Disclaimer

This is a work of fiction. Names, Characters, business, places, events and incidents, are either the products of the Author’s imagination or used in fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead or actual events is purely coincidental.

No parts of this story may be reproduced or transmitted in any form or by means, electronic or mechanical, including photocopying, recording or by any information storage and retrieval system, without written permission from the Author.

This story contains incorrect typos/spelling/ grammar. I’m not professional writer so please bear with me. Thank you!

Facebook Acc: Cruz Wp

Fb Page: Az

zinatics Stories

Copyright ©️ 2023 by XXRIEGOZZXX

All rights reserved.

Prologue

Kinakabahan ako at pilit pinapakalma ang aking sarili sa sobrang kabang nararamdaman ko. Nakatayo ako sa naka sarang pinto ng ceo ng kompanyang ina-applayan ko.

Gusto kong subukan ang kompanyang ’to kahit pa nga alam kung wala akong pag-asa.

Nakita ko kasi ang post sa social media na hiring ang Salazar Corp kaya nagbakasakali akong mag apply dahil kailangan na kailangan ko ng trabaho.

Madami din akong kasabayan na halatang mas magaling pa sa ’kin kaya mas lalo akong kinakabahan. Baka kasi hindi ako matanggap. Lakas ng loob lang talaga ang baon ko at dasal na sana mapili ako.

Pinagdarasal ko nalang na sana babae ang mag iinterview sa ’kin. Hindi ko kaya ang presensya ng lalaki kung kami lang dalawa sa isang kwarto.

Huminga muna ako ng malalim bago ako kumatok ng tatlong beses sa pinto. Nang wala akong marinig na sagot ay pinihit ko nalang ang siradura ng pinto dahil naalala ko ang sinabi sa ’kin ng babae kanina na nag assist sa ’kin. Kumatok lang daw ako ng tatlong beses saka ako pumasok kahit hindi daw sumagot ang nasa loob.

Kinakabahan akong pumasok habang nakayuko saka dahan-dahan kong isinara ang pinto. Nag-angat ako ng tingin at agad natigilan ng makita ko ang isang matangkad na lalaki na nakatayo sa gilid ng office table niya.

Nakaharap siya habang nakatitig sa ’kin habang may hawak ’tong folder. Agad akong nag iwas ng tingin dahil hindi ko kayang salubungin ang mga titig niya.

Gusto ko sana siyang tignan ulit kaso natatakot ako.

Ayaw ko na! Gusto ko ng mag back out. Akala ko babae ang may-ari ng companyang ’to.

Tumalikod ako sa lalaki at akmang pipihitin na sana ang siradura ng pinto nang magsalita siya.

“Where are you going Ms. Hope Louise Vergara?” Tanong niya sa baritonong boses.

Natigilan ako at napalunok ng ilang beses dahil boses palang niya ay nangi-nginig na ang kalamnan ko. Dahan-dahan akong lumingon sa gawi niya at nakita kong nakakunot ang nuo niya habang nakatitig sa ’kin.

Agad akong nag-iwas ng tingin at pilit pinapakalma ang sarili ko sa pamamagitan ng pag kagat ng kuko sa hintuturo ko. Ganito ako kapag hindi ako komportable sa paligid ko.

“Are you okay?” Tanong niya sa ’kin kaya napalingon ako sa gawi niya. Laking gulat ko ng paglingon ko ay nasa harap ko na pala siya dahilan para mapa-atras ako.

“Sorry po sir. Hindi na po ako t-tutuloy sa pag a-apply.” Nauutal kong sabi saka tumalikod sakanya para sana makalabas ng opisina niya. Wala na akong pakialam kung para akong tanga sa harap ng gwapong lalaking ’to. Ang mahalaga nalang sa ’kin ay makalabas ako dahil kunting-kunti nalang ay maiiyak na ako sa takot.

Naiinis narin ako sa sarili ko. Hindi ko talaga malabanan ang takot ko. Masyado akong na trauma sa nangyari sa ’kin na siyang nagdala ng takot sa buong buhay ko.

“Why?” Tanong niya kaya napatigil ako sa paghakbang.

“Hindi po ako komportable, sir. Natatakot po ako kapag may kasama akong lalaki lalo na kung kami lang dalawa sa kwarto. Kaya pasensya na po sir kung ganito ang behavior ko. Natatakot lang po talaga ako.” Pagsasabi ko ng totoo sakanya.

“Takot ka sa lalaki?” Balik tanong niya sa ’kin.

Tumango ako kahit nakatalikod ako sa gawi niya. “Sige po, sir. Lalabas na po ako. Pasensya na po ulit.” Sabi ko sa mahinang boses.

“Wait,” pagpipigil niya sa ’kin.

“Ahm.. don’t worry. Kalahi mo ako, sisteret,” saad niya kaya napalingon ako sa gawi niya.

“Po?” Takang tanong ko habang nanlaki ang mga mata ko.

Kunwari ’tong may hinahawi na buhok sa leeg niya saka inilagay ang kamay niya sa nuo niya na parang may hinahawing bangs do’n. “You’re hired, sisteret.” Nakangiti niyang sabi.

“Po?” Gulat na gulat kong tanong. Hindi pa naman niya ako iniinterview kaya nagtataka ako.

“Pero sir.. hindi mo pa naman ako iniinterview. Kaya bakit mo po ako tinanggap agad.” Nakayuko kong sabi. Nahihiya ako sa pinaggagawa ko kanina kaya hindi ako makatingin sakanya ng deritso.

“Nabasa ko na lahat ang credentials mo, sister.” Sabi niya kaya nag-angat ako ng tingin. Nakita ko ang kamay niya at may hinahawing buhok sa gilid ng teynga niya kahit wala naman.

“By the way, atin- atin lang yun, okay?” Nakangiti niyang sabi saka ito kumendeng-kendeng naglakad papunta sa office table niya.

“Come here, Ms. Vergara. I have a few question for you and please.. don’t be scared. Kalahi ako ni Eva kaya wala kang dapat ika-takot sa ’kin.” Sabi niya saka umupo sa swivel chair.

Napa-ngiti ako dahil para akong na bunutan ng tinik sa lalamunan sa nalaman ko. Kahit pa nga.. nagdadalawang isip ako kung maniniwala ba ako na bakla si Mr. Reagan Salazar. Hindi kasi halata sa hitsura niya. Lalaking-lalaki kasi ang katawan niya at talagang humapit pa sa kanyang katawan ang suot niyang mamahaling suit dahil sa malapad niyang balikat at mga muscle. May pagkabad boy look din siya dahil sa hikaw niya na nasa ibabang labi niya.

Lumapit ako kay Mr. Salazar saka dahan-dahang umupo sa upuan na nasa harap ng table niya. Tinitigan ko si Mr. Salazar na may suot na eyeglass habang may binabasang papeles. Napansin ko ang kamay niya na maugat habang nililipat ang binabasa niyang papeles.

Hinihintay ko lang siya na magsalita at magtanong patungkol sa ’kin. Kahit hindi halatang bakla si Mr. Salazar ay wala akong naramdamang takot sakanya. Hindi katulad kanina na para akong natataranta ng makita ko siya.

Sana lang ay matanggap ako dito sa companyang ’to lalo na’t hindi naman pala siya lalaki.

Tahimik akong nakaupo at hinihintay ang unang tanong sa ’kin ni Mr. Salazar na ngayon ay may binabasa parin. Nagdadasal nalang ako sa isip ko na sana.. matanggap ako dahil ika pang anim na ang companyang ’to na inapplayan ko. Yung lima kasing inapplayan ko ay puro tatawagan lang ang sinasabi pero wala naman.

Kapag hindi pa ako natanggap dito ay baka sa kalsada na talaga ako tumira.

A/N: Sisimulan ko na si bebe Reagan Salazar. ❤️

Good Morning!

Chapter 1

NAKIKINIG AKO sa pinagsasabi ng kuya ko habang umiinom ako ng kape. Kanina pa siya panay kwento sa masayang lovelife niya kaya hindi ako nagsasalita dahil hindi ako maka relate.

Bagong kasal lang sila ng asawa niyang si Herrah kaya puro mabulaklak ang pinagsasabi nitong kuya ko na parang timang na nakangiti.

“Akala ko ba magbibigay ka sa ’kin ng pera kuya?” Tanong ko sakanya. Pisteng Kaede kasi yun, pinabagsak ang companya ko dahil lang sa selos sa ’kin. Pag nakita ko talaga yung bwesit na yun tatad-tarin ko siya ng pinong-pino.

Kaibigan ko siya pero talagang pinabagsak ako ng gago. Pero n’ong nagkabalikan sila ng bestfriend kong si Audrey, ang punyetang Kaede ay nag padala lang sa ’kin ng love letter. Parang tanga ang pota! Hindi pa ako inimbitahan sa kasal nila at baka daw sumigaw ako ng itigil ang kasal. Ngunit, nagulat nalang ako ng malaman kong kinuha akong ninong ng gagong yun sa pangalawang anak nila ni Audrey. Ang tangina, hiningian ako ng 50k para daw sa anak nila ni Audrey.

Kaya heto, ginugulo ko buhay ng kuya ko at pinipilit siyang mag invest. Pinipilit ko din siya na sabihan ang mga kaibigan niyang mayayaman para naman makabangon ang kompanya ko.

“Oo na. Ako na bahala do’n,” sagot ng kuya ko habang nakangiting naka titig sa cellphone niya. Parang tanga!

“Nakakairita ang ngiti mo, kuya. Ano ka teenager?” Naka simangot kong sabi kaya pinukol niya ako ng masamang tingin.

Kailangan ko talagang makabangon at maraming umaasa sa companya ko. Marami akong empleyado kaya ginagawa ko ang lahat para maka bangong muli. Naka ilang sumpa ako kay Kaede na sana madapa siya habang naglalakad o matapilok man lang pero ang lakas ng kapit kay Lord kaya maayos parin ang lakad hanggang ngayon.

“Tara na, kuya. Akala ko ba susunduin mo ang asawa mo?” Sabi ko sa kuya ko kaya agad siyang tumayo sa kinauupuan niya. Tumayo narin ako kaya sabay kaming naglakad papunta sa pinto ng coffee shop.

Lumabas kami ng coffee shop habang si kuya Zacreus ay tinatago ang cellphone niya sa leather jacket saka ako inakbayan.

Nakayuko akong naglalakad habang naka akbay parin sa ’kin ang kuya ko. Ngunit agad ’tong huminto sa paglalakad saka inalis ang pagkakaakbay sa balikat ko.

Naka pamulsa akong tinignan ang kuya ko na ngayon ay namumutla habang may tinitignan. Sinundan ko ng tingin ang tinitignan ng kapatid ko at halos magulat ako ng makita ko ang secretary kong si Hope.

“Putangina!” Mahinang mura ni kuya Zacreus habang nakatitig sa secretary ko.

Natataranta akong humawak sa braso ng kuya ko saka hinalikan siya sa pisngi.

Mahina akong natawa ng makita kong nalukot ang mukha ni kuya Zacreus at diring-diri na pinunasan ang hinalikan kong pisngi niya.

“Bwesit ka! Ang asawa ko lang ang pwedeng humalik sa ’kin.” Inis niyang bulong sa ’kin.

“Wag ka nga magulo kuya,” saad ko sabay siko sakanya saka tumingin kay Hope na halatang gulat na gulat ng makita kami ni kuya Zacreus.

“Ahm.. Good morning po, Sir Reagan.” Bati niya sa ’kin saka yumukod sa harap namin.

Kunwari kong hinawi ang invisible bangs ko saka malanding ngumiti kay Hope. “Good morning din, sisteret. Nga pala, jowa ko..” malandi kong pakilala kay kuya Zacreus bilang boyfriend ko kaya agad akong sinakal ni kuya sa leeg.

Putangina talaga ’to! Hindi na mabiro. Plano pa yatang lagutan ako ng hininga.

Mabilis kong tinanggal ang dalawang kamay ni kuya na nasa leeg ko saka kunwaring hinampas ang braso ni kuya Zacreus. “Ganito lang talaga kami maglambingan, sisteret. May halong sakitan dahil gusto ko yung wild. Alam mo na.” Nakangiti kong sabi kay Hope at malanding kumindat.

Bwesit na buhay ’to. Hindi ko aakalain na magpapanggap ako ng ganito sa buong buhay ko. Ayaw ko kasing matakot sa ’kin si Hope kaya ’to ang naisipan ko para maging komportable siya sa ’kin.

Ilang ulit ko siyang tinanong kung bakit takot na takot siya sa lalaki. Ngunit, kapag tinatanong ko ay umiiwas siya at halatang ayaw niyang sumagot kaya hinayaan ko nalang. Ayaw ko siyang pilitin din dahil halata sa mukha niya ang takot at pangamba.

May mga lalaki din akong employee pero sinabihan ko na sila na wag magpapakita kay Hope o hindi kaya ay iwasan nila si Hope kapag makita nila.

Balak ko sanang ibahin ang mga floor ng empleyado kong lalaki at mga babae para kay Hope.

“Hello po!” Bati ni Hope kay kuya Zacreus na naka busangot ang mukha.

Tumawa ako saka tumingin kay Hope. “Sige, mauna na kami, sisteret. Sinusumpong ’tong bebe boy ko eh. Kailangan ko yata siyang lambingin,” saad ko saka malakas na hinila si kuya Zacreus palayo kay Hope. Hindi ko na hinintay ang sagot ni Hope dahil nakikita ko sa mukha ng kapatid ko na kunting-kunti nalang ay malapit na niya akong patayin.

Nakahinga ako ng maluwag ng makalayo kaming dalawa ni kuya Zacreus.

“Bwesit ka! How dare you!” Sigaw sa ’kin ng kuya ko habang pinupunasan ang pisngi niya gamit ang palad niya.

“Hanggang kailan ka magpapanggap ha? Pano pag nalaman ng secretary mo ang kasinungalingan mo?” Tanong sa ’kin ni kuya.

Napakamot ako sa likod ng ulo ko dahil alam kong sesermonan na naman ako ng kuya ko. “Doon siya komportable, kuya.” Sagot ko.

Napabuga naman siya ng hangin saka mahinang binatukan ako sa ulo. “Ewan ko sa’yo.” Saad niya saka binuksan ang pintuan ng passenger seat.

Inilibot ko muna ang paningin ko para hanapin si Hope. Nakita ko siyang naglalakd na papuntang mall kaya napabuga ako ng hangin. Naglakad nalang ako papuntang driver seat saka ako pumasok ng kotse.

“Ihatid mo ko sa bahay para kunin ang kotse ko,” utos sa ’kin ng kapatid ko kaya agad kong binuhay ang makina ng kotse saka ko ’to pinausad.

AGAD KONG BINILI ang mga kailangan ko sa apartment ko. Ubos na kasi ang stocks ko kaya kailangan ko ng bumili. Mabuti nalang at linggo ngayon kaya makakapagpahinga ako pagkatapos kong mag grocery.

Nagulat pa ako kanina ng makasalubong ko ang boss ko este ma’am pala dahil kalahi siya ni Eva. Isang taon narin akong nag tra-trabaho bilang secretary niya kaya komportable na ako kay sir Reagan.

Sir ang tawag ko sakanya kapag nasa public kami, pero kapag kami lang dalawa ay momshie. Siya naman ang nag sabi no’n na yun ang itawag ko sakanya kaya sinunusunod ko lang. Ako nga lang din ang nakaka alam na kalahi ni Eva si sir Reagan.

Pero kanina, ang gwapo ng boyfriend ni bakla habang pinapakilala niya ’to sa ’kin. Medyo may pagkahawig sila lalo na kapag seryoso ang mukha ni sir Reagan.

Tulak-tulak ko ang push cart habang hinahanap ang mga can goods. Nang mahanap ko ’to ay agad akong naglagay sa push cart ko. Kailangan kong mag stock ng mga ganito dahil minsan ay tinatamad na akong mag luto lalo na’t gabing-gabi na ako nakakauwi galing sa trabaho.

Kumuha narin ako ng mga pancit canton na iba’t-ibang flavor saka ko tinulak ulit ang push cart.

Mabuti nalang at malaki ang sinasahod ko kay sir Reagan kaya nakakapag ipon ako. Natakot ako ng mabalitaan ko mula kay sir Reagan na nalulugi daw ang kompanya niya.

Ang akala ko ay mawawalan na kami ng trabaho lahat dahil sa crisis na kinakaharap ng Salazar Corp. Pero, nasa tamang boss kami at hindi kami pinabayaan ni sir Reagan. Kaya nga, hindi ako umaalis sa tabi niya lalo na kung nag o-overtime siya sa office. Gusto ko siyang supportahan habang inaayos niya ang problema ng companya niya. Kahit pa nga pinapa-uwi na niya ako minsan dahil gabing-gabi na.

Minsan pa nga ay nag dadala ako ng damit in case na magabihan kaming dalawa ni sir Reagan sa trabaho. May kwarto naman kasi ang office niya kaya do’n ako natutulog. Minsan nga ay katabi ko siya matulog pero hindi naman kami as in na magkatabi sa kama. May malaki parin namang space sa pagitan namin dahil malaki naman ang kama.

Kaya naging komportable ako kay sir Reagan dahil alam kong wala siyang gagawin sa ’kin dahil may puso siyang babae. Minsan pa nga ay nakikita niya akong nakasuot ng bra at halos mandiri ’to habang nakatingin sa ’kin dahil hindi daw kami talo kaya natatawa ako.

Nang matapos akong mamili at nakitang lahat ng kailangan ko ay kompleto na ay agad akong naglakad patungo sa counter para magbayad. Kumuha narin ako ng ice cream para may kakainin ako habang nanonood ng netflix.

Binayaran ko lang ang mga pinamili ko saka ako lumabas ng grocery store. Malapit lang naman ang apartment ko kaya hindi ko na kailangang sumakay.

Naglakad ako pauwi ng apartment ko at mabilis na nakarating. Sobrang init kasi kahit pa nga umaga palang naman. Masakit na ang init sa balat kaya mabilis akong naglakad.

Binuksan ko ang pintuan ng apartment ko saka ako pumasok sa loob. Inilapag ko muna ang mga binili ko sa lamesa saka ako umupo sa upuan. Kinuha ko ang cellphone ko na iniwan ko lang sa lamesa saka ’to binuksan dahil baka may message.

Nang makita kong wala naman ay agad akong tumayo saka inayos ang mga pinamili ko. Gusto ko ng manood ng netflix kaya aayusin ko na ’to agad para wala na akong gagawin. Tapos narin naman akong maglaba kanina kaya wala na akong gagawin.

Dapat mag relax lang ako ngayong araw dahil bukas ay balik trabaho na naman at sigurado ako na puro overtime na naman ang gagawin ko.

A/N: Hi!

Chapter 2

PALABAS na ako ng company building kung saan ako nag tra-trabaho. Nag undertime lang kasi ako ngayon dahil uuwi ako ng Quezon province. Pinayagan naman ako ni sir Reagan na umuwi ng maaga at mag leave ng three days.

Kailangan ko kasing bisitahin ang nakaka tanda kong kapatid dahil matagal ko na din na hindi siya nakikita. Sinakto ko narin ang pagpunta dahil fiesta din sa barangay kung saan nakatira sila ate.

Inayos ko na kagabi ang mga dadalhin ko kaya kukunin ko nalang ang bag ko saka ako lalarga. Mahaba pa ang byahe ko kaya matutulog talaga ako mamaya sa bus.

Nang makarating ako sa tinutuluyan kong apartment ay agad kong kinuha ang bag na dadalhin ko. Lumabas naman agad ako ng apartment ko para daanan muna ang caretaker.

Nakita ko si manang Luz na nag wawalis sa bakuran kaya tumikhim ako para kunin ang attensyon niya.

“Oh.. Hope, ngayon ba ang alis mo?” Tanong sa ’kin ni manang Luz kaya tumango ako habang may ngiti sa labi.

“Opo. Pwede po bang patingin-tingin ako sa apartment ko manang?” Pakiusap ko dahil hindi ko parin nakakalimutan ang nangyari last year n’ong umalis ako saglit para mag grocery. Pag balik ko no’n ay sira na ang kandado ng pinto ko at ninakaw ang cellphone at pera ko.

“Sige, hija. Akong bahala,” saad ni manang.

“Salamat po! Alis na po ako,” nakangiti kong sabi.

“Sige, mag-iingat ka!” Sagot naman sa ’kin ni manang Luz kaya tumango ako saka ako naglakad palabas ng apartment.

Ngunit, laking gulat ko ng makita ko ang baklang boss ko na nakatayo habang naka sandal ang likod nito sa sasakyan. Naka suot siya ng sunglass habang naka suot ng jogger pants at red na tshirt.

Hanggang ngayon ay hindi parin ako makapaniwala na bakla si sir Reagan. Wala kasi sa hitsura niya, idagdag pa ang katawan niya na namumutok ang mga muscle sa braso. Malapad din ang balikat niya at halatang may abs na tinatago. Lagi ko pa siyang tinutukso na baka mga boys lang ang habol niya sa gym kaya siya pumupunta do’n.

“Anong ginagawa mo dito, sir?” Tanong ko sakanya ng makalapit ako. Umayos naman siya ng tayo saka tinanggal ang suot niyang sunglass.

“Sama ako sa’yo sa probinsya, sisteret.” Nakangisi niyang sabi kaya pinalo ko ng mahina ang dibdib niya.

“Aray naman, sisteret, tinamaan mo ang boobs ko,” reklamo niya sa ginawa ko sabay taklob ng dalawang palad niya sa dibdib na kunwaring may tinatakluban.

“Wala ka namang boobs,” saad ko sabay himas ng dibdib niya.

“Ouch, sisteret naman eh,” reklamo na naman niya sa ’kin ng kinurot ko ang dibdib niya. “Mahal ang iniinom kong pills para magkaroon ako ng dibdib no!” Irap niyang sabi sa ’kin saka kunwaring hinawi ang bangs niya kahit wala naman. Napaka etchusera talaga. Minsan nga ay inaamoy niya ang buhok ko dahil naiingit daw siya dahil hindi daw niya mapahaba-haba ang buhok niya.

“Bakit gusto mong sumama?” Tanong ko sakanya.

Ngumisi siya ng nakakaloko bago siya nagsalita. “Syempre, maghahanap ako ng papable do’n. Alam mo na!” Malamang sabi niya kaya kinurot ko ang tagiliran niya pero sa kasamaang palad ay wala akong makurot dahil ang tigas.

“Sige, momshie.. sama ka na lang para makatipid naman ako sa pamasahe,” nakangiti kong sabi. Ngumiti siya sa ’kin saka niya binuksan ang pintuan ng passenger seat kaya agad akong lumapit para pumasok. Naramdaman ko namang inagaw sa ’kin ni Reagan ang dala kong bag kaya hinayaan ko na dahil mabigat din naman kasi ang dala ko. Bumili kasi ako ng mga pasalubong din para sa mga pamangkin ko.

Binuksan ni sir Reagan ang pintuan ng backseat saka niya ipinasok ang bag kong dala saka niya isinara ang pinto.

Hinintay ko lang na makapasok sa loob ng kotse si sir Reagan habang kinakabit ko ang seatbelt.

“Wag mo akong tutulogan sa byahe, Hope. Baka makatulog din ako,” saad niya ng makapasok siya sa loob ng kotse.

“Yes, sir.” Sagot ko sakanya.

Binuhay niya ang makina ng kotse saka niya ’to pinausad.

“Three days ako do’n, momshie. Wag mong sabihin three days ka din do’n?” Tanong ko sakanya.

“Ano naman ngayong kong three days din ako do’n? Maghahanap nga ako ng papable ’di ba! Kung gusto mo samahan mo pa ko,” saad niya habang nakatuon ang mga mata niya sa daan.

“Pass ako do’n, mamshie. Ikaw nalang maghanap.” Sagot ko saka kinuha ang cellphone ko sa sling bag na dala ko.

“Wala ka bang balak mag boyfriend, Hope? Wag mong sabihin sa ’kin na hindi ka mag-aasawa kahit kailan,” saad niya kaya tumingin ako sa gawi niya.

“Parang ganun na nga, momshie. Wala talaga akong balak mag-asawa,” sagot ko habang nagkakamot ng ulo.

“Wag kang ganyan, Hope. Hindi ko alam kung anong nangyari sa’yo dati dahil ayaw mo namang sabihin sa ’kin pero sana.. pag-isipan mo muna yang sinasabi mo. Malay mo, may umiyak kapag nalaman na wala kang balak mag-asawa,” mahaba niyang sabi sa ’kin dahilan para kumunot ang nuo ko.

“Sino naman ang iiyak, boss? Sa pagkakatanda ko ay wala ng mga lalaki sa building mo. Nilipat mo na kaya sa ibang building,” saad ko sakanya. Napansin ko namang humigpit ang hawak niya sa manibela habang naka focus parin ang mga mata niya sa daan.

“Ahm.. sabi kasi n’ong guard crush ka niya eh,” sagot niya sabay tingin sa ’kin.

“Guard? Eh, ’di ba nga puro lady guard ang nandon sa building mo?” Tanong ko sakanya. Narinig ko naman ang mahinang mura niya kaya mas lalong kumunot ang nuo ko.

“I mean, yung dati pang guard na naka duty sa company ko. Nakita ka kasi daw niya n’ong nag apply ka,” sagot niya.

Napakamot nalang ako sa nuo ko saka ngumiwi. “Sana hindi ko na makita ang guard na sinasabi mo, momshie.” Sabi ko saka pinindot ang cellphone ko.

Tumahimik naman si sir Reagan kaya hinayaan ko nalang. Ang haba ng byahe namin kaya medyo masakit na ang pangupo ko.

Nakarating kami sa Quezon Province saktong 9PM na. Pero nasa sulok-sulok pa ang barangay nila ate kaya nasa byahe parin kami.

Nang makarating kami sa harap ng bahay ng ate ko ay agad akong bumaba ng kotse dahil ang sakit na talaga ng pangupo ko.

“Hope..” agad akong napalingon ng marinig ko ang boses ng ate ko.

“Ate, kamusta?” Nakangiti kong tanong sa nakakatanda kong kapatid habang naglalakad ako palapit sakanya.

“Ayos lang. Mabuti naman at nakarating ka na.” Sabi ni ate saka hinaplos ang buhok ko.

“Akala ko mag b-bus ka? Umarkela ka ba ng kotse papunta dito?” Tanong sa ’kin ni ate. Napakagat ako sa ibabang labi ko ng maalala kong hindi nga pala ako nag chat sa ate ko na sasama ang boss ko.

“Ahm.. kasama ko po ang boss ko ate,” nakangiwi kong sabi sa ate ko.

“Boss mo? As in yung ganito,” saad ni ate saka kinumpas ang kamay niya na parang maarte.

Mahina akong natawa saka tumango sakanya. “Teka lang ate, pupuntahan ko lang ang boss ko.” Pagpapaalam ko sa ate ko saka ako naglakad papunta sa naka paradang kotse. Nagtataka kasi ako kung bakit hindi parin bumaba ang boss ko.

Binuksan ko muna ang pintuan ng passenger seat para makita ang ginagawa ng boss ko. “Boss, halika na!” Tawag ko sakanya.

“Hindi ba nagalit ang ate mo na sumama ako?” Tanong niya sa ’kin.

“Bakit naman magagalit? Ayos lang kay ate ’yon. Halika na, boss!” Aya ko sakanya. Bumuga naman siya ng hangin bago niya binuksan ang pintuan ng driver seat saka bumaba ng kotse.

Isinara ko narin ang pinto ng passenger seat saka ko binuksan ang pintuan ng backseat para kunin ang gamit ko.

Nang makuha ko ’to ay agad akong naglakad papunta sa ate ko na nakatayo sa harap ng gate ng bahay niya.

“Kinakabahan ako sa ate mo, Hope.” Bulong sa ’kin ni sir Reagan.

“Relax ka lang boss. Hindi naman kumakain ng tao ang ate ko,” pagpapakalma ko sakanya saka hinawakan ang kamay niya saka kami sabay naglakad papunta kay ate.

“Ate, boss ko nga po pala. Si Sir Reagan Salazar,” nakangiti kong sabi kay ate.

“Magandang gabi po, sir.” Magalang na bati ng ate ko na yumukod pa kay sir Reagan.

“Magandang gabi din po,” magalang din na sagot ng boss ko.

“Oh.. siya, pasok kayo sa bahay ko at baka na gugutom na kayo,” saad ni ate saka binuksan ang maliit na gate.

Nauna akong pumasok habang si sir Reagan naman ay nakasunod sa ’kin.

“Pag pasensyahan mo na po sir Reagan ang maliit kong bahay,” sabi ng ate ko.

“No, it’s fine. Ako nga ang dapat humingi ng pasensya dahil sumama ako sa kapatid mo,” sabi ni sir Reagan habang nag kakamot sa likod ng ulo niya.

“Ay ayos lang po yun, sir Reagan. Mabuti nga po at may kasama siyang bumyahe. Kanina pa din ako nag-aalala sakanya.” Sagot ni ate saka umakbay sa balikat ko.

Pumasok kami sa bahay at agad akong umupo sa mahabang sofa na nasa sala nila ate. Tumabi sa ’kin si sir Reagan habang si ate naman ay naghahanda ng pagkain sa kusina.

“Nasaan na ang mga pamangkin mo?” Bulong na tanong sa ’kin ni sir Reagan.

“Tulog na yung mga yun sir. Bukas nalang kita ipapakilala sa mga makukulit kong pamangkin.” Sabi ko.

“Nakahanda na ang pagkain. Hali na kayo!” Tawag samin ni ate kaya agad akong tumayo. Maging si sir Reagan ay tumayo din at sabay kaming tumungo sa kusina.

“Mukhang masasarap ate ahh,” nakangiti kong puri sa hinandang ulam ng ate ko.

“Syempre naman.. ako nagluto niyan eh,” sagot sa ’kin ng ate ko. Masarap kasi siya magluto ng pagkain. Sa katunayan pa nga ay may karenderya ang ate ko na nasa harap ng university.

Nag simula kaming kumain ni sir Reagan habang ang ate ko naman ay nakaupo din sa katapat kong upuan.

“Hindi ka na ba kakain ate?” Tanong ko.

“Naku, kanina pa ako kumain,” sagot niya kaya pinagpatuloy ko nalang ang pag subo ko ng pagkain.

“May kasiyahan bukas sa gym, Hope.” Sabi sa ’kin ni ate.

“Disco ba ate?” Tanong ko dahil kung disco lang naman ang nandoon ay matutulog nalang ako.

“Meron pero mauuna ang Miss Gay.” Sabi ni ate kaya tumingin ako sa gawi ni sir Reagan.

“Sayan naman.. kung alam ko lang na sasama ang boss mo dapat pala nilista ko siya para makasali sa contest. Sigurado ako na mananalo ka talaga do’n sir Reagan.” Sabi ni ate.

Dali-dali naman akong nilagyan ng tubig ang baso na nasa harap ko ng masamid si sir Reagan. Inabot ko sakanya ang tubig na agad naman niyang tinanggap at agad ininom.

“Ayos ka lang, sir Reagan?” tanong ko sakanya sabay haplos sa likod niya.

Tumango naman siya habang mahinang pinapalo ang dibdib niya.

“Naku, pasensya kana po, sir Reagan. Na bigla ka po yata sa sinabi ko,” panghihingi ng ate ko ng pasensya sa boss ko.

Ngumiti lang si sir Reagan kay ate habang ang mukha niya ay pulang-pula dahil siguro sa pag ubo niya kanina.

A/N: Good Evening po! Sorry for late ud. ❤️

Chapter 3

NAKAUWI na kami ni sir Reagan kahapon sa Manila. Kaya heto, balik trabaho na naman. Maaga akong nagising dahil balak kong pumasok ng maaga ngayon para malinasan ko muna ang office ni sir Reagan.

Nag titimpla ako ng kape habang nakikinig ng music sa cellphone ko. Umupo ako sa upuan saka ako humigop ng kape.

Kape lang ginagawa ko sa umaga at sa tanghali ako bumabawi ng kain. Lagi kasi akong inoorderan ng pagkain ni sir Reagan kahit minsan ay wala ’to sa companya.

Napatigil ako sa pag higop sa kape ko ng may marinig akong katok sa labas ng apartment ko. Tumayo ako para pag buksan kung sino man ang kumakatok sa pinto ko.

Pinihit ko ang siradura saka ko binuksan ang pintuan. Bumungad sakin ang mukha ni sir Reagan na may dalang maliit na paper bag.

“A-anong ginagawa mo dito sir Reagan?” Kunot noo kong tanong sakanya.

“Para sa’yo,” saad niya sabay abot ng paper bag na hawak niya.

“Ano po ’to?” Ranong ko ulit sakanya.

“May nakita kasi akong nag bebenta ng ube pandesal, ang sabi kasi masarap daw,” sagot niya.

“Ang aga mo naman po yata sir? Nagkakape palang ako eh, tapos ikaw papunta na ng office,” saad ko habang ang mga mata ko ay titig na titig sa suot niyang suit na halatang mamahalin.

“You can have a day off, Hope. Alam kong pagod ka pa sa byahe,” saad niya sa ’kin.

“Ayos lang po momshie. Baka matambakan ako ng trabaho kung hindi ako papasok ngayong araw,” saad ko. “Teka, nag kape kana ba, momshie?” Tanong ko na ikina-iling niya.

“Pasok, momshie. Ipagtitimpla muna kita ng kape,” aya ko sakanya. Pumasok naman siya saka umupo sa pang-isahan kong sofa.

Dumeritso naman ako sa kusina para ipagtimpla ng kape ang boss slash momshie ko.

Inilagay ko na din sa plato ang binili niyang pandesal saka ko ’to dinala sa sala saka inilapag sa mesa na nasa harap ni sir Reagan. Bumalik ako ulit sa kusina para kunin din ang kape ko.

Umupo ako sa sahig dahil isang upuan lang naman ang meron ako dito sa apartment. Kumuha ako ng pandesal saka ’to kinagatan. Si sir Reagan naman ay humigop ng kape na tinimpla ko.

“May business meeting ako ngayon araw,” saad niya saka kumuha ng pandesal.

“Meeting po? Wala naman naka sched na meeting mo ngayon sir Reagan,” kunot nuo kong sabi dahil memoryado ko ang schedule niya ngayong araw.

“Biglaan lang. Kaya pwede kang mag day off ngayong araw,” sabi niya.

“Nga pala, sir Reagan. May itatanong po ako sa’yo,” saad ko. Kagabi ko pa talaga gustong itanong ’to kay sir Reagan habang nasa byahe kami.

“What is it?” Tanong niya sa ’kin saka humigop ng kape.

“Ahm.. ano ang pinag-usapan niyo ng ate ko nong tinawag ka niya para makausap.” Saad ko dahilan para mabilaukan si sir Reagan sa kape na hinihigop niya.

“Ayos ka lang ba sir Reagan?” Raranta kong tanong.

“Napaso yata dila ko,” sabi niya habang pinapaypayan ang dila niya gamit ang kaliwa niyang kamay. Lumapit ako kay sir Reagan saka ko sinapo ang magkabilang pisngi niya para tignan ang dila niya na napaso.

“Anong ginagawa mo?” Tanong sa ’kin ni sir Reagan.

“Titignan ko lang po ang napaso mong dila, momshie.” saad ko habang pilit na binubuka ang bibig ni sir Reagan.

“Ayos na ko, sisteret.” Saad niya saka niya hinawakan ang kamay ko. Inilayo niya ako sakanya kaya napatitig ako sa kamay naming dalawa na hawak ni sir Reagan.

Bumaba din ang tingin niya don kaya agad niyang binitiwan ang kamay ko at parang diring-diri ’to na nahawakan niya ang kamay ko.

“Hindi tayo talo, sisteret.” Saad niya saka kinuha ang alcohol na naka patong sa cabinet ko.

“Ito naman, nag-aalala lang ako sa dila mo momshie eh,” naka nguso kong sabi.

“Mas gugustuhin ko pa kung papable ang hahawak sa mukha ko, sisteret.” Irap niyang sabi sa ’kin sabay hawi sa invisible bangs niya. Natawa nalang ako dahil diring-diri siya sa ginawa ko.

“Alis na ako. Pogi ang ka business meeting ko kaya dapat maaga ako,” malandi niyang sabi saka kumendeng-kendeng na naglakad papunta sa pinto.

Napa-iling nalang ako habang naka masid kay sir Reagan na maarteng pinihit ang siradura ng pinto saka nag flip hair bago tuluyang lumabas ng apartment ko.

NAGMAMADALI AKONG bumaba ng hagdan habang hinahaplos ang dibdib ko sa nangyari kanina. Mabuti nalang at napigilan ko ang sarili ko na halikan si Hope, kundi mabubuking na niya talaga ako.

Naalala ko pa ang sinabi ng ate niya sakin nong kinusap niya ako mag-isa. Hindi ko aakalain na mahahalata ako ng ate ni Hope.

Alam niyang nag kukunwari lang ako kaya winarningan ako ng ate ni Hope na sabihin ang totoo kay Hope. Ngunit, nag dadalawang isip ako lalo na’t alam ko na magagalit siya sakin.

Minsan pa naman ay nag papatulong sakin si Hope mag pakabit ng strap ng bra niya kapag natanggal ’to. Kahit ako naman ay nahihirapan, kinakabit ko ang strap niya pero ang alaga ko tumitigas na. Putangina talaga!

Hindi ko alam kung saan ako magsisimula, hindi ko alam kung paano ko sasabihin kay Hope na isa talaga akong lalaki. Ayaw kong magalit siya sakin pero ayaw ko narin naman mag sinungaling. Nahihirapan narin kasi akong mag panggap kapag nasa harap niya. Maging ang kuya ko ay lumalayo sa ’kin kapag nakikita niya ako na kasama ang secretary ko dahil alam niyang gagawa ako ng eksena.

Agad akong sumakay sa kotse ko na nakaparada sa labas ng apartment ni Hope. Binuhay ko ang makina saka ko ’to pinaharurot. May ka business meeting kasi ako ngayon, mabuti nalang at pinakilala ako ni Kier sa kaibigan niya na interesadong mag invest sa companya ko.

Unti-unti na kasing nakakabangon ang companya ko sa ginawa ni Kaede. Mabuti nalang at may magaling ako na kuya at kaibigan na malalapitan.

Nakarating ako sa isang open area na coffee shop at agad akong naghanap ng maparkingan ng sasakyan ko.

Hindi naman mainit ang pwesto ng coffee shop kaya masarap ’tong tambayan.

Bumaba ako ng kotse at naglakad papunta sa coffee shop. Nakita ko agad ang kaibigan ni Kier na ang pangalan ay Eros. Nagka-usap naman na kami pero gusto ko lang siyang makausap ulit para maging kaibigan. Napag-usapan na namin ang tungkol sa business. Nag sinungaling lang talaga ako kay Hope para masilayan ko siya ngayong umaga. Ayaw ko siyang mapagod kaya ayaw ko muna siyang papasukin sa trabaho.

Nakita ako agad ni Eros kaya tumango siya sa ’kin. Naglakad ako palapit sa table niya saka ako umupo sa katapat niyang upuan. Nag fist bump kaming dalawa saka ako nagsalita. “Kanina ka pa?” Tanong ko sakanya.

“Hindi naman,” sagot niya sa ’kin saka itinaas ang kamay niya para tawagin ang waiter.

Umorder lang si Eros ng kape na para sakin dahil naka order na ’to ng sakanya.

“Papunta din dito si Kier,” saad ko. “Nag text kasi siya sa ’kin. Sabi niya 8AM nandito na siya,” dagdag kong sabi.

“Maniwala ka do’n. Baka 8PM,” sagot niya sa ’kin kaya mahina akong natawa.

“Parang ako ang topic niyo ahh,” Napalingon ako sa likod ko ng marinig ko ang boses na yun.

Umupo si Kier sa upuan na nasa pagitan namin ni Eros. “Wala pa akong tulog mga brother kaya mukha akong panda,” saad ni Kier saka kinuha ang kape ni Eros saka naki higop.

“Gago! Kape ko yan!” Reklamo ni Eros saka binatukan si Kier sa ulo dahilan para mabilaukan ’to sa kape na hinihigop niya. Umuubo naman ’to habang pinapalo niya ang dibdib niya.

“Kingina ka kuya Eros! Wag kang magpapakita sa bar ko ha!” Banta niya kay Eros ng makabawi ’to.

Si Kier talaga ang una naming nakilala ni kuya Zacreus. Lagi kasing pumupunta si kuya Zacreus dati sa bar ni Kier para kalimutan ang nararamdaman niya sa inampon ni mama.

Lagi ko siyang sinusundo sa bar na yun sa t’wing lasing na lasing siya kaya nakilala ko si Kier dahil tinutulungan niya akong magbuhat kay kuya palabas ng bar.

“Balita sa ’kin ni kuya Zacreus may kadramahan ka daw,” saad ni Kier sa ’kin. Nalukot ang mukha ko dahil alam ko kung anong tinutukoy niya. Yung kuya ko talagang yun, may pagka tsismoso. Nag-asawa lang, naging madaldal na, hindi naman siya ganun dati.

“Ano yun ha?!” Ranong naman ni Eros na halatang gustong malaman ang sinasabi ni Kier.

“Si Reagan.. nag dra-drama daw na bakla sabi ni kuya Zacreus sa ’kin,” saad ni Kier kaya mas lalong nalukot ang mukha ko. Gusto ko na talagang isako ang kuya ko.

“Bakit?” Takang tanong ni Eros sa ’kin.

“Kasi.. ahm.. pano ko ba sasabihin,” saad ko habang nagkakamot ng ulo.

Magsasalita sana ako ulit ng mahigip ng mata ko si Hope na naglalakad sa kalsada. Bigla akong kinabahan saka ako nag taklob ng mukha gamit ang kamay ko para hindi ako makita ni Hope.

“Anyare sa’yo?” Takang tanong sa ’kin ni Kier dahil sa ginagawa ko.

“Mukhang alam ko na ang dahil kung bakit siya nagkaka ganyan,” saad ni Eros habang nakatingin sa paligid.

“Kaya kaba nag papanggap para makalapit ka sa babae?” Tanong sa ’kin ni Eros kaya bumuga ako ng hangin.

“Takot siya sa lalaki,” sagot ko saka sinilip ulit si Hope kung nakalayo na ba ’to. Nakahinga ako ng maluwag ng makita ko si Hope na medyo malayo na samin.

“Yun din ang sinabi sa ’kin ni kuya Zacreus. Paano kung mahuli ka ng secretary mo ha?!” Saad ni Kier sa ’kin. Hindi ako naka sagot dahil hindi ko din alam ang mangyayari kapag nalaman ni Hope ang totoo.

“Kung ako sa’yo, bud, sabihin mo na ang totoo at baka mas lalo lang magalit ang babae sa’yo.” Dagdag na sabi ni Kier sa ’kin.

“Hindi lang magagalit kamo, baka isumpa pa siya ng babae kapag nalaman na nag babalat-kayo lang pala siya,” sabat ni Eros dahilan para mapabuntong hininga ako.

Tama naman kasi sila, maging si kuya ay kinukulit ako na sabihin ko na daw ang totoo. Pinagbantaan din ako ng ate ni Hope na kapag hindi ko pa daw sinabi ang totoo sa kapatid niya ay siya daw mismo ang magsusuplong sakin. Pero tangina, hindi ko alam kung saan ako magsisimula.

Hindi ko din alam kung bakit takot na takot si Hope sa mga lalaki. Napansin ko din n’ong nasa bahay kami ng ate niya ay hindi din nag pakita ang asawa ng kapatid niya. Tinanong ko ang ate ni Hope kung bakit wala ang asawa niya sa bahay, ang sagot niya ay para hindi daw matakot si Hope at maging komportable daw ’to sa bahay niya.

Gustong-gusto kong malaman ang nakaraan ni Hope, gusto ko siyang tulongan. Pero pano ko siya tutulongan kung ayaw naman niyang magkwento sa t’wing tinatanong ko siya.

A/N: Sorry for late ud po kay Reagan ❤️☺️

Good Evening!!

Chapter 4

INAAYOS KO ANG mga papeles habang hindi pa dumarating si sir Reagan. Nasa office table ako ng aksidente nahulog ang ballpen sa ilalim ng table ko. Dahil sa naka suot ako ng skirt ay hirap akong yumuko dahil medyo fit sakin kaya tumayo ako sa swivel chair saka ako umuklo para maabot ang ballpen ko sahig.

Nang makuha ko ang ballpen ay akmang tatayo na sana ako ng may marinig akong mga boses kaya hindi na muna ako tumayo dahil boses lalaki yun.

“Ang hirap naman ng pinapagawa mo sakin, pre!” rinig kong sabi ng lalaki.

“Basta gawin mo nalang kasi,” sagot ng kausap niya. Alam kung si sir Reagan yun dahil kabisadong-kabisado ko ang boses niya kapag nagbo-boses lalaki kapag kaharap niya ang ibang mga empleyado.

“Bakit kasi ayaw mo pang umamin?” tanong ng lalaki na hindi ko alam kung para kay sir Reagan ba ang tanong na yun. Baka kasi may kasama pa pala sila at hindi palang nagsasalita.

“Aamin ako pag nalaman ko na ang nakaraan niya,” sagot ni sir Reagan.

Naguguluhan tuloy ako kung ano ang pinag-uusapan nila. Napag desisyonan ko nalang na hindi muna tatayo dahil ayaw kong makita ang lalaking kasama ni sir Reagan.

Narinig ko ang mga yapak nila na naglalakad patungo sa harap ng pinto ng opisina ni sir Reagan. Sunod ko nalang narinig ay ang pag bukas ng pintuan ng opisina at ang pag sara nito ulit.

Tumayo ako mula sa ilalim ng table ko saka ko inilapag ang ballpen ko sa table. Kunot nuo akong iniisip ang mga narinig ko kanina.

Umupo nalang ako sa swivel chair at agad na bumalik sa pag aayos ng mga files. Baka kasi hingiin na sakin ’to ni sir Reagan mamaya.

Habang nag aayos ako ay panay ang tingin ko sa naka sarang pinto ng opisina ni sir Reagan. Unti-unting nanlaki ang mata ko ng may marinig akong tunog na lamesa. Medyo malakas yun kaya rinig na rinig ko.

Hindi ko tuloy maiwasang isipin na may ginagawa ang boss ko at ang lalaking kasama niya sa loob. Palakas ng palakas ang tunog pero hindi ko alam kung bakit ganun nalang ang iniisip ko, baka naman kasi inaayos lang ang office table ni sir Reagan.

Kinuha ko nalang ang headset na nasa bag ko saka ko ’to inilagay sa teynga ko. Nag focus nalang ako sa ginagawa ko at hinayaan nalang yung kakaibang tunog na narinig ko kanina. Baka naman kasi papable ni boss yun at nag a-ano sila sa loob.

Nang matapos ako sa ginagawa ko at kinuha ko ang maraming folder na naka patong sa table ko. Aayusin ko muna ’to bago ko ibigay sa finance dahil kailangan na nila ’to. Napermhan naman na ’to ni sir Reagan kaya wala ng problema.

Pagkatapos kong gawin yun ay agad akong tumayo sa swivel chair ko para ihatid sa finance office saka narin ako de-deritso sa cafeteria. Nagugutom narin ako dahil hindi ako kumain kagabi at kaninang umaga ay nag kape lang ako.

Nakarating ako sa harap ng finance office, kumatok na muna ako saka ko binuksan ang pintuan. Inabot ko lang kay Mrs. Cabahit na agad naman siyang nag pasalamat sakin kaya nginitian ko siya saka ako nag paalam sakanya.

Tinungo ko ang cafeteria at agad bumili ng makakain, nag timpla narin ako ng kape para magising ang diwa ko. Ang dami ko pa namang gagawin ngayong araw.

Mag-isa akong kumakain sa table ng may nagsalita sa likod ko. Lumingon ako at nakita ang boss ko na naka pamulsang nakatingin din sakin.

“Nandito ka lang pala,” saad niya sakin saka umupo sa bakanteng upuan na nasa harap ko.

“Sorry po sir, ang hapdi na ng tyan ko dahil hindi ako kumain kagabi. Hindi ako nakapag paalam po sa’yo dahil may bisita ka,” panghihingi ko ng paumanhin.

Kumunot naman ang nuo niya saka kinuha ang burger na inorder ko. “Hindi ka kumain kagabi?” tanong niya kaya tumango ako.

Inilapit niya ang burger sa bibig ko saka ’to nagsalita. “Kumain ka ng marami. Hindi ba sinabi ko na sa’yo na wag kang magpapalipas ng gutom,” seryoso niyang sabi habang ang boses niya ang panglalaki. Kapag talaga ganito siya makipag-usap sakin ay naiilang ako. Mabuti nalang talaga ay alam ko ang totoo niyang pagkatao.

“Nakatulog lang naman kasi ako, kaya hindi ako naka kain kagabi,” depensa ko saka ako kumagat sa burger na hawak niya.

“By the way, I have a business meeting later. Ikaw na muna ang bahala sa company ko,” saad niya saka pinunasan ang gilid ng labi ko gamit ang hinlalaki niya.

Tumikhim ako at agad iniwas ang mukha ko, naiilang kasi ako sa paraan ng titig niya sakin. “Ahm.. noted po, sir!” sagot ko habang pilit ba ngumiti kay sir Reagan.

Inilapag niya ang burger na hawak niya sa styro saka ’to tumayo sa kinauupuan niya. Nakasunod naman ang tingin ko sakanya dahil akala ko ay aalis na siya. Ngunit, naglakad ’to papunta sa counter at kinausap ang crew na nag babantay ng pagkain. Hindi ko marinig ang sinasabi ni sir Reagan dahil nasa dulo ako naka pwesto.

Bumalik si sir Reagan sakin na may dalang tray na punong-puno ng iba’t-ibang pagkain at may kasam pang ice tea. Inilapag niya yun sa table saka niya ’to inayos sa harapan ko.

“Ubusin mo lahat ’to ha! Kahit wag ka ng bumalik sa trabaho mo, kumain ka lang ng kumain dito, Hope.” seryoso niyang sabi habang inaayos ang mga pagkain na inorder niya. Dumating pa ang isang crew na may hawak pa ng isang tray at inabot niya yun kay sir Reagan.

“Bibitayin mo po ba ako sir?” kunot nuo kong tanong sakanya dahil ang daming pagkain na binili niya. Feeling ko ’to na yata ang huling kain ko at pagkatapos nito ay bibitayin na ako.

“No! Gusto ko lang mabusog ka ng mabuti. Ubusin mo yan, okay?!” saad niya kaya napilitan akong tumango.

“I have to go, Hope. Enjoy your foods!” saad niya saka niya hinaplos ang buhok ko at umalis sa harap ko.

