpekto kang pamilya.Dahil ang totoo kasinungalingan lang ang lahat ng yun.Nandito na ako sa harapan nyo,ako ang obligasyong matagal nang tinatakasan ng magaling mong asawa”

“Tumigil kana” saad muli ni Daniel,bago ilibot ang paningin sa paligid “Guard! Guard! Ilabas nyo ang lalaking ito! Alisin nyo sa harap ko ang lalaking ito!”

Walang pagdadalwang isip ang matanda na magtawag ng may utoridad para lang mawala sa harap nya ang binata.

May tatlo sa guard ang biglang lumapit sa gawi ni Nico at Anjie,ngunit itinaas lamang ng binata ang kamay nito at kusa nang tumigil ang mga guard sa balak na gawin.

Sa pinapakita ni Nico,tila na may kung anong kapangyarihan ang binata sa nangyayari.At ito parin ang malaking katanungan sa akin.

Sino kana ba Nico?

“Subukan nyo akong galawin at sisiguraduhin kong babagsak ang kumpanyang ito” ani Nico “Wag nyo akong hayaang mapuno,at sisiguraduhin kong kanibukasan lalabas sa publiko na ang pinaka sikat na clothing company sa bansa ay babagsak na”

Napatitig ako kay Nico,at hindi ko man lang nakita kahit na anino nya sa kung anong pagkaka-kilala ko sa kanya.Ibang iba na sya sa harap namin ngayon.

“Anong kinalaman mo sa lahat ng ito?” kapagkuwang ani ko,na sa lahat ng naroon ay ako ang unang nagsalita “Gusto mo bang sabihin na isa ka kina Niro at Tyron…?” hindi ko nanaman nakontrol ang imosyon ko’t napaluha nanaman ang aking mga mata.

“Kagaya ba nila niloloko mo rin ako?”

“I-Im really sorry Rigel” hindi ko inaasahang magsasalita ang babae sa tabi nya,si Anjie.

Kitang kita ko ang namugto nya ring mga matang nakatingin saakin,bago nya iyun ilipat sa magkahawak nilang mga kamay ni Nico.At mas pinaghigpit pa iyun.

“Pero oo…si Nico at si Tyron,ang may pakana ng lahat ng ito.They use you,para maisakatuparan ni Nico ang mga plano nya sa Daddy nya”

“Hindi ikaw ang tinatanong ko” kapagkuwan saad ko,at inilipat ang tingin kay Nico.Kakatwang hindi nya man lang ako matitigan sa mga mata “Nico totoo ba? Ginamit mo din ako sa lahat ng ito? Para sa ambisyon mo sa tatay mo? Handa mo din ba akong ipahamak sa lahat ng plano mo?”

Inantay ko syang magsalita ng lang segundo ngunit wala akong narinig na sagot.Dito ko mas lalong nasasaktan dahil handa nya akong gamitin ngunit hindi nya kayang magtapat ng katotohanan.

“Sumgaot ka Nico!” hindi ko na’t napigilan ang sariliy napataas na ang aking boses “sagutin mo ako totoo bang isa ka sa kanila”

“Oo!” sagot nya na kahit alam ko na ay kinatigil ko padin “Oo ginamit kita kasi ikaw lang ang nakikita kong paraan para makapghiganti ako sa lahat ng nangyari sa buhay ko” nag crack na ang boses ni Nico “Ginamit kita kasi mahina ka,ginamit kita kasi alam ko ang nakaran mo kay Niro…ginamit kita kasi alam kong uto-uto ka”

Nang marinig ko ang turan ni Nico,alam ko na hindi ko na sya kilala.

Kung kaya walang pagdadalwang isip na lumapit ako sa kanto ng stage kung saan sya naroon at walang ano ano’y binitawan ko sya ng malakas na sampal.

“Walang hiya ka” Tiim na ani ko bago ako mapa upo’t naghuhumayos na umiyak sa harap nya,sa harap nilang lahat “Pinaikot mo ako…ginamit mo ang kahinaan ko para sa ambisyon mong paghihiganti”

“Walang kapatawaran ang ginawa ko” sagot ni Nico,kagaya ko lumuluha din sya “Pero hindi ko hahayaan na mabuhay kami ni mama sa pagdudusa,dahil lang sa iniwan kami ng walang kwenta kong ama”

“Pero hindi mo ako inisip” sagot ko “Hindi mo ako inisip kung ano ako sayo…K-kung ano tayo”

“Alam kong sa umpisa palang kung sino na ang mahal mo.Hindi ako yun”

“Kahit ba kung anong pagkakaibigan natin hindi mo pinahalagahan?” saad ko “Kahit ba na noon kahit alam mong walang pagasa tayong dalawa sa kung anong meron lang tayo,kahit sana nung mga bata pa tayo doon ka bumase”

“Pinaramdam mo sakin na wala akong pagasa na mahalin ka higit pa sa pagkakaibigan natin.Pinaramdam mo sakin na hindi ko mapapalitan kailan man si Niro sa puso mo”

“At hindi ako nagsinungaling sayo” bahagyang natigilan si Nico sa sinabi ko “Pinakita kong mahal ko si Niro sa harap mo dahil yun naman talaga ang totoo,sya ang pinipili ng puso ko kahit nandyan ka na.E bakit mo ba ako niligawan? Bakit mo bang gustong makapasok sa mundo ko?”

Hindi sya nakasagot sa huling tanong ko,kung kayat nag patuloy ako sa pagsasalita “Dahil ba sa lahat ng mga plano mo? Dahil ba gusto morin akong paikutin sa mga kamay mo dahil para magamit mo ako”

Hindi sya agad nakasagot.Pero sya rin ang bumasag sa muntik nang namuong katahimikan.

“May nakaraan ka kay Niro” ani Nico matapos ang ilang segundong pananahimik “Alam ko ang lahat ng iyun dahil noon pa man sinusubaybayan ko na ang buhay ng halfbrother ko.At wala akong choice na gamitin ka dahil na involve kana sa buhay nya”

“Pero kaibigan mo ako Nico” saad ko,pinagpipilitan ko ang isang bagay na nagugnay saamin noon “Pinalabas mo pa nga na mahal mo ako sa higit na pagkakaibigang meron tayo e” maya maya pinasadahan ko ng tingen ang kanina pa nilang magkahawak na kamay ni Anjie “Hindi na sakin issue kung anong meron kayo ni Anjie…ang issue sakin,ay itinuring kitang kaibigan,pinagkatiwalaan kita.Pero pinili mo padin gamitin ako”

“Kung ikaw ang nasa sitwasyon ko maiintidihan mo ako” ani Nico “Hindi mo alam kung anong pinagdaanan namin ng nanay ko,kung paano sya gabi gabi umiiyak dahil pinabayaan lang kami ng tatay ko” kita kong napalunok ng laway ang binata bago dugtongan ang sinabi.

“Im really sorry Rigel…kasi kung babalik man ako sa umpisa kung paano kami nagsimula ng nanay ko.Pipiliin at pipiliin ko parin ang mga plano nato,kahit kasama ka”

“At sa tingen mo hahayaan ko pang mangyari ang lahat ng ginagawa mo?” narinig ko muli ang boses nya mula sa likod ko.Maya maya inahon nya ako sa pagkakaupo sa stage,hinawakan nya ang kamay ko bago marahang niyakap upang sa dibdib nya ako magpatuloy umiyak.

