WARNING

THIS IS A WORD OF FICTION.

NAMES,CHARACTERS, PLACES AND EVENTS ARE FICTITIOUS UNLESS OTHERWISE STATED.

ANY RESEMBLANCE TO REAL PERSON LIVING OR DEAD OR ACTUAL EVENT IS PURELY COINCIDENTAL.

ALL RIGHT RESERVED.

NO PARTS OF THIS STORY MAY BE REPRODUCED, DISTRIBUTED OR TRANSMITTED IN ANY FORM OR ANY MEANS, WITHOUT THE PRIOR PERMISSION OF THE AUTHOR.

PLAGIARISM IS A CRIME! SO BACK OFF🖕

©BLACKWOLF 2015

INTRODUCTION

A different story of wives that will make you cry hard and fall in love…

A story for all the women/wives who is suffering in physical and mental torture from their past or current relationships. For all the women had been screwed, cheated, and had suffered on physical violence. This story is all about love, betrayal and moving on.

Someday you will get away with the miserable life you had.

God is with you, have faith.

Samahan n’yo po akong pasukin ang inyong mga puso. Samahan n’yo akong lampasan lahat ng pagsubok sa buhay ng isang babaeng may asawa.

SYNOPSIS

ALEXANDRA ALONZO married  the man she love. The man who catches her heart with his poems. Happy and contented, Alex thought her married life was perfect. Like a fairytale with a happy ending. She has everything, magarang bahay, sariling kompanya at gwapong asawa. She couldn’t ask for more.

Pero nagkamali siya dahil isang ilusyon lang pala ang lahat. Hindi totoo ang happy ending. Walang halaga ang wedding vows. Walang rewind at walang undo button. 

Naglaho ang akala niyang perpektong buhay sa araw mismo ng wedding anniversary nilang mag-asawa, because her husband spend it not with her, but with his secretary Trexie. Gumuho ang mundo niya nang makita niya ito sa kandungan ng iba. Nawalan ng saysay ang lahat at maglaho maging ang mga pangarap niya.

Hanggang kailan niya itatago ang pait? Hanggang saan niya kayang indahin ang sakit?

Hanggang saan ang kaya niyang tiisin upang mapangalagaan ang perpektong buhay sa mata the madla, kung unti-unti na nitong sinisira ang mismong pagkatao niya.

Could Alexandra escape her own agony, or a man named DAMON BRANT will extricate someone else wife from its own affliction?

⚜️PROLOGUE⚜️

Humahangos siyang nagtago sa isang sulok. Malamig naman pero butil-butil ang pawis sa kanya’ng noo. Abot-abot din ang kabang nararamdaman niya matapos niyang isuot sa maliit na siwang ang isang pulang papel na pinagpuyatan niya buong gabi.

Pagkatapos ay idinikit niya ang isang tangkay na may magarang bulaklak gamit ang scotch tape. Masyado pang maaga, walang makakapansin sino man sa kanya’ng ginawa.

Kinakabahan talaga siya. Sa tanang buhay niya kasi ay ngayon lang niya ito ginawa, para siyang kreminal na nagtatago pagkatapos gumawa ng kasalanan. Natawa pa siya bahagya habang nagkukubli sa isang sulok. Sino ba ang hindi matatawa sa hitsura n’yang pilit isinisiksik ang sarili sa pader di kalayuan sa pinaglagyan niya ng mga bagay na maka-isang daang beses yata niyang pinag-isipan magdamag kung itutuloy ba niyang gawin o hindi.

Huminga siya ng malalim, habang matyagang naghihintay. Unti-unti nang nagdadatingan ang mga tao. At sa bawat pagdami ng mga iyon ay palakas din nang palakas ang tibok ng kanya’ng puso.

Sumikdo iyon ng malakas nang matanaw na niya ang nagmamay-ari ng locker na pinaglagyan niya ng bulaklak at piraso ng papel. Kita niya sa magandang mukha nito pagtataka. Luminga-linga ito sa paligid na wari’y hinahanap ang salarin na naglagay niyon sa pinto ng locker nito.

“Wow friend, may pabulaklak na naman tayo ah,” dinig niya ang kantyaw ng kaibigan nito sa dalagang pinagmamasdan niya sa malayo. “Halos araw araw na ’yan ah,” dugtong pa nito.

Tanaw niya ang pamumula ng maputing pisngi nito habang hawak ang bulaklak na inilagay niya. Ngumiti lang ito sa kaibigan at muling luminga sa paligid. Agad naman n’yang isiniksik ang sarili niya nang dumaan ang paningin ng dalaga sa gawi niya.

“Wala namang nakalagay kung kanino galing e, mukhang iisang tao lang naman ang naglalagay ng mga bulaklak at—” ani nito habang binubuksan nito ang locker. Pagkatapos ay kumunot ang noo nito at inilabas ang pulang papel na inilagay niya roon.

“Ay ang taray! May pabulaklak na may pa-card pa! Kanino galing friend? Tingnan mo na dali!” kinikilig na ani ng kaibigan nito.

Binuksan agad iyon ng dalaga, pagkatapos ay ngumiti ito nang pagkatamis-tamis, dahilan upang lumabas ang pantay pantay at mapuputi nitong mga ngipin, pati na’rin ang malalim nitong biloy sa magkabila nitong pisngi.

Napakaganda talaga ng dalaga, hindi nakapagtataka na maraming magkagusto rito at magkaroon ito ng mga lihim na taga-hanga. Katulad niya, isang lihim na taga-hanga ng dalaga na walang lakas ng loob na magtapat dito. Sa t’wing magkakalapit kasi sila nito’y parang napuputulan siya ng dila at hindi siya makapagsalita sa kaba.

“Sa kanya pa rin galing, kay Mr. Poet,” sagot nito sa kaibigan, habang iniikot-ikot ang hawak nitong card na mula sa ka’nya.

Nakangiti ang dalaga, napasaya niya ito. Sapat na iyon para sa ka’nya. Ang tanawin ito sa malayo ay sapat na sa ka’nya. Hindi pa kasi niya kayang magpakilala sa ngayon. Umalis siya mula sa pinagtataguan at may ngiti sa labi na naglakad palayo.

“Galing ni Ed ano, akalain mo napasagot si Alex nang ganun-ganon lang.”

“Ang swerte naman ng kumag, yung pinakamaganda at pinakamatalino pa talaga ang nakuha!”

“Mayaman pa kamo!”

Napa-lunok siya sa mga narinig. Hindi makapaniwalang napatingin siya sa dalaga. Agad niyang binawi ang mga matang nakatitig dito nang magtama ang kanilang paningin.

Wala sa sariling nilisan niya ang lugar. Para siyang na-uupos at na- ubusan ng lakas. Bitbit ang sugatan niyang puso at ang isang bugkos ng bulaklak pati ang kawalan na niya ng pag-asang mapapansin pa siya ng dalaga.

Isa lang ang hiling niya para sa babaeng minamahal. Ang maging maayos at masaya ang buhay nito sa lalaking pinili nitong mahalin.

CHAPTER 1

“On this day, I give you my heart, My promise, That I will walk with you, Hand in hand, Wherever our journey leads us, Living, learning, loving, Together, Forever. I believe in you, the person you will grow to be and the couple we will be together.

With my whole heart, I take you as my wife acknowledging and accepting your faults and strengths, as you do mine.

I promise to be faithful and supportive and to always make our family’s love and happiness my priority. I will be yours in plenty and in want, in sickness and in health, in failure and in triumph. I will dream with you, celebrate with you and walk beside you through whatever our lives may bring. You are my person—my love and my life, today and always. Alexandra Alonzo Martinez , I love you so much for the rest of my life!”

Her heart was triumphing,  parang sasabog ang puso n’ya sa sobrang saya. Finally! She’s Mrs. Martinez now, what else can she wish for. Napakaswerte niya to be Edward’s wife. She feels complete and contented, with him. She loves Edward very much.  And as she says I’ do, she promised to herself that she will do her best to make her man happy.

She did, she’d been a good wife. She give Edward everything he wants. Pero saan ba s’ya nagkulang? Saan ba s’ya nagkamali? Bakit hindi siya naging sapat? Ga’non ba s’ya katanga at kamanhid para hindi agad niya makita na harap-harapan na siyang ginagago nito. Bakit umabot ng limang taon bago n’ya natuklasan?

“Yes, Edward!  Oh! Fuck!  Oh!”

Hindi s’ya halos makahinga sa sakit as she look at her husband fucking someone else in his office. This is what overtime’s all about. Hindi matawarang sakit. Parang pinira-piraso ang puso n’ya.  Parang tinanggalan siya nito ng karapatang makahinga. Hindi s’ya dapat nagpunta rito in the first place. Hindi niya alam kung bakit? 

She just came to surprise him, it’s their fucking anniversary by the way. At nang sabihin nitong mag-oovertime ito, naisip n’yang surpresahin ito. She wanted to be with him, sa araw ng anniversary nila. She even bought a cake with a “HAPPY 5th WEDDING ANNIVERSARY”  writen in bold letters. She wanted to surprise him.

But there it is, a surprise!  She is surprised!

“Fuck Trexie! Ohh! I love you!”

As she heard that coming from her husband’s mouth.  Hindi lang sakit ang binigay nito sa kanya.  Pinatay s’ya nito! Pinatay nito ang puso n’ya!  Dinurog nito ang boung pagkatao n’ya! 

Nasaan na ang pangako nitong magiging faithful,  supportive! In sickness and in health! In failure and in triumph!  Nasaan ang together forever? Till death do them part! Nasaan na?

Edward crashed her heart into pieces! Pero gan’on ata talaga katanga ang pag-ibig. Dahil kahit kitang-kita na ng dalawa niyang mata ang kababuyan ng asawa niya at ang pagtataksil nito hindi niya magawang lumabas sa pinagtataguan niya. Parang siya pa ang nahiyang makita ng mga ito. She just silently crying habang hindi niya maalis ang paningin niya sa asawa niyang pinagsilbihan niya ng limang taon.

Fucking five years she stayed faithful. Wala siyang ginawa kundi ang pagsilbihan at suportahan ang asawa niya. In every success he has, s’ya ang gumawa ng paraaan para makamit nito iyon. Sunod-sunuran siya sa lahat ng gusto nito kahit hindi na siya masaya. She stayed, because she vowed in front of God. Pinanindigan niya ang pangako niya sa harap ng altar na mananatili siya sa tabi nito sa lahat ng pagsubok na dumaan. She vows to love Edward in any form.

But look  what she’d got in return.

“Fuck! That was awesome baby!”

Napapitlag siya nang marinig ang boses ng sekretarya ng asawa niya.

Ang haliparot! Mukhang tapos na ang mga itong magtikiman. Gustong sumabog ng dibdib niya sa kirot na nararamdaman pero nanatili siyang tahimik. Nakatago, na para bang siya pa ang nakagawa ng kasalanan sa mga ito.

Tumayo na ang asawa niya nang umalis sa kandungan nito ang babae nito. Nagbihis na parang wala lang dito ang lahat, o normal na ang ganito sa dalawang ito dahil palagi na nila iyong ginagawa.

“Get dress Trix! I gotta go,” dinig niyang sabi ng asawa niya.

“Why? Hindi ka ba sasama sa apartment ko? We can continue there…,” ani nito. Nanunuot sa buto nito ang kalandian. Fuck! How can Edward like this kind of hoe?

“I need to go home. Anniversary namin ni Alex ngayon.” She tsked hearing her name coming from her husband mouth. At akalain mo na naalala pa pala nito na anniversary nila. Wow! She could have treat someone a wine or something.

“Really? Wow, ilang taon na ba kayong naglulukuhan n’yang bobo mong asawa ha?” walang kagatol-gatol na insulto nito sa pagkatao niya.

Alex reign every cells in her body. Parang sasabog na siya sa galit pero pinilit niyang kumalma. Gusto niyang lumabas sa pinagtataguan at ihampas sa lamesa ang makapal na pagmumukha ng babaeng tumawag sa kanya ng bobo, but she choose not to.  She won’t stooped down to this sluts level.

“Ohh shut the fuck up! Alam mo’ng hindi bobo si Alex. She’s just so gullible and kind—”

“Bobo s’ya sa kama!” Putol nito sa sinasabi ng kanyang asawa. “She can’t make you happy Ed, kaya nga sakin ka bumagsak hindi ba?”

Maybe she is a masochist. Kasi kahit napakasakit na pinilit niyang tumayo at pakinggan ang pag-uusap ng dalawa. She could’ve been left and run away from this nightmare. Pero hindi niya ginawa, she just stood there, not moving. Ni hindi nga ata siya kumukurap man lang. This is plain torture. Paulit ulit siyang pinapatay sa bawat dahilang naririnig niya.

“C’mon we have to go, its kinda late!”

“Let her wait, sanay naman s’ya d’un e!” ani ni Trexie bago sumunod sa asawa niyang palabas na ng opisina.

She moved quickly. Hindi siya pwedeng makita ng dalawang ito. Mabilis siyang lumabas at sumakay sa kotse niya bago pa man makalabas ang dalawa. Nag-drive siya nang mabilis pauwi ng bahay. Nang makababa ay lumakad siya palapit sa malaking basurahan na nasa gilid lang ng bahay niya at inihagis doon ang cake na kanina pa niya bitbit.

Pagkapasok sa bahay ay dumeretso agad siya sa kwarto at naghubad ng saplot. Lumakad patungo sa banyo at itinapat ang katawan sa malamig na tubig. Para siyang robot na nasa ilalim ng shower. Manhid ang pakiramdam niya pero panay ang tulo ng luha niya. Luha na hinding-hindi makikita ng sinuman. She won’t let that fucking hoe ruin her marriage. Kailangan niyang lumaban. Pero paano niya gagawin iyon kung hindi niya alam kung kaya niyang harapin ang asawa niya. Kung kaya pa ba niyang maging normal ang lahat sa pagitan nilang dalawa.

Ipinikit niya ang mga mata. Umaagos ang tubig kasabay ng pag-agos ng mga luha niya. She clinched her chest in so much pain. Her fucking heart is literally aching. It is bleeding.

Narinig niya ang marahang pagbukas ng pinto ng banyo kung saan naroon siya at nagpapakalunod sa luhang walang nakakapansin kung hindi siya. Nakapikit lang siya, tila ninanamnam ang sakit. Alam niyang ang asawa niya ang nagbukas ng pinto. Sino pa ba, e sila lang namang dalawa ang tao sa malaking bahay na ito. Ang magaling at taksil niyang asawa.

“Hey sweetheart…” anito, naramdaman niyang yumapos ito sa bewang niya. Ramdam niyang wala na rin itong saplot sa katawan. “Happy Anniversary!” bati nito sa kanya na akala mo ay may dapat talagang ipagdiwang.

Humaplos ang kamay nito sa balat niya na dahilan nang bahagya niyang pagpitlag. Hindi niya inaasahan ang reaksyon na iyon ng katawan niya. Humarap siya sa asawa at sinalubong ang titig nito. Hindi maiwasan bumalik na naman sa isip niya ang mukha nito kanina habang kaulayaw ang sekretarya nito. Napakasakit, parang pinipino ang puso niya. Nanginig na naman ang labi niya. Gusto na naman niyang humagulhol ng iyak, pero hindi maaari. Kaya kinagat niya ang pang-ibabang labi para doon mabaling ang sakit na nararamdaman niya.

“H-happy Anniversary,” nanginig ang boses niya at tila ayaw lumabas niyon sa lalamunan niya.

Kabaliktaran niyon ang nararamdaman niya. Humaplos muli ang kamay ng asawa niya sa balikat niya pababa. Lumapit din ang mukha nito at hinalikan ang bahaging dinaanan ng kamay nito. She stilled. Kinagat niya nang mariin ang labi upang pigilin ang kilabot at pandidiring umaahon sa kaibuturan niya. Para siyang masusuka habang nakapikit ang mga mata. Tila nagpa-play roon na parang pelikula ang senaryong nakita niya kanina.

Fuck! She can’t do this. Nandidiri siya sa hawak ng asawa niya. At nang hindi na siya nakatiis ay napaatras siya at naitulak ito.

“Shit Alex! What was that for?” Dismayado ang mukha ng asawa niya. Galit na naman ito. Wala naman ng bago roon. Isa lang ang bago, wala na siyang nararamdamang takot para sa galit nito ngayon.

“I’m not in the mood Ed. I want to sleep!” Iyon lang at tinalikuran na niya ang asawa at hinagip ang tuwalya na nakasabit at ibinalot doon ang hubad na katawan. She can’t stand naked in front of him  anymore. Pakiramdam niya isa siyang basahan na pwedeng gamitin ni Edward kung kailan nito gusto. But not this time, not anymore.

“Not in the mood Alex? Are fucking kidding me…. anniversary natin ngayon baka nakakalimutan mo!?” Sumunod ito sa kanya.

Gusto niya itong sapakin at ibalik dito ang tanong nito at sabihing.

Wow mabuti at naaalala mo pa pala na anniversary natin ngayon. Hiyang hiya naman ako na naalala mo, pagkatapos mong sumawsaw sa iba.

Gusto niyang isigaw iyon sa mukha mismo ng asawa niya but she couldn’t.

“Masakit ang ulo ko Ed, please,” aniya. Nagsuot siya ng roba at ibinalot ang basang buhok sa tuwalya. Saka siya humiga sa kama. Wala siyang pakialam kahit na basa pa ang buhok niya. She closed her eyes before that lone tears escape from it.

“Damn it! Sana pala hindi na lang ako umuwi… walang rin naman pa lang kwenta!” Napapikit siya nang mariin dahil sa sinabing iyon ng asawa niya. At nakagat niya ang pang-ibabang labi dahil sa malakas na pagsara ng pinto.

Hindi na niya napigilan pa ang emosyon. Tulayan na siyang kinain ng kalungkutan at sakit na nararamdaman. Hindi na niya pinigil ang luhang kanina pa gustong sumabog. She cried, humahagulgol na siya ng malakas. Sobrang sakit na para bang sasabog ang puso niya dahil doon. Umalis ang asawa niya at malamang sa babae nito ito pupunta.

Natawa na lang siya habang umiiyak. Naawa siya sa sarili niya. Para siyang baliw na tatawa tapos iiyak. Tangina! Bakit sobrang sakit? Paano nito nasabing wala siyang kwenta gayong ibinigay nila ang lahat ng hiniling nito.

Ano bang kasalanan niya sa mundo at pinarurusahan siya nang ganito. She obey everyone, from her parents to her husband. She gaved everything that she had, maging masaya lang ang asawa niya. He want cars, he want company. Her time and effort. She give it all. Ano pa bang kulang? Ano pa bang hindi niya naibibigay?

Hindi na siya makahinga sa kakaiyak. Parang sasabog ang ulo niya sa dami ng iniisip. Sumakit na tuloy nang tuluyan ang ulo niya. Natawa pa siya, dahil kanina lang sinabi niyang masakit ang ulo niya at gusto na niyang matulog. Nagsinungaling siya kaya pinarusahan agad siya ng langit. Masakit na masakit ang ulo niya pero hindi niya magawang makatulog, dahil sa tuwing pipikit siya nakikita niya ang kababuyan ni Edward.

Paano ito nagawa ng asawa niya sa kanya. Minahal ba talaga siya nito, o ginamit lang siya ni Edward para umangat ito sa buhay. Damn the pain! Pinapatay siya nang paulit-ulit ng mga tanong niya sa sarili niya. Ano nang gagawin niya ngayon?

Malamang wala siyang pwedeng gawin kundi ang umiyak. Bumangon siya sa kamang hinihigaan. Mabigat ang ulo niya at nalulula siya. Gusto niyang lumaklak ng sangkaterbang sleeping pills para makatulog siya ng mabilis. Para naman nang sa ganon pansamantala niyang makalimutan ang sakit. Tinungo niya ang medicine cabinet sa loob ng banyo at hinanap kung may sleeping pills ba doon. She knows there is, ginagamit niya iyon minsan pag inaatake  siya ng insomia.

There, hinawakan niya agad iyon at inilabas sa cabinet. Napangiti pa siya ng mapakla nang maisip ang kahibangang gagawin. She don’t want to die. She just wanted to fucking fall sleep. Bitbit ang lalagyan ng gamot tinungo niya ang closet niya at inabot ang itim na kahon sa ilalim noon.

Matamlay siyang umupo sa kama at binuksan iyon. Isa-isa niyang inilabas ang mga laman niyon. Napangiti siya habang binabasa ang mga cards na naipon niya galing kay Edward. He is so sweet and so romantic to write such a poems and love letters for her. She feels different everytime she read those poems. Tumatagos sa puso niya ang pagmamahal na gusto nitong iparating sa kanya. Kahit na nga medyo nawiwierdohan siya rito nang mag-umpisa na silang magsama.

Wala kasi sa hitsura nito ang pagiging makata nito. He was a happy go lucky guy who wants just bars and loud sounds. Pero dahil masyado siyang dalang-dala sa mga letters and efforts nito sa kanya, sinagot niya ito at pinakasalan. She is so inlove with him.

Akala niya maayos ang lahat, minahal niya ang asawa niya inspite of changes. Kahit na nawala ang kasweetan nito sa mga sulat nito. He didn’t even bought her flowers. Nung unang anniversary lang ata nila iyon nito ginawa. And she keep on asking herself, why?

Pinilit niyang inisang tabi iyon, ganon siguro talaga. Hindi naman na kasi sila teenager para gawin nito iyon. Mag-asawa na sila, and Edward is a busy person. Sa negosyo nila at sa career nito. Malamang wala na itong oras para magsulat at mag-isip pa ng mga peoms para sa kanya. Masyado lang siguro niyang na-miss iyon at ang pakiramdam sa twing makakatanggap siya ng ganoon mula kay Edward.

Kaya pag nalulungkot siya ng ganito, ito ang ginagawa niya. She just re-read all of his poems for her. And then she feel happy again. She feel in love. Nakakatawang isipin na pag nababasa niya ang mga sulat nito, kinikilig siya ulit at nawawala ano mang iniisip niya at pangamba. Edward loves her, she feels it in his poems.

Pumikit ang mga mata niya habang walang humapay ang pagtulo ng luha sa mga mata niya. Nahihilo na siya at inaantok. Maybe the pills consumed her system already, ubusin ba naman niya halos lahat ng laman ng garapon.

Hindi naman niya balak magpatiwakal. Matulog lang at magpahinga sandali ang gusto niya. She just wanted to escape this reality, that she is alone now and miserable. She wanted to go back. Doon sa panahon kung saan palaging may sulat si Edward para sa kanya. Everyday. Every fucking day. She wanted to fight for her marriage. But how?

Nagtaksil ang asawa niya at hindi niya dapat hayaan iyon. She have to fight for what is hers. Kasabay ng pagpikit ng mata niya ay ang pagtigil ng luha.

CHAPTER 2

“Hey Alex! Do you hear me?”

“Ha?” maang niyang tanong sa kaibigan. “May sinasabi ka?” Alexa doesn’t have any idea what was Maddy is saying. Wala, dahil wala siyang naintindihan. Lumilipad ang isip niya sa kung saan.

She’s tired and lack of sleep. Her head is totally in turmoil. Mukha na siyang bampirang hindi nasisikatan ng araw sa sobrang putla ng balat niya. Even her eyes, damn! Mukha na siyang pandang puyat dahil sa pangangalumata.

“My God, Alex! Are you sick?” saad nito nang lumapit sa kanya at dapuan ng palad nito ang kaniyang noo. “ You looked terrible today.“

“I’m fine Maddy, “ malumanay niyang tugon. Knowing Maddy, she will insist to bring her to the hospital if she’s really not feeling well. “What was it again?”

“Nah, nevermind ghurl! Ako na lang ang bahala r’on,” anito habang isa-isang dinadampot ang mga files na nasa lamesa.

They just finished a meeting, buti na nga lang at naka-survive siya sa pagkatulala kanina nang kasagsagan niyon. At buti na lang din at nandito si Maddy to save her just in case.

“ And please Alex, do have some rest!“ paalala nito. “I gotta go, I have some date tonight.” Nakangiting paalam nito sa kanya na sinabayan pa ng kindat bago tuluyang lumabas ng conference room na kinalalagyan nila.

She’s all alone, again. Loneliness filled her, hindi niya napigilang magbuga ng marahas na hangin. Her heavy heart cause her a bit of pain… a pain that nobody wants to deal with. It has no cure but acceptance. Pero paano ba niya gagawin iyon? Paano ba niya tatanggapin iyon sa sarili niya?

Wala sa sariling na-ihilamos niya ang palad sa mukha. Gusto niyang sabunutan ang sarili sa tanong niyang iyon. How could she deal with it alone?

Nobody knows her pain. Wala siyang balak ipagsabi ang kahihiyang iyon. Wala siyang balak ipangalandakan sa madla na niluko siya at pinagtaksilan ng pesteng asawa niya. She doesn’t want the world to pitied her. She doesn’t want the whole South Ridge Village to know and be the talk of the town. Nobody has to know, lalo na ang mga magulang niya. They old and gray, and she doesn’t have the guts to disappoint them with her failed marriage. Masyado pa namang maaga para sabihing failed marriage iyon. Maybe she could save it. Maybe she could still fix the damage. Maybe she could forget.

Alexandra is in deep thought when someone knocked on her office door.

“Come in.” Pinilit niyang ngumiti nang pumasok ang sekretarya niyang si Biatrez.

“Ma’am it’s half past ten already. Over time po ba tayo?” magalang nitong tanong sa kanya.

“Ha?” Nagulat pa siya sa sinabi nito, sabay sipat sa wall clock na halos nasa harapan at ibabaw lang ng pinto ng opisina. Hindi pa siya nakuntento pati ang orasang pambisig niyang suot ay tiningnan din niya.

“My God! I’m so sorry Biatrez, hindi ko napansin ang oras.” Agad siyang tumayo mula sa pagkaka-upo niya sa executive chair na nakalaan para sa kanya.

“Okay lang ba kayo Ma’am?” tanong nito habang tumutulong sa kanya sa pagliligpit ng mga gamit niya at files na nakabalandra sa lamesa.

“Ha?”

“Tinatanong ko Ma’am kung ayos lang ho ba kayo? Mukha pong hindi maganda ang pakiramdam n’yo. May sakit po ba kayo?” bakas ang pag-aalala sa boses nito.

“Ah… I’m fine Biatrez. Thank you!” nakangiting sagot niya.

Halos magkasabay na rin sila nitong bumaba at naglakad patungo sa parking area na nasa basement ng building. Bumati ito sa kanya bago sila maghiwalay. Maging ang security guard na naka-duty sa mga oras na iyon ay pinaalalahanan din siya na mag-ingat bago siya sumakay sa Rolls Royce na regalo sa kanya ng Daddy niya.

She was a fair boss, that’s why her employees treated her like a family. She don’t set boundaries to those people who was under her.

Ilang minuto muna ang pinalipas niya bago ini-start ang makina ng sasakyan. She has to focus herself on the road to avoid further accident because of her turmoiled brain.

Kailangan niyang magpakatatag para sa sarili niya. Walang ibang tutulong sa kanya kundi siya rin. She has to hold her emotions inside, even if it was destroying her soul in the process.

Wala naman siyang magagawa if her husband does not contented on her. Baka may pagkukulang din siya, naisip niya.

She suddenly smirked by that stupid thought. Ano pa bang pagkukulang ang hindi niya napupunan? Ano pa ba ang hindi niya naibibigay sa lalaking iyon?

Ipinilig niya bahagya ang ulo na nanakit na naman bigla. Para itong minamaso sa tuwing mag-iisip siya ng mga bagay-bagay. Mga tanong na hindi niya mabigyan ng kasagutan. Wala sa sariling napangiti siya, habang hindi na naman mapigilan ang mga luha niyang nag-uunahan na naman sa pagpatak.

Bitter-sweet smile. A mask she would wear to hide her agony. Saglit niyang itinigil ang minamanehong sasakyan sa gilid ng kalsada. Nanatili siya roon hanggang magkusa nang tumigil ang luha niya sa pagkakarera. She can’t drive her fucking car without getting into an accident, if she continue. So, she let herself to rest a few minutes before she drive back home.

Her phone rang, Alex hesitated to answer it when she saw her husband’s name on the screen. She didn’t even bother herself to do so. She just let it ring until it stopped. But unfortunately it starts to ring again. Inis niyang dinampot ang mobile phone na nasa ibabaw ng dashboard.

“What?” walang buhay niyang tanong nang sagutin ang tawag ng asawa.

“What the fuck takes you so long to answer that damn phone Alex?” Halos ma-ilayo niya sa tenga ang aparato dahil sa lakas ng bulyaw nito sa kabilang linya.

“I’m driving Ed,” Alex still manage to answer her fucking imbecile husband calmly. Hindi niya alam kung saan niya hinuhugot ang pagtitimping iyon.

“I’m not coming home,” saad nito. Isang ngisi ang pinakawalan niya. If only that bastard saw her smirk at this time, siguradong magugulat ito na kaya na niyang gawin iyon ngayon.

“You always do that Ed. You don’t need to informed me,” she said as if she doesn’t care at all.

“I’m not coming home for a week, Alex! I’m taking a leave, out of town probably.”

“Do what you want Ed, bye!” Iyon lang ang nasabi niya bago tapusin ang tawag.

She waited for him to call again, maybe waiting for him to ask if she had a problem. Matagal siyang nakatitig sa cellphone niyang nakapatong sa tabi niya at naghintay na muli itong tumunog. Naghahanap siya ng kahit isang rason para ilaban ang karapatan niya bilang asawa nito. Rason para piliting ayusin ang lamat sa relasyon nila. She’s hoping that God would give her a sign to fight this hurtful trials.

Mapakla siyang ngumiti nang may bente minutos na ang lumipas ay hindi man lang natinag ang cellphone niya sa kinalalagyan nito. She held a deep breath and let it out with her over flowing tears.

The silent tears turns into a loud cry. She cried in despair. Then a chuckled came up together with her fucking tears. Kung may makakakita siguro sa kanya ngayon, malamang iisipin ng taong iyon na isa siyang baliw. She admitted that she really looks like one. Sino ba namang nasa matinong pag-iisip ang tatawa habang umiiyak?

Suddenly, she suppressed herself from behaving awfully weird. She dry her tears and compose herself. Sisinghot-singhot niyang inayos ang nagulong buhok. Then she start the engine and drive rapidly, fast enough to make someone feel danger.

Alex drive her car in no direction. Not even thinking straight. She opened the car windows down to feel the coldness of summer night.

Wala siyang ideya kung anong lugar ang tinatahak niya. She just wanted to roam around. To see unusual things at unknown places. Bakit ba hindi niya naisip na gawin ito noon? Probably she wouldn’t end up being a boring wife. If she was the kind of woman who likes partying, maybe her husband Edward wouldn’t go after a hoe.

Maybe?

Mapakla ulit siyang ngumiti dahil sa naisip. Why she still thinks about those maybe’s? Is it really necessary to change yourself just to make a person remained faithful and contented.

She need to understand. She want a justification of what Edward’s did. Gusto niyang malaman kung anong pagkukulang ang hindi niya napunan at hinanap nito iyon sa iba. Gusto niya itong harapin at tanungin kung saan siya nagkamali. Gusto niyang tanungin kung paano nito nagawang pagtaksilan siya. Gusto niyang malaman ang isasagot into sa kanya. Baka sakali kung malaman niya ay maintindihan niya ang lahat.

Baka sakaling mas madali para sa kanya ang sitwasyon. Baka sakaling mas madali ang proseso ng pagtanggap.

Alex entered a place named Starry Hub. She wasn’t sure if it was a cafe or a disco bar. Ang tanging sigurado lang niya ay nagkakasiyahan ang mga naroon base sa ingay na nagmumula sa pinakaloob. Sinalubong ng usok ang mukha niya pagtapak niya sa pinakabukana ng lugar. She can’t turn her back now. She has to enjoy herself and forget that she’s a mess.

Halos mabangga-bangga na siya sa dami ng nakakasalubong. Pero nanatiling nasa isang direksyon lang ang mga paa niya. At nang marating niya iyon. Ngumiti siya nang abutan siya ng maiinom. Halos mapangiwi pa siya nang sumayad sa bibig niya ang mainit na likido at gumuhit iyon pababa sa lalamunan niya.

“So, this is it? The thing they called life,” Alex murmured after another shot.

Alexandra was born with a silver spoon in her mouth. Her parents provided everything she wants, but instead of growing like other rich ass brat who likes parties and fun, Alex parents raised her well. A prim and proper lady with a big brain. A conservative classy type of woman that only seen on business magazines. 

At sa pagiging sobrang well mannered naman yata niya, naging boring na siya sa buhay. Ni hindi pa siya nakatapak sa ganitong klaseng lugar kahit na halos lahat naman ng ginusto niyang puntahan ay kaya niyang marating.

She was tired of her boring world, maybe this time she needs to get a life.

CHAPTER 3

“Yeah! Cheers for me, wooohhhh,” sigaw niya pagkatapos lagukin ang pampitong shot glass ng vodka na inabot sa kanya ng bartender na nasa harapan niya. “One more, one more!” Kaway niya rito.

Tumango naman ito at nagsalin sa panibagong shot glass, ipinatong iyon sa table at tinapik papunta sa kanya.

“Yeah,” pasigaw na aniya. Aliw na aliw siyang panoorin ang paraan nito ng pag-serve sa mga naroon. “Hoohh, that was great!” Nag-thumbs up pa siya sa lalaki matapos laguki’ng muli ang laman ng hawak na baso.

Napakainit niyon sa lalamunan, nakakapaso. Gumuguhit iyon pababa sa kanyang sikmura. Aminado siyang hindi siya sanay uminom ng ganito ka-hard na inumin. Hanggang wine juice nga lang siya noon. Mabababang alcohol content lang ang kayang i-tolerate ng sistema niya. Pero ngayon, ngayong gabing ito, she wanted to try. Sabi kasi nila ’di ba, mabisa raw pampamanhid ng feelings ang alcohol with higher proof content.

So, here she is, trying and savouring its taste and feeling.

Kanina paglabas niya ng opisina, hindi niya alam kung saang lugar ba siya pupunta. She don’t want to go home and burried herself at her room anymore, like what she always do. Ayaw na niyang magmukmok at umiyak sa kawalan. Fuck her husband! Fuck his mistress and fuck them all!

Kaya ito siya, sa lugar kung saan maingay, magulo, at mausok. In the place that she’d never been before. Iinom s’ya. Iinom siya hanggang sa wala na siyang maramdaman pa.

“Ye–ah, m-mo-re,” anas niyang muli, asking for another shot of vodka. Hindi naman nagtagal at nasa kamay na niya iyon at akmang iinumin nang bigla itong maglaho sa paningin niya.

“Enough, lady!” A baritone voice at her back cut her and stoled her drink. Lumingon siya upang sinuhin ito. Pumikit-pikit pa siya para malinaw niyang matanaw ang mukha ng may ari ng malapad na katawang nasa harapan na niya ngayon. Pero wala, wala siyang makita. Her face feels thicked as she can’t feel her own body anymore. Para siyang nakalutang sa alapaap.

“G-gi-ve it b-ack!” She tried to step her feet pero hindi niya natantya ang taas ng upuang ini-upuan niya kaya na-outbalance siya. She thought she would kiss the floor pero hindi nangyari iyon. Someone catched her. Holding her waist up close. Hilong-hilo siya dahil sa dami ng nainom niya pero ramdam na ramdam niya ang init ng kamay nitong nakahawak sa bewang niya.

“H-ey, get your h-ands o-off m-eee!” She tried to look at the strangers face but unfortunately, sobrang nanlalabo talaga ang paningin niya.

“Listen Miss…”

“It’s Mrs,” pagtatama niya rito.

“Whatever! I don’t fucking care if you’re a Miss or a Mrs. You’re too drunk and wasted.”

“Do I looked pretty?” walang inhibisyong tanong niya rito.

Matagal ito bago sumagot. “Yes, very pretty!”

“Really?”

“Yes, not just pretty, you are beautiful!”

She chuckles, hearing such  complements from a stranger like that. It feels so good. She really feels good.

“Take me, then! I’m yours.”

DAMON BRANT couldn’t believe his eyes. After all these years, ni minsan hindi siya nakalimot. He migrated in Louisiana just to forget his fucking feelings. Tapos ngayon ito ang sasalubong sa pagbabalik niya sa Pilipinas. Kararating lang niya at ito agad ang bubungad sa kaniya.

Coincidence in its finest.

Fuck! May dalawang oras na niya itong pinapanood habang naglalasing na akala mo’y wala ng bukas. Hinihintay niya kung may kasama ba ito o kung may susundo ba rito. Pero sa dalawang oras na nagdaan wala man lang dumating para daluhan ito.

Where is her fucking husband? Maka-ilang ulit na yata niyang tinanong sa sarili niya iyon. Bakit hinahayaan nitong uminom nang mag-isa ang asawa nito sa ganitong klaseng lugar? It was dangerous for her.

Hindi niya maintindihan ang sarili niya pero talagang naiinis siya sa kapabayaan ng asawa nito. At naiinis rin siya sa babaeng tinititigan niya dahil sa inaasal nito. Hindi maganda sa babaeng may asawa ang uminom mag-isa sa ganitong klaseng lugar.

Mens could take advantage of her beautiful body.

Fuck! What is he thinking? Pakialam ba niya sa mag-asawa. Yeah! That’s it, wala nga siyang pakialam, kaya naman nilapitan niya ito dahil hindi niya matiis na nakikita itong nagpapakalunod sa alak. Great Damon. Just Great!

She blinked her beautiful eyes multiple times habang pinakakatitigan siya nito na animo’y sinisino siya. At nang magtangka itong tumayo para bawiin ang inagaw niyang baso nito. Nahulog ito at bumagsak sa dibdib niya. Buti na lang at nasalo ito ng mga bisig niya.

Mataman siyang tinitigan nito bago ito nagsalita. “H-ey, get your h-ands off me,” singhal nito sa ka’nya. Lasing na lasing na ito. At sa lapit ng mukha nito sa mukha niya ay halos malasing na rin siya sa amoy ng hininga nito.

Yes, she’s the only woman who could make him feel that way. Ang nakalalasing at nakakalangong pakiramdam, madikit lang ang katawan niya rito.

“Listen, Miss—”

“It’s Mrs,”

Hindi niya inaasahan na itatama nito iyon. At mas lalong hindi rin niya inaasahan na may epekto pa rin pala sa kaniya iyon. He feels a sudden pain in his fucking chest that he can’t name.

“Whatever! I don’t fucking care if you are a Miss or a Mrs. You’re too drunk and wasted.”

“Do I look pretty?” Matagal siya bago nakasagot, of course, bakit naman kasi ito nagtatanong nang ganito sa ka’nya. Ganon na ba ito kalasing at talagang wala na ata ito sa sarili nito.

“Yes, very pretty,” senserong sagot niya. This lady that he held is indeed beautiful. Bakit ba ito nagtatanong na parang hindi nito alam sa sarili nito na maganda ito.

“Really?”

“Yes, you’re not just pretty. You are beautiful!”

“Take me, then! I’m yours.”

Yumakap ito sa leeg niya at pinagsalikop nito ang kamay sa likod ng kaniyang batok. Para siyang natulos sa kinatatayuan nang higitin nito ang batok niya pababa at sinalubong ng labi nito ang nakaawang niyang mga labi.

“Fuck.” Nagmumura ang buong sistema niya nang mga sandaling iyon. He can’t believed what is just happening. He feels her, her warm breath as she moved her lips towards his. At sino ba naman siya para tumanggi at kalabanin ang bagay na matagal na niyang pinangarap.

The hell he care anymore if this woman is married.

Ang maalab na halikan nila sa loob ng club ay nauwi sa mas maalab at pangahas na halik sa loob ng isang pribadong kwarto sa isang hotel. Damon couldn’t believed that it was for real. That he is kissing this woman’s soft lips. Ang mga labi na matagal na niyang pinangarap na halikan. He is kissing it now, for real. Wala ng atrasan pa.

He pinned her hand above her head by one hand, habang ang isang kamay niya ay abala sa paghaplos sa loob ng corporate attire na suot nito. Humahaplos iyon at pumipisil sa ibabaw ng suot nitong brasserie. Ang labi niya ay patuloy lang sa pakikipaglaban sa mga labi nito.

Damn, this woman’s lips tastes like an ecstasy. As she pressed his lips against her, sumasabay ito sa parehong intensity. She sucked his tongue as he did. And fuck, it feels so rightful good.