Napakamot tuloy ako sa likod ng ulo ko habang nakatitig sa mga pagkain na nasa harapan ko. “Pano ko ’to uubusin!!” saad ko sa sarili ko. Wala pa naman akong close masyado dito sa companya, kaya wala akong matatawag para tulongan akong kumain.

Pambihira naman kasi ’tong boss ko kung makabili ng pagkain ay parang pang sampung tao ang kakain.

Kumain nalang ako at halos masuka-suka na dahil sa kabusugan. Pinipilit ko paring kumain kahit hindi na kaya ng tyan ko. Yung ibang pagkain na pwede kung bitbitin ay itinabi ko na para mamaya ko. Pero ’tong mga kanin at ulam ay kinakain ko. Sayang naman kasi, libre na nga lang tapos hindi ko pa kakainin.

Napaka swerte ko talaga sa boss ko. Yung ibang mga classmate ko na nakaka chat ko sa grouo chat namin ay panay reklamo sa napasukan nilang companya. Kesyo masungit daw ang boss nila, maliit pa daw mag pasahod at kapag na lalate daw sila ay bawas daw agad ang sahod kahit pa nga daw two minutes late lang daw. Mabuti nalang at hindi ganun si sir Reagan sakin. Kahit pa nga umabsent ako ay may sahod parin ako. Libre din ang pagkain ko at pati sa apartment ko, si sir Reagan ang nag babayad ng upa. Every month din may pa grocery din sakin si sir Reagan kaya hindi ako na momoroblema sa gastusin. Halos lahat libre sakin.

Akala ko nga dati ay lahat ng empleyado ni sir Reagan ay ganun ang offer niya. Mabuti nalang at wala akong pinagsabihan na kahit sino dito sa companya dahil nalaman ko na ako lang pala ang libre sa lahat.

May minsan kasi na naitanong ko kay Ma’am Cabahit kung every month ba may pa grocery si sir Reagan. Mabuti nalang at ganun ang pagkakasabi ko dahil wala naman pala silang ganun. Hindi din daw sagot ni sir Reagan ang apartment nila at mas lalong walang bayad kapag umabsent sila.

Tinanong ko pa si sir Reagan kung bakit ako lang ang libre pero ang ibang mga empleyado ay wala. Ang sagot lang niya ang special daw ako dahil alam ko daw ang sikreto niya. Kaya naman pala may pa special treatment siya sakin.

Sumikip tuloy ang suot kong skirt dahil sa kabusogan ko. Hindi na muna ako tumayo agad at inayos ang mga plate na pinagkainan ko saka ko yun inilagay sa tray.

Tumayo ako sa upuan at halos hindi ako makahinga sa kabusogan. Pinipilit ko pa nga na dumighay ngunit hindi ko magawa.

Kinuha ko muna ang mga pagkain na itinabi ko kanina saka ako nag simulang maglakad palabas ng cafeteria.

Dahan-dahan lang ang bawat hakbang ko at baka sumakit ang tagiliran ko. Sumakay ako sa elevator ng makita kong naka bukas yun. May dalawang babae sa loob kaya gumilid ako saka ko pinindot kung saan floor ako.

Tahimik lang ako sa loob ng elevator habang ang dalawang babae ay panay tawa sa tabi ko habang nag-uusap.

“True, sis. Ang gwapo ng lalaki kanina,” saad ng isang babae na kilig na kilig pa talaga ’to.

“May gwapo talaga mga kaibigan ni sir Reagan. Syempre, gwapo siya eh kaya hindi na nakakapagtaka,” sagot naman ng isang babae.

Mukang bago yata ang dalawang ’to dahil ngayon ko palang sila nakita dito sa companya. At lahat din naman ng nakaksalubong ko ay binabati ako or nginingitian kahit pa nga hindi ako nakikipag halubilo masyado.

“Sabi ng ate ko naging classmate daw niya si sir Reagan dati nong high school sila. At talagang habulin daw ’to ng babae,” saad ng babae. Mataman lang akong nakikinig sakanila habang hinihintay na makarating ako sa floor kung saan ang office ni sir Reagan.

Bumukas ang pintuan ng elevator saka lumabas ang dalawang babae na nag kwe-kwentuhan parin tungkol kay sir Reagan. Napa-iling nalang ako sa dalawang babae, kung alam lang nila na eva si sir Reagan, baka sabihin pa nila na sayang.

Nang makarating ako sa floor kung saan ang office ni sir Reagan ay agad akong naglakad papunta sa table ko. Nasa labas lang kasi ang office table ko, kaya dadaan muna sakin lahat ng bibisita kay sir Reagan bago sila makapasok sa loob ng office ni sir.

Dati, walang comfort room dito sa floor na ’to, kay ang dati daw na secretary ni boss Reagan ay bumaba pa daw sa ibang floor para lang mag banyo. Pero, nong ako na ang naging secretary ni sir Reagan ay pinagawan niya ako ng sarili kong banyo dito sa floor. Meron pa nga siyang pinagawang isang kwarto na para sakin. Para daw pag inantok ako ay pwede daw ako matulog don. Hindi pa ako nakakapasok sa kwartong yun dahil nakakahiya naman kung matutulog lang ako dito sa companya habang sinasahuran niya ako. May hiya naman din akong taglay.

Kaya nga binubuhos ko ang oras ko sa trabaho at ginagawa ang lahat ng effort para matapos ang mga trabaho ko. Ang swerte ko na kasi sa boss ko kaya dapat lang na suklian ko ang pagiging mabait niya sakin. Wala na akong makikitang boss na katulad kay sir Reagan.

A/N: Sorry for late ud! ❤️

Chapter 5

NAG-AAYOS AKO NG MGA dadalhin kung damit para sa three days na business meeting ni sir Reagan. Isinama niya ako dahil kailangan daw niya ng tulong ko. Minsan kasi kapag may business meeting siya, hindi niya ako pinapasama. Hinahabilin niya lang sa ’kin ang company niya habang wala daw siya.

Hindi naman ako umangal na isasama niya ako dahil gusto kong tulungan siya. Sobrang bait ni momshie sa ’kin kaya dapat lang suklian ko ang mga tulong niya.

Susunduin ako dito ni sir Reagan sa apartment kaya nag mamadali akong mag-ayos ng gamit. Nakakahiya naman kung paghihintayin ko siya dahil hindi pa ako prepared.

Nakabihis naman na ako, para pag nandito na si sir Reagan deritso gora na. Umupo nalang muna ako para icheck ang laman ng bag ko at baka may nakalimutan akong ilagay.

Natatawa nga ako sa sarili ko, three days lang naman ang business meeting pero maleta ang pinaglagyan ko sa mga gamit ko. Ang dami ko kasing pinaglalagay na damit. Mahilig kasi ako sa cardigan kaya nagdala narin ako.

Sigurado ako pag nakita ni sir Reagan ang dala kong maleta ay pagtatawan ako nito.

Hinihintay ko lang ang pagdating ni sir Reagan habang nag susuklay. Balak ko kasing talian ang buhok ko na ngayon ko lang ulit gagawin. Lagi kasing naka lugay ang buhok ko dahil lagi kong tinatakpan ang leeg ko. Hindi ko talaga makalimutan ang nangyari sakin dati na nag bigay ng takot sakin hanggang ngayon.

Lagi nga akong tinatanong ni sir Reagan kung bakit takot na takot ako sa mga lalaki. Hindi ko masagot-sagot ang tanong niya dahil bumabalik sa alaala ko ang nangyari sakin.

Gusto ko ng kalimutan ang nakaraan ko. Ngunit, hindi ko magawa-gawa dahil sa trauma.

Narinig ko ang mahinang katok sa labas ng pinto ko at ang boses ni sir Reagan. Sakto naman na naitali ko narin ang buhok ko.

Tumayo ako saka ako naglakad papunta sa pinto para pagbuksan si sir Reagan. Nang mabuksan ko ang pintuan ay nakita ko ang mukha ni sir Reagan na natigilan habang titig na titig sa nakatali kong buhok.

Sigurado ako na magtataka ’to dahil ngayon niya lang ako nakitang nagtali ng buhok.

Tumikhim si sir Reagan sa harap ko sabay iwas ng tingin sa ’kin. “First time kitang nakitang nakatali ang buhok, Hope. Anong nakain mo?” Maarte niyang tanong sa ’kin na may kasamang pilantik sa mga daliri niya.

“Ang init po kasi, sir Reagan.” Sagot ko saka niluwagan ng bukas ang pintuan para makapasok siya sa loob.

Sumunod naman sa ’kin si sir Reagan na agad nag mura ng makita ang dala kong maleta. “Bakit maleta dala mong bruha ka?” Tanong niya kaya napakamot ako sa gilid ng nuo ko.

“Eh, ang dami ko kasing importanteng dalhin, sir Reagan,” sagot ko saka kinuha ang shoulder bag ko na naka patong sa upuan.

“Parang sa ibang bansa ka pupunta ahh,” saad ni sir Reagan saka kinuha ang maleta ko.

“Wag mo na nga akong asarin, sir.” Nakanguso kong sabi. Naunang lumabas si sir Reagan dahil sinigurado ko munang walang naka saksak na appliances. Mahirap na, baka magkasunog dahil sa ’kin. Baka mabitay ako ng mga kapitbahay kong tenant.

Lumabas narin ako ng apartment saka inilock ang pinto. Sabay kaming bumaba ng hagdan ni sir Reagan na panay ang reklamo sa ’kin dahil ang bigat daw ng maleta ko. Nasisira daw kasi ang beauty niya habang nagbubuhat. Napaka arte talaga! Hindi naman masyadong mabigat ang maleta ko.

Nang makalabas kami ng apartment ay agad kaming lumapit sa kotse niya na naka park sa gilid ng kalsada. Akmang bubuksan ko na sana ang pinto ng passenger seat ng maunahan ako ni sir Reagan. Binuksan niya ang pintuan kaya agad akong pumasok do’n at nagpasalamat sakanya.

Tango lang ang sagot niya sa ’kin saka niya isinara ang pinto at pumunta sa likod ng kotse para ilagay ang maleta ko. Hinintay ko lang na makapasok si sir Reagan sa driver seat habang kinakabit ko ang seatbelt.

Pumasok si sir Reagan sa loob ng kotse na agad binuhay ang makina saka pinausad ’to.

“Sa Ilocos lang tayo pupunta, pero ang dala mong gamit pang Canada na!” Sabi ni sir Reagan habang naka focus ang tingin sa daan.

“Wag mo na ngang asarin ang maleta ko momshie,” nakanguso kong sabi.

“May binili akong pagkain,” saad niya kaya lumingon ako sa backseat. Nakita ko ang dalawang malalaking paper bag kaya inabot ko ang isa no’n.

Napangiti ako ng makita ko ang favorite kong chichirya. Alam na alam talaga niya ang gusto ko. “Thank you, sir Reagan.” Nakangiti kong pasasalamat saka ko binuksan ang chichirya.

“May banana chips din akong binili dyan,” saad ni sir Reagan sa ’kin.

Kumuha ako ng chips saka ko inilapit ang kamay ko sa bibig ni sir Reagan. Hindi naman niya ’to tinanggap habang palipat-lipat ng tingin sa ’kin at sa daan.

“Wag ka ng maarte, momshie. Ako na muna ang magsusubo sa’yo. Mamaya ka nalang magpasubo ng pagkain sa papable pagdating natin sa Ilocos.” Nakangiti kong sabi.

Ngumiwi naman siya saka tinanggap ang chips. Kumuha din ako ng chips saka ko kinain yun. Kumuha na naman ako ulit saka ko sinubuan na naman si sir Reagan. Hindi naman na ’to umangal, hindi katulad kanina na ngumiwi pa sa ’kin.

“Bakit biglaan ang business meeting na ’to, sir Reagan?” Tanong ko sakanya.

“May gustong mag invest sa company kaya hindi ko na ’to palalampasin.” Sagot niya sa ’kin habang naka focus parin ang mga mata niya sa daan.

Tango lang ang sagot ko saka kumain ulit ng chichirya. Napa-ubo ko dahil nasamid ako bigla sa kinakain ko. Naramdaman ko namang huminto ang sasakyan namin kaya tumingin ako sa labas ng bintana at nakitang iginilid ni sir Reagan ang sasakyan namin.

Lumingon si sir Reagan sa backseat saka may kinuha do’n. Iniabot niya sa ’kin ang juice na agad ko namang tinanggap. Feeling ko nakabara sa lalamunan ko ang chips na kinain ko.

“Dahan-dahan sa pagkain, Hope.” Seryosong sabi ni sir Reagan habang nakatitig parin sa ’kin.

“Are you okay now?” Tanong niya sabay haplos sa isang pisngi ko.

“Opo, sir. Pasensya na,” saad ko habang umubo ng isang beses. Meron pa kasing nakabara sa lalamunan ko kaya pilit kong inuubo ’to.

Nang makita ni sir Reagan na maayos na ako ay agad niyang pinausad ulit ang sasakyan. Ininom ko nalang ulit ang juice ng deri-deritso. Napangiwi ako ng makaramdam ako na parang naiihi ako. Kainis naman kasi, ang dami kong ininum na juice.

Hindi ko alam kung sasabihin ko ba kay sir Reagan na maghanap mung cr. Baka naman kasi hinahabol niya na makarating kami agad sa Ilocos. Ngunit, naiihi na talaga ako.

Hindi ako mapakali sa upuan habang ang mga legs ko ay pinagdikit ko para pigilan lumabas ang ihi ko. Napansin yata ni sir Reagan na hindi ako komportable kaya panay siya lingon sa ’kin.

“May problema ba?” Tanong niya  habang palipat-lipat ng tingin sa ’kin at sa daan.

“Ahm.. naiihi ako momshie,” nakanguso kong sabi dahilan para matawa si sir Reagan sa ’kin at mabilis na pinaharurot ang kotse.

Hindi nagtagal ay huminto ang sasakyan namin sa harap ng isang hotel. Kumunot ang nuo ko sa pagtataka.

May lumapit na babae sa kotse namin na nakasuot ng uniporme saka ’to yumukod.

“Sir, naiihi ako. Bakit sa hotel ka naman pumunta? Pwede naman ako maki banyo sa gas station eh,” reklamo ko kay sir Reagan. Ang sosyal naman kasi ng hotel na pinuntahan namin.

“Don’t worry, sa kapatid ko ang hotel na yan,” sagot niya. “Mag banyo ka na. Baka maihi ka dito sa sasakyan ko,” natatawa niyang sabi kaya inirapan ko siya.

Bumaba ako ng kotse at agad akong inassist ng babae na naka uniform. Dali-dali akong pumasok sa loob ng bathroom dahil lalabas na talaga ang ihi ko.

Baliw talaga ’to si sir Reagan, pwede naman na sana akong umihi sa public cr. Napaka arte talaga ng baklang yun.

Nakahinga ako ng maluwag ng maka-ihi na ako. Nag hugas lang ako ng kamay saka ipinalibot ang tingin sa kabuuan ng banyo. Ang ganda naman kasi. Ngunit, ngayon ko lang nalaman na may kapatid pala si sir Reagan. Ang akala ko kasi ay only child lang siya. Hindi ko pa nga din nakikita ang mga magulang ni sir Reagan. Ang alam ko lang ay may malaking business din ang daddy niya.

Lumabas nalang ako ng banyo at baka mainip si momshie sa ’kin at iwan ako dito sa hotel. Nag pasalamat lang ako sa babaeng nag assist sa ’kin saka ako tuluyang lumabas ng hotel.

Nakaparada parin ang sasakyan ni sir Reagan sa harap ng hotel kaya agad akong lumapit sa kotse. Binuksan ko ang pintuan ng passenger seat saka ako pumasok.

“Thank you po sir Reagan,” saad ko ng makapasok ako sa loob. Tumango lang siya sa ’kin at agad binuhay ang makina ng kotse saka niya pinausad ’to.

Tahimik lang akong nakaupo habang nakatingin sa bintana. Ayaw ko ng kumain o uminom ng juice at baka maiihi na naman ako.

Unti-unti ay nakaramdam ako ng antok, panay din ang hikab ko kaya napilitan akong isandal ang ulo ko sa gilid. Bahala si sir Reagan kung wala siyang kausap buong byahe, inaantok talaga ako eh, hindi ko na mapigilan ipikit ang mga mata ko.

Hindi ko na malayan na nakatulog pala talaga ako. Nagising lang ako dahil kinurot ni sir Reagan ang pisngi ko kaya na gising ako. “Aray naman, momshie.” Reklamo ko sakanya.

“Tinulugan mo lang ako buong byahe,” saad niya kaya minulat ko ang mga mata ko at napakurap-kurap ng ilang beses dahil sobrang lapit ng mukha ni sir Reagan. Sa sobrang lapit nito ay amoy na amoy ko ang mabangong hininga niya.

Umiwas nalang ako ng tingin kay sir Reagan at tumingin nalang sa labas. “Nandito na po ba tayo, momshie?” Tanong ko.

“No. Let’s eat first. Baka magutom ka sa byahe natin,” saad niya saka lumayo sa ’kin ng kunti.

Tumango nalang ako saka nag inat ng katawan. Akala ko pa naman ay nakarating na kami. Ang sakit na ng pang-upo ko eh. Nagulat ako ng makita ko ang isang malaking unan na nakatayo sa gilid ng bintana ko. Ngayon ko lang napagtanto na may unan do’n, kanina kasi wala naman yun. Kaya naman pala ang lambot kanina ng magising ako. Si sir Reagan yata nag lagay nito sa gilid ko para maging komportable ako.

Lumabas ng kotse si sir Reagan saka umikot papunta sa passenger seat. Inayos ko na muna ang unan at inilagay ko yun sa backseat. Binuksan naman ni sir Reagan ang pintuan ng kotse kaya bumaba narin ako. Napaka gentleman talaga nitong si momshie kaya minsan talaga ay nagdududa ako kung bakla ba talaga siya. Wala talaga sa hitsura niya eh, ang galing niyang mag balat-kayo.

A/N: Good Morning! ❤️

Chapter 6

NAKARATING KAMI sa Ilocos ni sir Reagan at agad kaming dumeritso sa isang sikat na beach resort dito.

Nandito kasi ang ka business meeting ni sir Reagan na hindi ko alam kung sino. Tag-isang room naman kami ni sir Reagan kaya pumasok na ako sa room ko. Hindi na ako pinasama ni sir Reagan, magpahinga nalang muna daw ako.

Humiga ako sa malambot na kama habang tanaw na tanaw mula dito sa kwarto ko ang magandang beach. Ang sarap siguro maligo mamayang hapon. Hindi naman sinabi ni sir Reagan na dito pala kami pupunta sa beach resort eh di sana naka dala man lang ako ng damit na pwedeng panligo. Ayaw ko ng bikini kaya ayos na siguro ang rash guard. Pero dahil wala akong dala, mag sho-short nalang ako, pa-partneran ko nalang ng tshirt.

Nakatanaw parin ako sa labas ng tumunog ang tyan ko. Balak ko sanang umorder ng pagkain pero naisip ko nalang na lumabas ng kwarto para naman maka langhap ako ng preskong hangin.

Nagpalit nalang muna ako ng damit at kinuha ang hindi masyadong maikling short saka ako kumuha ng blouse.

Inilugay ko ang buhok ko na nakatali kanina saka ko ’to sinuklayan para naman mag mukha akong tao. Kinuha ko lang ang wallet ko tsaka cellphone saka ako lumabas ng room ko.

Sumakay lang ako ng elevator para magpahatid sa lobby. Maghahanap ako ng makakainan sa labas dahil nakita ko kanina nong pumasok kami sa hotel na ’to ay may mga nagtitinda ng mga pagakain na naka pwesto sa mga kubo.

Bumukas ang pintuan ng elevator kaya agad akong lumabas at nag lakad palabas ng entrance ng hotel. Palinga-linga ako sa paligid kung saan ako unang pupunta. Nakita ko na may mga restaurant din pala na mamahalin dito pero halatang hindi ko afford kaya doon nalang ako sa mga kubo-kubo kanina. Sana may mga inihaw silang tinitinda dahil matagal na akong hindi nakakain n’on. Gusto ko ng inihaw na pusit kaya yun talaga ang unang hahanapin ko.

Bumaba ako ng hagdan para puntahan yung mga kubo na nadaanan namin kanina. Ngunit, napahinto ako ng may mahagip ang paningin ko sa isang restaurant. Kitang-kita mula dito sa kinatatayuan ko si sir Reagan. May kasama pa siyang magandang babae. Naka sideview sila sa gawi ko kaya hindi ko masyadong makita ang mukha ng babae pero sa kutis palang niya ay halatang maganda at mayaman.

Nanlaki ang mga mata ko ng hawakan ng babae ang balikat ni sir Reagan saka pinisil ’to. Ngunit, agad tinaggal ni sir Reagan ang kamay ng babae na nasa balikat niya saka niya pinagpagan ang balikat niya. Siguro nandidiri ’to na hinawakan ng babae. Si momshie talaga!

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko ng lumingon si sir Reagan sa gawi ko. Kahit medyo malayo ako ay nag kasalubong parin ang aming tingin. Hindi ko nga alam kung bakit bigla nalang nagkaganito ang puso ko. Hindi naman ako kinakabahan ahh. At tsaka, bakit naman ako kakabahan.

Tumayo si sir Reagan saka ’to lumabas ng restaurant. Hindi ko tuloy alam kung aalis naba ako or hihintayin ko siya. Papunta kasi siya sa ’kin at iniwan niya ang babaeng kasama niya sa loob ng restaurant.

“Where are you going?” Tanong niya sa ’kin saka bumaba ang tingin niya sa suot kong short. “At bakit ka nakasuot ng short? Masyadong maikli,” saad niya sa ’kin. Napakaseryoso pa ng mukha niya habang ang panga nito ay gumagalaw.

“Hindi naman maikli momshie eh. Ay!! sir Reagan pala,” saad ko. Minsan talaga nakakalimutan ko na bawal siyang tawagin ng momshie pag nasa public place kami.

“Magpalit ka ng damit mo. Mag pantalon ka nalang. Alam mo bang ang daming lalaki na pakalat-kalat dito sa resort?” Sa k niya sa galit na boses. Bigla tuloy akong natigilan sa sinabi ni sir Reagan. Tama siya, ang dami nga palang lalaki dito. Kasi naman eh, gusto kong kumain ng inihaw na pusit kaya nawala sa isip ko.

“Ahm.. oo nga pala,” sagot ko nalamang kay sir Reagan.

“Saan ka ba kasi pupunta?” Tanong niya sa ’kin.

“Ahm.. gusto kong kumain ng inihaw na pusit sir Reagan. Pupunta sana ako do’n sa nadaanan nating kubo kanina,” saad ko kay sir.

Bumuntong hininga naman siya saka hinawakan ang kamay ko. “Samahan nalang kita. Baka mapano ka pa.” Sabi niya.

“Papano yung kasama mong babae, sir?” Tanong ko habang naglalakad dahil hinila ako ni sir Reagan pababa ng hagdan.

“Hayaan mo siya. Ang importante ay masamahan kita sa cravings mo,” saad niya na hindi man lang lumingon sa ’kin.

“Akala ko ba importante siyang cliente, sir Reagan?” Tanong ko ulit sakanya.

“Importante nga, pero mas importante ka sa ’kin.” Sagot niya na ikina-init ng pisngi ko. Bakit ba ako nagkakaganito.

Habang naglalakad kami ni sir Reagan ay magkahawak parin ang kamay naming dalawa. Naiilang ako pero ang sarap sa pakiramdam ng kamay ni sir Reagan. Feeling ko.. safe ako kapag hawak niya ang kamay ko.

Natatawa pa ako kay sir Reagan ng may madaanan kaming grupo ng mga lalaki na nakaupo sa buhangin. Inilipat ako ni sir Reagan sa kabilang side niya saka hinarangan ang katawan ko para siguro hindi ako mailang sa mga tingin ng mga lalaki na nakatambay.

Tanaw ko na ang kubo mula dito sa kinatatayuan namin ni sir Reagan. Amoy na amoy ko narin ang usok ng inihaw kaya tumunog ang tyan ko.

Nang makarating kami ni sir Reagan ay agad kaming humanap ng pwesto. Pinili niya yung table na hindi masyadong nadadaanan ng tao.

“Dito ka lang muna. Ako na ang oorder ng pagkain,” saad sa ’kin ni sir Reagan.

“Sige po sir,” sagot ko. Umalis siya sa harap ko saka ’to pumunta sa isang lalaki na nag-iihaw.

Inilibot ko ang tingin sa paligid at napansin na marami din palang kumakain dito. Sa unahan pa nga ay may nag vi-videoke kaya sobrang ingay.

Tumingin ako sa dagat na kumikinang dahil sa sikat ng araw. Tirik na tirik kasi ang araw kaya mamaya nalang ako hapon maligo. Yayain ko narin si momshie para naman may kasama akong maligo.

Habang hinihintay ko si sir Reagan na umoorder ng pagkain ay kinuha ko ang cellphone ko saka ako pumunta sa camera ko. Itinaas ko ang cellphone ko para picturan si sir Reagan na nag papay-pay ng inorder niya.

Tumingin sa ’kin si sir Reagan kaya agad kong tinago ang cellphone ko saka ngumiti sakanya. Kumunot pa talaga ang nuo nito kaya mahina akong natawa.

Ilang saglit lang ay lumapit sa ’kin si sir Reagan saka ’to umupo sa katapat kong upuan. Pawis na pawis pa ’to dahil siguro sa ginawa niya kanina na pagpapaypay.

“Bakit ka naman nag iihaw do’n, sir Reagan?” Tanong ko sakanya.

“Umalis si kuya saglit eh para icheck kong meron pa silang liempo,” sagot niya sa ’kin saka nagpahid ng pawis. Kumuha ako ng tissue na nasa harap ko saka ko pinunasan ang nuo niya na may pawis. Natigilan pa talaga ’to sa ginawa ko pero pinagpatuloy ko parin naman ang ginagawa ko.

“Sir, swimming tayo mamaya,” aya ko sakanya.

“Wag mong sabihing mag susuot ka ng swim wear?” Tanong niya sa ’kin.

“Hindi po ahh, mag sho-short lang po ako tsaka tshirt.” Sagot ko sakanya.

“Masyadong maikli. Wala bang mas mahaba dyan sa short mo?” Tanong niya sa ’kin.

“Above the knee naman po sir ahh,” sagot ko saka pinakita ang short ko. Inilabas ko pa talaga ang isa kong binti sa labas ng lamesa para makita niya.

“Maikli parin,” saad niya habang nakakunot ang nuo.

“Ewan ko sa’yo, sir Reagan.” Sagot ko nalang saka ibinalik ang binti ko sa loob ng mesa.

Dumating na ang mga inorder ni sir Reagan kaya mas lalo akong naglaway ng makita ko ang mga inihaw niyang inorder.

“Thank you, sir Reagan.” Nakangiti kong sabi sakanya. Tumayo ako para sana maghugas ng kamay, gusto kong mag kamay kumain.

Nang makahugas ako ng kamay ko ay bumalik ako agad sa pwesto ko. Kumuha ako ng kanin saka kumuha ng inihaw na pusit saka liempo. May inihaw din na isda, at meron din baked tahong.

Ganado akong kumain habang nagkakamay, ’to naman si sir Reagan ay naka kutsara pa kaya mahina akong natawa. “Kamayin mo kaya, sir Reagan. Mas masarap kapag naka kamay,” saad ko habang pinapakita ang kamay ko na may kanin at ulam.

Inilapag naman ni sir Reagan ang kutsarang hawak niya saka niya ako ginaya. Kumain kaming dalawa at kung ano-ano lang ang pinag-uusapan namin.

Niloloko ko pa nga na baka may mahanap siyang papable dito sa resort dahil ang daming mga tourist, madaming mga banyaga dito kaya sigurado akong makaka jackpot si momshie.

Nang matapos kaming kumain ay naglakad-lakad na muna kami ni sir Reagan para bumaba ang kinain namin. Ang bigat ng tyan ko sa dami ng nakain ko kanina. Pinilit kong ubusin ang mga pagkain, sayang naman kasi kung hindi ko uubusin.

“Gusto mo bang kumain ng dessert?” Biglang tanong ni sir Reagan sa ’kin na ikina-iling ko.

“Ahm.. pwede bang bukas nalang ang dessert, sir? Wala ng space sa loob ng tyan ko eh,” nakanguso kong sabi sabay turo sa tyan ko.

“Napakatakaw mo kasi,” sagot niya saka ginulo ang buhok ko.

“Balik ka na muna sa room mo. Mamaya na tayo mag s-swimming,” saad niya na ikinatango ko.

Bumalik ako sa hotel room ko habang si sir Reagan naman ay bumalik sa restaurant kung saan ko siya nakita na may kasamang babae.

Hindi ko alam pero bigla akong nalungkot. Hindi ko nga din alam kung saan ako nalulungkot. Siguro ay hindi lang ako sanay na may kasamang ibang babae si sir Reagan bukod sa ’kin. May nakakahubilo naman si sir na ibang babae pero laging kasama ako, ngayon lang yung hindi.

Humiga ako sa kama ng makapasok ako sa hotel room ko. Sa sobra ko sigurong ka busugan ay nakaramdam ako ng antok hanggang sa hindi ko na mapigilan ang pamimigat ng talukap ko.

Nagising lang ako dahil sa ingay ng cellphone ko. Napabalikwas ako ng bangon saka tumingin sa labas ng bintana. Madilim na pala, mukang napahaba yata ang tulog ko.

Kinuha ko ang cellphone ko na nasa kama saka ko tinignan kung sino ang tumatawag. Nakita ko ang pangalan ni sir Reagan kaya agad kong sinagot ang tawag niya.

“Hello po, sir Reagan.” Bati ko ng masagot ko ang tawag niya.

“Where are you? Kanina pa ako tawag ng tawag sa’yo, Hope. Akala ko napano ka na.” Saad niya na halatang nag-aalala ang boses nito.

“Ahm.. sorry po sir. Nakatulog lang po ako kaya hindi ko namalayan na tumatawag ka po,” saad ko sakanya.

Hindi naman siya sumagot sa sinabi ko. Napasinghap ako ng biglang may kumatok sa labas ng pinto ko.

“It’s me, Hope. Open the door,” saad ni sir Reagan kaya agad akong bumangon sa kama saka lumapit sa pinto para pagbuksan si sir Reagan.

Bumungad sa ’kin ang nag-aalalang mukha ni sir Reagan habang nakatitig sa ’kin. Bumuga ’to ng hangin saka inabot ang buhok ko. Inayos niya ’to saka siya nagsalita. “Akala ko ba gusto mong mag swimming tayo?” Tanong niya sa ’kin.

“Oo nga pala, momshie. Sige, wait lang. Magpapalit lang ako ng damit,” saad ko kay sir Reagan saka bumalik sa loob ng kwarto.

Naghanap lang ako ng tshirt na pwedeng ipartner sa short.

Nagbihis lang ako ng damit saka ko itinali ang buhok ko. Mabilis ang ginagawa kong galaw dahil nasa labas si sir Reagan. Baka mainip pa sa ’kin at baka biglang hilain ang buhok ko.

Lumabas ako ng hotel room kaya tumingin si sir Reagan sa gawi ko. Bumaba ang tingin niya sa ’kin saka ’to ulit tumingin sa buhok ko na naka messy bun.

“Tara na, momshie.” Aya ko sakanya at hindi nalang pinansin ang tingin niya sa ’kin.

Nauna pa talaga akong pumasok sa elevator dahil naiilang ako sa titig ni sir Reagan. Hindi naman ako ganito dati kaya nagtataka ako kung bakit. Minsan din bumibilis ang tibok ng puso ko lalo na kapag nagkakasalubong ang tingin naming dalawa.

A/N: Good night! ❤️❤️

Chapter 7

DALAWANG ARAW NA kami ni sir Reagan dito sa Ilocus at bukas ay uuwi na kami. Nandito ako sa labas habang umiinom ng kape mag-isa. Hindi ko alam kung nasaan si sir Reagan, baka tulog pa ’to dahil masyado pa namang maaga.

Nakatanaw ako sa dagat habang humihigop ng kape saka ko kinuha ang cellphone ko na naka patong sa table para kumuha sana ng picture.

Nakayuko ako habang binubuksan ang password ng cellphone ko. Naramdaman kong may nakatitig sakin kaya nag-angat ako ng tingin para makita kong sino yun.

Kumunot ang nuo ko habang titig na titig ako sa mukha ng lalaking nakatayo sa harap ko.

“Hope.. ikaw ba yan?” tanong niya sakin. Napakurap-kurap ako ng ilang beses bago ako nagsalita. “Jethro?” saad ko na parang hindi sure kung siya ba talaga. Kababata ko kasi siya hanggang sa mag college kaming dalawa. Ngunit umalis ’to sa probinsya namin ng biglaan at pumunta ng Manila.

“Ako nga. Kamusta kana?” naka ngiti niyang tanong sakin at akmang lalapit ’to sakin.

“Teka.. pwede bang wag ka masyadong lumapit sakin. Kahit dyan ka nalang,” saad ko habang nakataas ang isa kong kamay na parang pinipigilan siya.

“Bakit naman?” takang tanong niya sakin.

“Dahil babalian kita ng buto kapag lumapit ka kay Hope.”

Napalingon ako sa likuran ko ng marinig ko ang boses ni sir Reagan. Masama itong naka tingin kay Jethro kaya agad akong tumayo para lumapit kay sir Reagan. Ewan ko ba.. kapag katabi ko si sir Reagan ay safe na safe ako.

“Ahm.. kababata ko po siya sir Reagan,” malumanay kong sabi kay sir ng makalapit ako sakanya. Palipat-lipat naman siya ng tingin sakin at kay Jethro.

“Kamusta kana, Hope? Anong balita sa’yo?” tanong bigla ni Jethro kaya lumingon ako sakanya ngunit medyo malayo ang distansya namin.

“Okay lang naman,” tipid kong sagot.

“Dito ako sa resort nag tra-trabaho. Hindi ko akalain na makikita kita ulit, Hope.” naka ngiti niyang saad sakin.

Ngumiti ako sakanya ng pilit saka ako lumingon kay sir Reagan na seryosong nakatitig parin kay Jethro.

“Mamayang gabi may event na gaganapin dito. Punta ka, Hope. Ako bahala sa’yo katulad ng mga bata pa tayo,” saad niya habang naka ngiti parin.

Lagi kasi kaming magkasama ni Jethro dati dahil magkatabi lang ang bahay namin. Sabay din kaming pumapasok sa school patin narin kapag umuuwi kami. Sobrang close kami dati ni Jethro pero ngayon.. hindi ako makatingin sakanya. Hindi ko maintindihan ang sarili ko kung bakit ako nagkakaganito.

“Punta ka, Hope. Matagal-tagal din tayong hindi nagkita. Gusto ko din sanang kamustahin ang baryo natin kaya gusto kong makipag kwentuhan sa’yo,” saad ni Jethro habang naka nguso pa sa harap namin ni Reagan.

“Bakla ang ampots,” bulong ni sir Reagan dahilan para mapalingon ako sakanya.

“Sige.” sagot ko kay Jethro. Lumingon ulit ako kay sir Reagan saka ko siya kinalabit. Kunot nuo siyang lumingon sakin kaya mahina akong natawa. Hindi ko alam kung bakit parang galit na galit siya.

“Pwede mo ba akong samahan mamayang gabi, sir Reagan?” tanong ko sakanya.

“Hindi mo na kailangan ng kasama, Hope. Nandito naman ako eh,” sabay ni Jethro kaya lalong dumilim ang mukha ni sir Reagan.

“Sasama ako sa’yo, Hope. Mahirap na.. baka may manyak na lumapit sa’yo.” saad ni sir Reagan habang nakatitig parin kay Jethro.

Tumawa lang ng mahina si Jethro saka niya itinaas ang dalawang kamay niya na parang sumusuko. “Alis na ako, Hope. Naka duty pa kasi ako, kita nalang tayo mamayang gabi,” saad ni Jethro sabay kindat sakin saka ’to naglakad palayo samin ni sir Reagan.

Katahimikan ang bumalot samin ni sir Reagan, tumikhim ako saka ko kinalabit ulit si sir sa braso. “Kagigising mo lang?” tanong ko sakanya ng lumingon siya sakin.

“Masama pakiramdam ko don sa kababata mo,” pag-iiba naman niya sa usapan.

Napakamot ako sa likod ng ulo ko at hindi ko nalang sinagot ang sinabi ni sir Reagan.

“Gusto mo ng kape sir?” tanong ko sakanya.

“Gusto ko ng alak. Pwede ba yun?” tanong niya sakin.

Kumunot naman ang nuo ko saka ko kiniliti ang tagiliran ni sir Reagan. “Wag mong sabihing nag seselos ka sakin kaya ka naiinis kay Jethro. Type mo si Jethro?” tanong ko sakanya.

“What the fuck! Hell no! Mukha palang niya mukang lampa na,” saad ni sir Reagan habang magkasalubong ang kilay niya.

“Eh? Hindi naman payat si Jethro ahh,” saad ko dahilan para malukot ang mukha ni sir Reagan.

“Pano mo naging kababata yun kung takot ka sa mga lalaki?” tanong sakin ni sir Reagan.

“Ahm.. kasi.. hindi naman ako takot sa mga lalaki dati nong bata ako,” sagot ko saka ako yumuko. Ayaw kong pag-usapan kaya yumuko nalang ako.

Narinig ko ang malalim na buntong hininga ni sir Reagan saka ’to nagsalita. “Balik na tayo sa loob,” saad niya saka naunang naglakad sakin.

Inangat ko lang ang mukha ko ng makita kong medyo malayo na si sir Reagan sakin. Sumunod ako sakanya hanggang sa makapasok kami sa hotel kung saan kami nag s-stay.

Sa bagal kong maglakad ay hindi ko na naabutan si sir Reagan sa elevator. Naghintay nalang muna ako na bumukas ulit ang pinto ng elevator habang pinipindot ko ang floor kung saan ang room ko.

Nang bumukas ang pintuan ay agad akong pumasok sa loob saka ko pinindot ang floor kung saan ang room ko.

Agad akong lumabas ng elevator ng bumukas ’to. Naglakad ako papunta sa harap ng pinto ng room ko saka ko binuksan ang pintuan gamit ang key card na dala ko.

Humiga agad ako sa kama ng makapasok ako sa room. Ipinikit ko nalang ang mga mata ko habang ginagalaw ko ang dalawang paa ko na nakasabit sa gilid ng kama.

Hanggang sa nakaramdam ako ng antok at pamimigat ng talukap ng mata ko.

Nagising ako ng marinig ko ang mahinang katok sa labas ng pinto ng room ko. Bumangon ako ng mapansin kong medyo madilim ang kwarto ko.

Agad akong lumapit kung saan ang switch ng ilaw saka ko ’to pinindot. Lumiwanag ang kwarto kaya naka hinga ako ng maluwag. Ayaw ko talaga sa dilim.

Katok parin ng katok ang nasa labas ng pinto ko kaya agad akong lumapit don para pag buksan yun.

Binuksan ko ang pintuan at bumungad sa paningin ko ang nag-aalalang mukha ni sir Reagan. “Damn it! Hope, akala ko umalis ka ng hotel room mo na hindi nag papaalam,” inis niyang sabi sakin.

“Huh? Nandito lang po ako sa room. Nakatulog kasi ako,” sagot ko saka ko tinignan ang cellphone ko.

“6:30pm na pala,” saad ko habang nakatitig sa screen ng cellphone ko.

“Yeah. Kanina pa ako tanghali pabalik-balik dito para yayain kang kumain pero wala namang sumasagot. Akala ko ay sumama ka sa kababata mo kaya nag-aalala ako sa’yo,” seryosong sabi ni sir Reagan sakin kaya napakamot ako sa likod ng ulo ko.

“Sorry po, sir.” naka ngiwi kong sabi. “Ahm.. maliligo po muna ako sir. Magkita nalang po tayo sa lobby,” saad ko kay sir Reagan. Tumango naman siya sakin saka ’to umatras ng ilang hakbang saka ’to tumalikod.

Pumasok ulit ako para makaligo na. Ayaw kong pag hintayin ng matagal si sir Reagan. Nakakahiya dahil kanina pa pala niya ako hinahanap.

Napasobra ang tulog ko kanina hindi ko tuloy namalayan na kumakatok pala si sir Reagan.

Pumasok ako ng banyo at agad hinubad lahat ng saplot ko saka ko binuksan ang shower. Pumailalim agad ako sa shower saka ko kinuha ang sabon.

Mabilis ang ginawa kong pagligo at agad na lumabas ng shower habang naka tapis ng t’walya. Kinuha ko ang fitted pants ko na nasa kama saka ko ’to isinuot. Pinulot ko din ang black na cotton longsleeve na nasa kama saka ko ’to isinuot.

Nagmamadali akong nag suklay saka ko inayusan ang sarili ko kahit kunti man lang. Hindi naman kasi ako mahilig sa make up kaya pulbo lang talaga ako.

Nang matapos na ako ay agad akong lumabas ng hotel room ko saka ako tumungo sa elevator para magpahatid sa lobby.

Pagdating ko sa lobby ay naririnig ko na mula dito ang ingay ng musika. Hindi na sana ako tutuloy at parang gusto ko nalang bumalik sa hotel room ko. Mukang ito ang sinasabi ni Jethro na event kanina. Hindi naman ako mahilig sa party at drinks kaya babalik nalang siguro ako sa room ko. Sa outfit ko palang out of place na.

Tatalikod na sana ako ng may humawak sa kamay ko. Nataranta agad ako kaya lumingon ako sa taong nakahawak sa kamay ko para sana hilain ang kamay ko.

“Hope, saan ka pupunta?” tanong sakin ni Jethro ng makaharap ako sakanya.

Bumaba ang tingin ko sa kamay niya na naka hawak parin sa kamay ko. “Ahm.. pwede bang.. bitawan mo ang kamay ko. Hindi kasi ako komportable,” saad ko. Ano mang oras ay para akong aatakehin na naman ng takot.

“Ayy, sorry. Hinawakan lang kita para pigilan,” hinging tawad ni Jethro sakin na agad binitiwan ang kamay ko.

Umatras ako ng kunti sakanya saka ko ipinalibot ang tingin ko sa paligid. Sa harap pala talaga ng hotel gaganapin ang event na sinasabi ni Jethro. Ang dami ding mga babae na naka suot lang na bikini habang nakikipag inuman.

Napaka ingay ng paligid dahil sa lakas ng music. Nakakahilo din ang disco lights kaya mas lalo akong napangiwi.

“Halika, Hope. Doon ka nalang muna umupo. Mag se-serve pa kasi ako ng drinks kaya baka mamaya pa ako makikipag kwentuhan sa’yo,” saad sakin ni Jethro.

Wala na akong nagawa kundi sumunod sakanya habang nakatingin ako sa paligid para hanapin si sir Reagan.

“Dito ka nalang muna,” biglang saad ni Jethro saka ako pinaghila ng upuan.

“Sige,” tipid kong sagot saka ako umupo.

“Anong gusto mong drinks? Umiinom kaba ng beer o mga hard drinks?” tanong niya sakin na ikina-iling ko agad.

“Juice nalang sakin,” sagot ko na agad naman siyang tumango.

“Sige, ikukuha kita. Dito kalang ha!” saad niya saka ’to umalis sa harap ko.

Tahimik lang akong naka masid sa paligid at naka hinga ng maluwag dahil hindi nadadaanan ng tao kung saan ako naka pwesto.

Nakita ko si Jethro na papalapit sa gawi ko habang may hawak ’tong tray.

“Ito oh, enjoy kana muna sa juice mo, Hope. Balik ako dito kapag breaktime ko,” naka ngiti niyang sabi saka ’to umalis sa harap ko.

Sumimsim ako sa juice na binigay sakin ni Jethro na agad kong ikina-ngiwi. Hindi ko kasi bet ang lasa pero dahil wala akong magawa sumimsim nalang ulit ako saka ako yumuko.

“Nandito ka lang pala,”

Nag-angat ako ng mukha ng marinig ko ang boses ni sir Reagan. Medyo madilim ang pwesto namin pero naaninag ko parin ang seryoso niyang mukha.

“Kanina pa kita hinahanap,” saad niya sakin.

“Akala ko nandito ka sir Reagan,” sagot ko.

Hindi naman siya sumagot sa sinabi ko bagkos ay nakatitig lang ’to sa basong hawak ko na may lamang juice.

“Sino nag bigay sa’yo niyan?” tanong niya sakin.

“Ahm.. si Jethro po sir. Nakita niya kasi ako kanina habang hinahanap kita. Babalik na nga sana ako sa room ko dahil hindi kita mahanap,” sagot ko.

Hinila ni sir Reagan ang upuna na nasa tapat ko saka ’to umupo.

“Alam mo sir.. parang iba ang lasa ng juice na ’to. Ganito ba talaga ang juice na sineserve nila dito?” tanong ko habang naka kunot ang nuo ko.

“Panong ibang lasa?” saad naman niya saka inagaw sakin ang basong hawak ko.

“Amoy pomelo siya sir eh, pero hindi siya lasang pomelo,” saad ko.

Sumimsim naman si sir Reagan sa baso na may lamang juice saka niya inilapag ang baso sa harap ko. “Lasang pomelo naman ahh,” saad niya sakin.

“Baka hindi ko lang po talaga bet ang lasa,” sagot ko saka ko kinuha ang baso saka ko ’to ininom.

“Ayaw ko na po sir. Hindi ko talaga bet ang lasa,” saad ko kay sir Reagan na napa-iling nalang sakin saka niya kinuha ang baso saka niya ’to ininom.

Inubos yun ni sir Reagan saka niya inilapag ang baso sa lamesa. Inilibot ko nalang ang tingin sa mga taong nagsasaya habang nag sasayawan. Ang iba pa nga ay naghahalikan na, parang wala silang pakialam kahit may makakita sakanila.

Bigla akong pinagpawisan kaya pinaypayan ko ang mukha ko gamit ang kamay ko. Ang init ng pakiramdam ko kaya tumingin ako sa paligid.

Pinagpapawisan talaga ako, pati ang batok ko ay pawis na pawis narin kaya inangat ko ang buhok ko para mahanginan man lang ’to.

“Ang init po sir Reagan,” saad ko habang pinapay-pay ko ang kamay ko sa leeg ko.

“Ako din. Naiinitan din. Malamig naman kanina,” saad din ni sir Reagan habang nag papahid ng pawis sa nuo niya gamit ang kanyang kamay.

Kumunot tuloy ang nuo ko dahil akala ko ay ako lang ang naiinitan, pati din pala si sir Reagan. Hindi ko talaga maintindihan ang nararamdaman ko, para akong nilalagnat dahil sa init ng katawan ko. Parang gusto ko tuloy mag hubad ng damit sa sobrang init na nararamdaman ko.

A/N: Sorry for late ud dito kay Reagan. Try ko pang mag ud ng isang chap para makabawi huhu 😔🥺

Chapter 8

SPG~

HINDI KO NA TALAGA kaya ang init na nararamdaman ko kaya tumayo ako sa kinauupuan at nag babakasakali na mahanginan man lang ako.

Tumayo din si sir Reagan saka ’to lumapit sakin.

“Naiinitan ka parin ba?” tanong niya sakin kaya tumango ako.

“Opo, sir. Balik nalang po tayo sa mga sariling room natin, sir. Magpapa-aircon nalang ako sa kwarto ko,” saad ko.

“Good idea,” saad niya saka inilahad ang kamay niya sa harap ko.

Humawak ako sa kamay ni sir Reagan at agad akong nakaramdam na parang may kuryenteng dumaloy sa katawan ko. Mas lalo lang yatang uminit ang pakiramdam ko dahil sa kamay ni sir Reagan.

Sabay kaming naglakad pabalik ng hotel ni sir. Inalalayan pa talaga niya ako kaya napa-ngiti ako sa ginawa niya.

“Hindi ka kumain ng tanghalian, Hope. Kumain nalang kaya muna tayo,” saad niya sakin.

“Ahm.. pwede bang sa kwarto nalang ako kumain sir? Pwede naman po akong magpa order sir diba?” tanong ko sakanya.

“Oo naman,” sagot niya saka kami sumakay sa elevator.

Napasapo ako sa nuo ko dahil bigla akong nahilo. Mabuti nalang at nahawakan ako ni sir Reagan kaya hindi ako natumba.

“Ayos ka lang?” tanong niya sakin.

“Opo, sir. Bigla lang akong nahilo,” sagot ko habang naka yuko at kinukurap ang mata ko dahil nag-iiba ang paningin ko. Para akong lasing dahil gumagalaw ang sahig ng elevator sa paningin ko.

“Hindi ka kasi kumain kanina, kaya ka siguro nahihilo,” saad ni sir Reagan na naka hawak parin sa kamay ko.

“Fuck!” biglang mura ni sir Reagan kaya pilit kong inangat ang mukha ko dahil binitiwan niya ang kamay ko.

Nakita ko siyang hinihilot ang sentido niya habang iniiling ang ulo niya. “Ayos ka lang po ba sir?” tanong ko sakanya.

“Yeah. Bigla lang akong nahilo,” sagot niya habang hinihilot parin ang sentido niya.

“Pareho po tayo. Ano bang nangyayari” tanong ko.

Biglang bumukas ang pintuan ng elevator kaya mas lalo akong nahilo ng sinubukan kong humakbang. Umiikot talaga ang paningin ko, hindi ko alam kung anong nangyayari sakin.

Napahawak ako sa baraso ni sir Reagan na agad namang humawak sakin. “Dahan-dahan tayong maglakad, Hope. I think, may something sa juice na ininom natin kanina,” saad ni sir Reagan sakin.

Hindi ako makasagot habang dahan-dahan akong naglakad. Hindi ko na alam ang nangyayari sa paligid ko. Narinig ko nalang na bumukas ang pintuan at agad akong inalalayan ni sir Reagan.

“Umupo ka muna dito, Hope. Ikukuha lang kita ng malamig na tubig. Wag kang malikot para hindi ka mahilo lalo,” saad sakin ni sir Reagan.

Sumandal lang ako sa likod ng upuan saka ako tumango sakanya. Narinig ko ang papalayong yapak ni sir Reagan kaya pinilit kong minulat ang isa kong mata para hanapin siya.

“Ang init,” saad ko dahil bigla na namang uminit ang katawan ko.

PILIT KONG NILALABANAN ang hilo ko na nararamdaman ko habang kumukuha ako ng malamig na tubig para kay Hope.

Gusto ko sanang mag hubad ng damit dahil sa init na nararamdaman ko pero nandito si Hope kaya pinipigilan ko ang sarili ko. Naka bukas ang aircon ngunit hindi ito nakaka tulong.

Dahan-dahan akong naglakad pabalik sa mini sala ng hotel room ko at halos mabitawan ko ang basong dala ko ng makita ko si Hope na naka hubad.

“Fuck!” mura ko sabay talikod sa gawi niya. “Damn it! Damn it!” saad ko habang naka pikit ang mata ko.