“This is enough” dugtong nya “Tama na ang kasinungalingan,ang panggagamit sa kahinaan ng iba.Ang pag gawa ng mga plano para makapaghiganti…tama na,hindi ko na hahayaang may manakit pa kay Rigel’

“Paano ang isang kagaya mo,ay tatayo upang ipagtanggol ang kaibigan ko?” kilala ko ang boses ng babaeng iyun.Si Anjie na hanggang ngayon,hindi ko alam kung bakit narito sya kasama ni Nico.

“E sa katoohanan,ikaw ang nanakit kay Rigel noon,ikaw ang unang nagbalik ng mga bangungot nya.Sayo nag mula ang muling paggising ng nagtatagong bangungot ng kaibigan ko.Kagaya naming lahat dito…si Niro,yung Tyron,si Nico at ako…isa kadin saamin,sinaktan mo din si Rigel noon”

Unti unti,kumalas ako sa pagkakaakap ko kay Ardy.Hindi ko alam kung bakit sa lahat ng nasa paligid kong nanakit saakin.Kay Ardy lang ang gusto kong marinig ang paliwanag,tila gusto kong marinig ang sasabihin nya kung bakit nya ako sinaktan.

At ang sasabihin nya ay tila isang sagot sa matagal ko nang hinahanap noon pa.Isang sagot na may katotohanan.

“Mahal ko si Rigel” ani nito na tila isang magandang tugtog sa tenga ko “Mahal na mahal ko sya…at sapat na sagot nayun upang gawin ko sa kanya ang lahat ng ito.Ang alisin sya sa impyernong buhay nato.Ang ilayo sya sa mga demonyong kagaya nyo”

To be continued…

CHAPTER 56

AN; Update again for this day! happy reading guys!

Rigel POV’

      "Paano ang isang kagaya mo,ay tatayo upang ipagtanggol ang kaibigan ko?" kilala ko ang boses ng babaeng iyun.Si Anjie na hanggang ngayon,hindi ko alam kung bakit narito sya kasama ni Nico.

“E sa katotohanan,ikaw ang nanakit kay Rigel noon,ikaw ang unang nagbalik ng mga bangungot nya.Sayo nag mula ang muling paggising ng nagtatagong takot ng kaibigan ko.Kagaya naming lahat dito…si Niro,yung Tyron,si Nico at ako…isa kadin saamin,sinaktan mo din si Rigel noon”

Unti unti,kumalas ako sa pagkakaakap ko kay Ardy.Hindi ko alam kung bakit sa lahat ng nasa paligid kong nanakit saakin.Kay Ardy lang ang gusto kong marinig ang paliwanag,tila gusto kong marinig ang sasabihin nya kung bakit nya ako sinaktan.

At ang sasabihin nya ay tila isang sagot sa matagal ko nang hinahanap noon pa.Isang sagot na may katotohanan.

“Mahal ko si Rigel” ani nito na tila isang magandang tugtog sa tenga ko “Mahal na mahal ko sya…at sapat na sagot nayun upang gawin ko sa kanya ang lahat ng ito.Ang alisin sya sa impyernong buhay nato.Ang ilayo sya sa mga demonyong kagaya nyo”

          “SAPAT na paliwanang naba ang pagmamahal mo Ardy?” isang tanong muli ang ibinato ni Anjie “Sapat na ba ang pagmamahal mo nayan para alisin sya sa impyernong buhay nato?”

“Kung pagmamahal lang ang paguusapan.Wala nang sapat na pagmamahal para kay Rigel” sagot ni Ardy “Dahil ang mismong pagmamahal nya narin ang sumira sa kanya.At ang mga taong nasa paligid nya na may pagmamahal din sa binata,na nangakong hindi sya sasaktan.Nandidito ngayon…pinapamukha na kasakit sakit sya,na kagamit gamit sya…kaya kahit gaano ko pa sabihin na mahal ko si Rigel,hindi na sapat yun.Kasi ang pagmamahal narin ang sumira ng tiwala nya.Ang pagmamahal narin ang nanakit sa kanya ngayon”

“Kaya nandito ako para itama ang lahat” kapagkuwan singit ani Nico sa usapan “Nandito naman talaga ako para sa mga plano ko e…ang paghihiganti.At ito ang kinalabasan ng lahat.Si Rigel ang nagsalo ng lahat ng ito” dito lang akong nakuhang tignan ni Nico.

“Pero patawad dahil huli na ang lahat…” kapagkuwang ani nya “Nangyari na ang nangyari”

Maya maya pa ngisi ni Tyron ang narinig ko.“Kasi alam ni Nico kung saan to hahantong” ani nito “…At alam nya kung sino ang mananagot”

Saglit nitong pinasadahan ng tingen si Niro,kapagkuwan ay tumingin saakin.

“Tutal pinag-uusapan nyo nadin naman ang tungkol sa pagmamahal” dugtong ni Tyron “Tignan natin kung saan aabot ang pagmamahal ni Niro…kay Rigel”

Agad kaming nagkatinginan ni Niro,kapwa na may bakas na pagtataka sa pagmumukha.Sa pagkakataon nato,natigilan kami nang biglang pumasok sa studio ang may limang pulis.Kitang kita ko kung paano nabahala si Anjyl,Daniel at Mary.

Samantalang si Tyron ay tila natutuwa sa nangyayari.Mukhang inaasahan nya na ang lahat ng ito.

“Kailangan ba talagang umabot sa lahat ng ito Nico?” ani Anjyl.

“Ikaw lalaki ka” si Mary ang sunod na nagsalita,turan nito si Nico “Ano bang pinaplano mo ha? Hayup ka”

“Gaya ng sinasabi ni Nico huli na ang lahat” si Tyron muli ang sumagot sa mga hinain ng mga kababaihan “Kung totoong minamahal ni Niro si Rigel,hindi nya hahayaang makulong ang faggot nayan.Isang illegal na kumpanya ang itinayo namin.At dahil si Rigel ang lumalabas na may ari nito…na kay Niro nalang kung aakuin nya ang lahat”

Walang nakapagsalita saaming lahat.Tila inisang hakbang lang kaagad ni Niro ang pagitan ng stage at ang may limang pulis na patungo sa kung saan ako naroroon kapagkuwan.Wala itong pagdadalwang isip na magmukhang tanga at pigilan ang mga pulis sa balak na gawin.

“Ako ang may kasalanan!” ani nito “Don’t you fucking dare to touch any of your hand to Rigel…magkakamatayan tayo”

“Stop this Niro” si Anjyl ang agad na umalma sa ginawa ni Niro “Tanggapin mo ang katotohanan na naging parte si Rigel sa mga plano nyo o sa illegal na kumpanyang ginagawa nyo.Hayaan mo syang isama ng pulis sa kulongan.Maawa ka sa sarili mo,save your self from that fagoot”

“Ako ang may kasalanan kung bakit sya narito” ani Niro.

“Well I don’t care” sagot ni Anjyl “Mawawala parin satin ang lahat dahil sa faggot nayan”

Muli lang akong napaluhaa sa mga narinig ko.Sobrang natatakot ako sa mga maaring mangyari.

Wala ako sa sariling napahawak sa aking dibdib.

Tinatanong ang sarili ko.

Tapos na ba ang lahat? Tuloyan nabang masisira ang buhay ko?

