Wizardry Reincarnation

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the product of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual person(s), living or dead, or actual events is purely coincidental.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display or create derivative works from or exploit the contents of this story from any way. Please obtain permission.

Warning : This story depicts life containing situations that might trigger and harm the life of the reader. It might contain errors- grammatically, typographically or anything that affects the quality of the story. I do not proofread in each chapter and I will publish it unedited.

This contain sensual scenes, self-harm themes or scenes (including suicide and eating disorders), and graphic depictions of violence; including but not limited to: sexual, verbal, emotional and physical abuse.

This story is a boys love fantasy and a omegaverse, if you are not fan of this genre, you may quietly leave this story. Do not hate my novel if you were disappointed. Thank you.

Note: Updates will be once a week.

Status: Completed Start: March 19, 2021 End: August 03, 2022

Wizardry

Reincarnation

🌼 pennocchio

All rights reserved, 2021

Synopsis

Roe Blaze got reincarnated into another world where magic exist and everyone is all men- an omegaverse where gender is based on pheromones and classified into Alpha, Omega and Beta. Everything is not normal - the existence of magic, the society where everyone is boys and no girls around, and Roe as a Sigma which is different from everyone in the World of Wizardia.

The World of Wizardia is full of mysteries, secrets, power, and chaos. Just like the world where he got reincarnated, Roe hide his secrets from everyone around him. But there is no secrets that time does not reveal. As time passes by, each secret is revealed but there will always be another secret that the world will see!

[Season 1]

A certain accident happen between the Kingdom of Airethale and Kingdom of Infernia that leads to civil war. Because of this, Roe leave his only friend and supposed to be lover Damien from the Kingdom of Infernia and got exiled from his own Kingdom!

After five years of hiding, Roe come back to the world. What will happen if he will meet Damien, his supposed to be lover from the past? Can they still love each other as the chaos begins?

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

All rights reserved, 2021

World of Wizardia

Welcome to the World of Wizardia, the fantasy omegaverse of Wizardry Reincarnation!

This is a summary of all the terms and concept in this story. These are the following terms used in this universe to enlighten the readers! Hope this will help you along your journey here.

Wizardia - The world where Roe got reincarnated. This is the world where everyone is men. Where gender is Alpha, Beta, and Omega (to be explained below).

Wizardian Core - The core and the source of the magic of this world.

Wizh - The term specific for the source of the magics within the inner self of a person and outer source which is the environment.

Wizzone - This is a special place in Wizardia which is abundance with Wizh or magic.

Wizzeon - This is the dungeons and other special buildings in Wizardia with treasures and Wizters or monsters inside them.

Florilegium - It is a special book that consist all of the spells known by a Wizard.

Wizard King - A title specified for the king of all Wizards in this world. The protector of all.

Five Kingdoms of Wizardia:

Kingdom of Grandeur - The fifth kingdom located in the middle of Wizardia. This kingdom is a free country for each tribes, clans, and any type of living things of this world. This kingdom do not have any King or Queen so the ruler of this Kingdom is the Wizard King itself.

Kingdom of Nicheon - One of the first four kingdoms of Wizardia. This kingdom is located in the east continent of Wizardia. This kingdom is hidden in a big forest with a wide desert to protect them with any intruder. The people here uses land as their magic. The people here is called Nichean.

Kingdom of Infernia - One of the first four kingdoms of Wizardia. This kingdom is located in the west continent of Wizardia. This kingdom is hidden in a volcano, surrounded by big mountains to protect them with any intruder. The people here uses fire as their magic. The people here is called Infernian.

Kingdom of Wisteria - One of the first four kingdoms of Wizardia. This is located in the north continent of Wizardia. This kingdom is hidden deep in a wide ocean, making the water protect them with any intruder. The people here uses water as their magic. The people here is called Wisteria.

Kingdom of Airethale - One of the first four kingdom of Wizardia. This is located in the south continent of Wizardia. This kingdom is floating in the sky. Making them hard for intruder to fly because of the air barrier that surrounds the whole kingdom. The people here uses air as their magic. The people here is called Airetha.

Social Strata of Wizardia:

Wizzean - The title used for all the living things of Wizardia.

Wizard - The title is used solely for the students of Grandeur Academy and any Wizzean who uses magic and any magical techniques. This is a job in this world along with Warriors, Slave, and Mages. Wizard is also the term used to describe humans.

Wizters - This title refers to the monster and animals of Wizardia that can evolve into human form.

Spirit Guides - This title refers to the guardians of Wizards and Wizters that evolve into humans. They don’t have specific form because they are spirits.

Royalties - The title is used for the main family of each kingdom where the King of the kingdom came from.

Elite - The title refers to family under the royal family. They are the sub family of Royalties in which they devoted themselves to work under the royal families.

Wizoletariat - This title refers to the common family of Wizardia.

The Academy of Wizardia:

Grandeur Academy - This is the only academy in Wizardia located in the Kingdom of Grandeur. You will start to study here when you will turn 18 years old.

Grandmaster - The title for heads inside the academy.

Master, Sire, Sensie, Teacher - Are the term refers to the teachers of the students.

The Gender of Wizardia:

Alpha - The dominant among all the people in Wizardia. They are basically the male here because they have the ability to reproduce offsprings. They are the most handsome and attractive in this world.

Beta - The normal among the three. They are more likely a 50/50 version of Alpha and Omega. Beta’s usually don’t have enough pheromones in them. There face is also normal, they are below the definition of Alpha. Less handsome and less attractive.

Omega - The women of this society. Usually they have long hair, pretty face and feminine body without breast and vaginä. They handsome and beautiful in a feminine way. They have the ability to get pregnant by the Alpha.

Pheromones - This is a special characteristics of a person that can be seen, smelled, and feel by people. The most common is the scent pheromones. Pheromones is the classification of your gender. The stronger your pheromones is, the stronger your wizh or magic is.

Sigma - Is a special gender in this world. Sigma in this world is only the Four Legendary Gods and the main character Roe. Sigma is a special gender and very sensitive to pregnancy. A sigma can get pregnant though marking without mating which is impossible to omega. A sigma is also powerful and rich with magics. A sigma has the ability to control all kinds of magic.

Heat - Heat is a cyclic characteristic experienced by an Omega. It happens once a month or twice. The séx drive of an omega is extremely high and they will look for their mates to mate.

Rut - Rut is a cyclic characteristic experienced by an Alpha. It happens once a month or twice. In this period, they are 99% can make the Omega pregnant.

Marking - Is the term used to mark one person yours. It is a special ability of all.

Bonding/Pact - Is the term used to describe to make each other mate during séx.

Mating - Is the term used to describe the séx session between a couple that wants to create a baby.

Knotting - Is the term used to describe the ability of an Alpha to strengthen the possibility to make an omega pregnant.

Author’s Note:

If you have any questions regarding the concepts of this story, kindly comment it here.

See you on Monday! Walang update ngayon at bukas. Maghintay nalang po kayo. Salamat.

Prologue: Violet Moon

Trigger warning : Mention of sexual abuse, rape, and suicide. Please read at your own risks.

Wind always calms me when I am in agony. The warmth feeling of it hugs my sad soul. Every time it hits my skin, I feel as if it pats my broken heart and exhausted self.

I was curious. Why does air give us so much comfort in life? Air lets us breathe, air gives us wind, air provides the biggest source of ventilation on our Earth, and air makes our life complete without us even seeing it. We feel it but we never appreciate its existence.

“Nasaan na ang pera mo ngayon?” Mom asked. This is her usual day and question everytime.

She would ask about money to me, she will take any money I have, I would pay any expenses and needs we need in our house.

Walang trabaho ang nanay at ako lamang ang nagtra-trabaho sa aming magkakapatid. Wala na rin ang aking tatay dahil namatay siya last year.

Apat kaming magkakapatid. I’m the second son. Kaming apat ay lalaki at walang babae sa bahay maliban sa aking nanay at asawa ng pangatlong kapatid ko.

My life is messy. Masyado akong concerned sa pamilya lalo na ngayon na wala na ang tatay upang bumuhay sa amin.

Since the death of my father, our family started to crumble.

My mother being addicted to gambling, the eldest brother among us becoming addicted to drugs, and the third one marrying at 15 years of age is something that I didn’t expect to happen in my life. Ang pang apat namin ay bata pa lamang at walang muwang sa mundo.

I work a lot in the past years. Walang ibang maasahan kundi ako. I have this rough. I couldn’t handle this all alone. Pero pinipilit ko ang sarili ko bilang pangako sa aking tatay.

“Alagaan mo ang pamilya na’tin, anak. Nagiisa lamang ang pamilyang mayroon tayo sa mundong ito.” Ito ang isa sa mga habilin at turo sa akin ng tatay noong nabubuhay pa ito.

Sakay ng masikip na jeep, maaga akong pumunta sa aking trabaho. Naamoy ko ang usok na binubuga ng jeep. Siksikan at kahit na maaga pa lang ay nakakaramdam na ako ng init. Pinagpapawisan narin ako dahil sa sikip dito.

I’m a call center agent. Sa edad kong ito ay hindi pa ako nakakakuha ng permanenteng trabaho. Hindi ako nakapagtapos ng college kaya wala akong degree na maipagyayabang. All I have is a diploma of me when I graduated in senior high school. Iyon lamang ang natapos ko bago namatay ang tatay.

“Good morning, everyone.” Pilit ang ngiting bati ko ng dumating ako sa opisina namin.

Dumeretso ako sa aking pwesto. Nagsimula ang aking araw na maganda. Nagulat pa ako ng tawagin ako ng manager namin sa gitna ng aking trabaho.

Tinignan ko ang relo sa aking kamay. Alas-onse na at malapit na ang aming lunch time.

“You have done a splendid job here, Rey.” Our manager said. Iyon ang bungad niya sa akin ng makapasok ako sa kaniyang opisina.

“T-thank you po.” I said. Medyo kinakabahan sa aming pag-uusapan.

“And I appreciate all your efforts in this job.” He added. Eyeing me while I tremble in fear of what he would say next.

“I’m sorry to tell you this but starting today, you are fired.” Gumuho ang mundo ko ng marinig ang kaniyang sinabi. Nagulat ako sa narinig.

“You can leave now.”

Hindi ako natinag sa aking pwesto. Hindi makaalis sa kinatatayuan dahil sa gulat. All of my problems come into my mind like a storm. Nanginig ako sa isipan ng maalala lahat ng aking problema.

“S-sir, give me a second chance. I p-promised. I can do better. I will add more effort to my work.” I asked pleadingly.

Hindi nakinig ang aning manager. Wala akong nagawa kundi lumabas at umalis matapos kunin ang lahat ng aking gamit.

At the age of 37, I’m workless. Hindi ko na alam kung saan ako maghahanap ng trabaho sa susunod. Hindi ko na alam kung kakayanin pa ng aking katawan.

I curse in the air. I could feel my cold breaths. Nang makalabas ako sa building ay bumungad sa aking ang malakas na hangin. It was full of toxic from all the cars in the road. Hindi maganda ang amoy at masyadong polluted.

Sakay ng jeep ay bumalik ako sa aming bahay. Dala-dala ang aking mga gamit sa trabaho na nakalagay sa box ay pumasok ako sa aming bahay. Nakita ko si Rin, ang bunso sa aming apat na magkakapatid.

Madungis siya at may luha pa sa mga mata. Humihikbi dahil sa pag-iyak. Nakita ko ang pasa sa kaniyang mukha. Alam ko kung sino ang gumawa noon. It was probably my brother, napag-initan na naman ata niya ang kapatid. Nangyayari iyon everytime.

“Rin, bakit ka umiiyak?” Tanong ko.

Hindi sumagot ang bata. My question is useless. Awkward akong napangiti sa kaniyang harapan. Naalala kong hindi pala siya makapagsalita kaya wala akong matatanggap na sagot galing sa kaniya.

Binigyan ko siya ng lollipop na aking binili ng pumunta dito para sa kaniya. Agad-agad siyang tumahan sa pag-iyak ng makita ang aking hawak. Binigay ko kaagad sa kaniya iyon.

Gawa na luma na ang bahay ay naririnig ko ang bawat lakad ko sa bawat pagtapak sa aming lapag.

Naglakad ako papunta sa aking kwarto. Sa aking pagpasok ay agad akong bumagsak sa aking kama. Nakabukas ang aking mga mata.

Hindi ako makatulog dahil sa dami ng problema. Nawalan ako ng trabaho. Iniisip ko na ngayon ang susunod kong gagawin.

Ilang oras akong nanatiling ganon bago inabutan ng antok at nakatulog. Kung paano ako bumagsak kanina ay ganoon din ang pwesto ng aking pagtulog.

Nagising ako ng maramdamang kumikirot ang pangibabang katawan ko. Agad kong nakita ang mukha ng aking kuya na nakadagan sa akin. Wala siyang damit.

“Nagising kana pala, aking munting prinsesa.” Saad niya sa nakakatakot na boses. Namumula ang kaniyang mga mata.

Nagtataka ako sa kaniyang ginagawa. Saka ko lamang naramdaman ang sakit ng pwetan ko ng gumalaw siya. May pumasok sa aking pwet.

“Alam kong bakla ka kaya huwag ka ng maarte. Ganito ang gusto mo diba?” Saad niya at ngumisi ng nakakaloko.

Doon ko iyon narealize na ginalaw ako ng kuya. Agad na umakyat ang init sa aking ulo. Tinulak ko ng malakas ang aking kuya upang lumayo siya ngunit hindi manlang siya natinag.

Nagpatuloy siya sa kaniyang ginagawa sa akin. Ramdam ko ang sakit niyon. Nagpupumilit akong pumiglas sa kaniyang gapos ngunit hindi talaga ako makawala doon. Wala na ang aking pang-ibabang damit. Ramdam ko ang pagkabiyak ng pwet ko sa bawat galaw niya.

Naabot ng aking kamay ang lampshade sa aking kwarto. Agad kong pinokpok iyon sa kaniyang ulo. Sa lakas ng pagkapokpok ko sa kaniya ay agad siyang nahimatay. Nakita ko pang dumugo iyon bago ako tumayo.

Nakapulot ako ng shorts at agad iyong isinuot. Nagmamadali ako sa aking ginagawa upang makatakas. Nanginginig ang aking kamay at buong katawan. Natatakot ako. Nandidiri ako. Nagagalit ako. Hindi ko mapangalanan ang aking emosyon ngayon.

Kahit na masakit ang katawan ay naglakad ako palabas sa aming bahay. Dumapo sa aking balat ang lamig ng simoy ng hangin. Na para bang alam niya ang aking sinapit kaya pinaparamdam niya sa akin ang lamig.

Naglakad ako ng naglakad palayo sa aming bahay. Hindi ko na nilingon ang aming bahay. Ayaw kong lingunin. Matapos ang nangyari ay hindi na ako babalik doon. Bumagsak ang ulan makalipas ang ilang oras na aking paglalakad.

Wala ako sa sarili ng umalis ako. Nawala ang aking sarili. Hindi ko na alam kung ano nga ba ang sarili. I felt lost. I felt dying.

It was raining so hard. Damang-dama ko ang lakas ng mga patak ng tubig, ang ihip ng hangin ay tumatangay sa alikabok na nanggagaling sa city pati ang amoy ng dagat sa ilalim ng tulay. Naririnig ko ang napakalakas na kulog at ang tunog ng bawat kotseng dumadaan. Sa tuwing may nakakasilaw na puting tumatama sa kalupaan ay naririnig ko ang kulog galing sa kalangitan.

“Good bye, hindi ko na po kaya lord. Masyado na akong napapagod, sa kanila at sa lahat-lahat.” Mahinang sabi ko.

Bumuntong hininga ako at nakangiting tumalon sa tulay. Nadadama ko ang lakas ng hangin sa aking unti-unting pagbasak sa tubig. Sa ’di kalayuan ng kalangitan ay nakita ko ang buwan. Bilog na bilog ito at nakakasinag ang kulay-lila na kulay nito. Kumikinang ito bago unti-unting may bilog na itim na tumatakip dito.

“Finally, I will be free.” Doon pa lamang lumabas ang aking mga luha. Mabilis ang mga patak niyon na para bang nakawala sa hawla. Narealize ko kung gaano ako nagpipigil sa pag-iyak.

Sa aking pagbagsak sa tubig ay hindi ko inalis ang aking tingin sa buwan. Pinagmasdan ko pa ito at kasabay ng pagtama ng aking katawan sa dagat ay ang pagbuklod ng kulay-lilang buwan at ang itim na bilog.

Unti-unti nang nauubos ang hangin sa aking katawan, ang lalim na ng aking narating pero hindi mawala sa aking isipan ang buwan na aking nakita kasabay nito ang paglabas ng aking mga ala-alang ayaw ko nang makita pa. Sa mismong buwan lumabas lahat ng aking alaala na animo’y tv. Hindi na ako makahinga. Nararamdaman ko na mayroong humihila sa akin para mas lalo akong umilalim sa karagatan. Ito na ata ang aking katapusan.

In my last breath, I appreciate the air. Ang huling hininga ko ay binuga ko ng tuluyan ng kainin ng dilim.

It was the air who let me breath all this time. Without the air, I suppose I’m already dead.

Sabi nila, kapag malapit ka na daw mamatay ay makikita mong mag fla-flashback lahat lahat ng memories mo, ito na ba iyon? Totoo nga ang kanilang sinabi. Pinikit ko na ang aking mga mata, handa na sa kung ano mang aking mapupuntahan. Heaven ba o hell? Kung sino man ang sasalubong sa’kin, ang panginoon man o si satanas ay wala na akong pakialam, basta’t makatakas lang ako sa reyalidad ay tatanggapin ko.

Nakakarinig ako ng hiyawan at palakpakan ng mga maraming tao. Sa impyerno ba ako napunta? Papatayin ba ako ni Satanas? Papahirapan ba? Wala naman akong matandaan na may ginawa akong masama noong nabubuhay pa ako!

Unti-unti kong idinilat ang aking mga mata. Nakasalubong ko ang kulay yellow na mata ng isang babae- teka, hindi ito isang babae. Isa itong lalaki na mayroon lamang mahabang buhok kaya nag mistulang babae sa aking paningin. Idagdag mo pa ang kaniyang taglay na ganda na mala-diyosa. Perpekto ito at ni hindi mo makitaan ng galos, pimples o kung ano mang mga marka sa kaniyang mukha.

“Maligayang kaarawan, aking anak!” Ani nito, ang ganda ng kaniyang boses at para itong babae, hinihele ako nito at pinaparamdam ang kaniyang pagmamahal sa akin.

Nag-salita ako ngunit nagulat ako ng marinig ko ang sarili ko na ibang boses ang aking nasabi, para akong isang batang bagong panganak. Hindi ako makabigkas ni isang salita maliban sa aking tawa na parang bata.

Nakita kong ngumiti ang lalaki, kasabay nito ang kaniyang pagtawag sa isa ring lalaki at pinalapit sa amin. Pinagmasdan ako ng lalaking kaniyang tinawag. Gwapong-gwapo ito at kulay yellow rin ang kaniyang mga mata.

“Mahal, tignan mo ang ating anak. Sobrang natutuwa siya sa ating hinanda para sa kaniya!” Ani ng lalaking nakahawak sa akin, maligayang maligaya ito. Kitang kita sa kaniyang mukha, lalo na sa kaniyang labing nakangiti at mga matang kumikislap na parang ginto.

“Oo nga, Aking Reyna. Ang ganda niya lalo na pag nakangiti, manang-mana sa kaniyang nanay.” Sabi nito, bumungisngis, at hinalikan sa pisnge ang lalaking nakahawak sa akin. Reyna? Ibigsabihin na Reyna ang lalaking nakahawak sa akin? Pero lalaki siya! At kung ganon, Hari itong lalaking humahaplos sa aking pisnge?!

Ilang araw ang lumipas. I realized that I got reincarnated into another world! Bilang isang bata, may mga magic at lahat ng mga tao dito ay puro lalaki. Ang nakakapaghiwalay lang sa sekswalidad ng mga tao dito ay ang tinatawag nilang Pheromones na nahihiwalay sa tatlo: Alpha, Omega at Beta.

I didn’t believe that reincarnation is real in my past life. Ngayong na-reincarnate ako ay hindi ako makapaniwala. It is beyond my imagination. I’ve watched too many isekai animes but I didn’t expect that I will experience being reincarnated to another world.

Sa ilang araw na pananalagi ko dito ay marami na akong nalaman. Dumadami ito, sa una ay hindi ako makapaniwala pero habang tumatagal ay naiintindihan ko kung anong meron dito.

Ang Alpha ay kilala bilang pinakamalakas sa tatlo, ito ay nagtataglay ng kapangyarihang natatangi at malakas sa tatlong uri ng tao dito. Ito ay parang lalaki sa aking pinanggalingang mundo, ang nagsisilbing padre de pamilya, at nag pro-produce ng sperm para manganak ang isang Omega at kadalasan ay ang Beta ngunit pili lamang ang tyansang manganak kung Beta ang makikipagtalik sa isang Alpha. Kahit hindi Royal Blood basta’t Alpha ay may taglay na lakas, lalo na sa mahika.

Ang Omega ay ang babae sa mundong ito, sila ang nagdadalang tao para sa mga Alpha. Sila ay kilala bilang mahina, ngunit matatalino. Sa pagkakaalam ko, ang isang Omega na pinanganak sa isang Royal Family, ay nagtataglay ng kapangyarihang naiiba sa lahat- sa kaniyang kauring Omega, Beta at pati narin ang Alpha.

Ibigsabihin, ang maswe-swerteng Omega na pinanganak lang sa isang Royal Family ang kakaiba at irerespeto ng ibang tao. Nalaman ko kasi na ang Omega ay iba kung tratuhin sa mundong ito. Mayroon silang Omega Inequality, kung saan ang Omega ay nakikita bilang isang mahina, inaalipusta at ginagamit lamang upang makapagparami ng anak ng mga Alpha.

Ang Beta ay kakaiba sa dalawa, sila ay kumplikadong nilalang sa mundong ito. Pwede silang makipagtalik sa isang Alpha o Omega, nakadepende sa gusto nito. Hindi sila stable, sa kanilang sekswalidad at kalakasan ng kapangyarihan. Mayroong malakas, mayroon namang katamtaman at mahina.

Ang Pheromones ay naaamoy, nararamdaman, naririnig, at nakikita. Depende sa taglay na kapangyarihan ng isang Wizzean, ang Wizzean ay ang tawag sa lahat ng mga namumuhay dito. Wizards naman ang tawag sa mga tao, Wizters ang mga hayop at ibang uri ng nilalang. Mayroong ding tinatawag na Spirit Guide or Guardian na special sa bawat mga tao dito.

Ang mundo namang ito ay tinatawag nilang Wizardia. Ang kaharian kung saan ako ngayon ay tinatawag nilang Airethale. Ang kahariang ito ay nasa himpapawid, nakalutang sa kalangitan. Ang kapangyarihan ng mga tao dito ay hangin, at ang tawag sa kanila ay Airetha. Airetha ang lahi ng mga Wizzean na gumagamit ng hangin, sa anomang uri o paraan.

“Wala akong maamoy na Pheromones sa kaniya.” Bulong ng isang Omegang lingkod sa kaniyang kasama sa aking paglalakad sa hallway ng palasyo. Patungo ako sa library para magbasa ng libro. Sa libro ko nababasa ang aking kaalaman sa mundong ito, minsan ay naririnig ko sa mga tao sa palasyo at minsan ay kini-kwento sa akin ng aking nanay dito sa mundong ito.

Pitong taong gulang na ako. Pitong na taon na rin akong andito sa mundong ito. Kakaiba ako sa mga tao dito, wala akong taglay na mahika at hindi rin nila alam kung anong uri ako dahil walang maamoy, marinig, makita, o maramdamang pheromones sa akin.

Sa pitong taon na iyon ay hindi ko nakalimutan ang dati kong buhay noon. Sa bawat pagtulog ko ay binabangungot ako ng nangyari. Naroon parin ang takot at paghihirap sa aking puso.

Hindi ko alam ang dahilan, wala ring nakakaalam sa mga taong narito. Pero ang nasa isip ko ay baka dahil na reincarnated lang ako galing sa ibang mundo. Walang mahika or pheromones sa aking dating mundo, maliban sa mga hayop doon. Hayop lang ang may pheromones sa Earth.

Pagbabasa ng libro ang aking paboritong gawain dito. Dahil sa aking kuryosidad at kawalan ng mahika. Kung mayroon lang akong taglay na mahika ay baka iyon na ang pinagkakaabalahan ko ngayon. Mag e-enjoy pa akong matuto ng mahika pero masaya namang magbasa ng mga libro dito.

Nagbabasa ako ng libro sa library ng pumasok ang aking nanay. Ang reyna ng Airethale na ang pangalan ay si Fhanira Blaze-Airedale. Ang bait niya sa akin. Ako ang kaniyang pangalawang anak. Mayroon akong kapatid ngunit hindi maganda ang trato niya sa akin sa hindi ko malaman na dahilan.

Kasunod ng Reyna na pumasok ang isang lalaki, mahaba ang kaniyang buhok kaya nalaman ko na isa rin siyang omega. Mayroong batang nakahawak sa kaniyang kamay.

Sa aking edad ay alam kung mas matanda ito ng kunti kaysa sa akin. Kung tutuusin ay mas matanda pa ako dito dahil 37 years old na ako sa aking dating mundo pero dito ay 7 years old lang.

Titig na titig ang bata sa akin. Napatingin ako sa kaniyang mga matang nakatingin sa akin. Mayroong kung ano sa aking kalooban na biglang sumabog.

Nag-iba ang aking paligid. Nakikita ko ang iba’t-ibang kulay na nagliliparan sa hangin. Kulay rainbow ito. Para itong electromagnetic spectrum. Nararamdaman ko ang lakas sa bawat kulay na aking nakikita.

Ang batang klarong-klaro pa sa aking paningin kanina ay biglang naging kulay pula. Pulang pula ito, ang kaniyang anyo at lahat lahat sa kaniya ay namumula. Hindi ko maaninag ang kaniyang mukha.

Nilibot ko ang aking paningin. Hinahanap ko ang aking nanay ngunit hindi ko siya makita. Ang katabi ng batang kulay pula ay dalawang anyo na malaki. Kulay pula ay isa, kung saan nakakapit ang kamay ng batang kulay pula. Katabi nito ay kulay yellow na anyo. Hindi ko makita ang kanilang mga mukha kaya hindi ko sila makilala. Masakit sa mata ang kanilang mga kulay kaya pumikit ako.

Binuksan ko ang aking mga mata, nakikita ko na mayroong parang usok na nanggagaling sa baba na kulay rainbow.

Naglalaho ito na parang bula makalipas ang ilang sandali. Nakakarinig ako ng mga salita galing sa anyo. Masakit parin silang tignan ngunit nakuha ng atensyon ko ang mga bilog na lumulutang.

Pumupunta ito sa akin na para bang lumilipad sa hangin. Habang patungo ito sa akin ay lumalaki ang mga bilog, maliliit pa ito galing sa mga anyo. Naririnig ko ng malinaw ang kanilang sinasabi ngunit sobrang lakas nito na masakit na sa aking tenga.

Sumakit bigla ang aking ulo. Naubosan ako ng lakas. Pinikit ko ang aking mata sa sobrang sakit at kasabay nito ang pagkaramdam ko sa aking katawan na para bang bumabagsak. Para bang ang bigat-bigat ko at nararamdaman kong umiinit ang paligid ko.

Bumagsak ako sa hapag habang naririnig ang salita ng bawat tao sa aking paligid na para bang nagtataka at nagugulat sa nangyayari sa akin. Nawalan ako ng malay. Sobrang dilim na ng aking isipan at paningin, wala na rin akong marinig makalipas ang ilang minuto. Baka siguro patay na talaga ako?!

To be continued…

Wizardry Reincarnation

🌼 pennocchio

revised version

Chapter 1: Grandeur City

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 1

Grandeur City

Roe

Blaze

POV

“We will be leaving this place today, hide your self as you follow us.” I uttered while looking out on the forest from my window. The Wizters I control in this forest nod.

They are all quietly looking at me, trying to understand my thoughts.

“Handa kana ba?” Alexander, our loyal servant from the day I got reincarnated here until the day the war broke out asked me. Today, we will be going to the Grandeur Kingdom- the central kingdom of Wizardia and where the Wizard King lives. I will be taking the entrance exam for the Grandeur Academy, not because I want to, but because I was forced to, by this person.

Alexander keeps on nagging me about the Academy since the day I turned 17 years old. It has been years but he’s still blubbering about that. I’m now 24 years old and he still keeps on saying the same thing over and over again.

Grandeur Academy is the school where all young Wizzean will go to study and learn magic. All Wizzean, it means that he’s also there, the person I left behind from my past. It is located in Grandeur City, in Grandeur Kingdom.

I don’t want to go there, really. Since I’m enjoying life here in the forest with Alexander not because I want to avoid him , but because the nature already has a place on my heart. It’s different here in the forest. It’s peaceful.

Kaming dalawa lang ni Alexander ang naninirahan sa gubat. Ako at siya lang. Alexander is handsome. Perfect build. I mean, he is tall, tanned skin, perfectly heart shaped lips, yellowish eyes, thick yet sharp eyebrows, long eye lashes, broad shoulders and with six pack abs and hard muscles! Who will not enjoy living with this god-like man?!

Kung ikaw ba naman ang makakakita araw-araw at gabi-gabi ng isang lalaking topless na hulmang-hulma ang katawan, hindi kaba matatakam?!

And he is a Dominant Alpha! Kung pwede lang na sa kaniya na ako ay ginawa ko na pero hindi pwede. I was already marked by someone . Sa kaniya lang ako at sa akin lang siya. Sa kaniya lang ako, pang habang buhay, magpakailanman.

But to be honest, I am more free in this forest. Although we are hiding, I can do everything I want here. I can hide many secrets here that needs to be hidden forever.

Bakit nga ba ako napunta dito?

It was 5 years ago when the war broke out between the Airethale Kingdom and the Infernia Kingdom. It was the neighboring Kingdom of Airethale in the west, they are known as a kingdom who uses Fire magic.

I know the reason for why that war broke out, but since my body here in this world is just a kid, kunwari ay hindi ko maintindihan ang nagaganap sa aking paligid. I’m adult okay?! Probably, I’m 47 years old now!

It happens when I was eighteen- the last age where you will know your real pheromones. Dito kasi, malalaman ang pheromones mo kapag bagong panganak ka or umabot na sa lima hanggang eighteen na ang edad mo.

Kapag ang pheromones mo ay malalaman na sa pag silang pa lamang sayo ay isa kang Alpha. Kapag naman hindi ay sa limang taong gulang pa lamang malalaman kung anong pheromones mo, they are special type of Alpha. Kapag nalaman mo ang pheromones after mong mag 5 years old, it means na isa ka sa mga Dominant Alpha. They are special, they possess special pheromones just like someone I know from the past. It is the same with magic, the more dominant your pheromones is, the more stronger your magic is.

Ang Omega at Beta naman ay nalalaman after mong maging 12 years old to 18 years old. If 18 years old kana at hindi parin lumabas ang Omega pheromones mo ay ibigsabihin ay isa kang Beta. The scent, feeling, color, or sound of pheromones are different in each class. Magkakaiba ang pheromones ng Alpha, Omega at isang Beta. Malalaman mo ito sa isang tao kapag nakita, naramdaman, maririnig or malalanghap mo.

These three genders were also the basis of magic. But if you possesses exceptional talent and intelligence, these gender may not matter at all.

As of today, mayroon ng mga magical machines na malalaman agad kung anong pheromones ang mayron sa isang Wizzean. For some reason, hindi ito gumagana sa akin noong bagong panganak ako kaya walang nakakaalam kung anong pheromones ko maliban sa akin, at sa aking nakatadhanang Alpha. That person is the only person who knows what my gender is.

Sa case ko, nalaman ko na Omega ang pheromones ko sa araw na nakita ko ang aking Alpha. It was when I was seven years old, in the library. But my perception of my gender was wrong when they revealed themselves .

“Ah oo,” sagot ko kay Alexander. Naputol ang aking pag-iisip dahil sa tanong sa akin ni Alexander.

Hinanda ko na ang aking mga gamit na kakailanganin para sa aming paglalakbay papunta at sa aking pananalagi sa Grandeur City.

Lumabas ako sa aming tinitirhan, nasa labas narin naghihintay si Alexander sa akin. Nakatingin siya sa aming tinutuluyan.

“Babalik ka rin naman dito bakit parang ang lungkot mo pa na iiwan natin ang bahay na ito?” Malditang sabi ko sa kaniya.

Tumawa siya at bumaling sa’kin. “Oo nga, babalik din ako dito.” Sabi niya, at nilibot ang kaniyang paningin sa aming paligid.

“Huwag nalang kasi tayo pumunta do’n! Dito nalang tayo.” Pilit kong muli sa kaniya pero tinignan niya lamang ng malalim at dikit ang mga kilay.

Nasa gitna ng gubat ang aming tirahan. Isang taon palang kaming nanalagi dito. Since the war broke out and ended, my family was forsaken in this kingdom. It was Alexander who stayed by my side. Everyone is gone, lahat-lahat. My brother, who hated me the most got adopted by the new king of Airethale. Kaya kaming dalawa nalang ang magkasama ngayon. I’m thankful that Alexander is loyal and faithful to my mother.

Dahil dito, palipat-lipat kami ng tinitirhan sa gubat, bundok, kweba na matatagpuan sa Airethale. Pinapalayas, inaatake, o ’di kaya’y sinusunog ang aming tirahan ng kapwa namin Airetha kaya wala kaming magawa kung hindi ang tumakbo, umalis at umiwas. Sa tuwing nakikita ako ng mga kapwa ko Airetha ay iba ang kanilang tingin, mayroong nagagalit, naaawa, nadudumihan, natatawa at marami pang iba.

Nilibot ko rin ang aking paningin. Sa ilang buwan naming pananalagi dito ay marami na akong mga alaalang naipon dito. Dito ako nagsanay- sa mahika at combat lalo na sa physical na lakas. Enjoy na enjoy ko pang matuto dahil si Alexander ang nagtuturo sa’kin.

Napangiti ako, tinatago ang lungkot dahil sa mga nangyari. I miss everyone, specially my Alpha. Tumingin ako kay Alexander. Sumenyas na siyang aalis na kami kaya tinaas ko ang hood ng cloak ko. Ito ang suot namin para hindi mapansin ng mga Airetha. Naglakad na kami palabas sa gubat.

Ilang sandali pa ay naabot na namin ang centro ng kaharian, ang Airedale City. Dati dati ay nakakagala pa ako dito ng malaya, maliban sa ibang taong nagtataka kung bakit wala akong pheromones pero ngayon ay tuluyan na akong nagtatago, hindi pinapakita ang aking mukha sa kanila. Natatakot na sabuyan ng kung ano, palayasin o hindi kaya’y mag tawag ng mga kawal.

Hinawakan ni Alexander ang aking kamay, tinahak namin ang daan nang tahimik. Ang ibang Airetha ay napapatingin sa amin. Sigurado akong hindi iyon sa’kin, kung hindi ay kay Alexander. Ang lakas ng kaniyang pheromones, alam kong kaya niya itong kontrolin pero malalaman at malalaman mo parin kung ang isang Wizzean ay isang dominant alpha sa kanila palang tindig at presensiya.

Nagpatuloy kami, hanggang sa maabot namin ang daan patungo sa kalupaan. Isa itong lagusan. Marami ang mga taong labas-pasok sa dalawang lagusan. Dalawa kasi ito, ang isa ay exit at ang isa naman ay entrance. Mayroong mga guwardiya pero hindi nila pinagtutuonan ng pansin ang mga tao. Kung mayroon kasing kahina-hinala ay mararamdaman agad ito ng lagusan at maglilikha ito ng tunog bilang alarma sa mga guwardiya.

Natakot at nagulat ako ng biglang nag ingay ang isa sa mga lagusan. Aatras na sana ako nang hawakan ng mahigpit ni Alexander ang aking kamay. Natutuliro ako, natatakot na baka kami ang dahilan ng pag-iingay ng lagusan.

“Huwag kang mag-alala, hindi tayo ang rason nito.” Kalmadong bulong sa akin ni Alexander.

Medyo kumalma ako at nataohan na hindi kami ang rason ng pag-alarma nang lagusan. Ang dahilan nito ay dahil sa isang matandang lalaki na palabas sa lagusan. Agad itong hinuli nang mga kawal at kinalakadkad paalis sa lagusan. Hinila ako ni Alexander habang sinusulyapan ko ang matandang umiiyak dahil sa pagkakaladkad sa kaniya.

“Wala tayong magagawa kaya halika kana, bilisan na’tin.” Sabi ni Alexander na nakatingin sa akin bago ako tuluyang hinila patungo sa lagusan.

“Magbukas ka para sa akin, Asnamon.” Sabay naming sabi ni Alexander habang nakaharap ang palad ng aming mga kamay sa lagusan. Hinihigop kami ng lagusan hanggang sa ilang minuto ay nasa kalupaan na kami.

Tiningala ko ang Airethale, nasa kalangitan ito at lumilipad. Makikita mo sa aming pwesto ang buong Airethale. Kitang kita ko ang tuktok ng palasyong dating tinitirhan ko. Sa ilalim ng Airethale ay gubat ng mga kahoy. Naroon naninirahan ang mga fairies at ibang uri ng mga ibon.

Ang sabi sa libro na nabasa ko noon ay naroon naninirahan si Agilos, ang kauna-unahang Airetha. Siya ang diyos ng lahi ng mga Airetha at siya ang dahilan kung bakit nakalutang sa himpapawid ang kaharian ng Airethale.

Ilang araw kaming naglakbay patungo sa Grandeur Kingdom. Marami kaming natahak na mga Wizzones.

Ang mga Wizzones ay lugar kung saan malakas ang mahika. Patungo sa Grandeur Kingdom mula sa Airethale Kingdom ay kailangan naming lagpasan ang Breath of The Aireda. Breath of the Aireda is a Wizzone, bundok ito na nakapalibot sa kalupaan na sakop ng Airethale.

Mayroong trench sa pagitan nito na naglalabas ng malalakas na hangin. Masyadong malalim ang trench na kadiliman lamang ang iyong makikita kapag sumulyap ka sa ibaba. Paminsan-minsan lang kung lalabas ang hangin mula sa ilalim.

Ilang minuto at minsan ay inaabot ng oras bago muling magbubuga ng hangin ang trench. Dahil kasama ko si Alexander ay naging madali ang paglalakbay namin. Ilang gabi kaming natulog sa gubat, nangisda at nangasu para may makain.

We survived for 5 years na ganoon ang aming ginagawa sa Airethale kaya nasanay at naging madali na para sa akin ito. Lalo na’t naghirap din akong mamuhay sa mundong pinanggalingan ko. Sanay na ito sa digmaan ng buhay, huwag ka.

Naabot namin ang Grandeur City. Hindi ito pangkaraniwang lugar. Bukas ito sa lahat-lahat ng mga lahi, maging iba’t-ibang Wizzean o hindi kaya’y magical beings. Wala kang makikitang guwardiya na nakabantay sa entrance ng kaharian pero mayroon kang makikitang mga kawal na nakatingin lang, hindi pinapakialaman ang mga tao maliban nalang kung mayroon hindi maganda o may emergency na nagaganap.

It looks like a technological city in a sci-fi movie. Ilang beses na akong nakapunta dito pero hindi ko padin kayang hindi mamangha. Masyado itong maganda. Nakikita ko lang ito noon sa dati kong mundo sa mga games at movies. Mayroong nagtataasang mga buildings na puro mirrors ang pader. Kumikinang ito sa ilalim ng sinag ng araw.

“Welcome to the Grandeur Kingdom!” It was the voice of a girl from the entrance who speaks. It was that usual greetings from this kingdom. Marami ang uri ng tao dito. Mayroon ding mga magicial beings, karamihan ay dwarfs, elfs, fairies, goblins and many more. Nakikita ko sa paligid ang iba’t-ibang lahi ng mga Wizzeans. Ang Wizzeans sa iba’t-ibang kaharian ay mayroong kaniya-kaniyang pagkakakilanlan at sariling language.

Ang Grandeur Kingdom ay gumagamit ng Grandlish language kaya ito ang karamihan sa aking naririnig na usapan ng mga tao sa aking paligid. I learn every language of Wizzean when I was a kid kaya naiintindihan ko ang iba.

Nakita kong nakatakip ng ilong si Alexander sa aking tabi habang pinapalibot ang kaniyang tingin.

“What’s wrong?” Tanong ko sa kaniya, sa language na gamit sa kaharian ito.

Kumunot ang kaniyang noo habang nakatingin sa akin. “Huwag mo akong magamitan ng Grandlish mo na iyan! Sumasakit na nga ang ilong ko sa lakas ng pheromones ng mga Wizzeans dito!” Singhal niya dahilan para matawa ako.

To be continued…

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 2: Entrance Exam

Chapter 2

Entrance Exam

Roe Blaze POV

“What?! You can speak and understand Grandlish?!” I was fuming mad early in the morning. I just saw Alexander talking to the hotel staff a while ago. He could understand and speak grandlish but he still used me as his speaker and interpreter for days!

“Look, I haven’t told you because you didn’t give me the chance to talk.” He laughed. He’s accent is hard yet beautiful with his deep voice.

We are in one of the “cheapest” hotel here in Grandeur City. But it doesn’t look cheap to me. Masyadong maganda at makinang ang kwarto naming ngayon.

We arrived earlier than expected that we had time to tour around here, the day we arrived were 10 days far from the entrance exam in the academy. And tomorrow will be the big day.

“You had the chance, but you just didn’t tell me to make fun of me!” I said, shouting at him.

Nakasanayan ko nang gumamit ng Grandlish dahil sa ilang araw naming pananatili dito. Everyone here is speaking Grandlish as if its only the way to communicate to another person.

Grandlish is English in my past life. I was good at it so it is easier for me to speak the language here.

“Look, I’m sorry. Okay?” He calmly said. Ilang ulit na siyang nag so-sorry pero nananatili parin akong galit.

Napansin kong tumatanda na siya. From what I’ve remember, he is 27 when he started working in the royal family. His looks become old, but still handsome. I think it’s in his genes? But the only thing I know is that he is an orphan and was saved and adopted by my mother.

“Okay, fine.” Tinalikuran ko siya at nag walk out. Pumunta ako sa harapan ng bintana ng aming room. Binuksan ko iyon. Sumalubong sa akin ang amoy na nakakapag-kalma at nagpaparamdam sa akin na hindi ako nag-iisa.

His scent is all over the city. The day we arrived here, I couldn’t smell it this strong but as the days passed, his scent becomes strong day by day as if its telling me that he is here. Sending a warning to me, that I should avoid him, and never let him see me. His scent is full of hatred toward me. I could feel it, damang-dama ko ang galit niya. He is disgusted to me. I understand it though, for all the things that happen to him, his hatred towards me is understandable.

And yet, his hateful scent gives comfort to me. At least, this is enough for me.

The thing between us is that, I could only smell, feel, hear, and see his pheromones. No other than him, other Wizzeans pheromones is invicible to me. Only to him, and he is the only one who could feel mine.

Wala na akong ibang maramdaman na pheromones maliban sa kaniya. Kaya naman alam na alam ko kung malapit siya sa akin.

He is a Dominant Alpha who uses fire magic. A prince of Infernia Kingdom and a hope for Infernians. He marked me when we were kids. He is the first friend I ever had, sa dating mundo ko pati sa mundong ito.

I was an introvert in my former life and was abused by my family. Especially from my big brother. I never felt loved from them that is why I do that thing everytime. I decided to jump in the bridge because I’m done and tired but I didn’t expect to feel more pain in this world. My first love happen here, and it’s forsaken.

As if I expected to be reincarnated in this world though?!

I was watching the stars outside the window, I let it wide open for the cold air to enter the room. Laying in my bed, I could feel his warmth hugging me. Nararamdaman kong unti-unti na akong inaantok. After a while, mahimbing na akong natutulog.

KINABUKASAN ay maaga akong nagising. Kumain ako ng almusal na hinanda ni Alexander. Everything is prepared for me by Alexander. Ang aking bag na may lamang damit ay nakahanda na, akala naman nito ay makakapasa ako sa academy at doon na ako papatirahin?!

Kunot ang noo kong hinarap si Alexander, nakangiti siya sa akin na para bang excited na excited siya. Mayroon kasing dorm ang Academy, all Wizzeans na qualified maging students doon ay doon na maninirahan and aalis lang sila after nilang mag graduate or ma-kick out.

Ayon sa aking nalalaman at nababasa, ang Grandeur Academy ay mayroong entrance exam. Mayroon itong different stages na paiba-iba bawat year. Kapag nakapasa ka sa first stage ay automatic na student ka na ng school, ang susunod na stage ay malalaman kung saang section ka mapapabilang. Ang third stage ay doon malalaman kung saang year ka ipapasok, anong antas ng kapangyarihan ang kaya mo nang malaman at iba pa. Hindi ko alam ang fourth stage atska fifth stage. Paiba-iba kasi ito at marami ang haka-haka patungkol dito. Magaganap ito ng ilang araw, at hindi ko alam kung ilang araw ang aabutin ng entrance exam ngayong year.

“Bilisan muna diyan, baka ma-late kapa.” Natapos na akong kumain nang magsalita si Alexander. Tumayo ako sa aking kinauupuan matapos kong uminom ng tubig.

Ang gaan ng katawan ko, ang sarap kasi ng tulog ko dahil sa panaginip ko kagabi. For some reason, I was excited for this day. Dinala ko ang aking bag, pati ang staff ko na kasing haba ng kalahati ng aking katawan na nakabalot sa isang lumang tela at nilagay ito sa aking likod. Hindi ko na kinausap si Alexander at deretso na lamang lumabas sa aming room.

Marami ang mga tao ngayon. Usap-usapan ang gaganaping entrance exam. Sa mataas na building ay nakita ko ang countdown ng entrance exam.

01:30:00 Before the 5126th Grandeur Academy Entrance Exam will take place!

It was written in the billboard. Doon ata ipapalabas ang magaganap sa entrance exam. Ang alam ko ay makikita ito ng buong mundo, lahat ng mga kingdoms ay ipapalabas ito sa kani-kanilang kaharian. Grandeur Academy is the school who teaches magic and provide education to young Wizzeans, kaya lahat ng mga kabataan sa buong Wizardia ay dito pupunta para matuto at mag-aral ng mahika at iba pa.

I arrived in the gate of the school, hindi ko na maramdaman sa likod ko si Alexander. Nilingon ko siya ngunit hindi ko na nakita pa siya. Hindi manlang nagpaalam ang lalaking iyon sa’kin!

Bahagya akong napapasabay sa agos ng mga taong naglalakad patungo sa entrada ng school, nag sisiksikan sila kaya nagpadala nalang ako. Marami ang mga taong narito, iba’t-ibang lahi at tribo.

“Good morning, where’s your entrance exam form?” Isang lalaki ang nagtanong sa akin ng makapasok ako ng tuluyan sa Academy. I think he was a staff in the school because he is wearing a black headband with an emblem of the school’s logo and a white robe.

Binigay ko ang yellow circle sa kaniya. Ito ay ang entrance form ko. Magical items ito kung saan pwedeng ilagay ang mga importanteng detalye. He scanned it with his finger, naglabasan sa ere ang information tungkol sa akin.

Name: Roe Blaze Age: 23 Sex: None/Late Magic: Air Abilities: None

After a while, he give me a circle tag. As my hand reach the circle tag, a number appear in that tag. It says 5226. Ganon na karami ang nauna sa akin? Ang rami naman ata ng mag ta-take ng exam.

Napatingin sa’kin ang lalaki dahil hindi pa ako gumalaw sa aking kinatatayuan. “Don’t worry, the first stage will lessen the applicants into 100.” He smiled kaya kinabahan ako. 100 lang ang kukunin nila at ipapasa?!

Sa unang stage palang ata ay hindi na ako makakapasa! Napangiti ako dahil excited talaga ako dito. It was only in my imagination when I was in my former world and I could only watch it the movies and anime’s.

I was instructed to go to the Grandeur Arena, it was the place where the exam will happen. Nalula ako ng mahanap ito. Ang laki nito at ang taas nito. Nang makapasok ako ay mas lalo akong na-amaze sa lawak at laki nito, bilog ito na napapalibutan ng mga upuan kung saan nakaupo ang mga maraming taong manonood ng exam. Malawak ang field sa gitna at nandoon na ang karamihan sa mga applicants. Tumuloy ako doon ng may tumawag sa akin. Nilibot ko ang aking paningin. I can smell him but I couldn’t find him. I’m sure he is here, I could feel it.

The crowd is noisy a while ago but went silent when a bang was heard in the upper part of the arena. Ang tunog na iyon ay malakas na umaabot sa buong paligid ng arena at paniguradong sa buong Wizardia. I could tell, I could see the power used in that magical tool and the lines it went through.

Doon ko napansin ang limang malalaking upuan sa taas ngunit nasa gitna ang may pinakamalaki at bahagyang mataas sa apat na upuan na nakapagitan dito. Napansin ko ang mga upuang nasa parteng iyon ay blangko. Mahigit limang libo iyon.

Unti-unting naglakad ang isang matanda na sinundan pa ng isang matanda patungo sa upuang blangko sa pinakahuling parte. Pakunti ng pakunti ang mga upuang blangko. Pumasok ng sunod-sunod ang mga tao at naupo sa upuang mga blangko at doon ko napansin si Alexander na naglakad at naupo sa mga blangkong upuan.

Nagulat ako doon ng kunti. I mean, I know I read it in the books that Alexander won the entrance exam here in Grandeur Academy. He is one of the 5,125 Wizzeans who won in this exam. Mayroong mga blangko sa upuan. I know my mother was also supposed to sit there, but now it’s blank.

Nasilaw ako ng mayroong lalaking pumasok at naglakad patungo sa huling upuan. It was him, I know this shining thing.

I didn’t expect that he also won in this exam! I wasn’t updated about this since we are always running away and we couldn’t get any information about the outside world. We didn’t know what’s happening in here from the past 5 years.

I couldn’t believe it. I couldn’t move. There is something in me that is very familiar. I could feel it, this is the same feeling that happens to me when I first met him. Colors from the ground, to the Wizzeans, to the air and everything is now glowing, I could see them clearly. Especially, his, who shine brightly.

Hindi ko namalayang nagsimula na pala ang exam. Gulat na gulat ako kahit alam ko na posibleng andito siya. I haven’t seen him for 5 years and I miss him so much. Everything about him. His face, his scents, his love, his smile, everything. I miss him so damned much.

Hindi ko namalayang mayroong luhang lumabas sa aking mga mata. There is something in me that is happy, at the same time sad. It is painful. All the longing, all the pain, and all the memories that we’ve shared together, is coming back to me. I realized that the only reason I lived for five long years is because of you…

To be continued…

Wizardry Reincarnation

🌼 pennocchio

A/N: Every chapter is composed of 1800+ words only. I know it’s short, but I’m just writing in my phone and I couldn’t make the words exceed 2500+. Please vote and leave your feedbacks in the comment section! Thank you.

Chapter 3: Applause

Chapter 3

Applause

Roe Blaze POV

I was drunk in my emotion for a moment, I immediately wiped my tears right after I realized it.

So stupid.

Our eyes never met since he seated there. I could only see in his eyes is darkness. It was lacking in emotion. He never look at me.

The problem about relationships between Wizzeans here is that you could see, understand and feel the emotion and pheromones of your partner if you are already marked by them or made a pact. Everything about your partner will be known to them. You could feel your partner if they are near you if you had marked them or made a pact together.

In any cases, you could end the mark without your partners approval through having sex with another person and decided to mark that person. If both of you made a pact, it can’t be changed without the permission of the both sides.

Marking someone is hard and unmarking them is easy. Making pact together is easy and cancelling the pact is hard. It is just a cycle, depends on the person.

Marking will happen if the Alpha has choosen his omega and the omega can be marked through sex. Pact will happen if the Alpha, Omega, or Beta is in a relationship and decided to do so, if they are sure to be together forever.

Napalunok ako. He said to me that he marked me when we both do that thing together. If he didn’t notice me now, it will mean that he already unmarked me. Did he already found someone new?

With that thought, I felt a bang on my heart.

“The Wizard King and the Kings of the Four Kingdoms has arrived!” A men, on the top of arena, shouted with the horn in his mouth. Announcing that, everyone’s attention is on the top of the arena, looking to the person above.

My mind is blank, I couldn’t think well. This is my first time seeing the Wizard King and the other Kings of the Four Kingdoms but I’m not excited at all. Ang aking isip ay naglalakbay sa mga alaala naming dalawa. Mayroong dalawang malalaking tv na nakalagay sa taas ng arena. Doon makikita ng malinaw ang mga mukha ng mga naupo sa taas.

“King Johannes Niche IV, the 46th King of Nicheon Kingdom. The Kingdom of Land in the East.” It was announced by someone near the five big seats. Nasa tabi ng upuan ang nag sasalita habang pinapakilala ang mga haring papasok at uupo. This kingdom uses land as their magic and known for their language Nicheyan. Bisaya dialect ito sa pinanggalingan kong mundo.

“King Aaron Airedale, the 47th King of Airethale Kingdom. The Kingdom of Air in the South.” He is my uncle in this world. He is the brother of my father and the one who seat in the throne after my father died. Hindi ko makakalimutan kung paano niya ako pinagtabuyan after mamatay ng aking nanay.

“King Wakashi Wisteria, the 46th King of Wisterian Kingdom. The Kingdom of Water in the North.” Kingdom of Wisteria is a kingdom who uses water magic and their language is Wisterian, it was Japanese language when I was in my former world.

“King Ezekiel Infernom III, the 46th King of Kingdom of Infernia. The Kingdom of Fire in the West.” It was the kingdom where he came from. This kingdom uses fire as their magic, and known for using the same language as Airethale Kingdom.

The announcer continued to speak but my mind lingers in the thought of him finding someone new. Hindi ko iyon matanggap pero sa kalooban ko ay naiintindihan at maiintindihan ko kung mayroon na siyang bago.

“Our last year’s entrance exam champion, Damien Stygian-Infernom, the 5125th Champion, from the Kingdom of Infernia!” Tumayo siya, kitang kita iyon sa malalaking tv. Naghiyawan ang mga tao at nagpalakpak nang mas malakas pa kaysa sa Wizard King at ng mga Hari.

His physique is new to my sight. He changed so much. He become tall that if I would stand beside him, paniguradong hanggang balikat lang niya ako. He become more tanned than before. Lumalaki na rin ang kaniyang mga muscles sa kamay na bumabakat ito sa kaniyang suot na damit. His face is emotionless. Hindi nakikitaan ng tuwa ang mukha at nanatiling seryoso hanggang sa kaniyang pagkaway. Pati ang kaniyang kamay ay aking napansin. Mayroon ng mga maugat na nag sisilabasan doon.

Bahagya akong napalunok ng maramdamang may lumalabas na pheromones sa aking katawan. I learn to control it when we are kids that is why I immediately hide it before it might reach him.

“The first stage of the exam is the “Wizzean Power Test”. It is a test where your magical abilities will be checked. The person who will reach 1000 to 5000 amount of wiz in one attack to the doves above will passed the stage, the amount of wiz will be the same amount as your points in the exam. You need to hit at least one dove with your magical power within one hour. The strength of your attack will be shown in the television. The person who can kill the dove with his magical power will be automatically received 5000 points.“ He explained it, I listened but I couldn’t understand it very well because something is bugging my mind.

“Ready… Start!” Kasabay ng kaniyang pagsigaw ay ang paglabas ng mga ibon sa kanilang mga hawla sa taas ng arena. It was only five dove. Nagpaikot-ikot ito sa taas ng arena.

Nagsimula ang mga kasama kong atakihin ang mga ibon na nagliliparan. Nahihirapan silang tamaan ang mga ibon dahil malikot ang mga ito. Ang iba ay nahihirapang mag-isip ng paraan upang matamaan ng kapangyarihan ang mga ibon na lumilipad. At ang iba naman ay hindi makagawa ng paraan dahil ang kanilang kapangyarihan ay hind maabot ang mga ibon na nasa himpapawid.

Makalipas ang ilang minuto ay mayroong nakatama sa isang ibon at napatay ito. Agad na lumabas ang kaniyang pangalan sa television. Wotaro Wisteria from the Kingdom of Wisteria. 5,000 points ang kaniyang nakuha kaya siya ang nangunguna ngayon sa mga pangalang nakalagay sa television. Napapansin kong kumukunti ang mga pangalan na naroon. Nakita kong ilang minuto nalang ang natitira sa oras na binigay sa amin. Nilingon ko ang mga kasamahan ko, ang iba ay nakahandusay na sa sahig dahil naubusan ng lakas dahil atake ng atake sa mga ibon ngunit hindi rin sila nakakatama. Ang iba sa amin ay nag desisyon na umalis nalang at sumuko sa paligsahan.

We can attack the doves multiple times as long as our attack didn’t hit one of them. Pwedeng paulit-ulit hangga’t hindi ito natatamaan kaya maaring maubos ang iyong lakas sa isang oras na iyon. Lalo na’t limang doves lang ang nakalipad sa himpapawid.

20:56 minutes

Gumagalaw ang oras sa television. Ilang minuto nalang ang natitira. Sa ilang minutong iyon ay ginawa ko ang lahat ng aking makakaya upang makapag focus.

I need to focus first to the exam. I need to. If I want my dream last night to happen, I must pass this exam.

15:46 minutes

Sunod-sunod ang mga pangalang nagsilabasan sa television after matamaan ng iba ang mga ibon.

2. Ichigo Icewalker, 4,5000 wiz/points
3. Edward Infernom, 4,300 wiz/points
4. Atlas Dwarven, 4,150 wiz/points
5. Luke Warden, 4,055 wiz/points
6. Red Purpleheart, 3,976 wiz/points
7. Tyrone Melbourne, 3,543 wiz/points
8. Cyclops Fishtalker, 3,346 wiz/points
9. Wendy Williams, 3,257 wiz/points
10. Sherwin Notwinner, 3,169 wiz/points

I stopped looking at the television and started to focus on the exam. I looked up in the sky, there where only 3 doves left. The applicants list who already had score is 70+, and the last one had 1k+ points. I just need to exceed my score in that one thousand to pass this stage.

02:09 minutes

There is only enough time for me to attack. Nilagay ko sa ibaba ang kanan kong kamay at nilagay ang kaliwa sa aking bandang dibdib. Pumikit ako and I felt that someone is looking at me pero hindi ko iyon pinansin. Pinagpatuloy ko ang aking ginagawa hanggang sa makabuo ako ng pana sa aking kamay. Kung ano ang nasa aking imahinasyon kanina ay iyon ang lumabas sa aking mga kamay sa pagdilat ng aking mga kamay.

Gawa ito sa hangin, inipon ko ang hangin sa aking paligid at ginawa itong pana. Ngayon ay ang pagtama na lamang sa mga ibon at lakas nito ang aking pro-problemahin. Tumingala ako at hinanda ang aking katawan sa pag atake. Nahulog ang hood ng aking cloak kaya hindi ko na ito nagawang ibalik pa dahil naghahanda na akong umatake. Umihip ang hangin dahilan para lumabas ang aking mahahabang buhok sa loob ng cloak. Kulay gold ito na kumikinang sa tuwing tinatamaan ng araw. Hinayaan ko itong humaba since last 5 years ago.

Nakakarinig pa ako ng bulungan sa aking paligid pero hindi ko ito pinansin. Ngayon ko lang natanto kung sino ang kanina pang nakatingin sa akin. I could feel it, this gaze, this feeling, it was Damien!

Tinansiya ko ang galaw ng isa mga ibon, nakikita ko ang mabagal na paghampas ng kaniyang pakpak. Hinila ko ang string ng aking pana dahilan para gumawa ng arrow simula sa aking kanang kamay patungo sa kaliwa kong kamay.

00:46 seconds

Tinansiya ko ito nang maigi. Nagpakawala ako ng isang arrow ngunit sumablay ito. Alam kong nanginginig ang akin kamay dahil ramdam na ramdam ko ang titig niya sa akin niya pero malabong sasablya ako. Para akong natutunaw sa kaniyang uri ng pagtingin pero ang pinagtaka ko lang ay ang kulay yellow na linyang tumama sa aking palaso ng pakawalan ko ito sa ere.

Inulit ko ang aking ginawa at sa wakas ay tumama ito sa isang ibon kasabay nito ang malakas na tunog, hudyat na naubos na ang isang oras namin. Lumabas ang aking pangalan sa television. Napangiti ako ng kunti dahil umabot ako sa isang daang nakapasa sa first stage, nasa panghuli nga lang ang aking pangalan.

100. Roe Blaze, 1,200 wiz/points.

“This will end our first stage of exam! These 100 Wizzean will move to the next round!” Masayang sigaw nito na nakahawa naman sa mga taong nanonood ngayon.

Ramdam ko parin ang kaniyang tingin sa akin ngunit hindi ko siya tinignan. Ayaw ko, natatakot ako. Natatakot ako kahit alam ko na puro galit lang din naman ang laman ng kaniyang mga mata.

Ang kulay yellow na linya na umatake sa aking palaso upang sumablay ito kanina ay alam ko kung kanino ito nanggaling. Ito ay galing sa hari ng Airethale. King Aaron Airedale. It’s him, sigurado ako. Sigurado akong ginawa niya ito para pagtawanan ako. Hindi ito napapansin ng ibang tao dahil isang manipis na linyang-hangin lamang iyon kaya ako lang nakakita.

Hinayaan ko lamang iyon. Hindi ako lalaban ngayon pero maghintay ka lamang. Babawi ako sa’yo at sa lahat ng ginawa mo sa akin.

To be continued…

Wizardry Reincarnation

🌼

hideinpen

Chapter 4: Unexpected First

Chapter 4

Unexpected First

Roe Blaze

POV

“The next stage will take place in the Wizzeon here in Grandeur City. The task will be killing the Wizters. Every wizters has an equivalent points: Level 1 Wizters is equivalent to 1 point, level 2 is equivalent to 3 points, level 3 is equivalent to 5 points, level 4 is equivalent to 10 points, and level 5 is equivalent to 100 points.” Sabi ng announcer sa amin.

Natapos ang unang stage ng exam kanina kaya ngayon ay ini-explain na sa amin ang susunod na stage. Nakalinya kami ngayon sa harap ng Wizard King, ng mga Hari at ng mga dating champions sa entrance exam.

Nasa pinakahuling linya ako dahil ako ang may pinakamababang score sa unang stage ng exam. Limang linya ito at sa bawat linya ay mayroong 20 Wizzeans na nakapila. We arrange based on the points that we obtained in the first stage.

Binalik ko ang aking hood kaya ngayon ay balot na balot ako. Kahit ang aking mukha ay hindi mo maaninag maliban na lamang kung lalapit ka talaga sa akin para makita or makilala ako.

Wizzeon is like a dungeon in my former world. Wizters naman ay ang tawag nila sa mga monster dito. Monsters has magical power and it differs in look. Ang level ng kanilang lakas ay malalaman mo sa kaniyang presensiya. Kung masyado na itong malakas ay kaya nitong itago ang kanilang presensiya at maaring atakihin ka bigla ng hindi mo nalalaman.

“Teaming up is not allowed. You can choose anything that you’d like to use to kill Wizters. You only have 3 hours to do the task. Are you ready?” Anito.

“Yes, sir!” Sigaw nila, hindi ako sumali sa kanila.

“Open the portal!” Sigaw nito. Bumukas ang malaking pinto sa gilid namin. Nasa banda iyon ng top 20 kaya hindi ko masyadong nakikita sa aking pwesto.

“After you enter the portal, you will be already in the Wizzeon. You will start in the very bottom of the Wizzeon. You might die, you can’t get out as long as the time is still running. If you win this round, you can move in the next round. If not, you can still enter the Academy.”

Nakapasok na ang karamihan sa amin kaya pumila narin ako pasunod sa kanila. Habang naglalakad ako ay damang dama ko ang kaniyang titig sa akin. Napayuko ako habang naglalakad.

“Kahit ang isang ibon ay hindi mo matamaan sa una mong tira ay paniguradong hindi ka makakalabas ng buhay sa Wizzeon.” Narinig kong banggit ng Hari ng Airethale. Hindi ko iyon pinansin at nagpatuloy sa aking paglalakad.

“Goodluck!!! You can do this!” Naririnig kong naghihiyawan ang mga tao sa paligid. Ang huling linya na kasi ang papasok, ang pinakamahina sa 100 wizzeans na nakapasa sa unang stage.

Itinago ko ang aking ngiti, kung kami ang pinakamahina ay ano na lamang ang mga natalo at umalis sa unang stage pa lang?

Even if I will lose in this round, I can still enter the Academy. That would be enough for me.

Ako ang pinakahuling pumasok sa portal. Sa aking pagdating sa Wizzeon ay wala na ang halos karamihan, nakikita ko ng naglalakad ang mga huling pumasok upang humanap ng mga Wizters.

Napansin ko ang maliit na bee na palipad-lipad sa aking harapan. Hindi ko iyon pinansin at nagsimula na akong maglakad.

Mayroong sulat na palipad-lipad sa aking harapan. Doon nakalalagay ang oras at kung sino ang mayroon ng points.

2:56:43 hours

1. Wotaro Wisteria, 4 points
2. Ichigo Icewalker, 3 points
3. Atlas Dwarven, 3 points
4. Edward Infernom, 3 points
5. Red Purpleheart, 2 points

Bagong simula palang ay mayroon na silang mga points. Paniguradong nahasa na ang mga ito sa laban. Ramdam kung nakasunod ang bee sa akin.

Nagpatuloy ako sa paglalakad ngunit wala akong mamataan na mga Wizters. Paniguradong sa upper part pa ng Wizzeon ako makakakita ng Wizters. Naubos na ata ng mga nauna sa akin sa pagpasok ang mga Wizters part na ito.

Sa aking paglalakad ay nakakarinig na ako ng mga malalakas na pagsabog. Paniguradong ang intense na ng labanan ng ibang mga applicants.

Naabot ko ang middle part ng Wizzeon ngunit wala parin akong nakikitang Wizters. Sa lower part nf Wizzeon ay wala rin akong nakita kaya wala rin akong napatay at hanggang ngayon ay wala pa rin akong points.

Wala naman na akong pake kung matalo ako sa round na ito, makakapasok naman na ako sa Academy.

Naabot ko ang upper part. Nakahandusay sa sahig ang ibang mga Wizzeans. Doon ko napansin kong ano ang kanilang nilalabanan. Isa itong fire dragon. I could feel that this dragon is strong, probably in the fourth level of Wizter. Hindi nila sinabi na isa palang dragon ang makakalaban namin dito?

May sampong Wizzeans ang nagtatalo sa harapan ng fire dragon. Sugatan na ang iba sa kanila, halata naring pagod na sila. Hindi ko mabilang ang mga Wizzeans na nakahandusay sa sahig.

Nilabanan ba nila ang earth dragon? Napansin ko kasi sa kanilang mga katawan ang mga pasa na paniguradong gawa at sanhi nito ay apoy. Paniguradong ang earth dragon ang may gawa nito.

“This is the last Wizter here, Ichigo. Don’t stop me!” Sigaw ng isa. May pangalang nakalipad sa harap nito. Wotaro Wisteria, 99 points. Sakim na sakim sa points ang gago.

“Stop it, your points is enough. That dragon is dangerous!” Sigaw ng tinatawag ni Wotaro na Ichigo, he is Ichigo Icewalker, at mayroon na siyang 94 points. Tinulak siya ng napakalakas ni Wotaro dahilan para matumba si Ichigo at tumama ang ulo nito sa isang bato sa likod nito.

Wala ng ibang tao doon, ang kaninang sampong Wizzeans ay naging lima nalang. Hindi, apat nalang pala dahil mukhang nahimatay pa si Ichigo dahil sa pagtama ng kaniyang ulo. Wala akong magawa kung hindi lumapit sa kaniya, wala na kasing ibang pwedeng tumulong pa sa kaniya dito.

Hinawakan ko ang ilalim ng ulo ni Ichigo. Nakaramdam ako ng dugo doon. I immediately healed him using the land magic. My magic is complicated and is hard to understand. I learn to understand it with Damien’s help, my Alpha.

Nakita ko pang tumingin si Wotaro sa pwesto namin ni Ichigo, nakitaan ko pa ng gulat ang kaniyang mukha dahil nakahandusay sa sahig si Ichigo. Pero sinawalang bahala niya iyon at umatake sa dragon. Gumagamit siya ng water magic, ginawa niya itong water dragon at pinatamaan ang fire dragon.

Mukhang hindi tinablan ang fire dragon. Bumaga ito nang apoy na mas malaki pa sa ginawang water dragon ni Wotaro dahilan para gumawa ako ng air shield para maprotektahan kami ni Ichigo sa pwesto namin. Nakita kong natamaan ng bahagya si Wotaro ng apoy kaya nasunog ang parte ng kaniyang katawan.

Mayroong malakas na mahikang apoy na nanggagaling sa kanan ang nagsisimulang mamuo. Nilingon ko iyon. Edward Infernom, 86 points. He is a fire user from the Kingdom of Infernia. He is Damien’s cousin.

Pinakawalan ni Edward ang apoy na nasa kaniyang kamay at pinatama sa fire dragon. Ilang minuto ang lumipas ay napatay nito ang fire dragon. Mayroon na siyang 86 points kanina pero nadagdagan ng 10 points dahil ang fire dragon kanina ay isang level 4 wizter. Mayroon na siyang 96 points.

10:36 minutes left

Ilang minuto na lamang ang natitira sa aming oras. Wala parin akong points na nakukuha. Tinignan ko ang rankings pero wala pang nakakapatay sa level 5 na wizter.

“There’s still no one have killed the level 5 wizter?” Tanong ni Edward sa kaniyang sarili. Tinignan ko siya at nilingon si Wotaro ng magsalita ito.

“Yeah, level 5 wizter is good at hiding. We can’t see them easily. After all, they can change into different forms and sometimes become Wizzean.” Right, I read it in some books from the past. Naalala ko ang bee na palipad lipat sa aking harapan kanina.

Gumalaw si Ichigo sa aking harap, minulat niya ang kaniyang mata kaya umalis ako sa kaniyang harapan.

Napatingin siya sa akin, pati narin si Wotaro at si Edward. Ngayon ko lang din napansin ang isa pa, si Atlas Dwarven, na may 78 points na nakatingin din sa akin dahil sa biglaan kong pagtayo.

Nagtataka ang kanilang tingin. Halata sa mukha nilang pinaghihinalaan nila akong isang wizter. Napangiti at bahagyang natawa na mas lalong pinagtaka ng apat na nakatingin sa akin.

“Look, I’m not a wizter. Okay?” Sabi ko at binaba ang aking hood. Mas nagulat sila ng mas makita nila ng lubusan ang aking mukha. Hindi ko kayang idescribe kung anong mukha nila ngayon. Si Atlas at Wotaro ay inalis ang tingin sa akin. Si Edward namin ay galit ang mga matang nakatingin sa akin. Si Ichigo lang ang medyo maayos ang tingin sa akin. I think because he know I helped him a while ago.

Naramdaman kong lumilipad paalis sa buhok ko ang bee, sumuksok ba siya sa buhok ko? Nang makaalis ito nang tuluyan ay nag palipad-lipad ito sa aking harapan. I’m thinking about this, kanina pa nong nagsimula ang second stage…

Tinaas ko ang aking dalawang kamay at iniksaktong pumagitna ang bubuyog sa aking dalawang palad. Pinagbangga ko ang aking dalawang kamay, balak na patayin ang bubuyog.

Nagulat ako ng tama ang hinala ko. Lumabas ang aking pangalan sa listahan ng mga Wizzeans at mas lalo akong nagulat ng nanguna ang aking pangalan!

03:21 minutes left

1. Roe Blaze, 100 points
2. Wotaro Wisteria, 99 points
3. Edward Infernom, 96 points
4. Ichigo Icewalker, 94 points
5. Red Purpleheart, 91 points
6. Luke Warden, 87 points
7. Cyclops Fishtalker, 83 points
8. Tyrone Melbourne, 80 points
9. Wendy Williams, 79 points
10. Atlas Dwarven, 78 points

Napatingin ang apat sa akin. Ang tahimik ng paligid sa ilang minutong iyon. Naubos ang oras namin na walang nagsasalita sa amin at lahat sila ay nakatingin lang din sa akin. I don’t know what to say. Hindi ko rin in-expect iyon. Hindi ko ginusto.

Maya-maya pa ay may lagusang lumabas sa pader. Mayroong mga taong lumabas doon at kinuha ang mga kasamahan naming sugatan at walang malay.

“Enter this portal if you are not injured!” Sigaw ng isa sa kanila. Inalis ng apat ang tingin sa akin at nagsimulang maglakad patungo sa portal. Sumunod ako sa kanila sa kanilang pagpasok doon.

Sa aming paglabas sa portal ay nagsisigawan ang mga tao. Nagpapalakpakan sila at ang karamihan ay nakatayo na sa kani-kanilang upuan. My name is in the television, first on the 50 Wizzeans who pass the second stage. 50 Wizzeans lang ang nakapasok sa susunod na stage.

From afar, I could feel his gaze. It is intense than before. Parang nasusunog ang likod ko sa uri ng kaniyang pagtingin.

Narinig ko sa malayo ang tawa ni Alexander. Ang walang hiya, tuwang-tuwa pa na ako ang nangunguna sa listahan.

To be continued…

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 5: Pheromones

Chapter 5

Pheromones

Roe Blaze POV

Hindi ko inakalang ako ang mangunguna sa pangalawang stage ng entrance exam. It is beyond my expectations. Gusto ko na nga lang na huwag ng makapasok sa susunod na stage. Kung alam ko lang na ang bubuyog na iyon ay level 5 pala, hindi ko na sana siya pinatay!

“All these 50 Wizzeans will stay in one of the dormitories in the Grandeur Academy. To all the family of these outstanding Wizzean, please don’t be bothered because we will take of care of your sons.” Ani ng announcer. Nagpatuloy ito sa kaniyang pinagsasabi.

“Tommorow will be the last day of our entrance exam. Tonight, in the dormitory. The third stage of the entrance exam will happen.” Sabi nito na naging dahilan upang umangal ang mga taong nanonood.

“Listen, it’s not big deal and the third stage is no fun. We would like to observe them closely tonight.” Sabi nito at pinaalis na ang mga tao.

Natira kaming 50 Wizzeans sa field. Umalis na rin ang mga hari at ang wizard king, pati ang mga dating champions maliban sa kaniya. He is standing beside the announcer. Pinanatili kong nakayuko ang aking ulo at suot suot parin ang hood ng aking cloak.

“Follow Damien as he will guide all of you to the Paradis Dormitory.” Sabi ng Announcer at bigla itong naglaho. Ang kaniyang ginamit na mahika ay teleportation, it’s a common magic, in the royal family at least. Ang mga mababang antas ng Wizzean ay nahihirapang gumamit ng ganong kapangyarihan. Pili lamang ang mga marunong nito sa mga Wizoletariat bloodline, karamihan ay pinagaaralang maigi ang teleportation magic at nag ensayo ng maigi bago ma-perpekto.

Here in Wizardia, the Wizzean is classified into three strata:

Royal Bloodline - Sila ang mga taong pinanganak na may dugo ng dalawang Royalty. Royalties ang tawag sa mga Wizzean na iyon. The blood that runs in them is pure royal. They have strong pheromones and magical power.

Elite Bloodline - Sila ang mga taong pinanganak na hindi pareho ang dugo ng magulang. Maaring ang tatay ay royal, at ang nanay naman ay hindi. And vice-versa. Nakadepende iyon kung tatanggapin ng Royal Family na pinanggalingan ng isang Royalty. Maari kasing hindi tanggapin kaya maitatapon at itatakwil sila at mapupunta sa Wizoletariat Bloodline. They are called Elites. Ang kanilang mga pheromones at magical power ay 50/50, maaring mahina o malakas.

Wizoletariat Bloodline - Sila ang mga common Wizzean sa mundong ito. They do not possess royal blood pero maaring ang isang Royalty or Elite ay maging Wizoletariat kapag sila ay tinakwil ng kani-kanilang pamilya. They are not that different in Royal and Elite Bloodline. Mayroong mga Wizoletariat na malakas ang mahika at kanilang mga pheromones pero sila parin ay tinatawag at napapabilang sa Wizoletariat bloodline.

I don’t get why they need to have that kind of mindset. Wala itong pinagkaiba sa dati kong mundo. Equality movement here is not famous either. I think, Wizoletariat Bloodline think that they are fine as long as they are living.

Ang magical power ay walang limitations sa Wizardia, ang nakakapagpigil lang ay kung ano ang label na nilalagay sa ibang mga Wizzeans. If Royal Bloodline doesn’t exist, walang magaganap na kahirapan sa mundong ito at pagmamaltrato sa mahihirap. Everything should be fair.

Ang mga Wizoletariat ay ang karamihan sa mga kawal at servants ng isang kaharian. Ang ibang Wizoletariat ay nagpapatakbo ng kanilang mga businesses.

Wala itong pinagkaiba sa dati kong mundo, maliban nalang sa mga mahika at pheromones na mayroon dito.

Naglakad kami kasunod ni Damien. I could feel his presence and it feels like he’s eating me. Ang ibang mga kasamahan ko ay hindi makapaglakad dahil sa mga injuries na kanilang natamo kanina kaya nakasakay sila ngayon sa isang upuan na mukhang wheelchair at tinutulak ng mga lalaking may kulay puting mask at may emblem ng Academy na nakatakip sa kanilang mga mukha.

The wheelchair here is different. Wala itong wheels pero pwede mo itong itulak lang dahil nalutang ito sa ere. It is easier at mas amazing sa wheelchair na meron sa dating mundo ko.

I couldn’t see Damien’s back dahil nagpasya akong magpahuli na lamang sa paglalakad. About my dream last night.

“Darling, wake up. You’ll be late in your class.” I could hear Damien’s husky voice.

We do that thing last night. Hindi ko alam kung ilang ulit. I just remember that I had a rut while I was in the cafeteria this afternoon.

Rut is very dangerous. Everytime that we experience Rut, our partner must be there and do that thing. I was eating with Damien when it happen and he immediately knows that. Kaya dinala niya agad ako sa kaniyang room dito sa academy.

“I could smell your pheromones, Wiz.” It was someone’s voice. Nagulat ako ng makita na si Damien iyon. Nasa gilid ko siya, binulong ang mga salitang iyon. Nanginig ako at tumayo ang mga balahibo sa aking katawan. Natakot ako, nagulat ako, at nahiyang na amoy niya ang aking pheromones. He said that sarcastically na parang duming-dumi siya sa’kin. “I didn’t expect you to have the guts to study here.”

Hindi ko namalayang nakarating na pala kami sa dormitory. Nakapasok na ang iba kong mga kasama at ako nalang ang huling papasok. Damien is standing beside the door, naghihintay at pinapapasok kami.

I couldn’t talk nor walk. Nanatili akong nakatayo at hindi alam ang gagawin ng ilang minuto. Nagsalita siya ulit kaya bumalik ako sa aking huwisyo.

“Are you listening? I told you, remove your cloak and go to your room.” He said it hardly, galit na siya.

I immediately remove my cloak. Kaya nakita niya ang kumikinang sa ginto na buhok ko. My hair is short since the last time we met. Ngayon lang humaba dahil hinayaan ko. I become more white than before. Dahilan narin siguro iyon na hindi ako masyadong lumalabas at parating malamig ang aming natitirhan ni Alexander.

I entered the dormitory. Nagmadali akong lumayo sa kaniya. I could feel my pheromones going strong. Natakot ako doon. He hated me for five years, and I think up until now. Hindi ko siyang kayang harapin. Masyadong malalim ang sakit na kaniyang natamo sa nangyari noon.

Hinanap ko ang aking room. In each room here in the dormitory, nakalagay sa pinto nito ang pangalan ng mga taong dapat na nakatira dito.

The dormitory is big kaya nahirapan pa akong hanapin ang aking room. Tatlong palapag ang dormitory. May malawak na bilog na sala at may malaking chandelier pa sa taas nito. Kulay brown ito at mayroong Roman design. Medyo luma na pero malinis at magarbo parin tignan.

Ang unang palapag ay mga rooms, especially for personal training. Sa pangalawa at pangatlo ay ang mga rooms namin. Ang aking room ay nasa pinakahuling room sa third floor.

34 Yami Takahashi

Roe Blaze

I guess my roommate is from the Kingdom of Wisteria. Halatang halata sa kaniyang pangalan dahil nasa sarili nila iyong language. Japanese ito, alam na alam ko iyon dahil paborito kong manood ng anime at mag basa ng yaoi novel noon.

“H-hey… W-welcome…” His accent is just like the Japanese people. Halatang mahiyain siya and from his looks, isa siyang Omega. His hair is long, black ito hindi kagaya ng mga common Wisterian na blue ang buhok. The only blue in him is his eyes. Maputi siya kagaya ng mga Japanese people. He looks just like my age pero mas matangkad ako sa kaniya. He’s face is cuter than mine too.

Makakasundo ko siya dahil ayaw ko rin masyadong magsalita. I smiled to him.

“Hello, I’m Roe.” Tinuro ko ang aking dalawang daliri sa aking noo ng ilang sandali at maya-maya pa ay tinuro ko siya gamit ang aking dalawang.

“Y-yami here.” Ganon din ang ginawa niya sa ginawa ko kanina. It is the way to greet someone here in Wizardia. Natutunan ko iyon nong bata pa lamang ako dito.

I was a fast learner about everything here. Dahil narin siguro matanda ako sa aking kalooban. Mukha na akong matured mag-isip noong bata pa ako dito lalo na’t hindi ako masyadong nagsasalita.

I always feel lonely here. Hindi ko akalain na ma-reincarnate ako dito. Pero hindi iyon nagtagal, nakilala ko si Damien. Ang una kong naging kaibigan dito sa mundong ito. Nalaman ko rin na siya ang aking Alpha noong bata kami. Then, I feel in love with him…

“Your room is here.” Tinuro ni Yami ang pinto sa kaliwa, “Mine is here.” Tinuro naman niya ang pinto sa kanan.

Nilibot ko ang aking paningin. Mayroong space sa aking harapan at pagitan ng aming room, mukha itong sala dahil sa dalawang upuan na mahaba dito.

“Thank you.” I said to him. “I will enter my room and change now.”

Pumasok ako sa aking room habang si Yami ay nakatingin lang sa akin. I know, kilala niya ako. No one in Wizardia that doesn’t know me. The last survivor… No pheromones… The cursed child…

Marami silang tanyag sa akin. Simula ng mangyari at matapos ang digmaan 5 years ago, nagbago ang lahat ng nasa palibot ko.

I got used to that, lalo na’t 5 years na paulit-ulit nangyayari sa amin iyon. Sinasabihan ng mga masasakit na salita, pinagtatabuyan, at marami pang iba. I’m just thankful that Alexander is with me with those 5 hell years.

He helped me survived it. Kung mag-isa lang ako noon ay baka tumalon na ako sa tulay. I could do that kahit na andito si Alexander, but for some reason. Hindi ko iyon ginawa.

Nagpalit ako ng damit gaya ng sinabi ko kay Yami. Malawak ang aking kwarto at malaki ang kama para sa isang tao lamang. Mayroong mga kabinet na paglalagyan ng mga damit. Gusto ko sanang matulog pero hindi pa ako nakaka-kain simula kaninang hapon.

Lumabas ako sa aking kwarto at pumunta sa sala. Nakita ko sa labas ng bintana dito na madilim na sa labas. Mayroong sariling kitchen ang aming kwarto. We could cook there anytime we want but they told us that we will be eating in the Grandeur Grand Hall together with the official students in the school. We are not yet official students of the academy pero iyong mga natalo sa second stage ay official na. Makikita namin sila doon. Pati narin ang mga dati ng students dito sa Academy.

I still don’t have a clue about the third stage of the exam.

Lately, I’ve been showing so many emotions every time that I could feel him around.

Supposedly, I would keep my cool and act as if nothing happened if I would ever see him again. That was the plan, but I failed.

Masakit. Ang sakit sakit na alam mong may paraan naman para magkita at magkaayos kayo pero hindi pwede kasi ayaw niya. Hindi pa pwede.

To be continued…

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 6: Roe

Chapter 6

Roe

Ichigo Icewalker POV

“Don’t you think he’s weird?” Rinig kong sabi ni Yumi sa aking harapan. Nasa sala kami ngayon ng dormitory. Pinapababa ang lahat ng mga Wizzeans sa dorm para maghanda at makapunta na sa Grandeur Grand Hall para sa aming sabay-sabay na dinner kasama ang mga students ng Academy pati ang mga Grandmasters ng Academy.

Nakaupo ako sa isang sofa, kasama ko sina Wotaro, Edward at Atlas. We are the only person who sit in this one sofa. Kaming apat lang at wala ng iba. Ang ibang kasama namin dito ay nakaupo sa ibang sofa. Marami kasi ang sofa dito. Ang isa ay nakaharap sa amin kung saan nakaupo sina Yumi pati ang iba niyang mga kasama.

My blood is the same as Yumi’s. Isa akong Elite. My mother is a Wizoletariat and my father is a Royalty under the Wisteria family. As an exchange for me being an Elite, I was born and raised to be Wotaro Wisteria’s servant until the day I will die. We are from the Kingdom of Wisteria. Ako, si Wotaro, Yumi at ang kaniyang kakambal. Yumi and his twin is my cousins. Wotaro is my cousin too pero hindi pwedeng tawaging cousin dahil isa siyang royalty.

Wotaro Wisteria is my master, lahat ng utos niya ay kailangan kong sundin. Kailangan ko rin siyang protektahan sa abot ng aking makakaya. Kahit na ikamatay ko iyon. Gaya ng nangyari kanina. Mauubosan ako ng dugo kung hindi lang ako ginamot ni Roe. I don’t want him to heal me but I was thankful that he was there.

I didn’t know that he can heal though, that is why I was shocked that time. Wala siyang magical power noon. Idagdag mo pa na kasama namin siya sa entrance exam. It is known that only the Wizzean who have the blood of Nicheon can heal a person and the fairies. Fairies can heal anything pero mahirap silang mahanap. Mailap sila sa mga Wizzean kaya ang karamihan sa kaharian ay naghi-hire ng mga Wizzean galing sa Kingdom of Nicheon na marunong gumamot upang maging doctor sa kanilang kaharian.

“His long hair is creepy.” Nandidiring sabi ng kasama ni Yumi.

Tumawa si Atlas. Nilingon ko siya, tumatango-tango pa na parang nakikisang-ayon sa kasama ni Yumi. Nilingon din siya nina Yumi at ng kaniyang mga kasama. Atlas is a Royalty from the Kingdom of Nicheon. Nagtawanan ang kasama nina Yumi pati si Atlas. Hindi ko narinig ang pinag-usapan nila kaya hindi ko kayang makisama sa tawanan nila.

Edward Infernom, from the Kingdom of Infernia is looking mad. Parang ayaw niya ng naririnig niyang usapan sa kaniyang harapan. Siniko ko si Atlas at tinuro ang itsura ni Edward. Agad naman siyang tumahimik ng mapansin din niya ang napansin ko.

Kaming apat ay magkakaibigan simula pa nong bata kami. It was Wotaro’s idea, he introduced me his friends which is Edward and Atlas kaya naging parte na den ako ng kanilang pagkakaibigan. I was outsider here, ako lang sa aming apat ang Elite.

I know the history between Edward and Roe. It was their families and kingdom’s history though. It is known by anyone here in Wizardia.

“That bitch now thinks that he’s damn pretty!” Si Yumi, ang kaniyang pinagsasabihan ay si Roe. Na ngayon ay pababa na sa hagdan. Nasa harapan niya si Yami, ang kakambal ni Yumi na nakayuko lamang at nahihiyang tumingin sa mga mata ng mga taong nakatingin sa banda nila.

Lahat ng mga Wizzean sa dormitory ay nakatingin sa hagdan, sa mismong bababa na si Roe Blaze.

He is famous and labeled as the “cursed child, no pheromones, the last survivor… etc.,” Marami ang tawag sa kaniya ng mga tao. Kung saan ka man mapadpad ay maririnig mo ang mga salitang ito. Kilala siya bilang batang walang pheromones at walang mahika noon. Paniguradong ang karamihan sa mga Wizzean ngayon ay gulat kung paano siya nagkaroon ng mahika. Kilala siya ng lahat ng mga Wizzean kaya makikilala siya kahit na mahaba ang kaniyang buhok.

As usual, he is not talking, looking nor smiling to the Wizzeans na kaniyang madadaanan. He is always like this, pero kapag kasama niya si Kuya Damien ay iba ang kaniyang mga kilos. He is emotionless now, blangko ang kaniyang mga tingin at para bang wala nang buhay.

I’ve known him since we become friends when we are kids. He is always there when there is gatherings in every Kingdoms. The person he is most close to is Kuya Damien. They always stick together before. Para silang magkapatid na hindi magkahiwalay noon. Kung saan-saan sila pumuntang magkahawak kamay at palaging tumatawa. Kalat na kalat pa noon sa bawat kaharian na magkaibigan sila.

He become much more prettier than before. Maganda na siya noon pero mas lalo siyang gumanda ngayon lalo na’t mahaba na ang kaniyang gintong buhok. Napansin ko rin na masyado siyang pumuti hindi kagaya noon at namamayat na rin siya. Tumangkad siya ng kunti ngunit mas matangkad parin ako sa kaniya. He’ll be below my ears kung magtatabi kami. Parang ang gaan-gaan ng kaniyang katawan ngayon na kaya ko na siyang buhatin.

Napalunok ako sa aking naisip na pwede ko siyang buhatin. Nagulat ako ng bigla siyang nabasa. Mayroong tubig na mahika ang tumama sa kaniya kaya napahinto siya sa hagdan. Si Yami na sa kaniyang harapan ay napayuko sa takot na tamaan siya ng tubig na mahika.

“Who did this to me?” Mahinang tanong ni Roe habang tinitignan ang kaniyang katawan na basa.

Naglakad si Yumi patungo sa hagdan. Doon ko nalaman na siya ang nagpalabas ng mahikang iyon. Nakatingin na kaming apat sa pwesto nila pati ang karamihan sa mga Wizzean. Nagtawag ba ang iba upang ibalita ang nangyari kaya napapalibutan na ng mga kasama namin Wizzean ang hagdan, nakikiusosyo sa nangyayari.

Tumigil sa harapan ni Roe si Yumi. Mayroong mga maliliit na tubig na nakakurbang bilog ang nasa tabi ni Yumi habang pinapaikot nito ang kaniyang isang daliri sa ibaba ng mga ito.

“Well, I’m sorry. I thought you were a bull eyes to hit.” Yumi said sarcastically at pinatamaan ng paulit-ulit ng bilog na tubig ang mukha ni Roe.

Napapikit si Roe at halata sa kaniyang mukha ang pagpipigil. Nagulat ako nang magsalita siya.

“Who’s this ugly pig in my front?” Roe said. It was savage, narinig kong nag bubungisngisan ang iba sa amin. Nakatingin na siya ngayon sa mukha ni Yumi na ngayon ay galit na.

“What did you said, no pheromones bitch?!” Si Yumi na galit na ngayon.

“Who’s. this. ugly. pig. in. my. front?.” Inisa-isa pa ni Roe ang pag banggit sa mga salita. Bahagya pa siyang ngumisi. “I didn’t know that you’re also stupid?”

“Ha, you’re face is so thick that you have the confidence to show up here after what your family have done.” Sabi ni Yumi, naka-cross na ngayon ang kaniyang mga kamay at malditang inalis ang kaniyang paningin sa mukha ni Roe.

“Your face is thicker than mine, you had the guts to wear shorts even if your legs have a lot of scars.” Roe said, smirking.

“How dare you!” Sabi ni Yumi at akmang sasampalin niya si Roe pero itinulak siya ni Roe dahilan para mahulog siya sa hagdan. Lumapit ako sa pwesto nila pero huli na ang lahat.

“What’s happening here?!” Dumating si Kuya Damien. Halata sa boses niya na galit siya. Gumawa ng daan ang kasama naming Wizzean dahilan upang makita niya ang nangyayari sa hagdan. Nilingon ko siya.

Nakatingin siya kay Yumi na hanggang ngayon ay nasa sahig parin at ngayon ay umiiyak na.

“T-that boy p-pushed me!” Nauutal na sabi ni Yumi, umiiyak na sumbong niya kay Kuya Damien.

“You! Why did you push him?!” Galit na baling niya kay Roe.

Yumi’s friend go to Yumi and helped him to stand up.

“Well, hindi ako ang may kasalanan kung bakit siya nahulog.” Matapang ngunit hindi makatingin kay Kuya Damien na sabi ni Roe.

“Speak grandlish!” Sigaw ni Kuya Damien sa kaniya. Galit na galit.

“It’s not my f-fault okay? It was a s-self-defense.” Malditang sabi ni Roe pero nahalata ko sa kaniyang mukhang nasasaktan siya. I know, Kuya Damien never shouted at him before. Nauutal pa siya nang banggitin niya ang mga salitang iyon.

“N-no, Yumi’s trying to help him.” Isa sa mga kaibigan ni Yumi ang nagsalita. Napatingin si Kuya Damien sa kanila.

“Heal him.” Galit parin siya, inutusan niya si Roe na gamutin si Yumi habang nakatingin parin sa pwesto nila Yumi.

“W-why?!” Medyo nanlalaban na sabi ni Roe.

“You can heal right? I’ve seen you healing someone in the second stage of the exam!” Sabi ni Kuya Damien. “He might have injuries because you pushed him! Heal him now!” Galit na galit talaga si Kuya Damien. Rinig na rinig iyon sa boses niya at nakita kong nanlilisik na ang kaniyang mga mata ng tumingin kay Roe.

“W-why would I?” Dikit ang mga kilay na sabi ni Roe. Hindi siya makatingin kay Kuya Damien at bahagya siyang nakatalikod dito. Sa kaniya na ngayon nakatuon ang aking paningin. Napansin ko sa kaniyang mukha ang sakit.

“Heal him right now.” Halata na sa boses ni Kuya Damien ang galit niya.

Walang nagawa si Roe kundi lumapit kay Yumi. Tinignan niya lang si Yumi ng ilang minuto at akmang aakyat na ulit sa hagdan ng magsalita ulit si Kuya Damien.

“Where are you going?! I said, heal him!” Galit na sigaw na naman ni Kuya Damien. Naiinis na ako sa aking pwesto ngunit wala akong magawa.

“I will change my clothes! I’m fucking wet and I’m feeling the cold air now!” Sigaw ni Roe. Ngayon niya palang hinarap si Kuya Damien. Galit na rin siya. Napansin ko sa kaniyang boses na gumagaralgal iyon.

“And I’m done healing that bitch!” Bahagya pa siyang lumingon kay Yumi at tuluyang naglakad paakyat. Nakatingin kaming lahat sa kaniyang umaakyat sa hagdan. Nag-iba ang ihip ng hangin sa loob ng dormitory, nakakasakal.

Hindi gumalaw si Kuya Damien ng ilang minuto. Nilingon niya ang mga Wizzean na hindi rin gumalaw sa kani-kanilang pwesto.

“All of you…” Matagal bago iyong nasundan. “Follow me and we’ll go to the Grandeur’s Grand Hall.” Sabi ni Kuya Damien. Ngayon ay kumalma na. Hindi na mababakas ang galit sa kaniyang mukha.

Kay Roe lang ba siya galit? Ni hindi man lang niya pinakinggan ang side ni Roe kanina.

Naglakad na kami palabas ng Dormitory ng ayain ako ni Atlas. Napansin kong pababa na rin si Roe at bago na rin ang damit na kaniyang suot.

To be continued…

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 7: The Spirit Guide

Chapter 7

The Spirit Guide

Roe Blaze POV

Matapos kong mag palit ng damit ay bumaba na ako. Naabutan kong palabas na ang mga kasama ko. Naiinis parin ako dahil sa nangyari kanina na may halong sakit. Nalulungkot ako sa uri ng pagtrato sa akin ni Damien. Hindi siya ganoon dati.

Nakita kong may sumulyap pa sa banda ko nong pababa na ako sa hagdan. Sumunod naman ako sa kanila.

I have calmed myself now. Hindi ko alam kung dahil ba iyon nong nasigawan ko si Damien kanina. Pero feeling ko, nailabas ko kahit papano ang nararamdaman. Kahit katiting lamang na emosyon iyon.

Naglalakad lang kami patungo sa aming pupuntahan kaya hindi ko mapigilang hindi maiikot ang aking mga mata sa paligid. Madilim na dahil gabi pero maliwanag parin sa ang dinaraanan namin dahil sa mga magic lights na nakatayo. Ang buwan ay bilog na bilog rin at kumikinang ito kaya hindi masyadong madilim. Madami din ang mga stars sa kalangitan.

Umihip ang malamig na hangin sa gabing iyon. Naamoy ko ang pheromones ni Damien sa hangin. Mabuti na lamang at hindi ko naaamoy, nakikita, nararamdaman, at naririnig ang mga pheromones ng ibang mga tao dito maliban sa kaniya.

Mayroong mga nagtataasang mga puno sa paligid, mas mataas pa sa mga buildings ng Academy ngunit ang pagitan nito ay malawak. Napansin kong sa mga matataas na punong iyon ay mayroong mga alitaptap na nag liliparan sa mga sanga nito. Para silang mga maliliit na ilaw na kulay yellow gaya nang nagtatago sa buhok ko.

Dumating kami sa aming pupuntahan. Mansiyon ito na kulay brown. Lumang luma at ang uri ng architecture nito ay parag Roman gaya ng sa dati kong mundo. Ang naiiba lang dito ay ang mga kumikinang na salamin sa mga bintana nitong may iba’t-ibang disenyo na mukhang mga hayop at mga tao.

Pumasok kami. Sa labas palang ay naririnig ko na ang maiingay na boses ng mga Wizzean. Sa uri ng ingay, alam kong nagpapalakpakan sila at naghihiwayan sa pagpasok namin.

“Yuhooo! Welcome! Welcome!” Isang maingay na lalaki ang tumayo sa kaniyang kinauupuan. Suot niya ay puting uniform na mayroong green sa bawat gilid nito. Mayroong siyang headband na puti din na mayroong tatlong stars. Ang ibigsabihin nito ay isa siyang third year.

WIZARDRY INFORMATION

Ang uniform ng students sa Grandeur Academy ay puti. Ang pinagkaiba lang sa bawat rank ay ang kulay sa gilid ng puting uniform. Mayroong headband na nakalagay sa ulo na puti din ngunit naiiba ito sa uri ng stars, pati moon at sun.

Ang first year sa Grandeur Academy ay mayroong puting uniform na may blue ang gilid. Ang kanilang headband ay mayroong isang star na kulay blue den. Ang tawag sa kanila ay Bluelight Grandeur.

Ang second year naman ay mayroong green sa gilid ng kanilang uniform. Ang kanilang headband ay mayroong dalawang stars na kulay green. Ang tawag sa kanila ay Greenlight Grandeur.

Ang third year naman ay mayroong kulay yellow sa gilid ng kanilang uniform. Ang kanilang headband ay mayroong tatlong stars na kulay green. Ang tawag sa kanila ay Shining Yellow Grandeur.

Hanggang third year lang ang iyong pag-aaralan kapag hindi mo na gustong mag-aral ng mahika at sa tingin mo ay sapat na ang iyong natutunan. Mayroong Mastery of Wizardy na year dito. Doon ka mapapabilang kapag gusto mong maging “professional” at gawing trabaho ang paggamit ng mahika. Makakakuha ka dito ng certificate na magkakapatunay na isa kang Master Wizzean at maari ka ng magsimula ng iyong adventure o magtrabaho bilang Wizard Warrior ng mga kaharian. Makakakuha ka rin naman sa First hanggang Third Year ngunit Junior Wizzean lamang iyon kaya hindi ka makakapaglakbay gamit lamang certificate na iyon.

Ang Mastery of Wizardy ay wala ng uniform at gamit mo na ang iyong sarili or gusto mong suot. Ito ay nahahati sa tatlo:

Ang una ay Crescent Moon, nakalagay ito sa kanilang headband na kulay itim. Ang ibigsabihin nito ay nasa unang phase ka palang ng iyong pag-aaral ng Mastery of Wizardy.

Ang pangalawa ay Half Moon, nakalagay ito sa kanilang headband na kulay itim din. Ang ibigsabihin nito ay nasa pangalawang phase ka na ng iyong pag-aaral ng Mastery of Wizardy.

Ang pangatlo ay Full Moon, nakalagay din ito sa kanilang itim na headband. Ang ibigsabihin nito ay nasa huling phase ka na ng iyong pag-aaral ng Mastery of Wizardy.

Matapos mong mag-aral ng Mastery of Wizardy ay makakakuha ka ng certificate at mapapabilang sa ranko ng mga “Eight Rays of the Sun”.

After mong matapos ang Mastery of Wizardy, ang iyong ranko ay tataas. Makakatapak kana sa Walong Makapangyarihan sa Wizardia.

Ang una mong makukuha ay One Ray of Enlightenment. Ito ang unang rank ng Eight Rays of the Sun. Mataas na ang position mo dito at nasa rank kana kung saan pwede kang maging Wizard King.

Ang pangalawa ay Two Rays of Strength. Sinusundan ito ng Three Rays of Love. Ang pang-apat ay Four Rays of Hope. Ang kasunod dito ay Five Rays of Truth. Ang pang-anim ay Six Rays of Respect. Ang pang-pito ay Seven Rays of Faithfulness. At ang pinakahuli ay Eight Rays of Power. Dito na kung saan ikaw ang susunod na Wizard King kapag namatay ang tumatayong Wizard King ngayon ngunit kung ikaw ang pipiliin ng Wizardian Core.

Napapalitan ang Eight Rays of the Sun sa tuwing may nag reretiro o may namamatay. Mayroong 40 members ang Eight Rays of the Sun saa buong Wizardia.

Ang style ng kanilang headband ay kulay puti na mayroong simbolo ng araw. Naiiba lang ito sa bawat ray. Ang One Ray of Enlightenment ay mayroong bilog na araw at mayroong isang ray lamang and so on. Sa bawat pagtaas ng ray ang siyang pag dami nang bilang ng iyong ray sa headband.

Ang Eight Rays of the Sun ang mga nagtuturo sa Grandeur Academy. Sila ang nagbibigay ng rank simula sa First-Third Year hanggang sa Master of Wizardy. Ang nagbibigay naman ng Eight Rays of the Sun ay ang mismong Wizard King.

Ang bawat rank sa Eight Rays of the Sun ay mayroong limang Wizzean ang nakaupo. Lima dahil ang bawat isa sa kanila ay nanggaling sa Five Kingdoms. Bawat kaharian ay mayroong Eight Rays of the Sun.

Ngunit ang pipili ng susunod na Wizard King ay hindi ang Wizard King mismo. Mayroong Wizardian Core na nakalagay sa centro ng Wizardia. Walang nakakaalam kung saan ito matatagpuan maliban sa Wizard King. Ang Wizard King kasi ay trabaho nitong panatiliin ang kapayapaan sa Wizardia, protektahan lahat ng kaniyag mga tao, pati narin ang pag protekta sa Wizardian Core. Sabi nila, ang Wizardian Core ay ang pinagmulan ng mga kapangyarihan at nagbibigay ng mahika sa mga Wizzean. Kapag namatay ang Wizard King, mayroong mapipili agad. Sa taong mapipiling iyon ay malalaman kapag may letrang nakalagay sa kaniyang noo na “W”. Ang pinipili nito ay may sapat na kapangyarihan at lakas. Sa ilang years na history ng Wizard King, ang pinipili nito ay ang member ng Eight Rays of Power.

END

Nakaupo na ako ngayon sa aming pwesto. Nasa banda ako kung saan nakaupo ang mga natalo sa second stage ng exam. Malawak ang loob ng Grandeur Grand Hall. Mayroong tatlong malalaki at mahahabang table. Ang bawat table ay doon nakaupo ang bawat Wizzean. Sa bawat table ay mayroong 100 Wizzeans. Ang unang table, kung saan ako nakaupo ngayon ay ang table ng mga magiging first year ngayong year.

Ang kasunod na table, kung saan ako nakatalikod ngayon ay ang table na kinauupuan ni Damien. Ang upuan ng mga second year. Ang kasunod naman na table ay ang kinauupuan ng mga third year.

Mayroong walong malalaking upuan ang nasa aming harapan. Doon mauupo ang Grandmasters ng Academy. Sila ang namamahala sa Academy at bawat isa kanila ay parte ng Eight Rays of the Sun.

Mayroon ng mga pagkain sa aming harapan ngunit hindi pa kami nagsisimulang kumain. May ibang kumukuha na at patagong kumakain ng pagkain ngunit hindi ko na sila pinansin. Nanatili akong nakayuko dahil naririnig ko ang mga bulungan ng ibang Wizzeans. Wala akong masyadong marinig sa aming table pero naririnig ko ang mga bulungan ng second year at third year. Hindi makapagbulungan ang nasa aming table dahil siguro narito ako ngayon.

Yami was sitting together with Ichigo Icewalker,Wotaro Wisteria, Atlas Dwarven, Edward Infernom in my front row. Nasa unahang parte sila at ako ay nasa pinakahuling upuan, sa banda ng pinto na aming pinasukan dahil ako ang huling pumasok sa amin. And then, I noticed that boy sitting next to Edward, he’s that boy who used water magic to splash on me.

Napansin ko na medyo magkamukha sila ni Yami. Medyo mataba nga lang siya dahil payat si Yami. Yumi? What his name again? Medyo magkatunog iyon sa pangalan ni Yami pero hindi ko na matandaan.

Biglang bumukas ang pinto na aming pinasukan kanina. Pumasok ang isang lalaki na suot ang kaniyang puting robe na mayroong mga gold na design. May dala siyang wand na mayroong yellow na bato sa hawakan nito banda, ito ay magic stone. Mayroong araw na simbolo sa kaniyang headband at tatlong rays.

Itim ang kaniyang buhok na mahaba pa kaysa sa buhok ko ngunit yellow ang kaniyang mga mata. Kilala ko siya, kilalang kilala. Isa siyang omega na galing sa Airethale.

Nakita niya agad ako dahil sa daan, kung saan napapagitnaan ng table namin at ng Greenlight Grandeur siya dumaan. Inalis niya agad sa akin ang kaniyang paningin, ramdam ko sa kaniyang mga tingin ang galit sa akin. Mayroong mga Wizzean students ang tumayo kaya sumenyas siyang maupo sila. Ayaw niya kasi na irespeto na para bang ang tanda-tanda na niya. Gaya ng dati, maldita parin siya. Nakatingin lahat ng Wizzean na students ng Academy sa kaniyang paglalakad.

Pinulo niya ng kaniyang wand sa ulo ang isang Wizzean na kabilang sa year namin dahil napansin niya itong patagong kumakain ng pagkain sa lamesa. Dahil sa kaniyang ginawa ay nagtawanan ang ibang mga Wizzean at iba ay nag bubungisngisan. Nilingon niya kaming lahat kaya napatahimik ang lahat.

“The Grandmasters are coming. Behave yourselves!” Malditang sabi niya.

Siya ay si Farhana Blaze. Kapatid siya ng aking nanay ngunit simula ng maganap ang digmaan noon ay hindi ko na siya nakausap at nakita pang muli. He don’t like being called uncle noon kaya Farhana ang nakasanayan kong tawag sa kaniya. Galit siya sa akin, ngunit hindi ko malaman kung bakit.

Pumasok ng sunod-sunod ang walong medyo may katandaan na ng dumating sa harapan si Farhana. Tumayo ang lahat para salubong sila. Ang kanilang dalawang daliri sa kaliwang kamay ay nakaturo sa kanilang noo, simbolo ng kanilang respeto sa dumating. Gumaya ako sa kanilang ginawa lalo na’t sa table namin sila mismong dumaan.

Ang napansin ko kaagad ay ang suot nilang headband. Ang walong pumasok ay mayroong buong eight rays sa kani-kanilang headband. Ibigsabihin nito, sila ang walong nakaupo ngayon sa Eight Rays of Power.

Tinignan nila akong wala ngunit panandalian lang iyon kaya hindi ko mabasa ang kanilang mga reaksiyon.

Dumating sila sa harapan kung saan nakalagay ang walong malalaking upuan. Nanatili ang mga students sa ganoong pwesto hanggang sa makaupo sila.

“Hello, Young Wizzeans.” Ang isa sa kanila ang nagsalita at pumunta sa gitna banda. I’ve known some of them, nakilala ko ang iba dito noong hindi pa naganap ang digmaan. Napansin kong natayo lamang si Farhana sa gilid habang tinitignan ang mga students, hindi ko naramdaman na dumapo ang kaniyang paningin sa akin.

“These 100 little kids here will be our new Bluelight Grandeurs!”, Sabi nito at tinuro ang banda namin. Nagpalakpakan ang mga Grandeur student sa amin pati ang ibang mga Grandmasters, si Farhana ay bahagya lamang pumalakpak sa gilid. “The entrance exam is not yet done but they are already official students of this Academy! After the examination, they will start their classes here and received their uniforms and titles!”

“Well, as part of the examination, after you have finish your dinner, the third stage of exam will happen here.” Naghiyawan ang mga dating students habang ang nasa table namin ay bahagya lamang na pumalakpak.

“The former students knows what is the third stage of the exam, it’s very hard right?” Tanong nito sa mga dati ng students, na sinakyan naman nila at gumawa ng ingay na para bang tinatakot nila kami. Tumawa ang Grandmaster na nagsasalita.

He is Arthur Risenfall, he is from the Kingdom of Nicheon and was known as the Grandmaster of Land Wizardry.

“Kidding aside, well, the third part of the exam is to summon your spirit guide. If you fail to summon your spirit guide, you will be eliminated in the exam. You are no longer part of the entrance exam and can’t participate to the fourth stage of the examination tomorrow.” He said, explaining about the third exam.

“Summoning your spirit guide is hard at your age and level. To summon your spirit guide, you must listen to your inner core and speak the words you can see in your heart. As an example, Damien will show you how to summon an spirit guide.”

Pumunta sa harapan si Damien. He is wearing his usual face. Emotionless, he didn’t even smile when he was called by the Grandmaster.

Nilagay niya sa banda ng kaniyang heart ang dalawa niyang mga kamay. Pumikit siya ay huminga ng malalim. “I call thee, in the abyss of fire in my heart, Fithra!”

Uminit ang paligid, ang hangin mismo sa loob ng hall nang banggitin niya ang mga saitang iyon.

Mayroong bilog na pula ang lumabas sa kaniyang harapan, maliit ito na kasing laki ng aking isang mata. Lumilipad ito sa kaniyang harapan at unti-unti itong nagkaroon ng anyo. Mukha itong tao ngunit ang pinagkaiba lang ay nasusunod sa apoy ang kaniyang buhok at apoy ang kaniyang kalahating katawan. Mayroong itong mukha, ang cute nito. Nakalabas ng kunti ang isang pangil nito sa kaniyang labi sa kanan banda. Mukha siyang demonyo katulad ng nag summon sa kaniya.

Napangiti ako sa aking naisip at nakita kong napalingon si Damien sa pwesto ko. Inalis ko ang aking paningin sa harapan at tumingin na lamang kunwari sa pagkain sa lamesa. Damn, that’s awkward!

To be continued….

A/N: Happy hundred reads, Wizardry Reincarnation!

I’m happy that the story reach 100+ reads after I uploaded the chapter 6 that this chapter reach 2300+ words. Hahaha

Please vote and comment your feedbacks, reactions, anything. I will appreciate it so much, thank you! ❤️❤️

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 8: Firefly

Chapter 8

Firefly

Roe Blaze POV

“His spirit guide is Fithra, the Spirit King of Fire. Although Spirit King can be summoned by a royal blood, Damien successfully summon Fithra and made a pact even though he is not a Royalty now,” Ang nagsasalita parin ay si Grandmaster Arthur Risenfall, nasa harap parin si Damien kasama ang kaniyang spirit guide. “If Damien can summon a Spirit King, you all can also summon one.” He said, pertaining to us.

Nagsimula nga ang aming third stage ng exam sa mismong oras na iyon. Isa-isang nag-pupuntahan sa harapan ang kasama kong nakapasa sa second stage ng exam.

Hindi ko na mabilang kung ilan sa kanila ang sumubok ngunit hindi nagtagumpay na mag summon ng spirit guide. Ibigsabihin nito ay hindi na sila parte ng exam. Naririnig ko pa ang mga “boo” ng mga Grandeur Students sa hindi makapag summon nang kanilang spirit guide.

“My turn! My turn!” It was Wotaro, he is joyful as usual. Walang pinagbago at hanggang ngayon ay sa tingin ko’y isip bata parin.

He put his two hands in the center of his heart, he closed his eyes and murmured something. “I summon, from the deepest of the ocean, Aquinas!”

A little mermaid in all blues appear in his front. Ang buntot nito ay parang mermaid, maliit siya gaya ng normal na spirit guide. Ang kalahati nitong katawan ay mukhang tao, ang kaniyang dalawang tenga ay mayroong shell na blue. Mahaba ang kaniyang buhok na parang dagat. Lumilipad ito kahit walang pakpak na makikita sa kaniyang likod. Usually, ganon talaga. Pero mayroong mga spirit guide na malalaki at nakakalakad, live wolves, tigers, snake etc.

“Hi! I’m Aguinas and I’m a Spirit Princess!” The little mermaid said joyfully, bagay na bagay sila ni Wotaro dahil para rin itong bata. He’s a boy and his face cute but I think Damien’s spirit guide is much more cuter.

“Verygood! Our first student to summon his spirit guide! Excellent and impressive!” Grandmaster Risenfall said.

It was Edward who summon next. His spirit guide is a lion, pula ito at nasusunog sa apoy ang balahibo nito sa mukha, buntot at mga paa. It was bigger than Edward, mas malaki ito kumpara sa spirit nina Wotaro and Damien. I think I’ve seen his face looking pissed, he ordered the spirit guide to vanished and walk away in the podium.

Ang sumunod na nag summon ay si Atlas Dwarven. He successfully summon a snake. Kulay green ito gaya ng mga mata at buhok ni Atlas. Medyo mahaba ito ngunit hindi ganon kahaba at kalaki katulad ng kay Edward kanina. The snake immediately swirl in Atlas body. Hanggang sa umabot ito sa kaniyang leeg, parang sinasakal nito ang leeg ni Atlas ngunit hindi. Doon pumwesto ang ahas at bahagyang nilabas ang ulo sa kanan banda ng leeg ni Atlas. It was snake cobra! Plain lamang na snake iyon at walang halong human form.

Atlas Dwarven is from Kingdom of Nicheon and is a Royalty. As far as I remember, isa siyang Royalty ngunit medyo malayo na ito sa Hari ng Nicheon. He is the son of the former King of Nicheon, Athena Dwarven. Basically, he is one of the princes of Nicheon.

Ichigo Icewalker walks towards the podium after Atlas. I’ve known him. He is close to the royal family of Wisteria at palagi ko siyang nakikita sa bawat gatherings ng mga kaharian. Napansin ko siya dahil parati siyang nakatingin sa akin, pasulyap-sulyap pero hindi naman nagtankang kausapin ako.

Hindi ko siya pinansin dahil doon pero nararamdaman ko parin ang kaniyang mga tingin sa akin kapag nasa iisang lugar kami.

He successfully summon a sea horse. Kulay blue ito, nag tatakbong nakalipad at nag paikot-ikot sa harapan ni Ichigo. Masaya ang reaction ni Ichigo, ganon rin ata ang kaniyang spirit guide kaya hindi mawala ang kaniyang ngiti sa labi kahit pababa na siya.

Ang sumunod ay si Yumi. He confidently walk and summon his spirit guide with a smile.

“I summon thee, the greatest of them all, Eeliot!” He chanted.

Natawa ang mga students sa loob ng school ng makita nila ang mukha ni Yumi na nandidiri ng bumungad sa kaniya ang isang eel sa kaniyang harapan. It’s long and manipis ang kaniyang katawan.

“What? You don’t like me? I’m the greatest spirit of them all!” The eel, speaking mean and confidently to Yumi. Pareho silang maldita.

“You look ugly, get lost!” Yumi said to the eel, and the eel vanished without saying anything. Nagtawanan naman ang mga students maliban sa mga Grandmasters na bahagya lamang nakangiti at ang iba ay napailing pa.

Yami was next, but sadly, he failed to summon his spirit guide kaya nakatanggap siya ng tawanan galing sa mga students. He then walked back to his seat looking down.

Ang mga sumunod na sumubok sa pag summon nang kanilang spirit guide ay nabigo. Sunod-sunod silang hindi nakapagsummon nang kanilang spirit guide kaya pinagtatawanan sila ng ibang mga students sa loob ng hall.

Lima pa lamang ang successful sa pag summon ng kanilang spirit guide. Wotaro Wisteria, Edward Infernom, Atlas Dwarven, Ichigo Icewalker, Yumi Takahashi.

“I believe there’s one left?” Grandmaster Risenfall said. Tumayo naman ako at naglakad patungo sa podium. All the eyes are on me. Mahaba kasi ang table at nasa pinakahuling banda ako kaya medyo matagal ang aking paglalakad bago makarating sa harapan.

I immediately summon my spirit guide. I could hear him, na para bang nasa tenga ko lang siya. I could feel him, na para bang nasa paligid ko lang siya.

“I hear you, I feel you, come once as I say your name, Son of Agilos, Agila!”

Ichigo Icewalker POV

Roe walk towards the podium. Lahat ng mga mata ay nakatingin sa kaniyang paglalakad patungo sa podium but his face says he doesn’t care. Straight face, he walks straight to the podium. He is damn so pretty, and he’s looking sexy in his new shirt.