“Sir Reagan.. nasaan yung malamig na tubig?” biglang tanong sakin ni Hope kaya mas lalo akong nataranta.

Putangina talaga! Mukang kailangan kong kumanta ng oh, tukso layuan mo ako!

Humakbang ako papunta kay Hope habang ang ulo ko ay naka tagilid para hindi ko makita ang katawan niya.

“Thank you po sir,” pasasalamat niya sakin saka kinuha ang basong hawak ko.

“Sir.. naka bukas po ba ang aircon?” tanong niya sakin.

“Y-Yeah..” nauutal kong sagot. Tragis na yan.

“Bakit ang init. Hindi ko na maintindihan ang nararamdaman ko sir Reagan,” naiiyak na sabi ni Hope.

Putangina talaga! Kung sino man ang naglagay ng drugs sa juice ni Hope mananagot talaga siya sakin. Mabuti nalang pala at dumating ako at baka napahamak pa ang dalaga. Hindi ko talaga mapapatawad ang sarili ko kung may mangyaring masama sakanya.

“Sir Reagan..” ungol ni Hope ngunit hindi ako lumingon. Ginagalang ko si Hope kaya hindi ko siya babastusin sa ganitong pagkakataon. Nahihilo din ako at mainit din ang pakiramdam ko pero nakakaya ko pa, si Hope ang masyadong maraming naka inom siguro kaya ganun ang epekto sakanya.

Nagulat ako ng hawakan ni Hope ang kamay ko saka niya ako hinila papunta sakanya.

“Hope..”

“Sir.. kailangan ko ng tulong mo,” umiiyak niyang sabi sakin habang mapupungay ang mga mata niya.

“A-anong tulong?” nauutal kong tanong. Pinanatili ko ang tingin ko sa mukha ni Hope, ayaw kong tignan ang hubo’t-hubad niyang katawan at baka hindi ko narin makontrol ang sarili ko.

“Sir.. masakit ang puson ko. Parang may gustong lumabas na hindi ko maintindihan,” saad niya saka inangat ang kamay ko at ipinatong sa isang dibdib niya.

Agad akong umiling kay Hope habang hinihila ko ang kamay ko na nasa dibdib niya. “No, Hope. Dahil lang yan sa drugs kaya ka nakakaramdam ng gan—

Napa-atras ako ng mabilis na sinakop ni Hope ang labi ko. Ayaw kong patulan si Hope sa ganitong sitwasyon, hanggat kaya ko pang labanan ang drugs na nag uudyok sakin na angkinin si Hope. Hinawakan ko ang kamay niya na nasa magkabilang pisngi ko para sana baklasin, ngunit mabilis ang kamay ni Hope na bumaba papunta sa pagkalalaki ko.

“Fuck! Hope stop it!” saad ko habang pinipigilan ang kamah niya na hinahaplos ang pagkalalaki ko. May suot pa akong pantalon ngunit damang-dama ako ang mainit na palad ni Hope dahilan para mas lalong mabuhay ang alaga ko.

Pilit kong pinapakalma ang sarili ko habang pinipigilan ang kamay ni Hope. “Please sir.. kailangan ko ’to. Tulongan mo ko..” pagmamakaawa niya sakin.

“Mali ’to, Hope. Ayaw kong magalit ka sakin kinabukasan,” saad ko saka umatras kay Hope.

“Sige. Lalabas nalang ako. Maghahanap nalang ako ng iba sir. Pasensya kana,” saad ni Hope habang pasurang-surang naglakad papunta sa pinto.

Damn it! Hindi ko siya papayagan na lumabas. Wala sa hwesyo kaya kailangan ko siyang pigilan. Hinabol ko si Hope na binuksan ang pintuan at akmang lalabas na sana.

“Wag kang lumabas!” pigil ko sakanya saka ko siya hinila at isinirado ang pinto.

“Sir naman eh, mainit nga ang katawan ko,” naiiyak niyang sabi.

“Tangina talaga!” mura ko saka ko inilapit ang mukha mo kay Hope. Sinakop ko ng halik ang mga labi niya at nagbabakasakali na mawala ang init na nararamdaman niya.

“Uhmmm..”

Shit. Narinig ko ang ungol ni Hope kaya nagsimulang nagka buhol-buhol ang isip ko. Ang sarap pakinggan ng ungol niya.

Sinipsip ko ang dila ni Hope kaya mas lalo ’tong napa-ungol. Bigla akong tinulak ni Hope ng malakas sa sahig dahilan para matumba ako. Fuck! Mukang alam ko na ang drugs na inilagay sa inumin ni Hope. It is a type of sex drug that gives you the strength to do whatever you want. Kaya alam kung hindi titigil si Hope hanggat hindi niya nakukuha ang gusto niya at yun ay ang labasan siya.

Naalarma ako ng mabilis na binuksan ni Hope ang suot kong pantalon saka ibinaba ang zipper. “Hope, tama na. Labanan mo ang nararamdaman mo,” saad ko saka ko hinawakan ang kamay niya para pigilan siya sa binabalak niya.

Ngumiti siya sakin saka pinalo ang kamay ko kaya napabitaw ako sa isang kamay niya.

Inilabas ni Hope ang tayong-tayo kong pagkalalaki at halata sa mukha niya ang pagkamangha. Damn it!

“Ang laki,” saad niya habang hinahaplos ang dulo ng pagkalalaki ko. Pinipigilan kong hindi umungol za ginagawa sakin ni Hope, ngunit bumaba ang mukha niya sa pagkalalaki ko saka niya inilabas ang dila at tinutudyo ang maliit na butas ng alaga ko.

“Oh, Fuck!” mura ko ng tuluyan ng natupok ng apoy ang katawan ko.

Isinubo ni Hope ang alaga ko kaya mas lalong napa-awang ang labi ko. “That’s it, Hope. Tangina ang sarap,” mura ko habang naka hawak sa buhok niya.

“Keep doing that, Hope. Oh, shit!” nakatingala ako sa kisame habang naka awang parin ang mga labi ko sa sarap ng ginagawa sakin ni Hope.

Biglang tumigil si Hope sa ginagawa niya at agad ’tong tumayo sa harap ko saka niya inupuan ang tayong-tayong alaga ko.

“Oh Fuck!”

“Ahh..” sabay naming ungol dalawa.

Gumalaw si Hope sa ibabaw ko habang ako ay nakatitig sa mukha niya na punong-puno ng pagnanasa. Masikip ang loob ni Hope pero alam hindi ko naramdaman ang pagka punit ng hymen niya. Wala naman akong pakialam kung virgin o hindi si Hope dahil hindi naman yun ang habol ko sakanya. Puso niya ang habol ko kaya kahit virgin man siya o hindi gagalangin at mamahalin ko parin siya. Wala akong pakialam kung sinong naka una sakanya ang importante ay ako ang huli, sisiguraduhin kong walang makaka agaw kay Hope dahil akin lang siya.

Alam ng diyos kung gaano ko ka gusto si Hope. Nabihag niya ako sa maamong mukha niya, sa kabaitan niya, at mas lalong-lalo na ang mga tawa niya sa t’wing nag ba-bading badingan ako sa harap niya. Para itong musika na masarap pakinggan kapag tumatawa siya.

Napakagat ako sa ibabang labi ko habang si Hope ay nakaliyad habang nilalamas ang dalawang dibdib niya.

Hinawakan ko ang magkabilang beywang niya saka ako umulos sa loob ni Hope. Tangina, ang sikip, ang init sa loob kaya mas lalong nagagalit ang alaga ko.

Hindi ko na mapigilan ang sarili ko kaya hinawakan ko ang dibdib ni Hope saka ko ’to minasahe.

“Oh, Reagan.” ungol niya na mas lalong nag apoy ang pagnanasa ko.

Inilapit ni Hope ang labi niya kaya mabilis ko itong nilukomos ng halik. Niyakap ko ang katawan niya saka ako gumulong sa sahig para ipag palit ang posisyon naming dalawa.

Si Hope na ngayon ang naka higa sa sahig habang ako ay naka luhod sa pagitan ng hita niya. Hinawakan ko ang dalawang binti niya saka ko ipinatong yun sa balikat ko.

“Akin ka lang, Hope.” saad ko saka ko isinagad ang pagkalalaki ko sa loob.

“Ohh.. sige pa, sir Reagan.” ungol niya kaya mabilis akong umulos sa loob niya.

Fuck! Ang sarap. Nakaka-ulol ang sarap. Bukas na bukas ay aamin ako kay Hope na hindi talaga ako bakla. Handa ko siyang panagutan kahit saang simbahan pa niya gusto.

“Ahhh..” ungol ni Hope habang nilalamas niya ang sarili niyang dibdib.

Tagaktak ang pawis ko na para bang bumabalik na ang hwesyo ko. Hindi narin ako nahihilo kaya alam kung nawala na ang epekto ng drugs sa katawan ko. Alam kung mawawala din yun sa katawan ni Hope kapag nilabasan na siya kaya ihanda ko nalang talaga ang sarili ko.

“Oh, sir Reagan, isagad mo pa,” utos niya sakin kaya agad kong sinunod ang gusto niya.

“Oh, ayan na ako, sir Reagan. Malapit na ahh,” sigaw niya. Napa-arko ang katawan ni Hope hudayat na nilabasan na ’to ng tuluyan, bumabalot ang nilabas niyang katas sa alaga ko kaya mas kong binilisan ang pag-ulos hanggang sa tuluyan akong nilabasan.

Nanlaki ang mata ni Hope habang nakatingin sakin. Damn it! Ito na ang sinasabi ko. Wala na ang epekto ng drugs.

“A-anong nangyari?” tanong niya saka bumaba ang tingin niya sa kasarinlan naming dalawa, hindi ko parin hinuhugot ang alaga ko sa loob niya kaya mas lalong nanlaki ang mata ni Hope.

“Oh my God!!” sigaw niya sabay alis ng dalawang binti niya sa balikat ko.

“Let me explain, Hope. Wala k— Fuck!” mura ko ng malakas ako sinampal ni Hope.

“A-ano ba talagang nangyayari?” taranta niyang tanong sakin.

Napabuga ako ng hangin habang iniisip kung aamin naba ako sakanya.

“Hope.. may dapat kang malaman sakin,” mahina kong sabi.

“Ano?” tanong niya.

Napabuga ako ng hangin saka ako tumitig sa mga mata niya. “Hindi ako bakla, Hope.” seryoso kong saad.

A/N: Good Night!

Chapter 9

NAKATULALA AKO habang naka higa sa kama. Hindi ko parin makalimutan ang nangyari samin ni sir Reagan at mas lalong hindi parin ako nakaka move on sa sinabi niya.

Pagkatapos ng gabing yun ay agad akong lumabas ng hotel room niya. Tinatawag pa niya ako pero hindi ko siya nilingon dahil nahihiya ako.

Halos maiyak ako nong gabing yun ng maalala ko ang nangyari. Halos sabunutan ko ang buhok ko dahil inis ko sa sarili ko. Nasampal ko pa si sir Reagan ng gabing yun pero ako pala ang may kasalanan. Ako pa talaga mismo ang pumatong sakanya.

Hindi ko alam kung anong nangyari sakin nong gabing yun, kung bakit ko nagawa yun na parang wala sa sarili. Nahihiya talaga ako. Nahihiya akong humarap kay sir Reagan. Medyo naiinis din ako sakanya dahil nag sinungaling siya sakin.

Kaya agad kong inayos ang mga gamit ko sa maleta nong gabing yun. Umalis ako sa hotel na hindi nag papaalam kay sir Reagan. Bumyahe ako pauwi ng Manila at dumeritso ng uwi sa probinsya namin sa Bicol. Pero hindi ako umuwi sa bahay namin, hindi ko din pinaalam sa tiyahin ko na nasa Bicol ako.

Kumuha lang ako ng maliit na apartment para dito na muna ako. Hindi ko na nga dinaanan ang mga gamit ko sa apartment ko sa Makati. Ipapakuha ko nalang siguro yun sa ate ko para ihatid niya dito.

Ayaw ko ng mag pakita kay sir Reagan, wala akong mukhang ihaharap sakanya kaya mas mabuti ng magtago at lumayo.

Mabuti nalang at ang nakuha kong apartment ay para lang sa mga babae kaya naka hinga ako ng maluwag. Tatlong araw na ako dito at kahit isang beses ay hindi ako lumabas sa apartment ko. Wala din naman akong ganang kumain dahil sa stress na nararanasan ko.

Problema ko pa ngayon kung saan ako mag tra-trabaho. Malaki naman ang naipon ko habang nag tra-trabaho ako bilang secretary ni sir Reagan pero ayaw kong makampante at baka maubos yun sa mahal ba naman ng mga bilihin ngayon.

Hanggang ngayon, iniisip ko parin ang mga ginagawa ni sir Reagan sa t’wing nag papanggap siyang bakla sakin. Bakit kasi hindi ko man lang nahalata.

Napahilot nalang ako sa sentido ko dahil sumasakit na naman ang ulo ko. Naka off lang din ang cellphone ko at ayaw kong buksan ’to, alam ko kasing tatawag si sir Reagan lalo na’t umalis ako ng walang pasabi.

Tumayo ako sa single bed saka ako naglakad papunta sa bintana para sumilip sa labas. Kumakalam ang sikmura ko pero wala talaga akong ganang kumain. Iniisip ko kung dahil ba sa juice na ininom ko nong gabing yun kaya ako nakaramdam ng kaka-iba.

Hindi talaga ako makapaniwala na nagawa ko yun kay sir Reagan. Naalala ko pa kung paano ko sinubo ang alaga niya kaya halos maiyak ako.

Nakatulala na naman ako habang nakatuon ang mga mata ko sa labas. Bumuntong hininga ako saka ako umatras para bumalik sa kama.

Madaming nag bebenta mg pagkain sa labas pero ayaw ko lang talaga bumaba. Ang dami din kasing lalaking naka tambay. Nong pumunta ako dito wala namang mga tambay n’on kaya nga kinuha ko na agad ang maliit na kwarto ng malaman kong bakante ’to.

“Saan kaya ako mag aaplay,” bulong ko sa hangin habang nakatitig sa kisame.

Gusto ko sanang tawagan ang ate ko pero naalala ko na alam don ni sir Reagan kaya minabuti kong hindi nalang tumawag at ipaalam kung nasaan ako. Alam ko din kasing mag-aalala ang ate ko, madami na nga siyang problema, dadagdagan ko pa ba.

Isa pa ’tong si Jethro, hindi mawala sa isip ko kung may inilagay ba siya sa juice na binigay niya sakin nong gabing yun. Yun lang naman kasi ang ininom ko kaya walang ibang sisisihin kundi siya. Nagtiwala pa naman ako sakanya dahil sabi niya gusto niyang makipag-usap sakin para kamustahin ang baryo namin pero may masama naman pala siyang balak.

Dapat talaga hindi na ako magtitiwal kahit kanino. Pati si sir Reagan ay ayaw ko naring pagkatiwalaan. Sa inamin niya sakin, mas lalo lang akong natatakot sa mga lalaki. Masyado siyang magaling mag panggap kaya dapat lang na ma-galit ako sakanya.

NAKATULALA AKO habang hawak ko ang mangkok at kutsara para pakainin ’tong kuya ko na aksidente. Mabuti nalang at maayos na ang lagay niya at ang magandang balita ay nagkabalikan na sila ng asawa niyang si Herrah.

Pero nakaka asar lang dahil kanina ko pa ’to pinapakain dahil binilin siya sakin ni Herrah bago siya lumabas para bumili ng pagkain niya. Ang gago kong kapatid ay ayaw kumain, gusto niya ang asawa lang daw niya ang magsusubo sakanya. Gusto ko tuloy ipakain sakanya ang kutsara para magtanda.

“Kumain kana kasi, kuya.” naka simangot kong sabi saka ko inilapit ang kutsara na may lamang lugaw.

“Ayaw ko! Asawa ko lang ang pwedeng magpakain sakin. Ayaw ko sa’yo!” matigas niyang sabi kaya muntik ko ng ituktok sa ulo niya ang kutsara.

Maaliwalas na ang mukha ng kuya ko, hindi katulad dati na akala moy naliligaw ng landas.

Tumitig sakin ang kapatid ko na para bang binabasa ang nasa isip ko. “May problema ka?” tanong niya sakin.

Humugot ako ng malalim na hininga saka ko ibinalik ang kutsara sa mangkok. “Hindi ko parin mahanap si Hope,” malungkot kong sabi.

“Yan ang sinasabi ko sa’yo. Dapat kasi sinabi mo na sakanya ang totoo,” pangangaral sakin ng kuya ko.

Hindi nalang ako sumagot saka napabuga ng hininga. Alam kung galit siya sakin dahil sa pag papanggap ko. Tatlong araw ko ng siyang hindi nakikita at mababaliw na ako dahil hinahanap ko ang amoy niya. Putangina kasi, kung wala lang sanang nangyari samin hindi sana nawawala ngayon si Hope.

Napahiya pa ako don sa hotel dahil pinag bintangan ko ang kababata ni Hope na naglagay ng drugs sa inumin ni Hope. Ayaw umamin ng lalaki at hinamon ako na kapag napatunayan ko daw na siya ang nag lagay ay mag babayad ako sakanya ng pera dahil sa pag papahiya ko daw sakanya.

Pumunta kami sa cctv room ng hotel para magkaalaman. Pero, putangina.. nakita sa scene na walang kakaibang inilagay si Jethro sa juice ni Hope. Kinuha lang niya ang juice na yun dahil naka handa para iserve.

Wala akong nagawa kundi bayaran ang gagong Jethro na yun. Hindi parin kasi ako naniniwala na wala siyang kinalaman. Pero dahil sa kuha ng cctv ay nalinis niya ang pangalan niya at kinampihan siya ng may-ari ng hotel.

May araw din sakin ang Jethro na yun. Sa ngayon ay kailangan ko munang mahanap si Hope. Mababaliw na ako sa pag-aalala sakanya, baka sa susunod na araw ay dalhin ako ng kuya ko sa mental hospital.

“Bakit hindi ka lumapit kay Kier. Ang alam ko kasi ay may kaibigan siyang tracker. Baka matulongan ka niya,” biglang saad ni kuya.

“Totoo?” tanong ko na parang hindi makapaniwala.

“Oo. Kaya ko nga nahanap si Herrah diba dahil sa kaibigan ni Kier.” sagot ni kuya.

“The best ka talaga kuya,” naka ngiti kong sabi. “Oh, ito kainin muna ’to bago ko ibuhos ang lugaw sa’yo. Walangya ka! Pinahirapan mo pa akong maghanap kay Hope may alam ka naman palang pwedeng lapitan,” inis kong sabi sakanya kaya napa-ngiwi siya.

“Hindi ka naman nagtanong.” sagot niya. “Hanapin mo na agad si Hope, baka mataguan ka ng anak ng wala sa oras.” natatawa niyang sabi kaya natigilan ako.

“Kainin mo na kasi ’to para maka alis na ako,” seryoso kong sabi kay kuya.

“Ayaw ko nga! Si Herrah lang ang gusto kong magpakain sakin,” sagot niya sabay tulak ng kamay ko na may hawak na kutsara.

Biglang bumukas ang pintuan at pumasok si Herrah. Kaya ’tong damulag kong kuya ay nag papa-baby na naman.

“Mommy..” tawag ng kapatid ko sa asawa niya kaya napa-iling nalang ako.

“Tutuluyan ko na talaga ang asawa mo, Herrah.” saad ko.

“Bakit kasi ayaw mong kumain?” tanong naman ni Herrah na kinuha sakin ang hawak kong mangkok saka ’to lumapit sa kuya ko.

“Gusto ko ikaw, mommy.” sagot ng kuya ko, ang sarap batukan.

Nag paalam lang ako sakanila at sinabi na may aasekasuhin lang ako sa companya ko. Pero ang totoo ay hahanapin ko si Hope.

Habang naglalakad ako palabas ng hospital ay tinatawagan ko si Kier. Naka ilang ring pa ako bago ’to sumagot.

“Babalatan talaga kita ng buhay kung sino ka man. Istorbo ka sa tulog ko!” bungad niya sakin, halata pa sa boses niya na nagising ko ’to.

“Hey, bud.” bati ko sakanya.

“Cotton buds?” tanong niya sa kabilang linya kaya mahina akong natawa.

“Gago! Si Reagan ’to. May itatanong sana ako sa’yo.” saad ko.

“Sigiraduhin mo lang importante yang itatanong mo Reagan. Makaka kita ka talaga ng shooting star kapag nagkita tayo,” banta niya sakin.

“Sabi sakin ni kuya Zacreus may kilala ka daw na tracker? Kaya ba niyang humanap ng taong nawawala?” tanong ko.

“Ahh.. oo meron. Si kuya Atticus. Bakit, nawawala ba ang alagang pusa mo?” tanong niya sakin.

“Ulol. Tao nga diba? May ipapahanap sana ako sakanya.” saad ko.

“Try ko siyang tawagan. Ang alam ko kasi ay may problema si kuya Atticus, but I’ll try, text mo sakin ang buong pangalan ng ipapahanap mo,” saad ni Kier at agad nawala ’to sa kabilang linya.

Agad kong sinend kay Kier ang pangalan ni Hope saka ako lumapit sa kotse ko. Binuksan ko ang pintuan ng driver seat habang hinihintay ko ang reply sakin ni Kier. Hindi ko na muna binuhay ang makina ng kotse ko at para akong tanga na nakatitig sa screen ng cellphone ko.

Ilang minuto lang ay umilaw ang cellphone ko dahil may pumasok na text. Binuksan ko ’to at nakita ang text ni Kier.

Agad kong binuhay ang makina ng kotse ko para pumunta ng Bicol. Kailangan ko ng makita si Hope ngayong araw, ayaw ko ng ipagpa bukas pa ’to at baka mabaliw na ako. Bahala na kung ipagtulakan niya ako ang mahalaga ay masiguro kong nasa maayos siyang lugar at walang lalaki na malapit sakanya.

A/N: Magandang hapon!

Chapter 10

MADILIM NA SA LABAS pero heto ako, kanina pang umaga hindi kumakain. Kinatok ako kanina ng landlady dahil hindi daw niya ako nakikitang lumalabas sa kwarto ko. Akala niya ay napuno na daw ako kaya kinatok niya ako kanina.

Nagulat ako ng may marinig akong katok sa labas ng pinto ko. Sa pag-aakalang ang landlady ulit yun ay bumangon ako sa kama para pag buksan ’to.

Pinihit ko ang siradura ng pinto saka ko ’to binuksan. Nanlaki ang mata ko ng bumungad sakin ang mukha ni sir Reagan, bakas sa mukha niya ang pag-aalala sakin.

“A-anong ginagawa mo dito?” nauutal kong tanong sakanya.

“We need to talk, Hope.” seryoso niyang sabi sakin.

Agad akong umiling at isasara sana ang pintuan, ngunit iniharang ni sir Reagan ang sapatos niya kaya hindi ko na isara ang pintuan.

“Mag-uusap tayo!” saad niya.

“Ayaw ko! Wala tayong dapat pag-usapan pa, sir Reagan.” tutol ko. Ngunit mabilis akong tinulak ni sir Reagan papasok ng apartment ko saka ’to pumasok sa loob.

“Ano bang ginagawa mo?” inis kong tanong sakanya ng makita kong isinara niya ang pinto. Hindi naman ako natatakot kay sir Reagan dahil kahit galit ako sa pag sisinungaling niya ay alam kung hindi niya ako sasaktan.

“Bakit bigla ka nalang umalis sa hotel ha? Alam mo ba kung gano ako nag-alala sa’yo?! Damn it, Hope! Halos mabaliw ako sa paghahanap sa’yo.” sigaw niya sakin.

“Wala akong mukhang ihaharap sa’yo,” nahihiya kong sabi habang naka yuko. “Anong gusto mong gawin ko.. ang harapin ka?” tanong ko saka ko inangat ang mukha ko para tignan ang mukha niya. “Naiinis din ako sa’yo! Pinagkatiwalaan kita pero niloko mo lang din pala ako. Bakit? Bakit ang galing mo mag panggap, sir Reagan? May masama ka ding bang balak sakin?” malungkot kong tanong sakanya.

“No! Wala akong balak na masama sa’yo o kahit ano man. I just did that to make you feel comfortable with me. I’m very sorry, Hope. Nakita ko kung gaano ka katakot sa mga lalaki, kaya nagawa kong palipatin ang ibang mga lalaki sa companya ko para maging komportable ka lang. I have no bad intentions towards you, Hope.” saad niya habang nakatitig sakin.

Hindi ako nagsalita bagkos ay yumuko lang ako habang titig na titig sa mga kuko ko sa paa.

“Alam kung galit ka sakin, Hope. Pero sana naman.. wag kang umalis. Wag kang lumayo sakin. Tatlong araw pa nga lang kitang hindi nakita, hirap na hirap na ako, pano pa kaya kung habang buhay ka ng hindi magpapakita sakin. I don’t want to lose my mind, Hope.” He added.

“Kaya kitang panagutan, Hope.” saad niya na ikina-angat ng mukha ko.

“Panagutan? Will you accept me if you find out something about me?” tanong ko sakanya.

“Yes. Kahit ano pa yan. Tatanggapin kita, H—

“I’m a rape victim, sir Reagan.” I interrupted what he was going to say. Natigilan ’to sa harap ko habag titig na titig sakin.

“Kaya takot ako sa mga lalaki. Hanggang ngayon ay dala-dala ko parin ang takot n’ong gabing yun. N’ong gabing ginahasa ako sa hindi ko kilalang lalaki,” naiiyak kong sabi habang inaalala ang nangyari sakin.

“Paulit-ulit niya akong ginalaw n’ong gabing yun, kahit anong pagmamakaawa ko ay hindi niya ako pinakinggan,” saad ko at tuluyan na akong napahagulhol ng iyak habang nakayuko.

Ngunit, bigla akong natigilan ng maramdaman ko ang yakap ni sir Reagan sakin habang hinahaplos ang likod ko na parang pinapakalma ako.

“I’m sorry, Hope. I’m very sorry. If I only knew what happened to you before, I wish I would have protected you better. Sana mas iningatan pa kita para hindi maulit ang nangyari sa’yo. Patawarin mo ko, Hope. Ayaw kong pagsisihan ang nangyari satin, pero sa nalaman ko.. naiinis ako sa sarili ko,” saad niya habang inaalo ako.

Kumawala ako sa yakap niya at agad kong pinunasan ang mga luha ko sa pisngi. Inabot ni sir Reagan ang isan kong pisngi at agad niyang pinahid ang luha ko. Halata sa mukha niya ang lungkot habang nakatitig ’to sakin.

“Hayaan mo kong protektahan ka, Hope. Hayaan mo kong alagaan ka. Bigyan mo ko ng pagkakataong patunayan ang sarili ko sa’yo.” saad niya kaya kumunot ang nuo ko.

“Bakit ko naman ibibigay sa’yo yun, sir Reagan?” kunot nuo kong tanong sakanya.

Huminga ’to ng malalim at parang nagdadalawang isip kung itutuloy ba niya ang kanyang sasabihin.

“Secretary mo lang ako, sir Reagan. Kung aalis ako bilang secretary mo, may mahahanap ka agad na pwedeng pumalit sakin,” saad ko.

“Yes. Makakahanap nga ako agad ng bagong secretary. Pero, hindi ako makakanap ng isang katulad mo dahil nag-iisa ka lang, Hope. Nag-iisa lang ang babaeng gustong-gusto kong makasama at palihim na minamahal ko,” saad niya na ikinatigil ng paghinga ko.

“A-ano?” nauutal kong tanong kaya mahina siyang natawa.

“Gusto kita, Hope simula pa n’ong una kitang nakita nong nag aaplay ka bilang secretary ko. Akala ko simpleng pagka gusto lang ang nararamdaman ko, hindi ko namalayan na lumalalim na pala ang nararamdaman ko, Hope. Hanggang sa naging habit ko na ang ginagawa kong pagpapanggap bilang bakla para lang marinig ko ang mga tawa mo. Ang sarap kasing pakinggan ng tawa mo, nakakawala ng pagod. Hanggang sa inamin ko sa sarili ko na iba na talaga ang nararamdaman ko sa’yo, hindi na pagkagusto kundi mahal na talaga kita,” mahaba niyang sabi kaya napakurap-kurap ako.

“M-mahal mo ko?” nauutal kong tanong sakanya.

“Yeah. Matagal na,” sagot niya sakin saka inayos ang buhok ko. “Pwede mo ba akong bigyan ng pagkakataong alagaan ka?” tanong niya sakin.

Nakatulala lang ako sa mukha niya, hindi ko alam kung anong isasagot ko sa tanong niya. Bigla akong nalungkot dahil may naalala ako.

“Ibalin mo nalang sa iba ang nararamdaman mo,sir Reagan. Hindi ako nababagay sa’yo,” malungkot kong sabi.

“Bakit ko naman gagawin ’yon. Pinili ka ng puso ko, Hope hindi puson kaya bakit ko ibabalin sa iba ang nararamdaman ko?” seryoso niyang sabi sakin.

“K-kasi.. kasi..” napakagat ako sa ibabang labi ko dahil hindi ko maituloy-tuloy ang sasabihin ko.

“Kasi ano?” kunot nuong sabi ni sir Reagan sakin.

“Kasi.. nag bunga ang nangyaring ka hayupan sakin, sir Reagan. May a-anak ako kaya dapat lang na ibalin mo sa iba ang pagkagusto mo sakin,” saad ko. Para akong nabunutan ng tinik sa dibdib ng masabi ko ang tinatago kong sikreto.

Alam kung aayaw na siya sakin dahil sino ba naman ang gugustuhing makasama ako. Pati nga ang mga kapitbahay namin don sa probinsya ay diring-diri sakin sa t’wing nakikita nila ako. Hindi ko naman ginusto na ma-rape ako, kaya halos hindi ko matanggap na nabuntis ako. Gustong-gustong ipalaglag ang bata ngunit hindi ko magawa, may takot parin ako sa diyos kahit pa nga tinatanong ko sakanya kung bakit nangyari yun sakin.

Nang maipanganak ko ang anak ko ay halos ayaw ko siyang hawakan. Hindi ko nga siya binigyan ng pangalan dahil hindi ko talaga siya tanggap. Kaya, minabuti ng tiyahin ko na alagaan ang bata. Pinangalanan nila ’tong Isabelle dahil ayaw kong bigyan siya ng pangalan. Hindi ko nadin siya binibisita o kinakamusta man lang sa tiyahin ko. Alam kung wala siyang kasalanan pero sa t’wing nakikita ko siya ay naalala ko ang nangyari sakin.

Unti-unting ngumiti sakin si sir Reagan saka mahinang pinisil ang pisngi ko kaya kumunot ang nuo ko.

“May instant anak na pala ako kung ganon. Nasaan siya? Gusto kong magpakilala sakanya. Matatanggap kaya niya ako?” sunod-sunod niyang tanong na wala man lang pakialam sa sinabi ko.

“Nakikinig kaba sa sinasabi ko?” kunot nuo kong tanong sakanya.

“Oo. May anak na tayo, sabi mo,” seryoso niyang sagot sakin.

Bigla niya akong niyakap kaya natigilan ako. “Tanggap ko ang anak mo, Hope.” bulong niya habang nakayakap parin sakin.

“H-hindi ko siya tanggap, sir Reagan.” sagot ko kaya biglang humiwalay sa pagkakayakap sakin si sir Reagan.

“Bakit naman?” tanong niya.

“Bunga siya ng isang krimen, sir Reagan. Kaya pano ko siya tatanggapin kung naalala ko sakanya ang masamang nangyari sakin,” malungkot kong sabi.

“Hope, hindi kasalanan ng bata yun. Anak mo parin siya kahit anong mangyari, kahit bunga pa siya ng panggagahasa sa’yo. Wag mo sana siyang idamay sa galit mo sa nangrape sa’yo.” saad niya kaya napayuko ako.

Hindi ko talaga kayang makita ang batang yun. Hindi ko nga din masabi na anak ko siya, alam ko naman na wala siyang kasalanan at labas siya dito, pero hanggang ngayon ay naalala ko parin ang ginagawa ng lalaking nang rape sakin at ang halos pagsakal niya sa leeg ko.

Hanggang ngayon ay hindj parin nahuhuli ang may gawa n’on sakin. Ang sabi lang sakin ay walang makuhang lead kung sino ang gumahasa sakin dahil sa walang cctv ang mga kalsada ng barangay namin.

Pabalik-balik ako sa presento para makuha ang hustisyang para sakin, ngunit, hindi umuusad ang kaso ko kaya hanggang ngayon ay hindi ko parin nakukuha ang hustesyang para sakin. Four years old na ang anak ko at sa loob ng apat na taon na yun ay hindi ko man lang siya binisita. Tanging ang tiyahin ko lang ang nag t-text sakin at sinasabi na hinahanap ako ni Isabelle.

Lagi kasing kwene-kwento ng tiyahin ko kay Isabelle ang tungkol sakin kaya gusto niya akong makita at makilala.

“Gusto kong makilala ang anak mo, Hope. Pwede ba natin siyang puntahan?” biglang tanong sakin ni Reagan.

Biglang nagkamot ng ulo si sir Reagan saka ’to nagsalita. “Liligawan kita, Hope, kaya ihanda mo ang  sarili mo.” saad niya saka dinampian ng halik ang nuo ko.

A/N: Sorry for late ud, busy akong nag e-edit sa story ni Nuroi hehe 😅

Good Morning!

Chapter 11

NANDITO AKO SA KOTSE ni sir Reagan habang papunta kami sa bahay ng tiyahin ko. Ayaw ko sanang makita ang anak ko ngunit gustong makilala ni Reagan si Isabelle.

Tahimik lang ako buong byahe habang si sir Reagan naman ay panay ang sulyap sa’ kin. Until now, my mind still can’t process what he told me. Gusto ko sanang sabihin na wag na niyang ituloy ang panliligaw sa’ kin.

Huminto ang sasakyan namin kaya agad akong lumingon sa labas ng bintana. Bigla akong kinabahan habang pinagmamasdan ang bahay ng tiyahin ko.

Hindi ko pa talaga kaya. Ayaw ko pang makita si Isabelle.

Natigilan ako ng biglang hinawakan ni sir Reagan ang kamay ko. Lumingon ako sakanya at pilit na ngumiti.

“Pwede bang wag muna ngayon, sir Reagan. Ayaw ko pa talagang makita ang bata,” malungkot kong sabi.

“Anak mo parin siya, Hope. Even if you don’t like her, she still needs your love as a mother. Wag mo sanang ipagkait ’yon sa bata,” saad sakin ni sir Reagan.

Hindi ako sumagot at nanatili lang nakatungo ang ulo ko. Hinawakan ni sir Reagan ang baba ko saka niya inangat ang mukha ko. “Natatakot ka bang palakihin siya?” tanong niya sakin na ikina-tango ko.

“Pwede naman tayong dalawa ang magpalaki sa anak mo, Hope. Sinabi ko na sa’yo.. handa akong maging ama ng anak mo,” pursigido niyang sabi.

Napabuntong hininga nalang ako saka ako lumingon ulit sa bahay ng tiyahin ko. Huminga ako ng malalim saka ko binuksan ang pintuan, lumingon muna ako kay sir Reagan na naka ngiti sakin na para bang proud na proud sakin.

Binitiwan ni sir Reagan ang kamay ko saka siya bumaba ng kotse at umikot papuntang driver seat para pagbuksan ako ng pintuan. Bumaba ako ng kotse habang nanlalamig ang kamay ko.

Parang gusto ko tuloy umatras. Hinawakan ni sir Reagan ang kamay ko kaya kumalma ako. Ngayon ko lang napagtanto na sa t’wing hawak ni sir Reagan ang kamay ko o sa t’wing kasama ko siya ay lagi niya akong napapakalma. Nagdududa naman talaga ako sa kasarian niya dati ngunit ipinag walang bahala ko lang ’yon dahil sa komportable akong kasama siya. Kaya pilit kong sinasabi na bakla talaga si sir Reagan dahil hindi ako nakakaramdam ng takot sakanya. Feeling ko ay safe ako palagi kapag kasama ko siya.

Sabay kaming naglakad ni sir Reagan palapit sa gate na yari ng kawayan. Tumikhim muna ako para mawala ang bara sa lalamonan ko.

“Tita! Tao po!” tawag ko habang nasa labas parin kami ng gate ni sir Reagan.

Ipinalibot ko ang tingin ng mapansin ko ang mga kapitbahay namin na walang ginawa kundi pag chismisan ako dati. Kaladkarin daw akong babae, tahimik daw ako pero nasa loob daw ang kulo ko dahil nabuntis daw ako ng walang ama. Ang hindi nila alam ay na rape ako.

Ayaw ko kasing malaman nila kaya pinalabas nalang mg tiyahin ko na nabuntis ako. Pumayag nalang ako na yun ang malaman nila dahil hindi ko naman pwedeng sabihin na bigla lang akong nabuntis na walang gumagalaw sakin.

Kaya nga ng ipanganak ko si Isabelle ay binalak ko ’tong iwanan sa hospital. Ngunit ayaw pumayag ng tiyahin ko kaya inuwi parin niya sa bahay niya. Nag-stay lang ako ng two weeks sa bahay ng tiyahin ko saka ako nagpasundo sa ate ko na nasa Quezon Province. Kaya ako napadpad ng Manila at namuhay mag-isa habang ang tiyahin ko ang nag-aalaga kay Isabelle.

Nanlamig ang katawan ko ng makita kong bumukas ang pintuan nila tita at mula don, lumabas ang isang batang babae. Kahit hindi ko angkinin na anak ko siya ay hindi ko magagawa ’yon, lalo na’t kamukhang kamukha niya ako.

Umaliwalas ang mukha ng bata habang nakatitig sakin. “Mama!!” tawag niya sakin kaya agad akong kinabahan.

Tumakbo papunta si Isabelle sa gate at pilit na inaabot ang lock n’on. Lumabas din ang tiyahin ko at hindi ’to makapaniwalang nakatingin sakin.

Naglakad ang tiyahin ko papunta sa gate saka niya ’to binuksan kaya nakalabas si Isabelle na agad yumakap sa mga binti ko. “Hi, po mama!” bati niya sakin. Pinipigilan ko ang paghinga ko habang nakayakap si Isabelle sa mga binti ko. Hindi ko alam kung hahawak ko ba siya o tatanggalin ko ang mga kamay niya.

Akmang tatanggalin ko na sana ang mga kamay ni Isabelle ng mabilis na umuklo si sir Reagan at agad binuhat si Isabelle.

“Paano naman ako.. hindi mo ba babatiin si papa?” naka ngiting tanong ni sir Reagan kay Isabelle kaya nanlaki ang mata ko. Pambihira ’to si sir Reagan, pananagutan talaga niya ang sinabi niyang gusto niyang maging ama ni Isabelle.

Kumunot naman ang nuo ni Isabelle habang nakatitig sa mukha ni sir Reagan. Maging ang tiyahin ko ay nagtataka din sa sinabi ni sir Reagan.

Unti-unting ngumiti si Isabelle kay sir Reagan at agad niyang niyakap sa leeg si sir Reagan. “Hello po, papa!” saad ni Isabelle.

Kumawala sa yakap si Isabelle kay sir Reagan at sabay na tumingin sakin. “Mabuti nalang at nagmana sa’yo ang anak natin,” naka ngiting sabi ni sir Reagan sa’kin.

Halata sa mukha ni Isabelle ang tuwa habang buhat buhat ni sir Reagan. Mabuti nalang pala at pinalabas namin ng tiyahin ko na nabuntis ako ng lalaki at hindi dahil sa na’rape. Baka masaktan lang si Isabelle kapag nalaman niya na bunga lang siya ng kahayupan sa gumawa sa’ kin.

“Bakit hindi ka nagsabi na bibisita kayo, Hope.” Saad ng tiyahin ko.

“Biglaan lang po namin naisipan, tita.” sagot ko at agad na lumapit sakanya saka ako nagmano.

Hinawakan ng tiyahin ko ang braso ko saka niya inilapit ang bibig niya sa teynga ko. “Sino yang lalaking kasama mo?” bulong niyang tanong sa’kin.

Lumingon ako kay sir Reagan na hanggang ngayon ay karga karga parin si Isabelle at kinikiliti kaya tawa ng tawa ang anak ko.

“Ahm.. boss ko po,” sagot ko dahil hindi ko alam ang estado pa namin ni sir Reagan. Sabi niya kasi manliligaw siya sa’ kin. Kaya mas mabuti na munang boss ang ipakilala ko sa tiyahin ko.

Hinila naman ako ng tiyahin ko na agad naman akong nagpatianod hanggang sa makarating kami sa loob ng bahay ng tiyahin ko.

“Mabuti nalang din pala na pumunta ka dito, Hope.” saad ng tiyahin ko habang sapo ang nuo niya.

“Hindi ko na kayang alagaan si Isabelle, Hope. Panay na din ang ubo ko at marami ng sumasakit sa’ kin. Kaya kita tinawagan n’ong isang araw para sabihin ko sana sa’yo na kunin mo na si Isabelle. Pero nagdadalawang isip kasi ako at baka hindi mo parin tanggap ang bata,” mahabang sabi ng tiyahin ko.

Napahilot nalang ako sa sentido ko dahil wala akong choice kundi kunin si Isabelle sa tiyahin ko. Hindi pa naman masyadong matanda ang tita ko ngunit madaming lumalabas na sakit sakanya kaya bawal siyang magpagod. Nandito naman ang mga anak niya pero nag-aaral pa ang mga ’to.

Lagi naman akong nagpapadala sakanila ng pera dahil utang na loob ko parin naman na inalagaan ng tiyahin ko si Isabelle.

Huminga ako ng malalim saka ko hinaplos ang likod ng tita ko. “Sige po tita. Alam kong ang laki ng sakripisyo mo kay Isabelle. Hindi mo siya pinabayaan at itinuring mo siyang parang anak mo katulad nalang ng pagturing mo din samin ng ate ko na parang anak mo narin.” Saad ko habang may ngiti sa labi.

“Alagaan mo si Isabelle, Hope. Gustong-gusto kang makasama ng anak mo. Lagi niyang pinagdarasal na makasama ka niya, Hope. Kaya wag mo sanang idamay ang bata sa galit mo,” saad ng tiyahin ko na ikina-tango ko.

“Teka.. bakit nga pala nagpakilala ang boss mo na papa ni Isabelle? Baka maniwala pa ang apo ko,” tanong sakin ni tita kaya napakamot ako sa likod ng ulo ko.

“Ahm.. nanliligaw po yun sa’ kin, tita.” pagsasabi ko ng totoo.

“Ayy, mabuti naman kung ganun. Masaya ako na pumapayag ka ng magpaligaw. Boto ako sa lalaking yun, unang tingin ko palang sakanya halata ng mabait at mabuti ang intensyon. Alam ba niya ang nangyari sa’yo?” tanong sakin ng tita ko.

Dahan-dahan akong tumango saka ako umupo sa katapat niyang upuan.

“Alam niya.. pero tanggap niya na may anak ka. Naalala mo dati ang ex-boyfriend mo, Hope? Si Julius? Aba’y nang malaman niyang nabuntis ka ay agad ka niyang hiniwalayan dahil kaladkarin ka daw na babae at kung ano pa ang masasamang salita ang sinasabi sa’yo. Yung isa mo ding manliligaw ng makita ka niya at malaman niyang may anak ka na ay umatras agad. Pero.. tignan mo ang boss mo, halatang mayaman ngunit tanggap niya na may anak ka,” mahabang sabi ng tiyahin ko na inaalala ang nakaraan.

Totoo naman kasi.. lahat ng lalaki dito na close ko dati ay hindi na ako pinapansin at lagi nalang nagpaparinig na kaladkarin daw ako. Kaya ayaw na ayaw kong umuwi dito.

“Hayaan mo na yun, tita.” saad ko. Bigla namang pumasok si sir Reagan habang karga karga parin si Isabelle.

“Mama, marami po ang akong barbie dolls. Pwede po ba tayong maglaro? Promise po.. ipapahiram ko po sa’yo ang favorite kong doll,” saad ni Isabelle sakin ng makalapit silang dalawa ni sir Reagan sakin.

“Syempre, makikipaglaro si mama mo sa’yo, baby.” saad ni sir Reagan saka tumingin sakin.

“Talaga po?” hindi makapaniwalang sabi ni Isabelle na agad umalis sa pagkakandong kay sir Reagan at tumakbo.

Mabilis naman ’tong bumalik at may dalang mga barbie dolls. “Ito po sa’yo, mama ko.” Nakangiting sabi ni Isabelle sakin saka inabot ang laruan niya.

Palipat-lipat ang tingin ko sa mukha ni Isabelle at sa barbie doll na hawak niya na inaabot sakin.

“Kunin mo na, mama.” Biglang tapik ni sir Reagan sa balikat ko. Dahan-dahan kong inabot ang laruan at napipilitang ngumiti kay Isabelle.

Four years old palang si Isabelle pero malinaw na siyang magsalita. Magaling talaga ang tiyahin ko sa pag-aalaga.

Napipilita akong nakipaglaro kay Isabelle habang si sir Reagan naman ay sumali narin samin. Mahina akong natawa ng yayain ni Isabelle si sir Reagan na lagyan ng hairband. Hindi naman siya umangal sa ginagawa ni Isabelle sakanya, bagkos ay naglagay pa talaga ’to ng make up kaya panay ang tawa ni Isabelle.

Pinagmamasdan ko lang silang dalawa habang natatawa nalang din kapag naririnig ko ang hagikhik ni Isabelle.

Kandong-kandong ni sir Reagan si Isabelle habang mahimbing na natutulog ’to. Ayaw ng umalis sa tabi ni sir Reagan kaya hinayaan nalang namin siya na makatulog.

“Ang swerte ko, Hope. May anak na ako,” naka ngiting sabi ni sir Reagan sakin.

Napabuntong hininga nalang ako habang nagkakamot sa kilay ko. “Kukunin ko na si Isabelle dito, sir Reagan. Hindi na kasi kayang alagaan ng tiyahin ko,” saad ko.

“And? Bakit napabuntong hininga ka? Ayaw mo bang kunin ang anak natin, Hope?” tanong niya sakin, inaangkin na talaga niya na anak niya si Isabelle.

Hindi ako sumagot sa tanong niya at pinagmasdan ko nalang ang mukha ni Isabelle na mahimbing na natutulog.

“Doon na kayong dalawa sa bahay ko tumira, Hope. Gusto kong alagaan ka at ang anak nating si Isabelle. Damn it! Hindi na ako makapaghintay ipagmayabang sa kuya ko na may anak na ako,” naka ngiti niyang sabi na halatang excited.

Napa-iling nalang ako kay sir Reagan habang pinagmamasdan ko siyang inaayos ang buhok ni Isabelle na nakaharang ng kunti sa mata niya.

A/N: Buti nalang nakagawa pa ako ng ud kay Reagan ngayon huhu 🥺

Good Evening! ❤️❤️

Chapter 12

TAHIMIK AKONG NAKAUPO sa passenger seat habang si sir Reagan ay nag mamaneho. Pauwi na kami ng Manila kasama si Isabelle na natutulog sa backseat.

Kanina pa ako tahimik dahil iniisip ko ang mangyayari lalo na’t ako na ang mag-aalaga kay Isabelle. Hindi ko alam kung kakayanin ko ba maging isang ina. Alam kong sa puso ko ay hindi ko parin siya matanggap.

Napalingon ako sa gawi ni sir Reagan nang hawakan niya ang kamay ko. Pinagsikop niya ang kamay naming dalawa kaya napadako ang tingin ko sa kamay naming dalawa.

“You are so quiet, what are you thinking?” Tanong niya sa’ kin habang palipat lipat ang tingin niya sakin at sa daan.

Bumuntong hininga ako saka ako nagsalita. “Kaya ko kayang alagaan si Isabelle, sir Reagan?” Tanong ko habang nakayuko.

“Oo naman. Sasamahan kitang magpalaki sa anak natin,” sagot niya kaya napa-iling nalang ako.

“Sigurado ka na ba sa desisyon mo na liligawan mo ako?” Tanong ko sabay angat ng mukha ko para tignan si sir Reagan.

“Yes, mon amour. Siguradong sigurado ako,” sagot niya sakin.

“Bakit mo naman ako nagustuhan sir Reagan? Bakit ako ang napili mong magustuhan?Wala namang ka interest-interest sa’ kin. Kaya bakit ako? marami namang ibang babae d’yan na mas nababagay sa’yo kaysa sa’ kin, may sabit pa nga,” saad ko habang nakatingin parin kay sir Reagan.

Ngumiti siya sa’ kin saka siya lumingon sa gawi ko. “I didn’t choose you, mon amour. My heart did. Ikaw ang hinahanap ng puso ko kaya wag mong sasabihin na may mas nababagay sa’king ibabang babae, dahil para sa’ kin.. ikaw lang, ikaw lang ang gusto kong makasama. Sana payagan mo ‘ko,” sagot niya sa’ kin.

Hindi ko alam ang sasabihin ko sakanya kaya tumahimik nalang ako. “I promise to love and protect you, mon amour. Pati narin sa anak nating si Isabelle,” dagdag niyang sabi sa’ kin.

“Talagang pinanindigan mo na anak mo si Isabelle,” naka ngitin kong sabi.

“Naman. Deserve ni Isabelle ang pagmamahal, mon amour,” naka ngiti niyang sagot sa’ kin.

“Pwede ba akong magtanong sa’yo, Hope?” Tanong niya sakin sa seryosong boses. Ang bilis talaga magbago ng mood niya, kanina lang naka ngiti siya ngayon naman ay napaka seryoso ng mukha niya.

“Ano yun?” Tanong ko sakanya.

“N’ong nangyari ang ginawang kahayupan sa’yo, wala ka bang naalala or palatandaan man lang sa lalaking gumawa sa’yo no’n?” Tanong sakin ni sir Reagan.

Lumingon muna ako sa backseat at baka gising si Isabelle. Nang makita kong tulog parin saka ako tumingin kay sir Reagan.

“Hindi siya nagsasalita nang ginawa niya yun sakin. Siguro dahil para hindi ko siya mabosesan. Ngunit, may nakita akong tattoo sa may braso niya, hindi nga lang malinaw ’yun pero kapag nakita ko ulit ’yun maalala ko,” sagot ko sa tanong ni sir Reagan.

“Anong sabi ng mga pulis na humawak ng kaso mo, mon amour?” Tanong niya ulit sa’ kin.

“Lagi lang nilang sinasabi na iniimbestigahan na daw nila ngunit walang progress. Hanggang sa tumagal na at kahit nasa Manila ako ay panay ang tawag ko para magtanong kung ano na ang nangyari sa kaso ko, pero wala silang maibigay.” Malungkot kong sabi.

