About The Story

(Game Series # 7) Jersey thought that her life’s already as good as it’s gonna get… Wala naman siyang karapatang magreklamo-pasalamat pa nga raw siya ’di siya pina-abort ng nanay niya nung nabuntis siya ng tatay niya. Pero araw-araw din naman sa kanyang pina-mukha ’yun…

Hanggang isang araw, napagod na siya at lumuwas na sa Maynila. Bahala na. Kahit wala siyang kilala roon, kahit hindi niya alam kung saan magsisimula. Basta mahalaga, malayo na siya sa nanay niya.

Pero mali pala siya… maling-mali.

Sa Maynila, nandun lahat ng mapagsamantalang tao. Sa Maynila, nandun lahat ng manloloko. Sa Maynila, nandun lahat ng manggagamit sa kanya…

Gusto niya nang mawalan ng pag-asa.

Mabuti na lang dumating siya.

Chapter 00

#WTG00 Chapter 00

“Gaga ka! ’Wag mo akong iwan dito!” sigaw ko kay Yana habang pilit niyang tinatanggal iyong pagkaka-kapit ko sa braso niya. “Walangya ka! Akala ko childhood friends tayo?!”

“Walang friends-friends dito, gaga!” sigaw niya pabalik sa akin bago ako kurutin na naging dahilan kung bakit natanggal iyong pagkaka-hawak ko sa kanya.

“Nagtiwala ako sa ’yo!”

“Boba ka kasi! Malamang hindi legal trabaho ko rito sa Maynila! Sa tingin mo ba makakapagpagawa ako ng bahay sa loob ng isang taon kung namamasukan lang talaga ako? Konting utak naman d’yan, Jerusha!”

Nagdidilim na talaga ang paningin ko sa babaeng ’to!

“Hindi ako boba. ’Di ko lang talaga inakalang—”

“Virgin ka ba, te? Kung makapagreklamo ’to!”

“Ano naman kung hindi virgin? Kapag ba ganon, ’di na babae?! Wala ng choice?!”

Naku! Nag-iinit na ang ulo ko sa taong ’to!

“May choice ka naman. Choice mong ibigay for free o ibibigay mo na may bayad.”

“Aba—”

Napa-hinto kaming dalawa sa pag-uusap nang may pumasok na lalaki. Walangyang babae ’to! Bugaw ba siya?! Tumingin ako sa paligid. Makaka-alis kaya ako rito?! Pwede bang tumalon na lang ako?! Pero nasa mataas na palapag kami ng hotel!

Naku talaga! Kapag may pumasok na matandang hukluban dito, tatalon na lang ako! Bahala na kung mabalian ako ng buto!

“Ladies,” sabi nung lalaki. “Is there a problem?”

Biglang ngumiti nang matamis si Yana. Punyetang babaeng ’to! Isusumbong ko siya sa nanay niya!

“Nothing, Sir,” sagot niya sa malambing na boses na dahilan kung bakit gusto kong masuka bigla. Yuck!

Bumaling sa akin ng tingin iyong lalaki. “You’re Jerusha, right?”

“Jersey,” pagtatama ko. Tsk. Galing pa man din sa bible iyong pangalan ko tapos sa ganitong bagay ako dinala ni Yana! Napaka-imoral! Walang takot sa Diyos!

“Jersey,” pag-uulit niya. “Okay, then.”

“Sir—” pagtawag ko sa kanya kaya lang ay biglang tumunog ang cellphone niya kaya naman nagpaalam siya na lalabas siya muna… Kaso hindi niya sinara iyong pinto ng kwarto kaya naman hindi ako maka-sigaw sa sobrang pagka-pikon kay Yana.

“Aalis na ko!” sabi ko kay Yana habang pinanlalakihan siya ng mata.

“Gaga, nabayaran na ako!”

“E ’di ikaw dito!”

“Di nga pwede!”

“Di ako pokpok, leche ka!”

“Napaka-arte mo!”

“Ikaw na lang bumukaka, punyeta ka!”

Parang sasakalin na ako ni Yana. Subukan niya lang! Magsakalan kami dito dahil ’di ako papayag na iwan niya ako!

Nang bumalik iyong lalaki, agad siyang tumingin sa ’kin.

“Niko’s on his way up,” sabi niya bigla.

Agad na nanlaki ang mga mata ko. Ano’ng on his way up! On my way down na ako!

“Let’s go,” sabi niya kay Yana. At itong si gaga, mabilis na iniwan ako! Leche talaga! Kapag nagkita kami ulit, kakalbuhin ko talaga ’yang gagang ’yan!

Mabilis akong tumakbo papunta sa CR at saka hinanap iyong damit ko. Pilit kasi akong pinagbihis kanina ni Yana para daw ‘ka-akit-akit’ ako sa paningin nung kung sinuman iyong Niko na ’yun. Pwe.

Nagpalit agad ako ng pantalon ko at saka iyong puti kong t-shirt. Hinanap ko rin iyong sapatos ko. Leche! Tinago pa ata ni Yana! Tsk! Makapagyapak na nga lang! Papa-akyat na raw iyong lalaki at kailangan ko ng umalis!

Buti sana kung aware ako na sa ganito ako dadalhin! E hindi naman! Ano ’to, surprise lang?!

Papaalis na sana ako ngunit nang mabuksan ko ang pinto—

Bigla siyang natawa.

“Sorry,” sabi niya tapos tumigil pero halata sa sarili niya na nagpipigil lang siyang tumawa. “Is this a prank?” tanong niya tapos ay binuksan iyong pinto at dumiretso sa loob ng unit. “Lui, what the fuck! I was just kidding when I said I wanted this for my birthday!” sigaw niya bigla.

“Excuse me?” tanong ko. Nainsulto ako sa pagtawa niya, ah! Porke naka-lumang pantalon at tshirt lang ako?! Ang sexy ko kaya kanina dun sa lingerie! Iyon nga lang nilamig ako kasi halos wala ng natakpan sa katawan ko!

“Where’s my friend?” tanong niya sa akin.

Napa-kunot ang noo ko. Nagtanggal siya ng sapatos at saka nahiga sa kama. Tinakip niya iyong kamay niya sa mukha niya.

“Miss,” biglang pagtawag niya.

“Ano?!”

“Are you mad?” tanong niya na naka-kunot ang noo.

Parang tanga! Bakit ako galit?!

“I know my friend paid you for… whatever that is,” sabi niya habang naka-turo sa suot ko. Don’t judge a book by its cover! Baka maglaway siya kapag nakita niya ang katawan ko!

Ugh! Bakit ba ako naaasar?!

“But I can’t deal with—” sabi niya saka napa-hinto. “Seriously. Did Lui tell you to dress like that?”

Bakit ba ako pinanganak na mataas ang pride?!

Mabilis akong naghubad ng tshirt at saka tinanggal iyong butones ng pantalon ko. Nang mapa-tingin ako sa kanya, nakita ko na napa-awang ang labi niya.

“May sinasabi ka ba?”

Naka-awang pa rin ang labi niya. “Okay…” sabi niya habang tumatango na may maliit na ngisi sa labi. “I see why they chose you.”

Abort!

Gusto kong isuot ulit ang damit ko at saka tumakbo palayo. Wala akong balak na gawin ang pinapagawa ni Yana, noh! Kahit pa ang gwapo nitong lalaki sa harap ko!

“But I still can’t,” sabi niya. “I’m already drunk so I really can’t perform… unless you wanna go on top?”

Agad na namula ang mukha ko.

Ganito ba talaga ang mga lalaki sa Maynila?! Ang bulgar!

Natawa siya sa reaksyon ko. Nakita niya ba ang pamumula ng mukha ko?

“I was kidding,” sabi niya. “But I’m really drunk and I still have something to do tomorrow,” pagpapatuloy niya pa. “Did Lui already pay you? I mean, for the trouble.”

Hindi ako naka-sagot.

Inabot niya iyong drawer sa gilid ng kama. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko na may ilang bundle ng isang libo doon. Wow.

“If he didn’t, here you go,” sabi niya sabay kuha ng pera at abot sa akin. “You can just leave. I’m sleepy already… unless—”

Nanlaki ang mga mata ko.

Natawa siya.

“Just kidding,” sabi niya tapos biglang nabaling ang atensyon niya sa cellphone niya. Saglit niyang binasa iyon tapos ay sunud-sunod ang pagmumura niya.

Ang bastos ng bunganga nito.

Hindi ko naintindihan iyong mga sumunod na nangyari. Ang alam ko lang, paikut-ikot siya sa kwarto at saka hinahanap iyong yellow paper. Bakit parang ang dami naman niyang gamit sa hotel na ’to? Dito ba siya naka-tira?

“Hey, you’re still here,” sabi niya nang mapa-tingin siya sa gawi ko.

“Hindi. Multo lang ako.”

Natawa siya. “You’re funny.”

Umirap ako. “Ano ’yang ginagawa mo?”

“Digest,” sagot niya.

“Ano ’yun?”

“Like a summary of a case,” sabi niya habang binubuksan iyong laptop niya at may ginagawa na kung ano run. Nandun lang ang mga mata niya. “But seriously, I just heard that I need to pass this shit tomorrow so I don’t have time to fuck tonight.”

Nalaglag ang panga ko. Akala ba niya nandito pa rin ako dahil hinihintay ko ’yun?! Kapal naman ng apog ng isang ’to!

“Seriously though… Why are you still here?” tanong niya habang diretso pa rin sa pagta-type ng kung anuman sa laptop niya. “You wanna watch me study? Is that your kink?’