Kanina nga noong nabasa siya ng tubig ay bumabakat ang kaniyang katawan kaya hindi ko maiwasang mapatingin doon. If I didn’t have fully control on my pheromones, I could have a rut there!

“I hear you, I feel you, come once as I say your name, Son of Agilos, Agila!” Roe chanted.

Mayroong hangin na nabubuo sa kaniyang pwesto dahilan para magsiliparan ang kaniyang mahahabang buhok. Unti-unting kuminang ang kaniyang mga ginintuang buhok. Para tuloy siyang kumikinang, though he always shine in my eyes.

Makalipas ang ilang minuto ay mayroong maliit na bilog ang lumilipad sa kaniyang harapan ng mawala ang kumikinang na ilaw sa kaniyang buhok. Nakatingin lang sa kaniya ang mga students at walang gumagawa ng ingay.

“W-what’s this? A f-firefly?” Takang tanong ni Grandmaster Risenfall at bahagya pang napalingon sa mga kasamahan niyang Grandmaster.

Nanatili ang aking tingin kay Roe na ngayon ay nakaharap at nakatingin lamang sa lumilipad sa kaniyang harapan na para bang nag-uusap sila.

“This is the legendary spirit guide.” It was the oldest Grandmaster alive, Grandmaster Diemapateigh. “This is the first kind of spirit guide, an pure magic. Their existence is unknown, and the knowledge about them is very limited. Up until now, we still don’t know a lot about them. All my life, there’s only two person I know who have that kind of spirit guide and the second one is you.” Napalingon ako sa kaniya, nakaturo ang kaniyang isang daliri sa kanang kamay kay Roe.

Second person? Does it mean that there’s only one person except Roe who have this kind of spirit guide?

Ramdam na ramdam ko ang tensyon sa paligid. Sa hangin ay mararamdaman mo ang naghahalong emotion ng mga students, mayrooong gulat, napapasinghap, takot at galit.

I could feel strong pheromones of alpha around but I couldn’t guess who own that because there’s too many people here.

“Your spirit guide will help you to fight for tomorrow’s stage of exam. Overnight, you need to make a pact between your spirit guide. The spirit guide will help you enhance your magical abilities and strength. You must trust each other.” Grandmaster Risenfall said.

“There is six students who will move to the next stage of the examination. Wotaro Wisteria, Ichigo Icewalker and Yumi Takahashi from the Kingdom of Wisteria, Edward Infernom from Kingdom of Infernia, Atlas Dwarven from the Kingdom of Nicheon, and Roe Blaze from the Kingdom of Airethale. Sadly, there is no student from the Kingdom of Grandeur.” Tumawa si Grandmaster Risenfall matapos niyang banggitin iyon. Mayroong mga students na nakitawa sabay sa kaniya pero mayroon ding napikon sa kaniyang sinabi.

“Tommorow, the six students will fight each other. A duo battle. That’s all for tonight. You can now go back to your dormitories!” Grandmaster Risenfall announced.

Students stood up in their seats and started walking towards the door. Dahil nasa unahan kaming parte ng lamesa, pinauna naming lumabas ang mga nasa hulihan, kung saan malapit sa pintuan para hindi masyadong siksikan. Napansin ko pa ang paglabas ni Roe sa pintuan. Gusto ko na rin sana siyang sundan pero hindi ko maiwan si Wotaro.

Kung wala lang si Wotaro, I could go to Roe now. I somehow hated this…

We stood up in our seats ng wala na masyadong students. Naglalakad na kami palabas nang dumaan sa harap ko si Kuya Damien.

I could smell his pheromones faintly. Napansin kong pinipigilan niya itong lumabas. It was like as if he’s going to have a rut. He is walking so fast. Na hindi na niya napapansin ang bumabati sa kaniyang dinaraanan.

“I couldn’t wait to fight with Roe.” Bumalik ako sa huwisyo ng marinig kong sinabi iyon ni Edward. I like to fight with him but I know, Roe is stronger than me.

“I want to fight him too!” It was Yumi. He said it confidently. Nasa likod niya si Yami na halatang nag-aalala sa kaniyang kakambal. “That bitch, I want to smack his face in the ground.” He said that sarcastically, pero halatang inggit lang siya kay Roe.

Napansin kong nakakuyom ang kamay ni Edward, his eyes is full of rage but I could see faint excitement there.

Pinag-uusapan namin si Roe habang naglalakad kami patungo sa aming dormitory. Nakarating kami sa dormitory namin nang mapansin ko si Kuya Damien na nakatayo sa harapan ng pintuan.

Strong pheromones is coming from him. He’s an alpha, at masyado iyong malakas lalo na’t dominant siya. Dama namin iyon.

“That bastard!” Si Edward, atsaka sinugod si Damien at hinila ito paalis at palayo sa dormitory. Hindi ko na sila maaninag pa dahil masyado na silang malayo sa pwesto namin.

Kuya Damien couldn’t leave my mind hanggang sa makahiga ako sa aking higaan. Gumugulo iyon sa aking isipan. Do I still stood a chance?

Does he still love Roe?

To be continued…

A/N: Two chapters left in this arc! Happy 200+ reads Wizardry Reincarnation.

Thank you so much. Please do leave a vote and your feedbacks in the comment section in each chapter. I will really appreciate it!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 9: Among Us

Chapter 9

Among Us

Roe Blaze POV

I woke up early because today is the fourth stage of the exam. Suot ko na ang aking damit para sa mangyayaring laban mamaya. Hinanda ko na rin ang aking staff na siyang gagamitin ko pang laban.

My staff is my magical tool given to me by my mother. Magical staff is a long stick with magical stone and with different style. Mayroong mukhang sword, mayroong kahoy lang katulad ng sa akin.

My staff looks like normal but it can change to different form that I want to. It is a wooden stick na kasing haba ng kalahati kong katawan.

Ang aking damit ay normal lang. It looks old pero malinis. It’s a long sleeve with milky color and a black pants. My boots is black too pero luma na iyon. My hair is tied at my back.

After kasi ng dinner kagabi sa Grandeur’s Grand Hall ay dumeretso na ako sa aking kwarto. I’m still fuming mad dahil sa nangyari sa hagdan. I’m still hurt. Nag-usap kami ng aking spirit guide kagabi hanggang sa makatulog ako.

Palabas na ako sa aking kwarto nang makita ko si Yami na naghihintay sa aking paglabas. Nagulat pa siya ng makita niya ako.

“Uhm…” Mayroon siyang sasabihin sa akin pero hindi niya masabi.

“What do you want to say?” Tanong ko sa kaniya. Napatingin siya sa akin, kumikibot ang kaniyang mga labi pero walang lumalabas na boses. Tuluyan akong lumabas sa pinto ng aking kwarto at hinintay ang kaniyang sasabihin.

“W-would you like to eat? I p-prepared too much food…” He said after waiting. I didn’t answer him. Dumeretso ako sa lamesa namin, kahit hindi niya sabihin ay kakain ako. Lalo na’t naamoy ko ang mabango nitong amoy.

“Uhm…” Kumakain kami ng sabay ni Yami ng bigla siyang tumikhim siya. Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy sa aking pagkain.

“If you want to say sorry about what your twin have done to me last night, I will not talk to you anymore.” I said ng tumikhim siyang muli. Napatahimik siya. “Saying sorry for what you haven’t done is not on my vocabulary. Thanks for the food.” Dagdag ko at tumayo sa aking upuan. Lumabas na ako sa aking kwarto at si Yami ay nasa kaniyang upuan parin ng masulyapan ko, hindi siya gumalaw o tumingin man lang sa paglabas ko.

Yami is weak emotionally but I believe he’s strong in magical power and abilities. He’s not just confident of what he can do.

Marami na ang tao sa arena ng dumating ako. Naririnig ko na rin ang sigawan ng mga tao. Nakapasok na ako sa arena, pumunta ako kung nasaan sina Edward ng makita ko sila. Malayo ako ng kunti sa kanilang pwesto kaya hindi nila ako napansin.

Nakita ko ang aking mukha sa dalawang tv sa taas ng arena. Naroon ang mukha naming apat. I didn’t know that they take picture of us. Medyo nahiya ako dahil parang ang pangit ko doon. Side view iyon at nakatali ang aking buhok sa taas banda ng aking ulo.

“Good morning, Grandeur Arena!” Sigaw ng announcer. Bago na ito ngayon. Napansin ko ang half-moon sa kaniyang headband ngunit hindi ko siya kilala. Isa siyang student ng Mastery of Wizardy. Nasa kaliwang banda kami ng kaniyang kinatatayuan. It’s the upper part of the arena. Naroon narin ang mga dating champions sa kanilang pwesto kahapon. Pansin kung kanina pa dumating ang mga hari ng bawat kaharian.

“These six Wizzean in the television is the remaining Wizzean who will fight for the fourth stage of the entrance exam! After last night’s third stage of exam, they are the only six to survive.” Sigaw ng announcer dahilan para maghiyawan ang mga tao sa arena. Ang karamihan sa kanila ay umalma dahil hindi nakapasok ang kanilang paborito.

“For this fourth stage of the entrance exam, the remaining six will fight each in a duo battle. The mechanics is simple, you can use any abilities you have, any techniques, any magical tools, and even your spirit guide as long as you don’t kill your enemy! The winner will be announce if the enemy can no longer fight, admit defeat or be out of the battleground for one minute. Without wasting any more minutes, let’s start the battle!” Sigaw niya at naghiyawan namang muli ang mga tao. Ang aming mga mukha sa television nahati sa dalawang linya at ito ay biglang umikot.

Ang unang dalawang mukhang lumabas ay ang mukha nina Edward Infernom and Ichigo Icewalker.

Mayroong lalaki ang pumunta sa gitna ng field, nakita kung may magical circle ang lumabas sa kaniyang kinatatayuan. Ang magical circle na iyon ay kulay green kaya ang ginagamit niyang mahika ay land magic. He’s probably from the Kingdom of Nicheon.

Unti-unting tumaas ang lupa na kaniyang kinatatayuan. Hugis kahon ito na nasasakop ang buong gitnang field ng arena. Malawak iyon kaya malaki ang space na paglalabanan namin. Mayroong hagdan ang lumabas sa pwesto namin.

“Our first battle will be between the Prince of Infernia, Edward Infernom and the promising Elite of Wisteria, Ichigo Icewalker.” Naghiyawan ang mga tao ng banggitin nito ang kanilang mga pangalan, kasabay nito ay ang pag-akyat sa taas nina Edward and Ichigo.

Mayroong countdown sa dalawang tv na sinabayan pa ng mga tao sa buong arena kaya rinig na rinig iyon sa buong arena pati ng dalawa sa battlefield.

Pumwesto sila sa kanilang pwesto na ilang layo ang pagitan at inihanda ang katawan sa gagawing atake.

“Fight!” Salitang maririnig sa tv at sigaw ng mga tao sa buong arena.

Ang naunang umatake sa dalawa ay si Edward. Humawak siya sa sahig, galing sa kaniyang pwesto ay nagkaroon ng apoy patungo sa pwesto ni Ichigo. Malawak ang apoy na nanggaling kay Edward na sakop nito ang kalahati ng battlefield.

Gumawa ng malaking ice si Ichigo sa kaniyang harapan para harangan ang apoy na atake ni Edward. Nagsanhi iyon ng usok dahilan para hindi makita ang pwesto ni Ichigo.

Ilang segundo lang ang nakalipas ay mayroong matutulis na ice ang patungo kay Edward para umatake. Nilabas ni Edward ang kaniyang espada na mayroong apoy at sinangga ang mga ice na sunod sunod na umatake sa kaniya. Naiwasan niya ang karamihan ngunit nagkaroon din ng mga galos si Edward sa parte ng katawan niyang hindi niya kayang protektahan.

Ichigo Icewalker is a ice magic user, a type of water magic. Water magic ito na tumigas lamang. Hindi ito katulad ng tubig lalo na sa texture nito. While Edward Infernom is a fire user.

Edward summon his spirit guide. Nagulat ang mga tao dahil sa laki nito. It was bigger than last night. I think it evolves, every spirit guide evolves after they made a pact to their master. Mine also evolve to something you can’t imagine.

“Leo, attack him.” So his spirit guide is Leo, I haven’t heard of it last night.

Leo, the lion spirit guide of Edward runs towards Ichigo to attack. Nawala ang focus ni Ichigo kay Edward na ngayon ay mabilis ng tumatakbo sa likod ni Leo. Hindi mo siya makikita sa pwesto ni Ichigo dahil masyadong malaki ang spirit guide ni Leo.

Ichigo uses ice magic to chain and prison the lion. Hindi niya nakita si Edward na ngayon ay umaatake na sa kaniyang taas nang biglang mayroong nakakabinging sigaw galing sa pwesto ni Ichigo ang lumabas.

Akala ko nga ay matatamaan na ni Edward si Ichigo pero nagulat ang lahat ng tumilapon si Edward palabas sa battleground. Tumama siya sa pader ng arena na gumawa ng malakas na pagsabog. Sa lakas ng impact niya sa pader ay makikita mo ang malaking bitak na bilog na kaniyang tinapunan.

The thing that cause that is the spirit guide of Ichigo. Malaki ito ng kunti kumpara kagabi. Ang lakas ng pwersa ng atake na iyon ay galing sa bibig nito. It was a sound wave, gaya ng isa sa kakayahan ng aking kapangyarihan. Nakita ko pa ang kulay blue na mga bilog na linyang nanggaling sa bibig nito.

Hindi na muling nakatayo si Edward dahilan para siya ay matalo. Mayroong mga taong kumukuha sa kaniya at dinala paalis ng arena, ang alam ko ay gagamutin nila si Edward. Tinignan ko ang pwesto ng hari ng Infernia, kunot ang kaniyang noo na para bang dismayado siya sa kaniyang anak.

Naghiyawan ang mga tao ng ihayag na nanalo si Ichigo, kaya tumingin ako sa kaniya. Mayroong mga dismayado pero mas lamang ang bumilib sa pinakitang galing ni Ichigo. Napansin kong nakatingin siya sa pwesto ko pero inalis ko ang aking paningin sa kaniya at tumingin sa tv.

Ang sumunod na maglalaban ay sina Atlas Dwarven at Wotaro Wisteria. Ibigsabihin nito ay si Yami ang makakalaban ko.

Pumunta sina Atlas at Wotaro sa kanilang pwesto sa battleground. Nagsisigawan ang mga tao na para bang gusto nilang makita ulit ng magandang laban.

Ang unang sumugod ay si Wotaro. Gumamit siya ng mahika sa kaniyang sariling katawan, kaya nabalot ng sandata at suot pandigma ang kaniyang katawan. Tumakbo siya patungo kay Atlas. Si Atlas naman ay gumamit ng mahika at nagpapalabas ng ugat sa lupa upang pigilang makalapit si Wotaro.

Pulidong pulido ang mga galaw ni Wotaro sa kaniyang pagsugod at pag-iwas sa mga ugat na para bang sanay na sanay na siya. Napansin kong nakangisi si Atlas na para bang umaayon sa kaniya ang mga nangyayari.

“Water Magic: Pierce of Mermaid!” Sigaw ni Wotaro habang patuloy na sumusugod sa pwesto ni Atlas. Nakaturo ang kaniyang espada kay Atlas at mayroong lumabas doon na hugis ipo-ipo na tubig. Patungo ito sa pwesto ni Atlas. Habang lumalapit sa kaniya ay palaki ito ng palaki.

Gumawa ng lupang barrier si Atlas sa kaniyang harapan. “Land Magic: Wall of Land!” He chanted it. Makapal ang kaniyang ginawang barrier ngunit ang water magic ni Wotaro ay lumampas sa kaniyang ginawang barrier. Dahil dito, tinamaan siya ng water magic ni Wotaro.

Napa-atras si Atlas ngunit nanatiling nakatayo. Nawala ang kaniyang mga ugat na mahika kaya gumawa ulit siya ng barrier sa kaniyang harapan upang protektahan ang kaniyang sarili.

Si Wotaro ay patuloy na tumatakbo patungo sa kaniyang pwesto, nang makarating siya ay ginamit niya ang kaniyang espada para hatiin sa dalawa ang harang na ginawa ni Atlas. Tumagos ang kaniyang atake kay Atlas, nakahandusay na si Atlas ng mawala ang kanilang mga mahika. Mayroong sugat sa dibdib si Atlas ngunit buhay parin.

Naghiyawan ang mga tao dahil sa matinding labanan na iyon. Si Wotaro naman ay tuwang-tuwa na itinataas ang kaniyang kamay at kumakaway sa mga tao.

“I guess it’s just the two of us left.” Naramdaman kong lumapit si Yumi sa akin. Hindi ko siya pinansin. “I will make you lose and put to shame in front of the whole Wizardia.” Bahagya pa siyang tumawa. Ang yabang, akala mo naman ang lakas niya.

“Sure, I will make sure I’m more stronger and win among us.”

To be continued…

A/N: Hello! Happy 300+ reads Wizardry Reincarnation. This will be the second to the last chapter of the Academy Arc!

Please don’t forget to vote and leave your feedback on the comment section! Thank you so much. Stay safe!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 10: Fight and Kiss

Dedicated to: MarkjasonEspinosa2

Chapter 10

Fight and Kiss

Roe

Blaze POV

I’m now standing in the battleground together with Yumi. Makakalaban ko na ngayon si Yumi. Ilang metro ang pagitan naming dalawa. He’s smirking pero nakatingin lang ako sa kaniya na blangko ang mukha. Rinig na rinig ko pa ang ingay na ginagawa ng mga tao sa aming paligid.

“Booo!” Karamihan ay ito ang naririnig ko galing sa kanila. Ako ang kanilang sinasabihan.

“Win, Yumi!” They cheered on Yumi while they booed me.

“He look ugly in his long hair!”

“What the heck they thinking and let this forsaken child enter the academy?”

“I couldn’t still smell pheromones in him.”

Kinakantyaw nila ako ngunit hindi ko sila pinapansin. I’m used to this kind of treatment.

“Fight!” Narinig kong tumunog ang television. Naunang sumugod sa akin si Yumi. Using his wand, gumawa siya ng bilog na tubig at pinatama sa akin.

He’s a water magic user dahil galing siya sa Wisteria. The water ball he throws at me has electricity on it. Iniwasan ko iyon.

Ginawa niya iyon ng limang beses. Pero ang lahat ay iniwasan ko kaya walang tumama sa akin ni isa. Dahil doon, pinagtawanan ako ng mga nanonood.

“Ha, are you a master of dodging?” Yumi mocked me with a smirk in his face.

Ngumiti ako sa kaniya. Naglakad ako ng paunti-unti patungo sa kaniya habang inihahanda ang aking staff. I’m using the head of my staff, there is a sound wave coming from it. Hindi iyon nakikita ng mga normal na tao. Only those master of magic who can see my magic. Hindi nila iyon mapapansin na sound wave dahil mukha itong hangin na lumalabas sa ulo ng aking staff. And that’s why they will think that I’m using air magic.

Sa aking mga mata, mayroong maliliit na bilog ang lumalabas sa ulo ng aking staff na habang lumalayo ay lumalaki. Tinuro ko sa lupang kinatatayuan namin ang ulo ng aking staff. Dahil sa aking ginawa, nagkaroon ng bilog na butas doon.

Nagpatuloy ako sa aking paglalakad habang nakaturo parin sa baba ang ulo ng aking staff. Simula sa aking pinanggalingan ay nagkaroon ng linya gawa ng aking mahika.

Unti-unti akong tumakbo dahilan para gumawa ng water barrier si Yumi. Mas lalo akong napangiti na naging ngisi kinalaunan. Dumating ako sa kaniyang harapan.

Tinignan ko muna ang kaniyang mukha bago nagsalita. “Are you afraid of me?” Natatawang tanong ko sa kaniya.

“N-no! Why would I?!” Kunwari ay matapang na sabi niya.

“Good, I hope you won’t regret what you have said now. You know, you can just admit defeat if you’re afraid of me.” I jokingly said. Ang gaga, mukhang matapang pa.

“Why would I admit defeat? You’re just a piece trash!” Galit na sabi niya sa akin at nagpalabas ng matutulis na tubig patungo sa akin.

I deflected his attack using my staff. Tumama iyon sa kanang bahagi ng battlefield. Nagulat si Yumi ng makita ang impact nito sa lupa. It was twice the amount of magic he released.

Lumapit ako ng kunti sa kaniya. Bilog ang kaniyang barrier kaya gaya ng baseball, pinalo ko ito sa kaliwa dahilan para tumilapon siya.

Medyo malayo ang kaniyang tinapunan. Nabasag ang kaniyang barrier dahilan para mapahandusay siya sa lupa.

Tinignan mo siya, his left ear is bleeding. Epekto iyon ng aking mahika. I walked towards him. Tumayo siya at gumawa ulit ng water barrier.

He still haven’t realized what is the power of my magic. It is a sound wave, epektibo iyon kahit sa tubig dahil ang sound wave ay nakakadaan sa tubig. I know he heard that bang. In that hit that I have made, it will make a sound and run through the his water barrier. Pwede ko siyang bugbugin sa unang tira palang na iyon.

“You still wanna fight?” Hindi siya sumagot sa aking tanong. Paniguradong hanggang ngayon ay bingi parin siya.

Nang makalapit ako ulit sa kaniyang tabi ay bahagya kong pinalo ng isang beses ang kaniyang barrier sa banda ng kaniyang kanang paa. Dahil sa aking ginawa, napasigaw siya sa sakit. Napaupo siya napahawak sa kaniyang kanang paa.

He still haven’t give up. Muli kong pinalo ang kaniyang water barrier. Ngayon, ay sa bandang balikat niya. Napahiga siya, hindi na alam kung saan hahawak sa masasakit niyang katawan.

In normal scenario, his water barrier will fall but I’m controlling it right now. I’m planning to hit him five times. Gaya ng kaniyang limang pag-atake sa akin.

Muli kong pinalo ang kaniyang barrier, sa pang-apat na beses na iyon ay medyo may kalakasan na. Napasigaw siya. Ang kaninang matapang niyang mukha ay ngayon ay naiiyak na.

Pinalo ko ulit ang kaniyang water barrier, ngayon ay malakas na ito. Tumilapon siya palabas sa battleground. Isang minuto ang aking hinintay kahit na alam kong hindi na siya muling makakatayo pa.

Paniguradong bingi na siya ngayon. I just hope that they can heal him. I know myself how bad the effect of that sound wave.

Tinanghal nila akong panalo sa laban na iyon. Wala na akong marinig na salita sa mga tao sa buong arena. Hanggang sa aking pagbaba ay tahimik ang lahat.

Nabasag lamang ang katahimikan ng magsalita ang announcer. “These three are our top three Wizzean for this year’s entrance exam. As for the fifth stage, the Wizard King will ask them a question and the person who will answer the correct answer will be fighting against the last year’s entrance exam champion, Damien Stygian-Infernom. May I ask the three to please come in the front of the Wizard King.”

Naririnig ko ang sigawan at palakpakan ng mga tao. Pumunta ako sa taas, kung nasaan ang Wizard King at sa bawat aking nadadaanan ay nagsisigawan ng “boo” para sa akin. Hindi ko iyon pinansin at nagpatuloy lamang sa paglalakad.

Dumating ako doon, naroon na sina Ichigo at Wotaro. Nasa harap sila ng Wizard King at ng apat na hari ng apat na kaharian. Ang Wizard King kasi ang naghahari sa Grandeur Kingdom.

“This two is from Wisteria, you must be so proud now Wakashi.” The Wizard King said. Lumingon siya sa akin nang lumapit ako sa kanilang pwesto. Nanatili ang kaniyang tingin sa akin hanggang sa makatayo ako sa tabi ni Ichigo. Nasa kaliwa niya ako at nasa kanan niya si Wotaro. Nakita ko pang napatingin din sa akin si Ichigo, ang apat na hari at ang ibang naroon.

“Now, let’s start the fifth stage of the exam.” The Wizard King said. Ilang minuto ang lumipas ay nakatingin lang kami sa Wizard King. Nakahawak ito sa kaniyang panga na para bang nag iisip.

“Thank you for waiting.” Tumawa siya ng kunti. I don’t know his name. We are not allowed to know his name. Though, ang matatandang Wizzean ay alam ang kaniyang pangalan ngunit hindi nila ito pwedeng banggitin. Kahit saan siya mag punta, he will be called “Wizard King”. Kapag binanggit mo kasi ang kaniyang tunay na pangalan ay siyang ikakamatay mo. Iyon ang sabi-sabi at ang nababasa ko sa libro. Walang pa akong naririnig na nagsabi ng pangalan nito. Ang lahat ay tawag sa kaniya ay Wizard King.

“Before we start I’d like to say the mechanics. Each of you will answer the same question. To avoid cheating, your answer should not be the same with the others. Understood?” Sabi niya na tinanguan naman naming tatlo.

Ngumiti siya at nagpatuloy sa kaniyang sinasabi. “The question is, if you were to become the most powerful here, what will you protect first if there will be a villain to attack this world?” He asked.

The question is very crucial. We are in front of the Wizard King and the four Kings of the four Kingdoms. Naririnig din nang mga dating champions ang pinag-uusapan namin dito.

Ang naunang sumagot ay si Wotaro. “I will protect my family and the person I love. If I can’t protect them, I’m not worthy of the title “The most powerful”. He said, confidently with a smile in his face. Nakatingin siya ng deretso sa mukha ng Wizard King. Nagpalakpakan ang mga taong nakarinig sa kaniyang sinabi.

“I will protect my master. I was born and raised to protect him, I will sacrifice my life for my master.” He said, I could feel that it’s not the answer he want to say. It feels like he is chained in the neck.

“I don’t have any family now to protect. If there’s one thing for me to protect if I will become the most powerful, I will protect the Wizardian Core and the world itself. I believe that if the Wizardian Core and the world will be in a hand of villain, the name “the most powerful” will be in vain.“ I said. Looking straight to the Wizard King.

Wala akong narinig na reaksyon galing sa mga nakakarinig maliban sa palakpak at hiyaw ni Alexander na nasa kalayuan ng sulyapan ko ito. Ngayon ko lang siya napansin. Hindi ko siya nakita nong umakyat ako papunta dito.

“You all give wonderful answers!” Ang Wizard King at pumalakpak pa. “Turn your back on me and step four times.” He said. Sabay naming tatlong sinunod iyon.

“I will now select the person who will fight the current champion. He will fight the current champion to become the champion for this year. That will be the final stage of this entrance exam.” He said. Naramdaman kong tumayo na siya sa kaniyang kinauupuan. “I will raise that person right hand. Be ready, okay?”

Nakatingin naman ako sa buong arena, sobrang daming tao at ang kanilang paningin at nasa aming pwesto.

Mayroong pumutok na confetti sa kalawa’t kana na sulok ng arena nang mayroong tumaas ng kanang kamay ko. Nalaman kong ang Wizard King iyon ng balingan ko.

“Congratulations.” Bulong niya sa akin. Ibigsabihin nito ay makakalaban ko si Damien!?

Umalis sa tabi ko ang Wizard King. Bumalik siya kaniyang dating kinauupuan. Nagsalita ang announcer na nasa aking tabi.

“He is the first of this year’s entrance examination. To become the champion, he will fight the current champion in the battleground right now. Everything is allowed in the battleground, except killing the enemy. The battle will last as long as the both of them is still standing. The battle will end if any of them will surrender, can’t fight anymore or will leave the battleground for 1 minute.” He said.

Bumalik ako sa baba. Rinig na rinig ko pa ang boses ni Alexander na tuwang-tuwa ako ang panalo. Ako naman ay kinakabahan dahil sa mangyayaring labanan sa pagitan naming dalawa ni Damien.

Gaya ng kanina ay mayroong man-made na battlefield ang ginawa sa gitna nang field ng arena. I then walked towards the battlefield. Wala pa roon si Damien.

Naghiyawan ang mga tao ng maaninag nila si Damien na galing sa kabilang side ng battlefield na naglalakad patungo dito. Tumingin ako sa kaniya. He is not smiling as usual. Dala-dala parin niya ang kaniyang poker face.

Naaninag ko ang kaniyang buong mukha ng makatayo na siya sa battlefield. In his eyes, I could see his rage. Galit ang mga mata na puno ng puot na nakatingin sa akin.

He is wearing a red robe with a dragon symbol on his back, embedded with gold. Gwapong-gwapo siya sa suot niyang iyon. Tinitigan ko siya at ganon din ang kaniyang ginawa. Hindi ko maramdaman na mayroon pang kunting pagmamahal sa kaniyang mga mata. Sumasakit ang puso ko sa isipang iyon.

Pumutok ang hudyat upang magsimula kaming maglaban.

He used his original magic style, ang kaninang itim niyang buhok ay nag-uumapoy na ito ngayon. Nawala ang kaniyang suot na robe kanina at napalitan ito ng kaniyang warrior na damit. I is composed of red long sleeves in the upper part, mayroong gintong bakal na nakalagay sa kaniyang dibdib na may disenyo na gawa sa Infernia, at pula ring pantalon na mayroong gothic style na sa ginto rin. Ganon ang uri ng gamit pandigma ng mga Infernian.

Nanatili akong nakatayo, hindi gumagalaw sa aking pwesto. Hawak-hawak ko lang ang aking staff at ganon parin ang aking suot.

Ilang metro ang pagitan naming dalawa pero bigla na lamang siyang sumulpot sa aking harapan. Inatake niya ako gamit ang kaniyang nasusunog sa apoy na espada. Sinangga ko naman ito ng aking staff na nanatili paring kahoy ang anyo.

“I’m not planning to go easy on you.” He said, dikit na dikit ang kaniyang mukha sa aking mukha na naaamoy ko na ang kaniyang mabangong hininga.

“I’m not planning to win this either. Do what you want.” Sabi ko ngunit patuloy paring iniilagan at sinasangga ang kaniyang mga atake.

“To all the lies you’ve told me.” He said, he smashed down his sword to me, sinangga ko iyon gamit ang aking staff, hawak ko ito sa dalawang parte at naka taas sa aking ulo. Tinulak ko siya dahilan upang magkaroon ng distansiya sa pagitan naming dalawa.

“I never lied to you, Damien.” I said, looking straight at his eyes. Damn, I hope he could see how sincere I am.

“Lies. You always tell lies.” He said and attacked me again. Ilang beses iyon. Mayroong akong hindi nasangga kaya nagkaroon ako ng galos sa aking pisnge at legs.

“All the things I’ve said to you is true.” I said. Patuloy parin na sinasangga ang kaniyang mga atake. I could feels his anger towards me. Sa bawat tama ng kaniyang espada sa akin ay damang-dama ko ang kaniyang galit.

“Everything is true.” Hindi siya nakikinig. “When I said I loved you, it’s true. When I said I missed you, it’s true.” Medyo masakit na ang aking katawan sa ginagawa niyang pag-atake. I know, my body heals itself but I couldn’t take it anymore.

“Then why did you leave me?!” Sigaw niya sa akin nang lumayo siya ng ilang metro at tumigil sa pag-atake sa akin.

“I d-didn’t leave you!” I said. Trying to explain properly but I couldn’t. Damang-dama ko ang sakit sa aking katawan. Dumami ang mga sugat na ginawa ni Damien sa akin na hindi ko namamalayan. Nakakaramdam narin ako ng pagod.

“Win this and I will believe you.” He said, muli niya akong inatake. Iniwasan at sinangga ko iyon ng ilang ulit.

“I k-know what will h-happen if I will win this.” I said, medyo nanghihina na. Mayroon na ring luhang lumalabas sa aking mga mata.

Sa kaniyang pag-atake sa akin ulit ay sinadsya kong magdikit ang aming mga mukha. Hinalikan ko ang kaniyang labi ng dikit na dikit na ang aming mga mukha. Bahagya ko pang tinaas ang aking ulo upang maabot ko ang kaniyang labi.

He pushed me. “Please stop making me feel regret that I’ve met and fallen in love with you.” He said. Tumalikod siya sa akin. He said to that he admit defeat even though he didn’t receive any attacks from me.

Nanghina ako sa kaniyang sinabi. I don’t know what to react. Nakaramdam ako ng kirot sa aking puso. If he is like this to me, it will become more painful lalo na’t hinayaan niya akong manalo.

T

o be continued…

A/N: Hello! Happy 400+ reads and finally 100+ votes, Wizardry Reincarnation.

This will be the last chapter of the Academy Arc, though one special chapter will be posted tomorrow. See you soon on the next arc!

Please do vote and leave your comment in each chapter! I will appreciate so much. Thank you! Stay safe! XOXO.

Wizardry Reincarnation

🌼 pennocchio

Chapter 10.5: Dream

Dedicated to: cliffter

Warning: Matured content ahead!

Chapter 10.5 (Special Chapter)

Dream

Roe Blaze

POV

“Congratulations on becoming the champion of this year’s entrance examination!” It was the Wizard King who greeted me while giving applause to me.

Kanina pa kami nakaalis sa arena. At ngayon ay nasa office kami ng Grandmasters ng Academy. We will discuss about the rewards and duties of becoming the champion.

“First, in the Academy, you will become a member of the Grandeur’s Student Council. You will be representing the Bluelight Grandeur’s as their head together with the top two of the entrance exam. Meaning, you will become the president of the first year, the Bluelight Grandeur together with Wotaro Wisteria and Ichigo Icewalker.” The oldest grandmaster said. He is Rudeus Alfonse, the grandmaster from the Kingdom of Grandeur. Siya iyong nagturo sa akin ng masummon ko ang aking spirit guide.

“The Grandeur’s Student Council has the biggest and influential power and responsibilities in the whole school. Though you are just a representative for your year, you are still part of it. You will lead the 100 first year students and unite it.” He added.

“Second, all your needs will be provided for you by the Academy. You can use these card everything you need and want in the school’s mall, cafeteria, arcades and etc. You will not also pay any fees in the school. In other words, you will be studying here for free.” Tinulak niya ang itim na kahon sa lamesa. “Here, take this.”

“Lastly, you will be living together with the other Champion. There is only one champion living in the mansion. And you know who is that. You fought with him a while ago. He defeated the one who win twice in a row champion. You will be living together with him starting tonight so I hope you both will go well. All your things is in the mansion already, your uniforms are already there too.” He said.

“Ningning,” he called in the dark part of the room. Lumabas doon ang itim na pusa. “Escort him to the Champion’s Mansion.” He ordered the cat. “Go with him, he will guide you to the mansion.”

Sumama ako sa pusang itim. Palubog na ang araw pero kita ko parin ng malinaw ang paligid. Mataas ang mga buildings sa loob ng academy. Masyado itong malawak na dapat ay mamemorize mo lahat ng sulok. Sa madaling salita, huwag gumala ng mag-isa!

I continued to follow the black cat hanggang sa dumating kami sa isang malaking mansion. Mayroong itong malaking gate at sa labas palang ay makikita mo na ang malawak na bakuran nito.

Nilabas ko sa itim na box na binigay sa akin ang card doon. Mayroong scanner sa gitnang parte ng gate mismo. Ang card ay kulay itim na may simbolo at letrang “GA” na kulay gold. Kung sa dati kong mundo, ito ang tinatawag nilang “black card”. This is my first time seeing this one here. Para lang ata ito sa students na naging champion sa entrance exam.

Pumasok ako sa loob. Sa labas palang ay naamoy ko na ang malakas na pheromones ni Damien. He is already inside. I don’t know why he let his pheromones out. Normally, he will control it.

Pheromones is something that you could see, hear, smell, and feel. Mararamdaman mo ang pheromones ng isang tao basi sa lakas nito at depende kung hindi iyon nakatago. Doon mo malalaman kung anong uri ng pheromones ang taglay ng isang tao. As for my case, wala akong alam na pheromones maliban kay Damien. His pheromones is the only thing I could smell, feel, hear and see. Sa kaniya lang talaga.

His pheromones becomes strong since the time we’ve mate. Hindi ito ganoon kalakas noon. Nakakapaglabas siya ng pheromones ngunit hindi siya nakakakita, nakakaramdam, nakakarinig, o nakakalanghap ng pheromones ng iba maliban sa akin.

He is a dominant alpha who couldn’t smell others pheromones except mine. He first smell my pheromones when I was four years old. While me, who both couldn’t smell and don’t have pheromones. Unexpectedly, nakita ko ang kaniyang pheromones sa mismong araw nang aming pagkikita. Simula noon, we become close.

Malaki ang mansion. Nang makapasok ako sa loob ay sobrang lawak nito. Dalawa ang palapag nito. Ang una kong napansin ay ang malaking chandelier sa taas at sala sa harapan ko. Mayroong tatlong sofa na kulay brown, may dalawang sofa na mahaba at malaki, magkaharap at mayroong pagitan sa gitna. May isang sofa na maliit lamang. Nakatalikod ito sa akin, nakaharap sa tv kung nasaan ang mga trophies, may nakita din ako doon na dalawang malalaking speaker.

Sa gitna ng sofa, mayroong maliit na bilog na lamesa. Gawa ito sa glass kaya hindi mo mapapansin. Nilibot ko ang unang palapag.

Mayroong kitchen sa kanan. Sa kaliwa naman ay mayroong training room na masyadong malawak. Nasasakop nito ang buong kaliwang parte ng unang palapag.

Umakyat ako sa malaking hagdan habang nakahawak sa handrail nito. Masyadong malaki ito, gaya ng theme ng buong mansion, kulay brown din ito.

Sa pangalawang palapag ay nakita ko ang tatlong pintuan na magkakatabi sa bandang kanan. Sa kaliwan naman ay may isang pintuan.

Ang una kong binuksan ay isang pintuan sa kanan. Amoy na amoy ko ang pheromones ni Damien. Habang tumatagal ay mas lalo itong lumalakas dahilan para mag init ang aking katawan.

Lumabas ulit ako sa pintuang aking pinasukan ng makitang library iyon. I couldn’t focus on walking, medyo nahihilo ako sa lakas ng amoy ng pheromones ni Damien.

Binuksan ko ang kaharap na pintuan ng library. Ang lakas ng amoy ni Damien sa pintuang iyon. Bumungad sa akin si Damien na walang saplot at nakahiga sa kaniyang kama habang tinataas baba nito ang kaniyang kamay sa kaniyang alaga. Nagulat ako sa aking nakita kaya agad ko iyong sinarado.

Napahawak ako sa aking dibdib ng bumilis ang tibok ng aking puso. Nakita niya ako nong binuksan ko ang pintuan. Namumungay ang kaniyang mga mata at namumula pa ang kaniyang mukha.

Napasandal ako sa pintuan, hawak hawak parin ang aking dibdib lalo na’t bigla-bigla na lamang tumaas ang init ng aking katawan. Umiinit din ang paligid.

Umalis ako sa pintuan ng maramdamang papalapit si Damien. Agad akong tumayo. Nagsimulang maglakad patungo sa susunod na pintuan. Nakadikit ako sa pader dahil nahihilo ako.

“Your room is the one next to mine.” He said. Masyado iyong husky at sexy na mas lalong nagpalakas at nagpainit sa aking katawan. Hindi ko siya nilingon at patuloy sa paglalakad patungo sa pangalawang pintuan.

I don’t want to win the entrance exam because I know this will happen!

I immediately open the door. Agad ko iyong sinarado nang makapasok ako at nanghihinang napasandig sa pintuan. Dahan dahan akong napaupo sa sahig. Nag-iinit parin ang aking katawan. Nilabas ko ang ‘akin’ na ngayon ay tigas na tigas na. Suddenly, my dream of him and me the night before the entrance exam appear in my mind.

“Eat this, darling.” Damien said, giving the food he buy for me in the cafeteria.

Ang mga

taong

nakakakita

at

nakakarinig

sa

amin

ay

nagbubulungan

.

Halatang

pinaguusapan

nila

kami

ngunit

hindi ko na

sila

pinansin

.

Napatingin

ako sa

mukha

ni Damien.

Napapansin

kong

nagiiba

ang

pakiramdam

ko sa aking katawan.

“You look handsome and sexy today, Damien.” I said. Hindi ko alam kung

kaninong

boses

iyon

dahil

ibang-iba

iyon sa

tono

ng aking

pananalita

.

I realized that I’m having a rut. In the middle of the day! I remembered that anytime this week, my heat cycle will come. I didn’t expect it to come this early.

“I’m always handsome and sexy, darling.” Damien said. Hindi parin

napapansin

ang

nangyayari

sa akin.

Umupo

siya sa aking

harapan

.

Bahagya

akong

nagalit

dahil

hindi niya ako

napapansin

at

nagpatuloy

siya sa

pagkain

ng kaniyang

pagkain

.

Tinaas

ko ang aking

paa

sa

ilalim

ng

lamesang

pwesto

namin

.

Gamit

ang aking

paa

,

hinaplos

ko ang

gitnang

parte ng katawan ni Damien. Ang aking

paa

ay

naabot

kong saan

nakalagay

ang

alaga

ni Damien.

Ramdam

kong

bigla

siyang

nanigas

sa kaniyang

pwesto

. Doon

palang

niya

tuluyan

napansin

ang

nangyayari

sa akin.

We walked out of the cafeteria to go to the mansion. Mabilis ang

pangyayari

.

Nasa

loob na kami ng room at

sinunggaban

ko kaagad siya ng

halik

.

Tumugon

si

Damien sa aking

halik

.

Humawak

ako sa kaniyang

leeg

at siya

naman

ay

napahawak

sa aking

bewang

. He guided me towards the bed without cutting our kisses.

Napaungol

ako ng

bumagsak

ako sa

kama

.

Nasa

taas

ko si Damien habang patuloy parin akong

hinahalikan

.

He remove his shirt and mine.

Sinunod

niya ang

lahat

nang aking

suot

sa

pang-ibaba

. He kissed me again. Wala na akong

suot

na

damit

sa lahat ng aking katawan.

Napaliyad

ako ng maramdamang

nilalaro

niya ng

kaliwa

niyang kamay ang

kaliwang

utong

ko.

“

Hngg

…“

Ungol

ko ng

bumaba

ang kaniyang

halik

sa aking

leeg

. He kissed me there.

Dinidilaan

at

bahagyang

kinakagat

. I know he leave a mark there.

He then kissed me in my nipples as he continues.

Napapakagat

ako sa aking

labi

habang patuloy na

napapaungol

.

Dumating

ang mga halik ni Damien sa

ibabang

parte ng aking katawan.

“You’re so wet, darling.” He said, huskily.

Napatingin

ako sa

kaniya

at

nakatingin

din siya sa akin na

namumungay

ang mga mata. Ang aking

dalawang

paa ay

nakabukaka

na sa kaniyang

harapan

.

Handa

na sa kaniyang

gagawin

.

I could feel my body rising in up in heat.

Damang-dama

ko ang init ng aking katawan. This is that strange feeling I always feel when I’m in heat.

“You look so sexy. I wanna eat you up.” He kissed there.

Dinilaan

ang aking

lagusan

at

bahagya

pang

tinutusok

ng kaniyang

dila

. Parang

sinisipsip

niya ako sa

sarap

ng kaniyang

ginagawa

.

“

Hnggg

…“

Napahawak

ako sa kaniyang

buhok

. Napaliyad ako ng

pumasok

ang

isa

niyang

daliri

sa aking

lagusan

.

“Tasty…” He said while looking up at me.

“There… Eat me up, Damien.” I said. Hindi ko

makilala

ang aking

sarili

dahil

nawala

na ako sa aking

huwisyo

. Hindi ko na

maramdaman

ang

paligid

. Ang

tangi

lamang

laman

ng aking

isipan

at ang

ginagawa

namin

ni Damien. It was as if we’re in different world. We continued doing it. Hindi ko na

matandaan

ang mga

sumunod

na

pangyayari

dahil

tuluyan

na akong

sinukob

ng

kamunduhan

.

“Darling, wake up. You’ll be late in your class.” I could hear Damien’s husky voice.

We do that thing last night. Hindi ko alam kung ilang ulit. I just remember that I had a rut while I was in the cafeteria this afternoon.

Rut is very dangerous. Everytime that we experience Rut, our partner must be there and do that thing. I was eating with Damien when it happen and he immediately knows that. Kaya dinala niya agad ako sa kaniyang room dito sa academy.

End

To be continued…

A/N: Hello! Happy 500+ reads, Wizardry Reincarnation. Tuwang-tuwa ako dahil ang bilis dumami ng reads omg.

Please do leave a vote and your feedback on the comment section. I will enjoy reading that and I will appreciate it so much.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🍀 pennocchio

Chapter 11: Beginning

Chapter 11

Beginning

Roe Blaze POV

Seven

years old, Roe.

“Magandang umaga, anak!” Katabi kong natulog ang bago kong nanay sa mundong ito. Namulat ako sa mundong ito na siya ang aking nanay.

I was reincarnated in this world seven years ago. After I decided to comit suicide in that bridge, I didn’t expect that I will come to this world.

Everything seems impossible to my eyes. Magics that science can’t explain and was just a work of illusion in my world, is real in this world. Nagulantang pa ako ng malamang walang babae sa mundong ito. Puro sila lalaki ngunit naiiba lamang sa tinatawag nilang Pheromones. Ang Alpha ang siyang nag sisilbing lalaki sa mundong ito. Omega naman ang parang babae dito. Ang Beta naman ay 50/50, depende sa lakas ng pheromones nito. Maari siyang maging Alpha o Omega.

It was hard to live here at first, lalo na’t ang yaman-yaman ko dito dahil anak ako ng hari ar reyna ng Kingdom of Airethale. I was amazed by the palace that I’m living right now. Lalo na’t mayroong pa akong mga yaya na sa dating mundo ko ay ako ang ginagawang yaya ng stepfather ko.

Hindi pa ako nakakalabas sa palasyo. Hindi ako hinahayaang lumabas ng reyna para daw sa aking kaligtasan. They need to isolate me inside the palace.

Wala pa akong kilala dito maliban sa mga kawal at lingkod na aking nakakasama parati. Ang hari ng kaharian at ang ang pinaka-close ko sa kanila. Pati narin ang ginawa nilang taga-bantay ko na si Alexander . Wala ring nakakakilala sa akin maliban sa mga tao dito sa palasyo. The King didn’t announce that I was born here.

Noong pinanganak ako ay ang mga kawal at lingkod lamang ang nakakita at iilang kadugo ng pamilya. Sila lamang ang kasama noon ng aking mga magulang.

I’m now seven years old. Alam ko na rin ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay nakatago ako. They don’t want me to be known by people because I don’t have pheromones and magic. Hindi ko alam kung bakit wala, hindi ko rin kayang magpalabas ng mahika kahit anong turo nila sa aking kung papaano.

I’m abnormal. I’m not the same with the people here. Alam ko, dahil dala ko parin lahat ng mga alaala sa aking dating buhay sa ibang mundo.

Ayaw nilang pag-usapan ako ng buong mundo lalo na’t anak ako ng hari ng isa sa limang kaharian dito. Dito pa nga lang sa palasyo ay nakakarinig na ako ng masasakit na salita, paano pa kung alam na nang buong Wizardia ang pagkatao ko?

“Mayroong dadating na bisita ngayong araw. Kaya maghahanda ang mga lingkod para sa kanilang pagdating.” Sabi ng aking nanay. He is Fhanira Blaze-Airedale. He is an omega kaya siya ang nanay ko dito. His husband, my father, and the king of this kingdom, Adam Airedale. Hindi ko masyadong nakikita ang hari dahil parati siyang may pinupuntahan. Minsanan lamang siya dito sa palasyo.

“Sa library ka muna habang naghahanda ang mga lingkod.” Sabi niya sa akin pero iyon naman talaga ang aking gagawin. I was curious of this world, dahil hindi ako makalabas ay sa librong meron sila dito tinuon ang aking pansin. Iyon ang aking pinagkaka-abalahan sa apat na taong lumipas.

I’m Roe

Blaze-Airedale

. Ako ang nag-iisang anak ni Fhanira at Adam. Si Fhanira, ang aking nanay ay ang pangalawang asawa ng hari. Mayroon akong isang kapatid sa unang asawa ng hari ngunit hindi kami magkasundo. Ang alam ko ay namatay ang kaniyang ina kaya naghanap ng bagong reyna ang hari.

For seven years na andito ako, tinanggap kong nabuhay ako sa bagong mundo na dala ang alaala sa dati kong mundo. I accepted the fact that I’m reincarnated here and here will be the beginning of my new life. I’m just hoping that I will live here peacefully and happy.

Ang Wizardia

ay katulad na katulad ng dati kong mundo. Wala silang technology at science pero mayroon silang mga magic. There magic is used as their technology and science. Gamit ang kanilang mahika, nakagawa sila ng mga buildings na katulad na katulad ng sa dati kong mundo. The skyscrapers here is much more taller than Abu Dhabi’s. Nakikita ko iyon sa malayong parte ng kaharian. Hindi ko pa iyon napupuntahan dahil hindi ako pinapayagang lumabas. Hanggang tingin lang ang aking magawa.

They have their own kind of telephone called magic droid , pero mas advance ata ang dito. Ang kanila kasing telephone ay maliit na bilog, na kapag may tumatawag ay lilipad ito sa iyong harapan. Doon lalabas ang buong katawan ng iyong kausap. Ang tawag din dito sa kanila ay telephone.

Naglakad ako patungo sa library ng palasyo. Napapansin ko ang mga tingin at bulungan ng mga lingkod. I used to this for four years now. Hindi ko sila pinansin at nagpatuloy sa paglalakad.

Ang palasyo ng Airethale ay gayang-gaya sa mga fantasy movies. It is more on gothic architecture. Matataas ang bawat ceiling at makikita mo sa bawat pasilyo ang mga naglalakihang chandeliers. Malawak ito at maraming room.

The library is the northern wing of the palace. Doon ako pumunta. Sa aking pagpasok sa library ay nakita ko kaagad ang mga naglalakihang shelf ng mga libro. Malaki ang library. Umaabot sa taas ang mga shelf. Nakadikit ang ibang shelf sa dingding at ang iba ay nakatayo lamang sa gitna. Matataas ito at malalaki. Mayroong labing limang shelf ang susunod na nakatayo sa loob.

Sa iyong pagpasok sa library ay makikita mo kaagad ang mahabang lamesa kung saan ka pwedeng mag basa. Mayroong globo sa gitna ng lamesa, iyon ay ang mundo ng Wizardia. Ang lamesa ay napapalibutan ng upuan. Medyo madilim ang libro pero mayroong mga ilaw na nakadikit sa dingding at mayroong mga kandila sa lamesa.

Marami pa akong hindi nababasang libro. Ang nakatambak na libro sa lamesa ay hindi ko pa nababasa. Pinili ko ito last week pa pero hanggang ngayon ay hindi ko parin natatapos.

Umupo ako at nagsimulang magbasa. Marami na akong natutunan sa mundong ito. Lalo na kung paano ang panggamit ng mahika.

Ang isang tao ay mayroong mahika na namana niya sa kaniyang magulang. Mayroong lamang limang uri ng mahika noon, ang apoy, tubig, hangin at lupa. Pero ngayon ay dumami na dahil sa pagdami ng mga tao sa Wizardia. Nagkaroon ng sanga ang dati lang na apat na mahika. Mayroong ng mga kidlat, ice, mirror, telepathy, at marami pang iba.

Mayroong silang tinatawag na Wizh

, ito ang tawag sa dahilan kung bakit may mahika. Ang Wizh naman ay nanggaling sa Wizardian Core.

Lumalabas ang mahika sa katawan ng tao. Mayroong dalawang paraan upang magamit ito. Ang una ay incantation at ang pangalawa ay imagination. Ang sabi sa libro ay ang incantation ang pinaka-effective sa kanilang dalawa. Malakas ito kumpara sa mahikang gawa sa imagination. Ang incantation ay ginagamitan ng mahika upang makabuo ng mahika. Hindi ko pa ito nasusubukan dahil wala akong mahika kaya hindi ko alam kung totoo.

Ang imagination naman ay ginagamitan lamang ng utak upang makabuo ng mahika. Hindi na ito ginagamitan ng mga salita kaya mas mabilis. Ang sabi sa libro, medyo mahina at kailangan ng matindi at malalin na concentration upang mabuo ang mahikang iyong gustong gawin gaya sa iyong imagination.

Nalulungkot ako dahil parang feeling ko ay masyadong masaya ang magkaroon ng mahika.

Nabasa ko na rin ang history ng mundong ito. They started counting the age of this world 5000 billion years ago kaya 5000 billion years old narin ang mundong ito. Mas matanda ito kaysa sa Earth sa buong Universe.

Ang sabi sa libro, mayroong lamang apat na tao sa mundong ito nong mabuo ito. Ang bawat isa sa kanila ay mayroong mahika. Ang isa ay si Watre na ang mahika ay tubig. Ang pangalawa ay si Magnar

na ang mahika ay apoy. Ang pangatlo ay si Gork

na ang mahika ay lupa. At ang pang-apat ay si Agilos

na ang mahika ay hangin, siya ang nagtayo ng kahariang Airethale. Ganoon din ang ginawa ng tatlo pa, bumuo ng kani-kanilang kaharian.

Lumipas ang mga taon, nagkaroon ng mga digmaan sa pagitan ng bawat kaharian. Nabuo ang tinatawag nila ngayong “Wizard King” at ang kaharian ng Grandeur. Ito ang nagsisilbing centro ng Wizardia at nagpapanatili ng kapayapaan dito.

Mayroong kumatok sa pintuan kaya naputol ang aking pagbabasa. Ang nakasanayan kong kumakatok kapag andito ako ay ang reyna.

Pumasok ang reyna, kasunod nito ay isang lalaki, mahaba ang kaniyang buhok kaya nalaman ko na isa rin siyang omega. Common knowledge dito na kapag mahaba ang buhok, isa itong Omega. Mayroong batang nakahawak sa kaniyang kamay. Sa aking edad ay alam kung mas matanda ito ng kunti kaysa sa akin. Kung tutuusin ay mas matanda pa ako dito dahil 37 years old na ako sa aking dating mundo pero dito ay 7 years old lang.

Titig na titig ang bata sa akin. Napatingin ako sa kaniyang mga matang nakatingin sa akin. Mayroong kung ano sa aking kalooban na biglang sumabog. Nag-iba ang aking paligid. Nakikita ko ang iba’t-ibang kulay na nagliliparan sa hangin. Kulay rainbow ito. Para itong electromagnetic spectrum. Nararamdaman ko ang lakas sa bawat kulay na aking nakikita.

Ang batang klarong-klaro pa sa aking paningin kanina ay biglang naging kulay pula. Pulang pula ito, ang kaniyang anyo at lahat lahat sa kaniya ay namumula. Hindi ko maaninag ang kaniyang mukha. Nilibot ko ang aking paningin. Hinahanap ko ang aking nanay ngunit hindi ko siya makita. Ang katabi ng batang kulay pula ay dalawang anyo na malaki. Kulay pula ay isa, kung saan nakakapit ang kamay ng batang kulay pula. Katabi nito ay kulay yellow na anyo. Hindi ko makita ang kanilang mga mukha kaya hindi ko sila makilala. Masakit sa mata ang kanilang mga kulay kaya pumikit ako.

Binuksan ko ang aking mga mata, nakikita ko na mayroong parang usok na nanggagaling sa baba na kulay rainbow. Naglalaho ito na parang bula makalipas ang ilang sandali. Nakakarinig ako ng mga salita galing sa anyo. Masakit parin silang tignan ngunit nakuha ng atensyon ko ang mga bilog na lumulutang. Pumupunta ito sa akin na para bang lumilipad sa hangin. Habang patungo ito sa akin ay lumalaki ang mga bilog, maliliit pa ito galing sa mga anyo. Naririnig ko ng malinaw ang kanilang sinasabi ngunit sobrang lakas nito na masakit na sa aking tenga.

Sumakit bigla ang aking ulo. Naubosan ako ng lakas. Pinikit ko ang aking mata sa sobrang sakit at kasabay nito ang pagkaramdam ko sa aking katawan na para bang bumabagsak. Para bang ang bigat-bigat ko at nararamdaman kong umiinit ang paligid ko. Bumagsak ako sa hapag habang naririnig ang salita sa aking paligid na para bang nagtataka at nagugulat sa nangyayari sa akin. Nawalan ako ng malay. Sobrang dilim na ng aking isipan at paningin, wala na rin akong marinig. Baka siguro patay na talaga ako?!

To be continued…

A/N: Hello! Happy 600+ reads, Wizardry Reincarnation. Ang amazing naman kung gaano kabilis dumami ang reads. Naiinspire tuloy akong magsulat ng magsulat. HAHAHAHA

Please don’t forget to vote and leave your feedback on the comment section. Kinikilig ako kapag nakakabasa ako ng comments and I really appreciate it.

Thank you so much and enjoy reading! XOXO❤️❤️❤️

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 12: Damien

Dedicated to: RichMillena

Chapter 12

Damien

Roe Blaze POV

Seven

years old, Roe.

Minulat ko ang aking mga mata nang maramdaman kong may nakatingin sa akin. I could feel his gaze on me even if I’m sleeping. Damang-dama ko iyon dahil para bang tinitignan niya ang aking buong pagkatao.

Tinignan ko ang pwesto nang nakatingin sa akin. Nakita ko ang batang hindi katandaan sa akin na nakaupo sa upuan. Alam kong nasa aking kwarto ako dahil sa pakiramdam ng kama at sa disenyo ng kwarto. Tinignan ko siya ng taimtim at ganoon din siya. Hindi niya inaalis ang tingin sa akin kahit na tumitingin din ako sa kaniya.

The most disturbing is, there is a red like-smoke coming out from his body. Kumakalat iyon sa loob ng kwarto. Bago iyon sa aking paningin. Hindi ko alam ang tawag doon. Katulad ito ng usok kanina sa library. Dama ko ang lakas nito, it’s emitting heat kaya medyo nakakaramdam ako ng init sa loob ng kwarto.

“Ano… Sino ka?” Tanong ko ng ilang minutong walang nagsalita sa amin. Patuloy kami sa pagtitigan ngunit ako na ang nagtalo. It’s becoming awkward. Masyadong malalim ang kaniyang tingin sa akin.

“Ako si Damien.” Simple niyang sagot. Ni hindi inalis ang paningin sa akin. Nakulangan ako sa kaniyang sagot.

“Bakit ka andito?” Tanong ko ulit sa kaniya. Ngayon ay inalis ang paningin sa kaniya, nilipat ko ang aking tingin sa bintana sa harapan ng aking kama. Nakikita ko doon ang buong city ng Airethale. Madilim na ang kalangitan kaya alam kong gabi na.

“Binabantayan kita.” Sagot niya. Is he dumb? Or talagang ganito lang talaga siya sumagot.

“Bakit mo naman ako babantayan?” Tanong ko. Bumaling ulit ako sa kaniyang nakakunot na ang mga kilay pero hindi natinag ang kaniyang tingin sa akin. Nanatili ang kaniyang mga mata sa akin.

“Nahimatay ka kanina.” Kunting sagot niya sa akin.

Naalala ko nga ang aking pagbagsak matapos ko siyang makita kanina sa library. The reason why it happen to me is a mystery to me.

Hindi na siya pulang-pula ngayon, usok na lamang ang aking nakikita sa kaniyang paligid. It’s the same smoke that I’ve seen a while ago in the library.

“Lumabas ka na. Salamat sa pagbabantay.” Sinabi ko sa kaniya habang bumababa ako sa aking kama. Gusto kong magpalit ng damit. Nanglalagkit ako dahil sa aking mga pawis na hindi normal sa akin. I don’t even know why I’m sweating right now.

“Ayaw.” He shortly said. Tinignan ko siya. Halata sa kaniyang mukhang ayaw niyang lumabas.

“Labas na.” Pananaboy ko sa kaniya. Nagulat ako na makita siyang mag-pout. This his first time changing his face and making face like that. Masyadong cute.

Now that I’ve said that, gwapong-gwapo ang kaniyang mukha. Medyo tan ang kaniyang mga balat. Everyone here in the is handsome pero ang kaniyang kagwapohan ay para bang ang ganda sa aking mga mata. His hair is black, color red eyes, long nose, v-like pointed jawbone, at medyo may kalakihang mga mata.

“Ayaw ko.” He said, continued to pout.

“Magpapalit ako ng damit. Lumabas ka na.” Gusto kong magalit pero hindi ko magawa. I don’t know why I couldn’t shout at him.

“Dito lang ako.” Sabi niyang muli. Hindi nagpapatinag.

Ilang minuto ko siyang sinubukang paalis. After a while, wala akong nagawa kaya hayaan siyang manatili sa loob ng kwarto.

Tinaas ko ang pang-itaas kong damit sa kaniyang harapan atsaka inalis. Sinunod ko ang aking pang-ibabang saplot. Wala akong suot ni isa sa aking katawan. Nakita kong napasinghap siya at sunod-sunod na napalunok.

Sa uri ng kaniyang katawan, he’s five years old. Halata iyon dahil hindi kalayuan ang aming tangkad.

“Sabi ko naman sa’yong lumabas ka muna eh.” Sagot ko sa kaniya at kumuha na ng bagong damit. The red-like smoke becomes quite stronger than before. Medyo lumakas ito.

I don’t know why but I could feel it.

Mayroong kumatok at kahit na walang sumagot sa aming dalawa ay pumasok ang kumakatok.

Tinignan ako ng pumasok atska mabilis na bumaling sa kasama ko sa kwarto. He’s that guy who enters the library together with this boy.

“Handa na ang pagkain, kung pwede ay mauna ka na muna doon at kakausapin ko lang ang aking anak.” He said, looking back to me.

Kahit na ayaw kong manatili sila sa loob ng aking kwarto ay lumabas ako. Hinayaan ko sila sa gusto nilang pag-usapan. Pumunta ako sa dining hall at handa na nga ang aming mga pagkain.

Medyo marami iyon sa normal na pagkain namin. Halatang pinaghandaan nila masyado ang bisita. Nakita kong nakaupo na sa kaniyang pwesto ang aking nanay. Masyadong mahaba ang lamesa at nasa labing lima ang upuan sa kaliwa’t kanan nito. Mayroong dalawang malaking upuan sa dalawang sulok nito, isa doon kung saan nakaupo ang aking nanay o ang reyna ng kaharian.

Lumapit ako sa kaniya, I didn’t greeted him. I just smiled at him at ganoon din ang kaniyang ginawa pabalik sa akin ngunit mas lamang nga lang tuwa sa kaniyang mga mata sa pagkakita sa akin. Umupo ako sa upuan kung saan ako parating nakaupo.

Nangmakaupo ako ay nakita ko sa aking harapan ang aking kapatid. He’s looking at me, as usual galit ang kaniyang mga tingin sa akin.

He is Adolphus Airedale. The first son of the king of Airethale. Hindi niya nanay ang nanay ko pero tinatrato niyang nanay ang nanay ko, ganon rin naman ang aking nanay. Tinatrato niyang parang anak si Adolphus.

Hindi maayos ang aming relasyon ni Adolphus. Kapag walang nakakakita sa amin ay pinapagalitan niya ako at minsan ay ginagamitan ng mahika. Galit siya sa akin dahil simula nang ipanganak ako ay nahati ang atensyon nang aking nanay. Hindi niya iyon nagustuhan dahil ang kaniyang gusto ay nasa kaniya lahat ng atensyon nang aking nanay.

Hindi pa kami nagsimulang kumain. Hinihintay namin ang bisita na ngayon ay papalapit na sa aming pwesto. Napansin kong nag-uusapan sila. I could hear there voices vaguely kahit na medyo may kalayuan sila sa akin. This is one of the strange things that I could feel in my body since the moment I met that kid.

Nilingon ko sila, nakatingin din sa kanila si Adolphus at ang nanay na ngayon ay suot parin ang kaniyang malaking ngiti. He’s an omega, he always smile na mas lalong nagpapaganda sa kaniya.

Nagbigay pugay ang mga kawal na nakatayo sa gilid ng pader, ilang metro ang layo sa isa’t-isa. Katulad ng mga kawal, ang mga lingkod na kanilang nadadaanan ay nagbibigay pugay rin.

Hindi ko pa sila lubusang kilala. I don’t know their names and where they came from.

Papalapit sila nang papalapit sa amin. Napansin ko na medyo nawala ang usok na nakapalibot sa katawan ni Damien. Mukha siyang nagpipigil dahil nakikita ko rin na mayroong lumalabas sa kaniyang katawan na usok ilang minuto ang pagitan.

Nang tuluyan na silang makalapit sa amin ay inanyayahan sila nang aming nanay na maupo. Umupo ang nanay ni Damien sa aking tabi at si Damien naman sa kasunod niya.

For some reason, hindi ko iyon nagustuhan. It was as if he’s making Damien avoid me. Dala ng instinct, bumaba ako sa aking upuan.

“Saan ka pupunta?” Tanong sa akin ng aking nanay nang mapansin bumaba ako sa aking upuan.

“Lilipat ako ng upuan.” Maikling sagot ko, medyo nangunot ang aking mga kilay.

“Pero diyan ang paborito mong upuan.” Saad niya ngunit nagpatuloy ako. Naglakad ako patungo sa tabing upuan ni Damien at doon umupo. Napansin kong nakatingin silang lahat sa akin. Takang-taka kung bakit ko iyon ginawa. Maski ako ay hindi alam ang tunay na dahilan.

“Gusto ko sa tabi ni Damien.” Sagot ko ng hindi maalis ang kanilang tingin sa akin. Takang-taka parin.

“Kung iyon ang gusto mo…” Si nanay. Napansin kong nakatingin ang nanay ni Damien sa kaniya na medyo may pag-aalala sa mukha. Doon ko napansin na bumalik ang lakas nang usok na lumalabas sa kaniyang katawan.

Nagsimula kaming kumain. Napansin kong kunti lamang ang kinakain ni Damien sa kaniyang plato.

Nag-uusap naman ang aming mga magulang ngunit hindi na ako nakikinig doon. Kumakain na si Adolphus pero paminsan-minsan ay sumusulyap at tumitingin sa akin ng masama.

Pinapakiramdaman ko si Damien na nasa aking tabi. Kunti-kunti ang kaniyang kinakain at kunti rin ang kaniyang pagkain sa plato.

Kumuha ako ng pagkain sa gitna nang lamesa para sa akin at kumuha ulit para ilagay sa plato ni Damien.

Napatingin ang lahat sa aking ginawa lalo na kay Damien na ngayon mas lalong umuusok. Lumakas ang usok na lumalabas sa kaniyang katawan matapos kong lagyan ang kaniyang plato ng pagkain.

Nakatingin na siya ngayon sa akin. I don’t know pero para akong nasusunog sa tingin niyang iyon. Medyo uminit ang paligid sa patuloy na paglabas ng usok sa katawan ni Damien.

“Ayos ka lang?” Tanong ko sa kaniya. He didn’t answer. Nakatingin lang siya sa akin. Napansin kong parang nag-aapoy ang kaniyang mga pulang mata.

“Huwag mo muna siyang kausapin.” His mother said. Sinunod ko iyon pero nanatili ang aking tingin kay Damien.

Habang tumatagal ay mas lalong lumalakas ang usok na nanggaling kay Damien. Para siyang nasusunog sa aking paningin. Hindi ko alam kung napapansin din ba nila ang nakikita ko kay Damien ngayon.

Tumayo bigla ang nanay ni Damien. Nakatingin siya akin at lumapit kay Damien. Tumingin siya sa aking nanay. “Pasensya na, hindi pa niya kayang kontrolin ang kaniyang pheromones.” His mother said, sa akin at lumipat ang kaniyang tingin sa aking nanay.

“Dadalhin ko muna siya sa kaniyang kwarto.” He said at dinala nga niya si Damien paalis sa hapagkainan.

Pheromones ang usok na lumalabas sa katawan ni Damien?!

Nabasa ko na ito sa mga libro. It is said that Pheromones is commonly smelly. It smells fragrant like a flower if you’re not in the same kind, it will stink if you’re in the same kind of pheromones. Makakaramdam karin ng kakaiba kapag may Pheromones sa paligid. It will make you calm, feel heat, and etc. if the pheromones around is from different kind, it will make you uncomfortable if not. Masakit sa tenga kapag kapareho mo nang pheromones ang nasa paligid, para namang musika sa iyong pandinig kapag hindi mo kalahi ang isang pheromones. Maganda naman sa paningin kapag nakikita mo ang pheromones nang ibang tao, masakit ito kapag kapareho mo ng pheromones ang isang tao.

In any cases, the pheromones will become strong if there partner is around. It is needed to have fully control of your pheromones, especially when you’re in heat.

Does it mean that I’m Damien’s partner or it is someone in here?

I don’t know what my pheromones are. That is why I couldn’t tell it as of now and it doesn’t stop me from wondering.

This is my first time seeing someone’s pheromones in this world. It’s kind of weird at the same time amazing.

I didn’t expect that I would be curious since that moment. And that curiosity leads to something deeper, more than I expected.

To be continued…

A/N: Hello! Happy 800+ reads, Wizardry Reincarnation. Ang bilis dumami ng reads. Kanina nong nag-update ako ay around 700+ palang pero ngayon ay 800 na. Nakakatuwa na nakakakilig at nakaka-inspire. Hindi tuloy ako tinatamad mag sulat ngayon.

Please do vote and leave your feedbacks on the comment section. I really appreciate that.

Thank you so much, enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 13: Outside

Dedicated to: dearestnct

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 13

Outside

Roe Blaze POV

Seven

years old, Roe.

Kinabukasan ay maaga akong nagising. Sa pitong taon ko dito ay nakasanayan ko nang pumunta agad sa library sa paggising pa lamang. I couldn’t wait to fill my curiosity, it is the curiosity that drives me to be excited everytime I woke up in the morning.

Hindi mawala sa isip ko ang nalaman ko kahapon pero hindi nito napigilan ang aking sarili na pumunta at magbasa ng libro sa library.

I was in the middle of reading a book when a fragrant from outside of the library’s door distracted me. Pamilyar ito dahil ito ang uri nang amoy na naamoy ko kay Damien kahapon.

Tinignan ko ang pintuan. Unti-unti itong bumukas at pumasok doon si Damien na may dalang pagkain.

“Magandang umaga, nandito ka lang pala. Kanina pa kita hinahanap sa buong palasyo kaya nagtanong-tanong ako. Sabi ay dito ka daw parati.” Sabi niya. Ito ang unang beses na marinig ko siyang magsalita ng mahaba. He looks cute lalo na’t parang nahihiya siya.

Lumapit siya sa akin at nilagay sa tabi ko ang pagkaing dala niya. Ngayon ko lang naalala na hindi pala ako kumain. It was always Alexander who always bring me food here early in the morning. Wala siya ngayon dahil sumama siya sa hari, ang tatay ko.

“Hindi ka pa daw kumain. Kaya, dinalhan kita.” Sagot niya ng tinignan ko siya na hindi nagsasalita.

“Himala, ang haba ng sinasabi mo ngayon.” Sabi ko sa kaniya habang nakangiti. Namula naman siya.

“Ah…” Wala siyang maisagot. Pulang-pula ang kaniyang pisngi. Napangiti ako lalo. He looks cute.

“Umupo ka sa tabi ko.” I said. “Samahan mo akong kumain at magbasa nang libro.” Aya ko sa kaniya.

Agad siyang umupo sa tabi ko. Tinignan ko lang siya. Nailang naman siya kaya sinabi niyang kainin ko na raw ang pagkain na dala niya. Inalis ko sa aking harapan ang libro at bumaling sa pagkain.

“Kanino mo nalaman na andito ako?” Tanong ko sa kaniya. Kumakain na ngayon nang pagkaing dala niya.

“Sa Reyna…” Sabi niya. Bumalik na naman sa dati ang kaniyang pananalita. Nakatingin lang siya sa akin na para bang natutulala.

Kaya pala ang pagkain na dinala niya sa akin ay katulad na katulad ng inahahanda sa akin ng Reyna tuwing umaga.

Wala silang gatas dito para sa bata pero mayroong silang kulay violet na parang juice. It’s called

Wizh

Fruit

s , puno daw ito ng mahika kaya iyon ang kanilang pinapainom sa batang bagong panganak. Omega’s nipples don’t produce milk.

Natapos ako sa pagkain pero si Damien ay nakatingin lang sa akin. Hindi ko na siya pinansin at nagpatuloy sa pagbabasa. Maya-maya pa ay tumayo siya sa kaniyang upuan at nagpaikot-ikot sa loob ng library.

Napansin ko iyon. Pumunta siya sa shelves para tumingin ng libro pero maya-maya pa ay bumalik siya na walang dala. Tumayo siya sa harap ko ng ilang segundo ay maya-maya ay babalik naman sa shelves. Ilang ulit niyang ginawa iyon, kinainisan ko iyon dahil nadi-distract ako ng kaniyang amoy. Medyo humihina ito kapag lumalayo siya at lumalakas naman kapag lumalapit siya.

“Pwede kang lumabas kapag nababagot ka dito.” I said. Ngayon ay nakatingin na ako sa kaniya. Nagulat naman siya sa sinabi ko at napatingin sa akin.

“A-ah… Hindi na. Dito lang ako.” He said. Tigas naman ng ulo nito.

“Inaabala mo ang pagbabasa ko. Kung hindi ka rin naman magbabasa ng libro, sa labas ka nalang muna mag paikot-ikot.” I said while smiling. Hindi ko talaga gusto na mayroong nag iingay dito sa library kapag nagbabasa ako. Sinisigawan ko sila ngunit hindi ko iyon magawa kay Damien. There’s something in him… Something I don’t know.

“Pero gusto ko dito.” Sabi niya. Nakayuko na siya ngayon at para bang maiiyak na. Nagiba ang usok na lumalabas sa kaniya. Suddenly, nakaramdam ako ng sakit sa puso.

Epekto

ba ito ng kaniyang pheromones?

“Gusto mo dito o gusto mo ako?” Deretsahang kong tanong sa kaniya. I don’t know if his pheromones is becoming strong because of me. Sabi sa libro, pheromones will become strong if they around the person they like.

Hindi siya sumagot. Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan at nakita ko ang kaniyang pheromones na nag-iba. Lumalakas ito. Mali ba ang tanong ko?

Nanatili siyang ganon ng ilang minuto. I couldn’t take it anymore. Damang-dama ko ang epekto ng kaniyang pheromones.

“Sige, saan mo ba gustong pumunta?” Ako na ang nagtanong sa kaniya.

Tumingin siya sa akin. Medyo lumakas ng kunti ang pheromones ng kaninang malakas na.

“S-sasamahan mo ako?” Tanong niya, halatang medyo natuwa sa tanong ko. He didn’t answer my question a while ago pero hindi ko iyon pinansin. Palibhasa’y bata, paniguradong hindi pa niya alam ang nararamdaman niya. Pero base sa mga kilos at ng pheromones niya, may gusto siya sa akin.

“Oo?” Taka ko ring sagot sa kaniya. Hindi ko rin alam sa sarili ko kung bakit ko gustong makasama siya. Mas gusto kong magbasa ngayon pero gusto ko ring makasama siya. There’s something in him… in his pheromones that making me stay by his side.

“Gusto kong pumunta sa labas ng palasyo!” Masaya na niyang sabi sa akin. Ang laki ng ngiti niya ngayon. Cute…

“Hindi ako pwedeng lumabas sa palasyo.” Sabi ko sa kaniya. Agad nawala ang kaniyang ngiti pero maya-maya ay bumalik iyon. Para bang nakahanap siya ng solusyon sa kaniyang problema.

“Tumakas tayo!” Sabi niya.

“Paano?” Tanong ko. I’ve tried it many times pero nahuhuli at nahuhuli ako nang paulit-ulit ng mga kawal.

“Pwede tayong magtago gamit ang aking mahika!” Sabi niya at bigla siyang naglaho.

Hindi ko siya makita, pero kita ko parin ang kaniyang pheromones. It looks like he can conceal his body. Nakita kong mayroong tumapak na kung ano sa librong binabasa ko sa lamesa habang nakita kong ang pheromones niya ay medyo lumapit sa akin, sa taas ng lamesa.

I felt something on my lips. May dumikit doon. It looks like he kissed me. Bata nga talaga siya. Why sneak a kiss?

Tumawa ako ng malakas dahilan para mahulog siya sa lamesa. Lumapit ako sa kaniyang pwesto. Kitang-kita ko ang sakit sa mukha kahit namumula ito. He’s pheromones is strong as usual.

“Bakit mo ako hinalikan?” Tanong ko sa kaniya. Nakayuko, tinitignan siya habang nakahiga sa sahig.

Tinulak niya ako nang mahina at tumayo siya. “Nakita mo bang hinalikan kita?” Pagsisinungaling niya.

“Sige, kunwari na lang na hindi mo ako hinalikan.” Sabi ko sa kaniya, nakangisi na ngayong nakatingin sa kaniya.

“Hindi nga kita hinalikan!” Pulang-pula na ngayon ang kaniyang mukha. Napapalunok narin siya. Hindi niya ata matanggap na alam kong hinalikan niya ako. Masyado ka pang bata pero may pahalik-halik ka ng nalalaman.

Humawak ako sa kaniyang kamay at hinila siya papalapit sa pintuan. Nanigas naman siya at nagpadala na lamang sa akin.

“Itago mo ang katawan natin sa paglabas natin sa pinto.” Tinignan ko siya, tumango siya ngunit ang kaniyang paningin ay nasa aming kamay na magkahawak.

“Handa kana?” Tanong ko sa kaniya. Hindi siya tumingin sa akin at nanatili ang kaniyang tingin sa aming kamay. “Hoy, handa kana?” Tanong ko ulit sa kaniya, hinawakan ang kaniyang mukha at pinaharap sa akin.

“O-oo…” Wala sa sariling sagot niya.

Binuksan ko ang pinto at lumabas na. Hindi ko nadama na gumamit siya ng mahika. Pero nong may nadaanan kaming lingkod ay hindi nila kami napansin, ibigsabihin niyon ay nakatago na kami ngayon sa kaniyang mahika.

Tinignan ko siya. Magkahawak kamay parin kami pero ang higpit ng kaniyang sa aking kamay. Ang laki ng kaniyang ngiti habang naglalakad kami. Nakatingin na siya sa ngayon sa daan.

Tuluyan kaming nakalabas sa palasyo na walang nakapansin. Ngayon ay sa gate na lamang kami dadaan. Marami ang nakatayong kawal sa bawat sulok ng pader ng palasyo pero wala paring nakatingin sa aming paglalakad. Hindi parin nila kami napapansin.

Nagpatuloy kami sa paglalakad. Mayroong mahabang hagdan na pababa bago mo marating ng tuluyan ang gate ng palasyo tinahak namin iyon.

Sa bawat hakbang namin ay ingat na ingat kami dahil sa mga kawal na nakatayo sa dalawang sulok ng hagdan. Limang hagdan ang pagitan nila kaya nahihirapan kami.

Hindi naman nila kami napansin at nagpatuloy kami sa paglalakad. Nakabukas ang gate ng palasyo kaya madali kaming nakalabas. Sinulyapan ko pa ulit ang palasyo, ngayong nasa labas ako ay kita ko ang laki nito.

Ang gate na aming nilabasan ay masyadong malaki, kasing tangkad ito ng pader na nakapalibot sa palisyo. Ang palasyo ay masyadong mataas, dagdagan mo pa na parang sa taas ito ng bundok nakatayo.

Hinila ako ni Damien na ngayon ay nagpatuloy sa paglalakad. Napabaling ako sa kaniya at nagpatuloy na din sa paglalakad.

Napansin ko ang matataas na buildings sa aming harapan. Marami rin ang tao ng medyo makalayo na kami sa palasyo. Nakahawak parin si Damien sa aking kamay kaya alam kong gumagamit parin siya ng mahika, hindi pa kasi kami napapansin ng mga taong nadadaanan namin.

Now that I’m out of the palace, namangha ulit ako sa aking mga nakikita. Ang matataas na building ay natatanaw ko lamang sa palasyo. Ngayong nasa harapan ko na sila ay hindi ko mapigilang matuwa. It seem unrealistic pero it’s real. Totoo ito sa mundong ito. In my past world, this kind of city is in drawing and fantasies, in this world, it’s real. Nakatayo at tunay na tunay.

Padami ng padami ang mga taong nadadaanan namin habang palayo kami ng palayo. Ang buildings na aming nadadaanan ay pare-pareho ng laki at disensyo. Kita ko ang mga taong palabas doon sa mga buildings na iyon na may dalang mga bags. Shops…

We continued walking. Hindi ko alam ito pero nagpatuloy parin ako sa paglalakad, hila-hila ni Damien.

The city is beautiful. Madaming mga tao. May mga matataas na buildings and too many shops.

Dumating kami sa banda kung saan parang may mga vendo. Mayroon silang paninda. Some uses magic to attract costumers. Natuwa ako doon kaya napahinto ako sa paglalakad kaya napahinto rin si Damien.

Nilingon niya ang tinitignan ko. It’s shop who sell cotton candy. Matanda itong lalaki, gamit ang mahika sa kaniyang kamay, pinapaikot niya sa stick na hawak ng kaniyang kabilang kamay. Ilang beses niyang pinaikot ang kaniyang kamay sa stick na kaniyang hawak. Nakabuo siya ng cotton candy. Agad nagsigawan at nagpalakpakan ang mga batang nakatingin sa harapan ng shop niya, katulad namin ni Damien.

“Magic cotton…” Sabi ni Damien. Iyon ata ang pangalan ng pagkaing gawa ng matanda. “Gusto mong bumili doon?” Tanong niya sa akin. Tumango naman ako. I want to try it.

Now that I’m out of the palace, I realized that the kingdom is big. It is amazing. Lalo na sa exhibition ng mga mahika sa paligid ko ngayon. It was beautiful. The magic itself and this world. I couldn’t believe that I was here now. This seems impossible.

Lumapit kami sa matanda. Binitawan ako ni Damien kaya nakita kami ng mga tao sa paligid namin. Napatingin sila kay Damien na bumibili na ngayon ng Magic cotton.

I’m thankful that Damien brought me here. I’m enjoying what I see right now.

I’m starting to like living in this world. With

Damien.

To be continued…

A/N: Hello! Happy 900+ reads, Wizardry Reincarnation. Nakakatuwa huhuhu.

Please don’t forget to vote and leave your feedbacks on the comment section of each chapter. I will read them, na-aappreciate ko talaga iyong mga ganon at nakakakilig. HAHAHA

Thank you so much. Keep safe everyone! XOXO

STREAM ROSÉ’S “ON THE GROUND” FOR BETTER LIFE.

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 14: Promise

I do not proofread, this chapter is unedited.

Chapter 14

Promise

Roe Blaze POV

Seven

years old, Roe.

Agad kaming umalis doon dahil nakilala ng mga tao si Damien kaya agad silang sumubok lumapit sa kaniya.

Ilang oras kaming nasa labas ng palasyo. Bumalik kami sa palasyo matapos naming maglibot sa city ng kaharian ng Airethale. Hindi namin nalibot lahat ng lugar pero sapat na iyon para sa akin. Alam kong delikado lalo na para kay Damien dahil kilala siyang prinsipe ng Infernia.

Katulad ng kanina, patago kaming pumasok sa palasyo. Nagtaka ako na wala ang mga kawal sa labas. Hindi sila umaalis sa pwesto nila maliban nalang kung may nangyaring hindi nila inaasahan o may gulo.

Binuksan ni Damien ang pinto ng palasyo, nagulat kami ng bumungad ang nanay ko, ang reyna ng mabuksan ang pinto. Nakatingin siya sa amin na para bang nakikita niya kami.

“Saan kayo galing?” Halata sa tono niya ang kaniyang galit. Bumitiw ako kay Damien dahil inaasahan ko na ito.

“Lumabas kami sa palasyo. Pinilit ko si Damien na samahan ako sa labas, wala siyang kinalaman dito. Ako lang.” Agad kong sagot sa kaniya, nakababa ang ulo tanda ng respeto. Nakita niya agad kami kahit na mayroong pang mahika si Damien sa aming katawan.

“H-hindi po. Ako po-” Si Damien ngunit hindi niya natuloy ang kaniyang sasabihin.

“Alam mo ba kung gaano kami nag-aalala? Kung hindi lang sinabi ni Adolphus na wala ka sa library ay hindi pa namin malalaman na wala kayong dalawa dito!” Damang-dama ko ang kaniyang galit. Hindi ako makatingin sa kaniya. Para tuloy akong batang pinapagalitan. Pero bata naman talaga ako dito sa mundong ’to.

Sa kalayuan ay nakita ko si Adolphus na nakangiti. Parang gustong-gusto niyang pinapagalitan ako ng reyna. Ang walang hiya.

“Pinalabas ko ang lahat ng mga kawal para hanapin kayong dalawa.” Saad ng reyna. Kaya pala wala ang mga kawal. Grabe naman talaga mag-alala ang nanay kong ito.

“Halika ka dito, Damien.” Sabi ng ina ni Damien. Dama ko rin ang galit sa boses niya. Lumapit si Damien sa kaniya, napipilitan lamang dahil nakatingin siya sa akin at gusto pa niyang humawak sa kamay ko habang naglalakad patungo sa kaniyang nanay.

Naglakad sila patungo sa loob ng palasyo. Medyo dinig ko pa ang kanilang usapan at kung paano pagalitan at pagsabihan ng kaniyang ina si Damien.

“Anong nangyayari dito?” Narinig ko ang pamilya na boses sa aking lingkod.

Nilingon ko siya, napatingin din ang reyna at si Adolphus sa dumating. He is my Uncle Aaron Airedale. Kapatid siya ng hari at prinsipe siya ng kaharian. Hindi maganda ang trato niya sa akin sa aking paglaki dito.

“Gumawa na naman ba ng kalokahan ang iyong malas at walang kwentang anak?” Sabi niya. Suot pa niya kaniyang damit pandigma, galing sa kaniyang misyon.

“Ako na ang bahalang pagsabihan siya, Prinsipe Aaron. Mga lingkod, samahan ninyo ang prinsipe sa kaniyang kwarto upang makapagpahinga siya.” Sabi ng aking nanay. Pinatawag niya ang mga lingkod upang gabayan ang prinsipe. “Alam kong pagod ka kaya magpalit ka muna ng damit upang makapagpahinga ka.” Dagdag niya.

“Oo nga, pagod na pagod ako.” Sarkastikong saad niya. Nakatingin lang ako sa kaniya at nanatiling nakatayo sa aking pwesto. “Simula ng pinanganak ang anak mo ay pagod na pagod ako. Araw-araw, linggo-linggo, buwan-buwan ay pinapadala ako sa mga lugar kung saan nag susulputan ang mga kakaibang

Wizter

.

Noong hindi pa yan pinanganak ay masyadong tahimik ang kaharian.“ Saad niya, nakaturo ang isang daliri sa kaliwa niyang kamay sa akin. Galit na galit sa akin.

Simula ng pinanganak ako dito ay mayroong nagsisilabasang mga Wizter sa bawat sulok ng kaharian na hindi nila alam kong saan nanggaling. Ang Wizter ay isang uri ng monster na iba’t-iba ang uri. Iba-iba rin ang lakas ng mga ito. Nakadepende sa level nito ang lakas nito at sa paggamit ng mahikang taglay nila. Bago ang mga uri ng Wizter na nagsusulpot. Hindi nila mawari kung anong mga uri ito dahil wala sa mga libro ang mga ito.

“Mas magandang huwag na siyang panatilihin dito.” Mayroong kung ano sa aking kalooban ang biglang nag-apoy. Hindi ko nagustuhan ang kaniyang sinabi.

“Total, wala ka namang Pheromones at Mahika.” Dagdag niya.

“

Subukan

mong

magpalabas

ng

hangin

.“ Saad ng nakatago sa aking buhok.

Sinunod ko ang kaniyang sinabi. Nagpalabas ako ng hangin mula sa aking katawan. Napatingin ang tatlo sa akin. Eksakto lamang iyong mahikang aking pinalabas para maramdaman nila. Gulat ang kanilang reaksyon.

Agad namang akong naglakad paalis sa pwesto nila. Naglakad ako sa pasilyo ng palasyo. Gusto kong pumunta kay Damien ngayon.

Eksakto namang dumating ako sa harapan ng kaniyang kwarto nang marinig ko ang kanilang usapan.

“Kung ganoon ay uuwi na tayo bukas na bukas din.” Rinig kung sabi ng nanay ni Damien.

Gusto niyang umuwi na sila?

Nakaramdam ako ng lungkot sa dahilan na iyon. Ito palang ang pangalawang araw nila dito pero uuwi na agad sila.

Kumatok ako sa pintuan. Agad namang nag bukas ang pinto. Bumungad sa akin ang nanay ni Damien.

“Magpaalam kana kay Roe, Damien.” Sabi ng kaniyang nanay habang nakatingin sa akin. Lumabas siya para hayaan akong pumasok.

Pumasok naman ako sa kwarto. Nakaupo si Damien sa kaniyang kama. Kitang-kita ko ang lungkot sa kaniyang mukha, lalo na sa kaniyang mga mata. His pheromones is not stable. Medyo nakakasakal ang amoy nito.

Umupo ako sa kaniyang tabi. “Rinig ko na uuwi na kayo bukas?” Tanong ko sa kaniya. Hindi siya makapagsalita. Tinignan ko siya.

“Dahil ba wala akong pheromones?” Tanong ko ulit sa kaniya. Hindi siya sumagot, sa halip ay umiling siya.

“Dahil ba wala akong mahika?” Tanong ko ulit. Ngunit gaya ng nauna ay hindi niya ako sinagot.

“Bakit kayo uuwi kung ganon?” Tinigasan ko ng kunti ang aking boses.

“Dahil… hindi ko makontrol ang pheromones ko kapag nasa tabi kita.” Mahinang sagot niya. Hindi makatingin sa aking mukha.

Alam ko iyon. Pansin na pansin ko iyon.

“Iyon lang ba?” Tanong ko sa kaniya.

“May importanteng bagay na gagawin ang nanay ko sa kaharian kaya pinapabalik na siya.” Dagdag na sagot niya.

“Kung ganon pala eh bakit ka nalulungkot diyan?” Natatawang tanong ko sa kaniya.

“G-gusto ko kasing parati nang nasa tabi mo…” Sabi niya sa akin. Makikita sa kaniyang mukha ang labis na lungkot. Cute…

Hindi ko ata kayang iwanan niya ako kung ganito siya ka-cute sa aking paningin.

“Gusto ko rin naman na nasa tabi mo.” Sabi ko sa kaniya, napatingin siya sa akin. Medyo sumaya ang kaniyang mukha pati ang kaniyang pheromones. “Pero magkikita pa naman tayo ulit. Aalis ka lang, hindi tayo maghihiwalay.” Sabi ko sa kaniya.

“Maghihiwalay tayo! Malayo tayo sa isa’t-isa. Hindi kaba nalulungkot doon kung gusto mo rin na nasa tabi ko?” Sabi niya. Umaangal na siya ngayon. Para bang hindi niya gusto ang aking sinabi.

Ang lungkot nang kaniyang mukha. Kinuha ko ang aking bracelet sa kanang kamay at nilagay iyon sa kaniyang kamay. Nagulat siya at para bang nagtataka sa aking ginagawa.

“Kapag suot mo ito, parati na akong nasa tabi mo.” Sabi ko. “Magkikita ulit tayo. Huwag kang mag-alala.”

“Pangako?” Nabuhayan ang kaniyang mukha, nagkaroon ng ngiti sa kaniyang labi. Nakatingin na siya ngayon sa akin. Ang

gwapo

…

“Oo.” Sabi ko.

“Wala akong mabigay sa’yo para kapag wala na ako dito ay nasa tabi mo parin ako.” Malungkot niyang sabi. Natawa naman ako.

“Kapag nagkita ulit tayo, bigyan mo ako.” Kunwari ay malungkot kong sabi.

“Sige! Bibigyan kita nang bagay na hinding-hindi maalis sa’yo.” Sabi niya na nakangiti.

“Sige, aalis na ako.” Sabi ko at akmang tatayo na sa kaniyang kama ngunit hinila niya dahilan para mapahiga ako sa kama.

“Uuwi na kami bukas, magtabi muna tayong matulog bago ako umalis.” Sabi niya.

Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniyang sinabi. Ang kaniyang pheromones ay damang-dama ko. Iba ang pakiramdam noon. Para akong sinasabihan na ligtas ako sa kaniyang tabi. Pinapakalma ako at bibigyan ng buhay.

For the first time since I got reincarnated here, I felt home in his arms.

Napangiti ako at nagpasyang matulog narin. Naalala ko ang sinabi niya nong mag-usap kani kagabi.

Flashback

Mayroong pumasok na alitaptap sa bintana ng aking kwarto kinagabihan ng mahimatay ako kanina.

“Sa wakas ay lumabas narin ang iyong mahika at pheromones.” Sabi ng alitaptap.

Nagulat ako ng magsalita siya. Kapag nakakakita ako ng mga kakaibang bagay dito ay nagugulat parin ako. Dapat ay sanay na ako sa mga ganito dahil marami ang bagay na kakaiba dito. Ang nagsasalitang alitaptap ay isa lang sa mga ito.

“Sino ka?” Tanong ko dito.

“Ako ang sugo nang bathalang Agilos.” Sabi nito. Nabasa ko ang tungkol sa mga bathala ng mga tao dito.

Apat ang mga bathala sa mundong ito. Isa sa kanila ay si bathalang Agilos, siya ang bathala ng hangin. Ang isa ay si Watre, ang bathala ng tubig. Ang pangatlo ay si Magna, ang bathala ng apoy. Ang pang-apat ay si Gork, ang bathala ng lupa. . Ganoon din ang ginawa ng tatlo pa, bumuo ng kani-kanilang kaharian. Sila ang apat na bathalang pinaniniwalaang naglika sa mundong ito.

“Ano ang kailangan mo sa akin?” Tanong ko dito. Naupo ako sa aking kama habang ang alitaptap ay nakalipad parin sa aking harapan.

“Nandito ako para gabayan ka. Gabayan sa iyong mga paglalakbay at nakatakdang mga laban. Gabayan ka sa tunay mong mahika. Ako ang magtuturo sa iyo sa tunay na taglay nang iyong kapangyarihan.”

Dahil sa kuryosidad ay naniwala ako sa kaniyang sinabi. “Paano? Ano ang mahika ka?” Excited na tanong ko sa kaniya.

“Magsimula tayo sa una. Ang iyong mahika ay lumabas nang makita mo ang iyong Alpha. Para sa iyong kaalaman, isa kang Sigma. Ang sigma ay espesyal na uri ng pheromones. Hindi ito nakikita nino man maliban sa iyong Alpha. Sa unang panahon, ang mga bathala lamang ang mayroong pheromones na Sigma. Ikaw ang pang-anim sa kanila.”

“Sino ang aking Alpha?” Tanong ko kahit na mayroong nang mukha sa aking isipan.

“ Si Damien ang iyong Alpha. Ang Alpha ay magsisilbing iyong taga-protekta. Hindi maaring malaman nang sino ang iyong tunay na pheromones kaya ang ipapalabas mo ay isa kang Omega. Maari itong malaman ng iyong Alpha upang matulungan ka niya. Maari niya ring malaman kung anong uri ng mahika ang taglay mo.“

“Anong uri ng mahika ang taglay ko?” Tanong ko sa kaniya.

“Ang uri ng iyong mahika ay natatangi. Ang nakikita mong bahaghari nang makita mo si Damien ay isang Waves. Ang mga waves na ito ay binubuo ng iba’t-ibang mahika na mayroon ang mundong ito. Ibigsabihin, kaya mong kontrolin ang mahikang nasa paligid mo. Kaya mo itong gamitin bilang iyong mahika.” Saad niya. It’s kinda complicated pero naiintindihan ko.

“Sa bahagharing iyon ay mayroong iba’t-ibang mahika ngunit ang pinakamalakas dito ay ang puti, ang pinikamanipis na wave sa kanila.” It’s true, napansin ko ang maliit na linyang puti sa bahaghari. “Ang pangunahing mahika ay ang Pula, Asul, Berde at Dilaw. Ang wave na Pula ay ang mahikang apoy. Ang asul ay tubig, ang berde ay lupa at ang dilaw naman ay hangin.”

“Ako ang magsasanay sa’yo upang makontrol mo ang iyong mahika.”

To be continued…

A/N: Hello! Happy 1k reads, Wizardry Reincarnation. Nakakatuwang umabot na ng 1k reads ang story. Maraming salamat!

Please do vote and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that. Thank you again and keep safe. XOXO

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 15: Red Rose

Dedicated to: JrexLegaspi

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 15

Red Rose

Roe Blaze POV

Nagising ako ng marinig ko ang nag-uusap sa aking tabi. Dahil pamilyar ang boses ng isa ay hindi ko minulat ang aking mga mata. It was my mom’s voice, the queen.

Nasa-tabi parin ako ni Damien, sa kaniyang kama habang nakahiga. I didn’t expect to sleep that fast pero agad akong nakatulog ng pinahiga niya ako.

“Naramdaman ko kanina ang mahika ng aking anak.” Ang aking inay, nagsasalita siya na para bang may kausap. Bahagya ko siyang sinilip. Doon ko nakita na kasama niya ang nanay ni Damien.

“Ang kaniyang mahika ay hangin. Nagulat ako nang maramdaman ko iyon kanina habang nag-uusap kami. Iyon ang unang beses na naramdaman ko iyon galing sa kaniya.” Mahabang sabi nito. “Ilang taon na siya ngayon pero wala paring pheromones at mahika kaya ipinagtataka namin iyon. Ngayon ay nasisiguro ko ng normal din siya pero huli lang lumabas ang kaniyang mahika. Lalabas din ang kaniyang mga pheromones pero hindi pa sa ngayon.” Dagdag niya.

“Hindi kaya matagal na siyang may pheromones pero wala lang nakaka-aalam? Ang sabi kasi ni Damien ay naaamoy niya ang kaniyang mabangong pheromones.” Sabi ng nanay ni Damien.

Nakinig ako ng mataimtim habang nagkukunwaring tulog. I couldn’t believe what I have just heard right now. He can smell my pheromones?!

“Kaya nga hindi makontrol ni Damien ang kaniyang pheromones dahil kay Roe.” Dagdag niya na mas lalong kinagulat ko. “Nakakaya niyang kontrolin ito noong nasa Infernia pa kami pero kapag nasa tabi niya si Roe ay hindi niya ito makontrol. Ang sabi niya ay masyado daw malakas ang epekto ng pheromones ni Roe kahit walang nakakakita sa atin.”

That makes sense. Napansin ko rin iyon.

“Hindi kaya sila ang tinadhana?” Sabi ng aking nanay. Nag-init ng bahagya ang katawan sa aking narinig. Napalunok ako.

Tama nga ang sinabi ng alitaptap sa akin. Si Damien ay ang aking Alpha. Hindi iyon mababago nino man. Walang makakapigil at walang makakaputol.

He will always be mine.

Ten

years old, Roe.

It’s been months since I’ve last met Damien. Hindi ko na siyang muling nakita simula nang umalis sila. Ilang taon na rin akong nag e-ensayo kasama ang alitaptap. I haven’t known his name since he don’t want me to know it.

My father, the king a few days after Damien and his mother left the palace. My mother, who already know that told him as soon as he enter the palace. He’s happy about, he wanted me to learn magic from the greatest Wizard they have here in Airethale but I refuse. I told them that I don’t want someone to teach me. Hindi sila pumayag non una, pero kalaunan ay pumayag din sila.

Pinilit

ko nga lang sila.

My father told me that they will announce my existence in the kingdom when I become ten. I’ve got long time to learn magic from the firefly kaya iyon ang pinagtuunan ko ng pansin. Kaya ngayon ay naghahanda na ang buong palasyo sa magaganap na celebrasyon ng aking kaarawan ngayong araw.

Many people will come in the palace. It was expected, especially the royal family from the three kingdom and the wizard king. Hindi ako natuwa nong una pero ito narin ang pagkakataon para makita ko ulit si Damien. I miss him so bad… especially his pheromones…

The servants come to my room to prepare my suit. Nakasuot ako ng robe na mahaba, ang theme nito ay puro gold. Kaya karamihan sa disenyo ay ginto rin. I was wearing a golden pants and a white-gold long sleeve. The robe is in my back. Sa malayo ay nakita ko rin ang corona na aking isusuot mamaya. It is needed, since I’m a prince in this world.

Ilang minuto kaming naghintay kasama ang dalawang lingkod sa loob ng aking kwarto. Nagdidilim na sa labas nang masulyapan ko ang bintana. Malapit ng magsimula ang salo-salo kaya hindi ko maiwasang makaramdam ng excitement. I couldn’t wait to see him again. Gusto ko na siyang makita pa.

Lumabas kami sa kwarto habang inalalayan ako ng dalawang lingkod. Nakahawak sila aking dalawang kamay habang naglalakad kami patungo sa pintuan. Nang mabuksan ang pintuan ay rinig ko kaagad ang ingay na gawa ng mga tao sa labas. Nakakarinig ako ng mga taong nagpapalakpakan at nag-uusap.

Nagsimula kaming maglakad sa hallway ng palasyo patungo sa lugar kung saan naroon ang mga tao. May nakita akong batang lalaki na nakatalikod sa amin. Hindi ko siya makilala. I couldn’t see any pheromones in him kaya normal lang din siyang tao pero nakatayo siya sa daan patungo sa trono kung saan ako uupo kapag dumating na kami doon.

Pero nagulat ako ng makilala ko siya ng bigla siyang humarap. Bumilis ang tibok ng aking puso ng hindi ko namamalayan. It was Damien. Nagbago ang kaniyang physique kaya hindi ko siya makilala.

Tumangkad siya ng kunti. Tumangkad din ako ng kunti sa isang taon pero mas matangkad parin siya. It is because of his alpha pheromones?

Lumabas ang ngiti sa aking labi ng yumuko siya habang nakalabas ang kaniyang kanang kamay, hinihingi ang aking kamay upang humawak doon. I’ve seen this in movies where the boy will walk his brides to the altar. Natawa ako sa aking naisip at nagpatuloy sa aking paglalakad.

I miss him so much. Palagi siyang nasa aking isip sa ilang taong nawalay kami sa isa’t-isa. I couldn’t stop thinking about him. It was as if he’s always in my mind.

Suot niya ang bracelet na binigay ko sa kaniya. Mas lalo siyang naging tanned, na mas lalong nagpagwapo sa kaniya. Bagay na bagay ang kulay ng kaniyang katawan sa kaniyang mukha.

Nakasuot siya ng damit katulad ng sa akin pero kulay pula ito. Doon ko napagtanto na ang aming suot ay simbolo ng pagiging prinsipe ng isang kaharian.

Nagpatuloy ako sa paglalakad. Naririnig ko ang palakpakan pati ang bulungan sa paligid ko pero nanatili ang aking tingin kay Damien hanggang sa maabot ko ang kaniyang kamay.

He hands is rough. It feels like a hand of person who trained hard in battlefield. Alam ko iyon dahil nahawakan ko rin ang kamay ng aking magulang at ni Alexander.

I think he train while in their kingdom. Noong huli naming kita ay hindi iyon ganon kagaspang at katigas.

“Maligayang kaarawan.” Unang bati niya sa akin. Hinalikan niya ang aking kamay na nakahawak sa kaniyang kanang kamay dahilan upang magpalakpak ang mga tao. Nasulyapan ko ang malaking ngiti ng aking mga magulang na nakaupo sa kanilang trono.

“Salamat…” Sabi ko at bahagyang pinisil ang kaniyang kamay.

Inaya niya akong maglakad. Kaya nagpatuloy kaming maglakad hanggang sa makarating kami sa harapan ng hari at reyna, andon din si Adolphus. Mayroong blangkong upuan, ang aking uupuan mamaya, nasa kanang bahagi iyon ng upuan sa tabi ng aking nanay sa tabi ng aking nanay ay ang aking tatay na nasa kaliwaa at katabi nito si Adolphus na mukhang hindi natutuwa sa nagaganap.

Umalis si Damien at pumunta sa tabi ng kaniyang mga magulang na nakaupo sa kanilang pwesto sa kanang bahagi, kung nasaan ako banda. Nakatingin lang ako sa kaniya hanggang sa makaupo siya.

“Ang aking anak na si Roe, ang pangalawang prinsipe ng Airethale.” Tumayo ang aking tatay at tumingin sa akin habang naglalakad siya upang makalapit sa akin. “Ito ang kaniyang anim na taong kaarawan, kaya hangga’t kaya ninyo ay magsaya kayo sa aming inihandang salo-salo.” Sabi ng aking tatay habang nakangiting tumingin sa akin at nilipat ang kaniyang tingin sa mga tao.

Ginaya ko iyon. Doon ko napansin ang mga taong nagsusumigaw ng kayamanan at karangyaan. Sa uri ng kanilang pananamit na makukulay ay makikita mo ang kanilang magarbong pamumuhay.

Magaganda ang kanilang mga mukha at katawan. Dahil nga ang mga tao dito ay puro lalaki, wala kang makikitang ni-isang babae ngunit mayroong mga lalaking kasing ganda ng babae lalo na sa haba ng kanilang mga buhok. Sila ang mga omega dito.

Nilibot ko ang aking paningin. Doon ko nakita ang royal family ng Airethale, kung nasaan ang aking Uncle kasama ang iba pang matatanda at kabataan ng royal family na nakatingin sa amin. Ang iba sa kanila ay pumalakpak at ang iba ay makikitaan ng galit ang mga mukha. Lalong-lalo na aking tiyuhin.

Simula noong malaman niyang mayroon akong mahika ay kumunti ang kaniyang masasamang salita at aming inkwentro kung saan sinasabihan niya ako nang masasakit na salita. Pero hindi iyon nawala, paminsan-minsan ay nilalapitan niya ako upang pagsabihan at awayin. Depende sa kaniyang mood.

Nagpatuloy ang salo-salo sa aming kaharian, napansin kong umalis si Damien at pumunta sa labas. Ilang minuto ang nakalipas ay sinabi ng aking ama na pwedeng lumapit sa akin upang isayaw ako, hindi parin nakakabalik si Damien.

It was like in my past life where the birthday celebrant will dance someone in the crowd.

Naghintay ako na may lumapit sa akin upang isayaw ako. Hanggang sa bumalik si Damien at nagpatuloy-tuloy na naglakad patungo sa akin, nakangiti siya. Kitang-kita ko ang kaniyang pheromones na ngayon ay malaya ng lumalabas sa kaniyang katawan. Sa tingin ko ay kinontrol niya iyon sa una kaya hindi ito lumabas ng makita ko ang kaniyang likod kanina.

Nang makarating siya sa aking harap ay nilabas niya ang kaniyang kanang kamay upang ibigay sa akin ang pulang rosas. Wala na iyong mga tinik. Pamilyar sa akin ang pulang rosas na iyon, paniguradong kinuha niya lamang ito sa garden ng aming palasyo.

Tinanggap ko iyon kasabay ng kaniyang pagkuha sa akin at dinala patungo sa gitnang bahagi ng hall. Tumahimik ang buong hall at alam kong sila ay nakatingin na sa aming lahat. Naka-focus lang ako kay Damien na nasa aking harapan. Nakahawak na ako ngayon sa kaniya, ang kanang kamay ay nasa kaniyang kaliwang kamay habang ang kaliwa kong kamay ay nasa kaniyang balikat. Ang kaniya namang kanang kamay ay nasa aking bewang, inaalalayan.

Tumunog ang musika sa aming paligid at nagsimula kaming sumayaw. Tinuruan akong sumayaw ng mga lingkod sa palasyo para dito pero hindi ko inakalang si Damien ang aking makakasayaw.

“Ang ganda mo…” Sabi niya sa akin habang nakangiti. Bigla akong nakaramdam ng kilig. Nag-init ang aking mukha, alam kong namumula na iyon ngayon.

What the fuck, I’m now 42 pero kinikilig ako sa sinabi ng batang nasa aking harapan ngayon?!

“S-salamat…” Nahihiya at paniguradong pulang-pula ang mukhang sabi ko sa kaniya.

“Labis akong nangungulila sa’yo. Alam mo bang lagi kitang iniisip sa isang taong hindi natin pagkikita?” Saad niyang muli.

Kinikilig

ako…

Bahagya niya akong idinikit sa kaniyang katawan habang patuloy na sinasayaw ako.

“A-ako rin naman…” Saad ko, pautal-utal na ngayon. Nakatingin parin sa kaniyang mukha.

Ang kaniyang pheromones ay bumabalot sa akin. Pinaparamdaman nito sa akin ang labis-labis na pangungulila sa akin. Doon ko naramdaman sa kaniyang mga pheromones kung gaano niya kagustong manatili ako sa kaniyang tabi.

To be continued…

A/N: Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

You can add me on my Facebook account: Hasegawa Langa (The same profile as here on wp) Link: https://www.facebook.com/loadpleaze

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 16: Moonlight

I do not proofread, this chapter is unedited.

Chapter 16

Moonlight

Roe Blaze POV

“Gusto ko nang manatili sa tabi mo simula ngayon.” Saad niya. Patuloy pa rin kami sa pagsasayaw sa gitna ng mga tao.

“Ano ka ba? Masyado pa tayong bata. Baka makahanap ka rin ng bago sa paglaki mo.” Pabirong sabi ko sa kaniya. Kumunot ang kaniyang noo, tanda ng pag-ayaw sa aking sinabi.

“Hindi na kita papalitan.” Maririnig ang pinalidad sa kaniyang boses. “Hinding-hindi, kahit na ikaw mismo ang may ayaw na sa akin.”

Hinila niya ako upang mas lalo pang magdikit ang aming katawan. Naipalayo ko ang aking mukha dahil malapit ng magdikit ang aming mga labi. Ngumisi siya ng mapansin ang aking ginawa.

“Huwag kang matakot. Hindi ako mawawala, dahil ako ay para sa’yo at ikaw ay akin.” Saad niyang muli. Binubulong niya ito kaya paniguradong ako lang ang nakakarinig.

Nag-iinit ang aking mukha. Tanda ng kilig sa kaniyang mga sinasabi.

“Pagmamay-ari mo na ba ako?” Sinabi ko iyon at medyo natawa. Nagpatuloy parin kami sa pag-sasayaw.

“Hindi pa sa ngayon pero magiging akin ka rin sa paglaki na’tin.” Saad niya.

“Gusto ko ba na sa’yo ako?” Medyo natatawang sabi ko sa kaniya. Nakita ko ang pag-asim ng kaniyang mukha kaya mas lalo akong natawa. Napansin ko rin ang pagbabago ng kaniyang pheromones.

“May iba kana ba simula nong umalis ako?” Kunot ang noo, dikit ang mga kilay, at makikitaan ng galit ang kaniyang mukha ng sinabi niya iyon.

“Oo…” Pagbibiro ko. Hinihintay ko ang kaniyang magiging reaksiyon.

Nagbago ang kaniyang mukha lalo na ang kaniyang pheromones sa paligid. Bigla siyang huminto sa pag-sasayaw. Nakatingin na ngayon siya sa akin.

Nakakatuwa ang kaniyang mukha. Mukha na siyang maiiyak ngayon. Para siyang batang inagawan ng lollipop.

“May iba na ako simula nong umalis ka…” Palusot ko. Naghahanap ng masasabi. Dahil huminto siya at nasa gitna parin kami ng mga tao. Ako na ang kusang nagpatuloy sa aming sayaw. Hindi pa tapos ang kanta kaya medyo nakakahiya iyon, lalo na’t nasa harapan kami ng mga hari at reyna ng Wizardia.

“Ikaw ang ibang iyon… Noong hindi ka pa dumating sa buhay ko ay ang nasa isip ko lamang ay mga libro, pero nagbago iyon dahil sa’yo. Kahit nong umalis ka ay ikaw parin ang nasa isip ko imbis na ang mga binabasa kong libro.” Mahabang palusot ko. Natatawa ako na nasasaktan sa kaniyang mukha at pheromones. Damang-dama ko iyon. Pinagpatuloy ko ang pagsasayaw kahit na ang aking kasayaw ay para bang gusto ng umalis.

“Ikaw lang gusto ko. Wala ng iba.” Binago ko ang aking pananalita. Nilagyan ko ng lambing iyon at bahagya pang binulong sa kaniyang harapan.

Nagulat ako nang magbago ang kaniyang mukha. Ang kaninang malungkot ay biglang naging masaya. Ang bilis ng pagbabago, pero sa wakas ay hindi na siya malungkot. Nakalusot ako! Sa isip ko ay natatawa ako pero mayroong ding masaya.

“Hindi kita papayagang makuha ng iba dahil sa sinabi mong iyan sa akin.” Sabi niya, bumalik ang kaniyang sigla sa mukha at lalo na sa kaniyang pagsasayaw. Hinila niya akong muli papalapit sa kaniyang katawan gamit ang kaniyang kamay na nasa aking bewang.

Natapos kaming sumayaw ni Damien ay ilang minuto pa ang lumipas bago natapos ang salo-salo. Umalis na ang mga tao ngunit naiwan ang pamilya nila Damien.

“Gusto ko pong matulog dito!” Sabi ni Damien sa kaniyang tatay, ang Hari ng Infernia.

Siya ay si Ezekiel Infernom . Wala akong masyadong alam sa kanila pero ang naririnig ko ay si Damien ay isang Royalty ngunit ang kaniyang nanay ay hindi. Sa madaling salita, anak siya sa labas ng hari ngunit tanggap siya ng Royal family. Ang kaniyang nanay ay naging concubine ng hari kaya siya naging isang Royalty.

“Kung ganoon ay uuwi na kami ng iyong mga kapatid. Isasama ko na rin ang iyong Inay. Ipapasundo ka nalang namin dito bukas. Haring Aaron, kayo na ang bahala sa aking anak.” Sabi ng hari ng Infernia.

Doon ko napansin ang mga kasama nito, nasa gilid niya sa kanan ang kaniyang asawa, ang nanay ni Damien. Nakita ko ang kapatid ni Damien na si Edward sa kaliwa, nakahawak naman sa kaniyang kamay si Enzo. Si Edward ay kapareho ko ng edad, si Enzo ay dalawang taong gulang pa lamang. Si Damien naman ay limang taong gulang. Isang taon ang pagitan naming dalawa sa edad.

Napansin kong nakatingin si Edward kay Damien. Hindi ko mabasa ang kaniyang mukha dahil nakikitaan ko ito ng iba’t-ibang emosyon. Nakikitaan ko ng lungkot ang kaniyang mga mata at pansin ko ang galit nito. Hindi ko alam ang kaniyang iniisip ngayon dahil sa mukhang pinapakita niya.

Inalis ko sa kaniya ang aking tingin dahil nagsimula na silang maglakad kasabay ng mga kawal ng Infernia palabas sa palasyo.

Naiwan si Damien na lumapit agad sa aking pwesto. Wala na masyadong tao sa bulwagan maliban sa mga lingkod at kawal sa paligid.

“Bakit hindi ka nalang umuwi? Mukhang ang lungkot nong kapatid mo.” Sabi ko agad sa kaniya.

“Sino doon?” Takang tanong niya. Ngayon ay titig na titig na sa aking mga mukha.

“Si Edward.” Sabi ko sa kaniya, nakatingin na rin sa kaniyang mukha.

“Hayaan muna iyon. Hindi iyon sanay na wala ako sa tabi niya.” Sabi niya.

“Baka magalit iyon sa’yo.” Sagot ko sa kaniyang muli.

“Hindi iyon magagalit dahil kilala ka niya. Sinasabi ko kasi ang tungkol sa’yo sa kaniya kaya alam niya lahat. Maiintindihan naman niya iyon.” Dahilan niya. Hindi na ako nagsalita pa. Hindi kasi maganda ang pakiramdam ko. Baka masira pa ang relasyon nilang dalawa dahil sa akin.

“Mahal na Prinsipe, samahan ko na kayo sa inyong kwarto.” Si Alexander, nagsalita mula sa aking likod. Nilingon ko siya at doon ko napansin na wala na ang aking mga magulang.

“Sa kwarto ko matutulog si Damien.” Sabi ko kay Alexander. Nakitaan ko kaagad ang kaniyang mukha nang pag-alma sa aking sinabi.

“Pero mayroon siyang sariling kwarto.” Matigas na sambit ni Alexander.

“Kaarawan ko ngayon. Pagbigyan muna ako.” Ngayon ay hinarap ko si Damien. Natawa ako sa kaniyang mukha. Gulantang na gulantang siya sa aking sinabi, para bang hindi siya makapaniwala.

“Pero…” Hindi ko tinapos ang pagsasalita ni Alexander at hinila na si Damien upang makapag-lakad kami sa aking kwarto.

Walang nagawa si Alexander kundi sumama sa amin. Nang makarating kami sa aking kwarto ay pinapasok ko kaagad si Damien. Pumasok din ako agad ako. Bahagya ko pang binuksan ang pinto ng tuluyan na akong makapasok. Nasa labas lang si Alexander. Nakatayo, meron paring pag-ayaw sa kaniyang mukha. Hindi niya ata gustong magkatabi kaming matulog ni Damien ngayon.

Hindi siya makakapasok sa kwarto ko hangga’t hindi ko sinasabi. Isa iyong tradisyon dito sa mundo ng Wizardia. Hindi maaring pumasok sa kwarto ng ibang tao hangga’t hindi ito pinapayagang pumasok ng may-ari o ang pamilya nito. Kung kagustuhan ng may-ari ay pwedeng pumasok na walang kapalit.

Unti-unti kong sinara ang pinto na may ngisi sa mukha habang nakatingin kay Alexander. Kitang-kita ko ang reaksyon. Ayaw na ayaw niya sa aking ginawa.

Umalis ako sa harap ng pintuan pero nagulat ako ng nanatiling natayo si Damien sa aking likod. Nakatingin sa akin at hindi alam ang gagawin.

“Magtatabi tayong matulog!” Sabi ko. Nagulat siya doon.

“B-bakit…” Natataranta at utal-utal na sabi niya.