“Kaya mo bang idrawing ang tattoo n’ong lalaking ’yun, mon amour? Gusto kong buksan ulit ang kaso mo para makuha mo ang hustisya. Hindi mo deserve ang nangyari sa’yo, pagbabayarin ko ang lalaking ’yun kapag nahanap natin siya,” saad niya sakin kaya napangiti ako.

Inangat ko ang isang kamay ko saka ko hinaplos ang pisngi ni sir Reagan. “Thank you, sir Reagan. Thank you dahil hindi mo ko hinusgahan katulad ng iba,” naka ngiti kong sabi.

“You are my sunshine, Hope. Kaya gagawin ko ang lahat mapasaya ka lang,” saad niya saka pinisil ng mahina ang pisngi ko.

“Magpahinga ka muna, medyo malayo pa tayo, mon amour.” Sabi niya saka ginulo ang buhok ko.

“Hindi naman ako inaantok, sir Reagan.” Sagot ko na ikinakunot ng nuo niya.

Kumunot din ang nuo ko dahil halatang hindi niya nagustuhan na tinawag ko siyang sir. “May problema ba, sir Reagan?” Tanong ko kahit alam ko naman kung bakit siya naka simangot.

“Why do you still call me sir?” Kunot nuong tanong niya sa’ kin.

“Eh, ano bang dapat itawag ko sa’yo? Boss parin naman kita di’ba?” Tanong ko sakanya. Mas lalo tuloy kumunot ang nuo niya.

“Pwede na siguro ang sweetheart?” Saad niya na parang nagtatanong.

“Ahm.. hindi ko po yata keri ’yun, sir Reagan.” Naka ngiwi kong sabi.

“Bakit naman? Maganda naman pakinggan ah,” saad niya sa’ kin.

“Nasanay po ako sa sir Reagan eh, saka isa pa, hindi pa naman tayo kaya sir na muna ang itatawag ko sa’yo,” saad ko.

Napabuga naman siya ng marahas na hininga saka ’to nagsalita. “Kapag tayo na.. tatawagin mo na ba akong sweetheart?” Tanong niya sa nagtatampong boses.

Mahina nalang akong natawa sa sinabi niya.

Nakarating kami ng Manila at agad na dumeritso sa bahay ni sir Reagan. Ayaw ko sanang pumayag pero makulit talaga si sir Reagan.

Nang makarating kami ay saktong gising narin si Isabelle. Bumaba ako ng kotse habang si sir Reagan naman ay binuhat si Isabelle.

Nauna pa silang pumasok sa bahay at halata sa mukha ni Isabelle ang tuwa. Hindi ko tuloy mapigilang hindi ngumiti dahil tatay na tatay ang datingan ni sir Reagan.

Pumasok kami sa bahay ni sir Reagan at inilibot niya kami ni Isabelle sa bahay niya. Manghang- mangha naman ang anak ko dahil sobrang ganda daw ng bahay ng papa niya.

Pumasok kami ni Isabelle sa isang kwarto para saming mag-ina. Sa kabilang kwarto naman ay kay sir Reagan.

“Mama, ang ganda po pala ng house ni papa,” naka ngiting sabi sakin ni Isabelle.

Tumango nalang ako dahil hindi ko alam ang isasagot ko sakanya. Naiinis narin ako sa sarili ko dahil hindi ko talaga makuhang makipag-usap kay Isabelle.

Natigilan ako ng lumapit sa’ kin si Isabelle saka ’to humawak sa kamay ko. “Mama,” tawag niya sakin.

Hindi ko alam kung sasagot ba ako, nakatitig lang ako sakanya habang hinihintay ang sasabihin ni Isabelle.

“Pasensya kana, mama.” Saad niya habang nakayuko ’to.

“B-Bakit ka humihingi ng sorry sa’ kin?” Kunot nuo kong tanong kay Isabelle.

“Kasi po.. nabuhay po ako sa mundong ‘to,” saad niya na ikinatigil ko. “Alam ko pong ayaw mo sa’ kin, mama. Narinig ko po kasi si lola at si tita Ria habang pinag-uusapan ka, mama. Pasensya na po kung nabuhay ako, mama.” Saad ng anak ko dahilan para tumulo ang luha ko.

“Kaya, sobrang saya ko po nang pumunta ka sa bahay ni lola. Lagi ko po kasing pinagdarasal kay papa God na sana.. matanggap mo po ako. Sorry po mama,” umiiyak niyang sabi sa’ kin.

“Alam kong ayaw mo po sa’ kin. Pero love na love po kita. Lagi ko pong pinag p-pray kay papa God na sana nasa maayos ka po,” saad ng anak ko.

Lumuhod ako para magpantay ang mukha naming dalawa, pareho din kaming umiiyak ng anak ko. Pinahid ko ang luhang nasa pisngi niya saka ko mahinang pinisil ang pisngi niya.

Niyakap ko siya ng mahigpit habang hinahaplos ko ang likod niya. “Pasensya ka na, anak. Pasensya ka na kung hindi kita inalaagan ni mama. Pangako, aalagaan kitang mabuti, pangako yan ni mama sa’yo.” Umiiyak kong sabi.

“Pwede ba akong sumali sa yakapan niyong mag-ina,” biglang sabat ni sir Reagan na naka silip ang ulo sa pintuan.

“Papa!” Tawag ni Isabelle kay sir Reagan at agad na kumawala sa yakap ko saka tumakbo kay sir Reagan.

Napangiti nalang ako habang nakatitig sa kanilang dalawa na nagkukulitan na naman.

Lumapit sa’ kin si sir Reagan at agad na hinalikan ang nuo ko.

“May pupuntahan tayo, mon amour.” Sabi sa’ kin ni sir Reagan.

“Saan?” Tanong ko. Hindi naman siya sumagot at pinagsiklop lang ang mga kamay namin habang buhat buhay niya sa kabilang braso ang anak ko.

Natawag ko din si Isabelle na anak ko, parang nawala ang mabigat sa dibdib ko nang makita kong umiyak ang anak ko. Doon ko lang napagtanto na ang lahat kaya nawala ang bigat na nararamdaman ko.

Lumabas kami ng bahay ni sir Reagan, binuksan niya ang pintuan ng backseat saka ipinasok ang anak kong si Isabelle.

“Saan ba talaga tayo pupunta?” Tanong ko kay sir Reagan na binubuksan ang pintuan ng passenger seat.

“Ipapakilala ko ang anak ko sa kuya ko,” naka ngiting sabi sa’ kin ni sir Reagan kaya nanlaki ang mata ko.

“Paano kung ayaw niya samin, sir Reagan? Baka magalit pa ang kapatid mo kapag nalaman na may anak ako,” taranta kong sabi.

“Nah! Excited na nga siyang makikala ang pamangkin niya. Kaya tara na!” Sabi niya sa’kin saka niya ako inalalayang pumasok sa loob ng kotse.

Tahimik lang kami sa buong byahe, kinakabahan din ako kaya hindi ako nagsasalita. Tanging si sir Reagan at si Isabelle lang ang nag-uusap sa loob ng kotse. Hindi ako makasali sakanila dahil feeling ko ay matatae ako sa kaba.

Nang makarating kami sa isang malaking bahay ay agad na iginilid ni sir Reagan ang sasakyan. Mas lalo tuloy akong kinabahan dahil bahay na pala ‘to ng kapatid niya. Hindi din nakakatulong sa’ kin ang pumapasok sa isipan ko na scenario na baka magalit ang kapatid ni sir Reagan sa’ kin at ayawan kami ni Isabelle.

Wala na akong nagawa ng lumabas na si sir Reagan sa sasakyan saka umikot ’to papuntang passenger seat at pinagbuksan ako. Binuksan din niya ang pintuan ng backseat saka niya binuhat ang anak ko.

“Relax, mon amour. Hindi ka naman bubugahan ng apoy ng kapatid ko,” pagpapakalma sa’ kin ni sir Reagan.

Hindi nalang ako nagsalita hanggang sa makapasok kami sa loob ng bahay. Bumungad samin ang isang matangkad at magandang babae. Katabi niya ang nakatalikod na matangkad na lalaki kaya hindi ko nakita ang mukha niya.

“Nandito na pala kayo!” Nakangiting sabi ng matangkad na babae. Nakatulala tuloy ako sakanya dahil ang napaka ganda niya.

Humarap samin ang lalaking kasama niya kaya natigilan ako.

“Teka! Hindi ba siya ’yung boyfriend mo sir Reagan?” Bulong kong tanong kay sir Reagan kaya mahina siyang natawa.

“A-hm.. narinig ko ang sinabi mo, miss. Hindi ko boyfriend ang unggoy na ’yan,” sabat ng lalaking may kargang baby. Natawa naman ang babaeng katabi niya saka ’to naglakad palapit samin.

“Hi, I’m Herrah Salazar,” pagpapakilala niya sa’ kin habang nakalahad ang kamay niya sa harap ko.

Inabot ko ’yun habang may ngiti sa labi. “Hello, I’m Hope Louise Vergara,” pagpapakilala ko din. “Ito naman ang anak kong si Isabelle,” dagdag kong sabi habang hinahaplos ko ang buhok ng anak ko na buhat-buhat parin ni sir Reagan.

“Oh, Hi, Isabelle. Napaka gandang bata,” naka ngiting sabi ni Herrah.

“Syempre, mana sa papa,” biglang sabat ni sir Reagan kaya inirapan ko siya.

Lumapit naman ang lalaking may karga-kargang baby saka ngumiti sa’ kin.

“Siya naman ang kuya ko. Si Kuya Zacreus,” pagpapakilala ni sir Reagan sa lalaki.

Yumukod lang sakin ang kuya ni sir Reagan saka ’to nagsalita. “Welcome to our family, Hope.” Saad niya kaya bigla akong nahiya. Tumango nalang ako at ngumiti kay kuya Zacreus.

“Ito naman ang anak naming si Herrah Zace,” naka ngiting sabi ni Herrah na kinuha pa kay kuya Zacreus ang anak nila. Ang cute ng baby, manang-mana kasi kay Herrah ang mukha.

“I’m happy for you, lil bro. May anak ka narin pala,” naka ngiting sabi ni kuya Zacreus kay sir Reagan.

“Ang ganda-ganda ng anak ko di’ba, kuya? mana sa’ kin eh,” saad ni sir Reagan habang kinikiliti si Isabelle na panay tuloy ang tawa at iwas sa tyan niya.

“Tamang-tama nakapag luto na ako, hali na kayo!” Naka ngiting sabi ni Herrah kaya tumango ako.

Naunang naglakad ang mag-asa samin habang si sir Reagan naman ay ibinaba si Isabelle. Hinawakan ni sir Reagan ang kamay ko saka ’to nagsalita.

“Hindi ka na kinakabahan?” Bulong niyang tanong sa’ kin.

“Hindi na,” sagot ko agad.

“Ahh, akala ko kinakabahan ka pa eh, iki-kiss sana kita para mawala ang kaba mo,” bulong niya sakin kaya siniko ko siya sa dibdib na ikinatawa naman niya.

A/N: Good evening po!

Chapter 13

BALIK TRABAHO NA AKO bilang secretary ni sir Reagan. Ayaw sana niyang pumayag dahil sa bahay nalang daw ako kasama si Isabelle. Ayaw ko naman ng ganun.

Kaya walang nagawa si sir Reagan kaya pumayag nalang ’to. Walang mag babantay kay Isabelle kaya naisipan namin ni sir Reagan na isama nalang siya sa company niya.

Kaya ayon, nasa office ni sir Reagan si Isabelle. Pinapalabas ko nga dahil baka maistorbo niya si sir Reagan. Pero, pagpasok ko sa loob ng office ni sir ay tahimik na naka upo si Isabelle habang nag dra-drawing katabi ni sir Reagan na nagbabasa ng mga papeles.

Kukunin ko sana si Isabelle pero sumenyas sa’ kin si sir Reagan na hindi daw. Maging ang anak ko ay sinenyasan din ako na ginagaya pa talaga ang galaw ni sir Reagan. Mahinaw nalang ako natawa dahil close na close talaga silang dalawa. Ito pa ang pinaka malupit, pareho pa ’yan sila ng kulay ng damit. Gusto ni sira Reagan na same color sila ng damit ni Isabelle.

Inaayos ko ngayon ang pagkain dito sa office ni sir Reagan. Tanghali na kasi kaya kakain na kaming tatlo. Maaga ako nagising kaninang umaga para mag luto ng baon namin.

“Mon amour, ang sarap ng luto mong nilaga,” naka ngiting sabi ni sir Reagan. Masama ko siyang tinignan dahil mang u-uto na nga lang huling-huli pa.

“The best talaga ang luto mong nilaga,“dagdag pa niyang sabi kaya inirapan ko. Paanong hindi ako maiinis eh, hindi naman nilaga ang niluto ko kungdi sinigang. Ganun ba ka pangit ang lasa ng luto ko at para sakanya ay naging nilaga.

Hindi ko nalang pinansin ang sinabi niya at baka mabatukan ko pa siya gamit ang kutsarang hawak ko.

Sinusubuan ko si Isabelle habang si sir Reagan naman ay feel na feel ang paghigop ng sabaw. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sakanya.

Pagkatapos naming kumain ay agad kong niligpit ang pinagkainan namin. Tinulongan naman ako ni sir Reagan at siya narin ang nag tapon sa basurahan. Umorder pa kasi siya ng pagkain para kay Isabelle sa fast food.

“Anak, gusto mo bang sumama sa’ kin sa labas? May bibilhin lang si mama,” saad ko sa anak ko.

“Sige po, mama.” Sagot niya agad saka ‘to tumakbo papunta sa’ kin.

“Anong bibilhin mo, mon amour?” Tanong sa’ kin ni sir Reagan na tumayo pa mula sa pagkaka upo niya sa swivel chair. “Sama ako!” Matigas niyang sabi.

“D’yan lang kami sa baba. May bibilhin lang ako dyan sa katapat na building,” sagot ko. Katapat kasi ng building na ’to ang isang mini grocery store. Gusto kong bumili ng korean juice do’n, lagi kasi akong bumibili pagkatapos kong kumain. Kaya bibilhan ko din si Isabelle para matikman din niya.

“Sama nalang kasi ako,” saad ulit ni sir Reagan.

“Wag na po, sir. Babalik din naman kami agad. Bibilhan nalang din po kita at baka magustuhan mo,” pigil ko sakanya. Bumuntong hininga naman siya saka ’to tumango.

“Mag-iingat kayo sa pagtawid sa kalsada,” saad niya na akala moy tatsy namin ni Isabelle.

Ngumiti lang ako saka ako tumango at hinawakan ang kamay ni Isabelle. Naglakad kami papunta sa pinto saka ko ’yun binuksan at lumabas ng opisina ni sir Reagan.

Pumasok kaming dalawa ni Isabelle sa elevator habang magkahawak parin ang kamay. “Gusto mo ba ng juice, anak?” Tanong ko.

“Opo, mama. Gusto ko po ng apple flavor,” masayang sagot ng anak ko.

Napangiti ako sabay ayos ng buhok ng anak ko. Hindi kasi maayos ang pagkakatali sa buhok niya. Parang ewan talaga ’to si sir Reagan. Siya kasi ang nag-ayos ng buhok ni Isabelle.

Bumukas ang pintuan ng elevator kaya lumabas kami ni Isabelle.

Mgakahawak kamay kaming lumabas ng building at palinga-palinga ako sa kalsada para makatawid kami ni Isabelle.

Pumasok kami sa grocery store at agad kong tinungo kong saan naka lagay ang mga korean juice.

“Ito anak, apple flavor ’to.” Saad ko kay Isabelle na tinuturo ko pa ang juice.

“Sige po mama,” sagot ng anak ko.

Kumuha ako ng juice para kay Isabelle, kumuha na din ako ng para sakin at kay sir Reagan.

“May gusto ka pa bang kainin, anak? Turo mo lang kay mama.” Tanong ko sa anak ko kaya agad siyang nagturo. Kinuha ko ang tinuro ni Isabelle na cookies saka kami naglakad ulit.

Pupunta na sana kami sa counter para magbayad ng may naisipan pa akong bilhin kaya umikot ulit kami ni Isabelle.

Habang hinahanap ko ang pagkain ay biglang may tumikhim sa likod namin ni Isabelle.

Lumingon ako dahil baka customer na daan lang, ngunit, laking gulat ko ng makita ko si Jethro sa likuran namin ni Isabelle.

“Oh, tama nga ako. Akala ko namamalikmata lang ako. Kamusta ka, Hope?” Naka ngiting sabi ni Jethro.

Umatras ako kunti sakanya dahil medyo malapit siya samin ni Isabelle. Itinago ko naman ang anak ko sa likuran ko saka ako napilitang ngumiti kay Jethro.

“Ayos lang. Nandito ka pala?” Takang tanong ko. Alam ko kasing sa resort siya nag tra-trabaho.

“Oo. Nagbakasyon ako para naman makapag pahinga din. Kaya nandito ako sa Manila, nakikituloy muna ako sa tita ko.” Sagot niya sa’ kin.

“Ahh.. ganun ba.” Tanging sagot ko.

Tumingin naman si Jethro kay Isabelle saka tumingin ulit sa’ kin. “Anak mo? Kamukha mo eh,” tanong niya.

Nilingon ko si Isabelle na tinatago ang katawan niya pero naka silip naman ang mukha niya. “Ahm.. oo. Anak ko, si Isabelle.” Sagot ko. Masarap pala pakinggan kapag sinasabi ko na anak ko si Isabelle.

“May-asawa ka na pala?” Gulat niyang tanong sa’ kin kaya umiling ako.

“Hindi.” Tipid kong sagot. Napansin yata ni Jethro na naiilang ako sa tanong niya kaya hindi na siya ulit nagtanong.

Umuklo ni Jethro para mag pantay silang dalawa ni Isabelle. Ngumiti siya sa anak ko saka kumaway. “Hi, ako nga pala si tito Jethro mo. Bestfriend ako ng mama mo, diba Hope?” Tanong pa sa’ kin ni Jethro kaya tumango ako.

Hindi naman sumagot si Isabelle at nagtago lalo sa likod ko.

“Ahm, pasensya na.. baka nahihiya lang ang anak ko.” Sabi ko na lamang kay Jethro kaya tumayo siya.

“Nga pala, Hope.. pasensya na sa nangyari do’n sa resort. Hindi ko talaga alam na may nakalagay do’n sa drinks. Pina-iimbistigahan parin ng management ang nangyari.” Sabi sa’ kin ni Jethro. Naalala ko tuloy ang nangyari samin ni sir Reagan kaya hindi ako naka sagot kay Jethro.

“Galit na galit nga ‘yung lalaki mong kasama. Pinahiya niya ako sa madaming tao dahil pinag bintangan niya ako na ako daw ang naglagay no’n sa juice. Hindi ko naman siya masisisi dahil ako ang ang abot sa’yo no’n. Pero malinis konsensya ko, Hope, kaya pumunta kami sa cctv room para malinis ko ang pangalan ko. Napatunayan ko na hindi ako naglagay kaya binayaran ako ng lalaking kasama mo dahil sa pagpapahiya niya sa’ kin.” Mahabang sabi ni Jethro.

Nanlaki naman ang mata ko dahil sa nalaman ko. Wala kasing na banggit sa’ kin si sir Reagan.

“I’m sorry talaga, Hope. Ano bang nangyari sa’yo no’n at galit na galit ang kasama mong lalaki sa’ kin.” Tanong niya.

Napangiwi ako saka ako nagsalita. “Kalimutan mo nalang ’yun.” Sagot ko nalamang. Alangan namang sabihin ko na ni rape ko si sir Reagan. Hanggang ngayon nga ay nahihiya parin ako sa t’wing naiisip ko ‘yun. Pero laging nawawala ang hiya ko dahil sa pakikitungo sa’ kin ni sir Reagan. Siguro ayaw niya akong mailang sakanya kaya parang balik lang kami sa dati, ’yun nga lang.. alam ko na ang totoong pagkatao niya.

Napalingon ako kay Isabelle dahil bigla niyang hinila ng mahina ang damit ko. “Ano ‘yun anak?” Tanong ko dahil parang may gusto siyang sabihin sa’ kin.

“Baka po hinahanap na tayo ni papa, mama.” Saad niya sa’ kin.

“Papa?” Tanong naman ni Jethro.

“Sige, Jethro, mauna na kami. May trabaho pa kasi ako,” paalam ko at hindi pinansin ang sinabi niya.

Nilagpasan namin ni Isabelle si Jethro at tumungo kami sa counter para magbayad. Hindi ko na tuloy na hanap ’yung gusto kong pagkain.

Nang matapos na kami ay agad kaming lumabas ng store. Nakita ko pa si Jethro na lumapit din sa counter habang nakatingin samin ni Isabelle.

Tumawid ulit kami sa kalsada saka kami pumasok sa companya ni sir Reagan. Lahat ng mga taong nakakasalubong ko ay panay ang tingin samin ni Isabelle.

Alam kong ako ang topic nila. Kanina kasing umaga ay pinagtitinginan kaming tatlo ni sir Reagan na pumasok ng companya. Siguro ay nagtataka sila na magkahawak kamay kaming tatlo na parang isang pamilya.

Ayaw ko nalang pansinin ang bulong-bulongan ng ibang empleyado na nadadaanan namin ni Isabelle dahil ayaw kong maistress. Bahala silang ma-stress sa’ kin ka ka-chismiss.

Bumukas ang elevator kaya pumasok kami ni Isabelle habang hawak-hawak ko ang plastic na may lamang juice. Si Isabelle naman ay tahimik na umiinom ng juice niya dahil gusto na daw niya ’tong tikman.

May pumasok na dalawang babae sa elevator kaya umatras kami ni Isabelle kunti saka sumara ang pinto ng elevator.

Tahimik lang kaming dalawa ni Isabelle na nasa likod ng dalawang babae.

“Alam mo ’yung kapitbahay namin, pinasalo ’yung anak niya sa boss niya.” Saan ng isang babae sa kasama niya.

“Ayy talaga. Ang kapal naman ng mukha kong ganun.” Sagot naman ng isang babae.

“Oo nga eh, saan kaya kumukuha ng kakapalan ng mukha ’yung kapitbahay kong ’yun. Matapos mabuntis sa iba ipapa-ako sa ibang lalaki. Ay grabe na talaga ang mga tao ngayon,” saad n’ong babae habang iniiling pa ang ulo.

“True! Malandi lang,” natatawang sabi ng isa niyang kasama.

“Hayy naku! Hindi halatang malandi siya, girl. Alam mo kung bakit?” Tanong pa niya. Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Isabelle habang pinipigilan ko ang luha ko. Alam ko kasing pinaparinggan nila ako. Kahit hindi man nila sabihin ng deritso sa’ kin, alam kong ako ang tinutukoy nila.

“Bakit?” Tanong ng babae.

“Hindi makabasag pinggan, girl. Akala moy isang anghel, ang amo pa ng mukha ’yun naman pala nasa loob ang kulo.” Natatawang sabi ng babae.

Bumukas ang pintuan ng elevator sa 8th floor kaya lumabas ang dalawang babae habang tumatawa parin saka sumara ang pinto ng elevator.

Kinurap-kurap ko ang mga mata ko para hindi tumulo ang luha ko. Feeling ko ay namamanhid ang katawan ko dahil sa mga narinig ko, ’yung tipong manghihina ka nalang bigla.

Bumukas ang elevator kaya pinahid ko ang luha ko dahil hindi ko talaga mapigilang umiyak. Laking gulat ko ng makita ko si sir Reagan na nakatayo sa harap ng elevator.

“Papa!” Tawag agad ni Isabelle kay sir Reagan saka tumakbo palapit sakanya.

Kinarga naman ‘to ni sir Reagan habang ang mga mata niya ay nakatitig sa’ kin.

Pilit akong ngumiti kay sir Reagan para hindi niya mahalata na umiyak ako. “Why are you crying?” Tanong niya sa seryosong boses.

“Huh? Hindi naman po ako umiyak, sir.” Sagot ko saka umiwas ng tingin saka ako lumabas ng elevator.

“Don’t fool me, mon amour. Alam kong umiyak ka. What happened? Why are you crying?” Tanong niya ulit sa’ kin.

Hindi ako sumagot sa tanong niya. Ayaw kong lumaki ang gulo dahil baka pag tsismisan na naman ako.

“May dalawang bad po, papa, kanina sa elevator.” Sagot ng anak ko kaya nanlaki ang mata ko.

Lumingon ulit sa’ kin si sir Reagan ng marinig niya ang sinabi ni Isabelle. Halata sa mukha niya ang galit kaya napalunok ako ng ilang beses.

“Wala po ’yun, sir Reagan. Ano lang p—

“Anong sinabi nila sa’yo?” Putol niya sa sasabihin ko.

Hindi ako sumagot dahil alam kong magagalit siya. Narinig kong bumuntong hininga si sir Reagan saka ’to nagsalita. “May cctv ang elevator, mon amour.” Saad niya kaya napa-angat ako ng tingin.

“Wag mong hintayin na pumunta ako ng cctv room para makuha ko ang mukha ng dalawang na kasabay niyo sa elevator,” dugtong niyang sabi.

“Sa hitsura mo palang kanina nang bumukas ang elevator alam kong nasasaktan ka. At ‘yun ang pinaka ayaw kong maramdaman mo. Ayaw kong nalulungkot ka. Sinabi ko na sa’yo di’ ba na aalagaan at pro-protektahan kita. Kaya hindi ako makakapayag na hindi kita iganti sa mga taong huhusga sa’yo, kahit pa maging masama ako sa paningin nila, wala akong pakialam ang mahalaga ay ma protektahan kita at si Isabelle. Kaya sabihin mo na sa’ kin kung sino ang dalawang ’yun para mapalayas ko sa companya ko,” Seryoso niyang sabi habang nagpipigil ng galit.

Hindi ko alam ang sasabihin ko kay sir Reagan, nakatitig lang ako sakanya at hindi makapaniwala sa mga sinabi niya sa’ kin.

A/N: Miss niyo si Reagan? Hahaha 😂🤣

Chapter 14

NATARANTA AKO NG PUMASOK si sir Reagan sa elevator kasama si Isabelle. Hindi ko man lang naabutan dahil sa bilis ng pagpasok nilang dalawa sa loob. Kaya heto ako hinihintay na bumukas ang elevator para sundan sila.

Alam kong pupuntahan ni sir Reagan ang dalawang babae kanina, baka ituro pa ng anak ko kung sino ’yung dalawang babae na ’yun.

Nakahinga ako ng maluwag nang bumukas ang elevator kaya pumasok ako agad saka ko pinindot kung anong floor ’yun. Habang nasa loob ako ng elevator ay nanlalamig ang kamay ko sa sobrang kaba. Halata kasi sa mukha ni sir Reagan na galit na galit talaga ’to.

Bumukas ang pintuan ng elevator kaya dali-dali akong lumabas. Napatakbo ako dahil naririnig ko ang ng malakas ang galit na boses ni sir Reagan, pinapagalitan na yata ang dalawang babae.

Nang makalapit ako ay nakatalikod si sir Reagan sa gawi ko habang buhat-buhat parin si Isabelle. Nakayuko naman sa harap niya ang mga empleyado sa floor na ’to habang ang dalawang babae ay nasa pinakaharap at nakayuko din.

“You have no right to insult Hope. Wag kayong mag malinis dahil baka mas madumi pa kayo kay Hope.” Galit na sabi ni sir Reagan.

“S-sir.. pasensya na p—

“I don’t accept your sorry. You too will be fired. And if anyone else I hear say hurtful words to, Hope, I won’t regret firing you all. Understand?” Saad ni sir Reagan saka ‘to humarap sa gawi ko, nagulat pa yata siya na nandito ako nakatayo. Lumapit siya sa’ kin saka hinawakan ang kamay ko at nagsimulang maglakad papuntang elevator.

“Why are your handa sweating?” Tanong niya sa’ kin.

“Paanong hindi pagpapawisan sir Reagan eh, kinakabahan ako sa’yo.” Pagsasabi ko ng totoo sakanya. Mahina naman siyang natawa saka dinala ang kamay ko na hawak niya sa kanyang labi at dinampian ng halik ang likod ng palad ko.

“Thank you po, papa.” Nakangiting sabi ni Isabelle saka hinalikan niya sa pisngi si sir Reagan.

“Ang sweet naman ng anak ko,” naka ngiting sabi ni sir Reagan kay Isabelle.

Pumasok kaming tatlo sa loob ng elevator para bumalik sa floor namin. Nang bumukas ang elevator ay sabay kaming lumabas. Duneritso si sir Reagan sa loob ng opisina niya kasama si Isabelle habang ako ay bumalik sa table ko na nasa labas lang ng opisina ni sir Reagan.

Bumalik ako sa ginagawa ko kanina, inaayos ko kasi ang mga folder na bawat department saka ko ibibigay kay sir Reagan para mapirmahan niya. Tinignan ko din kung may mahalaga bang meeting si sir Reagan ngayong week na ’to para hindi ko makalimutan.

Dumating ang hapon ay busy akong nag titipa sa keyboard ko dahil may ginagawa akong form. Biglang bumukas ang pintuan ng opisina ni sir Reagan at lumabas silang dalawa ng anak ko. Mahina akong natawa ng makita kong naka sukbit pa sa balikat ni sir Reagan ang bag ni Isabelle na mickey mouse.

“Let’s go home, mon amour.” Naka ngiting sabi ni sir Reagan sa’ kin habang hawaka ng kamay ni Isabelle.

“Sige po, sir, save ko lang po ang ginagawa ko.” Sagot ko saka sinave ang ginagagawa kong form. Inayos ko narin ang gamit ko saka ko pinatay ang computer ko.

Tumayo na ako kaya mabilis na hinawakan ni sir Reagan ang kamay ko at sabay kaming naglakad papuntang elevator.

Nang makababa kami sa ground floor ay lahat nakakasabayan naming empleyado ay binabati kaming dalawa ni sir Reagan. Naiilang ako dahil ayaw bitawan ni sir ang kamay ko. Nahihiya tukoy akong naglalakad habang nakayuko, baka kasi makita ko na naman ang mga ibang empleyado na nag bu-bulongan.

Nalaman ko din kanina na natanggal talaga ang dalawang babae. Chinat kasi ako ng kakilala ko do’n sa department na ‘yun at ang sabi sa’ kin ay panay daw ang iyak ng dalawa. Hindi ko nalang nireplayan dahil hindi ko alam kung anong isasagot ko.

Inangat ko ang ulo ko at nakita ang isang guard na nakatayo sa tabi ng kotse ni sir Reagan at agad na binuksan ang pintuan ng passenger seat. Pinapasok ako ni sir Reagan do’n saka niya binuksan ang pintuan ng backseat para ipasok do’n si Isabelle at ang bag niyang mickey mouse.

Hinintay ko lang na makapasok si sir Reagan sa loob ng kotse. Kinusap pa kasi niya ang guard saka ’to pumasok sa loob ng sasakyan at binuhay ang makina saka pinausad ’to.

Tahimik lang ako buong byahe habang si Isabelle ay na nonood sa tablet na binili ni sir Reagan para sakanya.

Nang makarating kami sa harap ng bahay ni sir Reagan ay agad akong bumaba ng sasakyan. Binuksan ko ang pintuan ng backseat saka ko inalalayan ang anak ko at kinuha ang bag niyang mickey mouse.

Kinarga naman agad ni sir Reagan si Isabelle kaya napa-iling nalang ako habang nakasunod sakanila papasok sa loob ng bahay.

Habang naglalakad ako ay iniisip ko kung anong lulutuin kong ulam para sa dinner. Baka kasi iba na naman ang sasabihin ni sir Reagan, parang ayaw ko na tuloy magluto ng ulam.

Umakyat muna ako sa kwarto para magbihis at para bihisan na din si Isabelle. Nang matapos kami ay bumama ako agad para makapag saing at para magluto ng ulam.

Iniwan ko muna sa sala si Isabelle habang binigyan ko siya ng milk at cookies. Habang nag sa-saing ako ay biglang sumulpot si sir Reagan sa likod ko at tinignan ang ginagawa ko.

“Anong lulutuin mong ulam, mon amour?” Tanong niya pa sa’ kin.

“Ahm.. hindi ko pa alam eh, parang ayaw ko ng magluto ng ulam.” Naka nguso kong sabi kaya mahinang natawa si sir Reagan.

“Masarap naman ang niluto mong nilaga ahh,” pambobola niya sa’kin. Mas lalo tuloy akong ngumuso sa sinabi niya.

“Hindi naman nilaga ’yun sir Reagan eh, sinigang kaya ’yun.” Saad ko kaya napangiwi siya.

“Sinigang ba?” Tanong pa niya at nagkukunwaring tumawa kaya inirapan ko siya.

“Sorry na mon amour, akala ko kasi talaga nilaga, ganun ka sarap ang luto mo.” Pambobola na naman niya sa’ kin.

“Ewan ko sa’yo, sir Reagan. Hindi na kita ipagluluto ng ulam,” naka simangot kong sabi.

Nagkamot naman siya sa likod ng ulo niya habang nakayuko.

“By the way, bakit sir Reagan parin ang tawag mo sa’ kin?” Naka kunot nuong tanong niya sa’ kin.

“Ano ba dapat? Sir naman talaga ahh,” sagot ko saka pinunasan ang kamay ko ng towel.

“No. Dapat honey na ang tawag mo sa’ kin.” Sagot niya kaya mahina akong natawa.

“Ayaw ko po, sir.” Sagot ko kaya nalukot ang mukha niya.

“May sir na nga may po pa.” Saad niya na bumuntong hininga pa.

“Eh kasi boss ko po kayo eh, kaya dapat lang na galangin kita,” sagot ko.

“Nanliligaw nga ako diba, mon amour.” Saad niya saka masama akong tinignan.

Napakamot nalang ako sa isang kilay ko saka lumapit sa ref para maghanap ng malulutong ulam. Bahala si sir Reagan kung ano na naman ang itatawag niya sa lulutuin ko.

Nagsimula na akong magluto habang si sir Reagan ay tahimik na nakamasid parin sa’ kin.

Isang oras lang ay naluto ko ang mechado kaya inayos ni sir Reagan ang mga plato na gagamitin namin saka niya tinawag si Isabelle.

Sabay kaming kumain tatlo at napansin ko kay Isabelle na inaantok na. Siguro ay napagod ’to kanina.

Nang matapos kaming kumain ay si sir Reagan ang nag presentang maghugas ng pinggan. Kaya binuhat ko nalang si Isabelle para dalhin sa kwarto namin dahil halatang antok na antok na ’to. Mabuti nalang ay nabihisan ko siya kanina.

Pumasok kami ng kwarto at agad kong inihiga sa kama si Isabelle. Tumagilid ang anak ko at tuluyang nakatulog ’to.

Binuksan ko nalang ang aircon saka ko siya pinatungan ng kumot. Lumabas ako ng kwarto para sana ayusin ang kusina at baka hindi marunong si sir Reagan.

Pagkababa ko ay agad akong dumeritso sa kusina, naabutan ko pa si sir Reagan na pinupunasan ang lamesa. Tapos narin siya maghugas ng pinggan, akala ko pa naman ay hindi siya marunong.

“Tulog na ba si Isabelle?” Tanong niya sa’ kin ng mapansin akong nakatayo.

“Opo sir, napagod po yata.” Sagot ko.

Lumapit naman sa’ kin si sir Reagan kaya napayuko ako. Hindi pa ako nakakapag pasalamat sa ginawa niya kanina.

“Maaga pa para matulog. Gusto mo manood ng movie, mon amour?” Tanong niya sa’ kin kaya nag angat ako ng tingin saka tumango.

“Sige. Maghahanda lang ako ng pagkain. Doon nalang tayo sa sala, mon amour.” Saad niya saka umalis sa harapan ko.

“Mauna ka ng pumunta do’n, mon amour.” Pahabol pa niyang sabi kaya naglakad ako papuntang sala saka umupo sa mahabang sofa at hinihintay si sir Reagan.

Kinuha ko nalang ang remote para buksan ang tv. Maya-maya lang ay dumating si sir Reagan na may dalang tray na may lamang pagkain at juice.

Inilapag niya ’yun sa mesa saka ’to umupo sa tabi ko.

“Anong gusto mong panoorin natin?” Tanong niya sa’ kin.

“Ikaw na po bahala, sir Reagan.” Sagot ko. Syempre bahay niya ’to kaya dapat lang siya magdesisyon.

Kinuha na din ni sir Reagan ang mga naiwan kong gamit sa apartment ko kahapon. Hindi na nga lang ako sumama dahil nahihiya akong magpakita sa care taker ng apartment.

Nanood lang kami ni sir Reagan nang makapili siya ng panoorin. Tahimik lang ako habang kumakain ng chips habang nakatuon ang mga mata ko sa tv. Si sir Reagan naman ay kanina pa inum ng inum ng juice at parang hindi mapakali.

Lumingon ako sakanya saka ako nagsalita. “Ayos ka lang po ba, sir Reagan?” Kunot nuo kong tanong.

“Ahm, yeah. Nauuhaw lang ako.” Sagot niya saka uminom ulit ng juice.

Hindi ko alam kung anong nagyayari sakanya dahil halata kasing hindi siya mapakali.

“Nga po pala, sir Reagan. Salamat po sa ginawa mo para samin ni Isabelle.” Sabi ko kaya napalingon siya sa gawi ko.

“You don’t need to thank me, mon amour. I already told you, didn’t I, I will take care and protect you and Isabelle.” Sabi niya saka ginulo ang buhok ko kaya ngumiti ako.

“Pero, salamat parin, sir Reagan.” Saad ko saka ko siya dinampian ng halik sa pisngi.

Mukang nagulat siya sa ginawa ko dahil bigla ’tong hindi gumalaw. Tumingin ulit ako sa tv saka ako sumubo ng chips.

Narinig ko naman si sir Reagan na parang may sinasabi, hindi ko nga lang marinig dahil malakas ang volume ng pinapanood namin.

Lumingon sa’ kin si sir Reagan kaya tumingin din ako sakanya. Kumunot ang nuo ko dahil namumula ang mukha niya.

“Okay ka lang po ba, sir Reagan?” Tanong ko saka ko inilapag ang hawak kong babasagin na plato sa mesa.

“Hindi ako okay, Hope.” Sagot niya habang nakatitig parin sa’ kin.

“May masakit po ba sa’yo?” Tanong ko naman saka tumayo sa couch para sana kumuha ng gamot at baka masakit ang ulo niya. Ngunit, agad na hinawakan ni sir Reagan ang kamay ko saka ako hinila papunta sakanya. Nahigit ko ang paghinga ko ng mabilis na sinakop ng halik ni sir Reagan ang labi ko. Naka kandong ako sakanya at hindi ko alam kung tutugon ba ako sa halik na ginagawa niya sa’ kin.

Hindi ko alam sa sarili ko, wala man lang akong naramdamang takot kay sir Reagan kahit pa nga hinahaplos niya ang likod ko habang hinahalikan parin ako.

Inangat ko ang kamay ko saka ko hinawakan ang pisngi niya. Ibinuka ko ang bibig ko at tinugon ang halik na iginawad niya sa’ kin. Napa-ungol ako sa loob ng bibig ni sir Reagan nang maipasok niya sa loob ng bibig ko ang dila niya at para bang may hinahanap ’to sa loob ng bibig ko.

Dahan-dahan lang ang ginagawa namin kaya nakakasabay ako sa ginagawa niyang halik sa’ kin.

“Uhmmmm..” ungol ko dahil sa pagsipsip niya sa dila ko. Uminit tuloy ang katawan ko sa ginagawa namin ni sir Reagan. Ako ang unang tumigil dahil kinakapos na ako ng hangin, mabilis naman hinabol ni sir Reagan ang mga labi ko at agad na sinakop ng halik.

Nakapikit ako habang mahinang hinahaplos ang buhok niya habang tinutugon ko parin ang halik na ginagawa niya sa’ kin.

A/N: Good Morning!

Chapter 15

SPG~

HINDI KO ALAM KUNG PAANO kami umabot sa ganito ni sir Reagan. Ang alam ko lang ay mapusok kaming naghahalikan habang umuulos siya sa loob ko.

Hindi ko nga alam kung paano kami na punta sa kwarto niya.

“Reagan..” ungol ko sa pangalan niya at mas lalong ibinuka ang mga binti ko.

“Yes, mon amour. Fucking moan my name.” Saad niya at mas lalong binilisan ang pag-ulos sa loob ko.

Napaliyad ang katawan ko dahil sa ginawa niyang pagsipsip sa isa kong nip-les.

“Oh, Reagan..” naiiyak kong ungol.

Hinawakan niya ang dalawa kong binti at ipinatong ’yun sa balikat niya.

Napa-arko ang katawan ko dahil sa ginawa niyang pagsagad sa loob ko. Pawis na pawis na ako at maging siya ay naliligo narin sa pawis niya.

“Oh, sige pa! Malapit na ako,” ungol ko habang nakapikit.

“Gusto kong iputok sa loob mo, mon amour. Will you let me?” Tanong niya habang namumungay ang mga mata niyang nakatingin sa’ kin.

Hindi ako sumagot agad kaya inabot niya ang isang ut*ng ko saka niya nilaro ’to. “Ohhh..” ungol ko sabay kagat sa ibabang labi ko.

“Gusto ko. Iputok mo sa loob ko,” sagot ko sa tanong niya kaya mabilis niyang binitawan ang dalawa kong binti at agad na nilumukos ng halik ang labi ko na agad ko namang tinugon. Naglalaban ang dila naming dalawa habang ang isa kong kamay ay mahinang sinusuklay ang buhok niya gamit ang daliri ko.

Umungol ako sa loob ng bibig niya hanggang sa tuluyang sumabog ang katas ko. Ilang sandali lang ay naramdaman ko ang mainit na katas na pumuno sa loob ko.

Hindi parin tinitigilan ni sir Reagan ang labi ko, talagang hinawakan pa niya ang baba ko at mas lalong hinalikan ang labi ko.

“S-Sir Reagan.. kinakapos na ako ng hangin.” Nahihirapan kong sabi sakanya habang pilit na tinutulak ang mukha niya.

Kumunot naman ang nuo niya habang nakapatong parin siya sa ibabaw ko. Hindi parin niya hinuhugot ang kahabaan niya sa loob ko kaya napakagat ako sa ibabang labi ko nang gumalaw si sir Reagan ng kunti.

Nakatitig lang ako sa mukha niya na halatang naiinis sa’ kin. Hindi ko alam kung bakit siya naiinis sa’ kin.

“B-Bakit ganyan ang mukha mo?” Nauutal ko pang tanong sakanya.

“Bakit mo ko tinawag na sir?” Inis niyang tanong sa’ kin.

Nahihiya akong nag-iwas ng tingin sakanya habang kagat ko ang ibabang labi ko. “Don’t bite your lips, Hope. Kung ayaw mong umungol ulit,” saad niya sa seryosong boses.

Pinandilatan ko siya ng mata ko at agad nag-iwas ng tingin. Ngunit, bumalik ang tingin ko sakanya dahil sa ginagawa niya. “Ahh..” ungol ko habang sinasalubong ang ulos niya.

Bigla siyang tumigil sa ginagawa niya kaya masama ko siyang tinignan. “Reagan! Nabibitin ako!” Inis kong sabi sakanya. Nakangiti naman siyang nakatingin sa’ kin saka kinagat ang ibabang labi niya. Doon ko lang napagtanto ang sinabi ko.

Agad kong tinakpan ang mukha ko gamit ang dalawang palad ko dahil sa hiyang nararamdaman ko. Hindi ko alam kung bakit ko nasabi ’yun.

“Don’t be shy, mon amour.” Malambing niyang sabi sa’ kin saka hinalikan ang isa kong dibdib saka pinaikot ang dila niya do’n. “Ohhh..” ungol ko sa ginagawa niya habang nakatakip parin ang dalawa kong kamay sa mukha ko.

“Gagalaw ulit ako sa loob mo, kapag tinawag mo ako sa pangalan ko. Ayaw ko ng Sir Reagan. Gusto ko Reagan lang.” Seryoso niyang sabi sa’ kin.

Tinanggal ko ang dalawang kamay ko sa mukha ko saka tumingin kay sir Reagan. “Reagan lang.” Saad ko.

“Yeah. Reagan lang. Walang sir.” Sagot niya saka mabilis na umulos sa loob ko.

“Reagan lang..” ungol ko na ikinatigil ni Reagan. Masama niya akong tinignan kaya patay malisya akong ngumiti sakanya.

Hindi siya nagsalita, bagkos ay hinawakan niya ang kunt*l ko saka nilaro ’to. “Ahhhh, Reagan.” Ungol ko sa ginagawa niya sa perlas ko.

Umangat ang sulok ng labi niya saka ’to nagsalita. “Tatawagin mo naman pala ako sa pangalan ko, kailangan lang pala daanin kita sa sarap.” Saad niya na tanging ungol lang ang naisagot ko.

Nagsimula ulit siyang umulos sa loob ko habang nilalaro parin ang kunt*l ko. Hindi ko na alam kung saan ibabaling ang ulo ko sa sarap na nararamdaman ko.

Tumigil ulit siya sa ginagawa niya at agad na isinubo ang daliri niya na galing sa kunt*l ko. “Kapag narinig ko pang tinawag mo akong sir, I swear, Hope, uungol ka sa’ kin. Kahit nasa office pa tayo o kahit nasaan man tayong lugar, aangkinin kita at walang makakapigil sa’ kin.” Seryoso niyang sabi sa’ kin kaya napalunok ako ng ilang beses.

“Noted , sir este R-Reagan pala,” saad ko kaya mahina niyang pinisil ang isa kong ut*ng.

Umulos ulit siya sa loob ko kaya napaungol ulit ako. Sa sobrang lakas ng ginagawa niyang paglabas masok sa loob ko ay pati ang katawan ko ay umiindayog.

“Ayan na ulit ako..” ungol ko ng maramdaman ko ang pamumuo sa puson ko.

“Sabay tayo, mon amour.” Hinihingal niyang sabi sa’ kin hanggang sa tuluyan kaming nilabasan.

Bumagsak ang katawan ni Reagan sa katawan ko, mahina kong hinahaplos ang buhok niya habang pinapakalma ko ang puso ko.

“Mon amour..” tawag niya sa’ kin.

“Hmm..” sagot ko saka ipinikit ang mga mata ko.

“Pakasalan mo ko!” Saad niya na ikinadilat ng mga mata ko.

“A-Ano?” Nauutal kong tanong sakanya. Hindi ko alam kung seryoso ba siya sa sinasabi niya.

“Ang sabi ko pakasalan mo ko. Lumalala na yata ang pagkabaliw ko sa’yo. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko, mon amour. Alam mo bang isa ka sa pangarap ko, Hope. Pangarap na gusto kong matupad. Ang maging asawa ka, ang makasama ka hanggang sa pagtanda. Ang babaeng aalagaan ko kahit pa nga hindi ko alam kung anong lasa ng niluluto mo,” saad niya saka ngumiwi. “Pero alam kung hindi ‘yun mangyayari agad. Mahaba pa ang ang lalakbayin ko para patunayan ko ang sarili ko sa’yo.” Dagdag niyang sabi sa’ kin.

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko kaya nakatitig lang ako sa mukha ni Reagan. “Pwede bang dito ka nalang matulog sa tabi ko,” naka nguso niyang sabi kaya mahina akong natawa. Ngayon ko lang kasi nakita ang side niyang ganun, hindi ko tuloy magawang hindi kurutin ang naka nguso niyang labi.

“Hindi pwede. Baka hanapin ako ng anak ko.” Sagot ko na ikinalukot ng mukha niya.

“Anak natin,” saad niya. Mahina nalang akong natawa dahil inaangkin na talaga niya na anak niya si Isabelle.

“Umalis ka na sa ibabaw ko.” Sabi ko sakanya na ikina-iling niya.

“Five minutes pa, mon amour. Gusto pa kitang kayakap eh,” saad niya saka niyakap ako at dinampian ng halik ang nuo ko.

“Gusto mo maligo tayo, mon amour?” Tanong niya. Nababanaag ko sa boses niya ang masamang balak kaya agad akong umiling.

“Ayaw ko! Sa kwarto nalang ako maliligo.” Sagot ko kaya nalukot na naman ang mukha niya.

“Damn! Iisa pa sana ako eh,” naka nguso niyang sabi kaya inirapan ko ’to.

Tinulak ko siya sa ibabaw ko kaya mabilis akong bumangon. Naramdaman ko pang kumirot ang gitnang bahagi ko kaya napa-ngiwi ako.

Kinuha ko ang kumot na nasa kama ni sir Reagan at agad na inikot ’yun sa katawan ko.

Pinulot ko muna ang nagkalat kong damit sa sahig. Ngunit, hindi ko makita ang underwear ko kaya umikot pa ako sa kabilang side para hanapin ang panty ko.

“Looking for this?” Nakangising tanong sa’ kin ni sir Reagan habang hawak niya ang hinahanap ko.

“Akin na nga ’yang panty ko,” seryoso kong sabi, ngunit, dinala niya ’yun sa ilong niya saka inamoy ‘to. “Damn. Heaven!” Saad niya saka tumingin sa’ kin.

Nag-init tuloy ang magkabilaang pisngi ko sa ginawa niya. Lumapit ako sakanya para agawin ang panty ko na agad naman niyang inilayo sa’ kin.

Masama ko siyang tinignan at akmang aagawin ko na naman sana ang hawak niyang panty k na mabilis niyang minasahe ang isa kong dibdib. “Reagan!” Saway ko sakanya.

“Akin na ’to, mon amour.” Saad niya saka itinago sa likod niya ang panty ko.

“Ibalik mo nga ‘yan sa’ kin!” Inis kong sabi.

“No! Akin na ’to. Aamoyin ko ’to mamaya dahil ayaw mo namang matulog sa tabi ko.” Seryoso niyang sabi.

“Nag mumukha kang manyak sa ginagawa mo.” Inis kong sabi.

“Ayos lang na tawagin mo akong manyak, pero ‘to ang tandaan mo, Hope, sa’yo lang ako kakalampag.” Saad niya sabay kindat sa’ kin.

Wala na akong nagawa dahil ayaw talaga niyang ibalik sa’ kin ang panty ko. Lumabas ako ng kwarto niya habang nakatapis sa kumot na kinuha ko sa kamay niya at agad na tinungo ang kwarto namin ng anak ko.

Pinihit ko ang siradura ng pintuan saka ako pumasok sa loob. Mahimbing na mahimbing ang tulog ni Isabelle kaya dahan- dahan ang ginagawa kong kilos para hindi ko maistorbo ang tulog niya.

Pumasok ako sa banyo at agad na pumailalim sa shower. Feeling ko ay inaantok na ako sa ginawa namin ni Reagan kanina. Nakaka-ubos pala ng lakas ’yun.

Mabilis kong tinapos ang pagligo ko at agad na kinuha ang t’walya na nakasabit saka ko itinapis sa katawan ko. Lumabas ako ng banyo para magbihis at gawin ang night routine ko.