Kink?

Ano raw?

“How the fuck will I finish this?” sabi niya habang napa-hinto. Sabay siyang napa-tingin sa akin. “Hey.”

“Ano?!”

“Whoa. Are you mad?”

“Hindi!”

Natawa siya. “Since you’re already here, mind helping me?”

“Di ko alam ginagawa mo?”

“But you know how to google, right?”

“Di ako bobo.”

“I didn’t say that,” mabilis niyang sagot. “I didn’t say that,” pag-uulit niya pa.

Umirap ako.

“I need help tonight, tho. Wanna help me? I’ll pay you.”

Napa-hawak ako sa binigay niya na sa akin. Tsk. Bahala na nga.

“Oo na,” sabi ko. “Ano ba’ng gagawin?”

Pinaupo niya ako sa tabi niya. Tinuruan niya ako ng kung ano ang gagawin ko. Madali lang naman. Itatype ko lang iyong title nung kaso tapos ay lalagyan ko ng digest. Tapos ay isend ko raw doon sa app tapos ay binabasa niya mula sa iPad niya.

Bakit kailangang isulat? ’Di ba pwedeng iprint niya na lang ’to?

“Lahat ba ’to?” tanong ko nung nakaka-lima pa lang ako. Akala ko madali. Hindi naman pala. Ang arte nitong lalaking ’to. Pinapagalitan ako kapag ‘mali’ ang nakukuha ko. Arte.

“Yeah.”

“Kailangan mo talagang isulat lahat?”

“Unless I wanna fail, yeah.”

“Dami namang arte.”

“I know, right?”

“Wag mo ng gawin.”

“Nah. I can’t fail this shit. My pride won’t recover if my friends pass and I fail,” sabi niya habang diretso pa rin sa pagsusulat. In fairness sa kanya, kanina pa kami nag-uusap pero diretso pa rin siya sa pagsusulat.

“Ano ba ’to? Mag-aabogado ka ba? Bakit puro kaso ’to?”

“Yeah. Law student here.”

“Oh? ’Di halata.”

Kanina kasi nung unang pagkakita ko sa kanya, akala ko artista. ’Di kasi ako masyadong maalam sa mga artista. Malay ko ba kung artista siya?

Hala… baka artista nga.

“I’ll take that as a compliment,” natawang sabi niya. “I’m hungry, though. You wanna order something?”

“Ikaw na lang. Aalis ako pagkatapos nito.”

“You sure?”

“Oo nga.”

“Okay…” sabi niya tapos ay kinuha iyong cellphone niya at tumingin ng mga pagkain doon. Hindi ko napigilan ang sarili ko at napapa-tingin ako. Nakita niya ata ako. Natawa siya sandali tapos ay inabot niya sa akin iyong cellphone niya. “You choose.”

“Ayoko.”

“Come on. Don’t be shy.”

Napa-irap nga ako. Daming alam ng lalaking ’to.

“Ayoko nga.”

“Are you sure? Because I don’t share food, so might as well order yours. I’m gonna pay.”

Umiling ako.

“Suit yourself,” sabi niya tapos ay may pinindot bago bumalik sa ginagawa niya. Tahimik lang kami hanggang sa may marinig kaming katok mula sa pinto. “Food’s here,” pagpapatuloy niya bago saglit na tumayo.

Ganito ba talaga kalaki ang mga hotel? Parang sobrang laki naman kasi nito… Saka ngayon ko lang napansin na parang may mga gamit talaga siya rito. Dito ba siya naka-tira? Nakaka-curious naman… pero parang ’di ko naman pwedeng itanong.

Nang bumalik siya, may dala siyang dalawang paper bag. Siya lang kakain nun?! Grabe naman!

“Akala ko ba nagmamadali ka?” tanong ko dahil doon siya pumwesto sa parang lamesa. Isa-isa niyang nilabas iyong mga laman ng paper bag. Nakaka-gutom iyong amoy!

“Yeah. But food first,” sabi niya bago nagsimulang kumain.

Ano ba ’yan… parang ang sarap ng kinakain niya! Amuy na amoy ko mula sa pwesto ko! Si gago binuksan pa iyong TV at nanonood pa habang kumakain! Talaga bang ’di niya ako aalukin?! Kahit pakitang tao man lang?!

“Stop staring. I told you to order yours.”

“Che!”

“Fine. You can have this,” sabi niya sabay pakita sa akin nung pinaka-dulo nung pakpak ng manok. Ano’ng kakainin ko ’dun?!

“Ewan ko sa ’yo,” sabi ko na lang tapos ay patuloy ako sa pagtapos doon sa pinapagawa niya. Sobrang haba nung listahan! Diretso lang ako tapos—“Luh.”

Napa-tingin ako sa paligid ko.

Wala na si Niko.

Napa-tingin din ako sa bintana tapos na-realize ko na umaga na.

Dear you,

I was planning on sharing my food but you fell asleep and I didn’t have the heart to wake you up. You were snoring a little, if you’re curious if you snore. Anyway, if you see this note, it means I’m gone because I need to pass the digests. I ordered breakfast for you, so enjoy.

I left the payment for helping me.

Also, I recommend the garlic parmesan.

Best,

Nikolai

Napa-tingin ako sa lamesa. Mayroon doon breakfast na parang kumpleto na tapos ay may isang brown envelope na parang lalagyan ng pera. Kumunot din ang noo ko nang may makita akong parang… gift certificate nung restaurant na kinainan niya nung wings kagabi? Napa-weird naman ng taong ’yun.

’Di bale, ’di ko naman na makikita ulit ’yun.

Chapter 01

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG01 

Chapter 01

Mabilis akong naglakad papunta sa pinto nang maka-rinig ako ng katok. Agad na kumunot ang noo ko nang ibang pagmumukha ang nakita ko.

“Bakit may basura na naman sa kwarto ko?”

“Tangina ka, ako na nga bumi-bisita sa ’yo!” sagot ni Yana bago walang habas na dumiretso papasok sa condo ko. Wala man lang tanung-tanong kung pwede ba siyang pumasok! Wala talagang manners ang isang ’to! ’Di mo malaman kung pina-laki ba ng magulang niya o pinulot lang sa kanto, e.

“Bisita? Kailan pa tayo naging friends para bumisita ka rito ? At tangina ka rin, ha. Maka-mura ka—ikaw nagpapa-lamon sa ’kin?”

Itong si gaga, dumiretso higa lang sa sofa ko! Ibig kong hatakin paalis kasi puting-puti iyong sofa ko tapos mukhang madumi siya! Leche talaga ’tong si Yana! Ito talaga papatay sa akin, e!

“May kasalanan ka sa ’kin, baka nakaka-limutan mo!”

Umirap na lang ako sa kanya. Inggitera talaga ’to. Kasalanan ko ba na maganda talaga ako kaya may sugar daddy ako? Tama ba na sugar daddy kasi wala naman akong sugar na binibigay. Ewan ko ba sa trip nung si Nick—wala atang maka-usap sa buhay niya kaya binabayaran pa ako para maupo sa tabi niya.

“Inggitera.”

“Gaga ka kasi! Si Nick pinaka-mayaman sa client tapos sino-solo mo!” galit na sabi niya sa akin. “Ganda pa nitong condo mo! Nakaka-irita ka talaga, ha, Jerusha!”

Narindi na naman iyong tenga ko! Maka-Jerusha naman ’to! Sabi na ngang Jersey, e! Napaka-banal nung pangalan na ’yun tapos kung anu-anong kalokohan na ang nagawa ko rito sa Maynila! Parang hindi ko deserved!

Biglang nagring iyong cellphone ko. Mabilis akong lumapit doon. Isa kasi sa mga ayaw ni Nick iyong hindi ako nakaka-sagot agad kapag nagtetext siya—text lang talaga kasi busy daw siya sa trabaho niya. Ewan ko. Wala akong alam sa kanya bukod sa mayaman siya dahil afford niya ’tong rich girl lifestyle ko ngayon at saka na hiwalay siya sa asawa niya at matanda na iyong anak niya.

Ewan.

Mas okay na wala akong alam sa kanya para kumbaga, trabaho lang.

“Ano? May booking ka na naman?” chismosang tanong ni Yana.

“Bumalik ka na nga sa kung san ka man naka-tira,” sabi ko habang binu-buksan iyong text ni Nick.

‘2012.’

Agad akong tumayo at saka dumiretso sa kwarto ko para mamili ng isusuot kong damit. Syempre kahit usap lang naman ang gagawin namin ni Nick ay dapat mukhang tao ako dahil sayang naman iyong allowance ko sa kanya kung mukha akong basura na haharap sa kanya.

Saka in fairness naman, mabait siya sa akin. Medyo tahimik lang, pero mabait naman.

“Baka willing ’yang si Nick sa three-way—”

Binato ko iyong hawak kong tuwalya kay Yana. “Lumayas ka na nga,” mabilis kong sabi sa kanya. Ilang beses ko nang sinabi dito na ’di naman ako nakikipagsex kay Nick, pero ayaw maniwala! ’Di ba pwede talagang good listener lang talaga ako?! Pag may kasamang lalaki, kailangan bukaka agad?!

“Tsk. Damot,” sabi niya bago mabilis na lumabas. Sa wakas!

Mabilis akong naligo at nagsuot ng light blue na casual dress. Hanggang itaas ng tuhod iyong haba at gitna ng braso ko iyong manggas. Gusto ni Nick kapag mukha akong kagalang-galang, e. Pinapagalitan niya ako kapag maigsi ang suot ko—may krisis daw ba ng tela sa Pilipinas.