“Ayaw mo?” Tanong ko sa kaniya.

“Gusto!” Medyo mataas ang boses na sabi niya sa akin, puno ng kaguluhan ang mukha. Namumula ang pisngi at napapalunok pa.

“Gusto kong makatabi ka ngayon kasi namiss kita…” Saad ko sa kaniya, nakatingin ng deretso sa kaniyang mukha.

Namula ang kaniyang mukha. Nanatili ang kaniyang tingin sa akin kaya para akong matutunaw. Ngumiti ako sa kaniya. Nagulat ako ng biglang lumabas ang kaniyang mga pheromones. Pinipigilan niya iyon kanina kaya hindi mo maramdaman. Ngayon niya lang ata hinayaang lumabas. Dahil narin siguro kasama niya ako sa iisang kwarto? Mas lalo akong napangiti sa aking naisip.

Mayroong kumatok sa pinto. Sigurado akong si Alexander iyon at naramdaman din niya ang pheromones na pinalabas ni Damien. Nanatili ang aking tingin kay Damien na titig na titig din sa akin.

“Umalis kana, Alexander!” Sigaw ko galing sa loob ng kwarto.

Dama kong andoon parin siya pero ilang minuto ang lumipas ay narinig ko ang kaniyang mga yabag na paalis na sa harapan ng aking kwarto.

“Pwede ba kitang halikan?” Tanong niya na kinagulat ko.

Unti-unti siyang lumapit sa akin ng hindi ko siya sinagot. Napapalunok rin ako at nakakadama ng init sa katawan. Ito ata ang sinasabi nilang epekto kapag inaya ka ng isang Alpha, hindi ito kayang hindian ng isang Omega pero isa akong Sigma kaya mayroong akong control sa aking pheromones.

“Hindi pwede!” Sabi ko. Pilit na inaayawan ang alok ni Damien. “Miss lang kita pero hindi ibigsabihin no’n hahalikan mo na ako. Akala mo ba na napatawad na kita sa pasikretong halik na ginawa mo noon?”

“Halik lang naman eh…” Sabi niya, kasabay nito ang pagnguso ng kaniyang labi. Nagpatuloy sa paglalakad patungo sa akin.

Hind ko ata mapipigilan ang gusto niya. Matigas din ang ulo ng batang ito!

“Mabilis lang ah. Walang dila!” Sabi ko, sumuko na lamang. Pero sa kalooban ko at gusto ko rin siyang mahalikan.

Ngumiti siya at agad na lumapit sa akin. Humawak siya sa aking mukha, sa kaliwa at kanan ng aking pisngi. Saka dinampi ang kaniyang labi. Napapikit ako sa bilis ng kaniyang ginawa. Damang-dama ko ang pagdikit ng aming mga labi.

Nakahawak parin siya sa mukha ko matapos ang mabilis na halik niya pero nakapikit parin ako. Hinalikan niya akong muli. Ngayon ay medyo matagal na.

Sinubukan niyang ialis ang kaniyang labi sa aking labi ngunit humawak ako sa kaniyang mga bewang at ngayon ay ako naman ang humalik sa kaniya. Pikit ang mga mata ko, hinalikan ko siya ng ilang segundo na pinatulan naman niya.

“Akala ko ba mabilis lang…” Paos ang boses na sabi niya.

Natawa ako dahil sa kaniyang sinabi. Lakas ng loob kong pagbawalan siya pero ako mismo ang hindi makapagpigil sa aking sarili.

“Pasensya na. Miss lang talaga kita.” Nakamulat na ngayon ang mga mata ko at bahagyang nakangisi ng sabihin ko iyon.

“Miss na miss din kita.” Sabi niya at hinalikan muli ako. Medyo matagal iyon kaya naghabol kami ng hininga.

Masyado pa kaming bata pero naghahalikan na kami. Hindi iyon normal. Pero dito sa mundong ito ay itinuturo na agad ang mga ganitong bagay kahit na bagong silang ka palang. Upang maiwasan at makapaghanda na kung dumating ang iyong “rut at heat”. Ang rut at heat ay ang kalagayan ng katawan kung saan hindi mo mako-kontrol ang iyong pheromones. Delikado iyon para sa kanila kaya tinuturo na agad iyon sa mga bata dito.

Nasa kama na kami ni Damien makalipas ang ilang minuto. Nakahawak ako sa kaniya, bahagyang nakayakap. Pareho kaming nakaharap sa isa’t-isa at nakatingin sa mga mata ng bawat isa. Matangkad siya kaya bahagya akong nakatingala sa kaniya.

Walang nagsasalita sa aming dalawa. I was looking at his face. I was drowned and mesmerized by his looks. Hanggang sa nagpasya akong ipikit ang aking mga mata.

This feels home. A tranquil home.

I couldn’t get to sleep. Naramdaman ko ang labi ni Damien na hinahalikan ang aking noo. Malamig ang kaniyang labi ng dumikit iyon sa aking noo. Napapangiti naman ako dahil nagugustuhan ko ang kaniyang ginagawa at nanatili na lamang nakapikit.

We were too young for this. But my soul, who was old enough liked the way his lips touches my skin. Pinikit ko nalang ang aking mga mata at hinayaan na lamang siyang halikan ang aking noo.

Sa ilalim nang kumikinang na buwan ay magkayap kami ni Damien sa iisang kama. Sa bawat ihip nang hangin na pumapasok sa bintana ng aking kwarto ay damang dama ko. Pati ang panakaw na mga halik ni Damien sa aking noo sa gitna ng dilim.

To be continued…

A/N : Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

You can add me on my Facebook account: Hasegawa Langa (The same profile as here on wp) Link: https://www.facebook.com/loadpleaze

Please pm me for me to notice you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 17: Falls and Love

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 17

Falls and Love

Roe Blaze POV

Thirteen

years old, Roe.

“Tama na! Pagod na ako!” Reklamo ko.

It’s been months simula ng mag training kami ng combat. Ang nagtuturo ngayon sa akin sa combat ay si Alexander, ang isa sa mga punong kawal ng kaharian.

Nagsimula kaming mag training noong apat na taong gulang ako, hanggang ngayon ay tinuturuan parin niya ako dahil hindi ko pa bihasa ang ibang naturo niya at marami pa siyang ituturo sa aking estilo ng pakikidigma na walang gamit na mahika.

“Oo nga po. Magpahinga muna tayo.” Si Damien, halatang pilit lamang niyang sinabi iyon kay Alexander. Gustong-gusto kaya niyang mag training, hindi ko nga lang alam kung dahil si Alexander ang nagtuturo o kasama niya ako sa pag e-ensayo.

Ilang araw nang narito si Damien, pinilit niyang sumali sa training namin ngayon. Walang nagawa si Alexander kundi pasalihin siya lalo na’t pinilit ko rin siya.

“Limang minuto lang!” Napipilitang sabi ni Alexander sa amin. Nakatingin siya sa akin nang umupo ako sa ilalim ng puno. Nakatingala naman ako sa kaniya. Hindi ko kita ang kaniyang mukha dahil ang sinag ng araw ay tumatama sa kaniyang likod, tanghaling tapat na kasi.

Nasa maliit na gubat kami ngayon sa likod ng palasyo. Marami ang pwede naming pag ensayohan sa loob ng palasyo pero ngayon ay napagpasyahan ni Alexander na sa labas kami mag ensayo.

Hinipan ko ang buhok na nasa aking noo, dami ko ang patak nito sa aking balat ng ginawa ko iyon. Umupo naman si Damien sa aking tabi at mayroong kinuhang tela sa kaniyang dalang bag. Ang kaniyang nilabas na tela ay ginamit niya para pang punas sa pawis ko sa aking mukha.

Wala siyang damit pang-itaas kaya amoy na amoy ko ang kaniyang bango, lalo na ang kaniyang pheromones. Tumingin ako sa kaniyang mukha habang pinupunasan niya ang aking pawis na pawis na mukha.

Tumikhim si Alexander, nilingon ko siya at sinamaan ng tingin. Agad naman niyang inalis ang kaniyang tingin sa amin at tumalikod sa pwesto namin. Hanggang ngayon ay nakatayo parin siya sa aming harapan.

Nilingon kong muli si Damien, nakita ko ang ngiti sa kaniyang mukha. Alam ko na namang mayroong siyang binabalak na masama. Sa tuwing nagpapahinga kasi kami ay mayroon siyang sinasabi sa akin na gagawin upang pag-tripan si Alexander.

“Tumakas tayo?” Bulong niya sa akin.

Lumingon si Alexander sa amin. Agad akong nag-peke ng ngiti sa kaniya nang tignan ko siya. Para hindi niya paghinalaan na may balak kami ni Damien.

Tumango ako kay Damien ng lingunin ko siya ulit. Alam niya na agad ang ibigsabihin noon. Humawak siya sa aking kamay nang tumalikod muli si Alexander sa amin.

Tumingin ako kay Alexander ng maramdaman kong nababalot na ako ng mahika ni Damien. Dahan-dahan kaming tumayo at naglakad patungo sa gubat. Ang daang aming tinatahak ay ang daan patungo sa malawak na parte ng gubat kung saan maraming makikita, ang mga Wizters na mababait at ang talon sa gitna ng gubat.

Inalis ko ang aking tingin kay Alexander ng medyo malayo na kami sa kaniya. Tinignan ko ang paligid. Ang gubat ay mayroong iba’t-ibang uri ng puno. Ang karamihan dito ay puno ng mahogany. Kagaya ito sa dati kong mundo, ang kinaibahan lang ay matataas at makapal ang katawan nito.

Mahigpit ang hawak ni Damien sa aking kamay habang nagpatuloy kami sa paglalakad. Nakikita ko ang iba’t-ibang uri ng mga Wizters sa paligid. Para silang mga pokémon sa dati kong mundo. Ngayon palang ako nakakita ng totoong mga pokémon kaya manghang-mangha ako.

Hindi pa ako nakakapunta sa parteng ito ng gubat. Sa pwesto lang namin kanina ang napuntahan ko dahil hindi ako pinapayagang lumabas sa palasyo kung walang kasamang kawal noon, pero nong naipakilala na ako sa buong kaharian ay pwede na akong lumabas sa palasyo pero kailangan na ngayon ng mas maraming kawal. Kahit na nakakalabas na ako ay hindi ko parin gustong lumabas. Kung wala si Damien sa palasyo ay sa library lang ako nakatambay. Si Damien lang kasi ang namimilit sa akin na lumabas sa palasyo lalo na kapag nasa palasyo siya. Pinagmasdang kong maigi ang nakikita ko sa paligid ko ngayon. Inisa-isa ko ang mga ito.

“Saan ba tayo pupunta?” Tanong ko kay Damein makalipas ang ilang minuto naming paglalakad.

“Pupunta tayo sa talon. Ang alam ko ay nasa gitna iyon ng gubat eh.” Malaki ang ngiting sabi niya habang nakataas ang kaliwang kamay niya. Ang kanan niya namang kamay ay nakahawak sa aking kamay.

“Talaga?!” Natutuwang tanong ko. “Kung ganon ay bilisan na’tin!” Sigaw ko sabay takbo sa daang aming tinatahak habang nakahawak parin sa aking kamay si Damien.

Makalipas ang ilang minuto naming paglalakad ay nakarating kami sa talon. Rinig na rinig ko sa aking pwesto ang agos ng tubig. Mataas ang talon, malawak ang sakop nito. Sa baba ng talon ay may lawa na katamtaman lamang ang lawak. Sa paligid ng talon ay mayroong naglalakihang mga bato.

“Halika kana!” Sigaw ni Damien. Hawak-hawak parin ang aking kamay ay hinila niya ako patungo sa talon. Nang maabot namin ang tubig ng lawa ay damang-dama ko ang lamig nito.

“Huwag kang matakot!” Si Damien, bumitaw siya sa akin. Nauna siyang pumunta sa medyo malalim na parte ng lawa habang ako ay nagpatuloy sa paglalakad patungo sa kaniyang pwesto.

Habang naglalakad ako patungo sa kaniya ay patampisaw niyang tinapunan ako ng tubig. Tumama iyon sa aking mukha kaya medyo napapikit ako. Binuksan ko ang aking mga mata at ginaya ang ginawa ni Damien sa akin.

“Madaya ka!” Sigaw ko ng paulit-ulit at sunod-sunod niya akong pinatamaan ng tubig.

Lumipas ang ilang minuto ay nasa lawa parin kami. Naglalaro kami sa tubig. Nasa parte kami ng lawa na hindi masyadong malalim. Abot ng aming paa ang lupa sa ilalim ng tubig, kalahati lamang ng aming katawan ang nasa tubig kahit na ang buong katawan namin ay basang-basa na sa paglalaro namin.

“Mag tagu-taguan tayo!” Suhestyon ni Damien.

“Sige, ako ang unang magtatago!” Sagot ko sa kaniya. Tumango naman siya bilang sagot sa aking sinabi.

Marunong akong lumangoy, naalala ko na naman kung paano ako napunta sa mundong ito. Kahit na marunong akong lumangoy ay hinayaan ko lamang ang aking sarili na malunod, gustong-gusto ng mawala sa mundo. Inalis ko sa aking isipan iyon.

Sumisid ako sa tubig, patungo sa pwesto ni Damien. Nakapikit si Damien ng sumisid ako. Patungo na ako sa kaniyang pwesto.

Nagulat ako ng sumisid din si Damien habang patungo ako sa kaniyang pwesto. Bago pa man niya ako mahawakan ay tumitigil ako sa paglangoy.

“Huli ka!” Natatawa niyang sabi habang nakaturo sa akin ang kanan niyang kamay. Tuwang-tuwang nahuli niya ako.

“Hmp!” Pinagkrus ko ang aking kamay sa gitna ng aking dibdib. Nakatingin sa kaniya habang nakakunot ang noo. “Sige, ikaw naman ang magtago ngayon!”

Pinikit ko ang aking mga mata. Narinig ko ang tampisaw ng tubig tanda na kumilos siya upang magtago.

“Pag bilang ko ng sampo, nakatago kana. Isa, dalawa, tatlo…anim, pito, walo, siyam, sampo!” Binuksan ko ang aking mata. Hindi ko siya makita ng ilang minuto nang ipalibot ko ang aking tingin sa paligid.

Ilang minuto akong nanatili sa aking kinatatayuan habang patuloy na pinapaikot ang tingin sa paligid. Makalipas ang ilang minuto, may nakita ako sa bandang malayo ng lawa, malapit sa talon na lumulutang. Bahagya akong natakot.

Agad akong tumungo sa lumulutang na iyon. Ang nasa aking isipan ay baka nalunod si Damien. Nanlalamig at nanginginig, tinungo ko ang lumulutang na bagay na iyon.

Habang papalapit ako sa kaniyang pwesto ay unti-unting lumalalim ang tubig hanggang sa hindi na maabot nang aking paa ang lupa sa ilalim.

“Damien!” Sigaw ko habang patuloy na sinusubukang lumapit sa kaniyang pwesto. Naaninag ko na ang kaniyang likod nang makalapit ako ng kunti sa kaniyang pwesto

“Ano ang nangyayari?” Lumabas sa aking buhok ang alitaptap. Hindi ko siya tinignan at patuloy na lumapit kay Damien, ngayon ay bahagya ng lumalangoy. Doon ko napagtanto na hindi kaya ng aking katawan ang lalim ng tubig. Bumilis ang tibok ng aking puso at ramdam ko na rin na namamasa ang aking mga mata, tanda na unti-unti akong naiiyak.

“Gumamit ka ng tubig na mahika!” Sigaw ng alitaptap sa’kin. “Tinuruan kita ng tubig na mahika kaya iyon ang gamitin mo!” Sigaw niyang muli pero nagpatuloy ako. Sumagi sa isip ko ang nangyari sa akin bago ako mapunta sa mundong ito.

“Tumigil ka at baka ikaw pa ang mapahamak!” Sigaw muli ng alitaptap sa akin. Hinihila na niya ngayon ang ilang hibla ng aking buhok.

“Si D-damien… K-kailangan na’tin siyang iligtas!” Nanginginig ang aking boses na sabi. Takot at kaba ang nararamdaman ng aking puso.

“Gumamit ka nga sabi ng mahika!” Sabi niyang muli. “Huwag makitid ang utak!” Ngayon ay sigaw na niya sa aking mukha. Sumakit ang aking tenga dahil sa lakas ng sigaw niyang iyon.

Bumalik ako sa huwisyo, medyo napabalik sa realidad na mayroon pala akong mahika. Hindi ko iyon napagtanto at naalis sa aking isipan na nasa ibang mundo ako, kung saan mayroong mahika na pwedeng gamitin sa ano mang paraan. Nawala iyon sa aking isipan habang naglalaro kami ni Damien sa talon. Akala ko ay ito ang dati kong mundo.

“Gamitin mo ang iyong imahinasyon!” Sigaw niyang muli. Agad ko naman iyong napagtanto. Ginamit ko ang aking mahika, ngayon ay nagsilabasan na ang kulay asul na usok sa paligid. Nako-kontrol ko na ngayon kung paano ilabas, alisin, o ipunin ang mga waves at gamitin ito.

Gamit ang mga asul na usok, aking isipan kung saan nabuo ang aking imahinasyon, nakagawa ako ng isang kamay na gawa sa tubig. Sa taas nito ay si Damien, kinontrol ko ito at dinala paalis sa tubig. Nasa taas na ako ngayon ng tubig na animo’y nakalutang. Gamit ang aking mahika, kinontrol ko ang tubig upang aking masakyan at makapunta sa pwesto ni Damien.

“Damien….” Agad akong tumakbo papalapit sa kaniyang pwesto. Nakahiga na siya ngayon sa lupa. Nawala na rin ang aking mahika. Nakapikit siya at para bang hindi na humihinga.

Naging blanko ulit ang aking isipan. Hindi ko alam ang aking gagawin maliban sa natutunan kong CPR sa aking dating mundo.

Nilapit ko ang aking mukha sa mukha ni Damien, binuka ko ang kaniyang mga labi habang nakahawak sa dapat hawak na parte ng kaniyang mukha. Para ko siyang hinahalikan pero ang kaibahan nito ay pinapasukan ko ng hangin ang kaniyang labi. Nilagay ko ang aking dalawang kamay sa banda ng kaniyang dibdib at sinimulang gawin ang dapat na gawin sa CPR. Ilang beses ko iyong inulit, ilang beses ko siyang hinalikan pero wala parin akong matanggap na reaksyon galing sa kaniya.

“D-damien… Huwag ka munang m-mamatay… Akala ko ba pro-protektahan mo ako?” Umiiyak na ngayong sabi ko. Hinalikan kong muli ang kaniyang labi.

Nagulat ako ng maramdamang tumugon siya sa aking halik, naramdaman ko din na humawak ang kaniyang isang kamay sa aking ulo upang hindi maalis ang aming magkadikit na mga labi.

Hindi ako makatugon sa kaniyang halik dahil sa gulat. Inalis niya ang kaniyang kamay sa aking ulo kaya nailayo ko kaagad ang aking mukha sa kaniya.

“Mahal kita kaya hindi kita iiwan.” Saad niya. Nakangiti na ngayon at para bang gustong-gusto na niyang tumawa.

I was just giving him a CPR! Why would he move his lips against mine?! Damn, kid.

Gulat parin akong tumayo. Pinahid ko ang mga luhang bumuhos sa aking mga mata. Tumalikod ako sa kaniya. Hinawakan niya ang aking kamay pero hindi ko siya pinansin. Nakita kong papalapit na sa aming pwesto si Alexander na ngayon ay galit na galit. Nakatiim ang kaniyang bagang, walang emosyon ang mga matang nakatingin sa amin.

To be continued…

A/N : Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

You can add me on my Facebook account: Hasegawa Langa (The same profile as here on wp) Link: https://www.facebook.com/loadpleaze

Please pm me for me to notice you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 18: Dragon

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 18

Dragon

Roe Blaze

POV

“Mabuti nalang at hindi ko sinabi sa mahal na Hari na nawala kayo!” Galit na sabi ni Alexander. Kanina niya pa kami pinapangaralan simula ng mahanap niya kami. Naglalakad na kami ngayon palabas ng gubat, patuloy parin ang pagsasalita ni Alexander. Hindi ako kumibo, sumunod na lamang sa kaniyang paglalakad. Si Damien naman ay sinusundot ang aking likod ngunit hindi ko siya pinansin.

Galit pa ako sa pamemeke niyang ginawa kanina. Sobra akong natakot tapos hindi naman pala totoo?!

“Paano kung may nangyari sa inyo doon? Kung may nakapasok lang na bandido doon o ’di kaya’y Elementalist Wizters ay baka napahamak kayo!” Si Alexander. Patuloy parin ang kaniyang galit na mga sinasabi sa amin. “Sana manlang nagpaalam kayo sa akin na pupunta kayo sa talon para hindi na ako nag-alala at nasamahan ko kayo.”

“Pasensya na…” Saad ko. Mahina na lamang ang boses ko ng sinabi iyon. Medyo piyok pa dahil sa pag-iyak at pagsigaw kanina ng akala ko’y nalunod si Damien. “Huwag niyo po sanang sabihin sa aking Inay ito.” Mabait kunwaring saad ko.

Nilingon ako ni Alexander, kunot ang kaniyang noo at alam kong galit parin siya sa uri ng kaniyang tingin.

Nakarating kami sa harapan ng palasyo makalipas ang ilang minuto naming paglalakad. Nagulat ako ng sumalubong sa amin ang Reyna, ang aking nanay ng dumating kami.

“Bakit basa kayong dalawa?” Nagtatakang tanong niya sa amin. Nakatingin siya sa akin at nilagpasan ng tingin panandalian si Damien sa aking likod.

“Naligo po sila sa tanong. Masyado silang nadumihan sa ginawa naming pag e-ensayo. Sinamahan ko lang sila at nagbantay sa paligid.” Si Alexander ang nagsalita habang nakayukong nakaharap sa Reyna. Tinignan ko siya at nagulat sa ginawa niyang pagtakip sa aming ginawang kasalanan.

“Pumasok na kayo kung ganon. Magkakasakit kayo niyan dahil sa lamig!” Nag-aalalang sabi ng Reyna. Nagtawag siya ng mga lingkod habang pumapasok kami sa palasyo. Pumasok kami habang si Alexander ay nagpa-iwan sa labas.

“At oo nga pala Damien, may mensaheng galing sa iyong Nanay. Bukas ay dadating ang iyong sundo upang makauwi na.” Saad ng Reyna. Hindi ako kumportableng tawagin siyang Nanay kaya minsanan ko lang siyang tinatawag na ganon. Hindi ko pinansin o nilingon si Damien at sumama nalang sa mga lingkod patungo sa aking kwarto.

Agad nila akong inayusan, pinaligo muna ulit bago pinagsuot nang bagong damit. Nanatili ako sa aking kwarto, nahiga sa kama at sinubukang matulog ngunit hindi ako makatulog.

Naisip ko na naman ang ginawang kalokohan ni Damien at kung gaano ako natakot at nag-alala. Hanggang ngayon ay hindi maalis ang aking kaba. Hindi pa rin iyon mawala kahit na alam kong kalokohan lang iyon.

May kumatok sa pinto ng aking kwarto. Naaamoy ko ang kaniyang pheromones kaya kilala ko na agad kung sino iyon. Gamit ang aking mahika ay binuksan ko ang pinto. Rinig ko naman ang kaniyang pagpasok.

“Roe… Patawarin muna ako, nagsisisi na ako…” Nakikiusap ang boses na ani ni Damien. Nasa tabi ko na siya ngayon, nakatayo at naharap sa akin habang nakahiga naman ako sa aking kama.

Hindi ako nagsalita kaya nagsalita siyang muli makalipas ang ilang sandali. “H-hindi ko na uulitin, pangako.” Nanginginig na ang boses niya, tanda na malapit na siyang umiyak.

Pinagpag ko ang aking kama, sa kanang bahagi ng aking katawan kung saan may espasyo. Umakyat naman siya doon at nahiga sa aking tabi.

“Hindi mo na uulitin?” Tanong ko sa kaniya. Nakatingin na ngayon sa kaniyang mukha. Magkaharap na kami ngayong nakahiga sa aking kama.

“Oo, hindi na talaga. Kung ganitong hindi mo ako papansinin ay hindi ko na uulitin!” Sabi niya. Malungkot ang kaniyang mukha at halatang takot na ulitin iyon. Cute…

“Totoo?” Tanong kung muli. Ngayon ay sinubukan kong yumakap sa kaniyang katawan. Malapit ng magdilim dahil pababa na ang haring araw.

“Oo. Hinding-hindi na.” Pangako niya.

Kinabukasan ay umuwi nga si Damien nang dumating ang kaniyang sundo. Hindi ko na muli siyang nakita pa makalipas ang ilang buwan, hindi ko din inakala na aabutin ng ilang taon bago ko siya makitang muli.

Fourteen

years old, Roe.

“Naituro ko na sa’yo ang iba’t-ibang paraan kung paano makipaglaban sa digmaan ang iba’t-ibang kaharian at tribo sa Wizardia. Ngayon ay ituturo ko sa’yo kung paano makipaglaban ang mga tao sa Infernia.” Si Alexander. Maaga kaming nag e-ensayo ngayon sa labas ng palasyo, sa gubat kung saan kami palaging nag e-ensayo.

Marami siyang alam na technique dahil pinag-aralan niya ang mga ito, simula noong bata pa siya, nang makopkop siya ng Reyna at Hari. Bilang kapalit ng kanilang pag-aalaga sa kaniya at tinuruan siya upang maging kawal ng Royal Family, ang sabi ay pro-protektahan ang anak ng Reyna. Iyon ang pangako ni Alexander sa aking mga magulang.

“Ang kanilang espada ay nababalot ng kanilang mahika. Kaya makakakita ka ng mga kawal nila na gumagamit ng espadang nababalot sa apoy, iyon ang kilalang gamit nila. Ang uri ng kanilang pakikipaglaban ay pinaghalong mahika at pisikal na lakas. Kaya nilang gumamit ng espada habang gumagamit din ng mahika. Sa bawat atake nila ay nakadepende sa gumagamit. Kaya nilang sumugod patungo sa’yo gamit ang kanilang dalang armas, maaring atakehin ka gamit ang mahika nila o ’di kaya’y pisikal nilang lakas.” Si Alexander habang pinapaliwanag sa akin ang pag e-ensayohan namin ngayon.

“Nakadepende sa armas na gamit nila at paano nila ito gamitin, ang kilala ay espadang nababalot ng apoy. Mayroong din iba pa, gaya ng pana at palaso kung saan ang palaso ay nababalot ng apoy na maari itama sa kanilang kalaban. Mayroong whip at chains na nababalot ng apoy at pwede nila iyong iwasiwas sa kanilang kalaban o hindi kaya ay balutin niyon upang hindi makakilos.” Patuloy na paliwanag ni Alexander.

Nagpatuloy ang oras kung saan inubos namin iyon sa pag e-ensayo. Ang ginamit namin na mga armas ay iba sa aktwal na mahika ng mga taga-Infernia dahil ang espadang gamit ni Alexander ay nababalot ng hangin, hindi apoy. Maari kong balutin ang espadang gamit ko ng apoy pero hindi ko ginawa dahil ang totoo kong mahika ay hindi pwedeng malaman nino man, iyon ang saad ng alitaptap sa akin bilang pag i-ingat narin.

Umabot kami hanggang hapon kaya nang umuwi kami sa palasyo ay malapit ng lumubog ang araw. Naghahanda narin ang mga lingkod nang dumating kami ng mga pagkain dahil narito ngayon ang Hari.

Tumuloy ako sa aking kwarto upang magpalit ng damit. Nanatili ako doon ng ilang minuto upang ipagpatuloy ang librong aking binabasa. Madilim na sa labas ng tawagin ako upang kumain na. Agad naman akong sumunod at lumabas sa aking kwarto.

Kasama ko ang dalawang lingkod, ang tumawag sa akin patungo sa hapagkainan. Malawak ang hapagkainan, madami ang upan at mahaba ang lamesa. Ganito parin ang anyo nito at walang nagbago. Mayroong mga malalaking telang nakalagay sa dingding kung saan makikita ang simbolo ng kaharian. Natayo naman ang mga kawal at ibang lingkod sa paligid ng hapagkainan.

Tumuloy ako patungo sa aking pwesto. Malayo pa lamang ay naamoy ko na ang bango ng pagkain. Natatakam ako doon at agad na kumuha ng pagkain upang kainin kaya hindi ko napansin na nakatingin pala ang Reyna at Hari sa akin.

Doon ko naalala na nakalimutan ko silang batiin. Agad akong nahiya. Puno pa ng pagkain ang aking bunganga kaya hindi ako makapagsalita. Tinignan ko ang Hari at Reyna. Nakangiti sila sa akin at para bang tuwang-tuwa sa kanilang nakikita.

“Kumain ka lang, alam kong gutom ka dahil sa iyong ensayo.” Saad ng Hari sa akin. Ngumiti naman ako at nagpatuloy sa pagkain. Nakita ko pang nakatingin si Adolphus sa akin. Masamang-masama iyon at kunot na kunot ang kaniyang noo. Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy na lamang sa pagkain.

Natapos ang hapunan namin makalipas ang ilang minuto. Umalis ako doon at nagpaalam na pupunta sa aking kwarto. Agad akong bumalik sa pagbabasa ng libro dahil hindi pa ako inaantok. Nagpatuloy iyon at hindi ko napansin ang oras dahil hindi pa ako nangangalahati sa librong aking binabasa.

Humihip ang malakas na hangin galing sa bintana dahilan upang malipat sa ibang pahina ang librong binabasa ko. Kunot ang aking noo na tumingin sa bintana. Nagtataka ako bakit ang lakas ng hampas at ihip ng hangin galing doon. Nakikita ko ang pamilyar na pheromones doon. Nagulat ako ng unti-unting lumabas ang anyo ni Damien na nakasay sa dragon.

Nakasay siya ngayon sa isang dragon na pula, malaki iyon base sa nakikita kong parte nito galing sa bintana ng aking kwarto. Agad akong tumakbo papalapit sa bintana. Tinignan si Damien na ngayon ay nakangiti sa akin at ang kaniyang sinasakyang dragon.

Hindi ko iyon nakita agad dahil sa mahikang gamit ni Damien, paniguradong ginamit niya ang Invisible niyang mahika upang makapasok dito. Kung hindi ay agad nang naalarma ang mga kawal na nakabantay ngayon sa palasyo.

Tuwang-tuwa akong makita siyang muli kaya hindi naalis ang aking paningin sa kaniya. Malaki ang kaniyang sinasakyang dragon. Pulang-pula ito gaya ng apoy. Napansin ko rin ang bilis ng pagtangkad ni Damien. Tumangkad siya sa ilang taon naming hindi pagkikita. Lumaki rin ng bahagya ang kaniyang katawan.

“Gusto mong sumakay?” Tanong niya sa akin na mas lalo kong kinatuwa. Hindi ito ang unang beses na nakakita ako ng dragon sa mundong ito pero ito ang unang beses na makakita ako ng malapit at maari ko pang sakyan!

Nakikita ko lamang ang mga dragon na nag liliparan sa palibot ng kaharian ngunit hindi ko iyon nakita ng malapitan kaya ngayon ay tuwang-tuwa ako, lalo na’t nakita ko ng muling si Damien. Labis-labis ang aking pangungulila sa kaniya!

“Bakit ngayon ka lang nagpakita?” Tanong ko agad sa kaniya ng makasay ako sa dragon.

“Hindi ako pinayagang pumunta dito ng aking Nanay kaya ngayon ay tumakas ako gamit ang dragon na aking napaano.” Saad niya. Hindi ako makapaniwala sa kaniyang sinabi, hindi sa una kundi sa pangalawang parte ng kaniyang sinabi.

“Napaamo mo itong malaking dragon?!” Gulat na saad ko. Nilingon ko siya at tinignan ang kaniyang mukha. Nasa harapan niya ako ngayon, doon ako nakaupo ngayon. Nasa likod ko siya kaya dama ko ang aming katawan na nagdidikig sa aking likod.

“Oo. Ang galing ko diba?” Pagyayabang niya sa akin. Nakatingin din siya sa akin ngayon.

“Paano? Hindi ba iyon delikado?!” Gulat at manghang sabi ko.

“Hindi naman dahil nag ensayo ako ng maigi upang mapaamo ang dragon na ito.” Saad niya. “Ito kasi ay isa sa mga maalamat ng dragon sa Wizardia. Pinaamo ko ito dahil natagpuan ko ito sa Infernia at ang alam ko ay namatay na ang may-ari kaya sinubukan ko siyang paamohin, hindi ko alam na masyado lang pala iyong madali.” Dagdag niya.

“Paano mo siya napaamo?” Tanong ko sa kaniya. Ngayon ay hinahaplos na ang dragon na aking sinasakyan ngayon. Manghang-mangha parin ako at hindi parin makapaniwala.

“Sinabi ko lang ang iyong pangalan at napaamo ko na agad siya!” Sabi niya. Nagulat ako doon kaya napalingon ako sa kaniya.

“Ang dragon na ito ay isa sa mga

maalamat

na dragon sa Wizardia, siya ang dragon na

pinagkaloob

ng

Wizardian

Core sa protector ng mga espesyal na uri ng

Wizzean

, kagaya mo.“

Rinig kong sabi ng alitaptap sa akin. Naintindihan ko iyon kaagad kaya mas lalo akong namangha.

Ngumiti ako kay Damien. “Dali na’t paliparin mo na ang dragon!” Masayang sabi ko. Hindi na mapakali at makapaghintay.

Lumipad nga kami sa himpapawid. Doon ko lang napansin na masyado ng malalim ang gabi. Linibot namin ang buong kaharian. Nakikita ko sa ibaba ang mga ilaw ng bawat kabahayan at ang kabuoan ng palasyong pinaggaling namin.

Ginawa namin iyon ng ilang minuto. Hanggang sa inutusan ko si Damien na lumipad ng mas mataas. Nakita ko ang buwan na buong-buong at kumikinang pa sa kalangitan. Lumampas kami sa mga ulap hanggang sa nakita ko na nang malapitan ang buwan. Ang laki nito kumpara sa laki nito nong nasa baba pa ako, sa bintana ng aking kwarto.

Nanatili kami doon ng ilang minuto. Nag-uusap sa ilalim ng puting buwan. Inubos ang oras sa pagdama ng bawat sandaling kami ay magkasama.

Para bang nakalimutan namin kung gaano katagal kaming hindi nag kita.

Nalaman ko na hindi siya pinapunta dito dahil sa kaniyang ginawa noong huli naming pagkikita. Nalaman kasi iyon ng kaniyang magulang dahil mayroon palang nakatingin sa amin na maari makita ng nasa kanilang kaharian pero nakatago at hindi namin nakikita. Hindi ko alam kong nakita din ba nila ang paggamit ko ng tubig na mahika, sinawalang bahala ko iyon.

Nalaman ko rin ang kaniyang paghihirap upang makapasok sa aming kaharian. Nilagpasan pa daw niya ang Wizone na nakapalibot sa kaharian. Mabuti nalang daw at alam ng dragon ang shortcut patungo dito. Sinabi niya iyon sa akin.

Naubos ang aming oras sa himpapawid at bumalik na kami sa baba. Nagpaalam siya dahil malapit ng lumabas ang haring araw nang makakababa kami. Agad naman akong nakatulog ng mahimbing at nakalimutang mayroon pa akong ensayo kinabukasan.

To be continued…

A/N: Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

You can add me on my Facebook account: Hasegawa Langa (The same profile as here on wp) Link: https://www.facebook.com/loadpleaze

Please pm me for me to notice you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 19: Tournament

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 19

Tournament

Roe Blaze POV

Fifteen

years

old, Roe

.

Hindi ko na mabilang kung ilang taon na akong narito. Simula nang mamulat ako sa mundong ito ay manghang-mangha parin ako. Mamayang hapon ay magpapatuloy ang aming ensayo ni Alexander sa gubat. Ngayon ay umaga palang kaya nasa Library ako ngayon.

Hindi ako nagbabasa ng libro gaya ng nakasanayan. Kausap ko ngayon ang alitaptap at nag e-ensayo kami kung paano gamitin ng mahusay ang aking mahika.

“Subukan mo ngang gamitin ang iyong mga mahika.” Saad niya, nagpalipad lipad siya sa aking harapan.

Tinaas ko ang aking kanang kamay at tinuro iyon sa librong nakalagay sa lamesa. Pinalipad ko iyon gamit ang aking mahikang hangin.

“Ngayon naman ay subukan mo ang tubig.” Saad niya.

Tumango ako at sumunod. Gaya ng ginawa ko kanina, inipon ko ang asul na usok na nakikita ko sa paligid at gumawa ng bilog na tubig. Katamtaman lamang ang laki nito upang magpalipad sa aking palad.

“Subukan mo ngang ipatama ang tubig na iyan sa punong nasa labas.” Saad niya, utos niya sa akin.

Sinunod ko naman iyon at lumapit sa bintana ng library. Galing sa bintana, nakalipad parin ang tubig sa aking kamay, nakaharap ang aking palad sa punong dapat patamaan. Pinunterya ko ang katawan ng puno at binigyan ng pwersa ang tubig na nasa aking palad upang tumama ito sa puno.

Nagtagumpay ako sa aking ginawa at tinamaan ko nga ang puno. Nagulantang ako ng makitang nawala ang kalahating katawan ng puno at ang natira na lamang dito ay kalahati ng kaniyang katawan na nakabaon sa lupa. Alam kong masyadong malakas ang aking mahika ngunit hindi parin ako masanay-sanay dito. Manghang-mangha pari akong nakakagamit na ako ng mahika.

“Ngayon naman ay gamitin mo ang iyong mahikang lupa upang maibalik sa dati ang punong iyon. Kailangan na hindi mo ito lapitan o mahawakan. Kung saan ka nakatayo ngayon ay doon mo gagamitin ang iyong mahika.” Saad niyang muli.

Ginawa ko naman ang kaniyang iniutos. Nakatayo ako sa bintana habang nakatingin sa punong putol ang kalahati. Nakita ko sa aking mga mata ang pagsilabasan ng iba’t-ibang usok sa paligid. Pinili ko ang kulay berde sa iba’t-ibang kulay na nasa paligid. Gamit ang imahinasyon ko ay inutusan ko ang mga berdeng Waves na pumunta sa puno upang maibalik ito sa dati.

Nagtagumpay naman ako. Naibalik ko sa dati ang puno ngunit mas malaki na iyon kaysa sa dati nitong anyo. Mabuti na lamang at walang kawal sa paligid ng ginawa ko iyon. Walang nakakita sa paggamit ko ng aking mahika.

“Ngayon naman ay gamitin mo ang iyong apoy na mahika.” Bumalik kami sa dati naming pwesto. Umalis sa harapan ng bintana upang walang makakita sa aming ginagawa.

“Kailangan mong magpalabas ng apoy sa iyong palad at kontrolin iyon upang pumalibot sa iyong katawan.” Nakatingin ako sa alitaptap na nagsasalita sa aking harapan, tumangon ako ng matapos siyang magsalita.

Nagpalabas ako ng apoy na bola sa aking kanang kamay. Gamit ang mga pulang Waves sa aking paligid ay inipon ko iyon patungo sa aking mga palad. Nang makabuo ako ng bolang apoy ay sinunod kong palibutan ng apoy ang aking katawan. Naunang napalibutan ng apoy ang aking kanang kamay patungo sa aking balikat. Hindi iyon mainit gaya ng normal kong maramdaman sa apoy, malamig lamang iyon kaya hindi ako napapaso.

Natapos ko ang pinagawa sa akin ng alitaptap. Ngayon ay nababalot na ako ng apoy. Ang aking buhok ay nasusunod sa apoy, maliban sa aking mukha, tenga at leeg ay nababalot na ako ng apoy. Para tuloy akong nasusunog sa estilo ng aking katawan ngayon.

“Mas maganda siguro kong hindi lahat ng katawan mo ay nababalot ng apoy.” Suhestyon ng alitaptap sa akin na sinang-ayunan ko naman. Ang pangit niyon tignan.

Natapos ang umaga ko na walang ibang ginawa kundi ang mag ensayo sa aking mga mahika. Inaral ko ang iba’t-ibang uri ng mahika hanggang sa sumapit ang hapon.

Nasa hapagkainan na ako ngayon upang kumain sa tanghali. Kasama ko ang hari at reyna, pati si Adolphus na nasa kaniyang pwesto. Narito rin ang aking uncle Aaron na nakaupo sa tabi ni Adolphus. Minsanan lamang kung makasabay namin siya sa hapagkainan ganon narin ang Hari dahil palagi silang nasa misyon upang maprotektahan ang kaharian.

Gaya ng dati ay hindi parin nawala ang masamang tingin niya sa akin, ilang taon na ang nakalipas ngunit wala paring nagbago. Ngayon na magkatabi sila ni Aaron ay para silang mag-ama dahil pareho silang masama ang tingin sa akin. Mukha tuloy silang mga bashers ko na magkadikit.

Hindi ko sila pinansin at nagpatuloy na lamang sa pagkain. Dinama ko ang mga masasarap na pagkaing nakahain sa aming harapan. Nag-uusap sila sa hapagkainan habang ako ay patuloy na kumakain.

“Nalalapit na ang paligsahan ng mga batang Wizzean. May balak ba kayong isali sa paligsahan si Roe?” Narining kong sabi ni Prinsipe Aaron. Napatingin ako sa kaniya habang patuloy na nginunguya ang pagkaing nasa aking bunganga.

“Naka depende kung gustong sumali ni Roe sa paligsahan.” Saad ng mahal na Hari, ang aking tatay. Nakakunot naman ang aking noo, taka sa kung anong paligsahan ang kanilang pinaguusapan.

“Dapat siyang sumali! Ako nga noon ay sumali eh!” Sabat ni Adolphus. Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy na lamang sa pagkain. Hindi ko alam kung ilang plato na ng pagkain ang aking nakain, kung bibilangin ay paniguradong aabutin ka pa ng ilang taon sa dami!

“Ano po bang paligsahan iyon?” Tanong ko sa kanila. Nilunok ang pagkaing nasa aking bunganga, hawak-hawak parin ang parte ng manok sa aking kanang kamay, nakatingin parin sa aking platong tambak pa ng iba’t-ibang pagkain.

“Ang paligsahan na aming pinaguusapan ay ang paligsahan ng mga labing limang taong gulang na batang Wizzean. Labing limang taong gulang kana kaya maari kang sumali doon kung gusto mo.” Ang aking Nanay ang sumagot, nakatingin siya sa akin habang kumukuha ng pagkain sa gitna ng lamesa at nilalagay sa aking plato.

Nag-isip ako ng ilang sandali habang patuloy na kumakain. Nagpatuloy naman ang kanilang usapan pero hindi na ako nakinig.

Kung sasali ako ay makikita ko na ang aking lakas at ang epekto ng aking pag e-ensayo sa ilang taong nakalipas. Sa mga napanood kung anime ay sumasali sila sa tournaments upang lumakas. Magiging gaya rin ba ako ni Killua kung sakaling sasali?

Nakapagpasya na akong sumali sa paligsahan na kanilang nabanggit. “Sasali ako sa paligsahan. “ Saad ko habang patuloy na kumakain. Hindi kasi maubos-ubos ang pagkaing nasa aking plato dahil patuloy rin ang paglalagay nang aking Nanay sa aking pinggan ng pagkain.

“Sigurado ka ba diyan, Anak?” Tanong ng aking Nanay. Dama ko ang kanilang tingin sa akin kaya tumango na lamang ako dahil abala pa ako sa pagkain.

“Kung ganoon ay ia-anunsyo kung sasali ka upang maisali na ang iyong pangalan sa paligsahan at mabigyan ng imbitasyon!” Ang Hari na tuwang-tuwa sa aking pahayag. Tinawag niya ang isang kawal upang ihayag ang kaniyang mensahe.

Naramdam ko ang tingin nila Uncle Prinsipe Aaron at Adolphus kaya tinignan ko sila. Nakakunot ang noo ni Adolphus at animo’y galit. Si Uncle Aaron naman ay nakangisi at para bang may binabalak na masama.

“Mas lalo kang mahihirapan sa pag e-ensayo kapag sumali ka sa paligsahan.” Saad muli ng aking Nanay. Kita ko ang pag-alala sa boses niya ngunit nakitaan ko rin ng saya ang kaniyang mga mata.

“Ayos lang po.” Saad ko at tumango sa kaniya habang nakangiti at pinagpatuloy ang pagkain.

Kinahapunan nga ay mas dumoble ang aking pag e-ensayo. Kasama ko parin si Alexander sa gubat. Ngayon ay nakikipaglaban ako sa kaniya gamit ang aking espada.

“Ha…” Hinihingal na ako dahil sa pagod. Kanina pa ako atake nang sunod-sunod ngunit hindi ko parin siya napa-alis sa kaniyang pwesto.

“Ano? Iyan lang ba ang kaya mo?” Saad niya. Nakatingin sa akin.

Ang kailangan ko kasing gawin ay paalisin siya sa kaniyang pwesto. Nakatayo siya ngayon sa aking harapan, ilang metro ang layo. Ilang oras na ang nakalipas pero hindi ko parin siya napaalis sa kaniyang pwesto.

Hindi ako pwedeng gumamit ng ibang sandata maliban sa aking espada kaya nahihirapan akong gawin iyon lalo na’t magaling sa harap-harapang labanan si Alexander.

“Yaahh!!” Sigaw ko nang tumakbo ako patungo sa kaniyang pwesto. Hawak-hawak ang aking espada sa aking kanang kamay, inatake ko siya. Tumalon ako ng bahagya nang makalapit ako ng kunti kay Alexander. Ihahampos ko na sana ang aking espada sa kaniyang ulo ngunit gumamit ako ng mahika at nag transport sa kaniyang likod. Gamit ang aking kanang paa ay sinipa ko siya ng malakas dahilan para medyo mapasubsob siya ng kunti.

Napaatras ako ng iwasiwas ni Alexander ang kaniyang espada sa akin. Ngumisi siya at sinugod ako. Wala akong nagawa kundi lumaban, kung hindi ay baka matamaan ako ng kaniyang mga atake.

“Gumagaling kana pero hindi parin ito sapat upang manalo ka sa paligsahan.” Saad niya sa pagitan ng aming pakikipaglaban.

Sunod-sunod ang aming mga atake, natatamaan ako ng iba niyang atake pero ako ay hindi parin nakakatama sa kaniya ni isa. Nakakasabay lang ako sa kaniyang mga atake ngunit hindi ako nakakatama ng atake. Natutumba ako kapag natatamaan ako ng kaniyang mga atake ngunit tumatayo parin ako upang ipagpatuloy ang aming laban.

Natapos ang aming pag e-ensayo ay bumalik na kami sa palasyo. Malapit ng magdilim ng dumating kami sa palasyo. Agad akong pinaliguan ng mga lingkod nang makapasok ako sa palasyo. Kahit na gusto kong ako na maligo sa aking sarili ay hindi ko magawa dahil sa pagod sa pag e-ensayo.

Natapos ako sa aking pagligo at ngayon ay bago na ang aking mga damit. Nakahiga na ngayon sa aking kama at gustong-gusto ng magpahinga.

Hindi ko namalayang nakatulog ako kanina at nagising na lamang ng mayroong kumatok sa pintuan ng aking kwarto. Pagod akong bumangon kaya gumamit ako ng mahika upang buksan ang pinto.

Ang Reyna ang pumasok, may dala-dala siyang pagkain. Nakangiti siya sa akin habang naglalakad patungo sa aking kama. Nang tuluyang makalapit ay nilagay niya sa lamesa sa tabi ng aking kama ang pagkaing dala niya. Amoy na amoy ko ang sarap niyon.

“Kumain kana, Anak. Hindi ka na namin tinawag kanina dahil alam kong pagod ka. Pero naisipan kong baka magising ka sa gabi at magutom kaya naghanda ako nang pagkain para sa’yo.” Saad ng mahal na Reyna sa akin.

Bumangon ako sa aking kama at walang sabi-sabi na kinain ang pagkaing nasa aking harapan. Masarap iyon, sanay na ako doon dahil ang Reyna mismo ang nagluluto sa aming pagkain sa palasyo. Hindi naman kailangan iyon pero gusto daw niyang magluto at upang matiyak na walang lason na mailalagay doon.

Umalis ang Reyna ng matapos ako. Nagpasalamat ako sa kaniya at bumalik sa pagkakahiga sa aking kama ilang minuto matapos kumain.

Ilang buwan na ba ang nakalipas nang huli kong makita si Damien? Ang huli naming pag-uusap ay noong pinasakay niya ako sa kaniyang dragon. Kahit na sunod-sunod ang aming ensayo ay hindi parin nawawala sa aking isipan si Damien.

Lumipas ang ilang mga buwan, hindi ko pa siya nakitang muli. Inabot na ng ilang taon iyon kaya labis labis na aking pangungulila sa kaniya. Nagpatuloy naman ang aking ensayo sa combat at mahika kaya kahit papano ay mayroong akong ibang pinagkakaabalahan maliban sa pag-iisip kay Damien.

To be continued…

A/N: Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

You can add me on my Facebook account: Hasegawa Langa (The same profile as here on wp) Link: https://www.facebook.com/loadpleaze

Please pm me for me to notice you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 20: Fight

I do not proofread. This chapter is unedited.

I’m kind of distracted about something right now, I’m sorry if there’s too many mistakes here.

Chapter 20

Fight

Roe Blaze POV

Fifteen years

old, Roe.

Naghahanda na kami patungo sa kaharian ng Wisteria. Doon kasi gaganapin ang paligsahan aking sasalihan. Ngayon na ang araw na iyon, ngayon ay sampong taong gulang na ako. Nang matapos ang paghahanda ay agad na kaming lumayag.

Kasama ko ang aking magulang na nakasakay sa kalesa, dragon ang humihila dito ay may anong mahika ang nakalagay sa ilalim ng kalesa upang makalipad ito. Para tuloy kaming nakasakay sa sasakyan ni Santa Claus.

Dumaan kami sa taas ng mga kabahayan sa kaharian ng Airethale. Nang malapit na kami sa boundary ng kaharian ay mayroong portal na lumabas sa himpapawid. Iba ito sa portal na ginagamit ng mga tao sa Airethale, ito ay portal na ginagamit ng mga Royal Family kung aalis sila sa kaharian.

Napapikit ang aking mata ng maramdaman ang lakas ng hangin na humihigop sa amin patungo sa portal.

Sa pagbukas ng aking mata ay lumantad ang malaking shell sa gitna ng malawak na karagatan. Isa itong shell na malaki at nakabukas ito. Sa loob ng shell ay ang kaharian ng Wisteria.

Nasa ibabaw ito ngayon ng tubig, tanda na bukas ang kaharian sa sino mang papasok dito. Ang nabasa ko kasi sa libro ay ang kaharian ng Wisteria ay nasa ilalim ng tubig. Saka lamang ito lumulutang sa karagatan kapag mayroong selebrasyon o kaganapan, kagaya ngayon.

Hindi ko maiwasang mamangha sa aking nakikita. Sa labas ng kaharian, sa karagatan ay marami akong nakikitang iba’t-ibang uri ng Wizters, kagaya ng Mermaids at Dolphins. Nanatili ang aking tingin sa mga mermaids na naglalaro sa karagatan kasama ang iba’t-ibang uri ng mga isda. Naalis lamg iyon doon ng makalapit kami ng tuluyan sa kaharian.

Ibang-iba ito sa uri ng aming kaharian. Ang estilo ng kanilang mga bahay ay para bang coral reefs ngunit malalaki ito. Ang ganda ng kanilang mga kabahayan at iba-iba ang kulay niyon.

Naalis ang aking tingin ng tuluyang bumaba ang aming sinasakyan sa lupa. Nasa harapan kami ngayon ng isang arena kagaya ng nasa Rome sa dati kong mundo. Agad kaming pumasok doon. Ang unang stage kasi ng tournament na ito ay ang pagcheck ng kapangyarihan ng mga batang nakilahok, sa parteng iyon ay sampo lamang ang kanilang pipiliin.

Naghintay kami ng ilang minuto hanggang sa nagsimula na nga ang paligsahan. Umalis ako sa tabi ng aking mga magulang ng pinapapunta na lahat ng mga nakilahok sa baba ng arena.

“Ang unang parte ng paligsahan ay ang Wiz Power Checking, ang sampong batang may pinakamataas na kapangyarihang taglay ay makakapasok sa labanan nang mga sampong taong gulang na Wizzean.” Saad ng isang lalaki ngunit hindi ko siya nakikita.

“Ilagay lamang ninyo ang inyong palad sa bolang crystal sa gitna ng arena. Makikita sa taas niyon ang taglay mong lakas, ipapalabas naman iyon sa billboard na nasa taas ng arena at kung anong rank mo sa lahat ng mga nakilahok sa paligsahang ito.” Saad muli ng lalaki.

Agad namang nagsimula ang mga kasama kong bata. Natapos iyon agad at ang aking pangalan ay nasa pang siyam sa lahat ng mga kalahok. Masigabong palakpakan ang ginawa ng mga taong naroon upang manood ng makompleto ang sampo.

Wotaro Wisteria, 999 Wiz Power

2. Edward Infernom, 996 Wiz Power

3. Ichigo Icewalker, 994 Wiz Power

4. Atlas

Dwarven

, 993 Wiz Power

5. Red Purpleheart, 991 Wiz Power

6. Luke Warden, 987 Wiz Power

7. Cyclops Fishtalker, 983 Wiz Power

8. Tyrone Melbourne, 980 Wiz

Power

9. Roe

Blaze-Airedale, 979 Wiz Power

1

0. Wendy Williams, 978 Wiz

Power

Nagsimula ang susunod na laban. Ang unang nakipaglaban ay ang nasa unang rank at pang-sampo. Si Wotaro mula sa Wisteria at Wendy mula sa Airethale ang unang naglaban. Natapos iyon agad dahil sa agwat ng lakas at galing ng dalawa. Agad na nanalo si Wotaro matapos niyang sunod-sunod na atakehin ang kaniyang kalaban. Naawa tuloy ako sa kaniyang kalaban lalo na’t galing din siya sa kahariang pinanggalingan ko. Hindi ko lang siya kilala pero kaming dalawa lang ang kalahok sa sampo ang galing sa Airethale.

Ang sumunod na labanan ay sa pagitan ko at ni Edward, ang kapatid ni Damien.

Pumunta kaming dalawa sa gitna ng arena kung saan maglalaban-laban ang mga kalahok. Nagsimula ang aming laban. Ang kaniyang mga atake ay sobrang lakas, damang-dama ko iyon dahil ang uri ng aming labanan ay hindi mahika kundi combat.

“Ikaw!” Sigaw niya at umatakeng muli. Ang kaniyang gamit ay espada, ang espadang iyon ay nasusunog sa apoy.

Hindi ko iyon maintindihan kaya patuloy kong sinangga ang kaniyang mga atake.

“Ikaw ang dahilan kung bakit hindi na ako pinapansin ni Kuya!” Sigaw niyang muli. Kitang-kita ko na ang kaniyang pagod dahil sa kaniyang sunod-sunod na pag-atake sa akin.

“Ano bang ginawa ko at galit na galit ka sa akin?” Tanong ko sa kaniya ng magdikit ang aming katawan. Nakadikit ang aming mga espada dahil sa pagsangga namin ng aming mga atake.

Imbis na magsalita siya ay umatras siya dahilan upang magkalayo ang aming espasyo. Kitang-kita sa kaniyang mata ang galit at lungkot. Mahigpit ang kaniyang pagkakahawak sa kaniyang espada at handang-handang sumugod patungo sa akin sa ano mang sandali.

“Inagaw mo sa’kin si Kuya Damien. Wala na siyang ibang binabanggit maliban sa’yo sa Infernia. Wala na rin siyang oras para sa akin!” Sigaw niya sa akin. Paniguradong walang nakakarinig sa aming usapan ngayon dahil masyadong malayo ang mga manonood.

“Anong inagaw? Minsanan nga lang kami magkita ni Damien.” Pag dadahilan ko sa kaniya pero mas lalo pa ata siyang nagalit.

“Hindi minsanan ang palaging gabing pagtakas ni Kuya Damien upang puntahan ka!” Ani niyang muli. Malungkot ang kaniyang mga mata at lukot na lukot ang kaniyang mukha. Galit na galit.

Totoo, hindi ko nakakausap si Damien sa ilang taon pero dama kong may nanonood sa akin sa aking pagtulog sa gabi. Alam kong si Damien iyon dahil hindi ako natakot sa matang nakapanood sa akin, mas lalo pa nga akong nakakaramdam ng kaligtasan sa presensyang iyon.

“Hindi ko pa rin siya inagaw sa’yo! Magkaibigan lang kami ni Damien pero kapatid ka parin niya.” Usal ko sa kaniya. Agad naman siyang umatake sa akin.

“Kung kapatid niya ako ay dapat mayroon din siyang oras na ilalaan sa akin. At kung kapatid niya ako ay hindi lang dapat ikaw ang bukambibig niya kapag magkasama kami!” Sigaw niya sa akin.

Nagpatuloy ang aming labanan hanggang sa matapos iyon. Ako ang nagwagi dahil naubosan ng lakas si Edward sa sunod-sunod na atake na kaniyang ginawa sa akin ngunit walang tumama kahit isa dahil hindi niya iyon pinag-iisipan ng maigi.

Ang natira na lamang sa paligsahan ay lima , kabilang na ako.

1. Wotaro Wisteria

2. Roe Blaze-Airer

3. Ichigo Icewalker

4. Atlas Dwarven

5. Luke Warden

Malakas ang sigawan ng mga tao ng ipalabas sa billboard ang limang mga pangalan ng mga kalahok. Agad na nagsimula ang susunod na laban. Ito na ang panghuling parte ng labanan kung saan kaming lima ay maglalaban-laban, isa lamang ang matitira sa amin na siyang tatanghaling panalo.

Sinugod ako ni Luke, ang kaniyang kapangyarihan ay apoy dahil galing siya sa Infernia. Gumamit siya ng bolang apoy upang ipatama sa akin na agad ko namang naiwasan.

“Ito ang kapalit dahil tinalo mo ang aming Prinsipe!” Sigaw niya. Ang ibigsabihin niyang sabihin ay si Edward na aking natalo kanina.

Gumawa siya ng pana at palaso gamit ang kaniyang apoy na mahika. Tinuro niya sa akin iyon at nagpakawala ng tatlong palaso patungo sa akin. Gamit ang aking hangin na mahika ay pinatamaan ko iyon upang hindi umabot sa akin.

Sunod sunod ang kaniyang paglalabas ng mga palaso at atake sa akin. Ako naman ay iwas ng iwas, kung hindi ko ginagamitan ng mahikang hangin ay umaalis ako sa aking pwesto upang hindi matamaan. Sa kalayuan ay nakita kong naglalaban si Ichigo at Atlas. Sa aking napansin ay para bang pinoprotektahan ni Ichigo si Wotaro.

Binalik ko ang aking paningin sa aking kalaban ngayon, gumawa ako ng ipo-ipo sa pwesto kung saan nakatayo si Luke. Hindi niya naiwasan kaya nakuha siya niyo at nag paikot-ikot sa loob ng ipo-ipo. Kinontrol ko iyon patungo sa lugar kung nasaan ang tatlo pang kalahok.

Agad na natigil sina Atlas at Ichigo sa kanilang paglalaban. Nagkaroon ng malayon pagitan sa kanilang dalawa. Si Luke ay nasa loob parin ng ipo-ipo, tinanggal ko iyon ng makitang hindi na siya makakilos. Nahulog naman siya sa lupa dahil sa pagtanggal ko sa ipo-ipo.

Nakatingin na ngayon sa akin ang tatlong natitira pa. Tinignan ko rin sila at pinag-alaran ang kanilang katawan.

Matapos kong makita ang kabuoan nilang tatlo ay agad akong nag-teleport sa likod ni Ichigo, ang pinakapagod at halatang kunti na lamang ang natitirang lakas. Hindi siya agad nakakilos ng makarating ako sa kaniyang likod, gamit ang likod ng aking espada na hawak ng aking kanang kamay ay pinatulog ko siya dahilan para matumba siya sa lupa.

Umalis naman ako sa aking pwesto dahil napapagitnaan ako ng dalawa. Sinugod ako ni Wotaro na agad ko namang sinangga. Nilabanan ko ang kaniyang mga atake at nakipagpalitan kami ng mga atake gamit ang aming mga espada. Napansin ko si Atlas na gumawa ng mahika, ang kaniyang palad ay nakalagay sa lupa kaya alam kong gagawa siya ng ugat upang mahuli kami.

Agad akong lumayo doon. Nakatayo at bahagyang nakangisi ay nag teleport ako ulit sa likod ni Atlas, gumawa siya ng pader upang iharang sana sa aking atake ngunit mali iyon. Nasa kanan ang kaniyang pader ngunit sumulpot ako sa kaniyang kaliwa. Sinipa ko siya sa tiyan dahilan upang mapahandusay siya sa sakit. Agad akong lumayo doon. Hind ko na siyang muling tinignan dahil alam kong hindi na siya muling makakatayo pa dahil sa parteng aking natamaan.

Tinignan ko si Wotaro na nasa aking gawing kanan, nakahanda ang kaniyang postura upang protektahan ang kaniyang sarili. Nakangising tumakbo ako patungo sa kaniya, balak ko sanang patamaan ng espada ang kanang bahagi ng kaniyang katawan ngunit nasangga niya iyon ng kaniyang espada. Nilabas ko naman ang aking kunai gamit ang aking kaliwang kamay galing sa aking likod, gamit iyon ay sinubukan ko siyang saksakin ngunit agad siyang umatras ng mapansin niya iyon.

Dahil hindi ako nagtagumpay ay tinapon ko ang hawak na kunai sa kaniya, nawala sa akin ang kaniyang paningin dahil doon. Agad naman akong nag-teleport sa kaniyang likod at gaya ng ginawa ko kay Ichigo kanina, pinalo ko rin ang kaniyang leeg ng aking espada. Agad siyang natumba dahil doon at nawalan ng malay.

Ako ang nagwagi, rinig na rinig ko ang hiyawan ng mga tao sa aking paligid. Nilibot ko ang aking tingin sa arena, nakangiti at nakataas ang espadang hawak ng aking kanang kamay. Nakita ko ang mga hari at reyna, lalo na ang aking Tatay at Nanay na nakatayo sa kanilang upuan, nakangiti at pumapalakpak.

Hindi ko makita si Damien sa loob ng arena. Hindi ko rin maramdaman ang kaniyang pheromones. Wala siya dito at bahagya akong nalungkot doon. Natapos ang paligsahan ay hindi ko manlang siya nakita. Umuwi na lamang kami sa kaharian ay hindi ko manlang nasilayan ang kaniyang kagwapohan.

To be continued…

A/N: Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

You can add me on my Facebook account: Hasegawa Langa (The same profile as here on wp) Link: https://www.facebook.com/loadpleaze

Please pm me for me to notice you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 20.5: Marked and Escape

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 20.5 (Special Chapter)

Marked and Escape

Roe Blaze

POV

Eighteen years old, Roe.

Nasa kaharian na kami ngayon ng Infernia. Gabi ng pumunta kami dito kaya kita ko ang mga magagandang kulay ng ilaw sa aming paligid. Ang kaharian ng Infernia ay kagaya ng estilo ng kaharian ng mga Tsino sa aking mundo. Makukulay ang kanilang kabahayan at maraming mga disenyo, karamihan dito ay pula.

Ang mga kabahayan ay mayroong pare-parehong disenyo. Ang kanilang disenyo ito ay para sa pag gunita ng kaarawan ng kanilang Hari. Kaarawan ngayon ng Hari ng Infernia kaya kami narito ngayon. Ito palang ang aking unang beses na sumama dito. Sa dahilang gusto kong makita si Damien dahil ang tagal na ng huli kong masilayan ang kaniyang kagwapohan.

Nananabik ako na makikita ko siyang muli. Hindi maalis ang kaba sa aking puso. Sa bilis ng tibok niyon ay naririnig ko na ang tubog nito. Hindi nawala ang aking paningin sa aming nadadaanan hanggang sa dumating kami sa palasyo ng Infernia.

Nasa bundok kasi ang Infernia kaya ang palasyo ay nasa pinakamataas na parte. May dalawang matataas at matutulis na bahagi ng lupa ang nakatayo sa harapan ng palasyo, kung saan ang pasukan. Kagaya ng palasyo sa amin ay mayroon ding hagdan na aakyatin upang makarating sa mismong palasyo.

Ang karamihan sa aking nakikita sa paligid ay kulay pula. Lalo na ang kanilang mga kawal at lingkod na nakakalat sa palagid. Kasabay naming pumasok sa palasyo ang mga taong galing sa iba’t-ibang kaharian ngunit hindi ko iyon pinansin at nanatili ang aking tingin sa pintuan ng palasyo, naghihintay na baka andoon si Damien na naghihintay sa akin.

Tumuloy kami sa paglalakad patungo sa loob ng palasyo. Kasama ko ang Hari at Reyna at iba pang myembro ng Royal Family ng Airethale kasama ang kani-kanilang mga kawal. Si Alexander at iba dalawa pang punong kawal ng kaharian ang aming kasama. Nasa likod lang namin sila, binabantayan ang aming paligid.

Sobra ang aking pagkadismaya ng marating namin ang pintuan papasok sa palasyo. Bumungad sa akin ang dalawang magagandang lalaki na sumalubong sa amin.

“Maligayang pagdating, Mahal na Hari at Reyna ng Airethale. At sa iba pang myembro ng inyong Royal Family.” Sabay na sabi ng dalawa at yumuko habang ang dalawang kamay ay magkadikit, kagaya ng pagbibigay pugay ng mga Tsino sa kanilang mga hari.

Ang bawat kaharian ay may kaniya-kaniyang uri ng pagpupugay. Isa iyon sa pagkakakilanlan ng mga tao dito.

Nilibot ko ang aking paningin, umaasang makikita si Damien ngunit nabigo lamang ako dahil hindi ko talaga siya nakita.

Nagsimula ang selebrasyon ngunit hindi ko nakita ni anino ni Damien. Naaamoy ko ang kaniyang kukunting pheromones sa paligid ngunit hindi ko talaga siya makita.

Sa kalagitnaan ng selebrasyon ay umalis ako sa pwesto namin. Nagpaalam akong lalabas ngunit ang plano ko ay hanapin si Damien.

Nilibot ko ang lahat nang parte ng Infernia hanggang sa dumating ako sa isang kwarto kung saan mas malakas ang amoy ng Pheromones ni Damien doon. Hindi iyon katulad ng amoy ng pheromones ni Damien kapag nasa paligid siya kaya alam kong wala siya doon sa loob.

Kahit na wala si Damien sa loob ay pumasok parin ako. Nakakasigurado akong iyon ang kwarto ni Damien at hindi nga ako nagkamali dahil nang buksan ko ang pinto ay mas lalong lumakas ang amoy ng kaniyang pheromones.

Nilibot ko ang aking paningin sa loob ng kaniyang kwarto. Malinis iyon at wala masyadong mga gamit. May mga larawan na nakadikit sa dingding ng kaniyang kwarto ngunit ang nakakuha ng aking atensyon ay ang litrato sa lamesang nasa tabi ng kaniyang kama. It was me, kasama siya. Hindi ko matandaan kung kailan iyon nakuhanan. Nakatagilid ako sa larawan, siya naman ay nakaharap sa kumukuha ng litrato.

Nagulat ako ng may biglang yumakap sa akin galing sa likod. Naamoy ko kaagad ang kaniyang pheromones at ang pamilyar na pakiramdam ng kaniyang katawan na nakadikit sa aking katawan. Si Damien iyon, sigurado ako.

Iba ang amoy ng kaniyang pheromones. Mas lalo iyong lumakas. Ibang-iba sa pheromones na naaamoy at nakikita ko galing sa kaniya noong huli naming pagkikita.

“Anong ginagawa mo dito?” Bulong niya sa aking tenga. Bumilis ang tibok ng aking puso dahil sa kaniyang ginawa.

“W-wala…” Saad ko. Napapalunok dahil sa pinaghalong pagkasabik, saya, at kaba ang dumadaloy ngayon sa aking katawan.

“Hindi ka pupunta dito kung wala kang gagawin, lalo na’t nasa kwarto pa kita.” Masyadong malamyos ang kaniyang boses habang binubulong niya iyon. Ang kaniyang pagkakayap sa akin ay hindi mahigpit ngunit nasasakal naman ako sa lakas ng kaniyang pheromones.

“H-hinahanap lang kita… Dahil matagal na kitang hindi nakikita…” Pag-amin ko. Napapapikit dahil sa amoy ng kaniyang pheromones dagdagan pa ng kaniyang hiningang tumatama sa aking tenga. Malalalim ang kaniyang hininga kaya damang-dama ko iyon. Nakakaramdam narin ako ng init galing sa kaniyang pheromones kaya naaapektuhan narin ako.

“Hindi ako nagpapakita sa’yo dahil hindi ko makontrol ang aking pheromones kapag nasa tabi kita. I can mark you anytime, kaya iniiwasan ko iyon. Lalo na ngayon…” Naglalakbay ang kaniyang mga kamay sa aking katawan habang binubulong niya iyon sa aking tenga. Nagulat ako sa kaniyang pagsasalita ng ibang lengguwahe na mas lalong nagpa-sexy sa kaniyang sinabi.

“Gustong-gusto kitang lapitan pero hindi ko magawa. Patawad…” Paos ang kaniyang boses ng sabihin niya iyon at nagsimulang halikan ang aking leeg. Napakagat labi ako dahil hinigpitan niya ang yakap sa akin gamit ang kanang niyang kamay habang ang kaliwang kamay niya ay naglalakbay sa aking katawan.

[A/N: Censored part. Will be posted in the end of the story.

Bagets

pa ang mga bida. Hindi pa

pwede

. Lmao.]

That night, he marked me. Nagpadala ako sa agos ng mundo, nagpatinag at pumatol. Hindi ko iyon mapigilan lalo na’t sabik na sabik ko siyang makita at mahawakan. Labis-labis ang aking pangungulila sa kaniya sa ilang taong hindi namin pagkikita.

Marking someone through kissing and biting their neck or ears can’t make any omega pregnant. But not me, nabuntis niya ako kahit na walang nangyari sa’min.

I’m special and Damien is a dominant Alpha. He just marked me pero nabuntis niya ako without penetration. Walang nangyari sa amin. Aside from our steamy kisses and sensual touches, we didn’t go that far.

Even though I was too young, my body was made special and different from other people.

That’s why, at the age of eighteen I gave birth to our twin, secretly.

Nineteen

years old, Roe.

Nasa Infernia kami ngayon. Kaarawan ng Reyna naman ngayon ang aming dadaluhan. Kagaya ng dati ay makulay ang Infernia, punong-punong namumulang paligid ang bawat sulok ng kaharian.

Bumalik sa akin ang ala-ala ng nangyari noong huli naming punta dito. Naiilang ako lalo na’t nagkaroon ng bunga ang nangyari sa aming dalawa ni Damien. Walang nakakaalam niyon maliban sa akin at ang alitaptap.

“Magbigay pugay sa ating kaibigang kaharian, ang Airethale. Maligayang pagdating sa kaharian ng Infernia, Hari at Reyna ng Airethale.” Salubong ng mga kawal sa amin.

Pumasok kami doon. Gaya ng dati ay marami ang taong naroon. Madami ang pagkaing handa ngayon. Hindi ko makita si Damien sa paligid, napagpasyahan kong hindi ako maglilibot dahil ayaw kong maulit ang nangyari noon. Nakikita ko naman si Damien at nakakausap sa nakalipas na buwan ngunit iniiwasan kong magsama kami sa lugar na kaming dalawa lang ang tao.

Matalik na magkaibigan ang aking Nanay at ang Reyna ng Infernia kaya nang matapos ang salo-salo ay nanatili kami roon. Uuwi na lamang kami kinabukasan. Mayroong hinanda sa aming kwarto, nagpasalamat ako na malayo ang aking kwarto sa kwarto ni Damien.

Agad akong pumasok doon. Nababagabag dahil sa amoy ng pheromones ni Damien sa paligid. Mahina lamang iyon pero sapat na upang malaman kong nasa paligid lamang siya.

Matutulog na sana agad ako. Hindi pinapansin ang presensiya ng pheromones ni Damien. Pinikit ko ang aking mga mata habang nakahiga sa aking kama.

“Bakit mo ako iniiwasan at hindi mo rin ako pinapansin? Hindi ka rin pumunta sa aking kwarto ngayon.” Saad ng tinig na nanggagaling sa bintana ng aking kwarto.

Napabalikwas ako ng bangon. Agad na tumingin sa banda ng bintana. Doon ko nakita si Damien na nakatayo habang nakatingin sa akin. Madalim na sa labas dahil malalim na ang gabi kaya hindi ko masyadoong maaninag ang kaniyang mukha. Walang ilaw dito kaya ang tanging nagsisilbing liwanag ay ang kumikinang na buwan sa labas ng bintana. Nakabukas ang bintana kaya humihihip ang hangin papasok sa kwarto dahilan para magliparan ng bahagya ang mga kurtina sa bintanang kaniyang kinatatayuan.

“Hindi kita iniiwasan.” Saad ko. Nakaupo sa kama at nakatingin sa kaniyang banda.

“Sinungaling. Alam kong iniiwasan mo ako simula ng may mangyari sa ating dalawa.” Naglakad siya patungo sa aking pwesto. Kahit na labing tatlong gulang pa lamang siya ay matangkad na siya kaya sa aking paningin ngayon ay para bang malaking tao ang nasa aking harapan.

Napapikit ako ng tumayo siya sa aking harapan. Magkaharap na ngayon ang aming ulo at masyadong magkadikit iyon.

Naramdaman kong dumikit ang kaniyang malambot na labi sa aking noo. Binuksan ko ang aking mata matapos niyang gawin iyon. Nasa harapan ko siya ngayon, ang kaniyang mga mata ay kumikinang dahil sa liwanag ng buwan. Kitang-kita ko ang lungkot doon. Hinaplos niya ang aking pisngi gamit ang kaniyang kanang kamay. Malamig iyon nang dumikit sa aking balat.

“Ayos lang na iwasan mo ako lalo na’t hindi maganda ang ginawa ko sa’yo noon. maiintindihan kita. Basta’t huwag mo lang akong iwanan, sapat na iyon para mapanatag ako.” Paos ang boses na saad niya. Damang-dama ko ang lungkot doon.

Tumango ako, kasabay niyon ang kaniyang paglalakad patungo sa bintana upang umalis na. Nanatili akong nakaupo sa kama at nakatingin sa bintanang kaniyang nilabasan. Makalipas ang ilang minuto ay inantok na ako.

“Mahal na Prinsipe…” Nagising ako ng boses ni Alexander. Minulat ko ang aking mata at nakita si Alexander na mayroong pagaalala sa mukha.

“Halika kana. Aalis na tayo ngayon din.” Saad niya at hinila niya ako patungo sa pintuan ng kwarto.

“Ano bang nangyayari?” Takang tanong ko.

Nang buksan niya ang pinto ay nakita ko ang nagtatakbuhang mga kawal sa pasilyo. Nagkakagulo at sa ’di kalayuan ay may nakikita akong usok, para bang may nasusunog sa bandang iyon.

“Mamaya ko na ipapaliwanag sa’yo ang nangyayari kapag nakaalis na tayo dito. Ngayon ay ang isipin muna na’tin at ang pag-alis na’tin, sa kautusan ng Mahal na Reyna.” Saad niya at patuloy akong hinihila.

Patakbo at lakad ang aming ginawa. Nahihirapan kami sa paglabas dahil sa mga kawal at lingkod na nagkakagulo sa pasilyo. Nakakalat sila sa bawat sulok ng palasyo.

Nilingon ko ang palasyo ng Infernia nang makalabas kami at makasakay sa aming sasakyan. Umalis kami roon na hindi ko kasama ang Hari at Reyna. Nakikita ko ang mga kawal at lingkod na nakakalat sa labas ng palasyo, rinig na rinig ko rin ang ingay na kanilang nililikha. Palahaw at sigaw ang maririnig sa bawat sulok ng palasyo. Kitang-kita ko rin ang sunog sa kaliwang parte ng palasyo. Malaki ang usok na nililikha nito kaya pati ang buong kaharian ay nakikita iyon. Nagsilabasan sa kani-kanilang kabahayan ang mga tao at ang iba ay nagtungo sa palasyo upang tignan ang kaganapan.

Unti-unti kong naintindihan ang mga nangyayari, kahit na kulang pa ang impormasyon sa aking kaisipan. Nakadama ako ng kaba sa patuloy na pagtakas namin. Gustuhin ko mang manatili roon ngunit hindi ko magawa dahil hindi iyon papayagan ni Alexander. Wala akong magawa kundi ang tumakas paalis sa nagkakagulo at nasusunog na palasyo ng Infernia. Sumagi sa isip ko si Damien habang tumatakas kami. Hindi ko maiwasang mag-alala dahil doon.

Sa kaparehong taon ay naganap ang digmaan sa nang Infernia at Airethale. Ngayon ay ang ika-limang araw matapos ianunsiyo ng Infernia na magkakaroon ng digmaan sa pagitan ng Airethale at Infernia matapos mamatay ang Reyna ng Infernia. Ang kanila kasing sinisisi at pinagbintangan ay ang Reyna ng Airethale.

Kahit na walang matibay na ebidensiya ay sinisisi parin nang Infernia ang Reyna ng Airethale at nag desisyong makikipagdigmaan sila sa Airethale hangga’t nabubuhay ang Reyna, ang aking Nanay.

Kasama ko ngayon ang Reyna ng Airethale sa bulwagan ng palasyo. Nakaupo ako sa isang upuan habang pinapanood ang Reyna. Nakikita ko sa kaniyang mukha ang labis-labis na pag-aalala at takot, tuliro siya at nagpapaikot sa bulwagan, hindi mapakali.

Nasa boundary ngayon ang karamihan sa kawal ng palasyo, kunti lamang ang natira sa palasyo kabilang doon si Damien upang protektahan ang trono, Reyna at ang pamilya ng Hari, kabilang na ako. Ang Hari kasi ay nasa boundary ng kaharian upang protektahan at labanan ang Infernia.

Ako rin naman ay nakakaramdam ng takot lalo na’t ang digmaan nagaganap ay sa pagitan ng kahariang kinabibilangan ko at kahariang kinabibilangan ni Damien.

Hindi ko alam ang nangyayari sa paligid. Madami ang nagaganap at hindi na iyon maipasok sa aking utak. Nag-aalala ako kay Damien lalo na’t siya ang namatayan ng Nanay. Hindi iyon mawala sa akin isipan. Natitiyak kong kinamumuhian niya rin ako ngayon kung ang sinisisi ng kanilang kaharian ay ang Reyna ng Airethale. Lalo na’t iniiwasan ko rin siya na hindi sinasabi ang dahilan sa kaniya.

Maiintindihan ko kung hindi na niya ako papansinin ngayon at kamumuhian. Kung mangyari man iyon ay ako na ang bahala sa lahat. Iiwasan ko na rin siya upang kahit papano at mabawasan ang sakit na kaniyang nararamdaman.

Ang nasa akin isip ngayon ay baka mas lalo pa siyang masaktan kung makikita niya ang anak ng pumaslang sa kaniyang ina.

To be continued…

A/N: Happy 4k reads, Wizardry Reincarnation. This will be the last part of Reincarnation Arc. After this, we will be back to the present time, and my updates will become slooooOooowww. HAHAHA. Hindi ko sure pero sure na mabagal ang magiging update ko lalo na’t madami ang gawain sa school. Sana maintindihan ninyo, XOXO. Stay safe everyone!

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

You can add me on my Facebook account: Hasegawa Langa (The same profile as here on wp) Link: https://www.facebook.com/loadpleaze

Please pm me for me to notice you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 21: Used

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 21

Used

Present time…

Roe Blaze POV

I’m panting. Kakatapos ko lang gawin iyon at ngayon ay hindi ko na alam ang gagawin. Hindi nawala ang pheromones ni Damien sa buong mansion. It lingers in my nose and I still sent shivers down to my spine.

I hug the pillow. Imagining it was him I’m hugging. Dahil nga nasa paligid ang pheromones ni Damien, it was easier for me to imagine that it was him.

I felt myself becoming hard once again. I think I’m going crazy. Pinipilit ko ang sariling himinto ngunit hindi ko magawa.

This is not right.

This is not what I should do.

I should stop this feeling.

Gumising ka Roe! Nasa tabi lang siya at baka pumasok siya dito dahil sa ginagawa mo!

I continued doing it. Hindi ko napigilan lalo na’t lumulakas lalo ang pheromones niya. Is he purposely doing it? Damn him if that’s the case.

Kahit na anong pigil ko sa sarili ay hindi ko magawa.

Hindi ako nakatulog ng mahimbing sa gabing iyon. Binabagabag ako ng aking nakita. Paulit-ulit na nag play iyon sa aking utak hanggang sa sikatan ako ng araw, nakaidlip lang ata ako ng kunti pero hindi ko iyon dama sa aking katawan, lugmok na lugmok ako at hirap na igalaw ang katawan. Dumagdag pa ang aking pheromones na hindi ko makontrol kaya ang init ng aking katawan. Kaya ngayon ay inaantok ako habang patungo sa aming classroom, papikit-pikit ang mga matang naglalakad.

I could feel every gaze that were pointed towards me while I was walking in the hallway. Nasa building ako ng Bluelight Grandeur. Isang building lang ang lahat ng first year kaya marami ang estudyante sa paligid na kagaya ko ay nakapasa rin sa exam.

Ang building ay may tatlong palapag. Ang classroom naming lahat na 100 students ay nasa pangatlong palapag. Kaya agad akong umakyat patungo doon. Mayroong elevator ang building ngunit mas pinili ko ang hagdan dahil narin masyadong marami ang tao sa banda kung nasaan ang elevator. Naroon iyon sa gitnang bahagi ng building na ito.

Pansin na pansin ko ang pag-iwas at paglayo ng mga estudyante sa akin habang naglalakad. Kung hindi takot ay nagbubulungan sila na para bang kung sino akong naglalakad. Katulad ng dati ay nagpatuloy ako sa paglalakad na hindi sila pinapansin dahil wala talaga akong pake sa kanila lalo na’t hindi maganda ang tulog ko kagabi.

Pumasok ako sa aming classroom. Kukunti pa lamang ang naroon, hindi pa umaabot ng isang daan. Mayroong tatlong linya ng mga upuan, ang bawat linya ay mayroong anim na dapat upuan. Napansin ko kaagad na sa bawat linya ng upuan ay mayroong nakaupong limang tao. Masyadong magulo ang classroom at ang iba ay nakaupo na sa kani-kanilang pwesto.

Agad akong naupo sa aking napiling pwesto, sa gitna at pinaka-harapang linya ng mga upuan. Sa aking paglalakad ay napansin ko na naroon narin sina Edward, Ichigo, Atlas at ang iba nilang mga kasama na parehong nakatingin sa aking pagpasok sa likod na bahagi ng classroom.

Ang style ng aming classroom ay parang sa college sa dati kong mundo, para din itong rice terraces. Tumataas ang bawat pwesto ng upuan kaya mayroon itong hagdan sa bawat pagitan. Ayaw ko ng umakyat pa sa taas dahil nakakapagod maglakad

Dahil inaantok ako ay hindi ko na sila pinansin. Nilagay ko ang aking dalawang kamay sa lamesa ng aking upuan upang gawing unan. Balak ko sanang umidlip habang hindi pa dumadating ang aming guro ngunit hindi ko kaagad iyon nagawa dahil pumasok kaagad ang aming magiging guro.

“Hello, Bluelight Grandeur!” Pambungad niya. Kumakaway sa lahat ng estudyante sa loob ng hall, nakangiti habang patuloy na naglalakad patungo sa gitnang bahagi ng hall, sa harapan ng malaki at mahabang blackboard.

Wala siyang damit pang itaas maliban sa dalawang maliit na piraso ng telang puti na nakabalot sa kaniyang leeg patungo sa kaniyang pantalon kaya kitang-kita ang kaniyang hulmang-hulmang katawan, malaki iyon at kulay kayumanggi. Matangkad siya at kulay itim ang kaniyang buhok. Nakasuot siya ng pantalong puti, sa kaniyang paa ay mayroong mga kwentas na kulay gold. Sa kaniyang itsura ay tiyak kong galing siya sa kaharian ng Infernia.

“I’m Zandro Alfagoes, I will be your teacher for today. I was your teacher for the rest of the year, however there is a new teacher that is assigned to be your teacher this year and you will met him tomorrow. I was moved to the other position that’s why.” Panimula niya. Nakatingin lang ako sa kaniya, kahit na inaantok ay pilit na binubuksan ang aking mga mata.

“For the start, I’d like to know you all. Introduce yourself in your seat.” He said. Agad namang nagbulungan ang mga estudyante sa paligid. “We’ll start you-” Ituturo na sana niya ang estudyanteng nasa pinakahuling bandang upuan, sa likod, ngunit mayroong biglang pumasok sa hall kaya naputol iyon.

“I’m sorry, I was late because I was lost.” Nahihingal na ani ng bagong dating. Masyadong weird ang kaniyang presensya ng makita ko siya. Mababa ang kaniyang kulay itim na buhok na gulong-gulo at kulay puti ang kaniyang katawan gaya ng mga amerikano. Nagpatuloy siya sa paglalakad papasok. Kahit na hindi ko nakikita ang kaniyang pheromones ay tiyak kong isa siyang omega.

“Since you’re here, we’ll start with you.” Iyon agad ang naging bungad sa kaniya.

“Uhm… What should I do?” He asked the teacher.

“Think what is needed to be done if you met someone for the first time.” The teacher answered jokingly.

Nag-isip ng panandalian ang bagong habang nakatingin sa teacher. “I think I already met everyone here…” He said.

The class laughed because of what he said. Ako naman ay nanatiling nakatingin sa kaniya, hindi ma-gets ang kaniyang sinabi.

“Ok, ok.” Suko niya ng tignan siya ng masama ng teacher.

Agad siyang ngumiti at tumingin siya sa palibot ng hall hanggang sa dumapo ang kaniyang paningin sa akin. Doon ko siya lubusang naalala, kahit na hindi ko alam ang kaniyang pangalan ay pamilyar nga ang kaniyang mukha kaya hindi ito ang unang beses na nakita niya ako at nakita ko siya.

“Good morning, I’m Red Purpleheart. I’m from Airethale, Town of Tremblesome. I don’t really have a cool or powerful magic, it just that I could read minds and future.” He said while still looking me.

Doon ko napagtanto kung sino siya. Ilang beses akong pinagsabihan ng aking Nanay noon na huwag tumingin sa mga mata ng Wizzean na hindi ko kilala dahil baka nakakabasa sila ng isip, lalo na kapag isa kang Purpleheart na galing sa aming kaharian! Pasensya na po, at nakalimutan ko!

Agad kong pinikit ang aking mga mata at muling binuksan upang tignan siyang muli. Naglalakad na siya ngayon para pumunta siya sa upuang bakante sa pinalikod ng aming hall, sa gawing kanan at tabi ng bintana. He even mouthed me a “thank you” as he walked pass me.

Hindi ko na siyang muling tinignan at hinayaan na lamang ang sarili sa agos ng oras dahil masyado parin akong inaantok. Walang hiya kasing Damien

’yan

, kung hindi ko ba naman nakita ang kaniyang malaking…

Agad ko iyong winaksi sa aking isipan at nag-focus na lamang sa klase. Natapos iyon na wala kaming ginawa maliban sa pagpapakilala.

“We’ll not discuss anything today, you’ll met your new teacher tommorow and he will start the discussion. That’s all for today. Class dismissed.” He said and walked out of the hall. Agad namang nagsitayuan ang mga ibang student sa hall upang pumunta sa kani-kanilang barkad.

Ako naman ay tinuloy ang pag-idlip dahil sa sobrang antok. Naririnig ko pa ang kanilang bulungan at pagbanggit ng aking pangalan ngunit hindi ko na iyon pinansin.

Nagpatuloy ang oras at ngayon ay lunch time na. Nagkaroon kami ng tatlong klase kanina pero ang karamihan doon ay ang pag-idlip ko, doon ata naubos ang oras ko kanina at hindi nabigyan ng pansin ang buong klase.

Tumayo ako sa aking upuan. Napansin ko na kunti na lamang ang natira sa loob ng hall, halos ang karamihan ay nakalabas na at palabas palang. Inayos ko muna ang aking sarili bago umalis sa aking pwesto.

“Stop!!!” Sigaw nang kung sino sa loob ng classroom.

Naglakad na ako palabas sa pinto ng maramdaman kong may tumama sa aking likod. Kunot ang noo ko ng nilingon ko ang taong bumunggo sa akin. Agad ko iyong namukhaan. It was Atlas from Nicheon.

“I-i’m s-sorry…R-” Saad niya sa akin. Medyo takot at malalaki ang matang nakatingin sa akin. Nang mapansin ko siya ay hindi ko na pinatapos ang kaniyang gustong sabihin at nagsimulang maglakad ulit palabas sa hall. Mayroong mga students na nakatingin sa nangyari, nag-aabang kung may mangyayari ba. Hindi ko na sila pinansin. Naririnig ko pa na nagkakagulo sa loob ng hall pero hindi ko na naintindihan iyon.

Iniisip ko na nakalimutan kong magdala ng aking sariling pagkain kaya kailangan kong pumunta sa cafeteria upang bumili nang pagkain o hindi kaya ay pumunta na lamang sa mansion upang magluto ng sariling pagkain. Sa susunod ay magdadala na lamang ako ng sariling pagkain upang kainin mismo sa loob ng hall. Agad ko namang naisip na walang kumakain ng baon na students sa loob ng hall. Hindi ata iyon uso dito!

If this is a written story, well I’m sorry pero hindi ako ang character na kakausapin ang sarili na parang abnormal. I can talk to myself inside my mind pero hindi ko kakausapin ang sarili ko na maririnig nang ibang tao dahil ayaw kong maging mukhang abnormal sa paningin nila! Baka mas lalo pa silang matakot sa akin kapag nangyari iyon!

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa umabot ako sa hallway papasok sa loob ng cafeteria. Sa labas palang ay rinig ko na ang ingay ng mga students at kita ko na ang dami ng mga students sa loob at papasok palang sa cafeteria. Malaki ang cafeteria dahil ito lamang ang cafeteria sa buong academy. Ito rin ang hall kung saan kami kumakain tuwing gabi, ang night session kung saan lahat ng students ay required pumunta para sa attendance check. Minomonitor kasi nila ang bilang ng students sa paraan na iyon.

Tumalikod ako. Napagpasyahan kong sa mansion nalang kumain. Magluluto nalang ako doon kung ano ang makikita ko doon. Sa aking pagtalikod ay naramdaman ko ang kaniyang presensiya. Agad ko siyang nakitang naglalakad papasok sa hall kasama ang kaniyang mga kaibigan. Napahinto ako, nanigas sa aking pwesto habang nakatingin parin sa kaniya. Ang kaniyang mga kasama ay nag-uusap habang siya ay nagpatuloy sa paglalakad habang nakatingin sa akin dahilan upang manigas ako sa aking pwesto.

Ang kaniyang mga mata ay mapagtanong. Nagtataka kung bakit ako tumalikod sa daan papunta sa cafeteria. Hanggang sa lumagpas siya kasama ang kaniyang mga kaibigan ay nakatingin parin siya sa akin, habang ako ay hindi gumalaw sa aking pwesto.

Nanginginig ang paang naglakad ako paalis sa cafeteria at patungo sa mansion. Epekto ba ito ng kakulangan ko ng tulog o dahil sa imahinasyong lumilingid sa aking isipan? Winaksi ko kaagad iyon ay agad-agad na pumunta sa mansion. Agad akong nakadating doon dahil sa bilis ng aking paglalakad. Habol ang hiningang nagtungo ako sa kitchen upang kumuha ng tubig at uminom.

Napaisip ako sa aking naging reaction kanina. Sa tingin ko ay hindi pa ako handang makita siya lalo na dahil sa aking nadatnan kagabi!

Nagsimula akong maghanap ng mga sangkap sa kitchen. Marami ang mga sangkap doon at mga kagamitan. Kumpleto lahat kaya madali kong nahanap ang mga kakailanganin sa aking pagluluto. Namamangha pa ako sa aking nakita sa kitchen habang inaayos sa lamesa ang mga sangkap.

Tinignan ko ang oras, kunti na lamang ay magsisimula na ang afternoon class namin kaya napagpasyahan kung magluto na lamang ng itlog. Hinanda ko kaagad ang kanin na sapat lang para sa akin. Agad ko iyong nilagay sa stove upang maluto kaagad. Pinainit ko naman ang frying pan upang maluto ko na ang fried egg.

“What are you doing?” His cold voice runs through my veins. Napahinto ako sa aking ginagawa at napatingin sa kaniyang pwesto. He’s standing in the kitchen’s door. Nakatingin sa akin habang kunot ang noo. Hindi ko naramdaman ang kaniyang presensiya kaya sa tingin ko ay nag teleport siya papunta dito.

Hindi agad ako nakasagot. Pinalibot niya ang kaniyang tingin sa kusina. Doon ko lang din naalala na masyadong magulo ang kusina dahil sa ginawa kong panghahalungkat doon. Bukas pa ata ang mga pinto ng mga cabinet kaya masyadong magulo.

“I’m asking. What are you doing?” Tanong niya ulit. Nagsimulang maglakad palapit sa aking pwesto.

Inalis ko ang aking paningin sa kaniya at binalikan ng tingin ang itlog na niluluto. Sa nanginginig na kamay ay binaliktad ko ang itlog. Ang bilis ng tibok ng aking puso!

“O-oh, n-nothing.” Tanging sagot ko ng maradamang masyado na siyang malapit.

“Nothing? Really?” He asked. Nasa tabi ko na siya ngayon. Ilang mentro ang layo sa akin. Hawak ko ang frying pan sa aking kaliwang kamay habang ang kanang kamay ko ay hawak ang sandok upang alisin na ang itlog. Doon ako nag focus. Kahit na kinakabahan dahil masyado siyang malapit, pinilit ko ang sariling mag focus.

Hindi ako sumagot sa kaniya. Imbis ay lumayo ako sa kaniya at nag kunwaring kukuha ng pinggan. “Then, what do you call the thing you’re doing right now?” He asked. Ramdam kong nakatingin parin siya sa lahat ng kilos ko. Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy sa pagkuha ng pinggan.

“There’s another plate on the table. Are you preparing also for me?” He asked. Nilingon ko ang table. Mayroon na ngang plato doon, nakahanda na iyon kanina. Tinignan ko siya, nakitingin din siya sa akin, naghihintay sa aking maisasagot.

“O-oh… Did you e-eat alre…ady?” Nanginginig ang boses na tanong ko sa kaniya.

“I haven’t. I teleported here when I noticed you running away a while ago.” He answered. Tama nga ang hula ko na nag teleport siya papunta dito.

Dahan-dahan siyang lumapit sa isa sa mga upuan, malapit sa pwesto ko ngayon at hinila iyon upang makaupo siya. Inalis pa niya ang mga nagkalat na gamit sa kaniyang harapan.

Ilang minuto ang lumipas ay nagsimula na kaming kumain. Ang tahimik ng paligid namin. Walang nagsasalita kaya ang tanging maririnig mo lamang ay ang ingay ng mga kobyertos na gamit namin. Paminsan-minsan ay sinusulyapan ko siya, hindi naman siya nakatingin sa akin pero sa tuwing nararamdaman niyang nakatingin ako sa kaniya ay agad-agad siyang tumitingin sa akin. Kapag nangyari iyon ay agad kong inaalis ang paningin ko sa kaniya.

Masyadong awkward!

Iyon na ata ang pinaka-awkward na tanghalian ko simula ng ma-reincarnate ako dito.

“Thank you for the meal.” Saad niya ng matapos siyang uminom. Tumayo siya at nagsimulang maglakad paalis.

Kanin at pritong itlog lang ang pagkain namin kaya baka hindi siya nabusog doon? Napatingin ako sa kaniyang likod ng paalis siya. Bigla siyang humarap at tumingin sa akin.

“I’ve smelled your pheromones last night. I bet you enjoy the night so much.” He said. Napahinto ako sa kaniyang sinabi. Umawang ang aking labi sa narinig.

Unti-unting uminit ang aking katawan lalo na ang mukha sa kahihiyan. Sa tingin ko at para na akong kamatis ngayon dahil sa pula. He knows! Damn.

“Btw, for what you’ve seen last night, get used to it.” Tuluyan na siyang umalis matapos niyang sabihin iyon.

Napamaang ako. Hindi agad nag process sa utak ko ang kaniyang sinabi. Get used to it…

Does it mean na magjajakol siya tuwing gabi and he will let his pheromones out on purpose?!

To be continued…

A/N: Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

This is just a short update since my two months hiatus. Masyadong magulo ang utak ko at lutang na lutang pa ako ngayon.

And also, I will changed my username starting today. My new username will be “ PENNOCCHIO

“.

Wizardry

Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 22: Wizardia (AN)

I do not proofread. This

chapter is unedited.

Chapter 22

Wizardia

Roe Blaze POV

Nagmadali akong bumalik sa aming hall matapos kong ayusin ang kitchen. Buti na lamang at wala pa ang teacher nang dumating ako kaya hindi ako late.

“I’m Mathilde Aurora, your sire for History and Arts. You can call me Sire Mathilde. Nice to meet you all aspiring Wizzeans!” He winked while doing a peace sign. Kumakalabog ang kaniyang dibdib habang ini-introduce niya ang kaniyang sarili dahilan upang matuwa ang mga kaklase ko.

Sire is the term referring to teacher. Ito ang ginagamit ng karamihan maliban sa “master” habang ang iba naman ay mas prefer ang teacher or guro. Nakadepende iyon sa taong sinasabihan, pero pwede namang aling sa apat ang gagamitin.

Kung nagtataka kayo kung bakit mayroon siyang dede, ang ibigsabihin niyon ay isa siyang dominant omega. Sometimes, ang pheromones ng mga omega ay nakabase sa kanilang appearance, body type at personality. Iyon ang ginagawang basehan ng ibang mga tao dito. For me, normal lang ang aking size. Hindi masyadong payat, hindi rin masyadong mataba ngunit masyado nga lang maputi ang aking kutis kaya minsan ay napagkakamalan ako na isang omega.

Nagpatuloy ang aming guro. “I’m from the Aurora clan located in the east side of Wisteria Kingdom whose known for their Ice-Water ability, techniques, and magics. Aurora clan is a household of ice user mages and one of the families under the Wisteria bloodline.”

That explain his appearance. He is wearing a classy blue dress mixed with snow-white color with a v neck line enough to show some of his tits. On his ears, he is wearing a snowflake like earrings. On his forehead, he is wearing a headband just like the teachers.

“Today, we will learn about history. I will explain to you the basic history of our world. I know everyone here already learned the basic history of our world. So I’m going to ask some of you and we will proceed to our topic.” He said. Agad tumahimik ang mga students na para bang may dumaan na santo. Hindi ko kita ang kanilang ginagawa pero tiyak kong bawat isa sa kanila ay gumagawa ng palusot upang maiwasan na matawag.

Ako naman ay nakatingin lamang sa aming guro. Although medyo kinakabahan ay nagawa ko paring tumingin sa harap. Of course, medyo may alam na ako sa mundong ito pero hindi ko alam kung ano ang mga tinuturo dito.

“You, stand up.” Sabi nang teacher sabay turo sa gitnang bahagi ng mga upuan, kung nasaan ang gusto niyang patayuin.

“M-me?” Medyo garalgal ang boses ng nagsalita at halatang medyo nahihiya.

“Yes. What’s your name?” Tumayo ang tinuro sa kaniyang upuan ng marinig ang sinabi nang teacher.

“I’m Dos Starwarts from the Kingdom of Nicheon.” Sagot nito. Tumingala na rin ako sa kaniya, curious kung sino siya. Napansin ko rin na doon na rin nakatingin sa kaniya ang ibang mga students.

“Oh, the Prince of Starwarts Clan from the Niche bloodline, right?” Tanong ng teacher sa student. Bahagya namang tumango ang student bilang sagot.

Medyo namumukhaan ko ang kaniyang mukha. Pansin nga sa kaniyang appearance na isa siyang mayaman. Sa kaniyang tindig at kilos ay nagsusumigaw na iyon ng karangyaan. Tinalikuran ko siya at muling binalik sa harapan ang paningin.

“Here’s my question. How many years since our world is created?” Tanong ng teacher.

“The answer is 5,000 billion years ago, Sire Mathilde.” The student called Dos Starwarts answered.

“That’s good. You, the one on the edge.” Saad nang teacher sabay turo sa taas at kaliwang parte ng mga upuan matapos masagot ang kaniyang unang tanong.

“Hello, I’m Yumi Takahashi from the Kingdom of Wisteria.” He joyfully introduced himself. Hindi ko siya tinignan o nilingon manlang. Nanatili ang aking paningin sa harapan, sa aming guro.

“Good. You have the confidence. I hope you still have that confidence in you after my question.” Sire Mathilde said. Nagpipigil ako ng tawa pero mayroong hindi nakapag-pigil kaya nakarinig ako ng tawa sa loob ng hall. I even heard Yumi dissing someone at the back.

“The question is who is the four Legendary Gods in our World creation history?” Our teacher said. It was just a basic question.

“The answer is Watre, Magnar, Gork, and Agilis.” Yumi answered.

“Anyone who can help Yumi?” Our teacher said.

“A-am I wrong?” Yumi asked.

“Of course, what do you think?” The teacher smiled at him. I could hear all the laughter of my classmates. Pigil na pigil ko ang tawa ko. Ramdam ko na rin na umiinit na ang aking pisngi. Napayoko at napatingin sa table ng aking upuan. Humigpit din ang hawak ko sa aking pantalon.

“Oh, the winner is holding his laughter.” The teacher. Napatingin ako sa kaniya. Nakatingin na siya sa akin habang malaki ang ngiti.

“Since you’re the only one that didn’t laugh, stand up and help Yumi to answer the question and then give what is the power of each Gods.” The teacher said. Nakangiti na siya sa akin ngayon.

Bahagyang nanginginig ang aking tuhod nang subukan kong tumayo. Hindi dahil sa takot kundi dahil sa pagpipigil sa pagtawa.

“You’re face right now is like a tomato. Sometimes we do not need to hold back, especially our laughter.” Sire Mathilde added. Narinig ko naman na na tumawa ang mga students. Nakarinig pa nga ako ng kalabog sa likod ngunit hindi ko na pinansin.

Tumikhim ako bago inayos ang sarili upang sumagot. “The first of the four Gods is Watre, the God of Water. The second one is Magnar, the God of Fire. The third one is Gork, the God of Land. And the fourth one is Agilos, the God of Air.” I answered. Nabasa ko na iyon sa libro kaya alam ko na iyon. Tandang-tanda ko pa sa aking isipan kung sino-sino sila.

“That’s good. You may sit.” Naupo ako. Doon ko naalala na hindi ko nga pala naipakilala ang aking sarili. Well, everyone here knows me kaya hindi na kailangan.

“Then, we’ll move to our topic. Today, I will discuss to you what are the major events in our World and what made us today.” The teacher said. Nakinig naman ako sa kaniya.

“According to our legend, 5,000 billion years ago, the four brothers Watre, Magnar, Gork, and Agilos decided to create their own world where they can live happily. The four brothers created our world with all their power called “Wizh” mixed together and that is when they created the “Wizardian Core” that gives power to our world. All of the wizh in our world, nature, and inside our body is from the Wizardian Core. They successfully created the world they wanted, however not everything will go according to their plan. Unexpectedly, they started producing offsprings. The four Gods build their own Kingdom for their offsprings. That is when the four Kingdoms was build: the Kingdom of Watre “Wisteria”, the Kingdom of Magnar “Infernia”, the Kingdom of Gork “Nicheon”, the Kingdom of Agilos “Airethale”.“ Even though I know what he was saying, I continued to listen to our teacher. It was boring though.

“The names of the Kingdom is from the first among the three offspring of each Gods. After living together with their offsprings peacefully for 2,000 billion years, the four Gods decided that their first offspring will become the King of their Kingdoms and the Gods leave their Kingdoms. Up until the Second Great Wizardian War, the four Gods is nowhere to be found. It is believed that left the world.” Our teacher said. Nakaupo siya kanina sa kaniyang upuan sa gitna at ngayon ay tumayo upung pumunta sa aming blackboard. Mayroong lumabas na parang “projector” doon. Ang mga larawang lumalabas ay tungkol sa history ng Wizardia.

“1,000 billion years have passed since the Gods left their Kingdoms. The offsprings of each God from each Kingdom develop their own culture and society but they have one beliefs and it was passed down to their offsprings. The offspring of each Gods tried to find their Father but they couldn’t find them. And then, the First Great Wizardian War happened because of the absence of the Gods. One of the first offsprings from the Kingdom of Infernia wanted to rule over the world. He is the first offspring of Magnar named “Infernia”. The First war broke out among the Kingdoms created by the Gods. And it was followed by wars and wars all over the world.“

Mayroong video na nag play sa blackboard kanina na ngayon ay isa ng tv. Pinakita doon ang naganap sa First Great Wizardian War. Namangha ako sa linaw ng video. Mas advanced talaga dito kaysa sa dati kong mundo. Nakikita ko ang mga effects ng mga magic sa palabas na gaya ng mga edited power and magic sa mga movies at anime na napanood ko sa dati kong mundo.

“Because of the First Great Wizardian War, many have died from each Kingdom. And some of the first offsprings of each Kingdom is killed during the war, one of them is Infernia. Because of that, the war has ended temporarily.” Saad ng aming guro at nilipat ang palabas.

“Not because the war has ended, it will mean peace. Kingdoms holds grudges for each other. They fear each other and it influence the next generation. It was then the rise of Wizardian Army for each Kingdoms. And after 1,000 billion years the Second Great Wizardian War happened. They are now very powerful and have its own million of army. Each army uses their own Wizh because they learn how to use it and cultivate as theirs. The war continued for 1,000 billion years. Not until the four Gods came back. Many have died during the Second Great War and it is time for the Gods to stop the war between their offsprings.” He continued to speak while letting us see the videos in the video projector.

“The four Gods punished their offsprings. The four Gods move each Kingdom to where it is now, created another Kingdom which is the “Grandeur” and selected among the people to become the “Wizard King” that controls peace and unity among the people. Watre, the God of Wisteria move the Kingdom of Wisteria in the deep of they ocean where no one can enter without permission. Magnar, the God of Infernia move the Kingdom of Infernia inside the biggest volcano in the world. Gork, the God of Nicheon hide his Kingdom inside a very wide forest in the center of the very wide desert in the world. And Airethale, the God of Airethale let his Kingdom float above the sky and hidden in the woods. The Grandeur Kingdom is located in the center of the world. The Kingdom of Nicheon is located in North of the world, the Kingdom of Airethale is located in the South of the world, the Kingdom of Wisteria is located in the East of the world, and while the Kingdom of Infernia is located in the West of the world. Each God use their life to create a barrier for each Kingdom, and since then, the Gods is nowhere to be found. The only left is the “Wizard King” who protects the world and the Wizardian Core.“ He showed a video of each Kingdom and their designated location.

“And, you can enter each Kingdom through portal. Each Kingdom is secluded and not easily accessible for other Kingdoms. In the History, there’s no one who can broke the barrier of each Kingdom so war is now under control. Grudge and feud between Kingdoms is now trivial. However, the idea of war is not yet gone and it still exist up until now. And that is the, work of Wizardian Core.” He said.

“The events that I’ve mentioned were just the major events and conflicts that occurs in our world in the past. On this day, we still encounter this kind of conflicts.” He added.

He shows five different logo in the television. These are the logos, symbols and flags of each Kingdom. Simple lang ang mga logo. Ang logo ng Infernia ay apoy na mayroong kulay na yellow. Ang kanilang flag ay pula na mayroong logo ng apoy sa gitna. Ang logo ng Nicheon ay parang bato, yellow din iyon at kulay green naman ang kanilang flag na mayroong logo sa gitna. Ang Wisteria naman ay tatlong patak ng tubig na mayroong kulay blue at white upang magmukhang tubig at ang kanilang flag ay kulay blue na mayroong logo sa gitna. Ang Airethale naman ay mayroong tatlong linya na nagpaikot-ikot sa isa’t-isa na parang hangin, kulay white iyon. Ang flag ay kulay yellow at mayroong logo sa gitna. Ang Grandeur naman ay mayroong logo na Crown habang may dalawang espada sa likod nito na magkabangga sa isa’t-isa, kulay gold iyon at kanilang flag ay kulay item at marangyang makikita sa gitna ang kulay gold na kanilang logo.

“This is the “current” Wizard King,“ he showed a picture in the television. Nakita ko na siya sa tournament noon. “We are not allowed to mention his name and it is not allowed for anyone to know his name. We are only allowed to call him the “Wizard King”.“ That’s sad, mukha tuloy walang kaibigan ang Wizard King kapag kahit ang pangalan ay pinagbabawal.

“The next Wizard King is selected by the Wizardian Core and the letter “ W” will be engraved in their forehead. If the there’s a new Wizard King, the former Wizard King will be gone and will be nowhere to be found in the world.“ He added. That’s cruel. I smiled a little. He showed pictures of former Wizard Kings. Some of them are familiar faces. I’ve met them in that dimension.

Suddenly, I missed the two of them. Matagal na akong hindi naka-bisita doon. Paniguradong magagalit na naman ang isa sa kanila.

Nagpatuloy ang aming teacher hanggang sa umabot na kami sa mga kingdoms, offsprings and families. Our topic is about the history of the world, society and how the stigma was created in this world.

“As I’ve said a while ago, the world were created by the four Legendary Gods using their Heavenly Wizh. I will now discuss to you their offsprings, kingdoms and what they have become now.” He said. Nakinig ako ng mabuti. May mga pictures na lumalabas sa projector. Hindi talaga iyon projector dahil walang makinang ginamit kundi ang mismong blackboard kanina ang naging tv. Pero parang projector ito sa dati kong mundo.

“Let’s start with the creation of their offsprings. As I’ve said, the four Legendary Gods produced their offsprings and each of them produced five offsprings. The first offsprings that each of them created are the Wizard , the Wizard were produced using their body and heavenly blood. The Wizard have the characteristics, power and feature of the Gods.” Sire Mathilde. Ang sinasabi niyang unang nabuo ng mga Gods ay ang mga tao, iyon ang aking nabasa nabasa noon sa libro kung hindi mo maintindihan ang kaniyang sinabi.

“The second offsprings they have created are the Spirit Guide. The Spirit Guide were produced using the soul of the Wizh of each gods. The Spirit Guide were just an enormous and collected Wizh soul, power and magic of the Gods. They can imitate anyone that they want to be. Because the Spirit Guide has no body, they imitate any Wizean they can think off.” He said. Basically, they are souls with power.

“The third offsprings of the Gods are the Wizters.” He is basically saying animals, plants, and other species of monsters. “The four Gods created the Wizters and some of the Wizters they have created and still exist up to this day are the Fairies, Dragon, Dwarves, Mermaid which become the head of each domain. There are other types and species of Wizters in our world but they can evolve according to their domain. However, the Wizters can only evolve after they found their own Master which is the Wizard. They will evolve according their masters’ power, ability and experience. The Wizters can evolve until they become a Wizard, however they will also die when their master died in any ways.” He said. It’s just like the pokemón sa anime na napanood ko noon sa dati kong mundo. Pero iyong mga Wizters dito ay pwedeng mag-anyong tao kapag nareach na nila ang kanilang maximum evolution.

“It is said that Agilos created Fairies, Magnar created Dragon, Gork created Dwarves, and Watre created Mermaids. However, the Gods decided that everything that they will create will receive their Heavenly Wizh. That leads to Wizters having the power of the Gods. Then, the Gods started to create other Wizters that comes to their mind. Some of them are the chicken, dog, cow, cat, fox, wolves, bird, and fish.” He said.

“Each Wizters have their domain and territory in our World. Some Wizters are inside the Wizzeon .” He said. Wizzeon ay dungeon sa dati kong mundo. “Wizzeon is created by the Gods to hide their Heavenly treasure, wizh, and weapons. They have put Wizters inside them to protect the Wizzeon.” He added.

Nagpagtuloy ang aming pag-aaral. Sa bawat kaniyang binibigkas ay may lumabas na larawan o video sa projector upang makita namin kung anong uri, anyo, at mukha ng kaniyang mga binanggit. I’ve already seen some of them. Especially the dragon…

“Now, let’s go to the First offsprings of the Gods which is the Wizards. The First offsprings are Wisteria, Nicheon, Infernia, and Airethale. The first offsprings had their descendants which later become the Royal families of each Kingdoms. Due to the increasing of population of Wizards, our social classification were made.”

He showed a four graphs in the projector. Each graphs containing the legacy of each First offsprings and their descendants.

“We all know that our society is divided into three: The Royalty, Elite, and Wizoletariat.” He said. Lumipat ng pwesto si Sire Mathilde. Ngayon ay nasa gilid na siya ng blackboard upang makita namin nang buo ang graph “The four Royal families which leads each Kingdoms are the Wisteria, Nicheon, Infernia, and Airethale. As the decades passed, the existence of Elite were determined in the society. Elite are the families under the Royal Families. As the Wizard’s population grow, the existence of the Wizoletariat were determined because of the distinct Wizh inside one’s body. Wizoletariat are the Wizard’s who is lacking of the power of Wizh, they are the Rogue Royalties.” Sire Mathilde said. Then I realized that I am considered as a Rogue Royalty pero bakit mas prefer kong maging Wizoletariat nalang?

Natapos ang aming klase nang ipatawag ako sa hall ng Grandeur’s Student Council. Napansin ko na nagsilabasan na rin ang mga students dala-dala ang kanilang mga gamit. Doon ko lang naalala na iyon na pala ang panghuling subject namin sa araw na ito.

Hinintay ko munang kumunti ang mga students sa loob ng hall bago napagpasyahang tumayo at lumabas na sa hall. Dala ko na ang aking mga gamit. Sa labas ng hall ay mayroong mga nagkakalat na mga students. Sa hallway kung saan ako dumadaan ngayon ay mayroong mga students. Natigil sila sa kanilang mga ginagawa at napatingin sa akin. Nagpatuloy ako sa aking paglalakad at hindi na lamang sila pinansin.

Dumeretso ako papunta sa elevator. Kunti na lamang mga naghihintay sa labas ng elevator kaya hindi masyadong masikip. Doon na lang ako dadaan kaysa sa hagdanan. Nakakatamad din kayang umakyat-baba doon. Atsaka, gusto ko rin matry ang elevator dito.

Nang makalapit ako sa bandang elevator ay napansin kong nakitingin narin sa akin ang mga naghihintay doon. Bahagya pa silang napaatras na para bang binibigyan ako ng daan. Ang iba sa kanila ay nagbubulungan pa. Tinignan ko lang sila ng panandalian at agad ko ng inalis ang paningin sa kanila. Masyadong silang masakit sa mata.

Tumuloy ako sa harapan ng elevator. Bukas iyon ay nakita kong nakasakay doon sila Edward kasama ang kaniyang mga kaibigan. Nakatingin silang lahat sa akin, tinignan ko rin sila upang mabilang ang sakay niyon.

“The door is now closing.” It was the automated voice of the elevator. Nilagay naman ni Ichigo ang kaniyang kaliwang kamay sa pinto upang pigilang sumara ang elevator. Tumigil naman iyon. Napatingin ako sa kaniya. Nakatingin rin siya sa akin.

“T-there’s still space for one person.” He said. Wala namang pag-alinlangan na pumasok ako. Nasa bandang kaliwa siya ng elevator habang nasa gitna naman si Edward. Nang binilang ko sila kanina ay walo ang sakay nito. Gumilid si Edward upang makapasok ako. Ngayon ay napapagitnaan na nila akong dalawa.

“Thanks.” Saad ko kay Ichigo nang makapasok ako bago tuluyang tumalikod at humarap sa pintuan. Nakangiti ako ng banggitin ko iyon. Nakita ko pa nga sina Yumi sa likod nila, lalong lalo na ang maasim na mukha ni Yumi. Si Ichigo naman ay hindi makatingin sa akin at bahagya pang namumula ang kaniyang tenga habang tumitingin sa elevator na pasara na.

It’s been years since I socialized with other people. Pipilitin kong makihalubilo pero hindi sa mga taong ayaw sa akin.

To be continued…

Up Next: The Grandeur’s Student Council

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

If you want a dedication from me for the next chapters, just leave a comment in this chapter.

As for the length of this chapter, plano ko pong pahabain na ang aking update at gawing once a week ang pag u-update dito. Sapat na po ang ganito kahabang update para sa inyo?

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 23: Grandeur’s Student Council

I do not proofread. This chapter is unedited.

Dedicated to: NiteoBleu

Chapter 23

Grandeur’s Student Council

Roe Blaze

POV

Agad akong lumabas nang bumukas ang pinto ng elevator. Kaagad kong napansin ang agad-agad na pagtingin ng mga students na nasa labas na sa aking paglabas sa pinto at napatingin din sa mga sumunod na lumabas sa akin. Mayroong kunting mga students na nagkalat sa hallway. Ang karamihan sa kanila ay nasa space sa harapan ng building kung saan may mga puno ng ninja tree sa gilid at sa ilalim niyon ay upuan.

Ang tahimik sa elevator kanina. Walang nagsalita sa kanila kahit isa kahit na magkakaibigan sila. Iyon ang aking pinagtaka, pero siguro dahil naroon ako kaya hindi sila makapag-ingay. Ang naririnig ko nga lang doon ay singhal ng kung sino sa likod pero ang hula ko ay si Yumi iyon.