Lumapit muna ako sa salamin at halos manlaki ang mga mata ko dahil sa daming pantal ng leeg ko. Naalala ko nga pala na sinipsip ’to ni Reagan kanina do’n sa sala.

Problem ko tuloy kung anong isusuot ko bukas, kitang-kita kasi ang mga ginawa niya sa leeg ko.

Napabuga nalang ako ng hangin saka ako naglakad papunta sa closet para kumuha ng damit ko. Malaking damit ang sinuot ko para hindi mapansin ni Isabelle bukas ang mga pantal ko.

Ginawa ko muna ang night routine ko saka ako lumapit sa kama para matulog. Ngunit, biglang umilaw ang cellphone ko na nakapatong sa bedside table kaya inabot ko ’to.

Napangiti nakang ako dahil sa message ni Reagan.

Good night, mon amour. Punta ka lang sa kwarto ko kapag hindi ka makatulog.

Nireplayan ko lang ng Neknek mo! ang message niya na agad naman niyang nireplayan.

Napa-iling nalang ako saka ko pinatay ang phone ko at ibinalik ’yun sa bedside table.

Tumingin muna ako kay Isabelle saka ko inayos ang kumot na nakapatong sa katawan niya saka ko dinampian ng halik ang nuo niya at humiga sa tabi niya.

Kinabukasan, na late ako ng gising kaya hindi tuloy ako nakapagluto ng baon namin. Kung hindi pa ako ginising ng anak ko ay hindi pa ako masisiging. Pati si sir Reagan ay na late din ng gising.

Mabilis ang ginagawa kong kilos habang binibihisan ko ang anak ko.

Ang sabi naman ni sir Reagan ay ayos lang naman kung malate kami eh siya naman daw ang boss.

Nang makarating kami sa office ay agad kong inayos ang tabundok na mga folder sa office table ko. Kaya ako nagmamadaling pumasok dahil kailangang kong maayos ang pagka file nito saka ko ibabalik sa mga department.

Si Isabelle naman ay nasa loob ng opisina ni sir Reagan. Lakad takbo ang ginagawa ko para maihatid ko lang sa iba’t-ibang department ang mga files na pinapabalik ni sir Reagan dahil hindi nua nagustuhan ang report. Ang iba naman ay pasado sakanya kaya ’yun ang inayos ko.

Pabalik ako sa table ko habang binabasa ang inabot sa’ kin ni Mrs. Ibañez. Chinenck ko muna ’to bago ako lumapit sa pinto ng office ni sir Reagan saka ko pinihit ang siradura ng pinto at binuksan ’yon.

Nakita ko si sir Reagan na may hawak na folder at parang may binabasa ‘to. Nag-angat siya ng tingin sa’ kin saka ’to ngumiti.

“Sir Reagan, pinapa-abot po ’to ni Mrs. Ibañez.” Saad ko. Ngunit, bilga akong kinabahan dahil biglang sumeryoso ang mukha ni sir Reagan.

Bigla ‘tong tumayo sa swivel chair niya saka naglakad papunt sa’ kin. Nilingon ko muna ang anak ko na busy ng nanonood sa tablet niya.

Madilim ang mukha ni sir Reagan habang palapit ‘to ng palapit sa’ kin. Napalunok ako ng ilang beses ng mabilis niyang hinawakan ang beywang ko saka niya ako hinila palapit sa katawan niya.

“Ahm.. sir Reagan..”

“Hindi ba sinabi ko na sa’yo na ayaw kong tinatawag mo akong sir.” Saad niya habang masamang nakatingin sa’ kin. Napangiwi nalang ako sa sinabi niya. Dapat naman talagang tawagin ko siyang sir kapag office hours eh.

“Kasi si—

“Pumasok ka sa banyo ko.” Seryoso niyang sabi sa’ kin.

“A-Anong gagawin ko do’n?” Nauutal kong tanong.

“Hindi ba’t sinabi ko na sa’yo kagabi na uulos ako sa loob mo kapag tinawag mo ulit ako na sir. Pumasok ka na, mon amour. Ginagalit mo talaga ako kaya humanda ka sa’ kin.” Seryoso niyang sabi.

Hindi na ako nakapalag ng mabilis niyang hinawakan ang kamay ko saka hinila papunta sa banyo. Hindi naman napansin ng anak ko dahil naka headseat ’to.

Hinihila ko ang kamay ko na hawak ni sir Reagan ngunit mas malakas ‘to sa’ kin kaya nahila niya parin ako sa loob ng banyo.

Napahawak ako sa magarbong sink ng banyo ni sir Reagan habang sa harap namin ay may malaking salamin. Mabilis na inangat ni sir Reagan ang suot kong office skirt at walang sabi sabing ipinasok ang daliri niya sa bukana ko. Napa-awang nalang ang bibig ko habang nakatitig parin sa salamin. Nasalikod ko naman si sir Reagan na nilalabas-masok sa loob ko ang daliri niya.

Tumigil siya sa ginagawa niya at narinig ko pagbukas ng zipper niya at halos napasigaw ako ng bigla niyang isinagad ang pagkalalaki niya sa loob ko.

“Ohhh..” ungol ko kaya agad kong tinakpan ang bibig ko at baka marinig pa ng anak ko.

Mahina namang kinakagat-kagat ni Reagan ang gilid ng teynga ko kaya mas lalong uminit ang katawan ko.

“Sinabi ko na sa’yo, mon amour. Paparusahan kita sa sarap kapag tinawag mo akong sir.” Namamaos niyang sabi sa’ kin. Tanging ungol lang ang naisagot ko lalo na ng isinagad niya ulit ang kahabaan niya sa loob ko.

Sumandal ako sa dibdib ni Reagan saka ako tumingin sa gawi niya. Mabilis naman niyang sinakop ng halik ang naka awang na mga labi ko at wala paring tigil ang pagbayo niya mula sa likuran ko.

Minamasahe niya din ang isa kong dibdib kaya mas lalo akong napauungol.

“Ayan na ako, Reagan. Ohhh..” ungol ko nang maramdaman kong malapit na akong labasan. Napahigipit ang hawak ko sa folder dahil sa sarap na nalalasap ko hanggang sa tuluyan akong nilabasan.

Halos sabay lang kami ni sir Reagan na ipinutok sa loob ko ang katas niya.

Tumingin ako sa salamin kaya nagkasalubong ang tingin namin ni Reagan mula sa reflection namin sa salamin. Bumaba ang tingin ko sa hawak kong folder at napangiwi dahil lukot na lukot na ’to.

Hinugot ni Reagan ang pagkalalaki niya sa loob ko kaya naramdaman kong may umagos sa mga binti ko.

“Malagkit.” Reklamo ko kaya mahina siyang natawa saka kumuha ng tissue na nasa harap ko saka ’to umuklo sa likod ko at pinunasan ang umagos na pinaghalong katas naming dalawa.

Tumayo ulit ’to saka inayos ang suot kong panties at ibinaba ang skirt ko.

Humarap ako sakanya saka mahinang hinampas siya sa dibdib gamit ang hawak kong folder. “Kasalanan mo ’to, tignan mo anong nangyari sa folder. Lagot ako kay Mrs. Ibañez, may mahalaga pa naman ’tong papeles.” Reklamo ko sakanya na ikinatawa niya.

“Wag kang mag-alala, mon amour. Ako ng bahala dyan! Sasabihin ko na nalukot ko ang folder dahil sa sarap.” Pilyo niyang sabi kaya masama ko siyang tinignan.

Ang bilis bumigay ng katawan ko pagdating kay Reagan. Hinahanap ng katawan ko ang mga haplos niya lalo na ang mainit niyang katawan sa t’wing niyayakap niya ako.

A/N: Hinabaan ko ng kunti para makabawi ako hahaha 😂

Chapter 16

NASA BAHAY LANG KAMI ngayon habang nagluluto ng meryenda. Kanina pa panay ang tawa ng anak kong si Isabelle dahil nagkukulitan na naman sila ni Reagan.

Nasasanay na talaga ang anak ko na tinatawag na daddy si Reagan. Nong isang araw nga ay pumunta kami sa mall at walang ginawa ang dalawa kundi bumili ng damit.

Hindi ko mapigilan si Reagan dahil kung anong ituro ng anak ko ay binibili niya agad. Kapag sinasaway ko siya ay sasagutin lang niya ako na deserve daw ni Isabelle ang mga bagay na gusto niyang bilhin. Para talaga silang mag-ama kaya napapangiti nalang ako habang pinagmamasdan sila.

“Mama..” Tawag sa’ kin ng anak ko kaya tumingin ako sakanya habang naghihiwa ng sibuyas. Si Reagan naman ay naghahalo sa niluluto niya.

“Ano ’yun anak?” Tanong ko habang kinukurap ang mga mata ko dahil naiiyak ako sa sibuyas.

“Sabi po ni daddy, darating daw po ang baby brother ko.” Inosenteng sabi ni Isabelle.

“Huh? Anong baby brother?” Kunot nuong tanong ko. Lumingon pa ako kay Reagan at nakitang kinagat niya ang ibabang labi niya saka nagpa-cute sa’ kin.

“Sabi ni daddy nasa tummy mo po daw,” saad ng anak ko kaya masama kong tinignan si Reagan na matamis akong nginitian.

“Kailan po lalabas ang baby brother ko mama?” Tanong pa sa’ kin ng anak ko na hindi ko alam kung anong isasagot. Lagot talaga ‘to sa’ kin si Reagan.

Tumikhim si Reagan saka ’to nagsalita. “Anak, pwede bang paki abot kay daddy ang plate?” Saad ni Reagan na agad naman tumalima ang anak ko.

Siniko ko agad ang matigas na tyan ni Reagan saka ko siya masamang tinignan.

“What?” Tanong pa niya.

“Ano na naman pinagsasabi mo kay Isabelle.” Inis kong sabi sakanya.

“Sinasabi ko lang naman ang totoo ahh, baka nakakalimutan mo, mon amour, naka ilan na tayo. Ayaw kong mataguan ng anak, Hope kaya mas mabuti ng ipagkalat ko na buntis ka.” Sabi niya.

“Pinagkalat?” Tanong ko.

“Oo. Sinabi ko sa kuya ko at sister in law ko pati narin sa mga kaibigan ko sa negosyo.” Sagot niya kaya pinalo ko siya sa braso.

“Baliw ka ba! Bakit mo naman ginawa ’yun?” Inis kong tanong.

“Para kung taguan mo man ako ng anak may tutulong sa’ kin maghanap dahil alam nilang anak ko ang dinadala mo.” Sagot niya saka hinalikan ako sa labi.

Lagi kasing may nangyayari samin ni Reagan. Hindi lang sa gabi, pati na sa umaga. Papasok pa nga lang kami sa companya niya ay pagod na pagod na ako dahil lagi niya akong hinihila sa banyo at do’n ay pinapatuwad niya ako.

Three days narin simula ng sinagot ko siya. Ang walanghiya, sa mall pa talaga ako tinanong kung sasagutin niya ako at pati ang mga staff do’n sa isang mall ay kinuntsaba niya. Nakaluhod pa talaga siya sa harap ko n’ong araw na ’yun habang ang anak kong si Isabelle ay mag hawak na folder at naka sulat ng  will you be my girlfriend.

Niyakap ako ni Reagan saka hinalikan ang nuo ko. Ang kamay niya ay hinahaplos ang tyan ko kaya tinampal ko ’to.

“Ito na po ang plate, daddy.” Biglang sulpot ng anak kong si Isabelle kaya agad humiwalay ng yakap sa’ kin si Reagan.

“Ang galing talaga ng panganay ko,” saad ni Reagan kaya napangiti ako.

Lagi pa ‘yan silang magkakampi laban sa’ kin. Lalo na  kapag napapagalitan ko si Isabelle, kaya todo rescue naman si Reagan sa anak ko at inaaway ako na parang bata.

Nang matapos kaming magluto ng spaghetti ay agad kong inayos ang plate sa mesa. Si Reagan naman ay nagsasandok ng pagkain. Araw-araw kaming ganito ni Reagan, kaming dalawa ang naghahanda ng pagkain naming tatlo.

Balak ni Reagan na sa susunod na pasukan ay gusto niyang ienroll si Isabelle sa private school. Kaya n’ong isang araw ay walang tigil silang dalawa sa kakabili ng gamit. Halata sa mukha ng anak ko na masaya ’to habang namimili siya ng bag niya.

“Thank you po, daddy.” Naka ngiting sabi ni Isabelle kay Reagan ng lagyan niya ’to ng pagkain sa plate niya.

“Kain ka ng marami anak ha! Anong gusto mong drinks? Choco or juice?” Tanong ni Reagan.

Nagsimula na akong kumain habang nakikinig sakanilang dalawa.

“Gusto ko po ng choco, daddy.” Sagot ng anak ko na agad naman tumalima si Reagan.

Bumalik ’to sa mesa habang may dala ‘tong chuckie. Tumingin siya sa’ kin saka kinindatan ako. “Ikaw, mon amour, anong gusto mong drinks?” Tanong niya saka lumapit sa’ kin at parang may ibubulong sa teynga ko dahil inilapit niya ang mukha niya sa isa kong teynga. “Laway ko o katas ko?” Pilyo niyang sabi kaya kinurot ko ang tagiliran niya saka ko siya pinandilatan ng mga mata ko.

Tumawa lang siya saka naglakad papunta sa ref at may kinuha do’n. Pakiramdam ko ay uminit ang magkabilaang pisngi ko dahil sa sinabi niya. Nakalunok na naman kasi ako kagabi ng katas niya.

Bumalik si Reagan samin saka ’to umupo sa bakanteng upuan na katabi ko.

Kumakain kaming tatlo at kung ano-ano lang ang pinagkwe-kwentuhan naming tatlo. Mamaya kasi ay balak naming pumunta sa park dahil gustong pumunta ni Isabelle do’n.

Napagdesisyonan namin ni Reagan na pumunta mamaya para naman may makalaro ang anak ko na ibang bata. Sinabihan pa ko ni Reagan kanina na kailangan daw siyang mag duoble kayod sa pag gawa ng kapatid ni Isabelle kaya binatukan ko siya sa ulo.

Nang matapos kaming kumain ay si Reagan na ang nag hugas ng pinagkainan namin dahil kailangan ko pang bihisan si Isabelle dahil pupunta na kami ng park.

Pumasok kami sa kwarto at binihisan ko lang ang anak ko ng leggings para hindi siya kagatin ng lamok. Kumuha narin ako ng blouse niya na alam kung komportable siya habang naglalaro. Nilagyan ko lang siya ng polbo sa likod at sa leeg saka ko tinalian ang buhok niya. Nilagyan ko na din ng maliit na towel ang likod niya.

Nang matapos kong bihisan si Isabelle ay ako naman ang nag bihis. Nag suot lang ako ng short at tshirt para komportable akong bantayan ang anak ko kapag naglalaro.

Lumabas kami ng anak ko sa kwarto at bumaba kami ng hagdan. Nakita ko pang nalukot ang mukha ni Reagan ng makita niya kami ni Isabelle.

“Bakit? May problema ba?” Nagtataka kong tanong ng makita ko ang hitsura niya.

“Bakit ka nak short, mon amour?” Tanong niya kaya tumingin din ako sa suot kong short.

“Bakit? Anong problema sa short ko?” Tanong ko din sakanya.

“Mag palit ka! Ayaw kong naka short ka, mon amour. Mag pajama ka nalang para hindi ka lamukin.” Sabi niya kaya masama ko siyang tinignan.

“Ayaw ko. Maglalaro kami ni Isabelle do’n, hindi matutulog.” Naka nguso kong sabi.

Narinig ko namang bumuntong hininga si Reagan kaya mas lalo akong napanguso. “Mag pantalon ka nalang,” saad niya saka lumapit sa’ kin saka ako niyakap. “Please..” dagdag niyang sabi.

“Hindi ba bagay sa’ kin mag short?” Tanong ko.

“Bagay. Pero ayaw kong mag suot ka ng ganyan sa labas, mon amour. Ako lang dapat ang makakita niyan.” Saad niya.

“Kung ayaw mo talagang magpalit.. sige ’ti nalang suotin mo,” sabi niya saka hinubad ang tshirt niya at isinuot ‘yun sa’ kin. Nagmukha tuloy akong naka dress dahil hanggang tuhod ko ang damit niya.

“Yan. Tapos may malaki akong jacket itali natin sa beywang ko,” dagdag niyang sabi kaya napangiwi ako.

“Ang init, Reagan.” Reklamo ko.

Inilapit niya ang labi niya sa teynga ko saka ’to nagsalita. “Mas lalo kang maiinitan kapag hinila kita papunta sa kwarto at aangkinin kita sa kama. Mas lalong mainit ’yun.” Sabi niya kaya inirapan ko siya.

Wala na akong nagawa ng kunin ni Reagan ang itim na malaking jacket niya at talagang siya pa talaga ang nagtali no’n sa beywang ko. Naka suot narin siya ng tshirt na ka parehong kulay ng damit ko.

Kinarga niya si Isabelle saka niya hinawakan ang kamay ko at sabay kaming lumabas ng bahay. Hindi ko alam kung matatawa nalang ba ako sa porma ko.

Binuksan ni Reagan ang pintuan sa backseat saka niya inilagay muna si Isabelle do’n. Inayos pa niya ang upuan ng anak ko para hindi ’to mahulog.

Binuksan ko narin ang pintuan ng passenger seat saka ako pumasok sa loob at hinihintay si Reagan na makapasok sa loob ng kotse.

Nang makapasok siya ay agad niyang binuhay ang makina ng kotse at pina-usad ’to.

Tahimik lang ako buong byahe habang si Isabelle ay excited ng pumunta sa park. May malaking plag ground kasi do’n na para sa mga bata. Nakita namin ’yun n’ong isang araw at na kwento ni Reagan kay Isabelle kaya gusto niyang pumunta.

Hindi naman masyadong malayo kaya nakarating kami agad. Humanap lang na parking space si Reagan saka kami bumaba ng kotse.

Magkahawak kamay kaming naglakad papunta sa park na dinig na dinig namin ang mga tawanan ng mga bata.

Halata sa mukha ng anak ko na sobrang excited siyang makipaglaro.

Nang makapasok kami ay agad na tumakbo ang anak ko sa swing at nakipag usap sa mga bata do’n.

Umupo lang kami ni Reagan sa bench habang pinagmamasdan namin si Isabelle na nakikipaglaro na sa mga bata.

Ipinalibot ko ang aking tingin sa paligid at madami akong nakitang mga vendor na nagtitinda ng mga pagkain sa gilid.

Inilibot ko ulit ang tingin ko at napadako ’yun sa di kalayuan na bench. Nakita ko si Jethro na naka upo do’n kasama ang isang babae at batang lalaki.

Naramdaman niya yata na nakatitig ako dahil lumingon siya sa gawi namin ni Reagan. Tumitig pa ‘to at pinaningkit pa ang mga mata niya saka tuluyang kumaway sa’ kin.

“Hope!” Tawag niya kaya maging si Reagan ay lumingon din. Naramdaman kong hinawakan ni Reagan ang kamay ko kaya lumingon ako sakanya saka ngumiti.

Naglakad papunta samin si Jethro habang karga-karga ang batang lalaki. “Nandito ka din pala, Hope.” Saad ni Jethro ng makalapit siya samin.

“Ahh, oo. Gusto kasing pumunta ng anak k—

“Anak namin ni Hope. Kaya dinala namin dito si Isabelle.” Pagpuputol ni Reagan sa sasabihin ko.

“Ahh, mabuti naman kung ganun. Ito nga din anak ko gustong pumunta dito kaya pinasyal ko narin.” Sagot ni Jethro.

Nanlaki naman ang mga mata ko sa sinabi niya. “Anak mo? May anak ka na pala?” Sunod-sunod kong tanong.

“Oo, meron na. Andoon ’yung live in partner ko.” Sagot niya saka tinuro ang babaeng naka upo do’n sa bench.

“Ahh.. mabuti naman.” Sagot ko.

“Anong pangalan ng anak mo?” Tanong ko kay Jethro.

“Gemdale. Kinuha ko sa name ng misis ko.” Sagot niya. Nakangiti naman akong tumango. “Nga pala, Hope. Naalala mo pa ba ang kaibigan natin na si Matthew?” Tanong niya sa’ kin.

“Oo. Bakit?” Tanong ko.

“Nandito din siya eh, hindi ko lang alam kung nasaan na naman ’yun. Sabi niya may bibilhin lang siya eh,” saad ni Jethro habang palinga-linga sa paligid.

Lumingon ako kay Reagan at nakitang magkasalubong ang kilay niya. Napangiti nalang ako dahil alam kung nagseselos siya. Lumingon siya sa’ kin kaya mas lao akong napangiti ng mas lalo siyang sumimangit sa’ kin.

Mabilis kong inilapit ang mukha ko saka ko siya mabilis na hinalikan sa labi. Unti-unti ay umaliwalas ang mukha nito at mabilis akong hinalikan sa labi.

Si Reagan ang unang humiwalay sa halik na pinagsaluhan namin saka hinawakan ang tyan ko. “Baka nagugutom na ang baby natin, mon amour. Anong gusto mong kainin?” Tanong niya sa’ kin.

“Buntis ka, Hope?” Biglang sabat ni Jethro kaya napalingon ako sa gawi niya. Hindi ko alam kung anong isasagot ko eh hindi naman kasi totoo.

“Yes. My future wife is pregnant.” Sagot ni Reagan sa seryosong boses. Hindi ko nalang siya sinaway, napahilot nalang ako sa sentido ko saka ako tumingin sa anak kong si Isabelle na naglalaro parin.

“Uy, congrats ha!” Nakangiting sabi ni Jethro saka tumingin sa paligid. “Ayon pala si Matthew.” Sabi niya saka siya kumaway.

Maya-maya lang ay may lumapit samin at nakita ko ang isa ko pang kababata na si Matthew. “Hope.. ikaw ba ’yan? Mas lalo kang gumanda.” Saad niya na parang hindi makapaniwala na ako ’to.

Umusog ako papunta kay Reagan kaya niyakap niya ako saka ako ngumiti kay Matthew bilang sagot ko.

“Are you hungry?” Tanong sa’ kin ni Reagan.

“Hindi pa naman. Ayaw ko lang sila kausap na, pero ayaw pa nilang umalis sa harap natin. Anong magandang sabihin na ayaw ko na silang kausap? Hindi ko alam ang sasabihin eh, paano sila paalisin sa harap natin.” Sunod-sunod kong sabi kay Reagan na mahina niyang ikinatawa.

“C’mon, makipaglaro tayo sa anak natin.” Nakangiti niyang sabi saka pinagsiklop ang kamay naming dalawa.

Tumingin ako sa dalawa saka ako nagsalita. “Sige, pupuntahan muna namin ang anak namin.” Saad ko nalang saka kami naglakad ni Reagan papunta kay Isabelle. Kami na ang nag adjust dahil ayaw yata nilang umalis sa harapan namin.

A/N: Magandang hapon!

Chapter 17

NANDITO AKO SA KWARTO ni Reagan dahil ang sabi ng magaling kong anak na kaya na daw niya ang mag-isa sa kwarto at dapat ay sa iisang kwarto nalang daw kami ng daddy niya.

Wala akong nagawa dahil naka lock ang pinto sa kwarto ni Isabelle. Malamang si Reagan na naman ang may pakana nito.

Masama kong tinignan si Reagan na nakahiga sa kama habang may ngiti sa labi.

Tinapik niya ang kama saka ’to nagsalita. “Halika na, mon amour. Matulog na tayo!” Saad niya kaya mas lalo ko siyang inirapan.

Kumunot naman ang nuo niya saka umupo sa kama. “Wag mong sabihing matutulog ka habang nakatayo.” Saad niya sa ’kin.

“Sinabotahe mo na naman ang anak ko no?” Tanong ko na agad naman niyang ikina-iling. Magsisinungaling pa eh, halata naman na siya na naman nag utos nito kay Isabelle. Hindi lang talaga ako makapaniwala na gagawin ’yun sa ’kin ni Isabelle, feeling ko tuloy pinalayas ako ng anak ko sa kwarto.

“Wala akong alam dyan, mon amour. Wag mo nga akong pag bintangan.” Saad niya kaya naglakad ako papunta sa kama hanggang sa nakalapit ako sakanya at mabilis ko siyang binatukan.

“Aray naman, mon amour.” Reklamo niya habang hinihimas ang binatukan ko.

“Sira ulo ka kasi. Tinuturuan mo ang anak ko—

“Anak natin. Anak ko si Isabelle kaya.” Pagpuputol niya sa sasabihin ko. Hindi ako nakasagotng mabilis niya akong hinila kaya napaupo ako sa kama at agad na pinulupot ni Reagan ang dalawang braso niya sa beywang ko.

Pinagdikit ni Reagan ang mga nuo namin saka dinampian ng halik ang labi ko. “Dito ka nalang kasi matulog, mon amour.” Malambing niyang sabi.

“Paano naman si Isabelle.. baka hindi sanay ’yun na walang katabi.” Sagot ko.

“Kaya nga anak natin. Siya nga ang nagsabi sa ’kin na patulugin ka dito sa kwarto ko. Tapos ako ang pinag bibintangan mo. Ang anak kaya natin ang may pasimuno.” Saad ni Reagan sa ’kin saka pinisil ng mahina ang tungki ng ilong ko.

“Bakit naman maiisip ’yun ni Isabelle?” Kunot nuo kong tanong.

“Ahm.. sabi kasi ng anak natin na gusto na daw niya magkaroon ng kapatid. Alam mo naman ako, mon amour. Handang ibigay ang hiling ng anak natin. Kaya sige na.. maghubad ka na para makarami tayo ng rounds.” Naka ngisi niyang sabi kaya binatukan ko na naman sa ulo.

Nakanguso siya sa ’kin kaya inirapan ko siya. “Nakakainis ka, mon amour. Dapat kiss ang binibigay mo sa ’kin hindi batok.” Reklamo niya.

“Sa sala nalang ako matutulog. Alam ko na ang binabalak mo, Reagan.” Saad ko saka ako tumayo, ngunit napaupo lang din ako ulit ng hilain ako ni Reagan at mabilis na sinakop ng halik ang labi ko.

“Uhmmm..” ungol ko habang tinutugon ang halik na iginawad niya sa ’kin.

Bumaba ang halik ni Reagan sa panga ko hanggang sa hinahalikan na niya ang leeg ko. Naka awang ang mga labi ko habang nakahawak sa braso niya. “Reagan..” sambit ko sa pangalan niya kaya tumigil ’to sa ginagawa niyang paghalik sa leeg ko.

“I want you, mon amour. Gustong-gusto ko na talaga magka anak tayo. Pakasalan mo na kasi ako. Promise, magiging mabuti akong asawa at ama ng mga anak natin.” Saad niya habang mapupungay ang mga matang nakatitig sa ’kin.

“Gusto mo na talagang mag-asawa?” Tanong ko dahil pangalawang beses na yata niyang sinabi ’to sa ’kin.

“Yes. Ikaw nalang ang panagarap ko na hindi pa natutupad, Hope. Pangarap na akala ko ay hindi na mangyayari. Alam mo ba.. pangarap kong maging boyfriend mo, kaya tuwang-tuwa ako n’ong sinagot mo ko.” Naka ngiti niyang sabi saka dinampian ng halik ang labi ko.

“Akala ko.. hindi ko na matutupad ’yun. Sa sobrang saya ko.. ibinalita ko s kuya ko pati narin sa mga kaibigan ko na buntis ka.” Saad niya saka hinawakan ang kamay ko at dinampian ng halik ’to.

“Pangarap kong iharap ka sa altar, Hope. At alam ko.. mangyayari ang hiling kong ’yun.” Malambing niyang sabi.

Niyakap ko siya saka ko isinandala ang ulo ko sa dibdib niya. Niyakap naman ako pabalik ni Reagan saka mahinang hinahaplos ang likod ko.

Masaya ako dahil alam kong mahal ako ni Reagan. Tanggap niya ako pati narin ang anak ko kaya napapatanong nalang ako kung bakit ang swerte ko dahil may Reagan akong nakilala.

Umayos ako ng upo saka ako tumingin sa suot kong damit. “Hindi pa ako nakakaligo. Kukuha pa sana ako ng damit sa kwarto namin kaso naka lock naman.” Naka nguso kong sabi kay Reagan kaya mahina siyang natawa saka mabilis na sinakop ng halik ang labi ko.

“Damit ko na muna ang gamitin mo, mon amour. Hindi pa din naman ako naliligo dahil hinihintay din naman kita. Sabay nalang tayo maligo para maka save tayo ng tubig. Oh, diba ang talino ko, mon amour.” Naka ngisi niyang sabi kaya inirapan ko siya.

“Puro ka kalokohan.,” saad ko saka tumayo at agad naglakad papunta sa banyo ng kwarto niya. Sumunod naman sa ’kin si Reagan hanggang sa makapasok kaming dalawa sa loob ng banyo.

Wala na akong nagawa kundi tanggalin ang saplot sa katawan ko. Si Reagan naman ay nakatitig lang din sa ’kin hanggang sa tanggalin din niya ang mga saplot niya sa katawan.

Kitang-kita ko tuloy ang tattoo sa isang braso niya na tribal. Lumapit siya sa ’kin saka ’to yumakap sa ’kin. Hindi na ako naiilang sa t’wing nakikita kong hubo’t hubad kaming dalawa ni Reagan. Naka ilang beses na din naman kami kaya wala naman na akong itatago sakanya. Halos dilaan pa niya ang katawan ko, ulo hanggang sa daliri ko sa paa ang ginagawa niya sa t’wing inaangkin niya ako.

Pumailalim kaming dalawa sa shower , si Reagan ay nakayakap mula sa likuran ko kaya damang-dama ko ang matigas niyang alaga na tumatama sa pang-upo ko.

Binuksan ko ang shower kaya agad kaming nabasang dalawa. Napa-liyad ako ng mabilis na tumungo ang isang kamay ni Reagan sa pagkababae ko at mahinang hinahaplos ’yon.

“Reagan..” tawag ko sakanya.

“Hmmm..” sagot naman niya habang mahinang hinahalikan ang leeg ko.

“Masakit ba magpa tattoo?” Tanong ko kaya tumigil siya sa paghalik sa leeg ko.

“Hindi naman. Bakit?” Tanong niya sa ’kin.

“Bakit tribal ang tattoo mo?” Tabing ko sakanya.

“Actually, cover up lang yan. Hindi ko kasi nagustuhan ang old tattoo ko kaya pina-cover up ko.” Sagot niya sa ’kin. “Gusto mo magpa tattoo?” Tanong niya sa ’kin.

Tumango ako saka isinandal ang likod ng ulo ko sa dibdib niya. “Sana. Pero baka masakit..” naka nguso kong sabi.

Mahina siyang natawa saka dinampian ng halik ang balikat ko. “Ano bang ipapa-tattoo mo sana?” Tanong niya.

“Medusa.” Sagot ko agad. Natahimk naman si Reagan kaya lumingon ako para makita ang mukha niya. “Pero baka masakit..” dagdag kong sabi.

Bumuntong hininga naman siya saka niyakap ako ng mahigpit. “Alam ko kung bakit gusto mo pag patattoo ng medusa, mon amour. Alam kong hindi ko matatanggal sa alaala mo ang nangyari sa’yo. Pero kung talagang gusto mong magpatattoo.. sasamahan kita. Basta lagi mong tatandaan, Hope. Mahal na mahal kita kahit ano pa ang nakaraan mo. Mahal na mahal ko kayo ni Isabelle. Gusto ko sanang hilingin sa’yo na kalimutan mo nalang ’yun pero alam kung hindi pwede lalo na’t hanggang ngayon ay hindj parin nahuhuli ang gumawa sa’yo no’n. Pinangako ko sa’yo, mon amour na kahit anong mangyari, hinding-hindi ako titigil mahanap ang gumawa sa’yo no’n.” Mahaba niyang sabi sa ’kin habang nakayakap parin sa likod ko.

Ang alam ko kasi ay pinapabuksan ni Reagan ang kaso kong isinampa. Kaya umaasa kaming dalawa na mahuli ang taong gumagasa sa ’kin at para pag bayaran niya ang ginawang ka hayupan niya sa ’kin.

Inabot ko ang sabon saka inabot ’to kay Reagan. “Pwede mo bang sabonan ang likod ko?” Tanong ko sakanya.

“Oo naman. Kung gusto mo dila ko pa ang humawak sa sabon, mon amour.” Pilyo niyang sabi kaya napa-iling nalang ako.

Panglalaki ang sabo na ginamit ko dahil nga sa nilock ng anak ko ang pinto ng kwarto namin kaya hindi man lang ako naka kuha ng gamit. Pero ayos lang din, kaamoy ko na si Reagan.

Iniharap niya ako sa gawi niya saka lumuhod sa harap ko. “Open your legs, mon amour.” Utos niya sa ’kin.

Akala ko ay sasabunan niya ang pagkababae ko pero nagulat ako ng mabilis niyang inilapit ang mukha niya sa pagkababae ko saka nilaro ang kunt*l ko.

“Reagan..” ungol ko saka mabilis na humawak sa buhok niya para hindi ako matumba.

“Oh, sige pa.. Reagan.” Nahihibang kong ungol.

Napaliyad ako nang mabilis niyang sinusundot ang kunt*l ko at pinapatulis pa niya ang dulo ng dila niya.

“Ahhhh..”

Naka awang ang mga labi ko habang nakapikit ang mga mata ko dahil sa sobrang sarap ng ginawa sa ’kin ni Reagan.

“Reagan.. malapit na ako.” Ungol ko ng maramdaman kong may namumuo sa puson ko.

Mas lalong hinawakan ni Reagan ang mga binti ko at mas lalong ginalingan ang pagdila sa pagkababae ko. Halos tumirik ang mga mata ko ng maabot ko ang rurok ng kaligayahan.

“Damn! Ang sarap talaga ng katasa mo, mon amour. Kaya nauulol ako sa’yo eh,” pilyo niyang sabi habang dinudot-dot ang daliri niya sa bukana ko saka niya isusubo ’yon sa bibig niya.

“Dalawang araw ko din ’tong hindi natikman, mon amour. Kaya humanda ka sa ’kin.” Dagdag niyang sabi saka bumalik ulit sa pagkain sa pagkababae ko.

Napakagat nalanga ko sa ibabang labi ko at mas lalong ibinuka ang mga binti ko. Napansin yata ni Reagan na nahihirapan ako kaya pina-upo niya ako sa tiles na sahig saka ibinuka ulit ang mga binti ko at ipinatong ang isa sa balikat niya.

Bumalik ulit siya sa pagkain sa pagkababae ko kaya napaliyad ako habang nakatukod ang dalawang kamay ko sa tiles.

“Ang sarap niyan, Reagan.” Ungol ko saka ko hinawakan ang ulo niya at mas lalong pinagduldulan ang mukha niya sa basang-basa kong pagkababae.

Ang sabi niya sa ’kin kanina, sabay daw kaming maligo para maka save ng water, pero hindi naman niya pinatay ang shower.

“Reagan.. ipasok mo na please..” nagmamakaawa kong sabi dahil gustong -gusto kong ang mahaba at mataba niyang alaga sa loob ko.

Tumigil si Reagan sa ginagawa niya sa pagkababae ko saka niya ako tinulungan tumayo at agad pinatalikod sa gawi niya.

“Bend over, mon amour. Let me taste heaven with you again.” Sabi niya sa namamaos na boses na parang inaakit ako.

Agad kong sinunod ang utos niya at napa-ungol ng malakas niyang isinagad ang kahabaan niya sa loob ko. Sabay pa kaming napa-ungol habang umuulos siya sa loob ko.

“Ang sarap, Reagan..” ungol ko habang tinatanggap ang bawat ulos niya sa loob ko.

“Ang sarap mo kasi, mon amour. Damn! Hindi na ako makapag hintay na lumubo ang tyan mo, mon amour.” Bulong niya sa teynga ko saka niya pinisil ng mahina ang isa kong dibdib.

“Bibili nalang tayo ng formula milk sa anak natin, mon amour. Ako lang ang pwedeng dumede sa mga ’to.” Sabi niya saka mahinang nilalamas ang dalawa kong dibdib.

Napaliyad ako dahil sa ginagawa niya, nilalaro kasi niya ang dalawang nip-les ko gamit ang daliri niya kaya mas lalong uminit ang katawan ko. Wala paring tigil ang paglabas masok ng alaga niya sa loob ko.

“Reagan.. ayan na ako.” Naiiyak kong sabi.

“Sabay tayo, mon amour.” Saad niya at mas lalong naging desperado ang pagbayo niya sa loob ko. Halos napasigaw ako ng tuluyan akong nilabasan. Naka apat na ulos pa si Reagan sa loob ko, pinutok niya lahat sa loob ko ang nilabas niyang katas at agad na sinakop ng halik ang mga labi ko habang ang isang kamay niya ay minamasahe na naman ang isa kong dibdib.

Hindi na talaga ako magtataka kung sa susunod na araw at hindi ako bisitahin ng buwanang dalaw ko. Lagi kasing pinuputok ni Reagan lahat ng katas niya sa loob ko.

A/N: Sorry for late ud. Naliligaw ako ng landas. 🤦‍♀️😩

Chapter 18

I WAS BUSY READING THE papers that Hope give me earlier. I need to sign this so I can approve the upcoming project this month.

Gusto ko sanang landiin si Hope pero ayaw niya akong pansinin hangga’t hindi ko daw natatapos ang trabaho ko. Wala tuloy akong nagawa ng lumabas ’to sa opisina ko at kahit kiss man lang ay hindi ako binigyan. Pagmamay-ari ko ang companyang ’to pero si Hope ang boss ko.

Napahilot ako sa sentido ko at binitawan ang hawak kong papeles. Gusto ko sanang lumabas ng opisina para masingil si Hope sa utang niya. May utang kasi siyang kiss sa ’kin dahil hindi niya ako hinalikan kanina.

Wala ang anak naming si Isabelle, iniwan namin siya sa bahay ng kapatid ko at sila na muna daw ang magbabantay. Tahimik tuloy ang opisina ko dahil wala ang anak ko.

Kinuha ko ang cellphone ko na nakapatong sa gilid ng table at agad binuksan ’to. Nag send ako ng message sa kuya ko at kinakamusta ang anak ko. Gustong-gusto ko talagang tawaging anak si Isabelle. Even if I’m not her father, for me.. she’s my daughter. Sana nga ako nalang ang naging ama niya.

Tumayo ako at agad naglakad papunta sa pinto para silipin si Hope. I opened the door at sumilip ako para tignan si Hope sa office table niya. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa table niya habang may ngiti sa labi.

Nang makalapit ako ay agad kong hinila ang swivel chair niya paharap sa ’kin saka ako lumuhod sa harapan niya. Nanlaki pa ang mga mata niya dahil sa gulat kaya mahina akong natawa.

Pinaningkitan niya ako ng mga mata niya saka pinisil ng mahina ang ilong ko. “Nandito ka na naman.. tapos ka naba sa ginagawa mo?” Suplada niyang sabi kaya napanguso ako.

“Kinakawawa mo ako, mon amoure. Porke’t alam mong ikaw ang kahinaan ko, tinatambakan mo ko ng trabaho.” Reklamo ko. Inilapit ko ang mukha ko sa tyan niya saka isinandal ang ulo ko. I close my eyes when I felt Hope softly stroking my hair.

“Nagpapalambing ka lang eh,” sabi niya.

“Yeah. I need your kiss, mon amour. Kanina pa sumasakit ang ulo ko eh. Kailangan ko na ng medicine mula sa’yo.” Malambing kong sabi.

Narinig ko ang mahinang tawa niya kaya nag angat ako ng mukha ko saka ngumuso sakanya. “Pahingi ng kiss,” sabi ko kaya napa-iling siya saka inilapit ang mukha niya papunta sa ’kin. Hinalikan niya ako sa labi na agad ko namang tinugon. I held her neck so she wouldn’t escape from me.

I bit her lower lip softly causing her to moan, kaya agad kong ipinasok ang dila ko sa loob ng bibig niya.

Napangiti ako ng maramdaman ko ang mahinang haplos ni Hope sa balikat ko. I want to make love with her but I remembered that I still have a lot of work to do. Balak ko kasing dalhin si Hope at Isabelle sa Hongkong. One week kami do’n. I need to finish all my work before we leave.

Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin at pinagkatitigan ko ang babaeng mahal na mahal ko. “Gusto ko na sanang umuwi tayo, pero naalala ko madami pa pala akong tatapusing trabaho.” Malungkot kong sabi.

“Tapusin mo na kasi agad para maaga tayong makauwi mamaya.” Sagot niya saka inayos ang nagulong kong buhok.

“Can we make love, mon amour? Pag-uwi natin sa babay, kahit five rounds lang.” Naka nguso kong sabi ngunit pinandilatan lang niya ako ng mga mata niya.

“Mukha mo! five rounds ka dyan! Sinabi mo na sa ’kin yan n’ong nakaraan, pero umaabot tayo ng ten rounds.” Sabi niya kaya mahina akong natawa.

“Ang sarap mo eh. Can you blame me?” Depensa ko kaya inirapan niya ako. “It’s your fault, mon amour. So, blame youself.” I said with a smile.

“Heh! Hindi kita tatabihan matulog mamaya,” sabi niya kaya nanlaki ang mga mata ko.

“No, mon amour. Para mo narin akong tinanggalan ng buhay no’n. Subukan mo lang hindi tumabi sa ’kin mamaya.. hindi talaga kita palalakarin.” I said.

“Ang dami mong alam eh no?” Natatawa niyang sabi.

“Uwi na tayo, mon amour. Sa bahay nalang natin gawin ang trabaho, please..” pagmamakaawa ko sakanya. Damn! Adik na talaga ako. Adik na ako kay Hope at walang makakagamot sa ’kin kundi si Hope lang.

“Matatambakan ka na naman ng trabaho.” Sabi niya saka hinaplos ang pisngi ko. Hinuli ko ang kamay niya saka ko ’to dinampian ng halik.

“Ako na bahala, mon amour. Uwi na tayo, please..” naka nguso kong sabi.

Napa-iling siya saka pinisil ng mahina ang ilong ko. “Sige na nga,” sagot niya saka dinampian ng halik ang labi ko. “Ayusin ko muna ang mga gamit ko saka tayo uuwi.” Dagdag niyang sabi kaya agad akong tumayo saka hinalikan siya sa nuo.

“Kunin ko lang ang cellphone ko, mon amour. I love you.” Malambing kong sabi.

“I love you too.” Sagot niya. Kinagat ko ang ibabang labi ko dahil sa kilig na nararamdaman ko habang nakatitig parin kay Hope na inaayos ang mga folder na nagkalat sa table niya. Napahinto naman siya sa ginagawa niya at nag-angat ng tingin sa ’kin.

“Bakit ka naka ngiti?” Natatawa niyang tanong.

“Tao din ako, mon amour. Nakakaramdam din ako ng kilig lalo na kung galing sa’yo. Damn! Ang sarap pala pakinggan, mon amour.” Sabi ko habang nag pipigil ng ngiti.

Tumayo siya saka pinulot ang shoulder bag saka humarap ulit sa ’kin. “I love you, Reagan ko.” Malambing niyang sabi saka hinawakan ang kamay ko.

“Fuck! I need oxygen, mon amour. Naubos yata hangin ko sa sinabi mo,” naka ngiti kong sabi.

“Bigyan kita ng hangin galing sa bibig ko.” Sabi niya kaya nanlaki ang mga mata ko.

“Damn! Nilalandi ako ng mon amour ko.” Gulat kong sabi na ikinatawa niya.

“Kunin mo na cellphone mo para makauwi na tayo.” Utos niya kaya agad ko siyang hinalikan sa labi saka ako naglakad patungo sa pinto ng opisina ko. Pinihit ko ang siradura ng pinto saka ko ’to binuksan.

I walked to my office table and picked up my cellphone and car keys. Lumabas ako ng opisina saka lumapit kay Hope na nakaupo sa swivel chair.

LUMABAS KAMI NI Reagan sa companya niya habang magkahawak kamay. Inalalayan pa ako ni Reagan sumakay ng kotse niya saka niya isinara ang pinto.

Nakatingin lang ako kay Reagan na tinapik ang balikat ng guard saka ’to umikot papunta sa driver seat.

Pumasok siya sa kotse at agad siniil ng halik ang mga labi ko. Pinutol niya ang halik na pinagsaluhan namin at binuhay ang makina ng kotse.

“Daanan na ba natin ang anak natin?” Tanong niya sa ’kin kaya napangiti ako. Sa t’wing tinatawag niyang anak si Isabelle ay parang may humahaplos sa puso ko kaya hindi ko mapigilang hindi mapangiti. Napakaswerte ko kasi sakanya dahil tanggap niya ang anak ko. Dati, iniisip ko kung may lalaki pa bang magkakagusto sa ’kin kapag nalaman nilang may anak na ako. Lahat kasi ng nanliligaw sa ’kin dati ay ayaw ng lumapit sa ’kin, takot siguro na ipaako ko ang anak ko sakanila. Pero, nag-iba ang nangyari at mas lumayo ako sa mga lalaki lalo na sa pinagdaanan ko.

Naramdaman kong hinawakan ni Reagan ang kamay ko kaya napatigil ako sa pag-iisip. “Mon amour..” tawag niya sa ’kin.

“Ano yun?” Malambing kong tanong saka ngumiti sakanya.

“Anong gusto mong kainin?” Tanong niya saka pina-usad ang kotse.

“Hindi ko din alam eh. May stock pa ba ang ref mo?” Tanong ko dahil siya ang nagluto ng breakfast namin kanina. Maaga pa kaming pumasok kanina, uuwi din naman pala kami agad.

“Meron p. Pero, ubos na ang pagkain ng anak natin. Grocery na muna tayo, mon amour. Ayaw kong magutom ang anak natin,” sabi niya kaya tumango ako habang naka ngiti.

Nasasanay na talaga ako na tinatawag niyang anak si Isabelle. Pinakilala din niya ’to sa mga kaibigan niya n’ong isang araw at lahat sila ay tuwang-tuwa kay Isabelle. Kinabahan pa ako dahil dinala kami ni Reagan sa bahay ng mga magulang niya. Sobrang takot na takot ako at baka magalit ang mag magulang niya. Naikwento kasi sa ’kin ni Reagan ang tungkol sa kuya niya at sa asawa niya. Pero nagka patawaran naman din sabi sa ’kin ni Reagan.

Nakahinga lang ako ng maluwag ng makita kong nilalaro ng maga magulang ni Reagan ang anak kong si Isabelle. Hindi nga ako mapakali habang nakikipag usap sa mama niya. May pagka suplada kasi ang mukha ng mama ni Reagan, kahawing niya si kuya Zacreus na may pagka seryoso ang mukha at parang hindi pala ngiti. Si Reagan kasi ay may pagka pilyo ang mukha na mukang namana niya sa daddy niya, pala ngiti din kasi ang ama ni Reagan at sinabihan pa ako na bumisita ulit kami para naman daw umingay ang bahay nila. Masaya narin ako dahil pinakilala kami ni Reagan sa mga magulang niya. Hindi ko naman hinihiling na magustuhan nila ako pero masaya narin dahil hindi humadlang ang mga magulang niya sa relasyon namin ni Reagan.

Naramdaman kong huminto ang sasakyan namin kaya tumingin ako sa labas ng bintana, nasa parking area na pala kami ng mall. Bumaba naman si Reagan  at agad na umikot papunta sa driver seat saka ako pinagbuksan ng kotse.

Bumaba ako ng kotse at sabay kaming naglakad papasok ng grocery store na magkahawak kamay. Kumuha si Regan ng push cart saka niya ’to itinulak.

Ako naman ay tingin ng tingin sa paligid at pinagkukuha ang mga paborito ni Isabelle. Nakakatuwa nga ang anak ko, kung dati ay payat ’to ngayon ay ang taba na. Wala kasing ginawa si Reagan kundi pakainin si Isabelle ng iba’t-ibang pagkain. Napabili din kami ng mga bagong damit ni Isabelle, hindi na kasi kasya sakanya ang dating mga damit niya.

Pinuno namin ni Reagan ang push cart na tulak-tulak namin saka kami pumunta sa counter para magbayad. Habang nagbabayad kami ay panay halik si Reagan sa pisngi ko kaya nahihiya tuloy ako dahil nakatingin ang mga tao na nakasunod samin sa pila.

Nang matapos kami ay agad na binuhat ni Reagan ang mga plastic na pinamili namin. Gusto ko sana siyang tulungan mag buhat kaso ayaw niya dahi baka makunan daw ako. Baliw talaga! Gustong-gusto na niya kasing makabuo kami.

Nakarating kami sa parking lot at agad akong pinagbuksan ni Reagan ng pintuan ng kotse. Pumasok ako sa loob habang siya naman ay inilagay muna sa likod ng kotse ang mga pinamili namin.

Pumasok siya sa loob ng kotse saka dinampian ng halik ang labi ko. “Mahal na mahal kita, mon amour.” naka ngiting sabi ni Reagan sa ’kin.

“Mahal din kita.” Sagot ko saka dinampian ng halik ang labi niya.

“Uwi na muna tayo sa bahay, mon amour. Mamaya na natin kunin ang anak natin,” pilyo niyang sabi saka kinagat ang dibdib ko kahit may suot na damit.

Ngumiti lang ako sakanya saka inayos ang magulong buhok niya. Umayos siya ng upo at binuhay ang makina ng kotse saka pina-usad ’to. Mabuti nalang at hindi traffic kaya tuloy-tuloy lang ang byahe namin hanggang sa makauwi kami sa bahay niya.

Lumabas ako ng kotse habang si Reagan ay pinagkukuha ang mga pinamili namin sa likod ng kotse.

Sabay kaming naglakad papasok ng bahay at agad kong inayos ang mga pinamili namin. Si Reagan naman ay nakayakap mula sa likuran ko at kinikis-kis ang pagkalalaki niya pang-upo ko.

Napatili ako at nabitawan ang isang itlog dahil sa gulat ko ng buhatin ako ni Reagan. Tumawa naman siya at aliw na aliw na nabasag ang itlog sa sahig.

“Ang kulit mo talaga! Sayang tuloy ang itlog.” Sabi ko habang pina-upo ako ni Reagan sa lamesa.

“May dalawa naman akong itlog, mon amour. Yun nalang kainin mo.” Pilyo niyang sabi kaya inirapan ko. Mabilis naman niya akong hinalikan sa labi habang hinahaplos ang isa kong binti.

Napaungol ako ng mahinang kinagat ni Reagan ang ibabang labi ko at agad na ipinasok sa loob ng bibig ko ang dila niya.

Yumakap ako sa leeg niya habang mapusok na tinutugon ang halik na iginawad niya sa ’kin. Mabilis uminit ang katawan ko sa isang haplos lang ni Reagan. Hinahanap ko talaga ang mainit niyang katawan kaya pumayag akong umuwi kami. Naadik narin yata ako sakanya kaya pareho na kaming adik sa isa’t-isa.