Agad akong bumaba at saka dumiretso sa sasakyan na bigay sa akin ni Nick nung birthday ko. Pumunta ako sa hotel kung saan niya ako madalas na pinapa-punta. Sabi niya may standing reservation na daw kasi siya doon. Ewan ko. Hindi talaga ako pala-tanong sa mga personal ganaps niya kaya rin siguro gusto niya akong kausap kasi literal na lumalabas lang sa kabilang tenga ko iyong mga sinasabi niya.

Pero syempre kailangan attentive pa rin ako sa kanya! Mamaya magkaroon kami ng question and answer portion tapos ma-realize niya na wala akong paki sa karamihan ng sinasabi niya! Magalit pa sa akin iyon, e! Ayoko ng bumalik sa past life ko—’di na bagay sa rich girl lifestyle ko ngayon.

Diretso na akong sumakay sa elevator. Hindi na ako tinanong pa nung bantay doon dahil madalas naman ako rito. Pinapa-nood ko lang iyong bilang ng elevator hanggang sa huminto iyon sa 20th floor.

Paglabas ko roon ay agad kong nakita si Jerry—iyong personal guard ni Nick. Iyong ever serious na ikamamatay niya ata kung ngumiti siya.

“Good evening, Jer—”

Mabilis siyang umiling.

“Busy?” tanong ko.

Nangyari naman na ’to na busy siya kaya kahit nag-effort pa ako na puntahan siya ay ang ending, uuwi din ako. Kebs lang naman. Ano ba naman ’tong effort ko kumpara sa nakukuha ko sa kanya?

“Okay,” sabi ko ng naka-ngiti. “Alis na ako.”

Tumalikod ako at saka naglakad pabalik sa elevator. Siguro didiretso na lang ako sa mall. Maka-nood nga ng movie. Afford ko nang manood ng movie sa sinehan! Dati sa Facebook lang ako nanonood, e! Ngayon sa sinehan na talaga tapos may popcorn at soft drinks pa ako!

“Hoy!” sabi ko nang hilahin ako ni Jerry bigla gamit iyong braso ko. Sinubukan niyang buksan iyong pintuan ng ibang suite sa floor na iyon pero walang bumubukas. “Hoy, Jerry, ha!” sabi ko habang inaalis iyong hawak niya sa akin. Aba hindi porke sa club ako pinulot ng amo niya e papatol ako sa kung sinu-sino!

“Nandyan iyong asawa ni Sir—”

Agad na natigilan ako.

A…sawa?

Ni Sir niya?

Asawa… ni Nick?

Putangina… kabit ba ako?!

Parang nawalan ako ng lakas lumaban sa pagkaka-hawak niya sa akin at sumunod na lang ako sa kung saan ako gustong dalhin ni Jerry. Para akong lutang habang pinapa-nood ko siyang buksan iyong mga pinto, pero lahat ay naka-lock.

At habang palakas nang palakas ang boses ng babae… na sa tingin ko ay asawa ni Nick…

Leche… kabit ako?!

“Sorry,” sabi ni Jerry matapos akong payukuin at ipasok sa ilalim nung pushcart ng hotel na nilalagyan ng pagkain. Ni hindi ako nakapagsalita pa dahil agad kong narinig iyong boses ng babae na tinatawag si Jerry.

Tangina.

Kabit ako.

Tama nga iyong mga chismosa sa barangay namin—nahulaan nila iyong future ko.

“Who’s the woman, Jerry?” tanong nung babae. Wala akong narinig na sagot mula kay Jerry. Alam kong hindi siya magsasalita dahil nabili na ata ni Nick ang loyalty pati kaluluwa niya.

Leche! Ni wala man lang nagbigay ng clue sa akin?!

“I know Nick is hiding something. I know—”

Agad na nanlaki ang mga mata ko nang maramdaman ko na guma-galaw iyong pushcart. Gusto kong sumilip pero natatakot ako na baka makita nila ako. Boses pa lang nung babae ay pakiramdam ko nakakatakot siya! Baka makita niya ako at iyon pa ang maging katapusan ko! Buti sana kung hahayaan niya akong mag-explain!

Sugar baby lang ako minus the sugar!

Good listener lang talaga!

Naramdaman ko na nasa elevator kami. Gusto ko sanang lumabas kaya lang ay nakita kong pumasok din iyong babae. Kitang-kita ng mga mata ko iyong paa niya at iyong suot niyang YSL heels. May ganyan din ako—bigay ng asawa niya.

Huh… iyan din iyong mismong design na meron ako.

Sumilip ako.

Maliit lang.

Oh my god.

May ganyan din akong damit?!

Bakit pareho kami ng outfit?!

Ako ba ang younger version niya?!

Ano ba itong trip ni Nick?!

Pakiramdam ko ay mababaliw ako sa realizations ko in life. Gusto ko nang lumabas dito sa pinagtataguan ko, pero hindi ako makaka-labas hanggang nandito iyong totoong asawa.

Tap.

Tap.

Tap.

Para akong nasa horror movie habang pinapa-kinggan ko iyong pagtapak ng takong niya sa floor ng elevator. Pakiramdam ko deliks ako. Pwede kaya na mag-explain muna ako? Kasi wala naman sa lifegoal ko ang maging kabit?

Alam ko maganda ako at iyong ganda ko iyong usually nagiging kabit ng mga politiko—pero hindi talaga kasama iyan sa lifegoals ko.

Para akong naka-hinga nang maluwag nang sa wakas ay bumukas ang pinto. Pinanood kong lumabas siya. At nang maka-labas siya, lalabas na sana ako mula sa lungga ko nang mapa-tigil ako dahil tinutulak na naman ako. Seriously! Ano ba’ng araw ’to! Pakiramdam ko malas ’tong araw na ’to dahil kay Yana, e! Puro malas talaga dala sa akin ng babaeng ’yon!

Halos mahilu-hilo ako dahil sa pagtutulak sa akin. Gustung-gusto ko nang lumabas pero naipit iyong dulo ng palda ko sa kung saan. At saka feeling ko nasa gitna kami ng lobby at baka magulat ang mga tao kung biglang may lumabas na babae mula sa pushcart.

Para akong ilegal na droga na pinu-puslit.

My god.

“Sa wakas!” bulong ko sa sarili ko nang sa wakas ay mahatak ko na iyong dulo ng damit ko mula sa pagkaka-ipit. Huminto na rin kung sinuman iyong nagtutulak sa akin. Seriously. Ni hindi ba niya napansin na ang bigat ng tinutulak niya?! Mukha bang lechon na iyong room service na dala niya at mukhang ’di siya nagtaka bakit biglang bumigat?!

Paglabas ko ay parang medyo nahilo ako sa travel ko mula sa 20th floor ng hotel papunta sa kung nasaan man ako. Medyo hilo pa ako paglabas ko at paghakbang ko, agad na nanlaki ang mga mata ko kung bakit liwanag ang sumalubong sa akin.

Shet.

Hindi ako pwedeng mamatay ng hindi nakakapag-explain.

Gusto kong tumakbo paalis sa harapan ng sasakyan, pero para akong natulos sa kinatatayuan ko. Bakit ako nandito?! Bakit may sasakyan?! Wala ba ako sa lobby ng hotel?! Saan ako dinala?!

Ang dami kong tanong pero wala akong makuhang sagot habang ramdam na ramdam ko iyong pagsampa ko sa hood ng kung sinuman ’tong papatay sa akin.

“What… the fuck,” kita kong sabi niya habang naka-sampa ako sa windshield ng Jeep niya at dilat na dilat ang mga matang naka-tingin sa kanya.

Bakit sa lahat ng tao, si chicken wings pa ang papatay sa akin?!

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 02

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG02 Chapter 02

“Miss, are you okay?” tanong ni chicken wings nang lumabas siya sa Jeep niya at lapitan ako.

“Mukha ba akong okay?!” malakas na bulyaw ko sa kanya habang ganoon pa rin ang pose ko. Shet! Bakit ako napunta sa kalsada?! Saan ba papunta iyong nagtutulak sa akin kanina?! Hindi ba cart naman talaga iyong pinagpasukan sa akin ni Jerry?! Bakit ako napunta sa labas?! Hindi ko gets?!

“Let me help you—”

“Wag mo kong hawakan!” sabi ko sa kanya. “Ihanap mo ako ng doctor!”

“Let’s get you to the hospital,” sabi niya. Sinubukan niya akong muling hawakan pero malakas ko siyang sinigawan. May napa-nood akong ganitong episode sa Grey’s Anatomy, e! Ginalaw kasi pagkatapos maaksidente tapos iyon—paralyzed! Hindi ako pwedeng maging ganoon—malakas ang pakiramdam ko na hindi ako magiging inspiring na person with special needs.

“Let me help you—”

“Wag mo nga akong galawin.”

“Do I drive you to the hospital while you’re on my windshield?” naguguluhan na tanong niya. Shet. Mukha nga akong gagamba na naka-harang sa windshield niya. Feel ko dapat umalis ako rito, but at the same time, takot akong baka may nangyari pala sa spine ko.

Minsan talaga masama na ’tong panonood ko ng Grey’s Anatomy, e. Minsan nanghihingi na lang ako ng scalpel out of nowhere.

“Maghanap ka ng doctor sa loob ng hotel,” sabi ko.