Ganto ba talaga ang kapalaran pag-isa kang bakla?,na wala kang magawa para ipagtanggol ang sarili mo.

Maya-maya ay lumapit na si Daniel at Mary kay Niro na parang tangang tinutulak ang mga pulis palabas.Pinigilan ng mga ito ang anak.

Kita ko kung paano kapursigido at magmakaawa si Niro sa kung ano mang gagawin ng mga ito saakin.

“Wala syang kasalanan!…ako ang may kagagawan sa lahat ng ito! Dinawit ko sya sa kahibangan ko”

“Stop this Niro” saad ni Mary “Mawawala na satin ang kumpanya,hindi ko hahayaang pati ikaw ay mawawala saamin.Hayaan mong ang batas ang kumilos para sa lalaking yan”

“Compose yourself Niro!” bulyaw ni Daniel “Nakakahiya ang ginagawa mo,hindi kita pinalaki upang magmakaawa sa lahat”

“Yun parin ba ang nasa isip nyo?” kapagkuwan ani ng binata sa mga magulang “Hanggang ngayon parin ba ang tingin lang sa inyo ng iba ang iniiisip nyo? May dinamay akong tao Dad,Mom.Inosenteng tao dahil sa ambisyon ko.Ambisyon na kayo rin ang nagimprint saakin…na mula noon,pinamukha nyo saakin kailangan kong maging magaling.Kailangan kong maging perpektong anak sa inyo.Sa buong buhay ko ngayon lang ako nakikiusap.Makiusap na wag idamay ang taong mahal ko sa lahat ng ito.Ngayon lang ako magpapakababa para patunayang kaya kong gawin lahat sa kanya.Na sa pagmamahal nato,kaya kong isuko ang lahat”

Natigilan ang mag-asawa sa sinabi ni Niro.

Hindi na tumigil ang pagdaloy ng mga luha ko.

Hindi na dahil sa takot ako sa mangyayari…kundi sa mga narinig ko kay Niro.Tanging awa ang namutawi ko sa kanya.

Ang gulo gulo nang puso’t isip ko,hindi ko na alam kung paano ko paba ite-take ang lahat ng nangyayari.

Hanggang ngayon parin ba? Hindi ko sya kayang makitang nasasaktan?

Sa kabila ng mga nalaman kong panggagamit nya saakin hindi ko parin ba sya kayang makitang nagdudusa?

Bakit ganto ako mag-mahal kay Niro? Bakit kailangan nasasaktan ako?

Why I love you that much Niro? Ano ba kasing meron sayo?..

Why I love you Mr.CEO?

      "Sasama ako" kapagkuwang ani ko na nagpatigil ng lahat lalong lalo na kay Niro.

Saglit na natuon ang pansin saakin.

“Gusto ko nang matapos ang lahat ng ito…k-kung ayon ang ikakatahimik nyong lahat”

Wala nang nagawa ang kahit sino nang tuloyan nang makalapit ang mga pulis sa gawi ko.Ipinikit ko nalang ang mga mata kasabay ng pagbitaw sa mga kamay ni Ardy na pilit kumakapit saakin kanina pa.

Ibinibigay ko ang mga kamay sa mga pulis…kung patunay ba nito ay mas pinipili kong bitawan ang kamay ng isang taong gagawin ang lahat upang ipagtanggol ako? Si Ardy…

Kumpara sa isang taong ginagamit lang ako sa lahat, si Niro bahala na…

Dahil mas pinipili ko ang pagmamahal na punong puno ng katanungan.Kung isang malaking katangahan ba ang piliin ko pa si Niro.

“Nico,alam mong hindi ito ang napagusapan natin” kapagkuwan ani ni Anjie “Ano ang mga ito? Ang sabi mo tutulongan natin si Rigel,aalisin natin sya dito.Pero bakit may mga pulis?”

“Wala akong alam sa mga ito Anjie” sagot ni Nico “I swear hindi ako ang tumawag sa mga yan”

“Walang hiya ka!” si Mary ang biglang nagsalita “Saan mo pa ba gustong paabutin ang lahat ng ito,bastardo”

“Oo may plano ako” sagot ni Nico bago mapaklang natawa “At oo,bastardo ako dahil iniwan ako ng magaling na asawa nyo”

“E anong ibig sabihin nang lahat ng ito?” si Anjyl naman ang sunod na umangal “Handa mo talagang pabagsakin ang kumpanya,malaman ng publiko na bank crupt na ang B&A dahil lang sa wala kang tatay nung bata kapa?”

“Ayun ang plano ko” ani Nico “Tama kayong lahat dahil ito naman talaga ang ginusto ko para mawasak ang lalaking unang nagwasak sa pagkatao namin ng nanay ko.Ang pabagsakin ang kumpanya,ang idawit si Rigel at patunayan kung gaano ba kamahal ni Niro ang kaibigan ko? Para kung dumating sa punto nato.Ang akuin ni Niro ang lahat wag lang makulong ang mahal nyang si Rigel.At pag nangyari yun, malalagay sa kahihiyan ang walang kwentang Daniel nayan at ang mismong kumpanya na ito…lahat ng iyun plano ko”

“Ganun ba kalaki ang galit mo sakin?” tanong ni Daniel sa binata “Kasi ito na! nakikita mo na ang kinalabasan ng mga plano mo.Nagtagumpay kana sa lahat…masaya ka na ba? Napaghiganti mo na ba ang nanay mo?”

“Alam mo kung bakit nandito tayo sasitwasyon nato ngayon” sagot nito kay Daniel “Ikaw ang dahilan kung bakit naging ganto ako…kung bakit kailangan mandamay ako ng mga inosenteng tao”

“Kasalanan mo kung ano man ang kahahantungan ng buhay mo ngayon” ani Daniel na nagpatigil naman kay Nico “I don’t know how successfull you are right now…pero sana magkaroon ka ng patawad sa puso mo balang araw.Wag mong hayaan na sirain ng galit mo ang buhay na meron ka”

“Tyron Junior Calderon” kapagkuwang ani ng isa sa limang mga pulis,sabay-sabay naman kaming natigilan lahat.Dahan dahan kong inimulat ang mga mata at iniangat ang tingin.

Huli na nang namalayan kong ang kaninang mga pulis na patungo sa gawi ko ay kay Tyron sa likod ko tumuloy.Hindi ko na alam ang nangyayari.

“Inaaresto ka namin sa salang pagtangkang pagpatay kay Rigel Canceran noong Hunyo atres dalawang pu’t dalawa labing syam (June 3 2019)”

Napakunot ang noo ko sa sinabi ng pulis,kailan nangyari ang bagay nayun?

“At inaaresto kadin namin sa salang pamemeke ng kumpanya at pagiinvest ng pera sa Barrenuevo company na galling sa kaban ng ibang tao.At ang paghingi ng higit sa tatlong milyon sa mag-asawang Barrenuevo kapalit ng pagpapalaya nyo sa anak nitong si Niro Barrenuevo at sa kasama nitong si Ardy Agrebante”

Wala ako sa sarili na napatingen kay Ardy,doon ko nakita ang kanina pang ngisi sa mga labi nito habang nasisiyahang inaaresto ang walang kamalay malay na si Tyron.