A/N: Good Morning, Azzinatics!

Sorry kung ngayon lang ako naka ud kay Reagan, naliligaw ako ng landas dito eh, bawi nalang ako sa next life. Charot!

Chapter 19

NAGLALAKAD AKO PAPUNTA NG grocery store para bilhan ng snack si Isabelle. Sinama kasi namin siya ni Reagan sa office dahil umalis sila kuya Zacreus at Herrah. Mag babakasyon kasi sila.

Bukas narin naman ang alis namin papuntang Hongkong kaya excited ako, maging ang anak kong si Isabelle ay excited narin dahil makikita niya daw si mickey mouse.

Wala naman masyadong gagawin sa office dahil ginawa ko lahat kahapon.

Pumasok ako ng grocery store at agad kumuha ng snacks para kay Isabelle at Reagan. Kumuha narin ako ng para sa ’kin saka ko ’to inilagay sa hawak kong basket. Naglakad ulit ako para bumili ng sabon sa mukha ko dahil naubos na ang ginagamit ko.

Nang matapos ako ay agad akong pumunta sa counter para bayaran ang mga pinamili ko. Kukunti lang naman ang mga nakapila kaya mabilis umusad ang pila.

Tinignan ko muna ang cellphone na hawak ko nang maramdaman kong nag vibrate ’to. Napangiti ako ng makita ko ang sinend ni Reagan na picture nilang dalawa ni Isabelle. Nag tipa ako ng message saka ko sinend kay Reagan.

Kumunot ang nuo ko ng maramdaman kong may kumalabit sa balikat ko. Lumingon ako sa likuran ko at nakita ang kababata namin ni Jethro na si Matthew. Nakasuot ’to ng maruming jacket at maong na pantalon. Pawisan din ’to kaya pumasok sa isipan ko kung anong trabaho niya dahil sa hitsura niya.

Naka-ngiwi akong ngumiti sakanya saka umusog ng kunti palayo sakanya. “Ikaw pala..” naiilang kong sabi.

“Akala ko, namalikmata lang ako kanina. Ikaw pala talaga, Hope.” Sagot niya sa ’kin.

“Sa construction ka nag tra-trabaho?” Tanong ko saka tinuro ang isang building na ginagawa sa di kalayuan.

“Oo. Dyan ako nag tra-trabaho. Buti nga naka pasok ako. Ang hirap maghanap ng trabaho sa panahon ngayon eh,” sagot niya saka pinunasan ang pawis na nasa kanyang nuo gamit ang braso niya.

“Mabuti pa nga kayo ni Jethro, maganda ang trabaho niyo.” Malungkot niyang sabi. “Nagpapatulong nga ako kay Jethro, nagbabakasakali akong makapasok do’n sa resort na pinagtra-trabahuan niya. Kahit taga walis sa labas, ayos na sa ’kin.” Dagdag pa niyang sabi.

“Ganun ba!” Tipid kong sagot. Nagulat ako ng hawakan niya ang kamay ko kaya pilit kong hinihila ’to.

“Hope, baka pwedeng matulongan mo ko. Baka pwede mo kong ipasok sa pinagtratrabahuan mo. Sige na, Hope. Kailangan na kailangan ko kasi para sa mag-ina ko.” Pagmamakaawa niya sa ’kin.

Hihilain ko na sana ang kamay ko ng may biglang humawak sa kamay ni Matthew. Nakita ko ang madilim na mukha ni Reagan habang nakatitig kay Matthew.

“Bakit mo hinahawakan si Hope?” Tanong ni Reagan sa galit na boses.

Tumingin ako sa paligid ng marinig ko ang bulong-bulongan ng mga taong namimilo habang nakatingin samin.

Hinawakan ko ang kamay ni Reagan para pakalmahin siya. Ayaw kong gumawa siya ng eksena dito sa store. “Tama na, Reagan. May sinasabi lang siya sa ’kin.” Nasabi ko nalang para bitawan niya ang kamay ni Matthew na halatang nasasaktan.

“Subukan mo pang hawakan ulit si Hope. Dudurugin ko mga daliri mo sa kamay.” Galit na sabi ni Reagan at mabilis na pinakawalan ang kamay ni Matthew na masamang nakatingin din kay Reagan.

“Yabang mo ahh, porke’t mayaman ka. Akala mo kung sino.” Galit na sabi ni Matthew.

“Mayabang talaga ako. Gusto mo ipakita ko sa’yo kung gano ako ka yabang. Baka sa isang iglap lang, mawalan ka ng trabaho. Ayaw mo naman siguro mangyari ’yun?” Naka ngising sabi ni Reagan kay Matthew.

“Reagan, tama na kasi.” Pag-aawat ko kay Reagan.

“Mayabang!” Sigaw ni Matthew saka umalis sa harap namin. Nakahinga lang ako ng maluwag ng makita kong lumabas na ng tuluyan si Matthew sa grocery store.

Tumingin ako kay Reagan na seryosong nakatingin din sa ’kin. Bigla ’tong umalis sa harapan ko kaya sinundan ko siya ng tingin, kumuha siya ng naka display na alcohol saka bumalik sa pwesto ko.

Binuksan niya ’to saka ibinuhos ’yun sa kamaya niya saka ipinahid sa  kamay ko. “Are you okay? Natakot ka ba kanina?” Tanong niya sa nag-aalalang boses.

“Ayaw kong hinahawakan ka ng ibang lalaki, mon amour.” Dagdag niyang sabi saka nilagyan ulit ng alcohol ang kamay ko. “Ayos ka lang ba?” Tanong niya ulit sa ’kin saka hinaplos ang isa kong pisngi.

“Natakot ako kanina. Bigla nalang kasi niya akong hinawakan.” Pagsasabi ko ng totoo.

Hindi siya sumagot sa sinabi ko, bagkos ay niyakap niya ako ng mahigpit. “I’m sorry kung nahawakan ka ng lalaki kanina. Dapat kasi sinama mo ko. Ayaw mo kasi akong payagan sumama sa’yo, mon amour. Alam mong maraming masasamang tao sa mundong ’to. Paano kung hindi ako dumating kanina. Paano kung mataranta ka dahil hinawakan ng lalaki kanina.” Mahaba niyang sabi habang nakayakap parin sa ’kin. Kumalma lang yata ang puso ko ng mayakap ko si Reagan. Sobrang bilis kasi nito kanina dahil siguro sa takot ko kay Matthew.

“Hindi na ako uulit. Magpapasama na ako sa’yo.” Sabi ko saka humiwalay ng yakap sakanya. Ngumuso ako sa harap niya para hindi na siya magalit sa ’kin. Tinuro ko sakanya ang chocolate section kaya lumingon din siya. “You want chocolates?” Tanong niya kaya tumango ako.

Hinawakan niya ang kamay ko saka niya dinampian ng halik ’to. Naglakad kami papunta sa chocolate section at mismong si Reagan na ang kumuha ng iba’t-ibang chocolate. Dinamihan niya narin dahil para daw sa anak namin.

Naglakad kami pabalik sa counter para bayaran ang pinamili namin. Nakayakap naman si Reagan mula sa likuran ko habang nakatingin ako kung magkano ang total ng pinamili namin.

Kukuha na sana ako ng pera sa wallet ko para ihanda ang bayad ko ng maunahan ako ni Reagan. Inilapag niya ang kanyang wallet sa palad ko at bumalik ulit sa pagyakap sa ’kin.

“Sabi ko naman sa’yo, mon amour. Ang akin ay sa’yo. Ang sa’yo ay sa’yo.” Sabi niya kaya natawa ako. “Ikaw na kasi humawak sa wallet ko, mon amour. Future husband mo naman ako eh, kaya dapat na sa’yo wallet ko.” Bulong niyang sabi sa ’kin.

“Bakit mo naman binibigay?” Tanong ko sakanya.

Humiwalay siya ng yakap sa ’kin ng makita niyang tapos na si ate ibalot ang pinamili namin. Kinuha ni Reagan ang dalawang plastic saka hinawaka ang kamay ko.

Sabay kaming naglakad palabas ng grocery store. Kumuha pa ako ng isang chocolate at agad ko ’tong binuksan. “Bakit mo nga binibigay sa ’kin ang pera mo?” Tanong ko ulit dahil hindi naman niya sinagot kanina ang tanong ko.

“Ganun naman talaga, mon amour kapag mag-asawa na ahh. Dapat talaga ang pera ay nasa misis. Syempre, ikaw ang boss eh,” sabi niya kaya natawa ako.

“Puro ka kalokohan. Eh, bakit ’yung tita at tito ko dati laging nag-aaway sila tungkol sa pera. Ayaw kasing magbigay ng pera ang asawa ni tita at laging nauubos ang sahod dahil pinang-iinom.” Sagot ko ng maalala ko bigla ang tita ko.

“Yang mga ganyang lalaki, mon amour, mga walang kwenta ’yun. Dapat unahin ang pamilya kaysa sa alak-alak na ’yan. Ang swerte mo talaga sa ’kin, mon amour. Plus point po dahil gwapo ako at mahaba yun—

Agad kong tinakpan ang bibig niya dahilan para hindi niya maituloy ang sasabihin niya. Ang bastos kasi, may nakasalubong pa naman kaming dalawang babae.

“Ang bastos mo!” Inis kong sabi saka tinanggal ang kamay ko sa labi niya.

“Ikaw ang bastos, mon amour. Sasabihin ko lang naman na mahaba ang pasensya ko sa’yo at pagmamahal. Iba ’yung nasa isip mo. Miss mo na yata alaga ko eh. Gusto mo mamaya?” Sabi niya kaya binatukan ko siya sa ulo. Kainis! Ako pa tuloy ang bastos.

Pumasok kami sa building at agad tinungo ang elevator. Kumakain parin ako ng chocolate habang si Reagan naman ay nakahawak sa kamay ko. Pumasok kami sa elevator saka pinindot ni Regan kung saang floor kami.

“Parang matamlay ang anak natin, mon amour.” Biglang sabi ni Reagan.

“Matamlay? Paano mo naman nasabi?” Kunot nuo kong tanong.

“Lagi kasing nakahiga lang. Hindi naman ganun ang anak natin.” Sagot niya sa ’kin.

Bigla akong natahimik habang iniisip si Isabelle. “Kunti nga din ang kinain niya kanina,” sabi ko ng may maalala ako.

“Baka may sakit ang anak natin. Ipa-check up na kaya natin si Isabelle.” Seryoso niyang sabi.

“Sige.” Tipid kong sagot dahil nag-aalala ako kay Isabelle. Bumukas ang pintuan ng elevator at dali-dali kaming lumabas ni Reagan.

Pumasok kami sa office niya at nakitang natutulog si Isabelle sa mahabang sofa. “See? Kanina pa siya natutulog. Nakapag picture lang kami saglit kanina pero bumalik din siya ulit humiga.” Sabi sa ’kin ni Reagan habang naglalakad papunta sa mahabang sofa. Lumapit ako saka ko sinalat ang nuo ng anak ko kung mainit ba siya. Nanlaki ang mata ko dahil sobrang init ni Isabelle.

“Sobrang init niya.” Sabi ko kaya agad binuhat ni Reagan si Isabelle. “Call my private doctor, mon amour. Papuntahin mo sa bahay natin.” Utos sa ’kin ni Reagan kaya agad kong kinuha ang cellphone ko para tawagan ang doctor ni Reagan. Kilala naman ako no’n dahil lagi akong sumasama kay Reagan kapag nagpapa-check up siya.

Lumabas kami ni Reagan sa office at agad akong tumungo sa table ko para kunin ang gamit ko at para patayin narin ang naka on na computer ko.

Inilagay ko sa katawan ni Isabelle ang suot kong cardigan kanina para hindi ’to malamigan habang buhat-buhat ni Reagan.

Sumakay kami ng elevator saka ko sinalat ulit ang nuo ng anak ko. “Bakit sa bahay pa tayo pupunta?” Tanong ko dahil pwede naman sa hospital kami pumunta ngayon.

“Ayaw ko do’n sa hospital. Baka mas lalong mahawaan ang anak ko ng sakit. Sa bahay nalang tayo.” Seryosong sabi ni Reagan na panay tingin sa mukha ni Isabelle. Halata sa mukha niya ang pag-aalala sa anak ko. Tinuring niya talagang anak si Isabelle kaya natutuwa ako.

Nang makalabas kami ng elevator ay agad naka abang samin ang guard at nakahanda narin ang kotse ni Reagan. Pumasok ako sa loob ng kotse saka ko inabot si Isabelle para kandungin ko ’to habang natutulog.

Hinahaplos ko ang buhok ng anak ko at dinampian ng halik ang nuo niya. “Nandito lang si mama at papa, anak. Pagaling ka agad, anak ha!” Pagkakausap ko kay Isabelle kahit natutulog ’to.

Pumasok sa driver seat si Reagan at agad binuhay ang makina ng sasakayan at pina-usad ’to. Biglang umilaw ang cellphone ko na nasa upuan lang dina kaya nakita ko kung sino ang nag text sa ’kin.

Tumingin ako kay Reagan na tahimik na nagmamaneho. “Nasa labas na daw ng bahay natin si Doc. Cortez.” Sabi ko kay Reagan.

Mas lalo niyang binilisan ang pagpapatakbo ng sasakyan. Mukang cancel na muna namin bukas ang alis namin. Hindi naman pwedeng gumala kami na may sakit si Isabelle. Marami pa namang araw, ang importante ay gumaling muna ang anak ko, ang anak namin ni Reagan.

A/N: Nawawala ako landas dito sa story ni Reagan kaya asahan niyo ang slow update. Ayaw kong pilitin utak ko baka pumanget ang storya huhu 😭😩

Chapter 20

HINDI KAMI NATULOY papuntang Hongkong dahil may sakit si Isabelle. Nandito lang kami sa bahay at inaalagaan namin siya.

Magdamag na nagbabantay si Reagan sa anak ko. Kahit anong pilit kong hilain siya palabas ng kwarto ni Isabelle ay ayaw niya. Ayaw daw niyang iwanan ang anak niya.

Sinabi pa niya sa ’kin na kung pwede lang daw ay siya na ang nagkasakit. Ayaw niya din akong mapuyat kaya hindi na niya ako pinabantay kay Isabelle.

Umaga ngayon kaya nagluluto ako ng almusal namin. Si Reagan naman ay karga-karga si Isabelle na parang ginawa ng baby.

Nakangiti akong pinagmasdan silang dalawa dahil para talaga silang mag-ama. Lumingon sa ’kin si Reagan saka ngumiti sa ’kin. Halata sa mukha niya ang puyat dahil ayaw niya talagang matulog.

Bumaba naman din ang lagnat ng anak ko dahil pumunta naman agad ang doctor at binigyan ng gamot si Isabelle.

Nagluto ako ng champorado para kay Isabelle dahil paborito niya ’to. Maging si Reagan ay gusto din daw ng champorado.

Inayos ko ang niluto kong pagkain sa mesa saka nilapitan silang dalawa. “Kumain na tayo!” Sabi ko sabay hawak kay Isabelle para malaman ko kung maiinit parin siya.

“Hindi na siya masyadong mainit, mon amour. Pero matamlay parin anak natin.” Sabi sa ’kin ni Reagan.

“Kumain na tayo para makainom na ng gamot ang anak natin.” Sabi ko kay Reagan na ikinalingom niya sa ’kin.

Tinaasan ko siya ng kilay saka ako nagsalita. “Bakit? Parang gulat na gulat ka.” Tanong ko dahil nanlaki ang mga mata nito.

“Ang sarap pala pakinggan kapag sinasabi mo na anak natin. Damn! Mas nakakakilig ’yun, mon amour.” Sabi niya habang may ngiti sa labi. Doon lang naproseso sa isip ko ang binanggit ko kanina.

“Anak talaga natin ’to, mon amour. Tignan mo nga, mana sa ’kin ang anak natin.” Pagmamalaki niya. “Strong pa katulad kay mommy at daddy.” Naka ngiting sabi ni Reagan saka pinindot ng mahina ang tungki ng ilong ni Isabelle.

“Daddy, pwede po ba akong kumain ng chocolate mamaya?” Tanong ng anak ko kaya lumingon sa ’kin si Reagan.

Napa-iling nalang ako dahil nag puppy eyes si Reagan sa ’kin para pagbigyan si Isabelle. “Fine. Hindi naman ako mananalo sainyon dalawa. Pero, kunti lang dapat at baka sumakit ang lalamonan mo, anak.” Sabi ko kay Isabelle.

“Opo, mommy. Thank you po!” Naka ngiting sabi ni Isabelle. Halatang nanghihina pa ’to dahil matamlay ang mga mata niya. Sinisipon din ’to at inuubo kaya ayaw ko sanang pakainin ng chocolate. Ang hirap pa naman niyang painumin ng gamot dahil sinusuka niya.

Naglakad kami papunta sa table saka ko pinaghugot ng upuan si Reagan dahil buhat-buhat parin niya si Isabelle. Kinandong niya ’to at agad na sinubuan ng pagkain.

“Magpagaling ka, anak. Nag-aalala si daddy sa’yo eh. Tignan mo naging panda na ako.” Sabi ni Reagan kay Isabelle sabay turo sa mga mata niya. Tumango naman ang anak ko kaya sinubuan ulit ’to ni Reagan ng pagkain.

Kumain narin ako at minsan ay sinusubuan ko si Reagan ng champorado. Nang matapos kaming kumain ay agad naming pina-inum ng gamot si Isabelle. Muntik pa niyang isuka ’to ngunit mabilis na sinubuan ng chocolate ni Reagan si Isabelle kaya hindi natuloy.

Nang matapos kami ay agad kong binuhat si Isabelle para bihisan ng damit. Si Reagan naman ang nagligpit ng pinagkainan namin.

Umakyat ako ng hagdan at tinungo ang kwarto ni Isabelle. Inilapag ko muna siya sa kama para kumuha ng damit niya. Pinagpawisan kasi siya habang kumakain ng champorado kanina.

“Wag kang malikot anak ha! Kukuha lang ako ng damit mo.” Sabi ko sakanya saka hinaplos ang buhok niya.

“Opo, mama.” Sagot niya sa ’kin.

Naglakad ako papunta sa closet ni Isabelle saka kumuha ng damit niya. Pumasok din ako ng banyo para basain ang towel at para mapunasan ko si Isabelle.

Lumabas ako ng banyo saka naglakad papunta sa kama. Umupo ako sa gilid ng upuan saka pinunasan ang mukha ng anak ko. Sinunod ko ang mga braso niya saka sa leeg. Tahimik naman ang anak ko habang nakatingin sa ginagawa ko.

“Mama..” tawag niya sa ’kin.

“Hmm.. ano ’yun?” Tanong ko habang tinataas ang suot niyang pang-itaas.

“Pupunta parin po ba tayo ng Disneyland?” Tanong niya sa malungkot na boses.

“Oo naman. Kapag gumaling ka, pupunta tayo do’n.” Nakangiti kong sagot sakanya.

“Ang sad po. Hindi po tayo nakapunta kahapon, mama.” Malungkot niyang sabi.

“Ayos lang ’yun, anak. Marami pa namang mga araw kaya wag kanang malungkot.” Sabi ko habang binibihisan siya.

“Kaya dapat.. magpagaling ka agad para makapunta tayo sa disneyland.” Dagdag kong sabi.

“Okay po, mommy. Magpapagaling po ako agad.” Sagot niya saka humiga sa kama ng matapos ko siyang bihisan.

Hinalikan ko siya sa nuo saka mahinang hinahaplos ang buhok niya. “Sleep muna ako, mommy.” Nanghihina niyang sabi. Siguro ay masakit ang ulo niya.

“Sige. Babantayan ka ni mama.” Sabi ko habang mahinang tinatapik siya sa binti. Ipinikit niya ang mga mata niya para matulog. Inayos ko ang kumot na nakapatong sa katawan niya saka ko tinatapik ng mahina ang binti niya ulit. Kinuha ko din ang remote ng aircon at pinahinaan ’to ng kunti.

Ilang saglit lang ay nakatulog na si Isabelle. Inayos ko lang ang buhok niya saka ko napagdesisyonan na lumabas mg kwarto niya para maglaba ng mga damit namin.

Kinuha ko ang maru-maruming damit ni Isabelle saka ako lumabas ng kwarto. Tinungo ko ang kwarto namin ni Reagan para kunin din ang mga marurumi naming damit.

Nang makuha ko ’yun ay agad akong lumabas ng kwarto at bumaba ng hagdan. Nasa kalagitnaan palang ako ng hagdan ng marinig ko ang doorbell. Mabilis akong bumaba ng hagdan para tignan ang tao sa labas.

Inilapag ko muna ang hawak kong basket sa sala saka ko tinungo ang main doo. Pinihit ko ang siradura ng pinto saka lumabas. Ngunit, agad akong natulos ng makita kong nandoon na pala si Reagan sa gate at may kausap na babae. Tinitigan ko ang mukha ng babae dahil parang nakita ko na kasi siya. Hindi ko lang maalala kung saan.

Hanggang sa lumingon sa ’kin ang babae kaya naalala ko na kung saan ko siya nakita. Siya ’yun ka business meeting ni Reagan do’n sa Ilocos n’ong pumunta kami.

Ngumisi ang babae saka tumingin sa ’kin mula ulo hanggang paa. Bigla akong nahiya dahil naka suot lang ako ng maluwang na tshirt at short na hanggang tuhod. Magulo din ang buhok ko dahil sa niluwagan ko ang pagkakatali nito.

“Oh, hindi mo lang pala siya secretay, katulong mo din pala siya.” Sabi ng babae kay Reagan. Bigla akong napahiya sa sinabi niya.

“Can you get me some juice. May pag-uusapan lang kami ng boss mo. I’m thristy.” Sabi niya sa ’kin sabay pasok sa gate kahit hindi naman pinapapasok ni Reagan.

“Wag mo siyang ikuha, mon —

“Ikukuha ko po siya.” Pagpuputol ko sa sabihin ni Reagan. Tumingin ako sa babae saka ngumiti. “Saglit lang po.” Sabi ko sakanya at mabilis tumalikod para pumasok ng bahay.

Dali-dali akong naglakad papunta sa kusina para ikuha ng juice si Reagan at ang babae. Alam ko kasing kasosyo niya ’to sa negosyo kaya dapat ay sundin ko ang utos niya.

Inilagay ko sa tray ang dalawang babasagin na baso at babasagin na pitchel saka ako naglakad papunta sa sala. Napangiwi pa ako dahil nandoon ang iniwan kong basket na may lamang labahan.

Nakaupo naman sa pang-isahang sofa ang babae habang si Reagan naman ay nasa mahabang sofa at nakatingin sa ’kin. Pinandilata ko siya ng mga mata ko ng makita kong tatayo sana siya para tulungan ako.

Inilapag ko ang dala kong tray sa table saka yumukod sakanila. “Thank you, Ms. Secretary.” Pasasalamat sa ’kin ng babae kaya ngumiti ako.

Umalis ako sa harap nila at agad na nilapitan ang basket dahil nakakahiya sa bisita ni Reagan. Binuhat ko ’yun at agad naglakad papunta sa laundry area. Ngunit, nakakatatlong hakbang palang ako ng magsalita ang babae.

“I miss you, Reagan. Hindi mo na ako binibisita sa companya ko eh. Kaya ako na ang pumunta dito.” Sabi ng babae kaya natulos ako. Napakurap-kurap pa ako dahil sa narinig ko. Kinagat ko ang ibabang labi ko at nagmamadaling naglakad papunta sa laundry area.

Nang makapasok ako ay agad kong isinara ang pinto saka isinandal ang likod ko sa nakasarang pinto. Hinahaplos ko ang aking dibdib dahil feeling ko ay parang may nakabara dito.

Bigla akong tumamlay dahil sa sinabi ng babae. Kaya ako umalis agad dahil ayaw kong marinig pa ang sasabihin ng babae. Ayaw kong marinig ’to dahil alam ko masasaktan lang ako.

Wala akong alam kung may naka relasyon ba si Reagan dahil ang alam ko lang naman dati ay bakla siya.

Mahina akong natawa ng maalala ko ang pag papanggap niyang bakla para lang maging komportable ako sakanya.

Bigla akong napatili ng marinig ko ang malakas na katok mula sa labas ng pinto. Nagulat ako kaya napa-atras ako ng kunti.

“Mon amour..” tawag sa ’kin ni Reagan.

Hindi ako sumagot, hindi ko din siya pinagbuksan ng pinto. Ewan ko ba, pero para akong naiiyak habang iniisip ang mga scenario na magkasama si Reagan at ang babae. Mamamatay yata ako sa overthink eh.

Alam kong nagseselos ako, at masasabi ko talaga na nasasaktan ako. Paano nalang kung may narinig pa ako mula sa babae, i miss you pa nga lang narinig ko, nagseselos na ako.

A/N: Sana bumalik na ako sa landas dito kay Reagan at Hope huhu.. sorry po talaga sa slow ud dito. 😩🥺

Good Evening! ❤️✨

Chapter 21

SPG~

NANDITO AKO SA LOOB ng kwarto ni Isabelle at binabantayan ang anak ko. Hindi ko pinapansin si Reagan dahil nagseseslos talaga ako.

Kanina pa pina-alis ni Reagan ang babae pero ang selos ko ay hindi parin nawawala.

Humiga ako sa tabi ng anak ko at mahinang hinahaplos ang buhok niya. Ipinikit ko ang aking mga mata para itulog ang nararamdaman kong selos.

Ngunit, agad kong iminulat ang mga mata ko ng marinig ko ang mahinang katok mula sa labas ng pinto. Alam kong si Reagan ’yun dahil pangatalong beses na siyang kumakatok sa pinto. Ayaw ko siyang harapin kaya hindi ko siya pinagbubuksan.

“Mon amour.. buksan mo naman ’to. Miss ko na kayong dalawa ng anak natin.” Sabi niya habang kumakatok parin.

Hindi ako sumagot at ipinikit nalang ang mga mata ko. Ayaw ko sa nararamdaman ko, ayaw ko talagang nakakaramdam ng selos dahil feeling ko ang sarap sakalin ng taong pinagseselosan ko. Ang pinaka nakakainis pa ay hanggang imagination lang ako na sinasakal ang babae. Alam ko kasing hindi ko magagawa ’yun sa totoong buhay, hindi ko kayang manakit kahit pa nga kinakain ako ng selos. Hanggang imagination lang talaga ako.

“Mama..” Bigla kong narinig ang boses ni Isabelle kaya tumingin ako sa anak ko. Mukang nagising ’to dahil siguro sa katok ni Reagan.

“Nag-away po ba kayo ni daddy?” Tanong niya sa mahinang boses.

Umiling agad ako saka hinaplos ang kanyang pisngi. “Hindi naman, anak.” Sagot ko.

“Bakit hindi po makapasok si daddy sa loob ng kwarto ko po?” Takang tanong niya sa ’kin.

“Ahm.. gusto kasi ni mama na makatulog ka ng mahimbing para mabawi mo agad ang lakas mo. Kapag nandito ang daddy mo sa loob baka mag-ingay lang ’yan dito.” Palusot ko.

Kumunot naman ang nuo ni Isabelle saka bumangon sa kama. “Hindi naman po maingay si daddy, mama.” Sabi niya sa ’kin.

“Papasukin mo po si daddy, mama. Gusto ko po siyang katabi sa kama. Gusto ko po magkayakap po tayong tatlo.” Inosenteng sabi ni Isabelle. Hindi ako sumagot sa sinabi ng anak ko. Hindi ako bumangon sa kama dahil ayaw ko talagang makita muna si Reagan. Kinakain talaga ako ng selos.

“Sige na po, mama.” Pangungulit sa ’kin ni Isabelle kaya bumuntong hininga ako saka umupo sa kama.

Tumayo ako saka nagalakad patungo sa pinto at pinihit ang siradura para pagbuksan si Reagan. Bumungad sa ’kin ang mukha niya na halatang malungkot. Hindi ako nagsalita at niluwagan lang ang pagakakabukas ng pintuan saka ako naglakad pabalik sa kama ni Isabelle.

Humiga ako at hindi pinansin si Reagan na pumasok sa loob ng kwarto at naglakad papunta samin ni Isabelle.

Umupo siya kama saka hinawakan ang kamay ng anak ko. Pinapanood ko lang siya at hindi parin ako nagsasalita.

“How are you, baby?” Tanong ni Reagan kay Isabelle.

“I’m okay po, papa. Hindi na po ako masyadong mainit.” Magalang na sagot ni Isabelle saka inilapit ang nuo niya kay Reagan. Hinawakan naman ni Reagan ang nuo niya na parang pinapakiramdaman kong mainit pa ba talaga siya.

“Oo nga, anak. Galing naman ng baby ko. Super strong, mana kay mommy.” Nakangiting sabi ni Reagan saka tumingin sa ’kin. Nag-iwas ako ng tingin saka tumalikod ng higa sakanila. Ipinikit ko lang ang mga mata ko at pinapakinggan ang pinag-uusapan nilang dalawa.

Ayaw ko muna talagang makipag-usap kay Reagan. Kaya magkukunwari nalang akong inaantok. Hindi ko natapos ang labahin ko kanina. Bukas ko nalang gagawin ’yun kapag wala na akong sama ng loob.

Naririnig ko si Reagan na binabasahan ng story si Isabelle. Feeling ko ay ako ang inaantok habang nakikinig kay Reagan. Namimigat ang mga talukap ko sa mata hanggang sa tuluyan akong nakatulog.

ISINARA KO ANG HAWAK KONG STORY book saka ako tumingin sa anak kong si Isabelle.

“Daddy.. nakatulog po yata si mama.” Sabi sa ’kin ng anak ko kaya dahan-dahan kong sinilip si Hope na nakatalikod samin.

Napangiti ako dahil mukang nakatulog nga si Hope. “Nag-away po ba kayo ni mama, daddy?” Tanong sa ’kin ni Isabelle.

“Ahm.. I think mommy is jealous, anak.” I answered then caressed Isabelle’s hair.

Hindi ko mapigilang hindi mapangiti dahil kinikilig ako na nagseselos si Hope. Wala naman siyang dapat ipagselos kay Debbie. Kahit katiting wala akong gusto do’n sa babae. Tanging negosyo lang talaga at wala ng iba. Magkapartner kasi sa negosyo ang daddy ko at daddy ni Debbie.

Simula ng nagkaroon ako ng sariling negosyo, pinipilit ako ni dad na makipagsosyo kay Debbie na agad ko namang sinunod. Hindi ko naman siya gaanong ka close, formal lang kami sa isa’t-isa at tanging negosyo lang talaga ang pinag-uusapan namin kapag kami lang dalawa.

I was surprised when I heard what she said earlier. Hindi na ako nakipag-usap pa sakanya at pinaalis nalang siya sa bahay.

Pinaka ayaw ko sa lahat ay ginagawan ako ng issue. Gusto kong linisin ang pangalan ko kay Hope at baka kinakain na ’to ng selos. But, she doesn’t want to talk to me.

“Daddy..” Isabelle called me so I looked at her.

“Ano ’yun anak? Are you hungry?” I asked her. She shook her head at me then pointed at Hope. Tulog na tulog talaga si Hope habang nakatalikod samin.

“Buhatin mo po si mama, daddy. Ilipat mo po sa kwarto niyo. Ayos lang po ako dito, daddy. Wala naman na po ako sakit po eh.” Sabi niya kaya napangiti ako. Mukang na fe-feel ni Isabelle na hindi kami okay ng mama niya.

“Are you sure?” I asked her. Hinawakan ko ang nuo niya para malaman ko kung mainit pa ba siya.

“Opo, daddy. Wala naman na po ako lagnat.” Nakangiti niyang sabi.

“Gusto ko po magkabati kayo agad ni mama. Ayaw ko po kayong mag-away, daddy.” She said in a sad voice.

“Hindi naman kami nag-away ng mama mo, anak. May hindi lang pagkakaunawaan.” I said while stroking her hair.

“Okay po, daddy.” Sagot niya.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa kama saka ako umikot sa kabilang side para buhatin si Hope. Dahan-dahan ko siyang binuhat saka ako tumingin kay Isabelle. “Babalik ako dito anak. I’ll bring you food.” Sabi ko na agad niyang ikinatango.

Naglakad ako papunta sa pintuan saka lumabas ng kwarto ni Isabelle.

Tumataba si Hope kaya medyo mabigat siya. Hindi katulad dati na payat at mukang hindi kumakain.

Nakarating ako sa harap ng kwarto namin, ginamit ko ang isang kamay ko para pihitin ang siradura ng pinto saka ko ’to tinulak. Pumasok ako sa kwarto at naglakad patungo sa kama.

Dahan-dahan kong inilapag si Hope sa kama para hindi siya magising. Ngunit, bigla siyang nagising at tumingin sa ’kin. Umupo siya sa kama kaya umupo din ako para makipag-usap.

Nag-iwas siya ng tingin sa ’kin kaya napabuntong hininga ako. “Kausapin mo naman ako, mon amour.” I said.

Dahan-dahan siyang lumingon sa ’kin kaya kitang-kita ko ang lungkot sa mga mata niya. “Are you mad at me?” Tanong ko. “Pasensya ka na sa sinabi ni Debbie. Hindi ko alam kung bakit niya sinabi ’yun, mon amour. But, I promise, wala kaming relasyon ni Debbie. Tanging negosyo lang ang namamagitan samin. My dad and her dad are business partner. Pinakilala lang ako ni daddy kay Debi dati para daw maging ka partner ko din siya sa business ko.” Paliwanag ko kay Hope.

“Hindi mo naman kailangan magpaliwanag sa ’kin. Wala naman akong karapatan para magalit sa—

“May karapatan ka, mon amour. May karapatan ka magselos, magalit, at bawalan ako. Gusto ko ’yung pinagbabawalan mo ko makipag-usap sa babae, mon amour.” Sabi ko kaya inirapan niya ako.

“Hindi naman pwede ang sinasabi mo. Hindi ka naman pwedeng hindi makipag usap sa ibang babae.” Sabi niya habang nakanguso sa harap ko at nag-iwas ng tingin. Kinagat ko ang ibabang labi ko dahil kinikilig ako habang pinagmamasdan si Hope na halatang nagseselos parin.

Tumikhim ako kaya tumingin sa ’kin si Hope. “Paano ko ba tatanggalin ang selos na nararamdaman ng, mon amour ko.” Sabi ko sabay hawak sa kamay niya.

“Hindi ako nagseselos no!” Suplada niyang sabi sabay irap sa ’kin.

“Hindi daw! Pero panay irap sa ’kin.” Sabi ko kaya masama niya akong tinignan.

“Ewan ko sa’yo! Bitawan mo nga kamay ko.” Sabi niya na halatang naiinis sa ’kin.

“Pansinin mo na kasi ako, mon amour. Wala naman akonb kasalanan eh. Kaya sana kausapin mo na ako.” Sabi ko saka inilapit ang mukha ko sakanya sabay nakaw ng halik sa labi.

Mabilis lang dapat ang gagawin kong halik, ngunit hindi ko mapigilan ang sarili ko na pailaliman ang halik pinagsaluhan namin. Mahina kong kinagat ang ibabang labi niya kaya napaawang ang labi niya. Mabilis kong ipinasok ang dila sa loob ng bibig niya at hinawakan ang batok niya para hindi siya makalayo sa ’kin.

Dahan-dahan kong ihiniga si Hope saka pumatong sa ibabaw niya. Pinutol ko ang halik na pinagsaluhan namin saka tinitigan ang mukha niya.

“Tatanggalin ko ang selos na nararamdaman mo, mon amour. Ikaw lang ang tanging babae na sasambahin ko, itaga mo ’yan sa bato.” Sabi ko saka mabilis na pinunit ang suot niyang tshirt.

Tumambad sa paningin ko ang mayayamang dibdib ni Hope kaya agad kong minasahe ang isa niyang dibdib. Isinubo ko ang nip-les niya at mahinang kinakagat ’to.

“Ahh..” mahinang daing ni Hope habang sinusuklay ang buhok ko gamit ang daliri niya.

Dinilaan ko ang gitna niyang dibdib saka dinadampian ng halik ang katawan niya. Pinatakan ko ng halik ang tyan niya hanggang sa narating ko ang ibabang bahagi.

Mabilis kong pinunit ang suot niyang cotton short, maging ang panty niyang suot ay pinunit ko din.

“Bakit mo pinunit damit ko?” Tanong niya kaya napangisi ako.

“Wag ka ng magdamit, mon amour. Mas bagay sa’yo ang walang damit.” Sabi ko sabay hawak sa magkabilaang legs niya at ibinuka ’yon.

Kitang-kita ko ang pagkababae ni Hope kaya napalunok ako ng ilang beses. “Damn! Naglalaway ako.” Sabi ko saka inilapit ang mukha ko sa pagkababae niya.

Inilabas ko ang dila ko saka tinikman ang pinaka favorite kong putahe sa buong mundo.

“Ahh.. Reagan.” Ungol ni Hope habang nakaliyad ang katawan.

Sinipsip ko ang kunt*l niya saka ko ’to lalaruin gamit ang dila ko. Hinding-hindi ko titigilan ang pagkain sa pagkababae ni Hope hangga’t hindi niya sinasabi na hindi na siya nagseselos kay Debbie.

Napapikit ako habang nilalasap ang katas ni Hope. Mas lalo ko pang ibinuka ang mga legs niya saka ko sinusundot ang bukana ni Hope. Napapasigaw nalang siya habang sinasabunutan ang buhok ko.

“Ayan na ako, Reagan.” Sabi niya habang nakaliyad ang katawan sa kama.

Mas lalo kong binilisan ang pagdila sa pagkakabae niya hanggang sa tuluyang sumabog ang katas niya na agad ko namang sinalo. Tinutulak ni Hope ang ulo ko dahil hindi ko parin tinigilan ang pagkain sa pagkababae niya.

“Tama na, Reagan. Ohh..” ungol niya habang tinutulak parin ang ulo ko.

Mabilis kong hinuli ang kamay niya at mas lalong sinipsip ang kunt*l niya kaya napasigaw siya.

“Reagan.. papatayin mo ba ako sa sarap.” Namamaos niyang sabi kaya tumigil ako sa ginagawa ko.

“Gagawin ko ’to sa’yo kapag nakakaramdam ka ng selos, mon amour. Lagi mong itatak sa isipan mo na tanging  katawan mo lang ang sasambahin ng dila ko, wala ng iba.” Sabi ko sakanya. Lumuwa ako ng kunting laway at pinatulo ’yun sa basang-basang pagkababae ni Hope.

Kinindatan ko siya saka ako bumalik sa pagkain sa pagkababae niya. Tanging mga ungol ni Hope ang maririnig sa kwarto namin. Sound proof naman ang kwarto kaya hindi ayos lang na magsisigaw siya sa sarap.

“Oh, Reagan. H-Hindi na ako nagseselos.” Sabi niya sa nahihirapang boses.

Hindi ko siya pinakinggan at mas lalong pinag-igihan ang pagkain sa pagkababae niya.

A/N: Good Morning!

Sorry for slow ud sa story ni Reagan, nahihirapan kasi akong mag-isip ng isusulat ko. Kaya baka matagalan na naman ud ko.

Yun lang, matutulog na ako 2:18am na pala! 😩😌

Chapter 22

PUMASOK KAMI NI Reagan ngayon sa opisina niya. Hindi na muna namin sinama si Isabelle lalo na’t kagagaling lang niya. Kumuha na ng katulong si Reagan para may mag-aalaga daw sa anak namin.

Iniisip kasi ni Reagan na baka nakuha ni Isabelle ang sakit dahil lagi namin siyang sinasama sa office. Hindi naman ako naniniwala do’n dahil normal lang naman talaga na lagnatin ang bata. Pero hindi ko Na kinontra si Reagan dahil hindi ko din naman siya mapipigilan.

May board meeting si Reagan ngayong araw, hindi na niya ako pinasama dahil may importante akong gagawing files para ipakita sakanya mamaya. Nagsidatingan pa ang ibang mga department at magpapirma daw sila kay sir Reagan. Dalawang araw din kasi kaming wala kaya may tambak na naman na trabaho.

Napagdesisyonan namin ni Reagan na next month nalang kami pupunta ng Hongkong.

Tahimik akong nag-aayos ng may narinig akong tumikhim sa harap ko. Nag-angat ako ng tingin at nakita ang babaeng pumunta sa bahay ni Reagan.

Mabilis akong tumayo mula sa pagkakaupo saka ako yumukod sakanya. “Good Morning, Ma’am.” Magalang kong bati sakanya.

Hindi naman siya sumagot, tinanggal lang niya ang suot niyang sunglass saka inirapan ako. “Where is Reagan?” Tanong niya sa maarteng boses.

“May meeting po siya ngayon, Ma’am.” Sagot ko. “By the way, do you have a schedule—

“I don’t need a schedule, Ms. Secretary.” Pagpuputol niya sa sasabihin ko.

“Hihintayin ko nalang si Reagan sa office niya.” Sabi niya saka umalis sa harap ng table ko at tinungo ang pinto ng opisina ni Reagan.

Mabilis ko siyang hinabol para pigilan dahil ayaw pa naman ni Reagan ’yun. Nang makalapit ako sakanya ay agad ko siyang hinawakan sa braso para pigilan siya.

“Pasensya na po, Ma’am. Pero ayaw na ayaw po kasi ni sir Reagan na may pumapasok sa office niya na wala siya.” Sabi ko kaya lumingon siya sa ’kin. Halatang galit siya dahil nanlilisik ang mata niyang nakatitig sa ’kin.

“So, saan mo ko gusto maghintay? Dito?” Sabi niya sa sarkastimong boses.

Bumaba ang tingin niya sa kamay ko na nakahawak sa braso niya. Mabilis niyang tinanggal ang kamay ko do’n saka tinulak ako. “Sino ka para hawakan ako ha?” Galit niyang sabi sa ’kin habang pinapag-pagan ang braso niya na parang may marumi do’n.

“I’m sorry po, Ma’am Debbie.” Panghihingi ko ng pasensya habang nakayuko.

Narinig ko ang takong ng heels niya kaya alam kong naglalakad siya palapit sa ’kin. “Try to touch me again, Ms. Secretary. Sampal ang makukuha mo sa ’kin.” Sabi niya sa nakakatakot na boses.

Nag-angat ako ng tingin saka tumango sakanya. Tumaas ang isa niyang kilay habang nakatitig sa ’kin. “Ang galing mo naman palang secretary.” Sabi niya habang nakangisi sa harap ko.

“Balita ko may anak ka na.” Sabi niya saka pumalakpak sa harap ko. “Ang galing mo talagang secretary. Biruin mo, kay Reagan mo pa pinasalo ang anak mo. Ang taas ng ambisyon mo din eh no? Saan ka kumukuha ng kakapalan, Ms. Secretary? Matapos kang mabuntis sa iba, ipapasagot mo sa ibang lalaki.” Sabi niya habang nakangiti sa harap ko. Hindi ako naka sagot sa mga sinabi niya. Yumuko nalang ulit ako dahil malapit ng tumulo ang luha ko.

“Akala ko pa naman tahimik ka, nasa loob pala kulo mo. You know what, hindi kayo bagay ni Reagan.” Sabi niya kaya nag-angat ako ng tingin.

“Why? You have something to say?” Tanong niya sa ’kin dahil tinitigan ko lang siya. “Wag ka nalang sumagot, Ms. Secretary. I’m just telling the truth. Hindi nababagay ang isang katulad mo kay Reagan. Sana man lang tubuan ka ng hiya. Dapat sakanya yung mga walang sabit, like me. Hindi katulad sa’yo. Mahiya ka naman sana.” Sabi niya saka binangga ng malakas ang balikat ko kaya bumagsak ako sa sahig.

“Aray!” Daing ko dahil sobrang sakit ng pang-upo ko.

Tumigil naman sa paghakbang si Ma’am Daphne na papasok na sana sa opisina ni Reagan. “Lampa!” Sabi niya saka tuluyang binuksan ang pintuan ng opisina ni Reagan.

Nakaupo parin ako sa sahig habang sapo-sapo ang balakang ko. Dahan-dahan akong tumayo at halos magulat ng makita kong may dugo sa legs ko.

Hindi ako makagalaw dahil ang sakit talaga ng balakang ko. Hindi ko kasi inaasahan na babanggain niya ako kanina.

Dahan-dahan akong humakbang papunta sa table ko kahit pa nga masakit ang balakang ko.

“Hope..” napatigil ako sa paghakbang ng marinig ko ang boses ni Reagan.

Lumingon ako sakanya kaya nakita ko ang nag-aalala niyang mukha. Mabilis siyang lumapit sa ’kin saka hinawakan ang balakang ko. “What happened? Why are you bleeding?” Tanong niya sa nag-aalalang boses.

“Ang sakit ng balakang ko, Reagan.” Sabi ko habang namimilipit sa sakit.

“Dadalhin kita sa hospital. Hold on, mon amour.” Sabi niya saka mabilis akong binuhat.

Agad siyang naglakad papunta sa elevator habang buhat-buhat ako. Pumasok siya sa loob at agad pinindot ang ground floor.

“What happened, mon amour?” Tanong niya sa ’kin sa seryosong boses.

Ayaw kong sabihin sakanya na binangga ako ni Debbie kanina. Alam ko kasing isa si Debbie ang tumulong para makabalik ang companya ni Reagan dati. Ayaw ko silang mag-away. Alam ko kasing magagalit si Reagan kapag nalaman niya ang nangyari.

Isa pa sa iniisip ko ngayon ay kung bakit may dugong lumabas sa ’kin. Hindi ako sumagot sa tanong ni Reagan at iniisip kong dinatnan ba ako last month.

“Reagan..” mahinang sambit ko sa pangalan niya. “Buntis yata ako. Kaya siguro ako dinudugo.” Sabi ko.

Mas lalong humigpit ang pagkakahawak sa ’kin ni Reagan at halos murahin ang elevator sa tagal nitong makarating sa ground floor.

Bumukas ang elevator kaya agad na lumabas si Reagan. “Damn it! Mapapatay ko talaga si Debbie kapag may nangyari sa anak natin.” Galit niyang sabi habang malalaki ang hakbang palabas ng companya.

“P-Papano mo nalaman?” Nauutal kong tanong saknya. Hindi naman siya sumagot sa tanong ko at mas lalong binilisan ang paglalakad hanggang sa makalabas kami.

Nakahanda naman ang kotse niya sa labas kaya agad siyang naglakad papunta do’n. Binuksan ng guard ang pintuan ng passenger seat kaya agad akong pinaupo ni Reagan do’n.

Dali-daling umikot si Reagan papuntang driver seat saka pumasok sa loob ng kotse. Isinara naman ng guard ang pintuan ng passenger seat kaya ngumiti ako kay manong guard kahit may dinadaing ako.

Mabilis na pinaharurot ni Reagan ang sasakyan. Tahimik lang akong nakaupo habang hawak-hawak parin ang balakang ko.

“Masakit parin ba, mon amour?” Tanong ni Reagan na halatang natataranta.

Tumingin ako sakanya saka ngumiti. “Hindi na masyado.” Sagot ko nalang para hindi na siya mataranta.

“Babalatan ko talaga ng buhay si Debbie kapag nalaman kong buntis ka, mon amour. Hindi ko mapapalagpas ang ginawa niya sa’yo.” Sabi niya sa galit na boses. Nakita ko pang humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela habang ang panga niya ay nag pipigil ng galit.

“N-Nakita mo ang nangyari?” Nauutal kong tanong.

“Nakita kong binangga ka niya. Anong mga pinagsasabi niya sa’yo, mon amour. Tangina! Hindi ako papayag na hindi kita maganti.” Galit niyang sabi saka tumingin sa ’kin.

“Wala naman s-siyang sinabi.” Pagsisinungaling ko.

“Wag kang magsinungaling sa ’kin, mon amour. Hindi ka magaling sa bagay na ’yun.” Seryoso niyang sabi.

Hindi nalang ako sumagot sakanya. Tahimik lang ako hanggang sa makarating kami sa harap ng hospital.

Mabilis na lumabas si Reagan sa sasakyan at naglakad papunta sa passenger seat. Binuksan niya ang pintuan saka niya ako binuhat.

Naglakad siya papunta sa entrance ng hospital na agad namang may sumalubong samin na mga nurse na may dalang stretch bed.

Dahan-dahan akong inilapag ni Reagan sa stretch bed habang nakikipag usap siya sa mga nurse. Nakatitig lang ako kay Reagan na tumutulong sa pagtutulak ng stretch bed hanggang sa makapasok kami sa loob ng hospital.

Tinatanong nila ako anong nangyari at kung saan ang masakit sa ’kin. Hindi umalis sa tabi ko si Reagan at hawak-hawak ang kamay ko.

Kinuhaan pa ako ng dugo ng isang nurse habang ang doctor ay chineck na ako.

Nang matapos ang ginagawa nila sa ’kin ay hinihintay nalang namin ang resulta. Hindi parin binibitawan ni Reagan ang kamay ko at parang bumubulong ’to.

Nakahawak siya sa tyan ko habang nakahiga ako sa stretch bed.

“Masakit pa ba balakang mo, mon amour?” Tanong niya sa nag-aalalang boses.

Agad akong umiling dahil nawala na ang sakit. Hindi katulad kanina na parang hinihiwa ang balakang ko.

Natigilan kaming dalawa ni Reagan ng pumasok ang doctor na nag asekaso sa ’kin kanina. May hawak pa ’tong papel, siguro ay ’yun ang result sa ginawa nilang test sa ’kin kanina.

Lumapit siya samin habang may ngiti sa labi. Inabot niya kay Reagan ang hawak niyang papel na agad namang tinanggap ni Reagan.

“You have to take care of yourself, lalo na nag dadalang tao ka.” Sabi sa ’kin ng doctor.

“B-Buntis ako?” Nauutal kong sabi.

Akmang sasagot na sana ang doctor ng biglang sumigaw si Reagan na halatang tuwang-tuwa ng malaman na buntis ako. Nagtatalon pa talaga siya sa harap namin ng doctor kaya napahilot ako sa sentido ko.

“Hindi halata na masaya ang partner mo.” Sabi sa ’kin ng doctor kaya napangiti ako.

“Yes! Magkakababy na ulit ako!” Sigaw ni Reagan kaya pinandilatan ko siya ng mga mata ko.

“Ayos lang po ba ang lagay ng anak ko, doctora?” Tanong ko kay doc.

“Yes. Malakas ang kapit ng baby niyo. Pero kailangan mo paring mag-ingat. Naka resita na ang mga vitamins na kailangan mong inumin para sa inyo ni baby. Kumain ka ng mga masusustansyang pagkain.” Sagot sa ’kin ng doctor kaya agad akong tumango.

Si Reagan naman ay hindi parin mapuknit ang ngiti sa labi niya habang nakatitig sa tyan ko.