“Okay…” sagot niya pero ramdam ko pa rin na naguguluhan siya sa mga nangyayari.

---

Hindi ko alam kung ano ang nangyari.

Ang alam ko ang sinabi ko kay chicken wings ay ihanap lang ako ng doctor para i-confirm na hindi ako mababaldado kapag gumalaw ako sa pwesto ko, pero nakita ko na lang ang sarili ko na napapalibutan ng mga doctor at biglang nasa stretcher na ako at naka-sakay sa ambulansya.

Hindi ito ang ineexpect kong mangyayari nang gumising ako kaninang umaga!

Sobrang daming tanong sa akin ng mga tao. Hindi ko alam kung ano ba ang sinabi sa kanila ni chicken wings dahil kung tratuhin nila ako ay parang mamamatay na ako bukas.

Oh, my god.

May internal bleeding ba ako?!

Kasi parang for a moment kanina ay lumipad ako at humiwalay ang kaluluwa ko!

“Is there anything I can do for you?” tanong sa akin ni chicken—

“Ano ngang pangalan mo?” tanong ko sa kanya dahil nahihirapan na akong tawagin siyang chicken wings sa utak ko. Ayoko kasing tandaan iyong pangalan niya dahil ’di niya deserved, noh! Pagkatapos niya akong isnabin dati nung nakita ko siya sa resto! Porke kasama niya rich friends niya! ’Di bale, naka-rich girl lifestyle naman na ako ngayon!

“Nikolai,” sagot niya.

“Okay,” sabi ko. “Kung mamamatay man ako—”

“You won’t die—”

“Desisyon ka?” tanong ko at kumunot ang noo niya. ’Di ko na siya pinansin. Baka may internal bleeding nga ako at anytime ay mamatay na ako—pero ’di ko rin sure. ’Di ko masyadong maalala kung nakakamatay ba agad ang internal bleeding. Sa dami ba naman ng episode na napanood ko! “May ipon akong pera sa condo ko. Iyong susi ay nasa bag ko. Ibigay mo sa Tita Perlita ko sa probinsya. Paki-sabi bayad ko sa kanya dahil kahit inaapi nila ako nung bata ako, at least hindi nila hinayaan na magka-peklat ako.”

Nag-iisip pa ako ng mga ihahabilin ko sa kanya. Mag-iiwan din kaya ako sa mga pinsan ko? Pero wala naman silang ambag sa buhay ko—ang tanging memory ko lang sa kanila ay iyong sinasara nila iyong bintana kapag nakiki-nood ako mula sa labas.

’Di nila deserve ng sugar.

Hindi ko naituloy iyong sasabihin ko dahil dinala na ako isang kwarto para kuhanan ng napaka-raming scans. Kung anu-ano ang ginawa sa akin, at finally, nasa isang private room na ako.

“So far, your scans are clear,” sabi ng doktor.

“Sure po, doc? Walang internal bleeding?” pagsisigurado ko.

“Wala naman,” naka-ngiting sabi niya sa akin. “But we’ll keep you overnight for observation.”

Nagpasalamat ako sa doktor. Nakita ko na kinausap siya ni Nikolai. Baka sinisigurado lang din na walang kung anuman sa akin. Aba, kung mamamatay man lang ako, siya ang pumatay sa akin! Nananahimik ako, e! Kakalabas ko lang ng pushcart tapos gaganunin ako?! Tapos kasalanan ko pa?! Victim blaming, ganon?!

“You’re okay,” sabi niya. “Thank God.”

“Di mo sure—baka mamatay ako bukas.”

Nanlaki ang mga mata niya na para bang gulat na gulat siya sa sinabi ko. Ewan ko. Kebs lang sa akin magjoke sa mga ganito kasi ewan… Lumaki ako sa buhay na hindi masyadong happy-happy. Na iyon bang tipong minsan naiisip mo na ano naman kung mawala ako bukas? As if naman may malulungkot.

“Doc!” sigaw niya sa doktor na kakalabas lang.

“Uy, joke lang! ’To naman ’di mabiro!” sabi ko dahil baka mag-eskandalo pa siya dito sa ospital.

“Nothing’s hurting?”

“Wala.”

“Are you sure?”

“Oo nga.”

“Then why make a joke like that?!” parang galit na sabi niya.

Medyo natigilan ako dahil… grabe, ang hot naman nito magalit.

“Bakit ka galit?!”

“Because—” sabi niya tapos natigilan at hot na napa-suklay sa buhok niya gamit iyong daliri niya. Kitang-kita ko iyong ugat sa braso niya at sa leeg niya.

Sarap naman galitin nito.

“I’m sorry for shouting,” bigla niyang sabi. “But are you really okay? Does anything hurt?”

Dahan-dahan akong umiling kahit gusto kong tumango, pero parang ayoko siyang galitin. Feeling ko baka kunin niya na ’tong unan sa ilalim ng ulo ko at itakip sa mukha ko.

“Are you sure?”

Tumango ako.

“Can I call anyone?”

Umiling ako.

Sino naman tatawagan? Wala naman akong friends dito—’di kami friends ni Yana. Asa pa siya. Saka ’di ko pwedeng tawagan si Nick! Leche siya! Naging unwilling na kabit pa ako! Kailangan ko ng maghanap ng trabaho! Gusto ko iyong rich girl lifestyle ko, pero hindi sa ganoong paraan, noh!

“Sige na, umalis ka na,” sabi ko sa kanya dahil baka may lakad pa siya.

“Are you sure I can’t call anyone?”

“Wala nga,” sabi ko.

Naupo siya roon sa maliit na sofa sa kwarto. Nagde-kwarto siya at saka kinuha iyong cellphone niya. “Sorry, can’t come,” sabi niya sa kung sinuman ang kausap niya. “Have to do something,” dugtong niya tapos ay tumingin sa akin.

Sumimangot ako sa kanya. Kapal nito—as if utang na loob ko pa! Siya kaya sagasaan ko tapos ako ’tong aattitude sa kanya?!

“Nasa ospital naman ako. Kung mamamatay ako—”

“Oh, my god. Can you please stop talking about dying?”

“Arte mo, ha.”

“You’re not dying.”

“Di mo—”

“The doctor said that you’re fine—you don’t even have a scratch on your body.”

Shit.

Nagka-sugat ba ako?! Isa pa naman sa mga pinagmamalaki ko sa buhay iyong pagiging makinis ko?!

Kung wala man akong mahanap na trabaho dito, balak ko sanang gumapang pabalik sa club… pero paano ako tatanggapin kung sugat-sugat na ako?!

Mabilis kong hinawi iyong kumot at saka tinignan iyong mga hita ko. Tinaas ko rin iyong hospital gown—

“For god’s sake!” sigaw niya kaya naman napa-tingin ako sa kanya. Nag-iwas siya ng tingin. Ay, tangina! Naka-lace panty nga pala ako ngayon! Masyado akong nagpanic na may peklat ako kaya nalimutan ko na may kasama nga pala ako sa kwarto!

Hindi ko na siya pinansin pa at chineck ang bawat parte ng katawan ko. Naka-hinga lang ako nang maluwag nang masigurado ko na flawless pa rin ako.

“Arte mo, ha,” sabi ko nang makita ko na kunot pa rin ang noo niya. Akala mo naman virgin pa ’tong isang ’to—e literal na regalo nga ako sa kanya ng kaibigan niya nung birthday niya dati. Masyadong mapagpanggap.

“Pwede ka ng umuwi. Matutulog lang naman ako.”

“No, I’ll stay.”

“Wag na.”

“I insist.”

“Di kita boyfriend.”

“Then call your boyfriend and I’ll leave,” parang hinahamon na sabi niya sa akin. Nakipagsukatan pa ng tingin si gago. Napa-irap ako. “No boyfriend, huh?”

Umirap na naman ako. “Alam mo, injured ako tapos nilalandi mo ako. Literal na vulnerable ako.”

Napa-awang na naman ang labi niya. Para namang shocked na shocked ang isang ’to sa mga sinasabi ko.

“Sige na, umalis ka na,” pagtataboy ko ulit sa kanya. Mamaya may jowa pa ’to. Kaka-discover ko pa nga lang na kabit pala ako tapos ngayon naman kasama ko ’tong baka may jowa. ’Di talaga nakaka-ganda kapag nakikiagaw sa lalaki ng may lalaki.

Kasi kung maganda ka talaga, makakahanap ka ng lalaking walang sabit. ’Yan talaga ang tunay na pamantayan ng pagiging maganda.

“No.”

“Alis na.”

“No.”

“Tatawagin ko ’yung security.”

“Do it,” parang nanghahamon ulit na sabi niya.

Napa-irap na naman ako. “Fine,” sabi ko. “Pero may jowa ka ba?”

“Jowa?”

“Girlfriend? Nilalandi exclusively? With strings attached?”

Kumunot ang noo niya. “I have none,” parang ’di sure na sagot niya.

“Sure ba ’yan? Parang ’di ka sure sa sagot mo,” paninigurado ko lang kasi mamaya may girlfriend pala ’to!

“I have no girlfriend,” sabi niya.

“E fiancée? Wife?” dugtong ko pa para sure.

“Do you wanna know if I’m single?”

“Oo.”

“Are you hitting on me?” naka-kunot ang noo na tanong niya.

“Kung oo, may magagawa ka ba?” naka-taas ang kilay na tanong ko sa kanya. Sa totoo lang, crush ko naman talaga siya nung una kaming nagkita. Medyo nasayangan nga ako kasi literal na gift na nga ako sa kanya tapos ’di man lang ako inunwrap! Pero nung inignore niya ako nung nakita niya ako sa resto, nabwisit lang ako sa kanya talaga.