Kapwa sila habol ng hininga nang maghiwalay ang kanilang mga labi.

The woman was in dazed, kumukurap-kurap ang mga mata nito na para bang kinikilala ang nasa harap nito. In some part, nakaramdam siya ng takot na baka mahimasmasan ito at itulak siya palayo. Pero hindi, what she did is cupped his face, pulled and kissed him again. Umangkla ang mga hita nito sa bewang niya. Fuck her tight pencil cut skirt na abala sa maayos na access niya sa katawan nito. Pinagpilitan niya ang katawan sa pagitan ng nakabukang hita ng babae dahilan ng pagkapunit ng suot nitong palda. Muli niya itong ibinaba sa pagkaka-angkla sa bewang niya, para tuluyan nang hubarin ang suot nitong damit.  He always dreamed of this. At ito na ngayon sa harap niya, abot kamay na.

Hell come and high waters, he doesn’t care anymore. This is what he wanted ever since, and he will going to take it now.

Akmang aalisin na ni Damon ang blusa ng babae nang ipatong nito ang dalawang kamay sa dibdib niya na para bang inaawat siya nito sa nais niyang gawin. Damon was about to question the woman pero nataranta siya nang bigla itong nawalan ng malay pagkatapos sumuka sa harapan niya.

CHAPTER 4

“Oh my God! This is insane.” Natutop niya ang nakaawang na labi, parang gusto niyang sumigaw nang magising siyang nakahubad sa hindi pamilyar na kwarto. At ang pinakamalala ay may hindi kilalang lalaki ang tulog na tulog sa tabi niya.

“What did I do?” tanong niya habang isa-isang dinadampot ang mga damit niyang nagkalat sa sahig. Pagtapos masuot lahat iyon, ay muli niyang tinapunan ng tingin ang matipuno at gwapong mukha ng lalaking himbing pa rin na nakadapa sa kama.

“God!” ani niya bago tuluyang lumabas ng silid. Wala siya sa sariling naglakad palabas ng hotel na iyon. Damn! She remembered it, that insane excitement! Ang paghalik niya rito sa club, at ang mainit na pakiramdam na hindi niya batid kung dala ba ng labis na pag-inom niya ng alak, o dulot ng pangahas nitong halik.

Binilisan niya ang lakad, at pumara ng taxi dahil hindi niya alam kung saan niya naiwan ang sasakyan niya. Hindi niya alam kung saang lupalop siya dinala ng estrangherong iyon. Masakit din ang ulo niya, pati ang buong katawan niya.  

Mababaliw na s’ya, dahil nagre-rewind na naman kasi sa isip niya ang mainit na tagpong iyon, and it made her face turns into red.

“Shit ka, Alexandra!  Ano’ng kagagahan ang ginawa mo?” kastigo niya sa sarili.

Huminto ang taxi sa bukana ng village dahil sinita ito sa gate pa lang. Kahit ipilit niya ay  hindi maaari dahil hindi niya pwedeng labagin ang rules and regulations ng buong Village. Kaya naman kinailangan na niyang bumaba sa taxi’ng sinasakyan dahil hindi iyon allowed na pumasok sa loob ng South Ridge. Mahigpit ang security sa buong village at hindi pinapayagang pumasok ang ano mang public vehicle sa loob, at bawat sasakyang dumadaan at pumapasok doon ay naka-register sa cctv data ng buong lugar.

Hindi niya napigilang mapasimangot sa sobrang frustration dahil wala siyang ibang choice kung hindi ang maglakad nang napakalayo papunta sa Mulberry Street kung nasaan ang bahay niya.

Parang gusto na tuloy niyang umiyak dahil hindi pa siya halos nangangalahati ay masakit na ang paa niya, idagdag pang naka-high heels siya ngayon.

“Ghurl?”

Napatuwid siya ng tayo nang huminto sa tapat niya ang isang sasakyan. Nakabukas ang bintana niyon kaya’t tanaw niya ang babaeng nasa loob. Nakangiti ito sa kanya at halos magdikit na lalo ang singkit nitong mata.

Nag-alangan siyang gumanti ng ngiti dahil hindi siya sigurado kung siya nga ba ang tinawag nito.

“Uy ghurl,” muli nitong tawag. “Hindi ba ikaw ’yong nakatira sa kabilang lote? Bahay mo yung puro salamin tapos kulay itim yung interior ’di ba?” dere-deritsong saad nito.

“Ha?”

“Tsk!’ Yong sa Mulberry?” anito nang tuluyang makababa ng sasakyan.

“Ah… yes! That’s mine. I’m Alexandra Martinez, and you are?” Inilahad niya ang kamay sa kausap.

“Peppermint, but you can just call me Pepper,” anito at tinanggap ang palad niya.

“Bakit ka naglalakad, ghurl? Ang hinit kaya I mean, it was so hot, hindi ka ba takot matusta? Saka bakit ganyan ’yang palda mo, uso ba ’ yan?” walang prenong tanong nito sa kanya.

And speaking of her skirt, bigla na naman pumasok sa isip niya ang tagpong iyon. That stranger! Na siyang salarin ng pagkasira ng palda niya.

“Ghurl, magdaydream ba? Halika na, sumabay ka na sa’ kin. Hindi mo naitatanong magkatabi lang tayo ng bahay.” Iginiya siya nito papasok sa kotse nito at siya naman parang wala pa rin sa sariling nagpati-anod na lang.

Pepper was so nice, medyo may pagkamadaldal lang ito ng konti. Maganda at napaka-jolly. Bagay na hinangaan niya agad sa kapitbahay na kakikilala pa lang niya. Hindi siya pala kaibigan, lalo na sa mga nasa loob ng village. Madalas ay sa mga events lang ng home owners association niya nakikita at nakakausap ang ilan sa mga ito.

“Kainin mo ’yan ha! Bet ko ’yan, no worries I’m very sure magugutuhan mo rin iyan!” paalala nito sa kanya bago pinausad ang sasakyan patungo sa sariling bahay nito matapos siyang ibaba sa tapat ng three story glass type mansion na pag-aari niya.

Hindi tuloy niya naiwasang mapangiti nang tingnan ang box na hawak niya galing kay Pepper. May laman iyong anim na pirasong Putopao na kanina pa nito ibinibida sa kanya. Pansamantala ring nawala sa isip niya ang mga problema niya sa buhay at sa asawa niya. Natagpuan na lang niya ang sariling ini-enjoy ang pagkain na galing sa makulit niyang kapitbahay. Tiyak hindi na boring ang pagpunta niya sa susunod na home owners meeting dahil sa babae.

Nang matapos niyang lantakan ang Putopao ay tumayo na siya sa kinauupuan at nagpasyang umakyat sa silid nilang mag-asawa nang hindi sinasadyang madaanan ng kanyang paningin ang malaking salamin sa gilid ng hagdan.

Napapikit si Alex nang makita ang sariling reflection doon. Sukat doon ay unti-unting nagbalik sa kanya ang lahat. Anong kagagahan ba ang ginawa niya kagabi? Wala siyang matandaan maliban sa pag-inom niya at paghalik sa hindi niya kilalang lalaki. Ang pagkapunit ng palda niya na ngayon at pinagmamasdan niya sa salamin.

Wala sa sariling nakagat niya ang mga labi. Hindi niya alam kung bakit parang bigla siyang nakaramdam ng kakaiba dahil sa mga imahe sa utak niya. Naglalaro doon ang mukha ng lalaking umangkin sa kanyang mga labi.

Imposibleng walang nangyari sa kanila ng lalaking iyon, pero bakit wala siyang matandaan maliban sa mga halik nito. Bigla siyang nakaramdam ng guilt sa sarili niya. Nagtaksil na rin ba siya sa asawa niya dahil nakipagniig siya sa iba? Parehas na ba sila nitong walang moral?

Bumalikwas ng bangon si Damon nang biglang sumugid ang lamig ng paligid dahil sa aircon na naiwang bukas.  Sumalubong iyon sa hubad niyang katawan.

“Fuck!” Mura niya nang bigla niyang maalala ang ginawa niya kagabi. Agad siyang tumayo at hinanap ng paningin ang babaeng katabi niya. “Shit! Where the hell is she?”

Halos mapalundag siya sa kama sa pagkataranta. Nagmadali siyang damputin isa-isa ang mga damit niyang nagkalat sa sahig. Nang masuot iyon ay nagmadali siyang tumungo sa lobby at nagtanong sa receptionist na naroon.

“I’m very sorry Mr. Brant,” ayon lang ang huling naging sagot nito sa kaniya  dahil hindi raw dumaan doon kung sino man ang kasama n’yang nag-check in doon.

Bumuntong-hininga lamang siya habang palabas ng hotel na iyon na isa sa mga pag-aari niya. Dumeretso siya sa parking at wala sa sariling sumakay sa kanyang sasakyan at pinahaharurot iyon palabas ng lugar.

“Where are you?” tinatanong n’ya talaga sa sarili niya kung nasaan ito kahit alam naman na niya sa sarili niya kung saan ito maaaring naroon. It’s just his mind condemned him from thinking that she might go home, to her husband.

“Damn it! Fuck that husband!”  He gritted his teeth in so much anger.

Bakit ba hanggang ngayon hirap pa rin siyang ipa-intindi sa sistema niya na mali ang ginagawa niya. Bakit ba hindi pa rin niya matanggap. He doesn’t have any fucking right to feel such thing. He doesn’t have any right to be with her. Kasalanan iyon hindi lang sa batas, kundi sa mata ng tao at ng D’yos. And he feels guilty for wanting what he want, everytime.  

Sa t’wing tatakbo ito sa isip niya, sa t’wing papangarapin niyang makasama ito, sa t’wing ipagdarasal niya na sana mapasakanya ito, mahalikan, mayakap at makaniig. He’s being a self centered man, a selfish one, and he feels so damn guilty right now dahil muntik na niyang samantalahin  ang kalasingan nito.

Muntik na, kahibla na lang. Kung hindi siguro ito nawalan ng malay dahil sa sobrang kalasingan sigurado siya na hindi na niya makakaya pang pigilan ang sarili niya na.

Last night was a bit of his dream comes true. Just a fucking bit. What happened last night puts him in heaven and hell situation. It was  hell of a torture for him. Taming his bulging erect friend in between his thighs while having a woman  he adore for a very long time naked in front of him wasn’t easy. Gusto niyang makita ito ulit at makasama. Pero paano niya gagawin iyon kung alam naman niyang ilalagay niya sa mahirap na sitwasyon ang babaeng may asawa.

CHAPTER 5

“Arggh!” sigaw niya habang hawak ang buhok niya at sinasabunatan ang sarili due to so much frustrations.  Damn! Bakit ba hindi mawala sa isip niya ang nangyaring iyon? Ang lalaking iyon! Its been a week pero hindi pa rin siya nito pinata tahimik, pati ng konsensya niya. Pakiramdam niya ay wala na rin siyang pinagkaiba sa taksil niyang asawa.

“Ma’am, anong nangyari sa inyo? Ok lang po ba kayo?” tanong ng sekretarya niya na ngayon ay nasa harapan na niya.

“Huh?” takang sagot niya.

“Sumigaw po kasi kayo, Ma’am. Dinig na dinig po sa labas. Akala ko kung napano na kayo kaya tumakbo agad ako papasok dito sa loob ng office. Ok lang ba kayo, Ma’am Alex?” her secretary seems so concerned to her.

“O-ok lang ako, salamat,” malumanay na aniya rito.

She tsked, gano’n ba kalakas ang sigaw niya kaya nagpanic ito at inakala na may nangyari sa ka’nya. Dyos ko, mababaliw na talaga siya sa kakaisip. Konti na lang masisiraan na talaga siya.

Paglabas ng sekretarya niya ay siya namang pagpasok ng kaibigan niyang si Maddy. Nakasimangot ang maganda nitong mukha.

“Seriously Alex? Tell me, may dapat ba akong malaman?” bungad nito sa kanya habang nakahalukipkip ang mga braso nito sa harapan.

“Ano bang sinasabi mo riyan,” balik tanong niya rito.

Huminga ito nang malalim at tumingin nang deretso sa kanya.  “I’m just being a good bestfriend here duh!” anito pagkatapos umupo sa visitors chair sa harap niya. “So, what’s up, I’ve heard you’d been in the Hub last week?”

“You’ve heard?” kabadong tanong niya rito.

“Yes, some friends told me that they saw you at the Starry, last week!” ulit nito.

Tumango lamang siya bilang sagot. Damn her heart, bakit ba siya kinakabahan sa tanong nito. Ano naman kung nag-club siya.

“Kailan ka pa natutong mag-club, Alex huh? At hindi mo talaga ako sinama?  Pa’no kung may masamang nangyari sayo r’on?” 

“I’m fine, Madz! Kita mo naman oh buong buo ako,  no more worries ok!” nakangiting sagot niya rito.

“Yeah! Ok, if you said so, pero next time naman na magka-club ka, isama mo naman ako. Nagsosolo ka eh! Nakakatampo kaya, you know naman that i love club’n,” nakangusong sambit nito sa ka’nya. 

“Ok! Copy that!”

Iyon ay kung may next time pa, kung magka-club pa ba siya pagkatapos ng kagagahang ginawa niya. Ayaw na niyang bumalik sa club at magpakalasing. Ayaw na niyang bumalik doon at baka mamaya ay magkrus pa ang landas nila ulit ng lalaking iyon. Hindi niya alam ang gagawin niya pag nagkataon. Baka mahiling na lang niyang lamunin na siya ng lupa. She’s so careless and stupid! Baka pag nalaman ni Maddy ang kabaliwang ginawa niya ay mahimatay ito sa pagkabigla. Wala sa itsura niya ang inasal niya sa bar na iyon. She is known as a conservative woman, a respected boss of her own business.  She is regretful for her action, but still deep inside her, there was a moment that she’d never regret.

“How’s your date nga pala?” siya naman ang mag-iinterrogate sa kaibigan. Last week pa ang date nitong iyon at ngayon lang ito nagpakita sa kanya. Ni hindi man lang din ito nagkwento kahit sa telepono.

“Ha… ah, e.. ok lang naman! We’re done to each other and parted our ways,” nakangising saad nito.

“What? Why?” takang tanong niya. Last week lang blooming na blooming ito at in love na in love ang itsura tapos ngayon may pa-part ways pa itong nalalaman.

“Biniro ko lang naman ang mokong na iyon na bilhan n’ya ako ng lote sa South Ridge, aba nang-ghost ang gago. Akala ata isa akong hampaslupa, the nerve!”

Muntik na niyang malunok ang sariling laway dahil sa sinabi nito. Mukhang sinapian na naman ng ka-abnormalan ang kaibigan niya.

“ Bakit mo naman kasi biniro ng gano’on iyong tao, Maddy?“ seryosong tanong niya.

“Aba natural, sa panahon ngayon we should be very careful. Hindi na lang babae ang naghahanap ng sugar daddy ngayon. Kahit lalaki naghahanap na rin ng stable na makakapitan! And I won’t let any man use me and my money, pft duh. They can use my body but not my money, honey,” humagikgik pa ito na parang malanding impakta.

Naumid siya bigla sa sinabi nito. Naalala niya bigla ang sinabi noon ng mga magulang niya nang sabihin niya na magpapakasal siya kay Edward.

“My God, hija. Listen to us please baby. We only want the best for you,” mangiyak-ngiyak ang Mommy niya nang sabihin iyon.

“But Mom! I love Edward, he is a nice man,” pagtatanggol niya rito.

Her father was against them, dahil hindi raw siya nababagay sa katulad lang ni Edward. Ni wala man lang ito sa kalingkingan ng mayroon ang pamilya nila. Pero dahil mahal na mahal niya ito ay sinuway niya ang mga magulang niya. Nagpakasal pa rin siya sa lalaking iyon.

Ibinigay niya ang lahat ng tulong na kaya niyang ibigay kahit tutol ang mga magulang niya. Sinikap niyang makamit nito ang pangarap nito matapos makapagtapos gamit ang pera niya. Tinulungan niya itong magkaro’on ng pwesto sa kumpanya ng ama niya ng sa gano’on ay hindi nito maramdaman na hindi ito kabilang sa mundong ginagalawan niya. And Edward seems enjoying the privilege.

She even bought him a Lamborghini Hurucan as a birthday gift.

Mapakla siyang natawa dahil sa mga bagay na unti-unti ng lumilinaw sa kanya.

“Hey, Alex! Are you still listening?” untag ng kaibigan sa kanya.

“Ahm… yah! Of course I do.” Tumayo siya at ngumiti. Pagtapos ay isinalansan ang mga papel na nagkalat sa harapan niya.

Bigla niyang naalala ang home owners meeting at ngayon pala ang schedule niyon.

“Oh, saan ka pupunta?” tanong nito sa kanya, pero sa halip na sagutin ay sa intercom siya nagsalita.

“Beatriz, cancel all my appointments today I have an important meeting at South Ridge.”

“May meeting ka sa Village?” tanong ng kaibigan ng maibaba niya ang intercom.

“Yup! And I’m kinda late, better be hurry. Let’s talk later, Maddy. Have some coffee with me at Dreame Cafe,” yaya niya rito.

Tumango lamang naman ito at ngumiti. Pagtapos at sabay na silang bumama sa lobby at dumeretso sa parking lot ng building niya sa Global City.

Kumaway pa siya sa kaibigan bago sumakay sa sasakyan. And speaking of her car. Mabuti na lang at walang nag-interes dito ng maiwan niya sa Starry Hub ng buong magdamag. Inabot pa ito ng maghapon dahil pinahanap pa niya ang place dahil wala naman talaga siyang ideya kung saan siya napadpad ng gabing iyon.

Pinilig niya ang ulo dahil ayaw niyang may maalala na naman ang utak niya. Pinipilit na niyang kalimutan ang bagay na iyon. Agad niyang pinaharurot ang Black Rolls Royce at binagtas ang pauwi sa South Ridge.

Nang makapasok sa village ay sa clubhouse na siya dumiresto instead na dumaan pa sa bahay at magpalit ng damit.

Alex was wearing a white Hermes  corporate dress with a black Armani Exchange Blazer top. Lumalagutok ang bawat hakbang na ginagawa ng suot niyang Prada high-heels habang papasok sa clubhouse lounge kung saan tanaw na niya ang iba pang miyembro ng Home Owners Association. May iilan nang naka-upo sa orange leather seat na naroon. Tanaw rin niya ang kapitbahay at kakikilala pa lang na si Pepper na nakapwesto sa kabilang bahagi, pero hindi niya nagawang ngitian ito dahil mukhang wala ito sa mood.

“Good afternoon,” magalang at malumanay niyang bati. Agad naman nagliparan ang tingin sa kanya ng ilang tao na hindi kabilang sa meeting na iyon, ngunit hindi na niya iyon pinagtuonan ng pansin.

“Pasensya na kayo, hindi talaga makakadalo si Zanjo sa party bukas. Hindi na rin ako dadalo… alam n’yo naman kung nasaan ang asawa nandoon din tayo,” nakatawang saad ni Pepper.

Napangiti na lang rin siya kahit ang totoo at hindi naman talaga iyon ang gusto niyang gawin.

Ang totoo bigla siyang nakaramdam ng inggit sa kapitbahay. She looks so in love and happy with her husband, kaya kung nasaan ang asawa nito ay dapat naroon din ito.

Hindi katulad niya, mag-isa. Nasaan nga ba ang asawa niyang magaling? Nag-ienjoy sa business trip kuno kasama ang sekretarya nito. At kahit gustohin man niyang puntahan at sundan ang mga ito ay wala siyang sapat na lakas ng loob na gawin at maharap sa eskandalo.

ALEX bite her lips because if she didn’t her tears will blown up in front of these peoples.

CHAPTER 6

Hindi pa halos tapos ang home owners meeting ngunit pinagpasyahan na lang ni Alex na lisanin ang lugar. She can’t stand in front of those womans whose talking about how happy they are in their marriage. She can’t even fake a smile and act like she doesn’t listening.

It fucking suffocates her for Pete sake!

Kaya naman umuwi na lang siya sa bahay para makapagpalit na rin ng office attire na suot niya. She wanted to go out somewhere and unwind again. Para nang sa gano’on medyo makalimot naman siya kahit kaunti.

“Saan ka galing?” Muntik na niyang maipit ang kamay niya sa pintong akma niyang isasara ng marinig iyon.

It was her husband, who else.

“Dumating ka na pala,” walang buhay niyang tugon bago tuluyang ni-locked ang main door.

“Yes, and you? Where have you been? I called the office at maaga ka raw umuwi,” saad nito habang palapit sa kanya.

“Yup, I attended the home owners meeting, didn’t Biatrez tell you?”

Masyadong pormal ang paraan niya ng pagsagot sa asawa. Hindi nga niya alam kung paano pa niya nagagawang pakiharapan ito ng maayos gayong alam na niya ang kataksilan nito.

“Hmm…”

Alex stilled nang yumakap ang asawa sa likuran niya at hinalikan siya sa buhok. Agad niyang idinistansya ang katawan dito at hindi nakatakas sa kanya ang gatla nito sa noo dahil sa ginawa niyang paglayo.

“Nagtatampo ka ba sa’kin, sweetheart?” saad nito na palihim na nagdulot ng ngisi sa kanyang labi.

Kung alam lang nito na hindi lang basta tampo ang nararamdaman niya. Kung alam lang sana nito kung gaano siya nito sinaktan.

“I’m sorry, Sweetheart kung hindi na ako nakapagpaalam ng maayos sayo about the out of town. Biglaan lang din naman kasi iyon.”

Biglaan, sinong niluko nito? Biglaan kaya sa sobrang enjoy nito ay ni hindi man lang nito nakuhang maalala na may asawa pala ito. Ni hindi siya nakuhang tawagan o kahit itext man lang.

“It’s ok, Ed. It doesn’t matter,” kalmadong sagot niya. “I’m just tired with that meeting and I want to rest.”

Tinalikuran niya ang asawa at mabilis na umakyat sa silid. Gusto niyang makalayo agad dito dahil para siyang sinasakal sa presensya nito. She wanted to fix this things pero hindi pala iyon gano’n kadali. Hindi niya alam kung paano niya uumpisahan ayusin ang lahat.

Ano bang mas tamang gawin? Lumaban para sa sarili niya, o manahimik na lang at maging bulag para sa katahimikan ng lahat.

“Alex, sweetheart.” Napapikit siya nang bumukas ang pinto. Bakit ba nakalimutan niyang sa iisang silid lang nga pala sila nito at magkasama. “Can we talk?”

Nakagat niya ang labi, ayaw na niyang magsalita pa at baka kung ano lang ang lumabas sa bibig niya. Those calm and sweet voice of Edward was cutting him even deeply, because she knows it was nothing but a lie.

“Can you ask your Dad to hand me the full authority of Alonzo Constructions?” saad nito nang maupo ito sa kama nilang mag-asawa.

“What?”

“Sweetheart, alam mo naman na matanda na ang Daddy hindi ba. I just wanted to help our family to grow much more in this business. We have great competitors in this field, lalo na ang Alarcon Construction Corp. Alam mo bang dito rin sa South Ridge nakatira iyon?” mahabang lintanya nito pero hindi iyon ang nasa isip niya.

Bakit gugustuhin ni Ed na magkaroon ng full authority gayong ito naman na ang President in Charge sa kumpanya na pag-aari ng pamilya niya.

Gusto niyang magtanong dito ngunit mas minabuti na lang niyang manahimik. She doesn’t capable of thinking straight right now. This past few weeks hindi siya masyadong nakakatulog. Palaging occupied ng ibang bagay ang isip niya.

She is torn between asking her husband about his infidelity and keeping herself quiet and hide her own agony.

Ayaw niyang masira ang pagsasama nila, at isa pa mahal na mahal pa rin naman niya ito sa kabila ng mga nalaman niya. Hindi na niya alam kung paano pa siya makakalimot sa lahat. Sana hindi na lang niya nasaksihan ang tagpong iyon.

Sabi nga nila, “What you don’t know won’t hurt you.”

Sometimes she thinks she needs an advice pero wala siyang lakas ng loob na ikwento kahit sa pinakamalapit niyang kaibigan ang iniinda niyang sakit. She has no plan of telling anyone. It is better if she push those closest to her away, even her parents, because she can’t bear to let them see her this broken.

“Alex!” untag nito sa kanya.

“Ha!”

“Are even listening to me?” bakas sa boses nito ang iritasyon nang sabihin iyon.

“Yah, of course I do. Hayaan mo bukas kakausapin ko si Daddy about it,” wala sa sariling tugon na lang niya.

Nakita niyang sumungaw ang malapad na ngiti sa labi nito. Her husband seems happy knowing she’d always do what ever he ask for. Napangiti na lang din siya kahit hindi iyon umabot sa mga mata niya.

Kaya niyang ibigay ang lahat ng hilingin ni Edward, hindi naman siguro kalabisang hilingin niyang maging tapat ito sa kanya. Hindi rin naman siguro kalabisang protektahan niya ang pag-aari niya. Karapatan niya bilang asawa nito iyon.

Nabuo ang isang bagay sa utak ni Alex bago tuluyan ipahinga ang sarili sa kama. Nakapikit na siya at mas mariin pa siyang napapikit nang sumarado ang pintuan ng silid tanda ng pag-alis na naman ng asawa niya. Kadarating lang nito at mukhang aalis na naman.

Her chest clinched in pain. Pakiramdam niya ay literal na sinasakal ang kanyang puso. Mariin na lang niyang ipinikit ang mga mata at pinilit matulog.

“What’s with your face? Mukha kang nalugi sa pustahan sa Casa ah,” bungad niya sa kaibigang si Hale. Nadatnan niya itong gusot na gusot ang pagmumukha. Mukha ring kaka-ahon lang nito sa pool. Ni hindi man lang siya sinabihan na mag-swiswimming pala ito, buong akala niya ay magti-table tennis lang sila sa clubhouse pagkatapos nilang mag-gym.

“Tsk! I saw a weird lady, just now, at alam mo ba kung anong nakakainis? Ipinangalan ba naman ang maganda kong pangalan sa alaga niyang aso!” saad nito.

“Buti hindi nagreklamo ’yong aso na pinangalan sayo?” Tumalim ang mga mata ng kaibigan at binato siya ng water bottle na agad rin naman niyang nasalo.

“Hahaha!” sarkastikong saad nito, “At nagsalita ang may napakagandang pangalan, Damon… yo!”

“Demonyo mo mukha mo! Happy ka, Hell? Match na match tayo ulol, Demon in hell,” biro niya at inihagis pabalik ang boteng ibinato nito sa kanya.

“Whatever! Teka nga, bakit ka ba nandito sa clubhouse samantalang wala ka namang bahay dito!”

“I ask Primo to find me a place here, wag kang atat magiging magkapitbahay rin tayo soon!”

“Anong nakain mo at bumalik ka? I thought you’ll just reside there at Louisiana to mend your broken heart,” tanong nito.

“It is none of your business fucker! Ayaw mo nu’n, Damon just came back in Hale,” nakangising sagot niya na ikinatawa ng kaharap.

Bakit nga siya bumalik? The last thing he remembered in this country was his heartbreak. Iyon ay nang magpakasal ang unang babaeng minahal niya.

He saw her walking down the aisle, reciting her vow and saying her I do’s.

Masyado siyang masokista para parusahan ang sarili sa panonood ng mismong kasal nito sa ibang lalaki. But he endure it, tiniis niya dahil iyon na ang huling beses na masisilayan niya ang maganda nitong mukha.

Kung hindi sana siya naging duwag. Kung may sapat na lakas ng loob lang sana siya noon na lapitan ito at magpakilala. It should be him, the one who’s taking her at that church.

CHAPTER 7

Bawat hakbang at ingay na nililikha ng Christian Louboutin ’So Kate 120 leather pumps na suot ni Alexandra Alonzo Martinez, ay umaani ng pansin mula sa palagid. Bawat taong madaanan niya ay halos mabali ang leeg o hindi naman kaya ay mababakas ang gulat sa mga mukha.

Mukhang masyado yata siyang napaaga. Deretso niyang tinahak ang opisina na siyang dahilan kung bakit siya naroon nang ganito ka-aga.

Mangilan-ngilan pa lang ang tao sa lugar, walang hirap naman siyang nakarating sa ika-dalawampung palapag ng gusali.

Lahat nang maadaan niya ay bumabati ng may paggalang sa kanya. Mula sa pinakamababang empleyado na naroon. Taas noo siyang lumakad at nang sapitin ang salaming pinto ng opisina ay napabuntong-hininga siya. Bahagyang bumalik sa kanya ang tagpong sana at hindi na lang niya nasaksihan.

Kagabi pa niya pinag-isipan ang gagawin kaya wala ng atrasan iyon.

Itinulak niya ang salaming pinto at sumalubong sa kanya ang lamlam ng buong silid. Walang pang tao sa loob.

Iyon ang dahilan kaya siya pumunta ng ganito kaaga. Iyon ay ang tiyaking walang gasinong tao ang makakaalam ng magaganap na pag-uusap sa pagitan nila ng taong sadya niya roon. Umupo siya sa shivel chair na naroon at prenteng pinagmasdan ang marmol na nasa lamesa.

Eng. Edward Martinez, President and C. O. O. of Alonzo Constructions.

Mapakla pa sa bubot na bayabas ang ngiting gumihit sa kanyang labi. Hindi pa rin siya makapaniwalang nagawa siya nitong pagtaksilan. Sa loob ng limang taon wala siyang kahit katiting na pagdududa sa asawa. Buong-buo ang tiwalang binigay niya rito. Now, she’d realized na marami pa nga pala siya talaga hindi alam sa lalaking pinakasalan.

“Edm—”

Nabitin sa ere ang kung ano man ang dapat ay lalabas sa bibig ng babaeng kakapasok lang. Hindi siya makapaniwalang ganito kumilos ang isang empleyada lang sa loob ng opisina ng President ng Kompanya. Ni hindi man lang ito kumatok at walang pasubali na pumasok na para bang welcome na welcome ito roon anytime.

“Ahm— Good morning, Alex!” hindi halos magkandatutong bati nito sa kanya.

“Good morning, Trexie,” malamig pa sa yelong saad niya. “And correction, it is Ma’am Alex, not just Alex,” dugtong pa niya.

“Oh, I’m sorry Ma’am Alex, nagulat lang ako na narito ka nang ganito kaaga.”

“Kaya ba hindi ka man lang kumatok? Is that how you work with your bosses here, Ms. Torres?” taas noong tanong niya.

“Ahm—, I’m sorry again Ma’am Alex. I promise it won’t happen again.”

“Yes, of course it won’t happen again, Ms. Torres. Know where is your place and don’t fuck with my husband!”

Bakas sa namutlang mukha nito ang takot at gulat. Akala yata ng babaeng ito habang buhay ng mga itong maitatago sa kanya ang mga kababuyan ng mga ito.

“Ma’am… I—, I’ll explain everything,” tarantang saad nito ngunit wala siyang balak marinig kung ano man ang lalabas sa bibig ng makating higad na ito na balak wasakin ang pamilya na ini-ingatan niya.

“You know your way out, right? You can leave!”

“But, Ma’am…”

“I said leave! Leave this company, leave my husband alone… and don’t you dare ruin my marriage, you fucking hoe!” sigaw niya nang tuluyan nang napatid ang natitirang pisi.

“Marriage?” nakangising turan ng babae ng bumaling sa kanya na bahagya rin niyang ikinagulat. This is the real deal. The real attitude behind that sweet faced secretary of her husband. Isang mapagbalatkayong hunyango. “You didn’t know who was your husband, Alexandra. And I pity you for that! How much do you trust him?” saad nito bago tuluyang nawala sa paningin niya. Ni hindi na rin nito hinintay pa ang sagot niya sa tanong nito.

Para siyang mauubusan ng lakas na napa-upong muli sa swevil chair na nasa gawing likuran niya.

Anong ibig nitong sabihin? Na nakakaawa siya dahil pinaglaban at isinalba niya ang relasyong meron siya.

Damn it! Para siyang kinapos ng hanging dahil sa bigat ng dibdib niya. Hindi pa siya nakakahuma nang biglang bumukas ang pinto at iniluwa niyon ang asawa niya. She’s not yet ready to face him after what she did to this man’s fucking hoe. Pakiramdam niya ay hindi pa niya naiibalik ang humulagpos niyang pasensya at pagtitimpi kanina.

“Alex! Sweetheart…” bungad nito na para bang isang maamong tupa na handang lumuhod para lang sa kapatawaran niya.

Tumingin siya ng deretso sa mga mata nito nang gagapin nito ang mga kamay niya. Pinagsalikop nito iyon at mariing hinalikan. Pero bakit sa halip na kiligin siya ay parang gusto pa niyang mangiwi sa dramang iyon.

Pakiramdam niya ngayon lahat ng bagay sa paligid niya ay isang malaking kasinungalingan.

Totoo pala talaga ang kasabihan na pagtiwala ang nasira, mahirap na itong ibalik pa.

“Listen to me, Sweetheart. Inakit lang ako ng babaeng ’yon. Alam mong mahal na mahal kita Alex… hindi ko magagawang ipagpalit ka sa ganong klaseng babae,” paliwanag nito.

Taliwas sa lahat ng nasaksihan niya ng gabing iyon. Taliwas sa nakita at narinig ng dalawang tenga niya.

Nang hindi siya natinag at sumagot ay nagulat na lamang siya nang lumahod ang asawa sa harap niya habang nakaupo sa mismong upuan nito.

“Please, sweetheart listen to me! I’m sorry, it’s all my fault! Naging marupok ako sa tukso. I’m sorry!”

Ano bang dapat niyang gawin? Ano bang dapat niyang maramdaman? Sukdulan bang katangahan na gusto niyang patawarin ito kahit hindi niya alam kung saan uumpisahan?

“ Get up Ed,“ utos niya sa asawa. “ I believe you!“

Gusto niyang palakpakan ang sarili dahil nagawa niyang ngumiti kahit pinipilas ng mismong salita at desisyon niya ang puso niya.

Yes, she love herself. But she also love this man, even if he hurt her so bad.

Mahal niya ito at iyon ang totoo, mas hindi niya kakayaning makita ito sa piling ng ibang babae. And if swallowing her pride was the only way to fix their marriage, she will gladly will.

Lulunukin niya ang lahat. Kakalimutan niya ang pait. Magpapanggap siyang ayos lang ang lahat, that’s what a good wife always do, hindi ba!

Tumayo siya at gumanti sa yakap nito. Hindi siya uuwing talunan. Walang Alonzo ang umuuwing kawawa. Isasalba niya ng reputasyon niya at ang iniingatang pangalan ng pamilya niya.

“I forgive you, Ed…” saad niya. Ngumiti ang asawa niya na para bang nanalo sa lotto ng jackpot at hindi siya naka-react ng tama ng lumapat ang labi nito sa kanya.

She froze, and the supposed to be feelings was gone.

Nothing…

CHAPTER 8

It’s been three weeks since that day she eliminated her husband’s hoe from their life. It is also nearly Christmas, kaya naman halos makulay na ang buong South Ridge dahil sa mga christmas decors na matatanaw mula sa entrance ng village hanggang sa pinadulo na abot ng kanyang mga mata.

Alex was so amazed on the things her eyes been seeing. Lahat halos nang madaanan ng mga mata niya ay hindi niya maiwasang lingunin habang sakay ng kotse niya. Her 2017 Bentley Continental Gt model top down car, gives her the full view access on the beautiful christmas things. Damang-dama na ang kapaskohan sa paligid.

Agad namang kumunot ang noo niya nang madaanan ng paningin niya ang two storey, and also a glass type house few blocks away before her house. Agaw pansin ang interior niyon para sa ka’nya because it was almost the same interiors as hers. At bukod pa roon, wala rin itong kahit anong dekorasyon man lang, katulad rin ng bahay niya. Magkahalong pagkamangha tuloy at pagtataka ang mga mata niya nang ibalik sa daan ang buo niyang atensyon.

Agad siyang umibis ng sasakyan nang maipasok iyon sa garahe. Wala kahit anong ingay kang maririnig nang pumasok siya sa kabahayan, maliban sa lagutok ng heels niyang suot.

“It is already nine o’clock, Alex. Bakit ngayon ka lang?” Nabitin sa ere ang kamay niyang tangan ang susi ng sasakyan niya na akma sana niyang isasabit sa keyholder na nasa wall.

It was her husband. Wearing just a board short and a sweat shirt. Medyo pawisan rin ito at mukhang kagagaling lang sa gym.

“Oh, hi sweetheart, good evening.” bati niya sa asawa nang nakangiti. Lumapit siya rito at ginawaran ito ng mabilisang halik sa labi. “I just had a dinner with Maddy, alam mo naman ang isang iyon kapag hindi napagbigyan.”

“Gano’n ba? Sana man lang sinabihan mo ako,” malambing nitong saad. Niyakap siya nito at hinalikan sa buhok.

After that damn scene at the office few weeks ago, pinilit niyang maging maayos ang lahat. She forgave Edward, and this is the deal. Pinipilit niyang maging normal ang lahat para sa sarili niya, para sa kanila.

Her husband acted like nothing happens at all. Kung sa bagay, bakit pa nga ba nito babalikan ang mga iyon gayong pinatawad naman na niya ito. They should move on and forget.

Nakakatawa, sana gano’on lang kadaling sabihin na ayos lang talaga ang Lahat. Magmula kasi ng araw na nagtaksil ito sa kanya, pakiramdam niya mauulit at mauulit lang ang lahat. She has this trust issues and she wanted to get rid off it as soon as possible kung gusto talaga niyang tuluyang maging normal ang relasyon niya sa asawa.

But how? How can she overcome this fucking feeling when she’s holding it back to herself, alone.

“How’s your day at the office, sweetheart?” kapagdakay tanong ng asawa niya habang nasa harap sila ng komedor. Kumain siya ulit kahit busog pa siya para ipakita sa asawa niya na na-appreciate naman niya ang mga ginagawa nito. Iniisip na lang niya na gusto talaga nitong bumawi. That was the best thing for their relationship, right? Act like you forgot!

“Tiring,” tipid niyang tugon.

“How about the Alonzo Construction, sweetheart? The one that I’ve been told you before?”

Umangat ang paningin niya at sinalubong niyon ang naghihintay na tingin ng asawa niya na nakaupo sa kabilang dulo ng six setter dinner table nila.

“Haven’t you ask, Dad, about it?” dugtong pa nito.

Agad niyang tinapos ang pagnguya ng sirloin steak na nasa bibig bago sumagot.

“Yes, Dad and I already discussed about that matter, Ed.”

“And—”

“And he said, he’ll consider to review the position you want, sweetheart,”

“What?” gulat na saad nito na para bang may mali sa sinabi niya. “What is it that your father needs to review about the position, Alex? I’m your husband. Is there any of those employees who’s capable for that position rather than me?”

Bahagya siyang napakurap-kurap sa mga salitang lumabas sa bibig nito. And she don’t understand why Edward’s voice sounds like angry and demanding  because of that simple things. Presidente na ito ng Alonzo Construction, ano pa ba ang ikinagagalit nito.

“What is wrong with you, Ed?” takang tanong niya. Napatigil siya sa ginagawang pagkain at napatayo na lang. She lost her appetite.

“I’m sorry, sweetheart. I just want the best for that company, you know that. Isa pa, alam mo namang matanda na si Dad, gusto ko lang makatulong, at isa pa sa iyo rin naman mapupunta ang company once—”

“Shut up! It’s not funny, Ed!” Taka niyang saway sa asawa. She can’t believe that Edward be this insensitive.

“I’m sorry, sweetheart. That’s not what I mean, ok!”

“I don’t care, Ed. Don’t make fun of that ever again. Isa pa, wala akong pakialam sa mamanahin kong kumpanya. I have my own business and investments. I don’t need my families wealth.”

Tinalikuran na niya ang asawa sa sobrang inis. Umakyat na lang siya sa kwarto at naghubad ng damit. Napagod siyang kausap ito dahil sa mga sinabi nito. How could he uttered to say things like that to her father. Kung gusto nitong makatulong, gawin na lang nito. Tutal malaya naman itong gawin ang nais nito sa Alonzo Construction, dahil mataas at hindi rin naman biro ang posisyong ipinagkatiwala ng Daddy niya sa asawa.