Nagpaalam lang samin ang doctor kaya nagpasalamat ako sakanya.

Umuklo si Reagan sa harap ko saka dinampian ng halik ang tyan ko. “Magkakababy na tayo, mon amour. Sobrang saya ko. Excited na ako.” Nakangiti niyang sabi sa ’kin. “Nag bungga din ang gabi-gabi kong pang gagapang sa’yo.” Dagdag pa niyang sabi kaya napangiti ako.

Pinisil ko ng mahina ang matangos niyang ilong nang ilapit niya ang kanyang mukha sa mukha ko. Dinampian niya ng halik ang labi ko saka siya nagsalita. “Igaganti ko kayo kay Debbie, mon amour. Humanda siya sa ’kin. Walang sino mang pwedeng umapi sa pinakamamahal kong babae.” Sabi niya at biglang nagbago ang expression ng mukha niya.

Napangiwi ako saka mabilis na hinalikan sa labi si Reagan. “Pwede bang hayaan mo nalang muna ’yun. Ayaw kong magkaroon ka ng kaaway, Reagan.” Sabi ko.

“Hindi ko pwedeng hayaan ’yun, mon amour. Paano nalang kung may nangyaring masama sa’yo at sa anak natin. Mapapatay ko talaga siya.” Sabi niya kaya napayuko ako. Alam kong tototohanin niya ang gagawin niya kay Debbie kaya gusto ko siyang pilitin na wag ng gumanti. Ayaw ko kasi ng gulo.

A/N: Good Evening, Azzinatics!

Ito na muna ud ko. Next time ulit ako mag u-ud. Ayaw kong pilitin dito lalo na’t naliligaw ako sa story ni Reagan baka pumanget lalo gawa ko. Pangit pa naman story ko. Hahaha 😂🤣

Chapter 23

NAKAUWI NA KAMI sa bahay ni Reagan at todo alalay siya sa ’kin. Kahit sinasabi ko sakanya na ayos lang ako ay ayaw talaga niyang paawat.

Tuwang-tuwa kanina si Isabelle nang sabihin namin na magkakaroon na siya ng kapatid. Nililibang ko na nga lang si Reagan dahil alam kong hindi parin niya makalimutan ang ginawa niya ni Ma’am Debbie sa ’kin.

Ayaw ko na kasing lumaki ang gulo lalo na’t magkaibigan ang ama ni Reagan at ama ni Debbie. Baka magkaroon lang ng lamat ang pagiging magkaibigan nila.

Hindi tuloy ako mapakali dito sa kwarto habang si Reagan ay nasa office niya dito sa bahay. Alam kong may plano siya para kay Debbie. Gusto kong wag na niyang ituloy ang pinaplano niya. Ayos naman na din ako lalo na ang baby namin ni Reagan.

Nakaupo lang ako sa kama at nag-iisip kong paano ko makukumbinsi si Reagan na wag ng ituloy ang binabalak niya.

Nakatulala ako habang nakatitig sa malaking bintana dito sa kwarto namin ni Reagan nang biglang bumukas ang pintuan ng kwarto. Lumingon ako at agad nakita si Reagan na may dalang tray at punong-puno ng pagkain.

Ngumiti ako sakanya kaya ngumiti din siya sa ’kin. Lumapit siya sa kama at inilapag ang dala niyang tray sa bedside table.

“Kumain ka ng marami, mon amour.” Sabi niya sa ’kin saka umupo sa tabi ko. Umuklo siya at pinantay ang mukha niya sa tyan ko. Napangiti ako ng pinatakan ng halik ni Reagan ang tyan ko.

“Ang sarap sa pakiramdam nang malaman kong buntis ka, mon amour.” Sabi niya sabay umayos ng upo.

“Excited ka?” Nakangiti kong tanong sakanya.

“Yeah. Totoo talaga ang manifesting, mon amour. Tignan mo.. busog ka ng nine months.” Sabi niya kaya mahina kong pinitik ang ilong niya. Naalala ko kasi lagi niyang sinasabi sa mga friends niya na buntis daw ako. Kaya ayon.. nagkatotoo na tuloy.

Kinuha niya ang babasagin na plato na may lamang cake at agad niya akong sinubuan. Tinanggap ko ’to agad kaya napangiti si Reagan.

“Nga pala, tanggal ka na pala sa trabaho, mon amour.” Sabi niya kaya nanlaki ang mga mata ko.

“Huh? Bakit naman?” Kunot nuo kong tanong kay Reagan.

“Sa tingin mo papayagan pa kitang magtrabaho lalo na’t buntis ka na. Ayaw kong mapagod ka, mon amour.” Sagot niya sa ’kin. Napaka seryoso ng mukha niya habang nakatitig siya sa ’kin.

“Pero.. g-gusto kong magtrabaho eh. Tsaka, kaya ko pa naman. Kaya bakit mo ako tinaggal sa trabaho?” Tampo kong tanong sakanya.

Hindi siya sumagot sa tanong ko. Ngunit, bigla niyang inilapag ang hawak niyang plato sa kama saka siya lumuhod sa sahig.

Inabot niya ang isang kamay ko gamit ang isang kamay niya. Habang ang kanan niyang kamay ay may kinukuha ’to sa bulsa ng jogger pants niya.

Nakasunod lang ang mga mata ko sa ginagawa ni Reagan. Nanlaki ang mga mata ko ng may isinuot siyang magandang sing-sing sa daliri ko.

“R-Reagan..” nauutal kong sambit sa pangalan niya.

“Tinatanggal kita bilang secretary ko, dahil magiging asawa na kita, mon amour. Kailangan mo kong pakasalan at panagutan ang puso ko, mon amour.” Sabi niya sa habang nakatitig siya sa ’kin na punong-puno ng pagmamahal.

Hindi ko alam ang isasagot ko sakanya habang umiiyak. Hindi ko mapigilang hindi mapa-iyak dahil sa sayang nararamdaman ko.

“Bibigyan mo ba ako ng pagkakataon na maging asawa mo, mon amour? Siguradong ako ang magiging napakaswerteng lalaki kapag nag yes ka.” Sabi niya habang hinahaplos ang sing-sing na nasa daliri ko.

Pinahid ko ang aking luha gamit ang isang kamay ko saka ngumiti kay Reagan. “Yes. Bibigyan kita ng pagkakataon maging asawa ako.” Sagot sakanya kaya napangiti siya sabay kagat sa ibabang labi niya.

Mabilis niyang inilapit ang mukha niya sa ’kin at agad sinakop ng halik ang labi ko. Tinugon ko naman ang halik na iginawad niya. Ako ang unang pumutol sa halik na pinagsaluhan namin dahil kinakapos na ako ng hangin.

“I love you, Hope Louise Vergara. Next month magiging Salazar na ang apelyido mo.” Sabi niya sa ’kin na may ngiti sa labi.

Ngumiti lang ako sakanya saka itinaas ang kamay ko kong saan naka suot ang sing-sing. “Grabe.. magiging asawa mo na talaga ako.” Sabi ko na parang hindi makapaniwala sa nangyari kanina.

Narinig ko ang mahinang tawa ni Reagan saka tumayo mula sa pagkakaluhod niya sa sahig. Agad niyang pinatakan ng halik ang nuo ko saka ’to umuklo sa harap ko para halikan ang tyan ko.

Biglang bumukas ang pintuan ng kwarto namin kaya natigilan kami ni Reagan. Sabay kaming lumingon do’n at nakita si Isabelle na mag hawak na bond paper. Tinitigan ko ang naka drawing do’n kaya napangiti ako.

“Mama, daddy! Tignan niyo po ang dinrawing ko.” Nakangiting sabi ni Isabelle na tumatakbo palapit samin.

“Wow! Tayo ba yan anak? Si daddy, si mama, ikaw at ang baby?” Tanong ni Reagan kay Isabelle.

“Yes po, daddy.” Sagot naman ng anak ko.

“Ang ganda, anak.” Puri ni Reagan sa drawing ni Isabelle. “Ilalagay natin ’to sa frame para ipakita natin kay baby pagkalabas niya sa tummy ni mommy. Okay?” Pagkakausap ni Reagan kay Isabelle.

“Okay po, daddy.” Sagot ng anak ko na halatang excited.

Napa-iling nalang ako sakanilang dalawa saka ko inabot ang plato na naka patong sa kama para kumain. Nagugutom kasi talaga ako.

Nakatingin lang ako kay Reagan at Isabelle na nag dra-drawing parin.

Sumapit ang gabi kaya sabay-sabay kaming kumain sa kusina. Si Reagan na din ang nagluto dahil ayaw niya akong patulungin.

Nandito kami ni Isabelle sa kwarto niya dahil binibihisan ko siya ng pantulog niya. “Mama.. excited po ako makita si baby.” Sabi ng anak ko.

Napangiti ako sa sinabi ng anak ko. Dinampian ko ng halik ang nuo niya saka ko mahinang pinisil ang pisngi niya.

Nang matapos kong bihisan ang anak ko ay tinabihan ko muna siyang matulog. Mahina kong hinahaplos ang buhok niya habang nakayakap sa ’kin ang anak ko.

“Mahal na mahal kita, anak.” Sabi ko sa anak ko.

“Mahal na mahal din po kita mama, pati si daddy at baby po.” Sagot niya sa ’kin.

“Pasensya ka na kong dati ay wala ako sa tabi mo. Patawarin mo si mama ha!” Panghihingi ko ng tawad sakanya. Hindi ko man lang niya nasubukang kargahin no’ng baby pa siya na pinagsisisihan ko. Ang laki ng pagkukulang ko kay Isabelle kaya pinipilit kong bumawi sakanya.

Mahina kong tinatapik ang legs niya habang sinusuklay ang buhok niya gamit ang daliri ko. Nakita kong nakatulog na siya kaya inayos ko ang kumot sa katawan ng anak ko. Niyakap ko ang anak ko at ipinikit ang mga mata ko.

PUMASOK AKO SA KWARTO ni Isabelle dahil alam kong nandoo si Hope. Pinihit ko ang siradura ng pinto saka ko binuksan ang pintuan. Nakita ko agad ang mag-ina ko na mahimbing na natutulog sa kama.

Dahan-dahan akong naglakad palapit sakanila saka ako umupo sa tabi ni Hope.

Inayos ko ang buhok ni Hope dahil natatakpan ang kanyang mukha. She suddenly moved when she felt what i did. She slowly looked at me then she smiled.

“Nakatulog pala ako.” Sabi niya sa mahinang boses. Dahan-dahan siyang umupo sa kama kaya inalalayan ko siya agad.

Tumayo ako mula sa pagkakaupo ko habang hawak parin ang kamay ni Hope. Tumingin muna siya sa anak namin saka inayos ang kumot nito.

Dahan-dahan lang kaming naglakad palabas ng kwarto ni Isabelle para hindi siya magising. Isinara ko ang pinto ng kwarto niya nang makalabas kami ni Hope.

Sabay kaming naglakad papunta sa katapat ng kwarto ni Isabelle. When we entered, Hope immediately looked at me. She stared seriously at parang may gusto siyang sabihin sa ’kin.

“Do you want to tell me something, mon amour?” I asked her because she just stared at me.

Bumuntong hininga siya habang nakatitig parin sa ’kin. “Yung tungkol kay Ma’am Debbie.” She said.

“Anong tungkol sakanya.” Tanong ko. Nararamdaman kong pipigilan niya ako sa binabalak ko.

“Anong pinaplano mo?” Tanong niya sa ’kin.

“Wala naman.” I answered.

“Wag kang mag sinungaling sa ’kin pwede ba! Alam kong may pinaplano ka. Pwede bang wag mo ng gawin ang binabalak mo.” Sabi niya kaya nalukot agad ang mukha ko. Sabi ko na eh. Pipigilan niya ako. Masyadong mabait ang Hope ko. Kaya nga ako ang babawi para sakanya dahil alam kong mabait siya at hindi niya kayang mag maldita.

“Ayaw ko nga!” Matigas kong sabi.

“Reagan naman eh.. sige na kasi.” Pamimilit niya sa ’kin sabay yakap sa beywang ko. Umiwas ako ng tingin dahil ayaw kong tignan ang mukha niya. Kahinaan ko pa naman mukha ni Hope.

“Ayaw kong lumaki ang gulo.” Sabi niya habang naka ngusong nakayakap parin sa ’kin.

Umiling ako sakanya saka pinatakan ng halik ang naka nguso niyang labi. “Huli na pakiusap mo, mon amour. Sinimulan ko na ang ganti ko sakanya.” Sagot ko saka siya niyakap pabalik.

“Anong ibig mong sabihin?” Kunot nuo niyang tanong.

“Basta. Hintayin mo nalang ang balita bukas, mon amour.” Sagot ko sakanya na mas lalong ikana-kunot ng nuo niya.

“Hinding-hindi ako papayag na apihin ka nang kahit sino, mon amour. Walang sino mang pwedeng tumapak sa pagkatao mo. Subukan lang nila at makikita nila ang pagkademonyo ko.” Seryoso kong sabi. “Sinabi ko na sa’yo ’di ba, pro-protektahan kita pati narin si Isabelle laban sa mga taong mapanghusga na akala mo’y perpekto dito sa mundo. Kaya wag mong hilingin sa ’kin na wag gumanti kay Debbie, Hope. Dahil hindi mo ko mapipigilan.” Dagdag kong sabi.

Hindi siya nakapagsalita at titig na titig lang ’to sa ’kin. “Bakit ang swerte ko sa’yo?” Biglang tanong niya kaya mahina akong natawa.

“Deserve mong ipagtanggol, mon amour. Deserve mong alagaan, ingatan at lalong lalo na ang mahalin. Kaya wag mong itatanong kong bakit ang swerte mo sa ’kin. Dahil mas swerte ako sa’yo. Biruin mo ang pangarap kong makasama ka ay matutupad ko na.” Sabi ko sakanya kaya napangiti siya.

Tumingkayad siya at mabilis na dinampian ng halik ang labi ko. “I love you, Reagan.” Sabi niya na ikinahinto nang paghinga ko.

“Damn! Ginugulat mo ko, mon amour. Nahihirapan tuloy akong huminga.” Sabi ko sabay kagat ng ibabang labi ko para pigilan ang kilig na nararamdaman ko.

“Gusto mo i-cpr kita?” Inosente niyang tanong.

“Fuck! Baka mauwi sa ulos at ungol ang gagawin mong pag cpr sa ’kin, mon amour.” Sabi ko kaya inirapan niya ako.

“Bawal! Sa susunod na natin gawin yan.” Sabi niya saka kumawala ng yakap sa ’kin. Hinaplos niya ang kanyang tyan kaya napangiti ako.

Lumuhod ako sa harap niya saka dinampian ng halik ang tyan niya. “Dalawa narin sa wakas ang baby ko.” Sabi ko kay Hope.

“Hindi ako kasali?” Tanong naman niya sa ’kin.

“Hindi. Ikaw ang reyna ng buhay ko eh.” Sagot ko saka tumayo mula sa pagkakaluhod ko sa sahig. Hinalikan naman agad ako ni Hope sa labi sabay yakap sa beywang ko.

A/N: Good night! ❤️

Ang sakit ng mata ko.

Chapter 24

NAKATAYO LANG ako habang kinakagat ang kuko ko sa kamay. Kinakabahan ako dahil sumugod dito sa bahay si Ma’am Debbie. Kagigising lang namin ni Reagan nang marinig namin ang malakas na sigaw ni Ma’am Debbie sa labas ng gate namin.

Nagsisigaw siya sa labas at pilit na pumapasok. Nasa labas si Reagan para harapin siya habang ako naman ay nandito sa loob ng bahay. Ayaw akong palabasin ni Reagan. Ayaw daw niya akong ma-stress. Kaya mas lalo akong natatakot sa pwedeng mangyari.

Umamin si Reagan sa ’kin kagabi na pina-pull out niya lahat ng investor sa companya ni Debbie. Kaya galit na galit ang babae dahil do’n, mas lalo pa siyang nagalit dahil may pumutok na balita kaninang umaga na patungkol sakanya.

Maging ako ay hindi makapaniwala sa narinig kong balita. Hindi ko tuloy alam kung si Reagan ba ang may pakana ng lahat. Sinira niya ang imahe ni Debbie. Kaya mas lalong nag pull out ang investor sa companya niya.

Nakaupo ako sa mahabang sofa habang nilalaro ang daliri dahil sa kabang nararamdaman ko. Kaya ayaw kong ng away eh, dahil hindi ko kaya. Ayaw kong may kaaway ako. Gusto ko tahimik lang ang buhay.

Biglang bumukas ang pintuan ng main door at pumasok do’n si Reagan. Tumayo agad ako mula sa kinauupuan ko saka ako naglakad papunta sakanya.

“Bakit ganyan hitsura mo, mon amour?” Tanong niya sa ’kin kaya inirapan ko siya habang naglalakad ako palapit sakanya.

“Nakuha mo pang itanong talaga yan? Kinakabahan na nga ako eh.” Sagot ko sakanya. Tumawa naman siya ng mahina saka yumakap sa beywang ko.

“Bakit ka naman kinakabahan? Hindi naman kita pababayaan. Hindi siya makakalapit sa’yo kaya bakit ka natatakot?” Takang tanong niya sa ’kin.

“Ahh basta! Itigil mo na kasi ang ginagawa mong ganti sakanya.” Sabi ko saka ngumuso sa harap niya.

“Hindi pa ako tapos sakanya, mon amour.” Sagot niya.

“Please…” pakiusap ko sakanya. Bumuntong hininga naman siya saka pinatakan ng halik ang labi ko.

“Pakain muna ng tahong.” Pilyo niyang sabi kaya mabilis ko siyang pinalo ng mahina sa dibdib.

“Seryoso ako eh.” Sabi ko sabay irap sakanya.

“Seryoso din ako, mon amour. Dalawang araw ko nang hindi nakakain ang tahong.” Sabi niya kaya pinandilatan ko siya ng mga mata ko.

“Tumigil ka nga sa kabastusan mo! Mamaya may makarinig sa’yo eh!” Saway ko sakanya.

“Tahong na pagkain yun, mon amour. Hindi tahong mo. Ikaw yung bastos eh!” Sabi niya saka sinundot ang tagiliran ko.

“Ano ba!” Saway ko sakanya habang iniiwas ang tagiliran ko na tinutudyo parin niya.

“Ang bastos mo na mag-isip, mon amour. Natikman mo lang ako ganyan ka na mag-isip.” Sabi pa niya sa ’kin.

“Heh! Akala ko kasi tahong ko.” Pagsasabi ko ng totoo.

“Sess.. gusto mo lang yata makain ang tahong mo eh.” Sabi niya saka inilabas ang kanyang dila. “Dilaan ko gusto mo?” Tanong niya sa ’kin kaya kinurot ko siya sa tagiliran.

“Kainis ka talaga!” Irap kong sabi. Naglakad ako pabalik sa upuan saka umupo do’n. Natatawa naman siyang umupo sa tabi ko saka hinalikan ang tyan ko. “Anong gustong kainin ng mag-ina ko?” Malambing niyang tanong sa ’kin.

“Hmm.. pwede mo ba akong gawan ng tuna sandwich? Kanina pa nasa isip ko yun eh.” Sabi ko sakanya.

Ngumiti naman siya sa ’kin saka mabilis na dinampian ng halik ang labi ko. “Sure, mon amour.” Malambing niyang sagot saka hinawakan ang tyan ko.

“Nasaan nga pala ang isa nating anak? Hindi pa ba gising ang baby ko na yun?” Tanong ni Reagan sa ’kin. Hindi pa kasi bumababa si Isabelle sa kwarto niya. Mabuti narin yun dahil sa nangyari kanina. Ayaw kong marinig niya ang mga sigaw at mura ni Ma’am Debbie sa labas ng gate.

“Tulog pa yata anak natin.” Sagot ko kay Reagan.

“Ohh. Kailangan ko palang magluto ng breakfast para sa baby kong yun.” Sabi niya. Tumayo siya sa kinauupuan niya at inalalayan akong tumayo.

Magkahawak kamay kaming pumunta ng kusina at pinaupo ako ni Reagan sa stool.

Nakamasid lang ako sakanya na ginagawa ang request kong pagkain. Ipagluluto din niya kasi si Isabelle kaya kumuha siya ng egg, hotdog, at ham sa ref.

“Reagan..” tawag ko sakanya kaya lumingon siya sa ’kin habang binabalatan ang hotdog.

“Ano yun, mon amour?” Tanong niya sa ’kin.

“Totoo ba talaga yung lumabas na balita tungkol kay Ma’am Debbie? Talaga bang tawag sakanya ay sawsawan?” Tanong ko sakanya.

Mahina namang natawa si Reagan sa tanong ko. “Ahm.. yeah! Madami ng lalaking nakatikim do’n. Pati nga may mga asawa na. Mahilig kasi yun sa mga mayayamang lalaki at kahit may mga asawa na ay wala siyang pakialam basta’t kapalit no’n ay mag invest sa companya niya.” Natatawa niyang sabi.

Tango lang ang sagot ko habang nakatitig parin kay Reagan. “Maduming paraan ang negosyo niya, mon amour. Kaya nang lumabas ang balita kanina ay madaming nag pull out. Nagsilabasan din kung sino ang mga kalaguyo niya kaya magulo ang business world ngayon dahil do’n.” Dagdag niyang sabi.

“So, ginagamit niya ang katawan niya para lang may mag invest sa negosyo niya? Ganun ba yun?” Tanong ko ulit.

“Yup.” Tipid na sagot ni Reagan sa ’kin. Pinaningkitan ko siya ng mga mata ko kaya mahina siyang natawa.

“Bakit ganyan ka makatingin sa ’kin?” Tanong niya habang tumatawa.

“Naisip ko lang.. wala bang namagitan sainyong dalawa? Hindi ba siya ang tumulong sa company mo para makabangon?” Tanong ko sakanya na mas lalong ikinatawa niya.

“Siya ang nag offer ng tulong, mon amour. Tinanggap ko offer niya pero n’ong inimbitahan na niya ako sa bahay niya ay umayaw ako.” Sagot niya sa ’kin. “Kaya nga nakipagkita ako do’n sa resort kasama ka ’di ba?” Tanong niya sa ’kin. Hindi naman ako sumagot dahil feeling ko ay may nakadagan sa dibdib ko. Nagseselos ako. Lalo na nang may pumasok sa isipin ko na scenario. Yumuko ako at pilit na inaalis ang pumapasok sa isipan ko.

“May bahay kasi si Debbie do’n sa Ilocos at gusto niya do’n kami magkita. Sinabi ko nalang sakanya sa resort kami magkikita dahil kasama kita.” Dagdag niyang sabi kaya tumingin ako sakanya.

“Bakit mo naman sinabi yun sakanya?” Kunot nuo kong tanong. Wala pa naman kasi kaming relasyon no’ng time na yun. At ang mas malala ay akala ko bakla siya.

“Para tumigil siya sa binabalak niya sa ’kin. Alam kong lalandiin niya ako. Asa naman siyang magpapalandi ako sakanya.” Sagot niya.

“Bakit.. wala ka bang gusto sakanya? Kahit katiting man lang? Maganda siya, sexy, matangkad, at ma-

“Aanhin ko yun? Eh, hindi naman ikaw yun. Ikaw lang naman ang gusto ko. Wala akong pakialam kong sexy o maganda siya. Mas maganda ka pa do’n at mas sexy ka pa para sa ’kin lalo na’t dala mo ang magiging baby natin. Damn! Ang sexy mo siguro tignan habang malaki ang tyan mo.” Sabi niya na parang nag iimagine.

“Hindi na tuloy ako makapaghintay na lumaki ang tyan mo, mon amour.” Dagdag niyang sabi saka kinindatan ako.

Naramdaman kong biglang uminit ang magkabilaang pisngi ko sa sinabi niya. “Magluto ka na nga! Nagugutom na ako.” Pag-iiba ko sa usapan. Natawa naman siya saka pinagpatuloy ang ginagawa niya.

“Nga pala.. hindi na ako ang secretary mo kaya sino ang bago mong secretary? Babae o lalaki?” Tanong ko kaya natawa ng malakas si Reagan.

“Syempre.. babae.” Sagot niya kaya masama ko siyang tinignan.

“Babae? Maganda? Magaling naman sa ba sa trabaho?” Seryoso kong tanong sakanya.

“Bakit parang tunog nagseselos ang mon amour ko na yan.” Sabi niya na para akong inaasar.

“Heh! Tinatanong lang naman.” Masungit kong sabi.

Tatawa-tawa siyang naglakad papunta sa ’kin kaya inirapan ko ’to. Kaya siguro niya ako tinanggal bilang secretary niya dahil may ipapalit pala siya sa ’kin.

Lumuhod siya sa harap ko saka siya yumakap sa beywang ko. “Binibiro lang kita, mon amour. Asa ka namang kukuha ako ng babaeng secretary. Ano naman mapapala ko do’n.. baka pag-awayan lang natin pagnagkataon.” Masuyo niyang sabi sa harap ko.

“Ayaw kong mag-away tayo, mon amour. Kaya iiwasan ko ang mga bagay na pwedeng pag-awayan natin. “ Sabi pa niya kaya napangiti ako.

Napakamot nalang tuloy ako sa likod ng ulo ko dahil bigla nalang kasi akong nagselos. Ewan ko ba! Alam ko namang joke lang yung sinabi niya pero uminit parin ang ulo ko. Siguro dahil ’to sa buntis ako kaya ganun ang mood ko.

Nag-angat ng mukha si Reagan saka inabot ang pisngi ko gamit ang isang kamay niya. “Ang cute mo palang tignan kapag nagseselos ka, mon amour.” Sabi niya sa ’kin.

“Hindi ako nagseselos no!” Pagsisinungaling kong sabi sabay irap sakanya.

“Hindi daw.. pero umusok yung ilong kanina.” Pang-aasar niya sa ’kin.

Magsasalita pa sana ako nang marinig namin ang boses ni Isabelle.

Bumitaw sa pagkakayakap si Reagan sa beywang ko saka siya tumayo mula sa pagkakaluhod. “Gising na anak natin, mon amour. Hindi pa ako tapos magluto. Selos selos ka kasi kanina eh.” Sabi ni Reagan habang nagmamadaling naglakad papunta sa sink.

“Hindi nga ako nagseselos.” Sabi ko sakanya.

“Sige. Sinabi mo eh. Kinikilig nga ako habang nagseselos ka, mon amour.” Sabi niya na halatang tuwang-tuwa.

Hindi ko nalang siya pinansin saka lumingon sa pintuan ng marinig ko ang yapak ni Isabelle. Nakita ko ang aking anak kaya napangiti ako.

“Good morning!” Bati ko sa anak ko na nagkukusot pa sa kaliwa niyang mata.

Lumapit siya sa ’kin kaya agad ko siyang binuhat at kinandong. “Good morning po, mama.” Bati niya sa ’kin sabay halik sa pisngi ko.

“Good morning din po, daddy!” Masiglang bati ni Isabelle kay Reagan.

Lumingon naman si Reagan habang may hawak na sandok. “Good morning din sa isang baby ko. Nagluluto pa si daddy ng breakfast niyo ni mama.” Sabi ni Reagan.

Hinaplos ko naman ang buhok ni Isabelle saka ako nagsalita. “Nagugutom ka na ba?” Tanong ko sa anak ko.

“Opo.” Tipid niyang sagot.

Narinig yata ni Reagan ang sagot ni Isabelle kaya nagmamadali siyang lutuin ang hinanda niya para kay Isabelle. Habang nagpri-prito ay ginagawa din niya ang tuna sandwich ko. Kagabi ko pa talaga gustong kumain no’n.

Ibinaba ko muna si Isabelle para ipagtimpla siya ng gatas. Si Reagan naman ay inaayos ang mesa at nilalagyan ng plato, kutsara at tinidor.

Nagsimula na kaming kumain, ganado kong kinakain ang ginawang sandwich ni Reagan. Napapaikit pa ako sa t’wing nalalasahan ko ’to.

“Masarap?” Tanong sa ’kin ni Reagan.

“Oo. Gawan mo din ako nito bukas.” Nakangiti kong sabi sakanya.

“Sure. Ikaw pa. Malakas ka sa puso ko eh.” Banat na naman ni Reagan kaya mahina akong natawa.

Sinusubuan naman ni Reagan si Isabelle habang nanonood ng cartoons sa tablet niya.

Nang matapos kaming kumain ay agad na niligpit ni Reagan ang pinagkainan namin. Siya narin ang nag hugas ng plato.

Umakyat ako ng hagdan para ihanda ang susuotin ni Reagan. Papasok kasi siya sa office, habang ako naman ay dito nalang sa bahay.

Habang inaayos ko ang susuotin ni Reagan ay biglang may yumakap sa likuran ko.

Hinalikan niya ako sa gilid ng ulo at mas lalong humigpit ang yakap. “Maligo ka na!” Sabi ko kay Reagan.

“Mamaya na. Yayakap muna ako sa future misis ko.” Malambing niyang sabi sa ’kin.

Napangiti ako saka tinanggal ang kamay niya sa beywang ko. Humarap ako sakanya saka yumakap ulit sa beywang ni Reagan.

Ngumuso ako sa harap niya kaya dinampian niya ng halik ang labi ko. “Bakit ka naka nguso?” Nakangiti niyang tanong sa ’kin.

“Hindi ako sanay, Reagan. Gusto ko parin pumasok sa office eh.” Sabi ko sakanya.

“Babalik ka din naman kapag nanganak ka na. Sa ngayon kasi ay bawal ang stress sa’yo. Bawal ka din mapagod. Kailangan alagaan kita, mon amour. Kaya ginagawa ko ’to.” Sabi niya sa ’kin.

“Oo na. Alam ko naman yun.” Pagsusuko kong sabi. Alam ko naman kasing natakot siya dahil sa dinugo ako. Kaya nga lagi siyang naka alalay sa ’kin dito sa bahay at hindi ako pinapakilos.

Next month ay aayusin na namin ni Reagan ang kasal namin. Gusto na daw niya kasi akong matali sakanya para wala na daw akong kawala.

A/N: Good Morning, Azzinatics! ✨

Ud mo na bago ako magkakape hahaha 😂🤣

Chapter 25

MAAGANG pumasok sa office si Reagan ngayong araw dahil may board meeting siya ngayon. Kaya kami lang ni Isabelle ang nasa bahay.

Balak naming umalis mamaya ni Isabelle dahil may bibilhin kami sa mall. Alam naman ni Reagan yun, ayaw pa nga ako payagan at baka daw mapagod ako.

Ngunit, kinulit ko siya kanina kaya napapayag ko siya.

Kumakain kami ni Isabelle ng agahan at kung anong pinag-uusapan. Bago kasi umalis si Reagan ay pinagluto muna niya kami ng breakfast.

Kanina din ay nakabalik na ang katulong na kinuha ni Reagan para magbantay kay Isabelle. Umuwi kasi si ate Jane dahil may sakit daw ang kanyang anak. Pinayagan naman ni Reagan kaya dalawang araw siyang wala dito sa bahay.

“Ate Jane..” tawag ko sakanya na busy nagwawalis sa sala.

“Po? Ano po yun, Ma’am Hope.” Sagot niya saka tumigil sa pagwawalis.

“Sabay na po tayong kumain, ate. Mamaya ka na po maglinis.” Sabi ko sakanya.

“Naku po, Ma’am Hope. Mamaya nalang po ako. Tapusin ko nalang po muna ginagawa ko po.” Sagot niya sa ’kin.

“Mamaya na yan. Sabayan mo kami dito ni Isabelle kumain. Halika na dito ate Jane.” Pamimilit ko sakanya kaya napakamot ito sa kanyang ulo.

Naglakad parin naman ’to papunta samin. Kumuha muna siya ng plato, kutsara at tinidor saka siya naglakad papunta sa mesa.

Nakangiti akong pinagmamasdan si ate Jane na nahihiyang kumuha ng pagkain.

“Mama.. wha time po tayo aalis?” Biglang tanong sa ’kin ni Isabelle.

“Pagkatapos nating kumain anak.” Sagot ko sakanya saka ko siya sinubuan ng pagkain.

Tumingin ako kay ate Jane saka ko siya nginitian. “Kumain ka po ng marami ate Jane. Wag ka pong mahihiya.” Sabi ko sakanya.

“Salamat po, Ma’am Hope. Ang bait-bait niyo po. Nahihiya nga po ako sa’yo at kay sir Reagan. Ka bago-bago ko palang no’n isang araw umuwi agad ako sa bahay namin. Pasensya na po talag.” Panghihingi niya ng paumanhin.

“Naku.. ate Jane, ayos lang po yun. Tsaka, kailangan ka ng anak mo kaya walang problema yun.” Sagot ko sakanya. Ngumiti lang siya sa ’kin saka nagpatuloy kumain.

Nang matapos kaming kumain ay agad na niligpit ni ate Jane ang pinagkainan namin. Kami naman ni Isabelle ay pumanhik sa hagdan para makapag bihis na.

Balak ko sanang hindi isama si Isabelle pero ayaw pumayag ni Reagan dahil baka mahilo daw ako bigla. Sinabihan niya si Isabelle na kapag may emergency tawagan siya agad.

Hindi ko narin pinasama si ate Jane dahil inutusan siya ni Reagan ayusin ang isang kwarto para daw sa baby namin.

May gusto kasi akong bilhin sa mall. Bibilhan ko din kasi ng stocks ng pagkain si Isabelle dahil next week start na ang class niya. Hindi na tuloy kami naka punta ng disney land dahil nga sa sunod-sunod na nangyari.

Pumasok kami ni Isabelle sa kwarto para mabihisan ko siya. Nakaligo narin naman ako kanina dahil ang magaling na Reagan ay kinulit ako ng kinulit. Gusto niya kasing sabay kami maligo. Kaya ayon.. naka score na naman sa ’kin kanina. Pampagana daw niya sa work.

Nang mabihisan ko si Isabelle aya agad kong inayos ang buhok niya.

“Bibihis lang si mama sa kabilang kwarto anak ha!” Sabi ko sakanya.

“Sige po, mama.” Magalang niyang sagot habang inaayos ang cute na sling bag niya at inilagay do’n ang cellphone niya.

Natatawa tuloy ako dahil bumagay ang suot niyang damit sa sling bag niya. May design kasi ’tong barbie at color red ang sling baga niya na may design na diamond.

Lumabas ako sa kwarto ni Isabelle saka tinungo ang kwarto namin ni Reagan para magbihis.

Nang makapasok ako ay agad akong luampit sa walk in closet namin saka kumuha ng damit na komportable ako. Medyo tumataba na kasi ako dahil sa katakawan namin ng baby ko na nasa sinapupunan ko.

Lahat ng cravings ko ay binibigay ni Reagan. Kahit madaling araw pa yan, lagi siyang nakahanda.

Nag suot lang ako ng tshirt at leggings dahil hindi na kasya sa ’kin ang pantalon ko. Inayos ko na din ang buhok ko at itinali ’to.

Nang matapos ako ay kinuha ko ang cellphone ko na nasa bed side table para mag send ng message kay Reagan.

Nagtipa lang ako ng mensahe saka ko ’to sinend sakanya. Alam kong hindi siya mag re-replay dahil maaga ang board meeting niya.

Kinuha ko narin ang sling bag ko saka ko inilagay ang phone do’n. Agad akong lumabas ng kwarto saka ko pinuntahan ang anak kong si Isabelle sa kwarto niya.

Tinawag ko lang ang anak ko na agad namang lumabas sa kwarto niya. Magkahawak kamay kaming bumaba ng hagdan hanggang sa makababa kami.

Nakita ko pa si ate Jane na naghahakot ng basura. “Alis na po muna kami, ate Jane.” Sabi ko sakanya kaya napatigil siya sa ginagawa niya.

“Sige po, Ma’am Hope. Ingat po kayo!” Nakangiti niyang sabi habang nagpupunas ng pawis sa kanyang nuo.

Tumango lang ako kay yaya saka kami nagpatuloy maglakad ni Isabelle. Lumabas kami ng bahay at agad tinungo ang gate.

Kanina ay nag tawag na ng taxi si ate Jane kaya may naka abang na taxi sa harap ng bahay namin. May mga sasakyan naman si Reagan naka parada sa gate, kaso hindi ako marunong magmaneho.

Lumapit kami ni Isabelle sa taxi na nakaparada sa harap ng bahay namin saka ko binuksan ang pintuan ng backseat. Inalalayan kong makapasok ang anak ko saka ako pumasok sa loob ng taxi.

“Sa pinaka malapit na mall po tayo, kuya.” Sabi ko kay manong driver. Tumango lang si kuya driver at agad na pina-usad ang sasakyan.

Nakarating kami agad sa harap ng mall kaya inabot ko kay kuya driver ang pamasahe namin. Nagpasalamat lang ako kay manong saka kami bumaba ni Isabelle.

Naglakad kami papuntang entrance ng mall at nakitang kakabukas lang nito. Napangiti ako dahil wala pa masyadong tao sa mall.

Pumasok kami sa entrance saka naglibot-libot para mag hanap ng maternity dress ko. Ayaw ko na kasing mag short. Ang sikip na sa ’kin. Feeling ko hindi ako makahinga.

Inunan muna namin ni Isabelle mamili ng damit ko. Pati ang anak ko ay binilhan ko narin. May nakita kasi akong mother and daughter na dress kaya binili ko para samin ni Isabelle. Sigurado akong maiingit na naman yun si Reagan kapag nakita niya ’to. Mabuti nalang at may pang lalaki din para matchy kaming tatlo.

Bumili narin ako ng mga panties ko dahil puro masisikip narin. Naalala ko tuloy n’ong isang araw ang ka kulitan ni Reagan. Masikip kasi sa ’kin mga panty ko kaya hindi ako nag suot habang naka suot ng malaking tshirt. Aksidente kong naibuka ang mga hita ko kaya nakita ni Reagan na wala akong suot na panty. Kaya ayon.. nilandi na naman ako at kinain nag pagkababae ko.

Kaya kailangan talaga bumili ako ng bagong mga panties at baka makain lang ako ni Reagan araw-araw.

Nang matapos kami ni Isabelle ay agad naming binayaran sa counter ang nga pinamili namin.

“Pwede ko bang balikan ang mga pinamili ko, miss? Pupunta pa kasi kami ng grocery.” Sabi ko sa sales lady na nasa counter.

“Sige po, Ma’am.” Nakangiti niyang sagot sa ’kin at binigyan ako ng maliit na card na may nakasulat na number.

Kinuha ko naman yun agad saka nagpasalamat sakanya. Hawak ko parin ang kamay ng anak kong si Isabelle habang papalabas kami ng store.

Naglakad-lakad ulit kami ni Isabelle hanggang sa may nakita akong familiar na naglalakad habang nakayuko. May hawak-hawak itong maliit na box na parang binabasa niya yun.

“Jethro..” tawag ko sakanya kaya nag-angat siya ng mukha at nanlaki pa ang mga mata ng makita ako.

“Hope.. ikaw pala!” Sabi niya sa ’kin saka naglakad palapit samin ni Isabelle.

“Kamusta?” Tanong niya sa ’kin habang may ngiti sa labi.

“Ayos lang. Ito magkaka baby ulit.” Nakangiti kong sagot saka hinaplos ang tyan ko. Napasunod naman ang tingin niya do’n kaya mas lalo siyang ngumiti.

“Congrats, Hope. Masaya ako para sa’yo.” Sabi niya sa ’kin. Tumingin siya kay Isabelle saka siya ulit nagsalita. “Magkakaroon ka na pala ng kapatid.” Sabi niya sa anak ko.

Nakangiti akong tumingin kay Isabelle na tumango naman sa sinabi ni Jethro.

“Ikaw kamusta? Akala ko na sa Ilocus ka ngayon.” Tanong ko sakanya.

Biglang nawala ang ngiti niya sa labi at napalitan ’to ng lungkot. “May sakit ang anak ko, Hope. Ito nga ohh..” sabi niya saka ipiankita ang hawak niyang gamot. “Bumili ako ng gamot niya. Balak ko na sana siyang dalhin sa hospital dahil nag-aalala na ako.” Sabi niya sa malungkot na boses.

“Nasaan ba ngayon ang anak mo? Ano bang sakit?” Tanong ko sakanya.

“Nasa bahay. Sila nanay Susan ang nagbabantay muna.” Sagot niya.

“Nanay Susan? Nandito siya?” Sunod-sunod kong tanong kay Jethro.

“Oo. Nakwento ko nga sakanya na nagkita tayo eh,” sagot niya sa ’kin.

Parang gusto kong makita si nanay Susan. Matagal narin kasing hindi kami nagkita. Nanay siya ni Jethro na sobrang bait sa ’kin no’ng mga bata pa kami ni Jet. Lagi din niya akong binibigyan ng baon sa t’wing papasok kami ng school ni Jethro. Kaya close ko si nanay Susan, para ko narin siyang pangalawang nanay.

“Kamusta na si nanay Susan?” Tanong ko kay Jethro.

“Ayon.. matanda na. Sabi nga niya, sana daw magkita kayo ulit. Matagal narin daw kasi ang huling pagkikita niyo.” Sagot niya sa ’kin.

“Pwede ko ba siyang dalawin ngayon? Miss ko na talaga si nanay Susan.” Nakangiti kong sabi kay Jethro.

“Sige. Kaso may bibilhin pa akong gamot para sa anak ko. Ayos lang ba?” Tanong niya sa ’kin.

“Oo naman. Samahan ka nalang muna namin pumunta ng pharmacy. Saglit lang naman kami ni Isabelle do’n at uuwi din kami agad.” Sabi ko sakanya kaya tumango siya.

Naunang naglakad si Jethro kaya sumunod kami ni Isabelle. Mamaya nalang namin babalikan ang pinamili ko dahil saglit lang naman kami. Gusto ko lang talaga makita si nanay Susan.

Nakarating kami sa pharmacy at hinihintay si Jethro. Bumibili pa kasi siya ng gamot para sa anak niya. Nang matapos siya ay agad siyang lumapit samin ni Isabelle.

“Tara na!” Aya niya samin kaya tumango ako.

Lumabas kami ng mall at nakasunod lang kami kay Jethro na nasa unahan namin.

Nang makarating kami sa parking lot ay laking gulat ko na may sasakyan pala siya. Nakita pa niya na nagulat ako kaya mahina siyang natawa sa reaction ko.

“Secondhand lang ang sasakyan ko, Hope. Hindi ko afford ang brand new.” Sabi niya saka pinagbuksan ako ng pintuan sa passenger seat. Maging ang pintuan ng back seat ay binuksan din niya kaya inalalayan kong makapasok si Isabelle sa loob. Pumasok narin ako sa loob ng kotse bago isinara ni Jethro ang pinto saka umikot papuntang driver seat.

Pumasok siya sa loob ng kotse at agad binuhay ang makina ng sasakyan. Kung ano lang ang pinagkwe-kwentuhan naming dalawa ni Jethro. Ngayon ko lang napansin na hindi ako natakot sakanya. Siguro ay natanggap ko na ang nangyari sa ’kin dati. At isa narin siguro kong bakit nawala ang takot ko dahil kay Reagan na walang araw na hindi pinaparamdam sa ’kin kung gaano niya ako ka mahal.

Hanggang sa makarating kami sa isang maliit na bahay. Tumingin ako sa labas ng bintana habang pinagmamasdan ang bahay.

“Tara! Sigurado akong matutuwa yun si nanay pag nakita ka. Lalo na siguro kapag nakita niya ang anak mo.” Sabi sa ’kin ni Jethro saka niya binuksan ang pintuan ng driver seat.

Hindi ko na hinintay na pagbuksan niya ako ng pinto kaya agad akong lumabas ng kotse. Pinagbuksan ko ng pintuan ang anak kong si Isabelle saka siya inalalayan makababa ng kotse.

Binuksan ni Jethro ang maliit na gate at pinauna kaming pinapasok sa loob. Nakasunod naman si Jethro samin hanggang sa makarating kami sa harao ng pinto ng bahay.

Pinihit ni Jethro ang siradura ng pinto saka niya ’to binuksan. “Tuloy kayo!” Sabi niya samin kaya nauna kaming pumasok ni Isabelle saka siya pumasok sa loob ng bahay at isinara ang pinto.

“Welcome home sa mag-ina ko. Sawakas kompleto na tayong tatlo.” Biglang sabi ni Jethro sa likuran namin kaya lumingon ako.

“A-Anong ibig mong sabihin?” Nauutal kong sagot sakanya.

“Kompleto na tayo. Ikaw, ako at ang anak nating si Isabelle. Hindi ba masaya yun?” Nakangisi niyang tanong sa ’kin.

A/N: Walang nakahula no? Hahaha

Sa susunod na muna ako mag u-ud. Piga na utak ko hahahha 😂

Chapter 26

⚠️ WARNING ‼️

KINAKABAHAN akong nakatitig kay Jethro habang tinatago ko si Isabelle sa likuran ko.

Dahan-dahan siyang naglalakad palapit samin kaya mas lalo akong natakot. Pilit kong nilalakasan ang loob ko kahit natatakot ako.

“A-Anong ibig mong sabihin?” Nauutal kong tanong kay Jethro.

“Hindi mo ba naalala?” Tanong niya habang ngumisi sa harap namin. Bumaba ang tingin ni Jethro kay Isabelle kaya mas lalo kong itinago ang anak ko sa aking likuran.

Ngunit, bigla akong nagulat ng mabilis na lumapit si Jethro samin at agad na hinila ang sling bag na nasa katawan ko at hinila si Isabelle palayo sa ’kin.

“Bitawan mo anak ko!” Sigaw ko kay Jethro at mabilis na hinawakan ang anak ko sa kamay. Pilit kong hinihila si Isabelle mula kay Jethro ngunit mabilis niya akong tinulak.

“Wag kang mag-alalaa, hindi ko naman sasaktan ang anak natin.” Sabi niya saka naglakad ito palayo sa ’kin at lumapit sa isang kwarto.

Agad akong tumayo at hinabol si Jethro para agawin si Isabelle. “Ibaba mo anak ko!” Pigil ko sakanya. Ngunit, hindi siya nakinig at ipinasok ang umiiyak kong anak sa kwarto at agad isinara ang pinto.

Mas lalo kong narinig ang malakas na iyak ni Isabelle sa loob ng kwarto kaya naiyak ako.

Ngunit, natigil ang pag-iyak ko ng humarap sa gawi ko si Jethro. Nakita ko siyang naglalakad papunta sa ’kin kaya napa-atras ako.

“Wag kang lalapit sa ’kin. Wag mong subukan.” Umiiyak konh sabi sa sobrang takot. Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Hindi ako makapaniwala na si Jethro ang gumahasa sa ’kin dati.

“Bakit.. mo g-ginawa sa ’kin ’to? B-Bakit mo s-sinira buhay ko?” Umiiyak kong tanong sa matalik kong kaibigan.

Mapait siyang ngumiti sa harap ko bago siya nagsalita. “Matagal na kitang gusto, Hope. Simula palang ng mga bata pa tayo. Ngunit, hanggang kaibigan lang ang tingin mo sa ’kin.” Sabi niya at biglang nagbago ang expression ng mukha niya.

“Naiinis ako sa t’wing may kasama kang lalaki dati. Mas lalo pa akong nainis ng malaman kong may boyfriend ka. Akin ka lang dapat eh. Tayong dalawa ang bagay dahil tayo ang magkasama palagi.” Sabi niya sa galit na boses. “Kaya umuwi ako no’ng araw na yun para kunin ang para sa ’kin.” Dagdag niyang sabi saka ngumisi ng nakakaloko sa harap ko.

“Tandang-tanda ko pa mga iyak at ungol mo habang umuulos ako sa loob mo.” Sabi niya. Naikuyom ko ang aking kamao dahil sa sobrang inis na nararamdaman ko.

“Walangya ka! Mag babayad ka sa ginawa mo sa ’kin!” Galit kong sigaw sakanya.

Tumawa siya ng mahina at mas lalong naglakad palapit sa ’kin. “Pananagutan naman kita Hope. Pananagutan ko ang anak natin.” Sabi niya.

Umaatras ako palayo sakanya hanggang sa tumama ang likod ko sa pader. “Wag kang lumapit sa ’kin!” Pigil ko sakanya.

“Bakit hindi ako pwedeng lumapit sa’yo? Hindi ka dapat matakot sa ’kin dahil ako ang future husband mo, Hope.” Sabi niya sa malambing na boses. Akmang hahawakan sana niya ako nang mabilis kong iniwas ang sarili ko.

“Wag mo kong hahawakan. Demonyo ka! Dapat sa’yo mabulok sa kulungan!” Galit kong sigaw sakanya.

Tumawa siya ng mahina habang umiiling sa harap ko. “Hindi ako mahuhuli, Hope. Tignan mo nga.. hanggang ngayon malaya parin ako. Magaling kasi ako maglinis sa ginawa kong krimen.” Saad niya saka hinawakan ako sa braso.

“Ano ba!! Bitawan mo ko!” Pagpupumiglas kong sabi hahang hinahampas ang dibdib niya.

“Walang ibang magmamay-ari sa’yo kundi ako lang, Hope.” Sabi niya saka hinawakan ang tyan ko. “Papatayin ko ang lalaking yun. Hindi ka maagaw sa ’kin ng boyfriend mo, Hope.” Sabi niya sa seryosong boses.

“Baliw ka na! Isa kang rapist. Magbabayad ka talaga sa kulungan!” Matapang kong sigaw at pilit na binabaklas ang kamay niya sa braso ko.

“Wag ka ng manlaban, Hope. Para hindi ka masaktan. Hindi mo magugustuhan ang gagawin ko sa’yo kapag nagalit ako. Ayaw mo naman sigurong lumapat ang kamao ko sa mukha mo, hindi ba?” Tanong niya sa ’kin kaya natigilan ako.

“Ganyan nga.” Sabi niya saka hinaplos ang buhok ko. “Wag kang gagawa nang ikakagalit ko, Hope.” Dagdag niyang sabi at may kinukuha siya sa likod ng pantalon niya.

Nanlaki ang mga mata ko ng ipakita niya ang maliit na kutsilyo saka itinutok yun sa tyan ko. “Wag mong gagawin yan!” Umiiyak kong sabi sakanya habang ang isa kong kamay ay pinoprotektahan ang tyan ko.

“Wag kang papalag sa ’kin kung ayaw mong butasin ko tagiliran mo. Naiinis akong malaman na buntis ka. Ako lang dapat ang makabuntis sa’yo!” Galit niyang sigaw kaya nagulat ako.

“Ako lang dapat! Papatayin ko ang lalaking yun. Magbabayad siya!” Sabi niya habang nanlilisik ang mga matang nakatitig sa ’kin.

“Isa kang baliw!” Sigaw ko at lakas loob na tinuhod ang pagkalalaki niya. Nagtagumpay naman ako kaya mabilis akong nabitawan ni Jethro.