“Anong ibig sabihin ng lahat ng ito?” ani Tyron na gulat na gulat sa nangyayari “Hindi dapat ako ang inaaresto nyo,yang faggot nayan kasi nasa kanya nakapangalan ang illegal na kumpanyang itinayo nang Niro nayan.Sya dapat ang inaaresto nyo” gulong gulo ang reaksyon nito sa mukha na tumingen kay Nico.

“Nico…anong kinalaman mo sa lahat ng ito?” tanong nya sa binata “Ang sabi mo nang ginagawa natin ang lahat hindi madadawit kailan man ang pangalan ko,nating dalawa”

“I swear hindi ko alam ang nangayayari” saad ni Nico na kung susumahin ay may parehas na reaksyon kay Tyron “Naniwala din ako sayo Tyron.Im gonna help you to earn your own money para makapag invest sa Barrenuevo company noon…hindi na gumagawa ka nadin pala noon pa ng pekeng kumpanya upang ma-scam ang mga Barrenuevo? what happen to our plan that time,hindi ko alam ang lahat ng iba mong plano?”

Maya maya,ang dalawa sa mga pulis ay lumapit naman kay Nico.Dito ako mas naguluhan.Maging si Anjie na katabi ng binata ay nagulat sa nangyayari.

“Nico Suarez Natividad” tawag ng isa sa mga pulis sa buong pangalan ng binata “Inaaresto ka namin sa salang pangingidnap kay Ardy Agrebante at kay Niro Barrenuevo anim na taong nakalipas sa araw noong pebrero atres,sa oras ng alas dyes kwuarenta y’ tres taong dalawang pu’t dalawa labing syam (February 03 10:43; 2019).At inaaresto ka pa namin sa pag-uutos sa iyong mga kasabwat mula sa pamumulwestsya sa dalawang binata na nabanggit.Maaring itikom mo muna ang iyong bibig dahil lahat ng sasabihin mo ay pwedeng ipanglaban sa iyo sa korte,maari karing kumuha ng sariling abugado o di kaya’y kung hindi kaya ay ang mismong korte ang tutulong sayo upang magkaroon ng sarili tiga pagsalita”

“Anong nangyayari Nico?” kapagkuwang tanong ni Anjie “Bakita ikaw ang huhulihin ng mga pulis”

“Wag kang mag-alala Anjie” ani Nico na tila pinapakalma ang sarili.Pero hindi naitatago ng dalaga ang takot at pagtataka sa nangyayari sa binata.

“Anong wag magalala? Hindi pwedeng mangyari sa iyo ito,sabi mo walang mga pulis,hindi mangyayari ang mga ganto,anong nangyayari bakit kasama ka sa mga makukulong Nico”

“Kasi sya din naman ang punot dulo ng lahat ng pangingidnap saamin noon ni Niro” si Ardy ang sumagot sa dalaga na kanina pa tahimik.Tila ang binata na ito ay kontrolado na ang lahat sa mga mangyayari ngayon.

At ito ang hindi ko inaasahan sa isang Ardy Agrebante .

“Ardy?…” kunot noong turan ni Anjie kay Ardy.Dama ko ang reaksyon ng dalaga,dahil maging ako ay nagulat din.

“Yes Anjie,don’t be fool” saad nya “Ang lalaking yan ang nasa likod kung bakit pinagsisisihan ko ang naging klase ng sarili ko,na pinakita ko noon kay Rigel.Sya ang kumidnap saamin noon ni Niro”

“Anong sabi mo?” biglang tanong ni Niro na tila naging ineteresado sa saad ng mortal na kagalit.

“You heard it right Niro” sagot ni Ardy “Si Nico Natividad,at si Tyron Calderon ang nasa likod ng pangingidnap satin.Si Nico…mali sya ng kinampihan,at mali din sya ng kinalaban.Dahil kahit ano pang pagtatago ang gawin nya,hindi sya makakatakas saakin.Anim na taon ang ginugol ko dito para lang malaman kung sino ang nasa likod ng mga pangyayari satin.And si Tyron? Magaling sya dahil sya lang naman pala ang nanggigipit sa mga magulang mo na magbayad ng halos tatlong milyon na kinuha naman ng mga magulang mo sa kumpanya namin noon,para lang ipang patubos sayo.”

“Pleas excuse me” sabay sabay kaming napatingen kay Jess,mula sa baba ng stage nung magsalita ito.

“Kasama sa trabaho ko bilang new secretary ni Sr.Ardy na i-explain sa inyo ang lahat kay Tyron” ani nito.

“Ang pangyayari ngayon tungkol sa paggawa ng pekeng kumpanya,na involve si Rigel.Ay hindi na bago noon.Dahil si Tyron ay gumagawa noon paman ng illegal na kumpanya,gamit ang pangalan ng ninong nya na bumili ng lupang sakahan ng ama nito sa probinsya” saglit na napadako ang paningin ko kay Tyron na labis ang pang-gigilaite sa naririnig.

“May eagerness si Tyron na mag payaman at magtayo ng sariling kumpanya,at hindi nya pa iyon kaya dahil bata pa sya noon” tuloy ng dalaga “Kung kayat gumamit sya ng mas kilalang pangalan gaya ng ninong nya na magi-invest sa kumpanya ng mga Barrenuevo,kung paano nya ito nagawa ay walang nakakalam.Actually ang gamit na pera nya ay sarili nyang pagaari,na naipon nya dahil sa ibinibigay ni Nico dito.Naging kaban lang ito ng iba dahil ang pera na iyun ay ginamit nya din upang muling bilhen sa ninong nito ang sakahan ng kanyang ama.Magaling ang isang Tyrin Calderon,dahil muli lang napasakanya ang pera,nang lokohin nya ang kanyang ninong,na ngayon ay pinang invest nya sa Barrenuevo company at pinangawa nya ng pekeng kumpanya”

“Saan nyo nakuha ang lahat ng mga kasinungalingan nayan?” ani Tyron na hindi na nakapagtigil “Tumigil na kayong lahat sa mga kasinungalingan nyo!”

“Pero bakit nga ba binibigyan ni Nico si Tyron ng pera?” hindi pinansin ni Jess ang binata’t nagpatuloy lang ito“Dahil kapalit nito na subaybayan ang mga buhay nyong tatlo.Ikaw Sr.Niro…si Sr.Ardy kasama doon si Rigel”

“Ibig sabihin si Tyron ang tumatawag saakin noon habang nasa party kami ni Ardy” ani Niro “Nung araw mismo na nakidnap kami ni Ardy…totoo bang may malaking pagkakautang ang mga magulang ko sa kumpanya na itinayo ni Tyron? Kung kayat napilitan sila daddy na kumuha ng pera sa kumpanya ng mga Agrebante?”

“It is part of his scam” si Ardy na ang sumagot sa tanong ng binata “Alam ng mag-asawang Barrenuevo na baon na kayo sa utang noon,kasabay pa ng pagbagsak din ng branch ng kumpanya nyo sa New york.Hanggang ngayon takot parin ang mga magulang mo na malaman ng lahat ang totoong lagay ng kumpanya.Ito ang ginamit ni Tyron para paniwalain na isa sa mga inutangan ng mga magulang mo ang kumpanya nya.Na kung hindi magbabayad,either na papatayin ka…o di kaya I eexpose sa buong pilipinas ang totoong kalagayan ng sikat nakumpanya”

“Wala akong alam sa lahat ng sinasabi mo” singit ni Nico sa usapan na sa ngayon ay pinuposasan na ng mga pulis,alam kong nakikinig sya sa lahat ng mga sinasabi nila Ardy.