Matagal siyang nagbabad sa shower because she knows her husband was already there. Narinig niya ang pagsara nito ng pinto ng kwarto nila. Inis pa rin siya kaya ayaw muna niya itong harapin. Akala niya ay ayos na, ngunit nagkamali siya nang marinig ang sunod-sunod na pagkatok nito sa pintoan ng banyo. Napapikit muna siya at pilit kinalma ang sarili bago umahon sa pagkakalubog ang katawan niya sa bathtub.

Agad niyang hinagip ang robe na nakasabit sa gilid at isinuot.

“What is it, Ed? I’m taking a shower  hindi ba pwedeng mamaya na lang ’yan?”

“I’m going out, Alex. I just got this from the mailbox outside, this morning. An invitation from the Home Owners, seems like they having a party this week.”

“You can just put it there, Ed.”

“I said I’m going out, hindi ba mas mabuting nagpapaalam ako sa asawa ko!” anito na ikina-umid ng dila niya.

Hindi niya napigilang mapaatras sa loob ng banyo nang humakbang ito palapit. Edward just grabbed her waist and squeeze it lightly. Tila gumapang ang kilabot sa buong pagkatao ni Alex dahil doon.

What the fuck is happening to her? She’s not supposed to feel this toward her husband pero iyon ang nangyayari ngayon. Napalunok siya nang dumako ang labi ng asawa sa leeg niya. Para siyang natulos sa kinatatayuan. Her body literally froze when she feels her husband’s tongue licking the skin of her neck.

Pumikit siya ng mariin, pilit pinakakalma ang sarili sa nag-uumpisa nang unti-unting panginginig. Bakit ganito ang nagiging reaksyon ng katawan niya? This isn’t even normal. Edward is her husband, ang lalaking minahal niya at pinakasalan. Ang lalaking pinili niya at pinaglaban. Then why? Why she feels like fucking disgusted right now.

“I’ll be right back, sweetheart. May importante lang akong aayusin sa site.” Para siyang nabunutan ng tinik nang tumigil ito sa ginagawa at nagpaalam.

“How was it, Damon? Do you like it?” malapad ang ngiting tanong ni Primo sa kanya habang tino-tour siya nito sa loob ng bagong bahay niya. Within a short period of time, Primo and his team managed to build the house of his dream. Hindi siya nagkamali nang nilapitan. Great deal with the Alarcon Construction Corporation, nakakabilib.

“What more can I say, Alarcon. I’m impressed!”

“So, paano ba ’yan? Welcome to South Ridge Village, Brant, your new residency!” saad nito at inilahad ang mga kamay na agad rin naman niyang tinanggap.

“Kailangan ko pa bang magpa-house blessing?”

“Are fucking kidding me, Damon! Saan ka naman nakakita ng demonyong nagpapa-house blessing, huh?” Naningkit na naman ang mata niya nang marinig ang pamilyar na boses na iyon. It was Hale, who’s smirking like a fucking idiot walking towards them.

“May I remind you that the Demon was once an angel, you fucking, Hell!” banat niyang pang-asar.

“Wow huh! Bumanat ka na naman ng mga poetic words mong hinayupak ka!”

“Ano bang ginagawa mo rito, huh? Hindi ka invited sa house blessing ko, hinayupak ka rin!”

“Hello, fuckers! I’m still here, wag n’yo namang ipahalata na na-miss n’yo ang isa’t isa. I feel I’m outcast here!”

“Shut up, Primo! Wala kang karapatang magtampo, ok! Baka nakakalimutan mong nagpakasal ka ng hindi namin nalalaman!” baling ni Hale kay Primo.

“Oo nga pala, Primo. We still haven’t meet that unfortunate woman you’d marry. Kailan mo balak ipapakilala sa amin ’yan? Tao ba ’ yan?” biro niya.

“She’s a Goddess, dude! And she’s not unfortunate because I can give her the world.”

Napangiti na lang siya at natameme, Primo seems so in love with the woman he married. Bigla na lang siyang nakaramdam ng inggit sa kaibigan, knowing that he can’t ever given a chance to do so. He can also give the world to that woman. Kung hindi lang siguro siya naging torpe noon, if he could only have the guts to show himself to her and tell her the truth. Pinagsisisihan niya iyon ng labis, now it was too fucking late because the woman she wanted to be with, owns by someone else. And it was fucking clinched his heart in pain, again.

CHAPTER 9

“My God, Ed, pinag-usapan na natin ’to, ’di ba. Yes, that was tonight!” inis na litanya niya habang kausap ang asawa sa kabilang linya. Hindi raw ito makakauwi dahil may emergency na naman sa site.

That’s bullshit! Alam naman nitong naka-schedule ang party na iyon ngayon at ilang beses na nila iyong pinag-usapan. She wouldn’t be prepared like this if Edward doesn’t told her that they will come together. He promised, he would come. Nag-abala pa siyang gumastos para sa mamahaling Victorian Gothic Dress na nasa loob pa ng kahon dahil sa bwesit na party na iyon, tapos hindi lang pala siya sisiputin? That was a fucking Burberry signatured dress, nagtapon na naman siya ng pera para lang sa isang araw na event. Oh well, she doesn’t actually care about the price, ang concerned niya ay ang effort niya para rito. Gusto niyang bumawi sa asawa dahil sa mga nararamdaman niyang hindi tama sa sarili niya nitong mga nakaraang araw.

And this is all she got! Ano pa nga bang aasahan niya? Five years na silang nagsasama pero hindi pa rin siya sanay na palagi na lang itong nawawala. Minsan umuuwi pa sa probinsya nito na hindi pa niya nararating kahit minsan, nang walang paalam. Palagi na lang nitong rason ay dadalawin ang nagpalaki di-umano rito. Ulila na kasi ito sa magulang. She insisted before that she wanted to meet, Ed’s, foster family pero palagi lang nitong sinasabi na hindi naman na kailangan dahil hindi naman daw niya iyon tunay na kadugo. Edward, even says that she doesn’t have to associate with them because she’s rich and they may take advantage of her. Kaya naman hindi na niya iyon ipinilit pa sa asawa.

Bumalik siya sa kama at inis na pinagmasdan ang laman ng kahon. Sayang ang ganda ng damit kung hindi magagamit. Agad niyang kinuha ang katabi nitong invitation at muling sinipat iyon. The party starts at nine o’clock in the evening, and it was fucking eleven already.

Napabuntong-hininga siyang napatayo at inihagis kung saan ang imbitasyon. Wala namang nakasulat na bawal ang late. So, no one can comply why she was.

Halos kalahating oras din siyang nag-ayos, sinabayan pa niya iyon nang pag-inom dahil sa sobrang inis. Hindi naman talaga siya umiinom, and she don’t want to because the last time she tried, may nangyaring ayaw na niyang maalala pa. Hindi lang talaga niya napigil ang sarili sa sobrang inis sa asawa kaya naman napagdiskitahan niyang pakialaman ang mga collection nito.

It was nearly midnight when she arrived at the party. Mamula-mula na ang mukha niya dahil sa tinira niyang alak ng asawa. Alex, was a bit of tipsy already.

Hindi niya alam kung saan siya pu-puwesto dahil lahat halos ng mga lamesa sa pool side ay okupado. Kaya naman napangiti siya nang mapansin ang pamilyar na bulto sa tagong bahagi. There is Olive Ramirez, naka-upo ito roon at mag-isang umiinom. And she has this urged feeling that this woman has the same sentiments, just like her. Mukha namang kahit paano ay hindi siya maiinip sa party na ito.

“Halatang hindi mo pinaghandaan ang party,” agad niyang sabi nang makalapit sa gawing likuran nito na ikinalingon nito.

Olive and her was living in the same society, kaya naman palaging nagku-krus ang mga landas nila sa mga ganitong pagtitipon. Formality was always there, kahit hindi naman talaga sila nito personal na magkakilala.

“Hindi rin halata na naghanda ka sa party,” she said, and she can see her eyes throwing her a death stare.

Olive, was not in the mood, mukha itong napagkaisahan dahil bukod tanging ito lang talaga ang naka-jeans sa supposed to be Masquerade Party.

In some aspect they we’re just the same, parehas silang napagkaisahan, iyon nga lang sa magkaibang dahilan.

She just laughed at her and sat beside and take the champagne and drink it from its own bottle. She don’t know, she just have this feeling that she wants to forget everything.

“W-what are you doing?” she said in shocked, halatang-halata iyon sa boses nito. Olive, looked at her direction as if she was done killing someone.

“Mukhang gulat na gulat ka? Alam mo kasi Miss Olive, minsan kailangan nating maging wild. Forget about the etiquette. Just fuck!”

She doesn’t know what she was saying, maybe it’s the alcohol who is talking. Pinagpatuloy niya ang pag-inom. She just really wanted to forget everything for once. Hindi naman siguro masamang gawin iyon paminsan-minsan.

Then her eyes roamed around and stop at the girl happily playing near the chocolate fountain. Muli niyang binalingan si Olive na mukhang ayaw yata siyang kausap.

“Look at that girl.” Agad naman sumunod ang mga mata nito sa tinuro ng mga daliri niya. “Mag hawak na aso. She’s a daughter of a wealthy man, too. But, she act like a twelve years old. Always happy and carefree. Parang bata kung kumilos.”

“So, anong pinupunto mo?” kunot-noong sikmat sa kanya nito. Natawa siya ng bahagya because she don’t fucking care kahit simangutan pa siya nito magdamag.

“Wala. Gusto ko lang ng kausap. This party is so boring. Oh! That’s Pepper!”

Na-excite siya bigla nang makita si Pepper, mukhang madadagdagan ang kausap niya ngayong gabi. Kaya naman tinawag niya ito at agad rin namang lumapit.

“This is my friend, Pepper. Doctor Olive Ramirez. You know her, right?”

Nakita niya kung paano ngumiwi si Olive dahil sa sinabi niya. Actually, they’re not even friends, it’s just easier for her to introduce Olive, as one specially to Pepper, para hindi naman ito mailang.

After a few moments tatlo na silang umiinom na parang mga walang pakialam. She didn’t even remember herself and what is the reason why she was drinking. Masyado siyang nalibang sa kakatungga at sa kakatawa sa mga chika ni Pepper. She even offered her to buy her home made Putopao. Hindi na raw pwede ang libre dahil kailangan niyang rumaket ngayon. She didn’t even know what is that raket thingy, it just made her laughed.

And speaking of Olive, hindi na niya alam kung saan ito nagsuot. Namalayan na lang niyang mag-isa siya nang pati si Pepper ay hindi na niya makita sa harap niya. Mukhang iniwan na rin siya. Lahat naman iniiwan siya because she was too boring. Kaya nga siya pinagtaksilan ng asawa niya hindi ba, because he finds her too fucking boring.

Emptiness consumed her, inalis niya ang maskarang suot at pinahid ang luhang hindi niya alam kung bakit bigla na namang tumulo sa mata niya. Pity!

Damon has no plan of going to that party, pero dahil sa kakulitan ni Primo at sa sinabi nitong nandoon sa party si Hale. Agad siyang napangisi at nakaisip na naman ng kalukuhan. Boring ang bahay dahil mag-isa lang naman siya sa malaking bahay na iyon kaya kailangan niyang maglibang, and Hale was there to ease his boredom.

Ilang minuto lang ang kinailangan niya para marating ang pinagdarausan niyon. It was held at the Clubhouse. Agad na hinanap ng paningin niya ang balak niyang bwesiting kaibigan at nang makita niya ito ay hindi niya maiwasang mala-demonyo na namang mapangisi.

“Feeling lonely, huh? Feeling may girlfriend yata? pang-asar niyang bungad.

Masama ang tinging ipinukol nito sa kanya nang lingunin siya nito na nagpangiti sa kanya. Tagumpay! Asar agad ang hinayupak.

Inalis niya ang maskarang suot dahil kanina pa siya naiirita roon. Daming kaartehan naman kasi ng party na ito, at hindi niya alam kung bakit siya sumunod. “Dito lang pala kita matatagpuan. Ano ba’ng ginagawa mo d’yan impyerno?” aniya at tinapik ito sa balikat.

“Mas gusto ko lang ang mag-isa,” Sagot nito sabay lagok ng inumin sa hawak na baso. “Akala ko hindi ka aatend eh,” dugtong nito.

“Pwede ba ‘yon? Taga-rito na rin ako kaya welcome na rin ako sa sa party. Anyway, madami ba’ ng chics sa loob?” nakangising tanong niya rito.

“Chics? Wag mo nga akong pinaglululuko. Alam naman nating pareho na hanggang ngayon iisang babae lang ang nagpapatibok ng puso mo,” bwelta nitong saad na dahilan ng pag-iwas niya ng tingin.

Ang hinayupak, kahit kailan hindi talaga marunong magpreno, napakasama ng tabas ng dila. Nakakawala sa mood.

“Lulunin mo nga muna iyang dila mo!” asar niyang sabi.

“Oh, bakit nandito ba s’ya?”

Hale caught him off guard. Ayaw man niyang tanggapin pero iyon ang katotohanan. He’s still in love with that woman hanggang ngayon.

“Ang dami mong sinasabi. Mag-enjoy na lang tayo,” saad niya at muling nagsalin sa baso na hindi namalayang naubos na pala niya ang laman.

Inis niya itong binitbit sa loob kung saan maraming tao. Agad rin niyang namataan sa loob ang kaibigang si Gonzalo at pinakilala ang dalawa sa isat-isa.

He was busy mingling with Gonzalo, nang mapansin niyang wala na si Hale at hindi niya alam kung saan na ito nag-suot.

Hinanap niya ang gunggong at nang mamataan niya ang hinayupak ay may hawak na itong aso, the fuck!

“Hey! Saan ka ba nanggaling at ano ’yan? Bakit may dala kang aso?” takang tanong niya.

“Iniwan sa’ kin ng wirdong babae!”

“H-ha? Sinong babae?” takang tanong na naman niya. Kailan pa nautusan si Hale ng isang babae at gawin pa itong taga-hawak ng aso?

“’Yon oh!” Inginuso nito sa kanya ang babaeng tinutukoy na agad rin namang nilipad ng tingin niya.

“’Y-yung magandang babae na naka-blue? Sino ’yon? Nobya mo ba ’yon?” inosenteng tanong niya, pero sa halip na sumagot ay binatukan siya ng walangya.

“What was that for?” reklamo niya habang hinihimas ang batok.

“Kung ano-anong sinasabi mo. Hindi ko nga kilala ang babae na ’yun, eh. Napagkamalan niya akong asawa niya at inabot sa akin itong aso.” Agad siyang natawa sa sagot nito.

“What? Are you fucking serious?” Muli niyang nilipat ang tingin sa magandang babae at sa kaibigang si Hale, and there, he feels something stranged with his friend.

“Are you fucking deaf?” sikmat nito sa kanya.

And him being Damon, ngumisi pa siya ng nakakaluko at sinundot ito sa tagiliran.

“Eh di gustong-gusto mo? Ang ganda eh! Sexy pa!” pang-aasar niya.

Saglit itong natigilan at nakita niya kung paano tumingin si Hale sa babae. He knew it already. Type ito ng mokong! S’ya pa ba ang paglululukuhin nito?

“Ibalik mo na ‘yang aso. Kung gusto mo ako na lang ang magbabalik? Hinahanap ka na n’ ya oh. Bakit ba kasi hindi ka umangal nang napagkamalan ka n’yang asawa niya? Gusto mo rin eh!” Masamang tingin lang ang naging tugon nito sa pang-aasar niya bago humakbang palayo.

Ngising demonyo tuloy siya. Akala siguro ng hinayupak na iyon hindi niya ito babawian sa pang-aasar kanina about his past. Ano ngayon ang napala nito?

One point for Hale, and Damon? Three points, for the win.

For now, magliliwaliw muna siyang mag-isa sa party. Ayaw naman niyang mapurnada ang diskarte nito sa babae. Mukhang nag-enjoy ang kupal na mapagkamalan bilang asawa ng kung sino kaya hahayaan na muna niya ito pansamantala.

Damon was about to roam around when his eyes saw a familiar look on the other side of the pool. He couldn’t just believe what he see at kinailangan pa niyang kusutin ang mga mata para masigurado na hindi siya pinalalaruan ng paningin.

“Fuck, it’s her!”

Hindi siya pwedeng magkamali, dahil kahit malayo ito sa kanya alam na alam niyang ito iyon, hundred percent sure. Wala naman kasing ibang babae ang kayang magpabilis ng tibok ng puso niya nang ganon-ganon lang, just her.

ALEXANDRA ALONZO! cut the Martinez, because he don’t fucking like to call her with that surname.

But wait, is she drunk?

Napangiti siya nang makahulugan, agad pumasok sa isip niya ang hindi inasahang pagtatagpo nila nito noong kadarating pa lang niya.

Just like that day!

Alexandra Alonzo, was drunk and damn wasted.

A/N: watch the WIFE’S AFFLICTION TEASER 👆👆👆

#TDPSTORIESPRESENTS

CHAPTER 10

Damon’s breath becomes heavy. He was intently looking at the woman on the other side of the pool. Halos halikan na ng maganda nitong mukha ang lamesa at sa nakikita niya ay lasing na ito.

Lasing or lasing na naman? Because the last time he saw her, ganito rin ito na halos hindi na alam ang ginagawa. His questioning gazed settled on her. Hindi niya mapagdesisyonan kaagad kung lalapitan ba niya ito o hindi. Hindi kasi malayong kasama nito ang asawa nito sa ganitong klase ng party. It was a home-owners party kaya madalas ay magkasama ang mag-aasawa sa pagdalo. Except him and Hale, dahil mga single pa naman silang dalawa.

At sa isiping iyon ay nagtangis na naman ang bagang niya. Inis siyang humatak ng upuan at paharap na umupo sa mismong tapat ng dalaga, kung saan makikita niya ito ng malaya at mapagmamasdan.

That fucking man should be here, dahil kung wala iyon dito para daluhan ang asawa nito na mag-isa na namang nagpapakalunod sa alcohol. Hindi talaga siya magdadalawang isip na iuwi ang babae. Fuck! Nag-uutak kreminal na tuloy siya ng wala sa oras.

Fucking five years nang magdesisyon siyang lumayo. Ang mismong araw ng kasal nito ang siya ring araw nang pag-aalis niya ng bansa. At sa loob ng limang taon na nabuhay siya sa lungkot masasabi niyang ibang tao siya ngayon. That nerd shy Damon, was gone five years ago. He even stopped himself from writing poems that he loves before, dahil ang pinaglaanan naman niya noon ay hindi na mapapasakanya pa.

Ano bang ginawa niya sa loob ng limang taon na ginugol niya sa malayo para makalimot? He tried to get into relationships but it always failed. Hindi dahil sa mga babaeng nakakarelasyon niya kundi sa kanya mismo. Palagi siyang may hinahanap na hindi niya matagpuan, na kahit siya hindi niya alam kung ano. He feels empty and lonely. He even joined an illegal street fighting club there, at muntik na siyang masawi sa isang cage fight, ang rason? Gusto lang niyang may maramdaman na iba dahil parang manhid na sa sakit ang puso niya.

Lumayo siya para makalimot, and after that long five fucking years? Nakalimot ba siya?

Umaangat ang sulok ng labi ni Damon nang bigla na lang tumayo ang babae na kanina pa niya tinititigan sa kabilang side ng pool. Tumayo ito ay binuksan ang dala nitong pouch bag. Nakita niyang may  kinuha itong tela sa loob, a handkerchief, maybe. At nasigurado niya iyon nang magpahid ito sa mukha, particularly in her eyes.

She’s crying!

Hindi niya alam ngunit tila may sariling buhay ang mga paa niya na lumakad papunta sa kinaroroonan nito. At eksaktong pagtapak niya sa mismong likuran ng babae ay bigla naman itong humarap.

Their eyes instantly met. It was magical for Damon, but not for Alex because she was drunk. Kumurap-kurap lang ito sa harap ng binata at ngumiti ng pagkatamis-tamis.

“Hey!” bati nito sa kanya. Damon was speechless and turned his head on both sides to confirm that there is no person beside or behind him, para batiin ng babae. And there is no one, at nang ibalik niya ang paningin sa harap ay nasa tapat na niya ito mismo.

Damn, heart!

“Can you dance with me?” tanong nito sa kanya na para bang magkakilala silang dalawa. Oh, baka naman katulad ng kaibigang si Hale, napagkamalan din siya nitong asawa dahil sa kalasingan.

“Ugh… let’s dance! I won’t t-take no for an answer,” saad nito nang hatakin siya sa gitna ng bulwagan na pinagdarausan ng party.

Malamyos ang musika, at hindi nakakatulong iyon sa bilis ng tibok ng puso ni Damon sa mga oras na iyon.

Alexandra Alonzo, is having a slow dance with him. And her beautiful face was just an inch away from his. Damn it! This is a hell of a torture for him. Kung alam lang ng babaeng ito ang tumatakbo sa isip niya malamang tumakbo na ito palayo.

Damon’s mind wasn’t even thinking normal things. He was not like a normal person now, his preference on sexual action is far different and unusual now. Ibang-iba na kaysa sa malambing at malumanay na binata na nabigo, five years ago. Lahat nang babaeng dumaan sa kanya at sa kama niya ay kaya niyang paiyakin sa sarap.

And Alexandra, was not the kind of woman for that because he praised this woman from head to toe. He put her on a pedestal, kahit hindi nito alam na may katulad niyang nag-iexist sa mundo. Katulad niya na alipin ng pagmamahal sa babaeng ngayon ay isinasayaw niya.

“Do you like it?” Damon bit his lower lip when he feels Alex, warm breath in his ear. Dahil inilapit nito ang bibig sa tenga niya nang bumulong ito at magtanong. Mukhang ngayong araw yata susubukin ang katinuan at pagtitimpi niya sa babaeng ito.

“The dance?” pa-simple niyang tanong. “Y-yes, of course.“

“Can we stop?” Bigla siyang nalungkot na saglit lang ay gusto na nitong lumayo sa kanya. “My foot is getting hurt, it’s been ten minutes already, Mr?”

“D-damon!” mabilis niyang tugon. Nagtaka pa siya dahil hindi niya napansin kung gaano na sila katagal nitong nakatayo at sumasabay sa mabagal na musika.

“I’m a bit tired and dizzy, Damon!” saad nito na dahilan ng paglunok niya nang wala sa oras. Fuck! His name, coming from this woman’s mouth makes him aroused in an instant, at this very moment.

Pinilig niya ang ulo bahagya at binasa ang sariling labi dahil para bang natuyo iyon na hindi niya maintindihan.

Inalalayan niya ito at inilayo sa karamihan, ipinasok niya ito dinala kung saan tahimik at wala ng gasinong maririnig na ingay. Medyo madilim sa bahaging iyon dahil dim light lang ang meron sa loob mismo ng building ng mismong clubhouse. Alam na niya ang pasikot-sikot doon dahil ilang beses na siyang pumunta para mag-gym at mag-table tennis doon kasama si Hale. Wala naman siyang narinig ni katiting na pagtutol sa babae nang dalhin niya ito roon. Agad pa nga itong sumalampak sa couch na nakita nito at inalis ang maskara sa mukha at ihinagis kung saan. Pati ang suot nitong heels ay inalis nito at katulad ng nauna, tumilapon din iyon sa medyo malayo.

This woman is really drunk! And she is getting into his nerves, yeah, literally.

“Fuck!” at hindi niya napigilang mapamura nang makitang pinipilit nitong abutin ang tali sa likod ng suot nitong Victorian Gothic gown.

“W-wait, wait! What are you doing, woman!?” Pigil niya sa ginagawa nito, agad niyang hinablot ang hila nitong laso, dahil alam niyang maaaring kung ano na ang makita niya kapag nahila nito iyon. Mamaya hindi na talaga niya mapigilan ang sarili niya. Wala pa namang tao sa loob kundi silang dalawa lang.

“I can’t breath! It was so fucking tight!” reklamong saad nito. And Damon, can’t believe that he was fucking imagining scenes dahil lang sa simpleng salitang lumalabas sa bibig ng babae.

Fucking tight, huh? Seriously? Parang gusto na niyang kutusan ang sarili dahil iba ang naiisip niya. Maging ang bawat ungot ng babae ay nagmimistulang ungol sa pandinig niya.

Fuck! This is insane. And before he knew, he  fulled Alexandra’s waist close to him tightly and sealed her soft warm luscious lips.

Fuck! Nagmumura ang buong pagkatao ni Damon, pati nga ugat niya sa katawan gusto na rin yatang magmura.

Even his fucking viens between his thighs. It was fully hard erect.

Damn it!

CHAPTER 11

Alex pulled back. After she responded kissing a stranger she just met. She just pulled back and slapped the man in front of her. Nakita niya kung paano dumilim ang anyo nito, kung paano gumalaw ang panga nito sa galit. She sense a total danger and it gives her a shiver down to her spine. Napalunok siya at napaatras nang humakbang ito palapit sa kanya. Medyo madilim at hindi niya masyadong maaninag ang mga mata nito. Pero alam niya, sigurado siya na galit ito sa pagsampal na ginawa niya at maari siya nitong saktan din.

“Stop right there, please…” nanginig ang boses niya nang sabihin iyon dahil sa takot nang humakbang pa ito ulit palapit sa kanya. Pumikit pa siya sa pag-aakalang pagbubuhatan siya nito ng kamay.

Nagkamali siya, dahil mainit na yakap mula sa mga bisig nito ang naramdaman niya.

“I’m sorry, I didn’t mean to kiss you without your permission. I— I just can’t resist looking that damn lips,“ anito na hindi inaalis ang mga bisig na nakapulupot sa katawan niya.

And the weird thing is, ni hindi man lang siya natitinag na nakakulong siya sa mga braso ng lalaki. Lalaki na hindi naman niya kilala at hinalikan pa siya, bagkus ay parang nagugustohan pa niya ang init na nagmumula sa yakap nito. She feels safe and sound. Parang pinoprotektahan siya sa kahit na sinong mananakit sa kanya.

Ilang minuto rin bago siya nahimasmasan sa pakiramdam na iyon. Dahilan ng bigla niyang pagbaklas sa yakap nito. Mukhang marami na nga talaga siyang nainom at kung anu-anong  bagay na ang nararamdaman niya sa sarili niya. Mga bagong pakiramdam na ayaw niyang bigyan ng pansin.

“Did I scare you? I’m so sorry about that kiss and hug—”

“I need to go home,” wala sa sariling sambit niya at tinalikuran ang lalaki. She needs to run away from this man. Mabilis siyang lumabas sa kinaroroonan at sinalubong ang mga tao sa labas na nagkakasiyahan. Sumiksik siya roon para hindi na siya maabutan kung balak man siya nitong sundan. Hindi niya nagugustohan ang pakiramdam na nararamdaman niya. Fuck, she wanted to continue the kiss and deepen it. She admit she wants the warm arms of that stranger caging her.

Pamilyar sa kanya ang lalaking iyon, pakiramdam niya ay nakita na niya ito. Kaya naman bago pa siya tuluyang mawala sa sarili dahil sa tama ng alak at magkasala kailangan niyang lumayo. It wasn’t right, that feeling is definitely wrong.

Damn that kiss!

Mabilis ang mga pangyayari, kasing bilis ng pangahas niyang halik sa babae, at sa pagsampal nito sa kanya. Ganoon din ito kabilis nakaalis at naglaho sa harap niya. Ni hindi niya ito naabutan, o mas tamang sabihin na hindi niya ito pinilit habulin nang makita niya kung paano ito magkumahog makalayo lang sa kanya.

It saddens him, the fact seeing Alexandra running away from him. Parang nanghina siya bigla. Nawawala na naman ang inipon niyang tigas ng mukha pagdating sa babaeng iyon. Kung paano magbuhol-buhol ang mga salita niya pagnakakaharap niya ito. It was the same Damon, five years ago. And it wasn’t him anymore, hindi niya hahayaang bumalik siya sa dati just because Alexandra Alonzo’s presence can tamed him.

She was here, at the South Ridge. Tila pumapabor na yata sa ka’nya ang tadhana. Masabi man lang niya rito ang mga bagay na gusto niyang sabihin. The hell he care if he could ruin a marriage.

Hinanap niya ang babae sa party buong magdamag ngunit hindi na niya ito nakita roon. Siguro ay umuwi na rin talaga ito. Hinanap din niya ang walangyang si Hale, but unfortunately hindi rin niya natagpuan kung nasaan ang kumag.

Fuck! Inabot na siya ng liwanag ng madaling araw sa paglibot at paglakad sa malawak na clubhouse ng village kung saan dinaos ang party na iyon. Nagbaka-sakali siya na makita ulit ang babae, ngunit sa huli ay bigo pa rin niya.

Kaya naman wala siyang choice kundi ang bulabugin ang kaibigang si Hale, sa bahay nito sa kasagsagan ng bukang-liwayway.

“Fuck you, Damon! Ang aga-aga nambubulahaw ka! Umuwi ka nga sa bahay mo! Punyeta naman, oh! Wala pa akong tulog! ” bulyaw at mura nito sa kanya matapos niyang walang humpay na paglaruan ang doorbell ng bahay nito.

“Papasukin mo muna ako! I have important things to ask about—”

“Fuck, BRANT! Alam mo ba kung anong oras pa lang? Alas-kwarto  pa lang madaling araw, kahit mga totoong demonyo mga tulog pa sa ganitong oras. Punyeta, umuwi ka na muna, mamaya mo na ako bwesitin! Hindi nga ako nakatulog ng maayos dahil sa babaeng may aso na iyon!”

“She’s here! She lives her, at the South Ridge,” wala sa sariling sambit niya. Laglag ang balikat, at puno ng lungkot ang boses. “I saw her,  just today. I dance with her, and kissed her.”

“Potangina! Sino… ʼyong first love mo?” gulat na tanong ni Hale na sa wakas ay naawa yata sa hitsura niya kaya niluwagan ang bukas ng pinto ng bahay nito na mabilis naman niyang pinasok.

Wala siyang preno na dumeretso na mini bar nito at nakialam sa mga naka-display na alak nito roon.

“Woi, teka impakto ka, not my Balvenie!” awat nito sa kanya nang magawi ang kamay niya sa mamahalin nitong collection.

Umupo siya at nagbuga ng marahas na hangin. Frustration was written all over his face.

“Help me…” saad niya.

“Ha? Ano nga ulit? Medyo nabingi yata ako, pakiulit! You asked what?”

“I said help me… and I’m serious, Hale. Just for once!”

“Wow ha! So, anong plano?  Kailan natin kikidnapin ʼyang tangi mong pag-ibig?” pang-asar pa nito na tila walang pakialam sa kaseryosohan niya.

“Bwesit ka talaga kahit kailan! Wala kang kwentang kausap, si Primo na nga lang ang kakausapin ko, bahala ka sa buhay mo!” inis niyang sabi at akmang lalayasan ito nang awatin siya.

“Chilax, so ano nga? Anong gusto mong gawin… anong plano mong gawin?” saad nito habang hawak ang telepono nito.

Siya naman ay hindi maintindihan kung ano bang tulong ang gusto niyang gawin nito para sa kanya. O, nais lang niya ng karamay at masasabihan ng magkahalong excitement at kaba na nararamdaman niya ngayon.

“Tulungan mo ’kong hanapin saan ang bahay niya rito—”

“Phase 1 Block 8, Mulberry Street?” mabilis nitong tugon habang nakadikit sa tenga ang telepono na tila may kausap sa kabilang linya. “Ok, we got it, thanks Engineer!”

Napanganga na lang siya sa bilis nitong gumawa ng hakbang, daig pang detective ampotah! Nang daanan siya nito ay hinablot pa nito ang hawak niyang bote ng Macallan Whisky na siyang iniinom niya at ibinalik nito iyon sa lalagyan.

“So, ano? Bibili na ba ako ng gitara at magpa-practive kumanta ng ’Ohhh… ilaw sa gabing madilim?”

“Gago!”

“Ikaw ang gago! Umuwi ka na at magbo-vocalization na ako para sa ohhh ilaw…”

“Shut the fuck up, idiot!”

“Ohh… ilaw… sa gabing madileeemmm…”

Wala siyang nagawa kundi ang lisanin ang bahay ng kaibigan dahil sa nakakabwesit at boses kambing nitong pagkanta. Natawa na lang siya nang hanggang sa labas at naririnig niya ang pagkanta nito. Mukhang kakaiba yata ito ngayon, mukhang masaya ang walanghiya. Na-enjoy yata ang mapagkamalang asawa.

“Phase 1 Block 8, Mulberry Street!” paulit-ulit niyang sambit na parang baliw at nakangiti.

CHAPTER 12

Nagmamadali si Alexandra sa pagsakay sa kotse niya. Late na siya ng dalawang oras sa office gayong may meeting pa siya ngayong araw. Bwesit kasing party iyon, dapat ay hindi na lang talaga siya nagpunta. Sakit ng ulo dahil sa hangover at puyat lang ang napala niya roon.

Paatras na sa garahe ang kotse niya nang masipat ang paparating at papasok na rin na kotse ng asawa niya.

Talaga pa lang inumaga na ito umuwi. Saan at ano na naman kaya ang pinagkaabalahan nitong gawin. Hindi na nga siya sinamahan sa Home Owners Party, inumaga pa talaga.

Nang maipasok nito ang sasakyan ay naglakad ito sa tapat ng kotse niya at kinatok iyon. Ibinaba naman niya ang bintana ng sasakyan at dinungaw ito.

“I’m sorry sweetheart, about last night—”

“Cut it off, Ed. I’m late I gotta go.” Wala siya sa mood makinig sa ano mang sasabihin nito. Pakiramdam niya ay wala rin naman iyong saysay. Paulit-ulit na paghingi ng tawad na hindi na niya alam kung para pa ba saan. Parang nasasanay na lang din siya sa mga nangyayari. Paano ba niya aayusin ang isang bagay na siya na ang nasaktan tapos siya pa ang nag-effort na pagtakpan.

My God! This is not her, hindi siya pinalaki ng mga magulang niya para maging ganito at kawawa. She’s smart and tough pagdating sa business industry pero bakit pagdating sa ganitong sitwasyon, tatanga-tanga yata siya.

Pinaharurot niya ang sasakyan palabas ng village. Pagdating niya sa opisina ay hinarap agad niya ang mga paper works na nilapag ni Biatrez sa lamesa niya.

“Want some coffee, ma’am?” tanong nito sa kanya habang nakatayo sa harap ng lamesa niya at naghihintay ng mga papeles na matatapos niyang pirmahan isa-isa.

“Yes Biatrez, please,” aniya. Kailangan niya ng kape pampagising dahil tila hinahatak sa kung saan ang isip niya. Hindi siya nakatulog dahil sa kakaisip sa bwesit na lalaking iyon na humalik sa kanya sa party.

Maya-maya pa ay inilapag ng sekretarya niyang si Biatrez ang kape na ginawa nito sa lamesa. Agad naman niyang dinampot iyon at hinipan bago higupin. Napapikit pa siya nang bahagya habang sinasamyo ang brewed coffee na gawa nito.

“Saan ko ilalagay itong bulaklak n’yo ma’am?” tanong nito. Hindi niya napansin na may hawak pala itong pumpon ng Red Tulips nang pumasok ito kanina.

“Saan galing ʼyan?” inosenteng tanong niya.

“Wala namang nakalagay ma’am kung kanino galing, baka sa asawa nʼyo ho, ” sagot nito. Inilagay nito sa tabi niya ang bulaklak na hindi niya mapigilang tapunan ng tingin dahil paborito niyang  bulaklak iyon.

Sa loob ng limang taon, mabibilang sa daliri ang bilhan siya ng asawa ng bulaklak. At mas madalang pa sa patak ulan sa desyerto kung Tulips flower ang bilhin nito. Hindi tuloy niya maiwasang mapangiwi. So, ano? Nagbabawi lang ba ito ngayon kaya binibigyan siya ng mga ganitong pampalubag-loob.

“Ilagay mo na lang sa vase Biatrez, para hindi malanta agad,” utos niya sa sekretarya na agad namang tumalima at sumunod. Siya naman ay ibinalik ang atensyon sa tambak na trabaho.

Ayaw niyang isipin si Edward ngayong araw dahil siguradong masisira lang ang mood niya sa trabaho. Kailangan pa naman niyang mag-focus lalo na ngayon na may meeting at wala si Maddy para back-upan na naman siya sa pagkatulala.

“Wow ma’am, may pa-LSM pa yata si Sir Edward, sayo oh,” anito habang hawak ang maliit na piraso ng papel na nakuha nito sa bouquet ng Tulips.

“Tigilan mo na nga iyan Biatrez, puro ka kalukohan. Kunin mo na itong natapos ko at i-arrange mo na ʼto sa conference room. We will start after an hour,” nakangiting utos niya.

Agad naman tumalima ang sekretarya sa utos niya, matapos ipatong sa lamesa ang maliit na sobre. Kinuha niya iyon at isiniksik sa pouch saka bumalik sa ginagawa. Wala siyang panahon para basahin iyon, malamang kasi sorry lang naman ang nakasulat doon.

Bumalik siya sa trabaho at pinilit ipako ang isip sa ginagawa, kahit pa may mga sandali na nagpa-flashback sa utak niya ang imahe ng lalaki sa party. Ang mapang-alipin nitong halik na nagawa niyang tugunin ng sandali.

“Damn it!” mura niya. Alam naman niyang nagawa lang niya iyon dahil naka-inom siya pero bakit hindi niya magawang tuluyang alisin iyon sa utak niya. Nahuhuli pa niya ang sarili na nakakagat ng wala sa oras ang sariling labi dahil sa pag-iisip sa halik na iyon.

It was just a simple kiss. At hindi naman na siya bata para sa ganoong bagay. It happened at hanggang doon na lang iyon. Hindi na dapat pang maulit.

Buong tanghali siyang abala sa mga paperworks na kaharap. Mag-aalas-tres na rin ng hapon ng matapos ang lahat. Nakahinga siya nang maluwag nang pirmahan ang huling pahina ng company report na nasa lamesa niya. Akmang sasandal na siya nang biglang nag-ingay ang mobile phone niya na nakapatong sa harap niya. Napabuntong-hininga pa siya bago damputin iyon sa pag-aakalang ang asawa niya iyon. Kaya naman ganoon na lamang ang ngiti niya nang mabasa ang pangalan ng ina niya sa screen.

“Hello, Mom!” excited niyang bati nang masagot ang tawag.

“Alex, baby! Can you please talk to your husband, now,” may bahid ng pag-aalalang saad ng mommy niya sa kabilang linya.

“Why, mom? Is there a problem?” tanong niya. Bigla na lang siyang nakaramdam ng hindi maganda dahil sa tono ng kanyang ina.

“Edward just came here, baby. He had a little conversation with your dad. After that bigla na lang inatake ng highblood ang daddy mo! Ano ba naman iyang asawa mo, Alex? Alam naman niyang hindi dapat nai-stress ang daddy mo hindi ba!” mahabang litanya ng ina niya.

At siya, parang aatakihin na rin yata siya ng highblood dahil sa yamot na naramdaman. How could, Edward do this to her father? Ano na naman ba ang sinabi nito sa daddy niya? Is it the Chief Executive position that he was asking for? Hindi ba ito makapaghintay!

“Ok, mom… I’m sorry for what he did. I’ll talk to him now, then I’ll drop by tonight. How is dad, is he fine?” magalang niyang tugon. Nahihiya siya sa mga magulang niya dahil sa inaasal ng asawa niya.

“Thank God… your dad is fine, baby! The family doctor just checked on him, kakauwi nga lang din halos ni Doc Sandra. Napasarap din ang kwentuhan. She also asked about you, baby!”

“Mabuti naman po kung ganoon, mom! Wait for me there, diyan na ako kakain. I miss your cooking, mommy,” naglalambing niyang saad. “And about Sandy, I’ll call her later to say thanks, mom,” dugtong pa niya.

Nang makapagpaalam siya sa ina ay agad niyang dinampot ang pouch bag at inilagay roon ang cellphone niya saka tumayo. Maaga pa naman kaya hindi malayong  nasa opisina pa nito ang asawa niya. She will talk to him and ask him what is his problem. Kung bakit ito nagmamadali at kailangan pang-umabot sa punto na kulitin nito ang daddy niya para sa posisyong gusto nito sa kumpanya. Kumukulo ang dugo niya sa inis. Kung may nangyari lang na hindi maganda sa daddy niya talagang hindi niya ito mapapatawad.