Nasa pinakababang palapag kami ng building. Galing kami sa pangatlong palapag, kung nasaan ang hall namin. Nakita ko ang mga pangalan ng mga rooms dito kaninang umaga kaya sa pagkakaalam ko ay office ng mga Masters ang nasa pinakababa.

Agad akong humarap sa daan patungo sa northern part ng academy. Ang aming building kasi ay nasa western side ng academy. Malapit iyon sa gate ng academy na nasa southern part. Ang mga buildings naman na nasa eastern side ng academy ay buildings ng mga Masters of Wizardry. Kunti lang ang mga buildings doon ng masulyapan ko sa pagpasok dito sa academy. Hindi ko alam kung ano-ano ang nasa likod ng mga buildings doon dahil ang napuntahan ko palang ay ang likod ng building namin.

Ang mga buildings kasi sa likod ng building namin ay ang hall kung saan kami kumakain, sa tabi niyon ay ang mall at sa likod nang mga buildings na iyon ay ang tatlong mansion para sa students at ang nag-iisang mansion ng mga winners sa pinakalikod na part ng western side ng academy. Malayo ang pagitan ng mansion na iyon sa mansion ng ibang students, napapagitnaan pa iyon ng mga kahoy. Malawak din ang space sa mansion na iyon kaya masyadong tahimik doon.

Malawak ang academy. Malalaki din ang mga buildings. Ilang minuto akong naglakad sa building palang namin nang marating ko ang daan palabas sa building namin. Ilang metro pa ang nilakad ko bago ko narating ang medyo malawak na daan patungo sa northern part ng academy. Mayroon iyong mga statue sa kaliwa’t-kanang parte. Ilang metro ang layo niyon, sa tingin ko ay isang statue sa bawat building. Mayroong space sa pagitan ng building namin at sa susunod na building. Ang space na iyon ay ang daan patungo sa likod na bahagi ng western part ng academy.

Dumami ang tao sa dinaraanan ko, doon ko napansin ang suot ng mga students sa susunod na building. Doon ko napagtanto na Greenlight Grandeur ang mga naroon, ang second year dito sa academy. Medyo kinabahan ako. May possibilities na andito si Damien kung hindi pa siya pumunta sa opisina ng Council. Binilisan ko ang lakad para agad na makalagpas sa building nila. Napayuko na rin ako upang umiwas sa mga tao at sa tingin nila.

Patuloy akong naglakad. Hindi ko pinapansin ang mga matang nakatingin sa akin. Lumayo ang mga students sa akin habang naglalakad ako sa daan kaya ngayon ay para akong hari na naglalakad sa gitna ng daan.

Humihihip ang simoy ng hangin. Ramdam ko sa aking balat ang malamig na simoy ng hangin. Pasado alas-kwatro na at nagsisimula naring lumubog ang haring araw. Nagpatuloy ako sa aking paglalakad.

Kumalabog ang aking puso ng maradaman ang kaniyang presensiya. Lalo akong nanlamig habang patuloy na naglalakad. Lumalakas ang kaniyang pheromones habang patuloy akong naglalakad na nakayuko, hindi tumitingin sa dinaraanan. Medyo hinihingal narin ako.

“Tumingin ka sa dinaraanan mo.” Nagulat ako ng mayroon akong nabangga habang naglalakad dahilan para mapatingala ako. Doon ko nakita ang gwapong mukha ng lalaki sa aking harapan. Base sa kaniyang headband ay isa siyang Greenlight Grandeur. Isa siyang second year.

Dahil malapit ang kaniyang mga mukha sa akin ay nabigyan ko ng pansin ang kaniyang mukha. Nakangiti ang kaniyang mga labi at mga mata habang nakayukong nakatingin sa akin. May kaputian siya. Heart shape ang kaniyang labi at medyo maliit at manipis iyon. Matangos din ang kaniyang ilong at may kasingkitan ang kaniyang mga itin na mata na may pares ng maninipis na kilay at mahabang pilik mata. May kahabaan ang kaniyang buhok ngunit hindi kasing haba ng sa’akin, hanggang balikat niya lang iyon.

He’s handsome pero not my type. Agad akong umayos sa aking pagtayo. Inayos ko ang aking buhok na medyo nagulo dahil narin sa lakas ng hangin.

“I’m sorry.” I said bago nagpatuloy sa paglalakad. Hindi na ako ngayon nakayuko kaya kita ko na ang mga tao sa daan. May mga students na nakatingin sa nangyari ngunit nakatuon ang aking mga mata sa nag iisang lalaki. Medyo gulat pa ang mga students doon dahil sa nangyari.

Nakita ko si Damien. Nakatingin siya sa akin kaya alam kong nakita niya ang nangyari. Medyo madilim ang kaniyang mukha. Kunot ang kaniyang noo at magkadikit ang kilay. Tumitiim din ang kaniyang mga panga.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makarating ako sa kaniyang harapan. Medyo kinakabahan pa ako pero lumapit parin ako.

“A-ano… Are you going to the office of the council?” I asked him. Nakatingin sa kaniya habang ang aking kamay ay nanlalamig na nakadikit sa aking uniform.

“Yeah. Come with me.” He said. Medyo malamig iyon. Tumingin pa siya sa aking likod, kung saan ako nanggaling nang mabunggo ang lalaking iyon kanina.

Tumalikod siya at nagsimulang maglakad. Dahan-dahan ang kaniyang paglalakad kaya mayroon akong oras para tignan ang kaniyang likod. His back is broad. Malayo narin ang kaniyang tangkad sa akin. He’s already 19 and he become a work of art as he mature. Hulmang-hulma ang kaniyang katawan. Ang kaniyang kutis na kayumanggi ay mas lalong nahubog sa mga nagdaang taon.

“I’m not really comfortable when someone is looking at my back.” He said. Nagulat ako sa biglaang niyang pagsalita. Agad ko namang inalis ang aking paningin sa kaniyang likod na hindi na nagsalita.

Napatingin ako sa gitnang parte ng academy. Malawak iyon at kitang-kita ko ang mga students na nagkakalat doon. Ang iba ay naglalaro sa kanilang mga mahika, ang iba ay combat at ang iba naman ay nakaupo at nag-uusap sa damuhan. Iba’t-iba ang uri ng kanilang uniform kaya hindi ko masabi kung saan year sila nabibilang. Ang iba sa kanila ay nakatingin sa aming paglalakad ngunit hindi ko iyon pinansin at patuloy silang pinagmasdan.

Sa patuloy naming paglalakad ay nakita ko ang malaking arena kung saan naganap ang entrance exam. Nasa pinakagitnang bahagi iyon ng academy at sa likod niyon ay mga buildings na. Ngayong nakita ko ang gilid ng arena ay doon ko napagtanto na para itong arena ng Rome sa dati kong mundo.

Naglakad kami hanggang sa maabot namin ang likod na bahagi ng arena. May buildings doon. Naroon ang offices ng mga grandmasters. Nakapunta na ako doon matapos ang entrance exam para makausap ang Wizard King at Grandmasters.

Ang susunod na building ay ang main library and laboratory ng academy. Mayroong library at laboratory sa building namin, naroon iyon sa pangalawang palapag pero kulang iyon. Ang susunod na building ang office ng mga council. It’s more like a mansion than a building.

“That’s the councils’ hall.” Malamig na saad ni Damien. Napatingin ako sa kaniya. Nakatingin siya sa aking tinitignan kanina. Alam ko iyon dahil nabasa ko iyon sa librong binigay nila kasabay ng aking uniform kahapon.

Pero hindi pa ako pamilyar sa lugar na ito kaya napagpasyahan kong sumama nalang sa kaniya. Iyon ang dahilan kung bakit ako lumapit sa kaniya kanina. Pero actually, mukha siyang papatay sa galit kanina kaya wala na akong choice kundi lapitan siya.

Naglakad kami papunta sa hall na kaniyang sinabi. May mga bulaklak sa paligid niyon at ang likod na bahagi ay mayroong kunting espasyo bago ang bakod. Sa loob ng bakod na iyon ay kakahuyan na kaya hindi ko kita ang mga susunod na bahagi doon. May nakalagay na sign board doon na “Do Not Enter” kaya paniguradong ang lugar na iyon ay pinagbabawal puntahan.

Dumating kami sa pintuan ng hall. Ngayon nasa harapan ko na ang hall ay mukha ngang mansion ito. Malaki at malawak ang sakop nito. Roman architecture din ang desinyo ng mansion. Patuloy sa paglalakad si Damien bago dumating sa mismong pinto, nasa tabi naman na niya ako.

“You’ll be using your card to enter here.” He said. Mayroong machine sa gilid ng pinto na pinaglagyan niya ng kaniyang card. Agad naman bumukas ang pinto sa harap namin.

Agad kong narinig ang Roman instrumental music sa pagbukas ng pinto. Bumungad sa akin ang kagamitan sa aking pagpasok. Mayroong mga larawan na nakadikit sa dingding. Sa kanilang pangalan ay parang sila ang mga dating president ng Grandeur’s Student Council. May mga vase sa bawat pagitan ng malalaking picture frames. Ang dingding ay kulay brown, roman na roman ang interior design nito.

Mayroong red carpet at iyon ang aming tinahak. Ilang lakad lang ay naabot namin ang mga pulang sofa. Nang tumingala ako sa bahaging iyon ay nakita ko ang malaki at kumikinang na chandelier. Ito ata ang kanilang living room. May mga upuan kasi ng sofa dito. Nakita ko ang hagdan sa kalawat-kanang parte, patungo iyon sa second floor.

Napahinto ako upang tignan ang mga gamit doon. Hindi ko maiwasang mamangha. Para itong palace sa mga desinyo at mga kagamitan. Katulad din iyon ng mansion namin nina Damien ngunit marami lamang ang mga kagamitan dito. Makikintab ang mga gamit nila dito at hindi mo ata makikitaan ng dumi ni alikabok ay para bang ipinagkakait na dumapo roon.

Naakit tuloy ako na hawakan pero pakiramdam ko ay dudumi lamang iyon kapag dumapo ang aking mga kamay.

May mga rooms dito sa unang palapag. Naririnig ko ang tunog na musika na nanggagaling sa likod na bahagi ng mansion.

“What are you doing?” Tanong ni Damien. Nasa harapan na siya ngayon ng kaliwang hagdan upang pumunta sa pangalawang palapag. Kunot ang kaniyang noo habang nakatingin sa akin, bakas parin ang galit sa kaniyang mukha dahil sa nakita kanina. O nag-aassume lang ba ako dahil hindi naman ganito ang kaniyang expression ng kumain kami kaninang hapon.

Agad akong napatingin sa kaniya ng marinig siyang magsalita. Agad din akong napalapit sa kaniyang pwesto. Agad din naman siyang tumalikod nang tuluyan na akong makalapit sa kaniya. Bahagya pa akong nahiya dahil sa nakamaang kung labi habang nakatingin sa mga antique na kagamitan dito.

Umakyat kami sa hagdan. Kahit ang hagdan ay mayroong red carpet. Malawak at malaki iyon kaya sa gitnang bahagi ako dumaan, kung saan din dumaan si Damien. Mayroon ding mga portrait sa dingding kaya doon ako napatingin. Ilang hakbang ang aming ginawa upang makarating sa pangalawang palapag.

Bumungad sa akin ang tatlong malalaking pintuan. Mayroong sa kaliwa, kanan at gitnang bahagi. Ang piniling pasukan ni Damien na pintuan ay ang nasa gitnang parte.

“This is the conference room for the officers.” Saad ni Damien bago pumasok sa pintuang kaniyang binuksan. Hinintay naman niya akong makapasok bago iyon sinara. Ang gentleman mo naman. Sa kalooblooban ko ay natuwa ako sa kaniyang ginawa.

Bumungad sa akin ang mga upuan na nakapalibot sa isang letrang “U” na lamesa. Sa pinaka-harapang parte ng lamesa at ng room ay makikita ang tila salamin na tv. Sa parteng iyon ay nakita ko ang nakatalikod ng bulto ng tao, parang may inaayos siya kaya hindi niya napansin ang pagdating namin.

“Hello, Sierra.” Si Damien iyon. Agad namang napalingon sa amin ang nakatalikod na iyon. Gulat na gulat siya ng makita niya kami.

“U-uh… You’re too early Damien. Please seat on the chairs while waiting for the others.” Sabi ng tinawag ni Damien na Sierra. Inayos nito ang kaniyang salamin habang nagsasalita. Nagpatuloy naman siya sa kaniyang ginagawa. Umupo si Damien sa kaliwang parte ng table. Sumunod naman ako sa kaniya pero nang uupo palang ako sa kaniyang tabi ay nagsalita siya.

“Why are you sitting there? Sit….” Saad niya. Medyo maldito ang pagkabigkas niya noon. Napatingin ako sa kaniya at hinihintay ang susunod niya sasabihin. Siguro masyado akong naging clingy sa kaniya ngayong araw and I’m waiting for him to say seat here on my lap. Ror.

“Fine. Sit here.” Saad niya. Tinuro pa niya ang katabing upuan. Agad naman akong umupo doon. Nilibot ang paningin sa loob ng room ng masulyapan ko si Sierra na nakatingin sa amin.

Agad naman niyang inalis ang kaniyang tingin sa amin ng makita niya akong nakatingin sa kaniya. Naalala ko ang kaniyang mukha. Medyo mahaba ang kaniyang kulay gold na buhok. May kaputian din ang kaniyang kulay. Nakasuot siya ng maitim na salamin at ang kaniyang mga mata ay kulay yellow. May katangusan ang kaniyang ilong. Maninipis din ang kaniyang mapupulang labi. Bahagya pang namumula ang kaniyang mga pisngi na medyo may katabaan. Medyo mataba ang kaniyang katawan. Hindi siya masyadong matangkad.

Isa siyang elite from Airethale. At isa rin siyang omega. Matapos kong malaman at mapagtanto iyon ay medyo naalala ko ang kaniyang mukha. Medyo pamilyar nga iyon. He is Luna Sierra. An elite of Airethale Royalty.

Bumukas ang pintong pinanggalingan namin kaya napatingin ako doon. Pumasok na magkakasunod ang apat na mga lalaki. Naunang pumasok ang dalawang lalaking sa tingin ko ay alpha sumunod naman ang dalawa na sa tingin ko ay mga omega. Nakatingin sa akin ang apat na pumasok habang naglalakad patungo sa kanang parte ng mga upuan. Hindi sila nakangiti ng makita ako. Ang isa pa nga sa kanila ay medyo galit na nakatingin sa akin. Hinayaan ko iyon. Sampo ang upuan dito. Lima sa kaliwa at lima din sa kanan. Sa parte namin ni Damien ay tatlo pa ang space. Isa sa tabi ni Damien, dalawa naman sa akin. Sa kanang parte ay isa na lamang doon ang space.

“Aren’t you mad that a Rogue Royalty is beside you, Damien?” Saad ng may galit na tingin sa akin kanina. Napatingin ako sa kaniya. Wala na sa akin ang kaniyang paningin kundi nasa kay Damien na katabi ko. Hindi naalis ang kaniyang galit sa kaniyang mukha.

“I’m just doing my job.” Damien said. Hindi ko siya magawang tignan.

“Your only job is to enlighten him about the council. Hindi mo na kailangan na masyadong lapitan.” Saad muli ng lalaki.

Nagtataka ako kung bakit sila nag-tatagalog. Sa pagkakaalam ko ay Grandlish lamang ang allowed na language dito. Ito na ang pangalawang beses na narinig ko ang tagalog sa araw na ito. Ang una ay kanina sa lalaking nakabunggo ko at ngayon ay sa lalaking nasa harapan ko.

Kaya pala hindi siya umayaw kanina ng tanungin ko siya. Of course, may galit parin siya sa akin kaya dapat niyang tanggihan ang tanong ko kanina.

Nanatili ang tingin ko sa kausap ni Damien. Isa siyang omega. Mahaba ang kaniyang buhok na kulay itim. Kulay kayumanggi din siya kagaya ni Damien. Ang kaniyang mga mata ay kulay itim din. Hindi siya payat ngunit hindi rin mataba, katamtaman lamang iyon. Ang kaniyang suot na headband ay nagsasabing third year na siya.

“Lalapit ako o hindi sa kaniya ay desisyon ko ang masusunod. Mind your own business please.” Si Damien. Gano’n parin ang kaniyang tono kanina. Medyo galit parin siya hanggang ngayon.

Napatigil sila sa pag-uusap nang bumukas ulit ang pinto. Pumasok doon ang isang lalaki, nakatingin siya sa hawak niyang libro at animoy nagbabasa habang naglalakad. Base sa kaniyang headband ay isa din siyang third year. Matangkad siya. Maputi ang kaniyang kutis at medyo hulma din ang kaniyang katawan. His hair is blond. Normally, nakikita ko iyon sa mga tao dito sa Grandeur. Mostly sa kanila ay blond ang hair.

He’s handsome. Makapal ang kilay, medyo malaki and round ang eyes, bluish pa iyon. Mahaba ang kaniyang ilong at pilikmata. Nagpatuloy siya paglalakad hanggang sa umabot siya sa gitnang parte ng mga upuan at agad na umupo doon. Patuloy na nagbabasa at walang pake sa mga tao dito. Nasa kanan siya umupo kaya dalawang upuan nalang ang kulang sa parte ko.

“Where’s Venom?” Tanong niya. Nakatingin na ako ngayon sa kaniya, pati pala ang mga kasama ko. Lumapit na rin si Sierra sa kaniya na ngayon ay nasa tabi na niya.

“He’s not yet here, President.” Sierra said. He’s the president? I see. Kaya pala tumahimik agad ang mga tao dito kanina. Lalong-lalo na iyong black hair kanina.

“Of course, that’s why I’m asking where he is.” Saad naman ng President. Nakarinig ako ng bungisngis galing sa kanang parte ng mga upuan.

“Sorry, I’m late!” Sigaw ng pumasok sa pinto kaya napatingin kami doon. Agad-agad pumasok ang dumating. He’s that guy na nabunggo ko kanina.

Naupo siya sa tabi kong upuan. Nakangiti siyang nakatingin sa akin habang ako naman ay medyo natutulala sa kaniyang pagdating. May hawak siyang ice cream sa kaniyang kaliwang kamay, habang dinidilaan iyon ay nakatingin siya sa akin. Natakam tuloy ako.

Alright, I’ll buy ice cream mamaya.

“Let’s start the meeting. Luna, introduce them first to the newbie.” The president said. Napatingin ako sa kaniya. Hawak-hawak parin niya ang kaniyang libro at patuloy na nagbabasa.

I guess the one he called Luna is Sierra. Napatingin naman ako kay Sierra. Medyo kinakabahan siya, nahihiya at namumula pa ang pisngi.

“O-oh…”

“Please don’t moan.” Sabi ni President kay Sierra nang magsisimula na siyang magsalita.

“I’m not moaning.” Namumulang deny ni Sierra sa President.

Nakarinig ako ng bungisngis sa kanan kaya hindi ko rin naiwasang mapangiti. Medyo awkward pa kasi hindi inalis ng dumating na lalaki sa akin ang kaniyang tingin. Patuloy parin siya sa pagdila sa ice cream niya. Napapalunok narin ako dahil gusto ko ng kumain noon. Sa tingin ko pa nga ay sarap na sarap ang lalaki sa ice cream.

“Then, for everyone to know. This is Roe Blaze, the winner of this years’ entrance exam and the representative of Bluelight Grandeur.” Sierra introduced me to everyone. Tumayo ako kaya napatingin silang lahat sa akin, maliban sa president. Medyo nahihiya namang naupo ako. I guess hindi ganon kapag pinakilala dito.

“The Grandeur’s Student Council start with our President. He is Inoichi Tadashi from the Kingdom of Wisteria.” Tinuro niya ang lalaking nagbabasa ng libro.

“Our Vice-president is Venom Stygian from the Kingdom of Infernia.” Sierra said at tinuro naman ang lalaking nasa tabi ko.

“Our wardens…” Hindi natuloy ni Sierra ang kaniyang sasabihin ng putulin iyon ni Inoichi, ang President.

“Introduce yourself.” He said.

“I-im the Secretary, Luna Sierra from the Kingdom of Airethale.” Pakilala ni Sierra sa kaniyang sarili.

“Moving on to our Wardens, this guy is Cendy Williams from the Kingdom of Nicheon.” Tinuro ni Sierra ang lalaking katabi ng President.

He has curly hair na hanggang balikat ang haba. Manipis ang kaniyang kilay at makurba. Medyo singkit din siya, mahaba ang pilikmata at kaniyang ilong. Ang kaniyang labi ay namumula at heart shape. Maputi siya kaya nagtataka ako kung anong lahi siya. Mostly kasi sa mga taga-Nicheon ay mga kayumanggi.

“I’m an elf.” Sa bawat introduce ni Sierra sa kanila ay napatingin ako sa kanila. Napansin ata iyon ni Cendy kaya nagsalita siya.

“By the way, Wardens are the officers in charge for peace inside the academy. Let’s continue. The one next to him is Amber Stevens from the Kingdom of Grandeur.” Siya iyon lalaking maldita kanina. Tinarayan pa niya ako ng tignan ko siya.

“Next is Erwin Notwinner from the Kingdom of Nicheon.” Napatingin ako sa kaniyang pinakilala. He’s tall. Probably an Alpha. Gwapo siya at kulay kayumanggi. Medyo pamilyar pa nga ang kaniyang mukha. May kahawig ata siya sa mga classmates ko.

“Ang lastly, Anthony Diemapateigh from the Kingdom of Nicheon.” Saad ni Sierra. Pansin ko sa lalaking iyon ay magkahawig sila ni Grandmaster Diemapateigh. Ang kaniyang mukha, buhok, at kulay ay parehong-pareho sa Grandmaster.

“The one beside you is the last years’ entrance exam winner, Damien Stygian-Infernom the representative for the Greenlight Grandeur.” Saad ni Sierra. Tinuro pa si Damien ngunit nanatili ang aking tingin sa kaniya. Hindi pinansin ang mukha ni Damien.

“As for the Shining Yellow Grandeur representative, he is currently on his mission outside the academy. His name is Hideon from the Kingdom of Infernia.” Sierra said. Kaya pala wala ang isa sa amin. Hindi ko pa iyon nakikita kaya hindi ko pa kilala ang kaniyang mukha.

“Our first rule here is: Everyone is equal no matter what your social status, tribe, kingdom, and language is.” The president said. Naupo naman si Sierra sa kaniyang tabi.

Napatingin ako sa kanila as the meeting officially starts.

“The Grandmasters approved our appeal of using different languages in our academy. We can now communicate in different language.” President Inoichi said. Kaya pala nagsasalita na sila ng tagalog kanina. “This is one of our greatest achievement for this year.” He added. Hindi na siya ngayon nakatingin sa kaniyang libro. Nakatayo na sa pinakaharapan namin. Sa salamin na tv, kung saan nag-aayos si Sierra ng dumating kami.

“As for the events, our first event this year is the five-man outside mission tournament. It will happen next month, we have one month to make a list of all the students and give it to the Grandmasters for the approval.” The president said. May mga pictures na nakalagay sa TV. Five-man outside mission is yearly nagaganap. Kung saan may dalawang first year at second year, at isang third year sa bawat team.

“Sierra, kindly prepare the poster for each events and announcement we have this year. Then paste it to the Grandeur Academy Board for everyone to see.” The President said. Sa tingin ko ay ito na huling parte ng meeting namin.

“Also Damien, enlighten Roe about the yearly event we have in the academy.” Dagdag ni President Inoichi bago lumabas sa pinto. Sumunod naman ang iba kaya sumunod narin ako.

To be continued…

Up Next: The New Teacher

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

If you want a dedication from me for the next chapters, just leave a comment in this chapter.

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 24: New Teacher

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 24

New Teacher

Roe Blaze POV

Agad akong umalis sa hall ng mga council. Kanina pa ako hindi comfortable doon at medyo nasasakal na ako. Huminga ako ng malalim matapos kong makalabas doon.

Nilingon ko ang hall habang naglalakad sa daan na tinahak namin kanina ni Damien. Nagpaiwan si Damien doon. Kung ano pang gagawin niya doon ay wala na akong pake.

“Bulaga!” Nagulat ako ng biglang may sumulpot sa aking harapan na isang lalaki. Medyo napaatras pa ako ng marinig at makita siya.

He’s Venom Stygian. The vice-president of the council and member of the Royal family “Stygian” in the Infernia Kingdom. He’s Damien’s cousin. A dominant alpha with a playful smile, eyes, and attitude. Back in the days, I’ve known him for always having malicious aura around him.

“I’m sorry. Nagulat ata kita.” He said after a while na hindi ako nagsalita at nakatingin lamang sa kaniya.

“Tss. Begone from my sight.” I said. Calm and collected though annoyed of his presence. Nakaharap parin ako sa gusali na aming pinanggalingan. Wala na masyadong tao dito sa bandang ito ng academy. Hindi ko siya pinansin ng gumilid siya. Nakita ko ang pintuan ng building at hindi pa din lumalabas doon si Damien.

I decided to turn around, started to walk away from the building.

“Now. Now. This is not the right way to treat your senior.” Narinig kong sabi niya pero hindi ko siya pinansin. I know, I’m being unreasonable pero tinatamad akong mag entertain ngayon. And, hindi ko masyadong gusto ang mga ganitong uri ng tao.

I have my own libido but this man is just worse, he can’t control his own horniness and he doesn’t know how to put it in the right place!

Nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi ko siya pinapansin. I could still hear his murmurs and steps at my back.

“You’re no longer a royal but you still act as snob and arrogant just like one.” He said. Hindi ko pinansin. Kahit na nagdidikit na ang aking mga kilay sa naririnig galing sa kaniya. The nerve of him to talk down to me!

Kung hindi lang mayroong history sa pagitan ng pamilya ko at pamilya niya dito sa mundong ito ay baka pinatay ko na ang lalaking ito ngayon din mismo!

I walked and walked. Nalagpasan na namin ang ilang buildings at medyo dumadami na rin ang mga students sa paligid. Gaya ng dati, nakatingin sila sa akin pero mayroon ding silang tinitignan sa aking likod.

Pumasok ako sa daan patungo sa hall kung saan kami kumakain tuwing gabi, ang cafeteria ng buong academy para sa mga students from first year to third year. Sa kaliwang bahagi iyon. Sa kanan niyon ay mga buildings na sa pagkakaalam ko ay mga buildings para sa malls and etc.

Nagpasya akong pumunta doon. I’d like to tour there habang may oras pa. Ilang oras pa naman din ang mayroon ako bago ang call na pupunta na sa hall para mag dinner.

Tinungo ko ang daan papasok sa mall. This building is different from the others. Advanced ang design nito sa labas. Technological architecture at glass ang dingding. In the middle of it is engraved the name “Grandeur Academy Paradise” with calligraphic style and colored gold. Marami ang lumalabas pasok na mga students. Pinagtitinginan ako pati kung sino ang nasa aking likod.

I think Venom is still behind me. Hindi ko na siya pinansin at hinayaan na lamang. Hindi ko siya tatanungin kung bakit siya nakasunod sa akin! Baka pa gusto niya talagang pumunta dito sa mall. Ayaw kong mag assume. Duh.

Pumasok ako sa entrance ng mall. Ang unang napansin ko ay ang Wizter na security guard ng mall. A yellow radish like monster is standing near the door. The monster had only one eyes, which he uses to scan the person who enter the door. His green leaf above his head will turn red if he sees something unusual or dangerous. I walked passed him. I felt his eyes scanning my body.

I have read this on books. The Wizard, Spirits and Wizters have special eyes in different clan and tribe. This monster is one of them. His eyes have the ability to sensor dangerous and unusual thing in one’s body.

Nilibot ko ang aking paningin sa mall. Nakita ko ang escalator sa mismong harapan ko kung saan iyon ang ginagamit upang pumunta sa susunod na floor at bumaba galing sa palapag na iyon. I have realized that all workers here are Wizters. I’ve seen slime cleaning inside the mall. Their cashier is special Wizters too!

Hindi ko maiwasang mamangha sa aking nakikita. I started to walk in the right side of the first floor. All the shops here is selling foods and other edible product. Some are restaurants and they have vendors too. The first floor is basically the grocery store and cater all the foods they can offer. Tinignan ko ang harap ng aking nilalakaran. Sa malayong parte ay nakita ko ang sign board na nagsasabing grocery store ang part na iyon. So basically, ang mga restaurant and other business ay mag e-end sa part na iyon.

Thinking that there is ice cream in that part, I rush towards that location. Tinitignan ko ang mga stores na nadadaanan sa aking paglalakad patungo doon. Restaurant ang karamihan doon. Nakita ko pang nakatingin sa akin ang karamihan sa mga students sa loob at mga na naglalakad din sa labas.

Doon ko napansin ang itsura ko sa mga salamin na dingding ng mga resto. Nakita ko ang aking reflection doon. Ang tanda ko ay nakatali ang aking mahabang buhok ngunit ngayon ay nakalugay na ito. Nawala ang aking pony tail!

Hindi ko manlang napansin na nakalugay na pala ang aking mahabang buhok.

“Looking for this?”

Napalingon ako sa nagsalita. It’s Venom at hawak-hawak niya ang aking tali sa buhok sa kaniyang kaliwang kamay. Hindi ko maiwasang mainis dahil sa kaniyang ngisi sa labi!

Kumunot ang aking noo. These past few years, I’ve hated my hair kapag nakalugay ito. I don’t know. Hindi ko talaga gusto na nakalugay ito kaya always kong tinatali ito. Hinahayaan ko lamang itong nakalugay kapag trip ko or wala akong choice. But Venom purposely did this. It’s unacceptable.

Walang salitang lumabas sa aking labi ng subukan kong kunin sa kaniyang kamay ang aking tali.

“Let me ask you first before you can take this back.” He said ng iniwas niya ang kaniyang kamay. Dahil nga matangkad siya ay nabigo akong kunin ang aking pantali sa buhok.

“Ang kapal naman ng mukha mong magtanong sa akin bilang kapalit matapos mong nakawin ’yan sa’kin.” I said. Kunot ang noong nakatingin sa kaniya. Binalik ko ang aking kamay sa pagkaka-baba dahil nga bigo akong kunin iyon pabalik.

Narinig kong nagbubungisngis at nagbubulungan na ang mga students na nakakita sa amin. Unti-unting dumadami ang students at nakikiusosyo na.

“Oh. It’s that attitude again. Sige, hindi ko na ito ibibigay sa’yo.” Sabi niya.

Nangunot ang aking mga kilay sa kaniyang sinabi. The nerve of him na hindi ibigay ang ninakaw niya. Ay oo nga pala, ninakaw kaya mahirap talagang kunin iyon pabalik.

We stayed like that for a moment. Hindi ako nagsalita at nakatingin na lamang sa kaniya. Sa aking isip ay kanina ko pa siya pinapatay.

Huminga ako ng malalim. Madami na ang mga students na nakapalibot sa amin. I’ve reached my conclusion.

“Fine. Look, I don’t want any issues in the very first day of school okay? Ayaw ko ng gulo. Give me back my thing.” I said nicely, kahit na pilit lamang iyon.

“As I’ve said, let me ask you a question first before you can take this back.” He said. Now smirking.

“Fine. Give me that first.” I said. Smiling. Of course, it was fake.

He gave me back the ponytail. Nakuha ko na iyon at naghihintay na lamang sa kaniyang tanong.

“Where are you going?” He asked matapos ko siyang tignan ng mariin.

“It’s none of your business.” Sabi ko at tinalikuran ko siya.

“Wait. That’s not fair!” He said. Nakasunod na naman siya sa akin.

“I let you ask me a question.” I said firmly at nagpatuloy sa paglalakad.

“Yes, but you didn’t give me an answer!” He said. I could feel his frustration. I know, naiintindihan niya na.

“You didn’t say that.” Saad ko. Naloko siya. Pinag-isipan ko pa iyon!

Inayos ko ang aking buhok habang naglalakad. Kitang-kita ko ang mga tingin ng mga students sa aking harapan.

“Niloko mo ako!” Napipikon na siya sa kaniyang tinig. Kaya hindi ko na lamang siya pinansin. I could hear his curses behind me.

“Fine, I’ll just come with you.” Narinig kong sabi niya.

Nakarating na ako sa grocery store. Pumasok agad ako doon. The Wizter in the counter smiled to me. He’s now like a Wizard. Mukha na siyang Wizard pero dahil sa kaniyang tengang mahaba ay alam kong isa siyang Elf.

Nilibot ko ang grocery at nagsimulang hanapin ang aking gustong hanapin. There were students inside. Nakatingin sa akin at pati sa taong nasa aking likod.

“What are you looking? Let me help you.” Venom said. Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy sa paghahanap. Dumating kami sa mga refrigerator. Doon natuon ang aking paningin.

Ang refrigerator na aking nakikita ay napupuno ng iba’t-ibang drinks. There were five refrigerator especially for drinks. Nilagpasan ko iyon dahil wala doon ang aking hinahanap.

Finally, nakita ko ang nakahigang freezer. Dinungaw ko iyon. There, mayroong ice cream doon. Kitang-kita ko dahil sa salamin nitong pinto.

“Ice cream lang pala ang hinahanap mo!” Naririnig ko ang tawa ni Venom sa aking likuran.

Bubuksan ko na sana ang freezer ngunit bigla na lamang akong hinila ni Venom.

“Halika at pupunta tayo sa favorite kong ice cream store kung saan ko nabili ang ice cream ko kanina.” Sabi niya.

Magpupumiglas sana ako kaso nahiya ako ng makitang nakatingin na sa amin ang karamihan sa mga students doon. Nangunot ang aking noo dahil sa sikip ng pagkakahawak ni Venom sa akin.

Agad kaming nakalabas sa store. Nakatingin ako sa kanang kamay ni Venom na nakahawak sa kaliwa kong kamay. Napansin kong papunta kami sa left side ng first floor. Sa malayo palang ay kita ko na ang mga food stores sa bandang iyon.

Doon ko napansin ang mga tingin ng mga students sa kaniya. I could hear their screams when Venom would passed in their front. He’s like an artist. Basically, he is famous here because he’s the vice-president of the council.

Dumating kami sa store na kaniyang sinabi. Binuksan niya ang pinto at pumasok kami doon. There were students eating ice cream in their tables. Agad silang nakatingin sa amin ng pumasok kami.

“Heyyooww, Mikola!” Venom said ng makalapit kami sa counter. There’s a person, probably a Wizard too in our front. He’s shy and from what I’ve observe, he’s an omega.

Hindi makatingin ang tinawag na Mikola sa kaniyang harapan. Nakatingin siya sa baba, kunwari ay may ginagawa.

“W-what’s your order, sir?” He said. Hindi parin siya nakatingin sa amin.

“Two ube ice cream in cone please.” Venom said. Smiling at the shy omega in front of him. Nilingon niya ako kaya napatingin din ako sa kaniya.

“This is my favorite store here. Their ice cream is delicious. And I think the one making the ice cream is delicious too.” Saad niya. Agad akong napatingin sa banda ni Mikola. Nakatalikod na siya sa amin kaya ang likod na lamang niya ang nakikita ko. May kumalabog, sa tingin ko ay may nahulog dahilan para mapatingin ako sa kaniya.

He looks flustered. Namumula ang kaniyang tenga. His hair is short kaya kitang-kita ko ang pamumula niyon. He was wearing mask kanina kaya hindi ko nakita ang kaniyang buong mukha. But he’s pretty, sa kutis palang niya, mata at kilay ay siguro akong gwapo at maganda siya.

“Once you eat there ice cream here, you will probably get addicted to it.” Venom said. Napatingin ako sa kaniya. Nanatili ang kaniyang tingin kay Mikola. That’s when I know there’s something between them.

Venom is known as a playboy and he toys to any omega he sets eyes on. And I think Mikola is one of them. Poor Mikola.

Mikola is done with our order. Binigay niya agad iyon sa amin. Kita ko pang nanginginig ang kaniyang kamay habang inaabot ang ice cream.

“Thank you, Mikola.” Venom said. Nakita ko pa ang paghaplos niya sa kamay ni Mikola. Napaikot naman ang aking mga mata dahil sa nakita. Bastard playboy action, I see. He’s an expert.

“I’ll pay for this, newbie. Pay me next time.” Venom said at inabot ang kaniyang student card. It was black too, probably the same with mine. Hindi siya nakatingin sa akin dahil nanatili ang kaniyang mata kay Mikola.

Giniya ako ni Venom sa isa sa mga tables doon. Sa banda kung saan kita ang mga naglalakad sa labas ng store. Probably one of nice spot here.

I could hear all the murmurs of each students here. Hindi ko sila pinansin and I continued doing my business.

I licked the ice cream. From the looks of it, it was delicious but when you started eating it, it was more than delicious. There’s no perfect word to describe this ice cream.

Lalo na’t ube ito, my favorite flavor of ice cream sa dating mundo ko.

“How’s it?” Si Venom. Napatingin ako sa kaniya. Nakatingin pala siya sa akin habang dinidilaan ang kaniyang ice cream. Gaya ng ginagawa niya kanina.

“Masarap.” The only word that come out of my mouth.

If you think he’s flirting with me because of his way of licking the ice cream while looking at me, you’re wrong. I don’t think so. He’s eyes were not flirty. I see no glimpse of it. And I guess this him, naturally licking the ice cream. Of course, he’s a creep.

“How did you celebrate your 18th birthday?” He asked. Curious of me.

I hesitated to answer but since he bring me here, I should atleast speak with him.

“Just normal.” I replied.

“How normal it is? I bet, it was not as grand as before.” He said. He’s smirking, though I didn’t get offended, I think he’s waiting for my reaction.

“Yeah.” Iyon lamang naging sagot.

Nagpatuloy ang usapan namin habang kinakain ang aming ice cream. It was just casual conversation. He will ask me questions and I would just answer him simply. Probably one word or two.

Napatingin ako sa labas sa gitna ng pagkain ko ng ice cream. I saw Damien walking, with Edward and his friends. He’s looking at my side, probably to me as they passed by. Hindi ko masyadong nakita ang kaniyang mukha dahil may kalayuan ang kaniyang pwesto. But I see him looking at me and the person I’m with. Palingon-lingon siya sa amin hanggang sa malabas sila ng mall.

“I remember you’re close with my cousin.” Venom said.

Napalingon ako sa kaniya. Nakatingin siya sa banda ni Damien bago niya binalik ang tingin sa akin.

“We are not.” Saad ko, binaba ang tingin sa ice cream bago dinilaan muli ito.

“Dati. As for now, I’ll be watching you become close with him again. I’m quite worried for him. And I think the only person who can bring him back to how he used to be before is you.” Venom said. Napatingin ako sa kaniya. Nakatingin din siya akin, doon ko nakita kong gaano siya kaseryoso sa kaniyang sinabi.

Napalunok ako. I don’t know what happened to Damien these past five years. I have no clue to what he have become now.

“Hindi na siya kagaya noon. Malaki ang pinagbago matapos ang nangyari noon.” Venom said.

“W-what happened to him?” Napapalunok na tanong ko.

“Napanood ko siyang lumaki. Alam ko ang pagkakaiba ng dating siya bago ang nangyari noon at kung sino ang siya ngayon.” I listened to him as he speak. Napatigil na din ako sa pagdila sa aking ice cream.

He started to tell me the story of what happened to him after I leave and lost contact to what is happening in this world in the five years.

“He become lifeless. He usually smile everytime we met but now, he wouldn’t. All I could see in his eyes since then is how sadness and sorrow lingers. He become someone I don’t know. He felt stranger to me now.” He said. Binalik niya ang tingin sa labas.

“I have cared for him since we were kid. I’m one of his friends before he met you. And the most saddest part is that I couldn’t help him now.” I saw a glimpse of sadness in his eyes. I couldn’t still process everything I’m hearing right now.

“Actually, we were still friends since the he have met you but it was not like how it used to be before you came. Marami ang nagbago, nawalan siya ng time sa aming kaibigan niya at sa kaniyang mga kapatid.” Nakita ko ang pagtiim bagang niya. “Naintindihan ko iyon. He was quiet strange before. Alam mo namang hindi niya nararamdaman ang pheromones ng iba diba?” Tanong niya.

Tumango ako bilang sagot. Nanatiling nakatingin sa aking kausap. Naalala ko iyon, he couldn’t see, smell, and knows what is feeling of pheromones not until he met me. It was the same as mine.

“Seeing him happy because he have found someone who he can feel what we called “pheromones” is truly a happiness for me too. Meeting you is truly exceptional for him.“

“But he have changed since then. I remember him talking about you everytime. Every studies, training and meet ups, wala siyang ibang bukambibig kun’di ikaw. He slowly changed from time to time. To be honest, he trained a lot before because you need his protection. He said that to us and he started to improved himself because of you.”

Nagulat ako sa narinig. Napaawang ang aking labi sa mga naririnig. He knows something? He knew about how he should protect me? Sa pagkakaalam ko ay ako lang ang nakakaalam noon.

“And then, that accident happen. He have lost his hope and the one he want to protect five years ago.” He added.

Nagpatuloy siya sa pagsasalita habang ako ay hindi alam kong ano ang magiging reaksiyon dahil sa mga naririnig.

“Sa nakalipas na taon, nagkaroon ng mataas na pader sa kaniya na nagpipigil sa ibang taong pumasok sa buhay niya. Even us, kahit na mga kapatid niya ay nahihirapan at naninibago sa kaniya. Hindi na niya kami pinapansin, kung papansin man ay panandalian na lamang. Hindi na kagaya noon. Hindi ko nakita at nasilayan muli ang kaniyang mga ngiti simula noon.” Venom said.

Nanatili kami doon na nag-uusap hanggang sa tumunog ang bell. Hudyat na oras na para pumunta sa hall para sa dinner.

Naglalakad ako ng wala sarili dahil sa nalaman at narinig. I never expected him to change because of me. From our first meeting to the accident that happen.

Tinatahak ko ang daan na wala sa sarili. I felt something in my chest. Sumasakit iyon sa hindi malamang dahilan.

Tiningala ko ang kalangitan. Sa ’di kalayuan ay lumabas na ang buwan habang ang araw ay tuluyan ng lumubog.

The thought of Damien being alone all these years come to my mind. Nasasaktan ako para sa kaniya. Hindi ko maisip kung ano ang kaniyang dinanas dahil sa akin. He was just like the sun. All alone in the sky without anyone beside him.

And here I am, just like the moon in the night sky. I have someone in that five years. I’m not alone. I have them with me. And it helps me a lot in those darkest time. They are my stars.

“Tumingin ka sa dinaraanan mo kung ayaw mong madapa o makabunggo ng kung sino.” Saad ng kung sino sa aking harapan. Naramdaman ko ang daliri niyang nakalagay sa aking noo.

Tinignan ko kung sino iyon. He have a headband in his forehead that shows the sign of a master. Tinignan ko ang kaniyang damit at nakitang suot niya ang uniporme ng mga teachers sa academy.

“A-alexander?!” Tanong ko. Nagulat sa kaniyang presensiya at kaniyang suot. Kahit na nababagabag parin ako sa nalaman kanina ay nawala iyon ng makita ang mukha ni Alexander.

To be continued…

Up Next: The Guilds

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

If you want a dedication from me for the next chapters, just leave a comment in this chapter.

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 25: The Guilds

I do not proofread. This chapter is unedited

.

Chapter 25

The Guilds

Roe Blaze

POV

For five years that Alexander is with me everytime, I am now not used to live alone. In fact, he’s with me since the very beginning. Having him in front me and hugging him right now makes all the burden I have a while ago gone just for a short of time.

“Hindi ko naman alam na miss na miss mo pala ako.” Patuyang sabi ni Alexander.

For that five years na magkasama kami, he got used to living with me normally kaya nawala na ang dating respeto niya sa akin bilang prinsipe. Hindi na katulad noon na masyado niya akong ginagalang bilang prinsipe. Kahit na inutusan ko lang siya noon na huwag na akong masyadong pagtuunan ng pansin at tumigil na sa paglilingkod sa akin.

And now, we live casually. He got closer to me, so am I. Dahil nga mayroon na akong katandaan sa dati kong buhay ay agad ko siyang naging close dahil sa tingin ko ay same lang naman kami ng edad kapag ang basehan ay ang edad ko sa dating mundo.

Since that accident, I become matured. Though kahit na matured naman talaga ako ay hindi ko maiwasang maging isip bata noon dahil sa pagkamangha ko sa bagong mundong ito.

Kanina ay lungkot na lungkot ako dahil pakiramdam ko ay nag-iisa naman lalo na dahil sa nalaman ngunit dahil nakita ko siya dito ay bigla na lamang gumaan ang pakiramdam ko.

“Hindi kita miss. Sadyang wala lang talaga akong close dito sa academy.” Saad ko at umalis sa pagkakayakap sa kaniya.

Nakangiti siya ng tignan ko siya. Nawala na ang kaniyang balbas ngayon. Sa huling pagkikita namin ay mayroon pa siyang mababang balbas.

“Of course. Walang lalapit sa’yo dito!” Sabi niya. Natatawa dahil iyon nga ang expectation naming dalawa bago ako pumasok dito.

Nangunot ang noo. He’s harsh in that part.

He looks fine now. Extremely hot with his new look. Nadedepina ang kaniyang matulis na panga at kitang-kita ng buo ang kaniyang gwapong mukha.

“Nagwa-gwapuhan ka na naman sa’kin.” Napa-pikit at mulat ako ng magsalita siya. Napansin niya ang pagtingin ko sa kaniyang mukha dahil nakangisi na siya ngayon. A smirk that is beautiful not hideous.

“Naninibago lang ako sa iyong mukha. Duh, of course pangit ka parin sa paningin ko.” Sabi ko. Kahit na sa loob ng limang taon naming pagsasama ay hindi ko maipagkakaila na gwapo siya.

“Ouch. Kapag naging teacher na talaga ako dito ay agad kitang ide-detention kapag sinabihan mo parin ako ng ganiyan.” Natatawang sabi niya.

“How did you become a teacher here?!” Nagtatakang tanong ko.

“It’s a long story. Of course, I’m qualified to be a teacher here since nag-aral ako dito noon at nakapagtapos.” Sabi niya. Proud na proud siya ng sabihin iyon. Hinawakan pa ang headband niya at kunwari ay inaayos iyon kahit na maayos naman.

“That means ikaw ang bagong teacher namin?” Takang tanong ko.

“Yup.” He said. “But I would probably start next week since I’m sent to do a special mission for my final qualification.” He added.

“Special mission? Saan naman?” Sabi ko.

“It’s very far here. In the western part of Grandeur.” Sabi niya.

Nagsimula na kaming maglakad. Sinasabayan na niya ako papunta sa aking patutunguhan kanina.

“Why go through that?” I asked. Kahit na masaya akong makita siyang nandito siya at nagtuturo ay hindi ko parin mawari kung bakit niya pa papasukin ang academy para lang makita ako.

“Of course. I need to protect a certain person here in the academy.” He said. Tinignan ko siya dahil sa kaniyang sinabi. Nakatingin siya sa dinadaanan namin ngayon. I know that certain person is.

“I can protect myself here. You don’t need to become a teacher.” I said, with finality in my words.

“You never know. After all, I promised that I will protect you no matter what. It’s only right for me to do this in order to watch over you. I don’t see any other choices than being a teacher just to watch you closely.” He said. Sa kaniyang sinasabi ay seryosong-seryoso siya.

“Fine. Do what you want.” Saad ko. I know I can’t stop him right now. He already this decision without asking me. He decide on his own. I have no say to what he wants to do.

“I’ll be gone for one week. Find atleast a friend or two here while I’m gone. I have ordered someone to look over you while I’m gone. Baka magplano ka na namang umalis.” Saad niya.

I remember five years ago that I tried to leave him alone. Gusto ko lang naman mapag-isa noon kaya nagawa ko iyon. To be honest, gusto ko lang makita si Damien. But I failed. Agad akong nahanap ni Alexander. Hindi ako nakatakas sa kaniya simula noon.

“How will I find one when they are all afraid of me. And sino naman itong inutusan mong tignan ako?” Sabi ko. My lips are now in thin.

“Hindi sila makalapit sa’yo kasi hindi ka masyadong friendly!” Pag-aakusa niya sa akin. “Atleast talk to them or look at their eyes. Be sociable.” Pagpupumilit niya sa akin na para bang ako ang may kasalanan.

“I don’t want to be friends with anyone who can’t accept who I am!” I argued. “And sino ba ang pinabantay mo sa akin?” I am more curious of that person. Mas mabuting siya nalang ang kaibiganin ko tutal binabantayan naman niya ako kaysa maghanap pa ako ng makakaibigan ko. Though, hindi naman talaga makikipagkaibigan ni kanino dito.

“Just tell me name of that person, Alexander. Siya nalang ang kakaibiganin ko dito.” I said with poker face. Bahagya ko pang pinaikot ang aking mga mata.

Narinig ko siyang tumawa dahil sa aking sinabi.

“You’ll know in time. When the right time comes.” He said. Before living me. Pumunta siya sa likod na bahagi ng hall nang makapasok kami, sa banda kung nasaan ang mga teacher.

Agad naman akong pumunta sa upuan at table ng mga first years. Some of them look at me. Katulad ng dati, nasa pinakadulo parin ako naupo. Iyon na lamang kasi ang natirang space dito.

“Good evening, Wizards!” Someone in front said. Napalingon ako sa bandang iyon. It was the head of the Grandmasters, Diemapateigh. The head of all masters here.

“Everyone here is now called Wizards as students of Grandeur Academy. Regardless of your tribe, where you from, your language and any other differences we have.” He said.

Well, everyone here is called Wizzean. Wizzean is the overall term for all living things in this world. As per the Wizards, it was only applicable to one race but since other race such as Wizters and Spirit Guides can evolve to human-like form, they are considered as one of the Wizards.

“Today is the first night of our freshmen as students of Grandeur Academy. You know what will happen tonight, right?” Sabi ni Grandmaster Diemapateigh, pertaining to our seniors. Naghiwayan naman sila dahil sa narinig.

Nagtataka pa ako kung anong nagyayari. Hindi lang ako kundi pati narin ang mga kasama ko sa table. Ang katabing lamesa naman ay excited na excited sa mangyayari.

They shout as if something big is about to happen.

Napasinghap ako dahil biglang nawala ang ilaw. Nawalan ako ng paningin at pandinig. Hindi ko makita ang paligid at wala akong marinig. I was afraid for a minute pero agad namang bumalik ang lahat sa normal.

Nakatayo na ako ngayon. Nang nilibot ko ang paningin ay nasa labas na ako ng Grandeur Grand Hall. Madilim na. Ang tanging umiilaw na lamang sa dilim na iyon ay ang mga magic light sa paligid at bituin sa langit.

“Tonight is the classification of our Bluelight Grandeur students for their respective guilds!” Narinig kong sabi ni Grandmaster Diemapateigh, probably galing sa loob pero dinig na dinig ko parin hanggang dito.

Napansin kong nakapila kaming lahat sa labas. And I’m the last person in line. Humihip ang malamig na hangin kaya napahawak ako sa aking balikat, hinu-hug ang sarili dahil sa naramdamang lamig.

“Bluelight Grandeur, the magic stone in the door will tell you in which guild you are in. Place your hand in front and it will tell you your guild.” Saad muli ni Grandmaster Diemapateigh. Agad kong narinig ang hiyawan galing sa loob ng magsimulang umabante ang nasa aking harapan, nagsimula na sila.

There is 10 guilds in this academy. Nabasa ko iyon sa libro. According to the book, the 10 guild is a group of student united to do mission, task, and work. The guild and missions is part of the education here. As per the first years, we are told to participate in that after our one month here. Bibigyan kami ng isang buwan para maging handa at palakasin pa ang sarili para sa mga mission.

Everything is about ranks. May rankings para sa individuals bawat year. May rankings din para sa guilds which can add points to your individual rankings.

Rankings in this academy is very special. Your rank will determine your monthly money. Ang perang makukuha mo sa rankings ay mapupunta sa iyong student card. As for me, hindi ko kailangan ang rank para magkaroon ng pera dahil black student card ang binigay sa akin. The perks of being a winner in the entrance exam.

The points you have in your student card can be used to buy anything inside the academy and can turn to money if you want to use it outside. Meaning, kapag nakapagtapos kana ay magkakaroon ka ng pera base sa iyong points. This academy is like work. Nag-aaral ka at the same time binabayaran ka. Ang hindi lang fair ay ang rankings.

Your rankings is the equivalent of your points or money you can have in your student card. I do not like the idea but I don’t hate. It somehow manageable dahil wala kang gagastusing iba maliban na lamang kung talagang bagsak ka sa rankings. Paniguradong wala kang pera na magagamit.

There are other ways to gain points in your card. Like doing mission and task, playing gamble and games in the arcade of they academy or fighting against anyone with bets.

The line moves faster as the wind blows me more. Nilalamig na ako sa labas ganon ang mga students sa aking harapan. Masyadong mahaba ang pila pero mabilis naman ang aming pag abante.

Mabuti na lamang at gabi ito nangyari kundi hindi ko kakayanin dahil sobrang init naman kapag umaga. Mas gugustuhin ko pa ang malamig na ihip ng hangin ngayon kaysa sa init ng araw.

Naririnig ko ang mga sigaw sa loob. As if they were very happy of what’s happening now.

Kumunti ang linya at ngayon ay kitang-kita ko na ang kung anong nangyayari sa aking harapan at sa loob ng hall.

Ang taong nasa harapan ay abala na ngayon sa kaniyang ginagawa. Mayroong listahan sa kaniyang harapan.

GUILDS Black Ravens Dark Wolves Paragon Owls White Fairy Blue Sirena Shadow Disciples Violet Eyes Hawks Hollow Alpha Ring Sigma Apostasy

Mayroong pulang linya na gumagalaw sa listahan. Iyon ata ang mag de-determine kung ano ang iyong guild. Doon natuon ang aking pansin.

I don’t know about the rankings of these guilds, though I think it was also written in the book given to us. Hindi ko lang talaga natapos basahin ang book na binigay kasama ang aking uniform.

Hinihiling ko na lamang na hindi ako sa guild kung nasaan din si Damien or kahit na sinong galing sa Infernia. They probably hate me and I think it would be better to avoid them. Para walang gulo.

Biglang tumigil ang pulang ilaw. It stopped in the guild “Alpha Ring”. Agad nagsigawan ang mga tao sa loob. I think lahat ng tao doon ay nagsigawan ng makita kung saang guild nabelong ang student na iyon.

Umabante naman ang linya kaya umabante na rin ako. I think it would be better if I will be in Sigma Apostasy or something. I think kailangan kong iwasan ang Alpha Ring dahil sa pangalan palang ay alam ko ng lahat sila ay Alpha.

Hindi sa nag a-assume pero sa tingin ko ay andon din si Damien. He’s an alpha after all. Pero malay ko, hindi ko alam kung saan siya belong sa guilds dito.

When the moment that it was me, the last person to put his hands in front of the magic stone come, everyone in the hall become quite and I could feel all their stares. But one gaze is missing in the crowd.

Come to think of it, hindi ko rin siya naramdaman noong pumasok ako dito kanina. Probably, he’s not here. Did he go somewhere?

Hindi pinansin ang mga tao at tumingala na lamang sa listahan. Hindi ko narin inisip kung bakit wala si Damien sa students sa loob. Though nagtataka ako kung bakit wala siya.

Nagulat ako ng huminto ang pulang ilaw sa Alpha Ring. Hindi masyadong malakas ang sigawan kumpara sa nakita ko kanina. They didn’t shout as loud as before. Others started gossiping. Some is clapping.

Napatingin ako sa banda kung nasaan ang mga naghiwayan. There, I see Venom shouting in joy. I much as I wanted to escape from him, hindi ko na ata iyon maiiwasan dahil sa tingin ko ay same guild din kami. Nasa council na nga siya, kasama pa rin siya sa guild. What a coincidence nga naman.

Nakita ko ang flag sa kaniyang harapan, kung nasaan ang table. It says Alpha Ring kaya alam ko agad na iyon ang guild ko.

“Roe Blaze is now member of Alpha Ring.” Grandmaster Diemapateigh said. I took that time to walk towards their table.

Ang kaninang tatlong mahahabang lamesa ay nahati na ngayon sa sampong lamesa. And I think, sa bawat lamesa ay mayroong 20 students o kumulang.

Nilibot ko ang aking paningin. I was now sure that Damien is nowhere inside. I don’t know where he belong in the ten guilds, and I just hope na hindi siya dito.

Tinahak ko ang daan papunta sa lamesa. I could hear all the gossips about me.

“He’s really lucky right?” Someone in the crowd said. Rinig na rinig ko ang kanilang usapan ngunit hindi ko na iyon pinansin.

Kuhang-kuha kasi ni Venom ang aking atensyon. Ang ingay niya dahil tinatawag niya ako. Sa table na iyon ay nakita na akong pamilyar na mga mukha. I saw three other person in that guild na part din ng council. I did also saw Edward, Wotaro and Atlas. There’s also a one familiar face there. I think classmate din ko din siya.

“I thought he’s an omega. Bakit siya nasa Alpha Ring?” Rinig kong bulong ng kung sino.

“Shhh. He doesn’t have any pheromones remember.”

“Oh, you are right.”

Oo nga. Ang napansin ko sa lamesa kung saang guild ako ay lahat sila ay nagsusumigaw ng pagiging alpha. Pinalagpas ko na lamang ang usapan nila at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa lamesa.

Everyone of them is looking at me. Sa tingin ko ay para itong kulangan ng mga lion kung saan lahat sila ay lion habang ako ay isa lamang piraso ng karne.

I could imagine everyone of them as lion and they would struggle just to take a piece of me(at).

Bahagya akong natawa sa aking imahinasyon. I’m taken and I couldn’t imagine myself eating by other men. I want him to eat me. I want only him.

Agad akong nakarating sa table na iyon. Malalaki ang ngisi ni Venom ng dumating ako.

“Welcome, Welcome!” Saad niya agad.

Gusto pa niya akong yakapin ngunit agad akong umatras ng kunti. Nakita niya iyon kaya hindi na niya tinuloy.

“Welcome…” Someone said. Napatingin ako sa kaniya. I think he is a third year and probably walang pake sa akin. Katabi siya ni Venom.

“Sit down now.” Napatingin naman ako sa nagsalitang iyon. It was the edge, right side of the table.

Sa tingin ko ay twenty ang students dito. Sampong students ang nasa aking harapan at hindi na nabilang kung ilan ang nasa aking linya.

I sat in the left, in the edge where Venom is in my front. Ang aking katabi naman ay ang pamilyar ang mukha tapos ang kasunod niya ay si Atlas. Sa katabi ni Atlas ay si Edward tapos si Wotaro. Ang mga sumunod ay hindi ko na kilala.

Sa harapang linya ay hindi ko kilala ang mukha maliban kay Venom, ang president ng council na si Inoichi at ang isa sa mga Warden na si Anthony.

“Now, now, Wizards! Before you start your meetings with your new members in your guild. We will announce some announcement as we serve your dinner for tonight.” Sabi ni Grandmaster Diemapateigh. Napatingin ako doon. Kagaya ko ay napatingin din ang mga students sa harapan.

“May I call in the President of the Student council, please come here in front.” Grandmaster Diemapateigh said.

Nakita kong lumapit si President Inoichi doon galing sa aming table. Bumalik naman si Grandmaster Diemapateigh sa kaniyang upuan. Near him is all the eight Grandmasters. They are all present in their own chairs.

“Hello…” Si President Inoichi na agad naman pinaghiyawan ng mga students. Sa tingin ko ay karamihan niyon ay galing sa mga omega.

He’s the president of the council and an alpha. Of course famous just like Venom. He’s handsome. And I think he is more handsome because of his chinito eyes.

“Good evening.” Bati niya na agad namang sinagot ng ibang students.

“Good evening, President!” Sigaw ng iba. Sabay-sabay pa sila noon. Maingay na maingay na ulit dahil sa kanilang pagbati pabalik sa President.

Tinignan kong maigi si President Inoichi at nakita kong nag smile siya. Ito ang unang beses na nakita ko siyang ngumiti. Siguro dahil nasa harapan siya ng mga students. Dahil sa kaniyang pag ngiti ay lalong naghiyawan ang mga students.

“The damn bastard is taking all my fans.” Venom said. Napatingin ako sa kaniya. Nangunot ang kaniyang mukha habang tinitignan ang mga naghihiyawang students.

“Well, he’s more handsome than you. What do you expect?” The person next to him said.

“Shut up, Benedict.” Venom said. Now growling because if his irritation.

Bumalik ang aking tingin sa President ng magsalita siya ulit. He started to announce everything.

“As signed and approved by the Grandmasters, everyone now can speak other language other than Grandlish inside the academy.” Naghiyawan at palakpakan ang mga students dahil sa kaniyang sinabi.

Habang nag a-announce siya ay may mga Wizters na lumalapit sa bawat lamesa upang iserve ang mga pagkain. Doon lumipat ang aking paningin.

They are dogs. A walking dog. And they were looking pretty cute because of their maid uniform!

Naibalik ko ang aking paningin nang maghiyawan ulit ang mga students.

“The race for the rankings of guilds will start next month. I hope everyone is prepared until then.” Sabi ni President Inoichi bago nagpaalam sa mga students. Naghiyawan pa ang mga students at nagpalakpakan nang kumaway siya sa kanila.

Nang makabalik si President Inoichi sa aming lamesa ay sinabihan na kaming kumain. Agad namang nagsimulang kumain ang mga students. Kumuha na rin ako ng akin. The foods here are put in the middle of the table. May sariling plato at mga iba pang gamit para sa amin gaya ng kutsara at tinidor. Kami ang bahalang kumuha ng aming sariling pagkain.

The foods looks tasty pero kunti lamang ang kinain. Kung anong pagkain ang nasa aking harapan ay doon lamang ako kumuha at iyon na aking kinain.

Still, Damien is nowhere to be found inside the hall. I was concerned about him but I did not ask about him. Gusto ko sanang kausapin si Venom upang makapag tanong kung nasaan si Damien ay hindi ko na ginawa.

Malayo ang space sa pagitan naming dalawa ni Venom dahil sa laki ng lamesa. Maliban pa doon ay nahihiya akong kausapin siya. Baka mag expect pa siyang may gagawin ako dahil sa kaniyang sinabi sa akin kanina tungkol kay Damien at makiusosyo.

“I’m Legend Raventhorn. The captain of this guild.” Ang lalaking nagsabi kanina na umupo ako. He’s the captain, okay.

He is handsome. Lahat naman ng mga narito sa table na ito ay gwapo. Probably, dahil lahat ng nandito ay siguradong alpha kaya sila biniyayaan ng kagwapohan.

He has a thin red lips. Long pointed nose. A white skit just like a porcelain, pero sa tingin ko ay mas maputi pa ako kaysa sa kaniya. His hair is black and short. His eyes is black and very deep kaya hindi mo agad makikita ang mga emotion na guguhit sa kaniyang mga mata. His face is mysterious. Masyadong matured ang kaniyang mukha at sa tingin ko ay hindi masyadong palangiti.

Sinabihan niya kaming i-introduce ang sarili sa bawat member ng guild. Nagsimula iyon sa kaniya at sinundan ng katabi niya.

“I’m Uno Bastardos. The second hand of our captain. A third year from the Kingdom of Airethale.” The next person beside the Captain formally introduced himself.

I look at him. Napatingin din siya sa akin and I see no malice in his eyes. Siguro ay hindi siya kagaya ng mga tao sa Airethale.

Ang ilang minuto naming nakaupo matapos kumain ng dinner ay ginamit sa pag introduced sa bawat sarili namin. I have memorized their faces, especially iyong mga hindi ko pa nakita before.

“Our guild is Alpha Ring with 20 members. Some of them is not here, probably two is absent.” Captain Legend Raventhorn said.

Nabalik naman ang aking tingin sa kaniya. Hindi ko nabilang ang narito kaya doon ko pa lamang nalaman na mayroong wala dito.

“Uno, give the newbies their rings.” Captain Legend ordered the person next to him.

Agad naman siyang sumunod ay may kinuha nga sa kaniyang likod. May nilabas siyang apat na boxes at pinalipad papunta sa amin. He’s using air magic. Of course, he is from Airethale.

“Open the box. The ring there is the symbol of your membership in this guild. Wear it everytime.” The said Uno Bastardos speak happily. Ibang-iba sa Captain namin.

Binuksan ko iyon at hinawakan ang ring. It seems familyar. A ring with a face of a male lion. Nakita ko itong suot ni President Inoichi, Anthony Diemapateigh, Venom Stygian at ni … Damien.

So he’s a member of this guild?

I thought hindi siya bilang dito!

“The table here is designated for each guilds. You must eat here all the time. When you seat in other table, it is the sign of you being a traitor. But you can eat somewhere else.” Sabi ni Captain Legend Raventhorn.

Hindi ko alam ang gagawin ko. If that’s the case, if I will eat here everytime, may possibilities na kasabay ko si Damien dito?

Kung sa mansion naman ay wala ding takas dahil pwede siyang pumunta doon. Ang mas malala pa, wala akong takas doon at wala kaming kasamang ibang tao.

Hindi ko alam kung matutuwa akong kasama ko siya sa iisang guild o hindi. But deep inside, I know I was happier of that thought.

To be continued…

Up Next:

Ice

Cream

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

If you want a dedication from me for the next chapters, just leave a comment in this chapter.

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 26: Ice Cream

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 26

Ice Cream

Roe Blaze POV

It was very long day for me. Matapos ang pag-uusap namin ng guilds ay pinayagan na kaming umalis sa hall upang makapag pahinga.

Binanggit ng aming leader ang basic rules ng guilds and he will explain everything on our guild house. Kunti lamang ang rules na kaniyang sinabi at kung ano ang ginagawa sa guilds.

“Once the first year is ready to join us in our missions and tasks, they can choose in Rank G missions in the Grandeur Request for Mission Hall. You have one month to prepare for your participation. You can ask anyone in the guild to train you and you can train on your own. But it would be better if you train with someone.” Captain Raventhorn said.

“As of now, ang pwede lamang tumanggap ng mga mission ay mga second year at third year. Our priority is the missions that is requesting us to do.” Ngayon ay si Uno Bastardos naman ang nagsalita.

I know this mission thing. The captain explained it to us, though ang sabi niya nasa book naman na binigay sa amin iyon. Hindi ko lang talaga tinapos basahin iyon kaya wala akong alam kung hindi lang niya ini-explain iyon.

The mission is ranked from A-G which A is the highest, most dangerous and more important mission whilst G is the lowest, the least dangerous and easy mission. Rank G mission is for the beginners. As we gain more experience, the rank of our mission will go higher. And it can also be something about your strength and power.

Masyado ng madilim sa kalangitan. Kung hindi lamang sa mga ilaw sa daan at sa mga buildings ay nasisiguro kong madilim din ang buong Grandeur Academy.

Naglalakad na ako ngayon sa daan patungo sa aming mansion. May mga kasabay din akong papunta doon. Of course, Venom is beside me.

Magkakalapit kasi ang mga mansion ng first year hanggang third year. It is natural for him to go this pero hindi ko lang talaga kung bakit kailangan niya pang dumikit sa akin.

“I wonder where is Damien now.” Bigla niyang sinabi. Kanina pa siya nagsasalita pero hindi ko siya pinapansin. Iyon lamang ang nakakuha sa aking atensyon.

“Well, I don’t know. Baka nasa mansion.” Bigla kong nasabi.

“Oh, you replied.” Saad niya. Rinig na rinig ko ang amusement sa kaniyang boses.

“Kanina ay snob na snob ka pero ng banggitin ko ang pangalan ni Damien bigla ka na lamang sumagot.” Dagdag niya. Hindi ako sumagot. It was only in my thoughts pero lumabas sa aking labi ang mga salita.

“Do you have feelings for him?” Bigla niyang tanong. Napalingon ako sa kaniya. Napaawang ang aking labi dahil mayroon akong gustong sabihin ngunit hindi ko tinuloy. Binalik ko na lamang ang aking tingin sa daanan.

“I don’t have. Sinabi ko lang na baka nasa mansion na siya namin. Don’t make a fuss about something as little as that.” I said. Firmly, nanatili ang tingin sa daanan.

I don’t know. I know I have feelings for Damien but I don’t know if this feelings has a future. I think it is not right for me to love him after the accident years ago.

I will just keep my feelings inside me. From what I have seen in our fight last time, he is mad and he longer see me just like before.

He have forgotten about me. All is left inside him is his hatred towards me. That’s what I’m certain of.

I bet there’s no possibility of us becoming friends nor lover.

He wouldn’t listen to me. He is not yet ready to hear me out. And I don’t think he will listen to my reason though.

Our love were in between our family’s conflicts. Hindi pwede dahil sa nangyari sa pagitan ng aming mga pamilya. It was in the past, and forever will affect our future.

“If you say so…” Saad ni Venom. May sinabi pa siyang kasunod no’n pero hindi ko na narinig pa.

“A person who can’t accept love doesn’t deserve any love at all.” It was Edward Infernom. Rinig na rinig ko iyon dahil sa mismong gilid ko siya dumaan.

Napalingon ako ng dumaan siya. Dikit na dikit ang kaniyang mga kilay at tila ba ay galit. Mabilis ang kaniyang lakad ng nilampasan niya kami. Sumunod sa kaniya si Wotaro at Adam. Kanina pa ata sila sa aming likod at paniguradong naririnig ang pag-uusap namin ni Venom.

Narinig ko namang tumawa si Venom sa aking tabi. Malakas iyon kaya napapatingin sa kaniya ang mga students sa daan. Kahit na sumusulyap naman sila sa amin kanina pa. Nanatili naman ang aking tingin sa bulto ni Edward at kaniyang mga kasamang palayo at mabilis na naglalakad sa daan. Agad silang nawala sa aking paningin.

Hindi ko agad ma-gets ang kaniyang sinabi. Is he pertaining to me? What does it mean?

Nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi na pinapansin si Venom hanggang sa mawala na siya dahil narating na niya ang mansion ng kanilang year. Nagpaalam pa siya sa akin ngunit hindi ko na pinansin.

Ilang minuto pa akong naglalakad sa daan na mag-isa patungo sa mansion namin. Ilang metro pa kasi ang layo niyon sa ibang mga buildings kaya wala na masyadong tao dito maliban na lamang sa akin.

Nakarating agad ako sa mansion. Papasok palang ako ay kitang-kita na ng aking mga mata ang namumulang usok na nanggagaling sa bahay. Alam kong andon si Damien dahil pheromones niya ang nakikita ko.

My eyes is very special. I could see everyone’s aura and wizh using my Sigmanian Eyes. A very special eyes given to this body by the Gods. It was awakened after I met Damien. Iyon ang unang beses na nagamit ko ang mga matang iyon. Normal pa naman ang aking paningin pero mayroon lang talagang special sa aking mga mata.

My eyes can see the colors of wizh in the environment and can manifest it. It also can see the wizh inside the one’s body and have the ability to recognize in what type they are as a Wizean. My eyes can also see the future action of something where I can have the ability to guess what will happen next in a period of time. It has also the ability to see through things within a certain location, no matter how far or near.

Thanks to all the trainings I had, I can now manage to control my eyes without collapsing or something. I remembered how hard it is to control my eyes. Especially when using magic.

The more special about my eyes is that I could see Damien’s pheromones. Only him and no other than him.

As the descendant of all, I have trained hard to control my eyes and learned more power. As an avatar of the four Gods, I must be strong enough to handle my responsibilities.

Dahan dahan akong pumasok sa mansion. Nang marating ko ang pintuan ay agad iyong bumukas. Agad kong nakita si Damien na nangangapoy ang mga mata at gumagalaw ang mga panga sa galit.

He opened the door for me and let me enter. Hindi siya nagsalita pero damang-dama ko ang matindi niyang titig sa akin.

I don’t know kung ano ang kinakagalit niya. We were fine this afternoon pero ngayon ay galit na galit siya. Did he think I poison the food I cook?

In my mind, I feel like a wife coming home with my husband with a made face waiting for me. Agad kong winaksi iyon sa isipan dahil nagtataasan ang balahibo ko sa isipang iyon.

Nagpatuloy ako sa paglalakad. Pumunta ako sa kusina upang uminom ngunit bumungad sa akin ang mga boxes sa table. Napatigil ako dahil doon. There’s a lot of boxes of ice cream on the table! I mean, a lot!

Ramdam na ramdam ko ang init ng pheromones ni Damien sa aking likuran. Nilongon ko siya. Walang pinagbago sa kaniyang mukha. Naninimbang at galit na galit.

“W-what is this?” Nagtatakang tanong ko. Actually, pilit kong pinipigilan ang pag ngiti.

Because of my age, I know the meaning of this. But I don’t want to assume anything especially from him.

“I brought ice cream for you.” Saad niya. Matagal pa bago siya nakasagot. And there, I saw the glimpse of jealousy in his eyes.

I know a lot things have changed these years but there is one thing I’m sure that doesn’t change. His cuteness. His very cute in my front right now. His brows slightly connected because of irritation feels not new to me. I have memorized this look in his face. I always remembered this side of him.

I don’t know what to think. He’s sending me a lot of signs. May time na galit siya, may time na hindi, may time naman na ganito. Kung saan pinapakita niyang nag se-selos siya.

“Why?” Tanong ko. Dikit na dikit na ang labi dahil sa pagpipigil sa ngiti.

“No reason. I just brought ice cream and other groceries because there’s nothing here in our kitchen.” Sabi niya. Nakatingin parin sa akin at sa tingin ko ay wala siyang planong umiwas ng tingin kaya ako na ang nagpasyang umiwas.

Naglakad ako patungo sa lamesa. Mayroong ngang mga boxes sa table pero puro ice cream nalang iyon. Nilibot ko ang paningin. The garbage can is full of plastic bags. It is true. Wala masyadong pagkain dito sa kitchen. Sa fridge naman ay puro egg lamang and some hotdogs.

Him calling this kitchen “ours” sent butterflies in my stomach. Pilit kong tinatago ang ngiti at kilig. My lonely heart is jumping because of that thought.

I think he doesn’t know how to cook and he don’t usually eat here. Sa tingin ko ulit ay nilagay na niya ang iba niyang mga pinamili sa mga cabinet and fridge. Iyon ata ang pinagkakaabalahan niya kaya wala siya sa hall kanina.

“I mean, why would you buy these things?” Tanong ko ulit.

“Nothing. I want to eat ice cream. If you want to, I can gave you some.” Pagdadahilan niya.

“I thought you buy this for me.” Saad ko. Binalik ang tingin sa ice cream.

Hindi siya sumagot kaya binalingan ko na siya ngayon. Kamot na niya ang ulo gamit ang isang kamay and sa tingin ko ay hindi na niya alam ang gagawin. Hindi na siya nakatingin sa akin pero nanatili parin ang galit sa kaniyang mukha.

“Kumain kana ba?” Tanong ko sa kaniya. This is my first time speaking to him casually kaya napatingin siya sa akin.

“Hindi pa.” Nangunot ulit ang kaniyang noo at nagdikit muli ang kaniyang mga kilay.

“Umupo ka muna at ipagluluto kita.” Sabi ko at lumapit sa mga kagamitan, nag-isip ng lulutuin para sa kaniya at naghanda na. Narinig ko namang umupo siya. Hanggang ngayon ay nakalabas parin ang kaniyang pheromones. Hindi ko na siya pinagsabihan doon.

I don’t know what I’m doing. I’m just doing what I think is right. Between us, I’m more matured. He’s mind as of now is messy. I think I understand all his mood swings.

I will ba patient. If he take revenge on me, I will gladly accept it. If he will be mad at me, I will gladly accept it. All I can do to compensate all his pain for the past years is to be patient and be understanding of him. After all, it was me and my family who send him to chaos and sorrow.

I think if he want to torture me now because of what happen, I will let him. Dahil sa nalaman ko, handa kong ibigay ang lahat para lang maibsan na ang sakit na kaniyang dinanas at dadanasin pa.

Hindi pa maayos ang kaniyang pag-iisip ngayon. Sa tingin ko ay magulo ang kaniyang isipan at mas lalo pang gumulo iyon dahil sa aking pagdating at biglaang pagsulpot muli sa kaniyang buhay.

I will let him decide. Maghihintay ako kung ano talaga ang kaniyang gagawin sa akin. At dahil nga student na ako ng academy, hindi niya ako magagalaw kung hindi ko gugustuhin o sasadyain.

We just need to talk. To solve all of our misunderstanding. But I think talking is not enough to cure all his pain. From what I see, he is not yet ready to talk about our past.

Nadadala pa siya ng kaniyang emosyon. Nadadala pa siya ng kaniyang galit. Kaya kong ano man ang mangyari o kakahantungan ng kaniyang magiging desisyon ay tatanggapin ko.

“How’s your first day?” Biglang tanong niya sa kalagitnaan ng aking pagluluto.

“It was nice.” Simpleng sagot ko sa kaniyang sagot. Totoo ang aking sinabi pero ang totoo ay nababagabag ako sa bawat tingin ng mga students sa akin. I was not used to it.

Nagpatuloy ako sa aking ginagawa. Hindi siya nililingon. I’m cooking him caldereta now. Natapos ko ng ayusin ang kanin at ngayon ay hinihintay na lamang iyon na maluto.

“How about the accompany of my cousin?” Tanong niya ulit. Napatigil ako doon. Sa tingin ko ay ngayon na ang oras para itanong niya ang bagay na sa tingin ko ay kinakagalit niya.

“It was fun. Though I don’t really get along with him.” I said. Hindi parin siya nililingon at nakatingin na lamang sa niluluto.

“I see. Of course. It was fun. Seeing you sensually licking that damn ice cream in front of him.” Sabi niya. Mahina ang pagkasabi niya sa kasunod niyon pero sapat na para marinig ko.

Nilingon ko na siya ngayon. Lukot na lukot na ngayon ang kaniyang mukha habang nakatingin sa lamesa. Kung nasaan ang ice cream na binili niya.

“Are you mad?” Tinanong ko siya. Kahit na kita ko naman na galit siya.

“I’m not. Why would I be mad?” Pag de-deny niya.

“Yup. I’m sorry about that. Of course, why would you be mad.” Ngayon ay mayroon ng nakakalokong ngiti sa aking labi habang nakatingin ako sa kaniya. Napatingin din siya sa akin ngayon.

I’m conscious when I’m around him and at the same time I am feeling comfortable. I think it’s because he’s the only person I know or I think I just want myself beside him.

Mariin na ngayon ang kaniyang titig sa akin. Masyadong madilim ang kaniyang mga mata at ngayon ay hindi ko na makita ang emosyon sa kaniyang mga mata.

Mas lalo akong nadistract ng lumakas ang pheromones na lumalabas sa kaniyang katawan. He’s doing this on purpose. I know. If this is one of his way to get even to me, fine.

Tumalikod ako. Binalikan ang niluluto dahil masyadong intense ang kaniyang tingin. I’m not a coward pero sa tuwing ganoon ang kaniyang titig ay para bang hindi ko kaya, nawawalan ako ng lakas, parang hinihigop niya ako.

I continued cooking for him. Hanggang sa natapos akong magluto ay masyado paring tahimik matapos ang sinabi ko.

“Here, you can eat this.” Maingat na sabi ko at nilagay na sa kaniyang harapan ang hinanda ko sa kaniya.

“Stop hiding your pheromones with me. Wala namang nakakakita niyan kundi ako.” Sabi niya, nakatingin sa akin. Ako naman ay bumalik sa aking pwesto kanina upang ayusin ang mga gamit na nagkalat dahil sa pagluluto.

It’s true. Kinokontrol ko ang aking pheromones at pinipigilan lumabas dahil sa nangyari kagabi at kanilang hapon.

“O-okay.” Sagot ko. I let myself follow his order.

I let my pheromones hot. It was kinda hot and I somehow felt relief. Hindi ko ito naitatago noong nakalipas na taon. Ngayong araw ko lang tinago iyon and I was not comfortable doing it.

Nakatingin pa rin siya sa akin ngayon, damang-dama ko ang kaniyang titig kaya nilingon ko siya.

“Start eating. Magiging malamig ang pagkain kapag hindi mo pa agad kakainin.” Sabi ko sa kaniya. Nakatingin sa pagkaing hindi niya parin ginagalaw.

“Hindi ka sasabay sa akin?” Tanong niya. Titig parin sa akin.

“Hindi na. Tapos na ako sa hall kanina.” Sagot ko sa kaniya.

“Then, sit in my front. Eat some of ice cream here.” Utos niya sa akin at tinuro ang ice cream sa kaniyang harapan.

“Fine.” Tanging sagot ko. I tried my best not to sound as if napipilitan lang akong sundin ang utos niya.

Agad naman akong naniwala sa kaniyang utos. Agad akong naghanda ng ice cream. Kahit na nakakain na ako ng ice cream kanina ay gusto ko paring kumain ulit. Lalo na’t binili niya ito para sa akin. Bahala na kung sasakit ang aking ngipin!

“You can put the other boxes inside the fridge kapag hindi mo kayang ubusin yan.” Sabi niya. The fúck?

Masyadong marami ang binili niya at ipapaubos niya lang sa’kin? Kasalanan niya iyon kung bakit hindi mauubos ito dahil masyasong marami ang binili niya!

Nangunot ang aking noo at nagdikit ang kilay. Kahit na gustong sumagot ay hindi na ako nagsalita. Hinanda ko na lamang ang ice cream na kakainin matapos piliin ang ubeng ice cream.

Hawak ko na ngayon sa kaliwang kamay ang basong pinaglagyan ng ice cream. May kutsara na ako ngayon. Hindi katulad kanina na nakalagay iyon sa cone.

“I forgot to buy a cone. Lick the spoon for now.” He said. Napatingin ako sa kaniya. Hinihintay niya nga akong gawin ang kaniyang sinabi.

Sinunod ko nga ang kaniyang sinabi. Kumuha ako ng kunting ice cream at agad na nilagay sa aking bunganga ang ice cream. I tried to lick the spoon but I think I look awkward because I saw him smirking after I’ve done it.

“Do not do this in front of other people again. You can only eat ice cream in front me.” Masyadong possessive ang pagkasabi niya niyon. May pinalidad sa kaniyang boses.

“O-okay.” Tanging sagot ko. I know pa kanina na iyon talaga ang kinakagalit niya lalo na’t nakita pa niya kami ni Venom doon sa store.

“And, if ever you need or want anything, come to me not to my cousin or to any other bastards.” Malutong ang kaniyang mura at matigas ang boses na sabi niya sa akin. It was a warning for me.

If I want him to forgive me, I must atleast follow all of his terms, orders, or whatsoever.

All I want is his forgiveness. Sapat na sa akin na mapatawad niya ako at magkaintindihan kami. Hindi ko na hihilingin pang bumalik kami sa dati. That’s should be enough. I don’t need other people forgiveness. Siya lamang ang gusto kong hingan ng tawad dahil wala naman siyang kasalanan at kinalaman sa kaniya.

Kung may hihingan man ako ng tawag, it should be my family. I haven’t done anything for them. Hindi man lang ako nakatulong sa kanila sa panahong kailangan nila ako.

“We’re in the same guild.” Sabi niya. Nakatingin na ako ngayon sa kaniya. He’s looking at my ring finger sa aking kamay. It was my right hand. Mas lalong lumaki ang ngiti niya.

Binalik niya ang tingin sa akin. Agad kong naibaba ang aking tingin sa ice cream na hawak at kumain ulit doon.

“You’re in the right place. Try doing anything funny and I promised, you’ll be punished.” He said strictly. I know I should follow all of his orders for my own sake.

He was being very possessive and he is very hard to read. I couldn’t even think of what’s inside his mind kung hindi lang ako nanghuhula lalo na sa mga bagay na kinakagalit niya or sa mga ayaw niya.

I want to be beside him. I want to be near him. Kahit dito manlang sa academy. Dahil alam ko, dito lang ang alam kong paraan para makita at malapitan ko siya. I should grab this chance to ask for forgiveness.

As of now, I still don’t know when will ask for his forgiveness. I will give him time for the mean time. I need to study him again.

But to be honest, I just missed him. I miss him so damn much. Kahit na ayaw ko ito, kahit na ayaw kong pumunta rito, hindi ko parin maipagkakaila na masaya akong makita siyang muli ng malapitan.

I want him beside me. I want him to be mine. But I know better than anyone, he will not be mine. All I can do now is to wish for his forgiveness. That should be enough.

To be continued…

Up Next: Rumors

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

If you want a dedication from me for the next chapters, just leave a comment in this chapter.

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 27: Rumors

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 27

Rumors

Roe Blaze POV

Hindi na kaming muling nag kausap ni Damien. Tahimik lamang siya sa kaniyang pagkain kahit na kita kong nangungunot parin ang kaniyang noo. Ako naman ay tahimik rin na tinapos ang kinuhang ice cream.

Natapos siya sa pagkain ngunit nanatili lamang siya sa kaniyang kinauupuan at tumingin sa aking mukha. Hindi ko mawari kung nagustuhan ba niya ang pagkain o hindi. Hindi ko na siya tatanungin kung masarap ba ang luto ko o hindi.

Baka sabihin pang hindi masarap, hindi ko talaga alam kung anong magagawa ko sa kaniya!

Ilang minuto siyang nanatiling ganon habang ako naman ay nakatingin parin sa kaniya. Tumayo ako at nagpasyang mag linis na. Kinuha ko ang kaniyang plato kaya naging malapit ako sa kaniya.

Kita ko agad ang tensyon sa kaniya ng lumapit ako. Agad ko namang kinuha ang pinagkainan niya at umalis na para hugasan iyon nang mapansin ang kaniyang pag-iwas.

Nilagay ko sa refrigerator ang ice cream na natira. Natapos na ako sa paglilinis ay nanatili pa rin siyang gaanon. Titig na titig pa rin sa akin at hindi inaalis ang tingin sa akin.

“G-good night…” Saad ko sa kaniya at nagpaalam na pupunta na ako sa aking kwarto. Hindi siya sumagot at nanatili siya sa kaniyang kinauupuan habang nakatingin lamang sa akin.

Hindi ko na hinintay pa ang kaniyang sasabihin at pumanta na ako sa aking kwarto.

I could smell his pheromones in the air. Kitang-kita ko rin ang usok na gawa ng kaniyang pheromones. Nakatingala ako sa kisame ng aking kama. Nanatili akong gaanon hanggang sa abutan na ako ng antok at nakatulog.

Maaga akong nagising kinaumagahan. It was the same morning as the yesterday. Nakakalat parin ang amoy ng pheromones ni Damien sa paligid. I don’t know if he’s still in the mansion or not. Pero sa tingin ko ay andito pa siya dahil may kalakasan pa ang kaniyang pheromones. And I could smell it somewhere outside.

Tumayo ako sa kama at tumingin sa labas ng bintana. The morning wind is sending the curtain of my window move swiftly. Naaaninag ko na rin ang sinag ng araw na sa tingin ko’y paakyat na. Naglakad ako patungo sa bintana.

Napatingin ako sa baba dahil nakakarinig ako ng tingin ng pagtama ng kung ano. Doon, nakita ko si Damien na walang suot na pang itaas. Kitang-kita ko ang kaniyang hulmang likuran.

Mayroong siyang hawak na apoy na pana. Sa tingin ko ay nag e-ensayo siya sa pag gamit niyon. Gumawa siya ng apoy ng arrow at pinakawalan iyon upang tumama sa isa sa mga puno.

Napapalibot ng puno ang aming mansion ngunit mayroong espasyo sa paligid, sapat upang makapag ensayo si Damien.

Sa tingin ko ay kanina pa siya naroon. Base sa kaniyang mga pawis ay kanina pa siya gising at kanina pa nag e-ensayo.

Kitang-kita ko ang kaniyang likuran. Masyadong maganda ang view na iyon na pwede na akong magkape habang nakatingin sa kaniyang likod pero agad siyang lumingon sa aking pwesto. Dahilan para mapatigil ako sa pag muni-muni.

“G-good morning.” Saad ko sa kaniya. Hindi niya ata ito napansin kasi umalis siya sa kaniyang pwesto at pumasok sa mansion.

He’s now acting cold. Napangiti ako. Ayos lang sa akin na ako ang susuyo sa kaniya upang humingi ng tawad. I do not want to expect us to become close again just like before. Kahit na gusto kong maging close kami ulit, ayaw kong ipilit.

Kaya ko naman. If he don’t want us, then we can do it on our own. I just need time to think when will I tell all the truth to him.

If he no longer love me, then I’m okay with that.

Bumaba ako galing sa aking kwarto makalipas ang ilang sandaling pag-aayos. Naligo na ako at naghanda na sa pagpasok.

I don’t want to prepare food for today. Sa hall nalang ako mag aagahan. Gusto kong kumain doon dahil masarap ang pagkain doon. Lalo na kapag umaga.

“Hindi kaba magluluto ngayon?” Narinig ko ang boses ni Damien nang lalampasan ko na ang kusina.

Binalingan ko ng tingin ang pwesto ni Damien. Nakaupo siya sa upuan, kung nasaan ang lamesa ng kusina. Nakatingin sa akin at para bang kanina pa siya naghihintay doon.

Kahit na may plano na ako, I don’t want to say no. I don’t want to decline lalo na’t sa tingin ko’y kakain din siya ng kung ano mang lulutoin ko.

“Uhm…” Agad akong pumasok sa kusina. Nilagay ang dalang gamit sa isa sa mga upuan doon. “Magluluto palang.” Sabi ko.

“Dito ka rin ba kakain?” Tanong ko sa kaniya. Hinanda na ang kanin upang lutoin. Nakatalikod na ako ngayon sa kaniya, nakaharap sa mismong kusina.

“Oo.” Simpleng sagot niya. Nagpatuloy naman ako sa pagluluto. Nakangiti na ngayon habang ginagawa ang trabaho.

“Masarap ba ang luto ko?” Tanong ko sa kaniya. Pilit kong sinubukan na makipag usap sa kaniya.

“Hindi.” Simple na namang sagot niya.

He’s very cold! And he’s acting very weird right now!

Napawi ang ngiti ko. Nangunot ang noo ko. Padabog na binitawan ang hawak na gamit at nilingon siya. Ang pinaka-ayaw ko sa lahat noon sa dati kong mundo ay sasabihin na hindi masarap ang luto ko matapos nilang kainin.

“Talaga?” Tanong ko sa kaniya. Kung mga kapatid ko lang ang nasa aking harapan ngayon ay kanina ko pa sila sinigawan. Pero hindi. I need to calm and act more matured lalo na’t ilang years kaming hindi nagkita.

I want to be a good guy in front of him until everything is not yet clear.

“Oo.” Simple na naman sagot niya.

“Okay, mag prepare ka nalang ng sarili mong pagkain. Hindi na kita bibigyan sa niluluto ko ngayon.” Nakangiting sabi ko sa kaniya bago tumalikod at bumalik sa ginagawa.

“I d-don’t know how to cook.” Sabi niya. Narinig ko pa ang pagtunog ng upuan matapos niyang sabihin iyon. Nilingon ko siya, nakatayo na siya ngayon habang ang dalawang kamay ay nakatukod sa lamesa.

“Cook for me too.” Saad niya. Bigla na lamang nawala ang malamig na attitude niya kanina. Inalis ko ang paningin sa kaniya. Him and his mood swings.

“I don’t want to. Hindi masarap ang luto ko e.” Sabi ko at nagpatuloy sa ginagawa.

“Sige.” Bigla niyang sinabi makalipas ang ilang minutong katahimikan. Hindi ko siya pinansin ng maramdaman kong gumalaw siya sa kaniyang pwesto.

Nagulat ako ng maramdamang niyakap niya na ako galing sa aking likuran. He’s tall now and I could feel his head above mine. I could his mouth near my left ear. He’s hugging me tight.

“Your food taste so good I wanna eat and devour the cooker.” Malamyos na bulong niya sa aking tenga.

Nanginig ang kalamnan ko. His pheromones mixed with mine is an art in the air. Biglang uminit ang pakiramdam ko. I could feel my heart beating so fast. Narinig ko pa nga ata ang kalabog niyon ng maramdaman siya sa aking likuran.

“S-stop it.” Pilit kong pagpipigil sa kaniya at pilit na kinakalas ang pagkakayapos niya sa akin.

“Say my name first.”

“D-damien…” Saad ko.

“Say you’ll cook for me.” Bulong niyang muli.

“A-alright…” Suko ko.

Funny how he can control me. I can’t stop myself. Masyado ata akong marupok pagdating sa kaniya.

“I want you to cook for me every morning, afternoon, and night.” Saad niyang muli bago kumalas sa pagkakayap sa akin.

“No one shall eat any of your food. Your food is mine, Roe as well as you.” Pahabol niya bago bumalik sa kaniyang pwesto.

Kahapon lang ay parang iniiwasan niya ako, ngayon naman ay masyado siyang possessive!

I don’t know anymore. If this continues, I’ll go crazy. Mababaliw ata ako dahil sa pabago-bagong attitude niya!

His effect on me never fades. I’m still crazy of him. And I can’t resist to whatever he wants.

Natapos akong magluto ay agad kaming kumain. Sabay kaming kumain sa lamesa at walang nagsasalita sa amin. Ramdam ko ang tingin niya sa akin kanina pa habang ako ay hindi makatingin sa kaniya ng maayos.

“Do you also serve Alexander just like this?” Bigla niyang tanong. Nangunot naman ang aking noo.

“S-sometimes.” Saad ko, hindi parin nakakabawi sa kaniyang ginawa kanina.

“Damn it.” Narinig kong mura niya.

He’s now jealous of something just like that? If he still have feelings for me, that justifies all of his actions. Though sinabi nga niyang minahal niya ako, hindi ko alam kung hanggang ngayon ba ay mahal parin niya ako.

“Usually, siya ang naghahanda sa mga pagkain namin.” Saad ko, pambawi para hindi na siya magalit. It was half true kasi sa nakalipas na taon ay ako na ang nagluluto sa aming pagkain.

Alexander were a bit hesitant at first noon kasi hindi pa niya ako nakitang nagluto noon. Nagulat pa nga siya na marunong pala akong magluto. Of course, I know to cook dahil ako ang nagluluto ng mga pagkain namin sa bahay sa dati kong mundo.

“I will cook and serve only for you this time, Damien.” Dagdag ko.

“That sounds better.” I still can feel his gaze on me as I continue to eat.

I have been in a relationship before. At this same age too, I know how teenager act. I’m experienced enough to read all of his actions right now.

If this continues, mame-memorize ko ata ang ganitong ugali ni Damien. Masasanay din ako. Kailangan kong masanay lalo na’t nasa iisang bubong kami.

Natapos ang aming pagkain at ngayon ay kasabay ko na siyang naglalakad patungo sa building ng paaralan namin. Dala-dala ko na ang aking mga kagamitan.

Nasa likuran ko lamang siya ng dumaan kami sa mansion ng ibang students. Parami na ang palabas sa kani-kanilang mansiyon upang mag tungo sa kanilang building. Ang iba patungo sa hall upang mag agahan. Mataas na ang sikat ng araw ngunit matagal pa ang simula ng klase.

“Dude, are you excited to see Summer?” Narinig ko iyon galing sa aking likuran. Sa tingin ko ay huminto si Damien doon dahil palayo na ang kaniyang pheromones at humihina na ito habang patuloy akong naglalakad.

Nilampasan ko ang mga mansion ng mga students. Hindi ko na sila binigyan pa ng tuon kahit na sila ay nakatingin sa akin.

Hindi na ngayon naka-pony tail ang aking buhok. Hinayaan ko na lamang iyon na nakalugay. My blonde hair freely swing as I walk passed them.

“I think he will be the next queen of our campus.” Narinig kong banggit ng mga students sa daanan. Patungo sila sa cafeteria. Base sa kanilang suot ay isa silang second year student.

“To be honest, he’s more pretty than Summer.” One of them said.

Kanina ko pa naririnig ang Summer na iyan. Kanina sa mansion ay naririnig ko rin ang usap-usapan nila tungkol sa Summer person na ito. Ang narinig ko ay ngayon daw ang dating niya galing sa isang mission.

I could feel their gaze pero hinayaan ko lamang iyon hanggang makalampas ulit ako sa hall, ang cafeteria kung saan mas marami ang student. Hanggang sa makarating ako sa harapan ng building ay nakatingin parin ang mga students na aking nadadaanan.

Napansin ko ang kumpol ng mga students sa harapan arena. Malayo iyon sa building namin pero kitang-kita ang kanilang kumpolan. I think billboard ang tinitignan nila. Naalala kong binanggit nga iyon ni President Inoichi kahapon. Probably iyon na ang mga announcement galing sa council.

Pumunta ako doon. Napapatingin na naman sa akin ang mga nadadaanan ko pero katulad ng dati ay wala akong pake.

Tuluyan akong nakalapit doon. There’s a list of upcoming events organized by the council. The first on the list is acquaintance party next next week. Mahaba iyon and most of them are events and tournaments.

What caught my attention is the poster besides the list. May kaliitan iyon pero kitang-kita naman.

There, I saw Damien with a Godly costume with someone. A omega is hugging him, Damien’s hand is on the waist of that person. They are like a couple. And I saw that it was contest, a pageant for the King and Queen of Grandeur Academy. A yearly event that will happen in the middle of the year.

Hindi naalis ang tingin ko sa poster na iyon. They look good with each other. A perfect match. They probably deserve the King and Queen title sa taglay nilang kagwapohan at kagandahan.

The omega hugging Damien looks so pretty and so sexy at the same time. Kitang-kita ang kaniyang magandang balat sa suot nitong manipis na tela. Damien is wearing only a piece of white cloth, covering half of his upper body and his lower body. Hanggang tuhod lang iyon. Whilst the omega is also wearing a white cloth, hindi nga lang kita dahil nakayakap siya kay Damien.

“They look so good together.” Someone in the crowd said. Narinig ko iyon.

“Of course, Damien and Summer is fitted with each other.” Saad naman ng isa.

Hindi ko sila pinansin dahil ang aking tingin ay nanatili sa poster.

“I want them to be together for real!” Narinig ko ang hysterical na sabi ng isa sa mga tao sa harapan ng billboard.

Agad na akong tumalikod doon at ambang aalis ng bumungad sa aking ang galit na mukha ni Damien. Papalapit na siya sa akin ngayon.

Humakbang ako ng mabagal paalis doon. Nakatingin ako kay Damien na galit na galit ang mukhang patungo sa akin. Ano na naman kaya ang nagawa ko ngayon?

“Bakit hindi mo ako hinintay?!” Pasigaw niyang sinabi ng magkalapit kami. Medyo malayo na kami sa ibang students. Field na ito pero kita parin kami ng ibang students.

“Hindi mo naman sinabi na dapat kitang hintayin.” Simpleng sagot ko. Nagpatuloy naman ako sa paglalakad habang siyabay huminto.

“Magsisimula na ang klase. Mauna na ako.” Dagdag ko ng maramdaman sumunod siya sa akin. Hindi na siya nagsalita pa hanggang sa dumating kami sa building.

Everyone was looking at us. Kitang-kita ko ang tingin ng mga students. They are all looking at us.

It was because Damien’s pheromones is freely roaming around. Hindi manlang niya tinatago. It feels suffocating not just only for me, but also to everyone. At the same time, it is attracting everyone. Not just me but all of the people around!

His pheromones can be seen by everyone while mine can only be seen by him. It was unfair. Pero hindi na ako nagsalita doon at pumasok na lamang sa aming hall. Ang kaniyang pheromones ay amoy na amoy ko parin sa paligid. Hindi niya parin tinatago and it adds to something that is burning inside my heart.

Nang makarating ako sa hall ay bumungad sa akin ang nagsisigawan sa harap ng upuan kung saan ako nakaupo kahapon.

“I’ll buy anything you want, just let me sit there. Let’s exchange seats!” Sigaw ng isa. It was Red Purpleheart.

Sa palagay ko ay pinipilit niya ang aking katabi na makipag palitan ng upuan pero hindi naman pumapayag ang katabi ko kahapon.

“Kung saan ka nakaupo kahapon ay doon ka na!” Sigaw naman ng katabi ko.

Sa tingin ko ay kanina pa sila gaanon dahil nakatingin lamang ang mga students sa kanilang bangayan. Hindi manlang nila pinigilan ang pag-aaway nila.

Tinignan ko ang pwesto ni Red kahapon. Agad kong nakita sa likod ng upuan niya sina Edward kasama ang iba niyang mga kaibigan.

Kahit na ayaw kong lumapit sa kanila ay napagpasyahan kong umakyat na lamang doon at ako na ang lilipat ng upuan.

“Where are you going?!” Sigaw na naman ni Red. Naririndi ako sa kaniyang boses. Himala nga at hindi siya late ngayon!

Nilingon ko siya. Papalapit na siya sa akin upang pigilan ako sa pag-akyat.

“Ako na ang lilipat, doon ka nalang sa pwesto ko.” Simpleng sagot ko. Poker face ang mukha nang magsalita.

“Hindi pwede! Dito ka. Siya nalang ang lilipat doon!” Tinuro pa niya ang katabi ko bago ako hinila pababa sa hagdan.

Nagulat ako roon dahil hindi ko inaasahan na hilain niya ako. Agad naman niya akong nahila para bumalik sa linya ng upuan ko kahapon.

“Alis ka dyan sabi! Ako na ang uupo diyan.” Sigaw na naman niya ulit sa katabi ko.

“Ayaw ko nga!” Sigaw pabalik ng katabi ko kahapon. Madamot ang kaniyang boses at lukot na lukot ang mga mukha. Bahagya pang naka-pout.

I know him. He is Cyclops Fishtalker. Galing ito sa Wisteria at sa pagkakatanda ko ay isa siya mga nagamot ko noong entrance exam. Cyclops is a merman. Nalaman ko iyon ng hawakan ko siya noon upang gamutin.

Ayaw kong tumabi kay Red Purpleheart. It he is dangerous dahil sa kaniyang mga mata. Iyon ang turo sa’kin na lumayo sa mga katulad niya na may kakaibang mahika ang mga mata.

“Dito ka nalang kasi sa pwesto ko kahapon, ako na ang lilipat sa taas.” Sumingit ako sa sagutan nila pero hindi nila ako pinansin. Patuloy parin silang nagsagutan.

Umiinit lalo ang aking ulo dahil sa away nila. Nagpipigil na lamang ako ngayon at kinikimkim ang galit.

Nakarinig kami ng kalabog sa itaas. Napatingin ako doon gaanon din ang ibang students.

Tumayo ang isang matangkad na lalaki. He’s an alpha. Same guild kami, nakita ko na siya noon. Siya ang katabi ko sa lamesa kagabi. A nerdy-good looking alpha.

“Ako na ang lilipat.” Malalim ang boses na sabi niya.

Tumigil naman si Red sa pagsasalita pati si Cyclops. Lalo na’t matutulis ang titig na pinukol ni Luke Warden kay Red Purpleheart.

Bumaba siya galing sa kaniyang pwesto habang hindi inaalis ang tingin kay Red. Luke Warden is handsome. Dark short hair, small eyes with glasses, long nose, thin lips, a brown skin color. Sa pagkakaalam ko ay galing siya sa Nicheon. At sa pagkakaalam ko ulit ay isa siyang Wizard.

Umupo siya sa upuan ko kahapon na wala ng ibang sinasabi. Si Red naman ay hinila ulit ako paakyat. Malditang siyang umalis sa harapan.

Hinayaan ko naman siyang hilain ako. Wala akong magawa. He’s very bossy and I think hindi niya rin ako bibitawan. Probably a brat?

Pumasok si Red Purpleheart sa upuan. Sumunod naman ako sa kaniyang naupo. Hindi pinapansin ang mga matang nakatingin lalo na ang tingin ng mga tao sa aming likuran.

Sa likod ko ay si Ichigo, katabi si Wotaro na sinundan naman ni Edward. Sa tabi ni Edward ay si Atlas, sa tabi ni Atlas naman ay si Yumi. Yami is in their back. Nakatingin din siya sa amin kanina hanggang sa makaupo kami.

“I’m sorry about that, gusto ko lang talagang tumabi sa’yo.” Sabi ni Red. Napalingon naman ako sa kaniya. He even flipped his short hair. Hanggang balikat lang naman iyon.

“Hindi naman tama na mang agaw ka ng upuan lalo na’t ayaw nong tao.” Sabi ko. Binalik ang tingin sa harapan, sa dati kong upuan. Kitang-kita ko dito ang likod nila. Nasa pangatlo kasing linya ang upuan namin. Habang ang upuan ko kahapon ay nasa pinaka-unang linya.

“I was paid to get closer to you, I think it would be better to sit beside you, right?” Saad niya.

Napalingon ulit ako sa kaniya. “Don’t tell me, it was Alexander?” Tanong ko sa kaniya.

“Nope, it was not Alexander. I don’t even know that person.” Saad niya at nag kibit-balikat.

I started to suspected him and his real motives.

“Who paid you then?” Tanong ko ulit.

I was very curious right now. If hindi si Alexander ang nagbayad sa kaniya, sino naman kaya ang magtatangkang magbayad para lang maging close ako?

“By the way, did you hear the rumors? That Damien and Summer is together?” Bigla niyang sabi. Nagulat ako roon.

“Summer is coming back today after his mission last year.” Dagdag niya. Agad ko namang inalis ang tingin sa kaniya at binalik sa harapan.

There are a lot of rumors going around. Iba’t-iba and I don’t know what to believe anymore.

Are they together or not?

He no longer love me, right?

A lot of thoughts were mixed in my mind. At that very moment, I know that all those years, it is impossible for him to not love anyone.

He is a growing man. He can enter to any relationship he wants within those years. Alam ko iyon. Pinagdaanan ko rin iyon noon sa dati kong mundo.

At this age, it is the age where we look for someone we can spend our time with. It is the time where we find relationship, romantic or sexual!

It pained me a lot. The thought of him loving someone hurts me. I can’t accept it, but I must let it go.

After all, I left him without any word. I must remember that I left him.

If that’s the case, all I need to do now is to let him know about the existence of his son.

To be continued…

Up Next: Queen

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Masyado akong lutang right now. Pasensya na kung marami ang mali sa bawat chapter.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 28: Queen

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 28

Queen

Roe Blaze

POV

I was lost in my thoughts when our teacher entered. Nakatingin lamang ako sa kaniyang pagpasok. It was Master Zandro Alfagoes. He was wearing the same outfit yesterday.

“Hello! Nagkita na naman tayo.” Sabi niya habang naglalakad at nagdugtungan pa ng tawa.

“Ako parin pala ang magiging teacher ninyo ngayong week. Ang mga grandmaster kasi ay binigyan ng mission ang bago ninyong teacher at ang sabi niya ay matatapos niya ang kaniyang mission sa isang linggo lamang.” Dagdag niya. Hindi siya nakatingin sa amin kasi inaayos niya ang dalang gamit na nilagay niya sa kaniyang lamesa.

“Ehem.” Tumikhim si Master Zandro Alfagoes para kunin ang atensyon ng lahat. “Kilala naman na’tin ang isa’t-isa kaya magsisimula na tayo sa klase na’tin ngayon.” He said. Nilibot na ngayon ang paningin sa mga students.

“Your morning subject today is Magic and Physical Technique. Ang ituturo ko lamang sa inyo ngayong araw ay ang tamang paraan at kung paano gumamit ng mahika.” Saad niya. Nagpatuloy naman ang klase namin at pinapaliwanag niya sa amin ang klase.

Hindi ko na muling tinignan pa si Red sa aking tabi. Dahil magulo ang aking isip ay hindi ko na pinapansin ang paligid at pilit na nag focus sa klase. Kahit na naririnig ko ang halinghing ng tao sa likuran ko, hindi ko iyon pinansin kahit na parang umuungol na siya. It was Ichigo, siya lang naman ang tao sa aking likuran.

“Your new teacher is a master in Physical Technique kaya habang wala pa siya ay Magical Techniques lang muna ang aking ituturo ngayon.” Sabi ni Master Zandro Alfagoes.

He was pertaining to Alexander, I guess. Sa ilang taong pagsasama namin ni Alexander, alam ko kung gaano siya kagaling sa pakikipaglaban. Siya rin ang nagturo sa akin kung paano humawak ng mga sandata at gamitin ito sa pakikipaglaban.

“Let’s start with the basic. Alam kong natutunan niyo na ito sa bahay ninyo pero ituturo ko ulit sa inyo ito.” Sabi ni Master Zandro Alfagoes.

“The basic of magic starts with your Wizh. There’s two types of Wizh. Your inner Wizh and outer or natural Wizh. Inner Wizh is the magic inside your body, it is the magic you inherit from your family. Outer or natural Wizh is the magic from the environment, it is the magic from your surroundings.” Saad ni Master Zandro Alfagoes. Nakaharap siya sa aming students habang ang kanang kamay ay may hawak na magic wand, iyon ang ginagamit niya para magsulat sa board.

There’s no chalk here. Ang karamihan sa ginagamit ng mga teachers dito ay kanilang magic. Master Zandro is using his magic wand to write on the board. I have learned that the board in our front is a magic wall which can be used by the teacher to teach, in any ways that they want. Kagaya kahapon, ang ginamit pala ni Sire Mathilde ay ang kaniyang sariling kapangyarihan, ang Visionary Magic niya na kayang makapaglabas ng images sa kaniyang utak at imagination.

“How can we control our Wizh and produce magic?” Tanong ni Master Zandro Alfagoes. Bagamat alam ng karamihan ay walang ni isang nagsalita.

“We can produce magics and control our inner and natural Wizh in two ways. The first ways is incantation, the second way is imagination.”

“Here’s an example, look carefully.” Sabi ni Master Zandro Alfagoes at pumunta sa gitnang bahagi ng hall, sa harapan ng kaniyang lamesa.

Mayroong lumabas na libro sa kaniyang harapan, nakalipad iyon at ang libro ay napapalibot ng kulay green. Agad bumukas ang libro at huminto sa isang pahina. Tinaas ni Master Alfagoes ang kaniyang kamay sa hangin.

“Gitawag ko ang yuta, hali dire, gagmay nga bato!” He chanted. I know the meaning of his incantation. The incantation is “i call the earth, come here, small rock!”. The language is Nicheyan, it was Bisaya in my past world.

Unti-unting nabuo ang tatlong maliliit na bula ng lupa sa taas ng kanang kamay ni Master Zandro Alfagoes. Nawala naman agad iyon ng winaksi niya ang kaniyang kamay.

“That’s how the incantation works. All different kind of incantation is written in your magic florilegium.” He said. “You can memorize the incantation or you can summon your magic florilegium and read the incantation.” Dagdag niya.

Mayroon na akong magic florilegium. Lahat naman kami dito siguro ay mayroon ng ganoon dahil karamihan sa kanila ay nakita kong sinummon nila iyon noong entrance exam at ginamit sa pakikipaglaban.

Magic florilegium is a book of magic, kung saan nakalagay ang incantation ng kung anong mahika ang kaya mong gawin. Sa pagkakaalam ko at base sa experience, ang incantation ay maisusulat o lalabas sa magic florilegium kapag nakarating ka sa certain level of experience. Meaning, the more your experience is the more your incantation is.

My magic florilegium is useless back then. Dahil wala pa akong mahika noon, wala ring nakasulat na incantation doon. Saka lamang nagkaroon ng incantation sa magic florilegium ko ay noong nakita ko si Damien, kung saan iyon din ang araw na nagkaroon ako ng mahika.

Ang magic florilegium ay agad ng nasa tabi mo sa simula pa lamang ng panganganak sa’yo. Maliban na lamang sa mga Wizter at Spirit Guide, they can have their own magic florilegium when they will evolve to human-like form. It will come to you when you learn how to summon it at kapag may enough magic kana.

Magic florilegium depends on your magic and Wizh. Nakabase iyon sa kulay ng libro, kung pula ang kulay ng usok na nakapalibot sa bawat sulok ng libro, ibigsabihin niyon ay apoy ang mahika ng taong iyon. Ang four main magic florilegium is red, blue, yellow, and green. Nagkakaroon lamang ng ibang kulay kapag ang dugo mo ay may halo ng ibang lahi. Sometimes it will look half blue and red, sometimes naman ay secondary color iyon like orange, violet, etc,.

“As for the second way, using your own imagination you can produce magic. You are using brain and imagination here. But, you can only imagine the magic if that magic is listed in your magic florilegium. Hindi niyo pwedeng gamitin ang mahikang hindi nakalista doon, dahil ang ibigsabihin niyon ay hindi pa kaya ng inyong Wizh ang gumamit ng ganoon.” Nasa gitna parin si Master Zandro Alfagoes ng sabihin niya iyon.

Ngayon ay tinaas niya ang kaniyang kanang kamay at doon lumabas ang tatlong bilog na lupa. Agad naman iyong nawala matapos ang ilang minuto.

Nagpatuloy ang klase namin hanggang sa malapit nang matapos ang oras. Naubos iyon na tinatalakay lamang namin ang magic at kung paano ito gamitin.

“Okay, your first individual ranking examination will happen on Saturday and Sunday. The examination will determine your section this year from A-E. You have three days to prepare for that examination.” Master Zandro Alfagoes announced. Agad gumawa ng ingay ang mga kasamahan ko sa hall.

“Walang papasok na teacher sa tatlong araw na iyon kaya gagamitin ninyo ang mga araw na iyon para mag ensayo sa inyong mahika.” Sabi ulit ni Master Zandro.

“Master! Is their a privilege if you are in section A?” Tanong ng kung sino sa harapan.

“Yes, of course. Each section has 20 students, the selection for each section will be base on your performance on the examination.” Sagot naman ni Master Zandro.

Masyado kaming marami na students sa hall na ito. Imagine 100 students in one room, I guess it would be better na mayroong sections ang lahat. I will be fine anywhere naman kaya ayos lang.

“There’s a lot of privilege for the 20 students who will become part of the section Ace. They can take part in the outside missions earlier than one month. They will receive a certain amount of points base on their rank.” Saad muli ni Master Zandro.

“Expect for one-on-one battle on your examination, better prepare everyone. Goodbye.” Paalam ni Master Zandro bago umalis.

“By the way, Sire Mathilde will come this afternoon. Don’t you dare na umabsent okay?” Pahabol niya bago tuluyang nawala.

Malapit ng mag-lunch kaya nagpasya akong lumabas na agad. Masyado pang magulo at maingay sa hall bago ako nakalabas. Agad naman akong nakalabas, narinig ko pang sumigaw si Red ng tumayo ako at naglakad. Hindi ko siya pinansin.

I don’t want to be friends with him in the first place. Hindi ko siya papansinin.

I don’t want to be friends with someone who’s only paid just to become my friend. Ayaw ko noon. It’s plastic and fake. Lalo na’t hindi ko rin sure kung siya ba ang sinabihan ni Alexander na tignan ako. It would be better kung siya pero ayaw niyang sabihin kaya mas lalo akong hindi magtitiwala sa kaniya.

I was walking in the corridor when I felt Damien’s pheromones somewhere near. Patungo sana ako sa elevator ng mapahinto ako. Napatingin ako sa baba, doon nakita ko si Damien na nakatayo sa daanan sa harapan ng mga buildings namin. Agad napako ang aking paningin sa kaniyang katabi.

Summer was clinging on his arms. Kunti na lang ay yakapin niya ito. Enjoy na enjoy ang mukha nito habang nakahawak kay Damien. I don’t know what to think. Is he enjoying Damien’s arms because he miss him or he enjoy smelling Damien’s pheromones around him.

Marami ang nakapalibot sa kanilang mga students. Some were near Damien and I think they were his friends. Some were calling his name, trying to get his attention.

He was standing in the middle of crowd just like a king. No, he was standing there just like a god. And everyone around him is worshipping him. Especially the bitch in his arms.

Mayroong mga students sa corridor na nakatingin din sa pwesto nila. For a moment, wala sa akin ang kanilang tingin. How nice.

I hide my raging emotions once again. As for this moment, I even hide my pheromones as I walk to the corner of the building where the stairs are. Nakasalubong ko pa si Red pero hindi ko siya pinansin. I think nakasunod din siya sa akin kaya binilisan ko din ang lakad ko.

Nang makarating ako sa hagdanan ay agad na akong nag teleport pabalik sa aming mansion. I did make sure na walang nakakita kasi kakaiba ang teleportation ko kaysa sa teleportation nila dito.

I was told too na hindi ipapakita sa ibang tao ang teleportation magic ko and I’m just keeping my promise. Ayaw ko rin itong gamitin pero wala akong choice. I need to use it to escape from here. Sasabog ata ako sa galit kapag nagtagal pa ako dito.

My teleportation magic is different. It runs through the space while iyong mga teleportation magic ng ibang Wizard ay nakabase lamang sa lugar na napuntahan nila upang magamit at hindi pwedeng gamitin kapag may anti-teleportation barrier. Ang akin ay parang portal, they call it “Dimensional Teleportation” in which you can teleport to any location through dimension and portal.

Ang normal teleportation magic dito ay biglang maglalaho at bigla nalang susulpot. Ang akin ay mayroong portal na lalabas bago ako lilitaw. This is one of the magic they teach me.

Agad akong nakarating sa mansion. Nasa loob na agad niyon at agad tumungo sa kusina.

His scent still in the air. I could smell it like a fragrance at the same time pain my nose. I was hurt. I was mad at myself for I know, I don’t have the right to be mad, get jealous, and to be with him. I know, this is hopeless.

All of this is hopeless.

Pero hindi ko maintindihan ang sarili na umaasang babalik kami sa dati.

Wala sa sariling naghanda ako ng pagkain. I did promise to him that I will cook for him, kaya naghanda na ako para sa aming pagkain sa hapunan.

“Alright,” saad ko ng mailapag sa lamesa ang pagkaing hinanda.

Ilang minuto akong nagluto at hinintay na dumating si Damien. Kanina ko pa siya hinihintay at ngayon ay nakaupo na sa upuan, nakatingin sa pagkaing hinanda at naghihintay na lamang sa kaniyang pagdating.