Tsk.

Mga rich kid.

Minsan ang sarap itapon sa Jupiter.

“Maybe you have a brain damage,” sabi niya at saka tumayo. “I’ll call the doctor to check on you again.”

“Wala akong brain damage!”

“Are you sure?”

“Di pwedeng gwapo ka lang?”

Napaawang na naman ang labi niya. Masyado namang bilib ’to sa ’kin. Baka mas bumilib ’to kapag nakita niya ang ibang talent ko.

Gusto ko sana siyang tuksuhin pa kaya lang ay baka mapikon na sa akin. Pinigilan kong matawa.

“I promise na okay lang ako,” sabi ko habang tinaas pa iyong kamay ko. “Pero umuwi ka na talaga. Okay na ako rito.”

Pero umiling siya. “I’ll stay,” sabi niya at saka muling naupo. “Then I’ll drive you home tomorrow.”

Tinaas ko iyong kilay ko. “Saan? Doon sa sasakyan mo na muntik ng maka-patay sa akin?” Napa-awang na naman ang labi niya. Tumawa ako. “Joke lang, ’to naman!”

“Please stop with the dark humor.”

“Oo na.”

“Thank you.”

“Dito ka matutulog?”

“Yes.”

“Maluwag ’tong kama—gusto mo tabi na tayo?” tanong ko sa kanya pero kita ko na napa-awang na naman iyong labi niya. Tumawa na lang ako at saka pinikit ang mga mata ko. Ang gara talaga ng araw na ’to. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 03

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG03 Chapter 03

“Good morning.”

Medyo masaya rin pala talagang gumising kapag gwapong mukha ang makikita mo sa umaga. Tumango ako sa kanya at saka naupo sa kama. Tumayo si Nikolai at saka inayos iyong lamesa sa kama at naglagay doon ng tatlong paper bag.

“I don’t know what you eat for breakfast, so I ordered some for you to choose.”

“Hindi ako nagbe-breakfast,” sabi ko sa kanya.

“What?”

“Tingin mo sa katawan na ’to—magic?” naka-irap na sabi ko sa kanya. Tamad pa naman akong mag-exercise kaya kailangan sakto lang ang kinakain ko. Saka ’di naman ako kumakain kapag hindi ako gutom. O baka nasanay lang din ako kasi nung lumaki ako, ’di naman kami mayaman na tipong pagnagutom e may pagkain sa ref—wala nga kaming ref!

“But I got you pancakes…” parang bata na sabi niya.

Arte! Binuksan ko na lang iyong paperbag at baka may kape doon. Iyon na lang ang iinumin ko. ’Di talaga ako sanay kumain sa umaga. Mamaya pang tanghalian ang kain ko.

Kaso pagtingin ko rito kay Nikolai, halatang-halata sa mukha niya iyong disappointment. Akala mo naman siya ang nagluto nito! Umorder lang naman! Napaka-arte naman ng taong ’to.

“Oo na, kakain na,” naka-irap na sabi ko. Tumayo muna ako para magtooth brush tapos pagbalik ko, nakita ko na nilalabas niya iyong mga pagkain galing sa paperbag.

Bigla siyang ngumisi. “We have pancakes, and muffins, and sausage—”

“Yung sausage na lang.”

“Okay,” sabi niya tapos ay hinanap iyong sausage.

“Malaki ba ’yan?”

“I don’t know,” sagot niya.

“Mabubusog ba ako—”

“Are we still talking about the sausage I got you for breakfast?” tanong niya habang naka-tingin sa akin.

Ngumiti lang ako sa kanya. “Pwede ring lunch o dinner ’yang sausage, ’di ba?”

Natigilan siya sa paghahanap ng sausage doon sa paperbag. “You know, you’ve been doing this since last night.”

“Oh? Sure ka?”

Naupo siya sa kama at saka humarap sa akin. Ipinatong niya iyong kamay niya sa bandang hita ko, pero natatakpan naman iyon ng kumot nitong ospital.

“I’m gonna give you a pass.”

“Para saan?”

“For everything,” sabi niya. “Because I think that you’re all bark and no bite.”

Ano daw?!

“So,” dugtong niya pa at saka muling tumayo. “I’m gonna get you your sausage and try to eat it without telling me that it’s my dick you’re eating, alright? Can you do that?”

Tangina…

Seryoso ba siya?

Feel niya ba talaga ’di ako papalag kapag pinatulan niya ako?

Masama lang ang tingin ko sa kanya habang inaayos niya sa lamesa iyong kakainin ko. Hindi ako nagcomment nang makita ko iyong size ng sausage dahil nakita ko na naka-tingin siya sa akin.

“Now, enjoy your breakfast,” sabi niya at saka malakas na tinusok ko ng tinidor iyong sausage niya. Napa-iling lang siya.

Nagsimula na akong kumain kahit labag sa loob ko. Naka-upo lang sa sofa si Nikolai habang kumakain ng hashbrown daw ’yun. Ngayon naman ay may kausap na siya.

“No, I haven’t started yet,” sabi niya sa kausap niya. Napa-tingin siya sa akin na nakikinig sa usapan niya. “Privacy?”

“Lumabas ka kung gusto mo ng privacy,” sagot ko sa kanya. Ako ’tong nasa kama at injured tapos ako pa hihingan niya ng privacy. Iba rin trip nitong isang ’to, e.

“Just send me the list of books you’ll buy and I’ll get them before going home,” sagot niya pa. “I’m still somewhere.”

Tsk.

Somewhere.

Bakit ’di niya sabihin na nasa ospital siya? Unless may jowa talaga ’to at pinagtataguan niya. ’Di ko talaga gets mga lalaki! Ilang pekpek ba ang kailangan nila para sumaya?!

“Kung may pupuntahan ka, pumunta ka na. Keri ko na umuwi mag-isa.”

“You know, eavesdropping isn’t nice.”

“Sabi ko nga, lumabas ka kung ayaw mong marinig ko. Kaya ko bang pigilan ’yung tenga ko?”

“Well, at least try to pretend that you’re not listening.”

“Di ako mapagpanggap—what you see is what you get.”

Lumaki ako na inaapi ng mga tao sa paligid ko. Simula nung pumunta ako sa Maynila, pinangako ko sa sarili ko na ’di ko na hahayaan na mangyari iyon. Kung gagaguhin nila ako, mas gagaguhin ko sila. Pero kung mabait sila sa akin, mas mabait ako sa kanila.

’Di ako naniniwala sa kasabihan na kapag binato ka ng bato ay batuhin mo ng tinapay—naniniwala ako na kapag binato ako ng bato, pupulutin ko iyon at ipupukpok sa ulo mo.

“I see a very sarcastic person.”

“Thank you,” sagot ko dahil feeling ko ay compliment iyon.

Natawa siya habang naiiling. Well, at least entertaining naman ako para sa kanya! Gwapo talaga nito, e. Type niya kaya ako? Pero kailangan ko munang masigurado kung may jowa nga kasi ayoko ng maulit iyong kay Nick—

Nako, magka-hawig pa naman pangalan nila! Tunog makalat!

“Wala ka ngang jowa?” tanong ko ulit.

“I told you, I’m single.”

“Single online and offline? O baka single ka lang offline?”

“What?” naguguluhan na tanong niya.

Napa-irap ako. “So, kung hahalikan kita ngayon, walang magagalit?”

Naka-tingin siya sa akin na parang gulung-gulo na siya kung saan papunta ang pag-uusap naming dalawa. Sa totoo lang ay hindi ko na rin gets kung ano ba ’tong pinag-uusapan namin. Basta goal ko lang naman ay ayokong madikit sa kanya kung may jowa siya.

Siguro nga tama ang mga ka-barangay ko na malandi ako—pero at least ’di ako lalandi sa may sabit.

“You know what, I’m a pretty generous guy. Just tell me you want me to kiss you and I’ll do it.”

Tumingin ako sa kanya.

Ito na naman ata iyong sinasabi niya na all bark and no bite.

“So?” parang naghahamon na tanong niya.

‘Teh, kalma!’ sigaw ng maayos na parte ng utak ko.

Pero mas nangingibabaw iyong katotohanan na gwapo siya at crush ko siya at nawala lang naman ang pagkaka-crush ko sa kanya dahil na-isnab niya ako dati sa resto.

“Thought so,” sabi niya tapos ay nagkibit-balikat.

Nikolai- 1; Jersey- 0.

---

Tahimik lang ako at masama ang loob hanggang sa ma-discharge ako galing sa ospital. Medyo nahilo din ako nang makita ko kung gaano kalaki ang binayaran ni Nikolai. Gusto kong ma-guilty dahil ako iyong nagdemand na dalhin niya ako sa ospital, pero siya naman ang sumagasa sa akin, so patas lang kami!

“Okay na ko rito,” sabi ko nang huminto siya sa harap ng condo ko. “D’yan na lang sa harap.”

“I’ll walk you to your unit,” sagot niya tapos ay dumiretso siya roon sa underground parking. Ayoko sanang nagpapa-punta talaga ng lalaki rito kasi syempre kahit papaano ay si Nick ang nagbabayad nitong condo—pero pakshet siya kaya bahala na siya sa buhay niya.