Nagmartsa siyang palabas, hindi rin niya napigilang tapunan ng tingin ang bulaklak na nasa vase bago tuluyang lisanin ang opisina niya. Kanina kasing busy siya at subsob sa trabaho, sa tuwing dadako ang paningin niya sa mga pulang bulaklak ba iyon, gumagaan ang pakiramdam niya bigla. Para itong may dalang positibong enerhiya sa kanya. Bukas at magpapabili na lang siya kay Biatriz, ng mga bulaklak para araw-araw ay may makita naman siyang maganda sa opisina.

That  red tulips, somehow makes her happy and forget for a while. Na-relax pansamantala ang isip niya. Ang kaso ito, bigla na lang may problema na naman. At magtutuos sila ng lalaking iyon ngayon. Edward can wreck her heart a million times, pero wag nitong madamay damay ang mga magulang niya sa kawalang utang na loob nito dahil hindi na niya papayagan iyon. She knows what her dad can do if he finds out that Edward had an affair. Baka hindi lang ito sipain palabas ng kumpanya ng daddy niya kapag nagkataon.

Mabilis niyang pinasibat ang sasakyan palabas ng basement parking ng building na pag-aari niya,  The Epitome of Beauty and Cosmetics is one of her pride. Isa lang sa mga pag-aari niya na galing sa sarili niyang pagsisikap at hindi mula sa  yaman ng pamilya niya. She wanted her own, noon pa man. Not just for herself, but for her husband. Para hindi nito ma-feel na outcast ito sa mundo nila, niya. But what now?

Pagkatapos ng lahat ng sakripisyo niya para rito! Mapagtapos at mabigyan ng maayos na buhay at trabaho. This is what she got! Pain! Unfaithfulness! Heartbreak!

She don’t fucking deserves this!

CHAPTER 13

Lukot ang maganda niyang mukha nang umibis siya sa sasakyan. Mabilis din ang bawat hakbang niya papasok sa Alonzo Construction Corp. Hindi siya mapakali habang lulan siya ng elevator paakyat sa opisina ng asawa niya na siyang President ng ACC. It was her dad’s company. Their family pride of course. Siya dapat ang mamamahala nito but she declined it because it wasn’t her line. Sa halip kunumbinsi niya ang ama niya na sa asawa niya ipasa ang responsibilidad niya sa family business, ano pa nga bang dahilan? Edward is her husband and they were family.

Bumukas ang elevator at biglang rumahan ang kanina’y nagmamadali niyang mga hakbang. She didn’t know, pero sa tuwing bibisita o pupunta siya sa opisinang ito palaging nagbabalik sa kaniya ang tagpong iyon. The day of their fifth wedding anniversary, the day Edward broke her heart and trust. Sa tuwing paparito siya ay tila De’javu na nagbabalik sa kanya ang lahat na parang kahapon lang ito nangyari.

Humakbang siya ng tipid patungo sa salaming entrada ng opisina. Parang binibilang niya ang bawat hakbang na ginagawa niya. Nakakapagod. Kahit panay ang bati sa kanya ng mga nasa paligid ay hindi na niya alintana iyon. Pulos tango at ngiti lang ang nagiging tugon niya.

“Edmon, anak… pakiusap naman umuwi ka muna sa, San Martin! Kabuwanan na ni Eloisa at mag-isa lamang ako, hindi ko iyon maaasikaso!”

Gulat na gulat si Edward nang bumukas ang pinto at iniluwa niyon ang kanyang asawa. Naging balisa at bakas na bakas sa mukha nito ang pagkabigla sa pagdating nito. Agad nitong inalalayan palabas ang matandang kausap.

“Sige ho, tutulungan ko kayo, magbibigay ho ako ng konting donasyon bilang pagtanaw ng utang na loob sa pag tulong ninyo sa akin,” saad nito na bahagyang ipinagtaka ng kausap.

Wala mang alam si Alex, sa pinag-uusapan ng mga ito ay nakaramdam siya ng awa nang mapagmasdan ang bumalatay na pagtataka at lungkot sa mga mata ng matandang babae na naroon. Tila ba ito nagtatanong sa paraan ng pagkakatitig nito sa lalaki.

“Edmo—”

“Sige na, Nay, makakaalis na ho kayo. Hintayin n’yo na lamang ho ang donasyong ipapadala ko para makatulong,”

Hindi na nakapagtanong pa si Alexandra nang tuluyan nang igiya palabas ng opisina ni Edward ang matandang kausap nito. Kunot-noo na lamang siya nang maiwan sa loob.

“Who’s that?” tanong agad niya ng bumalik ang asawa niya. Balisa pa rin ito at hindi mapakali. Siguro dahil may kutob na ito kung bakit siya naroon.

“ Kakilala lang, humihingi ng tulong,” tipid nitong tugon.

“Taga-San Martin?” tanong niya ulit.

“Yes, sweetheart, taga-San Martin. Humihingi ng kaunting tulong may sakit daw ang anak niya kaya inilalapit sa akin. Akala yata ng mga tao sa San Martin, kandidato sa Senado ang asawa mo,” pabirong saad nito sa kanya.

“I didn’t know, I’ve never been in San Martin, Ed,” sarkastikong saad niya. Totoo naman, sa tagal na nilang nagsasamang mag-asawa, ni minsan ay hindi niya nito isinama sa lugar kung saan ito lumaki at nagkaisip.

Palagi nitong tugon ay wala na itong pamilyang babalikan doon, kaya wala namang dahilan para dalhin pa siya nito.

“Yeah, sweetheart, wala namang espesyal sa San Martin, isang maliit na baryo lang iyon at hindi nababagay ang tulad mo roon, you’re a Queen, my Queen,” buladas nito sa kanya. Sa mga ganitong pagkakataon ay dapat kinikilig man lang siya, ngunit hindi. Kabaliktaran lang ang nararamdaman niya.

“Bakit ka pala dumaan? Na-miss mo ʼko, gusto mo sabay na tayong umuwi?” paglalambig nito sa kaniya na agad niyang binara.

“Nope, Ed! I came here to ask about my Dad. Why did you do that? Alam mo bang hindi maganda ang lagay ng Daddy ngayon dahil sa kagagawan mo! Why on the rush, Ed? I told you about this already, hindi ka ba makapaghintay?”

“I’m sorry, sweetheart. Hindi ko naman alam na mamasamain pala ng daddy mo ang mga suhestyon ko para sa ikabubuti ng ACC,” bagsak ang balikat nitong saad.

“That’s not what I mean, Ed! Bakit parang kasalanan pa ni Daddy na inatake siya dahil sayo?”

“Then fine, Alex! It’s my fault, happy?” matigas nitong saad na ikinagulat niya. “Hindi naman napuruhan ang daddy mo, at buhay pa siya ngayon kaya bakit ganyan na lang ʼyang reaksyon mo?”

“What? Naririnig mo ba ʼyang sinasabi mo, Ed? That was my Dad, Ed! My Dad!” hindi makapaniwalang saad niya.

“I’m so sorry, sweetheart. Nabigla lang ako, pagod lang ako sa trabaho. Ikaw naman kasi bigla ka—”

“You’re unbelievable, Ed!” putol niya sa ano pa mang sasabihin nito.

“Alex, wait…” Habol nito sa kanya.

Mabilis niya itong tinalikuran at lumabas ng opisina nito. Ayaw na niyang makarinig ng kahit ano pang salita na lalabas sa bibig nito. Not today! Sobra na ito para magsalita ng ganoon sa mga magulang niya. Hindi niya inakala na makakapagsalita ito ng ganoon. Magalang naman ito kapag kausap ang mga magulang niya. Para nga itong maamong tupa sa tuwing kaharap ang ama niya, tapos ngayon. Ganito ang mga lalabas na salita sa bibig nito.

Absurd!

Madali niyang narating ang parking at sumakay sa sasakyan niya. Nakita pa niya ang asawa na humabol bago tuluyang lumabas ang sasakyan niya sa basement. At nang tumapat ito sa bukana ng building ay inagaw ang paningin niya ng matandang nakaupo sa gilid ng landscape sa labas.

Iba ang nararamdaman niya sa matandang iyon. Naawa siya rito, bumyahe pa ito ng malayo para lang makahingi ng tulong. She feel the urge to help and to know the old woman, but not today dahil hindi pa rin siya nilubayan ng asawang tanaw niya sa side mirror ng sasakyan niya.

“Hale!” Humahangos na tawag ni Damon sa kaibigang palabas na ng bahay nito.

“Ano!? Ang aga-aga, Damon naman! Tantanan mo nga muna ako, binigay ko na sayo ang address ʼdi ba?”

Yumuko muna ito bahagya dahil sa sobrang hingal bago nagsalita.

“Pengeng t-tubig!”

“Walangya! Haharang-harang ka sa daraanan ko tapos tubig lang pala ang kailangan mo! Bwesit ka talaga, eh!” bulyaw nito sa ka’nya pero walang pasubali niya itong nilampasan.

Dumeretso siya sa bahay nito at binuksan iyon na finger print scanner ang lock. Napangiti siya dahil hindi pala nito inalis ang data ng finger print niya roon nang pagtripan niya ang pinto ng bahay nito.

“Demonyo talaga ampotah! Hoy, Brant! papasok ako sa trabaho, huwag na huwag mong iiwanang nakatiwangwang ʼyang bahay ko, kundi mapapatay talaga kita!” sigaw nito habang pasakay na sa sasakyan.

Siya naman ay dumeretso na agad sa kusina at naghanap ng maiinom. Agad siyang kumuha ng tubig at nilagok iyon dahil sa sobrang uhaw. Kung bakit ba naman kasi naisipan niyang takbuhin ang buong South Ridge. Akala niya ay katulad lang ito ng mga simpleng village, hindi siya na-inform ni Primo na ilang ektarya pala ang lawak niyon. Nagtaka pa siya, pagitan na nga lang ng mga lote halos ilang bloke na. Kaya naman hubad-baro na siya dahil basang-basa na ng pawis ang damit.

Sa sobrang uhaw niya at pagod ay naisipan niyang sumabit muna sa bahay ng kaibigan para makiinom. At heto siya para siyang camel sa desyerto sa sobrang uhaw. Sa sobrang kasibaan niya sa pag-inom ay natapunan pa siya ng tubig.

Muntik pa siyang masamid nang makarinig ng sunod-sunod na pag-iingay ng doorbell.

Mukhang may nakalimutan yata ang impyerno kaya bumalik.

“Oh, bak—”

Naputol ang sasabihin niya nang isang babae ang tumambad sa labas ng pintuan ng buksan niya iyon. Agad naman itong nagtakip ng mga kamay sa mata na akala mo’y nakakita ng kasalanan. Oh, well hindi naman niya ito masisisi. Masyado siyang masarap at baka matukso pa ito kaya siguro nagtakip na lang ng mata.

“Ah, Miss, sinong hinahanap mo?” tanong niya sa cute na babae.

“K-kuya, bakit ka nakahubad?” inosente nitong tanong na ni hindi man lang siya magawang tingnan.

Pansamantala  siyang natigilan at humalikipkip, pagtapos itakip ang mga braso sa matipuno niyang dibdib.

“Sorry nakalimutan kong kunin ang t-shirt ko, e. Sino bang hinahanap mo? Walang tao diyan sa bahay ni impyerno.” saad niya.

Kumunot naman agad ang noo ng cute na babae. Hindi tuloy niya maisip kung ganito na ba ang trip ng lukong si Hale ngayon. Pati mga walang muwang talaga dinadamay.

“A-anong impyerno ang sinasabi mo?” takang tanong nito sa ka’nya.

“I mean si Hale. Wala si Hale sa bahay na ʼyan, kakaalis lang n’ya at pumasok na sa trabaho,” aniya sa babae.

Bahagya naman nitong inalis ang pagkakatakip ng kamay sa mata at lukot ang kilay na tumingin sa ka’nya.

“Kuya pinag-ti-tripan mo ba ako?”

“H-ha? Anong pinag-ti-tripan? Hindi kita pinagtitripan,” takang saad niya.

“Ang sabi mo kasi pumasok sa trabaho ang baby Hail ko! Paano papasok sa trabaho ang baby Hail, ko eh ito s’ya oh kasama ko. Saka aso lang siya kaya paano siya makakapagtrabaho. At hindi rin siya r’yan sa bahay na ʼyan nakatira dahil sa amin siya nakatira,” mahabang litanya nito na nakapagpanganga sa ka’nya.

Tinggal na nito ang pagkakatakip sa mga mata at tumingin sa malayo.

“Miss, ako yata ang pinagtitripan mo eh!” kamot-ulo niyang saad at nang mapagmasdan niya ang babae ay agad niya itong namukhaan. “Teka! Ikaw ʼyong babae d’un sa party ʼdi ba?”

Aba ang walangyang lalaki at mukhang nawili talaga sa isang ito.

“Bakit mo hinahanap si Hale?” dugtong pa niya.

Narinig niya ang pagbuntong-hininga nito bago magsalita.

“Alam mo kuya masama ang nagdodroga.”

“What? Hindi ako nagdodroga ha!” sagot niya pero mukhang hindi kumbinsido ang kaharap.

“Hinahanap ko si Jericho  Rosales,” saad nito. “Dito siya nakatira alam ko!” dugtong pa nito nang ituro ang gate ng bahay ni Hale.

Napapikit na lang siya nang wala sa oras at napahimas sa sentido. Medyo nahirapan siyang i-process ang mga pinagsasasabi ng babaeng kaharap. Ang ganda pa naman nito, kaso mukhang may tama.

“Wala nga d’yan si Hale,” sabi niya.

“Hindi ang aso ko ang hinahanap ko, kasama ko ang aso ko, bakit ko naman siya hahanapin. Si Jericho Rosales ang hinahanap ko,” sagot nito sa kanya na talaga namang nagpataas ng husto ng  kilay niya.

“Alam mo baby Hail, naiinis ako sa lalaki na ’to. Pinagtitripan niya yata tayo, umalis na nga tayo at sa ibang araw na tayo bumalik,” bubulong-bulong sa aso nitong saad.

Dali-dali pa itong umalis sa harap niya nang hindi man lang niya natanong ang pangalan.

“Miss, sandali,” tawag niya rito, ngunit imbes na lingunin siya ay nagtatakbo lang itong lumayo bitbit ang aso nito.

Ibang klase, maganda sana, kaso mukhang may tama talaga. Jericho Rosales, pa ha! Ang damuhong si Hale? Jericho Rosales? Natatawa niyang sambit sa isip. Pagkatapos ay sumungaw na naman ang mala-demonyo niyang ngiti nang may maisip.

“Hmm… lagot ka sa’kin mamaya pag-uwi mo, Jericho Rosales. Masekreto ka na ngayon ha! Susumbong kita sa bantay bata, walangya ka! Pati inosente pinapatulan mo, ha!”

CHAPTER 14

“Hi, mom!” agad niyang bati nang yakapin niya nang mahigpit ang ina. Pinilit niyang pasiglahin ang boses kahit na parang may nakabikig sa lalamunan niya. Nahihiya siya sa mga pinagsasabi ng asawa niya kanina, kahit pa hindi naman iyon narinig mismo ng mga magulang niya. Mabuti na lang talaga at hindi. Her mom would be so devastated if she does.

Lalo na at ang daddy niya ang pinag-uusapan. Her mom, would turn to an Amazon woman just to defend her dad. Ganoon nito kamahal ang daddy niya. At ganoon din naman ang daddy niya rito, and that’s what she envy  her parents. She felt their over flowing love for each other, unlike what she have.

“May problema ka ba, Alex? I’m talking to you, baby. Bakit parang lumilipad yata ang isip mo?” anang ina niya. Hindi na niya napansin ang pagkatulala niya.

“I’m sorry, mommy! I’m just tired and drained today,” pagdadahilang sagot niya.

“Nakausap mo na ba ang asawa mo?”

“Yes, mom! That’s why I’m not in the mood. We had a little argument about Dad. I confronted him already. I’m sorry again mom, on his behalf. Masyado lang sigurong na-pe-pressure si Ed sa trabaho, pagpasensyahan n’yo na lang po muna,” mahabang litanya niya. Hoping it would lessen the tension between her parents and her husband.

Palagi namang ganoon, taga-salo siya at tagapagpaliwanag para sa asawa niya. Sa tuwing may kapalpakan itong gagawin. She was behind his back, explaining on his behalf.

Lumambot agad ang ekspresyon ng kanyang ina nang marinig siya. Hinimas pa siya at tinapik-tapik sa balikat.

“It’s ok, baby. Your dad and I will understand,” saad nito. “Halika na sa komedor, your dad is there already. I told him that you’re coming and have dinner with us.”

“Mommy,” malambing niyang tawag. She was tempted to tell her mom what’s the real score between her and Ed, but she doesn’t have the guts to tell a story.

Niyakap niya ito nang mahigpit para maibsan ang bigat ng dinadala niya kahit paano. Ayaw na niyang dumagdag pa sa problema ng mga ito. Malaki na siya at kaya naman niyang tumayo sa sarili niyang paa. She would fix the mess in her life without involving and dragging her parents name on it.

Malaking eskandalo ang ibibigay niya oras na magkamali siya sa desisyon. Kaya habang kaya pa niya, she will endure and keep it with her, alone.

Nakangiting mukha ng daddy niya ang sumalubong sa ka’nya pagpasok pa Lang nilang mag-ina sa dining area. Her dad open his arms and ask for a hug. Hindi naman siya nagdalawang isip na tanggapin iyon. Tinakbo na niya ang pagitan nilang mag-ama at mainit na tinanggap ang nakabukas nitong bisig.

“I missed you, my baby,” malambing saad.

“Dad! I’m not a baby anymore,” suway niya sa ama. Her dad always treat her like a little girl.

“Silly, you will always be your mom and my baby. You may sit, let’s eat, kanina pa ako gutom pero iyang mommy mo ayaw akong bigyan kahit tikim lang. Para daw ito sayo, kaya hintayin ka,”  anito sa kanya at inayos ang towel sa harap nito.

“Talagang nagsumbong ka pa sa anak ko ha, Alfredo!” nakasimangot na sabi ng ina niya habang ipinaglalagay ang ama niya ng pagkain sa plato nito.

Hindi na niya namalayan ang ngiti sa ka’nyang mga labi habang pinagmamasdan  ang mga ito. They both old and gray, but still the love for each other never fade. Sana lahat!

Nakangiti siyang naghapunan kasama ng pamilya niya na matagal na rin niyang hindi nakakasalo sa pagkain. Nagkwentuhan pa sila sandali bago niya naisipang magpaalaam sa mga ito. Ayaw na siyang payagan umuwi ng ama niya dahil masyado na ring malalim ang gabi, but she insisted to do so. Ayaw rin naman niya ang magtagal sa harap ng mga ito dahil baka magkaroon lang ang mga ito ng pakiramdam na hindi siya ok, lalo na ang ina niya.

Malalim na ang gabi nang makapasok siya sa South Ridge at makarating sa bahay nila.

“Masyado ka naman yatang nag-enjoy sa labas, Alex? It’s already one o’clock in the morning. Ano sa tingin mo ang ginagawa mo, uwi ba ng matinong babae ʼyan?” salubong nitong saad sa ka’nya nang makapasok siya sa kabahayan.

Hindi niya inasahan na gising pa ito, akala nga niya ay wala na naman ito roon.

“I visited my parents, Ed. Kailan ka pa nagkainteres na i-monitor ang galaw ko, as far as I remember you’re busy doing shit with your—”

“Kinakausap kita ng maayos, Alex! ʼWag mo akong bwesitin!” Nagulat siya nang hilahin siya nito palapit. Saka pa lang niya naamoy ang amoy alak nitong hininga.

“Let me go, Ed! Nasasaktan ako.” Nakipagsukatan siya nang tingin sa asawa. Pinilit niyang patatagin ang boses kahit na gulat na gulat siya sa ginawa nitong iyon. This is the first that Edward talk to her and grip her hand like this. Mahigpit ang pagkakahawak nito sa kamay niya at totoong nasasaktan siya. “Let go of my hand, Ed!” piksi niya.

Agad naman nitong binitawan iyon na tilaba nagulat pa ito sa ginawa. Nang pakawalan nito ang kamay niya at agad siyang lumakad palayo at nilampasan ito. Kinabahan din siya sa inasal nitong iyon, lalo pa’t nakainom ito.

Mabilis niyang tinungo ang kwarto at nang makapasok ay ganoon na lang ang dagundong ng dibdib niya.

Bakit ba siya nakakaramdam ng takot samantalang asawa naman niya ito? Ano naman ngayon kung lasing ito, natural lang naman dito ang uminom. Wala naman ng bago roon pero bakit parang iba ang dating nito sa ka’nya ngayon. Somethings strange, something wasn’t right, at hindi niya alam kung sa parte ba niya iyon o ano.

Ibinalibag niya ang dalang pouch bag sa kama maging ang heels na suot ng mahubad niya iyon. She was exhausted and tired of everything she doesn’t even know. Basta pakiramdam niya pagod siya. Akmang papasok na siya sa banyo nang bumukas ang pinto ng kwarto at pumasok doon ang asawa. Hindi na lang niya ito pinansin kahit medyo asiwa siya sa presensya nito, pakiramdam niya ay ibang tao ang kasama niya. Siguro dahil wala na siya ni katiting na tiwala sa asawa ganoon na lang ang nararamdaman niya. Dumeretso siya sa loob ng banyo ngunit bago pa man niya maisara iyon ay naroon na ito sa tabi niya at bigla na lang siyang niyapos.

“Ed, ano b’ang ginagawa mo? I’m going to take a bath. Can you just sleep,” saad niya sa asawa habang pinapalis ang kamay nitong nakapulupot sa bewang niya, ngunit sa halip na alisin iyon ay mas lalo lang humigpit ang yakap nito na sinamahan pa ng paghalik sa naka-expose niyang balikat.

“Ano ba Ed? Let me go, I’m tired!” mariin niyang saad maiwasan lang ito. Pero hindi man lang ito natinag sa ginagawa, at hindi na niya nagugustuhan ang nais nitong mangyari. “Let me go, Ed… please!”

“Manahimik ka nga! Asawa kita Alex, kaya anong inaarte-arte mo!” saad nito na nagpagimbal sa ka’nya dahil nang paglapat ng palad niya sa pisngi nito.

Sinampal niya ang asawa dahil sa salitang binitawan nito. At ganoon na lamang ang gulat niya nang hagipin nito ang leeg niya at sakalin.

“Palaban ka na ngayon ha, Alex? Bakit? May ipinagmamalaki ka na ba?”

“What the fuck are you saying? Let me go Ed, nasasaktan a-ako!”

“Masasaktan ka talaga sa’kin ngayon, asawa mo ako, kaya obligasyon mong paligayahin ako, sa ayaw at sa gusto mo, sweetheart!” parang baliw nitong saad. Hindi niya alam kung dala lang ba iyon ng kalasingan kaya hindi na nito alam ang ginagawa. At siya, hindi na rin niya alam kung anong pumasok sa utak niya na gawin ang bagay na ginawa niya.

Mabilis pa sa alas-kwatrong tinungo siya ang kama at dinampot ang pouch niya saka tumakbo palabas ng bahay matapos niyang tuhurin ang sarili niyang asawa. Hindi na niya napigilan ang sunod-sunod na pagpatak ng luha dala ng matinding kaba, takot, at sari-saring emosyon na hindi na niya alam kung ano.

“Alexandraaa!” halos dumagundong ang sigaw  na iyon ng asawa niya mula sa loob ng kabahayan. And she’s outside the house desperately trying to open her car pero hindi niya mabuksan iyon dahil sa sobrang panginginig ng kamay.

“Alex…” muling sigaw nito at alam niyang nakababa na ito mula sa silid nila.

She tsked before leaving her car, mabilis siyang lumabas ng gate at tumakbo palayo. She wanted to get away at hindi niya alam kung bakit niya iyon ginagawa. Bakit niya tinatakbuhan ang sarili niyang asawa? At nang makita niya itong nakalabas na rin ng gate at humahabol sa ka’nya ay mas lalo niyang napagtanto sa sarili na kailangan niyang  tumakas at lumayo.

Tumakbo siya nang mabilis ngunit dahil sa lalaki ito at malalaki ang hakbang ay parang hindi man lang lumayo ang agwat niya rito. Nasa likuran lamang niya ang asawa at ano mang oras ay aabutan na siya. Mabilis niyang tinawid ang kalsada makalayo lamang kay Edward, at sa pagtakbo niya’y hindi niya napansin ang kotse na biglang sumulpot sa kaniyang harapan.

“Daddyyy…” malakas na sigaw niya nang mapagtantong hindi na niya iyon maiiwasan pa.

“Hey, sweetheart! Wake up! Alex! You’re dreaming!”

Bumalikwas siya nang bangon dahil sa pagyugyog ng asawang si Edward sa ka’nya. Muntik pa siyang mapasigaw at humahangos na tumingin dito.

“You’re having a nightmare, sweetheart! Kanina ka pa umuungol,” anito na akmang lalapitan siya ngunit mabilis siyang lumayo at sumiksik sa headboard ng kama. “What is wrong, sweetheart? Galit ka pa rin ba sa’kin dahil sa sinabi ko about Daddy Alfred? I said I’m sorry already, Alex! Pwede b’ang kalimutan na natin iyon.”

Nanatili lang siyang nakatitig sa asawa. Thank God, it was just a nightmare.

CHAPTER 15

Alexandra feels uncomfortable. Kagabi pa siya walang maayos na tulog dahil hindi mawaglit sa isip niya ang panaginip niyang iyon. Mas lalo tuloy siyang nakakaramdam ng kakaiba sa asawa niya. Pakiramdam niya ibang tao ang kasama niya and it was so strange.

Hindi niya alam kung dala lang ba iyon ng pagtataksil nito sa ka’nya kaya niya nararamdaman or there’s something more. Magulo, hindi niya maipaliwanag.

Ayaw sana muna niya itong nakikita o nakakasama but he was her husband, at sa isang bahay lang sila umuuwi, sa isang kwarto lang sila natutulog kaya paano niya gagawin iyon. Katulad ngayon, ayaw niya itong makita but she don’t have a choice. Inutusan kasi siya ng Daddy niya nang bumisita siya sa bahay ng mga magulang niya. Her Dad ask her na ibigay sa asawa niya ang mga paperworks na pinirmahan nito. Nakalimutan naman niyang ibigay iyon kagabi at ngayon lang niya naalala dahil nasa bag niya iyon.

Nasa tapat na siya ng building ng ACC nang mapansin ng paningin niya ang pamilyar na matanda. Nakaupo lang iyon sa labas ng building sa tabi ng hedges na halaman na may bahagya lang lilim. Ito rin ang matandang babae kahapon na inabutan niyang kausap ng asawa niya sa opisina nito. Humihingi raw ito ng tulong kaya naroon. Kung ganoon ay baka hindi pa ito natutulungan ng asawa niya kaya narito pa rin ang matanda hanggang ngayon. Nakaramdam siya ng awa para sa matanda kaya naman umibis siya sa sasakyan at tinungo ang kinaroroonan nito.

“Magandang araw, nay,” magalang niyang bati. “Hindi ba kayo po ang kausap ni Ed, kahapon sa opisina?” usisa niya rito.

Tumingin naman sa kanya ang matanda at bahagya pa siyang tinitigan bago ito ngumiti. Matanda na nga ito base sa kulubot nito sa mukha. Mukha na rin itong hirap maglakad at medyo nakayuko na. Hindi tuloy niya maisip kung bakit at paano pa nito nakuhang lumuwas sa Maynila.

“Ako nga ineng,” nakangiting tugon nito. “Hindi ba’t ikaw iyong dumating kahapon, aba’y kinagagalak kitang makilala. Ang gandang bata mo pala!”

“Po? Ay… hindi naman po, Nay! Ako po pala si Alexandra, asawa po ako ni Edward, ano ho bang maitutulong ko sa inyo Nay? Busy ho kasi ang asawa ko kaya siguro hindi pa rin kayo maasikaso,” pagpapakilala niya sa matanda.

Bumadha naman ang gulat at pagtataka sa mukha ng matandang kaharap.

“A-asawa ka kamo nino?” bakas sa boses ng matanda na nagulat talaga ito.

“Asawa po ni Edward Martinez, nay, iyong kausap n’yo kahapon at hinihingian ng tulong. Ito ho pala ang calling card ko, kung may kailangan ho kayong tulong ay sa akin na po kayo lumapit.” Inilagay niya sa kamay ng matanda ang kapirasong papel at ramdam niya ang bahagya nitong panginginig.

“A-asawa ni Ed-wardo kamo?” ulit pa nito.

“Edward, po! Pero kung Edwardo po ang tawag ninyo sa ka’nya sa San Martin, opo asawa po ako ni Edwardo,” nakangiti pa niyang saad, at ganoon na lamang ang pagtataka niya nang matutop ng matanda ang bibig at mabilis na nagpaalam sa ka’nya. Ni hindi na nito nakuhang lumingon man lang kahit tawagin niya.

Labis man ang pagkakataka niya ay ipinagkibit balikat na lang niya iyon at tinungo ang opisina ng asawa at ibigay rito ang sadya niya.

“I saw the old woman outside the building Ed, iyong kausap mo kahapon! She looks tired and exhausted, akala ko ba tinulungan mo na siya. I wanna offer her my help pero bigla na lang siyang magmadaling umalis,” saad niya sa asawa na napatigil bigla sa ginagawa.

“Did she talk to you?” agad nitong tanong.

“No, nagpakilala lang ako, then she hurriedly left,” sagot niya.

“Are you sure, Alex?” Nagtaka siya sa tanong na iyon ng asawa niya. Kakaiba kasi ang paraan nito ng pagtatanong.

“Yes, why? Is there something wrong? Bakit kasi hindi mo muna unahin iyong kababayan mo na kailangan ng tulong, it wont take an hour to hand her a help. Matanda na iyong tao, Ed. Kawawa naman,” lintanya niya.

“Yes, I know sweetheart, pero hindi ba sinabi ko na rin sayo na hindi ka dapat nakikipag-usap sa mga kababaryo ko. Lalo na mga taga San Martin. I told you before what they up to, right?” anito.

Nagkibit-balikat na lang siya. Mukha namang hindi manggagantso ang matanda. Isa pa mukhang kailangan talaga nito ng tulong. She won’t sit there and waited outside for long if she don’t need a help.

“Ok, if you said so!”

Matapos niyang magmeryenda sa opisina ng asawa ay nagpaalam na rin siya. Hindi na siya bumalik sa opisina dahil wala na siya sa mood magtrabaho ngayong araw. Kaya naman naisip niyang tawagan ang kaibigang si Maddy.

“Hey, Madz! Wanna have some coffee?” bungad niya sa kaibigan nang sagutin nito ang tawag niya.

“Pwede naman, hmmp… akala ko nakalimutan mo na ako,” sentimyento nito sa kabilang linya.

“Hahah, pwede ba naman ’yon? You’re my one and only best friend, gusto ko na ngang kalimutan ka, but unfortunately…”

“Grabe ka naman, Alex. Natututo ka ng maging maldita ha!” Muntik na siyang matawa sa sinabi nito. Kahit kailan talaga pikonin. “So, saan tayo ha?”

“Meet me there at the Dreame Cafe, then let’s party after coffee,” tugon niya.

“Wow! I like it… I know a new place where to party. I’m sure magugustohan mo!” saad nito na iniyabang pang may bago itong alam na lugar.

Tawang-tawa si Damon sa sulok matapos makita ang mukha ng waitress na siyang kumukuha at nag-se-serve sa kanila ng mga kaibigan niya matapos umorder si Gonzalo ng moist cake. Alam niyang walang moist cake sa bar na ito dahil madalas na siyang nandito magmula ng makita niya na nandito ang babaeng itinitibok ng puso niya.

“Hoy tumigil ka nga sa kakatawa r’yan! Feeling happy ka? Para kang retarded!” saway sa ka’nya ng katabing si Hale.

“Eh sa natatawa ako, pakialam mo ba? Hindi na nga kita pinakikialaman sa mga trip mo, JERICHO!” sagot niya na idiniin pa nag huling kataga.

“Jericho?” takang sabad naman ni Primo na kasama rin nila. Kasalukuyan silang umiinom sa Stary Hub.

“Yes, Jericho, akalain mong pinagkamalan na nga siyang asawa doon sa party, pinagkamalan pa siyang si Jericho?” halos hindi na mapigil ang tawang saad niya.

“Sinong Jericho?” tanong pa ng isang kasama nila.

“Tangina mo naman, Zanjo! Ang tagal mo ng tao sa Pilipinas, hindi mo pa kilala si Jericho samantalang ako kakarating ko lang kilala ko!” Kilala niya talaga dahil sinearch pa niya sa Google kung sino si Jericho Rosales at medyo may anggulo nga itong kahawig ng impaktong si Hale kahit na ang gulo nitong tingnan.

“Sorry, I’m not into celebrities, si Aljur Abrebica lang ang kilala ko dahil madalas akong masabihan ng mga babae ko na kamukha ko raw iyon! Palibhasa kasi wala kang kamukha!”

“Original kasi itong face ko, walang katulad!”

“Manahimik ka na nga! Demonyo ka talaga! Bwesit ka!” mura ni Hale na halatang hindi gusto na ikinukumpara siya sa kahit na sino. Di hamak daw na mas GWAPO naman ito sa Jericho Rosales na iyon dahil tiningnan din nito sa Google, bwesit kasing wirdong babae iyon, pauso!

“Ayuko rito Maddy, umuwi na lang tayo!” pigil ni Alex sa kaibigan matapos silang makarating sa Bar na sinasabi nito. Bigla siyang kinabahan pagkakita pa lang niya sa pangalan ng lugar.

STARY HUB!

“Ano ka ba Alex, I thought you wanna party? There!”

“Sa iba na lang Maddy, please! Ayuko r’yan!” pagtutol niya.

“Why? Nakapunta ka na ba rito? Owww… emm… geee, Alex? Dito ka nagpunta the last time they saw you?” exaggerated nitong sabi. At tumango na lang siya.

Akala niya ay ok na at payag na itong umalis sila pero hindi pala nang hatakin siya nito papasok sa loob.

Wala na siyang nagawa kundi ang magpakaladkad na lang sa best friend niyang hitad. Huwag lang sanang magkrus ang landas nila ng lalaking hubad na nasumpungan niyang katabi niya sa hotel suite.

CHAPTER 16

Gininaw siya pagpasok nila ni Maddy sa loob. Agad siyang napayakap sa sariling katawan dahil sa black bodycon sleeveless lamang ang tanging suot niya. Nakalimutan niyang suotin ang ternong blazer top niyon na naiwan niya sa sasakyan.

“Wait Madz, I forgot my top. I’ll get it in the car,” paalam sana niya sa kaibigan pero hindi siya hinayaan nitong makalabas. Mukhang diskumpyado pa sa ka’nya ang gaga.

“Nope! Just stay here Alex, saka ano ka ba naman isusuot mo pa talaga iyong corporate attire mo rito sa Hub? Come on ghurl, we’re here to party, ’di ba? Hindi tayo a-attend ng business conference. For Pete sake! Have some swag,” litanya nito sa ka’nya habang hatak siya sa counter.

Nakita niyang sumenyas si Maddy sa bartender na naroon at ilang minuto lang ang lumipas ay may dalawang ladies drinks na ang nasa ibabaw ng counter sa harapan nilang dalawa ang ipinatong ng magandang waitress.

“Enjoy your drinks ma’am,” magiliw nitong sabi.

“Alondra! And’yan na pala si Gonzalo, e. So, paano ba ’yan edi kompleto na ang gabi mo,” narinig niyang biro ng katabi ng babaeng nag-serve sa kanila. Hindi rin nakatakas sa ka’nya ang pamumula ng mukha ng babaeng nasa harap nila.

Nahihiya pa itong ngumiti sa ka’nya nang mapuna nitong nakatingin siya.

“Hey… get your drinks.” Siniko siya  bigla ni Maddy na kung saan saan na lumilipad ang mga mata. “Don’t tell me, Alex, na tititigan mo lang iyang baso! We’re here to party, ok! Masyado ka nang nagpapakasubsob sa trabaho. Let’s chill, ok, party! And there is no party without drinks. Come on…” Pagpipilit nito sa ka’nya. Ito pa mismo ang naglagay ng baso sa kamay niya.

Maddy didn’t stop until she take a sip. Napangiti siya pagkatapos. Hindi naman pala ganoon kasama ang lasa katulad ng nasa isip niya. Unlike the drinks she take before. Kulang na lang masunog ang lalamunan niya roon. At hindi lang iyon, talagang muntik na siyang mawala sa katinuan dahil sa alak na iyon, whatever is the name of that drink.

Kakaubos pa lang niya nang may panibago na namang ilapag sa harapan niya. And there is Maddy smiling like a devil beside her.

“Try that Alex, that’s Blue Lagoon.”

She just rolled her eyes bago iyon tikman. Alam niyang kahit tanggihan niya iyon ay hindi rin siya tatantanan ni Maddy kaya no choice rin siya kung hindi i-try iyon.

She take a small sip…

“Hmm… taste nice! What is it?” inosenteng tanong niya na hindi na namalayan na iniinom na niya iyon na parang juice. It serves as on the rocks in a highball glass.

“That was Blue curacao with vodka, Alex. That was a nice drink to start a party,” dinig niyang sabi nito.

She finished her first glass and enjoyed it. Until it becomes two… three and so on.

Nawala na sa tabi niya ang kaibigan. At nang hanapin niya ito ay busy na ito sa pakikipagsayaw sa isang lalaki. And she’s not the kill joy type of friend. Hinayaan na lang niyang mag-enjoy ang kaibigan. Isa pa hindi na naman maganda ang pakiramdam niya, kasalukuyan na namang umiikot ang paningin niya dahil sa dami ng nainom.

Mukhang hindi talaga para sa ka’nya ang mga ganitong klaseng bagay. Her system can’t even tolerate a delicious drinks. Mukhang pang table wine at juice nga lang yata talaga siya.

Umiikot ang paningin niya at nakakaramdam na siya ng pagbaliktad ng sikmura. Kaya naman tumayo siya ang naglakad palayo sa counter. She wants to throw up so, she hurriedly look for the restroom.

Ngunit tila umurong ang suka na gusto niyang ilabas nang makita ang pamilyar na bulto sa tapat mismo na restroom na balak niyang puntahan.

Two people, kissing each other intensely was on her way to the restroom. And one of it was Ed. Yes she couldn’t be mistaken him for different person. It was Edward, her fucking husband.

Parang hinigop ng kung anong pakiramdam ang hilo na kanina lang ay nararamdaman niya. She stood there, unmoving. Nakagat na lang niya ang pang-ibabang labi habang walang nakurap kurap na napapanood ang dalawang tao na halos mag-make out na sa harap niya.

Akala niya makakaya na niyang tanggapin ang ganito. Akala niya purki alam na niya na babaero at nagluko ang asawa niya ay hindi na siya maaapektuhan sa mga ganito. Akala niya hindi na ganito kasakit.

Then why? Why there is a fucking tears coming from her eyes. Na tila nag-uunahan pa ang mga iyon sa pagpatak. Her chest still clenched in pain and it was suffocating her.

She finally admit! Masakit pa rin pala… masakit na masakit pa rin.

Tumalikod siya bigla nang mag-agwat ang mga ito. It has to end, pero bakit hindi niya alam kung paano iyon wawakasan.

Tumakbo siya palayo, as if may magagawa at matatakasan niya ang katotohanang nasaksihan. Na hanggang ngayon niluluko at tanga pa rin siya. Na hanggang ngayon pinapaikot pa rin siya nito. At ang mas masaklap nasasaktan siya dahil alam niyang tatanggapin pa rin niya ito.

Tuluyan na siyang lumayo at wala sa sariling tumakbo palabas ng Hub. Her vision was blurry sanhi ng sari-sharing emosyon na nararamdaman niya, samahan pa ng hindi maampat na luha at nang kalasingan. She walked straightly to the road, unaware at the red light blinking on the street sign.

“Fuck!” Damon shouted in fear when he saw Alexandra Alonzo walking like a freaking robot towards the crossroad. It was fucking red light for Fuck sake!

Kanina pa niya ito pinagmamasdan nang pumasok ito kasama ang best friend nitong si Maddy. Nawala lang ito saglit sa paningin niya nang kulitin siya ni Hale. At nang makita niya ito at ang dahilan kung bakit ito tumatakbo palabas ng Stary Hub, parang gusto niyang patulugin sa suntok ang asawa nito na nakikipaglandiian sa ibang babae.