Pero walang Damien na dumating. Lumamig na lamang ang pagkain ay wala parin siya. Kumakalam na ang aking sikmura at ramdam ko na ang aking gutom.

As I ate the food, wala akong malasahan kundi pait. Hindi ko alam kung ang pagkain bang niluto ko ay hindi masarap o hindi kaya ay nawala lang talaga ang panlasa ko.

I continued to eat, alone in the kitchen. Walang naririnig na ibang ingay maliban sa mga kubyertos na gamit ko, huni ng ibon sa labas at sa bawat tama ng hangin sa mga dahon at sanga ng mga puno sa labas. Sa bawat subo ko ay damang-dama ko ang pait.

I started to fill the void in my heart. I started to think how I’m hopelessly in love with him.

Bakit nga ba ako umasang wala siyang ibang nagustuhan sa nakalipas na taon?

Bakit nga ba ako narito at sumusunod sa lahat ng kaniyang gusto sa pag-asam na maibalik ang dating kami?

Bakit nga ba ako naghahanap ng paraan kung paano niya ako mapapatawad?

Ano nga ba ang ibigsabihin ng pag-asa? Umasa? Hindi ko na alam ang totoong kahulugan.

Kahit ganoon ay hindi ko siya masisisi. Walang may kasalanan. Walang dapat sisihin kundi ako. I was the one who fall, I should stand on my own.

Nagpatuloy ako sa pagkain, natapos na lamang ako ay hindi parin dumating si Damien. Inayos ko na lahat ng mga gamit sa kusina. Nilinis ko gaya ng dati at para bang walang nangyari doon ng sulyapan ko bago lumabas sa mansion.

Nagpasya akong maglakad pabalik. Hindi ko alam kung anong oras na at ilang minuto ang naubos ko sa mansion sa paghihintay sa kaniya. Ang alam ko, wala ng students na nakakalat sa paligid. Siguro ay late na ako at kanina pa nagsimula ang klase.

Hinabol ko ang pasarang elevator nang dumating ako sa building namin. Agad namang bumukas iyon. Nagulat nga lang ako sa taong naroon.

Nag dadalawang isip man ay pumasok ako sa elevator. Walang salitang pinasok ko iyon. Nakatitig sa taong naroon.

It was Summer Highmore. Looking stunning on his school uniform. He was playing with his slightly curled long hair at the edge. Gamit ang kaniyang daliri ay pinapaikot niya dulo ng kaniyang buhok.

Ngayon ko lamang siya nakita ng harap-harapan. He is handsome, femininely beautiful. Mahaba ang buhok, sexy at maganda ang mukha. His heart lips is thin and red. Matangos ang ilong, makapal ang pilikmata na mas lalong nagpapaganda sa kaniyang maitim na mata. May kanipisan ang kaniyang kilay na naka-arko ng bahagya. Ang kaniyang panga ay hindi kahabaan ngunit kitang-kita ang linya niyon na nababagay sa kaniyang mukha.

“Hey, you’re Roe right?” Bigla niyang tanong sumarado ang pinto. Maarte ang kaniyang pagsasalita at pambabae ang boses.

Hindi ko siya pinansin at tinignan na lamang ang kaniyang repleksiyon sa elevator. Ganon din naman siya. Sa repleksiyon ko rin sa aming harapan siya nakatingin.

“Still a snob?” Tumawa siya ng bahagya ng sabihin iyon.

“I remember your close with Damien before. I also know about your relationship before.” Saad niya. Kita niya ata ang pagtataka sa aking mukha kaya nagsalita siyang muli.

“We’re best friends before, of course I know about his life. We are now in a relationship though.” Mataray at mayabang niyang bigkas.

Nagtataka lang naman ako kung bakit niya ako kinakausap. Hindi na niya kailangang ipagyabang ang kung anong namamagitan sa kanilang dalawa.

“He already move on, I hope you too.” Saad niyang muli ng bumukas ang elevator sa pangalawang palapag ng building. Bumaba siya habang nanatili akong nakatayo sa loob, nakatingin sa kaniyang palayo.

Agad sumara ang elevator at doon pa lamang bumuhos ang aking emosyon. Napasuntok ako sa dingding ng elevator. Para akong maiiyak sa galit at mga nalaman ngayon. Gusto ko man pigilan ang mata sa pagluha ay hindi ko na nagawa.

I was broken, my heart is shattering. Naghanda na akong tanggapin na baka may mahal na siyang iba noon pero hindi ko parin kayang pigilan ang emosyon ngayong nalaman na mismo na meron talaga.

Kagat-kagat ang labi ay pinahid ko ang namamasang pisngi dahil sa pag-iyak. Bumukas na ang elevator at lumabas na ako. Nanatili ang sakit sa aking puso, mabuti na lamang at agad kong napigil ang pag-iyak lalo na’t gusto ko pang pumasok ngayon.

“I’m sorry, Sire Mathilde. I was late.” Saad ko.

Mabuti na lamang at hindi nagalit sa akin si Sire Mathilde. Agad akong naupo sa aking upuan. Nakita ko pa ang mapagtanong na mata ni Red ng umupo ako. Paniguradong napansin niya ang pamumugto ng mga mata ko. At sigurado din na ’di lang siya ang nakapansin niyon dahil nakatingin ang lahat sa akin ng pumasok ako.

“As I’ve said. There’s Wizard families who inherit the traits from the Gods. They gain special abilities and it was passed down to every generation.” The topic was about history again. And I think they are talking about the traits of Wizard families.

“For example, the special abilities of known families using their eyes. We have too many example here, like Purpleheart’s eyes. His eyes can read mind when you look at it. They can read the memories inside your mind. It is the special ability of Purpleheart family.” Tiniro niya si Red Purpleheart na nasa aking tabi.

“How will you know when a Purpleheart is reading your mind? It’s simple. When the eyes of a Purpleheart turned into purple heart shape, it means they are reading your mind. But today, the Purpleheart family found a solution to hide that. They are now using magic contact lens to hide their eyes, using also that magic contact lens, you can defend your mind to be read by them.” He added.

Kaya pala hindi ko nakita ang kulay na iyon sa kaniyang mga mata ng basahin niya ang utak ko kahapon.

Nanatili ang aking tingin sa aming guro. A lot of thoughts is coming into my mind but I tried to focus. Mabuti na lamang at nakayanan ko naman.

“That’s all for today, goodbye everyone.” Sabi ni Sire Mathilde bago umalis sa aming hall.

Tinuro niya sa amin ang iba pang special ability na meron ang mga Wizard. Naroon ang iba’t-ibang uri ng ability gaya ng mga matang kaya kang patigasin kapag ikaw ay nagsinungaling habang nakatingin sa mga mata ng taong iyon, mga matang kaya tumingin sa malalayong lugar at kayang lampasan ang kahit anong bagay, mga matang kaya kang papasukin sa ibang mundo, mga tengang nakakarinig kahit na malayo, mga buhok na kayang humaba at tumigas na parang bakal, at marami pang iba.

Tumayo ako sa aking upuan. Nasulyapan ko sa bintana na palubog na ang araw. Kaya lumabas na ako sa aming hall. Nasa hagdanan palang ako ay naririnig ko na ang kumosyon sa baba.

Hindi ko alam kong ano iyon. Nagsisigawan sila at nagpapalakpakan. Nang makababa ako at makalabas sa aming building ay tuluyan kong nakita kong ano ang dahilan ng ingay. Nasa harapan iyon ng Grandeur Grand Hall. Kung saan ang cafeteria at kung saan kumakain ang mga students.

Madilim na dahil tuluyan ng lumubog ang haring araw, ang mga ilaw na lamang sa paligid ang dahilan para makita sila. Idagdag pa ang mga kandilang naglilipuran sa kanilang paligid, nasa hangin iyon, nakalipad gamit ang mahika.

Sa gitnang bahagi ng field sa harapan Grandeur Grand Hall, sa tabi ng fountain at napapalibutan ng mga students na nanonood.

Nakita ko si Damien na kahalikan si Summer. Nagpapalakpakan ang mga tao sa paligid. Naghihiyawan na para bang pelikula ang kanilang pinapanood.

I know now where I stand. I realized now where I belong. Under the Queen of the night, the moon shines brighter as if a spotlight for the two person kissing beside the fountain.

Mas lalong naghiyawan ang mga tao ng hilahin ni Summer ang leeg ni Damien upang mas lalong palalimin ang kanilang halikan. They look like a King and Queen kissing while their people is cheering for them.

Umalis ako doon. Pigil ang luha dahil sa sakit nang nakita. I smiled bitterly as I walk away toward the darkness of the night. Once again, I felt alone walking in a dark road after I’m destroyed. I continued to walk where my hearts goes to.

Nakarating ako sa mansion. Hindi ko alam kong bakit ako dinala ng aking mga paa pabalik sa mansion kahit na hindi ko alam kong kaya ko pa bang harapin si Damien matapos ang aking nakita.

Ang nasa isip ko lang ngayon, kailangan kong magluto dahil nangako ako sa kaniyang ipagluluto ko siya ng pagkain. Siya lamang at wala ng iba pa.

To be continued

…

Up Next: A friend and a foe

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Kung mapapansin ninyo, wala na po ang “arc” thing sa start. I decided na tanggalin na po siya. I hope you understand po.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 29: A Friend and a Foe

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 29

A Friend and a Foe

Roe Blaze POV

Mag-isa sa kusina ay nagluto ako ng pagkain. Nagluto ako ng pagkain na sapat para sa dalawa. I’m hoping that Damien will come home to eat dinner here. Pero malabo ata iyon dahil makalipas ang ilang minuto ay walang dumating na Damien.

Nakatingin na lamang ako sa pagkaing nasa aking harapan. Ang kaninang pinipigil na luha ay dahan-dahan ng bumuhos.

Hindi siya pumunta nong lunch, I just thought na pupunta na siya ngayon.

I smiled bitterly. What am I expecting for? Mayroon na siyang Summer. Summer is gone before and now his back, wala na sa akin ang atensyon niya ngayon.

All of the things he have done from the very beginning is nothing. Siguro ay galit lamang niya sa akin ang nararamdaman niya kaya niya ako pinagtuunan ng pansin, hinayaang manalo sa entrance exam para makatira dito sa mansion.

I’m speculating with my own thoughts. Hindi ko alam ang tumatakbo sa aking isipan ngayon. Hinayaan kong tumulo ang aking mga luha. Humihikbi man ako’y mahina lang.

How funny. I’m over 50 years old now and here I am crying over a 19 year old boy. Damn love. Love is very pathetic.

It was not his hatred that hurt too much. It was his apathy to me. How could he forget that he ordered me to cook food for him?

Right. He just ordered me. Hindi niya sinabing kakainin niya ang mga lulutoin ko. Sinabihan niya lang ako na siya lang ang ipagluluto ko at wala ng iba. Pero hindi niya sinabing kakainin niya ang mga pagkain lulutoin ko. I should have not expected him to eat all of my food.

“Why are you crying?” Narinig kong may biglang nagsalita.

Agad kong nilingon iyon. Sa nakalipas na taon ay malaki ang nagbago sa kaniya. Tumangkad siya lalo at mas lalong nahubog ang kaniyang mukha at katawan. Masyado ng matured ang kaniyang mukha. Halatang-halata na ngayon na isa siyang Alpha dahil sa lalaking-lalaking pangangatawan nito.

Nagulat ako sa kaniyang presensya. Hindi ko inaasahan na narito siya.

“You didn’t even cry when Mother was assassinated in front of you. Umiiyak kaba dahil hindi masarap ang luto mo?” Patuloy niyang sabi. Nakatingin sa aking mukhang puno ng luha.

Hindi ako nakapagsalita sa gulat. Kaya wala akong nagawa nang umupo siya sa upuan sa aking harapan at sinubo ang pagkaing para sana kay Damien.

Napaawang ang aking labi. Gustong magsalita at pigilan siya sa pagkain.

“Oh, is this for someone else?” Nakita ata niya sa aking mukha na may gusto akong sabihin. “I’m very hungry right now, cook for that person again if he will come.” Dagdag niya.

Hindi na ako nagsalita. It should be better kaysa naman masayang iyon katulad ng natirang pagkain kaninang lunch.

Nakatingin parin ako sa kaniya. Hindi mawala ang aking mga mata sa kaniya. He changed a lot.

For five years na hindi ko nakita si Adolphus at hindi alam kung anong ganap sa buhay niya sa nakalipas na taon na iyon, labis-labis ang pagtataka sa aking mga mata ngayon nang makita siya.

Ang dating busangot niyang mukha sa tuwing nakikita ako ay wala na. Pati ang palaging galit niyang mga mata ay wala na rin. Ibang-iba na ang aura niya ngayon. He looks calm and collected.

Ang huling kita ko sa kaniyang galit na mga mata ay noong pinatay sa aking harapan ang nanay ko dito sa mundong ito. Kitang-kita ko ang galit niya noon pati ang paninisi niya sa akin.

Yes, our mother was assassinated in front me a few days after our father died in that battle. Wala akong nagawa noon, hindi ko napigilan ang biglang pag atake. Nang dumating nga ang mga kawal at ibang royal family ay nanatili ako sa aking kinatatayuan, kung saan naganap ang pagpaslang sa aming nanay. Gulat na gulat sa nangyari at hindi makapagsalita.

Hindi ako umiyak sa mismong gabing iyon. Hindi ko alam ang dahilan pero hindi talaga lumabas ang luha sa aking mga mata noon. Siguro I was traumatized for what I’ve seen. I can’t blame him if he hate me because of that. After all, I was consumed by my fear because it was my first time seeing a person died in my front. I couldn’t get the hang of it, hindi ko kaagad narealize iyon.

Adolphus was one of the people from Airethale who kick me out. They blame me for everything that happen. Naalala ko pa kung paano niya sinisisi noon sa nangyari sa aming pamilya.

Both of our parents died in the same year. Dahil nga maraming hindi maipaliwanag na kaganapan sa Airethale simula ng pinanganak ako dito, madali lamang nila akong sinisi na ako ang nagdala ng malas sa kaharian kaya nangyari iyon sa aming pamilya at kaharian.

I don’t know what to say at first. Pero nagawa kong magsalita at tanungin siya kung bakit siya nandito.

“W-why are you here?” I stupidly ask.

“Me? I’m the winner of the entrance exam from three years ago.” He said. Hindi na siya nakatingin sa akin ngayon dahil enjoy na enjoy siya sa pagkain ng luto ko.

He’s the winner? Gulat ako ng marinig iyon. Ibigsabihin ay isa siya sa kasama namin dito sa mansion? That not good.

“This is good. I wonder why are you crying in front of these delicious foods.” Saad niyang muli. Gusto ko pa sanang magsalita ay hindi na ako nagpatuloy pa.

He’s acting weird. I expect him to be still mad at me when we will meet again pero hindi ata iyon tugma sa inaasahan ko.

Nakalimutan na ba niya ang nangyari noon?

He’s wearing normal clothes. Lumang-luma kaya sa tingin ko ay galing siya sa isang mission. Of course, iyon ang sabi sa akin. Ang kasama daw namin dito na third year ay nasa mission pa. Hindi nila sinabi sa akin na si Adolphus pala iyon!

“By the way, Summer prepared a banquet for us since we comeback here safely. It’s a welcome home party. Are you not invited?” Bigla niyang saad matapos kumain. Nakatingin na siya sa akin ngayon.

Hindi ko alam iyon. Wala akong alam at siguro ay kapag alam ko ay hindi rin ako pupunta.

“Hindi naman ako pupunta kahit na i-invite nila ako.” Inalis ko ang tingin sa kaniya at tumingin sa labas ng bintana. It was dark outside, gabing-gabi na. If they are now in a banquet, siguro ay masayang-masaya ang mga tao doon. Lalo na si Damien at Summer.

After all, I think them kissing in front of the crowd is their opening remarks. Umaahon na naman ang galit ko.

“Alright. Kahit naman i-invite kita ngayon ay siguradong hindi ka rin pupunta.” Bigla niyang sabi. Para bang kilalang-kilala niya ako.

“You always rejected me before, ayaw mong makipaglaro sa akin, kapag naman lumalapit ako sa’yo ay palagi kang natatakot noon. Hindi na ako magugulat kung hanggang ngayon ay takot ka pa rin sa akin.” Sabi niya. Kitang-kita ko ang lungkot sa kaniyang mga mata na para bang mayroon siyang pinagsisihan.

It’s true. Palagi ko siyang kinakainisan noon. Hindi lang dahil sa mga pranks na ginagawa niya sa akin noon kundi pati narin sa kaniyang mukha. I was always afraid, pero unti-unting nawawala iyon sa aking paglaki.

Adolphus have the face of my big brother, from the world where I came from. Kamukhang-mukha niya lalo na ngayon.

Sa tuwing nakikita ko siya at natatandaan ko mukha ng aking kuya at kung anong ginawa niya sa akin. Sa mga unang araw ko dito ay walang araw na hindi ko iyon napapanaginapan at idagdag mo pang may kamukha siya dito sa mundong ito.

It was kind of stress for a kid, lalo na’t hindi ka pa tanggap ng mga tao noon dahil wala akong mahika, pero dahil matanda na ako sa mga araw na iyon ay nakayanin ko naman. I have also my mom here, siya lang ang tumulong sa akin sa mga araw na iyon hanggang sa bumuti ang kalagayan ko at narealize na si Adolphus at aking kuya ay magkaibang tao.

“Hindi kita masisisi kung kinamumuhian mo ako ngayon,” sabi niya sa aking harapan. “Pero sana ay maging magkaibigan man lang tayo ngayon.” He confessed his real motives.

For a moment, nawala ang isip ko kay Damien.

“I’m sorry for what I’ve done before.” Panghihingi niya ng tawag sa akin. Kitang-kita ang katapatan sa kaniyang mga mata. Sa kaniyang mga mata ay kitang-kita ko ang kaniyang pagsisisi sa hindi ko malamang dahilan.

“Hindi kita pinipilit at ayaw kong ipagpilitan ang sarili ko kapag ayaw mong makipag-kaibigan sa akin. I’ll let you think about it. For now, kailangan kong magbihis para makapunta sa banquet.” Saad niyang muli.

Hindi manlang niya ako hinintay na makapagsalita. Agad na siyang umalis sa aking harapan at nagtungo sa kaniyang kwarto.

What was that? Tuyo na ngayon ang mga luha sa aking mga pisngi. Gulat na gulat parin ako sa kaniyang biglaang pagsulpot dito.

Akala ko kanina ay siya mismo ang kuya ko dahil sa kaniyang mukha pero agad iyong nawala ng magsalita siya. For some reason, I was comfortable with him.

He was the only family I have right now. Siya nalang ang natitira sa pamilyang kinamulatan ko dito. Kahit na magkabati man kami ay wala paring magbabago sa nangyari noon. But that would be a great start. If I only wanted to get my reputation back at upang hindi na kami nagtatago sa mga gubat sa takot sa mga tao, magandang simula na magkaayos kami.

Third Person POV

Matapos maligo ni Adolphus ay pumunta siya sa kusina. Wala na roon si Roe at sa tingin niya ay pumunta na ito sa kaniyang kwarto. Gusto pa sana niyang isama ito sa banquet pero tiyak niyang hindi ito sasama. Lalo na’t sinabi na nito ang pagtanggi kanina.

Naglalakad na siya ngayon patungo sa hall. Tinatahak ang daang napapalibutan ng mga punong kahoy. Kung hindi lamang dahil sa mga ilaw sa poste ay baka masyadong madilim ang parteng iyon.

Dumating siya sa mga mansion ng ibang students. Nilagpasan niya iyon hanggang sa dumating siya sa Grandeur Grand Hall.

Sa kaniyang pagpasok ay agad siyang pinagtinginan ng mga students. Naglakad ako patungo sa pwesto ng nagtatawag na si Summer. Lahat ng mga students roon na aking nadadaanan ay binabati ako.

“Welcome home, Adolphus!” Bati ng karamihan sa table ng Alpha Ring. Si Adolphus ay member ng Alpha Ring, kasama niya si Summer doon.

“Wala dito ang kapatid mo kasi hindi ininvite ni Summer.” Anthony Diemapatiegh said. He was already drunk sa kilos nito. Hindi iyon pinansin ni Adolphus at naupo sa tabi ni Summer.

Masyadong maraming foods sa table nila, ganoon din sa table ng ibang students. They all look happy tonight. Pinalibot niya ang kaniyang tingin sa table nila. There are new faces in the table. Apat iyon at sa tingin niya ay sila ang mga newbie sa kanilang guild. They know him, he also knows them. Kilala na niya ang apat since most of them is from royal families and one is from the elite family.

“Hindi ah. Hindi lang talaga niya ako pinansin nong lapitan ko siya kanina.” Pagdadahilan naman ni Summer. He’s pretty drunk at kapit na kapit siya sa katabing si Damien. Damien on the other side is looking serious, siya lang ata ang hindi masaya sa table nila.

The night is full of laughter when he saw Legend, their guild captain signaled him to go out. Probably to talk about his mission with Summer.

“How’s your mission?” Agad na tanong ni Legend kay Adolphus nang malapitan niya ito sa labas ng Grandeur Grand Hall.

May kadiliman na sa pwesto nila at may kalayuan narin sa mismong hall kaya hindi na masyadong dinig ang ingay galing sa loob.

“We track them. I already reported it to Grandmaster Diemapatiegh.” Adolphus calmly said.

“What did you found?” Captain Legend asked him. Nanatili ito sa likod ni Adolphus. Nakatayo sila ngayon sa gitna ng field. Kung saan kitang-kita ang buong academy.

“We found out their motives. Grand Rebels is planning a rebellion against the Grandeur Government. As of this moment, they are now doing their plan.” He said.

“Okay, no time to waist then.” Captain Legend said bago iniwan si Adolphus doon.

Kaninang umaga hanggang sa maghapon ay nanatili siya sa opisina ng Grandmaster Diemapatiegh nang dumating siya dito galing sa mission.

“Welcome home.” Grandmaster Diemapatiegh said. Nakatayo ito at nasa harapan ng bintana, nakatingin sa buong academy. He’s office is at the top of the tallest building in the academy. Kitang-kita din doon sa kaniyang opisina ang syudad ng Grandeur City.

“Good job.” Pambungad na papuri ni Grandmaster Diemapatiegh kay Adolphus. Alam niya kasi at kilala na niya ang estudyante. All of his mission from first year to second year is all perfect. Walang mali at walang mintis. Clearly, Adolphus is one of the excellent Wizards of Grandeur Academy.

Nakayuko naman si Adolphus nang humarap sa kaniya ang Grandmaster Diemapatiegh bilang respeto sa matanda.

“Alright, let me hear your report.” Saad ng matanda.

“The only information we collected about them is their motives, the people involved, and their plan.” Adolphus said.

Adolphus and Summer was send to collect information about this group. They are tasked to spy and follow their track.

“The name of the group is Grand Rebels. We started to hear their name because of their bank attacks within the city from the past years. According to some of their followers, the money and wealth from the bank were given to the slum, the Ground Zero and some of them were send across the four kingdoms.”

“The only motive we know at first is that they are helping the poor. However, it was only a cover up to what their real motives is. They are planning to attack the Grandeur Government. They are rebelling against the government. They are planning to destroy the Grandeur Government and the attack will happen within the next month.” He said. Nakinig naman sa kaniya ang matanda. Kalmado ito habang pinapakinggan ang report.

“Continue.” Grandmaster Diemapatiegh said.

“As of this moment, they have already formed bunch of armies within the Grandeur City and the four Kingdoms. Most of the members are poor, they were helped by the group and now, they are helping the Grand Rebel to accomplish their mission. We encounter some them, they are weak and they don’t have enough Wizh. It is safe to think that the members of the armies were weak.” Adolphus continued to report.

“From what I’ve seen to some of the people we’ve fought, they have this kind of tattoo. I guess this is their symbol of membership.”

“How about the leader of this group?”

“We only found out about the “Grand Ten” of this group. According to our source, these ten are the leader of each army from the four Kingdoms and Grandeur. I’m sorry but we haven’t found out yet about who they are working for.“ Adolphus said. Nahihiyang iparinig sa Grandmaster ang huling sinabi niya.

“Who are these Grand Ten?” Tanong ng matanda.

Gamit ang visionary magic bracelet ni Adolphus sa kaniyang kanang kamay, pinakita niya ang mga larawan ng sinabing Grand Ten.

“This person is one of the most wanted Wizard in the Kingdom of Nicheon. He is known as “Rock Killer”. His real name is Adong Ahas.“

He showed the first person. May katandaan na ang lalaking nasa larawan. May kahabaan at may ka putian ang buhok nito. Ang mas lalong kakaiba dito ay ang takip nito sa kanang mata. Balat ng ahas iyon at kitang-kita ang ulit.

“The second person is Haruto Nuzumaki, a Rogue Wizard from the Kingdom of Wisteria. Known as the “Silent Killer” because he never let his target shout any word. He kill quietly using his magic.“

A Orange haired guy appeared in the visionary bracelet. He’s older, probably at the of 40. Mayroong peklat ang mukha nito sa kaliwang mata. Mahaba iyon simula sa kaniyang kilay hanggang sa kaniyang pisngi.

“The third person is Maria Bahaghari. He is an assassin from the Kingdom of Airethale. An omega with the magic to manipulate his target. He is the only omega in the Grand Ten. He is known as the “Killer Beauty”.“

A guy with femininity showed up. He was smiling, with evilness. A long black hair cover his upper body. He’s beautiful, pero kakaiba ang mukha nito. Katakot-takot lalo na ang ngiti nito.

“The fourth person is Hiago, from the Kingdom of Grandeur. Known with his ability in physical strength, also a former student of Grandeur Academy. He’s a new member of this group. He joined last year and he climbed to the top after doing his missions properly.”

Nagulat ang matanda ng makita ang larawan. A familiar face showed up. It was because the person his adapted son. Kitang-kita ang gulat sa kaniyang mga mata at mukha pero agad din iyong naglaho ng makita ang kasunod na larawan.

“The fifth person is Serai Mikato, also from the Kingdom of Wisteria. He is known for his tremendous control over his water magic. The “Black Water” killer of Wisteria over the years.“

A picture of a young man showed up. He was looking innocent, but deep inside that innocence hides the million death of his target and enemies. Hindi mapapansin sa mukha nitong may balak siyang masama dahil masyado inosente ang mukha nito.

Adolphus continued to report hanggang sa matapos siya doon ay hindi na niya namalayan ang oras. Lagpas na lunch ng matapos niyang ipakilala ang member ng Grand Ten.

“How many army they have?” Tanong ng Grandmaster.

“They have a total of ten army from each of the Grand Ten. The number of people in each army is around 1,000-10,000. We still don’t know if the head leader of their organization have also such manpower.” Sagot ni Adolphus.

“That many?” Tanong ng matanda sa sarili na sinagot naman ni Adolphus.

“Yes, certainly.”

“If they have that too many armies, they might also want to destroy the whole Kingdom of Grandeur or they might have another motive.” Sabi ni Grandmaster Diemapatiegh, kausap ang sarili.

“That might be the case, Grandmaster.” Ani ni Adolphus. Maski siya ay nagtataka rin kung bakit ganoon karami ang mga member ng organization nila.

“That might also be a cover up to what their real motives is. We need to prepare as much as we can for what they might really planning to.” Sabi ni Grandmaster Diemapatiegh. Sa seryosong-seryoso mukha at kalmadong pananalita.

“H-hey, Adolphus.” It was Summer. Nasa labas parin ng Grand Hall si Adolphus.

“Did you met your long lost brother?” Natatawa nitong ani. Halatang lasing na sa mga galawan nito.

Hindi nagsalita si Adolphus. Hinawakan na lamang niya sa bewang si Summer dahil kung hindi niya iyon gagawin ay baka matumba na ito. Amoy na amoy niya ang alak sa hininga nito.

“How’s it? Pangit parin siya diba?” Tanong ni Summer kay Adolphus at nilagay pa ang kamay nito sa leeg ni Adolphus.

“Yes. Pangit parin siya, humaba pa nga ang buhok niya na mas lalong nagpapangit sa kaniyang mukha.” Aproba ni Adolphus kay Summer. Nakisali siya sa panlalait dito.

“Please tell me na hindi mo nakakalimutan ang sinabi mo sa akin noon.” Summer said. Ngayon ay mapupungay na ang mga matang nakatingin kay Adolphus.

“Yes, baby. I will certainly kill Roe for you.” He said. Smiling with his eyes full of bloodlust.

Summer kissed his lips. Adolphus kissed him back and trail his hands over the sexy body of Summer. They are certain that no one is looking at them, they do what they want and enjoy the night of their desire.

To be continued…

Up Next:

Purpleheart

Eyes

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 30: Purpleheart Eyes

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 30

Purpleheart Eyes

Roe Blaze

POV

Nagising ako kinabukasan na masakit ang ulo. Tinignan ko ang aking mukha sa salamin. Kitang-kita roon ang mugto ng aking mga mata. Medyo magulo din ang mahabang ginintoang buhok. Sinuklay ko iyon gamit ang aking mga daliri.

Bumaba ako at lumabas sa aking kwarto. Nakikita ko sa labas na mataas na ang sinag ng araw. Sa tingin ko ay sobra ang aking tulog sa araw na ito dahil ang araw ay malapit ng pumagitna sa kalangitan.

Mabuti na lamang at wala namang kaming klase ngayon dahil tiyak kong late ako kung meron man.

Pumasok ako sa kusina, doon nakita ko si Adolphus na nakaupo sa isa sa mga upuan. Nakatingin sa pagkaing nasa kaniyang harapan. Sa tingin ko ay hinanda niya iyon para sa kaniyang sarili.

Hindi niya ako nilingon o pinansin man lang kaya nagpatuloy na aki sa pagkuha ng tubig upang uminom.

“Gising kana pala.” Saad ni Adolphus. Nakatalikod ako sa kaniya ng magsalita. Agad ko naman siyang nilingon.

Hindi ako nagsalita at tinignan lamang siya. Nanatili ang kaniyang tingin sa pagkain sa kaniyang harapan. Nakikita ko ang pag-igting ng kaniyang panga. Sa tingin ko at galit siya ngayon at hindi maganda ang mood.

“Pumunta kanina dito si Summer… Sinundo si Damien at sabay na silang pumasok ngayong araw.” Saad niyang muli sa mababang boses.

Hindi ko alam kung bakit pa niya iyon sinabi sa akin. Sinawalang bahala ko iyon kahit na nababahala ako doon. Bumalik ako sa aking kwarto. Hindi pa ako sanay na kasama si Adolphus sa iisang lugar.

Kahit na hindi ko naman siya sinisisi at kahit na hindi naman ako galit sa kaniya, naninibago parin ako sa kaniyang mukha at kinikilos.

However, there will always be a gap between us. No matter how I tried to be friend with him, I just can’t let my guard down. Lalo na’t ngayon palang ang muling pagkikita naming dalawa.

I have decided to build a wall in myself between other people. Except for one person, Damien. I need to settle things between the both of us. I must at least let him know. My goal is only to inform him, not to change his current life.

As far as I remember, we marked each other. But I don’t know if my mark with him is still effective and his mark on me is still here. He might have changed the person he marked within those years.

Lumabas ako sa mansion. I have decided to go visit the training ground to watch over my classmates. It is one of my duties as a winner pero sa tingin ko ay palpak ako dahil late ako ngayong araw.

Agad akong nakarating sa training ground. Pinagtitinginan pa ako ng klase ngunit nagpatuloy ako sa pagpasok doon. Nagkalat sila sa training ground, kung saan ang bawat isa ay nag e-ensayo ng kaniya-kaniya, at iba ay mayroong pares upang makapag ensayo ng maigi.

Malawak ang field ng training ground. Para itong gymnasium dahil sa bubong nito at parang arena naman dahil sa mga upuang nakapalibot sa taas na parte nito.

Agad kong nilibot ang aking paningin sa loob. Nagsimulang maglakad at tinignan bawat isang estudyante.

Ngayon ko pa lamang nakita ang bawat kakayahan ng mga kaklase ko at sa tingin ko ay mayroong pang wala rito kaya hindi ko sila makikita ng lahat.

Iba’t-ibang mahika ang iyong makikita sa paligid. Mayroong may mahika ng tubig, apoy, lupa at hangin. Mayroong ice, kidlat, poison, invisibility at marami pang iba.

Dumapo ang aking mga mata kay Edward, kapares niya ngayon si Wotaro at nagpapalitan sila ng mga atake. Na-amaze pa ako sa kanilang pag ensayo dahil sa ganda ng kanilang palitan ng mga atake ngunit agad nawala sa kanila ang aking paningin at nailapat sa gumagawa ng komusyon sa ibang banda ng training ground.

Nagkakaroon ng tumpok ng mga students sa kabilang banda ng training ground. Nilapitan ko iyong upang makiusisa. Agad naman akong binigyan ng daan ng mga naroon upang makita ang nangyayari.

Doon, nakikita ko si Red at Luke na naglalaban. Inaatake ni Red si Luke ng walang tigil. Para bang wala ito sa kaniyang sarili. Si Luke naman ay tinatanggap ang mga atake ni Red, hindi niya ito pinapatulan kahit na kita ko na ang mga sugat sa kaniyang mukha at katawan. Puno na siya ng galos.

“He’s in rage. Don’t come near him,” Sigaw ni Luke sa mga students sa paligid. Pilit niyang pinipigilan si Red sa pagwawala nito ngunit sobrang lakas nito na hindi na niya makayanan na pigilan si Red.

“Stop it.” Sigaw ko upang makuha ang atensiyon nilang dalawa. Nakatingin na ako ngayon kay Red na galit na galit ang mukha, namumula ang mga mata at nilalabasan na iyon ng dugo.

“Don’t look at his-” Hindi natapos ni Luke ang sasabihin niya dahil lumapit na ako sa kanila upang hawakan si Red, upang subukang pigilan ito.

Pero huli na ang lahat, napako ang aking mga mata sa pulang heart shaped na mga mata ni Red. Agad akong nahipnotismo niyon. Subukan ko mang ipikit ang aking mga mata ay hindi ko iyon magawa. Kahit ang aking mga katawan ay hindi ko magawang ikilos.

Ilang minuto kaming nagtitigan. Kitang-kita ko ang pagbabago sa kaniyang mga mata. Makalipas ang ilang minuto ay nagbago ang kaniyang mga mata. Ang kaninang puno ng galit na pulang mata ay napalitan ng awa. Nag-iba ang kulay nito. Naging kulay purple ito, kahit na heart parin ang shape nito, nagbago iyon at nabiyak sa dalawa. Kitang-kita ko ang pagkabasag niyon ilang minuto makalipas ang aming pagtitigan.

Sa tingin ko ay nabasa niya ang aking memorya. Kung hindi lang sinabuyan ng kung sino ng tubig ang aming katawan ay hindi mapuputol ang aming titigan. Kung hindi dahil doon ay hindi ako makakagalaw.

Agad siyang natumba sa aking harapan, hawak-hawak ko na siya ngayon upang pigilan na kaming dalawa ay malaglag sa lupa.

Red Purpleheart POV

“You are special anak,” Sabi ng aking nanay. I am born in one of the Wizoletariat family of Airethale pero dahil ang aking tatay ay isa sa mga rango ng kaharian, nabigyan niya kami ng masagana at maayos-ayos na buhay.

Ang kwento ng aking nanay simula ng magkamuang ako ay isa raw akong special. Ang aking mga mata ay special. I’m the child prodigy of this family. That I’m the one who will save our family and rise it again among the Royal families of the Kingdom.

I was born with special eyes. No, I inherited it from my father. Lumaki akong naniniwalang special ako. Sa aking paglaki ay napagtanto kong hindi ako special, hindi ako abnormal, dahil isa akong isinumpa. Isa akong malas.

“Ayan na ang sinumpang bata!” Sigaw ng batang lalapitan ko sana upang makipaglaro.

“Lumayo kayo diyan, kung hindi kakainin niya ang inyong memories at makakalimutan ninyo ang sarili ninyo!” Sigaw naman ng isa sa hindi kalayuan.

Nasa playground ako ng syudad ng kaharian ng Airethale. Bagamat maraming tao sa paligid, sa parte at bahaging ito ay puro bata lamang.

Nagkalat ang mga batang naglalaro dito. Sa bawat slide, duyan at iba pang pwedeng paglaruan sa playground na ito ay mayroong mga bata. Ang bawat isa sa kanila ay may mga kalaro at matuturing na “kaibigan”.

Labing limang taong gulang na ako. Galing ako sa pag e-ensayo at tumigil lamang dito upang makapagpahinga. Wala akong ibang kaibigan ni isa. Ang tanging kalaro ko lamang ay aking sarili. Sa labing limang taong gulang na iyon ay wala akong ibang nakitang mga mata maliban sa aking mga magulang, ang pangalawang Prinsipe ng Airethale, at ang batang si Luke Warden.

Lahat ng bata sa kaparehong edad ay takot sa akin. Takot sa aking mga mata. Nangyari iyon ng pitong taong gulang ako. Nang hindi sinasadyang mawala ang memorya ng isang batang taga-Nicheon. Hanggang ngayon ay tanda ko parin ang kaniyang pangalan at kung anong nangyari noon. He is Luke Warden, the only son of the Highest Warden of Nicheon.

Dahil sa isang selebrasyon sa Nicheon ay sinama ako ng aking Tatay. Kahit na binabantayan niya ang Royal Family ng kaharian, hinayaan niya parin akong sumama. Ito ang unang beses na nakalabas ako sa kaharian. Ito rin ang unang beses na pumunta ako sa ibang lugar.

Nasanay akong ayaw tumingin sa mga mata ng taong kaharap o kausap. Sa takot na baka biglang mabuhay ang kapangyarihan ng aking mga mata. Habang narito sa kaharian ng Nicheon ay sinulit ko ang lahat upang makita ang lahat ng bago sa aking paningin.

Kanina sa aming pagdating dito ay kitang-kita ko ang mga nagtataasang at naglalakihang mga puno sa paligid. Ang isa sa kinamangha ko sa kanilang kaharian ay ang mga kabahayan sa loob ng mga puno.

Ang kanilang palasyo ay nasa pinakamalaki at pinakamataas na puno sa kahariang ito. Nilibot ko ang palasyo. Tinitignan ang paligid habang iniiwasan ang mga mata ng mga tao.

Nakarating ako sa pang-apat na palapag ng palasyo. Nanggaling ako sa bulwagan sa pinakababa kung saan ginaganap ang selebrasyon ngayon. Kahit sa palapag na ito ay marami ang tao. Nang makakita ng beranda ay agad akong pumunta doon.

Sa pagtapak ko doon ay namangha ako sa aking nakita. Ang berandang pwesto ko ngayon ay isang dahon ng puno, ito ay isa sa mga dahon ng punong kinatatayuan ng palasyo.

Kitang-kita ko mula sa aking pwesto ang ganda ng paligid. Ang mga ilaw sa mga malalaking puno sa aking ibaba ay mas lalong nagpapatingkayad sa ganda dito. Madilim na ngayon dahil gabi na. Kahit sa aking pwesto ay kitang-kita ko kung gaano kaabala ang mga tao sa ibaba.

Lahat kasi ng mga tao sa buong daigdig ay imbetado sa selebrasyong ito. Isang beses lamang ito gaganapin sa isang taon kaya hindi na ako nagugulat sa dami ng taong narito kahit na ito pa lamang ang unang beses na dumalo ako sa isang selebrasyon na hindi ginanap sa aming kaharian.

I was looking at the wonderful sight of night time in the Kingdom of Nicheon. A Kingdom of nature and a friend of Wizter. The country behind the forest of the East. The Kingdom of Land. The horizon is wild and free while I’m cage in the curse of my eyes.

Nanatili ang aking tingin sa mga punong kumikinang dahil sa mga ilaw ng maramdaman kung may tumabi sa akin.

“Where are you from?” Nagsalita ang tumabi sa akin. Matigas ang kaniyang ingles at halata doon ang kaniyang accent. Base sa boses nito, isa itong bata.

“Airethale.” Mababang sagot ko. Hindi ko siya kayang lingonin at pinanatili ang aking mga mata sa tinitignan.

“What’s your name?” Tanong ulit ng bata.

“Red.” Sagot ko ulit. Hindi ko siya titignan.

Nanatili ang aking tingin doon. Mas lalo pang gumanda ang tanawin dahil sa fireworks na nagsimulang sumabog sa aming harapan. Ang ganda nitong tignan sa aming pwesto. Ang ingay nito dahilan para hindi ko marinig ang katabi.

Nawala ako sa tamang pag-iisip dahil sa ganda ng tanawin at fireworks kaya hindi sinasadyang mapalingon sa katabi.

“Ang ganda ng fire-”

“Won’t you look at me?” Saad niya. Nakatingin siya sa akin ng sabihin niya iyon na iyon din naman ang paglingon ko sa kaniya.

Huli na ang lahat. Nakatitig ako sa kaniyang mga mata. Gaya ko ay nakatitig din siya sa aking mga mata. I could see the reflection of the fireworks inside his eyes. I could hear the sound of the fireworks beside us.

“Nice. You finally look at me…” Hindi nakagalaw ang batang kaharap ng maramdaman kong nagbago ang aking mga mata.

Hindi siya nakagalaw at hindi niya alam ang gagawin. Ako naman ay nanatili sa ganoong pwesto. Kitang-kita ko ang pag ugong at pagsisid ng aking paningin sa kaniyang mga mata. Unti-unti at dahan-dahan hanggang sa makita ko ang kaniyang memorya.

Naramdaman ko ang paglabas ng kung anong likido sa aking mga mata. Ilang minuto na ata kaming ganoon at patuloy akong nakatingin sa kaniyang mga mata, nanonood sa kaniyang memorya simula pagkabata hanggang sa kaniyang edad ngayon.

Hindi ko magawang pahintuin ang aking sarili. Hindi ko kayang tumigil sa ginagawa. Patuloy lamang ang daloy ng kaniyang memorya patungo sa aking mga mata hanggang sa aking utak.

Naputol lamang ang aming paningin ng matumba siya. Nawalan siya ng malay at kasunod niya ay ako. Ramdam na ramdam ko ang aking pagbagsak, kitang-kita ko siya sa aking harapan. Nakahadusay at walang malay.

The first person beside my family who I met his eyes is him. He is also the first person that I’ve watched his memories. It is the first activation of my eyes. And I would probably regret this.

Nagising ako sa ingay at komusyon. Sa aking pagdilat ay bumungad sa akin ang puting ilaw. Nilibot ko ang aking paningin. Sa tingin ko ay nasa hospital ako dahil sa aking paligid.

Napapalibot ng mapuputing tela ang kama kung saan ako nakahiga ngayon. Ang aking damit ay katulad parin ng dati.

“Gising na ba ang anak mo?!” Sigaw ng kung sino sa labas.

“Hindi pa siya nagigising. Kahit na gising man siya ay hindi kita papapasukin.” Rinig ko ang boses ng aking tatay. Sa palagay ko ay siya ang nakikipagsagutan sa kung sino sa labas.

“Ibalik mo ang memorya ng anak ko! Ibalik niyo…” Rinig na rinig ko ang paghagulgol ng kausap ng aking Tatay.

Bigla akong kinabahan. Ano ang ibigsabihin niyon? Hindi ako nakagalaw at nanatili akong nakahiga sa kama. Hindi alam ang gagawin dahil sa narinig. Nawala ang memorya ng sino?

Ang bata ba kanina? Nawala ba ang kaniyang memorya? Sino ang may kasalanan? Ako ba?

Makalipas ang ilang minuto ay pumasok ang tatay ko. Kitang-kita ko ang kaniyang pagod sa kaniyang mga mata. Pero nang makita akong gising na ay nagbago iyon. Napalitan iyon ng tuwa at pag-aalala.

“Gising ka na pala, anak. Kumusta ang pakiramdam mo?” Agad niyang tanong ng mabilis siyang lumapit sa aking.

“Medyo masakit po ang aking ulo.” Sagot ko.

“Hindi ba masakit ang iyong mga mata?” Tanong niya.

“Hindi po… Ano pong nangyari?” Tanong ko sa kaniya. Nakatingin sa kaniyang mga mata pero hindi na iyon gaya ng kanina. Hindi ko mapasok ang kaniyang mga mata. Walang memories na nakikita doon. Dahil sa tingin ko, hindi gumagana ang aking mga mata sa oras na ito.

That very same day, kumalat na isa akong sinumpa. Dahil sa aking mga mata.

Nawala ang memories ng batang nakipagtitigan sa akin. Ngayon ay hindi na niya maalala ang sarili dahil sa nangyari. Hindi na niya makilala ang kaniyang pamilya.

Hindi ko alam kung paano ako nakauwi sa amin. Hindi ko alam kung paano iyon nalutas ng aking mga pamilya. Basta’t ang alam ko ay nakauwi na kami sa aming bahay.

Labis-labis ang pag-alala ng aking nanay ng dumating ako. Nagbago naman agad iyon ng banggitin kong gumana ang aking mga mata. Tuwang-tuwa siya ng malaman niya iyon. Tatanungin pa sana niya ako pero sinabi ng aking Tatay na pagpahingahin muna daw ako na agad ko namang sinunod at pumasok sa aking kwarto. Nag-usap naman silang dalawa ng umalis ako. Sa tingin ko ay ikwe-kwento ni Tatay ang buong nangyari sa kaharian ng Nicheon.

Hindi na muling gumana ang aking mga mata. Hindi ko iyon ginagamit at mas lalo akong umiwas sa mga mata ng tao. Hindi ko pa muling nagagamit iyon simula ng araw na iyon. Kahit anong pilit ng aking mga magulang, hindi ko na muling ginamit iyon. Dahil sa takot na baka mangyari muli iyon.

Marami ang nangyari sa nagdaang taon. Sa kaharian namin at sa buhay ko. Dahil simula ng araw na iyon, kumalat sa mga tao ang nangyari hanggang sa mga bata. Dati pang wala akong kaibigan pero mas lalo atang lumala iyon. Natatakot ang mga bata sa akin. Sa nakalipas na taon, ginugol ko ang aking oras pag e-ensayo sa aking mahika. Pero hindi ako nag ensayo kung paano gamitin ang aking mga mata.

My eyes is different, from all of the Purpleheart. Ang mga mata kasi nila ay nakakabasa lamang ng memories habang ang akin ay nakakabasa at the same time hinihigop ang memories ng kung sinong makita ang mata. Gaya ng nangyari noon.

Labing dalawang gulang ako ng akala ko ay muling gagana ang aking mga mata. Sa huling buwan ng taong iyon, nagkagulo ang aming kaharian.

Ang pangalawang Prinsipe ng kaharian, ang batang katulad ko na hindi tanggap ng mga tao dahil sa kawalan nito ng mahika noon, ay pinalayas sa palasyo at tinanggalan ng trono. Dahil sinabing, isa daw itong malas. Siya daw ang may kasalanan sa nangyayari sa aming kaharian.

Sa parehong taon ay namatay ang hari, sa digmaan sa pagitan ng Airethale at Infernia. Dahil namatay ang hari sa digmaan, hindi na muling umatake pa ang Infernia. Tumigil sila sa digmaan. Akala ko pa nga noon ay sasakupin ng Infernom ang aming kaharian.

Matapos ang ilang araw ng pagkamatay ng hari, kasunod niyon ang pagkamatay naman ng reyna. Nagkaroon ng gulo at pagkabalisa ang mga tao ng Airethale, kasama na ako roon. Naghanap ang mga tao ng sisihin, at ang pangalawang Prinsipe nga ang sinisisi ng ibang royal family at ng mga tao.

“Simula ng pinanganak siya ay nagkakalat ang mga masasamang Wizter sa kaharian,” Sigaw ng kinoronahang bagong hari ng Airethale.

King Aaron Airedale on his King attire, robe and crown, is doing a public execution of the second prince.

Wala namang emosyon ang batang kasama ng hari, nakagapos ito at hawak hawak ng mga kawal. Nanatili ang aking mga mata sa kaniya.

“Siya ang nagdala ng malas sa ating kaharian!” Patuloy na sabi ng bagong Hari, na siya namang pinaniwalaang ng mga tao.

“Dahil dito, ang palasyo ay pinalayas sa kaniyang trono ang pangalawang Prinsipe ng kaharian sa pangalang Roe. Hindi na siyang muling makakabalik sa palasyo magpakailanman. Bilang inyong hari, tinatapon ko ang kaniyang karapatan at dugo bilang maharlika ng kaharian!” Naghiyawan ang mga tao dahil sa sinabi ng hari.

Naglakad na ngayon si Roe sa daan palabas sa palasyo. Tinatahak niya ang hagdanan pababa. Walang emosyong makikita sa kaniyang mukha kahit na nagsimulang magtapon ng mga bato at kung ano-ano pa ang mga tao sa kaniya. Para bang wala siyang pake.

Hindi ko alam ang mararamdaman. Hindi ko alam kong maawa ako o matatakot dahil kagaya niya, isa rin akong malas. Isa rin akong katakot-takot.

Nanatili ang tingin ko sa kaniya. Nagulat ako naman ako ng dumapo ang kaniyang mga mata sa akin. Wala akong mabasa doon. Hindi ko makitaan ng emosyon.

Akala ko ay mababasa ko ang kaniyang memorya pero hindi. Masyadong madilim ang kaniyang mata. Siya pa lamang ang ibang taong nakita ko ang mga mata. Siya pa lang ang ibang taong hindi ko nababasa ang memorya katulad ng aking mga pamilya.

Ilang taon na ang nagbago. Ilang taon rin ang lumipas pero nasa aking ala-ala parin ang nangyari noon, lalong-lalo na ang ala-ala ng batang galing sa Nicheon.

Ngayon ay kaya ko ng kontrolin ang aking mga mata. Kahit na ayaw ko itong gamitin ay wala akong choice dahil palagi akong pinipilit ng aking nanay na mag ensayo gamit ang aking mga mata.

Hindi ko inaasahan na makita siya sa Academy. Hindi ko kasi alam na pareho kami ng edad. Nakilala ko agad ang kaniyang mukha sa entrance exam pa lamang. Pero sa tingin ko ay hindi na niya ako kilala.

Pero nagulat ako ng aminin niyang kilala niya ako, na ako daw ang kumuha ng kaniyang memorya. Ang mas lalo pang kinagulat ko ay ng sabihin niya na ako raw ang kaniyang magiging asawa. Na ako raw ay nakatali na sa kaniya.

Nasa training ground kami ng sabihin niya iyon. Nilapitan niya ako ay inayang makipaglaban, para daw sa ensayo. Nag-isip pa ako ng panandalian bago ako pumayag sa kaniyang gusto.

Malaki na ang pinagbago sa kaniya. Tumangkad siya, mas lalong nadepina ang kaniyang katawan at kulay, at mas lalo ata siyang gumwapo…

Mayroon na siyang suot na salamin ngayon. Wala iyon noon pero dahil ilang taon na ang nakalipas mula ng makita ko siya, hindi ko masabi kung suot niya ba iyon noon o hindi.

Nagulat ako sa kaniyang sinabi sa pagitan ng aming ensayo. Hindi ko iyon inaasahan dahilan para magbagong muli ang aking mga mata.

To be continued…

Up Next: Chapter 31: First Examination

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 31: First Examination (Part One)

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 31

First Examination (Part One)

Roe Blaze

POV

It was very stressful day for me. Kulang ako sa tulog at late ako sa araw na ito. Medyo wala rin ako sa mood dahil sa sinabing sinundo daw ni Summer si Damien kaninang umaga. Hindi pa nga ako nakakain sa umagang ito at ngayon naman ay pinapagalitan na ako ni President Inoichi.

“Why are you late in the first place?” It was the President of the Student Council, Inoichi Tadashi.

“I slept very late last night.” Tanging sagot ko sa kaniya.

“I get that since everyone last night were enjoying in the banquet while I’m here doing my work and reading papers.” Nasa opisina na niya ako ngayon. Para bang may iba pa siyang pinapahiwatig sa sinabi niyang iyon. Gusto ko sanang sabihin na hindi naman ako pumunta doon pero hindi ko nagawang magsalita dahil nagsalita siyang muli.

“Why the heck this happen then?” Saad niyang muli. “This is one of your responsibility as part of the council. You need to make sure everything is okay within your classmates.” Dagdag niya.

“I hope this won’t happen again.” Saad niya bago ako hinayaang lumabas sa kaniyang opisina.

Dinala kanina sa pagamutan si Red ng mahimatay ito kasama si Luke. Si Luke pa nga mismo ang nagbuhat sa kaniya para dalhin sa hospital ng academy. Kahit na mayroon siyang sugat ay hindi niya hinayaang hawakan ng ibang tao si Red. Nagalit pa nga siya sa akin ng inutosan ko ang isa sa mga classmates ko na buhatin si Red patungo sa hospital. Sa huli, hinayaan ko na lamang siya sa kaniyang gusto.

Lahat ata ng myembro sa council ay alam ang nangyari, umabot na din ata iyon sa ibang year. Kanina nga ay nakausap ko si Venom sa pagamutan ng dalhin namin si Red doon. Umalis naman siya agad matapos malaman ang nangyari dahil may gagawin pa daw siya.

Nagpasya akong bumalik sa mansion para magpalit. Kitang-kita kasi sa aking damit ang dugo mula kay Red, galing iyon sa kaniyang mga mata kanina.

Sa aking pagdating sa mansion ay kita kong bukas ito. Sa tingin ko ay mayroon pang tao doon. Hindi parin ata umaalis si Adolphus doon. Pero nagulat ako sa aking naabutan.

Nakaupo si Summer sa isa sa mga sofa sa living room ng mansion. Prenteng-prente siyang nakaupo doon at nilingon lamang ako sa aking pagpasok.

Nangunot ang noo ko kung bakit siya narito. Hindi ko alam na pwede palang magpapasok dito maliban sa mga winner ng entrance examination.

“We’re going out for an outside mission. Damien was requested in a mission. He said I can go with him.” Saad niya habang naglalakad ako sa kaniyang patungo sa kusina upang uminom sana ng tubig.

Hindi ba’t kakagaling mo lang sa mission? Mission ba ang ipupunta ninyo o hindi kaya maglalandian lang kayo sa labas ng academy?

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang makarating ako sa kusina. Kumuha ako ng tubig doon at galit na ininom. Kunot na kunot na ang aking noo. Mas tumindi pa ata galit ko ngayon.

Lumabas ako sa kusina. Sakto naman ang pagbaba ni Damien galing sa kaniyang kwarto. Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makarating ako sa hagdanan. Si Damien naman ay tumigil sa gitna ng hagdanan, nakatingin sa aking paglalakad papalapit sa kaniyang pwesto.

Nadaanan ko pa nga ulit si Summer at nakitang malaki ang ngiti nito habang nakatingala kay Damien. Ang haliparot!

Tinago ko lahat ng aking emosyon at kung ano ang tumatakbo sa aking isipan. Blanko ang mukhang nagpatuloy sa paglalakad. Hindi ko pinansin si Damien ng dumaan ako sa kaniyang tabi. Ramdam na ramdam ko ang kaniyang titig at ilang hakbang palang ang nagawa ko ng makalayo sa kaniya ay nagsalita siya.

“I’ll be back on your examination day.” Saad niya. Narinig ko iyon pero hindi ako tumigil sa paglalakad.

Pake ko? Kahit huwag na kayong bumalik dito! Magsama na kayong dalawa!

Labag man sa kalooban ko ang nasa isipan ay nagawa ko paring maisip iyon. Agad akong pumasok sa aking kwarto ng makarating ako sa harapan nito. Pabagsak ko naman sinara ang pinto at rinig na rinig ko pa ang ingay na nagawa niyon.

Nakasilip ako sa bintana, hinihintay na lumabas sila sa mansion. Ilang minuto pa ang lumipas bago sila tuluyang lumabas.

Dikit na dikit ang higad na si Summer kay Damien. Nakahawak pa ito sa kaniyang balikat. Ang walang hiya! Kitang may dala na ngang gamit si Damien sa kaniyang likuran ay dumagdag pa ito sa bigat. Tumiim ang aking bagang dahil sa nakikita. Lumabas sila sa mansion at naglakad patungo sa academy.

Kung ano man ang kanilang mission na gagawin sa labas ay wala akong pake. Hindi parin magbabago ang katotohanang magkasama si Damien at Summer sa labas ng academy.

Buong maghapon ay lutang ako. Ang bigat ng aking katawan sa araw na ito. Pakiramdam ko ay pagod na pagod ako. Kahit na wala naman akong masyadong ginagawa sa araw na ito. Ito pa lamang ang tatlong kung narito sa academy ay sukong-suko na ako. Hindi ko na ata ito kaya.

Dahil nga isa ito sa responsibilidad ko, nagtungo ako sa pagamutan upang tignan ang kalagayan ni Red at Luke. At gusto ko ring malaman kung ano ang nangyari kay Red. Sa takot na baka nakita niya ang memories ko.

Pagdating ko doon ay nabungaran ko si Luke na nasa tabi ni Red. Pinapanood nito ang tulog na si Red. Tulog pa si Red ng dumating ako doon.

Lumayo ng bahagya si Luke kay Red ng dumating ako. Tinignan ko ang dalawa. Si Luke ay mayroong benda sa kaniyang mga katawan pero kaya naman nitong tumayo at maglakad-lakad.

“Hindi pa ba siya nagigising?” Tanong ko sa pagpasok sa kwarto, kung saan ang kwarto ni Red. Nasa iisang kwarto lamang sila ni Luke, sila lang din ang pasyente dito.

“Hindi pa.” Sagot ni Luke. Napansin ko kaagad ang kaniyang accent. Nakalimutan kong taga-Nicheon pala siya. Mabuti na lamang ay alam niyang magsalita ng lenguahe ng mga taga-Airethale.

Halos ata lahat ng mga students dito ay marunong at may alam sa lenguahe ng bawat kaharian. Alam ko ang lahat ng lenguahe dito, lalo na ang mga dialects sa bawat kaharian.

“Ikaw, maayos na ba ang pakiramdam mo?” Tanong ko sa kaniya. Binalingan ko siya ng tingin.

Ang kulay ng kaniyang balat ay kayumanggi. Sa tingin ko ay natural na niya itong kulay lalo na’t galing siya sa Kingdom of Nicheon. Ang kaharian kasi ng Nicheon ay mayroong kulay itim at kayumangging mga tao. Sa tingin ko ay dahil iyon sa kanilang lugar at environment kaya ganoon ang kanilang kulay.

Sa Airethale, Wisteria at Infernia kasi ay halos mapuputi ang karamihan sa mga tao. Maliban na lamang sa mga naging tanned ang balat dahil sa sinag ng araw sa ensayo, trabaho o paglalakbay.

“Maayos naman kahit may mga pasa. This is not enough pain. I should have received more.” Saad niya. Nakatingin sa natutulog na si Red.

“Let me heal you. Para mabilis ang iyong paggaling.” Saad ko. Tumanggi naman siya kaagad.

Masyadong boring sa nakalipas na araw. Hindi ako nakapag ensayo dahil ako ang nagbabantay sa mga kasama ko sa training ground. Pinupuntahan ko pa ang iba sa kani-kanilang lugar. Ang iba kasi ay hindi dito nag e-ensayo dahil narin sa dami ng mga students.

Sa nakalipas na araw na iyon ay memorize ko na ang mga mukha at kapangyarihan ng halos lahat sa aking mga kaklase. Alam ko na rin ang mga kulay ng kanilang mga wizh at naging familiar na ako doon. Sa tingin ko ay hindi ko na iyon makakalimutan. Ginamitan ko kasi sila ng aking Sigmanian Eyes ng isang beses para makita kong kaya ba nilang kontrolin ang kanilang mga mahika.

Hindi parin nagigising si Red. Ito na ang ika-tatlong araw pero hanggang ngayon ay tulog parin ito. Si Luke naman ay naghihilom na ang mga sugat nito. Kahit na noong una ay nag offer ako ng tulong, hindi niya iyon tinanggap. Nasa hospital parin silang dalawa. Sa tingin ko nga ay si Luke na ang nagbabantay kay Red doon.

Tatlong araw na silang nandoon. Tatlong araw rin silang absent sa training. Pero kahit ganoon ay isasali parin sila sa examination. Sa tingin ko naman ay ayos lang iyon dahil magaling naman ang dalawa, lalo na’t kasama sila sa rank 50 students noong entrance exam.

Sa nakalipas na araw na iyon ay nasa mansion lamang ako. Paminsan-minsan ay nasa mall ako upang bumili ng ice cream doon. Hindi ko na kasi ginalaw pa ang biniling ice cream ni Damien. Nasa freezer lamang iyon sa mansion. Kung may kumain doon ay siguro si Adolphus na iyon.

Sa mansion din ako kumakain. Hindi ko na muling binisita pa ang Grandeur Grand Hall. Ni paglingon nga doon ay hindi ko ginawa.

The bitterness always runs in my blood. Naiinis ako tuwing naalala ang nangyari doon. Kumukulo ang aking dugo pero wala akong magawa kundi manahimik na lamang.

I was jealous. I was mad. I want him. But I know my boundaries, and he is not mine to cross that boundary.

Labis-labis ang pag control ko sa aking sarili. Ayaw kong gumawa ng gulo. Ayaw ko ring gumawa ng issue na mas lalong magpapadumi sa pangalan ko. I had enough of what happened from the past. Sa tingin ko naman ay hindi na masyadong pansin ng mga tao iyon at unti-unti na nila iyong nakakalimutan. Kung naalala man nila, hindi na iyon gaya ng dati.

I was summoned in the guild house. Kasama ko ngayon sina Edward, Wotaro at Atlas. Ang wala lang ngayon sa aming first year sa guild na ito ay si Luke, dahil nga nasa hospital pa ito.

“We will be watching your examination tomorrow and the next day. Do not disappoint me and our guild.” Saad nang aming captain na si Legend Raventhorn. Tinignan niya kami isa-isa bago tumalikod at pumasok sa isang pintuan sa guild house.

Higit sampo ang narito ngayon, kalahati sa member ng guild. Nakatingin sa amin at pinapanood ang ganap. Ang karamihan sa kanila ngayon ay nagpapahinga, walang mission na natatanggap. Wala na ring silang klase ngayon, simula kasi sa pangalawang buwan ng first year dito sa academy, second year at third year, ang isa sa aming magiging classroom ay ang guild house. Kung saan namin ipagpapatuloy ang aming pag-aaral experience para maging expert na Wizard.

Mayroon namang klase na sa classroom lamang pero kunti na lamang iyon sa susunod na buwan para sa aming first year at ibang year. Scheduled na iyon at nakadepende na sa student kung papasok sila o hindi.

Hindi nawawala ang examination kaya kailangan paring mag-aral ng mga students. Minsan ay sariling sikap lamang kung hindi sila nakapasok sa pagtuturo ng mga guro.

Kumbaga, basic lamang ang ituturo sa amin sa unang buwan at nasa amin na iyon kung gagamitin o e-enhance ang natutunan sa isang buwan na iyon sa aming mga mission.

“Do your best everyone.” Sabi ng ibang nasa loob ng guild house.

“Fighting!”

“If you fail there, you will be punished by the guild.” Pananakot ni Uno Bastardos.

“It should be your orientation for the guild but this surprise examination cancelled it. So we need to move your orientation night next time.” Saad muli ni Uno Bastardos.

“You all need to do your best. Rank high not only for yourself but also for our guild.” Dagdag ni Uno Bastardos.

Kinagabihan niyon ay umuwi ako sa aming mansion. Agad kong binuksan ang portal patungo sa ibang dimension. Pumasok ako doon at tinungo ang pwesto ng mga taong tumatawa.

“Hi!” Tawag ko sa kanila. Agad nila akong niyakap ng makita nila ako. Ito na ang pangatlong araw na matutulog ako dito. Gigising naman ako ng maaga upang bumalik sa Academy. Maghahanda pa ako bukas ng maaga sa examination na magaganap. At bukas din daw ang balik ni Damien. Not that I’m hopeful though.

Maaga nga akong nagising kinabukasan. Umidlip pa ako ng kaunti sa aking kwarto at nagising muli ng matamaan ng sinag ng araw ang aking mukha.

Umaga na at ito ang unang araw ng aming examination. Dumating ako sa Grandeur Arena. Naroon na rin ang aking mga classmates. Tumungo ako sa kanilang pwesto. Nasa baba sila, sa field ng arena. Habang ang mga students galing sa ibang year at nasa hagdanang upuan ng arena.

Marami ang naroon, ngunit hindi kasing dami noong entrance exam pero mas maingay ang mga students. Nakakalat sa paligid ang bawat flag ng mga guilds. Na para bang andito sila upang supportahan ang kanilang mga members. Ang bawat guild ay may sariling tunog at instrumento. Dahilan para umingay lalo ang arena.

Nilibot ko ang aking paningin sa kanila upang hanapin ang aming guild.

Ang naunang nadapaan ng aking mga mata ay ang Black Ravens. Marami sila, ang isa pa sa kanila ay winawagaygay ang kanilang flag. Gumagawa pa sila ng maiitim na usok sa kanilang paligid. Mayroong silang drum, iyon ang kanilang ginagamit upang mag ingay. May sarili iyong beat na hindi masakit sa tenga ngunit nakaka-kaba.

Ang sumunod na nakita ko ay ang Dark Wolves. Gaya ng kanina, maingay din ito gamit ang instrumentong trumpeta. Gumagawa pa sila ng ingay na parang wolves at ang kanilang mga ulo ay mayroong suot na wolf head. Para mascot sila tuloy.

Ang Paragon Owls naman sa kanilang tabi ay tahimik na tahimik. Nakaupo lamang ng straight na straight at ang lahat sa kanila ay nakatingin sa iisang pwesto, sa lugar kung nasaan kami. Mukha tuloy silang owl sa ginagawa nila.

Ang sumunod na nakita ko ay ang White Fairy. Sa tingin ko ay ang karamihan sa kanika ay mga meta dahil sa theme nila. Kumikinang ang puting tela sa ilalim ng araw. Ang bawat isa sa kanila ay maysuot na sexy’ng damit. Sabay-sabay silang sumasayaw at nag cha-chant. Rinig na rinig pa ang kanilang chant na “Be enchanted with the beauty of a white fairy!”. Paulit-ulit nilang sinasayaw at sinisigaw iyon.

Ang sumunod na nakita ko ay ang guild ng Blue Sirena. Nakuha nila ang aking atensyon dahil sa kanilang theme. Mayroong silang theme ng isda at karagatan. Ang suot nila ay blue gaya ng karagatan at sabay-sabay na nag wa-wave ang bawat linya kaya nagmistula talaga silang karagatan.

Nakuha ng sumunod na guild ang aking atensyon. Ang Shadow Disciples na hindi mo makikita sa buong arena kung hindi lang dahil sa malaking anino sa isang parte ng mga upuan. Ang anino ay gumagawa ng letra at logo. Nagulat pa ako ng sabay-sabay na sumulpot ang mga tao galing sa aninong malaki. Lahat sila ay nakasuot ng itim na uniform.

Ang sumunod na guild ay ang Violet Eyes kung saan mayroong ding drum. Mayroong sariling beat ang tunog nila at sinasabayan pa ng kanilang mga tunog.

Ang magkakatabing Hawks Hollow, Alpha Ring at Sigma Apostasy sa kabilang banda ay tahimik. Ang damit nila ay iba-iba at seryosong-seryoso na nakatingin sa baba. Tila ba isang joke ang ginagawa ng ibang guild at ayaw nilang makita iyon.

Ang kanilang suot ay ang pangdigma, ang bawat isa ay may hawak na armas, karamihan ay espada. Prenteng-prente sila sa kanilang pag-upo sa kanilang pwesto. Ang iba ay nakatayo, naghihintay na magsimula ang examination.

Umugong ang malaking trumpeta sa harapan at stage ng arena. Hudyat na dumating na ang mga guro. Nagsitahimikan naman ang mga studyanteng naroon. Napako naman ang aking mga mata roon.

“Good day, Wizards!” Sigaw ni Master Zandro Alfagoes sa harapan. Binabati ang mga students na sinuklian naman ng iba. Hindi ako sumagot doon at nanatili lamang ang aking paningin sa kanila.

“Today is your first examination as a student of Grandeur Academy. You all will be ranked in this examination that’s why I brought the three Grandmaster’s with me to judge you. The points you will receive from the judges today and tomorrow will be the basis of your rank. Each judge will give you points base on your performance. The points will be tallied and that will decide your rank.” Saad muli ni Master Zandro Alfagoes. Rinig na rinig iyon sa buong arena. Dahil iyon sa magic audio ng arena at kaniyang hawak na magic mic.

“Our first Grandmaster here is Grandmaster Do Bong Shun from the Kingdom of Wisteria.” Tumayo ang may katandaang Grandmaster sa kaniyang upuan. Kumaway sa aming mga students.

Mahaba ang buhok nito kaya sa tingin ko ay isa itong Omega. Maputi ang balat at singkit ang mga mata nito. Suot niya ang uniform ng mga Grandmaster, lahat naman silang nakaupo sa tatlong malaking upuan doon.

“The second Grandmaster is Grandmaster Lucifer Infernom from the Kingdom of Infernia.” Patuloy ni Maste Zandro Alfagoes.

Tumayo ang tinawag niya. Nakita ko na siya before. Pero katulad ng dati, masyadong dark ang presensya nito. Hindi ito ngumingiti. Itim na itim ang kaniyang mga mata at ang kaniyang buhok. His aura will give you chills.

“The last Grandmaster here is Grandmaster Farhana Blaze from the Kingdom of Airethale.” Tumayo ang huling binanggit ni Master Zandro Alfagoes.

I’ve known him for very long time. He was kind to me when I was still in the palace. Kapatid niya kasi ang mama ko at isa siya sa mga tita ko.

The Blaze is originally from the Kingdom of Infernia. Pero dahil nga naging asawa ng aking ina ay ang hari ng Airethale, dinala lahat ang pamilya nito sa Airethale galing sa Infernia.

I don’t know what happened to their family in the past five years. But I know they are okay since they already have their own foundation before that chaos. They are still in Airethale, I see. Hindi naman sila makakabalik sa Infernia dahil nga sa kaso ng nangyari noon.

“We will now start your first examination. The examination will have three parts. The first part is the exhibition with your Spirit Guide, the second is the Race in the Forsaken Forest, and the last one is the one-on-one battle.” Saad ni Master Zandro Alfagoes kaya naibalik ang tingin ko sa kaniya.

“Now, let’s begin!” Sigaw niya dahilan para maghiyawan ang mga nanonood na students. Nailibot ko pa ang paningin ko sa kanila dahil sa ingay nila. Though, I’m looking for Damien and he is not yet here. Inalis ko kaagad ang tingin doon.

Nagsimula na nga an exam. I don’t really get this exhibition with your Spirit Guide pero sa tingin ko ay pag summon lamang ang gagawin doon. Iyon ang ginawa ng nauna sa amin. Pero nagulat ako ng may ginawa pa itong iba.

His Spirit Guide is Monkey. Akala ko ay tapos na siya ng i-summon niya ito ngunit may ginawa pa siya. He ordered the Monkey to equip with him. Agad naman sumunod ang Monkey at sumanib sa kaniyang Master. Pinalibutan ng kulay brown na usok ang lakaki at matapos iyon ay lumabas siyang muli.

Ang nakita ko kaagad ay ang kaniyang mahabang buntot, sa tingin ko ay galing iyon sa kaniyang spirit guide. Ang suot niya ngayon ay pandigma. Kulay brown ang kaniyang damit. May hawak na siya ngayon na isang long shaft na mukhang staff. Hindi ko alam kung bakal ba iyon o kahoy lamang. Pero sa tingin ko ay matibay iyon.

Gumawa siya ng stunts gamit ang kaniyang weapon at suot pandigma. Mas lalong pumalakpak ang mga nanonood sa kaniya.

He performed very well. Pero nagulat ako ng makitang 5 points lamang ang binigay ni Grandmaster Do Bong Shun, 3 points naman kay Grandmaster Lucifer Infernom, at 2 two points galing kay Farhana Blaze.

Gulat na gulat ako sa baba. Kung ganito ang ibibigay nilang points ay sigurong panghihinaan ng loob ang students!

Pero nagpatuloy ang exhibition na ganoon parin kababa ang binibigay nilang points. I don’t think it’s okay pero kita kong okay naman sa aking mga kaklase ang points na kanilang nakuha kaya hindi na ako nagsalita.

Everyone worked hard here. I think my classmates knows that if that’s their score, it means they need to improved more.

The day continued. Masyado kaming marami kaya matagal kaming naroon.

Everyone is doing good with their flashy stunts, summon, and equips. All I need now is to prepare for my turn.

To be continued…

Up Next: Chapter 32: First Examination (Part Two)

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 32: First Examination (Part Two)

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 32

First Examination (Part Two)

Roe Blaze POV

It was Yami Takahashi’s turn that caught my attention. I remember him since we became a dorm mates before. I remember him also when he failed to summon his spirit guide before.

He walked nervously to the center. Most of my classmates can now summon their own spirit guide. Kahit na iyong hindi nakapag summon noon ay mayroon na ring sariling spirit guide. I think they practice also on that part or someone helped them.

I haven’t heard of him in the past days simula ng magsimula ang klase. I haven’t interacted with him since then. Nasusulyapan ko lang siya sa mga nakalipas na araw na nakatingin sa akin, gustong lumapit pero hindi naglakas ng loob na gawin.

He started stepping his left foot unto the ground, then he do the same with his right foot. He was like dancing. In a way, like a penguin.

“Come oh hail of the northern lights, Gwyn!” He chanted his words as he sways his hands in the sky making a blue like smoke around him, dancing in the rhythm made by his feet.

A blue light glow in his front. Agad namang naalis ang usok at pinakita niyon ang isang penguin. It was a different penguin, hindi ito kulay white and black kundi white and blue. Ang dapat na itim na parte ng penguin ay kulay blue.

It was looking quietly at Yami. Hindi nagsasalita o niligon manlang ang paligid niya.

“L-lend me a hand, Gwyn.” Si Yami. Kagat ang labing saad niya sa spirit guide sa kaniyang harapan.

Spirit in this world has two types. Spirit guide is the spirits given to the people of this world. The elders of the spirit guide is the spirit guardian. I’ve known only four spirit guardian. The spirit guardian is guarding the four kingdoms. They haven’t seen by anyone but it became a legend in the world. That they are here, guarding the peace in Wizardia.

Yami, on the other side continued doing his weird dance steps. Ngayon, kasabayan na niya ang penguin. There were blue like smoke around them. A few minutes later, the penguin turn into an armor. Ang itim na mahabang buhok ni Yami ay naging kulay blue. Ang kaninang suot niyang uniform ay nagbago at napalitan ng kulay blue na telang nakabalot sa kaniyang katawan. The penguin armor mixed with Yami’s body.

Yami now holds a spear weapon. On the edge of it, I think is the mouth of the penguin. His long hair is freely swinging in the wind. I was overwhelmed from what I’m seeing.

His full body changed into a war like uniform. Kitang-kita na ang kaniyang maputing balat. He’s wearing a blue like boots with design of an ice or water. Nakasuot din siya ng parang skirt na bakal sa kaniyang bewang, tama lang para matakpan ang kaniyang harap at pwet. They were short na kitang kita na ang kaniyang legs. Sa taas naman ay ganoon din. Kita ang kaniyang pusod dahil ang natatakpan lang ng kaniyang armor ay ang kaniyang dibdib.

He looks sexy now. Nagsigawan ang mga tao sa arena. Tinignan ko kung saan ang mas malakas ang sigawan. It was from the Blue Serena guild. I think he was part of them.

I smirked. Everyone is doing good here. Kahit na mababa ang scores galing sa mga judges at wala pang nakakaabot ng 10 points ang nakukuha sa amin, this is still fun. Seeing them doing their exhibition with their spirit guides amaze me.

It was my turn now. Agad akong pumunta sa gitnang parte at doon nagtungo. Handa na sa ipapakitang exhibition.

Yami Takahashi POV

“You are a disgrace to our family, Yami.” Si Yumi kinaumagahan sa aming hapag. We are twins but we are not a like. I guess, that’s how twins work. Mukha lang ang pareho pero mayroong pinagkaiba.

He has been telling me things like this. Kahit nasa bahay pa kami ay ganito na ang kaniyang sinasabi. Kinakahiya niya daw ako. I was a failure in our family. He always said things about me.

It was our first day in our school. Sa hindi inaasahan ay naging room mate kami ni Yumi. Hindi ko iyon inaasahan at hindi ko rin ini-expect.

Hindi kami magkasundo ngayon. We were okay noon, pero nagbago siya sa mga nakalipas na taon. Hindi maayos ang kaniyang trato but I never hated him. He was kind. All of his words are just his concerns for me. He is concern for me.

Actually, lumala lang talaga ang galit niya sa akin simula ng makita niyang naghalikan si Damien at Summer. Magkatabi kami noon. I was beside Edward that time at nasa harapan namin siya kasama si Atlas at Wotaro.

It was our second day as a student, myembro na ako ngayon ng Blue Serena. Labis-labis ang hiya ko ng lumapit at umupo ako sa kanilang lamesa.

They welcomed me and I just smiled with them. Tumungo ako sa aking upuan, takot na tignan sila sa mga mata.

I saw Roe walking blankly towards his guild. Pinanood ko siyang umupo doon. Kahit na walang emosyon ang mga mata ay tumitingin naman siya sa mga tao sa kaniyang paligid. He’s like a piece of puzzle trying to fit in a already complete puzzle. or he’s a puzzle that I can’t solve because of its missing pieces.

I was always looking at him whenever he’s around. I have never seen him in the Grand Hall after the selection of guilds. Those days were normal for him, he have never changed his look in his face. He always wear his poker face wherever he goes. I never seen it changed.

As for me, it changed a lot when our captain said to me that I need to work on summoning my spirit guide. He told me to summon it before our first examination began. So the first day of our free time, he assigned me one of my seniors to teach me.

Zenon Airozina, a second year is now in my front. He’s looking at me and I’m looking at him too. Ilang minuto ko siyang tinignan bago siya nagsalita. We are in our guild house.

Zenon is obviously handsome. However, he’s a beta that makes him not stood out among everyone in the academy. Pero hindi ibigsabihin niyon ay hindi siya sikat, I even saw some of my seniors in that guild touching him flirty.

His hair is black. His eyes is black too, it is dark and deep. Kulay kayumanggi ang kaniyang katawan at kulay pero kitang-kita ko ang namumukol na muscle sa kaniyang katawan, kahit na hindi masyadong malaki iyon pero alam kong hinihubog niya iyon. May kakapalan ang kaniyang kilay at may kahabaan ang kaniyang pilik mata. Medyo matangos ang ilong at namumula ang kaniyang heart shaped na labi.

“Do you know how to do the basic summoning?” Tanong niya sa akin sa malamig na boses. It sounds manly. Tumango ako sa kaniyang tanong. Inalis ang paningin sa kaniya, binaling sa ibang banda ng guild.

We are sitting in the round table and long semi-circle sofa in the middle of our guild house, it is a mansion with gothic design and dark style.

“Try to do it alone for today, if you still can’t summon your spirit guide find me on my usual spot.” He said before left me.

Umalis siya at iniwan ako roon. Umalis din naman ako at lumabas sa aming guild house. It was far from the Grand Hall or any other buildings. May sariling daan palabas at napapalibutan ng mga punong kahoy ang mansion. I walked hanggang sa makarating ako sa library ng academy.

I’ve been lacking since I was kid. I lack in magic, and I also lack in confidence. I’m shy, I know that because I was always bullied because of that. Especially, my twin brother.

Madami ang mga students sa library. Pumasok ako sa space sa pagitan ng mga shelf. I was looking at the books there. Inisa-isa lahat ng mga titles para hanapin ang kahit anong guide para makapag summon ng spirit guide.

It was still early in the morning. Mamaya na ako pupunta sa training ground kapag mayroon na akong naidagdag sa ideya kung paano mag summon ng spirit guide.

Hindi ako tumitingin sa dinaraanan ko ng may mabunggo ako doon. Agad akong humingi ng tawad sa nabunggo at umupo upang pulutin ang mga nahulog na libro galing sa lalaki.

Namilog ang mga mata ko ng makita ang isang libro doon. The books on the floor is four, and one of them is a guide to summon a spirit guide. It was even titled “How to summon a spirit guide”!

“I’m sorry.” Mababang sabi ko. Umupo rin ang lalaki na nasa aking harapan. Doon ko nakita ang kaniyang pamilyar na kamay at ang isang singsing sa kaniyang isang daliri.

Tinignan ko kung sino iyon. Malapit na malapit ang aming mga mukha at sa tingin ko’y ilang hibla na lamang ay magdidikit ang aming mga labi. It’s Edward Infernom!

Agad akong lumayo at tumayo matapos mapulot ang dalawa sa apat na libro sa sahig. Hinintay ko naman siyang tumayo at pulutin ang libro niya. Ramdam ko ang pamumula ng aking mukha dahil sa hiya at sa kung anong nararamdaman sa aking tiyan.

“I’m s-sorry, Edward.” Hingi ko ulit ng tawad sa kaniya. He look at me, darkly with his ruby eyes. He’s a bit tanned na bagay na bagay sa kaniyang mukha. He looks very mysterious. Ngayon at noon pa man.

My heart is beating so fast. I have never been this close with Edward. I mean, nagkakalapit man kami pero hindi ganoon kalapit kanina!

“It’s alright. What are you looking here?” He whispered, enough for me to hear.

Bumaba ang tingin ko sa kaniyang hawak na libro. He’s holding the book I want, nakita niya ata iyon at tinaas para makita niya.

“This one?” Hindi ako makapagsalita. Tumango na lamang ako bilang sagot.

Hanggang ngayon ay natatameme parin ako tuwing kinakausap niya ako!

Hindi kami close ni Edward at iba pang royalties na kaibigan ni Yumi. I was always around them because Wotaro wanted to. Pinilit niya lang akong makisama sa kanila ng maging kaibigan nila si Yumi. Si Yumi ang kanilang kaibigan at hindi ako. Nakikisabit lang ako sa kanilang grupo.

I have never considered them as a friend. But I will always look up to them with respect… as a master… because they are royal and I’m just born as an elite. I’m born to serve them… To follow their orders…

“You can have this. This is the only one left when I got this.” He said, whispering again. Nilagay niya sa aking harapan ang libro. I don’t want to take this. But since this the only one left, sabi niya, ay nag alinlangan akong tanggapin iyon.

“D-don’t you need this?” Tanong ko, garalgal ang boses at halatang kinakabahan. Nakatingin na ako ngayon sa kaniyang kamay na hawak ang libro at binibigay sa akin.

“No, I have already summon mine so…” He said.

Tinignan ko na siya ngayon. Matamaan naman niya akong tinitiginan. Naghihintay sa magiging desisyon ko. I don’t know what to do kaya sa huli ay tinanggap ko ang libro. Nakakahiyang paghintayin ang kamay niya, baka mangalay pa siya at magalit sa akin!

He left me there, gusto pa sanang magpasalamat pero iniwan niya ako kaagad!

Everyone in their group is very nice to me, not just Edward. Hinayaan ko lamang ang interaksyong iyon at nagtungo sa mga lamesa sa library. There were students pero hindi nila ako pinansin o tinignan manlang. It’s good thou, I’m comfortable with that.

Nagsimula akong basahin ang libro. May natutunan naman ako doon at ng matapos iyong basahin ay nagtungo na ako sa aming training ground. Marami na ang students doon. Iilan sa kanila ay nagsimula ng mag ensayo ng kanilang sarili o hindi kaya ay kasama ang kanilang mga kaibigan.

I practiced some of my spells before I decided to try summoning my spirit guide. It was still a failure after my third try. And that’s when the commotion started. Hindi ako lumapit doon dahil marami na ang tao at sa tingin ko ay delikadong pumunta. Maririnig ko naman kung anong problema doon mamaya kaya nanatili ako sa malayo, tinitignan lamang ang tumpok nila.

Habang nakatingin ako doon at nakita kong naglakad si Edward patungo sa pwesto ko. Napasinghap ako at nagsimulang mag huramentado ang puso. My heart is beating so fast that it’s going berserk. I know this feeling very well…

“Don’t come there, stay here.” He warned me ng makalapit. Nakatingin siya sa akin. Ako naman ay nanatili sa aking kinatatayuan, hindi makagalaw dahil sa kaniyang paglapit. Tumayo siya sa aking likuran kaya hindi ko na siya kita ngayon.

Pinanatili ko ang pwesto ko, nakatingin sa ganap sa bandang iyon. Takot akong tignan siya. Takot ako sa nararamdaman kong ito.

Wotaro, Ichigo, and Atlas followed him. Siguro ay nakita nilang pumunta sa pwesto ko si Edward kaya sinundan nila siya.

“Hi, Yumi!” It was Atlas who said that, playfully to me. Kinawayan at nginitian pa ako. I did the same.

“H-hello…” Mababa ang boses na sagot ko sa kaniya.

I have never been comfortable around them. Lalo na’t pinagtitinginan ako, hindi pala ako kundi sila ang pinagtitinginan. I always feel small here. I always feel that I’m fitting in.

Nginitian ako ni Wotaro ng makalapit sila ng tuluyan. Ichigo did the same pero pilit anf kaniyang ginawang ngiti. I saw Wotaro’s hands on his waist. Sanay akong makita silang ganoon. Especially to Wotaro.

“What do you think happen to him?” Si Atlas ngayon. Nakatingin na ngayon kay Edward na tumabi na ngayon sa akin. Wala na siya sa aking likuran kundi nasa aking gilid na.

“I don’t know. He’s out of control. Let them be.” Tamad na sagot ni Edward kay Atlas.

“It will be alright since Roe is already there. He’s our leader after all.” Ngumisi si Atlas at binaling ang tingin kay Ichigo. “Right, Ichigo?”

“Y-yeah,” Sagot naman nito. Wotaro is hugging him from the back. Judging from the look of his face, hindi niya gusto ang ginagawa ni Wotaro. But he can’t do anything about that. After all he’s…

Naputol ang pag-iisip ko nang mapabaling ako sa bagong dating. It was Yumi. Galing din siya sa tumpok ng mga tao doon.

“Ha! Roe made him calm. Cyclops also helped them. He even throw water magic at them. He now acts as a hero!” Saad niya. Busangot ang mukha at kitang-kita na hindi niya gusto ang nakita. I don’t who he means, si Roe ba or si Cyclops. I’ve known Cyclops.

Cyclops is a mermaid evolve into his final form. He now can turn mermaid or a human. Sikat siya mula pa noon sa aming kaharian. But I had never been friends with him.

Kumalma na ang lahat at nagsibalikan sa kaniya-kaniyang ginagawa ang mga students. Ako naman ay nanatili sa aking pwesto dahil andito parin sina Yumi. I couldn’t start to do my training kaya I decided na tumigil na muna. After all, I don’t want them to see me doing my thing here. Lalo na’t sobrang lapit nila sa akin ngayon at andito pa si Yumi.

It was lunch when they left me alone. Sinama nila ako papunta sa Grand Hall. Nasayang ang oras ko kanina dahil sa paglapit nila. Though it was also my fault. At malapit naman na lunch ng lumapit sila sa akin.

Nakarating ako sa aming table, para sa guild namin matapos kong kumuha ng pagkain. Hindi kasi nila sineserve ang pagkain kapag umaga at tanghalian. Tuwing dinner lang nila iyon sineserve dahil sabay-sabay ang lahat sa pagkain at narito rin ang mga grandmaster at ibang masters para sumabay sa aming pagkain.

Nilingon ko ang table ng Alpha Ring. As usual, Roe is not there. Kunti lang ang nandoon. Si Edward, Wotaro at Atlas lang ang kilala kong naroon. Tinitigan ko sila ng lingonin ako ni Edward. I was caught off guard kaya naialis ko kaagad ang tingin ko sa kanila at bahagya pang napaurong sa aking upuan. Naroon na ang mga kasama ko sa guild kanina pa pero mas lalong dumami ngayon. Naroon narin ang mga first year na kagaya ko pero nagulat ako sa aking katabi.

It was Zenon. Ang lapit niya sa akin ngayon. I don’t remember him sitting here. Wala siya last time, ngayon ko lang siya nakita.

“You seem distracted there while training.” Saad niya. Sa malamig na boses kaya napatingin ako sa kaniya. I guess it was his normal tone.

“Come to our lagoon this afternoon, I’ll watch you training.” He said. Tumayo na siya at umalis. Tinignan ko naman ang kaniyang paglalakad. He’s too tall and big. Alam ko kaagad ang agwat ng tangkad namin. Hanggang balikat niya lang ako or sa baba pa niyon!

Matapos ko ngang kumain ay pumunta ako sa aming guild house. I don’t know what’s this lagoon is and where it is. Kaya balak ko sanang magtanong kong asan iyon.

“Uhm… Where is the guild’s lagoon?” Tanong ko sa naabutang student sa living room. I think he was a second year kaya nasisiguro kong alam niya.

“It is Zenon who said you can go there?” Tumango ako sa kaniyang sinabi. Malisyoso naman siyang ngumisi. Nagtaka tuloy ako sa kaniyang pinakitang reaksyon.

Tumayo ito at tinungo ang isang portrait. Binuksan niya iyon. It was a secret door and probably a passage to the lagoon. I was amaze at first pero nawala iyon ng makita ang mukha niya.

“Enjoy your stay in Zenon’s paradise!” Saad niya at tinulak ako papasok doon. Narining ko pa ang nakakaloko niyang tawa. Kinabahan tuloy ako!

I was transported to another place. Masyadong mausok ang palagid at medyo malamig. Nakakakita ako ang mga puno sa paligid pero ang nakakuha ng atensyon ko ay ang bulkan sa aking harapan.

Naglakad ako patungo doon. May kakapalan ang usok at damang-dama ng aking katawan ang lamig. Sa patuloy na paglalakad ay dumating ako sa isang lagoon. Marami ang naglalakihang bato sa paligid nito. Malayo pa dito ang bulkang nakita ko kanina or baka mahika lamang iyon at hindi totoo.

It was quite not until I heard moans behind the rocks. Nanatili ang mata ko roon. I’m not completely innocent na hindi ko alam ang mga bagay na ganito. I stood still there. Waiting for them to finish. Kahit na namumula ang aking pisngi ay hindi ako umalis doon.

As if I didn’t care about what they are doing, umupo ako sa isang bato sa lagoon, kung saan abot ng aking paa ang tubig galing doon. Binaba ko ang aking tingin sa aking paang nakalublob sa tubig. It’s cold.

I could hear their both moans. It was not too loud, but it is enough for me to hear it.

“You’re so fucking beautiful,” A cold baritone said. It was familiar. It was Zenon.

Nang sa tingin ko’y tapos na sila, binalik ko ang tingin sa mga bato. There, lumabas ang walang damit na pang itaas na si Zenon. His body is bulky. Hubog na hubog at kitang-kita ko ang kaniyang abs.

“You’re good enough to not disturb us.” He coldly said and he let himself fall in the water. I was watching him there. Naibalik lang ang tingin sa batohan ng makita ang pamilyar na mukhang lumabas doon. It was one of our teacher! Hindi sa aming year pero isa siyang teacher sa academy!

Good grief! He’s fucking a teacher!

Hindi ko alam ang ire-react ko. Hindi ko iyon inaasahan! The teacher smiled at me. Pilit na ngiti naman ang ginawad ko sa kaniya. I’ll never forget this!

“I’ll teach you tomorrow. Train here and I’ll watch you.” He said. Nakatalikod siya sa akin ngayon. Nililinisan niya ang kaniyang sarili gamit ang tubig ng lagoon.

And there, I started to do my training. Hindi ko alam kung paano ako nakapag focus matapos ang nasaksihan. He just told me to keep calm and just focus on my training. To focus solely and to forget what I have seen. I won’t forget that!

I failed to summon my spirit guide that afternoon. Nakita ko lang ang kaniyang pag iling bago umalis roon. Nanatili muna ako roon ng ilang minuto bago lumabas sa lagoon.

“I’ll teach you in one condition: If you fail, I’ll punish you.” He said in the next day.

He started to teach me the other way to summon my spirit guide. I can summon it while imagining the form of my spirit guide in my mind. I can also add steps and moves related to my spirit guide.

I was truly grateful to him for teaching me the right way. Nilingon ko ang parte kung nasaan ang aming guild. There, I saw him standing among my colleagues. They were clapping except for him. They look happy for me because of what I have achieved pero si Zenon ay nakatingin lamang sa akin. He stood there, facing my direction. Hindi ko alam ang kaniyang reaksyon dahil hindi ko iyon kita ng maigi.

“See, it’s worth lending him a book.” It was Atlas nang makababa ako at makabalik sa pwesto namin kanina. He was talking to Edward who’s looking at me.

Nang makababa ako ay inalis ko ang aking equip kaya bumalik na sa dating uniform ang suot ko. I received 5, 5, and 3 among the three judges. I was happy with that kaya malaki ang ngiti ko ngayon.

“You did well…” Si Edward ang nagsalita. Nilingon ko siya. “I hope the book I lend you helped a lot…” He added.

“T-thanks…” Sagot ko sa kaniya. Kahit na wala naman masyadong naitulong ang libro niya ay na-appreciate ko iyon.

To be continued…

Equip -

the term used to describe the fusion of the master and its spirit guide or guardian.

Up Next: Chapter 33: First Examination (Part Three)

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 33: First Examination (Part Three)

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 33

First Examination (Part Three)

Ichigo Icewalker POV

He’s holding my wrist, tightly as if he doesn’t want to let me go. Kanina pa siyang ganito. He’s being clingy since the first day of our class. He’s touchy on my my body… especially those parts… private… No, it started in the entrance exam.

He’s always been clingy and touchy of me from the day I served him pero mas lumala ata iyon ngayon! Hindi ko alam ang dahilan. Hindi niya ako binibigyan ng pagkakataon na makawala sa kaniya.

Akala ko nga ay makakawala ako sa kaniya dahil sa guild pero hindi niya rin iyon pinalampas. He would hug me from time to time. He would touch me anywhere and anytime. And wala akong magawa doon.

That’s what he want. And he will get whatever he want, in any ways.

We’re in the same room in our mansion. Hindi ko iyon inaasahan. Dahil doon, malaya niyang nagagawa ang mga bagay na gusto niya sa akin, sa aking katawan!

But I know I can’t do anything. I promise in my heart and blood to served him at all cause. Until the day I die, until there’s no more of me.

Nabitiwan niya lang ang aking kamay ng siya na ang mag e-exhibition. Naglakad siya patungo sa gitna. Pinanood ko iyon, kitang-kita ko ang kaniyang malapad na likod at masayang mukha.

Wotaro is always been jolly. He always smile and fun to be with. There’s a happy vibe around him. He’s friendly, very very friendly. He has a lot of friends. He enjoys life with many accompany around him.

Among his friends of Royalties, he stand out more as a jolly person. He’s different from the others. While others look mysterious and snob, he is the opposite. In our kingdom, he is known by everyone. He befriend anyone in our kingdom no matter what there status is.

And it is one of the reason why I enjoy to be with him. But there’s only one thing I’m sure he can only do to me…

He summon his spirit guide. Its name is Aquinas. Masyadong maganda ang kaniyang spirit guide dahil isa itong mermaid, maliit lamang iyon at hindi siya kasing laki ng mga tao. Parang kasing laki lamang ito ng paro-paro.

“Hi, master handsome!” It said. Napangiti ako sa narinig. He joyfully called Wotaro as handsome.

“Hello, little baby!” Sagot naman ni Wotaro rito.

They look fit together. The mermaid looks elegantly beautiful that suit very well around our handsome prince.

I and Wotaro grow up together. I watched him grow until I became his personal servant. I was happy back then. Not until recently where he started to make me his toy in his sex life. He played me… where I didn’t expect him to.

I stared at them. Their exhibition continue with some sort of magic. They first perform their combo magic before they equip with each other.

Wotaro, now with his armor on is an art. A perfect art. A flawless equip plus his beautiful smile that can kill thousand omegas.

Kitang-kita ko ang kaniyang katawan na nababalot nang kaniyang armor. Ang kaniyang puting kutis ay bagay na bagay sa suot nitong kulay blue na armor. Nakahawak na siya ngayon ng weapon, isa itong tinidor na kasing laki niya. Those were the common weapon of our warriors in our kingdom. Pero ang kaniyang weapon ay naiiba lalo na sa mga palamuti nito. It was blue and there were blue gems engraved in it. Sagradong-sagrado ito kung titignan, kumikinang pa ito dahil sa ganda at tulis nito.

Ang buong armor ay parang kaliskis ng isda. Sa tingin ko ay kaliskis iyon ng kaniyang spirit guide. His blue hair were now combed with his helmet with horn in the left and right part.

I was smiling as he continued his exhibition. He exhibit some of his spells that make his performance more better. He bowed and let his equip vanish to show he’s done. Nagpalakpakan ang mga tao lalo na ako. Pero sa tingin ko’y hindi niya rin iyon maririnig sa lakas ng palakpakan at hiyawan sa paligid. Natutuwa ako sa kaniya.

At the same time, I was pressured. I need to do well to make myself presentable and deserving to be his servant.

“You did well…” Agad kong bati sa kaniya pero natakpan lamang iyon ng lapitan siya ng mga kapwa namin students. They greeted him loudly, kaya tiyak kong hindi niya iyon narinig.

Napaatras pa ako kasi sinugod siya ng mga students para batiin. Nagsiksikan sila roon para lang mabati ang aming prinsipe. Hinayaan ko lamang iyon, gusto ko sanang pigilan pero alam kong iyon din ang kaniyang gusto.

Tinignan ko ang kaniyang score. He got triple 10. Truly an excellent performance from him. Ngumiti ako.

Sumunod na nag perform si Edward at Atlas. They both also got triple 10. A perfect score. Their performance were amazing.

Hindi na muling nakalapit si Wotaro sa akin. Gustohin ko mang lapitan siya, hindi ko magawa dahil hindi umalis ang mga students na lumapit sa kaniya. I was stock in the back, malapit sa dingding ng arena. Nagsisiksikan na dito. Hindi ako makalabas.

Idagdag pa na masyado akong pandak at ang mga students sa harapan ay masyadong matangkad. Hay nako. Ni anino ng ulo ni Wotaro ay hindi ko na makita ngayon.

I was called. Nilingon ako ng mga nakakakilala sa akin ng tawagin ako. Nagsimula naman akong maglakad, gumawa naman ang mga students sa paligid ko ng daan para makalabas ako. Papunta palang ay kinakabahan na ako. I don’t know if I could do well. I just need to do my best.

Nagsimula ako, gaya ng mga ginawa ng nauna. I summon my spirit guide.

“I summon thy, Neptune!” Saad ko habang nakapikit.

Naghintay ako ng ilang minuto. Nang maramdaman narito na siya ay dinilat ko ang aking mga mata. My spirit guide is a seahorse. Nakatingin na siya sa akin ngayon. He’s small and very cute. Hindi siya masyadong nagsasalita and he would follow any of my orders.

“Let’s do this, Neptune.” I said, smiling to him. Bahagya naman niyang tinango ang mukhang kabayo niyang ulo.

Pinalibutan niya ako, sa bawat galaw ng kaniyang buntot ay may lumalabas na tubig doon. Nagsimula siya sa aking paa patungo sa aking ulo. Ramdam ko naman ang pagbago ng aking anyo.

Nagkaroon ako ng espada sa dalawang kamay ko. Hindi iyon straight na espada, katulad niyon ang buntot ni Neptune. It was curled and you hold it differently from the normal sword.

My sword is twins, kapag nagsabig silang dalawa ay magiging straight ito. Sa ngayon, nahati ito sa dalawa. Hawak ko ngayon ito sa magkabila kong kamay, nakatago ang curl na parte at nakalabas ang matulis at matalim na parte nito.

Inayos ko ang aking tayo upang makita nila ang aking buong katawan. Above my head is a helmet, a horse like helmet. Sa gitna naman ng aking katawan ay ang aking armor sa balikat, dibdib at kamay, hindi kita ang aking pusod dahil mayroong akong suot na telang blue sa loob nito. Sa aking mga paa ay mahabang armor na hanggang tuhod at boots na may kaliskis at buto ng seahorse.

Mayroon akong pouch, sa loob niyon ay iba pang mga sandata at gamit. Nakalagay iyon sa aking bewang. Hindi napupuno ang pouch na ito sabi ni Neptune kaya maganda itong gamitin sa paglalakbay.

Nang matapos ako ay bumaba ako sa podium. Nakita ko kaagad ang aking score. I got 10 points from the two of them and 5 points from Grandmaster Farhana Blaze. Kahit papano ay masaya ako sa resulta niyon.

Hindi ko makita si Wotaro sa kanilang pwesto sa harapan. Si Edward, Atlas at Yumi lang ang nakita ko sa pwesto nila kanina na nakatingin sa akin, pumalakpak din sila. Hindi ko alam kung saan nagpunta si Wotaro. Hindi ko iyon pinansin, gusto ko sanang pumunta sa pwesto nila pero masyado nang masikip doon. Kaya nagpasya akong bumalik sa pwesto ko kanina.

Sa ’di kalayuan ay nakita ko si Roe. We were standing in the side of the arena kaya kita ko kaagad ang kaniyang mukha. He is emotionless. Sa tingin ko pa nga ay bagot na bagot na siya.

Nagulat ako ng makita si Wotaro sa aking pwesto, nakasandig siya doon. Titig na titig siya sa akin habang naglalakad ako patungo doon. Nakatingin din naman ako sa kaniya pero hindi kasing lalim ng kaniyang tingin.

Huminto ako sa kaniyang harapan, hindi ako nagsalita at hinihintay ang kaniyang utos. I respect him. Hindi ako nagsasalita sa tuwing kaharap ko siya, paminsan-minsan lamang kung gusto niya o ’di kaya ay may tanong at utos siya sa akin.

“Talikod,” He ordered in a deep voice, a very commanding voice. Hindi iyon katulad ng tono niya sa ibang tao. He is always like this to me.

Tumalikod naman ako sa kaniya bilang pagsunod at hindi na nagsalita. May mga nakatingin sa amin pero inaalis rin nila iyon at tumingin na lamang sa harapan, kung saan ang ibang students para sa kanilang exhibition.

“You did well too…” He said, deeply. Niyakap niya ako galing sa likuran. His hands is in my body while his head is leaning in my shoulder. His mouth is near my ear, rinig na rinig ko ang kaniyang hininga at kaniyang bulong.

Tumaas ang balahibo ko sa kaniyang ginawa lalo na ng maramdang diniin niya lalo ang kaniyang katawan, lalo na sa bandang pwetan ko. Doon ko naramdaman ang kaniya, tigas na tigas.

“You made me so hard,” He whispered. Napalunok naman ako dahil doon. Nasa gitna kami ng mga students at exam ngayon!

Hinahagod niya sa aking pwetan ang kaniyang namumukol na alaga. The bastard has the nerve to act like this in front of so many people!

“You’re a Alpha but why am I so addicted to you?” He whispered again. Ngayon ay bahagya niyang kinagat ang aking leeg. Mabuti na lamang at panandalian lamang iyon at sa tingin ko ay walang nakakita.

Ang bilis ng tibok ng puso ko ngayon. Nasisiguro kong namumula na ngayon ang aking mukha dahil sa kaniyang ginagawa. Kagat-kagat ko narin ang aking labi dahil sa pagpipigil.

Ayaw ko ito. Ayaw ko ito. Pero wala akong magawa. He is my master and I’m his slave.

I’m bound to obey, event it against the nature. Even if am an Alpha and he is too. This is a taboo. But no one knows.

Dahil nga palagi siyang ganito, walang naghihinala. Walang nagtataka. Dahil nga sa tingin nila ay normal lang na gawin ito ni Wotaro, walang pumupuna. Dahil doon, he can do something like this. And even more than this lalo na kapag mag-isa kami!

I’m an Alpha for fucking sake! And this bastard is treating me as if I’m not.

He continued doing that. He rubbed his bulge on my back. He would do it deeply that I arched my back a bit. Dahil nga hawak niya ang bewang ko ay kontrol niya lahat ng kilos ng aking katawan.

Napapaawang ang labi sa bawat tulak at diin niya ng katawan ko sa kaniya. Ilang minuto kaming nanatiling ganon. Ginagawa niya iyon hanggang sa oras na para si Roe ang mag perform.

Kagat-kagat ang labi ay pinanood ko si Roe na maglakad. He walks gracefully towards the center. Ang kaniyang ginintoang buhok ay malayang nakalugay at sumasayaw sa hangin sa kaniyang paglalakad. Sa pwesto ko, kitang-kita ko ang kaniyang ganda. Hindi lang naman ata ako ang nakakita noon kundi ang lahat. He’s always beautiful and elegant. Mature na mature siyang tignan dahil sa tahimik nitong ugali. He’s always been like this, simula noong nakita ko siya years ago.

Roe is still elegant up until now. Ang kaniyang mga kilos ay parang isang royal parin. He looks very classy. Bagay na bagay sa kaniya ang aming uniform. Nagpapatingkayad pa doon ang ganda ng kaniyang mga balat na nababagay sa kulay ng uniform.

Kung hindi lang dahil sa lalaking nakagapos sa akin ngayon ay baka naging kami na ni Roe o hindi kaya ay naligawan ko siya!

“I wonder if you still can fúck your crush,” Bulong niya ulit. Rinig ko pa ang kaniyang mahinang pagtawa at ramdam ko ang paggalaw ng kaniyang katawan dahil sa ginawang pagbungisngis.

“I’ll do everything to stop your díck standing because of him,” He added. That sent shivers to my spine. Masyadong malalim ang kaniyang pagkakasabi. And I’m sure, he is serious about doing that.

Dahil may katangkaran siya sa akin, nabuhat niya ako ng kunti ng umarko ang aking katawan ng idiin niya pa lalo ang aking katawan sa kaniya. Kagat na kagat ko ang aking pang iba-ibang labi dahil sa pagpipigil na mapadaing.

Kung hindi lang dahil sa aming saplot ay nasisiguro kong kanina pa niya ako inaangkin ngayon!

Ang bilis ng tibok ng puso. Nanginginig na rin ang aking mga tuhod sa pinaghalong nararamdaman. Takot… kaba… hiya… sakit… sar-

Mabuti na lamang at walang nakatingin sa amin dahil naka-focus ang lahat kay Roe. Maski ako nakatingin sa kaniya.

“Agila,” rinig kong sabi niya. He didn’t chant anything, he just called the name of his spirit guide!

Narinig ko ang pagsinghap ng lahat sa gulat ng makita ang taong nasa harapan ni Roe. Nakayuko ito sa kaniyang harapan habang nakaluhod. Gulat din ako sa natunghayan.

Hindi ko inaasahan ang nakita!

Ang kaniyang dating spirit guide na alitaptap ay ngayon ay nasa anyong tao na! A human like spirit guide means power!

Ang anyo kasi ng spirit guide ay nakabase sa master nito. Pero hindi ko alam kung anong meron sa spirit guide ni Roe. Kung ang spirit guide ay naging anyong tao na, ibigsabihin niyon ay malakas ang master nito.

Ang alam ko lang, masyadong espesyal ang kaniyang spirit guide. Hindi ko lang ini-expect na mag a-anyong tao na ito kaagad. Mine is still in level one, kaya matagal pa bago siya mag a-anyong tao.

Nanatili ang mga mata ko sa kanila. Sumikip naman lalo ang yakap ni Wotaro sa akin. Hinayaan ko iyon dahil amaze na amaze ako sa nakita. Kahit na ramdam ko ang bukol na tumutusok sa aking likuran, hinayaan ko lamang iyon.

Nakita kong nangunot ang noo ni Roe nang makita ang tao sa kaniyang harapan. Hindi ata niya nagustuhan ang nakita.

“Back to your firefly form,” He ordered the spirit guide.

“Yes, lord.” Sagot ng spirit guide at bumalik nga ito sa alitaptap nitong anyo. Nagpalipad-lipad ito sa harapan ni Roe. Dahil mataas ang sinag ng araw, hindi masyadong kita ang alitaptap.

“Agila equip, first form.” Roe murmured.

The firefly magically encircle the body of Roe. Kagaya kanina sa akin ay ganoon din ang ginawa nito. Simula sa mga paa nito hanggang sa ulo ni Roe. Gumawa ng usok ang firefly sa paligid ni Roe kaya hindi agad nakita ang kaniyang mukha.

Ang una kong nakita ay ang kaniyang ulo ng mawala ang usok. Ang kaniyang ginintoang buhok ay malayang nakalugay sa likod, habang mayroong dalawang parte sa kaniyang mukha ang naka-centipede braid hairstyle, kaliwat-kanan iyon. Sa kaniyang noo ay mayroong headband na nakatali sa ilalim ng kaniyang buhok.

Ang disensyo ng headband sa kaniyang noo ay kakaiba. Para itong mga puno ng kahoy na pinagtagpi-tagpi at gitna niyon ay mayroong maliit na butas na walang laman.

Nagpatuloy ang pag-obserba ko sa kaniya. Tumungo ang aking mga mata sa kaniyang katawan. He was wearing a golden brown armor. Balot ang kaniyang dibdib patungo sa kaniyang leeg. Sa tingin ko ay manipis lamang iyon. Kalahati lamang ng kaniyang katawan ang natatakpan kaya kita ang kaniyang pusod. May mga linya ang kaniyang suot na nagpapatingkayad sa suot niya. He looks sexy in that.

Sa kaniyang kamay ay mayroon ding katulad ng kaniyang damit. Natatakpan ang kaniyang kamay, mula sa kaniyang pulso, siko hanggang sa kaniyang balikat. Bahagya pang natatakpan ang likuran ng kaniyang kamay dahil konektado iyon sa kaniyang hintuturo.

Sa pang-ibabang parte naman ng kaniyang katawan dumako ang aking mga mata. Mayroong siyang suot na saya, nahahati iyon sa apat. Sa kaniyang harapan at likod, sa kaliwa at kanan ng kaniyang bewang. Nakasuot siya ng pantalon na konektado sa kaniyang boots. Ang pantalon na iyon ay hanggang tuhod lang ang buong natatakpan, mula doon hanggang sa kaniyang bewang ay apat na linya lamang dahilan para makita ang balat niya sa hita.

He looks very sexy. Kitang-kita ang iba niyang balat. Ang kinis ng kaniyang puson at hita ay hayag na hayag sa manonood. Napalunok ako.

Mayroong lumipad na kahoy galing sa pwesto niya kanina patungo sa kaniya. Iyon ang kaniyang staff. Kahoy lamang iyon kanina pero nagbago ang anyo niyon ng mahawakan ni Roe.

Naging golden bow ito na nababagay sa suot ni Roe. Hindi ko alam na nagbabago iyon. Hindi ko nakita, ngayon pa lamang.

Maganda ang kaniyang pinakita. Nagpakitang gilas pa siya ng gumawa siya ng tatlong arrow na gawa sa kaniyang hangin na mahika at pinatama sa kalangitan.

“You have the nerve to remove your attention to me, huh.” Bulong ni Wotaro. Ang sikip na ng kaniyang yakap. Nakasandig na kami ngayon sa likuran, ako ay sa kaniyang harapan.

“You’ll be punished after this damn exam,” He said. I could hear the warning in his tone.

Napalunok ako ng iniwan niya ako doon. Bumalik siya sa pwesto nila nina Edward. Dahil nanginginig ang aking paa, napasandig ako sa kaniyang pinggalingan.

Hindi pala nawala ang bilis ng tibok ng puso ko. Mas lalo pa atang bumilis iyon dahil sa pananakot niya.

Nakita kong bumaba na si Roe sa podium. Nilingon ko ang kaniyang score at nagulat sa nakita.

He score two 10 points and 5 points from Farhana Blaze. We are the same score. Pero hindi makapaniwala. Ganoon din ata ang aking mga kasama sa arena dahil sa kanilang ingay na ginawa ng makita ang score.

It’s unfair and unbelievable. His performance were lit and awesome. Pero iyon lang ang points na makukuha niya? Nangunot ang aking noo.

Roe Blaze POV

Napangisi ako ng makita ang aking score. Nawala naman iyon agad ng bumaba ako patungo sa mga kaklase ko.

I couldn’t trust him. After all, he is connected to what happened years ago. He is very fishy. And I understand this, unfairly.

Wala pang matibay na ebidensya pero alam ko, may koneksyon siya sa nangyari.

Nakayuko ako ng bumaba ako sa podium. I told Roe that one of the twins is sick. He might be already there.

Tahimik ako ng tumungo kami sa hall. It’s our afternoon break. Masyadong marami ang mga nag chi-chismis habang patungo kami sa Grand Hall. Some of them were about me and some were not.

Sa pagdating ko sa hall ay marami ng students ang nakakalat. Agad naman akong nagtungo sa pila upang kumuha ng makakain.

I guess this is my first time eating here dahil sa tingin ng mga tao.

“Hindi ko alam na dito siya kakain ngayon!” Bulong ng mga nadadaanan ko.

“It’s his first lunch here, right?” Tanong nila na sinasagot naman ng kasama nila.

“Yeah, since the classes start.” Nawala ang bulongan na iyon ng umabante ako sa pila.

“Pamangkin niya diba si Roe? Bakit niya binigyan ng 5 points lang?” Narinig ko naman bulungan ng mga students sa aking likuran.

Ang sakit nila sa tenga. Sasabihin ko sana silang huwag nang magtaka pero alam kong hindi iyon gawain ni Roe. Masyadong tahimik iyon para patulan ang mga ganitong ingay!

Siguro nga ay hindi siya dito madalas kumain. Hindi ko pa alam kung saan ako pupuntang table pero nang makita ang lalaking parang tangang kumakaway sa akin, nagtungo na ako.

“Wow! Ang sexy mo kanina!” He said nang makalapit ako sa table niya. Marami ang mga tao sa isang table na ito. Nakita ko ang ibang pamilyar na mga mukha dito.

“Umupo ka na dito miss sexy!” Malisyosong saad ng lalaking sa akin. Umupo naman ako sa kaniyang harapan. Wala akong katabi dahil mayroong pang espasyo dito at malayk ang pagitan namin ng estudyanteng nakatingin din sa akin. Base sa kaniyang suot ay sa tingin ko’y first year din ito. Hindi ko na lamang iyong pinansin at tinignan ang pagkain sa aking harapan.

I don’t know how to eat this. Pero susubukan ko nalang. Wala naman sigurong poison ito diba?!

“Totoo, Roe. Ang sexy mo sa equip mo kanina. Pwede bang makita ulit?” Tanong ng lalaking kumaway sa akin kanina. Hindi ko siya pinansin at tinignan na lamang ang pagkain sa aking harapan.

“Venom,” Isang malamig na boses ang narinig ko sa aking likuran. Hindi ko din iyon pinansin kahit na pamilyar. The food here is weird pero sa tingin ko’y masarap naman.

“Oh, Damien. Mabuti at umabot ka pa kanina!” Rinig ko ang tawa ng lalaking tinawag na Venom. Sa tingin ko ay siya iyong lalaking kumaway sa akin.

“Nakita mo ba iyong ginawa ni Roe kanina?” Dagdag ng lalaki.

I know Damien. He’s the one and only Alpha of my lord.

Hindi ko siya nilingon at sinumulang kumain ng pagkain. Sa unang subo palang ay sarap agad ang aking natikman!

Kung ganito pala kasarap ang pagkain dito ay dapat dito na lamang kami mamalagi ng kambal para naman matikman nila ang pagkaing ito!

Kung hindi lang siguro nagkasakit ang isa sa kambal ay baka hindi ko na ito matitikman.

Yes, I’m Agila. And I’m here now as a copy of Roe. I’m fake Roe.

“Why are you eating here now?” Saad ng tao sa aking likuran. I know si Damien ang nagsasalita ngayon. Hindi ko siya pinansin at nagpatuloy lamang sa pagkain.

To be continued…

Up Next: Chapter 34: First Examination (Part Four)

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 34: First Examination (Part Four)

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 34

First Examination (Part Four)

Roe

Blaze POV

Naglalakad na ako ngayon pabalik sa arena. Hindi pa tapos ang exhibition namin ngayon. May mga students pa ang hindi natatapos kaya doon muna kami. Sa tingin ko nga ay buong araw kaming naroon.

Sa aking likod, nakasunod si Damien sa akin kanina pa at tingin ko’y sinusubukang kausapin ako. Kanina nga sa Grand Hall ay tingin siya ng tingin sa akin. Hindi ko alam kung anong meron.

“I’ll sit here,” Saad ni Damien ng maupo siya sa aking tabi.

Nagpatuloy lamang ako sa pagkain, ang sarap kasi nitong pagkain nila dito kaya hindi ko mapigilang kumain.

Ilang minuto pa ang nakalipas ay mayroong pabagsak na naupo sa linya namin. Nang tignan ko iyon ay si Summe ang naupo at kunot na kunot ang noo sa tabi ni Damien. May dala siyang dalawang tray ng pagkain.

Napalingon ako doon. Nagulat pa nga ako dahil nakatingin si Damien sa akin, hindi manlang nilingong ang bagong dating na si Summer.

“Damien, this is your food.” Si Summer ang nagsalita at tinulak ang isang tray ng pagkain sa harapan ni Damien. Hindi naman iyon pinansin ni Damien dahil nanatili ang tingin niya sa akin.

Binalik ko ang tingin sa aking pagkain. Tinapos ko iyon na hindi na siya pinapansin. Hanggang nga sa lumabas ako sa Grand Hall ay nakasunod parin siya sa akin. Ni hindi manlang nga niya ginalaw ang pagkain niya.

What’s wrong with him now?

Huminto ako sa paglalakad at bigla siyang nilingon. Huminto naman din siya ng humarap ako sa kaniya. Sa kunot na noo ay tinignan ko siya.

“Bakit ka ba sunod nang sunod sa akin?” Tanong ko sa kaniya.