“Hindi ko alam na may hidden agenda din si Tyron nung panahong nakipagsubwatan ako sa kanya.Oo kahit na marinig ng mga pulis ngayon ang totoo,wala na akong pakialam.Ako ang may ideya na ipakidnap kayo…pero hindi para huthutan ng pera ang mga magulang nyo” maya maya ay muling tumingin saakin si Nico.

“Kundi iparanas sa inyo kung paano ba itrato,ang pagiging isang bakla,sa kabila ng mga gingawa nyo kay Rigel noon” inilipat ni Nico ang paningin nya kay Niro “Ikaw Niro na balak gamitin si Rigel para lang hindi ka ipakasal sa babaeng hindi mo mahal?.Ginawa mong excuses ang pagiging isang bakla na kahit kailan ay hindi naging dahilan para manakit at gamitin mo ang ibang tao” ani nito sa binata kapagkuwan ay tumingin kay Ardy.

“At ikaw Ardy,na handang manakit ng isang bakla dahil lang sa nagugulohan ka sa iyong sarili.Kung totoo kang lalaki magpapakalalaki ka sa kung anong nararamdaman mo,bakit hindi mo sabihin kay Rigel ang totoong nararamdaman mo sa kanya noon pa?”

Alam kong dumako ang tingen saakin ni Ardy nang marinig iyun sa binata.Pero nanatili ang mga mata ko kay Nico.

“Gusto kong maramdaman nyong dalawa kung paano binabastos at binababoy kapag parte ka ng lgbtq” dugtong pa nito “Ayun ang tanging alam ko sa mga baklang kagaya nyo,ayun ang tanging ganti ni Rigel,bago nyo pa man simulan ang mga kalokohan nyo sa kanya noon,at hindi ko yun pagsisisihan sa kabila ng mga ginawa nyo sa kaibigan ko”

Hindi nakasagot ang dalawa sa tinuran ni Nico,ako namay tahimik lang habang tinitignan ang minsan naging matalik kong kaibigan at naging partner na ngayon ay hawak na ng mga pulis dahil sa mga sala nito.

Hindi ko lubos maisip na dito babagsak ang isang Nico Suarez Natividad .

To be continued…

THE ALMOST END

AN; Sa mga naka basa ng ’Im not Maria Esther,alam nyo yung lugar ng Stio.Sampaguita hehe

HAPPY READING GUYS!

Rigel POV’

      "Wala akong alam sa lahat ng sinasabi mo" singit ni Nico sa usapan na sa ngayon ay pinuposasan na ng mga pulis,alam kong nakikinig sya sa lahat ng mga sinasabi nila Ardy.

“Hindi ko alam na may hidden agenda din si Tyron nung panahong nakipagsubwatan ako sa kanya.Oo kahit na marinig ng mga pulis ngayon ang totoo,wala na akong pakialam.Ako ang may ideya na ipakidnap kayo…pero hindi para huthutan ng pera ang mga magulang nyo” maya maya ay muling tumingin saakin si Nico.

“Kundi iparanas sa inyo kung paano ba itrato,ang pagiging isang bakla,sa kabila ng mga gingawa nyo kay Rigel noon” inilipat ni Nico ang paningin nya kay Niro “Ikaw Niro na balak gamitin si Rigel para lang hindi ka ipakasal sa babaeng hindi mo mahal?.Ginawa mong excuses ang pagiging isang bakla na kahit kailan ay hindi naging dahilan para manakit at gamitin mo ang ibang tao” ani nito sa binata kapagkuwan ay tumingin kay Ardy.

“At ikaw Ardy,na handang manakit ng isang bakla dahil lang sa nagugulohan ka sa iyong sarili.Kung totoo kang lalaki magpapakalalaki ka sa kung anong nararamdaman mo,bakit hindi mo sabihin kay Rigel ang totoong nararamdaman mo sa kanya noon pa?”

Alam kong dumako ang tingen saakin ni Ardy nang marinig iyun sa binata.Pero nanatili ang mga mata ko kay Nico.

“Gusto kong maramdaman nyong dalawa kung paano binabastos at binababoy kapag parte ka ng lgbtq” dugtong pa nito “Ayun ang tanging alam ko sa mga baklang kagaya nyo,ayun ang tanging ganti ni Rigel,bago nyo pa man simulan ang mga kalokohan nyo sa kanya noon,at hindi ko yun pagsisisihan sa kabila ng mga ginawa nyo sa kaibigan ko”

Hindi nakasagot ang dalawa sa tinuran ni Nico,ako namay tahimik lang habang tinitignan ang minsan naging matalik kong kaibigan at naging partner na ngayon ay hawak na ng mga pulis dahil sa mga sala nito.

Hindi ko lubos maisip na dito babagsak ang isang Nico Suarez Natividad.

  "Sandali" kapagkuwang pigil ni Daniel sa mga pulis nang tuloyan nang dadalhin si Nico,kita sa matanda ang pagdadalwang isip sa gagawin,pero tila ang sitwasyon ng binata ngayon ay ang tumutulak para gawin ang nais gawin ng matanda.

“Wala akong karapatang husgahan ka ngayon” ani nito kapagkuwan.

“Aaminin ko dahil sa kapabayaan ko noon…hindi ko na alam ang nangyari sa buhay mo.Kung ano na ang pinagdaanan mo,ninyong mag-ina.Pero iho,patawadin mo ako,kasalanan ko kung bakit ka nga ba nasa sitwasyon nato.Hindi ko ibinigay ang pagmamahal na nararapat sayo bilang ama mo”

“P-Papa?..” basag na ani Nico na may bakas na pagtataka sa mukha,ganun din si Daniel na bahagyang nag-patigil sa matanda dahil sa itinawag ng binata sa kanya.Ngunit kalaunan,unti unting tumango ang matanda.

“Maayos ang lahat ng ito,anak” ani Daniel “Hintayin mo si papa ok? Aayusin ko ang lahat ng ito”

Kita ko kung paano namugtong ang mga mata ni Nico nang marinig iyun sa tinutukoy na amang si Daniel.

Ang kaninang blangkong mukha nito ay unti unting napalitan ng isang ekspresyon na hindi maintindihan.Aking nahunian na ito lamang ang nais marinig ng binata kay Daniel.Kung kayat hindi naalis ang mga mata nito sa ama kahit pa tuloyan na itong dinadala ng mga pulis palabas ng studio.

      "BITAWAN NYO AKO!" singhal ang narinig ko kay Tyron pagkatapos.

Tapos na sya pusasan ng mga pulis at gaya ni Nico ay dadalhin na ang binata.Ngunit tila hindi matanggap ni Tyron ang sitwasyon.Patuloy padin ito sa pagpupumiglas.

“Wala akong kasalanan ano ba?!” saad nito “Si Niro at Rigel ang dapat na nakaposas ngayon,hindi ako…ginawa ko lang ang lahat ng utos nila.Nagpalago na ako ng isang kumpanya…magiging CEO na ako ng kumpanya kaya hindi pwedeng kaladkarin nyo nalang ako na parang isang criminal”

“Mr.Calderon magiging laban sa korte ang lahat ng iyong sinasabi kung hindi ka mananahimik” ani ng isa sa mga pulis na may hawak sa kanya.