How dare that insolent liar cheated on his wife. Ang kapal ng pagmumukha ng lalaking iyon na saktan ang babaeng halos sambahin na niya ang nilalakaran noon. Kung alam lang niya na ganito ang gagawin ng hayop na lalaking ito sa babaeng minamahal niya sana hindi na lang siya nagpaubaya. Sana sinubukan niyang magpakilala, sana sinubukan man lang niyang agawin ito. She wouldn’t be this hurt kung hindi lang siya naging mahina at torpe noon. Hindi sana sinasaktan ng kung sino lang ang babaeng mahal niya.

If he could only turn back time…

“God!” saad niya habang yakap sa bisig niya ang babae. Punong-puno ng kaba at takot ang dibdib niya. Muntik na itong masagasaan. It was so near, it was so fucking near… at takot na takot siya.

“Take me away… please,” mahinang saad nito. She was sobbing in his chest. Ang mga kamay nito ay nakapatong lang sa dibdib niya.

“I will,” desidido niyang tugon.

Hindi siya nagdalawang isip na pangkuin ang babae. Alam niyang lasing ito, wala sa wisyo at nasasaktan. He also feels her pain. He feels it double. Tinungo niya kung saan nakaparada ang kanyang Porsche Panamera. Nang marating iyon ay itinukod niya ang paa sa step ng sasakyan at pa-simpleng kinuha ang susi sa bulsa niya at pinindot iyon. Hindi na niya inabala pa ang sarili na ibaba ang babae. Ayaw niya dahil baka bigla pang magbago ang isip nito. Pagkakataon na niya ito na mapalapit sa babae and he won’t let any chances go like what he did before.

Binuksan niya ang pinto ng sasakyan at maingat na inilapag ang babae sa loob niyon. Pagkatapos isuot dito ang setbelt ay mabilis niyang tinakbo ang driver’s set.

Katamikan ang namayani sa kanila bago niya pinausad ang sasakyan.

“Where do you want me to take you?” tanong niya. He feels awkward and excited at the silence between them.

“It’s up to you! Take me anywhere… I don’t care! Just take me away,” saad nito at bigla na namang naging emosyonal. Bumuhos na naman ang luha sa mga mata nito na kanina ay tumigil na.

His heart clenched in pain seeing Alexandra hurting this way. Pakiramdam niya kasalanan niya iyon. He was livid, hindi na niya namalayan ang pag-ingting ng panga niya sa galit.

Nasasaktan siya sa bawat luhang pumapatak sa mata nito. Nasasaktan siya dahil alam niyang hindi para sa ka’nya ang mga luhang iyon.

They both in silence, tanging mga hikbi lang nito ang maririnig sa loob ng sasakyan niya. Mga hikbi na nagpapasidhi lalo ng galit at pagnanasa niyang angkinin ang babae para sa sarili niya.

Alexandra Alonzo, doesn’t deserves this kind of pain. And he will take her away from this affliction… He will take her, no matter what it cost.

CHAPTER 17

Damon, gritted his teeth while looking at Alexandra Alonzo, intently. Nakatitig lamang siya sa babaeng walang humpay ang pag-iyak. He wanted to embrace her but he reign himself. Ayaw niyang samantalahin ang kahinaan nito. Ayaw niyang samantalahin ang kalungkutan at kasawiian ng babae para lamang mapalapit sa kaniya. He grabbed some grass on the open field where they are sitting. Ilang oras na silang nakaupo roon at ilang oras na rin ito sa walang humpay na pag-iyak.

Hindi na niya alam kung ilang beses na  siyang nagpakawala ng malalim na buntong-hininga. Hindi na rin niya alam kung ilang beses na niyang minura at pinatay ang lalaking sanhi ng pag-iyak ni Alexandra sa kaniyang isip. He wanted to throttle that bastard’s neck. He wants to erase that man’s existence. Kaya niyang gawin iyon, kahit ngayon din mismo. Pero sa nakikita niyang pag-iyak ni Alexandra para sa walang kwentang lalaking iyon, nangangahulugan lang ng kung gaano ito kamahal ng babae.  And it fucking made him stopped himself to do something that he might regret after.

Umiiyak si Alexandra dahil nasasaktan ito, at nasasaktan ito dahil mahal nito ang taong iyon. And the truth is still hurts. His chest was still clenched in pain seeing the woman he wanted ever since cried for a wrong person because he knows, he know that it should be him.

Gusto niyang aluin ang babae, hawakan ito at patahanin. Umangat ang mga kamay niya sa ere papunta sa balikat nito ngunit huminto iyon at agad niyang binawi bago pa man iyon lumapat doon.

Naputol iyon nang bigla itong tumunghay mula sa pagkakatalungko sa sarili nitong mga tuhod. Marahil ay nangalay na ito sa posisyong iyon at maging sa pag-iyak. Nakita niyang nagpahid ito ng mga luha kaya’t ibinaling niya ang paningin sa unahang dereksyon.

“What have I been doing wrong to deserve this?” anito habang nakatingin sa kawalan.

“You have done nothing wrong. You just chose the wrong guy.” Hindi niya alam kung siya ba ang tinatanong nito o gusto lang nitong ilabas ang saloobin pero sumagot siya, at huli na bago pa niya na-realize kung anong lumabas sa bibig niya.

“Did I?” muli nitong tanong, and this time nakatuon na ang mga mata nito sa kaniya.

Ang mga mata nitong nangungusap na tila ba kaya kang dalhin sa ibang deminsyon. Ang mga mata nitong nakapanlalambot kung tumingin na dahilan kung bakit palagi siyang natutulala at nawawalan ng lakas ng loob upang magtapat ng matagal na niyang saloobin.

Her eyes… her fucking hazel brown  eyes.

“I-I’m sorry, I d-didn’t mean the interruption—”

“No! It’s ok, Mr—”

“D-damon.” Kulang na lang ay kutusan niya ang sarili. Hanggang ngayon ba naman? He still stutter in front of this woman.

“You think so, Damon? Did I really chose the wrong guy?” deretsong tanong nito sa kaniya. Gusto niyang sumagot ng pabor sa kaniya pero iba ang lumabas sa bibig niya.

“You’re the one who could tell that. Not a random guys out there, not your friends, not even your family. It’s only you,” seryosong saad niya, kahit na ang totoo gusto na niyang sabihin at ipamukha sa babae na mali ang lalaking minahal at pinili nito.

But on the other hand naisip niya. Sino nga ba siya para sabihin iyon?

Kung sasabihin ba niya na siya ang naglalagay ng mga bulaklak na iyon at gumagawa ng mga tulang iyon, may magbabago ba? Makasisiguro ba siya na makukuha niya ang pag-ibig nito. Makasisiguro ba siya na mamahalin siya nito.

“I didn’t know Damon, I know I love him because it hurts. It hurts me seeing him cheating on me, again! It fucking hurts!” Hindi na niya napigilan ang sariling lapitan at yakapin ito nang mag-hesterya ito at pagsusuntukin ang damo sa harapan nito. Hinawakan niya ang magkabila nitong kamay at niyakap ito nang mahigpit mula sa likuran. His jaw was on the top of Alexandra’s head, stopping her from hurting her self.

Napapikit siya ng mariin, pinipilit niyang iwaksi ang galit na nag-uumpisa nang lumamon sa sistema niya para sa walang kwentang lalaki na iyon.

That fucking impostor cheated on Alexandra, not just once. Akala niya ay ngayon pa lang nito sinaktan ang babaeng mahal niya. Nagkamali pala siya, matagal na pala nitong ginagago ang babae. Sabagay ano nga ba ang alam niya? He was fucking gone for five  years. And that five years wasn’t long enough to forget his love for this woman.  Sa loob ng limang taon pinigilan niya ang sarili na alamin kung anong buhay mayroon ang babae. Pinigilan niyang makita o puntahan ito, pinigilan niyang magkaroon ng balita tungkol dito. Ni kahit ang basahin ang nilalaman ng business magazine na ito ang cover ay hindi niya magawang tingnan dahil duwag siya.

Naduwag siyang malaman na masaya ito kasama ang pinakasalan nito. Naduwag siyang alamin na baka nagka-anak at may masayang pamilya na ito habang siya, nabubuhay sa lungkot at pag-iisa.

“Ano ba ang kasalanan ko? Bakit ginawa niya sa’kin to?” He hugged her even tighter, nais niyang maramdaman nito kahit sa yakap man lang niya kung gaano niya ito kamahal. “Why do I still not enough?”

“You’re more than enough for me, Alexandra. You’re more than enough!” Nais niyang i-sigaw, pero tila napipi na naman siya.

Hinayaan na lamang niya itong umiyak sa mga braso niya. Nanatili siya sa likuran nito habang yakap nito sa gitna ng malawak na parang. Malamig ang hanging tumatama sa kaniya ngunit tila tinatangay lang iyon palayo ng init na nagmumula sa katawan ng babae na yakap niya.

Ang bawat iyak nito ay parang panaghoy at patalim na tumutusok sa puso niya. Ang bawat mga luhang pumapatak palabas ng mga mata nitong noon ay masaya ay tumutupok sa pagtitimpi niya. Ang mga hagulhol nito na puno ng pait ay ayaw niyang marinig.

He stopped writing poems, tandang tanda pa niya ang araw na iyon. Iyon ay ang araw ng kasal nito sa lalaking umako ng mga akda niya para sa babae.

His last masterpiece was his treasure.

Nanatili lang si Damon sa ganoong pwesto. Wala siyang pakialam kahit mangalay pa lahat ng parte ng katawan niya. Wala siyang pakialam kahit magmukha siyang upuan na sandalan nito. Ang mahalaga makatulong siyang maibsan ang bigat ng dinaramdam nito.

Hindi na niya alam kung gaano na katagal. Ang alam lang niya ay naka-kulong ito sa mga bisig niya na parang pag-aari niya ito. Yakap pa rin niya ito, at yayakapin pa rin kahit abutin pa sila ng umaga roon. Alam niyang safe naman doon dahil nasa Alder Street lang naman sila, pinakadulong bahagi na iyon ng South Ridge Village at may malawak na open field doon na tanaw ang ilaw sa malayong Siudad. Sa gawing kaliwa at may mini forest na hindi niya alam kung man made ba, o totoong gubat talaga. May mga Fine trees kasi at Oak trees siyang natanaw ng minsan siyang mag-jogging sa gawing iyon.

Alam niyang malalim na ang gabi. At sumasabay sa huni ng mga kuliglig sa mga puno at damuhan ang bawat hikbi ng babaeng nakakulong sa yakap niya. Ramdam na niya ang pamimintig ng hita niya ngunit wala siyang balak gumalaw. Sapat na ang mga hikbi nito para kayanin niyang magtiis para sa babae. Gusto niya itong ilayo sa sakit. Gusto niya itong angkinin para sa sarili niya. Kung pwede lang sana, kung pwede lang.

Isang oras pa ang lumipas nang maramdaman niyang gumaan ang pagkakasandal nito sa kaniya. Tila panatag na ang katawan nitong nakadikit sa kaniya. Lumupaypay na rin ang mga kamay nitong kanina ay tila nilalabanan ang pagkakahawak niya.

Mga mahihinang pag-sinuk na lamang ang naririnig niya sa babae. Lumuluha pa rin ito ngunit hindi na iyong kasing dami ng nauna.

Napangiti siya nang masiguradong nakatulog ito sa mga bisig niya. If he could only freeze the time, he will gladly do. Inayos niya ito at bumwelo na siya sa pagtayo. Buhat na niya ng tuluyan ang babae at maingat ang bawat hakbang niya papunta sa sasakyang nakaparada sa di-kalayuan. Maingat din niya itong inilapag sa driverseat at nilagyan ng protection. Habang kinakabit pa nga niya ang belt sa katawan nito ay hindi niya maiwasang titigan ng malapitan ang maganda nitong mukha. Lalo na nang bumaba ang paningin niya sa mga labi nito, abot-abot ang pagtitimpi niya na huwag itong halikan dahil kapag inumpisahan niya iyon. Hindi niya maipapangako kung kaya pa niya iyong ihinto. He just give her a peek on her forehead. Siguro naman ay hindi na iyon masama. Mabilis siyang sumakay at pinausad ang kaniyang sasakyan.

It’s getting late and they both need to rest.

CHAPTER 18

“They say, love is the purest

feeling of all.

They say when everything falls,

love stands tall.

Didn’t happen in my case,

’Cause I lost the race.

I do not believe in love anymore,

because love leaves

only bitterness and sour.”

After reading, Damon folded the notes he wrote on his old journal. He was keeping it with him for a long period of time. He keeps it, and never attempts to write again. That was the last poem he wrote for the woman who is now sleeping on his bed.

  Sinulat niya ang kapirasong linya ng tulang iyon sa mismong araw ng kasal nito. Sa mismong araw na nadurog ng pino ang puso niya.

    He literally lost the race. And he thought that he will never be in love anymore. He never did, dahil wala namang ibang kayang mahalin ang puso niya kung hindi ang babaeng ito lang.

          Alexandra Alonzo, was his only one. Sinubukan naman niya na ibaling sa iba ang atensyon, but it was her, all along.

           Mahimbing na ang tulog nito. Napagod ito sa kakaiyak dahil sa walang kwentang lalaki na iyon, with the think of that. Hindi niya napansin kung paano magtangis ang mga panga niya sa galit.

   Nasasaktan ito sa piling ng lalaking pinili nitong mahalin. Like him before, now she is feeling the bitterness that love could give.

            At ngayon ang pagkakataong matagal na niyang hinintay. He should be happy now, but he didn’t. Hindi niya mahanap sa loob niya ang kaligayahan. Hindi niya kahit kailan ginusto na masaktan ito. All he wanted for her was happiness. At ninakaw ng lalaking iyon ang lahat ng pagkakataon niya na mapasaya ang babae. Ninakaw nito ang pagkakataon niyang maging masaya.

        “How could you do this to me?” dinig niyang sambit nito.

         Lumapit siya sa kamang hinihigaan ng babae  at dinaluhan ito. Alex, was talking in her sleep, in dreamland. At hindi na niya kailangan pang alamin kung anong laman ng panaginip nitong iyon.

        Fuck that bastard! Ito pa rin ang laman kahit sa panaginip ni Alexandra. Nasasaktan pa rin ito kahit doon at wala siyang magawa.

         Ano ba’ng dapat niyang gawin? He didn’t even have the right to claim her. At isa pa, sino ba siya sa buhay nito gayong wala naman siyang bilang para sa babae.

       Napayuko na lang siya habang nakatitig sa maamo at maganda nitong mukha. He wipe the tears escaping on Alexandra’s eyes. Kahit iyon na lang ang maging papel niya sa buhay nito. Ayos lang sa kaniya.

       “Give it all to me, baby. Let me take all your pain,” bulong niya habang hinahaplos ang basang pisngi nito. Ang buhok nitong nasa mukha ay iniipit rin niya sa gilid ng tenga nito.

        He was fucking tempted to kiss her lips but he restrains himself to do so. Hindi ito ang tamang panahon para isipin niya ang sarili niyang pangangailangan. 

        Hindi na nga siya mapakali kanina pa sasakyan. Parang mina-magnet ang mga mata niya  papunta sa mapuputing cleveage nito na kanina pa tinutukso ang kaniyang paningin. Samahan pa ng hita nitong lumilitaw dahil sa above the knees nitong corporate dress. Katulad ng suot nito nang unang araw na makita niya itong muli.

      “Fuck!” mura niya nang magbalik sa ala-ala niya ang tagpong iyon. Ang mainit na halik na pinagsaluhan nila. He remembered how he pinned her on the door. How he undressed and feast on her beautiful body.

       Pumikit siya ng mariin at ipinilig ang kaniyang ulo para maalis ang bawat imahe na nasa utak niya. Minabuti na rin niyang umalis sa kama, sa tabi nito. Pagkatapos ay hinagip ang itim niyang blanket at itinakip iyon sa katawan nito.

        Hindi nakakatulong ang itsura nito sa ibabaw ng kama niya, dagdagan pa ng mga nasa isip niya. Baka ma-demonyo na siya ng tuluyan, and that’s not a good impression para sa nabubuo na nilang koneksyon.

          Tumalikod na siya at tinungo ang book shelves na nasa loob rin ng silid niya at muling hinagip ang kanina ay isinuksok na lumang journal doon. He took his Nautilus Fountain Pen on the drawer and walk slowly towards the single couch facing his bed and sit there.

        Damon, look at the woman with full of passion and love. There’s a bittersweet smile on his handsome face. And loneliness is visible in his empty eyes. He takes a deep breath before stroking his pen on the sheet and started to write, again. Parang agos ng tubig ang bawat salita na nililikha ng kaniyang isip. Mga salitang matagal niyang inipon at kinimkim, mga katagang nais niyang sabihin at ipadama. Bawat letra at sakno niyon ay puno ng pag-ibig. Pag-ibig na handa na niyang ipadama at ipangalandakan, kahit wala itong kasiguruhan na mabibigyan ng tugon. He was a fucking hopeless romantic, a bleeding broken man, indeed. Wala siyang pinagkaiba sa nawawalang bata na naghahanap ng kalinga. At kasabay ng pagtatapos ng nailimbag sa pahina. Ang sa kaniya ay ngayon pa lang mag-uumpisa.

     Mabilis niyang isinara ang journal nang mapansing gumalaw ang babae sa kama. Bigla na lang itong bumalikwas ng bangon mula sa pagkakahiga at tumingin sa suot nitong relo na siyang dahilan kaya napatingin din siya sa wall clock na nakasabit sa dingding. Alas-kwatro na ng madaling araw. Ni hindi niya napansin na nag-umaga na kaagad. Ang bilis masyado ng oras.

      “Shit!” mura nito at luminga sa paligid. Napahinto ito nang magtama ang kanilang paningin. “Damon,” banggit nito sa pangalan niya.

  “Hi,” bati niya rito na nag-uumpisa nang umibis mula sa kama niya. “Ahm… are you?”

   “Y-yes Damon, I need to go. Ahm… I- ahm… I’m sorry. This is so embarassing.” Halata sa boses nito ang pagkataranta at pagmamadali.

     “I’m so sorry talaga sa abala Damon, pero kailangan ko na talagang makauwi. My God, I shoudn’t sleep with…”

        “You don’t have to worry Alex, I didn’t and I won’t do anything to you, unless you told me to,” saad niya.

    “N-no, Damon, that’s not what I mean, but unless what?” napatigil ito bigla nang nag-sink in dito ang huling sinabi niya.

      “Nothing! I said you don’t need to hurry that much, we’re just here, inside the South Ridge,” malungkot na aniya.

        “Oh? Ok… ano!? We are where?” gulat na gulat na tanong nito.

      “South Ridge,” sagot niya at prenteng naupo sa kama niya habang ang babae ay tila nagugulumihan sa harapan niya. Mukhang hindi ito makapaniwala na sa loob ng village rin niya ito dinala.

      “Oh my God! You’re just kidding, right?” Tumingin ito nang deretso sa kaniya, pagkatapos ay patakbong tinungo ang bintana ng kwarto niya at sumilip doon.

         “Oh my God! This is insane… why the fuck am I here at the South Ridge, Damon!”         

A/N: Salamat sa walang sawang support sa TDP, at sa Wife’s Series! Maraming maraming salamat po.                      🤗🤗🤗🤗

CHAPTER 19

“Alexandra, wait!” sigaw niya nang magkumahog ang babae palabas ng bahay niya. “What the hell you think you’re doing?”

     HIndi niya alam kung alin ba ang uunahin niyang puntahan. Ito, o ang sasakyan niya. Sobrang bilis nitong maglakad. Partida pa na naka-high heels ito.

     “Damn it!” mura niya at mabilis na tinakbo ang sasakyan niya. HIndi naman niya ito pwedeng habulin at sabayan maglakad kung iyon ang balak nitong gawin.

     “Hey! Get inside the car, Alex,” tawag niya sa babae nang sa wakas ay tumapat ang sasakyan niya rito.

      “What are you trying to do?”

      “Oh, My God! I will walk, Damon, and please… do not follow me,” anito sa kaniya at pagkatapos ay tumingin sa paligid bago nagpatuloy sa paglalakad. He didn’t know na may pagka-bratenela rin pala ang babaeng ito.

    “Walk, huh? Where your house is four to five blocks away, and the sun is freaking hot, plus you’re wearing those heels? Are you fucking kidding, me?” aniya habang sinasabayan ng mahinang andar ng sasakyan niya ang paglalakad nito.

    “I can walk, Damon, please!” saad nito nang bahagya itong tumigil, pansin din niya ang pagiging malikot ng mata ng babae. Pero wala siyang pakialam doon, he’s still persistent to get her inside his car.

    “Nope! Alex, I will not let you walk. You will get inside the car, or I’ll put you inside the car. You choose?” seryosong saad niya.

     Nakita niya kung paano maningkit ang mga mata, at tumaas ang kilay nito. Nagsukatan lang sila ng tingin at sa huli ito rin ang nagbaba ng tingin pagkatapos magpakawala ng malalim na buntong-hininga. Lihim siyang napangiti nang magtaas ito ng kamay, tanda ng pagsuko.

      Mabilis siyang umibis ng sasakyan at pinagbuksan pa ito ng pinto.

      “I can open it myself, Damon, you don’t need to get off the car,” saad nito habang pasakay sa loob ng sasakyan niya. At sa halip na sagutin ay matamis na ngiti lang ang isinukli niya sa babae.

          Hindi niya alam kung paano niya nakaya na makipagtitigan dito nang matagal. Samantalang noon, nangangatog ang mga tuhod niya kapag nasa malapit ito. Para siyang halamang makahiya na bigla na lang tumitiklop, noon. But now…

       “I know, but I want to open it, for you,” aniya nang nakapwesto na siya sa harap ng manibela at nag-uumpisa nang umusad ang sasakyan.

      Para ngang bigla siyang tinamad na paandarin iyon. Alam kasi niya na walang limang minuto ay nasa tapat na sila ng bahay nito. Time flies so fast, when he’s with her.

     “Uhm… D-damon, can you stop the car before my house, on the other side of the road,” saad nito. Nang lingunin niya ito ay seryoso itong nakatingin sa kaniya.

      “Why? Are you afraid that somebody could see us?” mahinang tanong niya. He asked kahit na alam na niya sa sarili niya ang posibleng sagot.

  

   “Yes Damon! Because I’m a married woman, and sleeping in someone else’s house, especially a stranger is not appropriate to a married woman like me to do, so—”

    

      “So, you’re afraid to be with me.”

       Hindi niya alam kung saan siya humugot ng lakas ng loob at kapal ng mukha para sabihin iyon. Sino ba siya para sabihin iyon sa babae? Ngayon pa na galing na rin mismo sa bibig nito na isa lamang siyang estranghero para dito.

     Natahimik ito at napayuko na lang nang kaniyang lingunin. Itinigil niya ang sasakyan isang bloke bago sapitin ang mismong bahay nito.

       “I’m sorry, Damon. Thank you for… for saving me,” anito. Ilang beses pang bumukas ang labi nito ngunit wala ng lumabas na kataga mula roon. Para bang hindi rin nito maapuhap ang sasabihin sa kaniya. Pinagmasdan niya itong lakarin ang papunta sa bahay nito. Hinatid na lang niya ito ng tingin. Sinigurado rin niya na nakapasok na ito sa mismong bahay bago siya umalis.

      Mabilis ang bawat hakbang ni Alexandra papunta sa bahay niya. Iyon ay dahil alam niyang nakamasid lang ang binata sa kaniya. Alam niyang nakatingin ito sa kaniya nang matiim. Iyong tipo ng tingin na halos tumatagos na maging sa kaluluwa niya. Hindi niya alam kung ano bang pakiramdam ang nararamdaman niya sa mga titig nito sa kaniya. The feeling is new to her. The way he talks to her, para bang kilala siya nito ng matagal ng panahon. And if her memory serves her right. She know that it was him. That man on the Stary Hub. The man she’s been with in the hotel suite. That naked man sleeping on the bed, ang lalaking tinakasan niya, fuck! Gusto niyang sabunutan ang sarili dahil nag-init ang magkabilang pisngi niya dahil sa mga imahe nito sa utak niya.

        Pumasok siya nang mabilis sa bahay at nang mailapat iyon pasara ay napasandal na lang siya sa dahon ng pinto at napahawak sa sariling dibdib, sa tapat ng puso niya na parang tinatambol sa bilis ng tibok.

      “Saan ka galing? Do you know what time is it, Alexandra?” Napaiktad siya sa gulat nang marinig iyon.

      Ilang segundo rin bago siya nakabawi sa pagkabigla. Then, all of a sudden, the scene she witnessed at the Start Hub flashes through her mind. The scene of him kissing someone else. Maging ang bagay na pinipilit na niyang kalimutan. Ang nasaksihan mismo ng mga mata niya noon, ang pakikipagtalik nito sa sekretarya nito sa mismong opisina na pag-aari ng pamilya niya. She smiled at her husband bitterly. Gusto niyang sugurin ito at pagsasampalin pero hindi niya ginawa. Hindi na siya magsasayang pa ng lakas. Hindi niya pinansin ang tanong nito, bagkus ay nilampasan lang niya ang asawa at walang lingon-likod na humakbang paakyat sa hagdan ng kanilang two-storey house, kaya naman nagulat siya nang marahas nitong hablutin ang mga braso niya.

       “Huwag mo akong tatalikuran kapag kinakausap kita, Alex!” umugong sa buong bahay ang lakas ng boses nito na nagpatulala sa kanina.               Parang nangyari na ito noon, hindi lang niya maalala kung kailan. It feels like a deja ’vu, and it’s creeping her out. Pinilit niyang tatagan ang boses, maging ang sarili ay pilit niyang kinalma. Her knees we’re started to tremble.

    “L-let go of me, Ed! Ano ba, n-nasasaktan ako!?” she can’t hide the quaver in her voice.

        “Masasaktan ka talaga sa’kin, Alex, oras na malaman kong iniiputan mo ako sa ulo!” She lost it! Her temper slip with so much anger.

        “How dare you?” sigaw niya matapos itong bigyan ng malakas na sampal. “How dare you to utter things like that to me? Saan ka humuhugot ng kapal ng mukha, Ed? May I remind you, what you’ve done to me  before  and just yesterday at that fucking Hub?”

        “W-what are you talking about, Alex?” She smirked seeing the shock on his face.

         “Yes, sweetheart! I fucking saw you  kissing someone else, again! You fucking cheated on me, again! You betrayed me, again! And now you have the guts to say things like that to me? Pwede ba, Ed… ’wag na ’wag mong ipapasa sa akin ang mga ginagawa mo!” sigaw niya sa nabiglang asawa, pagkatapos ay mabilis niya itong tinalikuran ngunit bago pa siya makalayo ay hawak na nito ang braso niya ng mahigpit.

        Madilim ang anyo nito at nagmukha itong mapanganib.

       “L-let go of me, Ed! Ano ba?” sigaw niya pero parang wala itong narinig. Mas lalo lang humigpit ang pagkakahawak nito sa mga braso niya. At nagulat siya ng haltakin siya nito palapit sa katawan nito. Napuno ng takot ang pagkatao niya bigla. Somethings wrong with her husband and she feels it.

     Nakadikit ang likod niya sa katawan nito habang ang braso niya ay hawak nito sa likod niya, ang isang kamay nito ay nakahawak sa leeg niya ngunit hindi iyon kasing higpit ng pagkakahawak nito sa kaniyang braso.

        “Ed, ano ba? I said let go! Let—”

        “I am your husband, Alexandra. Why would I let you go, when I own you?” his voice, it sounds so creepy at hindi niya napigilan ang manginig nang halikan nito ang leeg niya habang hawak siya nito sa baba.

         At ganoon na lamang ang panghihilakbot niya nang itulak siya nito pasalya sa mahabang couch sa sala ng bahay nila. Buong lakas siyang nasubsob doon. Nanlilisik ang mga mata nito nang humarap siya.

         Akma siyang tatayo nang tumama sa sikmura niya ang kamao nito. Unbelievably shocked, Alex’s  world turns upside down. Tila saglit siyang kinapos sa paghinga sa ginawa nitong iyon at napa-upo. Punong-puno ng pangamba ang buong pagkatao niya lalo na nang kubabawan siya nito at hablutin ng pwersahan ang suot niyang blusa na dahilan ng pagkapunit niyon.

       “Damn you, Edward! Stop, how could you—” Isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi niya.

      She look at Edward with disbelief. Hindi siya makapaniwalang ginagawa ito ng asawa niya sa kaniya. Para itong ibang tao. Nagmistula itong demonyo sa paningin niya. Wala siyang nagawa kundi ang takpan ang bumuyangyang niyang dibdib na hindi niya alam kung bakit ayaw niyang makita nito gayong asawa naman niya ito.

       “Asawa kita Alex, kaya gagawin ko kung anong gusto ko sa paraan na gusto ko!” nakangising saad nito sa kaniya at nag-umpisang maghubad ng saplot sa katawan.

       “Stop this Edward, please!” Tuluyan na siyang napaiyak sa takot. Umatras siya ngunit naging maagap itong naidagan sa kanya ang buong bigat nito, habang nakatihaya siya sa couch. “Damn you! Stop! Edward… pleaseee… stop!” panay ang sigaw at pakiusap niya ngunit tila bingi na ang lalaki.

       Edward kiss her aggressively with so much force, dahil pinipilit niyang iwasan ang paghalik nito. He was a total stranger to her at this moment. She screamed so loud when Edward, ripped her skirt.

      She asked for help, at hindi niya alam kung bakit pangalan ng taong iyon ang lumabas at inusal ng mga labi niya. Gusto niyang ipikit na lang ang mga mata dahil mawalan na siya ng lakas pang lumaban at dahil hindi na rin niya maatim tingnan ang mala-demonyong mukha ng asawa niya na parang baliw sa pagnanasa na angkinin siya. Ngunit bago pa iyon mawala sa paningin niya, bumalandra sa marmol na sahig ang pagmumukha ng walang hiya.

        “Damon!”

CHAPTER 20

Malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Damon habang pinagmamasdan ang babae na maglakad palayo sa sasakyan niya. Nagmamadali itong makaalis sa bahay niya kanina na para bang isang karumaldumal na krimen ang manatili roon. Alexandra also insisted to park before where her own house is. Ang dahilan?

Ayaw nito na may makakitang ibang tao sa kanila. Bakit ba nagtataka pa siya? She was a married woman, and it’s not appropriate for a woman like her to be seen with another man. Lalo na kung umagang-umaga at obviously na sa bahay niya ito nagmula.

But still, it makes his chest clenched in what so ever called feeling it is.

Fucking truth hurts!

Sinuntok niya ang manibela sa sobrang inis. Wala na ang babaeng pinagmamasdan niya. Tuluyan na itong nakapasok sa bahay nito. Doon sa bahay kung saan naroon ang lalaking mapagpanggap, ang lalaking asawa na nito ngayon. That bastard! Hindi maiwasang tumunog ang nagngangalit niyang ngipin dahil sa panggigigil. Knowing that Alexandra’s husband was cheating on her. The nerve of that fucking dumbass.

Naihilamos na lamang niya ang dalawang palad sa mukha bago sumulyap ulit sa pinasukang pinto ng babae. That house, that exact house he always wrote on his poems. She literally builds whats based on his description. His dream house where he wants to live with her Queen. Damon let a long, weary sigh. A bittersweet smile shows on his face. It should have been him.

He should be the one who builds that fucking house and live inside of it with that woman.

Nagtatangis ang panga niyang napayuko na lang. Walang mangyayari sa kakaisip niya sa nakaraan. Wala ng magbabago, Alex was married whether he likes it or not. Binuhay niya ang makina ng sasakyan at minane-obra ito pabalik. Bumalik na naman sa isip niya ang bahay nito. And desenyo ng interior mula sa labas. Somehow he felt something knowing that Alex appreciates everything he wrote on that poems and letters. That she lives on his dream house, iyong nga lang Alex live with someone who is not worthy.

Isang lote pa lamang ang layo niya nang mapansin ng paningin niya ang pouch bag na nakapatong sa front seat. Hindi na siya nag-isip pa, agad niyang ni-U turn ang sasakyan para bumalik.

Damon had two things in mind. One is to give the pouch back to its owner, two is to have a chance to see the house up close. At kung papalarin sana sa loob din masilayan niya.

Mabilis siyang nakabalik dahil hindi pa rin naman siya gasinong nakakalayo. Huminga siya nang malalim bago damputin ang bag ng babae at umibis ng sasakyan. This is fucking it! Dalawa lang ulit ang pwedeng mangyari kapag nag-doorbell siya. Si Alexandra, o ang lalaking iyong ang magbukas ng pinto. Pero wala siyang pakialam kahit makita siya nito, he should be the one who needs to be scared at hindi siya.

Akmang  iaangat pa lang niya ang kamao para kumatok nang marinig niya ang sigaw ng babae sa loob.

At hindi na siya nagdalawang isip pa na pumasok sa loob nang marinig ang sigaw nito.

Why?

Because he fucking heared Alex, screaming his name. Kung guni-guni lang niya iyon o hindi wala na siyang pake, deretso siya sa loob at swerteng hindi naman naka-lock ang pinto.

“Damon!” Alexandra shouted Damon’s name. Hindi niya alam kung anong pakiramdam ang biglang sumakop sa sistema niya. Seeing Damon, punching  Edward like a mad beast in the wild.

Hindi man lang nakuhang makaganti ng asawa niya. Bagsak ito sa marmol nilang sahig at puro dugo na ang mukha. But still, Damon do not stop. Kapag hindi ito tumigil ay malaki ang posibilidad na mapatay nito ang lalaki. At hindi niya papayagang mangyari iyon.

She was still in total shocked. Sa bilis ng mga pangyayari, sa biglang pagsulpot nito sa loob ng bahay niya, at ang panggugulpi nito ngayon kay Edward.

Alexandra’s knees were trembling. Pakiramdam niya, buong pagkatao niya ang nanginginig. Muntik na siyang matumba nang subukan niyang tumayo. Her blouse was ripped off and  her breast was uncovered dahil halos masira rin ng asawa ang suot niyang under garments.

“Damon, stop!” sigaw niya nang muli niyang subukang tumayo. Her body is in pain because of Edward’s punches.

“Please, Damon! Stop!” pakiusap niya ngunit tila walang naririnig ang binata.

Walang humpay ang suntok na pinakakawalan nito sa mukha at sa ibang parte nang wala na yatang malay na si Ed.

No! Hindi siya pwedeng mapatay ni Damon.

Sinikap niyang tumayo at tawirin ang pagitan nila ng binata. Nang makalapit ay muntik pa siyang tamaan ng umigkas nitong kamao nang yumakap siya sa katawan nito para awatin ito.

“Fuck!”

“Stop, Damon… please! You can’t kill him,” garalgal na saad niya. Halos ayaw nang lumabas ng tinig sa lalamunan niya.

“Why?” Damon stop automatically, and asked. “Why should I stop? Tell me, bakit hindi ko siya dapat patayin? This fucking bastard, hurt you! He punched you, and I saw it, I saw it, Alex!”

“Please… Damon!” aniya habang hindi bumibitaw sa pagkakayakap sa binata. Bakit nga ba hindi nito pwedeng gawin iyon?

“Fuck! I’m so stupid to ask… of course I shouldn’t kill him. I shouldn’t, because this asshole was your husband!”

“Damon,” sambit niya sa pangalan nito. Alexandra feels weird. Hindi niya alam kung bakit sa pandinig niya, tunog nagseselos na nobyo ang binata. And the weird part is she started to like it. Sa ganitong pagkakataon pa talaga?

Tuluyan nang binitiwan ni Damon ang lalaki. Bagsak na bagsak ito at wala na talagang malay. Tulog ang walangya. Mukha ngang hindi na humihinga ang gago. How he wish this son of a bitch to be died.

“I’m sorry…” Damon slowly let his guard down. Paano niya papatayin ang lalaking gustong-gusto na niyang lagutan ng hininga, kung narito ang babae, nakikiusap na nakayakap sa kaniya para huwag saktan ang lalaking nanakit dito.

Naiisip pa lang niya kanina ang dinatnan niyang senaryo parang gusto na niyang kalabitin ang mga ugat sa leeg ng lalaki para tuluyan na itong malagutan ng hininga. Kung paano nito hinarass si Alex, lalo na ang pagbuhatan ito ng kamay. Parang pinitik ang bomba sa loob niya.

“Hindi ka dapat pumapayag na sinasaktan ka ng kahit na sino, Alexandra!” Damon hugged Alex back. Nakasubsob ang babae sa dibdib niya. Alam niyang umiiyak ito at nagdudulot iyon ng mas dobleng sakit sa kaniya.

God knows how much he loved this woman. How much he wanted to protect her from any harm. Pero paano niya gagawin iyon kung wala siyang karapatan.

“He was my husband, Damon,” ani ni Alex.

Pumikit ang binata ng marinig iyon. “I know, you don’t have to remind me that! I fucking know!”

“Fix yourself, let’s bring that fucker to the morgue!”

“Damon…”

“I’m just kidding. Get dress, and let’s bring him to the hospital,” ulit niya.

Lumayo ang katawan ng babae sa kaniya at nang makita niya ang hitsura nito hindi naiwasan ni Damon na sumentro anh mga mata roon.

Yeah, in this kind of situation he has a time to think of something naughty.

“M-magbibihis na ako,” tarantang saad ni Alexandra.

“Yes, please, before I lose my fucking sanity.”

“Damon!” Nakita niya ang pamumula ng mukha ng babae.

“I’m sorry, sige na magbihis ka na. Baka matuluyan na ’tong gago,” saad niya.

CHAPTER 21

Tahimik silang magkatabi ng binata habang naghihintay sa labas ng emergency room sa loob ng ospital na pinagdalhan nila sa asawa niya. Damon has to leave but she doesn’t want him to go. Gusto niyang manatili ito sa tabi niya kahit na alam niyang mali iyon.

“Hey, calm down,” anito at hinawakan ang kamay niya. Mabilis na tumuon ang mga mata niya sa magkahugpong nilang mga kamay. Tumungin siya sa binata at ganoon na lamang ang pamumula ng mukha niya nang magtama ang mga mata nila.

Sudden emotions flashes in Damon’s eyes. His gazed speared through her soul causing her heart to beat so damn fast. Damon holds her hand tightly in between his both hands. Sa laki ng kamay nito ay nagmistulang kamay ng bata ang mga palad niya. She wanted to asked why he suddenly appeared inside her house but she hesitant to do because she remembered how she screamed his name.

“I wanted to say sorry for what I did, Alex but, I didn’t really feel sorry for what I did to that bastard,” anito sa kaniya habang pinipisil-pisil ang kamay niya. “He deserves it!” dugtong pa nito. Anger is still visible in his eyes at hindi niya alam kung bakit ganoon na lamang ang galit nito at halos mapatay na nito ang asawa niya. 

She shouldn’t drag Damon into her mess. Hindi niya maaatim na madungisan ang kamay nito dahil lang sa kaniya at sa asawa niyang walang ginagawa kundi ang saktan ang kalooban niya. And now, natuto na rin itong pagbuhatan siya ng kamay. This is the first time that Edward lay a hand on her. Nakakatakot ang hitsura nito at para itong ibang tao sa paningin niya.

Ito na nga ang nagluko, ito pa ang may ganang pagbuhatan siya ng kamay at saktan. Muntik pa siya nitong pagsamantalahan. Nang maisip na naman niya iyon ay hindi niya naiwasan ang panginginig ng katawan.

Hindi siya makapaniwala na magagawa nito ang bagay na iyon sa kaniya.

“Hey Alexandra, say something,” mahinang saad nito sa kaniya. Inangat nito ang isang kamay at masuyong hinaplos ang buhok niya patungo sa mukha. “You’re shaking.” Bigla siya nitong niyakap.

Alexandra was shocked not because of Damon’s sudden gestures, but because of her uncertain feeling towards it.

She feels completely comfortable in Damon’s arms. She wanted to stay like this but her mind reminded her that this is wrong. Bakit gan’on?

What she feels right now was unexplainable. It feels so fucking right, and something so right just can’t be wrong. Katulad ng mga yakap nito. Kailangan niyang ipaintindi sa sarili niya na mali ito. She was a married woman. And hugging someone that’s not your husband was definitely wrong. Parang wala na rin siyang pinagkaiba sa asawa niya kung gan’on.

“Ahm… I-I’m sorry,” saad niya nang mabilis na kumalas sa yakap nito. Maging ang kamay niyang hawak nito ay pahablot niyang kinuha.