“Why can’t I smell your pheromones?” Saad niya. Nakatingin sa akin. His eyes were very deep, hindi ko makitaan ng emosyon iyon lalo na ang kaniyang mukha.

Nakita kong gumalaw ang kaniyang panga. I see, is he mad about something?

“Bakit naman kailangan mo pang maamoy iyon?” Tanong ko sa kaniya, tinaas ang kanang kilay.

“Because I told you so!” Matigas ang boses na sabi niya. Kung ako lang si Roe ay panigurado nangingiti na ako. Pero hindi ako kasing bobo ni Roe sa pag-ibig!

“Tse.” Rinig kong sabi niya sa aking isipan. “Hayaan mo nalang siya, Agila. I’ll deal with him.”

Damien is very manipulative, ayon sa kwento ni Roe sa akin. Ayos lang iyon para kay Roe pero sa akin ay hindi. I’ll never handle such a thing.

I’m Roe’s clone as of now. He can see what I can see right now. Basically, kung anong na-experience ko bilang si Roe ay nakikita niya ngayon. We can also communicate through telepathy.

Pero hindi ko naman nakikita ang experience ni Roe kaya nakabase lang ang alam ko sa kaniyang mga kwenta sa akin.

“Hindi porket sinabi mo ay susundin ko na. Hindi mo hawak ang buhay ko para makontrol mo.” Malditang sabi ko sa kaniya. If this is Roe, he would act calmly in front of him. Pero hindi siya ito ngayon.

Tatalikuran ko sana siya pero hinawakan niya ang aking kamay kaya napahinto ako. Hinila naman niya ako para makaharap siyang muli.

“Who are you?” Ngayon ay kunot na ang noong tanong niya sa akin.

“Ako si Roe.” Malamig na sagot ko. Agad niyang napansin?! Bahagya akong kinabahan dahil sa tanong niya.

“No… You’re not Roe. I couldn’t smell your pheromones. You’re not speaking grandlish with me. You’re not -” Saad niya pero agad ko siyang pinutol sa pagsasalita.

“May exam pa kami ngayon. Mag-usap nalang tayo kapag may oras na.” Saad ko at agad siyang tinalikuran.

Akala ko ay malulusutan ko siya pero hindi pala. Malakas talaga ang pang-amoy ng gago. Kaya nabuntis niya agad si Roe e!

“Yeah… We’ll basically talk after this. You need to explain a lot of things.” Saad niya sa aking pagtalikod.

“Narinig mo iyon?” Saad ko sa aking isipan upang makausap si Roe.

“Y-yeah…” Sagot ni Roe. Hindi ko makita ang kaniyang reaksyon pero base sa kaniyang tono ay alam kong kinabahan siya.

Ilang taon na akong nag-papanggap na si Roe, ito pa lamang ang unang beses na may nagtanong sa aking tunay na pagkatao. Ito palang ang unang beses na may nagtaka sa aking pagpapanggap!

Maski si Alexander at iba pang mga royalties ay nagawa kong lokohin pero si Damien na ngayon palang nakita ang clone ay agad napansin na hindi ito si Roe!

Since Roe unlocked his power when he was a kid, he has been training inside the Holy Dimension. Sa tuwing naroon siya sa loob ay ako naman ang nagpapanggap na Roe sa labas.

Hindi ako ang may gawa ng Holy Dimension. Pero mayroon akong access niyon kaya nagagawang pumasok ni Roe doon. Mayroon na siyang kakayahan na pumasok doon dahil tinuruan namin siya.

Holy Dimension is a sacred and secret place. It was a place where no one can enter aside from the Holy Wizards. Holy Wizards are the most powerful Wizards in the world. From the Wizard King and Holy Leader of each tribe of Spirit Guides and Wizters.

Holy Dimension is like heaven. Ang pinagkaiba lang nila ay piling kaluluwa lamang ang nakakapasok doon. At pwedeng pumasok ang piling mga tao doon. Kapag pumasok ang isang tao doon ay magiging mabagal ang pagtanda nito o hindi kaya magiging mabilis ang pagtanda nito.

Nakarating ako sa arena. Wala naman akong ibang ginawa doon kundi ang panoorin ang ibang students na hindi pa tapos. Nang matapos ang lahat ay saka lamang nila sinabi ang susunod na gagawin.

“Tonight, you will enter the Forsaken Forest. Forsaken Forest is a wizzone. It is abundance with land magic and houses vigorous wizters. Once you enter inside the boundary of the forest, you can’t go back,” Saad ni Master Zandro Alfagoes.

I know Forsaken Forest pero hindi pa ako nakakapunta dito. Naririnig ko lang na pinag-uusapan ito nang ibang spirit guide kaya alam ko na ang kwento-kwento tungkol dito.

“The time inside the Forsaken Forest is different in here. There’s only a one hour night in the Forsaken Forest. Hence, when you enter tonight, the time there is still morning. You have to wait inside the forest until its night to do your task.” Saad ng guro.

“To go out in the forest, you need to take the flower of the legendary Queen of the Night. Now, the Queen of the Night only blooms in the middle of the one hour night and there’s only one Queen of the Night inside the Forsaken Forest. The Queen of the Night don’t have specific location because it changes location every time. The Queen of the Night only blooms one flower every night. Once the Queen of the Night blooms, the guardians of the forest will protect its flower. You will be inside the forest for 11 hours, you won’t be able to get out until you get one flower. Once you obtain one flower, you will be automatically transported to the entrance of the forest.” Dagdag niya.

Rinig na rinig ko ang bulungan ng mga students pero hindi ko na iyon pinansin. Ang nakuha lamang ng aking atensyon ay ang isa sa kanila na kanina pa tingin nang tingin sa akin. Nang matapos kasi siyang mag perform ng kaniyang exhibition ay nakatingin na siya agad sa akin. Siya ang nahuling nag perform kanina.

“That’s Red, I’m afraid he have seen some of my memories.” Narinig kong sabi ni Roe sa aking isipan.

“You will be group into three-man team. You will be group randomly. Once you are group, you can take your time to talk with each other. Everyone must come in the entrance of the Forsaken Forest before 6pm.” Zandro Alfagoes said.

“Ano ba kasing pinaggagawa mo.” Singhal ko sa kaniya sa aking isipan.

“It was a mistake, hindi ko sinasadya.” Sagot niya sa akin.

Mayroong lumabas na listahan sa aking harapan. Doon, nakita ko ang pangalan ng aking makakasama.

Group X

Yami Takahashi Roe Blaze Red Purpleheart

“The list of names in your front is your group number and group members. We have 33 groups and one of the group have 4 member instead of 3.” Saad ni Master Zandro Alfagoes.

“Maybe I can confront him, then?” Mataray na saad ko sa wikang grandlish sa aking isipan.

“Do what you want to do. I need to take care of my kid.” Tanging sagot lang ni Roe at nawala na siya sa linya.

Nakikita naman niya ang ginagawa ko ngayon kaya siguro makikialam naman siya kapag mayroon siyang hindi magugustuhan sa mga gagawin ko.

“Good luck. Be aware of the time limit, everyone.” Saad muli ni Master Alfagoes.

“And also, don’t forget to be wary of everyone’s magic. We allow using magics inside the forest. We don’t prohibit battling with each other but we don’t allow killing each other.” Dagdag niya bago umalis sa kaniyang pwesto.

Nagsilabasan ang mga students sa arena matapos magsalita ni Master Zandro Alfagoes. Sumunod naman ako doon. Tinatahak ang daan patungo sa Grand Hall upang kumain, nakita kong naghihintay si Red sa daan.

Tinignan ko siya habang patuloy akong naglalakad. Hindi ko maipaliwanag ang kaniyang tingin. Naninimbang iyon at nang tuluyan na akong makalapit sa kaniyang pwesto at nilapitan niya ako. Nagpatuloy naman ako sa paglalakad, ganon din siya. Nakikisabay na siya ngayon sa lakad ko.

“We’re team mates,” he started to speak while we walk.

“Yeah.” Sagot ko sa kaniya.

“Uhm… Thanks for stopping my rampage last time,” Saad niyang muli.

Hindi ko naman siya nilingon. Nagpatuloy ako sa paglalakad.

“Welcome.” Tanging sagot ko sa kaniya.

“And I’m sorry to see some of your memories.” Napahinto ako sa paglalakad. Hinarap ko na siya ngayon.

“It’s alright, we don’t know how accurate your eyes is.” Sabi ko sa kaniya. Nakangisi na siya ngayon ng harapin ko siya.

“How accurate it is when I say I’ve seen you taking care of your twins?” Nagulat ako sa kaniyang sinabi pero hindi ko iyon pinahalata.

“Well, I don’t know about that. It might be someone’s memories.” Tinignan ko ang kaniyang mukha, iniiwasan ang kaniyang mga mata. Kitang-kita ko ang kaniyang ngiti sa kaniyang labi.

“It’s the second time I’ve used my eyes to someone else, and I’m pretty sure, it is correct.” He said. Kitang-kita ko ang paggalaw ng kaniyang labi.

“As what you’ve said, dalawa palang ang nakita mo ang memories. Kaya malabong tama ang mga nakikita mong memories. Hindi ko matandaan ang sinasabing mong twins.” Pag di-deny ko.

Akala ko kanina ay ako ang mag co-confront sa kaniya, hindi ko naman alam na siya na mismo ang lalapit sa akin. I guess I don’t need to talk to him about what he have seen in Roe’s memories. Ngayon palang ata ay malalaman ko na agad iyon.

“Sige nga, kung tumpak ang nakita mo sa memories ko, ano-ano ang mga nakita mo?” Matapang na saad ko sa kaniya.

“Well, the memories I’ve seen in yours started with the time you give birth to your twins, the war five years ago, and the time you left the twins to study here in the academy.” Saad niya. “I don’t think I need to elaborate more of them. Since I know, you know what I mean.”

“How sure you are about that?” Tanong ko sa kaniya. Medyo dama ko ang kaba dahil alam tugmang-tugma iyon sa buhay na mayroon si Roe sa nakalipas na taon.

“I’m one hundred percent sure that it is you since I’ve seen your face.” He smirk as he finished speaking.

“We really need to talk after this.” A cold baritone said in my back.

Nilingon ko ang nagsalita. It was Damien. Wala na masyadong tao sa paligid namin kundi kami lang.

This was one of my biggest mistake. Hindi ko inaasahan na marinig niya ang sinabi ni Red. For some moment, hindi ko alam ang gagawin ko.

“Roe?” Tawag ko sa aking isipan.

“Don’t act suspicious. K-keep acting.” Sabi ni Roe. Dama ko rin ang kaniyang kaba nang sabihin niya iyon.

It is not yet the right time for Damien to know this secret!

Hangga’t hindi pa nalulutas ang nangyari noon, hindi dapat niya malaman na mayroon silang anak ni Roe!

“H-hello?” Napalingon ako sa nagsalita makalipas ang ilang minuto. Tinignan ko kung sino iyon. It was Yami Takahashi. Naglalakad siya patungo sa pwesto namin.

“We need to go now to prepare for the next stage.” Mahiyaing sabi niya nang makalapit siya ng tuluyan. Nagpapasalamat ako sa kaniyang pagdating.

“Hindi tugma ang sinabi mo sa nangyari sa buhay ko,” saad ko, binalik ang tingin kay Damien na ngayon ay madilim ang matang nakatingin sa akin.

Palabog na ang sinag ng araw. Ang mga ingay na lamang nang puno ng kahoy na sumasayaw sa hangin at pagbagsak ng mga dahon sa lupa ang naririnig sa paligid namin. It was very quite, nakikisabay sa kung anong nangyayari sa amin ngayon.

Naglakad ako patungo sa pwesto ni Yami. Iniwan ko na ang dalawa roon upang makatakas ako. Narinig ko naman ang pagsunod nila sa akin, lalo na ang malalaking yabag ni Damien.

“Magkita nalang tayo dito sa labas matapos kong kumain.” Saad ko nang makitang sa bawat guild din ang mga kumakain doon.

Tinungo ko ang aming lamesa. Sa likod ko ay dama ko ang pagsunod ni Damien. Hindi ba siya aalis? I know na isa rin siyang Alpha Ring pero hindi ba siya titigil sa pagsunod sa akin?

Kitang-kita ko ang mga tingin ng estudyante sa amin, rinig na rinig ko rin ang kanilang bulungan habang tinatahak ko ang daan patungo sa lamesa. Kahit na nakaupo na ako ay hindi parin maalis ang kanilang tingin! Lalo na’t katabi ko ring umupo si Damien.

Nang mai-serve ang pagkain ay agad akong kumuha roon. Hindi ako tumigil hangga’t hindi ako nakuntento. Kahit na pinagtitinginan ako ng kasama sa lamesa, walang nakapigil sa akin sa pagkuha ng maraming pagkain.

Sa aking isipan ay naririnig ko ang singhal ni Roe. Minsan na niya akong pinapagalitan dahil sobra daw ako kung kumain!

“You really are not Roe,” Rinig kong sabi ni Damien sa aking tabi.

Hindi ko siya pinansin at patuloy na lamang na kumain.

“Make sure that all of you can get out of the forest,” May nagsalita sa isa sa mga students. Nang tignan ko iyon ay si Uno Bastardos ang nagsasalita. May laman pa ang bibig ko at nakatingin siya sa aming mga first years na nasa kaniyang harapan.

Nag-patuloy ako sa pagkain. Mabilis kong naubos ang pagkaing nasa aking harapan. Nang tumayo ako ay kita ko kaagad ang mga matang nakatingin sa akin. Para bang nagtataka sa mga inasal ko. Of couse, sino ba naman ang hindi magtataka diba?

Tinalikuran ko ang lamesa na walang sabi. Nakita ko namang sumunod sa akin si Damien.

Nang makalabas ako ay wala pa roon ang mga kasama ko. Nang lingunin ko ang aking pinanggalingan ay nakita kong naroon si Damien, naglalakad palapit sa akin.

“Nasaan si Roe?” Matigas ang boses na tanong niya sa akin.

“Ako nga si Roe.” Sagot ko naman sa kaniya, nakangisi na ngayon.

“I don’t believe you,” Nakakunot na ang kaniyang noo ngayon.

“Bahala ka sa buhay mo.” Saad ko sa kaniya at tumalikod. Nakita ko kasing naglakad na palabas si Red at naglakad palapit sa amin. Kasunod naman niyang lumabas si Yami kaya sa tingin ko’y nakita nila ang paglabas ko.

Don’t worry, Damien. You will forget that this Roe have existed after tonight. You will never know.

At sisiguradohin kong bago ako umalis dito, walang makakaalam na may anak kayo ni Roe.

“Please leave us, magkakaroon muna kami ng pag-uusap ng kasama ko sa team.” Saad ko, narinig naman ata niya iyon kaya umalis siya. Pero hindi siya totally umalis, umatras lang ng ilang kunti ng tuluyang lumapit sina Red at Yami sa akin.

“What should we do?” Tanong ko sa dalawa, nakatingin kay Damien na nakatingin din naman sa amin, lalo na sa akin.

“Is there anyone from us that have been to the Forsaken Forest?” Tanong ko sa kanila, ngayon ay nakatingin sa kanilang pareho.

Si Yami ay nahihiyang umiling habang si Red ay nakangisi sa’kin na kalaunan ay umiling naman.

“Alright, let me lead the way then.” I have never been into the Forsaken Forest but I have stories and legend about this forest.

A flower that only blooms in the middle of the night.

A queen of the night.

The queen that grants your one wish.

Dahil malapit ng mag alas seis, tinungo na namin ang entrance ng Forsaken Forest. Nasa likod iyon ng buildings ng Student Council.

Marami na ang mga students sa paligid nang dumating kami. Sakto naman ng aming pagdating ay siyang pagsisimula namin. Binuksan ni Master Zandro Alfagoes ang portal sa entrance ng Forsaken Forest.

Mabuti na lamang at hindi masyadong nagsasalita ang kasama ko, lalo na si Red. Nakasunod sila sa akin nang pumasok kami sa portal.

Madilim na at gabi na sa academy pero nang tuluyan kaming pumasok ay sobrang taas na ng sinag ng araw dito. Bumungad sa amin ang naglalakihang mga puno sa aming harapan. Nang ipalibot ko ang aking tingin ay nakita kong walang ibang students sa paligid maliban sa amin.

“I think we are transported to different places,” Si Red ang nagsalita.

“Yeah…” Si Yami na nahihiyang sumagot.

“Let’s go now,” Utos ko sa kanila at nagsimulang maglakad patungo sa loob ng gubat.

“What are you doing?” Tanong ni Roe sa aking isipan.

“I guess you haven’t heard about the legend of the Queen of the Night?” Tanong ko sa kaniya.

“Sort of,” Sagot niya.

Tumawa ako sa loob ng aking isipan. Bahagya naman akong napangiti dahil doon. “The Queen of the Night grants the one wish of the person who can hold the flower,”

“Then?” Tanong niya.

“I can use that wish to remove everything Red and Damien knows about you regarding yourself and your twins. Everything will be back to normal.” Saad ko.

“Why don’t you wish to make everything normal already?” Sarkastikong tanong niya.

“But we can’t punish them if we do that. We need to keep lowkey until they start moving. We need to solve everything on our own. To make that work, kailangan mawala ang alam nila tungkol sa’yo at sa kambal.” Saad ko sa kaniya.

“Alright, you have a point.” Saad niya.

Habang naglalakad kami patungo sa loob ng kagubatan ay biglang dumilim. Tanda iyon na nagsimula na ang isang oras na gabi sa loob ng Forsaken Forest.

“Get ready for surprise attack,” sabi ko sa aking mga kasama.

Masyadong madilim ngayon sa loob ng kagubatan. Walang buwan na gumagawa ng ilaw dito kaya napag-pasyahan kong maglabas ng mga alitaptap para gumawa ng ilaw sa aming daan at paligid.

“Find the Queen of the Night,” utos sa aking mga alitaptap.

“Where can we find the Queen of the Night?” Tanong ni Red sa aking likuran.

“We need to keep moving to find it.” Sagot ko sa kaniya. “I have already used my fireflies to find the Queen of the Night.” Dagdag ko.

“Okay, that’s nice to hear.” Sagot niya at nakampante.

“Don’t let your guard down, there’s wild Wizters around here remember.” Saad ni Yami. Rinig ko ang takot sa kaniyang boses.

Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa marinig kong sabihin ng isa sa mga alitaptap na nakita na niya ang Queen of the Night.

“I found it, let’s go.” Sabi ko sa aking mga kasama at nagmadaling pumunta sa sinabing Queen of the Night.

Nang makarating kami doon ay nakita ko ang umiilaw na isang bulaklak. Sa gitna ng kadilim ay iyon lamang ang makikitang ilaw sa gubat.

“Intruder!” Narinig kong sigaw ng kung sino galing sa taas ng mga puno nang lumapit kami sa bulaklak.

“At ease,” Nakita kong lumabas ang isang elven fairy sa likod ng bulaklak.

“Welcome to the Queen of the Night, our Lord.” Sabi ng elven fairy.

“We are here to take the flower,” Saad ko.

“Please feel free to take it,” Umatras ang elven fairy at hinayaan akong lumapit doon.

Nilingon ko ang aking mga kasama, nakatingin narin sila sa akin ngayon habang nilalapitan ko ang bulaklak. Huminto silang dalawa ilang metro ang layo sa akin.

Hinawakan ko ang bulaklak at handa na sana itong pitasin nang marinig ko ang munting boses galing doon.

“I will grant one of your wishes, what is your greatest wish?” Saad ng bulaklak.

“My wish is to remove everything that Red and Damien knows about Roe and his twins sons.” Hiling ko sa bulaklak.

“The wish is still weak to be granted,”

“Pakitanggal narin ang alaala ng mga students sa academy tungkol sa kahihiyang pinaggagawa ko sa katawan ni Roe.” Dagdag ko.

Tuluyan kong naputol ang bulaklak nang matapos kong humiling. Hawak-hawak ko iyon nang magtransport kaming tatlo sa labas ng gubat.

Narinig ko ang palakpakan ng mga taong naghihintay at nanonood sa labas. Mayroong palang mga tv sa labas kung saan kita ang bawat parte ng gubat kung nasaan ang mga students.

Kami ang unang nakalabas sa mga students. Walang nakakaalam kung ano ang aking ginawa at kung ano ang aking hiniling.

No one knows that I hypnotized Red and Yami to follow me around. Kung hindi ko sila nahipnotismo ay baka matagal pa bago ko makuha ang bulaklak.

“Congratulations, you are the first group to get out.” Salubong ni Master Zandro Alfagoes.

Gulat na gulat sina Red at Yami ng tanggalin ko ang hipnotismo nila.

Nasisiguro kong hindi nila naalalang pumasok sila sa gubat at kung anong ginawa namin doon.

Nasisiguro ko ring nawala na ang lahat ng alam ni Red at Damien tungkol kay Roe at sa kambal.

It is better to leave it like that.

It is not yet the right time for them to know.

Hindi pa sa ngayon. Hindi pa handa ang lahat.

To be continued…

Up Next: Chapter 35: First Examination (Part Five)

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

I really appreciate some of you na nag re-recommend at nag pro-promote nitong story ko sa mga friends nila at sa kanilang account. Maraming salamat po!

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 35: First Examination (Part Five)

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 35

First Examination (Part Five)

Roe Blaze POV

“Anong nangyari?!” Gulat na gulat na tanong ni Red sa aking harapan.

Narito kami ngayon sa gilid, kung saan kami galing kanina nong pumasok kami sa entrance ng gubat.

Nakalabas na kami, at kami ang nauna sa lahat ng grupo. Kaya labis-labis ang pagtataka ni Red ng makitang tapos na kami. Pati rin si Yami ngunit hindi ito nag-iingay sa tabi.

“Ang bilis naman na’ting natapos! Hindi ko nga matandaan na pumasok sa gubat! Hindi ko rin maalala na nakuha na’tin ang bulaklak!” Dikit na dikit ang kilay na sabi ni Red.

“Why did you hypnotize them?” Medyo galit na sabi ko sa aking isipan.

Kanina pa kami nagpalit ni Agila. Maayos na ang kalagayan ng isa sa kambal kaya naiwan ko na ito at nakabalik agad. Natutulog na ito kasama ang kaniyang kambal ng iwan ko sila.

Nilalagnat lang pala si Daniel. Damiel is fine pero si Daniel lang talaga ang malala ang init. Hindi iyon normal na init lang kaya hindi nakayang gamutin ni Agila. Ganoon naman palagi, kapag hindi sugat ang sakit ng kambal, ako ang gumagamot sa kanila dahil ako lang ang mayroong kakayahang gamutin sila.

After all, they are special.

“May natatandaan ka ba sa nangyari?!” Baling ni Red sa akin nang tanungin niya si Yami ng parehong tanong pero wala rin itong maisagot.

“Wala rin akong matandaan,” Pagsisinungaling ko. “Baka ito ang effect ng bulaklak?” Suhestiyon ko naman.

“Marahil,” Saad ni Red at tumalikod sa akin, hinarap niya ngayon ang mga tv upang tignan ang ganap sa loob ng gubat.

“Natatandaan ko nga na mayroong epekto ang bulaklak,” Si Yami naman ngayon ang nagsalita. Mas lalo niyong pinagtibay ang aking suhestiyon kaya hindi na muling nagsalita si Red.

Napatingin na rin ako sa mga magic tv upang hindi nila paghalataan. Doon ko nakita ang gulong nagaganap sa loob ng gubat.

Umaga na ngayon sa loob ng gubat. Nakikita ko na ang ibang grupo na naglalaban-laban. Marami ang nagtatago sa kanila at naghihintay na dumilim ulit.

Sa labas naman ng gubat ay madilim na. Hindi ko alam kung anong oras pero ang karamihan sa nanonood kanina sa labas ay nagsi-uwi na, sa tingin ko’y inaantok.

“Dalawang beses lamang magdidilim sa loob ng gubat. Ibigsabihin, dalawang grupo lamang ang makakakuha ng bulaklak,” Narinig kong sabi ni Master Zandro Alfagoes.

“Ang dalawang grupong iyon ang maglalaban para sa huling stage ng exam,” Dagdag nito.

“After all, this is a race. Only the strong can move forward.” Saad ni Sire Mathilde sa kaniyang tabi. Mayroong pang ibang mga masters doon at nanonood sa nangyayari sa gubat pero hindi ko kilala ang ibang naroon.

“I can’t believe you didn’t set traps there?! It will be more fun if you have set traps.” Tinignan ko ang nagsalita sa mga guro.

Isa itong batang lalaki, mahaba ang buhok at nakasakay sa isang kapa. Sa tingin ko’y matanda na ito ngunit bata lamang ang kaniyang mukha.

“Tignan mo, ang bilis natapos noong naunang grupo.” Dagdag nito.

“You know, I can’t set traps inside the Forsaken Forest right? Let the guardians do their job.” Sagot ni Master Zandro Alfagoes dito. Nakatingin lamang sa magic tv at hindi nilingon ang kausap.

Nasa gilid din sila katulad namin, ilang metro lamang ang pagitan namin sa kanila. Mayroong magic circle sa aming harapan, iyon ata ang magic circle kung saan lalabas ang mga students na nakakuha ng bulaklak.

Nagpatuloy ang gabi. Ilang oras pa akong naghintay doon. Sina Red at Yami sa aking harapan ay sa tingin ko’y inaantok na.

“Hindi parin ako naniniwala sa nangyayari…” Nagsasalita si Red habang papikit-pikit ang mga mata. Gumigiwang din ang kaniyang ulo tanda na inaantok ito.

Si Yami sa kaniyang tabi ay tulog na. Nakatayo ito ngayon pero ang kaniyang mga mata ay nakapikit na. Hindi ako makapaniwalang nakaya niyang matulog sa ganoong posisyon!

I’m sorry, Red. Masyado ng marami ang nalalaman mo. Dapat ka pa ngang ipatumba. Kung hindi lang dahil sa ginawa ni Agila ay sigurong kanina pa kita pinatay si Red.

Lalo na’t narinig pa ni Damien ang kaniyang sinabi tungkol sa kaniyang panaginip!

Oh, I remember. Hindi ba’t sabi ni Red ay mayroong nagbayad sa kaniya? Hindi kaya si Damien iyon? Sa ano namang rason?

Kahit papano ay napanatag ang aking loob. Hindi pa pwedeng malaman ninoman ang tungkol sa kambal. Hindi pa sa ngayon. Hindi pa ako handa. Hindi ko pa naayos ang lahat.

Hindi ko masundan ang nangyayari sa gubat. Kunti na lamang ang mga gumagalaw sa mga students sa loob kaya sa tingin ko’y natalo na ang iba sa kanilang laban. Sobrang dami na ng nakahandusay sa paligid. Kung hindi lang sila kinukuha ng mga teacher, paniguradong kanina na sila kinain ng mga Wizter.

Nakita ko sa kabilang banda ng gubat na naglalaban sina Edward, Wotaro, at Luka laban sa tatlo naming classmates. Sa tingin ko’y maayos ang kanilang kalagayan dahil mas marami ang purong natamo ng kanilang kalaban.

Hanggang sa muling nagdilim ang gubat. Nakita ko ang pamumulaklak ng Queen of the Night sa banda kung nasaan sina Edward. Ilang metro lamang ang layo nila roon. Pero nang ilipat ko ang aking tingin sa ibang tv, nakita ko ang isa pang grupo na papalapit sa Queen of the Night. Grupo nina Atlas iyon.

Nakita ko namang gumalaw na sina Edward. Kung hindi sila gumalaw ay baka maunahan sila ng ibang grupo. Sa tingin ko ay kita nila ang pagsinag ng bulaklak dahil nakita nila agad iyon. Bago sila umalis doon ay ginapos ni Luke ng ugat ng puno ang kanilang kalaban upang masiguro na hindi na muli itong makakahabol sa kanila.

Ilang minuto ko silang pinanood. Kahit na naramdaman ko ang kaniyang presensya sa aking likuran ay hindi ko iyon pinansin. Pinanood ko lamang ang ganap sa loob ng gubat.

Sa loob ay nakita kong nilaban ng mga guardian ang grupo nina Edward at Atlas. Nahahati ngayon sa dalawa ang grupo ng guardian dahil dalawa ang grupong umaatake sa kanila.

Sobrang dami ng elven fairy sa gubat. Kitang-kita ko kung paano nila pinalibutan ang dalawang grupo. Ang mga elven fairy ay mayroong mahika ng lupa at ang kanilang sandata lamang ay mga pana.

Ang bawat grupo ay umaatake na ngayon. Ang bawat isa sa mga kaklase kong naroon ay gumagamit ng mahika upang labanan ang mga elven fairy.

Si Edward ay gumagamit ng fire ball upang punteryahin ang mga elven fairy. Katulad ni Edward, si Wotaro ay gumagawa ng Water Ball at si Luke ay gumagamit naman ng Rock Ball.

Masyadong delikado ang ginagawa nila. Mahirap kalaban ang mga elven fairy dahil mayroong poison ang kanilang maliliit na palaso. Kapag natamaan ka nito o kahit daplis lang maari ka ng mamatay dahil sa lason.

Katulad na lamang sa grupo ni Atlas, ang kaniyang dalawang kasama ay nanghihina na. Dulot iyon ng tama ng palaso galing sa mga elven fairy. Sa tingin ko’y ume-epekto na ang lason sa kanilang katawan.

Kung hindi lang siguro kilala ni Agila ang Queen Guardian ng Queen of the Night, baka siguro ganoon narin ang sinapit ng aking mga kagrupo.

Pinanood ko lamang silang labanan ang elven fairy. Nakita kong tuluyang nakalapit si Edward sa tabi ng bulaklak at kaharap na nito ngayon ang Queen Guardian.

Sa kaniyang gilid ay si Wotaro at Luke na prinoprotektahan si Edward sa paglapit nito sa bulaklak laban sa mga natirang elven fairy.

Sa kabilang parte naman, nag-iisa na lamang si Atlas na nakatayo sa kaniyang grupo kaya sa tingin ko ay malabo na siyang manalo. Lalo na’t pino-protektahan niya rin ang walang malay niyang kasama.

Tuluyang ngang nakuha ni Edward ang bulaklak matapos nilang mag-usap ng Queen Guardian. Nakabalik na sila sa magic circle. Kitang-kita ko ang dugo sa kanilang mga katawan gawa ng kanilang laban sa ibang students at sa mga guardian.

Nilapitan sila ni Master Zandro Alfagoes upang i-congratulate. Ang ibang mga teacher naman ay nagpapalakpakan sa gilid.

“Master, they can now go home, right?” Narinig ko ang malamig niyang boses na nagsalita sa aking likuran.

Napatingin sa aming banda si Master Zandro Alfagoes at ang tatlong bagong dating. Nakita kong tinignan muna ni Edward ang isa sa mga tao sa aking harapan na natutulog bago binalingan ng tingin si Damien sa aking likuran. Si Luka naman ay agad napako ang tingin kay Red na nasa aking harapan. Si Wotaro ay nakakunot ang noong nakatitig sa akin at sa taong nasa aking likuran.

“Yes, Damien. That concludes the second stage of the exam. As per the next stage, the six of you must prepare for a one-on-one battle tomorrow. And before you go home, take a dosage of the medicine here for the poison from the elven fairy,” Sagot ni Master Zandro Alfagoes at binaling ang tingin sa tatlong sugatan sa kaniyang tabi. May hawak na siya ngayong gamot na sabi nga niya ay para iyon sa poison galing sa elven fairy.

Matapos kong marinig iyon ay walang sabi-sabing tumalikod ako at nagsimulang maglakad paalis doon. Nilampasan ko si Damien na madalim ang matang nakatingin sa akin.

Naririnig ko ang kaniyang yabag sa aking likuran, nakasunod sa akin. Tinatahak ko ang daan pabalik sa aming mansion. Malalim na ang gabi at dama ko sa aking balat ang lamig ng pang-gabing simoy ng hangin.

Hindi ko na pinansin si Damien sa aking likuran. Ang bigat na ng talupak ng aking mga mata dahil sa antok. Idagdag mo pa ang presensya ni Damien sa aking likuran.

“Roe,” tawag niya sa akin. Hindi ko siya pinansin sa una niyang tawag.

Ayaw ko munang makipag-usap ngayon. Hindi ko alam ang sasabihin sa kaniya.

Baka sumabog ako ar masigawan ko pa siya dahil sa selos nitong mga nakaraan araw.

Hindi ko alam ang gagawin ko sa kaniyang harapan. Kaya ngayon, mabuti nang iwasan na munang makisalamuha sa kaniya.

“Roe,” tawag niya ulit sa akin. Hindi ko ulit siya pinansin at mas lalo pang binilisan ang lakad.

Lakad-takbo na ngayon ang ginagawa ko. Pero kahit ganoon ay hindi parin ako nakaka-layo sa kaniya. Sobrang lapit parin niya sa aking likuran!

“Baby,” saad niyang muli.

Medyo kinilabutan ako sa kaniyang sinabi. Sobrang lamig ng kaniyang boses at dama ko ang pagsusumamo doon.

“Baby…” Ulit niya.

“Ano ba, Damien!” Nilingon ko na siya ngayon. Nagulat ako ng makita ang emosyon sa kaniyang mga mata. Sobrang dami niyon na hindi ko na mapangalanan. Naroon ang sakit, pagsusumamo, pangungulila, pagsisisi, hindi ko masabi dahil sa dami!

“Huwag mo muna akong kausapin dahil inaantok na ako…” Humina ang aking boses ng sabihin iyon. May halong pagsisisi dahil hindi ko siya hinayaan na sabihing ang gusto niyang sabihin.

“Alright,” Suko niya. Yumuko at bahagya pang lumunok.

Tinalikuran ko siya, nanginginig ang aking kamay at nagpatuloy sa paglalakad. Narinig ko naman ang kaniyang yabag sa aking likuran tanda ng kaniyang pagsunod. Nanginginig ang aking kamay dahil gusto ko siyang yakapin!

Tama na ang pagiging marupok, Roe.

Ngayon ay alam ko na kung saan ako lulugar. Sa nakalipas na araw ay iyon lamang ang laman ng aking isip.

Nagsisisi ako.

Nagsisisi ako sa lahat ng mga ginawa ko mula ng magkita kami.

Nagsisisi ako kung bakit ko pa siya hinalikan.

Nagsisisi ako kung bakit hinayaan ko ang aking sarili na manalo dahil sumuko siya.

Nagsisisi ako kung bakit hinayaan ko ang sariling magpadala sa mga kagustuhan niya.

Nagsisisi ako kung bakit ko sinusunod ang lahat ng kaniyang gusto.

I was desperate to get him back. But now, since I have found out that he is already in a relationship with someone, I will stop. I will stop wanting him mine again.

Kung gusto ko lang ang masusunod, hindi ko na ipapakilala sa kaniya ang kaniyang anak. Pero hinahanap nila ang kanilang tatay…

Wala akong magagawa kung doon masaya ang aking mga anak. Kung iyon ang kanilang gusto, wala akong karapatan upang ipagkait sa kanila iyon.

After all, I’m old enough to understand their need for care and attention for parents. Matanda na ako at alam ko kung ano ang pakiramdam ng mawalan ng magulang. Kahit papano, ayaw kong maranasan nilang lumaki na hindi nakikila ang kanilang tatay.

At alam ko, karapatan din ni Damien na makilala ang kaniyang mga anak. Hindi ko iyong ipagkakait sa kaniya. Hindi lang sa ngayon. Hindi muna ngayon.

Sa nakalipas na taon ay alam kong nagkulang ako sa pangangalaga sa kanila. Lalo na’t alam nilang sila ay nakulong sa dimension na hindi naman totoo. They are curious of what it is like out here.

Nakarating kami sa mansion, bukas ang gate ng pumasok kami. Sa ’di kalayuan, banda ng mga gubat ay nakita ko ang likuran ni Adolphus. Sa tingin ko ay mayroong siyang kausap doon at para bang nagsasagutan sila.

Dahil sa antok, hindi ko na sila pinansin at patuloy na pumasok sa mansion. Nasa likuran ko parin si Damien na nakasunod sa akin. Hanggang sa pumasok ako sa aking kwarto ay ramdam ko parin nanatili siya sa harapan ng aking pinto.

Tumitig ako sa kisame ng aking kwarto. Hinayaan ko ang sariling lamunin ng pag-iisip hanggang sa makatulog ako.

Kinabukasan ay maaga akong nagtungo sa arena. Wala pa masyadong tao roon dahil masyado pang maaga. Hindi pa nga lumalabas ang sinag ng araw ng nagtungo ako dito.

Tumungo ako sa mga upuan ng arena at doon naupo. Tiningala ko ang langit, doon nakita ko ang kulay gray na kalangitan. Ang mga ulap ay nakikita ko bagamat may kadilim pa ang kalangitan. Nakikita ko rin ang mumunting mga bituin na unti-unti ng nawawala ang kislap.

I was in my deep thoughts. Maybe I’m just like the stars, starting to lose its light and it’s very late for my sun to save me from the darkness of the moon.

May lumapit sa akin na itim na pusa kaya doon napabaling ang aking tingin. Naglalakad ang pamilyar na pusa sa mga upuan. Sa ’di kalayuan ay nakikita ko si Grandmaster Albus Diemapatiegh na nag jo-jogging patungo sa aking pwesto.

“Oh, you’re too early today. Are you that excited for the examination?” Nakangiti niyang sabi nang makalapit sa akin.

Tinignan ko ang kaniyang ngiti. Ano man ang pilit ko sa aking sarili na ngumiti ay hindi ko magawa. Hindi ako makangiti ngayon.

I just feel in my heart the lack of its one piece. Parang hindi kumpleto ang aking puso. May kulang, may nawawala.

Dahil hindi ako nakasagot kay Grandmaster Diemapatiegh, napagpasyahan nitong maupo sa aking tabi.

“Are you happy to be one of our student here in the academy?” Tanong niya. Inalis niya ang tingin sa akin at tumingala din sa kalangitan.

“Yes…” Sagot ko. Nilipat na rin ang tingin sa kalangitan. Nakakahiya naman kapag sinabi kong hindi.

“Then why do you look sad right now? Do you have any problem with how the students here treat?” Saad niyang muli.

“No…” Mababang ang boses na sagot ko sa kaniya. Hindi ko naman pwedeng sabihin na si Damien ang nagpapalungkot sa akin ngayon.

“Please tell me if you have problem. I don’t care if it’s personal or regarding the academy.” Saad niyang muli. “I know you, Roe.” Binalingan ko siya ng tingin ng sabihin niya iyon.

“You know, I’m from Airethale right? Before I came here in Grandeur.” Saad niya, sa tingin ko’y mag kwe-kwento na siya kaya napatingin ako sa kaniya. Hindi naman niya ako nilingon at nanatili ang kaniyang tingin sa langit.

“Your father and I are really good friends. I was one of his warriors in his golden days before I become a teacher here in the academy. Tandang-tanda ko pa ang mga kwento niya tungkol sa’yo sa tuwing magkikita kami.” I could see in his eyes the glimpse of him reminiscing about the past.

“I could still remember how he proudly said that you are different from other people, how proud him because you are strong, how talented and genius you are and how happy is he to have you as one his child. I remember that he said you helped him in decision making for the Kingdom. You have ideas and suggestions that he didn’t know. He even said that you were more like a king than himself.” He said. Hindi ko alam na mayroong side na ganito ang aking tatay dito. For some reasons, I remember my father here.

He was good. He was good as a king and a father for me. Hindi niya man ako naalagan dito ng maayos dahil sa kaniyang responsibilidad, alam kong mahal niya ang kaniyang anak. Kahit na hindi niya agad ako naipakilala sa mga tao sa Airethale dahil sa kagustuhan ng kaniyang pamilya, hindi iyon naging dahilan upang mapigilan niya ang sariling mahalin ako bilang anak niya.

I remember helping him in some decisions. Pero kung ano lamang ang nakikita ko sa aming kaharian ang sinabi ko sa kaniya at kung ano ang nakikita sa aking dating mundo. Kung ano nga ang nakita ko sa aking mundo ay iyon ang mga ideas na sinasabi ko rito. Kagaya ng pagtatayo ng irrigation para sa mga tanim imbes na umasa sa tubig na mahika ng mga Wizards galing sa Wisteria na binabayaran ng kaharian.

“I know you are strong and intelligent, Roe. But do not take everything alone, do not do every alone. I’m open to help you with anything. I’m willing to help.” He said bago siya tumayo. “Siya, mauna ako dahil tumataas na ang haring araw.” Paalam nito sa akin. Tinignan niya pa ako ng nakangiti bago umalis. Tiningala ko naman siya ng gawin niya iyon. Hanggang sa makaalis siya ay hindi naalis ang tingin ko sa kaniya.

I couldn’t trust anyone. Since you are from the Kingdom of Airethale, it is the more reason for me to not trust you.

Ilang minuto pa nga ang aking hinintay bago tuluyang sumikat ang araw. Mayroon na ring pumapasok na mga students sa loob. Nakikita ko na ang ibang classmates ko sa paligid. Ang iba naman ay umaakyat na ngayon sa hagdanang upuan ng arena, sa tingin ko ay mga myembro iyon ng mga guilds sa ibang baitang.

Bumaba ako at nagtungo sa lugar kung nasaan ang ibang mga kasama ko. Nakatingin sila sa akin ng lumapit ako sa kanilang pwesto. Nagtataka kung bakit ako lumapit sa kanila.

Dahil nga kulang ako sa tulog at hindi ako nakakain ngayong umaga, hindi ko naalalang talo na pala ang mga ito at anim na lamang kaming maglalaban ngayon.

Hindi na ako tumigil at nagpatuloy na lamang sa paglalakad patungo sa kanilang pwesto. Nakakahiya man ay sa tingin ko’y mas nakakahiya ang umalis at tumalikod na lamang.

Nagsimula ngang magdatingan ang mga students. Ang iba sa aming first year ay pumunta sa mga guilds kaya kunti na lamang ang students sa paligid ng podium kung saan magaganap ang laban mamaya.

Unti-unting umingay ang kaninang tahimik na arena dahil sa pagdating ng mga students. Ito na ang huling araw ng exam naming mga first year.

“Sinubukan kong matulog kagabi para sana malaman at maalala ang nangyari sa gubat. Pero sa paggising ko, wala parin akong naaalala!” Saad ni Red ng tumabi siya sa akin.

I can’t believe na hanggang ngayon iniisip parin niya iyon.

“Mabuti pa, huwag mo ng isipin iyon dahil tapos na iyon. Mag focus ka nalang sa ngayon.” Suhestiyon ko sa kaniya.

“Hindi lang ako makapaniwa e! Ilang araw akong tulog at ngayon, magigising nalang ako at nag take ng exam, agad pa akong nakapasok sa stage na ito. Kaya mahirap paniwalaan e. Nakalimutan ko na nga rin kung anong dahilan kung bakit ako nakatulog ng tatlong araw!” Dagdag niya. Pinapabalibot na niya ngayon ang tingin sa aming paligid.

“See? Baka iyong utak mo talaga ang may problema.” Sarkastikong sabi ko. Nilingon naman niya ako dahil doon. “Baka makakalimutin talaga ’yang utak mo.” Dagdag ko.

“Baka nga,” saad niya at inalis muli ang tingin sa akin.

Ilang minuto na lang ay magsisimula na ang laban namin. Hindi ko alam ma e-excite ba ako kung ano.

Epekto ata ito ng kalutangan, kakulangan ng tulog at gutom.

To be continued…

Up Next: Chapter 36: First Examination (Final Chapter)

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

I’m willing to accept help from you pero hanggang load lang po ang gusto kong itulong niyo sa akin. Ayaw kong tumanggap ng cash or kahit ano. Sapat na ang load para sa data na magagamit sa bawat update ko.

I’m a student and I don’t have enough money para panload. Kaya, my message box is open if gusto niyong tumulong. Salamat.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 36: First Examination (Final Chapter)

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 36

First Examination (Final Chapter)

Last Day : Sunday

Third Person

POV

Nagising ng maaga si Red sa huling araw ng kanilang exam. Nasabi nga sa kaniya na magkakaroon ng one-on-one battle ang mga natirang students matapos ng race kagabi. Pero sa tingin niya’y late na siya dahil wala na masyadong students na nagkalat sa kanilang mansion, hindi niya na rin marinig ang ingay ng mga ito.

Ang taong naghihintay na lamang sa kaniya sa labas ay si Luke. Nakatingin ito sa kaniya, naka-lagay sa shorts niya ang kaniyang dalawang kamay habang nakasandig sa railings ng corridor. His look stayed the same. Walang pinagbago maliban na lamang sa sandatang dala niya sa kaniyang likuran. It was a two swords cross with each other.

“What are you doing?” Kunot ang noo at may bahid ng galit na saad ni Red.

Hindi sumagot si Luke at tinitigan lamang siya. Ilang minutong tinignan ni Red si Luke bago nagpasyang maglakad upang makaalis sa mansiyon ng hindi sumagot ito. Pero agad naman niyang narinig ang yabag nito sa kaniyang likuran.

Mula nang magising siya sa kaniyang pagtulog noong nakalipas na tatlong araw, hindi na nito iniiwan si Red. Palagi siyang nasa kanyang tabi. Naghihiwalay lamang sila kapag hapunan or kumakain sila sa Grand Hall. Pero kahit doon ay hindi niya inaalis ang tingin kay Red. Para bang nakapako iyon at hindi na muli pang maalis.

Nalaman ni Red na inalagaan daw siya ni Luke sa nakalipas na araw. Sa tatlong araw na tulog siya ay hindi siya iniwan ni Luke. Dahil doon ay hindi nito masigawan or ma-away si Luke.

He can’t even think of something to pay Luke for what he have done to him while he was asleep. Lalo na’t nasugatan niya ito ng magwala siya at mawalan ng kontrol. Dumagdag pa iyon sa kagustuhan niyang bayaran si Luke sa kaniyang naging utang dito.

Hindi nga lang niya malaman kung paano niya ito babayaran. Hindi niya alam kung paano niya ito masusuklian. Kagabi lang ng mapanood niya ito sa tv bago niya naisipang bayaran ito bilang pasasalamat sa pag-alaga nito sa kaniya.

Tumunog ang bell, hudyat na magsisimula na examination. Nagmadaling naglakad si Red patungo sa Grandeur Arena upang makarating agad. Sumunod naman sa kanjya si Luke na hindi nagsasalita at tahimik lamang na pinapanood si Red. Sakto naman ang kaniyang pagdating ay nagsasalita na si Master Zandro Alfagoes.

“The matches,” Si Master Zandro Alfagoes.

Red Purpleheart vs Luke Warden Yami Takahashi vs Edward Infernom Roe Blaze vs Wotaro Wisteria

Binasa iyon ni Master Zandro Alfagoes sa malaking tv sa kaniyang harapan. Ang sumunod na narinig sa loob ng arena ay hiyawan ng mga students. Lumilikha sila ng ingay bilang suporta sa mga kalahok.

“Our first battle will be Red Purpleheart vs Luke Warden. Please come to our podium.” Saad ni Master Zandro Alfagoes bilang pagtawag sa mga kalahok na mauunang maglalaban-laban.

Umakyat ang dalawa. Ilang metro ang layo nila sa isa’t-isa. Nagkatinginan si Red at Luke pero agad inalis ni Red ang kaniyang tingin dahil hindi niya makayanang makipagtinginan kay Luke. Sa takot na baka mahigop niyang muli ang memories nito.

Bumaling si Red kay Master Zandro Alfagoes. Hinarap niya ito upang mag tanong dito.

“Master, can we surrender right?” Tanong ni Red.

“Yes. However, you can only surrender if you did fight with each other.” Sagot naman nito.

Nanatili ang tingin ni Red kay Master Zandro Alfagoes. Si Luka naman ay hindi inalis ang tingin kay Red. Nagpatuloy sa pagsasalita si Master Zandro Alfagoes.

“The rules is, you can use any of your magics and weapon. We prohibit killing one another.” Saad ni Masted Zandro Alfagoes. “Now,” Dagdag nito at parehong tinignan si Red at Luke.

“Ready,” Naging alerto ang postura ni Red nang sabihin iyon ni Master Zandro Alfagoes.

“Set,” Naririnig na ngayon ang ingay na gawa ng mga students sa arena. Gumagawa sila ng ingay na mas lalong magpapadagdag sa kaba ng mga kalahok.

“Fight!” Sigaw ni Masted Zandro Alfagoes at umalis sa podium.

Maririnig ang sigawan at hiyawan ng mga students sa paligid bilang supporta sa mga kalahok.

“Air Blade.” Saad ni Red at gumawa siya ng espadang hangin sa kaniyang kanang kamay.

Kinuha naman ni Luke ang kaniyang dalawang sandata sa kaniyang likuran. Sumugod si Red patungo kay Luke.

Ang unang atake ni Red ay sa kanang bahagi nang balikat ni Luke ngunit nasangga iyon ni Luke.

Magsasalita na sana si Red ngunit hindi niya iyon nagawa dahil bigla siyang natumba. Pinatid siya ni Luke na hindi niya inaasahan. Nakahiga na siya ngayon habang tinitingala ang bulto nito.

“I’ll surrender,” Saad nito. Nakatingala parin si Red dito. Inunahan na niyang sumuko si Red dahil napansin niyang iyon nga ang balak nito.

“No, no,” Si Red at agad na tumayo sa pagkakahiga.

“I’ll surrender.” Si Luke naman. Lumapit si Master Zandro Alfagoes sa kanila.

“Are you sure, Luke?” Tanong ni Master Zandro Alfagoes.

“Hindi pwede!” Si Red ngunit hindi siya nakasabat.

“Yes. I’ll surrender.” Si Luke, nakatingin na siya ngayon kay Red na umaalma sa gusto niya. Nginisian niya ito.

Baby, you can’t pay me like that. I only want you. Saad ni Luke sa kaniyang isipan.

“Winner, Red Purpleheart!” Saad ni Master Zandro Alfagoes. Rinig na rinig sa buong arena ang dismaya ng mga students sa laban nila.

Naglakad naman si Luke pababa sa Podium. Narinig niya ang malalaking yabag ni Red sa kaniyang likuran.

Ang sumunod na naglaban ay sina Yami ar Warden. Nahihiyang nagtungo sa plataporma si Yami habang si Edward ay nakatingin lamang dito.

Sinabi ulit ni Master Zandro Alfagoes ang rules ng kanilang laban bago nagsimula ang kanilang laban.

“Ready, Set, Fight!” Saad ni Master Zandro Alfagoes.

“Equip me, Gwyn!” Si Yami Takahashi at agad nagbago ang kaniyang pananamit. Suot na nito ngayon ang kaniyang equipment sa pakikipaglaban.

“Equip me, Leo.” Si Edward Infernom sa mababang boses.

Nagbago din ang damit ni Edward. Kitang-kita na ngayon ang kaniyang dibdib dahil ang suot niya lamang nag-aapoy ng mga tela. Mayroong nakapalibot sa kaniyang balikat na telang nasusunog sa apoy patungo sa kaniyang likuran. Mayroong siyang nasusunog na boots sa kaniyang dalawang paa. Ang kaniyang buhok at mga mata ay naging kulay apoy. Nagkaroon siya ng apoy na espada sa kaniyang kamay. Ang kaniyang pang-ibabang damit ay mukhang saya ngunit para iyong pantalon dahil maluwang iyon hanggang sa kaniyang paa.

Nanginginig si Yami dahil sa kaba. Hindi niya alam kong kakayanin ba niyang kalabanin si Edward. Lalo na’t mayroong nananalaytay na royal blood dito. Alam niyang malakas ito. At ito pa lamang ang unang beses na makakalaban niya ito.

Alam niyang malakas ito. Sa mga nakikita niyang laban nito sa mga nakalipas na araw at sa paglaki nito, kitang-kita niya na ang lakas nito. Magaling si Edward. At sa palagay ni Yami ay mahina lamang siya at wala siyang laban dito.

Laking gulat niya ng bigla na lamang sumuko si Edward sa unang tama ng atake nito. Naunang sumugod sa kaniya si Edward. Tumama ang espada nito sa kaniya na agad namang sinangga ni Yami. Sa pagtama ng espada nito, naglaho ang equip ni Edward.

“I surrender.” Saad nito. Narinig naman ata iyon ni Master Zandro Alfagoes.

“Why is it everyone just keep on surrendering?” Si Master Zandro Alfagoes.

Maririnig naman ang dismayadong hiyaw ng mga students sa loob ng arena. Mayroong masaya, na sa tingin ko’y ang guild ni Yami dahil sa pagkapanalo nito.

“What is the reason about this, Edward?” Tanong ni Master Zandro Alfagoes. Tinignan ni Yami si Edward na matiim na nakatitig sa kaniya. Nagtataka rin siya rito kung bakit niya iyon ginawa.

“Well, Luke look cool a while ago so I copy him.” Saad nito at nag-kibit balikat pa. Parang wala lang sa kaniya ang ginawa.

“Is that so?” Malisyosong tingin ni Master Zandro Alfagoes kay Edward saka bumaling sa nahihiyang si Yami sa harapan nito.

“I guess you just don’t want to hurt him,” Saad ni Master Zandro Alfagoes. “Winner is Yami Takahashi!” Dagdag ni Master Zandro Alfagoes.

Kahit na mayroong dismaya sa boses ng mga students na nanonood, maririnig parin ang kanilang palakpakan. Si Yami ay nakatungong bumalik sa pwesto nila. Sumunod naman sa kaniya si Edward sa likuran nito.

“Our last fight for this examination, Roe Blaze vs Wotaro Wisteria.” Saad ni Master Zandro Alfagoes sa gitna ng podium.

Umakyat si Roe at Wotaro sa podium. Blangko ang ekspresyon na naglakad si Roe habang si Wotaro ay nakangiti at kumakaway pa sa mga students sa taas ng arena sanhi ng mas lalong tumindi ang hiyawan ng mga ito.

“Go, Wotaro!” Hiyaw ng karamihan.

“Win, Wotaro.” Suporta ng karamihan sa arena. Pero ang mga sumisigaw lamang niyon ay ang mga Omegang fan ni Wotaro.

After all, Wotaro is famous and handsome. Marami itong fans lalo na’t Prinsipe ito ng Wisteria. Nakangiti siya nang magkaharap sila ni Roe.

“A fight between two Alpha Ring!” Sigaw ng ibang mga students.

“Indeed a perfect coincidence,” Saad ng iba.

Sinabi naman ni Master Zandro Alfagoes ang rules ng laban bago nagsimula ang kanilang pagtutuos.

“I have been waiting for this day to come, Roe.” Saad ni Wotaro Wisteria at umatras ng ilang metro. Nawala ang ngiti nito sa mukha at naging seryoso ang mukha nito.

Hindi naman sumagot si Roe sa sinabi nito at naghanda na lamang. Hinawakan niya ang dulo ng kaniyang staff sa kanang niyang kamay at ang ulunan naman niyon ay nakalagay sa kaliwa niyang kamay, nakataas iyon ng bahagya hanggang sa bewang.

Hindi nagbago ang anyo ni Wotaro Wisteria. Si Wotaro Wisteria ay kilala sa paggamit ng mahika gamit ang kaniyang kamay at buong katawan. He’s not using any staff or wands. Wisteria is known for barehanded wizards. Iyon din ang ginagawa ni Wotaro Wisteria ngayon.

Tumayo ng matuwid si Wotaro Wisteria. Huminga ng malalim bago inayos ang porma ng kaniyang katawan. Nilabas ang kanang paa sa kaniyang harapan at bahagyang binaba ang kaniyang balakang. Ginalaw niya ang kaniyang dalawang kamay pa-ikot sa kaniyang katawan. Dahil sa kaniyang ginawa, nagkaroon ng malaking water circle sa kaniyang likuran.

The water circle is the source of his water magic. Ang water circle sa kaniyang likuran ay ang panggagalingan ng kaniyang mga atake. Walang tubig sa palagid kaya inipon nito ang tubig sa kaniyang likuran upang pagkunan ng kaniyang mahika.

Roe is calmly looking at Wotaro. Hindi manlang siya kumilos, hindi manlang nagbago ang kaniyang ekspresyon. Hindi nagbago ang emosyong makikita sa kaniyang mukha.

Wotaro Wisteria learned from what he saw in Roe’s fight against Yumi. Alam niyang magaling si Roe sa close battle and short range fighting styles kaya susubukan niyang kalabanin ito sa long range battle gamit ang kaniyang mga long range water magics and attacks.

“Water Blade,” Gumawa ng sampung matutulis na tubig at kasing laki ng kutsilyo si Wotaro Wisteria. Ginamit niya ang tatlo dito upang atakihin si Roe.

Hindi manlang gumalaw si Roe sa kaniyang kinatatayuan. Isang hampas lamang ng kaniyang staff sa hangin ay nawala na ang tatlong water blade na patungo sa kaniya.

Ngumisi si Wotaro Wisteria ng makita niya ang ginawa ni Roe Blaze. Alam niyang hindi niya kayang talunin si Roe sa gaanong paraan lamang. Hindi nga niya nagawang pakilosin ito sa atakeng iyon.

“Holy Blade of Justice!” Ngayon, nakataas na ang kanang kamay ni Wotaro upang gamitin ang kaniyang mahika. Sa kaniyang palad, nabubuo ang mga tubig at patungo sa taas upang mabuo ang malaking martilyo. The hammer is made of water and it’s big. Sakop niyon ang malaking parte ng arena.

Namamangha ang mga nanonood na students. Ngunit si Roe ay hindi manlang nagbago ang ekspresyon sa kaniyang mukha. Tiningala lamang niya ito at tinignan.

“Smash of Justice!” Saad ni Wotaro Wisteria at ginamit ang kaniyang mahika upang tamaan si Roe. Balak niyang i-pokpok ang martilyo sa banda ni Roe.

Nagbago ang porma ni Roe. Nilagay niya ang kaniyang staff sa kaniyang kaliwang bewang at pormang hihila ng espada. Nagbago ang kaniyang staff at naging espada iyon. Hinampas niya ang kaniyang espada sa langit upang hatiin ang ginawang martilyong tubig ni Wotaro.

Naging maliliit na butil ang mahika ni Wotaro. Namangha ang lahat dahil doon lalo na’t naging ulan iyon na tumama sa buong arena at sa mga students na nanonood. Ang iba sa kanila ay nagawang pigilan ang pagtama ng tubig sa kanila, lalo na sa pwesto ng mga teachers.

Humakbang ng isang beses Roe gamit ang kaniyang paa patungo sa pwesto ni Wotaro. Agad siyang nakarating doon sa isang hakbang pa lamang niya at umatake gamit ang kaniyang espada. Hindi naman nagulat si Wotaro sa ginawa niyang iyon kaya nasangga niya ang atake ni Roe sa banda ng kaniyang leeg.

Kung titignan ay parang teleportation iyon. Pero hindi alam ng mga nanonood na ang ginawa ni Roe ay maglakad lamang ng mabilis. Masyado iyong mabilis na hindi mo na makikita ang bawat hakbang.

“Is that all you’ve got?” Panunuya ni Wotaro kay Roe, nakasangga ang kaniyang kanang kamay na mayroong hawak na tubig na espada sa espada ni Roe. Gamit ang kaniyang kaliwang kamay, gumawa siya ng maliit na espada upang itama ito sa tagiliran ni Roe.

Wotaro is waiting for Roe to attack. Iyon ang gusto niya, ang maunang lumapit si Roe sa kaniya upang magawa ang kaniyang plano.

Agad naiwasan ni Roe ang sandata niya. Umatras siya ng ilang metro palayo kay Wotaro dahil sa bigla nitong atake. Ngumisi naman si Wotaro dahil sa muntik na pagtama niyon at sa kaniyang sekretong plano.

“You’re cleaver.” Saad ni Roe ngayon. Iyon ang unang beses na nagsalita siya sa pagitan ng kanilang laban.

“More than you think.” Sagot ni Wotaro. He then smirked.

Wotaro hates Roe. Hindi man nito pinaparamdam iyon at pinapakita, hindi niya ito gusto. Hindi dahil sa nangyari sa buhay nito kundi dahil gusto siya ni Ichigo. Ichigo’s crush is Roe, and Wotaro hates it. Hindi niya kailanman nagustuhan si Roe dahil doon. Nagagalit nga siya noong bata sila lalo na kapag nakikita niyang tumititig si Ichigo kay Roe.

Nagpatuloy ang kanilang laban. Hindi pa nagagawa ni Wotaro ang kaniyang plano dahil sunod-sunod na ang pag-atake ni Roe sa kaniya gamit ang espada nito.

Nagpapalitan sila ng kani-kanilang atake. Pansin na pansin ang agwat ng kanilang lakas. Nagkakaroon na ng galos si Wotaro dahil sa mga atake ni Roe. Si Roe naman ay hindi pa natatamaan ng ano mang atake ni Wotaro dahil sa galing nito sa pag-depensa.

“Equip me, Aquinas.” Saad ni Wotaro at nagbago ang kaniyang damit. Ilang metro na ngayon ang layo ng pagitan nila ni Roe. Maririnig ang ingay ng mga students sa arena dahil sa kanilang laban.

Kung hindi magpapatuloy si Wotaro sa kaniyang pagsangga sa mga atake ni Roe, matatalo na siya nito agad. Hindi niya magagawa ng tuluyan ang kaniyang plano.

Hinihingal na ngayon si Wotaro dahil sa bilis ng mga atake ni Roe. Hindi pa nga lang nag-iisang minuto ay nakatanggap na agad siya ng daplis galing sa mga atake nito.

Naghilom ang kaniyang mga sugat ng mag equip si Wotaro Wisteria. Hindi iyon tuluyan nagagamot kaya ramdam niya parin ang hapdi at sakit. Lalo na kapag nawala na ang equip, babalik lahat ng kaniyang mga galos.

“I ain’t gonna lose here.” Si Wotaro Wisteria. Holding his fork-like weapon, he attacked Roe again.

Sinangga naman iyon ni Roe gamit ang kaniyang espada bago pa tumusok ang weapon nito sa kaniyang tiyan. Nang maramdaman ni Wotaro na nakapalibot na tubig sa kaliwang balikat nito, tinaas niya ang kanang kamay patungo sa harapan ng balikat ni Wotaro kung nasaan ang tubig na kaniyang nilagay.

“Moonfish,” Saad ni Wotaro Wisteria.

“Argh!” Napahiyaw si Roe Blaze nang maramdaman niyang maputol ang kaniyang kaliwang balikat. Nanginginig ang kaniyang kanang kamay na may hawak sa espada kaya nagkaroon ng tiyansang alisin ni Wotaro Wisteria ang kaniyang sandata upang umatake ulit.

Bago pa maitusok ni Wotaro Wisteria ang kaniyang sandata sa tiyan ni Roe, naramdaman iyon ni Roe at bahagyang umatras.

Nangunot ang noo ni Roe, nakagat niya ang kaniyang labi dahil sa sakit. Naiwan sa tabi ni Wotaro Wisteria ang kaniyang kaliwang kamay. Naputol iyong dahil sa tubig na nilagay ni Wotaro Wisteria kay Roe Blaze nang lumapit siya dito upang umatake.

This is the first time Roe bleed in the academy. Hindi niya inaasahan ang atakeng iyon ni Wotaro.

Ang puting uniform ni Roe Blaze ah nagkaroon ng mga pulang dugo. Hindi niya mapigilan ang pag-agos niyon sa kaniyang kamay. Hindi niya rin iyon makahawakan dahil alam niyang masakit iyon. Hinayaan niya lamang iyon na tumagos.

Binalik ni Roe ang kaniyang tingin kay Wotaro. Nawala na ang sakit na naipinta kanina sa kaniyang mukha dahil sa biglaang pagkaputol ng kaniyang kamay. Bagamat nakakaramdam ng sakit sa kaniyang sugat, hinayaan iyon ni Roe at ininda na lamang.

“You’re really cleaver, Wotaro.” Saad ni Roe. Naka-ngiti na siya ngayon. “Maybe, its time for me to get serious. I’m sorry if I understatement you.” Dagdag ni Roe sa nanunuyang boses at mukha.

Naririnig ang pagsinghap, gulat, at hiyawan ng mga students sa biglaang nangyari kay Roe. Hindi nila namalayan ang nangyari. Bigla na lamang naputol ang kaliwang kamay ni Roe.

“Right, we’ll see if you still can fight in that state.” Saad ni Wotaro.

Sumugod si Wotaro Wisteria gamit ang kaniyang sandatang hawak ngunit bago siya makalapit ay nagbago ulit ang espadang hawak ni Roe sa kaniyang kanang kamay.

Naging mahabang latigo na ngayon ang staff ni Roe. Hinampas niya iyon kay Wotaro. Hindi na muling nakalapit si Wotaro para umatake dahil sa ginawang iyon ni Roe. Ang latigo ay naglalabas ng malakas na hangin sa tuwing may tinatamaan iyon.

Pinaghahampas ni Roe ang kaniyang latigo kay Wotaro. Masyadong mabilis ang paghampas ng latigo kaya hindi iyon nakayang iwasan ni Wotaro lahat. Nakatanggap siya ng mga tama galing sa latigo ni Roe sa iba’t-ibang parte ng katawan niya. Matindi na ang kanilang labanan at kitang-kita na ang pagod ni Wotaro upang iwasan ang mga atake ni Roe.

Umugong nang malakas ang trumpeta ng academy. Nabalot ng malaking barrier ang buong academy hudyat na mayroong hindi magandang nangyari.

“Grandmaster Diemapatiegh was assassinated!” Sigaw ng isa sa mga students sa arena. Naging alerto ang mga students. Kumilos sila ng mabilis at umalis sa arena upang magtungo sa lugar kung saan naganap ang pagpaslang.

“He’s dead.” Isang lalaki ang lumabas sa opisina ni Grandmaster Diemapatiegh. Nakangisi ito sa lalaking naghihintay sa labas ng pinto.

Pumasok ang lalaki sa pinto, sa opisina ng Grandmaster Diemapatiegh. Sumunod ang lalaking kakalabas pa lang dito.

“Papa! Sino ang pumaslong sa’yo!” Malakas na sigaw ng lalaki. Umiiyak at kitang-kita ang galit sa kaniyang mga mata nang lapitan niya si Grandmaster Diemapatiegh na nakahandusay sa sofa, duguan at walang ulo.

Pumasok naman ang bagong dating na mga teachers sa loob ng opisina. Bumungad sa kanila ang umiiyak na si Anthony Diemapatiegh habang hawak ang walang buhay na si Grandmaster Albus Diemapatiegh.

“Immediately closed the academy. The killer might still be inside the premises.” Saad ni Grandmaster Risenfall, habang hawak ang kaniyang sintido upang makipag-usap gamit ang kaniyang isipan.

To be continued…

Up Next: Chapter 37: The Investigation

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Pinutol ko po iyong chapter na ito at ini-move sa susunod na chapter kaya medyo mababa. Nag la-lag po kasi iyong phone ko. Salamat sa paghihintay ng update!

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 37: The Investigation

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 37

The Investigation

Third Person POV

Maaliwalas na ang paligid kinaumagahan. Umaahon na ang haring araw. Mayroon nang mga ulap sa kalangitan - mistula itong mga patay dahil sa kulay abo nitong anyo.

Lumabas ang mga estudyante sa kani-kanilang mga dormitoryo. Makikita ang bakas ng takot, pangamba, galit, at lalong-lalo na ang kalungkutan sa kanilang mga mukha dahil sa pagkamatay ni Grandmaster Diemapatiegh.

Hanggang ngayon ay tinutugis parin ang pumaslang sa Grandmaster. Ang walang tulog na si Grandmaster Risenfall ay nasa bulwagan. Kasama niya sa bulwagan ng pinangyarihan ang iba pang mga Grandmaster, ngunit mayroon pang wala roon. Ang lahat sa kanila ay nag-iisip sa kanilang susunod na gagawin.

Naipadala na nila ang lahat ng mahuhusay na estudyante na narito ngayon sa Academy upang tugisin ang pumaslang. Naipadala na rin nila ang mga mensahe tungkol sa nangyari sa kanilang ibang estudyanteng nasa mga misyon. Katulad ng ginawa nila sa ibang estudyanteng wala rito, pinadalhan din nila ng mensahe ang Wizard King at iba pang kilalang mga tao sa Wizardia lalo na ang ibang pamilya ng namatay at apat na kaharian.

Ngayon ay alam na ng buong Grandeur ang nangyari sa loob ng academy. Balitang-balita na sa syudad ang naganap at ang paghahanap sa pumaslang.

“It’s been 18 hours now and we still don’t have any news about the investigation.” Anthony Diemapatiegh said with agony and anger in his eyes and words. Tumayo pa ito sa kaniyang kinauupuan tanda ng kaniyang labis na pagmamadali sa investigation.

“Grandmaster Kaizen Niche and his team is on his way here. Hintayin muna na’tin ang kanilang pagdating bago ta’yo gumawa ng kilos.” Si Grandmaster Risenfall ang sumagot. Nakaupo sa kaniyang upuan, malalim ang iniisip at nagmamasid sa paligid gamit ang kaniyang kakayahan. Grandmaster Risenfall have the ability to navigate his surrounding through his earth magic. Nakakaya niyang maramdaman ang lahat ng kilos ng mga tao sa paligid sa loob ng 100 meters, lalong-lalo na ang mga kakaibang bagay at kakaibang kilos ng mga taong nakatapak sa lupa ngunit wala siyang makalap. Kanina pa niya sinusubakang gawin iyon ngunit hindi niya nararamdaman ang presensya ng kung sino mang pumaslang sa Grandmaster.

This magic is called Boundary and only those who master their own magic can achieve this level of power.

Madami na ang tumatakbong impormasyon sa kaniyang isipan. Nagkakaroon na ng mga hypothesis sa kaniyang ulo. Nasaan ang pumaslang? Sino? At bakit?

Ilang minuto muna silang naghintay sa silid. Tahimik ang paligid maliban sa maririnig na iyak at hagulgol sa gilid. Ang iba ay hindi na napigilang ang sarili kaya hindi na nila napansin na lumalabas na ang mga patak ng luha sa kanilang mga mata.

Dumating si Grandmaster Kaizen Niche. He was famous as a mage, but also known as the great detective of Wizardia because of his skills in investigation, spying and more. He’s from the Kingdom of Nicheon and one of the the only two Rays of the Sun holder from that Kingdom. And the other one is Grandmaster Risenfall.

“Finally, you are here.” Si Grandmaster Risenfall ang unang bumati sa kaniya.

“I’m sorry. I was late, Grandmaster.” He said. Kinamot pa niya ng bahagya ang kaniyang ulo.

“Palagi ka namang late.” Isa sa mga Grandmaster ang nagsalita. It was Grandmaster Do Bong Shun. Grandmaster Bong Shun laugh at his own joke but no one inside the room get his humor.

“Tell me what happen,” Naglakad si Grandmaster Niche sa bangkay ni Grandmaster Diemapateigh nang sabihin niya iyon.

The body of the dead here in Wizardia will not be gone after 24 hours. After 24 hours, it will turn to dust and float into the sky. Kaya mayroon pa silang oras para imbestigahan ang kaniyang katawan.

“It was his son, Anthony and the newly recruited teacher Alexander who saw his body. They are the first person to see him, in this state.” Si Grandmaster Risenfall ang nagsalita. Nakaharap sa walang buhay na katawan ni Grandmaster Diemapateigh.

“Base on them, papunta silang dalawa dito para kausapin si Grandmaster Diemapateigh. Nagkasabay sila sa daan kaya nagsabay na lamang silang pumunta dito. Si Anthony ay pupunta dito para batiin ang tatay sa araw na ito while Alexander is here to report from the task given to him. When they arrive here, Grandmaster Diemapateigh is already dead.” Patuloy ni Grandmaster Risenfall.

Nakikinig lamang ang mga tao sa loob ng opisina. There were only eight people inside. The six of them is all a grandmaster, while the two is Anthony Diemapateigh and Alexander.

“They didn’t saw who killed the Grandmaster. But when I arrive here, the blood from the body of the Grandmaster is still fresh. It is more likely that Grandmaster Diemapateigh was assassinated a minute before these two arrived.” Dagdag ni Grandmaster Diemapateigh.

“Assassinated? What’s your basis on that?” Tanong ni Grandmaster Niche kay Grandmaster Risenfall.

“The window were wide open,” Saad ni Grandmaster Risenfall at tinuro pa ang bintanang nakabukas sa likod ni Grandmaster Diemapateigh. “And there were no sign of resistance from him.”

“What is the student council’s doing?” Grandmaster Niche asked.

“I have ordered them to search around the academy.” Grandmaster Risenfall answered. “I forbid students whose not involved to be inside the crime scene.”

“There’s many students around the academy, call them here to partake in the investigation.” Grandmaster Niche said.

“This incident is big. We should do everything we could to find the culprit or any important clues. We have the manpower and we should use them well.” Litanya ni Grandmaster Niche.

Sinunod naman iyon ni Grandmaster Risenfall. If Grandmaster Niche thinks that he need help, then this case is hard for him. Pinatawag niya ang students council para papuntahin sa crime scene.

LUMABAS si Roe sa kaniyang silid. Bumungad sa kaniya si Damien na naghihintay sa labas.

The fight yesterday cause him so much trouble. Agad naman bumalik ang naputol niyang kamay. Roe have the power to regenerate faster anyone. Kaya para walang makapansin na bumalik na agad ang kaniyang kamay, naglagay siya ng coat sa kaniyang katawan para matakpan ang kaniyang katawan, lalo na sa banda kung saan naputol ang kaniyang kamay.

He put bandages in his face. Kahit na nawala naman ang mga sugat doon, tinakpan parin niya ang mga parte kung saan siya dapat may sugat kahapon para walang magtaka sa bilis ng kaniyang paggaling.

He can walk. However due to the intense fight yesterday, kailangan niya munang magpanggap na pilay sa mga susunod na araw.

“Bakit hindi ka pumunta sa hospital kahapon?” Si Damien ang unang nagsalita sa kanilang dalawa.

“There’s no need to go if I could heal myself.” Sagot ni Roe sa kaniya.

“Still, you should have gone to the hospital! Malala iyong sugat mo kahapon! Napuruhan ka!” Medyo pasigaw na sabi ni Damien. Galit at kunot na kunot any noo.

Tinignan siya ni Roe. Tumahimik naman agad si Damien at inalis ang tingin kay Damien.

“I’m fine now. I could heal my self, remember?” Roe said, chuckling. “Kaya ko ngang gamutin si Yumi, sarili ko pa kaya?” You can hear the sarcasms in his voice.

Tinignan siya ni Damien. Mapunuri at kakikitaan pa ng galit ang kaniyang tingin. Pero hindi na niya nagawang magsalita dahil matiim din ang tingin sa kaniya ni Roe bago siya nito tinalikuran at bumaba sa hagdan patungo sa first floor ng mansion.

There’s only two of them here. Wala ang pangatlo kaya sila lamang ang naririnig na nag-iingay dito. Kung hindi sagutan nila, ang yabag lamang ng kanilang mga paa ang naririnig sa buong mansion.

Nagtungo si Roe sa kusina upang ipaghanda ang sarili. Pero nagulat siya ng makitang maraming pagkain ang nakalatag sa lamesa. They were all freshly cooked. Mainit pa at kitang-kita pa ang usok ng mga ito. Bagong luto kaya amoy na amoy niya ang sarap ng mga iyon.

He was in a bad mood when he wake up here. Pero nawala iyon makita ang mga pagkain. Pero agad ding bumalik ng marinig niya ang yabag ng papalapit na si Damien. Pumasok siya ng tuluyan sa kitchen.

“Don’t cook. You can eat the foods in the table. I prepared it for you. I mean, for us.” Saad ni Damien at lumapit sa isang upuan kung saan malapit si Roe at hinala upang makaupo si Roe. “Sit here.” Dagdag niya.

Tinignan muna ni Roe si Damien bago umupo sa upuang inalok ni Damien sa kaniya. Tinatamad naman siyang magluto kaya kakainin na lamang niya ang mga pagkain sa lamesa. Atska, isa lang ang kamay niya kaya wala siyang choice.

Umupo si Damien sa katabi niyang silya, malapit na malapit kay Roe. Kumuha pa si Damien ng plato para ilagay sa harapan ni Roe. He was going to serve Roe a food when Roe spoke.

“What are you doing?” He asked.

“I’m giving you food.” Damien replied.

“I can do it on my own.” Roe said.

“Let me do it for you then.” Damien insisted.

Tinignan ni Roe si Damien kaya nahayaan niyang lagyan ni Damien ang kaniyang plato ng pagkain. Bago pa siya makapagsalita ulit, nagsalita na agad si Damien.

“Eat now. Or I could lend you my hand, pwede kitang pakainin.” He said.

Nangunot ang noo ni Roe sa sinabi ni Damien. Wala siyang nagawa kundi ilabas ang kaniyang kanang kamay upang kumain. Why would he give in to his offer?

I still don’t forget the boundary that I’ve made between us. There’s should be a limit to what he could do to me. After all of what happened the past few days, I should decide appropriately.

For my safety, for the safety of our son. Besides, I need to make sure that he wouldn’t suspect about my doppelganger.

Wala nang nagsalita sa aming dalawa. Pinagpatuloy ko ang pagkain kahit na medyo nahihirapn sa pagsubo dahil sa mga bandages sa aking mukha at katawan. Dahil narin ramdam ko ang tingin ni Damien sa akin.

Malapit na ako matapos nang mayroong nagsalita. It was from the magical telephone inside the mansion.

“Calling all the members of the student council to go the officer of the Grandmaster as soon as possible.” Saad nito. Ilang beses pa iyong nagsalita bago namatay. Agad naman tumayo si Damien sa kaniyang kinauupuan.

“I think you should stay here.” Saad niya kay Roe.

“I’ll go to.” Roe said.

“You should rest here. Hindi pa maayos ang kalagayan mo.” Damien said.

“Never come out of the mansion, just stay here to rest.” Damien said after Roe stopped taking and continue eating his food.

Pero hindi ibigsabihin niyon ay hindi pupunta si Roe. He’s still part of the student council. He should be there because he still can. The injuries won’t stop him to participate. Pinauna niya lang si Damien. Kaya nang makalabas si Damien at nasiguro niyang malayo na ito sa mansion, naghanda na siya at nagtungo sa kaniyang pupuntahan.

Ilang minuto pa bago siya nakarating sa opisina. Kahit na pinagtitinginan siya ng mga estudyante, hindi niya iyon pinansin at nagpatuloy sa paglalakad. Akala pa niya ay hindi siya papasukin sa opisina dahil sa dami ng mga guwardiyang nakapalibot doon. Pero pinagbuksan pa siya ng pinto ng isa sa mga iyon.

Pumasok siya sa opisina, kung nasaan naganap ang pagpaslang. Madami na ang tao sa bulwagan. Ang kaninang walong tao ay naging labing-anim. Agad pumako ang tingin ni Damien sa kaniya. Dama niya ang galit niyon pero wala hindi ito nagsalita dahil nandito na siya, lalo’t nasa harapan sila ng ibang mga grandmasters. Tinignan din siya ng ibang mga tao roon mula ulo hanggang paa.

“So the student council is now complete. Shall we start?” Grandmaster Niche said.

“Please give justice to my father!” It was Anthony Diemapateigh who said that, crying and looking devasted because of his father’s death.

“Since you did able to come here on your own, I hope you won’t burden us here.” Grandmaster Farhana said to Roe. Hindi iyon pinansin ni Roe at lumapit na lamang siya sa ibang student council.

The president were looking at him too, intently. May kunot pa ang noo dahil sa kaniyang kalagayan ngayon. Siguro ay gusto din niyang pauwiin si Roe dahil sa kalagayan nito pero hindi na siya nagsalita.

Tumabi si Roe kay Luna. Malayo ang pagitan nila ni Damien kaya medyo naiwasan niya ang masama nitong titig sa kaniya. But one thing that Roe is more anxious about is the presence of Alexander inside the hall.

Amber Stevens were with Anthony. Anthony were crying while Amber hugs him. Nakikitaan ng kalungkutan at awa ang mga mata ni Amber kay Anthony.

“Before we start, I would like to say that all information here must stay inside this room. Never spoke anything about what we should discuss here to anyone outside. Understood?” Grandmaster Risenfall said. Nag agree ang lahat ng mga taong naroon sa silid. Tahimik lamang si Roe sa gilid, tinitignan ang bangkay ng namatay.

“Grandmaster Farhana,” asked by Grandmaster Risenfall.

Alam na agad ni Grandmaster Farhana ang gagawin. Pinitik nito ang kaniyang mga daliri at binigkas ang kaniyang spell.

“Audio concealment boundary.” Grandmaster Farhana uttered.

The place feels different than before. Nawala ang ingay sa paligid at wala naring nakakarinig sa kanila sa labas. Ang buong kwarto ay sakop ng mahika ni Grandmaster Farhana kung saan nako-kontrol nito ang mga tunog na nasa lood ng kaniyang boundary. Sa paraang iyon, walang makakarinig sa kanilang pinag-uusapan maliban sa kanila.

Boundary is an special type of magic where magic in a certain area can be controlled, according to one’s power. Dimension on the other hand is different than Boundary. Dimension is more wider, complicated and higher than the Boundary. Teleportation and Summoning is part of the Dimension type magic.

“I have been tasked by the Wizard King to investigate the rats of our Grandeur Kingdom the past years until today.” Grandmaster Niche said, looking at the people inside the room.

“And I found the technique that is used to kill the Grandmaster Diemapateigh in one of the people of those rats. I could see the used mana left in the body of the Grandmaster Diemapateigh.” May pinakitang larawan si Grandmaster Niche. It is a depiction of the technique that killed Grandmaster Diemapateigh.

“This is Nuzumaki clan from the Kingdom of Wisteria’s sacred magic technique. A magic technique that can kill a person without any resistance.” Saad ni Grandmaster Niche.

“But the Nuzumaki clan in our Kingdom is long gone!” It was the President of the Student Council, Inoichi Tadashi who spoke.

“Yes. But there’s one survivor.” Grandmaster Niche said, looking at Inoichi. “Haruto Nuzumaki.” He added.

Nagpalit nang larawan ang projectile sa gitna ng bulwagan, kung saan makikita ang larawan ng isang lalaki. Some of the student council’s members gasp while looking at the picture. While the Grandmasters were not surprised.

“This is Haruto Nuzumaki, the only survivor of their clan and now recently promoted to one of the Grand Ten of the Grand Rebels.” Grandmaster Niche said. “You will soon know what is the Grand Rebels and why it is the biggest threat of Kingdom of Grandeur.” He added.

The discussion continued. The existence of the Grand Rebels were already known to the Grandmasters. Ang nangangapa lamang ngayon sa loob ng kwarto ay ang mga myembro ng student council, maliban sa tatlo. The three were keeping quiet as if they knew nothing.

“Haruto Nuzumaki is more likely the person who killed the Grandmaster.” Grandmaster Niche said.

“How can you be so sure?” One of the Grandmaster asked, it was Fuji Choji.

“Our information about the Grand Ten of the Grand Rebels is still limited as of the moment. And there’s still a mystery to what the are capable of, however it seem that Grandmaster Diemapateigh is more likely deceived that is why he didn’t do any resistance after all. And the only Wizards who could do such high level magic of deceiving that the Grandmaster didn’t notice after all is the Kingdom of Wisteria through the Spell of Deformation.” Grandmaster Niche said.

“You all know that Spell of Deformation is an ancient magic technique in the Kingdom of Wisteria that change and transform one’s body to imitate others. It is an high-level technique that no simply person could master and if you could master that technique you could perfectly deceived, change the form of one’s body, and hide your mana presence.That is why, from generation to generation the technique gradually change and become weak that it become easier for Wizards such as the Grandmaster Diemapateigh could see through. However, if it is a perfectly mastered Spell of Deformation, there’s a 60% Grandmaster Diemapateigh can be deceived.” Grandmaster Niche continued.

“How did Haruto Nuzumaki could master such magic technique?” Nagtatakang tanong ni Grandmaster Farhana.

“It is one of the mysteries that we need to solve. However, there’s no saying if Haruto Nuzumaki is the real culprit behind this. This is my implications using my knowledge after all.”

“What do you mean?” Grandmaster Niche asked.

“This case is very difficult to solve. The only evidence I have as of now is the lingering wizh in the wound of the Grandmaster which is similar to the wizh of Haruto Nuzumaki. However, we all know that there’s the possibility of similar wizh in different person right? We should consider more wider aspect.” Grandmaster Niche said.

“As of now, our first suspect is Haruto Nuzumaki. And there’s still two person I suspect in this case.” Saad muli ni Grandmaster Niche.

“Who is that two person? The more suspect we have, the more this investigation last.” Si Grandmaster Do Bong Shun ang nagsalita.

“Yes, that would be the case. If we could prove that the two other suspects is innocent, we could only claim that the main suspect is the latter. However, the two suspect is one this room so would interrogate them now and will be decided by the Grandmaster and the people here if they are innocent.” Grandmaster Niche said again.

“The two person would be Anthony and Alexander. The two of them is the first person who arrived in the crime scene.” Saad ni Grandmaster Niche.

“What? Why would you suspect the son of Grandmaster Diemapateigh?!” Si Amber ang sumigaw sa loob ng room. Nawalan ng preno ang kaniyang bibig dahil sa bintang sa taong sa kaniyang kanlungan.

“There’s no saying that he is innocent even if he’s the son of the Grandmaster. We should ask them first to clarify my suspicion.” Grandmaster Niche said, looking at the eyes of Amber who just shout at him. Natahimik naman si Amber at inalis ang tingin sa Grandmaster.

“I’ll ask again, how did you found out that the Grandmaster is already dead?” Grandmaster Niche asked.

Grandmaster Niche is certain that there’s only one person who’s scent is different in the body of Grandmaster Diemapateigh. And none of them is from the scent of Anthony.

“As I’ve said a while ago,” Anthony started speaking after he collected himself though there’s still madness and sorrow in his eyes. “I and Alexander were together when we go here and we arrived here, my father is already bathing on blood!” He said, nagbago ang kaniyang emosyon at para bang natakot sa nakita niya ng dumating siya.

“And you?” Grandmaster Niche asked Alexander.

“As what Anthony said, we were going here together but what we didn’t expect to see is the body of the Grandmaster Diemapateigh bathing on blood. Nothing more.” Alexander simply said.

“What will you report to the Grandmaster?” Grandmaster Niche asked again.

“It’s about the task given to me by him. I came back with all the magical herbal medicine that he asked me to obtain.” Alexander calmly said again.

“What do you think?” Tinignan ni Grandmaster Niche ang mga Grandmasters sa loob ng kwarto.

He have his doubts. However, he will let he Grandmasters on this matter since he still believe that he will find the real culprit, even if it’s one of these two.

“I think the both of them is not the suspect. I don’t think Anthony would lie and he’s still after all the son of the Grandmaster, he wouldn’t kill his own father right? We know how good he is!” Grandmaster Do Bong Shun said.

After that, the other Grandmasters agreed to the only Grandmaster who still have their own doubts and suspicion is Grandmaster Niche and Grandmaster Risenfall.

“Roe,” Grandmaster Niche said. “Since you’re the person who’s more likely close enough with the Alexander. Can you vouch for him that he wouldn’t do such thing?” He asked.

“I can’t,” Roe simply said

“Why?” Grandmaster Niche asked again.

“If I would say that he is not the killer but would ended up he is the real killer, what would happen to me?” Roe said. “I’m here in the academy to gain back my reputation, not to tarnish it again.” Roe looked at the eyes of the Grandmaster Niche. “After all, would you trust my words? Would the people here trust me?” Roe said again. Hindi nakapagsalita si Grandmaster Niche at ang ibang tao sa kwarto.

After all, Roe just came back. They don’t know him and still a mystery for them. They couldn’t trust him because of what happened before that is known by all the people in Wizardia. He was gone for too long, they still hold grudges and suspicion but couldn’t do anything because he’s in the Kingdom of Grandeur.

On the other hand, Grandmaster Niche feels like there’s something behind Roe’s word. It was as if he also wary and suspicious of Alexander, who served the Kingdom of Airethale for more than years and secured his safety all these years but still couldn’t vouch for the knight.

To be continued…

Next Chapter:

Chapter 38: Wild

Wizter

Hello!

It’s been a while.

There’s so many things going on my life as for now and many problem occurred but I will fight all of these so I could write more! HAHAHA

Thank you so much for waiting! Thank you so much for supporting this work! And I shall thank you for reaching up to this point!

And oh, this is my Christmas gift for all of you! Merry Christmas!! XOXO😘

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 38: Wild Wizter

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 38: Wild Wizter

A Wizter refers to the monster of the Wizardia. They are the last living creatures made by the Gods. Each Wizter possess its own Wizh and own magic power from their Gods. Thus, they are often seen as a dangerous living in Wizardia. However, there are good and bad Wizter, depending on their characteristics. Wizter can evolve through time with limitation. When a fully evolve Wizter is killed, the ability and wizh that the Wizter possess will be given to the slayer.

Roe Blaze POV

We we’re dismissed by the Grandmasters after the so-called “investigation” in Grandmaster Diemapateigh’s death case. Kung ako ang tatanungin, it was nonsense. Walang kwenta ang nangyaring investigation doon dahil hindi din naman nila nahanap kung sino talaga ang pumaslang. I guess, it will take time. Pero kung tutulong ako, kahit ngayon ay mahuhuli na ang criminal.

It was announced that all students can go to the Graveyard Hall, where all dead will be send to heavens. It was a platform in western side of the Academy. Lahat ng mga estudyante doon ay nagtungo para dumalo.

I was somewhere far from the crowd. Nakatayo sa ilalalim ng puno, tinitignan ang mga estudyanteng nag-iiyakan, kayakap ang kaibigan at ang iba ay nakatingin lamang sa bangkay ng pumanaw. Most of those students whose crying right now are higher grades, dahil narin siguro matagal na sila dito at alam o kilala na nila si Grandmaster Diemapateigh. Ang mga estudyante ng first year ay nakikiiyak narin sa mga estudyante, siguro ay naapektuhan ng palagid. Except for me.

I don’t know why he was named “Diemapateigh” if he would also die? It was kind of hilarious, for me.

“It’s about time.” Nagulat ako ng bigla mayroong magsalita sa aking gilid.

Nang pumunta ako dito ay nasisiguro kong walang tao dito sa pwesto ko. Hindi ko namalayan ang kaniyang presensya. Grandmaster Niche was looking in the crowd while I look at him in surprise, pero inalis ko din iyon kaagad.

Yeah, it’s about time. Grandmaster Diemapateigh’s body will descend to the heaven a minute now. It will turn to ashes and will float in the air, through the sky.

I never felt sad nor cried on the burial, even on his death. Ang natatandaan ko lamang na huling pag-iyak ko ay noong tumakas kami sa kaharian ng Airethale.

Hindi ako nagsalita. Pinanatili ko ang tingin ko sa aking harapan, kahit na naramdaman kong sumalyap siya sa akin.

“Grandmaster Diemapateigh is my master,” He started speaking. I know something like this would happen. After all, why would he approach me in the first place? “He’s very strict with training and teaching but at the same time caring and loving. He’s one of the most important person in my life and the second person I respect the most next to my mother. I would never been in my place right now without him. That is why, I’ll do everything to find the culprit.” He said.

“I don’t know why would you say that to me.” I answered. I know, he would ask for my help. But I do not see anything worthy of my help.

“I’m saying this right now because I know… You can help me.” He firmly said.

“There’s many students here who can help you. Why should that be me?” I asked him.

“That is… because that was the Grandmaster’s last message to me.” He said. “That you are the only person who can solve this case and can find the culprit.” He added.

“Hmm…” I was thinking why would the Grandmaster Diemapateigh said that.

“I still don’t trust you, but I trust the Grandmaster. I hope you can help me, us just like the Grandmaster said. But I won’t force you to do this,” He said again.

“I’ll help you, in one condition.” I said.

Panandalian tumahimik ang paligid. Hindi siya nagsalita ng ilang minuto.

“What condition?” He finally said.

“I want you to help me when I’ll take over my kingdom.” I said, looking at the same crowd. Their cries become so loud when the Grandmaster turn to ashes.

It was a messy scenario. Marami ang humagulgol habang nakatingin sa Grandmaster. Marami rin ang hindi na kayang tignan ang katawan ng Grandmaster habang unti-unting nagiging abo ang katawan nito. Pero ang mas nakakapaggulo sa Graveyard Hall ay ang mga estudyanteng humawak sa katawan ng Grandmaster pati na ang ibang mga guro ay nakisali narin. Pero ang mas nakapagpagulo ay ang malakas na iyak ni Anthony Diemapateigh.

The ashes of Grandmaster Diemapateigh float to the air. Umiilaw ang mga iyon patungo sa kalangitan. It was so bright that everyone in the Grandeur Kingdom can see it floats in the sky, I guess the whole Wizardia.

“A-alright. But if only we could find the culprit, I’ll agree with your condition.” He said before I felt he walks away. Hindi ko siya tinignan, dumapo ang paningin ko kay Damien na palapit sa aking pwesto.

I would take over my Kingdom. The Kingdom of Airethale is mine and I should be the one who will hold the throne.

But to do that, it will take time and I need to make my own name. More importantly, to make my own allies.

I thought, I would live normally for the past five years without thinking about the Kingdom. Pero lagi ako niyon binabagabag. It was last year when I decided to take back my Kingdom because of many reasons.

Marami ang nangyayaring hindi maganda sa kaharian at hindi maayos ang pamamalakad ng pumalit na hari. And, my children started to look for their father. I was worried about that, kaya narito ako ngayon. In order to ease my concerns, I decide. More importantly, to finally solved the mystery behind the war five years ago.

If only I live by myself here, I would love to stay in the forest. Pero hindi, I have my own responsibility, as a Prince, as a Parent, as the Last God.

Damien is looking at me grimly. I could smell his pheromones too as he walk towards me. That’s why, I could feel that my Rut is near as my pheromones reacted to his.

But before anything happens between us, I need to act cold. I need to control myself to do anything. I could feel that he’s been suspicious of me. Anytime now, he would know my secrets.

Damien would be a great help for my revenge but I don’t want to use him. I’ll try to avoid to use him in my revenge no matter what. I’ll go with the flow of what will happen in the academy as of now, but I’ll never do something like using him.

One of the reason why I enrolled here is because of him, but the true reason is take back my reputation as a Wizzean. And if I would let him stay by my side at this moment, it will greatly affect my plan. In negative way. Since he was the prince of Infernia, the son of the King of Infernia and the late Queen who is mistakenly known that my mother killed.

I controlled myself, my pheromones as he stands in my front.

Hindi siya nagsalita ng lumapit siya sa akin ng ilang minuto. Tinignan niya lamang ang aking mukha.

“Let’s go eat our lunch.” He finally said after a while.

Lumanok muna ako bago nagsalita. “I’ll eat on the cafeteria.” I said and walked out.

Ramdam kong sumunod siya sa aking likuran. Hinayaan ko siya at nagtungo na lamang sa cafeteria upang kumain.

We didn’t get any class after that. All students and teachers are mourning. Some still guarding the academy for surprise attacks since there might be an attack after the death of the Grandmaster Diemapateigh, the head of the academy. Some is still investigating and some is doing there own business.

Umalis si Damien nang matapos siyang kumain kasabay ko dahil tinawag siya nang leader nang aming guild. He was called for a special mission given solely to him. Later that evening, I receive a message from Grandmaster Niche. He said that I would do my investigation alone and will report to him if I got the killer. He said that I shouldn’t kill the killer and let him handle the punishment to be given to the killer.

From the next days, wala akong ginawa kundi manatili sa loob ng academy. I also received the title of “Reigning Champion” of the examination after further discussion within the Grandmasters of the academy. I never heard of anything of Damien from the past days. I only knew that he was sent for his special mission, only him alone.

Due to that, I focused my days on solving the case of Grandmaster Diemapateigh.

“Good morning, class.” Master Alexander in our class for Physical Training and Swordsmanship subject.

Bumalik sa dati ang lahat makalipas ang ilang araw. Though, the investigation is still going on and the academy is still on high guard of the surroundings, somehow the students were back to class.

I’m looking at the new Alexander in the front. To be exact, observing him.

I’ve been observing him and what he’s up to. After his class today, lumabas ako sa aming classroom upang magtungo sa cafeteria para sa aking meryenda.

Nakasalubong ko si Alexander sa daan. He only smiled at me when we cross to each other. As if he’s not the person who served me for 18 years.

At our first meeting, I already knew that he is not the Alexander I’ve known. He is a different person. I’ve been observing him to know who is imitating Alexander.

Sa mga oras na ito, hindi dapat ako magpadalos-dalos lalo na’t nakaya nitong gayahin ang mukha ni Alexander. Kilala ko si Alexander lalo na ang lakas at galing nito sa pakikipaglaban. Ang makakatalo lamang sa kaniya ay nasisiguro kong mas malakas sa kaniya. Kaya kailangan kung mag-ingat. Gayong wala na rito ang totoong Alexander, hindi ko na masisiguro ang aking kaligtasan.

Kailangan kong kilalanin ang nasa likod ng pekeng Alexander. Kailangan ko muna ng ilang araw at tamang tiyempo.

A news of wild wizter rampaging in the city shocked all the people of Grandeur. The news of it reached the academy. The Council was summoned immediately.

“The Wizard Knights is fighting the “Hydra” right now and some is taking the people far from the battlefield. As of now, the casualties cause by the Hydra is still growing as of this moment.“ President Tadashi said.

There are only few people inside the hall. Some of the members of the council were on their own mission like Damien. The only person here is the President, Vice President, Secretary, one Warden, and the first year representative which is me.

“In this kind of catastrophe, the academy will send reinforcement outside. However, we should choose only the best of our students and other should stay in the academy to protect the academy in case of attack.” He said again.

President Tadashi spoken once again. “Grandmaster Risenfall already ordered the Paragon Owls and Black Ravens to fight the wild wizter. And two masters will go along with them which is master Alexander and master Qwerty. As for us, I need a one person to represent the Council.”

“I’ll go.” I bravely said. Alexander is going, this the most important for me to corner him.

The Council agreed after I spoke. The two guilds and the two masters are preparing right now. We will meet in the gate in 10 minutes.

I composed my message to Grandmaster Niche. It’s about time for us to corner the culprit for the death of Grandmaster Diemapateigh.

I prepared myself for battle after I sent my message to the Grandmaster Niche through secret magic message-sender.

Everyone is already prepared when I arrive at the gate. They look at me as if I’m incapable in this battle.

Naghintay muna kami doon ng ilang sandsli bago dumating ang ibang kasama. Nagsalita muna si Grandmaster Risenfall sa aming harapan.

“Your priority and mission is to defeat the Wizter, to help the weak, save the people, and above all protect yourself. You must comeback alive!” He said.

Grandmaster Farhana Blaze opened the portal to the battlefield outside for us to arrive fast. Before we entered the portal, I heard the cheers and support of the students for us, except for me. Hindi nakatakas sa aking tenga ang ibang sigaw na gusto akong mamatay sa laban at huwag ng bumalik sa academy.

Pinagkibit balikat ko iyon. Tinignan ko si Alexander na naunang pumasok sa portal. Sunod sunod na kaming pumasok doon.

I have a lot of things on my mind this time. But for now, I’ll focus on this Wizter.

I would never imagine that a Wizter would surprisingly attack the Grandeur Kingdom. This is the safest place against Wild Wizters. Walang wild wizter dito na makikita dahil sa protection ng Wizard King. Matagal nang walang nakakatapak na Wizter dito maliban na lamang kung may pasektrong nagpapasok o hindi kaya ay nagsummon nito dito sa loob ng Grandeur City.

We arrived at the central plaze of the Grandeur City. Marami ang tao doon kaya ito ang magandang lugar para sa isang atake. Nang makita ko ang paligid, nasisiguro kong planado ang lahat ng ito.

Nakita ko sa kalayuan ang Hydra. Isa itong malaking ahas na mayroong pitong ulo. Malaking-malaki ito kaya nasasakop nito ang malaking bahagi ng plaza. Malawak ang plaze ngunit napapalibutan na ito ng maraming building sa paligid nito. Nakita kong nilalabanan na ng ibang Wizard Knights ang hydra. Halo-halo na ang mga taong nakahandusay sa paligid. Ang mga sugatan at may potential pang mabuhay ay kinukuha ng Wizard Healer Knights ng Grandeur.

May nilalabasan na iba’t-ibang magic ang pitong ulo ng ahas. Ang pitong ulo ng ahas ay naiiba ang kulay. Red, orange, yellow, green, blue, indigo, and violet.

“Black Ravens, support the Knights!” Master Alexander ordered. Agad namang sumugod ang apat na myembro ng Black Ravens sa Hydra. “Paragon Owls, prepare and analyze the situation.”

There are four members from the two guilds here. All of them are all strong in their own. All they need is the command, since their leaders is not here. As of now, the masters are their leader.

“Undine, support them. Heal their wounds and exhaustion.” Alexander ordered again.

“Yes sir!” An omega from the Paragon Owls come forward. From our place, he used his magic to heal the people around and the people who’s fighting the hydra using his water magic.

Isang Wizard Knights ang lumapit sa amin para sabihin ang tungkol sa kakayahan ng hydra.

“Bigla na lamang lumitaw ang Hydra sa plaza. Ang sabi ng iba, mayroong nagsummon nito. Hinahanap pa ang nagsummon sa hydra.” Sabi nito.

“Ang bawat ulo ng hydra ang mayroong iba’t-ibang mahika. Ang pulang ulo ay nagbubuga ng apoy. Ang orange ay kayang kontrolin ang lupa. Ang yellow ay kayang magpalabas ng iba’t-ibang sandata galing sa kaniyang bibig. Ang green ay mayroong tubig na mahika. Ang blue ay mayroong hangin na mahika. Ang indigo ay kaya nitong magpalabas ng kidlat sa kaniyang bibig. Ang violet ay kayang magbago ng poisonous na likido at usok galing sa kaniyang bibig.” Dagdag nito.

I don’t think the hydra was summoned by someone. Sa nakikita ko, ang hydra ay isang forbidden magic technique. Ang bawat ulo ay mayroong isang tao na mayroong mahika na katulad sa kung ano ang meron sa hydra.

Nabasa ko ang technique na ito. This technique offers eight people to make. Each head with person and the eight one is the heart of the hydra, the controller of the hydra. Basically, all of the seven heads is under the control of the person in charge of the heart.

This technique is forbidden because it needs to sacrifice life. In the context of magic, the only survivor is the one who activated the technique, the people inside the heart of the hydra.

“I don’t think that this hydra was summoned.” I confidently said. Agad kung nadama ang pagtingin sa akin mga Wizards at ang dalawang masters sa akin. Nanatili ang aking paningin sa Hydra. Sa ’di kalayuan, pinapakita ang video ng paglalaban at mukha namin.

“This the

Forbidden Eight Hydra Technique

of ancient Nicheon Kingdom.“ I said. Tumyempo ang video sa aking mukha kaya nasisiguro kong nakita iyon ng lahat ng tao sa Grandeur at sa academy.

“Y-yeah, I never thought about that.“Alexander said.

The Hydra continued to rampage, destroying the city and killing the people and the Wizards.

Marami ang sugatan sa paligid ngunit agad silang nagagamot ni Undine.

“I’m reaching my limit.” Saad ni Undine. Napatingin ang iba sa kaniya, habang ako ay nanatili sa hydra.

“If what Roe said is true, we need to aim for all the seven heads at once.” Master Qwerty said.

“Retreat!” Sigaw ni Alexander sa naglalaban. Mayroon ng mga sugat ang apat na galing sa Black Ravens ng umatras sila. Umatras narin ang ibang Wizard Knights kaya malayang nakakasira ng gusali ang Hydra.

“We need to seal the Hydra first before we could cut the seven heads.” Nilingon ni Alexander ang lahat tao roon. Dumapo ang kaniyang paningin niya kay Master Qwerty.

“Alright, I’ll do the sealing.” Master Qwerty said.

“As for the seven who would cut the heads,” He said. Pumili siya ng pito sa walo. Except for Undine and Me, all of the students from Grandeur Academy was chosen to fight.

Nanatili ako sa aking pwesto. Bahagya akong nainis doon pero ngumisi na lamang ako sa aking pwesto.

“Triton Sealing Magic of Earth!” Master Qwerty said. Mayroong lumabas na bilog sa taas at ilalim ng hydra. Dahil sa sealing magic na iyon, hindi na nakakilos ang hydra sa loob niyon.

“I can only hold the seal for 20 minutes.” Master Qwerty said.

“Remember to cut the head at once!” Master Alexander said. Agad umatake ng sabay-sabay ang pito.

Naputol nila ng sabay ang pitong ulo ng hydra sa unang subok nila. Agad nagsigawan ang mga tao sa paligid. Ngumiti ang pitong umatake sa Hydra. Inalis ni Master Qwerty ang kaniyang sealing magic nang lumapit ang pito.

“That was easy!” One of the seven said, from the Black Ravens. Tumingin pa siya sa akin at bahagya ngumisi.

Nagulat ang lahat ng biglang sumigaw ang hydra, bumalik ang pitong ulo nito. Dahil sa sigaw nito, napatakip ng tenga ang lahat, sa lakas niyon ay umabot iyon sa buong Grandeur.

“Let me, you failures.” I said. Inalis ko ang aking kamay sa aking tenga ng masanay sa ingay.

Hindi ko alam kong narinig nila iyon pero naglakad ako upang lumapit sa Hydra.

I only need two slash for this Hydra. Ang aking magic staff ay ginawa kong espada, manipis iyon, sobrang nipis niyon gaya ng isang karayom. Binigyan ko ng lakas ang aking paa at tumalon nang mabilis patungo sa Hydra.

Isang hiwa ang aking ginawa upang sabay-sabay na putulin ang pitong ulo. Sa sobrang bilis ng pagtalon ko sa ere, hindi ako napansin ng hydra. Isang hiwa pa ang ginawa ko patungo sa puso ng hydra.

Bumagsak ako sa lupa matapos ng aking atake. Tinalikuran ko ang hydra at naglakad patungo sa aking mga kasama. Bumalik sa dating anyo ang aking magic staff. Rinig na rinig ko ang pagbagsak ng Hydra sa aking likuran.

To be continued…

Up Next: Chapter 39: The Killer

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Enjoy reading!

Open for donations:

You can send me any amount of load here: 09106774479 (TNT).

Hindi ko po kayo pinipilit ah, sa willing lang po mag donate. Thank you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 39: The Killer

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 39: The

Killer

Roe Blaze POV

“Hanging Swordsmanship Technique: Fourth Slash!”

After my attack in the air, as if I was hanging while doing mid-air movement and attacks, the Hydra died. Nang maka-baba ako sa lupa ay kitang-kita ko ang gulat sa mga mukha ng mga tao lalo na ang estudyanteng kasama ko at ang dalawang guro.

The swordsmanship technique that I used is a special technique solely for the chosen royalty of Airethale. Since the death of my father, no one from Airethale inherit this swordsmanship. Kaya alam kong lahat ng nakakita ng ginawa ko ay magugulat lalo na ang mga tao sa Airethale.

Iniisip ko pa lang ang mukha ni Adolphus at King Aaron ay napapangisi na ako. Sa tingin ko ngayon ay nagwawala na sila sa kani-kanilang pwesto.

No one knows that I learned this swordsmanship from my father. Everyone knows how important this swordsmanship technique is. This is the symbol of Airethale, the mark of the next King, the evidence of royalty.

This swordsmanship technique is one of the technique that is passed down only to the next King of Airethale. Since my father died, Adolphus went to Aaron’s side, and I left the Kingdom, no one knows that this was passed down to me. King Aarom himself don’t know how to perform this swordsmanship technique. I believe, he’s trying to imitate the technique but still failed until now.

This stunt of me today is a real slap to their faces. Hindi na ako magugulat na mas lalo pang tumindi ang galit nila sa akin.

The body of the Hydra perish, living nothing but the eight bodies of people inside it. Nakita ko ang tuwa sa mga knights nang makitang natapos na ang Hydra.

Kung mayroon mang hindi natutuwa, ang estudyante lamang na galing sa Black Ravens at ang gurong si Alexander. Kitang-kita ko ang kunot nilang mga noo, gulat at galit nilang mga mukha. Nasisiguro kong naiinis lamang ang Black Ravens dahil ako ang tumapos sa Hydra pero ang mas lalong pinagtuunan ko ng pansin ay ang mukha ni Alexander.

Gulat na gulat siya. Nakita ko pang nagbago ang kaniyang reaksyon sa mukha na parang galit bago nagbago iyon at naging masaya. Nang tuluyan akong makalapit sa kanila ay siya ang naunang bumati sa akin.

“Good job, Roe! No one can beat the genius of this generation!” Alexander joyfully said.

Genius, my ass!

Ngumiti lang ako bilang sagot sa kaniya.

“Wow, I couldn’t believe my eyes. I never thought that I would see the legendary swordsmanship technique of Airethale!” Master Qwerty said, smiling at me.

Kitang-kita ko ang tuwa sa mga taong nasa aming paligid. Kahit marami ang nasugutan at mayroong mga nasawi, hindi matatakpakan ang tuwa ng mga tao dahil nalagpasan nila ang nangyaring sakuna.

It was evening when we settled down. Nagpapahinga na kami matapos tumulong sa lugar. Marami ang mga nagkalat na mga semento at iba pang kagamitan sa paligid. Marami ang ginagamot na nasugatan sa nangyari. It was part of our mission to help in the renovation and mitigation after the incident.

Hindi nawala sa aking paningin si Alexander. Nakita ko narin sa paligid ang ilang mga tao ni Grandmaster Niche para sa aming gagawin. Tahimik at tago silang nakihalubilo sa mga tao sa paligid. Nagmamasid at nagbabantay sa susunod na mangyayari.

I’ve been watching Alexander ever since he came back to the academy. Using one of my tamed Wizter, I did able to learn the impostors’ plan. I’ve heard that this attack is part of “their” plan. That’s why, I did everything to be part of this.

Moreover, he’s planning to escape today. I’ve heard that they are now planning their attack against the Kingdom of Grandeur.

“The bodies that we recovered from the Hydra is useless. They don’t have tongues and fingers, as if they are planned to keep quiet and avoid giving any information.” General Winstein, one of the Eight Generals of Wizard King. He was late when this happened.

“What about their mind? We could use our Mind-reader machine on them.” Master Qwerty suggested.

“It is also one of our problem. The machine couldn’t read their memories. There is something that blocked our access to their brains.” General Winstein said.

“But we will continue to investigate in this matter. I came here to inform you about this and I would like to inform you about the invitation given by the Wizard King himself to all of you.” He added.

Nagulat ang iba sa biglaang invitation. It’s to be expected that you will be rewarded when you accomplished something in this world. It will also be added in your credits in the school.

“Of course, you will receive rewards for what you did today. This is a great achievement and it deserves a reward!” General Winstein happily said.

“Later, you will be taken to the Palace for you to have your dinner and rest for tonight. The rewards will be given to all of you tomorrow. Well then, continue your rest as we wait for your ride.” General Winstein said, tinignan niya kami. Nagtagal ang tingin niya sa akin bago siya tumalikod at pumunta sa ibang Knights para tumulong.

Since we are going to the Palace, Alexander will be escaping before we go. He would find any ways to escape. If we could enter the Palace, it would be impossible for him to escape.

Pero dumating na lamang ang sasakyan, hindi parin siya tumakas. Nanatili siya sa aming sasakyan patungo sa palasyo ng Wizard King na walang ginagawa. He never did something that could make him suspicious. Hanggang sa dumating kami sa palasyo ay hindi siya tumakas. As if he knows that we are on guard of him, he changed his plans.

The soldiers of Grandmaster Niche is still hiding, waiting for the signal that will never come. Wala silang magagawa hanggan’t walang ginagawa si Alexander, the fake. I couldn’t send a signal to them to attack.

Since they are professionals, I just hope that they will still on guard. Because any moment now, Alexander the fake will escape to met his comrades!

“We great the Wizard King!” All us said as we bow to him. We are on knees and our forehead is on the floor, as a sign of respect for him.

“Welcome great Wizards! Now stand up,” It was the Wizard King who greeted us. We are now inside the throne room of the wizard king. “I watched the fight a while ago, I thought I’ll be going there to help.” He winked at me as he goes down from his throne. Agad naman kaming yumuko matapos masulyapan ang kaniyang pagbaba.

“It was a great play. The only left now is for my wizard knights to investigate this incident.” He said. Lumapit siya sa amin, ang nakikita ko lang ang kaniyang paa dahil nakayuko kami.

His presence is very different. It shouts for power and dominance. It is more powerful than Grandmaster Diemapateigh’s presence. He’s a Wizard King indeed.

“Now now, I know you are all hungry right now. We’ll go to the banquet that I have prepared for you!” From his voice, I could say that he is smiling. I guess he was very happy.

“After you, Great Wizard King.” Master Qwerty said and we followed the Wizard King to the Palace’s Banquet hall.

Sa malayo palang ay naaamoy ko na ang bango ng pagkain. Nang makarating kami ay bumungad sa amin ang sobrang grandeng mga pagkain sa isang mahabang lamesa. Hindi ko mabilang ang upang nakapalibot sa lamesa. Ang tumitingkayad lamang sa mga upuan doon ay ang upuan ng Wizard King. Nasa dulo iyon at pumapagitna sa dalawang linya ng mga upuan.

“Don’t be shy and fill up your stomachs!” He said kaya agad kaming umupo sa lamesa. We were sitting near the Wizard King. The servants lead us to our seats, malapit sa kung nasaan ang upuan ng Wizard King.

We stared eating. None of us were speaking as we devour different kinds of foods. These are very delicious! This is different to what I have eaten so far. Though the foods is familiar, it still tasted good.

The foods that is served to us is similar to the foods from my past life. I looked at the Wizard King. Ako lang ata ang naglakas loob na tignan siya. My schoolmates and teachers are busy to eat. I think they are just nervous around the Wizard King that they couldn’t look at his face. But I am different.

‘I know these foods are your favorite’ He whispers. Gumalaw lang ang labi niya at walang lumabas na mga salita doon pero agad ko iyong naintidihan.

Kumunot ang aking noo. I have only introduce these foods inside that dimension and when I and Alexander is living in the forest. These are foreign foods for the people here in Wizardia.

Binalik ko ang aking tingin sa aking pagkain. There’s noodle in my plate and some meat. It was prepared similarly to what “batchoy” looked like in my past life.

Well, I’m grateful that I could taste this food. It has been since months since I have tasted this food. I missed the cuisine in my world!

“How’s the foods?” The Wizard King asked.

“W-well, I’m not familiar with these foods but it was delicious! I have never seen and tasted these kinds of foods before. This is a great honor!” Master Qwerty happily answered the Wizard King, as if he is really enjoying the food that he ate.

The other student agreed too. Even Alexander the fake seems enjoying the food. I smiled a little.

It was already evening when we finish our food. Inatasan ng Wizard King ang kaniyang mga servants na dalhin kami sa kaniya-kaniyang kwarto para makapagpahinga ng matapos kaming kumain.

Humiga muna ako sa aking kama ng makapasok ako bago tumayo at pumunta sa bintana. Malaki ang bintana ng kwarto, binuksan ko iyon at agad dumampi ang simoy ng hangin sa aking mukha. Gabi na kaya malamig na ang simoy ng hangin. From a far, I could see the city lights. It was amazingly beautiful sight for me. The futuristic style of the city made me more amazed.

“Artha,” I whispered.

A person came out from one of the tress outside the palace. It flies towards me and stayed in my front.

Artha, is a evolved Wizter. He is a ladybug, an insect with the ability to hide his body and can fly. Aside from that, his six hands are poisonous. His body is in human form, but he is wearing a red cloth that covers him from head to toe, with big black polka dots.

“How’s the progress of your investigation?”

“Artha is reporting to our lord. As you’ve ordered, the group members are now inside each territory for the investigation. The dark side already knows the location of the Wizardian Core pigment in Grandeur, Nicheon, and Wisteria. They still have not known where is the pigment in Airethale. The most important thing is that they are already holding the pigment in Infernia, seems like the kingdom is working with them. I have also find out the relationship between the Grand Rebels and the dark side.” He stop talking for a moment.

“What is it?” I asked him, looking at his face.

“It seems like they are using the rebellion as a cover up to take the pigment from the Kingdom.” He said.

“Is it means that there will be another group that will attack the Grandeur?” I asked.

“Probably.” Artha answered.

“Why would they take the pigment in Grandeur while they have not taken the pigment in Nicheon and Wisteria? The Wizard King is here.”

“It is certainly because the pigment in those kingdom can be easily taken.” He said.

Artha is one of the members of a group formed by me to help me. They consisted of evolved Wizter from different kinds. They are my shadows and the group that will gather information for me. They couldn’t enter the academy that’s why don’t have the opportunity to report to me. There’s also a barrier in this palace but the Wizard King let them, in exchange the group will also report to the Wizard King. There’s also a secret group formed by the Wizard King but he said that the more, the merrier.

Well, it is really important to gather the correct information that’s why I let him.

Artha left a moment ago and its about time Grandmaster Niche’s pigeon will arrive.

Humilata ako sa aking kama at hinayaang nakabukas ang bintana, para kung dumating ang pigeon ay maari siyang makapasok.

“What will happen to our plan?” A sudden voice said. It was coming from the window I left open.

A grey pigeon was standing there. Its voice is similar to Grandmaster Niche that’s why I know it was Grandmaster Niche.

This pigeon is a messenger of Grandmaster Niche. Mayroon itong kakayahang magpadala ng mensahe. Kung ano ang sinasabi ng kaniyang ama ay iyon ang lumalabas sa bibig nito. At kung ano ang naririnig ng pigeon ngayon ay dumadating sa kaniyang amo. It was very convenient pet and way of communication. However, it doesn’t exceed the advance magical tools f communication here in Wizardia. The advantage only is that it will be hard for other to intercept.