Habang naka-sakay kami sa elevator ay kita ko iyong malagkit na tingin kay Nikolai nung naka-sabay naming babae. Kilala ko ’tong babaeng ’to, e. Ito iyong laging may kasamang iba-ibang nationalities tuwing nakikita ko. Normally, ang nasasabi ko sa isip ko ay ‘Go, girl! Itayo mo ang bandera ng Pilipinas! Make us proud!’

“Hi,” sabi niya kay Nikolai.

“Hello,” sagot ni Nikolai.

“New here?”

“I’m with—” sabi niya pero ngayon ay walang keme na humarang ako sa pagitan nila ni Nikolai.

Akin ’tong Brazilian.

Tumigil siya sa ilusyon niya.

“Ito na ’yung floor mo,” sabi ko roon sa babae nang bumukas iyong elevator. Pinindot ko pa iyong button para makalabas siya nang maayos kasi concerned ako sa kanya.

“That was rude,” sabi ni Nikolai nang magsara ulit iyong elevator at naiwan na kaming dalawa.

“Nangongoleksyon ’yun ng mga foreigner. Gusto mong maging representative ng Brazil?”

Umangat ang kilay niya. “How did you know that I’m Brazilian?”

Nagkibit-balikat ako. Alangan namang aminin ko na inistalk ko siya dati dahil sa panghihinayang ko na imbes na gumawa kami ng milagro dati ay pinatulong niya ako sa assignment niya?

Sa lahat ng lalaking nakilala ko, siya lang ang nag-iisa na mas pinili ang utak ko kaysa sa katawan ko! Alam ko dapat matuwa ako, pero na-offend talaga ako!

“Have we met before?” tanong niya.

Muntik na akong mapa-irap, pero mabuti na lang at dumating na kami sa floor ko. Medyo may namumuo na namang sama ng loob dahil ganoon ako ka-forgettable sa kanya. Pagkatapos niyang maging bida sa mga wet dreams ko, siya ni hindi man lang ako tanda!

Napaka-lupit talaga ng buhay!

“Why do I feel like you know a lot about me?”

“Masyado kang feeler,” sabi ko habang binubuksan iyong pinto ng condo ko. Pumasok ako roon tapos ay tumingin sa kanya. “Di ako nagpapa-pasok ng lalaki sa condo ko.”

“Really.”

“I mean, hindi ako nagpapa-pasok ng ’di ko friends,” sagot ko. “Kung papasok ka rito, dahil hindi naman tayo friends, mag-e-expect ako ng iba.”

Nakita kong natawa siya at napa-iling.

“You know what? I’m really supposed to buy things for school, but just say that you want us to fuck and I’ll blow it off,” diretsong sabi niya habang naka-tingin sa mga mata ko.

Humigpit ang hawak ko sa pinto.

“Say it,” sabi niya. “Say you want us to fuck and we’ll fuck.”

Ano ba ’yan!

Parang biglang may movie sa isipan ko at naisip ko na agad kung ano ang mangyayari sa condo! Matitikman ko siya ngayon kaso ano? Tapos na? Kasi asa naman ako na papatol siya sa kagaya ko. Alam ko naman na iyong ganito, laro lang sa kanya kasi ang ending nito, magpapakasal pa rin siya sa babae na galing sa kasing level niya at hindi kagaya ko.

Dami ko nang napa-nood na ganito, noh!

Wala akong balak maging api-apihan na bida!

“Thanks… but no, thanks,” sabi ko.

Matutuwa ako ngayon tapos kawawa naman iyong pekpek ko kasi baka mag-expect siya sa susunod. E sure naman na one-time lang ’tong kay Nikolai. Ayoko namang mabuhay na disappointed lang ako palagi. Kawawa naman ako.

“Knew it.”

“Baka masarapan ka sa ’kin tapos hanap-hanapin mo. Kawawa ka naman,” naka-irap na sabi ko sa kanya.

Natawa siya. “Really.”

“Oo kaya kung ako sa ’yo, tumalikod ka na at bumili ka na ng gamit mo sa school,” sabi ko habang niloloko siya. Law student nga pala ’to. ’Di lang halata kasi mukhang ’di kagalang-galang, e. Mukhang babastusin ka palagi.

Halos mapa-igtad ako ng ipatong niya iyong kamay niya sa may pintuan sa ibabaw ng ulo ko. ’Di hamak na mas matangkad siya sa akin kaya naman napa-angat ako ng tingin nung magbaba siya ng tingin.

“I’ll repeat it again—all bark and no bite.”

Hindi.

Tumigil ka, girl.

“Kung san ka masaya, Sir.”

“You can’t handle me,” sabi niya.

“Expandable ang vagina, Sir. Kung ano man ang size mo, sure ako na kakayanin.”

Bahagyang kumunot ang noo niya bago siya napa-atras at nagsimulang matawa. Nagshake pa iyong balikat niya dahil tawang-tawa siya sa akin.

“Damn, woman. Why are you so fucking funny?”

Umirap ako. “May mga tao talagang blessed—maganda, sexy, at funny pa.”

Napa-suklay na naman siya sa buhok niya. Bahagyang tumaas iyong suot niyang itim na t-shirt at nakita ko na may tattoo doon. So, bukod sa tattoo sa balikat niya, may iba pa siyang tattoo.

Nakaka-curious.

Sarap hubaran.

“All jokes aside,” sabi niya. “Can I get your number?”

“Booty call?”

“Maybe,” sagot niya na naka-ngisi. “But really, I’ll call you so you can save my number. If you need anything, just give me a text.”

“Kahit ano’ng kailangan ko?”

“Sure.”

“Paano kung iba ang kailangan ko?” naka-angat ang kilay na tanong ko sa kanya.

Natatawang napa-iling siya. “Know what? Text me the word—” Tumigil siya at saka tumingin sa paligid niya at napa-hinto siya roon sa halaman na display sa hallway. “Text me the word plant and without any explanation whatsoever, I’ll come to you and we’ll have sex. Deal?”

Tumingin ako sa kanya.

Ang gwapo.

Ang sarap.

“Deal,” sagot ko habang kinu-kuha iyong cellphone niya at nilalagay iyong number ko. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 04

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG04 Chapter 04

Naka-kain ba ang pride?

May pride nga ako… kaso sa kalsada ako natutulog? Kaso… ’di talaga kaya ng pagkatao ko na manatili pa sa condo na iyon! Naka-rich girl lifestyle nga ako kaso laging may bumu-bulong sa akin na kabit ako!

Bakit ba kasi siya may asawa?! Sinisira niya ang plano ko sa buhay!

“Nako, Nick…” sabi ko habang masama ang loob na nagiimpake ng gamit. Konti lang naman ang akin talaga rito dahil nang dalhin ako ni Nick dito ay kumpleto na ang gamit.

Ano ba ’yan! Paano ako titira sa maliit na apartment?! Nasanay na ako sa pader ko na gawa sa glass at kita mo iyong Maynila. Nasanay na ako na naka-aircon ako buong araw. Nasanay na ako na sosyal ako!

Paano ako babalik sa pagiging normal na tao?!

Tumigil ako sa pag-e-empake. Kailangan ko lang sigurong maghanap ng trabaho. Baka ma-afford ko na ulit ito.

‘May laptop ka ba?’

‘Yes?’

‘Ano? Di ka na naman sure?’

Para sa isang tao na mag-a-abogado, parang ’di sure sa maraming bagay ’tong si Nikolai, sa totoo lang.

‘I meant yes, I do have a laptop. But also, weird that you’re asking.’

‘Gawa mo naman akong resume.’

‘You ask the weirdest favors.’

‘Sige na.’

‘I don’t know how to make a resume.’

Tsk. Palibasa totoong rich kid. Never pa siguro nagtrabaho sa buhay niya ang isang ’to. Ang alam lang sigurado nitong si Nikolai na uri ng pagta-trabaho ay kapag may tina-trabaho siya sa kama.

‘Pahiram na lang ng laptop.’

‘I’m studying.’

‘Sinagasaan mo ako.’

‘Brought you to the hospital, if I remember it correctly.’

‘Plant.’

Hinagis ko sa puting sofa ko iyong cellphone. Kailangan niyang pumunta rito kasi sabi niya sa akin kapag nagtext ako nang ganoon, pupunta siya ng walang sabi-sabi! At kailangan ko talaga ng laptop niya dahil kailangan ko ng resume. Maghahanap na lang ako ng trabaho. Ayokong umalis dito sa condo. Ayoko na manghingi ng pera kay Nick, pero mahal ko rin ’tong condo. Naka-develop na ako ng feelings sa condo na ’to.

Tinanggal ko isa-isa iyong mga damit ko at binalik sa damitan. Arte-arte ko pa kanina na nag-e-empake habang may emo na soundtrip! Nagsayang lang ako ng oras!

At itong si Nick, napaka talaga! Ni wala man lang text o kung ano sa akin! Alam kaya niya na nasagasaan ako dahil sa kalokohan ni Jerry?! ’Di ba kasi pwedeng tumalikod na lang ako?! Bakit kinailangan niya pa akong ipasok sa pushcart?!

Tumingin ako sa oras nang maka-rinig ako ng katok sa pinto. 20 minutes… in fairness dito kay Mr. Brazil.

“Let’s—”

“Saan laptop?” tanong ko habang naka-lahad ang kamay.

“What?” tanong niya pabalik habang naka-kunot ang noo.

“Iyong laptop. Gagawa akong resume.”

Iyong mukha ni Nikolai ay parang naguluhan siya bigla. Umirap ako sa kanya at nilakihan iyong bukas ng pinto. “Di tayo magsesex, ah? ’Yung laptop talaga ang kailangan ko kasi mag-a-apply ako at kailangan ko ng resume.”