Nakita niya kung paano umawang ang mga labi ng binata. Kung paano bumalatay ang lungkot at galit sa mga mata nito. She even saw him clenched his jaw. Pagkatapos ay umayos nang upo at tumingin sa ibang dereksyon.

“You can go now, Damon. Pwede mo na akong iwan dito. Baka masyado na kitang naaaba—”

“Yeah, I should go now. I should go before they saw us and be the talked of the town. But I want you to know na hindi ka abala, Alex. Hindi ko rin pinagsisisihan ang ginawa ko. At hindi ako mangingiming gawin iyon ulit kapag sinaktan ka niya ulit,” mariing sabi nito.

Napayuko ba lamang siya sa pagkapahiya. If she didn’t call his name, wala siguro ang binata sa gulong ito. She dragged him into this and yet reputasyon pa rin at sasabihin ng iba ang iniisip niya.

She wanted Damon to stay beside her. She want him to hold her hand. She want to hug him back, tightly, like how he held and cage her in his arms.

Pero hindi niya magawang sundin ang gusto niyang gawin dahil mali iyon.

“I will go now,” paalam nito sa kaniya kasabay nang pagtayo.

Tumunghay siya mula sa pagkakayuko at tumingin sa binata. Damon is looking at her also at hindi niya alam kung bakit at anong mayroon sa mga tingin nito na nagpapabilis ng tibok ng puso niya.

“Be careful Alex, you shouldn’t let anyone to hurt you. Lalong lalo na ang lalaking iyon. Open your eyes, baby!” anito.

Alexandra couldn’t help herself but to bite her lower lip. Her eyes were nearly bursting into tears. Her heart felt something she couldn’t name. It was beating rapidly. Kulang na lang ay lumabas iyon sa loob ng dibdib niya.

Did she heard him right? Did Damon, just call her baby? Why on earth?

Alam niyang hindi siya dapat ngumingiti, in fact masakit pa rin ang bahagi ng sikmura niya na sinuntok ni Ed. It was swollen at it was already treated. Kanina pa, pagkatapos ipasok si Edward sa emergency room ay siya naman ang pinilit ni Damon na patingnan sa doktor. Kahit sinabi na niyang ayos lang siya ay hindi rin siya umubra sa kakulitan nito. She had scratches and small wounds on her shoulder and wrist, at pinilit ng binata na mabigyan agad iyon ng first aid kahit na sinabi niyang huwag na.

He was so dominant and she didn’t know why she just obliged. At ngayon wala na ito sa tabi niya parang nag-uumpisa na naman siyang matakot.

What if Edward woke up? Anong gagawin niya? Anong sasabihin niya sa asawa? That someone from the neighbourhood came to rescued her and beat him into pulp. Gano’n na nga lang siguro.

“Ms. Alonzo?” tawag sa kaniya ng isang nurse na hindi niya namalayan na nakalapit na at nasa harapan na niya nakatayo.

“Y-yes?” Alex, hesitantly answer. Hindi kasi niya alam kung siya ba ang kausap nito. She was an Alonzo but it was her father’s surname and she used to be a Martinez now, since the day she marries Edward.

“Ah… pinabibigay po n’ung lalaking kasama ninyo kanina,” magiliw na saad nito sa kaniya, sabay abot sa kaniya ng Starbucks Coffee na hawak nito.

“H-ha? Okay, thank you,” gulat na saad niya nang tanggapin ang binibigay nito.

Dalawang minuto na yata niyang hawak ang paper cup na iyon bago niya mapansin ang sticky note na nakadikit dito.

      “I wanted to protect you, but who I am to do so. I didn’t have the guts, even this feeling seems so right.”

Sobrang bilis ng tibok ng puso ni Alex matapos basahin ang nakasulat sa kapirasong sticky note na iyon. May pangalan at numero pa iyon ng binata.

It was Damon’s name and phone number but what she really don’t understand is her heart. It was skipping its fucking beat then it beats rapidly, faster than the usual. Damon is telling her to call him when she need anything. Agad siyang napatayo at luminga sa paligid. Hinanap ng paningin niya ang binata. Lakad takbo niyang tinungo ang direksyong tinahak nito palabas.

Malapit na siya sa pinto nang marinig ang tawag mula sa intercom. It was paging her name to the emergency room. She was hesitant to go because she wanted to find Damon. Pero sa huli wala pa rin siyang nagawa. She choose the right thing to do. Inilagay niya sa bulsa ng suot na pantalon ang kapirasong papel na hawak.

Bumalik siya at tinungo ang asawa sa emergency room. That monster. Paano ba niya ito haharapin? Bakit pakiramdam niya ay siya ang nagkakasala ngayon?

CHAPTER 22

“Yeah, Brant! Long time no see,” salubong na bati sa kaniya ni Z, ang may-ari ng buong AD Club.

Matagal na siyang hindi nakapunta sa lugar kaya naman naninibago rin siya sa ambience.

“What’s bring you here, Brant? Kinakabahan ako nang very light kapag nandito ka sa UL,” saad nito na nagpangisi sa kaniya.

“I wanna fight tonight, Z,” simpleng tugon niya.

“It’s not the right time Damon! Isa pa kakarating mo lang dapat naka-schedu— Fuck Brant,” putol na sigaw nito nang wala siyang pakialam na lumakad patungo sa arena.

Maraming tao at alam niyang may naka-schedule na namang laban si Z sa UL. Malaki ang pustahan sa lugar na ito dahil mga prominente at matataas na tao sa lipunan ang mga naglilibang at nanonood.

Naghiyawan ang ilan sa mga nakakakilala sa kaniya. Ang iba ay bumati na sinagot lang niya ng tango. Mabilis siyang pumasok sa loob ng cage ring na ngayon ay pasara na.

“Fuck you ka, Damon! It wasn’t your fight,” sigaw ni Z, nang makalapit pero huli na ito dahil nakapasok na siya at nagsara na ang ring. Nakaharap pa siya sa mga manood na naghihiyawan, at kay Z na hindi maipinta ang mukha.

Dalawa lang sila na nasa loob ng cage ring, nang harapin niya ang makakatunggali ay napangisi na lang siya.

Unfamiliar face welcomed his sight. Same built as him, may itsura ang lalaki at medyo singkit ang mata. He wasn’t like a typical Pilipino na minsan ay nakakatunggali niya sa UL. Mukhang magandang laban ito dahil nararamdaman niya ang pagkasabik ng kamao at katawan niya.

Kanina pa siya gigil, at dito niya ibubuhos sa taong ito lahat ng gigil niya sa lalaking nanakit sa babaeng mahal niya.

“De Dios!” narinig niyang tawag ni Z, sa lalaking kasama at makakalaban niya. Napangisi na lang siya ng wala oras, mukhang binibenta na yata siya ng walangya.

“Hey Z, you should be in my side motherfucker!” sigaw niya pagkatapos itong bigyan ng middle finger sign.

“Damn you! You shouldn’t be here in the first place. Parehas kayong mga baliw, bahala kayong magpatayang dalawa. Kapag hindi na kayo kayang maawat may iba naman akong paraan para patigilin kayo, mga baliw!” sigaw nito na hindi niya naunawaan.

“What? No! Do not fucking shoot me with that again, Z, kung hindi mapapatay na talaga kita!” banta ng lalaking makakalaban niya sa loob.

Tumingin siya kay Z at parang wala lang naman iyon sa binata. Sabagay, who would dare threatened that person in his own place. This place was like a hell and Z was the Satan boss here.

Ting!

Humanda siya kaagad sa pag-atake. The fight of a lifetime will about to start.

Nakatayo lang si Alexandra sa tapat ng kama kung saan nakahiga ang bugbog sarado niyang asawa. The doctor said that Edward suffered with a multiple broken ribs, basag rin daw ang nostril nito pati ilang ngipin. Gusto niyang maawa sa lalaki pero wala siyang makapang awa sa loob niya. Tama si Damon, Edward deserved what he got. Kung ang daddy pa nga niya ang makaalam ng ginawa nito sa kaniya malamang ay hindi lang ito ang sapitin ng asawa niya.

Hindi niya alam kung ano ba ang dapat maramdaman. The truth? It is easy for her to leave this unfaithful man. Pwede naman siyang umuwi na lang sa bahay ng mga magulang niya. She was sure her parents will accept her with open arms, pero bakit nga ba hindi pa niya ito hiwalay at iwan.

Bakit ba siya natatakot maging seperada? Why she always giving shits to what people may think of her? But it’s not that, she always remembered how she vow in front of God when they get married. Nangako siya na mamahalin at iintindihin ito bilang mabuting asawa. Bukod pa roon ayaw niyang maging tampulan ng tsismis ng buong South Ridge Community, lalo na ng mga members ng home owners association sa village nila. She heard rumors about a  certain Erin, who live in the South Ridge, madalas niyang marining na pinag-uusapan ito sa convenience store, inagawan daw ito ng asawa ng mismong kaibigan pa nito. Maging ang Dreame Cafe ay nagsara, she didn’t know how long it would be closed. Ang alam lang niya ay pinasara ito ng isang  government official. Ayaw niyang matulad sa mga iyon at maging tampulan ng tsismis. Ayaw niyang maging headline sa newspapers at business magazines kapag na-annul siya.

“S-sweetheart…”

Napapitlag siya nang marinig iyon. Hindi niya alam kung gaano katagal na siyang nakatitig sa kawalan. Gising na ang asawa niya at mabilis niyang dinaluhan ito. Inspite of all the unwanted things Edward done to her, nandito pa rin siya. Doing her duty as a good wife. Kahit wala na sa loob niya ang ginagawa.

Alexandra looked at her husband in the eye. Nakatingin lang din ito sa kanya. Mukha na naman itong maamong tupa. Ilang beses na niya itong nakita sa ganoong tagpo. Unang beses ay nang malaman nito na alam na niya ang kataksilan nito at ng sekretarya nito. He wouldn’t be sorry if she did not know anything about it. It will remain secret for both of them.

Hindi ito makabangon kaya mas lumapit pa siya. Edward had a cast on his neck, leg and arms. Kulang na lang baldahin ito ni Damon. And thinking of that gives her a little smile. Alam niyang hindi tama iyon pero ano ba ang magagawa niya. Sinupil niya ang munting ngiti sa pamamagitan ng pag-ipit sa kaniyang mga labi.

“Hey, don’t move! Makakasama sa iyo, just lay down and rest,” pormal na aniya.

“W-what happened, sweetheart?” tanong nito. Umangat ang mukha niya at pinukol ito nang mapang-uyam na tingin.

Seriously? Tama ba ang dinig niya? Edward asking her what was just happened?

“Y-you didn’t know?” sarkastikong tanong niya. Parang gusto niya itong tadyakan sa inis. How come he didn’t know what he did to her.

“I’m so sorry sweetheart, I was so drunk, I couldn’t remember.” Umangat ang sulok ng labi ni Alex. Fucking liar.

If Edward will act like he doesn’t remember anything then be it.

“You hurt me physically, Ed.” Tumalikod siya matapos sabihin iyon. Naghihintay siya sa kung ano mang kasinungalingan na naman ang sasabihin nito.

“I was drunk sweetheart, hindi ko sinasadya kung ano man ang nagawa ko,” litanya nito. Same old lines, paulit-ulit na lang din naman ang naririnig niya rito kaya hindi na siya interesado. “I guess I deserved this,” pagpapaawang saad nito.

Napakagat na lang siya ng labi dahil sa narinig. It takes her a minute to faced him. Pagkatapos ay nagpakawala siya nang malalim na buntong-hininga.

“I’m very sorry, sweetheart,” ulit nito.

Wala siyang maapuhap na salita para sagutin ang asawa. She keep silent about what she really wanted to say. Sa halip ay ngumiti lang siya ng pilit.

“I guess you need to rest, Ed. I’ll have to go, madami akong kailangang ayusin sa opisina at sa business. Ipapaalam ko rin kila Dad na mag-le-leave ka muna sa company,” imporma niya.

“Alex…” tawag nito sa pangalan niya. “Wala ka naman sigurong balak na iwan ako hindi ba?” Napatigil siya saglit dahil sa tanong nitong iyon.

“Magpahinga ka na, Ed. Your ribs are broken and you need lots of rest.” Pag-iiba niya sa topic. “I’ll go now, call me if you need anything,” bilin niya.

Mabilis niyang tinalikuran ang asawa at malalaki ang hakbang na nilisan ang silid. Hindi niya matagalan ang mga kasinungalingan nito and yet she still swallowing it dahil iyon ang sa tingin niya na tamang gawin sa ngayon. She’s not ready to face the reality. A part of her wants to run away and leave Edward, file an annulment and move on, but there’s still a part of her na hindi ganoon katapang para panindigan ang nais niyang gawin. Alam niyang mahal niya ang asawa kahit hindi na niya mahanap iyon sa loob niya. Iniisip niya na marahil natabunan lang iyon ng sama ng loob but she knew it was still there.

Namulsa siya habang naglalakad at hindi inaasahang makapa ng kamay niya ang kung ano sa loob ng bulsa ng suot niyang jeans. Inilabas niya iyon at nangislap ang mga mata nang makita ang note. Mabuti na lang at hindi niya iyon naitapon. She re-read the phrases and feel every lines that was written on that piece of paper. Familiar feelings crossed her. That same excitement and happiness. Then suddenly she stopped from walking and settled staring at the words.

Damon’s penmanship… it was fucking familiar to her. Saan nga ba niya nakita ang sulat na ganito?

CHAPTER 23

“Sa wakas gising ka na?”

Tiningnan naman niya ito nang masama. Hawak niya ang batok habang  bumabangon sa hinihigaang kama. Mukha siyang nasa ospital pero alam niyang nasa loob pa rin siya ng AD Club Building. Marahil ay nasa isa sa mga unit siya naroon o baka nasa clinic siya ng nasabing lugar dahil kumpleto naman iyon sa facilities.

“You’re bullshit, Z!” sikmat niya sa lalaki. This freaking man in front was shoot him with a tranquilezer gun. That fucking dumbass! Heto nga siya ngayon at kagigising lang.

“Easy, bro! That was just a small dose—”

“Small dose my ass you son of a bitch! How long am I sleeping?” saad niya. It was his concern. Kung gaano na ba siya katagal nakatulog.

“One and a half day,” nakangising anito.

“Fucking no!” sigaw niya at mabilis na tinangkang tumayo kaagad sa kama ngunit napaigik siya sa sakit ng tagiliran na dahilan ng sunod-sunod niyang mura.

“You have to thank me, kung hindi ko siguro kayo inawat ni De Dios, malamang isa sa inyo pinagkakapehan na namin ngayon. Oh, well I love a free coffee,” pang-asar na sambit nito.

“That’s not what I mean! Sana man lang ginising mo ako, I have important things to do idiot,” saad niya habang dahan-dahan sa pagbangon. Literal na masakit ang buong katawan niya at alam niyang pumutok din ang labi niya. The fight was so nice. Ngayon lang siya ulit ginanahan sa laban. At masasabi niyang hindi rin basta-basta ang taong iyon. Balak niya itong kilalanin pero hindi ito ang tamang panahon para roon. He needs to see Alexandra. Imagine, isang araw at kalahati siyang tulog at walang alam kung ano na ang lagay ng babae. Kung nagising na ba ang walanghiyang asawa nito. She wanted to know if she is fine or not. If she’s in need of him.

“I need to go,” aniya nang tumayo at isuot ang jacket niya. Nang mapadaan siya sa salamin pinto ay saka lang niya napagmasdan kung gaano kadami ang pasa niya sa mukha. Damn! Kumusta naman kaya ang lalaking iyon?

“If you wanna ask how is De Dios, he’s fine! Still sleeping, sound and sweet.” Napangisi siya sa nalaman. Mabuti naman at nauna siyang magising, nakakahiya naman sa mga pasa niya sa mukha. “Sa tindi ng laban n’yong dalawa, my playground earned billion in just an hour, awesome right?” dugtong pa nito.

“Fuck you! Next time don’t shoot me with that fucking thing, it’s not funny dimwit!

“Ok, anong gusto mong gawin ko next time para mapatigil ka? Shoot you dead?”  saad nito na may nakakalukong ngisi sa labi.

Pinukol lang niya ito ng masamang tingin, bago tuluyang lumabas. Mabilis siyang lumabas ng building at tinungo ang sasakyang nakaparada sa labas niyon. He wanted to go to see Alexandra, again. He fucking missed her.

Sa ospital…

Kararating lang ni Alex galing sa opisina. Dumaan din siya sa bahay at kumuha ng ilang gamit ng asawa. Wala itong kasama kaya minabuti niyang bumalik din kaagad.  She still doing her part as a wife, dahil iyon naman ang dapat. Even she’s not into doing it anymore.

Lukot ang mukha niya habang naglalakad patungo sa private room kung saan naka-confine si Edward. She’s not in the mood. Kahapon pa siya wala sa hulog. Naiinis siya at hindi niya alam kung anong dahilan. She was thinking of that person recently. Actually, kahapon pa niyang iniisip ang lalaki. Ang paper note na iniwan nito, ang pagdating nito nang tawagin niya ang pangalan nito. Ang pagtatanggol nito sa kaniya at ang pagtawag nito sa kaniya ng ‘baby’. At hindi rin niya alam kung bakit hindi nagbabanggit ang binata nang kahit ano tungkol sa unang pagkikita nila. That night at the Stary Hub, when she drunk into oblivion and woke up naked in that man’s bed.

Damon didn’t ask anything about it, or maybe he didn’t know that it was her all along. Maybe Damon thinks that it was just a random girl at the bar. Kaya naman wala itong nabanggit na kahit ano tungkol doon. Samantalang siya madalas pumasok sa isip ang araw na iyon.

Damn it! Bakit ba niya iniisip ang bagay na iyon? Ito nga at hindi na nagpakita sa kaniya. Matulungin nga lang siguro talaga ang binata and it just happens that he was there and heard her screaming. Bakit nga ba naman kasi sa dami ng pangalang pwedeng isigaw, pangalan pa nito ang lumabas sa bibig niya. Pwede namang daddy niya ang isigaw niya or mommy, di kaya.

Ipinilig niya ang ulo habang naglalakad sa pasilyo ng ospital. She has to focus at hindi iyong kung anu-ano ang pumapasok sa kukote niya. Inayos niya ang tindig at huminga nang malalim nang malapit na siya sa silid kung nasaan si Ed. Facing her husband now is getting harder and harder each and every day. Pakiramdam niya ay ibang tao ang kaharap niya at hindi ang lalaking pinakasalan.

She sigh before pushing the door to open, at ganoon na lang ang gulat niya nang makita roon si Trexie. And worst, the two are fucking kissing.

Napapikit si Alex at napasinghap. She was suffocating in pain. Her head gets warm at pakirmadam niya umakyat lahat ng dugo sa ulo niya. She can’t even move her feet para sana sugurin ang dalawa. She literally froze in pain.

“Sweetheart!” gulat na saad ni Edward na halos maitulak na palayo sa katawan nito ang babae. She even saw that bitch twitching her lips na para bang inuuyam siya nito.

Gumalaw ang sulok ng labi niya, bumukas, ngunit wala ni isang salitang lumabaz mula roon. Instead, it was her eyes who do the talking. Naiilang siyang napatanga sa dalawa habang lumuluha.

“Alexandra, sweetheart… it’s not what you think it is,” ani ni Edward na ang tingin yata talaga sa kaniya ay isang batang mangmang. She smile at him bitterly. Pinilit niyang gumalaw para tumalikod at humakbang palabas kahit nanginginig sa galit ang mga tuhod niya. Even her fist is clenched in so much anger and pain at the same time.

She was done! It was enough… She’s now surrendering.

Tumakbo siya palabas ng silid na iyon kung saan naroon ang asawa niya at ang babae nito. How dare him show their faces in public, habang siya pinipilit itago sa sarili niya ang kataksilan nito. She run into her car at nang makasakay ay mabilis na pinaharurot iyon nang walang tiyak na pupuntahan.

Habang si Damon ay kararating lang sa ospital. Unang hinanap ng mata nito ay ang kwarto kung saan naroon ang asawa ng babae. Wala ito sa bahay at sa opisina kaya malamang ay narito ito at nagbabantay sa walang kwentang lalaki na iyon.

Damon is about to push the door when he heard unfamiliar voice inside. Tumatawa iyon ng malakas at binabanggit ang pangalan ni Alex na parang iyon ang pinagtatawanan nito. And he was right ito nga ang pinagtatawanan ng dalawa. Nanatili siyang nakatayo sa labas ng pinto habang kuyom ang kamaong nakikinig sa pinag-uusapan ng mga ito.

Hindi siya tsismosong tao pero ipinagpapasalamat niyang nakinig siya ngayon sa pag-uusap ng dalawa. With that he already knows what to do. At wala ng makakapigil sa kaniya na kunin mula sa walang kwentang lalaki na nasa loob ng silid ang babaeng inagaw nito sa kaniya. But where the hell is Alexandra?

Habang pasakay ng sasakyan niya ay hinugot niya ang cellphone at tinawagan ang isang taong alam niyang makakatulong sa kaniya.

Makailang ulit pang nag-ring ang kabilang linya bago ito sumagot.

“Hello? I’m busy, Brant, bye!” mabilis na saad nito at pinagpatayan siya ng linya.

Gigil niyang muling i-dinaial ang numero nito at nang sagutin nito iyon ay inunahan na niya agad ng sandamakmak na mura.

“What the fuck, Brant!?” sigaw nito pabalik. “Ang sakit mo sa tenga! Did I tell you that I was bu—”

“I need a fucking help Kraius!” saad niya. “May gusto akong pa-imbestigahan,” dugtong pa niya.

“Wiwi-wi- wait! Ipapaalala ko lang Damon Brant! I am a fucking Lawyer not a Detecti—”

“You’re the one who’s capable of doing it, sa galing mo ba namang stalker kaya ikaw kaagad ang naisip ko. Kaya please lang Kraius, gawin mo na ’to, alang-alang sa pagkakaibigan natin!”

“You’re not my fucking friend Brant!”

“Eh ’di wow, basta gawin mo na. I’ll send the details of that person, I need a result asap,” aniya.

“Hindi rin talaga makapal ang apog mo, ano?” sagot nito sa kaniya.

“I will pay for your service Kraius, no problem,” imporma niya.

“May I remind you that I was a Billionaire, Brant. Hindi naman sa pagyayabang pero mukhang nahihinaan ka yata sa akin, e!”

“I know, kaya nga ikaw ang tinawagan ko alam kong hindi ka maninigil kasi mayaman ka, so ano, deal?” nakangising saad niya dahil alam niyang hindi rin naman makakatanggi sa kaniya si Montreal.

“Fuck you, Damon!”

“Fuck you too, Kraius! Ang sweet mo talaga, hayaan mo may ten points ka na sa langit n’yan.”

CHAPTER 24

Kanina pa siya naglilibot sa paghahanap kay Alexandra. He was worried as hell, lalo na nang malaman niya na kagagaling lang din pala nito sa Ospital bago pa siya dumating. And he is one hundred percent sure that Alexandra saw what he saw. Or maybe she saw the worst.

Thinking of that woman being in pain right now because of that imbecile man making him worried even more. Nakailang balik na siya sa opisina nito at sa bahay nito sa South Ridge pero hindi pa umuuwi ang babae. Maging ang bahay nga ng mga magulang nito ay nagawa niyang puntahan para alamin lang kung nagawi ba roon ang babae. Nakausap niya ang kasambahay ng mga ito na siyang lumabas sa gate nang magtanong siya. He even give his phone number para kung sakaling bumalik ito ay malaman niya kaagad. Nagpakilala siyang kasosyo nito sa negosyo at importante ang kaniyang sadya.

Saan ba kasi ito nagsuot. Malalim na ang gabi at hindi niya alam kung saan ito hahagilapin. Sumilip na siya sa Stary Hub sa pagbabakasakali na doon ito nagpapalipas ng sama ng loob. Nag-aalala na siya dahil alam niyang may dinaramdam ito at mag-isa.

Ilang oras na siyang nakatambay sa labas ng bahay nito, pasado alas dyes na ng gabi bago niya mapagdesisyonang umuwi. Inis niyang minani-ubra ang sasakyan pabalik sa sarili niyang bahay na hindi naman kalayuan sa bahay nito. Nang makarating ay hindi pa siya agad bumaba. Nagdadalawang isip pa siya kung bababa o itutuloy pa ang paghahanap dito. Sa huli ay napagdesisyunan niya ang una. Kailangan niyang magpahinga sandali. Sumasakit na naman ang tagiliran niya dahil sa laban niya nung nakaraan sa AD Club. May mga pasa pa siya at galos sa mukha at kumikirot na naman iyon kahit nakailang ulit na siyang nag-take ng pain reliver. He’s been exhausted the whole day. He needs a few time to rest, konting konti lang and then he will continue to look after her.

Hindi niya maatim na hindi niya ito mahanap kaagad lalo na at nasa hindi magandang sitwasyon ito.

Lumabas siya ng sasakyan at pinindot ang locked niyon bago lumakad papasok ng simpleng gate ng bahay niya. Actually, pwede mo nga lang luksuhin ang gate kung marunong kang mag-parkur. Hindi naman kasi kailangan ng gate sa village na ito because it has the best security facilities for the home owners safety.

Nakayuko siya habang naglalakad at ganoon na lamang ang gulat niya nang makitang may tao na nakaupo sa tapat mismo ng pinto ng bahay niya.

Napakusot pa siya ng mata para masigurado na hindi siya pinaglalaruan ng mga mata niya. He saw Alexandra sitting there at mukhang nakatulog na ito. Nang makusot ang mata at nasiguradong hindi aparisyon lang nito ang nakikita niya ay malalaki ang hakbang niya itong nilapitan.

Napalunok siya sa nakitang hitsura nito. Magulo ang buhok nito at bakas pa ang luha sa mukha. At mukhang nakatulog na rin ito.

But why she was here in his house? Hindi man lang siya tinawagan gayong iniwan naman niya ang phone number n’ya rito sa ospital at sigurado siyang nakuha nito iyon.

“Hey, Alex, baby wake up?” Niyugyog niya ito, kahit na ang totoo ay gusto na niya itong buhatin kaagad papasok sa loob ng bahay niya. Hindi niya ito pwedeng pangunahan dahil baka magalit lang ito at lumayo sa kaniya.

Ilang yugyog at pagtawag pa sa pangalan nito bago ito naalimpungatan.

“H-hey Damon! It’s you…” bulol na sambit nito, at doon niya napagtanto na lasing ang babae. Ngumiti pa ito sa kaniya kahit na hindi naman iyon umabot man lang sa mga mata nitong mugto na sa kakaiyak. He was thinking kung gaano na ba ito katagal umiiyak, uminom at naroon sa malamig na lugar sa labas ng bahay niya. It was so cold because a few days from today it was Christmas.

“Yeah… It’s me,” aniya. Akmang itatayo niya ito nang tumayo na itong mag-isa. Pinipilit nitong hindi magpatulong sa kaniya kahit na halata namang hilo ito. Muntik pa ngang matumba, mabuti na lang at naging maagap siya.

Nayakap niya ito at bumagsak sa malapad niyang dibdib. Inayos nito ang sarili at tumingala sa mukha niya. Napalunok tuloy siya nang wala sa oras dahil sa pagkakatitig nito sa mukha niya.

Biglang lumamlam ang malungkot na nitong mata at nagulat siya nang umangat ang kamay nito patungo sa panga niya.

“Y-your face, Damon, it’s bleeding. God, w-why you have so many bruises?” Gustong magtatalon sa tuwa ng puso niya dahil sa mga salitang iyon. Ang sarap pala kapag may nag-aalala sayo, lalo na kung babaeng mahal mo pa.

Pero mabilis niyang hinuli ang kamay nito at inalis sa mukha niya. Hindi niya nagugustuhan ang pakiramdam niya ngayon. He was fucking aroused, yeah his thing down there gets alive in an instant. Aminado naman siyang matagal na siyang may pagnanasa at pagmamahal sa babaeng kaharap. At ang madikit o mayakap lang nito ay malaking epekto na sa pagkatao niya.

“Does it h-hurt?” Dagdagan pa ng boses nitong parang nang-aakit na anghel. Damn!

“Just a bit… nevermind this. I’m fine, ikaw dapat ang tinatanong ko niyan?” saad niya.

“Ask me! You want to know if it hurts?” saad nito pagkatapos ay bahagya itong lumayo sa katawan niya at tumawa ito bigla. “I w-was stru-uggling to open my h-house, Damon.” Pag-iiba nito sa usapan.

Nagtaka siya sa sinabi nito, lalo na nang lumakad ito papunta sa mismong tapat ng doorknob at pinipilit ipasok ang susi roon kahit wala namang butas ang doorknob ng bahay niya. Loading pa siya sa sinabi nitong “my house”, nang maalala niya ang bahay nito na exact replica yata ng bahay niya.

Napangiti siya nang wala sa oras. Alexandra did mistaken his house as hers. Okay lang naman iyon sa kaniya, kung pwede nga lang na itira na niya ito rito ay ginawa na niya. Ang kaso hindi ganoon ka-simple iyon. He will do it slowly and carefully, one at a time.

“Shit! Why this damn door is giving me a hard time? I wanted to fucking rest!” dinig niyang mura nito habang nakatalikod sa kaniya. Nakaharap ito sa pinto at muling sinusubukang buksan iyon.

Nakangiti siyang lumapit ay diniinan ang monitor na nasa tapat lang halos ng mukha ng babae. Tumunog iyon tanda nang pagkabukas ng locked mula sa loob.

“Open it,” utos niya.

“I’m trying but— ufff!”

Naputol ang ano mang balak nitong sabihin nang bumukas ang pinto nang pihitin nito ang knob. Tila nagulat pa ito bago pumasok sa loob. He let her go first, he want to know what she will do inside his house.

Pagewang-gewang itong pumasok, at nakaalalay lang siya kung sakali mang ma-outbalance ito ay mabilis niyang masasalo.

“Come in, Damon!”

At niyaya pa talaga siyang pumasok sa sarili niyang pamamahay. Ngumiti siya nang makahulugan. Alexandra still haven’t notice that it wasn’t hers.

Deretso ito sa loob at tumigil sa sala, akala niya ay matatauhan na ito ngunit nagkamali siya nang ihagis nito ang pouch bag na dala sa sofa at naglakad patungo sa center space kung saan naroon ang mini bar niya. Napalunok si Damon habang pinagmamasdan ang babae na kumikilos sa loob ng bahay niya na para bang ito ang may bahay doon.

“Let’s have some drink, Damon,” mahinang saad nito. Dinampot nito ang bote ng whisky sa counter at binuksan iyon. Agad naman niya iyong inagaw nang mapagtanto na balak nitong laklakin iyon.

“Hey! Enough, lasing ka na,” saad niya.

“No, I’m not! Give that to me, Damon,” anito habang naka-extend ang kamay at hinihingi sa kaniya ang alak.

He let out a heavy sigh. He feel her pain, at kahit ngumiti pa ito sa kaniya, dama niyang peke iyon. She’s in pain and he wanted to take that pain away.

“You’re not gonna drink, Alex, that’s enough,” mahinahon ngunit may diin niyang sabi.

“It wasn’t enough Damon, please… I can still feel it, it was there inside me, it hurts!”

Nakita niya kung paano tumulo na naman ang mga luha nito. Iyon ang bagay na pinakaayaw niyang nakikita, ang pag-iyak nito dahil sa walang kwentang tao. Somehow he knew that it was also his fault. Kung hindi sana siya duwag, kung hindi sana siya torpe noon.

Lumapit siya at mabilis na ipinatong ang hawak na bote sa counter. Pagkatapos ay hinarap ito at niyakap. He even kissed  Alexandra’s head, while whispering that it was going to be ok.

Ngunit sa halip na huminto ay mas lalo lang itong umiyak. Sumubsob ito sa dibdib niya at doon humagulhol. And there he is, stoned!

Wala siyang katinag-tinag habang gumagalaw ang panga sa galit na nararamdaman para sa lalaking iyon.

“It so much hurt, Damon! Sobrang sakit, bakit gano’n? Why does it hurts so bad? Why did he do this to me? Am I not enough?” saad nito habang walang tigil ang pag-iyak sa bisig niya.

“Shhh… Tahan na. You’re more than enough, Alex. You’re more than enough for me, at tanga ang lalaking iyon dahil sinasaktan ka n’ya.”

Hinahaplos niya ang buhok nito nang umangat na naman ang mukha nito at tumingin sa kaniya. Pinigil niyang mapalunok dahil sa paraan ng pagkakatitig nito sa kaniya. Para siyang matutuyuan.

“Bakit palagi kang nandyan when I feel lost and unworthy, Damon?”

“Because I… lo… I want to, Alexandra.”

Pumikit siya nang mariin, he almost slip. Hell, he wanted to say how much he loved her ever since, up to now. But this is not the right time. May dinaramdam ito at ayaw niya iyong samantalahin. He wouldn’t take advantage of a broken woman para sa sarili niyang interes. Kahit na torture para sa kaniya ang nasa malapit ito.

“Damon…”

“Uhmm…” mahina niyang tugon. Habang yakap pa rin ito. Hinaplos niya ang mukha nitong nakatingin sa kaniya at pinahid ang mga luha roon. “What is it?”

“Can I do something I want?” mahinang tanong nito. Bigla siyang kinabahan sa tanong nito pero nakuha niyang tumango.

“Yes of course, you can do whatever. Anything you want, bab—”

Nanlaki ang mata niya. Hindi niya inasahan pero pinangarap niya iyon. Alexandra Alonzo kiss him, not just a peak because she fucking bite his lips with full of desire to open it.

Damn, his lost! His sanity and the real Demon just won over his restraints.

CHAPTER 25

Yes, she was drunk. But she still in her right mind and she knows what she was doing. Because of that scene at the hospital that she’d witnessed, pumunta siya sa kung saan at nagpakalasing. Kanina pa siya nakaupo sa labas ng bahay niya dahil hindi niya mabuksan iyon kaya naman nakatulog na siya roon.

And there is Damon, na naman na palagi na lang dumarating kapag wala na siyang masandalan. He always there when she’s in need. Hindi nga niya alam kung bakit bumukas ang pinto ng bahay n’ya nang nandito na si Damon samantalang kanina pa niya pinipilit buksan ang lock nito. Hindi niya alam kung pinalitan ba ni Ed ang knob ng bahay or what. Pumasok siya at niyaya ang binata sa loob. She wants to drink again dahil nag-uumpisa na namang mawala ang tama ng ininom niya kanina sa bar. Pain is consuming her again and she needs to take it all away again, and drinking was the best way. When you drunk, there’s nothing you can feel. Everything was numb and you will feel light like a feather floating somewhere. Hindi mo maiisip ang mga masasakit na bagay. That’s why she wanted to consume some alcohol again.

Lumakad siya papasok at inihagis ang bag sa couch. Dumiretso siya sa bar counter at kahit medyo nag-iba ang pwesto ng mga alak na naroon ay dumampot pa rin siya. One alcohol drink that is familiar to her, a whisky.

“Let’s have some drink, Damon.” She opens it and holding tightly to pour on her mouth but unfortunately Damon just snatch the bottle from her.

“Hey! Enough, lasing ka na,” saad nito nang hablutin ang bote.

“No, I’m not! Give that to me, Damon,” aniya habang naka-extend ang kamay at hinihingi ang alak sa lalaki. But Damon stay still. Nangalay na ang kamay niya pero hindi nito ibinigay ang nais niya. Ngumiti siya ng mapait

“You’re not gonna drink, Alex, that’s enough,” saad nito.

“It wasn’t enough Damon, please… I can still feel it, it was here inside me, it hurts!” She broke down. Hindi na niya napigilan ang emosyon habang intinuturo ang tapat ng dibdib niya kung nasaan ang puso niya. Parang may sariling isip ang mga luha niya. They keep on shedding even she wanted to stop. Hindi siya makahinga sa sobrang bigat ng dibdib niya.

And before she knew, naramdaman na lang niya ang mainit na braso na bumalot sa katawan niya. Damon whispered to her ears that every thing is gonna be ok. Mas lalo lang siyang naiyak dahil sa awa sa sarili. She shouldn’t be like this. Hindi siya pinalaki ng mga magulang niya para lang saktan at lukohin. And Damon was right. She doesn’t deserved that man she married pero hindi niya maiwasang maramdaman ang nararamdaman niya. Sobrang sakit na ang limang taon nila nito ay masisira lang. Nasasaktan siya sa isiping matagal na siya nitong niluluko at paulit-ulit na pala iyon.

“It so much hurt, Damon! Sobrang sakit, bakit gano’n? Why does it hurts so bad? Why did he do this to me? Am I not enough?” She cried on Damon’s chest. Ni hindi siya nahiya na sumubsob at doon mag-iiyak.

“Shhh… Tahan na. You’re more than enough, Alex. You’re more than enough for me, at tanga ang lalaking iyon dahil sinasaktan ka n’ya.”

Napahinto siya saglit sa pag-iyak. Ewan ba niya kung bakit ganoon na lamang ang bilis ng tibok ng puso niya dahil sa sinabi nito. Kung sana pwede lang, if only she wasn’t married. Tumingin siya sa mukha nito nang maramdaman niyang hinahaplos nito ang buhok niya.

She felt Damon’s body stilled. Pilit nitong inilayo ang tingin sa kaniya.

“Bakit palagi kang nandyan when I feel lost and unworthy, Damon?”

“Because I… lo… I want to, Alexandra,” he said. Pumikit ito nang mariin at kinagat ang mga labi. She looks at his Damon’s face. Puno iyon ng mga galos na hindi naman nito binigyan ng pansin. Dumudugo pa nang kaunti ang sa may bandang panga nito na kanina pa niya napansin. She want to touch it pero pinigilan lang siya nito. She didn’t know what comes into her mind for wanting something inappropriate, but she wants it, really.

“Damon…”

“Uhmm…” mahina nitong tugon. Pinahid nito ang mga luha sa mukha niya. “What is it?”

“Can I do something that I want— something stupid? ” mahinang tanong niya. Her heart is trumping fast that she could almost hear it. But looking at Damon’s lips while doing a fucking lip bite makes her lost her morals.

“Yes of course, you can do whatever. Anything you want, bab—”

She tip toed and claimed Damon’s lips without hesitation. Not just that, she maybe really out of her mind for biting his lips and put her tongue inside of Damon’s mouth. She felt his shocked, but it was just for about a seconds.

Alexandra gain a groans from Damon. He even cursed. Before taking in control. This is what she gets for initiating a kiss. She wouldn’t deny anymore. She likes it and didn’t regret anything.

Umangat ang mga kamay niya sa batok ng binata at tinugon ang maharas na halik nito sa una, ngunit kalaunan ay nagiging marahas na ito na para bang nanggigigil ito nang husto. Yes, Damon is kissing her roughly. Making her feel something that she never felt before. She was burning with desire. At sa mga oras na ito ay tila wala na siyang pakialam pa sa sasabihin ng iba. Napasinghap siya nang bumaba ang mga labi nito sa leeg niya. Licking and nipping, and sucking her skin as if he’s going to mark her as his.

“Damon!” Heat consumes her mind at mas nakakahilo at mas nakakawala pala ng katinuan ang mga halik nito. They were standing at the side if the counter. At ganoon na lang ang gulat niya nang hawakan siya nito sa bewang at iangat. Parang may sarili buhay ang mga hita niyang umangkla sa bewang ng binata.

“You’re driving me insane… don’t you know that?” Nagtaasan ang mga balahibo niya sa katawan sa sinabi nito, o dahil siguro sa ginawa nito pagkatapos ng bulong nito sa punong tenga niya. Damon licked her earlobe and it fucking sends an electrifying sensation down to her spine.

Damon carried her like a baby. She bite her lips when he stop at the door and push it using his feet. Nagtataka man siya kung bakit alam ng binata kung nasaan ang kwarto sa loob ng bahay niya, gusto niyang magtanong ngunit nawala ang lahat ng tanong sa isip niya nang lumapat ang likod niya sa ibabaw ng malambot na kama. At napanganga na lang siya sa sumunod na ginawa nito.

Damon is standing in front of her, stripping himself until the last piece and she’s just staring at him unmoving, gasping for air to breathe because the full view of him naked is taking her fucking breath away.

Nakatanga lang siya sa kahubdan nito nang lumapit ito sa kaniya at hinawakan siya sa baba at iniikom ang nakakanganga niyang bibig.