Agad akong tumakbo papunta sa pinto kung saan niya ikinulong ang anak kong si Isabelle. Kailangan naming makalabas dito ng anak ko.

Ngunit, napa-igik ako sa sakit ng malakas na hinila ni Jethro ang buhok ko. “Aray! Bitawan mo ko!” Pagpupumiglas ko sa hawak niya.

“Ginagalit mo talaga ako, Hope. Gusto mo na naman yatang marape.” Sabi niya sa ’kin kaya nanlaki ang mga mata ko. Hinila niya ako paharap sakanya kaya kitang-kita ko ang mukha niya na punong-puno ng pagnanasa.

“Wag.. pakiusap! Wag mong ituloy ang binabalak mo.” Nagmamakaawa kong sabi sakanya.

Ngumisi siya sa harap ko saka hinawakan ang pisngi ko gamit ang isang kamay niya. Naalarma ako dahil inilapit niya ang mukha niya sa ’kin. “Wag pakiusa— uhmmm…” hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng mabilis niyang nilukumos ng halik ang labi ko. Pilit kong itinikom ang aking bibig para hindi niya maipasok ang dila niya sa loob ng bibig ko.

Itinigil niya ang ginagawa niyang paghalik sa ’kin saka galit na tumitig sa ’kin. “Hindi ka makakatakas sa ’kin ngayon, Hope. Miss ko na ang mga ungol mo kaya gusto kong marinig ulit.” Sabi niya habang nakangisi na parang demonyo.

Umiiling ako sa harap niya habang hawak parin niya ang buhok ko. “Maawa ka naman sa ’kin. Sinira mo na nga ang buhay ko dati. Wag mo naman sanang sirain ulit ang sarili ko ngayon na unti-unti ng bumabalik sa dati. Alam mo ba kung gaano ako na trauma sa ginawa mo. Alam mo ba kung gaano ko gustong magpakamatay dahil sa nangyari sa ’kin. Ang laki ng kasalanan mo sa ’kin, Jethro.” Umiiyak kong sabi. “Bakit mo ginawa sa ’kin ’to? Ang sabi mo matagal mo na akong gusto.. pero bakit mo ginawa yun? Bakit mas pinili mong rapein ako para lang mapunta ako sa’yo. Hindi mo ba naisip kong anong magiging epekto sa ’kin no’n! Alam mo bang mas gusto ko pang mamatay kaysa marape ako! Sana pinatay mo nalang ako ng araw na yun, Jethro.” Lakas loob kong sabi sakanya. “Pati ang anak kong si Isabelle ay kinamuhian ko dahil sa ginawa mo sa ’kin. Hindi ko matanggap na sa isang iglap lang masisira ang buhay ko nang dahil sa’yo! Mamatay ka na sana. Mamatay ka na!” Galit kong sigaw sakanya.

Ngumisi lang siya sa harap ko at hinawakan ulit ang pisngi ko at piniga ’to. “Kung mamatay man ako.. isasama ko kayong dalawa ni Isabelle sa kabilang buhay. Hindi tayo maghihiwalay tatlo.” Sagot niya sa ’kin.

“Demonyo ka!” Pilit kong sabi kahit ang lakas ng pagka piga niya sa pisngi ko.

“Grabe ka naman sa ’kin. Demonyo agad.” Natatawa niyang sabi. “Pero sige.. ipapakita ko sa’yo kung gaano ako ka demonyo.” Dagdag niyang sabi saka malakas akong tinulak sa simento.

“Aghh..” daing ko nang tumama ang likod ko sa sahig. Ngunit, agad akong nataranta ng biglang pumatong si Jethro sa ibabaw ko.

“Ano ba! Tumigil ka na!” Sigaw ko habang tinutulak ang mukha niya na hinahalikan ang leeg ko.

Hinila ko ang braso niya kaya napa-angat ang mangas ng tshirt niya at nakita ko ang palatandaan ng nang rape sa ’kin. Mas lalo akong humagolgol ng iyak ng bumalik sa alaala ko ang nangyari. “Diyos ko! Tama na!” Umiiyak kong sigaw habang pinapalo ang ulo ni Jethro. Ngunit hindi man lang ito nasaktan sa ginawa ko.

Mas lalo akong napasigaw ng marinig ko ang pagka punit ng suot tshirt. Mabilis na hinahalikan ni Jethro ang leeg ko papunta sa dibdib ko. Wala akong nagawa nang bumalik sa alaala ko ang kahayupang ginawa niya sa ’kin n’ong gabing yun. Umiiyak ako pero nilakasan ko ang loob ko at malakas ko siyang sinampal sa mukha. Napahinto siya sa ginagawa niyang pambababoy sa katawan ko at masama akong tinignan.

Malakas niya akong sinuntok sa tagiliran at halos tumigil ang paghinga ko sa tindi ng lakas nang pagka suntok niya.

“Sinabi ko na sa’yo ’di ba.. wag mo akong gagalitin.” Galit niyang sigaw sa ’kin at mabilis na hinila ang suot kong bra at pinunit ito gamit ang kutsilyo niyang hawak. “Ahhhhh.. tama na!” Umiiyak kong sigaw sakanya. Hindi siya nakinig sa ’kin bagkos ay isinubo niya ang isang nip-ples ko kaya mas lalo akong naiyak.

Bakit? Bakit nangyari na naman ’to sa ’kin. Bakit sa pangalawang pagkakataon ay mararape na naman ako. Bakit mauulit na naman ang kahayupang ginawa niya sa ’kin. Ano bang nagawa kong kasalanan. Wala akong lakas para labanan si Jethro lalo na’t ang lakas ng pagkasuntok niya sa tagiliran ko. Pinipilit ko siyang itulak ngunit masyado siyang malakas. Tanging ang ginagawa ko lang ay mga sigaw at iyak ko dahil sa ginagawa niya sa dibdib ko.

A/N: looking for sapa.. ipapaanod ko lang mga labahin ko. 🙄

Sorry sa mga errors or typos, aayusin ko nlang ito pagnatapos ko na hahaha 😂🤣

Chapter 27

TINUTULAK KO ang mukha ni Jethro na pilit hinahalikan ang buo kong katawan. Napapasigaw nalang ako sa t’wing sinasampal niya ako ng malakas sa mukha kapag pumapalag ako sakanya.

“Tama na, Jethro! Tumigil ka na.” Sigaw ko sakanya. Namamaos na ako kakasigaw ngunit hindi niya ako pinapakinggan.

Kanina pa niya nilalamas ang dalawang dibdib ko at halos mandiri ako sa ginagawa niya. Ayaw ko na!  Ayaw ko ng mabuhay. Gusto ko ng mawala sa mundong ’to.

“Akin lang kayo ni Isabelle, Hope. Tandaan mo yan!” Sabi niya habang nakatingin sa ’kin. Ang kamay niya ay hinahaplos ang tyan ko. Tanging iyak lang ang nagagawa ko dahil wala na akong lakas para lumaban pa.

Bumaba ang kamay niya at dahan-dahang hinahaplos ang masilang bahagi ng katawan ko. May suot parin akong leggings ngunit nakabuka ang dalawang binti ko at naka pwesto sa gitna si Jethro.

“Walangyang lalaking yun! Ilang beses ka niyang ginalawa ha! Putanginang siya! Ako lang dapat ang gumalaw sa’yo, Hope.” Biglang sabi niya saka hinawakan ang pagkababae ko.

Halos napasigaw ako sa ginawa niya at mabilis kong hinawakan ang kamay niyahhh

H₱. “Tumigil ka na, Jethro!” Sigaw ko sakanya.

Tumigil siya sa ginagawa niya saka ngumisi sa harap ko. “Dapat talaga nagdala ako ng druga para ipainum sa’yo, Hope.” Sabi niya saka pinisil ang isa kong dibdib.

Pumasok sa isipan ko ang nangyari n’ong nasa resort kami ni Reagan. “I-Ikaw.. ikaw ang naglagay ng drugs do’n sa juice?” Tanong ko sakanya.

Mas lalo siyang ngumisi at dahan-dahang pumatong sa ’kin. “Ano ba! Tigilan mo na ako, Jethro!” Sigaw ko dahil ang bigat niya. Inaalala ko ang anak namin ni Reagan na nasa sinapupunan ko.

Ginamit ko ang buong lakas ko at malakas siyang tinulak palayo sa ’kin. Nagtagumpay naman ako. Ngunit, mabilis na pumatong ulit si Jethro sa ibabaw ko at malakas na pinagsasampal ang magkabilaang pisngi ko.

Halos sumisigaw lang ako na tama na pero hindi niya ako pinakinggan. Sobrang lakas ng bawat sampal niya sa mukha ko. Namamnhid na buong mukha ko sa ginagawa niya sa ’kin. Mukhang dito na yata ako mamatay. Sana lang.. makawala ang anak kong si Isabelle kay Jethro.

Nataranta ako ng malakas na hinila ni Jethro ang suot kong leggings na matagumpay niyang naibaba. Sinisipa ko ang mukha niya ngunit sampal at suntok sa sikmura ang nakukuha ko mula sakanya.

Ngumisi siya sa harap ko at inilabas ang kanyang dila na parang nang aasar sa ’kin. “Miss ko ng dilaan yan, Hope. Ang tagal narin pala.” Sabi niya sa ’kin na halos tumayo lahat ng balahibo ko sa katawan.

Hinawakan niya ang suot kong panty ng mabilis kong hinawakan ang kamay niya para pigilan. “Wag! Wag mo namang sirain ulit ang buhay ko.” Umiiyak kong sabi sakanya. “T-Tama na.. tama na please..” sabi ko sa mahinang boses.

“Hindi kita titigilan, Hope. Kung ayaw mo masaktan sa ’kin, wag ka nalang puma—

Hindi naituloy ni Jethro ang sasabihin nang biglang bumakas nang malakas ang pintuan. Halos maiyak ako ng makita ko si Reagan kasama ang kuya niyang Zacreus at isa pang lalaki na sa pagkaka alala ko ay Kier ang pangalan.

Tumayo agad si Jethro mula sa pagkakadagan sa ’kin at hinanda ang kutsilyo niyang hawak.

Magkatitigan lang kami ni Reagan habang umaagos ang luha ko. Dali-daling lumapit si Kier at kuya Zacreus kay Jethro.

Mas lalo akong umiyak nang makita ko si Reagan na naglalakad papunta sa ’kin sabay hubad sa suot niyang jacket. Lumuhod siya sahig saka ipinatong ang jacket sa hubad kong katawan.

“I’m sorry, mon amour. I’m sorry..” sabi niya sa mahinang boses.

Napahagulhol ako ng iyak kaya agad niya akong tinulungan makaupo at agad niyakap. Umiiyak ako habang nanginginig sa takot. Nakikita ko pa si Kier na binabalian ng kamay si Jethro kaya panay ang sigaw nito.

“I’m here, mon amour. I’m sorry kung natagalan ako.” Panghihingi ng tawad ni Reagan sa ’kin. Inilayo niya ako ng kunti at pinakatitigan ang aking mukha. “Fuck! Kasalanan ko ’to. Kasalanan ko kung bakit nangyari sa’yo ’to.” Galit niyang sabi habang hinahaplos ang pisngi ko.

Nakatulala lang ako kay Reagan habang hindi nagsasalita. Pinulot ni Reagan ang leggings na hinubad ni Jethro saka niya ipinasuot ulit sa ’kin.

Sinuot ko parin ’to kahit pa nga diring-diri ako sa katawan ko.

“Anong balak mong gawin sa gagong ’to, Reagan?” Biglang tanong ni kuya Zacreus kaya lumingon si Reagan sa gawi nila.

Hindi siya sumagot, bagkos ay tumayo ’to at naglakad papunta sa pwesto nila. Hawak-hawak ni Kier si Jethro sa buhok at puro dugo ang labi nito dahil sa ginawang pagsuntok nila kuya Zacreus.

Nakasunod lang ang tingin ko kay Reagan na halatang galit na galit ’to kay Jethro at parang papatay ng tao.

“Mon amoure..” tawag sa ’kin ni Reagan.

Hindi ako sumagot kaya tumingin sa ’kin si Reagan. Nababanaag ko sa mukha niya na gusto niya akong iganti kay Jethro. “Ilang beses kang sinampal ng lalaking ’to?” Tanong niya sa seryosong boses. Ngayon ko lang nakita si Reagan simula nang mag trabaho ako bilang secretary niya. Palangin nakangiti kasi ’to, kung seryoso man ang mukha niya ay hindi katulad ngayon.

“H-Hindi ko mabilang..” sagot ko habang umiiyak parin.

“Kung ganun.. hindi din ako magbibilang.” Saad ni Reagan na agad tinulak si Jethro sa sahig saka niya ’to dinambahan sa ibabaw at pinagsusuntok ang mukha. Napasigaw pa ako sa gulat dahil sa ginagawa ni Reagan.

“Putangina ka! Papatayin kita!” Galit na sigaw ni Reagan kay Jethro at walang tigil kakasuntok sa mukha ng lalaki. Tumatalsik sa sahig ang dugo ni Jethro at puro daing lang niya ang maririnig sa kwartong ’to.

“Dapat sa tulad mo ay hindi na binubuhay! Putangina ka! Pagbabayaran mo ’to! Magbabayad ka sa ’kin!” Sigaw ni Reagan na halos walang ka pagod-pagod kakasuntok sa mukha ni Jethro. Hindi ko narin marinig ang mga sigaw ni Jethro, mukhang nawalan na ’to ng malay.

Pakiramdam ko ay nanghihina ang katawan ko sa nangyari kanina. Hindi ko mapigilang hindi mapaiyak lalo habang pinapalo ang mga braso ko na hinalikan kanina ni Jethro. Nandidiri ako. Nandidiri ako sa sarili ko.

Ngunit, natigil ako sa ginagawa ko ng makaramdam ako ng pagkahilo. Napasapo ako sa nuo ko dahil hindi ko mapigilan ’to at parang gustong bumagsak ng katawan ko. Sana nga.. hindi na ako magising kung mawalan man ako ng malay ngayon. Ayaw ko na. Ayaw ko ng mabuhay. Gusto ko ng magpahinga.

WALANG TIGIL kong sinusuntok ang mukha ng hayop na ’to hanggang sa nawalan siya ng malay. Hinding-hindi ko bubuhayin ang lalaking ’to dahil sa ginawa niyang pambaboy kay Hope. Walang puwang sa mundo ang mga tulad niyang tao kaya dapat lang mawala na siya.

Natigil ako sa pagsuntok sa mukha ni Jethro nang hawakan ako ni kuya Zac sa balikat. “Tama na, Reagan. Si Hope.” Sabi niya na ikinalingon ko sa gawi ni Hope.

“Hope..” tawag ko sa pangalan ng mahal ko nang makita ko siyang nakahiga sa sahig habang nakapikit ang mga mata.

Mabilis akong tumayo at tumakbo papunta kay Hope. Lumuhod ako sa sahig saka inalalayan ang ulo niya. “Hope! Hope!” Tawag ko sa pangalan niya ngunit hindi siya sumasagot. Tinapik ko ng mahina ang pisngi ni Hope ngunit hindi talaga ’to nagigising.

“Damn it!” Mura ko saka mabilis na binuhat si Hope na nawalan ng malay.

“Kuya Zac.. ang anak kong si Isabelle. Nasa kwarto.” Sabi ko sa kapatid ko.

“Ako na bahala sa pamangkin ko. Dalhin muna sa hospital si Hope at baka may mangyaring masama sakanya.” Saad ng kapatid ko.

“Ako na din bahala sa gagong ’to.” Nakangiting sabi sa ’kin ni Kier. “Good news, napatay mo siya. Bad news binigyan mo lang ako ng trabaho para sunugin ang katawan nito.” Sabi sa ’kin ni Kier saka ipinakita ang gitnang daliri niya sa ’kin.

Hindi nalang ako sumagot sakanya at nagmamadali akong lumabas sa pisteng bahay na ’to. Nang makalabas ako ay agad kong binuksan ang pintuan ng backseat at dahan-dahang ipinasok ang walang malay na si Hope.

Isinara ko ang pinto ng kotse saka ako tumatakbong tinungo ang driver seat saka pumasok sa loob ng sasakyan.

Binuhay ko ang makina ng kotse saka ko ’to pinausad. Palipat-lipat ang aking tingin sa rear view mirror at sa daan. Nag-aalala ako kay Hope pati narin sa anak namin. Wag naman sanang may mangyaring masama sakanilang dalawa.

Mas lalo kong binilisan ang pagpapatakbo ng sasakyan hanggang sa makarating kami sa harap ng hospital.

Pinatay ko ang makina ng sasakyan at mabilis na binuksan ang pintuan ng sasakyan saka bumaba. Tinungo ko ang backseat saka binuksan ang pintuan at binuhat ko si Hope.

Naglakad ako papunta sa entrance ng hospital at may nakahanda ng stretch bed pati mga nurse. Ipinasok agad namin si Hope sa loob ng hospital at agad nilang inasekaso.

Pabalik-balik ang lakad ko habang hinihintay ang resulta kay Hope. Nag-aalala ako sa anak namin pati narin sa anak kong si Isabelle na panay ang iyak kanina habang sinasabi sa ’kin ang nangyari.

Siya ang tumawag sa ’kin at sinabing dinala sila ng lalaki sa tahimik na bahay at ikinulong siya sa kwarto.

Mabuti nalang at dala ng anak ko ang cellphone niya. Hindi siguro alam ni Jethro na may cellphone ang sling bag ng anak ko at tanging kay Hope lang ang kinuha niya. Tinuruan ko talaga si Isabelle na kapag may nangyaring masama dapat tawagan niya ako agad at laging naka open ang gps ng phone niya para matunton ko agad.

Pilit ko pang pinapakalma ang anak ko dahil hindi ko maintindihan ang sinasabi niya kanina. Nagsasalita kasi siya habang umiiyak sa kabilang linya kaya kinutuban na ako ng masama.

Nang sinabi ni Isabelle sa ’kin na panay ang sigaw at iyak ng mama niya ay agad kong iniwan ang board meeting. Wala na akong pakialam, ang mahalaga ay mailigatas ko ang mag-iina ko. Tinawagan ko ang kapatid ko at si Kier para humingi ng tulong sakanila.

Nag aalala ako sa kalagayan ni Hope. Nagsisimula pa lang siyang tanggapin at mag move on sa nakaraan niya ngunit nangyari na naman ’to sakanya. Halos uminit ang ulo ko nang makita ko si Hope kanina na tanging panty lang ang suot habang nakapatong si Jethro sa ibabaw niya. Namamaga din ang mukha ni Hope dahil sa ginawa ng hayop na yun.

Kulang ang kamatayan para sakanya, kulang ang ginawa kong suntok sa hayop na yun. Kung hindi lang nawalan ng malay si Hope ay baka hindi ko parin tinigilan ang mukha niya hanggang sa madurog.

A/N: Ingat po tayo sa mga comments wag masyadong bulgar hahah gamitin niyo po ito ‘r*pe’ kong yun ang ico-comment niyo dahil may warning sa mga comments hahaha kaya dinelete ko ang isang comment ng isang readers dito last ud ko.

📌 Slow update tayo mga maree.. pero mag u-ud parin naman ako. Sana mintindihan! Thank you! ❤️

Chapter 28

DAHAN-DAHAN KONG iminulat ang mga mata ko at bumungad sa ’kin ang puting kisame.

Tumingin ako sa paligid at agad nakita si Reagan na nakaupo habang nakasandal ang likod sa upuan at natutulog.

Napakurap-kurap ako nang mapagtanto ko na nasa hospital room pala ako.

Tinitigan ko ang mukha ni Reagan na mahimbing na natutulog. Mabuti nalang at hindi siya natutumba kahit ganun ang posisyon niya.

Dahan-dahan kong hinawakan ang tyan ko saka ko ’to hinaplos. Malungkot akong nakatitig sa mukha ni Reagan habang iniisip ang nangyari sa ’kin.

Hindi ko mapigilang hindi maiyak dahil iniisip ko ang dumi-dumi kong babae. Kung hindi lang siguro dumating si Reagan, baka narape na naman ulit ako ni Jethro. Bumalik sa alaala ko ang nangyari sa ’kin dati kaya mas lalo akong naiyak. Sariwa pa sa alaala ko ang nangyari dati nang hilain ako ni Jethro sa isang tahimik na lugar at do’n pinagsamtalahan. Kaya siguro hindi ko nakita ang mukha niya dati dahil may pinaamoy siya sa ’kin sa pamamagitan nang panyo. Madilim din yun kaya talagang hindi ko nakita ang mukha niya.

Hanggang ngayon, ay hindi parin ako makapaniwala na siya ang gumahasa sa ’kin. Muntik na naman niya akong gahasin ulit. Akala ko ay walang magliligtas sa ’kin katulad ng dati, ngunit dumating si Reagan.

Nalulungkot ako dahil feeling ko hindi ako nararapat kay Reagan. Hindi na yata maayos ang buhay ko sa ginawa sa ’kin ni Jethro. Mas lalo lang akong natatakot at baka maulit ulit ang nangyari sa ’kin. Sirang-sira na nag buhay ko dahil sa hayop na yun.

Siguro.. panahon na para iwanan ko si Reagan at magpakalayo-layo kami ni Isabelle. Hindi ako nababagay sakanya. May mas madaming babaeng nararapat sakanya, yung walang sabit, yung hindi nakakadiri.. katulad ko.

Kahit ako ay hindi ko masikmura ang kahayupan sa ’kin ni Jethro. Halos mandiri ako sa katawan ko nang halik-halikan ni Jethro ang dibdib ko at dinidilaan ’to. Kaya ayaw ko na!

Bumangon ako sa kama at nakitang nakakabit ang dextrose sa kanang kamay ko. Tinanggal ko yun at kahit lumabas pa ang dugo ko ay wala na akong pakialam. Dahan-dahan akong bumaba ng kama saka pinakatitigan si Reagan.

Mapait akong ngumiti habang pinipigilan ang iyak ko para hindi siya magising. Napakapalad ko dahil naranasan akong mahalin ni Reagan, pero hindi ako nababagay sakanya.

Kinuha ko ang jacket na nakapatong sa paanan ng kama saka ko ’to sinuot.

Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pinto saka ko pinihit ang siradura at binuksan ang pintuan.

Lumabas ako ng room at walang pakialam kung pinagtitinginan ako ng mga tao. Nakayuko lang ako at deri-deritso akong naglakad palabas ng hospital.

Balak kong maglakad lang dahil wala akong perang pamasahe kong sasakay ako ng jeep. Dahan-dahan lang ang ginagawa kong lakad habang sapo-sapo ang tyan ko. Hindi ko alam kung anong mangyayari sa ’kin, samin ng mga anak ko. Gulong-gulo na ang isip ko at parang gusto ng sumabog dahil sa mga nangyari sa ’kin.

“Subukan mo lang humakbang palayo sa ’kin, Hope. Ikukulong talaga kita sa kwarto natin.”

Napahinto ako sa paghakbang nang marinig ko ang baritonong boses ni Reagan.

Dahan-dahan akong lumingon sakanya at nakitang hinihingal siya at pawis na pawis ang nuo habang masamang nakatingin sa ’kin. “Balak mo ba akong iwan?” Tanong niya sa galit na boses.

“Reagan..” sambit ko sa pangalan niya.

Tumawa siya ng pilit saka ginulo ang magulo niyang buhok. “Tangina naman, Hope! Wag mo naman gawin sa ’kin ’to! Nagmamakaawa ako sa’yo!” Sabi niya saka lumuhod sa kalsada. Hindi ko mapigilang hindi umiyak habang pinagmamasdan si Reagan na nagmamakaawa sa ’kin.

“Ikaw ang buhay ko.. kayo ni Isabelle, kaya wag mo naman gawin sa ’kin ’to. Mamahalin pa kita eh, pasasayahin at aalagaan pa kita eh. Tapos.. iwan mo lang pala ako. Kung hindi pa ako ginising ng nurse kanina baka hindi kita naabutan.” Sabi niya.

Pinahid ko ang luhang nasa pisngi ko saka ako mapait na ngumiti kay Reagan. “Aayusin ko muna buhay ko, Reagan. H-Hindi ko na kaya ang nangyari sa ’kin.” Sagot ko sa malungkot na boses. “Nandidiri ako sa sarili ko, Reagan.” Saad ko. Tumayo naman siya mula sa pagkaluluhod sa kalsada at naglakad papunta sa ’kin.

Umatras naman ako sakanya para hindi siya makapit sa ’kin. “Hindi ako ang babaeng nararapat sa’yo.. Reagan. Kaya hayaan mo na ako. Hindi ako karapat-dapat na mahalin.” Sabi ko sakanya saka ako tumalikod at nagmamadaling naglakad ulit.

Ngunit, napatigil ako ng mabilis akong niyakap ni Reagan mula sa likuran. “Reagan.. ano ba! Bitawan mo ko!” Sabi ko habang pilit na kumakawal sa yakap niya.

“No! Hindi kita pakakawalan, Hope. Hayaan mo kong samahan ka habang inaayos mo ang buhay mo. Hayaan mo kong alagaan at mahalin ka. Kung inaalala mong nandidiri ka dahil sa ginawa ni Jethro sa’yo, Hope. Pwes, wala akong pakialam. Hindi mababawasan ang pagmamahal ko sa’yo kahit katiting man lang. Kaya wag mong subukang iwanan ko ako kundi magwawala ako at sisirain ko ang buhay ko.” Mahaba niyang sabi.

“Baliw ka ba! Bakit mo naman gagawin yun?” Tanong ko sakanya.

“Sira naman din ang buhay ko kapag iniwan mo ko. Kaya sisirain ko nalang lalo ang buhay ko hanggang sa mamatay ako.” Sagot niya saka mas lalong hinigpitan ang yakap niya sa ’kin.

“Mahal na mahal kita, Hope. Mahal na mahal ko kayo ng mga anak natin.” Bulong niyang sabi kaya mas lalo akong napa-iyak.

Binitawan ako ni Reagan mula sa pagkakayakap at iniharap sakanya. Hindi ko inaasahan na mabilis niyang hinalikan ang labi ko. Agad kong tinugon ang halik na iginawad niya at wala na akong pakialam kung may makakita man samin na mga taong dumadaan sa kalsada.

Tumigil lang kaming dalawa ng kapusin kami ng hangin. Hinawakan ni Reagan ang tyan ko saka niya ’to hinaplos at lumuhod sa harapan ko. Pinupog niya ng halik ang tyan ko habang sinasabihan niya ng iloveyou ang anak namin.

Nag-angat siya ng tingin sa ’kin saka ngumuso sa harap ko. “Magpakasal na tayo. Ayaw kong iwanan mo ko at mataguan ng anak. Baka mabaliw ako, Hope.” Sabi niya sa ’kin saka tumayo mula sa pagkakaluhod.

Bumaba ang tingin ko sa paa niya at ngayon lang napansin na wala siyang suot na sapatos o tsinelas man lang.

“Bakit wala kang sapin sa paa?” Tanong ko habang sumisinghot pa sa harap niya.

“Nagtanong ka pa talaga, mon amour. Sa tingin mo.. isusuot ko pa ang sapatos ko nang malaman kong nakalabas ka na ng hospital. Sa sobrang taranta ko kanina ay napatakbo ako sa labas.” Sabi niya habang pinandilatan ako ng mga mata.

Yumakap siya sa beywang ko saka pinatakan ng halik ang labi ko. “Wag mong sabihing hindi ka nararapat mahalin, Hope. Dahil para sa ’kin nararapat kang alagaan at ibigay ang buong pagmamahal sa’yo. Nararapat kang ipagmalaki dahil kahit anong nangyari sa’yo nakuha mo paring maging matatag sa buhay. Alam mo bang proud ako sa’yo ha!” Sabi niya saka pinisil ng mahina ang tungki ng ilong ko.

“Proud ako sa’yo dahil nagawa mong labanan ang madilim na pinagdaanan mo. Nagawa mong mahalin ang anak mong si Isabelle kahit pa nga bunga siya ng karahasan. Kaya nararapat kang mahalin at ipagmalaki sa mga tao, Hope. Wag mong sasabihin sa ’kin na nandidiri ka dahil sa nangyari sa’yo. Wag mong sasabihin sa ’kin na hindi ka nararapat sa ’kin, dahil para sa ’kin ikaw ang babaeng matapang at matatag na nakilala ko sa buong buhay ako. At proud akong sabihin sa ibang tao na isa kang warrior sa buhay. Dahil kinaya mong lahat. Kaya hayaan mo akong.. ako naman ang lumaban para sa’yo.. hayaan mo akong ako ang pro-protekta sa’yo. Hayaan mo akong maging ama ni Isabelle, at hayaan mo kong maging asawa mo. Kaya please.. wag mo ng gawin ang binabalak mo.” Mahaba niyang sabi habang nakatitig sa mga mata ko. Punong-puno ng emosyon ang mga mata niya para sa ’kin.

Mabilis kong dinampian ng halik ang labi ni Reagan saka ko siya niyakap. “B-Bakit ang swerte ko sa’yo? Ang swerte ko kahit single mother ako, mahal mo parin ako at tinanggap pati na si Isabelle. Kahit rape victim ako, mahal mo parin ako.” Sabi ko habang nakasiksik ang mukha ko sa leeg.

“Karapat-dapat kang mahalin, Hope. Tanda mo yan.” Sagot niya habang dinadampian ng halik ang nuo ko.

Sasagot pa sana ako ng mabilis niya akong binuhat na parang bagong kasal. “Ginagalit mo talaga ako, Hope. Dapat sa’yo nagpapahinga. Gusto mo bang maparusahan?” Tanong niya sa ’kin kaya napa-iling ako.

“Ayaw ko!” Sagot ko saka isiniksik ang mukha ko sa leeg niya. “Ang bango mo,” dagdag kong sabi.

Mahinang natawa si Reagan habang naglalakad papunta sa parking lot ng hospital. Lumapit siya sa nakaparadang kotse niya saka niya binuksan ang pintuan ng passenger seat saka ipinasok ako.

“Uuwi na tayo sa bahay. Doon ka nalang magpahinga, mon amour. Miss ko na kasi ang panganay natin eh,” sabi niya kaya napangiti ako.

Hinalikan niya ako ng mabilis sa labi bago niya isinara ang pinto. Umikot siya papuntang driver seat at agad na binuksan ang pintuan saka siya pumasok.

“Paano ang bill ko sa hospital?” Tanong ko dahil tumakas lang ako.

Natawa naman si Reagan sa ’kin saka kinatilan ng halik ang labi ko. “Ako ng bahala do’n. Kakilala ko naman ang may-ari ng hospital.” Sagot niya saka binuhay ang makina ng kotse at pina-usad ’to.

Hawak-hawak ni Reagan ang kamay ko habang dahan-dahan nagmamaneho. Susunduin muna daw namin si Isabelle dahil nandoon siya sa bahay nila kuya Zacreus.

Mabilis naman kaming nakarating sa harap ng bahay ng kuya ni Reagan. Hindi na niya ako pinababa dahil baka mapano pa daw ako at siya na ang sumundo kay Isabelle.

Hinihintay ko lang silang dalawa sa loob ng kotse hanggang sa nakita ko si Reagan na karga-karga si Isabelle.

Napangiti ako habang pinagmamasdan ang dalawa dahil sobrang close talaga nila.

Nang makarating sila sa kotse ay agad na binuksan ni Reagan ang pintuan ng back seat saka ipinasok ang anak kong si Isabelle.

“Mama..” tawag sa ’kin ng anak ko ng makita ako.

Napaiyak ako saka niyakap ang anak ko ng mahigpit. “Kamusta ang panganay ko ha?” Nag-aalala kong tanong kay Isabelle habang hinahaplos ang buhok niya.

“Ayos lang po ako mama.” Umiiyak niyang sagot at mas lalong hinigpitan ang yakap niya sa ’kin. “Mabuti nalang po dumating si daddy kaya na save po tayo mama.” Sabi ng anak ko. Sakto namang pumasok si Reagan sa loob ng kotse kaya narinig niya ang sinabi ni Isabelle.

“Syempre naman.. si daddy pa ba.” Sabi ni Reagan sa anak ko.

Hinawakan ni Reagan ang kamay ng anak kong si Isabelle saka hinaplos ’to. “Kailangan kong hingiin ang kamay mo din, Isabelle.” Saad ni Reagan kaya tumitig ako sakanya.

Nakatuon lang ang mga mata ni Reagan kay Isabelle saka ’to nagsalita. “Papayagan mo ba akong pakasalan ang mama mo at maging daddy mo?” Tanong niya kay Isabelle.

“Kailang ko din mag propose sa’yo, anak. Hindi lang sa mama mo, kundi pati narin sa’yo, kaya sana.. payagan mo kong maging ama mo, Isabelle. Pangako, magiging mabuti akong ama na laging naka supporta sa’yo hanggang sa tumanda ako.” Sabi ni Reagan kaya hindi ko mapigilang hindi mapaluha.

“Opo, daddy. Payag po ako.” Nakangiting sagot ng anak ko kaya mahina akong natawa.

Natawa narin si Reagan na agad hinalikan ang nuo ni Isabelle saka niya ako hinalikan sa labi. “Mahal na mahal ko kayong dalawa, tandaan niyo yan palagi.” Sabi ni Reagan samin ni Isabelle sa malambing na boses.

Finally, may lalaki ding tanggap ang sitwasyon ko kahit ang daming hindi maganda na nangyari sa  buhay ko. Ngunit, binigay naman sa ’kin si Reagan na nagbibigay liwanag sa madilim kong mundo. Kaya ko kinakaya dahil sakanya, dahil sa binibigay niyang pagmamahal sa ’kin at kay Isabelel. Kaya wala na akong hihilingin pa.

A/N: Malapit ng matapos ang story ni Reagan.

Thank you po sa laging paghihintay sa update ko. Kahit ang bagal.

Ito na muna, dahil busy akong mag edit sa mga tapos ko ng sinulat para naman maayos kahit papano. Alam niyo naman baguhan ako kaya madami akong errors. Kaya pinipilit kong ayusin. Pero, mag u-ud parin naman ako, wait niyo lang.

Thank you so much! ❤️❤️❤️

Fb account: Cruz Wp

Fb page: Azazzin_Nation (kung gusto niyo kong hanapin hahhaha)

Epilogue

KINASAL kami ni Reagan three months ago. Tuwang-tuwa ang ate ko nang makatanggap siya ng invitation sa kasal namin.

Sinabi pa sa ’kin ng ate ko na matagal na daw niyang alam na hindi talaga bakla si Reagan. Natawa ako nang sabihin niya dahil ang pangit daw niyang umaktong bakla kaya siya nahuli. Pero masaya ang ate ko dahil sawakas daw, may magmamahal na samin ni Isabelle at tanggap ang nakaraan ko.

Galit na galit ang pamilya ko nang sabihin kong si Jethro ang may sala sa nangyari sa ’kin. Nagpupuyos sa galit ang ate ko at kung pwede pa daw buhayin si Jethro para daw masuntok niya sa mukha. Maging ang tiyahin ko ay hindi inakala na gagawin sa ’kin yun ni Jethro.

Present din kasi ang tiyahin ko sa kasal namin ni Reagan kaya tuwang-tuwa ang anak kong si Isabelle. Mabuti nalang at napilit namin siyang pumunta dahil masama daw pakiramdam niya. Halata kasing miss na miss na siya ni Isabelle.

Kompleto lahat, maging ang pamilya ni Reagan. Natutuwa ako dahil hindi nila ako hinusgahan at tinanggap nila ako sa kanilang pamilya.

Nandito ako sa sala katabi ang anak kong si Isabelle na busy sa pag dra-drawing. Wala kasi si Reagan ngayon dahil sumaglit muna sa companya niya.

Hinahaplos ko ang naka umbok kong tyan habang pinagmamasdan ang anak ko.

Ilang sandali pa ay may narinig akong humintong kotse sa harap ng bahay namin.

Agad na tumayo si Isabelle mula sa pagkakaluhod saka nagtatalon habang may ngiti sa labi. “Daddy’s here!” Sabi pa niya.

Excited kasi siya dahil may pinapabili na naman siyang laruan sa daddy niya. Masyado kasing spoiled ni Reagan si Isabelle at kung ano-ano ang binibili. Isang request lang na anak namin ay agad na sinusunod niya. Pero natutuwa parin ako sa anak ko dahil may limit parin naman ang pinapabili niya.

Mahilig din sa pag dra-drawing si Isabelle kaya binilhan ’to ni Reagan ng mga gamit. Pinupuno niya ang kwarto ni Isabelle nang kong anik-anik, may sarili ding library ang anak namin katabi sa office niya dito sa bahay.

Hinintay ko lang na makapasok si Reagan sa loob ng bahay. Nakapagluto naman na ako kanina kahit pa nga ayaw akong pakilosin ni Reagan. Naboboring na ako dito sa bahay dahil hindi talaga ako sanay na walang ginagawa.

Nandito parin naman si ate Jane samin at siya ang taga hatid sundo kay Isabelle sa school.

Bumukas ang pintuan ng main door at mula do’n ay pumasok ang nakangiting mukha ni Reagan. May hawak pa talaga ’tong dalawang bouquet sa kanang kamay.

“Daddy!” Masayang tawag ni Isabelle kay Reagan.

Napangiti ako habang nakasunod lang ang tingin kay Isabelle na tumatakbo palapit sa daddy niya. “Kamusta naman ang dalawang baby ko?” Tanong ni Reagan saka hinawakan ang kamay ng anak namin at inabot ang laruan kay Isabelle kaya agad napangiti ang anak ko.

Tumingin sa ’kin si Reagan at sabay silang naglakad papunta sa ’kin. “For you, mon amour.” Sabi ni Reagan sabay abot sa ’kin ng bouquet. Napangiti ako dahil araw-araw niya akong binibigyan ng bulaklak. Maging ang anak kong si Isabelle ay binibigyan din niya.

“And para sa isa ko pang baby.” Nakangiting sabi ni Reagan sabay abot ng bouquet kay Isabelle.

“Thank you, daddy!” Sabay naming sabi ni Isabelle kaya natawa si Reagan.

Umupo siya sa tabi ko saka niya hinalikan ang labi ko. Bumaba ang mukha ni Reagan saka dinampian ng halik ang naka umbok kong tyan.

“Hey, buddy! How are you?” Pagkakausap ni Reagan sa tyan ko habang hinahaplos ’to.

Nalaman kasi namin na baby boy ang pinagbubuntis ko. Kaya sobrang excited ni Reagan. Hindi na siya makapaghintay na lumabas ang anak namin.

Nagsimula narin kaming mamili ng mga gamit para sa anak namin. Maging ang kwarto ng baby namin ay nakahanda na at pinupuno ’to ni Reagan nang decoration.

“Nagugutom ka na ba?” Tanong ko kay Reagan.

“Yeah. Pero magluluto pa ako ng pagkain natin.” Sabi sa ’kin ni Reagan.

Napangiwi ako saka hinaplos ang tungki ng ilong niya. “Nakaluto na ako eh,” saad ko kaya sumeryoso ang mukha niya.

“Nagkikilos ka na naman, mon amour.” Pranning niyang sabi.

“Kaya ko naman eh. Ayaw mo lang yata akong palutuin dahil ayaw mo sa luto ko eh,” nakanguso kong sabi sa asawa ko.

“Hindi ahh.. masarap ka kaya magluto, mon amour.” Sabi niya na halatang binobola ako.

“Napak sinungalin mo talaga! Halata namang hindi mo gusto luto ko eh,” sabi ko sakanya sabay irap.

Napakamot naman siya sa likod ng ulo niya saka ako hinalikan sa labi. “Ayaw ko lang mapagod ka, mon amour. Gusto ko naman talaga luto mo eh. Kahit oa nga.. hindi ko malaman kong sinigang na baboy ba o nilagang baboy ang niluluto mo.” Sabi niya kaya pinandilatan ko siya ng mga mata ko.

Si Reagan kasi ang nagluluto ng pagkain namin ni Isabelle. Kahit may katulong kami ay gusto niyang siya nag hahanda. Maging sa mga snacks ni Isabelle ay siya parin ang gumagawa. Best husband and daddy talaga datingan niya. Hindi niya kami pinapabayaan ni Isabelle.

Lagi din siyang nakaalalay sa ’kin dahil nahihirapan akong kumilos. Hindi din ako makatulog agad sa gabi kaya lagi akong gising hanggang sa madaling araw. Maging si Reagan ay gising din dahil lagi siyang nakahanda kapag nang hingi ako ng pagkain.

Nagsimula na kaming kumain at kung ano-ano ang pinagkwe-kwentuhan namin. Mabuti nalang maaga umuwi si Reagan dahil gustong-gusto siyang maamoy.

Hindi naman ako nahirapan sa paglilihi ko n’ong nakaraang buwan. Hindi ko alam kung totoo ang pamihiin pero.. aksidente kong nahakbangan si Reagan habang mahimbing siyang natutulog sa kama.

Nagulat nalang ako kinabukas na panay ang suka ni Reagan. Ang akala ko pa nga ay may sakit lang siya, ngunit araw-araw na siya nagsusuka at laging may gustong kainin. Natawa pa ako nang pumunta pa talaga kami sa bahay ng kuya Zacreus niya dahil gusto daw niya ’tong makita.

Natatawa tuloy akong inaalala ang ginawa ni Reagan sa kuya Zac niya. Lagi niya kasing niyayakap si kuya Zacreus at panay halik sa pisngi ng kuya niya. Halos masuka si kuya Zacreus at nilagyan pa talaga ang gate niya na bawal pumasok si Reagan. Siguro ay pinaglilihian talaga ni Reagan ang kuya niya.

Halos three months din yun na ginugulo niya si kuya Zacreus. Natatawa nalang kami ni Herrah dahil diring-diri si kuya Zacreus.

Nandito na kami sa kwarto ni Reagan habang siya naman ay minamasahe ang isa kong paa. Lagi kasi akong pinupulikat t’wing madaling araw. Ang sakit-sakit pa naman.

Pinagmamasdan ko lang si Reagan na seryosong minamasahe ang paa ko. Napaka swerte ko sakanya. Dahil sakanya ay kinaya ko ang trumang akala ko’y hindi ko malalabanan. Sa araw-araw na laging pinaparamdam sa ’kin ni Reagan kong gaano niya ako ka mahal ay binibigyan lang niya ako ng dahilan para lumaban sa buhay.

Sa tulong ng pagmamahal niya ay tuluyang nagsara ang sugat ko sa aking nakaraan.

Nag-angat si Reagan ng mukha sabay kindat sa ’kin. “I love you.” Sabi niya sabay ngumuso sa harap ko.

Hindi ko maabot ang labi niya dahil malaki na ang tyan ko kaya tumayo siya mula sa pagkakaupo sa sahig. Mabilis niyang hinalikan ang labi ko na agad ko namang tinugon.

Ako ang unang humiwalay sa halik na pinagsaluhan namin saka ako ngumuso sa harap niya. “I need your help, Reagan.” Sabi ko kaya kumunot ang nuo niya.

“What is it? May masakit ba sa’yo? Nagugutom ka ba?” Sunod-sunod niyang tanong.

Umiling ako saka tinuro ang pagkababae ko. “Hindi ako makapag shave. Hindi ko na kasi makita dahil sa laki ng tyan ko.” Sabi ko kay Reagan kaya mahina siyang natawa.

“Let me, mon amour.” Sabi niya saka hinawakan ang kamay ko at inalalayan akong tumayo. “Paliliguan narin kita.” Dagdag pa niyang sabi.

Sabay kaming pumasok ng banyo at tinulungan niya akong maghubad ng saplot ko. Nang matanggal lahat ng damit ko sa katawan ay siya naman ang naghubad.

Napalunok ako ng ilang beses ng makita ko ang pagkalalaki ni Reagan na parang inaakit ako.

Walang sabi-sabing hinawakan ko ang alaga niya kaya natigilan si Reagan na kumuha ka ng pang shave.

“Gusto mo lang yata akong matikman, mon amour.” Pang-aasar niya sa ’kin kaya inirapan ko siya.

“Gusto kong isubo,” nakanguso ko sa harap niya kaya natawa siya.

“Go on! Sayo naman yan eh. Walang aagaw dyan, mon amour.” Sabi niya sa ’kin kaya napangiti ako.

Umupo muna ako sa toilet bowl habang nakatayo si Reagan sa harap ko. Agad kong itinaas baba ang palad ko habang naka angat ang mukha ko at pinagmamasdan ang mukha ng asawa ko.

Isinubo ko ang pagkalalaki niya kaya narinig ko ang mahihinang daing ng asawa ko. Napangiti ako at mas lalong pinag-igihan ang ginagawa ko.

“Oh, fuck!” Sabi niya habang naka awang ang labi. Halatang sarap na sarap ’to sa ginagawa ko.

Hindi ko tinigilan ang pagsipsip sa ulo ng alaga niya kaya napapmura si Reagan.

“S-Stop it, mon amour. Ayaw kong ilabas ang katas ko sa loob ng bibig mo.” Nahihirapan niyang sabi at pilit na nilalayo ang ulo ko sa alaga niya.

Ayaw ko sanang tumigil, ngunit wala na akong nagawa ng mabilis na hinugot ni Reagan ang alaga niya sa bibig ko. Masama ko siyang tinignan kaya mahina siyang natawa habang nagtataas-baba ang palad niya para labasan siya.

Hanggang sa nilabasan si Reagan ay naka simangot lang ako sakanya. Naiinis kasi ako dahil gusto ko pang tikman ang katas niya.

Natatawa siyang dumukwang sa ’kin saka hinalikan ang aking labi. “Nakakainis ka!” Sabi ko sakanya.

“Ayaw kong lumunok ka ng katas ko, mon amour. Never! Saka na pag lumabas na ang anak natin.” Sabi niya kaya napa-irap ako.

Inalalayan niya akong tumayo at sabay kaming naglakad papunta sa shower. Binuksan ni Reagan ang shower kaya nabasa kaming dalawa. Kinuha ko agad ang sabon saka inabot yung kay Reagan.

Tinanggap naman niya saka sinabon ang likod ko. Nang matapos siya ay kinuha ko ang sabon niya para ako naman ang mag sabon sa katawan niya. Humarap ako sakanya saka sinimulan sabunin ang katawan niya.

Dumako ang kamay ko sa braso niyang may tattoo at sinasabunan ko ’to. “Nga pala.. sabi mo sa ’kin naka cover up ang tattoo mo.” Sabi ko sakanya.

“Yeah. Bakit?” Tanong niya.

“Anong tattoo mo talaga? Bakit mo pina-cover up?” Tanong ko sakanya. Halata sa mukha niya na nagdadalawang isip siya na sagutin ang tanong ko.

Tinaasan ko siya ng kilay nang hindi siya makasagot agad. “Bakit hindi ka makasagot agad?” Tanong ko sakanya.

“Kapag sinabi ko ba.. hindi ka magagalit sa ’kin?” Tanong niya.

“Hindi.” Tipid kong sagot habang pinawalang emosyon ang mukha ko.

“Ahm.. actually, mukha ng crush ko dati ang pinatattoo ko.” Nakangiwi niyang sabi kaya agad nag-iba ang mood ko.

“Crush mo? Maganda ba?” Tanong ko sakanya.

“Oo. Maganda talaga yun.” Sabi niya na parang proud pa.

“Sige nga.. magkwento ka nga kung saan mo nakilala yang crush mo na yan.” Sabi ko sakanya.

“Hindi ka magagalit?” Tanong niya kaya tumango ako.

“Promise mo yan ha! Baka naman magalit ka sa ’kin kapag kwenento ko sa’yo ang tungkol sa crush ko dati.” Sabi pa niya kaya bumuga ako ng hangin.

“Oo nga. Hindi ako magagalit. Crush lang naman yun eh,” sagot ko agad saka inilagay ang sabon sa lagayan.

“Ahm.. nakita ko ang crush ko dati sa loob ng simbahan. Tangina! Parang nag slow motion lahat ng paligid ko nang makita ko siya.” Sabi niya na parang nag iimagine.

Nalukot agad ang mukha ko saka ko siya tinulak. “Eh ’di do’n ka na sa crush mo. Slow motion pala eh. Doon ka na sa crush mo ha!” Sabi ko sa galit na boses.

“Sabi mo hindi ka magagalit?” Tanong niya sa ’kin na hindi ko sinagot. Inirapan ko siya saka ako lumayo sakanya. Slow motion pala ha! Slow muhin ko mukha niya eh.

“Mon amour naman.. pansinin mo naman ako.” Sabi niya sa ’kin. Hindi ko talaga siya papansin dahil naiinis ako sakanya.

Naramdaman kong niyakap niya ako sa beywang saka dinampian ng halik ang balikat ko.

“Doon ka na sa crush mo.” Sabi ko sa malamig na boses.

“Nandito na nga ako,” patay malisya niyang sabi. “Ikaw kaya yung crush ko, mon amour. Hindi mo siguro naalala ang unang pagkikita natin, mon amour.” Sabi niya kaya natigilan ako.

“A-Anong ibig mong sabihin?” Kunot nuo kong tanong sakanya.

Niyakap naman niya ako sa beywang at kinantilan ng halik sa labi. “Nagkita na tayo, mon amour. Nakita kita sa isang simbahan habang naglalakad ka palabas no’n. Hindi ko makalimutan ang mukha mo nang araw na yun kaya pinatatto ko sa balikat ang salitang church girl . Akala ko nga hindi na kita makikitang muli. Kaya laking gulat ko nang mag apply ka sa ’kin bilang secretary kaya pina-cover up ko ang tattoo ko dahil alam ko na ang pangalan mo.” Mahaba niyang sabi.

“Loyal ako sa’yo, mon amour kaya wag ka ng magalit sa ’kin. Pansinin mo na ako.” Pangungulit niya sa ’kin. Ako naman ay napakurap-kurap at hindi makapaniwala sa sinabi niya.

“Totoo? Ako talaga yun?” Tanong ko pa kaya napangiti siya.

“Oo. Balak kong ipa-tattoo ang mukha mo pati narin ang anak nating si Isabelle.” Sagot niya kaya napangiti ako.

Hinawakan niya ang tyan ko at mahinang hinahaplos ’to. “Mahal na mahal ko kayo, mon amour.” Sabi niya habang nakatitig sa mga mata ko.

“Mahal din kita, Reagan. Salamat at dumating ka sa buhay ko, samin ni Isabelle. Ang swerte ko sa’yo dahil ako ang minahal mo.” Sabi ko saka ko siya siniil ng halik sa labi.

A/N: Hindi ko na siguro lalagyan ng sc ’to. Tamadzz na me haha 🤭

Thank you po sa lahat nang sumabaybay sa story ni Reagan at Hope. Hanggang dito nalang po ang story nila. Pag pasensyahan niyo nalang po mga errors ko. ❤️☺️✨

Advance thank you narin sa mga maliligaw dito sa story ko. ❤️😘

End: July 25, 2023

   -XXRIEGOZZXX-