“Wala akong pakialam” ani nito “Ang alam ko lang na ginawa ko na lahat para matupad ang mga pangarap ko…CEO nako ngayon kaya hindi pwedeng mangyari saakin ang lahat ng ito”

“CEO?…” kapagkuwang ani ni Ardy “Oh…mamamatay tao?”

Saglit na natigilan ang binata.

“Anong pinagsasabi mo?” tanong ni Tyron.

“Gusto ko lang ipaalala sayo na hindi ka lang scamer at magnanakaw” ani Ardy “Isa karing mamamatay tao…akala mo ba hindi ko malalaman na ikaw ang sumagasa kay Rigel noon nung araw na nagkita kami..dahil sayo,muntikan nya nang ikamatay ang ginawa mo?”

“Ang galling mo mambintang ah” sagot ni Tyron “Alam mo Ardy kanina kapa e…yung basta kanalang lumitaw sa eksena at pinaglalabas mo ang lahat ng mga kalokohan nayan saamin.Hayup ka,paano mo nakuha ang lahat ng impormasyon lahat saakin huh? Paano mo nagawa yun? Ikaw nga ata satin ang magnanakaw e… magnanakaw ng buhay na may buhay”

Ngumisi naman si Ardy sa turan ng binata “’Sabihin na natin na magaling ako…na mas magaling ako kay sa sayo” pagyayabang nya “Kasi kaya kong hukayin ang mabahong kwento nyo nang wala kayong kaalam alam.Kasi ang alam lang ng utak mo ay puro pera,kaya ngayon aminin mo na,anong pakay mo’t sinagasaan mo si Rigel? Tinangka mo ba talaga syang patayin?”

Saglit na hindi umimik si Tyron bago ito unti unting natawa sa harap ni Ardy.

“Akala ko ba magaling ka? E bakit parang wala ka paring alam sa nangyari?” sagot nito na agad na dumako ang mga mata kay Niro kapagkuwan “Wala kang ibedensya na ako talaga ang gumawa nun…baka hindi mo namamalayan,hanggang ngayon nagtatago parin ang isa sa taong mga narito sa bait baitan na itsura nya”

Hindi lang si Ardy ang natigilan sa sinabi ni Tyron,kapwa kami napatingen dalawa kay Niro…na ngayon,may bakas na ang alinlangan sa mukha.

“Goodluck Rigel” ngising ani ni Tyron saakin kapagkuwan “Wag mong hayaan na manaig ang puso mo kaysa dyan sa maliit mong utak.Tandaan mo,hindi nakakabuhay ang pagmamahal lang,wag kang maging tanga”

Hindi pa tuloyang nakakaalis ang mga pulis bitbit si Tyron nang biglang higitin ni Ardy ang kwelyo nito.Agad naman naalerto ang pulis sa paligid na agad inawat ang dalawa.

“Magsabi ka ng totoo!” ani Ardy na hindi nagpatigil “Sinong sumagasa kay Rigel noon! Ikaw yun diba? Bakit mo nagawa yun kay Rigel?”

Napatakip ako ng bibig dahil sa aking nahihimigan.Samantalang isang nakakalokong tawa lang muli ang ginanti ni Tyron kay Ardy bago ito nagsalita na nagpagulo pa ng aking isipan.

“Hinulog na nya ako ngayon” ani nito “Wala nang matitira saakin kaya sisiguraduhin kong mawawala din sa kanya ang pinaka mamahal nyang si Rigel,mawawala din sa kanya ang lahat,parehas kaming mawawalan ngayon”

Wala ako sa sariling napatingen kay Niro,napaawang din ng bahagya ang labi nito sa narinig.

At dahil sa nakikita ko sa binata,alam ko na ang sagot.

Posible ba? Bakit tila may sinasabi si Tyron tungkol sa kanya.Agad nanaman napaluha ang aking mga mata.

Kanina,nalaman ko ang video namin kay Anjyl habang pinagsasaluhan namin ang init ng bawat isa kagabi. Pero ngayon tila hindi ko na ito makakaya.Bakit tila si Niro ang tinuturo ni Tyron na sumagasa saakin noon bago pa mawala ang mga alaalako sa kanila.

Magagawa nya ba talaga saakin ang mga bagay nayun? Ang ipasagasa ako? Ang ibigay nya ang video ng pagtatalik naming kay Anjyl?

Pero bakit? Bakit Niro?

Hindi ko namamalayang dahan dahan na pala akong lumapit kay Niro.At nang makababa ako ng stage,nasa harapan nya na ako at tila may kusang buhay ang palad kong agad itong dumampi sa pisngi nya.

Nagulat ang lahat ng naroon,pero huli na ang lahat.Dahil ang malakas na sampal na una kong binitawan ay may isa pang kasunod.Hindi ko matanggap ang maaring katotohanan sa sinasabi ni Tyron,kung may kinalaman ba sya sa lahat ng nangyari saakin.

Kung kayat hindi na nakapagpigil ang aking mga kamay at sunod sunod na ang mga sampal na binitawan ko sa kanya.

Dito na pumagitna si Anjyl at sa pagkakataon nun,madilim na ang aking paningin at nasampal kudin sya ng malakas.

“How dare you-” at isa pa ulit na nagpatigil sa balak nyang sabihin.

“Mga hayup kayo!” kapagkuwang singhal ko simula’t sapol mula kanina,ay ngayon ko lang uli nagawa “Hayop kayong lahat!”

“Mas hayop ka” ani Anjyl,binalak nya din akong sampalin ngunit may tapang na saaking sarili para salagin ito.

“Ano bang kinagagalit mo ha?” ani nya.

“ikaw…” tiim na saad ko “Ano pa dapat ang nakikita mo para ipagtanggol ang lalaking yan?” hindi ko nanamang napigilan ang aking saril’y muli akong napaluha.

“Si Niro…sino ang nagpasa gasa saakin?” diko makapaniwalang tanong “Sya ba talaga? Nagawa nya ang isang bagay na pwede kong ikamatay?”

Isa lang ang pagkakakilala ko kay Anjie,ito ay ang ngisi nyang nakakairita.

“Kung mamatay ka dapat noon pa” ani nito “Dahil sana pinatay nalang kita para hindi kana manggulo saamin ni Niro”

“Alam mo ang totoo saaming dalawa” ani ko.

“Alam ko ang totoo na ahas ka,na gusto mong agawin saakin ang mapapang asawa ko” sagot nya.

“Anjyl kung gusto kong agawin ang mapapang-asawa mo matagal ko nang ginawa”

“Oh diba ginagawa mo na nga”

“Nagawa ko” sagot ko “Dahil pinaikot nya ako,pinaniwala nya ako”

“oh dahil uto uto ka?” saad nya na nagpatigil saakin bago ko marinig ang muli nitong pag-ngisi.

“Uulitin ko sayo to Rigel” ani nito “Hindi mo lubos na kakilala si Niro,kung ano man ang mga nagawa nya,kasalanan mo yun dahil uto uto ka.Nagpadala ka sa mga pangako nyang alam mo sa bandang huli” nanlilisik ang mga mata nyang mas inilapit pa ang mukha saakin “Ako.Ang.Pipiliin.Nya”

Narinig kong bahagyang napahiyaw si Anjie at Mary dahil sa ginawa ko.Wala na talagang control ang aking sarilit’dalawang beses ko nang sinampal si Anjyl sa harap ko ng mas malalakas kung kayat pagkatapos ay nagkadugo ang labi nito.