“If you stares at me like that, iisipin kong ngayon ka pa lang nakakita ng hubad na lalaki,” Damon whispered to her at dahil doon ay lalo lang siyang naumid at sunod-sunod na napalunok.

It wasn’t her first time, of course she saw a naked man. She had a husband and she saw Edward’s body multiple times but it wasn’t like as perfect as his. Lalo na sa parteng nasa pagitan ng mga hita nito. It was fucking huge and…

“Don’t stare at me like that Alexandra, you’re adding fuel to the fire…” saad nito bago sakupin ang mga labi niya na walang  pagdadalawang isip niyang tinugon.

Damon is kissing her hungrily and start to undressing her. Buong pagpapaubaya siyang hinayaan ito sa gusto nitong gawin because she likes it too. Gusto niya kung ano man ang ginagawa at gagawin nila.

“I fucking dream of this even before, every time.” Damon’s eyes is glistening with desire as he saying things that is flattering to her heart. Then he planted soft kisses to her forehead down to her cheek and claimed her lips, this time it was more passionate than the rough kisses he did earlier.

Kung paano nito naalis ang mga saplot niya sa katawan ng walang kahirap-hirap. She didn’t even feel when he did undressing her. Lunod na lunod siya sa mga labi nitong sumasakop sa bibig niya. Damon is sucking her tongue, exploring her mouth as if there is a treasure hidden inside. At bawat pag galaw ng mga labi nito ay walang inhibisyon niyang tinutugon. Copying him and giving back the favor of his pleasurable kisses. Umangat ang mga kamay niya sa ulo nito nang iwan nito ang mga labi niya at bumaba iyon sa leeg niya, licking her, biting her skin in a very aggressive way but feels so fucking good at the same time.

Dumiin ang pagkakahawak niya sa ulo at napasabunot doon nang bumaba ang labi nito sa dibdib niya. Trailing the valley of her breast. She sucked a sharp breath when Damon claims her peak with his warm sinful mouth.

“Ah! Damon…”

Palipat-lipat ang bibig nito sa magkabila niyang dibdib, ganoon din ang kamay nito na walang sawang pinipiga iyon sa tuwing lilipat ang bibig nito sa kabila. Teasing her beads with his tongue, twirling it inside of his mouth then suck it like no other.

Umawang ang labi ni Alexandra habang nakahawak at sabunot pa rin siya sa buhok ng binata. Her other hand was exploring somewhere, tila may sariling buhay iyon at naghahanap ng makakapitan.

“Damon…” halos mapipigtalan na ng hiningang anas niya. Alexandra was gasping for air at mas lalo siyang kinapos sa hangin nang maramdaman ang kamay ng binata sa pagitan ng mga hita niya, particularly Damon’s finger that is now teasing her wet mound.

“Ohh! Damon…” sambit niya sa pangalan nito. Damon’s tongue was going down to her flat stomach, down to her parted legs. Licking it like she was some sort of sweet dessert to eat. Bumaling ang ulo niya kaliwa’t-kanan nang tuluyan nang bumaba at lumapat ang mainit na bibig nito sa bukana ng kaniyang hiyas kasabay rin nang pagpasok ng daliri nito sa loob niya.

“Oh! God, Damon…” He was licking her wetness, lapping her mound, sipping it, making her body arched and moaned loudly.

Umangat at lumiyad ang katawan niya mula sa kamang hinihigaan habang nakasabunot sa buhok ng binata ang kamay niya at mas idinidiin pa roon ang ulo nito. Alexandra was totally lost, her mind leaves her body and she didn’t care anymore. What is important now is the feeling of ecstasy that Damon is given to her just right now.

Lumalakas ang mga ungol na lumalabas sa bibig niya kasabay rin ng paglabas-masok ng daliri nito sa basang basa na niyang pagkababae.

“Oh! Uhm… Damon— God!”

Damon didn’t stop, he was eating her at the same time he was finger fucking her, rough and hard. Alexandra already feels the heat of pressure and pleasure building up in her belly. This will take all her sanity. Damon is so much far from what she’d been experienced in her life about sex. She didn’t even think that it can be pleasurable like this.

“Oh! Fuck… Uhm Damon— faster, Ohh!”

She wants more and she ask and plead Damon for it. She forgot everything, her misery, her pain, and her status. All she wanted is to scream Damon’s name.

“Faster… Damon! Ohh— uhm God!”

Nahihibang na siya habang namimilipit ang katawan sa sarap ng ginagawa nito sa kaniya. He was nonstop doing her, fast and hard. His finger fucking in and out of her wetness sending her to a frenzy.

Alexandra found herself screaming Damon’s name in ecstasy.

“Fuck— Damon! I’m uhm… cumming.”

She was in total bliss when she reached her climax, and this is the real pleasure was all about. She never imagine that it feels so fucking good. Heaven in Damon’s hand.

Nakagat niya ang ibabang labi nang umangat ang katawan ng  binata at kumubabaw sa kaniya. Damon was looking in her eyes. Then again, he planted soft kisses to her head nang magpantay sila. Damon claimed her mouth again and she responded to him with the same ferocity. Their tongue battled inside of their mouth again, exchanging mouth fluids while moaning and groaning together in a symphony of lust and desire.

Damon’s hand again becomes restless, it was exploring and trailing every inch of her body like he was memorising every curves that she had. He was cupping her breast again and molding and squeezing it while they’re still kissing wildly. Naging malikot at pangahas na rin ang mga kamay niya at tila may sariling buhay na naglakbay sa katawan ng binata. Damon’s ripped body was like a safe haven. His fair skin was glistening in the dark. Alexandra touched Damon’s body with the same need. Until her hand reached Damon’s face, his prominent and sharp jaw. It looks so sexy and manly. She touch his face passionately.

Pinutol nito ang halikan nilang dalawa na ikinaungol niya. Then their eyes meet. Tila nahiya siya sa paraan nito kung paano siya tingnan. Damon is like questioning her for something.

She wanted to ask what, but a moan just escaped from her mouth when he feels Damon’s hands in between her still parted legs. Nakabuka pa rin iyon and Damon was in the middle of her. She also feels his bulging length poking her wet entrance. Pero sa halip na ipasok iyon ay daliri na naman nito ang gumalaw at nagpabaliw sa kaniya for the second time. And there she can’t do nothing but moan with the pleasure that’s now consuming her system.

Asking… and pleading for more.

“Faster, Damon… uhm— Oh!”

He did, and for the second time her body convulsed as she came with Damon’s two fingers inside of her.

Akala niya ay doon na hihinto ang binata. She just realised that it was just his beginning at bago pa siya makapagsalita ay buong pwersa nitong ibinaon ang pagkalalaki nito sa loob niya. She didn’t know what to say, how to complain and tell that it hurts. She didn’t even know why it does. Hindi naman na siya virgin para masaktan dahil hindi naman ito ang unang beses na nakipagtalik siya. Multiple times she did it with her husband but it wasn’t felt like this. Pakiramdam niya mapupunit ang pagkababae niya at punong-puno iyon.

Is it because he was big and long… and it was a little bit painful. The kind of pain that tickles your womb every time he pumped himself to her.

Damon hissed and his thrust became more aggressive.

“Baby—” Damon groaned and gritted his teeth while his eyes was close and she was looking at him intently. At nang dumilat ito at magtama ang paningin nila ay muli nitong inangkin ang mga labi niya. Sa mas mapusok at mas sabik na paraan nito. He was biting her lower lip and even if it was a bit painful she doesn’t mind because she likes what he was doing. Dagdagan pa ng sarap ng sensasyong binibigay at pinararamdam ng bawat pagbaon ng kahaban nito sa loob ng pagkababae niyang basang-basa.

It even create a slapping sound when their body banged with each other.

“Fuck! Alexandra… Uhm!” Damon groaned loudly as he thrust himself in and out of her. “Alex— fuck, baby… Uhm!”

Bawat ulos ni Damon ay walang inhibisyon niyang tinutugon at sinasalubong.

“Ohh… Damon!” malakas na ungol niya habang awang ang mga labi kapag iiwanan iyon ng labi nito. Her legs twirls around Damon’s waist as she accepted every thrust from him. And when she feels another tension building up in her.

Alexandra screams, pleading him to give and do her more.

“Faster Damon! Ohh… please— fuck!” Bumaon ang mga kuko niya sa likod nito at ramdam niyang bahagyang ininda iyon ng binata. Maybe because she hit something in his back. Ngunit nawala rin iyon kaagad at mas maharas na pagbayo ang ibinigay nito sa kaniya.

“Fuck— Baby! Uhm…” Damon groaned and bite her neck as he pumping so deep and fast inside her wet mound.

“Oh! Damon— ohh… faster uhm! I’m cumming again, God— shit!”

Damon’s thrust became intense as she screams what she wants. He obliged when she says faster and didn’t disappoint her.

Alexandra shut her eyes when she reached a blissful orgasm. “Ohh… God!” But Damon didn’t stop. His movement became rougher and faster. His jaw was tightens and the next thing she knew, Damon was yanking her hair while holding her both hands that she didn’t noticed at all.

He thrust so hard and deep as she moaned her name.

“Fuck— Baby! Uhmm… I’m cumming!” Damon thrust deeper as his shaft stiff inside of her filling her womb with his hot semen. It was too pleasurable for her to care that Damon just came inside her.

“I love you,” bulong nito sa kaniya. Her heart is throbbing even faster and loud not because she was tired. It was because of that three short words that came from his mouth. Lasing pa rin ba siya kaya pinaglalaruan na siya ng pandinig niya.

They both catches their breath as Damon weight fell into the left side of the bed ans scoped her body with his muscled arms and hugged her nakedness tightly. Damon pulled her closely to his body. At nararamdaman pa rin niya ang pagkalalaki nito sa puwitan niya. It was still alive and fully erect. And before she knew…

“Fuck— Damon! Ohh… God!” Damon claimed her from behind, yanked her hair again. And thrusting inside of her, rougher than the  first, faster than the usual. There she can do nothing but moaning his name and asking for more. Para siyang wala sa tamang katinuan habang nagmamakaawa sa hindi niya alam kung ano. She was pleading him again.

“Oh! God, Damon— faster… ohh!”

“Yes— baby… moan for me!” utos nito habang nakahawak sa bewang at buhok niya. Thrusting his whole length inside of her wetness, deeper and rougher.

“Damon— fuck! Ohh… shit—”

She screams so loud as she forgets her own affliction and totally lost her senses in Damon’s ecstasy.

CHAPTER 26

Masakit ang buong katawan ni Alex nang magmulat siya ng mata. She remembered how she drowned herself in an alcoholic beverage last night. Kaya walang duda na masakit ang ulo niya. Sinapo niya iyon at bahagyang hinilot bago siya nag-unat ng mga braso.  There, she stretched her hands widely and brush up against something warm.

Agad pumaling ang mukha niya sa kaliwang gilid ng kama niya at ganoon na lamang ang gulat niya when her face was about an inch away with Damon’s. Umawang ang labi niya ngunit walang salitang lumabas mula roon. Tinutop rin niya iyon gamit ang palad niya. Her brain was screaming. Sunod-sunod ang ginawa niyang paglunok.

What the fuck did she do? Pinilit niyang ibinabalik sa normal ang paghinga bago nagpasyang itaas ang kumot.

“Fuck!” she cursed silently. Sunod-sunod at malulutong. She was naked and there is Damon Brant in her fucking bed. Ipinikit niya ang mga mata nang mariin nang isa-isang bumalik sa memorya niya ang lahat. From what she witnessed at the hospital to drinking alone and going home. Pati ang biglang paglitaw ni Damon sa labas ng bahay niya. At ang paghalik niya sa binata.

“Fuck!” ulit niya nang maalala na siya ang nag-umpisa at nag-initiate ng halik na iyon. Nag-init ang buong mukha niya nang maalala ang mga sumunod pa roon. Ang pagbuhat nito sa kaniya papasok sa kwarto at ang  mainit na tagpong pinagsaluhan nila buong magdamag.

“Oh my God! What gotten into me? This is crazy fuck!” mahina niyang kastigo sa sarili. Tahimik siyang nagsasalita dahil ayaw niyang magising ang binata dahil hindi niya alam kung anong sasabihin niya. Paano niya ito haharapin? Dahan-dahan siyang umahon sa kama at luminga sa silid. And for the second time, ganoon na lamang ang pag-awang ng labi niya nang mapagtantong ibang-iba ang hitsura ng buong silid kaysa sa silid niya. And she doesn’t remember that they have a same interior ng ganitong kwarto sa bahay nila, dahil kahit ang guest rooms nila ay may personal touch siya.

There is a vintage table at the corner at may mini library sa likod niyon. It was more like an office table. Nagkalat din ang papel na nilamukos sa carpeted na sahig. May couch na nasa tapat ng kama and she remembered that couch.

Alexandra shut her eyes when reality hits her. It wasn’t her house. It was Damon’s house. Tiningnan niya ang binata nang makababa siya ng tuluyan sa kama. Damon is still sleeping like a tired beast. Tulog na tulog ito at napakagwapo nito kahit na puro galos ang mukha. Nakahantad sa paningin niya ang upper body part ng binata. He was topless and she bet her life that Damon was naked also under that black fur duvet. Puro kalmot at galos ang braso nito hanggang sa balikat. Ilang minuto siyang tila nawala sa sarili habang nakatitig sa tulog na binata. Her heart is pounding fast and loud, at hindi niya namalayan ang sarili na lumuluha habang nakatitig siya rito.

What she feels right now is wrong, but why it feels so fucking right? It was a sin but she didn’t feel any remorse for what they did?

Hinila niya ang puting kumot na nasa sahig at itinakip sa kaniyang hubad na katawan. Hinanap niya isa-isa ang mga saplot at mabilis na isinuot ang mga iyon. Kailangan na niyang makaalis bago pa magising ang binata.

What happened to them is just a mistake, at hindi na dapat maulit pa. Habang naiisip niya iyon ay hindi niya maiwasan makaramdaman ng sakit. Why not? Bakit hindi na pwedeng maulit? It depends on her if she let it happen again.

Gulong-gulo ang nagtatalo niyang isip habang nagmamadali sa pagbibihis nang hindi sinasadyang matabig niya ang vintage box na nakapatong sa lamesa nito at lumagapak iyon at lumikha ng ingay. Lumabas at kumalat sa sahig ang mga laman niyon.

Akma niyang dadamputin ang mga iyon nang napako ang mga mata niya sa bagay na sobrang pamilyar sa kaniya. Larawan niya iyon way back highschool and college days.

“Gising ka na pala ? Bakit nagbihis ka na, you didn’t wake me up—”

Pinukol niya nang nagtatanong na tingin ang binata. Habang hawak ang bagay na laman ng kahon na nasa sahig. Yumuko siyang muli at dinampot ang iba pang pamilyar sa kaniya. Mga pahina ng papel na katulad ng mga iniingatan niya. Napalunok siyang napatingin ulit sa binata na ngayon ay tulalang nakatingin sa kaniya.

“Alex— let me explain,” anito habang umaahon sa kama.

“It was you?” sambit niyang tila may nakabara sa lalamunan dahil halos ayaw nang lumabas ng kaniyang boses. “All these years, Damon!” Tuluyan nang naglaglagan ang mga luha sa mata niya. Nanlalambot ang tuhod niya habang isa-isang binabasa ang mga iyon.

“Baby please—”

“Don’t touch me, Damon!” Pigil niya nang tinangka siya nitong yakapin nang makalapit ito sa kaniya.

“Alex…”

“It was you… all along it was you? How, Damon? Why? Why did you just let me…” Tuluyan na siyang napahagulhol at bumara sa lalamunan niya ang mga salitang gusto niyang sabihin.

“I’m so sorry baby, I was a coward back then. I don’t know how to introduce myself to you. Kapag nakakaharap kita palagi akong natutulala at kinakain ng takot. I was afraid… hell scared, na baka hindi mo ako magustohan. So, I just loved you from a far,” paliwanag na litanya nito.

Dapat ba siyang kiligin sa pagtatapat nito, dapat ba siyang matuwa because he loves her all these years. Dapat ba siyang magdiwang gayong naging isa siyang malaking hangal.

“Nakakaharap? How many times did we faced each other back then, Damon!?” Hindi niya alam kung bakit nagtatanong pa siya, siguro dahil ni minsan ay hindi niya matandaang nakaharap niya ang binata. She would know if she meet him before but no, wala, wala siyang matandaang nagkrus na ang landas nila ng lalaking ito.

“Maraming beses na, Alex. Maraming beses na, at maraming beses ko ring pinalampas ang lahat ng pagkakataon dahil maraming beses akong naduwag.” Nakatitig ito sa kaniya ng taimtim. Nangungusap ang mga mata nito na para bang nagsusumamo sa ano mang paliwanag.

Gusto niyang magalit sa binata sa hindi nito pagtatapat pero ano bang karapatan niya? Siya ang nagkamali dahil naging padalus-dalos siya ng desisyon noon. Masyado siyang nabuyo at naniwala sa mga kasinungalingan. Ilang taong siyang nabuhay sa kasinungalingan. Palagi niyang ginagawang sandalan ang mga sulat at tulang naipon niya kapag nakakaramdam siya ng kawalamg importansya mula sa asawa. Dahil kapag nababasa niya ang mga iyon, damang dama niya kung gaano siya nito kamahal.

“You’re so stupid, D-damon!” sigaw niya habang walang patid ang pag-agos ng mga luha. “So, stupid!”

“I am, baby… I am!” sagot nito at hindi na niya napigilan pa nang yakapin siya ng binata nang mahigpit. Nanghihina ang buong sistema niya sa nalaman. Parang yelong natutunaw ang tuhod niya sa pagkakatayo.

“I marry the wrong guy because I was so in love with that poem. I’m in love with the one who wrote that, and it’s not him. I’m so stupid to do that! I was so fucking stupid.” Humagulhol siya sa dibdib nito ng malakas.

Matalino siya pero bakit naluko siya nang ganoon katagal. All along, all these years, kahit kailan hindi man lang niya pinagdudahan ang lalaking pinakasalan niya. Ganoon siya katanga at kawalang-kwenta. Isang kahangalan ang pagpapakasal nang dahil sa mababaw na dahilan.

“I was there when he told you that it was his. Nandoon ako nung sinagot mo siya at naging magnobyo kayo. You looked so happy, and even it broke my heart into pieces I stayed silent. Waiting that maybe someday you’ll realised that he was just an impostor. Na balang araw makikita mong hindi niya kaya dahil hindi kaniya ang mga bagay na inako niyang siya ang gumawa. I was there Alex, all along—”

“Damon…” Humigpit ang yakap niya sa binata. Dama niya ang sakit na ngayon pa lang niya nababatid. Dama niya ang pait na pinagdaanan nito. And she feels guilty because it was also her fault.

Bakit nga ba hindi niya kaagad nakita at napansin? Bakit naluko siya ni Edward? Bakit siya nagpakasal sa taong iyon kahit wala naman siyang malalim na nararamdaman, bakit?

“I just left when you get married!” Ramdam niya ang paninigas ng katawan ng binata tanda ng tensyon sanhi ng galit at emosyon nito. “I was there at the church, on your wedding day, Alex. I wanted to scream so loud to stop that wedding but I couldn’t. Hindi ko nagawa dahil duwag ako. Hinayaan kitang mapunta sa lalaking ’yon kasi akala ko magiging masaya ka. Akala ko mahal mo s’ya.”

“It was too late now, Damon! You’re too late for that…”

“I know, but I don’t care—” anito sa kaniya. Inilayo nito ng bahagya ang katawan sa kaniya at pinahid ang luha sa mata niya. “You belong to me, and I will take back what is mine, no matter how much it cost,” seryosong saad nito.

“Damon—”

“You are mine, Alexandra Alonzo.”

Damon kissed her and she just let him. Mapusok at puno ng pagmamahal. Then they begin touching each others body with intense and needy motion. And before she knew they both ended up in bed naked again, with Damon’s hard shaft pumping so fast inside of her.

“Fuck! I love you too, Damon… Ohh God!”

CHAPTER 27

Alexandra silently get off from the bed. Damon is still sleeping, he looks really tired after what they did. Paulit-ulit ba naman. She walks naked inside Damon’s room. Pakiramdam niya ay bagong tao siya, walang ikinahihiya walang kahit anong dapat isipin. She feels perfectly comfortable with this man. Tinapunan pa niya ito ng matamis na ngiti bago isa-isang dinamot ang nagkalat niyang damit sa sahig na hindi niya kanina natuloy maisuot.

Lumakad siya sa office table ng binata at kumuha ng papel na masusulatan. She don’t want to wake him up so she will left a note. She have to leave, kailangan niyang ayusin ang mga bagay-bagay sa buhay niya para maging patas ang lahat. She won’t let another day to pass na hindi niya nailalagay sa tama ang lahat.

Bago siya tuluyang lumabas ay kinintalan pa niya ng masuyong halik ang binata na sobrang himbing matulog. She can’t blame him. Kahit siya ay masakit ang katawan sa pinaggagawa nila nito.

“Laters baby, I love you,” bulong niya.

Nang makalabas siya ay laking pasalamat niya dahil naroon ang sasakyan niya sa labas. Dahil kung hindi, siguradong maglalakad na naman siya sa loob ng South Ridge mula sa bahay nito hanggang sa bahay niya na ilang blocks din yata ang layo. Unlike before she didn’t care to hide. Wala siyang pakialam kahit may makakita sa kaniya na galing siya sa bahay ng binata. Wala na siyang pakialam kahit pag-usapan pa siya ng buong Village.

Taas-noo siyang sumakay sa kotse niya at minaneho iyon pauwi sa bahay niya. Pagkarating niya ay kaagad niyang naligo at nagbihis dahil may kailangan siyang harapin. Mabilis siyang bumalik sa sasakyan ng makapag-ayos s’ya ng sarili. Kinuha niya ang cellphone sa dalang bag at i-dinial ang numero ng kaniyang ama. After three rings her father answered her call.

“Hello my Princess, how are baby?” bungad nito sa kabilang linya.

“Hi Dad! Tsk, I’m fine… I just called because I need something,” aniya sa ama.

“What is it Alexandra? Anything for you, Me Reina!” bahagya pa siyang nagulat nang tawagin siya ng ama sa lenggwaheng iyon. It’s been a long time since her father calls her that endearment.

“I need a lawyer, Dad,” tugon niya. Ramdam niyang biglang natahimik ang ama niya sa kabilang linya. “I will file an annulment, Dad!” saad niya bago pa ito makapagtanong.

“Me Reina, are you ok?” ramdam niya ang pag-aalala sa boses ng ama. Maya-maya pa ay boses na ng ina niya ang narinig niya.

“What is happening, Alex?” boses ng ina niya.

“I said what I said Mom! Tell Dad to send me a lawyer because I will end this marriage as soon as possible!”

“Dios Mio, Alexandra! Can you please come home. You’re getting us worried. It wasn’t good for your Dad’s heart,” anito.

“Yes Mom! I’ll come home tonight. And tell Dad do not worry about me, I’m fine Mom,” nakangiting saad niya sa ina.

Ibinaba niya ang tawag at minani-ubra ang sasakyan patungo sa ospital. She will going to face that impostor at isasampal niya sa pagmumukha nito ang lahat ng panlulukong ginawa nito sa kaniya.

Nang makarating siya sa ospital ay mabilis siyang umibis sa sasakyan. Energised pa siya habang naglalakad patungo sa kinalalagyan ng walanghiya. Ang lalaking sobrang kapal ng mukha para angkinin ang bagay na hindi naman pala ito ang gumawa. The nerve! Gusto niyang masuka dahil sa katangahan niya. How long she’d been betrayed. At hindi lang iyon ang kasalanan nito sa kaniya. Niluko ba nga siya nito ay nagawa pa siyang pagtaksilan. Sobrang nagngingitngit ang kalooban niya. Nang sapitan niya ang pintuan ng silid na kinalalagyan nito ay huminga muna siya ng malalim bago buksan ang pinto. Ngunit napatda siya ng walang lalaking nakahiga roon kung hindi nurse na nagliligpit ng kama.

“Where is the patient here?” kuha niya sa atensyon ng naroon.

“Ay kayo pala Ma’am, nagpa-discharge na po si Sir. Ayaw ngang payagan pa ni Doc pero nagpumilit po eh!”

“What? When?”

“Kani-kanina lang po, hindi ba kayo na-inform?” anito sa kaniya. Hindi na siya nag-aksaya pa ng pagkakataon. Lumabas siya at tumakbo. Baka sakaling abutan pa niya ang lalaki hindi ito pwedeng umalis ng ganoon ganoon na lang.

Halos hindi siya magkandatuto papunta sa parking lot kung nasaan ang kotse niya. Samahan pang bilang tumunog ang cellphone na nasa bag niya. Nataranta siya at hindi malaman kung alin ang uunahing damputin, ang susi ng sasakyan o ang phone niya na nasa screen ay ang pangalan ng kaniyang ama. But she ended up doing the last. Dinampot niya ang cellphone at akmang sasagutin iyon ng may maramdaman siyang matigas at malamig na bagay na nakatutok sa sintido niya. Her finger just tapped the answered button on her phone.

“Put that damn phone, Alex!” utos sa kaniya ng kaharap. Tinapunan niya ito ng matalim na tingin kahit na puno ng kaba at takot ang dibdib niya dahil sa baril na nakatutok sa ulo niya. In just one click she could be died.

“I said put down that goddamn phone!”

“Ed!” sambit niya sa pangalan nito bago siya mawalan ng malay ng ipukpok nito iyon sa ulo niya.

Damon’s phone keeps on ringing. Ito rin ang dahilan kung bakit siya naalimpungatan mula sa masarap na tulog. He automatically rolled out to the other side the bed at nadismaya siya ng makitang wala na roon ang babae. Bumangon siya at napansin din niya na wala na ang mga damit nito.

“Alex!”

He calls her name pero walang sumagot. Agad naman umagaw ng pansin niya niya ang papel na nakatupi sa lamesa niya. Lumapit siya roon at agad na dinampot saka iyon binasa.

“My whole married life was a lie. And I’m going to fix this mess by myself. Don’t do anything, ok. Just leave it to me, baby. I LOVE YOU, DAMON!”

Napangiti siya na parang siraulo dahil sa simpleng note na iyon. Kinikilig siya na parang teenager. Agad niyang hinanap ang phone upang tawagan ang babae ngunit napurnada iyon ng makita ang sixty-six missed calls ni Kraius.

“Is he insane?” sambit pa niya ng muli na namang mag-ring ang phone niya at ang gunggong na attorney na naman na iyon ang nakarehistro sa phone niya.

“What the fuck Montreal!?” sikmat niya kaagad.

“You son of a bitch! Where the hell have you been for not picking up your goddamn phone Brant! May trabaho ako ha! Madami akong inaasikaso, pero dahil masyado akong worried sa mga nalaman ko. I’ll send you a fucking email immediately but it seems that your too fucking busy to response if you get it or not! Do you?”

“What email?” Agad niyang hinagip ang laptop nita at pumwesto sa ibabaw ng kama para i-check ang email na sinasabi nito.

“Jesus Christ, Brant! That’s fucking urgent. Where is your woman? She was in great danger! That man, that man was an impostor!”

“I know!” sagot niya.

“How the hell you know that, that man is taking and acting as his twin brother,” sigaw nito sa kaniya mula sa kabilang linya na nagpatigil sa kaniya sa pagtipa sa keyboard.

“What are you saying Kraius?”

“Fuck Brant! You said you already know. That man was a fucking psychopath. Takas ’yan sa mental facility. And he’s acting as his twin brother Edward Martinez, who he murdered two years ago. That bastard’s name was Edmon Martinez and he had a wife named Eloisa Martinez at San Martin. May dalawang anak na rin ang baliw na ’yon. Fuck Brant, tumatayo ang balahibo ko ang morbid. This is my first case. Ngayon lang ako naka-encounter ng baliw na pinatay ang sarili niyang kakambal para makuha ang buhay na mayroon ito, including his twins wife—”

“I-I call you later Montreal! Maraming salamat,” aniya bago babaan ng tawag ang abogado.

Nagtangis ang panga niya sa galit at the same time ay takot para kay Alexandra. Agad niyang hinarap ang cellphone at idinaial ang numero ng babae ngunit sa kasamaang palad ay out of line na ito.

“Fucking no… Jesus!”

A/N: I’m very sorry po sa lahat ng naghihintay ng update ng Wife’s Affliction. Kinda Hiatus with this one. But I want to thank all of you kasi walang sawa pa rin kayong naghihintay. Maraming salamat po sa hindi ninyo pag-iwan kay Alexandra at Damon.

#TeamAlMon

CHAPTER 28

Nag-uubo si Alexandra dahil sa malamig na tubig na bigla na lang ibinuhos sa kaniya ni Ed. Hindi niya alam kung ano na ang nangyayari, nagkamalay na lang siya na nakatali ang kamay at paa niya sa upuang kahoy. Hindi rin niya alam kung saan siya dinala ng sinungaling niyang asawa. Mukhang isang abandonadong gusali iyon na puro semento at bakal sa buong paligid. It was more like a construction site, at mukhang nasa mataas na bahagi rin sila base sa natatanaw niya mula sa gibang pader.

“What the hell is this Edward!? Pakawalan mo ako hindi ako nakikipagbiruan sa’yo!” saad niya na medyo nanginginig na ang boses dahil na rin sa lamig ng tubig na ibinuhos sa kaniya ng walanghiya.

“Tsk… tsk… tsk… tsk…! You don’t have any idea what we’re going to do my dear wife!” saad nito na nagpatayo ng mga balahibo niya sa katawan. Bigla na lang siyang kinilabutan sa hindi niya malamang dahilan. Edward’s voice, there is something in his voice that she can’t tell. It sounds different. Magkaganoon man ay pinilit niyang ikalma ang sarili. Nag-uumpisa na siyang makaramdam ng takot ngunit alam niyang hindi iyon makakatulong sa kaniya ngayon. She have to think fast in this kind of situation. Ni hindi niya alam kung anong pakulo ng asawa niya at ginagawa nito ang bagay na ginagawa nito ngayon.

“Let me go, Edward!” utos niya, ngunit sa halip na sumunod ay ngumisi lang ito na parang nakakaluko.

“Shut up!” bigla nitong sigaw na ikinagulat niya. “Pikang-pika na ako sa kakarinig sa pangalan na ’yan! Edward… Edward! Edward! Buti pa si Edward matalino…mabuti pa si Edward pursigido mag-aral! Mabuti pa si Edward may pangarap sa buhay… ahhhh! Nakakapika,” litanya nito na labis nagpagulo sa isip niya. Hindi niya alam kung anong pinagsasabi ng lalaki, lalo na ang tungkol sa sarili nito. 

“Ano b’ang sinasabi mo Edward, hindi kita maintindihan? Can you please let me go,” pakiusap na saad niya.

“Ahhh… sinabi nang manahimik ka! Tumigal ka sa kaka-Edward kung ayaw mo na pasabugin ko ’yang bao ng ulo mo!” Nahintakutan siya nang tumayo ito mula sa inuupan at lumakad palapit sa kaniya na may hawak na baril. 

“What is happening to you? Let me go please…” Gustohin man niyang kumalma ay hindi na niya magawa dahil sa nakatutok na baril sa ulo niya. Hindi niya maintindihan kung anong nangyayari kay Ed, pati ang mga reaksyon nito sa pagbanggit niya sa pangalan nito. Bakit ito nagagalit? 

“Tsk! Don’t be scared my dear wife. Hindi naman kita sasaktan eh, hindi pa!” saad nito pagkatapos ay bigla na lang humalakhak.

“Keep that gun away from me please… it is dangerous Ed,” saad niya. Gusto niyang sabihin sa lalaki ang tungkol sa plano niyang pag-file ng annulment ngunit tila umurong ang dila niya dahil na nakikita. 

“Shh! Tumigil ka ayaw ko’ng marinig ang boses mo! Stop talking!” Agad naman siyang tumahimik. Mukhang hindi stable ang lalaki ngayon, parang may mali sa inaasal at ikinikilos nito.

Nakahinga siya ng maluwag nang alisin nito ang baril sa tapat ng ulo niya. Naglakad ito pabalik sa pwesto nito at muling naupo roon nang nakaharap pa rin sa kaniya. Nanatiling hawak pa rin nito ang baril, hindi niya alam kung anong tumatakbo sa isip ng lalaki at kung ano ba ang balak nitong gawin sa kaniya at dinala siya nito sa ganitong klaseng lugar. What is he planning? Kidnap her and ask for a ransom? Ang kapal din nga pala talaga ng mukha nito kung ganoon. Gusto niya itong sugurin at saktan, sumbatan tungkol sa lahat ng panluluko nito na natuklasan niya pero paano niya gagawin iyon gayong mukhang iba ang takbo ng utak nito at higit sa lahat ay armado pa ito ng baril. Hindi siya dapat nagpadalus-dalos. Maling-mali na nagpunta siya sa ospital nang mag-isa para komprontahin sana ito. Hindi dapat niya iyon ginawa, wala sana siya sa sitwasyong ito ngayon. 

Anong oras na, kanina pa sila nito kapwa walang kagalaw-galaw at tila nagtititigan lang. Malapit nang gumabi at tiyak niyang mag-aalala na ang mga magulang kapag hindi siya nakauwi dahil ipinaalam niya sa mga ito na doon siya uuwi pagkagaling niya sa ospital. She even told her Dad that she needs a lawyer, kaya malamang ay naghihintay na ang mga ito sa kaniya at sa paliwanag niya. Maging si Damon ay hindi man lang niya nasabihan kung saan siya pupunta. She just wanted to surprise him when it is done. Gusto niyang itama ang lahat sa pagitan nilang tatlo pero heto siya ngayon, daig pa niya ang sumugod sa gyera ng walang dalang armas. 

Kanina pa rin niya tinitiis ang pangangatog dahil sa lamig. Nasa mataas na palapag marahil sila ng gusali dahil nararamdaman niya ang malakas na hangin mula sa gibang pader. Hindi siya makapag-isip ng tama, kanina pa rin kumakalam ang sikumura niya sa gutom at uhaw. She haven’t eat anything since she left Damon’s house.

“Ed-” nagdadalawang isip niyang tawag sa lalaki. Agad namang tumunghay ang mukha nito mula sa pagkakayuko, mukhang inaantok na rin ang walang hiya. “I’m starving and thirsty,” saad niya. Sana naman ay tubuan ito ng kaunting konsensya na pakainin siya, o kahit painumin man lang sana. 

Sa halip na sagutin at nginitian lang siya nito bago dumukot ng cellphone sa bulsa. Ilang saglit lang ay may kausap na ito sa kabilang linya.

“Oo, bilisan mo at gutom na ang bisita! Iti-text ko na lang ang location,” dinig niyang saad nito. Hindi niya alam kung sino ang kausap nito na marahil ay kasabwat nito pero sigurado siya na tungkol sa pagkain ang iniutos ng lalaki. Nabuhay siya ng loob kahit paano. Kailangan niyang mag-isip ng paraan kung paano niya tatakasan ang lalaki na mukhang wala na yata sa tamang katinuan. 

“Pwede b’ang humingi ng kumot.” Tiningnan siya ng masama nito. “Look Ed, I was soaking wet, halos natutuyo na nga sa lakas ng hangin. Naninigas na ako sa ginaw, hindi mo nga ako pinatay sa baril mamamatay naman ako sa hypothermia,” saad niya sa lalaki.

“Ibang klase ka rin talagang babae ka ano? Kaya bilib na bilib talaga ako at nabingwit ka ng walang kwentang iyon! Mabuti na lang at mas mautak ako sa kaniya. Akala nila mas matalino siya! Mas matalino ako, mga pulpol!”  litanya nito na hindi niya maunawaan. Sinong siya ang tinutukoy nito? Kanina pa siya nagtataka sa mga sinasabi nito na parang may ibang tao itong tinutukoy.

“S-sino? A-anong sinasabi mo, Ed?” sa wakas ay naglakas loob niyang tanong. Tumayo ang lalaki at lumakad palapit sa kaniya. Hawak nito at pinapaikot ang baril sa kaliwang nitong kamay. Nakatitig siya sa kamay nito na may hawak na baril nang matagal, at tila may kung ano sa utak niya ang nag-flashback sa nakaraan. 

Why is he using his left hand when he was a right-handed person? Mahirap magpaikot ng baril sa kaliwang kamay kung hindi ka naman kaliwete.

“DING DONG!” biglang sabi nito. Nahihiwagaan na talaga siya sa ikinikilos nito. “Alam mo akala ko matalino ka eh,” saad nito. “Akala ko matalino ka kasi kapag ikinukwento ka niya sa’kin noon puro siya pagyayabang.” Ngumisi ito. “Nakakatawang hindi mo man lang napansin ang lahat!” Tumawa ito ng mahina, maya-maya at nauwi iyon na nakapangingilabot na halakhak.

“Ano b’ang pinagsasasabi mo Ed? Sinong siya ang tinutukoy mo?” kinakabahang tanong niya. 

“Sino pa e, ’di iyong asa-” 

“Ed!?”

“TRIXIE!?” sambit niya nang makita ang dumating, may bitbit itong plastic ng mga pagkain kaya sigurado siya na ito ang kausap ng lalaki sa telepono kanina. So, kasabwat pala nito ang haliparot na sekretarya nito. 

“Ano ka ba naman Trixie? Wala naman akong sinabi sayo na umakyat ka rito! Ang utos ko bumili ka ng pagkain para sa bisita, wala akong sinabi na umakyat ka!” sikmat ni Ed sa bagong dating na halata ang tensyon sa mukha. Hindi niya mawari kung bakit bigla na lang namutla si Trixe ng makita siya. Hindi siya sanay dahil alam niyang maldita ito at ipokrita. 

“P-pasenya na Ed, tumatawag kasi ako hindi mo naman sinasagot,” sagot ng babae.

Bumaling si Ed sa sirang sofa na inuupuan nito kanina. “Ay putangina, tumatawag ka ba?” Lumakad ang lalaki patungo roon at dinampot ang cellphone nito.

Nagtama ang paningin nila ng babae at nakaramdam siya ng iba sa mga tingin nito. Parang nagtaka pa ito na naroon siya at nakatali. 

“Oo nga may tawag ka! Pero bakit ka kasi umakyat, ayan tuloy wala akong ibang choice kung hindi gawin ito!” 

“Huwag Ed!” Isang putok ng baril ang umalingawngaw sa buong gusali, kasabay iyon ng malakas na sigaw niya at ni Trixie na ngayon ay napaupo sa semento dahil sa tama ng bala sa paa. Hindi siya makapagsalita, hindi rin siya makapaniwala sa ginawa ng lalaki sa supposed to be kabit at accomplished nito. Like why on earth you will shoot the person who helps you? Lalo na kung karelasyon pa nito.

“Ed… maawa ka! Ano ba? Wala naman akong ginagawang masama sa’yo. Sinunod ko naman ang utos mo hindi ba? Ayan na ang pagkain…”

“Shhh! Tahimik, ayaw kong makarinig ng kahit ano sa inyong dalawa. Naririndi ako!” saad nito sa nakahandusay na babae.

Agad namang tumahimik ang babae. Maging ang pag-iyak nito ay tila nilunok na lang nito upang hindi makagawa ng kahit anong ingay. 

“Ibigay mo na ’yan sa bisita at gutom na ang mahal kong asawa!” utos nito. 

“Paano ako makakalakad…” 

“Gumapang ka, oh tutuluyan kita!?” Napalunok siya dahil sa nakarinig. Labis ang galit niya kay Trixie ngunit sa nangyayari ngayon ay mas lamang ang awa niya sa babae. Lalo na nang makita niya na nag-umpisa na itong gumapang patungo sa gitna ng silid kung saan naroon at nakatali siya sa upuan. Impit ang pag-iyak ng babae at bakas sa mukha nito ang tinitiis na sakit mula sa tama ng bala.

“Good girl Trixie! Good girl!”

CHAPTER 29

“Anong problema mo Brant? The hell man, fifty six missed calls?” bungad sa kaniya ng kaibigan sa telepono.

Hindi nga niya alam kung bakit ito ang tinatawagan niya gayong mas malapit lang ang bahay ng kaibigang si Hale sa kaniya. Pwede nga niyang lakarin kung gugustuhin niya. Pero alam niyang pagdating sa mga ganitong bagay ay hindi ito ang dapat niyang abalahin. He mean Hale is always been there for him as a friend pero ayaw naman niyang gambalain ang tahimik nitong buhay sa mga gulo niya. Like now, hindi niya alam ang gagawin dahil kanina pa siya tumatawag sa cellphone ni Alexandra pero hindi nito iyon sinasagot. Para na siyang masisiraan ng ulo sa pag-aalala sa ibininalita sa kaniya ni Kraius. Sa mga nakalap nitong impormasyon na hindi niya alam kung dapat ba niyang ikatuwa.