Umawang ang labi niya. “Are you serious?”

Tumango ako. “Laptop?”

“I was studying!”

“Sus, madali lang naman ’yan!”

Napa-suklay siya sa buhok niya. “I literally have CrimRev tomorrow and I’m not even half-way done with the coverage!”

“E kung busy ka, bakit pumunta ka rito?”

“Because you texted the word!”

“So… busy ka pero may time ka sa sex?”

Napa-awang iyong labi niya na para bang may sasahihin siya sa akin, pero natigilan din siya kasi para sigurong pakiramdam niya na ano man ang sabihin niya ay may isasagot ako. Tama ’yang pakiramdam niya—dapat makinig siya d’yan palagi.

“You are…” sabi niya na parang nanggigil siya sa akin. “You are insane.”

Ngumiti ako sa kanya. “Pahiram ng laptop.”

“It’s in my car,” sabi niya sabay kuha ng kamay ko at lagay nung susi sa palad ko. “If you need it, go get it.”

Umirap ako. “Fine,” sabi ko habang tinitignan iyong susi ng Jeep niya. “Ano nga plaka nun?” tanong ko dahil baka may iba pang Jeep doon. “Saka saan ka nagpark?” Nagkibit balikat siya. “Ulol ka ba? Paano ko malalaman kung nasaan?”

“See this button?” sabi niya sabay turo doon sa hawak ko. “When you’re in the parking lot, click that and the car that alarms, that’s the one.”

Sinamaan ko siya ng tingin. Arte! ’Di na lang sabihin kung saan siya nagpark, e!

Dumiretso ako sa parking at mga ilang minuto akong pa-ikut-ikot dahil hindi ko alam kung saan siya nagpark! Mga naka-20 minutes ako bago ko nahanap! Lakas ng trip nung gagong ’yun, ah!

Binuksan ko iyong Jeep niya. Gago… ang bango! Ka-amoy niya! Amoy ang sarap kaso bawal!

Nakita ko iyong laptop niya na nasa backseat ng Jeep niya. Kinuha ko iyon. Hinanap ko iyong charger niya. Binuksan ko iyong parang lalagyan sa harapan at nanlaki ang mga mata ko nang maka-kita ako ng mga condom doon.

Putangina.

Sinusubukan talaga ako ng mundo.

Mabilis kong isinara iyon. Hindi pwede. Iyang si Nikolai iyong hindi pwedeng tikman kasi baka ma-adik ako tapos kawawa naman ako kasi baka hanap-hanapin ko. Okay na ako sa tingin-tingin at amuy-amoy sa ngayon.

Nakita ko iyong bag niya. Pakiramdam ko nandoon iyong charger kaya dinala ko na rin. Ayoko namang buksan. Mukha pa namang maarte iyong taong ’yun.

Pagbalik ko sa unit, nakita ko siya na naka-upo sa sofa ko. Kebs lang kasi mukha naman siyang malinis. Si Yana lang kasi parang ang dumi-dumi kapag nauupo doon kaya napipikon talaga ako, e.

“Bato ba laman nitong bag mo?” reklamo ko matapos ilapag sa tabi niya.

“Why did you bring this?”

“Nandyan ba charger?”

Binuksan niya at saka kinuha iyong charger at inabot sa akin. Sumilip ako at nakita ko na may mga makakapal na libro roon at mga yellow pad at notebook. Tsk. Hot siguro nito makitang nag-aaral. Isipin mo seryoso siya tapos medyo kunot ang noo?

“Thanks,” sabi ko.

“Oh, she knows how to say thank you.”

’Di ko na lang siya pinansin. Binuksan ko iyong laptop at inabot sa kanya kasi may password doon. Ang username ay simpleng nikolai lang.

“You seriously could’ve just gone to a computer shop or something,” sabi niya habang inaabot sa akin iyong laptop. “Just say that you wanna see me. Don’t be shy.”

Sumimangot ako sa kanya. “Feeler talaga nito.”

Ngumisi siya. “I mean, would you look at this face?” tanong niya sabay turo sa mukha niya. “I wouldn’t blame you, really.”

Tumingin ako sa kanya. “Tignan mo naman ’tong katawan ko,” sagot ko sa kanya sabay turo sa katawan ko. Naka-suot ako ng maluwag na puting damit at pekpek shorts. Noon niya lang ata napansin na ganoon ang suot ko. Seriously! Bakit parang ’di siya tumi-tingin sa katawan ko?! Kapag naman may nakikita akong lalaki, ni hindi tumi-tingin sa mata ko dahil diretso sa boobs ko naka-tingin. Itong si Nikolai parang mukha ko lang nag-e-exist sa paningin niya, e.

“Jerusha,” sabi niya. “May I call you that?”

“Jersey na lang.”

“Jersey, then,” sagot niya. “Jersey… I literally dated supermodels. I had a phase when I was younger when I went after all the cover girls of men’s magazine. I’d like to believe that I’d seen it all. You’re sexy, I’ll give you that, but… nah.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Sinabi niyang… nah?!

“So, do you resume and I’ll just come back to collect my laptop,” sabi niya at saka tumayo at kinuha iyong bag niya. Gusto ko pa sanang magsalita pero parang na-shock ang sistema ko nang sabihin niya na nah ang katawan ko.

Buong buhay ko… lagi akong napupuri sa katawan ko… tapos dadating ’tong si Nikolai at sasabihin na nah?!

---

“Dito pa rin bagsak ng kipay mo,” sabi ni Yana.

“Tigilan mo ako, ha. Wala ako sa mood,” sagot ko sa kanya.

Sa dami ng inapplyan ko, walang tumanggap sa akin! Meron ngang isa kaso lang ay parang ako pa ata magbabayad sa kanila sa liit ng sweldo ko. Tapos malayo pa. Parang lugi pa ako. At masama ang tingin sa akin nung matandang lalaking boss. Mukhang manyak, so auto-pass. Mamamalimos na lang ako sa kalsada, noh. ’Di ako pumapatol sa mga matandang hukluban. Si Nick kasi kahit mas matanda sa akin, siya iyong matatawag mo na daddy kasi ang gwapo pa rin talaga.

“9pm call time mo. Bawal ma-late.”

Nagmakaawa na ako kay Yana na iwan niya ako dahil kailangan ko ng katahimikan. ’Di ko maimagine na dito ulit ako babagsak. Makaka-kita pa kaya ako ng lalaki na willing akong gawing baby? Parang doon talaga ako nag-e-excel, e.

“Kapag wala pa ko rito ng 11, akyatin mo na ko,” bilin ko roon sa kasama kong lalaki. In fairness naman, medyo secured naman talaga kami kahit ganito.

Dumiretso ako sa kwarto na naka-lagay sa papel na inabot sa akin kanina. Dala-dala ko iyong malaking tote bag kung nasaan iyong props ko. Naka-maluwag na pants ako at jacket. Suot ko na iyong attire ko ngayong gabi.

Siguro kung makikita ako ngayon ng mga ka-barangay ko, baka himatayin sila lalo na iyong mga tiga-simbahan na akala mo e ke-lilinis. Minsan talaga kung sino pa mga laging nasa simbahan, iyon pa mga mapanghusga. ’Di mo rin talaga sure.

Pagdating ko sa harap nung kwarto ay kumatok ako ng tatlong beses kagaya nung nasa instruction.

“Hey,” bati sa akin nung lalaki na lumabas.

“Hi,” sagot ko. Rinig na rinig ko na iyong ingay sa loob nung kwarto. Mukhang maraming lalaki. Sana mga medyo lasing na sila tapos marami silang lilibuhin. Medyo kailangan ko ng cash talaga at wala na akong makain lately.

“The birthday boy, Lui, he’s the one wearing a navy blue polo shirt,” sabi niya.

“Roger,” sagot ko ng naka-ngiti. “CR muna ako para makapagready.”

“Sure,” sabi niya at pina-pasok ako sa suite. Mukhang busy sa pag-iinuman o kung anuman iyong mga lalaki kaya hindi nila napansin na nandoon na ako. Naamoy ko rin iyong sigarilyo. Jusko naman. Minsan iniisip ko kung mamamatay ba ako sa aksidente, pero parang mas lamang na sa lung cancer ako mamatay dahil lagi akong nakaka-sagap ng secondhand smoke.

Tumitig ako sa salamin.

“Trabaho lang,” paalala ko sa sarili ko. “Mas mahirap magutom.”

Hinubad ko iyong pantalon ko at tinira iyong maluwag na jacket. Chineck ko ulit iyong suot ko at sexy naman talaga ako—taena talaga ’yan si Nikolai! Naalala ko na naman iyong nah niya!

“Ready?” sabi nung lalaki nang buksan ko iyong pinto.

“Yup,” sagot ko. “Paki-play na lang ’to tapos palagay ng upuan sa gitna,” dugtong ko sabay abot nung cellphone ko dahil nandoon iyong playlist ko. Mauuna iyong Pony dahil feeling ko talaga ang sexy ko kapag tumu-tugtog iyon.

“Got it,” sabi niya sabay kindat sa akin. Ngumiti lang ako kahit sa totoo lang… napaka-weird ng mga lalaking ’to. Sure ako may mga girlfriend ’to tapos ganito.

I mean… ’di ba nga girlfriend nila? So ibig sabihin mahal nila… O at least niligawan nila… Pinaghirapan nila…

Tapos gaganito sila?