“Please standby until tomorrow.” I know he already know that our plan to catch the Alexander the fake is a failure. “Please trust me on this.” I added.

Due to fatigue a while ago, I fall asleep faster than before.

In the morning…

“Met our heroes!” The Wizard King said, introducing us to the people of Grandeur.

“They are from the academy and I know you all have watch their fight yesterday. Today, we will award them.” He said. Nagpalakpakan at naghiwayan ang mga tao.

We are now standing in one of the balcony of the Palace. It was big and wide enough for people to stand. And it was tall enough for people to look upon. Nasa pangatlong palapag iyon ng palasyo. Ang mga tao naman ay nasa harapan ng palasyo, ilang metro ang layo sa entrance nito. Mayroong mga wizard knights na nakapalibot sa kanila upang pigilan silang pumasok at lumapit sa palasyo.

Sobrang dami ng mga tao ngayon. The road towards the palace is now full. Mabuti na lamang at malawak ang kalsada.

“This award will be given to them for their heroic deeds. With this award, these heroes will receive their perks as a hero of Grandeur. They will have unlimited money and unlimited access to every shop in Grandeur City!” The Wizard King said. His voice were embedded with magic for the whole nation to hear.

One of the Generals of the Wizard Knights of Grandeur gave the awards to us. It was a golden button with the design of a sun, a symbol of hero from Grandeur. Now that the General standing in front of me to give the award, I remembered him. He was the General yesterday.

“No one can stop us, even you failure of Airethale. You fail to protect your kingdom and parents, you can’t protect the world.”

He said while smirking. Tinalikuran niya ako at naglakad patungo sa gilid, kung nasaan ang ibang Wizard Knights. Sinundan ko siya ng tingin. Nilingon niya akong muli. Nanatili ang kaniyang ngisi.

In the perspective of others, his smile is normal. But for me, it was malicious. A traitor. An evildoer.

Ngayon ko lang napagtugma kung bakit siya late kahapo. He was part of the plan. He is a traitor.

Inalis ko ang aking tingin sa kaniya at binalik ang tingin sa harapan, sa mga taong nagsisigawan at tuwang-tuwa sa nangyari. For them, they were saved. But they don’t know that something disastrous is coming.

The peace is fleeting. And it is my job to protect these people, their family, the children and their smile.

Even though this world has forsaken me, I couldn’t forget the God’s teachings.

“You will save this world. Now go and destroy the darkness.”

One of the Gods said to me before I left that dimension.

It’s about time that we will left for the Academy. As for the traitor, I will speak with the Wizard King later. I should talking to the Wizard King for now to avoid more conflict. Probably, there’s eyes that watching me right now.

Natapos ang awarding at pumunta kami sa throne room upang hintayin ang aming sasakyan. We waited there for a few minutes. The Wizard King is now in his office that’s why he couldn’t send us because he has something important to do.

“Great job for our successful mission.” Master Qwerty said. Nasa sasakyan na kami ngayon patungo sa Academy. All of us were inside these magical cart. It was driven by a white unicorn with a purple tail.

Tinignan ko si Alexander the fake, he was still acting normal. Hindi ko siya nakitaan ng kahina-hinalang kilos.

We continued our travel normally. When we were about to go through in one of the corners of the city, we were attacked. Agad kaming lumabas. Habang ako ay agad-agad na binantayan si Alexander. Saka lamang ako bumaba ay nang makababa siya. Nanatili ako sa kaniyang tabi.

Nakita kong nakahandusay na ang unicorn at wala ng buhay.

“Stay alert!” Master Qwerty said.

Maya-maya pa ay mayroong pumutok na smokescreen. Nabalot ng usok ang aming pwesto kaya hindi na namin makita ang isa’t-isa.

“Careful! Hide! They are shooting arrows!” From one of the guilds said. Boses at galaw na lamang nila ang aking naririnig.

“Mystic eyes.” I said. It was a magic skill I learned from one of the Gods. It is the ability to see through things, in darkness and also in these smoke.

Nakita kong naglakad si Alexander the fake na patago. Agad ko siyang sinundan. Nililingon pa niya ang aming sasakyan kaya agad akong gumamit ng aking magic skill.

“Mythicized Concealment” It was the ability to hide yourself, completely. No one can see through me or feel my presence, except if you’re as powerful as the Gods.

I clicked the magic rune drawn in my palm to send a message to the Wizards that is hiding. It was the signal for them to take action. Through the rune, they can locate me. I could already feel the presence of the others.

I continued to follow Alexander. His now going to the Ground Zero, a place for commoners of Grandeur. This place is dangerous and full of abandoned buildings.

When he was about to turn in one of the corner of Ground Zero, I bind him in him using my air chain self made magic technique. He was now pasted in the wall, facing my direction.

“Who’s the bastard playing tricks on me?!” He shouted, frustrated.

“Its me.” I said, as I slowly showed my self.

I wanted to toy him for a while but he might escape. Nasa sulok pa naman kami masyado ng Ground Zero. Maliban sa mga sirang building ay wala akong makitang ni isang tao. This place is abandoned or the beggars is now hiding.

“Ha, the failure prince of Airethale. Bastard, release your teacher.” He said, smirking when he saw me.

I slowly walked towards him. Kahit na mataas pa ang araw, medyo may kadiliman na ang aming pwesto. The sun rays can’t penetrate this place due to the cramped building around us, making the place darker than any place here. Kuting ilaw lamang ang tumatama sa paligid, sapat na para makita naman ang anyo ng isa’t-isa.

“Why should I? As far as I remember, no teacher would go here alone.” I said. Huminto ako sa paglalakad ng ilang metro na lamang ang layo naming dalawa.

Wala pa dito ang iba. I shouldn’t do anything careless until Grandmaster Niche should I arrive.

“Why are you doing this to me? I am your teacher!” He asked.

“Ask yourself. For your information, you are not my teacher.” Malalim ang boses na sabi ko.

“Ha! I know you royalties always make your servants a cannon fodder!” He said.

“Well, I’m no longer a royalty and you are not my servant. I should be the one asking you right now. Where is Alexander?” Malalim ang boses na tanong ko sa kaniya.

“I guess there’s no point of denying right now. I KILLED HIM!” He said while smirking.

“You fucker!” Without hesitation, with all my strength, I punched his face.

To be continued…

Up Next: Chapter 40: The Grand Rebels

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation! Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

Enjoy reading!

Due to the author’s status as a student, I’m asking for donations for internet purposes.

You can send me any amount of load (No Gcash/Load only) here: 09106774479 (TNT).

Hindi ko po kayo pinipilit ah, sa willing lang mag donate. Thank you!

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 40: The Grand Rebels

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 40: The Grand Rebels

Asahi

Nuzumaki P.O.V

A few days ago…

I was walking in the darkest road of “Ground Zero”. Ground Zero is the place for the people of Grandeur who are poor, especially the commoners and beggars. Karamihan sa mga tao dito ay lugmok sa hirap at utang. Talamak ang krimen at sunod-sunod ang patayan dahil narin sa kawalan ng suporta galing sa Wizard Government ng Grandeur Kingdom at sa mismong Wizard King. It is the smallest part of Grandeur city kaya hindi iyon sikat at kita ng ibang taong pumupunta sa city.

It’s similar to Tondo in Manila, but much more urbanized with these tall abandoned building.

Nakapasok ang aking magkabilang kamay sa butas ng aking pantalon. Astig na naglalakad patungo sa aming lungga kahit na hindi naman talaga tigasin. I’m faking it. I will be in trouble if I won’t.

Dumating ako sa aming lungga. Naroon na ang karamihan sa amin. Ang aming lungga ay abandonado at sirang building sa pinaka-centro ng Ground Zero. Nakakalat ang mga sementong wasak at sirang mga upuan sa paligid kaya doon nakaupo ang aking mga kasamahan sa organisasyong ito.

“Bakit ngayon ka lang?” Si Phinx. Isa siyang Wizzean galing sa Infernia. He was from another branch but still part of our organization.

“Anong pake mo?” Sagot ko sa kaniya. Mayabang na nakatingin sa kaniyang mga mata.

“Aba. Ang tapang mo na ah.” Saad niya at tumayo siya sa kaniyang kinauupuan. Naglakad siya patungo sa akin habang hawak-hawak niya ang kaniyang paboritong armas. Isa iyong manipis at mahabang espada. Kunti na lamang at magiging isang karayom na iyon dahil sa nipis at tulis. Pero kung tutuosin ay karayom nga iyon dahil isa siyang witch craft Wizard.

“Enough.” Dumagundong ang boses ng aming leader bago pa tumama ang espada ni Phinx sa aking mukha. Handa na sana akong labanan siya kung hindi lang dumating ang aming leader.

“Is everyone here?” Ang kanang kamay ng aming leader ang nagsalita. Nakatayo siya sa kanang bahagi ng aming leader. Sa kaliwang bahagi naman ng aming leader ay ang kaliwang kamay niyon, magkakambal ang dalawang iyon na parehong nakasuot ng maskara.

Walang sumagot kaya nilibot na lamang niya ang kaniyang paningin sa amin. Nakatayo sila ngayon sa gitnang parte ng aming lungga, kung saan sila sumulpot.

“The day is near. Prepare yourself and your armies. We’ve gathered enough men and now is the time for us to take over this land.” Our leader said, tinaas niya ang kaniyang kanang kamay upang ipakita ang kaniyang tattoo. Ang palatandaan ng aming grupo iyon. Agad ko namang tinaas ang akin sa kaliwang kamay ko. Ang iba namang ipinakita ang kanilang mga tattoo sa iba’t-ibang katawan nila.

Our tattoo is an unalome, the only difference is the one on the top. Ang aming leader ay dragon ang sa taas para sa pinakamataas na ranggo, ang leader naman ng bawat grupo ay phoenix, ang akin naman ay ahas, para sa mababang ranggo. Sa myembro naman namin ay lutos, ang pinakamababang simbolo sa aming grupo.

“All hail, Grand Rebels!” Everyone said. Our leader then vanished in the air after that.

We are the Grand Rebels. We are planning to start a rebellion in the kingdom of Grandeur. All of the oppressed and many more is part of our organization. But most of the members are abandoned members of their own family and nation.

Ang karamihan sa amin ay mga mahihina ang mahika at hindi pinapayagang mamuhay ng payapa sa kani-kanilang mga kaharian. Galing kami sa iba’t-ibang tribo at lahi sa buong Wizardia.

We only have one goal. To fit in in this world peacefully and to live with freedom.

Tinignan ko si Phinx na bahagya pang naiinis sa aking tabi.

“Aalis na ako dahil kailangan ko pang pumasok bukas.” Saad ko at nagsimulang maglakad. Paalis narin ang iba papunta sa kanilang mga territory. Si Phinx naman ay nakatingin lang sa akin ng masama pero hindi ko iyong pinansin.

Bagong myembro pa lamang nila ako kaya hindi ko masyadong kilala ang mga taong parte ng grupo. Lalo na ang aming leader. He looks like someone from the Royal Family dahil sa uri ng pananamit nito at kung paano siya magsalita.

Ang lahat ng naroon ay lider ng kaniya-kaniyang mga branch. Ako lang at si Phinx ang hindi, kaliwang kamay lamang kami ng aming leader. Labing lima ang naroon kanina, wala ang sampo kasama na ang aking “kuya”, ang nagpasali sa akin sa grupong ito. Ang “kuya” lamang ang nakita ko ang sariling army, hindi pa ang mga iba pero tiyak ko na marami ang mga iyon lalo na sa bilang at lakas nila.

Tuluyan akong nakalabas sa Ground Zero at naglalakad na sa isang sulok papunta sa syudad. Agad akong nagpalit ng anyo para sa aking paghahanda sa aking pagpasok bukas sa Grandeur Academy.

I’m Haruto Nuzumaki’s brother. He was my father, my mother, my brother and teacher. Siya ang nagturo sa akin ng mga techniques. Lalo na ang pagpapalit anyo. At ang

tinuturing

kong master .

My brother was part of this organization but it goes also to me. I believe in their goal and I want to be part of them, to change this world and be part of the history.

Tinignan ko ang aking mukha sa salamin. Alexander’s face, one of the Great Guards of Airethale before is now in my possession.

Your face is pretty handsome and yet so useful for me, my childhood friend.

Present time…

I did not expect that I would get caught this fast. Nalalasap ko pa sa aking labi ang aking sariling dugo galing sa aking mga sugat na natamo.

Hindi ako nawalan ng malay habang ako ay ginugulpi nila kanina hanggang sa makarating kami dito sa presinto sa loob ng Grandeur Academy.

Narinig kong binanggit nang mga kawal kanina ang pangalan ng lugar na ito.

“ Heavenly Precinct“

They call it heavenly but where I am chained right now doesn’t really suits its name.

Nakagapos ang aking mga kamay at paa sa mainit, makapal at malalaking bakal. Sa ilalim ko ay ang nagliliyab na apoy na kasing init ng lava sa isang bulkan. Kung mahina lamang ang aking kaalaman sa mahiya ay tiyak kong kanina pa ako naihaw dito.

Napansin kong tumitig ang isang bangtay sa akin, tinignan ko din siya at binigyan ng nakakalokong ngisi.

You all couldn’t make me utter any single word through this. I smirked evilly.

Ang mga kawal na nagbabantay dito ay nakatayo sa likod ng pader ng aking kulungan. Walang makikitang pinto sa pader na ito. Isang maliit na butas lamang ang aking nakikita kung saan nakabantay ang mga kawal.

This cell is like a dome with no holes except for the one where the guard is. I guess its hard for me to escape and since this is hidden somewhere in the academy, it will be hard to infiltrate from the outside.

I close my eyes. Even if you chain me here for years, you will never get a single information from me. And there, I remembered the day I take Alexander’s face.

“Hey…” I whispered.

“Oh hey.” He replied.

“Do you remember me?” I said, looking at his eyes.

“No…” He said, binalik niya ang kaniyang tingin sa papalayong bulto ng isang estudyante.

“It’s me…” Pinakita ko ang sugat sa aking leeg.

Lumingon siya agad.

“B-beatrice?” He asked.

“Yes. Thank you for remembering me.”

“How could I forget you?!” He exclaimed.

He excitedly taken me outside the crowd.

“How are you?” He asked.

“Well, I’m doing fine. Still living, I guess.” I answered him wholeheartedly.

“How did you get here?” He asked.

“I was sold…” I smiled to him.

I was taken as a prisoner by the Inferian warriors during the war between Airethale and Infernia and was sold as a slave after the war.

“I’m now working under my master in a bar.” I added.

After that encounter, Alexander always visited the bar where I work. Since then, we always talked. Until to the point where he bought me from my master so that I could be freed.

“For the mean time, live with me.” He suggested.

I ended up living with him.

Three weeks have past since then. After Alexander came back, I grab his neck and kissed him.

“Beatrice…” Alexander kept the distance between us.

I released my pheromones so that he could realize what’s happening.

I’m Alexander’s childhood friend, nagkahiwalay lang kami dahil sa nangyaring digmaan noon.

He kissed me back and ended up in the bed, burning with our desires.

I always keep my feelings for him.

The hatred I felt for him.

I grab his neck. Sinugatan ko siya ng kaunti doon at sinipsip ang kaniyang dugong umagos sa sugat.

He’s dead. The people from our group arrived. Kinuha nila ang katawan ni Alexander habang nakabalot sa maliit na cellophane. Hindi ko alam kung saan nila dadalhin ang kaniyang katawan pero wala na akong pake doon.

Roe Blaze POV

“How did an impostor like him entered the academy?!” Grandmaster Risenfall said.

We are inside the Great Grandmaster Hall right now. I’m here together with the other Grandmasters for our meeting regarding Teacher Alexander the fake’s case.

“The students may have been harmed during their mission!” One of the Grandmasters exclaimed, it was Grandmaster Do Bong Shun with a pan in his mouth.

Grandmaster Farhan Blaze, the currently in stand head of the Grandmasters and the principal of the Academy looks calm from her own table.

“We should be focusing on investigating the person in the precinct. What and where may have our mistakes lies in this case shall be discussed later but soonest.” Grandmaster Farhana Blaze calmly said.

After that, the people inside the hall went silent.

“Grandmaster Risenfall, please.” Sumenyas siya kay Grandmaster Risenfall upang bigyan ito ng pahiwatig na magsimula na.

Using his magic, Grandmaster Risenfall made the projector in the middle of the hall glow where it ejected an image.

“This is Asahi Nuzumaki, member of the Grand Rebels. All we know right now are his ability, he certainly have the magic of transforming from person to another. Aside from that is completely unknown.” Grandmaster Risenfall said. The projector ejected another image.

“He is related to one of the Grand Ten, Haruto Nuzumaki. His mission here, according to our speculation is spying. He’s maybe related to the death of the late Grandmaster Diemapateigh.” He continued.

“Hmm… The Grand Rebels is taking their action faster than we thought…” Grandmaster Farhana uttered.

“Yes, that is correct. According to our intelligence group, they are making various moves across the Kingdom of Grandeur. The Grandeur Knights are working outside 24/7 as per order by the Wizard King.”

“Here are the incidents from the past months which is related to the Grand Rebels,” Grandmaster Risenfall said and presented a table in which we can see the event, the place, when it happens and what are the casualties.

From the past two months, there is a report of 123 missing Omegas. At the same time, various Wizters occured mysteriously outside and inside the Kingdom of Grandeur.

The latest event was the death of Grandmaster Diemapateigh and the occurrence of the Wild Wizter in the city.

They are boldly showing what they are capable of doing.

The people of this Kingdom for sure is relentless but I guess the Wizard King is doing his job properly huh.

After that meeting, I went back to our mansion. No one was here.

I guess, Damien was still on a mission.

Kinabukasan, agad akong nilapitan ni Venom ng makita niya akong papasok sa cafeteria. Dahil wala akong ganang magluto, dito ko naisipang kumain.

“The Wind Princess is here!” He shouted.

Naramdaman ko agad ang lahat ng mga paningin ng mga estudyante. Biglang umingay ang loob ng cafeteria dahil sa pagsigaw niya.

All I am hearing right now was what I did during our mission outside. I am hearing their praises but I didn’t mind them.

Hinala nalang ako ni Venom patungo sa aming lamesa matapos niyang gumawa ng eksena. May mga gusto pang lumapit sa akin pero hindi din sila tuluyang nakalapit.

There were already food on the table. Kaya walang sabi-sabi’y kumain na ako, hindi napansin ang mga kasama sa lamesa.

May isang tumikhim, napatingin ako sa banda niya ng maulit muli iyon. Our Captain was looking at me while there is a food inside my mouth.

Kinunot ko ang noo ko. Hindi siya nagsalita kaya yumuko akong muli upang ipagpatuloy ang pagkain.

“You did a good job.” Raventhorn finally said.

“That’s not just a good job, Captain! It was amazing!” Uno Bastardos added.

“HAHAHA Even my mom said it was amazing too!” Venom said, while laughing. His mom were an Infernian right?!

Napilitan na lamang na makitawa ang ibang nasa table namin dahil sa kaniyang sinabi. Wala sigurong pake tong si Venom sa history ng pamilya namin.

I was done eating kaya nagpaalam na ako sa guild para lumabas. Kahit wala pa silang sinabi na pumayag sila ay tumayo na ako at naglakad palabas.

Pupunta pa ako sa office ni Grandmaster Farhana dahil mayroon daw kaming pag-uusapan ngayon.

Ito na ba iyon? Ang oras para tanungin niya ako dahil sa technique na aking ginawa?

Well, wala naman siyang magagawa kundi tanggapin na na kaya kong gawin ang technique ng pamilya namin kahit tinaksil nila ako.

I’m the one and only living Airedale who can perform that technique.

If he will beg me to teach them that technique, ha who you sila sa’kin!

While walking, sa malayo palang ay nakita ko na si Adolphus. He was walking furiously from the office of the Grandmaster. I bet he talked with Grandmaster Farhana Blaze.

“You!” He shouted at me.

I smiled at him. Hindi ako nagsalita at tinignan lamang ang galit niyang mukha. Hindi ko siya nakita sa mansion kagabi kaya naudlot ang pinakahinihintay kong reaksyon, galing sa kaniya.

“How dare you take our family’s sword technique?!” He grabbed me by my collar.

“Sword technique?” I asked sarcastically.

“You are not allowed to perform that technique again! You are not a royal blood anymore! Only us can use that technique!” He shouted at dinuro-duro ako.

“Why can’t you use it then?” I asked and smirked.

“H-how… Even I c-can’t use that technique so you’re not allowed to use that either!” He said again. Binitawan niya ako pero galit parin ang kaniyang matang nakatingin sa akin.

“The sword technique was already gone since there’s no one from the Royal Family of Airethale can perform it.” I said seriously.

“There’s is no one.” I said again.

“All the people in world knows that its ours!” He shouted again.

“What ‘ours’? If you can’t perform it then it’s not yours.” Ngumisi ako.

“You s-stole it! Yes. You stole it from our family!” He shouted. Wala pa siyang masabi ng ilang minuto bago siya nakabawi.

“I guess there’s no point of talking with you.” I said at tinalikuran siya.

“Don’t turn your back on me while I’m still talking!” He shouted.

Naramdaman kong may papuntang mahika sa akin kaya humarap ulit ako.

Winaksi ko ang aking kamay upang pigilan ang mahikang papunta sa akin gamit ang hangin kong mahika.

Tinignan ko siya ng malalim bago tuluyang tinalikuran at bumalik sa paglalakad papunta sa office.

Ngumisi ako ng maalala ang mukha ni Adolphus na takot na takot. Well, I didn’t expect that Adolphus would react this way. Natakot na siguro siya sa’kin dahil kaya kong iperform ang sword technique ng pamilya habang siya ay hindi.

He shouldn’t though, hindi ko naman gagamitin sa kaniya ang technique na ’yon.

I entered the office.

“You’re here.” She said.

“…” I did not reply and quietly stood after I entered the room.

“Come here.” Sumenyas siya upang lumapit ako.

Nanatili naman akong nakaupo. Tinignan niya ako at ang upuan nasa kaniyang harapan.

She realized that I don’t want to sit that’s why she started speaking.

“We didn’t get to talk about this yesterday so…” She said.

“Hmm.” My only reply.

“How did you learn that sword technique?” She asked.

“Long story to tell.” I replied.

“Then, where did you learn that?” She asked again.

“From my father.” I replied.

“Obviously…” She uttered.

“Well, am I not allowed to use it?” I asked her.

“You are allowed to use it, if YOU ARE A MEMBER OF THE ROYAL FAMILY.” She answered.

“Really?” I jokingly asked her.

“Yes… Do you want to use it?”

“There’s no point of asking me that.” I said.

“Hmmm?” She looked at me.

“Whether I am allowed or not, I will use it. There’s no one here who knows how to perform though.” I smirked.

“I expected that. That’s why I will sent a letter to the Kingdom of Airethale letting you use that sword technique.” She smiled and lowered her eyes to the letter on her desk.

To be continued…

Hello! Medyo matagal-tagal din bago ako naka-update dito.

That’s why, I will be asking a question.

How is the story so far? Is it good or bad? Too much imperfections and loopholes?

Please answer my question honestly. Diyan ko iba-base kong icontinue ko ang story or i-re-revise ko mula sa simula hanggang dito.

Thank you so much!

Chapter 41: Death Threat

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 41

Death Threat

“Please be patient with Adolphus,” Grandmaster Farhana Blaze said when Roe went out of the room.

Roe nod as he walk towards the door, as if he was used of Adolphus. Roe knew all along that Adolphus have an behavioral disorder since they were young. Due to trauma he doesn’t know.

Napansin na niya iyon dahil sa paiba-iba nitong ugali sa kaniya. Roe can still remember the days where they are still a child.

There are times that Adolphus would ask him to play together but most of the time Adolphus would attack him out of nowhere.

They both made good memories together and for Adolphus, it was the time he sincerely felt happiness with Roe. Only with Roe.

But Adolphus couldn’t freely be close with Roe. He was threatened by his Uncle who gave him orders to bully Adolphus. That one and only Uncle who adopted him after the fall of their family.

Adolphus was strangely afraid of his Uncle during that time, as he was one of the strongest Magician in Airethale who could do anything. Even killing the young Roe.

That’s why, up until now, Adolphus continued to live as a puppet for his uncle.

For him, it was only the thing he could do for Roe. Becoming his Uncle’s puppet is the only salvation for Roe to continue living in this world.

Roe doesn’t know about this but he still doesn’t hold any grudges towards Adolphus. He’s too old to hold grudges towards a teenager. But if Adolphus would do something he doesn’t like, Roe would held his own sword against Adolphus.

“All Students of the Academy, classes are suspended and all students are advised to go through isolated training for this whole week.” An announcement was made throughout the Academy.

“As we go through difficult times, the only answer for all our problems is our own strength. Strength to continue going forward. Strength to trample our opponent. Strength for safety of our loved ones.” The speaker said.

This is a warning for an upcoming war. They announce it as fast than what Roe thought. Well, it is better to be prepared than do nothing.

As Roe walk through the students, he clearly notice the determination on their faces. Some looks worried and afraid. Some doesn’t even show any interest with what was announced, as if they are strong enough to handle any fight that they would go through.

There are millions of mages throughout the world. The people may think that they are safe due to that fact, but there are times that they shouldn’t trust that assurance as they don’t know who was the traitor and who would betray them when the time comes.

There might be more members of the Grand Rebels among all these students. Since Roe doesn’t have anyone who could trust here, he wouldn’t bother becoming there own grim.

‘I can kill them if I wanted to.’ Roe thought as he walk.

He have decided where to go to spent his time for the whole week. He came back to the mansion to clean it and arrange everything before he go to that ‘dimension’.

“Mommy!” As soon as Roe arrived, one of his son run towards him and hugged him. It was Daniel.

In here, Roe would spent his time and train for the whole week. He have sent Agila to the real world as his double there in case that something may happen when he is still here.

There might be emergencies there so he need to show up just in case.

He ordered Agila to stay inside the Mansion for him to avoid the students. No one will suspect him since they would think Roe is training inside the Mansion.

At the same time in the Academy, rumors were spreading so fast about Roe.

Inside one of the training hall of the Academy, students flock together to gossip about Roe.

“How could he dare to perform the Airethale’s best sword technique?! Where could he learned that? There is only one conclusion here: he is a member of the Grand Rebels!” One said, exaggerating the story.

“That make sense.” One replied.

“Right, who would taught him that technique aside from that organization. They could have perfectly copied the technique for Roe to use.” Another one said.

Roe again becomes the talk of the Academy due to these rumors.

Meanwhile, in one of the rooms inside the building. A certain group of people is having a meeting.

“How’s the tide going?” The person in one of the chairs with legs crossed said.

“It’s going well. 80% of the students have heard the story and they clearly believe that. It’s spreading until now like a virus.” One replied.

“We’ll destroy Roe before anything else. We’ll find a chance to dispose him. How dare he hurt my Adolphus!” The person a while ago said and grit her teeth.

“You may go out.” She ordered.

“Yes, Queen Summer.” The answered in chorus.

“Well, well, Roe. You will meet your demise on my own hand.” She laughed alone inside the room after she said that.

The students were busy with their own training. Some were training together and in groups to enhance there training. The vibes inside the Academy was so grim as a sign of the students preparation. Everyone is training hard except for one person.

It’s the 15th day since he received this red box in front of his room. As he open the door this morning, the box greeted him.

It keeps bothering him these past few days so he decided to open it today to check what’s inside. This is the first time that he will open the box. Since he thought that someone was pulling a prank on him, he didn’t bother opening the box until now.

“Ahhhh!!!” He shouted as he opened and saw what’s inside the box.

There was two red eyes inside the box covered with blood.

“What the fudge!” Matinding mura niya dahil sa takot at gulat.

Nanginig siya sa takot at gulat sa nakita. Binalikan niya ng tingin ang box. Doon, nakita niyang muli ang mga mata at sulat gamit ang pulang tinta na sa tingin niya’y dugo.

Friday the 13th

Your eyes will be ours

That was the text written on the box. Hoping that the person who sent it to him was still outside, he went outside to check the surrounding.

Nilibot ni Red ang kaniyang pangingin. Wala masyadong tao sa paligid. Dahil busy ang lahat kani-kanilang training. Hindi niya alam kung sino ang nagpadala sa kaniya nito.

Wala siyang matatandaang kalaban niya sa mga estudyante dito sa kanilang hall, kung saan nanatili ang lahat ng first year.

“Who would dare pull this prank to me?” He said as he went back.

Nanginginig ang kamay na pinulot niya ang kahon at sinara ito. Papunta na sana siya sa kaniyang training pero naantala lang dahil sa box na ito.

Dala-dala niya ang box palabas ng kanilang hall upang itapon ito.

Walang atubiling tinapon niya ito. He thought that it was a love letter at first so he didn’t bother to open it. Since he is not interested in love as of the moment. It was covered in red that’s why he misunderstood it.

Now that he opened one of the boxes and know that it’s a threat, there is a chance that all the other box sent to him these past few days were the same.

‘What’s the intension of the person that send this to me?’ As he walks towards the training ground, Red kept thinking of the box.

Whatever it is, it was so heinous! The eyes were real and its dripping in fresh blood. It was taken out from a person not too long ago because of that.

‘What does it mean when it said “your eyes”? They want my eyes? For what reason?’ He kept thinking as he training.

He doesn’t have a good feeling at this.

“What’s wrong with you, Red?” Yami asked Red.

They were training together right now in the training ground together with the other students.

Not too long ago, they became friends because of Roe. Right now, Yami was the only person Red was close with inside the Academy.

“Nothing.” He said. It’s not true as he kept thinking about that box.

He couldn’t focus on training because of that.

“Let’s rest first.” Si Yami ang nagsabi dahil napansin niya ang kasama.

Nagtataka siya sa mga galaw nito. Red is normally loud but today, he was so quiet and his answers were also short.

“What’s going on?” Tanong ni Yami sa kaniya.

“What?” Baling ni Red sa kaniya.

“You look like something is going on you.” Sabi ni Yami.

“Its not like you to ask first, Yami.” Tumawa ito pero halatang pilit.

“You can tell me what’s going on, Red. I am serious. We may not close for so long but I already know you very well.” Mahabang sabi ni Yami.

This is the first time that Yami didn’t stutter while talking. As he was worried about Red, he couldn’t mind the way he was speaking.

Napatingin si Red sa kaniya at tinignan ito. Normally, he would not look at any person eyes due to his mystic but Yami is now an exception.

Roe put a spell on Yami’s eyes so that he could look at him naturally. Thanks to that, he could see Yami’s face and eyes without problem.

Halata sa mga mata ni Yami ang sinsiridad kaya walang nagawa si Red para sabihin ang nangyari.

“Someone sent me a death threat,” Red started. He heard Yami gasped beside him.

“I don’t who sent it because it was being left in our front door.”

“Since when?” Tanong ni Yami. Halata sa boses nito ang takot.

Death threats are normal here in the Academy. And everyone know the severity of these threats. Everyone here is capable of killing someone. Even though killing is banned inside the Academy, some students may die in a suspiciously mysterious incidents.

“I think, since last month? It’s the 15th that I have received.” Red said.

Due to this, Yami and Red decided to stop training outside. It was Yami who wanted it.

“It’s better for you to stay inside your room for your safety. I’ll visit you from time to time.” Yami said.

“Don’t say it to the teachers, Yami. Let me confirm it first if this is a real threat or a prank.” Red said.

Red went back to his room together with Yami. He was afraid but Yami was more afraid than him. Yami would look everywhere, trying to find suspicious people for him.

Though Yami is overreacting, Red was happy that he finally found a friend who would care for him.

Yami was assured that Red safely arrived in his room. May kalayuan ang room ni Yami sa kaniya dahil nasa pangatlong palapag pa iyon at ang kaniya naman ay nasa pangalawang palapag.

He was alone on his room. This room is supposed to be for two person but the person who shared the same with Red left without saying anything. Its been a month but he hasn’t come back yet. He doesn’t even know that person name but he is familiar with that person’s face. His things were left untouched since Red is not the likes of invading someone’s things.

It was dark outside when Red decided to fall asleep. With worries, he slept. That threat still hunt him through the night.

In Red’s dream…

“Once upon a time, our ancestors was given the power to look through the memories of people for investigation and writing historical documents.” Mother Violet said as Red lay on his bed.

“One day, it was a hot summer and the blue sky turned into red like a blood. A prophecy has fallen into the Purpleheart mansion.” She said.

“What’s the prophecy, Mom?”

As a child, Red enjoyed the stories his mom tells every night. But this tale about the prophecy from the past ancestors were stuck inside his head.

“The prophecy said to our ancestors that one day ‘the Great Guardian will arrive and the eyes of the beholder of the core will be born from this house’.”

“Who is the Great Guardian, Mom?” Red asked his Mom.

“Time will come and it will reveal itself.” His mom answer.

“How about the beholder?” He asked.

“ Its you, Red that’s why never let anyone take your eyes from you, my son.“

Nagising si Red dahil sa narinig niyang kaluskos. Nang buksan niya ang kaniyang mga mata, nakita niya ang isang taong nakamaskara na nakatingin sa kaniya. May hawak itong patalim at handa na nitong iturok iyon sa kaniya.

Agad gumamit ng mahika si Red dahilan para tumilapon ang misteryosong tao.

Dahil malayo ang lakas sa pagitan nilang dalawa, malakas ang naging tama ng mahika ni Red sa taong nakamaskara kaya nahirapan itong bumangon. Hindi agad lumapit si Red nang makatayo siya galing sa kama dahil may hawak ang kaniyang na isang patalim.

“Who are you?” Tanong niya dito ngunit hindi ito sumagot.

Dahan-dahang tumayo ang nakamaskarang tao.

“Who sent you here?” Tanong niya ulit dito ngunit wala siya makuhang sagot.

Ngayon ay nag ca-cast na si Red ng spell sa kaniyang kamay.

“Answer me!” Sigaw ni Red.

Nakatingin lamang sa kaniya ang mata ng nakamaskarang tao at hindi nagsalita.

Dahil sa frustration kaya ginamit ni Red ang mahikang nasa kaniyang kamay ngunit na nullify iyon ng kalaban. Nagulat siya doon kaya hindi niya napigilan ito ng tumakas ito sa bintanang nakabukas.

Hahabulin na sana niya iyon ngunit pinigilan niya ang kaniyang sarili. There might be a trap if he will follow that person.

Red sat on his bed. He questioned his safety inside the Academy.

To be continued…

Author’s Note:

Thank you for reading and supporting, Wizardry Reincarnation! I am happy you reach this far. Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

I apologize for many grammatical and typographical errors above.

You can now ask me questions regarding the story or personal questions in the comments. I will answer your questions in the next update.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 42: Smudge

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 42

Smudge

“The Fire Pillar Stone was gone!” The Guardian of the Fire Stone shouted when he realized that what inside the glass that surrounded by protection magic is fake as there are parts that is fading in his eyes.

In his front was a circular glass in which there is a red stone floating inside it.

Lumapit sa kaniya ang ibang mga guwardiya sa para tinggan ang kaniyang sinabi.

They are the guards of the Grandeur Academy’s Magiceum

. A place where all magic items such as legendary magic books, weapons, scrolls, techniques and especially the Four Magic Stones are hidden.

This place is only known to the Grandmasters of the Academy and the guards inside this hall. Supposedly, no one can go in and out of this place except for the Grandmasters. The guards here can’t go out of this place since they have vowed to protect this place.

“Look at the other stones. Check if there are bleaks just like the Fire Stone.” The commander in charge of this place ordered. The other guards went to their own position after that.

He was Tanyo, the chief guard of this place. He remained near the Fire Pillar Stone together with its guardian. He look at Soraya, the Guardian of the Fire Stone.

Soraya knows better than anyone else what’s inside the magic glass, where the stones was kept. Its been years since he guarded the stone.

“The Water Pillar Stone! This is not real!” One of the Guardians announced too after he analyzed the stone in his front.

There are four stones floating inside four different glasses surrounded by magic sealing and scripts. The four stones are called the Four Pillars of Wizh composing of fire, water, land, and air.

The other two guardians came up with the same conclusion. That the stone inside the glasses are fake.

They have been guarding the stones for how many years but how can such thing happen?

If you look at it with your normal eyes, the stones floating inside the glasses are real. But it cannot deceive the eyes of these guardians.

Alarmed, Soraya look at Tanyo.

“We need to report it to the Grandmasters.” He suggested to the chief.

No one knows what and where these magic stones are used for. It was never known but it was ordered for all guardians to protect these stones at all cost.

Tanyo was deep in thoughts. There are only two person who went inside this place from the past weeks. Tanyo sigh. He just hope that his suspicion is incorrect and that person is not involved in this crime.

Because if its known, the person who dared to touch something as valuable as the Four Stones of Wizh will face no other than death.

Meanwhile, Red could no longer sleep after that attack.

His heart were beating so fast and he feel suffocated inside his room. He wanted to go out of the room but he couldn’t since he was too afraid to even stand. It was still dark outside and he might get attacked again.

Red in his deep thoughts were surprised when someone knock on his door.

The person outside stop hitting the door after three knocks.

Red remain on his bed. He was too shocked and afraid to even open the door. He only look at the door from his bed.

“Hello? Is there something wrong?” The person outside knocked again followed by this sentence.

The voice was familiar for Red. Kilala niya ang boses nang nagsalita galing sa labas.

Kaya kahit na nanginginig pa siya at pawisan pa ang kaniyang mukha dahil sa takot at kaba, binuksan niya ang pinto.

“I heard something loud awhile ago, coming from your room.” The guy immediately spoke when the door opens.

It was Luke Warden. Luke’s room is next to Red. Red forgot about that. They are basically neighbors.

Since the person who attack Red a while ago was push towards the wall where Luke’s room is, he might be disturbed by that.

“Ahh…” Red couldn’t speak. Nahihirapan siyang maghanap ng palusot.

“Ah! I j-just fell down from my bed while I was training my magic.” Red said.

Halatang nagtataka si Luke sa sinabing iyon ni Red dahil agad kumunot ang kaniyang noo.

It was still 1am and Red was already training?

“Are you sure?” Tanong ni Luke.

Sinulyapan ni Luke ang loob ng room. It was so messy. If Red was only training, his room shouldn’t look this bad. Luke could see that there were traces of magic and battle inside Red’s room.

Hindi sumagot si Red bagkus ay binaba pa niya lalo ang tingin, iniiwasang tignan si Luke na nasa kaniyang harapan.

“It’s not good to train at this hour. You need to sleep.” Luke uttered when he notice that Red wouldn’t answer his question.

“Uh.. N-no. I k-know that but I just couldn’t sleep tonight.” Red finally answered. Although, natutulog na siya kanina, naantala lang dahil sa biglang pag-atake kaya hindi na siya makatulog ngayon.

“Wanna take a walk with me then?” Luke asked Red.

From the past days, Luke have wanted to talk to Red. Gustong-gusto na niyang makausap si Red pero si Red na mismo ang lumalayo sa kaniya.

“A-alright, wait here. Mag-aayos muna ako.” Red answered.

Luke was surprised when Red agreed. He didn’t expect that. The door was now close and Luke remain standing in his place a while ago.

It took minutes for Red to prepare. Akala pa nga ni Luke ay hindi na ito lalabas dahil ang tagal nito bago lumabas.

Nakahinga ng maluwag si Luke ng lumabas si Red. Red is now wearing a black jacket and a black pants. Its probably cold outside, Red gotta keep it warm as they walk.

Kung wala lang sigurong nangyari ay hindi papayag si Red na makasama si Luke ngayon.

They were quietly walking as they went out of the mansion. It was so quiet since the students are now sleeping.

This is the first time that they are alone together after that accident when Red’s eyes suddenly activated while they are training together.

“The winter is coming.” Luke suddenly spoke as they walk.

Ang mga nadadanan nilang mga puno ay nagbago na, ang dati’y masagana at punong-puno ng mga dahon ay mistulang patay na dahil sa nalagas nitong mga dahon.

“I’d like to apologize.” Started the conversation again. Luke noticed that Red has no plan of starting a conversation with him.

They are still walking and Red is just quietly following beside Luke. They are now in the pathway were magic street lights and benches are put in the rear side.

Nagtaka si Red kung bakit humihingi ng tawad si Luke. Hindi niya maalala kung ano ang rason kung bakit ito humihingi ng tawad ngayon.

“I think I’m the one who triggered you last time,” Luke said.

Naalala na ngayon ni Red ang nangyari.

“N-no… I should be the one apologizing.” Red said.

He should be the one to apologize since he has the control over his eyes. Its his fault that he let his eyes react to what Luke have said.

“I’m sorry because of me, you get hurt.” Red said.

He knew that Luke get hurt when he was on rage in that incident. Based on what he have heard, it was Luke aside from Roe who went to help him when he was out of control.

Malala pa doon, narinig niya rin kay Yami na binabantayan siya nito nong nasa hospital pa siya kahit na ito mismo ay may sugat sa katawan.

“And I’d like to say thank you too, for what you did for me.” Red added.

Luke is now looking at Red. He saw that Red’s expression change. He looks calm right now. A while ago, Red looks bothered by something but it looks like walking help somehow for Red.

“No, I should apologize too. If I haven’t said that to you, you won’t act like that.” Luke said while looking at Red. They are still walking side by side.

Red laugh half-heartedly. For him, what Luke said was a joke. That’s what he thinks.

“I don’t even know if you’re serious about what you said but I didn’t act like that because of it.” Red denied.

Red has been denying what Luke said from the past days. He didn’t understand why would Luke feel like that towards him? He did something so outrageous to Luke from the past years!

Actually, he shouldn’t be with Luke in the first place if he was thinking normally since what he did was a crime worth his life. Muntik mamatay si Luke dahil sa kaniya!

“I was serious.” Luke said. “I was serious about what I said, Red.” Huminto na ngayon si Luke kaya napahinto rin si Red. Nakaharap na ngayon si Luke kay Red at nakahawak sa kamay nito.

Nagulat si Red sa sinabi at ginawa ni Luke kaya napaharap din siya dito.

“N-no… Maybe you just said that so you could take revenge for what I did to you before.” Red argued.

He’s been telling himself that Luke wasn’t serious and what Luke is saying right now is true. His mind couldn’t take this, he could accept this.

“If I said that just to take revenge on you why is that I keep thinking about you? Why is that I keep dreaming about you? If its for revenge, I would want to stay beside you.” Luke soft and slowly spoke these words while looking at Red intently.

Red couldn’t speak a word due to surprise.

“What I said is true. I f*cking love you, Red.” Luke continue. “If this is not love, why is that through the years, it was you whom I keep thinking about? Whom I am looking and the one on my pleas?”

“For the past years, my mind and heart is filled with our memories from that day!” Luke said.

It was so quiet since Red couldn’t utter a single word. Ang tanging maririnig na lamang ay ang ihip ng hangin at musika ng gabi.

They were under the magic street lights when Luke confessed his feelings.

“I…” Red was about to say something but Luke suddenly kissed him. Hindi na niya nagawang magsalita pa. It was just a quick kiss but Red was so shocked and bewildered.

“No. Don’t say anything. Let’s just go back.” Luke suggested but Red is now conscious of what just happened.

“No.” Red warned, making Luke stop midway when he was about to step back.

Hinawakan ni Red ang kamay ni Luke para pigilan ito. Matangkad si Luke pero kunti lamang ang pagitan ng tangkad nila ni Red.

Humakbang si Red ng kunti, sapat na para magkalapit ang kanilang katawan.

“You should know what I feel about you too,” Red said as he tipped his toe to kiss Luke. Red slowly kiss him first before it was followed by another.

Luke opened his mouth to answer Red’s kisses. In the middle of the night, with the freezing winds, two person is enjoying the warmth of each others kisses.

December

10, Wizh Calendar

Tuesday

It was morning already but the sun is nowhere to be seen in the sky. Mahamog at maambon ang kalangitan sa araw na ito. A sign that the winter is here.

Some students is now wearing their winter uniform as they walk towards their own destination. The winter uniform has a long blue polo inside, another dark blue jacket outside and dark blue thick leather like pants. A winter blue scarp was around their neck with the logo of the academy at its end. It was thick enough to handle the cold brought by the winter season.

Since this is the first fall of Winter, there are less students who went outside their mansion. They will probably their days indoors. Some students who’s strong enough or have the attributes of either water and ice; fire and air that can handle these cold winter is now training outside.

Masyado ng makapal ang mga yelo sa paligid pero salamat sa mga Wizters na naglilinis sa mga pathway at kalsada, nagiging madali ang paglalakad ng mga students para pumunta sa mga hall.

The cafeteria was unusually loud. Its winter, the fun yet coldest time here in the academy. Inside the cafeteria, you couldn’t even feel the coldness of winter. Since all the building inside the academy is design with magic that adopts and changes according to the climate of the environment outside. You will feel warmth even though its cold outside.

Anthony Diemapateigh sat beside Summer in their assigned table, the table assign for Alpha Ring member.

“Where is Adolphus?” Anthony asked Summer.

Annoyed Summer didn’t answer Anthony and rolled her eyes.

“Ha, guess Summer hates Winter.” Anthony Diemapateigh jokingly said. There were students who was sitting with them on the table but since they are too far with each other, they couldn’t hear what they are talking right now.

“I’m just mad. Adolphus wouldn’t come out their mansion! He said, he would be training on his own!” Summer burst with frustration.

“He’s still on their mansion? Have you talk with him last night?” Anthony asked.

“Are you kidding me? Its been 4 days since I last talked to him. He didn’t contact or tried to talk to me for that days!” Looks like Anthony’s question made Summer more angry.

“Maybe he just want to be together with his brother? He might be learning that sword technique from Roe right now.” Anthony spoke again.

“That bitch! Its all because of him! Now I know why Adolphus is ignoring me! Thanks to you.” Summer exclaimed.

Tumayo si Summer at akmang aalis na pero pinigilan siya ni Anthony.

“Where are you going? You didn’t even finish your food.”

“I’m going to his mansion. I’ll talk to him if he doesn’t want to talk me. I don’t care about my pride anymore.” Summer answered.

“Why would you carelessly go there?” Anthony questioned Summer as if he has a better a plan.

“Why would you stop me? I haven’t had s*x for the past four days because Adolphus is ignoring me!” Summer said blatantly.

“Why don’t you try it with me? In exchange, do me a favor.” Anthony smirked and teasingly stroke Summer’s arms.

Summer look at Anthony’s face. She can tell that he was scheming something.

“Why are you looking at me like that? You’ve done it with me before.” Anthony said again.

Yes, they have done it together but it was something that Summer regret because of what Anthony asked her to do after they had s*x.

It was years in the past and it no longer matter right now. As Summer’s heat is succumbing her to grab Anthony’s offer.

M

agiceum

“We need to find the stones as soon as possible.” Grandmaster Kaizen said.

Five of the grandmasters are gathered inside Magiceum. They are all here because the Four Pillar Stone are missing.

“How can this happen, Tanyo?!” Grandmaster Farhana exclaimed loudly. It was too loud and strong that made all the guardians of the Magiceum kneel.

The shout Grandmaster Farhana did sent shivers down to the guardians spine. It was powerful.

“We are sorry. We deserve death.” All guardians said while on their knees.

“This will not be answered with you apologizing. We need to find out who stole the stones.” Grandmaster Farhana spoke.

“We do not know who did this. We just noticed that the stones are fake today. Based on our analysis of these stones, the fake stones were put 15 days ago.” Chief of the Guardians, Tanyo said.

“How did the theft entered Magiceum?”

“There are no person that enter this place since the death of the former Great Grandmaster Diemapateigh except for two people…” Tanyo said.

“I’m sorry, I was late.” Grandmaster Risenfall who arrived late said.

“Grandmaster Risenfall and student Anthony Diemapateigh.” Tanyo asked while looking at the person who arrived a while ago.

Grandmaster Risenfall with no clue look at Chief Guardian Tanyo, confused of why his name was mentioned.

Grandmaster Farhana sighed loudly.

“For the past 15 days, no entered this place except for the two of them?” Grandmaster Farhana asked Tanyo who answered with a single nod of his head.

“Its clear, the only suspect for this incident are those two.” Grandmaster Do Bong Shun said while chewing food inside his mouth.

“But… Among the two of them, there’s only one person who can do this kind of trick.” Grandmaster Fuji Choji added and looked at Grandmaster Risenfall.

“Why are you all looking at me?” Grandmaster Risenfall said, without clear knowledge of what’s going on. He knows, he feel uneasy about this.

“The Four Pillar Stones of Wizh is missing. The theft change the stone with these fake stones.” Grandmaster Farhana said while looking at Grandmaster Risenfall.

“And the only person we suspect is you and Anthony. But it is clear to us that Anthony wouldn’t do such thing. You are one and only person who can do this kind of trick.” Grandmaster Farhana added.

“What are you guys scheming? Why would I stole the stones that the Master Diemapateigh love so much!” Grandmaster Risenfall said, slightly angered due to the accusations they are making towards him.

He was warned by Roe that something like this might happen since they have caught one traitor who infiltrated the academy. He didn’t expect that it will happen so soon!

“All of these are our own suspicion. If you didn’t take the stones, you should stay in the Heavenly Prison until we found the real culprit. But if its you who stole the stones, you need to return it right now.” Grandmaster Dyno Infernom said.

“Ha! I can’t believe that all of you would do something like this to me.” Hindi makapaniwala at bahagya pang tumawa si Grandmaster Risenfall ng sabihin niya iyon.

“Where is the stones, Grandmaster Risenfall?” Grandmaster Fuji Choji asked him.

“I told you, why would I take those stones?!” Grandmaster Risenfall shouted.

“We do not know what are those stones are used for except for the two of you.” Grandmaster Do Bung Shon said. Tinuro pa niya gamit ang kaniyang nguso sina Grandmaster Risenfall at Grandmaster Farhana.

“Of course we know what are those stones are since it was tasked for the two of us to protect it since we are the only disciples of Master Diemapateigh!” Grandmaster Risenfall said.

“Then, we couldn’t stole it either since we don’t know how to use it. Grandmaster Farhana wouldn’t stole it too since he haven’t visited this place since the death of Grandmaster Diemapateigh.” Do Bung Shun added, making the situation much more disadvantageous for Grandmaster Risenfall.

Without a choice, Grandmaster Risenfall was falsely accused. He was sent to the Heavenly Prison and was interrogated. It was ordered by Grandmaster Farhana to seized all of the places where Grandmaster Risenfall is living and find the stones as soon as possible.

“I told you not to come to my office for the mean time.” Slightly angered, the person sitting in the chair spoke. In his front was the table filled with papers. It was past 5pm afternoon when he entered the room.

“I heard you locked up Grandmaster Risenfall,” The person who entered said and laugh as he walk towards the chair in front of the table.

“Deserve.” He added. “How did you manage to lock him up?” He then asked.

“Why did you come here? Do you have something to say?” The person sitting on the office chair said, changing the topic towards him.

“Hmm… I have managed to control some good variables inside the Academy.” He said.

“It’s still not enough to cover up your mistake.”

The person who entered laugh.

“I’m sorry, I didn’t think that they would find out that fast!” He said. “But isn’t good? You manage to chain Risenfall.”

“What are those stones by the way?”

“It will be used to open the portal to the center of Wizardia, where the Wizardian Core is.” The person on the office chair said.

“Something like that really exist?!”

“Yes, so you need to keep it well until then. How’s it going on the Beholder Eyes? You need to take as soon as possible. That eyes will be used to completely open the portal.” The person sitting on the office chair is now browsing through papers on his front.

“The minions I’ve got is now moving according to my plan.”

“You need to carefully do this job or you’ll die by my own hands.” The high ranked magician warned.

“Yes, yes. I know my minions very well. They are all talented enough. They might be even able to kill your niece.”

To be continued…

Author’s Note:

Thank you for reading and supporting, Wizardry Reincarnation! I am happy you reach this far. Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

I apologize for any grammatical and typographical errors above.

You can now ask me questions regarding the story or personal questions in the comments. I will answer your questions in the next update.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 43: Missing

I do not proofread.

This

chapter is unedited.

Chapter 43

Missing

December 11,

Wizh Calendar

First Fall of Winter

Yami was planning to visit Red today but since there was someone already waiting outside Red’s room, he turned his back and went back to his room.

Nag dadalawang isip pa si Luke kung kakatok ba siya sa kwarto ni Red dahil masyado siyang maaga sa harapan ng pinto nito.

They ended up kissing last night but it was cut when flakes of snow falls. He couldn’t sleep last night due to that. Now, he wants more but he don’t want to make a mistake in front of Red that might waste his only chance. He wanted to pursue Red carefully and surely so he need to be gentle.

Binalingan pa niya ang papalayong bulto ni Yami. Naramdaman niya kasing may nakatingin sa kaniya kaya tinignan niya iyon.

Bumuntong hininga si Luke at nagpasyang kumatok na.

“Come in.” Red shouted inside.

Red was still laying on his bed when Luke went inside. Makapal ang kumot na nakabalot sa katawan nito tanda na nilalamig ito.

“Are you cold?” Tanong ni Luke sa kaniya.

“Y-yeah,” Paos ang boses na sagot ni Red. Tinignan niya lang si Luke na papalapit sa kaniya pero tumigil ito ng may masama ito sa sahig.

His room was messy, hindi pa nakakapag-ayos si Red sa kaniyang kwarto kaya marami pa ang mga nagkalat na bagay sa kaniyang kwarto.

“Oh, your window is open. That’s why you’re cold. “ Saad ni Luke nang tignan niya ang bintana dahil sa snow na nakita niya sa loob.

Now that Luke mention it, Red also look at the Window. Hindi niya maayos iyon kagabi kaya hinayaan na lang niyang nakabukas. Tanging ang kurtina lamang ang nakatakip doon.

“How did this get torn?” Luke asked curiously when he check the window.

“I-it’s because of the heavy snow.” Tanging sagot ni Red.

It’s true that the snow was heavy last night but it wouldn’t get destroyed like that. But Red couldn’t tell Luke that it was caused by something else.

He need to be wary and Luke might get involved in this that’s why it’s needed to be kept secret for now.

Hindi na muling nagtanong pa si Luke at tinulungan na lamang niya si Red sa pag-aayos sa kwarto nito.

“Why did you come here by the way?” Red asked.

“Nothing, I just wanted to see you. Is there something wrong?” Saad ni Luke at tinignan si Red na ngayon ay nakaupo na sa kama nito.

“Hmm, we just talk last night right? It was just only hours since then.”

“I just wanted to see you as soon as I wake up.” Luke said. It was clearly a lie since he haven’t had his sleep since they part ways last night.

“We are not even in a relationship,” Red murmured but it was heard by Luke.

Napahawak si Luke sa kaniyang salamin at habang tinitignan si Red na nakatingin sa bintana ng kwarto nito. Maya-maya pa ay nilapitan niya ito.

“I like you, you like me too. Isn’t enough for us to be in relationship?” Hinawakan ni Luke ang panga nito para mapatingin si Red sa kaniya.

“If I do this,” Luke kissed Red. “Does it mean that we are in a relationship?” Luke asked.

Red pushed Luke, enough for them to have space but it wasn’t so strong for Luke so their distance remained close.

“You need to give effort before we could call ourselves a couple.” Red said.

“What do you mean?” Luke asked.

“Don’t you have girlfriends before?”

“You are correct. Why would I find someone else when my hearts only wants you?” Luke firmly said, making Red flustered.

“I m-mean! You need to court me first!” Inalis ni Red ang tingin niya kay Luke, namumula pa ang kaniyang pisngi sa hindi niya malamang dahilan. Dahil siguro sa lamig ng hangin o ’di kaya’y dahil sa sinabi sa kaniya ni Luke.

“Do you want me to court you? Right, I’ll do that then.” Ani ni Luke. “I’m courting you starting today.” He added before standing.

“First, let me cook you a food. This is the first step, making you fall in love with through cooking.”

Ngumiwi si Red sa sinabi ni Luke dahil sa ka-cornyhan nito. Pero hindi niya inalis ang tingin niya kay Luke. Nakatingin na siya ngayon sa likod na naghahanda ng kaniyang makakain.

Red started to understand his body, heart and mind. His pheromones were telling him that Luke was the one for him, as they were reacting so bad to Luke’s presence.

But something was bothering him. His relationship with Luke is only getting started and he couldn’t completely trust Luke. Or it is more likely that he doesn’t want Luke to be involved.

Maya-maya pa ay mayroong kumatok, tatayo na sana siya pero agad nagpresinta si Luke na buksan ang pinto.

“Let me, just stay still in your bed.” Saad nito at pumunta sa pintuan.

Ginawa nga iyon ni Red pero nanatili siyang nakaupo sa kama.

“Looks there was a package for you.” Nagulat si Red sa narinig. Agad siyang napatayo ng makita niyang hawak ni Luke ang pulang box.

“Give me that,” Without saying anything, Luke give it to Red.

“Didn’t saw the person who give this?” Asked by Red and went through the door. Binuksan ni Red ang pinto para tignan kung may tao sa labas pero wala siyang makita.

“It was left there when I opened it,” Saad ni Luke sa kaniyang likuran kaya sinara ulit ni Red ang pinto.

“Is there something wrong?” Tanong ni Luke. Hindi pinansin ni Red si Luke at bumalik sa kama nito habang hawak-hawak ang box.

It was the same box. The same color, the same size, and Red still doesn’t know what’s inside.

Nagtataka si Luke dahil sa inaakto ni Red. Balisa ito habang tinitignan ang box na hawak nito.

“Perhaps, is there something wrong?” Tanong ni Luke ng makalapit siya dito.

“No…” Tiningala siya ni Red at agad niyang napansin ang pawis na lumabas sa noo nito.

Pupunasan na sana ni Luke ang noo ni Red ngunit hindi niya ito nagawa dahil biglang gumalaw si Red.

“No… I was just excited.” Red lied again.

Binaba niya ang box sa sahig at tinulak niya ito sa ilalim ng kaniyang kama.

“Why don’t you open it now?” Tanong ni Luke.

“I’ll open it later, how about your cooking right now?” Paalala ni Red dito.

“Right, I forgot about that.” Umalis si Luke sa harapan ni Red at bumalik sa niluluto nito.

He can sense that something is wrong with Red but Luke couldn’t ask him. He remained quiet but his suspicion was still there.

For the whole day and the next day, Luke spent his time with Red. Hindi niya ito iniwan at nilayuan.

He was courting Red so wherever he goes, Luke wanted to be together with Red. It was fun not until Red went missing.

“You’re here, Roe.”

“I greet the Water God, Watre.” Saad ni Roe at bahagyang yumuko.

The place where Roe right now is in Watre’s abode. This place was inside the biggest tree in

Heaven’s Dimension

, the dimension where Roe and his sons are hidden.

This dimension was the afterlife paradise of Wizardia. You can only enter this place when you’re dead but as the last Sigma of this world, Roe has the power to travel across dimensions.

There are only four dimension. The first dimension is the Wizardia where the people live.

The second was

Galaxian

Dimension,

it was a dimension between the Wizardia, Heaven’s and Pandemonium Dimension, the space and time of this galaxy. The third dimension was the

Heaven’s Dimension,

basically the afterlife world but only for those who was good when they are alive. Lastly, the

Pandemonium Dimension,

the hell of this world and where all evil go after death.

These dimensions were managed by the four known Gods. Gork, the God of Land is managing the Galaxian Dimension. Watre, the God of Water is managing Heaven’s Dimension. Magnar, the God of Fire is managing the Pandemonium Dimension. Only Agilos, the God of Wind was left behind in Wizardia.

Basically, the God’s were not gone but they gone to manage their own dimensions. All according to the

All Being’s

plan, the God of All. Roe, reincarnating to this world is all because of All Being.

It was hidden in the legends but all the known Gods were transmigrated to this world. They are all once a human of Earth like Roe. The only difference is that Roe was special, since he was reincarnated instead of being transmigrated.

“I told you not to greet me like that,” Watre who was not growing old since he was transmigrated here spoke.

The time in this world, in these dimensions were running faster than the time on Earth. 24 hours on Earth were equivalent to 240 days here.

Watre was a Japanese fisherman. He was struck by a thunder while fishing and when he woke up, he was already in this world. Watre was lucky enough to get isekai-ed as a Water god in this world. That explains the language that the Wisterian Kingdom is using.

Kung anong mukha ni Watre sa Earth kung kailan siya nag transmigrate ay ganon parin hanggang ngayon. Dahil ang apat na Gods ay hindi tumatanda.

Watre rose from the water inside his abode. He walks towards Roe, who’s standing at the edge of this pool-like lake where Watre was swimming and playing with its fish.

As soon as Watre comes out of the water, the water engulfed his body to become his attire. He is now wearing a clear dark blue with a shells gown that covers his lower body. As for his upper body, it was left without any cover as he walks. His muscles and abs were moving simultaneously according to how his body moves.

“I know the other gods have mentioned this, but let me repeat what they might have said to you.” Watre said to Roe.

“There was a fifth sigma who was transmigrated here at the same time as us. He went astray and defied All Being’s order that’s results for him to be demoted of his role, becoming a god. Your mission is to find that person and stop him at all cost. He was still inside Wizardia and we do not know how where he is right now and what he is up to.” Watre spoke.

“The day you are born here was also the day that person receives enlightenment, he was genius enough to remove his presence from us and was talented that he could defy the magic that flows within this world. Your mission is to stop him from destroying this world. If you can do that, you might have the chance to go back.”

Roe left Watre’s abode after he got the item that he would like to give to Yami. He went back to his house in this dimension. Since Roe was not allowed to meddle with the people inside this dimension, he created a barrier that protects his home from being noticed by the people of afterlife.

“Mom! You’re here.” Daniel hug Roe as soon as he entered the land. Followed by Damiel.

The twins are now old enough for Roe take them back to Wizardia. But the time has not yet come.

“I’m going out again.” Roe said to his son when they walk back to the house.

“Mom, can’t we go with you?” Damiel coldly asked Roe.

“I’m sorry. I will promise that when I came here again, I will bring you with me.”

“When is that?” Damiel asked again, looking at Roe with blank expression. “How long are we going to wait?”

Roe didn’t answer his son’s question. Instead, he left again with only Daniel giving him a kiss and watching him left. Damiel remain on his room after that.

“I’m sorry…” Roe said as he traveled back to Wizardia.

He was welcomed by sleeping Agila on his bed when he got back.

“Wake up, go back now with these sweets.” Roe said and take the packs of candies inside his cabinet.

“Give this to the twin. Make sure that they will eat, especially Damiel okay?”

“Understood!” Agila answered, smiled to him and went back to that dimension.

Roe doesn’t know what’s going on for a while. There was snow outside when he decided to take a walk.

He went across the student’s mansion but it was unusually quiet.

“Oh, you’re back.” Summer was smiling from ear to ear when she met Roe, the person she’s been looking for. Summer was with 3 person, the same people who always stick around her.

Roe didn’t answer and continued to walk. They are blocking the path but Roe doesn’t care and went straight between them.

Roe successfully pass them but he stopped walking when he heard something from Summer.

“Aren’t you worried? About your friend Purpleheart…” Summer said, while checking her fingers. Nakatagilid na ito ngayon dahil sa pagdaan ni Roe sa kanilang gitna.

Tinignan ni Summer si Roe na unti-unting humarap sa kanila.

“If you’re curious about her, follow us.” Summer said and mockingly express a sad and worried face.

Roe decided to follow them. He was certain that something happened to Red while he was gone and Summer might have something to do with that.

They are now inside one of the forest within Grandeur Academy. They walk further until they reach the point. One of the person with Summer holds a plaque and place it one of the trees body. After a while, a stairs towards the underground open on the ground.

Roe was still following them. Summer was smiling badly. Roe doesn’t know that he just entered a trap.

“We are here,” Summer spoke.

To be continued…

Author’s Note:

Thank you for reading and supporting, Wizardry Reincarnation! I am happy that you reach this far. Please don’t forget to vote on each chapter and leave your feedbacks on the comment section. I will really appreciate that.

I apologize for any grammatical and typographical errors above.

You can now ask me questions regarding the story or personal questions in the comments. I will answer your questions in the next update.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 44: Miraculous Prophet

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 44:

Miraculous Prophet

“Ichigo Icewalker from Blue Sirena, Wotaro Wisteria from Alpha Ring, and Damien Stygian as their leader, your mission will now commence.” The lady in the desk said.

The three of them got an A mission, a very dangerous mission. This wasn’t the first mission Ichigo and Wotaro got but this is the first time that they are together in a mission.

“What are you looking at?” Wotaro asked Ichigo because he was looking back to the academy as if he was waiting for someone.

“Do you want to go back and bid your farewell to Roe?” He teased Ichigo.

“N-no!” Sagot naman ni Ichigo at humarap sa portal palabas ng Academy. Nasulyapan naman agad ni Ichigo si Damien sa kanilang harapan na nakatingin sa kaniya. His eyebrows were telling him that he heard something he doesn’t like.

“This is an important mission. As soon as we go out, speak only if necessary.” Damien spoke with no emotion. His piercing gaze made both Wotaro and Ichigo gulped.

There mission was to Annihilate one of the Grand Ten. The target’s name is Agnes, a beta from Infernia that masters flame magic and famous for his meticulous killing as a conjurer. He was the 10th leader of the Grand Ten due to his small numbers of followers.

“We’ll first go to Midway Pub. We’ll gather and confirm our information first, and we’ll start moving tomorrow.” Damien said.

They are now wearing normal outfit so that they shouldn’t stand out so much but the people were looking at them nonstop. The problem here is not the outfits, but their faces. They are too handsome not too stand out.

They are teleported inside one of the malls in the city. As soon as they went out of the building, a vehicle was already waiting for them.

“I’ll be your driver for today,” The person in front smiled happily at the three of them.

“We’ll go to the Dawning Division, drive safely.” Damien spoke.

Dawning Division was the entertainment district of Grandeur City. It was located in the outskirts of Western Grandeur. Inside this place are different arenas for battles and tournaments, sports complex, arcades, and most importantly brothels.

The target on this mission was spotted on one of the brothels one month ago. Since then, the target has never been seen again.

That brothel is the Pleasure Paradise, one of the best brothels inside Dawning Division. Currently and according to the rumors, became famous because there was a great shaman that perfect the arts of prophecy inside the brothel. It started one month ago, the same time when the target entered the said brothel.

It was all good in the beginning but something suspicious and mysterious is happening when rich and famous personalities started to act crazy after they went on this brothel. They become crazy to the point that it cause them death unknowingly.

It only applies for people from a known and rich families. It is different for the common people, as they receive blessings and surprisingly become rich after coming to this brothel. The common supports this brothel due to the fortune that it brought to them, making it hard for the knights to take a move on it.

After a while, the three of them arrived at their destination. They are now in front of Midway Pub, a bar beside Pleasure Paradise.

Damien look at the brothel beside the bar. It was still past 5pm in the afternoon but there were already many people falling in line in the entrance of the brothel, waiting for their turn to enter.

The Pleasure Paradise was located in the middle of this district, making them easier to go through and also the busiest place since there are also many bars and brothels in this place.

Damien entered the bar and followed by Wotaro and Ichigo. The two were quietly following Damien as they walk pass through the people that drinking on their own table. It was loud, messy, and slightly foggy because of the smokes from the cigarettes.

The interior of the bar was colored with black and red combination, making the place dark. There were lights that emits different colors and going circle across the place, making it hard to see the people’s faces.

Damien spotted an empty table and went straight to it. As the three of them sat on the completely black semi circled couch, a waiter came to them.

In front of them were a red round table made of marble. It was shiny, making glitters when the lights hit its surface.

“What would you like to order?” The waitress politely asked. It was a fox wizter wearing a maid’s uniform with a very short skirt. Its tail was freely hanging at its back.

“We want the hardest drink here and bring us some toys,” It was Wotaro who answered.

After the waitress left, Wotaro look at the two person with him. Damien was looking at him with a black expression but his face doesn’t hide his eyebrows clicking and his forehead slightly wrinkled.

“We want information right? Leave it to me,” Wotaro playfully spoke and smirked after.

Ichigo on the other side didn’t like what Wotaro said and just move his eyes somewhere. He quietly observe the people around them. They were quietly happy, as if drinking is an enjoyable thing to do.

“Here’s the drink and I’ve brought three girls with me.” The waitress said and left the drink on the table with the three sexy Omega.

The three Omega was clearly flirtatious with the way they smile, their makeups, their eyes, and their outfits. The three of them went straight to each person sitting on the couch.

The one on Damien and Ichigo sat beside him. While the one on Wotaro, immediately sat on his lap and wrapped its hands on Wotaro’s neck.

“Let’s drink, daddies.” The one with Ichigo suggested and poured the six glasses on the table with the drink.

Damien, who is not budging even though the person beside him was clearly flirting with him. Its hands were going around Damien’s body but it has no effect with Damien.

It’s the same with Ichigo too, except that he was talking with the person he’s with. The way he talks with the Omega was clearly uninterested, but due to Wotaro who’s enjoying himself on the other side, Ichigo began going on with the flow. Even though he doesn’t like any of it.

“I’m going out for a while, do you job here properly.” Damien stand up and left the table. He didn’t even look at them as he walk towards the darkest side of the bar.

Damien went straight to the door at the back, in the darkest part of the bar. There was a guy standing beside the door.

“Mephistopheles,” Damien said. The guy immediately opened the door for him.

It was a secret passcode for the Ratsaram

, a secret organization that provides information about everything that the buyer wants. Of course, you need to pay according the worth and amount of your need information.

Damien, who was from the academy wanted more information from this organization. They have their own intelligent group and information gatherer in the academy but there might be useful information from here that wasn’t known to the academy.

“What kind of information do you want?”

Damien went straight and sat on the chair in the middle of the dark room. There were only enough light coming from a window on the side of the room, enough for Damien to see the silhouette of the person sitting on the other side of the veil between them.

“I want all your information about Miraculous Prophet, “ Damien said. It was the nickname of Agnes, given by the common people.

“Hmm, 50,000 Wizh coins.”

Damien drop a pack of money on the ground. There was a person in the dark who take the money. After the money was verified by that person, they give Damien 5 books regarding all he needed to know about the Miraculous Prophet.

“The target is confirmed to be inside the brothel. He is the Miraculous Prophet that the common has been talking a lot. Now, we need to infiltrate the brothel.” Damien said. They are now resting in one of the apartments owned by the academy after they went to the Midway Pub. It was meters far from the brothel.

“The person I am with last night said that the prophet will be resting for one week,” Wotaro said. He smirked, proud of the information he got.

“Good job.” He was praise by Damien blankly. It was not even worth of praising.

“How should we infiltrate the place?” Ichigo asked.

Damien look at Ichigo. His eyes was looking at Ichigo fiercely.

“This is where your role starts. Listen to my plan.” Damien said.

It has been days since their mission started. Its also has been days since Ichigo entered the brothel as one of the prostitutes.

He’s now facing the hardest part of his life.

“Successfully entered.” Wotaro said. Ichigo heard it on the earpiece on his ear. The earpiece was so small like a dot on his left ear, hard for anyone to notice.

“Come here, Daddy.” Ichigo said. He was laying on the bed while his legs slightly open with one of it coming out of his brothel gown. He was wearing a white thin dress.

He wants to puke right now for what he’s doing but he controlled it just for this mission. He doesn’t even know why he agreed to this plan.

He’s kinda embarrassed because everything that is happening here can be heard on Damien and Wotaro’s side.

He was assigned to this role for him to layout the design of this building, numbers of variables, and where Agnes can be located.

“Remember, to focus on our goal, we will go home unscratched.” Damien said. He was currently inside the building, slowly assassinating Agnes’ warriors. On his side, Ichigo can hear the sound of blade cutting someone’s flesh.

‘I guess this mission will be finished without me doing anything,’ Ichigo murmured.

Wotaro is now walking towards the target’s shrine. The place was located in the highest floor of the building. The place was covered in red, from the ceiling, from the walls, and from the curtains that covers the shrine. He was walking on a pathway where there’s pit of fire on both side. The shrine was on slightly elevated from where he is standing.

“I am grateful to see the Miraculous Prophet!” Wotaro acted as soon as he stop at the circle on the end of the pathway. It was quite far from the shrine since it the shrine was elevated from Wotaro’s position.

“What might be your problems to come here?” A male with a milky skin comes out of the curtains that covered the shrine. He was tall with slender body. His curly long hair was hanging on his back. He was wearing a red gown that looks like a hanbok from South Korea.

“You see, I have been gambling for years while using my family’s money. I was only going to play for short while but I got addicted to it that results for my father knowing that I have been using his money. Now, he wants me to get back the money I lost or else I will be kicked out of my family!” Wotaro is now on his kneels. Begging with his hands tied together on his front as if he was praying to the person on the shrine.

“Continue with that, Wotaro. Looks like I’ve been found out,” It was Damien on the other side who spoke. “I’ll do this shortly,”

“You’ll never going to pass here as long as I am still alive,” The person who’s blocking Damien said.

His height was not too tall and not too short. His hair was also short up until his neck. He was wearing a leather jacket and jean pants cut into short. There was a white like human doll on his waistline.

This person’s aura was different to what Damien have face so far in this building. It only means that this person is much more stronger than the people lying on the floor.

“Then, I’ll just kill you then.” Damien uttered and in snap of an eye, before the person could even take his weapon, his head was cut in an instant using Damien’s sword.

Everything happen in an instant. It was a one-sided fight for Phinx and even for the others.

Damien was raging deep inside for so many reasons. He has a lot of questions in mind. He found out something that shock him after he went to the Ratsaram.

They have wasted so much time here. Damien is now walking so fast because among the three of them, he was the one whose been wanting to go back to the academy as soon as possible.

But since Agnes hide himself for the past days, they couldn’t take action. Not until today, because this day is the day when Agnes open his shrine again for visitors.

Damien arrived at the shrine. Wotaro and Agnes were already fighting for a while now.

“I’m sorry, he saw through me.” Wotaro immediately went beside Damien when he saw him entered the place.

Since Wotaro’s magic was water, he haven’t had a hard time fighting Agnes.

“We meet again, Prince Damien.” The person from afar spoke.

Damien remained quiet.

“It’s been years since I last saw you.” He spoke again, now smiling.

“How are you? I used to take care of you when you are young, I can’t believe that this day would come where we stand against each other.” Agnes continued to speak.

“How I wish I could turn back the time,” Agnes walks towards the shrine to take something.

Agnes, the head servant of the Infernom Royal Family of Infernia, and the trusted servant of Damien’s Mom.

Damien, who was standing far from Agnes is clenching his hands and teeth. He was mad.

“Why did you do that?” Damien asked.

“Do what? Ahh… You mean killing your mother ?” Agnes answered sarcastically while smiling from ear to ear.

“Wait, it wasn’t me who killed your mom. It was Reyna Fhanira,” Agnes is now acting like crazy. He was now crying. “It was so sad that I couldn’t protect your mom that time.” He added.

The real culprit of killing Damien’s mom was Agnes, her trusted servant.

Damien is now furious. Everything that happened up until now is because of the person on his front. If only they found out that Agnes was the one who killed Damien’s mom, the war wouldn’t broke out between Airethale and Infernia.

The place where they are now slowly getting hotter. Damien

“Why are you getting mad, Prince Damien? Did I do something wrong?” Agnes was now looking at Damien curiously.

“How did you become like this…”

“I don’t know, it just turn out like this.” Agnes was now crying while lips were smiling.

Agnes, who was on the altar take a step forward. He was now holding a necklace, a necklace that was so familiar with Damien.

“Come here,” Agnes asked Damien to go the altar.

“I have been waiting for you to come here and take my life.” Agnes have said. He was now kneeling on Damien’s front while he was holding the necklace on both of his hands.

“Take this, this was supposed to be yours. I have kept it with me so that I could repent for what I have done.” Agnes said.

Damien didn’t move.

“Who plotted this?” Damien asked.

“I don’t know. Someone has been controlling my body for the past years and the real me can only take over my body for minutes.” Agnes have said.

“Please take this… and take my life too before its too late.” Agnes begged.

The time is running and he can only control his body for a minute now.

Damien closed his eyes. Damien knew that Agnes was strong since he became one his teachers before. Damien know Agnes as a person that js kind and good. That’s why he can’t believe that this person turn out to be the person who killed his mom. But he have no choice, he has to do this no matter what, for his mission and Wizardia.

“This is not yet my revenge. I will be freeing you of your suffering. I will find who did this to you because that was the person who really killed my mom and the root of all what happened to us.” Damien said before he takes his sword and using his own hands, his sword stabbed on Agnes’s heart.

“How pitiful, Prince Damien. The world was so cruel for you. You were deprived of your own happiness. Your mom… Your lover… And even your children…”

The underground was so deep that the space inside it was wide. Roe was amazed that something like this exist under the forest. They are still walking downward since they entered this place.

“Where is Red?” Roe asked Summer when they have reach the ground.

Inside the underground, Roe saw a lot of people that he haven’t seen in the academy. They are all wearing the academy’s uniform but some of the faces here wasn’t familiar with Roe. Since he haven’t seen everyone’s face, it might be possible that they are also a student of the academy.

“Are you stupid? Why would I tell where he is?” Summer turned around and face him.

Summer was smiling at him.

“Activate the sealing circle!” Summer shouted. Before Roe could realize, he was already locked in a magic circle where he was standing.

“I have a lot of things that I wanted to do with you, now I can do whatever I want to you.” Summer said walked towards Roe.

To be continued…

Author’s Note:

Ngayon ko lang napansin, puro pala English words ang nasulat ko for today’s video. Sorry kung marami wrong grammar at typographical errors.

I know you miss Damien so here he comes. Worth the wait?

Thank you so much.

Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 45: Descended Upon

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 45

Descended Upon

“What’s the score between the two of you?” Yami asked Red while they are walking towards the cafeteria for that day.

Kahapon pa kasi dikit ng dikit si Luke kay Red pero ngayon palang siya nagtangkang magtanong. Kahit ngayon, si Luke ay naglalakad sa kanilang likuran, nakasunod sa paglalakad nilang dalawa.

“He said he’s courting me,” Bulong naman ni Red kay Yami bilang sagot, sinulyapan pa niya si Luke na nakatingin sa kanila.

Luke on the other hand, look at them curiously. Luke had removed his glasses, serving a different look from before. He looks completely different without his glasses. Gwapo naman ito kahit may salamin, pero mas lalo pa itong gumwapo ng mawala ito.

Part of courting, he need to look better. He wanted Red to fall in love more with his looks. But looks is not enough. There’s a lot of things that he need to give and do if he want to make Red fall in love with him deeply. So deep that he won’t leave him.

Along their way, they saw Edward who was with Yumi on the hallway of the exit of their mansion.

“Here’s my brother!” Si Yumi ang sumigaw ng makita sila Luke, Red at Yami. Mabilis itong lumapit sa kanila.

They didn’t expect that Yumi would approach them so they are surprised, especially Yami. What’s more surprising is that Yumi went to cling on Yami’s shoulder.

“Let’s eat together twin brother.” Aya ni Yumi kay Yami na ngayon ay gulat at nagtataka sa kilos ng kaniyang kapatid.

“A-alright, but it is alright with you if I’ll take my friends with me?” Si Yami ang nagsalita habang naiilang nakatingin kay Red.

“It’s alright. Roe wasn’t here so I’m fine with that.” Yumi said, shrugged then laugh loudly.

With their winter uniforms on, they walked towards the hall for their lunch. Yami wasn’t comfortable with Yumi hanging around him. Red and Luke was at the back with Edward on the last. Edward was much more taller than Luke so he can freely watch the twins leading the way.

“Edward just came back from his mission, while Wotaro and Ichigo was still on their mission. We need more people accompanying us while we eat. The more the merrier right?” Yumi was talking loudly until they reach the hall.

They entered the hall with some gazes from the students who was eating at that time.

“We’ll eat over there.” Tinuro ni Yumi ang bakanteng lamesa sa gilid. It wasn’t occupied by the guilds so anyone can freely sat there. It was the same table with the others full of foods.

They eat there quietly except for the three person. Edward, who was sitting beside Luke and Red seems not bothered with the two flirting with each other while they were eating.

Yami and Yumi on the other side of the table was chaotic too, except that Yami was uncomfortable with Yumi. Yumi was putting more food on Yami’s plate as he talk with complete nonsense.

“You’re so thin brother, you need to eat more.” Yumi said and put more food on Yami’s table.

“T-thank you…” Yami uncomfortably said, he doesn’t like eating much but he has no choice but to eat the food.

“You don’t have to eat if you’re already full,” It was Edward who spoke. He was looking at Yami who was forced to eat the food on his table.

Nilingon naman siya ni Yumi at bahagyang tumawa.

“You need to eat more if your life is short, Edward.” Yami said with sarcasm heard from it. He smiled.

Napatingin naman ang lahat sa kaniya dahil sa kaniyang sinabi. Napansin niya iyon kaya agad niyang binawi ang kaniyang sinabi.

“I mean, we only have one life. We should eat more like it was our last meal. We do not know what might happen right?” Yumi said. Binaba niya ang tingin sa kaniyang pinggan at kumuha ng pagkain doon para makain.

December 13th, Wizh Calendar

Friday

“Stop kissing me.” Red said at Luke. They are inside his room and they were kissing each other.

“I want to kiss you more.” Luke said hoarsely.

It was cold outside due to the heavy blizzard since morning so they locked themselves on his room for the whole day.

“Shut up, my lips will be gone if you’ll continue kissing me.” Red said.

It was already six at evening and they just finished eating their dinner.

“Go back to your room, you’re still not allowed to sleep to here.” Red laughed. Malapit na sila ngayon sa pinto ng kaniyang kwarto habang siya ay nakasandal sa dingding dahil hinahalikan siya ni Luke.

Luke pouted. “Kiss me more then I’ll go.” He said, he didn’t wait for Red’s kiss and just kissed him. Red kissed him back with the same rhythm as Luke’s.

They are kissing each other as if there’s no tomorrow.

“Go…” Pagtataboy ni Red sa kaniya ng makalabas na ito sa pinto. Humalik pa ito ng isang beses sa kaniya bago tuluyang umalis.

Minutes have passed but Red still couldn’t sleep on his bed. The boxes and the letters was bothering him. He survived the whole day inside his room. There was none that happens with him for the whole day.

“Today is the day on the death threats. Is it just a prank on me?” Red said. He was laying on his bed when someone alarmingly knocked on his door.

He was hesitant to open the door but the knock still continues. It was loud and strong continuously knocks on his door. He decided to open it due to it, it might be something important.

When he opened the door, he saw Yumi who was horrified, worried and afraid at the same time. Namumula pa ang mukha nito dahil sa lamig sa labas. Though Yumi wasn’t crying, his eyes were red.

“Why are you here?” Tanong ni Red.

“Y-yami…” Yumi said while stuttering.

“What about Yami? What happened to him?” Red asked, now looking at Yumi’s state.

Yumi was wearing a thick jacket with fur inside it. He was shaking and there was flakes of snow around his body.

“What are you doing outside at this hour? The blizzard is still pouring!” Red spoke, curious of what he was doing.

“I was p-playing with Yami a while ago at the Evangelion’s Forest during the blizzard as part of our training. We were trying to hunt each other on the forest. Then, I was looking for him but I couldn’t find him for sometime now. It has been 5 hours since then…” Yumi said, completely looking afraid.

“What?!” Red was shocked for what he heard. Without thinking, he wear his jacket and other winter wears.

“Lead the way,” He came back at the door and worriedly spoke to Yumi who was still at the same state a while ago.

Inabutan na ng umaga pero hindi parin nakabalik si Red sa kaniyang kwarto.

“Where’s Red?” Tanong ni Yami kay Luke na kumakatok sa pintuan ng kwarto ni Red.

“He wasn’t opening his door, I’ve been knocking since earlier.” Luke said.

“Do you have plans today?” Asked by Yami but Luke just shake his head. “He might be outside already.” Yami followed.

“We decided to eat our breakfast in his room for this winter, he wouldn’t go out without me.” Luke said. He was now banging Red’s door.

“Try opening it forcefully.” Yami suggested to Luke.

“Right, if he doesn’t open his door, I’ll open it for me.” Using his magic, Luke open the room only to find out that Red wasn’t inside his room.

The Underground

Nakakulong sa loob ng isang sealing magic si Roe. Ang magic circle na dahilan kung bakit gumagana ang sealing magic ay nakasulat sa lupa kung saan nakatayo si Roe ngayon.

“Killing you won’t be enough for me,” It was Summer who spoke.

Roe wasn’t even bothered by the fact that he was inside a sealing circle. He can just destroy it if he wants to.

“Let me ask, what is the reason for you to do this? You even go far kidnapping Red which wasn’t even related to me.” Nagsalita si Red, ngayon ay tinitignan ng blangko si Summer habang nakatayo sa kaniyang pwesto.

There was so many people around him, hindi iyon mabilang ni Roe kaya tinantya na lamang niya ang bilang nila. He need a one powerful attack for him to escape this place, a attack that wouldn’t give them a chance to fight back.

Summer laughed.

“Why did you come here if you’re not related to him in the first place?” Summer smirked as he sarcastically continuously spoke. “Let me correct you first, we don’t have anything to do with Red. It’s true that we somehow help them but it wasn’t particularly us who kidnapped him.”

Roe have realized already that Red wasn’t here. It means that he fell on a trap.

“I don’t have anything here to do then,” Roe said.

“It’s us who have something to do with you,” Summer said. Nakaharap na ito ngayon kay Roe at ilang metro na lamang ang kanilang pagitan.

“All of us here have something to do with you.” Summer added. “Don’t you think their faces are familiar with you? They are from Airethale and Infernia who have grudges against you, they are here to take their revenge from you.”

The wizards that are with them right was from Airethale and Infernia. All of them have grudge towards Roe, the son of the former King of Airethale who have caused the war five years ago.

All of them here are the children of those who have died during the war, some survived and their descendants is now taking their revenge at Roe who was still living freely.

“Listen to me! What do you want to do with the son of the bastard who killed our parents, friends and relatives?!” Summer shouted at the crowd, facing them with an angry expression.

“Torture him!” One shouted.

“Burn him!” One shouted again.

Summer smirked evilly. She was enjoying this. Since she have managed to unite all these people who wanted to take revenge on Roe, she will use these people for her own cause. Because aside from her, there are still many people who hated Roe. It was all thanks to Arthur who bring these people to her. Though she doesn’t know where they came from, it doesn’t matter for her. As long as it will help her dispose Roe.

“Everyone who has fire magic, give it all towards Roe.” Summer announced.

All the people who has fire magic position themselves around Roe. They are all standing encircle. Some raise their wands, staff and hands towards Roe who was still standing inside the sealing magic.

His expression… was something that you can’t express perfectly. He was just standing there with blank expression. If you look at his eyes, you will see nothingness. And if you went deeper, you will be suck into the darkness of it.

Roe wasn’t afraid nor bothered by what will these people do to him. Instead, he was somehow apologetic of what will happen to them instead.

Back on the ground, the winds were blowing so hard around the forest making all the trees sway to its harsh rhythm. The clouds were forming and colliding above the forest. It turn dark grey after a while. It now looks like a horrendous and disastrous hurricane is about to descend from it.

The unusual cloud that is forming above the forest can be seen across the academy and the kingdom that made the students and the people scared as they look at it. It was the darkest cloud they have ever seen in their entire life.

Few meters far from the door of the underground where Roe went in, a group of unknown five person who was wearing a black cloak is waiting under a big tree inside the forest. They are guarding Red, who was standing unconsciously as if he was possessed.

Summer was smiling happily as he look at Roe that was being burnt with fire.

“Strengthen your magic more, I still can’t hear him scream.” Summer called out the people around Roe.

They couldn’t get any reaction from Roe for a while now. It has been minutes since they fired their magic at him but they got no response from Roe.

“

Spear of the Gods, descend from heaven.“

Roe uttered inside the sealing magic.

Damien with the other two just came back from their mission. They just got out from the portal of the academy.

There were just a few students around the portal and they are all looking at the dark grey clouds from afar, at the direction of the Evangelion’s Forest.

“What’s that?” Wotaro said, looking at the clouds.

Damien, who was looking at it too felt an oozing and enormous wizh from it. He immediately run towards the forest, leaving behind the two who was with him. The two then decided to go after Damien.

Kanina pa nabuo ang clouds at patuloy parin itong kumakapal. Ang daloy ng mahika dito na nararamdaman ni Damien ay patuloy na dumadami at lumalakas.

The wizh of the cloud is familiar for Damien. He only knew one person who have this kind of magic.

It was Roe. Damien have the feeling that the clouds have something to do with Roe.

When Damien arrive at the entrance of the Evangelion’s Forest, he saw the Grandmasters and Venom standing.

“You’re back, Damien.” It was Venom who greeted Damien.

“Seems you have succeeded on your mission,” Grandmaster Farhana said at him.

“Yes…” Damien look at them as he answered. After that, he look at the forest.

“We are gathered here because we felt an enormous and unfamiliar wizh coming from that cloud,” Grandmaster Farhana said.

Damien walked towards the entrance of the forest only to be pushed back by the barrier.

“Someone installed a powerful barrier on the entire forest. It is impossible for us to enter.” Venom said.

Damien look at Venom who was now standing beside him.

“Someone saw Roe entered the forest with Summer.” Bulong ni Venom kay Damien.

Damien was flustered after what he have heard.

“This has never happen before.” Grandmaster Farhana said.

One student who was wearing its guardian uniform went to Grandmaster Farhana.

“We can’t get in touch with the guards on the Heavenly Prison, seems like the barrier blocked any interference to coming from outside and inside.” He said.

“We need to secure that the prison is safe. We mustn’t let anyone escape if something happens. If my hunch is correct, the wizard who made this barrier might be going for the prison.” Grandmaster Farhana worriedly said.

“Announce to all the masters and students of the academy to gather around the forest. We need to stop anyone who will be coming out this forest.” Grandmaster Farhana ordered.

Soon after that, masters and students were already standing around the forest.

On the entrance of the forest, Damien put his hands on the barrier. The wizh inside this barrier tells him that it was Roe who made this.

‘Something must have happen with Roe.’ He whispered.

Most of the members of the Alpha Ring was also standing far from him. Venom, remain beside Damien.

“Is this made by Roe?” Asked by Venom.

“I am certain,” Damien answered.

“I do not know that Roe could be this powerful.” Venom uttered, hinaplos pa niya ang kaniyang katawan tanda ng takot.

Luke with a messy hair is also looking at the forest. He was certainly worried because he just found out that Red went to this forest and never came back.

Loud rumbles and rays of lightning can be seen at the clouds. Everyone who was looking at the sky felt the strange enormous power coming from it.

The rumbling were followed by a blinding thunder that descended towards the forest. Everyone closed their eyes as the lightning falls. They couldn’t see where the thunder hit as they couldn’t use their eyes due to its blinding light.

Sobrang lakas ng dagundong at nang tumama ang kidlat sa lupa, nadama ng mga tao sa academy ang isang malakas na lindol na umabot sa buong Grandeur.

Everyone was in chaos after that one thunder. The students who was standing beside the barrier all crawled, afraid that it might also hit them.

The forest that was full of tall trees were gone after that one strike. Everything inside the barrier were all gone due to the impact of the thunder.

The underground where Roe was sealed was completely emerged, living behind any clue that an underground even existed. A big hole was made around Roe, with him at the center.

Summer who was on his knees, look at Roe who was still standing without any bruises. Even the fire that they used against him didn’t leave a scratch at him.

Roe look at Summer who turned black, her hair is gone and even her clothes were completely torn.

“I can’t believe that you survive that blessing from the sky,” Roe said. The sealing magic that was around him were gone too.

“Y-you… m-monster…” Summer vaguely uttered. Roe can’t even hear it.

Roe was now walking towards Summer but after a few steps, Summer fell to the ground, breathless and is starting to turn into ashes.

The other people too who was around them probably turn into ashes.

“I can’t believe you decided to use that,” A person from above said.

It was the Wizard King.

“I did it… because I was just bored?” Roe said with a blank expression as he look at the Wizard King that was slowly falling to the ground.

“Why are you even here?” Roe asked.

“I came here to see you using the thunder spear that they are bragging about.” He said.

“I can’t believe you with that,” Roe said. Using his magic, he flew above the ground.

“They were here.” The Wizard King followed Roe.

They are now looking at the ground. Roe wasn’t even surprised of the impact of his magic. The barrier was still on and he saw the people around the barrier he made.

“Thanks to you, it won’t be hard for me to find them.” The Wizard King spoke again. He was looking at the different part of the ground.

He was looking at a metallic square box on the ground, near the hole that Roe has made.

“Hey, Roe. Lend me a hand.” The Wizard King said and get Roe’s attention.

To be continued…

Don’t forget to vote and comment. Enjoy reading!

Wizardry Reincarnation

💮 pennocchio

Chapter 46: The Revelation I

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 46

The Revelation Part 1

On a long dark circle table with ten chairs inside a dark room with no windows, there sat four people on the chairs around the table with six empty seats due to the others absence.

They are all waiting for someone to arrive. The atmosphere was tense between all of them. Although they all have the same goal, they are wary of each other.

Due to their current situation with the lost of their two members who died just recently, it cause them to be observant of what each other’s are doing.

“Why are you all tense? Chill out, boys.” The only omega on the group said. It was Maria Bahaghari, with her dark long hair that fall until her waist. She has an pale milky white skin that shines on the darkness of the room. She was wearing a black silky dress with long sleeves, the dress was covering her whole body.

With only two torches at the wall on both side of the room that illuminates them enough to view each other’s shadow, Maria shone brightly.

“My mood will change if you’ll sat on my lap,” The old Adong said while smirking. What he said made Maria frown and disgusted. He was kinda amused to look at Maria’s expression and reaction using his one eye.

“I guess old habits never die. You’re still addicted to me, old man.” Now composed Maria replied. With her right hand, she was twirling some of her hair as she was seducing Adong.

“Though I am aging, I can still f*ck as if I am 20,” Adong Ahas answered, biting his lower lip. Adong wasn’t wearing any shirt on his upper body, exposing his full and bulky muscles and abs. Below his body was a blue-green skin of snake that was designed like a skirt with a belt made from a golden Anaconda. He was old with hairs turning grey.

“You all aren’t disgusted?” It was Serai Mikato who intervened them. “You are all making me sick right now.” He was hugging a panda stuff toy as he talk.

Serai Mikato probably looks the youngest among them but you shouldn’t be deceived by his appearance because he wasn’t young at all.

Serai Mikato was short with 5’3 height, a round not so chubby face, long nose and heart shaped lips. He was wearing a blue bonnet at his head. For his eyes, you can’t see it because it was so thin than you might think that his eyes were always closed. His age is 39 despite what he looks like.

Someone open the door from the outside, and there enter a person who was wearing a red robe with glitters of gold around the neck of the robe. His face can’t be seen due to the black silky mask that covers his mouth up to his nose and cloak that covers his whole head. Except for his eyes, his body was completely covered.

He was the leader of the Grand Ten, the person commanding them.

He was followed by two person who was wearing the same black clothes, the same height, white mask that has only red eye at its center. Due to that, you can already tell that they are twins.

“The grand leader is here,” The twins said isochronous.

Without any respect, the four people who was already inside the room didn’t even greet the person who entered. They just look at him as if he’s just a normal person. The three person went to a chair on an elevated stage at the corner of the room. The leader sat and the twin stand at each side of the leader.

“I bet you have heard what happened with Agnes and Rovinov yesterday,” The leader said with a distinct deep voice.

The atmosphere changed dramatically with the mention of the two. It was more tense than before since the leader was eyeing the four with his crimson red eyes.

“If you cherish your life, do your job properly.” The leader coldly added.

“We’ll start our meeting now.” The leader said. With that, the twins activated their mist magic.

The room was filled with a grey mist and after a while, the seven of them was now in a different location. They are now inside a illusional dimension. Around them was completely blue since they are standing in a wide ocean and above them was a cloudless sky.

“Tomorrow will be the day the conjunction of the Crescent moon and the Sun will take place.” The leader spoke. Nakatalikod na siya ngayon sa apat at nakatingin sa araw na pasikat pa lamang sa norte.

“Since Hiago, Dash, Yvorgh, and Sai all went to deliver the stones to its location on each kingdom, the four of you were left behind to handle the situation here in Grandeur. The four that went to the kingdoms bring half of their manpower to make sure that the stone safely arrived and place to the statues. The other half will be left in Adong’s care.” He continued to speak as the four listened.

With that being said, the other three felt that it was unfair for Adong to have all their manpower.

“What about us?” It was Maria who spoke calmly though she was a bit angry.

“I need the three of you to enter the academy to take the Beholder’s Eyes.” The leader spoke.

“What?!” Haruto Nuzumaki who was quite up until now exclaimed.

“With that being said, all of the army will be commanded by Adong Ahas.” Hinarap na ngayon ng kanilang leader ang apat.

“Remember our goal, we will not end on just conquering the Grandeur Kingdom. I believe that with Adong Ahas, he can easily conquer the Grandeur City for a day with the help of your armies.” With a stiff voice, the leader said.

“The Beholder’s Eyes is more important that’s why I need the three of you to enter the academy.” He followed. “As for Adong, he will lead the armies to launch the attack within the city and take control over the Wizard King’s statue. He will take the attention of the whole Grandeur so that no one will notice the three of you taking the person.”

“ Our true goal lies far from Grandeur City alone. This is just the beginning.“ After the leader said those words, he vanished with one click of his two fingers.

“I expect no failure with this. I’ll be waiting tomorrow.” Rinig parin ng apat ang kaniyang boses kahit na nawala na ito.

Grandeur Academy

16 hours

before the conjunction of the Crescent moon and the Sun

“Lend me a hand, Roe.” The Wizard King said.

“Why would I help you? You entered my barrier easily means that you’re strong enough.” Roe said with a blank space.

The Wizard King was gazing the ground that made Roe look at it too.

“I can’t believe that they manage to survive that attack. I should probably add more power to it.” Roe said. He was now looking at where the Wizard King’s attention at.

“You’ll end up destroying the whole Wizardia if you’ll do that.” The Wizard King answered jokingly. Though he was serious about that, since Roe can actually do that with his power.

They are both above the ground and was looking at the big black metallic box that was now slowly melting, revealing the people inside it.

“Job well done, Eron.” Maria Bahaghari uttered while holding Eron’s face, who was now coughing blood. Eron, one of the two warrior Maria bring with her inside the academy has sacrificed himself to protect his master, Maria and the group.

The black metallic box was Eron’s magic. He was from Nicheon but his magic turns to be related to metal rather than land. The box slowly melted revealing Eron’s cover less body and the people he protected. He used himself as a barrier to protect them.

He was smiling as he look at Maria Bahaghari. “Avenge me, Master.” After he said that, he slowly turned into ashes.

The three of them, Maria, Haruto and Serai only bring two of their most talented and powerful vassals.

There was a healer from Haruto’s vassal, his name is Mashi and now he was healing the other vassals who barely survive because the barrier wasn’t strong enough to protect them effectively.

Maria, with one vassal left look at the sky. Her eyes turned red as she gaze upon the two person above them.

“We need to escape first, our priority is taking the Beholder’s Eyes.” Serai calmly said and holds Maria’s shoulder.

Nakita ni Roe si Red na nakatayo sa kanilang gitna na parang walang malay. Bagama’t bukas ang mga mata nito, hindi ito gumagalaw na para bang walang buhay.

“Maria! Snap out of it, now isn’t the right time to avenge him.” Serai continued to speak. “You’ll lose control of the Beholder’s Eyes!”

Maria Bahaghari has the ability to control other people using her eyes. Her eyes can change into different colors ranged from those colors on the rainbow. When her eyes turned red, it means that she was mad.

“You need to go now Master. I’ll stay here and stop them following.” Fiona, the second vassal of Maria said. Fiona is an air wizard from the Kingdom of Airethale. Although she wasn’t so strong, she’s intelligent and talented enough.

Serai was biting his finger as he watch the situation. He quietly plan their way out of here. And were left with no conclusion but to follow the one’s that the leader have said to them.

“I’ll stay here with the other vassals, go find Haruto and escape with the Beholder’s Eyes.” Serai said. Tinignan ni Maria si Serai at nakita nga niyang seryoso ito.

“Take Mashi, and Rage with you.” Serai added.

“I’ll take Fiona with me.” Maria spoke.

“No, you need to have Rage with you along the way.” Serai answered with finality on his voice.

“Go now, Master. I won’t die.” Fiona spoke and holds Maria’s hands. She was smiling at her.

“Come back alive.” Maria, who were left with no choice started walking. She turned her back with an extreme anger.

“Protect the Beholder’s Eyes at all cost.” Serai said looking at Rage. Tumango ang hindi makapagsalitang si Rage sa kadahilanang ito ay pepe simula pa noong bata pa ito.

Maria’s long hair is now moving and wrapping on Red’s body.

If only they went moving as planned, this won’t happen to them. They are waiting for Haruto to come back when the lightning struck. Haruto went to take his vassal who was chained in the Heavenly Prison of the academy.

“This is all that bastard’s fault.” Maria cursed.

They didn’t expect that such lightning will struck on the forest at the same time that they were there. This wasn’t part of their plan after all.

They are already here since last night and was planning to left while it was still dark. Pero dahil gustong kunin ni Haruto si Asahi na nakakulong sa Heavenly Prison, naabutan pa sila ng umaga.

Pumunta lamang sila dito para kunin at ilabas ang Beholder’s Eyes. As what their leader have said, the Beholder’s Eyes will be captivated by others and not them that’s why they can avoid fighting. They will be taking two vassals for each person so that it would be easier for them to escape. And when circumstances arrived, they can just tossed their vassals to fight for them.

Pero hindi nila inakala na sa isang kidlat lamang ay malaki na ang pagbabago ng kanilang plano. Nawala na ang mga puno kaya wala na silang mapagtataguan pa. They are now exposed no matter what they do.

Wala na silang ibang pagpipilian kundi lumaban o tumakbo.

“I guess the leader haven’t predicted this to happen.” Maria uttered again. They were now running towards East, the route that they have used when they entered the academy.

Serai Mikato who stayed were looking at the two person who was floating at the sky.

He already knew that one of them is the Wizard King that’s why he stayed. Actually, he can go with Maria but with the Wizard King being here, the vassals left wouldn’t last long.

“Let us wait for them to move. Do not attack them first so that we can still buy time.” Serai said.

He has no idea that there was barrier around the forest that blocked anyone from entering… and from going out. If you’re strong enough like the Wizard King, you might be able to enter nor go outside easily.

Meanwhile, outside the barrier the students were still feeling dizzy and some were still closing their eyes after the lightning hit the ground.

When they have opened their eyes, they were left stunned to see that the forest was still normal. Wala silang makitang bakas ng kahit ano dahil puno parin ito ng mga punong walang pinagbago gaya ng dati.

They couldn’t believe their eyes since the thunder was so strong and they also felt the shaking of the ground. It is far too impossible that the forest was still fine.

“It’s an illusion,” Damien said. “The barrier have changed after that blinding light. What we can see right now is the normal forest before the thunder or even before the clouds appear.” He added.

“Damien is right.” Grandmaster Farhana have said. “It may seem normal from the outside but it might be an unimaginable sight from the inside.”

Tinitignan nila ang barrier sa kanilang harapan ng makarinig sila ng sunod-sunod na pagsabog mula sa siyudad.

Mula sa academy, nakikita nila ang makakapal na itim na usok sa himpapawid mula sa iba’t-ibang parte ng Grandeur City.

Isang nagmamadaling student ang lumapit sa kanila.

“The Grand Knights Commander called, the Grandeur City is under attack.” Sabi nito.

Dahil sa sunod-sunod na pangyayari, ang students ay nagtataka, natatakot, at nangangamba. They are already warned that something like this might happen but when it is already happening right in their eyes, they still couldn’t stop themselves from fear.

“Everyone,” Grandmaster Farhana who was now walking away from the forest said inside the students head. Everyone who was inside the academy can hear his voice inside his head.

“Prepare yourselves for battle.” He have said. “At the Central Ground after 5 minutes.”

Some of the students went back to their rooms to get prepared. Some stayed on their places as they equipped themselves using their magics and went to the ground.

Inside one of the buildings right in front of the Evangelion’s Forest, a guy was gritting his teeth in angry.

“Take out the Beholder’s Eyes on that barrier . Use whatever is useful for you inside Magiceum. Let us meet at the statue. “ On his head, he heard that voice. With clenched hands, eyes full of rage, gritting teeth, the person went out of the building.

The students were already gathered at the ground, on the central part of the academy. There are so many of them on their own battle attires. It has been years since the students all gathered like this.

“The day has come for us to show our academy’s glory!” Grandmaster Farhana who was standing on the stage right in front of the students spoke.

The other Grandmasters were also standing at his back with their battle attire on their body. Each of them shine and give an elegant valor on their attires, making the students fantasize to become one of them.

“Let the people of the Grandeur Kingdom see the heroic light from your valor and let our enemy’s blood run through the tip of our weapons.” Grandmaster Farhana loudly said.

The students shouted and make noises using their weapons, showing their strong desire to fight for the peace and trample the enemy.

“Now, go and die for peace!” Grandmaster Farhana shouted.

The students were cut into three. Two groups is bound to go outside, one of them will be fighting together with the Knights, while the other one will be helping in saving the people, healing the injured, and giving providing evacuation shelter. While the last group was tasked to protect the academy.

“You’re simply telling them to die,” Grandmaster Lucifer who suddenly appear at the stage. “How cruel, Farhana.” He smirked.

This is the first time that Grandmaster Lucifer appear in public. He was always on mission, wandering the world and finding talents to enroll in the academy that’s why he wasn’t always inside the academy.

Grandmaster Lucifer Infernom is an evolved wizter, originally a bat from the Kingdom of Infernia. He’s known as the “Hunter of the Night”, a title given to him by his master, the King of Infernia.

“So good of you to appear only at crucial times,” Grandmaster Farhana said sarcastically.

“I just arrived a while ago. I heard something fun is about to happen.” Grandmaster Lucifer said while smiling. “Where is Niche by the way?” He asked.

Now that he asked about Grandmaster Niche, Farhana realized that he haven’t seen Grandmaster Niche since yesterday.

Damien, who have stayed on his place since a while ago was still looking at the barrier. He doesn’t want to left but Venom, who was still beside him keep pestering him.

“Come on, Damien.” Venom spoke. “He’ll come out there just fine.” He added.

Damien knew that Roe is strong but since he doesn’t know what’s going on, it’s worrying him more.

It wasn’t only Damien who was like that. Just like Damien, Luke far from Damien was looking at the barrier madly. He has been punching the barrier since a while ago. Beside him was Yami, who was begging him to stop because Luke is now bleeding due to the severity of his punches to the barrier.

“We need to go, Damien. I’m sure Roe will be mad at you if you’ll stay doing nothing.” Venom persuade Damien.

With that, Damien decided to go with Venom when he look at the city. The city was in full chaos with buildings under fire and collapsing. Even inside the academy, he can hear the noises and shouts of the people from the outside. Natauhan si Damien dahil doon.

Luke and Yami remained there. The students were already going out of the academy while the two of them was still there beside the barrier.

“Why are you two still here?” A guy with a black robe with covering his whole body said.

Yami look at him. He was tall, his lips were black, thick black brows, deep black eyes and pale white skin with chin that are sharp. His hair is long two that covers his ears.

He was Grandmaster Lucifer.

Back inside the barrier, the Wizard King and Roe waited for the three person who run to arrive at the edge of the barrier.

Nagtataka si Serai Mikato kung bakit hindi kumilos ang dalawa kahit na nakita nilang tumakbo na ang mga kasama niya palayo.

“Did you know already that the Beholder is still here?” The Wizard King spoke.

“Of course, I wouldn’t put the barrier around here if I doesn’t where he is.” Roe answered. “Are you letting them go?” Roe then asked.

“I don’t think that they can escape here in the first place.” The Wizard King shrugged.

Nilingon ni Serai Mikato sina Maria na tumatakbo. Nabawi niya ang kaniyang hininga ng biglang sumabog ang lupang tinatakbuhan nila.

Dahil sa biglang pagsabog, gumawa ng makapal na alikabok dahilan upang hindi makita kung nasaan sila.

Maya-maya pa ay mayroong biglang tumilapon sa himpapawid galing sa alikabok. Tinignan ni Serai Mikato ng mabuti kung sino iyon ng bumagsak ito sa kaniyang harapan, ilang dipa ang layo sa kanila.

“Haruto!” Sigaw ni Serai ng makita ito. It was Haruto. Punit-punit ang damit, sugatan ang katawan at umuubo ng dugo si Haruto habang nakahandusay sa lupa.

Tatakbo na sana si Serai Mikato papunta kay Haruto ngunit napaatras siya nang biglang naging mahahabang matutulis na lupa ang lupang tatakbuhan sana niya. Ilang inches na lamang ang layo ng kaniyang mukha sa isa sa mga iyon.

Galing sa hindi pa humuhupang alikabok, lumabas si Grandmaster Niche. Mayroon itong mga galos at sugat sa kaniyang mukha at katawan. Ang puting robang suot nito ay punit-punit din tanda ng pakikipaglaban.

Habang naglalakad ito, gamit ang kaniyang kaliwang kamay, kinaladkad nito ang isang lalaking walang saplot ni isa. Ang lalaking iyon ay si Asahi Nuzumaki.

“How about this?” The Wizard King asked.

“I do not know about this one.” Sagot ni Roe.

Umubo si Maria Bahaghari at ang mga kasama niya ng lumabas sila sa alikabok na sanhi ng pagsabog. Mabuti na lamang at naramdaman nila kaagad ang papalapit na wizh kanina kundi ay nasama na sila sa pagsabog.

To be continued…

Author’s Note:

Thank you for reading, Wizardry Reincarnation!

Please don’t forget to vote and comment.

About po sa nagtatanong kung paano po tumulong sa akin. Wala po akong gcash. Ang tinatanggap ko lamang pong tulong ay load kasi iyon lang din naman ang kailangan para makapag update.

Pwede po kayong mag bigay ng load sa number na ito: 09106774479 (TNT).

Thank you so much.

Wizardry Reincarnation

🌼

pennocchio

Chapter 47: The Revelation II

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 47

The Revelation Part 2

The night of December 13th

Grandmaster Niche is from the Kingdom of Nicheon, a royalty and the big brother of the current King of the Nicheon Kingdom.

He has an strict attitude and doesn’t even know how to smile. His face and emotions are as hard as a stone. But that hardness can be melted by none other Grandmaster Risenfall.

Pumasok si Grandmaster Niche sa Heavenly Prison gamit ang portal sa kaniyang opisina. Sa kaniyang pagdating ay agad yumuko ang mga kawal na nasa kaniyang paligid.

Bagama’t ito ay presinto, maaliwalas ang paligid dito dahil sa maraming kumikinang na bato na nakadikit sa dingding ng hallway. These are stone that is imbued with light magic.

Huminto siya nang makarating sa isa mga batong pinto kung saan maliit lamang ang butas na maaring silipan para makita ang taong nakakulong sa loob.

Tahimik niyang pinagmasdan ang taong nakakulong sa loob habang ang mga kamay nito at paa ay nakaposas sa malalaking kadena. Ang mga kadenang gumagapos sa kamay at paa nito ay siyang nagsisilbing taga-hila sa katawan nito upang hindi mahulog sa lumiliyab na apoy sa ilalim nito.

Maya-maya pa ay dahan-dahang dumilat ang lalaking nakakulong at tinignan ang mata ng taong nakatingin galing sa butas.

“What brought you here?” Walang emosyong sabi ng lalaki.

“Arthur,” Sambit ni Grandmaster Niche.

“How dare you utter my name when you didn’t even speak when they are accusing me.” Umismid pa si Grandmaster Risenfall nang sabihin niya iyon at inalis ang tingin sa kaniya.

“I’m sorry, but it’s still worthless even I stand up for you.” Sagot ni Grandmaster Niche.

“You could have just tried atleast!” Galit na sigaw ni Grandmaster Risenfall sa kaniya. Ngayon ay binalik niya ang kaniyang tingin kay Grandmaster Niche na puno ng galit.

“I-” Magsasalita pa sana siya ngunit pinutol na siya ni Grandmaster Risenfall.

“You should go back. I no longer need your help here since I am already inside the prison. Too late, Kaizen. Seems our friendship ends here.” Saad ni Grandmaster Risenfall.

“You’re supposed to be on my side, guess I wasn’t that even worth it for you to help.” Dagdag nito.

Tumahimik si Grandmaster Niche ngunit nanatili siya sa kaniyang pwesto.

Hindi siya makapagsalita. Hindi niya kayang bigkasin ang mga salitang gusto niyang malaman ni Grandmaster Risenfall.

With his eyes completely agonizing, he walk away from Grandmaster Risenfall’s precinct.

He have dreamed of this day and what will come next.

He wanted to save Grandmaster Risenfall but his dreams couldn’t let him be because it feels so real for him.

In one of his dreams, he have stand up on Grandmaster Risenfall’s side when he was being accused but after that, Grandmaster Risenfall died. It was followed by another dream where he let Grandmaster Risenfall be on prison but he was also the person who help Grandmaster Risenfall escape and ended up dying in a fight.

Either way, Grandmaster Risenfall died on his dreams. Kahit na maputol man ang kanilang samahan, mas gugustuhin niyang kamuhian siya nito upang mapigilan lamang ang pagkamatay nito.

Grandmaster Kaizen Niche was afraid. Dahil hindi niya alam kung anong pangyayari, kailan magaganap, o kung sino ang papaslang kay Grandmaster Risenfall.

And currently, there have been events that he was certain, will lead to war.

‘I’m sorry, Arthur. Just stay there for a while.’ Mahinang bulong nito sa kaniyang sarili.

Naglalakad na siya ngayon palabas. Ngunit nagulat na lamang siya ng makita niyang nakahandusay na ang mga kawal sa hallway.

Isa sa mga ito ay kaniyang agad na nilapitan ng makita niyang gumagalaw pa ito.

“Who did this to you?” Tanong niya dito.

“There was an intruder,” Mahinang bulong ng kawal ng marinig ang boses ni Grandmaster Niche.

Grandmaster Niche can’t believe that this happened while he was here. He didn’t heard nor felt anything. The intruder must be so strong that it escape from his parameter.

Tinahak niya ang landas na sinenyas ng kawal sa kaniya. Sa kaniyang paglalakad ay nakita niya ang mga marka ng mahika sa hallway at ang mga kawal na nakahandusay. Kung titignan ang nga kawal ay hindi manlang nakalaban sa kung anong mahikang umatake sa kanila.

It’s as if the attack came unexpectedly without them knowing. Grandmaster Niche guess that they didn’t even they are attacked after fell down to the ground.

There are strokes of wet lines on the wall. From its look, doon dumaan ang mahikang umatake sa mga kawal. And it also seem that the person who did this is a water wizard.

He felt the surge of wizh from his front as he continued to walk. Narating nga niya ang lugar kung nasaan entremidong pumasok sa Heavenly Prison.

Hawak-hawak ng lalaking pumasok ang isang lalaki sa kaniyang bisig na lumabas galing sa kulangan. Ang kaninang nadama ni Grandmaster Niche na mahika ay galing sa lalaking pumasok kung saan gumamit siya ng maraming mahika upang makuha lamang ang bilanggo.

It was Haruto Nuzumaki and on his arms is Asahi Nuzumaki whose body is completely cover less. Dahil sa init ng kulongan nito, nasunog na ng tulayan ang kaniyang saplot. Kahit na ilang araw pa lamang itong nakakulong, ang kaniyang saplot ay hindi nakaligtas sa init ng Heavenly Prison.

Puno ng tapang na tinignan ni Grandmaster Niche ang dalawa. Hindi man lang bumigkas o sumenyas ay agad-agad niyang inatake ang dalawa.

On the ground, the land started to form like a worm and now encircling around Haruto and Asahi to engulp them. Napansin iyon ni Haruto kaya agad siyang tumalon habang hawak-hawak niya si Asahi sa kaniyang bisig na para bang bagong kasal.

Tinignan ni Haruto ang lalaki kung saan nanggaling ang mahika at nakita nga niya si Grandmaster Niche na tumatakbo pasugod sa kaniya.

Gamit ang kaniyang mahika, nagpalabas siya ng maraming maliliit na whirlpool na nakatutok sa sumusugod na si Grandmaster Niche. Agad niyang tinira ng kaniyang mga whirlpool si Grandmaster Niche ngunit madali lamang nitong naiwasan ang kaniyang mga atake.

Hawak parin si Asahi, nagpalabas siya ng malaking tsunami patungo kay Grandmaster Niche. Agad natakpan ng tubig si Grandmaster Niche kahit na pa ito natatamaan dahil sa laki ng tsunami.

Kinuhang tyansa iyon ni Haruto upang tumakbo. Palayo na sila ng bigla siyang mapahinto dahil biglang sumulpot si Grandmaster Niche mula sa lupa sa kaniyang harapan.

“How bold of you to enter the prison by yourself.” Said by Grandmaster Niche.

Haruto immediately attacked him with water balls. He wasn’t a master of combat because he’s an assassin expert. But he knew pretty well how to fight since he knew he have to fight sooner or later.

The ground where they are fighting started changing. Nagiiba ang anyo ng lupang tinatapakan ni Haruto at unti-unti itong lumapot. Agad naman siyang tumalon paatras upang hindi mahigop ang kaniyang katawan ng mud pit.

Gamit ang kaniyang water magic, binalot niya si Asahi ng kaniyang ginawang water bubble upang lumutang ito sa hangin at hindi makababa si Asahi sa lupa upang iwasan ang kaniyang kalaban dahil kaya nitong mag teleport galing sa lupa.

Since ranged attack won’t win against his enemy, Haruto decided to use his sword. Water flows through his right hand and slowly forming into a sword.