He supposed to feel happy dahil hindi naman pala ito ang asawa nito kung hindi ang kakambal nito na ayon kay Kraius ay patay na raw. Dapat siyang matuwa dahil malaya na pala silang magmahalan kung ganoon, pero hindi niya makuhang matuwa gayong wala siyang makuhang sagot sa babae kung nasaan na ba ito. Lalo pa at alam niya na isa pa lang baliw ang lalaking iyon na nasa ospital.

Take note; Psychopath ang walanghiya at hindi basta baliw lang na biglang tumatawa o umiiyak sa sulok. Nananakit ito and worst kaya nitong pumatay ng tao. Ayon kay Attorney ay matalino raw ang gago, at bihasa sa pagiging con artist. Madami na raw itong kaso na siyang nakalkal nito.

“Where the hell are you, Z? I’m here at the AD, I need help,” aniya sa kausap sa kabilang linya. Kanina pa rin siya naghihintay rito sa lobby ng AD CLUB. Hindi na niya nagawa pa na umakyat dahil nang tanungin naman niya ang nasa reception ay sinabi nito na wala pa si Z sa loob. Hindi na siya nag-abala pa na umakyat sa opisina nito. Naghintay siya sa walang hiya, tapos ng tawag niyang pagkadami-dami ay ngayon lang nito sinagot.

“What kind of help do you need, Brant?  If you want me to do it personally, I will tell you, I can’t. I’m out of the country right now,” saad nito.

“I fucking need help, Z. Please…”

Saglit na tumahimik ang nasa kabilang linya. Damang-dama niya ang tensyon at pangamba. Lalo na ngayon na hindi pa niya alam kung nasaan ang babae. May tao na siyang inutusan para puntahan ang bahay ng mga magulang nito sa Green Meadows upang alamin kung naroon o nagawi man lang ba roon ang babae pero negative ang result.

“How serious was it that the Damon is now saying please?” ani ng kaibigan sa kabilang linya pagkatapos ng ilang minuto na pagtahimik nito.

“Code red, Z! I need to find my woman, she’s in great danger,” seryosong saad niya.

“I’m in Japan right now, Brant. At halos kararating ko lang din dito. I’m with De Dios. I can’t go back right away. If you really need help I will call Montreal,” anito.

“Montreal who, Kraius? I already talked to hi—”

“It is Malco, Malco Montreal of Montreal Corporation,” paglilinaw nito.

Pamilyar sa kaniya ang binanggit na pangalan at business pero hindi ang tao mismo. Hindi naman kasi siya pala-kaibigan masyado. Si Hale nga lang ang nakakatagal sa kaniya. Ang iba ay naging kaibigan lang din niya through friends of friends. Acquaintances in business line. Wala siyang matatawag na matalik na kaibigan maliban kay Imyerno at sa punching bag ni Z sa club. Si Zuniga, ewan niya kung kaibigan niya ang ungas. Madalas lang naman siya nitong pagkaperahan kapag may laban sa UL. Masasabi niyang oo dahil wala pa naman siyang hiniling na pinahindian nito.

“And’yan ka pa ba, Brant?”

“Y-yes, thank you. Just give me his contact and details,” aniya. “Ano ba kasing ginagawa mo r’yan sa Japan,” dugtong pa niya.

“Manghuhuli ng tigre!” saad nito.

Napailing na lang siya. “Babaeng tigre ba ’yan?”

“Bullseye! Yes, babaeng tigre, at mabangis!”

“Sigurado ka ba na nasa Japan ka at wala sa Africa?”

“Ulol, sige na! I will call Montreal to inform him that you are coming. Hindi namamansin ang isang iyon kapag ibang tao,“saad nito.

Mabuti naman at hindi na niya kailangan pang magpaliwanag kapag nakaharap niya ang lalaki. Si Z na ang bahala na kumausap sa kaibigan nito.

Pagkababa ng tawag ay kaagad niyang ibinulsa ang phone. Naglakad na siya palabas ng gusali. Hindi siya dapat nagsasayang ng oras. Lalo na ngayon na isang baliw na halang ang bituka ang kalaban niya. Huwag naman sana na nasa kamay nito si Alexandra. Hindi niya alam ang gagawin niya kapag may nangyari dito na masama. Lalo pa ngayon na nagkamabutihan at nagkatapatan na sila nito.

Pagsakay niya ng sasakyan ay agad niyang chineck ulit ang phone niya kung may impormasyon na pinadala si Zuniga para sa kaniya. Tiningnan na rin niya kung sino ang Malco Montreal na iyon at anong pinagkakaabalahan nito sa buhay. Nang makita niya ang larawan nito ay kumunot bahagya ang noo niya dahil sobrang pamilyar nito sa kaniya. He seen him somewhere. Binasa niya ang profile ng lalaki.

An inventor?

“What the fuck!? Ano naman ang maitutulong ng lalaking ito sa kaniya? Mag-inbento ng mahiwagang pinto papunta kay Alexandra, o kaya naman ay gumawa ng dragon ball radar?”

He is thinking to lame, o mas tamang sabihin na pilit niyang nililibang ang sarili na labis na pangamba. Minsan na lang siya maging masaya, ngayong alam na ng babae na siya ang gumagawa at nagbibigay rito noon ng mga notes at poems. Ngayon nagkaaminan na sila ng nararamdaman, bakit naman ngayon pa bigla na lang itong mawawala.

Paano kung hawak pala ito ng baliw na iyon at gawan ng masama. Nakita na niya isang beses na pagbuhatan nito ng kamay si Alex, ay hindi malayo na maulit iyon. Natatakot siya sa maaaring mangyari. Kung nagawa nitong patayin ang kakambal nito at magpanggap na ibang tao. Ano pa kaya ang mas worst na kaya nitong gawin.

Fuck! Huwag naman sana dahil hindi niya kaya kung magkataon.

CHAPTER 30

“You really don’t have any idea what was happening, Alex? Wala ka ba talagang  napapansin sa lalaking kasama mo? Ganiyan ka ba kamanhid, o sadyang ganiyan ka lang katanga?” takang-taka siya sa sinabi na iyon ni Trexie nang makalapit ito sa kaniya. Mahina lang ang pagkakabulong nito pero sapat na para umabot sa pandinig niya. 

Anong ibig nitong sabihin? Anong kailangan niyang mapansin sa lalaki? Bukod sa nambabae ito at pinagtaksilan siya kasama ang babaeng nasa harapan niya ngayon at nakalupasay sa sahig, ano pa ba ang dapat niyang mapansin? Ang pagiging bayolente nito ang pangalawa, idagdag pa ang pagkahumaling nito sa negosyo ng ama niya na dati ay hindi naman nito masyadong binibigyan ng pansin. 

“Ibigay mo na sa kaniya iyang foods na dala mo, Trexie. Gutom na ang prinsesa. Hindi sanay magutom iyan baka mamaya hindi ’yan umabot sa plano ko,” kapwa sila nagulat sa sigaw ni Ed na nakaupo sa sofa. Ipinatong nito sa lamesa ang hawak na baril bago naglabas ng stick ng sigarilyo at nag-umpisa nang hithitin iyon. 

Mabilis naman na tumalima ang dalaga. Ipinaglalabas nito sa plastic ang dala na pagkain at iniabot sa kaniya, ngunit sa kasamaang palad ay hindi naman niya magawang gumalaw mula sa kinauupuan. Ni ang abutin ang tangan ng babae ay hindi niya magawa dahil nakatali at nakaposas ang mga kamay niya sa likod ng silya, maging ang mga paa niya ay ganoon din.

“Ahm, Ed?” baling na saad ni Trexie sa lalaki.

“Ano!?” kaagad nitong sikmat.

“Baka naman pwede na kalagan mo muna ang pagkakatali at posas ng kamay nitong si Alexandra. Paano kakain ito kung ganito? Alangang subuan ko pa siya,” sambit ng dalaga. Tumingin si Trexie sa kaniya ng makahulugan, wari niya ay may nais ipahiwatig ang babae. 

“Pwede naman, Trexie! Pwede mo naman siyang subuan kung gusto mo!” pilosopong sagot ng lalaki saka tumawa na parang baliw.

“Ed naman! Pinapunta mo na nga ako rito, binaril mo pa ako. Tapos gusto mo subuan ko pa itong inutil mong asawa. Alam mo naman na ayaw ko sa kaniya, e!” asik ni Trexie. 

Tuluyang natawa si Ed sa sinabi ng babae. “Ang dami mo pang satsat! Eh, ayaw rin naman niya sayo. Oh, ito ang susi, kalagan mo para makakain, pagkatapos ay ibalik mo! Kapag nakatakas iyan ikaw ang malilintikan sa akin, babae!” Hinagis ni Ed ang susi na kaagad namang dinampot ng dalaga. Mabilis nito na tinanggal ang posas sa kamay niya pati na rin ang tali. Malikot ang mata ng dalaga at panay ang titig nito sa kaniya ng kakaiba, pero hindi niya makuha ang nais nitong iparating. 

“Bilisan n’yo na ’yang kilos n’yong dalawa. Kumain na kung kakain tapos ibalik mo sa pagkakaposas ’yan, Trexie… dahil kung hindi.”

“Oo, Ed, oo! Ibabalik ko naman kaagad,” tarantang sagot ng dalaga. Iniabot nito sa kaniya ang supot na kaagad niyang tinanggap. Binuksan niya iyon at inumpisahang kumain. Kailangan niya na malagyan ng laman ang sikmura niya para makapag-isip siya ng tama. Hindi siya dapat nagpa-panic sa mga ganitong sitwasyon. Ang kailangan niya ay ang maging matalino para mailigtas niya ang sarili niya. Wala si Damon sa tabi niya at wala siyang mahihingian ng tulong kung hindi ang sarili niya. Wala siyang ibang aasahan. 

Kumain siya at nagpakabusog, habang si Trexie ay nakamasid lang sa kaniya. Palipat-lipat ang tingin nito sa kaniya at sa lalaki. Nang hindi na ito makatiis ay nagsalita ito. 

“Ah, Ed. Baka pwede na akong umuwi pagkatapos niyang kumain. Masyado nang masakit ang sugat ko. Kailangan ko na itong ipagamot,” tanong nito sa lalaki na kaagad bumaling sa kanila.

Napakahirap tantyahin nang tumatakbo sa isip ng lalaki kaya hindi siya dapat mag-aksaya ng panahon. If she could only have her phone. 

“Ang dami mo namang arte, Trexie, eh daplis lang naman ’yan! Akala mo naman pinuruhan ka,” saad nito.

“Daplis nga lang ito pero ang sakit. Mamaya magka-scars pa ako nito, nakakainis ka!” Tumingin sa kaniya ang dalaga. Ngayon lumilinaw na sa kaniya ang ginagawa nito. Kinukuha nito ang loob ni Edward dahil kung hindi baka mauna pa itong mapaslang kaysa sa kaniya. 

“Oo na sige na, makakalayas ka na! Pero tandaan mo na wala kang nakita rito kung hindi ako maliwanag!?” 

“M-Maliwanag, Ed! Pero isa pa pala…”

“Ano na naman? Aba masyado ka nang primadona babae ka. Hindi kita asawa kaya huwag kang paimportante,” saad nito. 

“Grabe ka, ang sakit mo namang magsalita! Magpapatulong lang naman ako sa’yo. Paano ako makakababa rito sa tingin mo. Ang taas nitong building, pagagapangin mo ba ako pababa?” maiiyak na nitong saad. 

“Anak ng tokwa! Oo na, tumigil ka na r’yan sa kadramahan mo! Kung hindi ka lang magaling sa kama, naku!” sikmat ng asawa niya kay Trexie, habang siya ay walang salita na nagmamasid at tinatantya lang ang bawat galaw ng dalawa. She feels it, that Trexie is helping her, pero bakit? Bakit nito gagawin iyon? Hindi ba at babae ito ng asawa niya at pabor pa nga sa babae kung mawawala na siya sa landas ng mga ito. 

“Bilisan mo nang pakainin ’yan nang maihatid na kita ro’n sa baba,” utos ni Ed sa dalaga. Binilisan na niya ang pagkain at habang ginagawa niya iyon ay panay ang makahulugang sulyap sa kaniya ni Trexie. “Pagkatapos kumain ay posasan mo ulit at ibalik mo sa akin iyang hawak mong susi. Mahirap na ang makatakas iyan, madami pa akong plano para sa future!” saad nito. 

Napalunok na lang siya at tumango upang ipaalam kay Trexie na tapos na siyang kumain. Ni hindi niya magawa ang magtanong sa babae, wala siyang masabi maliban sa eye contact nilang dalawa. 

“Bilisan mo na at magdidilim na!” sigaw ni Ed na nakatayo malapit sa gibang pader. 

“O-Oo, ito na ipoposas na. Sinisiguro ko lang na hindi makakatakas ang babaeng ito. Mahirap na baka pati ako sumabit pa rito,” saad nito habang ang mga mata ay hindi mapuknat sa kaniya. “Save yourself and I’ll save mine…” pabulong nitong saad sa kaniya. Bumuka ang labi niya ngunit walang tinig na lumabas mula roon.

Nang matapos ay paika-ika na pinilit nito ang tumayo. Hila nito ang isang paa na may tama ng bala. Daplis nga lang iyon pero para sa isang babae na katulad nito ay alam niyang napakasakit niyon. 

“Tara na!” dinig niyang sabi nito sa asawa niya. Inalalayan ito ni Ed at nang mawala ang dalawa sa paningin niya ay kaagad niyang inapuhap ang posas sa kaniyang kamay. Ganoon na lamang ang pag-usal niya ng pasasalamat nang mapagtanto na hindi naka-lock ang posas sa kamay niya. Mabilis siyang kumilos at tinanggal ito. Nanginginig ang mga kamay niya habang inaalis ang pagkakatali sa mga paa niya. Medyo mahapdi na rin iyon at namumula pero wala na siyang panahon pa na indahin iyon. Kailangan niyang makalayo at makahingi ng tulong dahil kung hindi ay katapusan na niya. Mukhang may ibang plano sa kaniya ang asawa at sa tono nang pananalita nito ay wala itong balak na pauwiin siya ng buhay. Asawa niya ito at kasal sila, kaya’t lahat ng ari-arian niya at nasa ilalim ng conjugal property. Kung mawawala siya ay tiyak na ang lahat ng iyon ay mapupunta sa lalaki exept sa mana niya sa mga magulang. 

Nang matanggal niya ang pagkakatali sa mga paa ay tumayo pa siya na muntik niyang ikabuwal. Bigla na lang siyang nahilo. Akmang tatakbo na siya palabas nang mahagip ng paningin niya ang cellphone ni Ed na nakapatong sa ibabaw ng lamesa na nasa harap ng sofa na inupuan nito kanina. Wala na siyang inaksaya na sandali, kailangan niyang makahingi ng tulong. Kailangan niyang makausap ang binata para malaman nito kung nasaan siya. 

Tinakbo niya ang kinaroroonan ng cellphone at mabilis na hinagip iyon saka tumakbo patungo sa sementong hagdan kung saan din bumaba ang dalawa. Kinakabahan siya dahil baka mamaya ay makasalubong pa niya ang asawa. Nang makalampas na siya sa dalawang palapag ay pansamantala siyang huminto, kailangan na niyang gamitin ang cellphone na nakuha niya. She left with no choice… mahuli man siya ng lalaki at least mayroong makakaalam kung ano ang nangyayari sa kaniya at nasaan siya.

Agad niyang dinial ang natandaang numero ni Damon. Mabuti na lang at matalas ang memorya niya at napakinabangan niya iyon sa ganitong pagkakataon. 

Ilang ring ang lumipas bago may sumagot.

“Hello!? Do not disturb me, I have a big problem and I’m fucking busy!” galit na boses ng binata ang bumungad sa kaniya. 

“Damon! Help me, It’s me!”

A/N: Sorry guys if masyado akong matagal mag-update kay Damon at Alex. It will be publish soon as paperback when I get back home to our dear country. So, yeah nasa walang iwanan. #teamALMON for the win…

CHAPTER 31

“Damon! Help me, it’s me!”

His world suddenly pause for a moment after hearing Alexandra’s voice in line. He let a sighed of relief pero kaagad ring nagbago iyon at napalitan ng takot.

[“Help me, Damonnn-”]

The line was cut after he heard Alexandra screaming his name for help.

“Fuck!” mura niya. “Can you please be fast!” palatak niya sa lalaking kasama. Nakasalamin ito at nakatutok ang buong atensyon sa mga monitors nito na nasa harap nilang dalawa. Panay ang tipa nito roon at ni hindi siya pinansin.

Tama si Z, masungit nga ang lalaki at nakakairita ang awra nito. Hindi nga niya alam kung bakit siya naroon sa bahay nito at nakatayo, naghihintay sa hindi niya alam kung ano. Panay lang ang pindot nito sa keyboard at naiirita na talaga siya.

“May magagawa ka ba talaga, o nagsasayang lang ako ng oras sa paghihintay rito?” inis niyang saad sa lalaki. Kuyom niya ang kamao habang hawak ang cellphone sa isang kamay na halos madurog na niya sa gigil niya.

“Can you shut up!? Ikaw ang may kailangan at hindi ako. Kung hindi ka makapaghintay makakaalis ka na!” anito na hindi man lang siya tinapunan ng tingin.

“Aba’t gag-”

Balak niya itong sapakin sa sobrang inis niya pero tumigil sa ere ang kamao niya nang nag-zoom in ang pulang dot sa monitor nito at walang tigil iyon sa pagbi-blink. Ilang segundo pa ang lumipas nang pindutin nito ang enter key ay lumabas ang isang video footage. Halos lumabas ang puso niya sa kinalalagyan nang marinig niya ang boses ni Alex at nang kung sino man ang kausap nito. Magulo at wala sa focus ang video. Hindi niya alam kung cctv ba iyon, o ano.

[“Help! Help me! Ano ba Ed, tigilan mo na ito hindi ka na nakakatuwa. Ano ba ang gusto mo? Bakit mo ito ginagawa?”] That was Alex on the line, at ang baliw na lalaking iyon nga ang dahilan kung bakit ito nawawala. Later he realised that the footage that they are watching right now was from the phone that Alexandra used to call him.

“Y-You? You hacked that fucking phone? How’d-”

“I know I’m awesome, you can thank me later! You’re welcome,” nakangising saad ng lalaki nang sa wakas ay lingunin siya nito. “Malco Montreal. Ang pinagsasayangan mo ng oras at paghihintay.” Tumayo ito nang magpakilala at nag-alis ng suot na salamin. Hindi sila nito nagkakalayo ng height at build ng katawan. Mas lamang lang siya ng kaunting muscles dahil na rin siguro tambay siya sa gym kasama ang kaibigang si Hale.

“I’m sorry. Masyado lang akong nag-aalala para sa babaeng mina-”

“Cut that crop! I don’t wanna hear another corny stuffs. Pang-ilan ka na sa naghahanap ng nawawalang girlfriend. Bakit ba kayo natatakasan ng babae? Kapag ako, I’ll make sure that no woman can get away with me… and I still don’t fucking get it why I’m helping.”

“I’m still sorry for what I’ve said. At salamat dahil tinulungan mo ako kahit hindi tayo magkakilala. I have to go and save my woman!”

“Aalis ka nang mag-isa? Hindi ba delikado ang sitwasyon kung mag-isa ka lang.” Akmang tatalikod na siya nang bigla itong magsalita. Hindi naman pala ito ganoon kasungit gaya nang inakala niya at sabi ni Z.

“It’s okay. I can manage,” tugon niya bago talikuran ang lalaki.

“You sure?”

“Yeah, just send me the details and I start with it.” Tumango-tango naman ito at bumalik sa pagkakaupo. Walang tatlumpong segundo ay tumunog na ang notification niya.

“If you change your mind and need a backup, just beep up. Ibinilin din ni Zuñiga na tulungan ka so we’re here to help.” anito sa kaniya na ipinagtaka niya.

“We’re?”

“Yeah, a bunch of assholes.”

“Bakit n’yo naman ako tutulungan, we didn’t even know each other?” takang tanong niya. He didn’t even know why he asked that way. Siya na nga itong tutulungan, nagduda pa siya.

“A friend ask for it. And we never neglect a friends request even if it was for their other friends or a colleagues.”

Napa-wow na lang siya. Pero naisip niya na ganoon din naman sila ng mga kaibigan niya. Sila nila Hale, Gonzalo, Primo at ng iba pa. They always backing up each other in times like this. At kung siya marahil ang hihingian ng pabor para sa kaibigan ng kaibigan niya ay hindi rin naman siya magdadalawang isip.

“Thanks!” Nakipagkamay siya sa lalaki bago tuluyang umalis.

Naibigay na nito ang lahat ng kailangan niya upang mahanap ang eksaktong lugar na kinaroroonan ni Alexandra at ang kailangan na lang niyang gawin ay kumilos na nang mabilis para puntahan at kunin ito sa kamay ng baliw na lalaking iyon. Hindi siya makapaniwala sa lahat ng impormasyong nalaman ni Krauis Montreal. Talagang walang makakalusot na kahit ano sa lalaki. Wala itong hindi nalalaman kapag ginusto nito.

“Damn!” aniya habang nagmamani-obra ng sasakyan. Krauis Montreal, ang tumulong sa kaniya para malaman ang lahat ng dapat niyang malaman. And there is Malco Montreal na siyang tumulong naman para malaman niya kung nasaan ang babaeng mahal niya. Coincidence lang ba na maka-apelyido ang dalawa o magka-anak ang mga ito.

Nasa ganoon pag-iisip siya nang tumunog ang mobile phone niya na nasa bulsa at mabilis pa sa alas-kwatro niyang dinukot iyon. Baka mamaya ay si Alex na naman iyon kaya wala siyang dapat palampasing tawag o messages man lang. Ni hindi na niya inabala pa ang sarili na tingnan sa caller ID kung sino ang tumatawag mabilis niyang pinindot iyon at ini-loud speaker.

“Hello!”

[“Hello Demonyo, nasaan ka? Kanina pa ako rito sa labas ng bahay mo. Umuwi ka na nga at may-”]

“I’m busy Hale, sa ibang araw na lang tayo mag-usap.”

[“Oka- teka bakit ganyan ’yang tono mo? May problema ba?”]

He know he can’t hide anything from Hale. Sa pagkakabanggit pa lang niya sa pangalan nito malamang alam na kaagad nito na may hindi tama sa kaniya. Hindi naman kasi normal sa kanila ang magtawagan sa mga pangalan nila. Madalas ay inaasar nila ang isa’t-isa kaya alam niyang kutob na kaagad nitong may problema siya.

[“Hey, mahirap ba’ng sagutin ’yong tanong ko?”] Hale hissed at him in line.

“Alexandra was kidnapped by his Psycho husb- no! That’s not his husband,” aniya habang kausap ito.

[“What? Teka nasaan ka ba?”]

“I’m on my way there!” seryosong aniya habang nakatutok ang paningin sa daan.

[“Oh, great! Alone?”]

“Yes!”

[“Fuck you, Brant! Hindi ko alam kung anong iniisip mo o kung nag-iisip ka pa ba?”]

“Stop nagging Frommette you’re not my mom! Isa pa alam kung hindi mo pwedeng iwan si Cutie, I can take care of it alone,” aniya.

“Fuck you again, Brant!” Halos mabingi siya sa sigaw nito sa kabilang linya bago nito ini-end ang call. Mabuti na lang at malayo sa tenga niya ang aparato dahil kung hindi baka na-damage na ang eardrum niya sa lakas ng mura ni Hale. Pero gaya nang sinabi niya, kaya niyang mag-isa at gagawin niya iyon ng mag-isa. He will not drag anyone lalo na ito sa mga ganitong gulo dahil personal na matter iyon sa buhay niya. But knowing Frommette, alam niyang kasing tigas ng ulo niya ang ulo nito.

Pinaharurot niya ang sasakyan patungo sa lokasyong pinadala ni Malco na nasa mobile phone niya na ngayon ay siyang guide niya para matunton si Alexandra, his Alex. Hindi siya makakapayag na hindi mabawi ang babae sa taong iyon. Lalo na ngayon na alam niyang wala ito ni katiting na karapatan sa babae. At hinding-hindi niya ito sasantuhin oras na saktan nito ulit ang pinakamamahal niya. Siya na mismo ang babali sa mga buto nito sa katawan oras na may gawin ito na maglalagay kay Alexandra sa panganib.

Itinigil niya ang sasakyan sa may kalayuan. Ayaw niyang makatunog ang baliw na iyon na natunton niya ang kinaroroonan ng mga ito dahil tiyak na ikapapahamak ni Alex kapag nakita siya nito. Lakad, takbo ang ginawa niyang pagkukubli sa mga mahahabang talahib, tinawid kasi niya ang lote mula sa kabilang kalsada kung saan niya iniwan ang sasakyan. Parang bagong itinatayong subdivision ang lugar. Maraming mga units pa ang hindi tapos na nadaanan niya. Bitbit niya ang cellphone na siyang nagtuturo sa kaniya kung saan sa mga bahay o units naroon ang babae. Panay ang blink ng pulang tuldok at tumuon ang pansin niya sa may kataasang gusali sa harap niya. Nasa pinakadulo iyon at ilang palapag na lang ang hindi tapos. Sigurado siyang naroon si Alex dahil doon tumigil ang pulang tuldok. Maingat ang bawat galaw niya nang akyatin ang gusali. Puro mga semento at tiles ang nasa unang palapag. May mga nakahambalang din na mga wires.

Nakarating siya sa ikalimang palapag na walang kahit anong ingay na narinig. Kaya naman ganoon na lang ang takot niya nang makarinig nang malakas na sigaw kasabay ng malakas na putok ng baril.

“Alex!”

CHAPTER 32

“Ed, please don’t do this to me. Ano ba’ng gusto mo? I can give it to you right away. Please… let me go, Ed.” pagmamakaawang sambit niya.

Nangangatog ang buong katawan niya sa takot nang paputukan siya nito ng baril malapit sa paa nang tangkain niyang humakbang. Nakakatakot ang hitsura nito habang nakangiti. Para itong nasisiraan ng bait. Napakalayo ng hitsura nito sa dating Edward na kahit hindi siya masyadong binibigyan ng atensyon ay hindi kailanman siya pinagbuhatan ng kamay. Mahilig lang makipag-party ang asawa niya at kapag umuwi ito ng lasing ay natutulog na lang ito nang hindi siya pinapansin. Pero ngayon para itong halimaw. No! Halimaw na talaga ito sa paningin niya. At nagtataka siya ng sobra sa inaasal nito lalo na nang pati ang babae nitong si Trexie ay padaplisan nito sa binti. Sinong nasa matinong pag-iisip ang gagawa ng ganoon.

“Ang lakas ng loob mong sampalin ako! Tatakasan mo pa ako sa lagay na ’yan? Pagkatapos kitang pabilhan ng pagkain na masarap at hayaang mabusog… tatakasan mo pa ako?” anito habang itinatali na naman siya sa kanina ay pinaglagyan nito sa kaniya.

“I’m sorry… Please, Ed. Ano ba’ng nangyayari sa’yo hindi ka naman dating ganyan. Bakit ka ba nagkakaganyan?” Labag man sa kalooban niya ang humingi ng tawad sa lalaki ay ginawa niya. Maging ang mga sinasabi niya rito ay ginagawa na lang niya para kumalma ang lalaki at maibsan ang galit nito. Isang maling galaw ay baka maging katapusan na niya kaya naman kahit nasusuka na siya sa pagmumukha ng lalaki ay nagsumamo siya para lang hindi siya samain sa poder nito.

Kailangan niyang magpakatatag, kailangan niyang kumalma at makaisip ng paraan. Hindi siya dapat matakot at panghinaan ng loob. Ngayon pa ba na malinaw na sa kaniya ang lahat. Ngayon pa ba na may liwanag siyang natanaw sa masalimuot na buhay sa piling ng asawa na gusto niyang takasan. Alam niyang gagawa ng paraan si Damon, kumpyansa siyang darating ito. Alam niyang hindi ito papayag na magkahiwalay pa sila. Nangako ito sa kaniya na babawiin nito ang dapat ay dito at alam niyang siya iyon.

“Alam mo maganda ka talaga! Tama siya, sobrang maganda ka, para kang prinsesa at bukod pa roon mayaman ka. Alam mo ba’ng ang pera mo ang naging dahilan kung bakit ako ipinasok at iniwan sa pesting lugar na iyon!” seryoso ang mukha nito habang sinasabi iyon.

“Ano ba ang pinagsasasabi mo, Ed? Tigilan mo na ito, umuwi na tayo. Handa ko’ng kalimutan ang lahat ng nagawa mo at bumalik sa dati ang lahat.”

“Manahimik ka! Hindi na natin maibabalik sa dati ang lahat. Hindi na natin siya maibabalik. Ginugulo niya ako, alam mo ba? Araw-araw ginugulo niya ako!” anito at tumingin sa gawing kanan niya na para bang may iba itong tinitingnan.

Gusto niyang magtanong kung ano ang mga pinagsasasabi nito pero hindi niya nagawa nang bigla na lang itong pumalahaw ng iyak sabay tawa na tila nasisiraan na talaga ng bait. Panay ang salita nito ng mga bagay na hindi niya lubos na maintindihan.

May nagsabi raw dito na maganda siya, at tama ito. Pero bakit pakiramdam niya ay may iba pa itong ibig sabihin. Sino ang tinutukoy nito na siya. At anong sinabi nito na pera niya ang dahilan kung bakit ito ipinasok sa lugar na iyon. Saang lugar iyon? Ano ba’ng nangyayari sa asawa niya? Alam niyang niluko siya nito, na nagpanggap itong ibang tao at inako ang isang bagay na hindi naman ito ang gumawa. Pero pinakasalan niya ito dahil sa kababawang iyon. Sa madaling salita ay asawa pa rin niya ito hanggang sa mga oras na ito. Kahit ayaw na ng puso at isip niya, kahit sukang-suka na siya, maisip lang niya na nanumpa siya sa harap ng altar kasama ang taong ito. Na ibinigay niya ang sarili sa taong hindi naman talaga niya minahal.

Nagulantang siya at naputol ang pag-iisip nang biglang nabuwal ang asawa mula sa pagkakaupo nito. Takot na takot ang itsura nito at napaatras, nakatingin lang ito sa kawalan na parang may ibang nakikita. Maging siya rin ay kinilabutan sa kinikilos nito.

“Umalis ka na! Alis! Bakit nandito ka na naman? Sabi ko naman sa iyo ako na ang bahala, hindi ba? Sabi ko ako na ang papalit sa iyo kaya manahimik ka na!”

May ibang kausap si Ed na ito lang ang nakakakita at ang mga salitang binibitiwan nito ay nagbibigay sa kaniya ng kuryusidad na malaman kung ano iyon. Tumatawa ito, natatakot, biglang iiyak na parang bata.

“Hindi ko sinasadya kambal. Hindi ko sinadya! Patawarin mo ako… Hindi ko gusto na patayin ka.”

Gulong-gulo siya sa mga naririnig. Sinong kambal ang tinutukoy nito, at pinatay? Kung ganoon ay talagang kayang pumatay ng tao ng asawa niya. Sinakmal siya ng takot sa mga naririnig, lalo na ang katotohanang pumatay talaga ng tao ang lalaki. Maging siya ay wala na sa sarili at nakalimutan na ang pagtakas.

“Ikaw ang may kasalanan, hindi ako! Ikaw ang hindi tumupad sa pangako. Sabi mo tutulungan mo akong umasenso… sabi mo ikaw ang bahala. Pero anong ginawa mo kambal, inilagay mo ako sa kulungang iyon at iniwan… inilayo mo ako sa mag-ina ko! Kaya dapat ka lang mamatay Edward! Wala kang kwentang kapatid, pinabayaan mo akong mag-isa! Wala kang kwenta, papatayin kita ulit! Paulit-ulit!”

“Kambal, kumusta ka na? Iniinom mo ba ang mga gamot mo?” tanong ni Edward sa nakababatang kapatid at kakambal niya na si Edmond.

Ngumiti lang ito sa kaniya at muling itinuon ang paningin sa malayo. Siya naman ay malungkot na tinabihan ito sa pagkakaupo sa maliit nilang kubol sa gitna ng palayan. Umuwi siya sa San Martin mula sa pag-aaral sa Maynila. Iskolar siya kaya naman libre ang lahat ng gastos niya sa pag-aaral sa Suidad. Iyon din ang dahilan kung bakit madalang siyang makauwi upang bisitahin ang Inang niya at ang kakambal na may sakit. Wala siyang pangtustos sa byahe dahil napakalayo ng Probinsya nila. Nakauwi lang siya dahil pinahiram siya ng nobyang si Alexandra ng pera para sa Engineering projects niya at sobra-sobra iyon kaya malaki-laki ang natira sa kaniya.

“Alam mo Kambal, kapag gumaling ka na, ipapakilala kita kay Alexandra. Maganda siya, saka mabait, sobrang mapagbigay niya sa lahat. Tinutulungan nga niya ako palagi kapag may gastos. Iyon nga lang medyo may pagkatanga siya at uto-uto pero ayos lang dahil maganda naman siya. Mayaman siya Kambal at tiyak, kapag naging asawa ko ang babaeng iyon, maipapagamot na kita,” seryosong kwento niya sa kapatid kahit hindi niya alam kung naririnig ba nito iyon o hindi.

Mahal na mahal niya ang kakambal. Ito rin ang nag-udyok sa kaniya na magpanggap at angkinin ang bagay na hindi naman talaga siya ang gumawa. Naalala niya noong maayos pa si Edmon. Madalas sila nitong magpalit, magkamukhang magkamukha kasi sila nito at mahirap mapagsino, maliban sa kanilang Inang. Madalas din na si Edmon ang mag-take ng nga pagsusulit para sa kaniya kaya siya nakakapasa sa mga iyon. Ang totoo, hindi ganoon katalas ang utak niya sa akademya, samantalang si Edmon na hindi nag-aaral dahil sa problema nito at pagsumpong ng sakit nito sa pag-

iisip

ay

nagagawang

sagutan

ang mga tanong nang walang kahirap-hirap. Madalas niya itong tambakan ng mga libro sa bahay para malibang ito at hindi maisipang magliwaliw sa labas. Ilang beses na rin kasi itong naligaw at nanakit ng ibang tao at iyon ang iniiwasan niyang mangyari.

Matagal-tagal na siyang hindi nakadalaw at nagulat siya nang malaman na may asawa na ang kakambal niya na

nagngangalang

Eloisa. Hindi naman siya nagtataka na may mahulog sa kakambal niya, dahil maging sa kaniya man sa Maynila ay marami rin. Magkamukha sila nito at parehong magandang lalaki. Buntis na ang kaniyang hipag at magkakaroon na siya ng pamangkin. Mas lalong dapat niyang maipagamot ang kapatid para maging maayos ang buhay may pamilya nito. Gagawin niya ang lahat para gumaling ito.

“Oh, paano Kambal,

aalis

na ako at mag-gagabi na. Mahaba pa ang byahe ko pabalik at may pasok na ulit kinabukasan,“ aniya at tinapik-tapik ang balikat nito.

“Kailan ka

babalik

?

Bilhan

mo ’ko ng Book of Confucius, pagbalik mo!“

“Ha?” Akmang tatalikod na siya nang marinig iyon. Malinaw naman sa kaniya ang sinabi nito na bilhan niya ito ng libro. Gusto lang talaga niya ulit marinig itong magsalita. Nangingilid ang luha niyang nilapitan ito dahil tila wala na itong balak na magsalita pang muli.

“Ibibili kita ng librong gusto mo Kambal at marami pang iba pagbalik ko. Kaya magpagaling ka na para hindi na nahihirapan si Inang at ang asawa mo.” bilin niya.

Mula ng araw na iyon ay hindi na siya bumalik muna. Hanggang sa naikasal na siya kay Alexandra Alonzo ay hindi siya nagpakita man lang sa kapatid at pamilya. Inilihim niya ang mga ito sa napangasawa. Ayaw niyang maging sagabal pa ang mga ito sa mga plano niya. Para rin naman iyon sa ikabubuti nilang lahat kaya mas minabuti niyang magtiis muna at ilihim ang lahat. Sa uri at klase ng babaeng pinakasalan niya, malabong tanggapin ng pamilya nito na may kakambal siyang baliw. Hindi man siya minamata ng mga magulang ni Alexandra alam niya sa sarili niyang malayo at magkaiba sila nito ng mundong ginagalawan. At alam din niya sa sarili na wala siyang pag-ibig sa asawa kahit pa pangarap ito ng lahat. Iisang babae lang ang bumihag sa puso niya at ang masaklap ay hindi niya ito pwedeng angkinin dahil asawa ito ng pinakamamahal niyang kapatid.

Isang taon na silang kasal ni Alexandra nang bumalik siya sa San Martin, may

sapat

na siyang pera mula sa nadispalko niya sa pera ng kompanyang ipinagkakatiwala sa kaniya ng byanan, ang Daddy ng asawa niya. Alam niyang ayaw sa kaniya ng matanda pero dahil mahal nito ang anak ay wala rin itong nagawa nang hilingin ng asawa niya na gawin na lang siyang Presidente ng Alonzo Constructions Corp.

Masaya at excited siyang bumalik sa San Martin. Magagawa na niya ang pangakong pagpapagamot sa kakambal at makikita na rin niya ulit si Eloisa sa wakas. Wala siyang balak na masama, wala siyang balak agawin ito. Sapat na sa kaniya ang makita ito at makausap. Mas importante para sa kaniya ang kaligayahan ng kakambal niya kaysa sa sarili niyang interes at damdamin.

“Bitawan n’yo ko! Kambal tulungan mo ako! Ikukulong nila ako… Kambal! Ano ba huwag n’yo akong itali, hindi ako kreminal! Mga hayop kayo, isusumbong ko kayo kay Satanas! Ipapasundo ko kayo isa-isa!”

Gustong pumatak ng mga luha niya sa palahaw ng kapatid kaya pumikit na lang siya upang hindi ito makita. Ito ang pinakatamang gawin, ang ilagak sa mental hospital ang kapatid nang sa gayon ay maging maayos na ito at magamot. Ito naman ang gusto nilang lahat, ang gumaling si Edmon at maging normal ang buhay nito.

“Kuya Ed, huwag na lang nating ilagay si Edmond rito. Hindi ko kayang makita siyang ganyan kuya!” ani ni Eloisa. Umiiyak ito sa harapan niya habang nakikiusap. Kitang-kita sa mga mata nito ang labis na lungkot at kung gaano nito kamahal ang kakambal niya kahit pa wala ito sa tamang katinuan. Nakakainggit. Siya itong may matinong pag-iisip pero hindi siya kasing talino ng kapatid. Siya itong normal pero hindi siya masaya dahil ang gusto ng puso niya ay iba ang gusto at mahal.

“Tatagan mo ang loob ni Eloisa. Para din naman sa inyo itong ginagawa ko.

Para

gumaling na si Edmon. Para makasama n’yo na siya ng normal. May anak na kayo at buntis ka na ulit, gusto mo bang lumaki ang mga pamangkin ko na ganyan pa rin ang tatay nila?“ Humagulhol sa harapan niya ang hipag. Kagat ang labi nitong hindi lang iisang beses niyang pinagnasahang tikman.

“Pero Kuya Ed, hindi ko kaya na malayo siya sa amin ng anak ko!” anito.

“Pwede mo naman siyang

dalawin

araw

araw

.

Malapit

lang naman ito sa bayan.“ Lumapit siya at hindi na nakapagtimpi. Niyakap niya ito nang mahigpit, sinamantala ang pagkakataon na pwede niyang yakapin ito at magpanggap na nakikidalamhati sa sakit na

nararamdaman

nito.

Ilang

minuto

rin ang itinagal nito sa bisig niya. Kumalas ito at tumakbo palayo. Alam niyang pupunta ito sa asawa at magpapaalam pansamantala. Naiwan siyang nakatayo at ninanamnam ang naiwang init ng katawan nito sa kaniyang balat. Bakit kasi siya pa? Bakit sa asawa pa ng kapatid niya?