Inaasahan ko na ang mas malakas na pag-ganti nya ngunit tumawa ito ng nakakaloko pagkatapos nang nangyari.

“P-pagbibigyan kita sa bagay nayan” ani nito habang inaayos ang sarili “Dahil yan nalang naman ang magagawa mo…sabihin na natin na sampal yan ng isang pagkatalo”

May ngisi ang mga labi nito habang lumalapit sa tabi ni Niro.Kapagkuwan ay hinawakan nito ang isang kamay ng binata.

Habang si Niro,halos walang magawa,wala man lang sinasabi sa mga nangyayari.Nakababa lang ang tingin sa sahig…hindi man lang ako magawang tignan.

“Ano pang magagawa mo Rigel?” kapagkuwan tanong ni Anjyl “Tapos na ang laban,pasensya na dahil alam mo na kung sino ang nanalo.And now…gusto ko lang magpasalamat sayo,dahil sa katangahan mo…hindi magagawa ni Niro itong lahat”

Malalaking patak ang bumagsak saaking mga mata.Ang lahat ay nakatingin saakin,hindi ko mabasa ang totoo nilang mga reaksyon,basta ba…nakikita ko ang mga mukha nila na punong puno ng mga kasinungalingan.

At ngayon ko lang napagisip,na napapalibutan ako ng mga taong huwad at mapanglamang sa kapwa.Sila ang nagpaikot ng kwento ko.

Isa-isa ko silang tinignan,sinimulan ko kay Anjie…sumunod kay Tyron,at kay Nico na hindi pa nakakalayo dala ng mga pulis..sa mag-asawang Barrenuevo,kay Ardy,at kila Anjyl at Niro na pagkahigpit ang hawak ng mga kamay.

Halos lahat sila…may ambag sa pagkatalo ko… nagtulongan sila para pabagsakin ako .

“Mga hayup kayong lahat” ani ko “Niloko nyo ako…ginamit at parang basurang itinapon nalang basta” walang nakaimik sa kanila ni kahit isa.Bago ako humingang malalim at may tiim ang aking mga labi ng sabihin ko ang mga katagang ito.

“Humanda kayo” saad ko,sa pagkakataon na ito,pinunasan ko ang aking mga luha

“Humanda kayong lahat dahil hindi pa natatapos dito kung anong kwentong sinimulan nyo…sisiguraduhin ko na kayo ang mag mamakaawa sa huli,dahil wala akong ititira sa inyo,babawiin ko ang lahat.Ako ang tatapos ng sinumulan nyo”

Hindi ko na hinayaang pang may makapagsalita pa kahit ni isa sa kanila.Agad na akong tumalikod na walang ibang laman ang isip ko kundi makalayo sa ngayon.

Ito na siguro ang nararamdaman kong pagbabago ngayong araw.Dahil kanibukasan magiiba na ang lahat.

At hindi ko na alam kung saan pa ito hahantong.

Namalayan ko nalang na nakalabas na ako ng studio…hindi alam kung saan pupunta.

Kusang humakbang ang mga paa ko,tumakbo ako palayo sa lugar na iyun.

Basta gusto ko lang makalayo sa lugar na ito,gusto ko lang makawala sa lahat ng mga panloloko nila.

Gusto ko lang uli magising kung isa din itong masamang panaginip.Dahil ang totoo nagising na ako sa lahat ng katotohanan.

Katotohanan na nasa laro lang pala ang mundo ko. At ako ang talo .

      HINDI ko alam kung ilan nang kilometro ang layo ng itinakbo ko.Namalayan ko nalang na nasa kanto na ako.Nasa harap ko ang isang taxi na kanina pa nagbubusina saakin.

“Sr..sasakay kaba?” kapagkuwang ani nito na bahagyang nagpatigil saakin “Pinara mo kasi ang sasakyan ko,tinatanong ko lang kung sasakay kapa ba?”

Hindi ko alam kung totoo bang pumara ako sa kanya,o dahil nasa kanto ako ngayon kung kayat inakala nyang sasakay ako.Wala na siguro ako sa katinuan nang sumakay nalang ako sa sasakyan.

“Sir..san po ba kayo?” tanong nya na sa una ay hindi ko alam ang isasagot.

Saan ko ba gustong pumunta? Basta gusto ko lang makalayo ngayon e,at naisip ko ang isang lugar na hindi ko inaasahan na pupuntahan ko nang mabasa ko lang ito mula sa isang article.

Ang Stio.Sampaguita.

“Dalhin mo ako sa Stio.Sampaguita kuya” sagot ko.

“Saan naman po doon sr?” tanong nito.

“Sa Stio.Hangganan…sa lumang pantalan”

      HINDI ko alam kung ilang oras na ang byahe doon,napansin ko  nalang na may kadiliman na ang paligid nang tumigil ang sasakyan ni Manong,palubog na ang araw.

“Sr,hanggang dito nalang kita maihahatid” ani nito “Dito nalang kasi ang may patag na daan,sa susunod na kalye,damuhan na po,lalakadin nyo nalang since malapit naman napo kayo doon”

Wala akong imik nang ibigay ko sa kanya ang bayad.Lalabas na sana ako nang bahagya akong pigilan nito.

“Kulang po ito sr” ani kuya “probinsya napo ang pinuntahan nyo.May kalayuan na ang Baryo ng Stio.Sampaguita.Isa pa dito kayo nagpahatid sa dulo,sa stio hangganan”

Hindi nanaman ako sumagot kung kayat napatingen na si kuya sa labas.Mukhang nabasa nya ang mukha ko na labis naman nyang ipinagtaka.

“A-ano po ba kasing gagawin nyo sa lugar nato?” tanong nya “hindi po ba kayo natatakot sa lugar na ito sir? Sabi ng mga matatanda,isinumpa daw ang baryo nato.Yan po mismong lumang pantalan naya,madami nadaw po namatay dyan…sinunog ang sariling katawan”

Hindi ako muling nagsalita,nakamasid lang ako sa lugar na unti unting kinakain ng dapit hapon.Sa totoo nyan alam ko ang sinasabi ni kuya,at nalaman ko lang ang lahat ng iyun sa isang article sa internet.

Gawa ito ng limang bata na nagresearch sa nasabing lugar.At kumalat naman ito sa isang website.Walang patunay na isinumpa ang lumang pantalan,oh ang mismong bayan ng Stio.Sampaguita.

Nasabi sa lugar na iyun na ikinalat ng isang lalaki ang maling balita.Pinalabas nito na isang ligaw na kaluluwa daw ang babalik upang maghiganti sa lugar,at papatayin nito ang mga taong lumapastangan sa sinabing kaluluwa… magmumulto at maghihiganti .

At sa lugar na pantalang ito,namatay ang nasabing kaluluwa na iyun,na sana nga may katotohanan ang lahat.Na isinumpa nalang ang lugar ng Stio.Sampaguita na pwedeng magbalik ang kaluluwa mula sa kabilang buhay. Para maghiganti …

Kasi ngayon,gusto ko nang tumawid,kung ang lumang pantalan na iyan ang tanging daan patungo sa kabilang buhay.Pipiliin kong tahakin ito,para makapagpahinga na sa lahat ng mga nangyari sa buhay ko.