Patakbong sinugod niya si Grandmaster Niche. Grandmaster Niche was a palm technique user, hindi siya gumamit ng kahit na anong sandata maliban sa kaniyang mga palad kaya nang inatake siya ni Haruto gamit ang espada nito, walang kahirap-hirap niyang sinangga ito ng kaniyang palad na nababalot ng kaniyang mahika.

All Nicheon learned how to use their palm as a weapon. Since there magic is related to land, there is no need for them to learn fancy swordsmanship. And its all started by Grandmaster Niche himself.

Patuloy na sinasangga ni Grandmaster Niche ang atake ng kaniyang kalaban. Nang nakahanap siya ng butas sa atake nito, gamit ang kaniyang palad ay tinulak niya ito ng malakas sa tiyan nito. Tumilapon naman si Haruto ngunit agad itong nakabangon dahil nakagawa agad ito ng water aegis sa bandang tiyan niya.

“Looks like you’re worthy of your name, Haruto Nuzumaki.” Saad ni Grandmaster Niche ng makitang nakaligtas pa ang kaniyang kalaban sa kaniyang atake.

Nagpatuloy ang kanilang laban hanggang sa sumikat na ang araw. It was a battle of endurance and wizh power. But they are still both standing against each other.

Nadama nila sa ilalim ng lupa ang lindol galing sa taas. Tumingala si Haruto kaya hindi niya napigilan ang atake ni Grandmaster Niche.

Sinipa ni Grandmaster Niche si Haruto gamit ang kaniyang kanang paa ng dahilan para lumusot ang ulo ni Haruto sa ceiling ng lugar. Mula sa lupang tinatapakan ni Grandmaster Niche, mabilis na lumabas doon ang malaking pillar ng lupa patungo kay Haruto. Dahil sa lakas ng pwersa nito, nagkaroon ng butas ang ceiling.

Hinila ni Grandmaster Niche si Asahi sa buhok nito galing sa bubble at tumalon siya patungo sa kung nasaan na ngayon si Haruto.

Nagulat pa siya ng makita niyang wala ng mga puno sa Evangelion’s Forest. When he look up, agad niyang nakilala ang Wizard King na lumilipad sa langit. Inakala na lamang niyang gawa iyon nito.

Nilibot niya ang kaniyang tingin. Marami siyang bagong nakitang ibang tao. Agad namang naisip ni Grandmaster Niche na magkakasama ang mga ito. Lalo na ng makita niyang nagtangkang lumapit ang isa mga ito kay Haruto.

Pinigilan niya ang paglapit nito ng mamukhaan niya ito, nakilala niyang si Serai Mikato iyon at sa bandang tagiliran niya, malayo ng ilang pagitan ay ang umuubong si Maria Bahaghari.

“How fascinating, looks like the academy has been corrupted for this many intruders to enter without getting caught.” Saad ni Grandmaster Niche na bahagyang nadismaya.

Paano nakapasok ang mga ito dito? Iyon ang tanong ni Grandmaster Niche sa kaniyang sarili.

Walang sabi-sabi ay sumugod ang isa sa mga vassals ni Haruto kay Grandmaster Niche. It was Kenta. Agad nag equip ang katawan nito habang tumatakbo patungo kay Grandmaster Niche.

Kenta is a merman from the Kingdom of Wisteria. Lumabas ang mga kaliskis nito sa kaniyang katawan na nagsisilbing armor. Lumabas ang fork-shape na sandata nito sa kaniyang kanang kamay. Kulay kayumanggi ang katawan nito na puno ng nagkukumayog na mga abs at muscles.

But his existence were short live when a sharp pointed portion of land went through the middle of his forehead. He perished while still in the middle of running.

“Looks like I need to take this seriously,” Banggit ni Grandmaster Niche.

Sa kaniyang kanang kamay, lumabas ang itim na markang nagpapakita na isa siya sa pagpipilian bilang susunod na Wizard King. Makikita ang guhit na letrang “A” sa likod ng palad nito.

Grandmaster Risenfall and Lucifer also has this symbol, while the other Grandmasters are still waiting for them to have it like in the case of Grandmaster Farhana.

Bumabawi pa lamang ng lakas si Haruto ng makita niya ang pagkasawi ng isa sa kaniyang mga vassals. Kahit nakapikit ang isang mata, kitang-kita pa niya ang nangyari.

“Kenta!” Sigaw ni Haruto. Nakatukod ang isa niyang pa sa lupa, dahan-dahan siyang tumayo habang hawak ang kaniyang kaliwang kamay na hindi na makagalaw dahil bali na. If he didn’t manage to somehow defend himself a while ago, he should have been dead.

Binalingan siya ni Grandmaster Niche. Nakarinig siya ng tumakbo kaya agad nalipat doon ang kaniyang tingin. Nakita niya ang tatlong taong tumatakbo habang may isa pang tangay-tangay ng buhok ng isa sa mga ito. Nakilala niya agad ang taong nakakulong sa buhok.

Isang senyas lamang ng kamay ni Grandmaster Niche ay gumalaw ang lupa at unti-unting nabiyak patungo sa tumatakbong sina Maria Bahaghari. Mas binilisan pa nila ang takbo dahil malapit na lamang sila sa dulo.

Natigil lamang ang pag-guho ng lupa ng pigilan ni Grandmaster Niche ang atake galing sa kaniyang likod. It was a burning water acid that came from Serai Mikato.

Serai Mikato is wizard with a liquid acid as a source of power. Due to that, he was known as one of the most heinous criminal of Wizardia. Every victim of him that was found were all died with their internal organs burnt by acid or their body itself.

The liquid acid came from the mouth of the panda doll that Serai was always holding. Kahit na ang lupang pumigil sa unang atake ni Serai Mikato ay natunaw.

Everything that this acid touch will start melting. As deadly and as toxic as this acid is completely hazardous and dangerous for anyone.

Serai Mikato uses the panda as his gun, making acid bullets from its mouth. Sunod na sunod na acid bullet ang pinatama nito kay Grandmaster Niche.

Grandmaster Niche who already understand how his magic works, stopped all the bullets with pure wizh. Pure wizh are magic that has not yet formed into any compound or element. It takes into a form of gases that the wizard shall control to produce their power. These are natural occuring from the environment and from the wizard itself.

The three vassals who was with Serai Mikato also attacked Grandmaster Niche. Everything seems going well since Grandmaster Niche manage to fight the four of them all at once.

Roe and the Wizard King was still watching the fight below when they are alarm by a loud bang. The barrier that Roe made started to fall one by one. At that time, Maria Bahaghari who was holding Red were already near the edge of the forest.

“What just happened?” Tanong ng Wizard King.

“The barrier was destroyed.” Sagod ni Roe.

Roe and the Wizard King immediately went to chase after Maria Bahaghari who was continuously running, leaving behind Grandmaster Niche alone.

Roe thought that the barrier will not be breached from the outside. It just been hours since he made it and he make sure that it will last long.

As the two of them chase after Maria, a sudden fast ray of violet light came from the place they are heading for. Malakas ang mahikang nadama ni Roe doon ng tumama iyon sa katabi niyang si Wizard King.

The Wizard King then vanished. Roe didn’t stop following them because he already know that the Wizard King that was with him was fake. It was his double, his real body was outside in the city.

Maria Bahaghari and his fellow was now at the tall wall on the end of the Academy’s territory. Nakita ni Roe ang isang lalaking naghihintay doon habang nakakuyom ang palad nito sa kanang kamay, nakataas sa direksyon niya. Mayroong singsing sa isa mga daliri nito at doon galing ang mahikang tumama sa Wizard King kanina.

Akala ni Roe ay maabutan pa niya ang mga ito ngunit agad naglaho ang mga ito ng makatapak ang lahat sa teleportation magic circle. Ang naabutan na lamang ni Roe ay ang lalaking tumulong sa mga ito galing sa labas ngunit ang nahawakan at nahila na lamang niya ay ang maskara ng lalaki.

Grandeur City

“Healers!” Sigaw ng isang student na galing sa Grandeur Academy.

The city was being attacked by thousands of Wizters. Each wizter has a master controlling them. They are all over different places across the kingdom. Many buildings have been ruined, some were still on fire and wizards have been fighting.

“Boys, I’ll be waiting for you here after this.” Sire Mathilde said while smiling. They just got here after they went out of the portal. He haven’t been in a big fight like this for years.

The portal from the academy bring them across different location on the kingdom. They are group evenly according to their strength. Some were alone since they are strong enough, some were in group to unite their strength.

Sire Mathilde jumped unto the building and the students who was with him went to the battle against the enemies.

“Moonlit Bow,” An icy bow appear on his hands. “Moonlit Arrow,” then an icy arrow slowly appear as he ready himself to attack his target.

There was a flying wizter in the sky, his target was the master controlling that wizter.

“Release,” He said. The arrow was release from the bow and it went straight to the target’s head.

It was easy to distinguish the enemy since they are all wearing black cloak that differs them from the students and the knights of the kingdom.

On another part of the city, Wotaro and Ichigo were fighting together. Wotaro was using his weapon while Ichigo were releasing ice spears from his hand.

Ichigo didn’t notice the person him who jumped to slash him down using a sword but before he even reach Ichigo, a sword went straight to his head, making him fall to the ground.

“You owe me one, looks like your life will be mine for another ten years.” Saad ni Wotaro at hinila ang espadang tumama sa ulo ng kalaban.

Into the center of the Grandeur City, from the sky appears a big red dragon. It was Damien’s dragon and he was riding at its back.

“Go, burn them all.” Damien said and jump to fall unto the ground. His dragon then flew over the sky to burn all flying wizters.

Agad niyang sinaksak ng kaniyang espada ang unang kalaban na malapit sa kaniya. The plaza and the road towards the Wizard King’s mansion is unusually have many enemies.

“I think they are after the Wizard King’s mansion, the enemies continue to grow large here.” Legend Raventhorn spoke. He was fighting someone near Damien’s side.

“If they are this desperate, then we need to protect this place at all cost.” Saad ni Damien.

He then slash his sword to every enemy that he saw. He was freely killing them one by one and within a minute, he have killed many.

Damien’s were in rage. His totally mad right now.

“Someone might go berserk today,” Venom who appeared just now jokingly said at Damien.

“Tss…” Mahinang sabi ni Damien.

There are still many enemies around. When Damien and Venom heard the loud explosion from the Wizard King’s place they went straight to the road while killing every enemy they run through.

Damien and Venom were swiftly killing each enemy and wizter. They look like as if they were competing with each other. Edward saw them running but the enemies continued to appear, stoping him from following.

When they arrive at the Wizard King’s gate, they already saw the Grand Knights fighting the enemies inside the mansion’s front yard.

At the side of the Wizard King’s mansion, the Wizard King and a man standing on big snake were talking.

“Finally, I have met you again, Wizard King.” Adong Ahas said.

“Hmm…” Mahinang saad ng Wizard King.

“Remember this?” Tinuro ni Adong Ahas ang isa niyang mata. “It was you who made this art.” He was smiling as he speak.

Tinanggal ni Adong Ahas ang takip ng kaniyang isang mata. Inside that was a golden stone.

“I replace it with a gold just to remember the day you took my eyes, cool isn’t it?” Saad muli ni Adong ahas at tumawa ng malakas.

The Wizard King who fought so many can’t remember Adong Ahas. He only knew his name but he never thought that he have fight with him before.

“I can’t really remember,” Hindi makangiting sabi ng Wizard King. “Either we fight before or not doesn’t matter, I’ll be ending your life here.” Dagdag ng Wizard King.

Sa taas ni Adong Ahas ay nabuo ang ginintoang palad. Inatake nang Wizard King si Adong Ahas gamit ang palad na ito. It was a palm that falls hard until anything under it turn into flat or ashes.

To be continued…

Don’t forget to vote and comment. Thank you for reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 48: The Revelation III

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 48

The Revelation Part 3

The city is in complete chaos. You can hear explosions everywhere. The clash of the swords and magics can be seen everywhere. And bloods have covered the lands.

One of the perks of being a Wizard King is that you can have all the memories, experiences and power of the former wizards. You can control all different kind of wizh across the world but with limitation.

The current Wizard King who devoured the former Wizard King knew all type of magics. After you are selected as the next wizard king, the letter W on your forehead will devour the former. In that letter houses all the former Wizard Kings, their power, knowledge and experience. The soul of the former Wizard Kings then will stay inside the Heaven’s Dimension where they live their lives according to what they want, they are now wondering and living free there.

With just one sword made of wizh, Adong Ahas have manage to stop the falling palm. He sliced it into two using a sword that emits blue-green smokes.

“You’ve got a big buddy there, I should summon mine too.” The Wizard King spoke. “Come fort, Goldilocks.”

A big golden-yellow snake appear beside the mansion, in front of the Wizard King. Their current location is in the forest at the side of the Wizard King’s mansion. They are currently fighting with two big snakes.

The fight between the Wizard King and Adong Ahas continued. With two big snakes that has the same size fighting together on the ground while Adong Ahas and the Wizard King is slashing their swords against each other at the sky.

The number of the enemies have decreased over time. Marami narin ang pumunta sa Wizard King’s mansion para tignan ang laban ng dalawa.

Malawak ang nasisira sa paligid dahil sa paglalaban ng Wizard King at Adong Ahas kasama ang dalawang ahas. Masyadong mabilis ang pagtama ng kanilang espada na malabong makita ng normal na mga mata. Ang makikita na lamang sa himpapawid ay ang mga guhit at usok ng kanilang mga espada.

Marami na ngayon ang nanonood ng laban. The Knights and the students were watching the fight when a group of people teleported inside the mansion. Walang nakakita sa kanila at nakapansin.

“Who are you…” Maria Bahaghari spoke when he noticed the young man who saved them.

Hindi pa niya nakita ang mukha ng kanilang leader kaya hindi niya namukhaan ito. With a bloodshot eyes, the leader look at Maria Bahaghari.

Maria Bahaghari gasped when she realized the person on her front. Hindi siya nakapagsalita at nanatili gulat lamang, nagtataka naman ang kaniyang mga kasama at nanatiling alerto.

“You…” Banggit ni Maria Bahaghari. “Grand Leader,” Dagdag niya.

She can’t believe that their leader was this young. What’s more surprising is that, he was the son of the former Grandmaster of the Grandeur Academy.

“This is no longer useful for me,” The leader said. Tinapon niya ang singsing na galing sa kaniyang daliri at tinapon iyon sa sahig.

The ring was used to kill the Wizard King a while ago but he didn’t expect that it was just a double. Nasayang lang ang kaniyang chance sa paggamit ng one time used magic ring. The ring was called the “Wanda’s Last Breathe”, a magic ring that’s fire a narrow and powerful beam of light that can destroy anything that comes to its way.

“You,” Binalingan ng leader ang isa sa mga vassals. It was Rage who he spoke at. “Look out the window for any enemies, will come out later.” He said.

Tinignan ni Rage si Maria Bahaghari sa nagtatakang mga mata. He doesn’t know who was this person that’s why he has doubt to follow his order.

“Follow what he said.” Saad ni Maria Bahaghari. Sa nagtatakang mukha ay binalingan ni Rage ang kanilang leader at tahimik na lumabas.

Nilapag ni Maria Bahaghari si Red sa sahig. Red was unconscious because he was still under Maria Bahaghari’s possession.

“What will be our next move?” Tanong ni Maria Bahaghari sa kanilang leader.

“We are now inside the Wizard King’s mansion, we just need to take over this place.” Saad nito.

Naglabas ang leader ng isang pouch. Naglabas siya ng mga gamit doon. Four red stick appear and a single marble was taken out of the pouch.

“This is,” Maria Bahaghari said as she look at the item.

“This is the Four Clausum Barrier, we will install this around the mansion until we have achieved our goal. This one is the pair of the Sphere of Destruction.” Saad ng leader.

These items are one of the legendary items that holds powerful magic taken from one of the biggest Wizzeon ever found in Wizardia.

The Four Clausum Barrier is a four red stick that will grow bigger when installed, its a barrier that has four pillars around a certain area. Its known for its powerful and indestructible wall.

The Sphere of Destruction, a twin clear marble that has the power of destruction. Meaning, it can destroy anything that the holder wanted to destroy.

“I’ve used the other marble a while ago on that damn barrier.” Saad ng leader.

Meanwhile, Adong Ahas and the Wizard King was still fighting. The level of their strength is completely on far with each other. Magkalayo na sila ngayon at hinihintay ang susunod na atake ng isa’t-isa.

Nagpalipad ng mga makakapal at malalaking lupa si Adong Ahas patungo sa Wizard King. The Wizard King who was holding his Golden Sword, slash all the rocks into dust.

Biglang nawala ang Wizard King sa himpapawid. Nilibot naman ni Adong Ahas ang kaniyang paningin sa paligid upang hanapin ito ngunit hindi niya ito namataan. Doon lamang napansin ni Adong Ahas ang kaniyang snake Wizter na natatalo na.

Ang nakita na lamang ni Adong Ahas ay ang pagkagat ng pangil ng golden snake sa kaniyang alaga bago ito naglaho ng parang bula.

“Medusa!” Sigaw ni Adong Ahas at walang pasabi-sabing gumawa siya ng kulungan na gawa sa lupa upang ikulong ang golden snake ng Wizard King. Hindi na ngayon makagalaw ang ahas dahil sa kulungang nakapikit dito.

“I’m your enemy, where are you looking at?” Biglang napalingon si Adong Ahas sa kaniyang likuran ng marinig ang boses ng Wizard King.

Ilang hibla na lamag ang kanilang pagitan mabuti na lamang at naiwasan ni Adong Ahas ang espada ng Wizard King at napa-atras dito. Sumugod na namang muli ang Wizard King kay Adong Ahas pero ngayon ay lumaban ba si Adong Ahas. Sinangga niya ang espada ng Wizard King ngunit nagtaka siya ng bigla itong ngumisi.

Naramdaman na lamang ni Adong Ahas ang espadang nakapunla mula sa kaniyang likuran. Tinignan niya ang kaniyang puso kung saan tumagos ang espada.

Naglaho ang Wizard King na nasa kaniyang harapan. Sa katunayan, illusion lamang ng Wizard King ang kaniyang nakita sa kaniyang harapan. Dahil ang totoong Wizard King ay nasa kaniyang likuran na matagumpay na naipunla ang espada sa kaniyang puso.

May lumabas na dugo sa labi ni Adong Ahas ngunit hindi ito napigil sa pag-ngisi.

“Looks like I’m going to die today, but I won’t go without you, Wizard King.” Saad ni Adong Ahas at hinawakan ang dulo ng espada na nakapunla sa kaniyang puso. Dahil dito, hindi magawang tanggalin ng Wizard King ang kaniyang espada.

Naramdaman ng Wizard King ang kakaibang mahikang bumalot kay Adong Ahas. Nang mapagtanto niya ang gustong gawin ni Adong Ahas ay sinubukan niyang tanggalin ang kaniyang kamay sa kaniyang espada ngunit huli na ang lahat.

Ang kamay ng Wizard King ay hindi na maalis sa kaniyang espada dahil ang dugo ni Adong Ahas na dumaloy sa espada ay bumalot sa kaniyang kamay. Kinontrol ni Adong Ahas ang dugo upang mapigilan niya ang pagkalas ng kamay ng Wizard King sa espada nito.

Unti-unti ay lumakas ang pwersa sa paligid ni Adong Ahas. Nalalapit na ang kaniyang pagsabog ngunit ang Wizard King ay hindi parin makaalis.

“For the peace of Wizardia,” Saad ni Adong Ahas bago ito sumabog. This is a forbidden magic, a technique where the dying wizard can explode himself using all the remaining wizh inside one’s body.

Dahil sa pagsabog, nagkaroon ng usok sa kanilang pwesto. Maya-maya ay lumabas doon ang Wizard King at bumaba sa lupa.

“Save the Wizard King!” Sigaw ng mga knights at agad nagsitakbuhan kung saan bumaba ang Wizard King. Kagaya nila ay agad ding pumunta ang ibang mga wizards.

Ang naunang dumating sa kung nasaan ang Wizard King ay si Grandmaster Farhana.

Nakita ng Wizard King ang paglapit sa kaniya ni Grandmaster Farhana. Agad siya nitong inalalayan at binalot ang kamay sa kaniyang bewang.

“Thanks, Grandmaster Farhana.” Saad ng Wizard King at nginitian ang umalalay sa kaniya. “How is it going outside?” Tanong ng Wizard King.

Nakatingin na ngayon ang Wizard King sa kanilang nilalakaran patungo sa mansion. Pasuray-suray ang kaniyang lakad tanda ng pagod.

Tahimik lamang si Grandmaster Farhana dahilan upang ang Wizard King ay magtaka. Tinignan niya si Grandmaster Farhana at nakita niya ang madilim nitong mukha.

“Grand-” Bago pa man matapos ng Wizard King ang kaniyang sasabihin ay bigla siyang natumba sa lupa. Ang kaniyang katawan ay biglang naparalisa dahilan para hindi niya ito magalaw.

“Y-ou…” Saad ng Wizard King at patihayang tinignan niya ang mukha ni Grandmaster Farhana.

“Come help here! The Wizard King is in critical condition!” Sigaw ni Grandmaster Farhana nang makita ang ibang Grand Knights na tumatakbo patungo sa kanilang pwesto.

“F*cking bitch,” Mahinang ani ng Wizard King. “I guess that’s why Roe never liked you.”

Ngunit bago pa man sila tuluyang makalapit ay may sumabog mula sa Wizard King’s mansion. Hindi nila iyon napansin dahilan para tamaan sila ng impact ng mahika galing sa pagsabog. Tumilapon ang lahat ng natamaan ng mahikang sumabog sa iba’t-ibang direksyon palayo sa mansiyon.

Nakita ni Grandmaster Farhana ang pagtilapon ng mga knights at students dahil sa pagsabog. Agad naman siyang nagkunwaring nasama sa pagtilapon at iniwan ang katawan ng Wizard King doon.

Bago pa man makabawi ang lahat dahil sa pagsabog, lumabas ang apat na naglalakihang mga pillars sa paligid ng mansion. Ang apat na pillars na iyon ay ang nagsilbing pillars ng barrier na nakapalibot sa mansion.

“Where is the Wizard King?!” Sigaw ng komandante ng Grand Knights.

“He was inside the barrier.” Kalmadong saad ni Grandmaster Farhana Blaze at inayos ang kaniyang sarili mula sa pagkakatilapon.

“What?” Sigaw ng Commander ng Grand Knight at nilingon ang mansion na ngayon ay napapalibutan na ng barrier.

“He was unconscious when I found him, I couldn’t save him because of that magic explosion.” Saad ni Grandmaster Farhana.

Nilingon naman ng Grand Knight si Grandmaster Farhana na may halong paghihinala at pagtataka ngunit binalik na lamang niya ang kaniyang tingin sa mansion at hindi na nagsalita.

Malapit nang lumubog ang haring araw. Nalalapit narin ang oras kung saan ang buwan ay lilitaw sa tabi nito mismo.

Tinignan ni Grandmaster Farhana ang rebulto ng Wizard King sa loob ng mansion. Mayroong maliit na ring sa bandang ulo ng Wizard King na sapat lamang ang laki upang tumagos ang bilog na araw dito.

Grandeur Academy

“Acid Rain!” Sigaw ni Serai Mikato dahilan upang umulan ng acid sa lugar na pinaglalaban nila ni Grandmaster Niche.

Upang protektahan ang kaniyang sarili, si Grandmaster Niche ay binalot niya ang kaniyang sarili ng kaniyang mahika. Ang katawan ngayon ni Grandmaster Niche ay nababalot ng green na barrier kung saan dumadaloy ang kaniyang mahiya upang labanan ang mga patak ng asido.

Sugatan na ngayon sina Raze at Fiona habang ang isa pa nilang kasama ay namaalam na. Kanina pa nila pinagtutulungan si Grandmaster Niche ngunit hindi parin nila ito matalo. Haruto Nuzumaki on the other hand is now laying on the ground. Hindi na ito makagalaw, nanghihina at malapit ng mamatay.

Binalingan ni Roe ang naglalaban na si Grandmaster Niche. Tinignan niya kung ano ang kalagayan nito. Bagama’t nakatayo lamang si Grandmaster Niche, alam ni Roe na malapit nang maubos ang lakas at mahika nito.

“Transfer.” Saad ni Roe at tinutok ang kaniyang palad sa ulap na umuulan ng asido. Nawala ang ulap sa kalangitan, ang mahikang ginamit ni Roe ay siyang dahilan nang pagkawala nito. Nilipat niya ang mahikang iyon sa ibang lugar.

Agad namang nagtaka si Serai Mikato sa pagkawala ng kaniyang mahika. Ilang sandali pa ay biglang sumulpot si Roe sa harapan ni Fiona. May hawak siyang isang espada sa kanang kamay at mabilisang hiniwa ang ulo ni Fiona. Hindi iyon nakita ni Fiona dahil sa bilis ng kilos ni Roe sa hangin. Matapos niyon ay naglahong muli si Roe.

Raze was blind. Umaasa na lamang siya sa kaniyang mga senses kaya naramdaman niya agad ang nangyari kay Fiona dahilan para maging alerto siya.

“Fiona?” Tawag ni Raze ngunit walang sumagot sa kaniya.

Nakita ni Grandmaster Niche ang ginawa ni Roe. Agad naman siyang gumamit ng mahika laban kay Serai Mikato. Kinukumpas ni Grandmaster Niche ang kaniyang mga kamay sa hangin, ang mga lupa sa ibabaw ni Serai Mikato ay hinahabol siya. Sa bawat kumpas ng kamay ni Grandmaster Niche ay mayroong lumilitaw na lupa upang hulihin ang paa ni Serai. Tumalon naman si Serai Mikato paatras upang iwasan ang mga lupa.

Pinadyak ni Grandmaster Niche ang kaniyang kanang paa dahilan nang paglutang ng kuwadradong lupa sa kaniyang harapan. Umikot naman siya upang sipain ang lupa gamit ang kaniyang kaliwang paa patungo kay Serai Mikato.

Natigil si Serai Mikato sa pag-atras upang pigilan ang lupang papunta sa kaniya. Pinatamaan niya ng asido ang lupa upang iyon ay matunaw bago pa man dumating sa kaniya. Matagumpay naman niyang napigilan iyon.

Ngunit naglaho si Grandmaster Niche at biglang mayroong humila kay Serai Mikato sa kaniyang paa patungo sa ilalim ng lupa. Mabilisan ang pangyayari kaya napasinghap na lamang si Serai Mikato nang lumubog ang kaniyang katawan sa lupa. Ang nakalabas na lamang ngayon ay ang kaniyang ulo habang nakalubog ang kaniyang buong katawan. Nakatingala na siya ngayon sa kalangitan.

Unti-unting lumitaw si Grandmaster Niche sa kaniyang harapan mula sa lupa. Mabilis ang paghinga nito tanda ng pagod sa kanilang laban. Tinignan ni Serai Mikato si Grandmaster Niche na nakatingin din sa kaniya.

“The land will slowly cohere with one another.” Saad ni Grandmaster Niche kay Serai Mikato. Nadadama na ni Serai Mikato ang paggalaw ng lupa at ang unti-unting pagsikip nito dahilan para maipit ang kaniyang katawan.

Hindi pa nagpapakita si Roe kay Raze mula pa kanina kaya hindi niya mawari kung nasaan ito ngayon.

Mula sa itaas ay sumulpot si Roe na nakahanda nang patamaan si Raze ng kaniyang espada. Ngunit nakaya itong sanggain ni Rage gamit ang kaniyang matigas na katawan.

Raze is a body enhancer wizard. He can make his body as hard as a stone that’s why he can stop Roe’s sword using only his arms to protect himself.

Umatras si Roe ng ilang metro. Alam na niyang hindi nakakakita si Rage at ang instinct lamang nito ang kaniyang ginagamit. Ang malala pa doon ay kaya nitong patigasin ang kaniyang katawan dahilan para hindi sagabal dito ang kawalan nito ng paningin. Roe then breathe deeply for his last breath.

Roe is now hiding his presence. Wala nang maririnig na ingay sa kaniyang paghinga, pati ang kaniyang mga tapak at kilos ay nawalan narin ng tunog. Umikot si Raze sa kaniyang paligid para hanapin kung saan banda si Roe ngunit hindi na niya ito mahagilap.

Raze felt the sword struck him on his left hand. Agad niyang sinuntok ang hangin sa kaniyang kaliwang banda ngunit wala siyang natamaan dahil mabilis na ngayon ang mga kilos ni Roe sa bawat atake nito.

Roe analyze his body as he struck and swing his sword against Raze. After continuous strikes, Roe finally found Raze weakest spot.

Nakita ni Roe ang guhit sa ilalim ng kanang kili-kili ni Raze. It was a small line but that line was connected to Raze real flesh. Ang lahat ng parte ng katawan nito ay kayang tumigas maliban sa parteng ito.

Pinaliit ni Roe ang kaniyang espada at pinanipis iyon upang matamaan ang parte ng katawan ni Raze. Matagumpay iyong nagawa ni Roe at umatras palayo kay Raze.

Naramdamanan ni Raze ang pagtama ng espada sa kaniyang katawan patungo sa kaniyang kaloob-looban. Mayroon pa siyang natitirang lakas kaya naman siya ay nagwala. Patuloy na sinuntok niya ang hangin. Sa bawat suntok niya ay gumagawa ng malalakas na pwersa. Ilang sandali pa niyang ginawa iyon bago tuluyang naging abo.

“You shall never win.” Banggit ni Serai Mikato.

Tinignan lamang ni Grandmaster Niche ito na walang emosyon at ni isang salita ay walang lumabas sa kaniyang labi. Maya-maya pa ay lumapit sa kanila si Roe.

Tinignan ni Roe si Serai Mikato bago binalik ang tingin kay Grandmaster Niche bago nagsalita.

“Do you know where is Grandmaster Risenfall?” Tanong ni Roe dito.

Nagdikit ang kilay ni Grandmaster Niche at hindi nagsalita.

Nakaramdam si Roe ng mahika mula sa kaniyang likuran kaya agad niya iyong binalingan. Agad naman niyang napigilan ang matulis na tubig na patungo sa kaniya. The magic was from the laying Haruto Nuzumaki on the ground. Nakahiga na ito ngayon ngunit pinilit parin nitong magpalabas ng mahika sa kamay nito.

Tinaas naman ni Grandmaster Niche ang kaniyang kanang kamay bilang senyas sa lupa kung saan nakahiga si Haruto Nuzumaki. Ang lupa ay bumalot kay Haruto Nuzumaki at pinalutang sa hangin. Kinuyom naman ni Grandmaster Niche ang kaniyang palad dahilan para ang lupang bumabalot kay Haruto ay unti-unting sumikip. Dahil sa pagsikip nito, nadama ni Haruto ang sakit sa kaniyang katawan.

“Ahhhh!!!!” Hiyaw ni Haruto Nuzumaki nang maramdaman niya ang unti-unting pagkabali ng kaniyang katawan. Umubo siya ng dugo nang magpatuloy ang pagsikip ng lupang bumabalot sa kaniyang katawan.

Ilang sandali pa ay tuluyang nadurog ang katawan ni Haruto Nuzumaki at ang natira na lamang ay ang kaniyang ulo. Kitang-kita ni Serai Mikato ang nangyari kay Haruto. Alam niyang ganon narin ang mangyayari sa kaniya kaya wala na siyang pagpipilian kundi gamitin ang kaniyang huling mahika.

Hindi nakatingin sa kaniya sina Roe at Grandmaster Niche nang dahan-dahang naging likidong acido ang katawan ni Serai Mikato. Ang likidong katawan ni Serai Mikato ay inatake si Grandmaster Niche. Ang kaniyang katawan ay naging matutulis na likido at nagpalutang sa hangin. Hindi iyon napansin ni Grandmaster Niche dahilan para masugat siya sa tagiliran. Agad-agad nasunog ang parte ng katawan ni Grandmaster Niche.

Nang makita iyon ni Roe ay hinigop niya ang likidong katawan ni Serai Mikato gamit ang hipo-hipong nasa kaniyang palad. Naubos lahat ng hipo-hipo ang asido. Agad namang pinuntahan ni Roe si Grandmaster Niche.

“Grandmaster Niche,” Saad ni Roe dito.

“Why are you looking for Grandmaster Risenfall?” Tanong ni Grandmaster Niche kay Roe.

Hindi sumagot si Roe dito.

“Please keep him away from this battle. I don’t want him taking part of this war.” Dagdag ni Grandmaster Niche sa seryosong tono.

Ngunit bago pa man makasagot si Roe ay mayroong lumabas sa butas na pinanggalingan nila Grandmaster Niche at Haruto Nuzumaki kanina.

Lumabas doon si Grandmaster Risenfall at nagsimulang maglakad patungo sa kanila na hubad, ang tanging natatakpan lamang sa kaniyang katawan ay ang kaniyang pang-ibabang parte. Sa kaniyang dalawang kamay at dalawang paa ay ang mga putol na rehas na nakatali sa kaniya sa kaniyang kulungan. Hila-hila niya iyon habang siya ay naglalakad.

Kasabay din nang paglabas ni Grandmaster Risenfall ay ang pagdating din nina Grandmaster Lucifer, Luke at Yami.

Pumito si Grandmaster Risenfall sa gamit ang kaniyang daliri. May sumulpot na isang lalaking nakabalot nang itim na kasuotan habang hawak-hawak nito ang damit ni Grandmaster Risenfall.

“I was chained in the prison, I’m sorry because you see me like this.” Ani ni Grandmaster Risenfall habang nakangiti. Naglaho naman ang lalaking nagsuot sa kaniya nang damit.

“You know you’re not allowed to go out of prison right?” Saad ni Grandmaster Lucifer habang papalapit sa kanila.

Tinignan na lamang ni Grandmaster Niche si Grandmaster Risenfall. Hindi siya nagsalita dahil hindi niya mabasa ang kinikilos ni Grandmaster Risenfall. Alam naman siguro nitong ang kapalit nang pagtakas sa kulungan ay kamatayan?

“Well, I’ll deal with what to come after this. I bet me escaping the prison is not that important right now?” Saad ni Grandmaster Risenfall.

Lumapit si Yami kay Roe upang ibulong ang kaniyang tanong.

“Have you seen Red here?” Bulong ni Yami.

“Yes.” Mahinang sagot ni Roe. “Red was kidnapped.” Malakas na sabi ni Roe para marinig ng lahat, lalo na si Luke.

“Who was that?” Tanong ni Grandmaster Risenfall.

“Red Purpleheart, the Beholder of the Eyes.” Sagot ni Grandmaster Risenfall at lumapit kay Roe.

“The Beholder of the Eyes?” Bulong ni Grandmaster Lucifer sa kaniyang sarili. Bagama’t hindi niya ito tanda ay pamilyar sa kaniya ito.

“Who kidnapped him?” Tanong ni Luke na ngayon ay nanlilisik na ang mga mata.

“There’s only one answer to that. The Grand Rebels goal is not to conquer the Grandeur City but to open the gate to the Wizardian Core.” Saad ni Grandmaster Risenfall.

“Isn’t that the prophecy from million years ago?” Tanong ni Grandmaster Lucifer.

“Yes,” Sagot naman ni Grandmaster Risenfall at tinignan ang lugar kung saan nakatingin si Roe.

Nakatingin ngayon si Roe sa araw na papalubog na. Umihip ang malamig na hangin sa kanila nang tumahimik sila.

Biglang tumibok ang puso ni Roe nang malakas dahilan para mapahawak siya dito.

“The Wizard King is in danger,” Saad ni Roe.

The Prophecy

Before the four Legendary Gods created the Kingdoms and went separate with each other, they lived in a single place called the

Wysard

Dome.

A place where all the creatures of Wizardia was born.

Inside the Wysard Dome, there lies the Wizardian Core. The core that gives magic to the entire Wizardia. All magic came from that core which was protected by the Four Stone Pillar of Wizh.

When the four Legendary Gods went separate and created their own kingdom, they decided to bring each stone that protects the Wizardian Core to their kingdom. And thus, making the Wysard Dome hidden from the world. The Wysard Dome is nowhere to be found and its existence was now passed down through the legends. However, it was found out after years that the only way to open the gate was through the stones hidden in each kingdom. This created chaos and war between the kingdom, each of them wanting to open the Wizardian Core to gain power above all.

But the first prophecy was given to the priest.

“ The King will come forth, a kingdom will rise, the fall of the four will perish everyone!“

When the first Wizard King arrived, his first job was to collect the Four Stone Pillars in order to protect the Wizardian Core. It was successfully hidden in the Magiceum under the protection of the Grandeur Academy.

But the second prophecy was revealed to the House of the Purpleheart.

“The Great Guardian will arrive and the

eyes of the beholder of the core will be born from this house.“

At first, it was believe by many and was waiting for the prophecy to happen. Thus, making the Purpleheart a great family but what comes next to their fame was their destruction.

After decades, the Purpleheart was fallen under its own Kingdom. They were betrayed by many and the eyes of all the Purpleheart family was taken out from them.

Some survived from the Purpleheart lineage but the records of the whole prophecy was burnt alongside the houses of the Purpleheart.

“ The sun and moon will collide, illuminating the sky in bloody purple.

The beholder shall sacrifice thy life,

at time where four rays hit the King’s crown.

The gate will open through the sky, supreme sigma of all will be the guardian.“

To be continued…

Don’t forget to vote and comment. Thank you for reading!

Wizardry Reincarnation

🌼pennocchio

Chapter 49: The Revelation IV

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 49

The Revelation Part 4

Kingdom of Grandeur

5 hours before the conjunction of the moon and sun

“It will take too much power to use these two items.” Saad ng leader ng Grand Rebels. “I want you to continuously give me your wizh,” Dagdag niya at tinignan si Mashi.

Since Mashi has the ability of healing, he can transfer his own wizh to other person to give them more power. Its been a while since Mashi started to transfer his own wizh to the leader.

Nakaupo silang pareho habang ang leader ay nakatalikod kay Mashi. Si Mashi naman ay nakalagay ang dalawang palad sa likuran ng leader. Pareho silang nakapikit ang mga mata.

Ang leader ay taimtim na hinihigop ang lahat ng wizh na binibigay sa kaniya ni Mashi. Napangiti siya ng maramdaman niyang mapuno ang kaniyang wizh core sa loob ng kaniyang katawan.

Napansin agad ni Mashi ang pagkapuno ng wizh core ng leader ngunit sa hindi malamang dahilan, hindi tumigil ang katawan ang ng leader sa paghigop sa lakas ni Mashi.

“H-hey,” saad ni Mashi na sinusubukang alisin ang kaniyang mga palad ngunit ang kaniyang mahikang dumadaloy ay pinipigilan siya at patuloy parin sa pagpasok sa katawan ng leader.

“Continue…” Saad ng leader.

“My wizh power will run out at this point.” Reklamo ni Mashi.

“Continue.” Seryosong saad ng leader. Bagama’t nakapikit ito ay damang-dama ang authoridad nito sa kaniyang boses.

Walang nagawa si Mashi kundi ang hayaan ito. Ngunit ilang sandali pa ay nadama ni Mashi ang kakaibang nangyayari sa kaniyang katawan. Napansin niyang tumatanda ang kaniyang mga balat at humihina na ang kaniyang katawan.

“W-what…” Hindi na maibuka ni Mashi ang kaniyang bibig dahil sa patuloy na pagdaloy ng kaniyang mahika.

“You will be remembered for this sacrifice. I will write that you are the person who help me defeat our enemy.” Nakangising saad ng leader.

Si Maria Bahaghari na pinapanood ang lamang nangyayari ay hindi nakapagsalita. Lalo na ng makita niya ang mukha ng kanilang leader na mayroong nakakalokong ngisi sa labi. Alam niyang humihigop ito at nabubuhay sa wizh ng iba simula pa noong una ngunit ito ang unang beses na nakita niya ang mukha nito.

‘He’s a psychopath!’ Saad ni Maria Bahaghari sa kaniyang isipan.

Nang bumalik si Rage galing sa labas ay ang nakita niya lamang ay ang katawan ni Mashi na unti-unting nagiging abo at ang leader na tuwang-tuwa habang tinitignan ang katawan nito. Napansin niyang nag-iba ang itsura nito at mas lalong lumakas ang awra nito. Tinignan niya si Maria Bahaghari na lumulunok at natatakot sa gilid kaya nag pasya siyang tumahimik na lamang at hindi na nagtanong.

“The fight between Grand Ten Adong Ahas and the Wizard King just ended. Unfortunately, Adong Ahas was defeated.” Saad ni Rage sa leader.

“That stupid big animal. He couldn’t even make the fight longer!” Saad ng leader at inayos ang kasuotan nito. “How about the people outside?”

“I have cleaned up the knights inside the mansion. While the other knights and wizards are coming back to the mansion.” Saad ni Rage.

“That’s good. We’ll go out now.” Saad ng leader at naglakad palabas sa kwarto.

Sumunod naman sina Maria Bahaghari, Rage, at ng walang malay na si Red na naglalakad na ngayon sa kaniyang sariling mga paa. Nagtungo sila sa gitna ng mansion, kung saan nakatayo ang malaking bulto ng Wizard King.

The mansion is designed like a dome. The ceiling above the Wizard King’s statue is glasses, making the light outside illuminates inside. The clouds in the sky were turning into orange, a sign that the sun will set soon.

Along the way, they saw knights that just arrived in the mansion but the leader killed all of them without mercy. Their bodies and blood were nowhere to be seen because they are engulfed by the leader using his magic.

Ang Wizard King’s mansion ay nakatayo sa pinakagitnang bahagi ng Wizardia. Naka-sentro ito sa lahat-lahat ng mga kaharian. At ang nakatayo sa pinaka-gitna ng Wizardia ay ang Wizard King’s statue.

Malaki at mataas ang Wizard King’s statue. Ito ay nakaharap sa direksyon kung saan ang araw ay lumilitaw. Naramdaman agad ng leader ng Grand Rebels ang makapal at masustansyang wizh energy sa palibot ng statue nang makalapit sila dito.

“This is the center of everything.” Saad ng leader at tinignan ang Wizard King’s statue.

“Do not go outside of this barrier for a while.” Binalingan ng leader sina Maria, Rage at Red at pinalibutan ito ng barrier.

Nilabas ng leader ang Four Clausum Barrier at ang Sphere of Destruction. Pinalutang niya ang mga ito sa hangin gamit ang kaniyang mahika. Sa kaniyang palad ay lumalabas ang usok na kulay ginto, ang kulay ng mahika ng leader.

Inangat ng leader ang kaniyang kanang kamay at pinalipad ang Four Clausum Barrier sa labas ng mansion. Nanatili naman ang Sphere of Destruction na nakalutang sa harapan nito.

“I’ll activate the Sphere of Destruction. On the ground!” Sigaw ng leader sa kanila na agad naman nilang sinunod.

Ang Sphere of Destruction na nakalutang sa harapan nito ay unti-unting umikot at naglabas ng iba’t-ibang golden magic circle. Pinadaloy ng leader ang kaniyang mahika sa Sphere of Destruction hanggang sa lahat ng magic circle sa loob nito ay nakalabas na sa paligid.

Nang makita niyang handa na ang lahat ng mga magic circle ay pinagtiklop niya ang kaniyang mga palad dahilan para ang mga magic circle ay bumalik sa loob ng orb.

“Sphere of Destruction!” Sigaw ng leader. Matapos niyang sabihin iyon ay sumabog ang sphere. Mula sa orb ay naglabas iyon ng malakas na wave ng magic wizh. Ang lahat ng buhay na tao sa palibot nito ay matatamaan at titilapon ng ilang metro ang layo. Ang epekto nito ay sa mga buhay lamang at hindi sa mga bagay na walang buhay sa paligid nito.

Dahil dito, ang knights at wizards na patungo na sana sa mansion ay tumilapon nang matamaan sila ng wave ng magic galing sa sphere of destruction.

“Four Clausum Barrier activate!” Matapos iyon ay agad ginamit ng leader ang Four Clausum Barrier.

Ang apat na pillars ay nakalipad na ngayon sa himpapawid. Ang kaninang mga maliliit na stick ay naging malalaking poste ng kahoy. Mula sa apat na pillars na ito ay nagkone-konekta ang barrier na pumalibot sa Wizard King’s mansion.

Tinignan nang lahat ng tao sa labas ang malaking barrier. Mayroong iba’t-ibang sulat ang nakasulat sa himpapawid. Ang mga salitang ito ay ang nagsisilbing barrier.

“I think its somewhere here,” Saad ng leader.

Nasa tabi na siya ngayon ng Wizard King’s statue at nakahawak dito. Nilibot niya iyon at tinignan ng maayos. Pinapadaan niya ang kaniyang kamay sa statue hanggang matagpuan niya ang kaniyang hinahanap.

Tinulak niya ang isang parte ng statue dahilan para ang statue ay magbago. Gumalaw ang isang kamay ng statue at kinuha ang koronang nakalagay sa ulo nito. Nagbukas ang salamin sa ceiling sa ibabaw nito at ang kamay na may hawak na corona ay lumabas dito. Nakataas na ngayon ang isang kamay ng statue habang hawak nito ang korona.

Ang ulo ng statue ay naging isang platform.

Nang matapos ang pagbabago ng statue ay lumipad ang leader patungo sa ulo ng statue. Tinignan niya ang platform at nakita niya ang magic circle na nakasulat dito.

“Come, bring the Beholder’s Eyes here.” Sigaw niya kina Maria Bahaghari.

Gamit ang buhok ni Maria Bahaghari, ginawa niya itong hagdan upang makapunta sa tuktok ng statue kasama si Red at Rage.

“The sun and moon will set soon, let him stand on the center of the magic circle.” The leader said.

Tahimik lamang na sumunod si Maria Bahaghari at inutusan si Red na pumunta sa gitna ng magic circle.

Red is still under the possession of Maria’s magic. His body is consciously following Maria’s order while his brain is not working. His eyes remained open for the whole time.

Outside the Barrier

“This is the Four Clausum Barrier.” Saad ng isang knight.

“How could they have this barrier? It would be impossible for us to get inside the mansion!” Reklamo ng isa pa.

“The Four Clausum Barrier is hidden in Magiceum,” Saad ni General Winstein. “Does this mean that the academy lost not just the Four Stone Pillars of Wizh?” Dagdag niya at binalingan si Grandmaster Farhana na kakarating lamang sa kanilang pwesto.

“This has never happened before.” Saad ni Grandmaster Farhana.

“Yes, this has never happened until Grandmaster Diemapateigh died.” Saad ulit ni General Winstein. Mahihinuha sa kaniyang boses ang sarkasmo dito.

“Are you saying that this is my fault, General Winstein?” Saad ni Grandmaster Farhana at binalingan si General Winstein.

“I believe this is not the best time for us to argue.” Si Grandmaster Lucifer na biglang sumulpot kasama sina Grandmaster Niche, Grandmaster Risenfall, Roe, Luke and Yami.

“We should first find our way in to this barrier,” Dagdag niya at deretsong hinawakan ang pader na pumipigil sa kanila para pumasok sa mansion.

Marami na ang nagtitipon-tipon na mga knights at wizards sa kanilang pwesto. Ang ibang estudyante ng academy ay nagulat sa biglang pagpapakita ni Grandmaster Lucifer at ni Grandmaster Risenfall na matagal ng nawawala.

“What do you think you’re doing here, Arthur Risenfall?” Tanong ni Grandmaster Do Bong Shun at nilapitan si Grandmaster Risenfall. “You’re supposed to be inside the academy’s prison.” Dagdag niya.

Nagulat ang lahat sa sinabing iyon ni Grandmaster Do Bong Shun. Nagbulungan ang lahat ng nasa paligid at ang mga nakarinig niyon.

“Who helped you escape? Or is it you who escaped yourself? I guess you have forgotten the punishment for escaping the prison.” Saad muli ni Grandmaster Do Bong Shun.

“Of course, I haven’t forgotten it.” Saad ni Grandmaster Risenfall. Magsasalita na sana siyang muli ngunit pinigilan siya ni Grandmaster Niche na siyang nagsalita.

“It was me who freed him.” Saad ni Grandmaster Niche.

“Why did you do that? Have you forgotten also that you can be considered an accomplice right?” Saad ni Grandmaster Do Bong Shun.

“Hmm, looks like we’re having a misunderstanding here.” Saad ni Grandmaster Lucifer na ngayon ay nakatingin na sa kanila.

“It wasn’t proven that it was Grandmaster Risenfall who stole the stones.” Dagdag niya. “It might be someone else. Right, head Grandmaster Farhana?” Binalingan ni Lucifer si Grandmaster Farhana.

“And if it was really him who stole the stones, I, myself will be the person who will cut his head.” Binalingan ni Grandmaster Lucifer si Grandmaster Risenfall.

Tumahimik ang lahat. Ang iba ay hindi mapigilang magbulungan dahil sa kanilang nalaman.

“Settle your issues when everything is over.” Saad ni Grandmaster Winstein. “According to our knowledge, to destroy this barrier we need a much more strong artifact made by the person who made this barrier.” Dagdag niya.

“That’s right. The only thing that can destroy this barrier is a magic tool that is made by the God of Water or the Water God Watre himself.” Saad ni Grandmaster Lucifer.

“Do you have an artifact that can go against this barrier?” Tanong ni General Winstein.

“We have none.” Saad ni Grandmaster Do Bong Shun.

“We have.” Saad naman ni Grandmaster Risenfall.

“What nonsense are you talking about?” Baling ni Grandmaster Do Bong Shun kay Grandmaster Risenfall.

“We have the artifact here.” Saad ni Grandmaster Risenfall at tinignan si General Winstein.

“Where is then?” Tanong ni General Winstein.

“Roe,” tawag ni Grandmaster Risenfall kay Roe na nasa kaniyang tabi.

“I have it here,” Saad ni Roe at binuksan ang kaniyang palad. Sa kaniyang palad ay lumabas ang isang spear na mayroong fork style na ulo. The spear is like the common weapon of the mermans.

Nagulat ang lahat ng makita iyon. The spear was one of the weapon of the legendary Water God, Watre. The spear is made of different bones of the ocean wizters, covered in green scales and glowing sharp edges.

“But I am not the one that will be using this.” Saad ni Roe.

This was the gift that Roe have taken from the Water God to be given to Yami.

“Here, this person here.” Saad muli ni Roe at tinignan si Yami sa kaniyang likuran. Ina-abot na niya ngayon ang spear dito.

“W-what…” Gulat na ani ni Yami.

“This is yours. It was gifted to you by the Water God himself.” Ani ni Roe. Hindi man lang ito ngumiti ng sabihin niya ito.

Nagulat ang lahat doon lalo na si Yami. Nanginginig ang kamay na kinuha niya ang spear na inaabot ni Roe sa kaniya.

Nang mahawakan niya ito, nabigla pa siya na sobrang gaan nito sa kaniyang mga kamay.

“This is a legendary item! How could you have this, you don’t deserve to hold this precious item!” Saad ni Grandmaster Do Bong Shun at lumapit kay Yami.

Hahawakan na sana ni Grandmaster Do Bong Shun ang spear na nasa kamay ni Yami ngunit bago pa man dumikit ang kamay nito ay mayroong lumabas na kuryente dito patungo kay Grandmaster Do Bong Shun.

“How dare you that to me you weakling” Sigaw ni Grandmaster Do Bong Shun. “Ha,” Ani niya at inayos ang kaniyang sarili.

“Hey, Grandmaster Do Bong Shun.” Saad ni Roe at tinignan si Grandmaster Do Bong Shun. “We’ll see if Yami is really worth it to hold the spear or not. If he is, you better step down to being a Grandmaster in the academy.”

Hindi nakapagsalita si Grandmaster Do Bong Shun sa sinabi ni Roe.

“How about that, Grandmaster Do Bong Shun?” Seryosong sabi ni Roe ngunit hindi parin makapagsalita si Grandmaster Do Bong Shun.

“You’re stepping out of the line, Roe.” Saad ni Grandmaster Fuji Choji.

“Oh, I guess I shouldn’t say that to keep his honor clean?” Sarkastikong sabi ni Roe at binalingan ng tingin si Yami.

“Roe is just fine, Damien. I even think that Roe is on fire today.” Nakangising saad ni Venom.

Sa tabi ni Venom ay si Damien na nakatingin kay Roe. Roe on the other hand never looked at him when he arrived. Kanina pa siya nakatingin dito ngunit hindi man lang siya binalingan ng tingin nito. Ang mata ni Roe ay naka-focus lamang sa biglang lumitaw na ring sa tuktok ng mansion.

“Yami, how about you try using the Spear of the Water God?” Saad ni Roe kay Yami na hindi parin makapaniwalang nakatingin sa spear na hawak nito.

“O-ohh… I don’t know how to use it, Roe.” Saad ni Yami.

“Just feel the power inside the spear and collude it with yourself.” Sabi ni Roe.

“That isn’t easy.” Sambit ni Yami at takot na nakatingin kay Roe.

A lot of people were watching them. All the eyes are waiting to see what will happen next.

“Yami, believe in yourself.” Lumapit si Roe kay Yami. Ang isang kamay ni Roe ay pumatong sa balikat ni Yami. “Think about Red. Red is inside that barrier. We need to save him!” Saad ni Roe at kinukumbinsi si Yami.

Bumitiw si Roe dito at lumayo ng kunti. “Close your eyes, feel the surge inside the barrier.”

Nakaharap na ngayon si Yami sa barrier. Pinikit nga niya ang kaniyang mga mata at pinakiramdaman ang mahikang dumadaloy sa hawak niyang spear.

“Free your soul, clear your mind, trust your destiny.” Rinig ni Yami ang boses na nagsasalita sa kaniyang isipan.

“How could you trust me this spear?!” Sigaw ni Yami sa kaniyang isipan.

He believe that the person who was talking to him was the spear itself.

“It wasn’t me who choose you, it was you who choose me.”

Hindi makapaniwala si Yami sa kaniyang narinig. Buong buhay niya, ang tanging naririnig niya lamang sa ibang tao ay ang kawalan niya ng saysay. Pero gaya ng normal na bata, mayroon din siyang pangarap.

When he was young, he have heard and read many of the legends about the Water God. One day, he have read the book called “The Spear of the Water God”. It was a story about the adventure of the Water God against the giant octopus of the ocean. The Water God defeated the giant octopus using his spear. Since then, he have fallen to that story. He have read the story all over again without skipping a day and then, he accidentally saw a mysterious puzzle in the book.

He found out that the story itself reveals the location of the spear. The Water God leave the spear in the place where he fought against the giant octopus. He immediately went to that place.

Only to found out that, the location was just a plain and vast ocean floor. He have wished that he could found the mystery of the spear since then. He never stopped dreaming and yet, up until now he never found the spear.

“Fine, I shouldn’t miss this chance.” Yami who have been determined to find this spear, finally accepted that the one he’s been looking for is now in his hands.

He was thankful for Roe who gave this to him. And just like what Roe have said, I should help save Red first.

Unti-unting lumutang si Yami sa hangin. Ang spear na kaniyang hawak ay umilaw at ang katawan ni Yami ay nabalot ng kakaibang armor na hindi pa nakikita. Ang armor na suot ni Yami ay kulay asul na mga kaliskis na kumikinang mula sa kaniyang balikat hanggang sa kaniyang paa. Humaba pa lalo ang buhok ni Yami na ngayon ay naging kulay asul. Ang kaniyang mata ay naging kulay asul din. Mayroong isang bilog ng tubig na pumalibot sa kaniyang ulo na mistulang kaniyang korona.

“Bestow me the power of the ocean. Let me rule over the wild waves. Give me the blessings of the water. Run through my veins, the blood of Oceania.” Ani ni Yami sa kaniyang pagbabago.

Yami is now looking completely different. He can feel himself becoming stronger than before. Ang lahat ay nakita ang pagkinang ni Yami sa himpapawid.

Everyone is looking at Yami in awe. Amaze na amaze sila sa kanilang nakikita.

“Destroy the barrier!” Sigaw ni Roe sa kaniya.

Tinaas ni Yami ang spear na kaniyang hawak at tinutok iyon sa barrier na nasa kaniyang harapan.

Ngunit bago pa man niya masira ang barrier ay naglahong bigla ang sinag ng palubog na araw. Ang araw ngayon ay natatakpan ng kulay lilang buwan. Ang kalangitan ay biglang dumilim. The ray of the violet moon went straight to the crown above the mansion.

“Now, Yami.” Saad ni Roe at lumipad patungo kay Yami.

Ang lahat ay nagulat sa biglang pagbabago ng kalangitan.

“Prepare yourself!” Sigaw ni Grandmaster Risenfall.

Mula sa direksyon ng Wisteria ay tumama ang linyang kulay asul na sinag ng mahika sa korona ng Wizard King’s statue na ngayon ay nakalabas na sa tuktok ng Wizard King’s mansion.

Sinundan niyon ay ang kulay pulang sinag mula sa Kaharian ng Infernia. Kasunod nito ay ang berdeng sinag mula sa Nicheon. Ang tatlong ray kasama ang sinag mula sa buwan ay tumatama sa korona ng Wizard King.

“Immobilize the knights and the wizards of the academy to go outside the Grandeur Kingdom. Horde of Wizters will now be moving toward here. We need to protect this city.” Saad muli ni Grandmaster Risenfall, ngayon ay sinasabi niya iyon kina Grandmaster Farhana at General Knight Wenstein.

“Faster!” Sigaw ni Grandmaster Risenfall nang hindi pa gumalaw ang dalawa.

Si Farhana na alam na ang nangyayari ay agad ng kinausap ang lahat ng estudyante sa kaniyang isipan.

“All students of the academy, do not get distracted but what you’re seeing right now. The gate of the Wizardian Core will soon open. I want all of you to protect the kingdom against the Wizters that will enter.” Saad ni Grandmaster Farhana.

Gaya ng ginawa ni Grandmaster Farhana, nagbigay ng utos si General Winstein sa lahat ng mga knights.

“The Wizters will come here as soon as they saw this rays. They will wreak havoc and destroy everything in their way just to enter the gate.” Saad ni Grandmaster Risenfall.

Ang lahat ng spirit guide ng bawat mamamayan ng Wizardia ay biglang lumabas at kinausap ang kanilang mga master. Sinabi nila ang kahulugan ng mga rays na ito at ang sakunang paparating.

Since the Wysard Dome is the place when everything started, it stores powerful magic wizh that can make everyone strong. And the Wizardian Core is inside the dome. That’s why, the Wizters who didn’t have the intelligence ability to think clear will subconscious follow the ray that will lead them to the gate.

“It is time to fulfill your duty, Damien.” Ang pulang dragon ni Damien ay lumipad patungo kay Damien.

All the wizters who have evolved to the last stage can’t get affected by these rays. Aside from them, the wizters who have masters also can’t get affected by it since they have their master’s thinking that affect their intelligence.

“Destroy those who have block the path of the waves!” Sigaw ni Yami.

Mayroong nabuong bilog na asul na mahika sa dulo ng kaniyang spear. Gamit ang spear ay pinatama niya ang kaniyang spear sa barrier sa kaniyang harapan. Malakas ang pwersa at mahikang binibigay ni Yami laban sa barrier.

Unti-unting nasira ang barrier. Kasabay ng pagkasira ng barrier ay siya ring pagdating at pagsulpot ng iba’t-ibang Wizters sa iba’t-ibang direksyon ng kaharian.

“You have done well, Yami.” Saad ni Roe at sinalo si Yami na nawalan ng malay. Nawala ang kaninang kaniyang suot pati ang spear na kaniyang ginamit. Bumalik sa normal si Yami. Dahil naubos ang kaniyang lakas, nawalan siya ng malay.

Binaba ni Roe si Yami sa lupa. Nang makababa siya ay nakita niya si Damien na nakatingin sa kaniya.

Tinawag ni Roe ang dalawa sa kaniyang mga evolved Wizter.

“Bring Yami to the healers carefully.” Saad niya sa isa mga ito. “I want you to find the Wizard King and keep him safe.” Saad naman niya sa isa dito.

Nang makaalis ang Wizter ay binalik niya ang tingin kay Damien. Wala na ang mga taong kanina ay nagkukumpulan sa lugar na ito. Siya at si Damien na lamang ang natitira dito.

Tinignan ni Damien ang dalawang evolved na biglang sumulpot sa harapan ni Roe hanggang sa mawala ito. Binalik niya ang kaniyang tingin kay Roe na walang halong pagtataka.

“We need to talk.” Saad ni Damien sa kaniya.

Malayo ang kanilang pagitan sa isa’t-isa. Naglakad si Roe patungo kay Damien.

“You can ask me after this.” Saad ni Roe at nilampasan si Damien. Nagpatuloy siya sa paglalakad patungo sa Wizard King’s mansion.

To be continued…

Don’t forget to vote and comment. Thank you!

Wizardry Reincarnation

🌼 pennocchio

Chapter 50: The Final Revelation

This is the last chapter of Wizardry Reincarnation. The Epilogue will be posted next. Thank you so much for reading!

I do not proofread. This chapter is unedited.

Chapter 50

The Final Revelation

“Since the barrier has been lifted, I will be going inside to stop everything.” It was Grandmaster Farhana who spoke. Inalis niya ang tingin niya kina Roe at Yami na nakalutang sa himpapawid.

“I’m coming too.” Biglang sabi ni Grandmaster Risenfall. Napatingin ang lahat.

“I want to go there so that I could clear my name.” He said firmly. Tiningala niya si Roe na nasa himpapawid.

“Then, I’ll go too.” Grandmaster Niche said.

“Just go help the students. I know you’re exhausted since it hasn’t been long since you fought.” Saad ni Grandmaster Risenfall nang binalik niya ang tingin kay Grandmaster Niche.

“I’m fine. I’m strong worthy of my name.” Sagot ni Grandmaster Niche habang tinitignan din si Grandmaster Risenfall.

The students of the academy and the knights of Grandeur Kingdom is now everywhere around the kingdom. They are fighting on the ground and above the sky. The sky was flooded with flying wizters such as dragons while the land was full of wild beast, dinosaurs and many more kinds of animals that can walk on land. The rivers around the kingdom became a path for wizters from the ocean. The Kingdom was filled with different wild beast instantly.

Roe went to the mansion and Damien followed him quietly without saying anything. He just gaze over Roe with unexplained emotions.

When the barrier was lifted, there’s three Grandmaster who went inside the mansion. It was Grandmaster Risenfall, Farhana, and Niche. The three of them decided to stop the people that is trying to open the barrier and to see who is the mastermind behind this.

“We are not late yet, we can still stop this.” Saad ni Roe habang tinitignan ang mga rays sa himpapawid. May kulang pa dito.

Ang ray mula sa kaharian ng Airethale ay hindi pa tumatama sa korona. Iyon na lamang ang hinihintay at mabubuksan na ang gate.

“Damn, Hiago is the one assigned in Airethale. Don’t tell me he betrayed us?” Sabi ng Leader.

They are all above the head of the Wizard King’s statue. Red, who was inside the magic circle is shouting in pain. Mayroong sugat sa kamay ni Red dahilan para ang kaniyang dugo ay pumatak sa magic circle. Nakatingala si Red habang ang kaniyang mga mata ay nakabukas. Lumiliwanag ang kaniyang mga mata patungo sa naghahalong kulay sa kaniyang itaas. Ito ang susi sa pagbubukas ng gate.

Dahil dito, nauubos ang dugo ni Red at ang kaniyang mahika dahil hinihigop ng magic circle ang mga ito mula sa kaniyang katawan. Ito ay maaring maging sanhi ng kaniyang pagkamatay kapag ito ay nagpatuloy.

“We only have 20 minutes to open the gate! At this rate, the sun and moon will separate with each other.” Saad muli ng leader. Ngayon ay galit na galit na siya.

“Hiago wouldn’t betray us. He’s one of our most trusted Grand Ten.” Sabi ni Maria Bahaghari ngunit tila mas lalo pang nagalit ang leader sa sinabi nito.

Nakarinig sila ng malakas na pagsabog. Nalamanan agad ng leader na nasira ang barrier sa paligid ng mansion.

“How did they destroy the barrier this fast?!” Bumaling ang leader sa labas. “Go out, and stop all them from coming here!” Utos ng leader.

Agad namang bumaba sina Rage and Maria Bahaghari sa statue. Kanilang namataan agad ang tatlong Grandmasters na patungo sa kanila.

Ang leader na naiwan sa taas ay tinawag ang kaniyang mga alagang wizters ng makita ang mga Grandmasters na nasa ibaba. Kinausap niya ang mga ito sa kaniyang isipan. Sa labas ng mansion, lumabas ang isang malaking kulay gintong dragon at ang dalawang kambal na mga evolved wizter. Ang kambal ay ang kanan at kaliwang kamay ng leader.

Agad nakita ni Roe at Damien ang biglang paglitaw ng gintong malaking dragon sa harapan ng mansion. Ang dragon ay kasing laki ng dragon ni Damien. Kasing tangkad ng mga ito ang mansion ng Wizard King at ang kanilang laki ay kalahati ng mansion.

“No one can go beyond us.” Magkasabay na nagsalita ang kambal. Dumagundong ang kanilang boses sa paligid dahil sa lakas niyon.

“Here I am.” Saad ni Roe bilang sagot sa kambal. Mahina lamang iyon ngunit agad namang narinig ng mga ito ang kaniyang sinabi dahil napatingin agad sila sa kaniyang pwesto.

Nagbago ang kasuotan ni Roe. Suot na niya ngayon ang kaniyang armor at hawak na niya ngayon ang kaniyang staff sa kaniyang kanang kamay. Si Damien naman ay tinignan lang ang pagbabagong anyo ni Roe dahil kanina pa niya suot ang kaniyang damit pang digma.

Roe is wearing a white long robes that covers his entire body. The white dress is filled with golden glitters making it shiny. The edges of it where designed with golden color. The belt on his waist is gold too with a pendant at its middle. The sleeves were narrow and tight on Roe’s body. The golden ribbon on his forehead has a golden eagle at its middle. While his golden hair was tied with a golden ribbon.

Tinaas ni Roe ang kaniyang staff at nagpalabas ng mahika doon. Ang mahikang kulay ginto ay unti-unting nabuo sa dulo ng kaniyang staff. Dalawang bilog ang kaniyang binuo.

“Air burst.” Saad ni Roe at pinatama ang kaniyang mahika sa kambal.

Ang Air Burst ay bilog na mahika na kapag tumama ito sa kaniyang target ay sasabog ito ng malakas na hangin.

Tumama ang Air Burst sa kambal dahilan para mapapikit ang mga ito. Nagbago ang staff ni Roe at naging espada ito. Naglaho siya sa kaniyang pwesto at biglang sumulpot sa harapan ng kambal.

He slashed the twins head, cutting their heads at the same time. Ang kambal na nakasuot ng itim na roba at maskarang mayroong pulang mata sa gitna ay biglang naging itim na usok.

Tinignan ni Roe ang nangyari sa mga ito at agad nalaman kung ano ang mga ito.

“The two of you are Shadow Wolves. I thought they went extinct long ago.” Saad ni Roe.

Lumitaw ang kambal ’di kalayuan kay Roe. Ang gintong dragon ay biglang pinagaspas ang pakpak nito. Bawat pagaspas nito ay gumagawa nang alon ng hangin na kayang pumutol sa lahat ng mga natatamaan nito.

Gamit ang espada ni Roe ay sinangga niya ang alon ng mga hangin. The dragon is an air attributed that is why he was certain that this dragon came from the Kingdom of Airethale.

Natigil lamang ang dragon ng inatake ito ng pulang dragon ni Damien. Nag-buga ng apoy ang pulang apoy sa gintong dragon dahilan para doon mapabaling ang atensyon nito.

“Leave the dragon to him.” Saad ni Damien at lumapit kay Roe.

Tinignan ni Roe si Damien at tumango lamang. Binalik niya ang tingin niya sa dalawang dragon na naglalaban. Lumayo na ang mga ito sa kanila at nasa himpapawid na upang labanan ang isa’t-isa.

“I can do this much for you.” Saad ni Damien nang tuluyan siyang makatabi kay Roe. “I can do more for you, just say it.” Dagdag niya. Damien is looking serious as he spoke and it was the same for Roe.

They have understand that their feelings and emotions shouldn’t go in their way during these fights. Specifically, Roe who is controlling his emotions very well. For the whole time, he haven’t shown any emotions towards Damien. Even while he was inside the barrier in the academy, he was looking at Damien without any expression shown on his face.

He knew he shouldn’t show any weaknesses right now.

“T-then, we’ll take these two on. Do it faster and swiftly.” Saad ni Roe at inalis ang tingin kay Damien. Binalingan niya ang kambal na ngayon ay naghahanda.

“Alright, understood.” Saad ni Damien at hinanda na rin ang sarili.

“Let’s go,” Saad ni Roe at sabay silang sumugod sa kambal.

Kasabay ng kanilang pagsugod ay siya ring pagtakbo ng kambal patungo sa kanila. Mabilis ang kilos nilang apat. Ang kambal ay naglalabas g itim na usok habang tumatakbo. Ang kanilang mga kuko ay nagiging matutulis na patalim bilang kanilang armas.

Nang magtagpo ang kanilang mga armas ay agad-agad silang nagpalitan ng mga atake. Ang kambal ay naglalabas ng usok na itim sa bawat landas ng kanilang mga atake habang si Roe ay kulay gintong usok at si Damien naman ay kulay pulang usok.

Ang mga usok na ito ay ang palatandaan ng kanilang mga mahika. Ang kanilang katawan ay naglalabas ng mga usok na ito bilang bahagi ng pagdaloy ng kanilang mga mahika sa bawat parte ng kanilang katawan.

Hindi pa natatamaan si Roe ng kaniyang kalaban habang ang kaniyang kalaban ay ilang ulit ng natatamaan nang sandata ni Roe ngunit sa bawat landas ng espada ni Roe sa katawan nito ay nagiging usok ito dahilan para lumampas lamang ang kaniyang mga atake.

“You’ve got some nasty skill here.” Nakangising saad ni Roe.

Tumawa ang kaniyang kalaban bilang sagot.

“Wind Palm.” Saad ni Roe at gamit ang kaniyang kanang palad ay sinubukang niyang patamaan ng mahikang hangin ang kaniyang kalaban.

Ang Wind Palm ay mahikang hangin na mayroong hugis ng palad. Ang matatamaan nito ay agad-agad na mawawasak o hindi kaya ay titilapon depende sa lakas ng gumagamit nito. Ngunit ang mahikang ginamit ni Roe ay lumagpas lamang sa katawan ng kalaban ng maging usok ang katawan nito.

“You’re stupid for someone that famous,” Saad ng kaniyang kalaban. “I don’t get why the leader was wary of you.” Dagdag nito.

Naging seryoso ang mukha ni Roe. He thought that their leader knew something about him. Maaring possible iyon dahil alam nga ng kanilang leader kung paano buksan ang lagusan patungo sa Wizzardian Core.

They must have planned and studied everything for them to come this far.

And it also might be that the person they are looking for is the one behind this.

Roe is still thinking about who is their leader is. He still doesn’t know who is it. And why Grandmaster Diemapateigh’s son is related to the Grand Rebels.

Meanwhile, Damien is moving swiftly and attacking his enemy with powerful attacks. But just like Roe, Damien couldn’t land a single attack to his enemy.

“You got powerful moves but is that all you’ve got?” His enemy mocked him while their swords clash with each other.

“That’s true I guess. But aren’t you just defending yourself?” Nakangising sabi ni Damien bilang laban dito.

The enemy was flustered by what Damien have said.

“What? Defending myself?” Saad nito at lumayo kay Damien para magsalita. Nakapameywang na ito ngayon.

“Aren’t you just afraid?” Saad muli ni Damien.

“I’m not. How dare you say that!” Saad naman ng kaniyang kalaban.

Halata sa mga kilos nito na ito ay natamaan ng mga salita ni Damien. Hindi inakala ni Damien na sasagot ito sa kaniyang mga provocation nang ganon lamang kadali.

“We are not ’kay?!” Galit na ani nito. “We are told to keep you all busy here until that last damn ray arrive!” Saad nito at tinuro pa ang mga rays sa langit.

Ngumisi si Damien.

“Heard that, my Roe?” Saad ni Damien at tinignan si Roe na naglalaban parin ’di kalayuan sa kaniya.

“If that’s the case, we can just end them with one go.” Sagot ni Roe kay Damien.

Damien was amazed by Roe’s answer. He missed how Roe can clearly even though they are far with each other.

‘Does he also hear my heart beating so fast for him?’ Saad ni Damien sa kaniyang isipan.

“You stupid piece of shit.” Saad nang kakambal sa kalaban ni Damien.

Magkadikit na ngayon silang muli at pinapagalitan pa ng isa ang kakambal nito.

“How could you reveal that so easily!” Sigaw niya sa kakambal nito.

“Move away, Damien.” Saad ni Roe kay Damien. Umatras naman ngayon si Damien sa kaniyang likuran palayo sa pwesto ni Roe.

Roe’s sword went back to its original form. Roe started to create a ball at the edge of his staff made from air. All the air surrounding him is colliding at his staff. The air started growing, becoming a big circle with reactive air waves.

“Ballistic Bullet.” Saad ni Roe at tinira ang mahika patungo sa kakambal.

Ang kambal ay nakita ang paglapit ng mahika sa kanilang katawan kaya ginawa nilang itim na usok ang kanilang katawan. Ngunit hindi nila alam na nagbago ang mahika ni Roe.

Nang tumama ang mahika ni Roe sa kanilang katawan ay nagsimulang higupin ng hangin ang kanilang katawan. Naging whirlwind ang hangin dahilan para mahigop ang katawan ng kakambal.

“I can’t kill the two of you for now. I think you two maybe useful for the future.” Nakangiting sabi ni Roe.

Agad siyang naglakad patungo sa loob ng mansion. Sumunod naman sa kaniya si Damien. Iniwasan pa ni Roe ang mahikang tatama sana sa kaniya. Sa loob ng mansion ay naglalaban sina Grandmaster Farhana at Risenfall laban kay Rage at Maria Bahaghari.

Grandmaster Niche was on the far side. Nakasandig ito sa dingding habang duguan ito. Mayroon itong sugat sa dibdib nito na malapit sa kaniyang dibdib. Bahagyang nakapikit ang kaniyang mga mata, sapat para makita niya ang laban sa kaniyang harapan.

“You’ll die by my hands today.” Saad ni Grandmaster Risenfall sa pagitan ng laban nila ni Maria Bahaghari.

Si Maria Bahaghari ay napapalibutan ng maraming mga kawal. Ang kaniyang mga mata ay itim na itim bilang tanda ng kaniyang matinding galit. Ang kulay ng kaniyang mga mata ay ang simbolo ng kaniyang pinakamataas at pinakamalakas na estado. Ito ay wala sa mga kulay sa rainbow kaya ang kahulugan din nito ay wala na sa tamang huwisyo si Maria Bahaghari.

Ang mga kawal sa harapan nito ay mga patay na. Tanging ang mga kaluluwa na lamang ng mga ito ang gumagalaw ngayon sa ilalim ng kapangyarihan ni Maria Bahaghari.

She have turned into a necromancer.

Ginawa niyang mga puppet ang mga kaluluwa at inutusan itong lumaban para sa kaniya. Ang matindi pa sa kapangyarihan nito ay ang lahat ng kaluluwa ay nagtataglay ng matinding lakas at naglalabas din ng kani-kanilang mahika.

Sabay na sumugod ang limang kaluluwa na mayroong hawak na iba’t-ibang sandata patungo kay Grandmaster Risenfall. Ang kadena sa kaniyang dalawang kamay ay ginawa niyang sandata. Nilagyan niya iyon ng mahika upang kaniyang makontrol at magamit. Ang mga kadenang ito ay gawa sa pinaka-matibay at pinaka-malakas na bakal sa buong Wizardia kaya malabong masira ang mga ito.

Pinalipad ni Grandmaster Risenfall ang kadena patungo sa mga kaluluwa upang labanan ito. Sa pagtama ng kadena sa mga kaluluwa ay siya ring paglaho ng mga ito.

The chains is imbued with cancellation magic. Ito ang dahilan kung bakit hindi masyadong nakakagamit ng mahika si Grandmaster Risenfall dahil pinipigilan ng kadenang ito ang pagdaloy ng kaniyang mahika. Ito rin ang dahilan kung bakit mahirap tumakas sa kulungan sa academy.

And since the souls is controlled by magic, when the chains touched them, the magic that controls them can be nullified and cancelled.

Kinontrol muli ni Grandmaster Risenfall ang kaniyang kadena upang umatake ulit. Ngayon ay patungo na kay Maria Bahaghari. Ang kadena ay patungo na ngayon kay Maria Bahaghari ngunit hinarangan lamang iyon ni Maria gamit ang kaniyang buhok.

Hindi tuluyang tumagos ang kadena dahil sa kapal at tigas ng buhok ni Maria Bahaghari bagama’t mayrong ilang hibla ng buhok na naputol dahil sa kadena.

Umatras si Maria Bahaghari para lumayo kay Grandmaster Risenfall ngunit hindi iyon pinayagan ni Grandmaster Risenfall ay patuloy na inatake si Maria Bahaghari. Si Maria Bahaghari naman ay sinasangga ang mga kadena gamit ang kaniyang mga buhok.

Maria Bahaghari is worried for her hair. Dama kasi niya ang pagkaputol ng kaniyang buhok sa bawat pagtama ng kadena dito.

“Looks like I have no choice but to use my last card.” Saad ni Maria Bahaghari sa nakakatakot na boses. Hindi maintindihan ang boses nito dahil sa lalim at gaspang nito.

“Bring it on you bitch.” Saad ni Grandmaster Risenfall at pinagalaw muli ang kaniyang kadena patungo kay Maria Bahaghari.

“Goro goro, gara gara, buro buro, shala shala, turo turo, matte matte,” Maria Bahaghari chanted as she defend herself against Grandmaster Risenfall.

Dahil sa kaniyang pagchant ay nabawasan ang kaniyang life span. Biglang tumanda ang kaniyang mukha at biglang bumaluktok ang kaniyang katawan. This is her real self. She’s an old women who uses forbidden magic to look young. She’s a real witch.

Mula sa lupa ay lumabas ang higanteng titan. Ang katawan nito ay sobrang laki at kulay itim. Nababalot ito ng kulay itim na usok at ang mga mata nito ay itim na itim. Nakakatakot ang mukha nito dahil sobrang laki niyon.

Biglang napa-atras si Grandmaster Risenfall nang biglang lumitaw ang titan sa kaniyang harapan.

“Kekekeke, he’s my strongest vassal. Meet Pandora!” Saad ni Maria Bahaghari sa nakakalokong boses.

It was at this moment where Roe and Damien went in. The first thing that they saw is Grandmaster Farhana fighting rage with his bare fist.

“Go help Grandmaster Niche.” Saad ni Roe kay Damien. Hindi pa sana kikilos si Damien ngunit nang tignan siya ni Roe ay nawala siyang nagawa kundi puntahan si Grandmaster Niche para tulungan.

“Guess, I’ll lend a hand.” Saad ni Roe. Ang kaniyang staff ay nagbagong muli at naging espada.

Bigla siyang naglalaho sa hangin. Sa isang kislap lang mata ni Grandmaster Farhana, tumilapon na agad ang ulo ni Rage sa hangin.

“I don’t need your help.” Saad ni Grandmaster Farhana at may halong galit na tinignan si Roe. Ngunit hindi na nagsalita si Roe at ngumiti na lamang dito.

Napabaling agad ang kanilang atensyon ng lumitaw ang titan. Kung hindi lang dahil mataas ang Wizard King’s mansion ay baka umabot pa ang titan sa ceiling ng mansion. Ngunit ang laki ng titan ay hanggang tiyan lamang ng statue ng Wizard King.

Lumayo pa lalo si Grandmaster Risenfall nang biglang kumilos ang titan at nagtangkang hulihin si Grandmaster Risenfall. Tumalon siya at inatake ni Grandmaster Risenfall ang titan gamit ang kadena sa kaniyang katawan ngunit hindi ito umepekto sa titan. Sa halip ay natamaan pa siya ng kamay nito at tumilapon sa lupa.

Ang titan ay naglakad patungo kay Grandmaster Risenfall. Tatapakan na sana nito si Grandmaster Risenfall ngunit agad itong natigil nang maputol ang paa nito.

Kinuha ni Roe si Grandmaster Risenfall at dinala palayo sa titan.

“Haa…” Nagpakawala ng malalim na hininga si Grandmaster Risenfall. “I thought I was going to die. Thank you…” Dagdag nito.

Binaba ni Roe si Grandmaster Risenfall sa sahig at tinignan ang titan na ngayon ay nagwawala na dahil sa kaniyang ginawa kanina.

“Just kill that person. She’s the one controlling that titan.” Saad ni Grandmaster Risenfall at tinuro si Maria Bahaghari.

“Stay here for a while.” Sabi ni Roe at tumayo. Bigla ulit siyang naglaho sa hangin at sumulpot sa likod ni Maria Bahaghari.

Roe was going to slash his sword toward Maria Bahaghari’s head but her hair immediately move to protect her. It looks like Maria Bahaghari’s hair protected her on its own. Nakaipit na ngayon ang espada ni Roe sa buhok ni Maria Bahaghari.

Nalingunan agad ni Maria Bahaghari si Roe at agad ginamit ang kaniyang buhok upang hulihin si Roe. Dahil ang buhok ni Maria ay nakasangga at nakaipit sa espada ni Roe, agad kumilos ang mga ito balutin si Roe sa kaniyang buhok.

Tuluyang bumalot ang buhok ni Maria Bahaghari sa katawan ni Roe dahilan para hindi makakilos si Roe. Gumalaw ang buhok ni Maria Bahaghari at pinagpantay nito ang kanilang mga mata.

Nakatingin na ngayon si Roe sa mata ni Maria Bahaghari.

“No! You can’t look at his eyes!” Sigaw ni Grandmaster Risenfall sa gilid ngunit hindi niya ito napigilan.

Roe saw how Maria Bahaghari’s eyes changed. He was hypnotized in an instant. Maria Bahaghari is now planning to take over Roe’s head but she was shocked when she heard Roe spoke.

“No one can beat me in hypnosis, even the God who created this technique was defeated by me.” Saad ni Roe sa kaniyang isipan kung nasaan gumagala si Maria Bahaghari.

Biglang naging labanan ng hypnotismo ang kanilang laban. Maria Bahaghari wanted to go out of Roe’s body but she can’t go out unless Roe wanted to. Inside Roe’s head, he is torturing Maria Bahaghari.

Ang totoong katawan ni Maria Bahaghari ay nagsusumigaw na ngayon na siyang pinagtaka ni Grandmaster Risenfall. Makalipas ang ilang sandali, biglang pumutok ang mata ni Maria Bahaghari. Nakawala si Roe sa pagkakatali sa kaniya ng buhok ni Maria.

Agad naman kinuha ni Roe ang kaniyang espada at walang awang tinusok niya iyon sa puso ni Maria Bahaghari. Napansin kasi niya ang titan na wala paring tigil sa pagwawala sa loob ng mansion. Kaya upang mawala ito, kailangan niyang patayin agad si Maria Bahaghari.

Tiningala ni Roe ang tuktok ng statue ng Wizard King. Agad siyang lumipad patungo doon dahilan para pigilan ang gate sa pagbukas.

“I guess they were all defeated.” Saad ni Arthur Diemapateigh.

Roe wasn’t shocked to see Arthur Diemapateigh here. But he didn’t expect that Arthur was the leader of the Grand Rebels.

Nakatayo ito sa gilid ng ulo ng statue habang tinitignan si Roe na nakalipad. Si Roe ay pinalibot ang tingin sa altar at natigil sa taong nasa loob ng magic circle.

Bababa na sana si Roe sa altar ngunit agad siyang pinigilan ni Arthur Diemapateigh.

“I will not allow you to stop this, Roe.” Saad ni Arthur Diemapateigh. Mayroong magic circle sa kamay nito at nakahanda ng tumama ang mahika niya kay Roe.

“Move.” Kalmadong saad ni Roe.

“I will not.” Sagot naman ni Arthur dito.

“I had my suspicion about you, but I didn’t think that I was right.” Saad muli ni Roe dito.

Matagal na niyang pinaghihinalaan ito simula pa noong nakita niya itong kasama si Alexander ‘the fake’ at noong araw na namatay ang Grandmaster Diemapateigh.

“You’re suspicion is now proven, I guess.” Sarkastikong saad ni Arthur. Lumipad narin ito ngayon gaya ni Roe. Naglagay pa muna ito ng barrier sa paligid ni Red upang pigilan ang sinumang pumunta dito.

“Are you the leader behind all of this?” Pagko-konpirma ni Roe.

“Why? You didn’t expect right?” Saad ni Arthur at tumawa ito ng malakas. “Well, how could the people suspect me in the first place. The people knew me as the son of one of the greatest grandmaster in the academy! No expected me to become a villain!” Dagdag nito.

“Why did you even kill your father?” Tanong ni Roe dito. Hindi niya sigurado kung ito rin ba ang pumatay dito ngunit may kutob siyang may kinalaman ito.

“How can you say that I was the one who killed my father? How can I do that? Poor beloved father, your son is being accused that I’m the one who killed you?” Nakangising sabi ni Arthur at tumingala pa sa langit.

“It wasn’t me who killed you right?” Tanong ni Arthur habang nakatingin parin sa langit. “Right? It is not me! Should I kill this kid?” Saad niyang muli.

Tinignan lamang ni Roe si Arthur habang kinakausap nito ang sarili nito.

“I should kill him right?! Do you agree with me father?” Tumawa ito at binalingan si Roe.

“I was a good child for my father. I should kill you because my father wants too.” Dagdag ni Arthur Diemapateigh habang mayroong nakakalokong ngiting nakapaskil sa mukha nito.

Biglang naglabas ng mahika si Arthur bilang atake kay Roe. Agad namang iniwasan iyon ni Roe.

“You’re not in your right mind,” Saad ni Roe.

“Do I? Isn’t obvious? I’m completely sane right now.” Saad ni Arthur.

Nagkaroon ng sampung bilog ng mahika sa harapan nito na sunod-sunod naman nitong pinatama kay Roe. Pinigilan ni Roe ang mga magic balls na patungo sa kaniya gamit ang kaniyang espada.

Narinig ni Roe ang sigaw ni Red sa loob ng magic circle dahilan para mapatingin siya doon.

“Where are you looking at?” Saad ni Arthur Diemapateigh.

Hindi nakita ni Roe ang sumunod na atake ni Arthur sa kaniya dahilan para tamaan siya. Tumilapon ang katawan ni Roe sa dingding ng mansion na nag-gawa ng malaking butas.

“When you’re fighting, you’re not supposed to take out your eyes to your enemy.” Saad muli ni Arthur.

Lumabas si Roe at lumipad muli patungo kay Arthur Diemapateigh. Gamit ang kaniyang espada ay sinugod niya si Arthur.

Roe doesn’t know the real power of Arthur. Pero base sa mahikang pinapalabas nito ngayon ay hangin ang mahika nito.

But for Roe, what’s important right now is saving Red than fighting Arthur. He can still stop Red until the last hasn’t opened yet.

“It’s been f*cking 15 minutes but the last ray hasn’t come yet. I’m so pissed and mad right now. I need someone to release my anger.” Saad ni Arthur Diemapateigh habang dumedepensa sa atake ni Roe gamit ang barrier sa kaniyang katawan.

Nagkalayo silang dalawa. Agad na nilabas ni Arthur ang kaniyang espada. Hawak niya na ngayon ito sa kaniyang kanang kamay at handa ng labanan si Roe.

Hindi nagsalita si Roe at sinulyapan muli si Red.

“You keep looking at him. Do you know what will happen if the rays are completed? Or do you know what will happen if its not completed within 20 minutes?” Saad ni Arthur.

Binalik ni Roe ang kaniyang tingin kay Arthur. He has only 5 minutes left to save Red.

“Either way, the kid will die.” Dagdag ni Arthur.

“I will not let that happen.” Roe said.

Roe changed his body. Medyo tumangkad ang kaniyang katawan at nag-iba ang kaniyang damit. He is now wearing a complete golden robes with much more design than before. His staff become a little wand with a violet stone at its head.

“Oho.” Saad ni Arthur. “Well, you can do this much since you are the choosen

. “ Dagdag nito matapos magpalit ng anyo si Roe.

“You know much more than I think. I need to kill you right away.” Saad ni Roe na ngayon ay seryosong-seryoso na.

Tinuro ni Roe ang kaniyang wand kay Arthur.

“Tranquility of Wind,” Roe chanted.

Slowly, winds started to form at the edge of Roe’s wand and eventually turning into golden color. Agad na tumama iyon sa katawan ni Arthur Diemapateigh.

Tranquility of Wind is a long continuous wind magic. A long golden ray came out from Roe’s wand and went straight to Arthur Diemapateigh’s body.

Tumawa si Arthur Diemapateigh.

“I’m a wizard with a wind magic. How dare you fight me with that same magic as I am?” Saad ni Arthur. “But I have another ability. I can take other’s wizh from their magic and it become mine.” Dagdag niya.

Agad na tinigil ni Roe ang kaniyang mahika ng makitang hinihigop ni Arthur ang kaniyang mahika.

“Is that all you’ve got? Why are you hesitating? Aren’t you planning to save your friend?” Nakangising saad ni Arthur.

“If you won’t come to me, then I have no choice but to attack you instead.” Saad muli ni Arthur Diemapateigh nang hindi sumagot si Roe.

“Twisting Air,” Sa palad ni Arthur ay nabuo ang bilog na mahika. Nababalot ito ng mahikang hangin na patuloy na umiikot. Sa labas ng bilog ay mayroong limang ring na umiikot sa bilog.

Tinira ni Arthur ang mahikang iyon patungo kay Roe na siya naman pinigilan ni Roe gamit ang kaniyang mahikang hangin din.

“Air Destroyer,” Roe chanted as he continued to stop Arthur’s attack.

“Keeping quiet doesn’t make you look cool. Does anyone had ever said it to you?” Saad ni Arthur habang nagpapalitan sila ng atake.

Pareho silang nakalutang ngayon sa ere habang naglalaban. Ang kanilang mga mahika ay nagbabanggaan dahilan para magkaroon ng malalakas na impact sa buong lugar na kanilang pinaglaban.

“Blade of Wind” Chant ni Arthur at naglabas ng malaking umiikot na wind blade sa kaniyang harapan. Binitawan niya iyon patungo kay Roe ngunit iniwasan iyon ni Roe dahilan para tumama ito sa ceiling ng mansion. Agad nasira ang parteng iyon ng mansion dahil sa mahikang binitiwan ni Arthur.

“Wind Palm,” Saad ni Roe at pinatama kay Arthur ngunit hinigop lamang ito ni Arthur.

“You sure can take wizh well,” Saad ni Roe dito.

“Of course, I have killed many and have taken their wizh from them.” Arthur said proudly.

“Then what about taking all my wizh?” Nakangiting saad ni Roe.

“Hmmm, you don’t have to say that to me. Because I will take it myself.” Saad ni Arthur.

Muling tinaas ni Roe ang kaniyang wand. Sa dulo nito ay nabuo ang isang maliit na bilog na kulay violet.

“Is it another weak attack? Aren’t you tired of doing that. In that case, your friend will die if you’re this weak.” Nakangising sabi ni Arthur.

“Thousand Millennium Falcon.” Saad ni Roe. Mula sa ulo ng kaniyang wand ay lumabas ang isang malaking kulay violet na falcon at umatake patungo kay Arthur.

Si Arthur ay nakangiting tinanggap ang mahika ni Roe at hinigop ito. Unti-unti lumapit si Roe dito habang patuloy na dumadaloy ang kaniyang violet na mahika patungo sa katawan ni Arthur.

Tumawa si Arthur at nagsalita. “I can feel my body surging with power.” Natutuwang sabi nito.

Tuluyang nakalapit si Roe kay Arthur na patuloy na hinihigop ang kaniyang mahika.

Nagbago agad ang mukha ni Arthur nang maramdaman niya ang kakaibang mahika sa kaniyang katawan. Ang kaniyang mga ugat sa katawan ay unti-unting nagsulputan at naging kulay violet.

“This is why taking everything for granted is bad.” Saad ni Roe sa kaniyang harapan. Nakatingin na ngayon si Arthur sa kaniya.

“W-what did you do to me? Stop this already!” Tanong ni Arthur sa kaniya.

“No, do you want my magic right? I’m giving everything right now.” Sabi ni Roe. Ang kaniyang wand ay nakadikit na ngayon sa tiyan ni Arthur. Patuloy parin ang pagdaloy ng kaniyang mahika dito.

“S-stop this instantly!” Pilit na sigaw ni Arthur.

“I can’t though, your body loves my magic this much.” Saad ni Roe at tinaas ang kaniyang wand palayo sa katawan ni Arthur ngunit patuloy parin ang pagdaloy ng kaniyang violet na mahika patungo sa katawan nito.

Ang violet na mahika na ito ay isang poisonous wizh. Since wizh are abundant and comes with different kinds, this kind of wizh also existed. If there are good wizh to be consumed by the wizards, there are bad wizh too that is not good to be consumed by them. If they consume bad wizh, their core will be deflated and destroyed. That is why studying at the academy is important to learn about these things.

“Before I kill you, I’d like to take your memories.” Saad ni Roe at tinaas niya ang kaniyang isang kamay patungo sa noo ni Arthur.

Ngunit bago pa man dumikit ang kamay ni Roe sa noo ni Arthur, mayroong tumamang espada sa puso nito.

Hindi na nahawakan ni Roe si Arthur dahil agad itong naging abo nang agaran itong mamatay dahil sa espadang tumama sa puso nito.

To be continued…

Don’t forget to vote and comment. Thank you!

Epilogue is coming next.

Wizardry Reincarnation

🌼 pennocchio

Epilogue: Glowing Heroine

This is the final chapter and the Epilogue of Wizardry Reincarnation. This entire chapter will be the point of view of our very own, Damien Stygian-Infernom. Thank you so much for reading this story. Until we meet again.

I do not proofread. This chapter is unedited.

Epilogue

Glowing Heroine

Damien Stygian-Infernom’s POV

“Let me come with you!” Edward, my little brother cried. He was begging my mom to go with us.

“I’m sorry Edward, you can’t come with us for now. Maybe soon when you’ll grow big.” My mom said. She patted Edward’s head.

Today, we are planning to visit the Kingdom of Airethale. I have gone there many times but this is the first time that I will be going to meet the new child of the royal family of Airethale.

For the past years, I was busy learning magic and swordsmanship. I haven’t got the chance to see their new child because I was still young back then. I was still one year old during his coming of age and since then, the royal family of Airethale closed any information about their new child. They never held any celebration for his birthdays and I’ve heard, he have stayed inside their palace for the past years.

I’ve heard rumors of him. The people have been saying that he’s an abnormal. Because the new child has no pheromones. Just like me that couldn’t see someone’s pheromones. I couldn’t see someones pheromones making me unaware of my own. That’s why, I don’t know how to control my own pheromones but my pheromones wasn’t even triggered for the past years.

That’s why, I was interested to see their new child.

We are now in front of the portal that will lead us to Airethale. We are riding our calesa made with pure gold. The color of our calesa is red and gold. The curtains are red while the steels that comprise the whole calesa is made of gold.

When we entered the portal, we are immediately transported to the streets of the Airethale Kingdom.

The city is filled with many happy people and the streets is busy with many businesses and stalls. I could feel their happy environment and vibrant atmosphere just by looking at them from afar.

My mom was riding with me inside the calesa. I don’t know how many days our visit here because it looks like what mother business here is very important. As a concubine of the King, she was tasked to do this job as her mission.

The current Queen of Airethale is my mom’s best friend. Since the Queen’s real lineages is from the Kingdom of Infernia, my mom and the Queen have been friends even before they went separate to each Kingdom. Her best friend became the current Queen of Airethale while my mom became the concubine of the King of Infernia.

“Ang Royal Concubine nang Kingdom of Infernia kasama ang Third Royal Prince nang Kingdom of Infernia ay narito na!”

Sinalubong kami ng madaming kawal at lingkod ng bumaba kami sa aming sasakyan. Pinalibutan nila kami at maayos na dinala patungo kanilang palasyo.

Lumabas sa pinto ng palasyo ang babaeng tumitingkad ang ganda na nakasuot ng puting roba na mayroong mga disenyong kulay ginto. Sinalubong kami nito nang umakyat kami patungo sa palasyo.

“Magandang umaga, mahal na Reyna.” Bati ng aking nanay dito kaya agad din akong yumuko bilang pagbati.

“Sinabi ko na sa’yo na hindi mo na kailangang maging pormal sa akin.” Nakangiting banggit ng Reyna.

“Hanggang ngayon ba ay hindi ka parin sanay? Kailangan mong masanay dahil ikaw na ngayon ang Reyna.” Nakangiting saad ng aking nanay.

Naglalakad na kami ngayon sa hallway ng palasyo.

“Ang bilis ng paglaki ng iyong anak. Parang kailan lang noong huli kong kita sa kaniya.” Ani ng Reyna at ngayon ay bumaling sa akin.

“Mayroon ka bang gustong puntahan o makita sa aming kaharian?” Tanong ng Reyna sa akin.

“Gusto kong makita si Prinsipe Roe.” Inosenteng kong sabi at tinignan din ang Reyna.

Bigla akong hinawakan ng aking nanay at humingi ito ng tawad sa Reyna. “Ipagpaumanhin mo ang sinabi ng aking anak, Mahal na Reyna.”

“Ayos lang, Royal Concubine. Normal lang naman ito dahil ang dami ng mga batang gustong makita ang aking anak.” Nakangiting saad ng Reyna at patuloy na naglakad sa hallway na siya namang sinusundan namin.

“Hindi ko nga lang alam kung magpapakita ang aking anak. Masyado siyang mailap sa mga tao.” Rinig ko sa kaniyang boses ang kaunting pag-alala dito.

“Sa tingin ko ay magbabago rin ito hanggang sa kaniyang paglaki.” Saad ng aking nanay.

Nakahawak ako sa kaniyang kamay habang kami ay naglalakad sa palasyo. Malaki ang palasyo, malawak ang espasyo sa huli. Ang mga gintong desinyo ng pader at ng kisame ay kumikintab. Nagsusumigaw ng karangyaan ang mga portrait at iba’t-ibang palamuti na aming nadadaanan sa hallway.

“Hindi ko pa nakitang nakisalamuha ang aking anak sa ibang mga bata. Oras na siguro para ipakilala ko siya sa iyong anak. Maaring maging magkaibigan pa sila. Ano sa tingin mo, Royal Concubine?” Saad muli ng Reyna.

“Wala akong problema kung iyon ang iyong kagustuhan, Mahal na Reyna.” Magalang at nakangiting banggit ng aking nanay.

“Kung ganon ay bisitahin na’tin siya sa library. Nasisiguro kong naroon siya ngayon.” Lumaki ang ngiti ng Reyna nang magtungo kami sa library.

Tahimik lamang akong sumunod sa kanila. Sa hallway palang ay nakaka-amoy na ako ng kakaibang amoy. Napaka-bango ng hangin sa paligid. Kakaiba ito at matindi ang epekto sa akin. Hanggang sa dumating kami sa library ay mas lalong lumakas ang amoy.

Nang buksan ng Reyna ang pinto ay siya ding paghalimuyak ng misteryosong bango palabas. Agad kong nasilayan ang batang nakatayo sa ’di kalayuan.

“Narito ang ating mga kaibigan mula sa Kaharian ng Infernia.” Saad ng Reyna.

Nakatingin lamang ang bata sa amin habang ito ay nakatayo na may hawak na libro sa kaniyang kamay.

Hindi ko naalis ang tingin sa kaniya. Biglang bumilis ang tibok ng aking puso ngunit ang bango sa hangin na nagmumula sa batang nasa aming harapan ay siyang nagpapakalma sa akin. Hindi ko maipaliwanag ang aking nadadama.

Ang alam ko lang, ang bangong aking naamoy mula dito ay tinatawag at hinihila ako patungo sa kaniya!

Naalarma ang lahat ng biglang mahimatay ang Prinsipe sa aming harapan. Dinala ang Prinsipe sa kaniyang kwarto. Ang lahat ay nagkagulo at agad na nagtawag ng mga healers upang tignan ang Prinsipe.

“Maaring ang dahilan ng kaniyang pagkahimatay ay ang labis na pagbabasa ng libro.” Saad ng healer.

Narito na kami ngayon sa loob ng kwarto ng Prinsipe. Nakapikit ngayon ang kaniyang mga mata habang nakahiga sa kaniyang kama. Ang halimuyak na lumabas sa kaniya ay hindi parin nawawala at mas lalo pang lumakas dahil nasa loob kami ng kaniyang silid.

Ang Reyna ay labis-labis na nagaalala sa kaniyang anak.

“Maari bang dito muna ako, Mahal na Reyna?” Tanong ko ngunit hindi na niya ako nasagot dahil agaran na silang lumabas upang hindi magambala ang natutulog na Prinsipe.

Umupo ako sa tabi ng kaniyang kama at tinitigan ang kaniyang mukha. Ang ganda ng Prinsipe ay nang-aakit sa aking mga mata dahilan para hindi maalis ang aking tingin sa kaniya.

Hindi ko pa alam kung ano ang kakaibang amoy na nanggagaling sa Prinsipe. Siya lamang ang taong naramdaman ko ng ganito. Ito lamang ang taong nagbibigay ng halimuyak na aking naamoy.

“Ito ba ang tinatawag nilang Pheromones?” Mahinang saad ko.

Gaya ng Reyna ay ginto rin ang buhok ng Prinsipe na may kahabaan. Ang kaniyang kwarto ay napapalibutan ng puting kurtina na mayroong mga disenyong kulay ginto. May mga kumikinang at kumikintab na mga ginto sa bawat sulok ng kwarto nito.

Malaki ang kama ng Prinsipe. Puti rin ang bedsheets nito na mayroong mga ginto sa bawat edges nito.

Dumidilim na ang paligid ngunit nanatili parin ako sa kaniyang tabi. Nagulat pa ako ng biglang bumangon at dumilat ang Prinsipe.

“Ano… Sino ka?” Mahinang tanong ng Prinsipe. Ang kaniyang mga gintong mata ay nakatingin na ngayon sa akin.

“Ako si Damien.” Sagot ko dito. Bumilis ang tibok ng aking puso.

“Bakit ka andito?” Tanong niyang muli. Gumapang ang kaniyang paningin mula sa aking ulo hanggang paa, tinitignan ang aking buong katawan.

Napalunok ako at hindi malaman ang sasabihin.

“Binabantayan kita.” Tanging sabi ko.

Nagpatuloy ang aming pag-uusap at ang aking mga sagot ay bilang na bilang lamang. Hanggang sa sinabihan niya akong lumabas sa kaniyang kwarto ngunit hindi ko iyon sinunod.

Napalunok ako ng bigla siyang maghubad at nagpalit ng damit sa aking harapan. Mabilis lamang iyon ngunit sa aking paningin ay bumagal ang oras.

Pumasok ang aking nanay sa kwarto kaya agad akong napalingon doon. Nakangiti at magalang na sinabihan niya ang Prinsipe na lumabas sa kwarto.

“Bakit mo siya pinalabas sa kaniyang sariling kwarto?” Tanong ko sa aking nanay.

“Kailangan na’tin mag-usap, Damien. Hindi pwedeng gawin mo lang ang gusto mo dito dahil hindi ito ang Infernia!” Galit na sabi ng aking nanay.

Pinagalitan niya ako sa loob ng kwarto ng Prinsipe. Naintidihan ko agad iyon.

“Gusto kong maging kaibigan ang Prinsipe.” Sambit ko.

Nagulat ang aking nanay sa aking sinabi. Hindi ko kailan man ginustong magkaroon ng kaibigan. Ang tanging mga nakakalaro at kasama kong bata ay ang aking mga kapatid at pinsan sa Royal family ng Infernia. Ngunit kahit na madami silang gusto akong kaibiganin, dama ko parin sa aking sarili na hindi ako parte niyon.

Dahil, isa lamang akong anak ng isang concubine.

“Ayaw ng Prinsipe ang makisalamuha sa iba. Kung hindi gusto ng Prinsipe na maging kaibigan ka, lumayo ka kaagad.” Tanging saad ng aking nanay at lumabas na kami sa kwarto.

Alam kong malabong maging kaibigan ang Prinsipe. Sa mga sabi-sabi ng iba ay ayaw nitong makisalamuha sa iba. Ayaw nitong makipag-kaibigan kanino man. Masyado daw itong suplado at tahimik. Hindi ito nagsasalita at hindi namamansin. Marami na daw ang nagtangkang kausapin siya ngunit ni isang salitang narinig nila mula dito ay hindi nila natanggap.

He’s a snob and cold person. Hindi ito ngumingiti at palaging blangko ang kanihang expression.

Kaya nagulat ako ng ito na mismo ang lumapit at tumabi sa akin nang kumain kami. Nagulat ang lahat ng umupo ang Prinsipe sa aking tabi.

Sa tingin ko ay may tyansa na akong maging kaibigan niya.

“Gusto ko sa tabi ni Damien.” Saad niya ng makaupo sa akin tabi.

Napatingin ang lahat sa akin. Magkahalong gulat at pagtataka ang kanilang ekspresyon sa kinilos ng Prinsipe. Napalunok ako.

The Prince was different from what I have heard. He wasn’t like what the other people have said.

Lalo na ng makita ko siyang ngumiti ng patagong lumabas kami sa kanilang palasyo.

He was eating a magic cotton with a big smile on his face. Napako ang tingin ko sa kaniya. At that moment, I think he’s much more pretty when he smiles.

I have decided to protect that smile. I wanted to make him smile more. I wanted to enter in his world. I want to be part of his life.

Ngunit agad iyong natigil ng pinatawag ang aking nanay upang bumalik sa kaharian. Malungkot akong humawak sa bracelet na nasa aking kamay.

He’s a pure prince and I am just a prince with a half blood. I wasn’t fully accepted in the royal family of Infernia that’s why I worked hard to learn magic and swordsmanship.

Eventually, we became friends.

When I was called and offered to train in Airethale with Prince Roe, I immediately accepted the offer.

It was all going well. I’m with Roe for the whole day during our training and it was the happiest moment of my life. I started to notice that I become more aggressive with him.

I realized that I don’t want to become just his friend. I wanted more. It all started when I stole a kiss on him. I didn’t expect that I would get addicted to it too much.

After the training ended, I came back to Infernia. It was at that time that the Kingdom found out the cave of a high grade dragon in our territory.

All the Princes participated in the hunt. Ginawa ko ang lahat para lang makuha ang dragon na iyon.

For me, the dragon will be the first troupe of my hard work. And it will become the stepping stone for me to get my own reputation as a royal of our kingdom.

In the end, I was the one who tamed the legendary fire dragon.

“I see the last have chosen its protector.” Saad ng Dragon.

Nakatayo na ako ngayon sa harapan ng malaking pulang dragon. Nasa loob kami ng kweba kung saan nananalagi ang dragon.

“Ano ang ibig mong sabihin?” Tanong ko dito.

“You are the one that the last sigma have chosen. You will understand when the time comes. For now, I shall train you for you to become worthy as his protector.” Saad nitong muli.

I was happy. Sinakyan ko agad iyon at agad naman itong lumipad palabas sa kweba. Lumipad kami sa himpapawid kung saan kitang-kita ng mga taong nasa kaharian.

Unti-unti akong tinanggap ng royal family at ng kaharian bilang kanilang Prinsipe dahil dito. Patuloy ang aking paglaki at paglakas. Hanggang sa umabot sa puntong hindi na ako kayang labanan ng aking mga kapatid.

I was nineteen and Roe was eighteen at that time when they went to Infernia.

I haven’t seen him for long and I missed him so much. Iniiwasan ko siya dahil hindi ko na makontrol ang aking sarili. Kapag nakikita ko si Roe ay lumalakas ang aking pheromones at nawawala ako sa matinong pag-iisip.

I was afraid since my pheromones is going strong and uncontrollable. I was afraid that I could do something to Roe he doesn’t like.

“I miss you so much, Damien.” Saad ni Roe.

When he entered my room, I immediately kissed him. My pheromones were going wild the moment I smelled Roe. I could no longer control myself.

That night, I obviously did something unforgettable. I marked Roe to become mine. Mine alone.

It was the happiest night of my life. The kisses we shared together and our bodies touch in rhythm of our love, was all clear on my head. It’s joyful and memorable.

We were too young during that time. I was too reckless. But I didn’t consider it a mistake.

Nothing is mistake between the two of us. Everything is all right no matter what other people would say.

But it crumbled immediately. I woke up with the noises inside the palace. The palace was on fire. The knights and servants were in chaos.

And I found out, my mother died on her chamber. She was killed brutally. There are too many cut on her body.

“It was the Queen of Airethale who killed the Royal Concubine!” It was the head maidservant who accused the Queen with his eyes full of tears.

“Find the royals from the Kingdom of Airethale!” The King, my father shouted angrily.

The royals from the Airethale escaped from the Kingdom. Making the accusations strong because they escape without a single explanation to our Kingdom.

I didn’t saw Roe and he just leave me without any words. When I woke up, Roe was no longer beside me.

At that time, I couldn’t get mad.

I still couldn’t accept the fact that my mom died and the Queen of Airethale, Roe’s mother was the one behind it.

“We have no choice but to fight them! What they did is unforgivable.” Farhana Blaze, the brother of the Queen of Airethale said during one of our meetings in Infernia.

It has been days. I was mourning my mother’s death while participating in talks about the killer of my mother.

Eventually, the war between the our Kingdom and Airethale was inevitable. The Kingdom found more evidences leading to the accusations for the Queen of Airethale grow stronger. More importantly, we didn’t get a single response from the Kingdom of Airethale.

The war lasted for days. We are now in the plains and was now fighting in the war between the two Kingdom. We won the battle. Our King killed the Airethale’s King leading to our complete victory.

I tried to meet with Roe during all that time but I couldn’t see him. Airethale was fully secured and even the route that I was taking to enter their palace was blocked.

I never met Roe when I tried to. And Roe never tried see me during that days. I was waiting for him to explain for himself. But I never heard a single word from him.

And eventually, after his mother was assassinated, Roe was exiled in their Kingdom. New ruler held the power in the Airethale’s throne.

I wasn’t able to see him because I was busy in our own Kingdom. Right after I got the time, I went to Airethale to investigate Roe’s whereabouts.

I found out where they lived after a serious investigation. I saw Roe in a hut inside the forest of Airethale.

“Stop. You are not allowed to enter in this place.” It was Alexander, the knight who stopped me.

Bigla na lamang itong lumitaw sa aking harapan ng subukan kung lumapit kay Roe na nasa labas ng bahay. Pumasok si Roe sa maliit na kubo na hindi man lang ako nakita.

“Let me talk to him.” I pledged.

“No. I can’t let you do that.” Saad ni Alexander sa matigas na boses.

“Please…”

“Go away. Roe is still coping up for what happened. Never come back here or else, I will kill you.” Galit na ngayon ang ekspresyon ni Alexander ng sabihin niya iyon.

I wasn’t able to see him nor talk to him. Everything was not clear to me. I still can’t accept that this happen.

“Brother, accept it already. It was them who killed your mother.” Edward, my brother said after six months after the war.

Habang tumatagal, nagsisimula ko nang tanggapin ang katotohanan. Slowly, I started to be filled with rage and hatred.

Unti-unti ay naiintidihan ko na ang lahat.

Why did they escape?

If they aren’t the one who killed my mom, they should have stayed.

Why Roe haven’t explained to me?

If his mom was innocent, he could have stopped and explain it to me. Maybe, I could help to stop the war.

But Roe didn’t. His mom and their king never explained to our kingdom.

Eventually, I started to hate Roe. Dumaan ang panahon ay mas lalong tumindi ang aking galit.

Walang akong paliwanag na natanggap.

Kahit na nakamit na namin ang hustisya, mayroong paring blangko sa aking puso.

My heart is filled with rage and hatred but I couldn’t go and attack Roe. Kaya ko siyang puntahan upang malaman ang lahat ngunit hindi ko magawa.

My mom died while his mother and father died at the same time.

I couldn’t explain myself. I’m angry. I’m mad. But at the same time, I feel sorry for the both of us.

When I saw him again, I don’t know what to feel.

“Don’t forget that his mother killed your mom!” My brother shouted to me. “I know you love him but aren’t disgusted that his mother killed your mom? He didn’t even apologize to you. He doesn’t have any conscience for you!”

I couldn’t speak. My brother was right.

Tinignan ko si Roe na puno ng galit ang mga mata. Sa araw ng aming laban, I was planning to go all out and let my rage go out. Plano kung ilabas ang lahat ng galit ko pero naglaho iyon ng magdikit ang aming labi.

Roe kissed me. I was taken aback. Hindi ako nakahanda doon. It was just a peak on my lips but I concede easily. I let him win the competition.

“Please stop making me feel regret that I’ve met and fallen in love with you.” Saad ko dito. Bumalik ang lahat ng galit ko. Naalala ko lahat ng nangyari sa mga nakalipas na taon.

Tinalikuran ko siya. How could he expect me to believe him?

For f*cking five years, he didn’t spoke nor explain to me. And now, he wanted to me believe him? Lies. Full of lies.

We are now leaving in the same mansion. I’ve been keeping it to myself but I could still smell his pheromones. It was the same sweet, calming and tranquil smell.

I couldn’t stop myself and did something that I shouldn’t have. Nakita niya ako sa aking kwarto habang gumagawa ng kababalaghan.

I thought it would be awkward but when I see his reaction in the very next day, I thought of teasing him.

I don’t know why but all the rage and hatred I have inside was gone when I saw him this morning.

My heart was beating differently from before. I knew, this is not something that a person with hatred should feel.

But why am I happy that I am close with him now?

Its been days since then. I was still acting mad with Roe but deep inside, I was happy just to see him and feel his pheromones.

I just came back from one of my mission when I saw Roe differently. I could no longer smell his pheromones around his body. It as if, he was a different person.

“Who are you?” Tanong ko kay Roe.

Ngunit hindi ako nakakuha ng matinong sagot mula dito. I was watching them at the magic screen during their first examination. And I noticed clearly, the Roe here is not real. He is fake.

Suddenly my memories went blank when Roe successfully got the Queen of the Night and wish something.

I went to a mission with a bleak memories. It was as if my memories were cut and something was missing.

“How pitiful, Prince Damien. The world was so cruel for you. You were deprived of your own happiness. Your mom… Your lover… And even your children…” Agnes said as his body slowly turned into ashes.

“Children?” Tanong ko dito.

“Your children with that Prince from the Kingdom of Airethale.” Sagot nito na siyang pinagtaka ko.

How could I have a child with Roe?

“He is someone special, Prince Damien. Your destiny was drawn during the moment you first saw him.” Agnes said and his body successfully turn into ashes.

I was puzzled. How could I have a child with Roe?

That’s something that I should ask Roe.

And since it is confirmed that my hatred for the past years for Roe is baseless since it wasn’t his mom who killed my mom. My hatred and raged was now clear. Nawala lahat ng galit ko kay Roe. Unti-unti kong naisip ang lahat ng nangyari at pagsisi.

All I’m feeling right now is pity, sadness and regret. If I just carefully investigate the incident, I should have stopped everything to happen.

We could have stayed together. And I could have known that I have a child with Roe.

Roe should be the one that is mad and filled with hatred since they were accused and his family was destroyed.

Iniisip ko palang ang kalagayan ni Roe noon ay nawawasak na ang aking puso. Nalulungkot ako at nagsisisi na wala ako sa kaniyang tabi ng mangyari iyon.

I’m completely a bastard. I don’t have the right to get mad at him in the first place.

How did he survive for the past years alone?

I wasn’t able to ask him if how is he all this time. I didn’t ask him if he’s okay when I first met him. I missed a lot in his life.

At the top of that, he raised our child alone?

Agad akong tumalon patungo sa taas ng statue ng makitang tapos na ang laban ni Roe at ni Arthur.

Nakita kong hawak ni Roe si Red na ngayon ay nasa gitna ng magic circle na nababalot ng dugo. Nakahiga si Red habang nagsusuka ng dugo at ang kaniyang mga mata ay nilalabasan ng dugo.

The last ray didn’t arrived and the opening of gate failed.

“I’m sorry, Red. I was late.” Roe said. He’s now holding Red’s head.

“It’s o-okay, atleast I met you at last and the gate wasn’t opened.” Pilit na sabi ni Red.

“No. I should have ended it fast so that I could still save you.” Saad ni Roe. He looks sad and mad at the same time.

Nakita kong unti-unti naglalaho ang katawan ni Red. He is slowly dying.

“It’s okay, Roe. I just want you to tell Luke that I love him so much. That I was happy even though our love was short lived.” Malungkot na sabi ni Red.

Hindi nagsalita si Roe.

“Please tell him that he should find a better omega than me. I want him to be happier more than he was happy with me.” Red said.

“No, you’ll end up with him no matter. I promised you that.” Saad ni Roe nang tuluyan nang mawala si Red.

Tumayo si Roe kaya agad ko siyang nilapitan. Niyakap ko siya ng mahigpit.

“Everything is fine now.” Sabi ko.

“No… I failed to save Red.” Nakapikit na ngayon si Roe nang lumandas ang luha sa kaniyang mata.

“I should have done better. It’s my fault. Red should have been save if I just did better. I was too full of myself. I should save him when he was still inside the barrier. I shouldn’t have let them escape.”

“No, it isn’t your fault, Roe. You did your best.” Saad ko sa kaniya.

Umalis si Roe sa aking pagkakayakap at pinunasan ang luha sa kaniyang mata gamit ang kaniyang kamay.

“This is just the beginning. The enemy is still alive.” Saad niya at tumingin sa baba ng statue.

The End..

Thank you so much for reading Wizardry Reincarnation!

Wizardry Reincarnation

🌼 pennocchio