Hindi nako muli pang umimik kay kuya.Iniabot ko ang lahat ng pera na hawak ko.Hindi inisip kung may matitira paba sa paguwi ko.Kung uuwi paba ako dahil sa palagay ko…wala na akong pamilya,kaibigan…oh kahit isang taong nandyan para sakin na uuwian ko pagkatapos ng lahat ng ito.

Wala na sigurong natitira saakin.Hindi ko na alam kung saan pa ako magsisimula.

Kahit kita ko sa mukha ni kuya ang pagaalinlangan nang lumabas ako sa taxi nya.Wala akong pakialam.Alam ko ang iniisip nya,nais nya akong pigilan dahil alam nya kung nasaang lugar ako ngayon.

Sino ba naman kasi ang magiisip na pumunta sa lumang lugar na ito sa ganitong oras,may kadiliman na at papalubog na ang araw.Pero sa ngayon,alam kong blanko ang isip ko,wala na akong pakialam sa mga sasabihin ng iba.

Ayoko nang kontrolin pa nila ang buhay ko o pigilan ako sa mga gusto kong gawin.Dahil ngayon,walang ibang laman ang isip ko kundi ang magpahinga…at makakapagpahinga lang ako pagnatapos na ang lahat ng ito.

         SUMASALUBONG saakin ang malamig na simoy ng hangin,ang malakas na alon at mapayapang katahimikan lamang ang tanging naririnig ko.

Ito ang gusto ko,ang tahimik na buhay,tahimik na paligid.Malayo sa mga taong walang ibang ginawa kundi ang gamitin ka…saktan at paglaruan ka.

Naalala ko nanaman ang lahat.Nandito na ako sa dulo ng pantalang ito malayo sa kabihasnan.Pero hanggang ngayon hinahabol padin ako ng mga ginawa nila saakin.

Napapikit na lamang ako,kapagkuwan ay dumaloy na muli ang luha ko na mula kanina pa ay patak ng patak,hindi maubos ubos.

Dinama ko ang lamig ng paligid,pinakinggan ko ang katahimikan ng lugar.Kapagkuwan ay bumalik saakin ang alaala nilang lahat na kanina ko pa gustong makalimutan.

Mula kay Ardy,Nico,Tyron,Anjyl at si Niro…lahat sila may kinalaman sa kung nasaan ako.Kung bakit nandidito ako ngayon.Nasa pantalan na nakaharap sa malamig na dagat,tila nagluluksa sa pinatay nilang puso… pinatay nilang pag-asa .

Hindi ako makapaniwala na napapalibutan ako ng mga taong ginagamit ako para sa sarili nilang mga plano.Pinaikot ako sa mga kamay nilang punong puno ng dumi.

Wala akong kaalam alam na si Tyron at si Niro kasama na si Nico,ay nagtayo ng isang lihim na kumpanya.At nakapangalan ito saakin,na kung sakaling mabuko ng mga pulis ang kumpanyang ito ay maaring ako ang sumalo…ako ang makulong,ako ang masira.

Isa pa…alam lahat ito ni Niro.Na sa lahat ng tao ay sya ang pinagkatiwalaan ko.Hindi ko alam kung totoo paba yung pinakita nya saakin nung araw na nagpasya akong pumirma sa isang kontrata.Pag mamahal bayun? Oh isang strategy upang makuha ang loob ko.

Kung kinaya nyang ilabas ang video ng pagtatalik namin at ipakita ito kay Anjiyl,dapat doon palang alam ko na kung kelan ako susuko.Kung nagawa din nya na ipasagasa ako noon dahilan ng pagkakalimut ko,dapat doon palang kalimutan ko na si Niro…dapat kaya ko nang alisin ang pagmamahal ko sa kanya.

Hindi ko lang alam…hindi ko na maintindihan.

Hindi ko na alam kung ano ang totoo,hindi ko alam kung pinipilit lang ng pusot isip ko na hindi maniwala sa huling nakita kong magkahawak kamay ni Niro at Anjyl.Kung sa kabila ba ng mga ginawa ni Niro kasali ba ang babaeng yun? Para lang maisalba ang kumpanya?

Hindi ko alam kung saan paba ako masasaktan,kung sa pang gagamit ba ni Niro saakin? O sa nakita ko na hanggang ngayon pala si Niro at Anjyl ay maayos,habang naniniwala ako sa mga pangako at mga sinasabi nya.

Ano ba kasi ang totoo sayo Niro? Bakit mo ba ito nagagawa sakin?

Bakit magpasa hangggang ngayon may pag-asa padin sa puso ko tungkol sayo.

Ano ba kasing meron sayo? Bakit ba ganto kita mahalin?

Ang kanina pang paghikbi ko ay unti unti nang paghagulhol.Pinilit ko ilabas ang sakit,at okey lang naman ata na maging mahina ako ngayon diba? Kasi magisa lang naman ako ngayon,kasama ko lang ang dagat sa harap ko.Nakikisimpatsya lang din saakin ang pantalan na ito.

Nilakasan ko na ang loob ko’t isinigaw ko ang sakit,kinausap ko na ang dagat at ang papalubog na araw sa dapit hapon.Sila ang nakakarinig ngayon ng pagsisisi ko sa sarili ko dahil sa katangahan ko.

Sila ang saksi kung paano ko iniyak at inilabas ang sakit mula sa dibdib ko,sila ang nakakakita ng mga patak ng luha ko na hindi maubos ubos.

Pinagbigyan ko na ang sarili ko na magmukhang tanga,maging talunan sa mga oras na ito.

Dahil alam ko lahat may katapusan,kasi ngayon alam ko na ang purpose ko sa buhay ay masaktan,gamitin at paglaruan ng mga taong nasa paligid ko.

At ang dagat na ito ang tutolong saakin para matuldokan ang lahat ng paghihirap ko.

Pinagdadasal ko na sana totoo nalang ang sumpa ng pantalang ito,at totoo ang sinasabi ni Maria Esther na magbabalik sya upang maghiganti.

Kasi kung tatapusin ko man ang lahat ngayon,sana bumalik ako…sa bagong bersyon ng sarili ko,na mas malakas,mas matibay,at mas matapang.

Sa pagkakataon na ito,hinayaan ko ang mga paa ko na tila may kusang buhay na humakbang sa dulo ng pantalan.Sinalubong ang hapas ng malamig na hangin na tumatama saaking mukha,kapagkuwan ay pumikit ako.

Ibinuga ang tila huling hininga na maaring meron ako sa ngayon,dahil baka mamaya ay mawala na ito saakin.

Pagkatapos namalayan ko nalang ang aking sarili na kinakain na nang madilim na dagat.Unti unting lumulubog ang sarili ko sa ilalim.

Nagpakatianod,nagpadaloy,at nagpaubaya.

Bahala na ang kanibukasan saakin,kung san ako nito gustong dalhin.

Umaasa na magigising ako muli sa mas matapang at mas malakas na bersyon ng aking sarili.

Sa ngayon gusto ko muna tuldokan ang kwento ko…gusto ko muna tapusin ang lahat kahit hindi pa natatapos ang mga tanong…

Kahit hindi pa nasasagot ang matagal ko nang tanong…why I love you Niro?

Why I love you Mr.CEO?