Minsan ’di mo talaga gets mga kalalakihan sa mundong ibabaw.

Nang marinig kong nagsisimula na iyong kanta ay huminga ako nang malalim. “It’s showtime,” bulong ko sa sarili ko bago lumabas sa CR at sinalubong ako ng hiyawan ng mga lalaki na sana naman ay may mga baon na favorite kong kulay—iyong kulay blue in the shade of one thousand.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanila. Halos mabingi ako sa sigawan nilang lahat. Inikot ko ang mga mata ko para hanapin iyong may birthday kasi sa kanya ako magsi-striptease pero agad na nanlaki ang mga mata ko nang magtama ang mga mata namin ni Nikolai.

“What… the fuck?” kita kong sabi niya.

“Take it off!” sigaw nung ibang mga lalaki.

“Strip!”

Medyo naguluhan ako, na-pressure. Kaya naman hinawakan ko iyong zipper ng jacket ko at bago pa man mangalahati ang pagkaka-baba ko noon ay nagulat ako nang hawakan ni Nikolai ang kamay ko at hatakin ako palabas nung suite. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 05

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG05 Chapter 05

“Hoy! Bitiwan mo nga ako!” sigaw ko sa kanya nang tuluyan kaming maka-labas ng suite ng mga kaibigan niya. Mabuti na lang at huminto siya, pero nang tumingin siya sa akin ay kunut na kunot ang noo niya. “Nagta-trabaho iyong tao, e!”

“You call that work?” igting pangang tanong niya.

Umayos ako ng tayo at diretsong tumingin sa kanya. “Oo. Trabaho. Ano naman? Sumasayaw lang naman ako. Ano’ng masama ’don?”

“Jersey—”

Pero hindi niya itinuloy ang sasabihin niya.

Mabuti na lang din.

Kasi baka kung ano ang marinig ko galing sa kanya at masigawan ko siya na tumigil siya sa double standards niya dahil nakaka-pikon lang.

“How much did they pay you? I’ll give you the money and just… just go home,” kalmadong sabi niya pagkatapos akong titigan ng ilang segundo.

Hindi ako nagsalita. Muntik na akong mapa-atras nang humakbang siya palapit sa akin. Hindi ko alam kung ano ang gagawin niya kaya naman nagulat ako nang hilahin niya pataas iyong zipper ng jacket ko na naibaba ko kanina.

“Hindi ako pulubing manghihingi ng pera mo, okay? Trabaho ko ’to.”

Napa-suklay na naman siya sa buhok niya. “When you borrowed my laptop for your resume, that was for this?”

Umirap ako sa kanya. “Feeling mo kailangan ng resume kapag magsasayaw ka sa mga birthday ng lalaki?” seryosong tanong ko kasi ’di ko sure kung seryoso siya. Ano naman mapapala nila kung malalaman man nila ang educational background ko? E pinaghubad lang naman ako ng t-shirt at pantalon nung nag-apply ako para masigurado nila na sexy ako.

“I don’t know. That’s why I’m asking.”

“Hindi—”

Pero natigilan ako nang may lalaking lumabas mula sa suite. Tumingin siya sa aming dalawa ni Nikolai. “Hey… do we have a problem here?”

“Yeah, Zach. She’s not going back. Find other ways to entertain yourselves.”

“Dude, we paid for her—”

“Shut it and just go,” pagputol niya sa sasabihin nung lalaki.

“Fucking prick,” sabi nung lalaki bago sinara iyong pinto.

Nagbalik ng tingin sa akin si Nikolai. Bago pa man siya makapagsalita ay inunahan ko na siya. “Trabaho ko ’yun,” diretsong sabi ko sa kanya. Mapapagalitan ako nito, e! Unang raket ko pa naman pagbalik ko tapos ganito! Tsk!

“Did you hear how he talked about you?”

“Oo.”

“And you’re okay with that?”

Nagkibit-balikat ako. “Ano namang paki ko sa sasabihin nila? ’Di naman nila ako kilala. Kung dadamdamin ko lahat ng sasabihin sa ’kin ng mga tao tungkol sa ginagawa ko para mabuhay, e ’di sana nagpakamatay na lang ako.”

Ang sakit kaya magsalita ng ibang mga tao. Akala mo kilala ka nila. Akala mo alam nila lahat ng nangyayari sa buhay mo. Kung may alam man sila, maliit na parte lang ’yun. At kahit may alam sila, wala pa rin silang karapatan.

Kasi higit sa lahat, buhay mo naman ’yan.

“Jersey—”

Umiling ako sa kanya. “Alam mo, Nikolai, ’wag mo akong simulan kung sesermunan mo lang ako tungkol sa trabaho ko, ha? Kasi unang-una, nandoon ka rin sa loob kanina. Ibig sabihin kasama ka sa mga lalaking nagbayad para sa trabaho ko. Kaya ka lang naman nandito dahil kilala mo ako. Pero kung ibang babae? Malamang wala ka namang pakielam. So… tumigil ka. ’Di mo ako kailangang iligtas.”

Tumalikod ako sa kanya at saka naglakad pabalik sa suite dahil kailangan kong tapusin ang trabaho ko. Ano ba kasing sobrang sama sa ginagawa ko? Ano ba’ng pinagkaiba nito sa ibang trabaho?

Ibang politiko nga bine-benta kaluluwa nila, e. Ano naman kung gamitin ko katawan ko? Pare-pareho lang naman ’yan.

“Happy birthday,” sabi ko nang maka-salubong ko iyong may birthday.

“Thank you,” sagot sa akin nung lalaki habang naka-ngiti at kita iyong malalim na dimples sa magkabilang pisngi niya.

“Sorry naabala ko iyong birthday mo.”

Umiling siya. “No, it’s fine.”

“Balik na ako—”

“It’s okay,” sabi niya at saka lumagpas ang tingin sa likuran ko. “If you’re worried about your I don’t know… boss? We’ll just pretend that everything went smoothly.”

“Pero—”

“Trust me, you’re doing me a favor. Mas masisira ang birthday ko kapag nagalit ’yan,” sabi niya sabay turo kay Nikolai na sigurado akong naka-tayo pa rin sa lugar na pinag-iwanan ko sa kanya.

Napa-buntung-hininga ako. “Okay…”

Binati ko ulit siya ng happy birthday bago masama ang loob na lumapit ako ulit kay Nikolai.

“Masaya ka na? Pinaalis na ako.”

Hindi nagsalita si gago. Mukhang nainis sa akin. Pero ’di ako nagsisisi sa sinabi ko. Parang tanga lang kasi naman talaga. Nag-e-enjoy sila sa mga ganoon pero kapag kilala na nila iyong gumagawa, biglang masamang gawain na? Aba, mamili ka kung ano ba talaga.

“Do you like what you do?” biglang tanong niya.

Napa-kunot ang noo ko. “Ano?”

“I apologize for how I acted. You’re right—double standards. But… do you actually like what you do? Because if you do, I’ll leave you alone and I’ll even walk you back in and you can strip in front of me and my friends.”

Napa-awang ang labi ko.

Hindi ako nakapagsalita.

“Because if you really like stripping for money, what the fuck do I care? It’s not as if I’ve never done questionable things. But our difference is—I always have the choice to do or not to do… but do you have a choice, Jersey? Or are you just doing this to survive? Because if it’s the latter, please let me fucking help you.”

Diretso lang na naka-tingin sa akin si Nikolai. Para akong malulunod sa tingin niya. Bakit ganito siya? Kaka-kilala lang namin nung isang araw, ah!

“Hindi ako nagpapa-awa.”

“I know.”

“Di ko kailangan ng tulong.”

“I know—that’s why it’s me who’s begging you to let me help.”

“Bakit ba masyado kang affected?”

“No idea. But if you need work or whatever, I’m sure I can help.”

Humalukipkip ako. “Ano’ng trabaho naman ’yan?”

“What do you want? I can find whatever works best for you.”

“Pag-iisipan ko,” sagot ko sa kanya. “Pero nasa loob pa iyong gamit ko. Kunin mo naman.”

Tumango siya at diretsong naglakad pabalik sa suite. Naka-tingin lang ako sa likuran niya. Ang bait niya sa akin. Kairita. Nakikita ko na kung saan papunta, e. Delikado.

Mabilis lang na naka-labas siya. Dala-dala niya iyong tote bag ko at dumiretso siya pabalik sa akin. Sumabay ako sa paglalakad sa kanya hanggang sa sumakay kami sa elevator. Napa-tingin ako sa salamin. Bagay talaga kami, e. Ang ganda ko tapos ang yabang niya.

“What?” tanong niya nang makitang naka-tingin ako sa repleksyon naming dalawa.

“Wala.”

“Falling for me already?”

Natawa at napa-irap ako. “Asa ka pa,” sagot ko sa kanya.

Ngumisi siya. “Don’t be shy.”

Sumimangot ako dahil ang kapal talaga ng mukha niya. Bakit naman ako maiinlove sa kanya? Para lang akong namulot ng bato na ipupukpok sa ulo ko. Mga ganitong lalaki, sure ako laru-laro lang sa kanila lahat ’to hanggang bago sila magpakasal sa babae na ka-level nila.

Pero… baka pwede naman akong makipaglaro. Wala namang mawawala sa akin.

“How much did they pay you?” tanong niya habang nasa Jeep niya na kaming dalawa. Nagda-drive siya papunta sa condo ko para ihatid ako.

“Di ko alam,” sagot ko dahil ang kausap naman nila e iyong boss ko. Binibigyan lang naman ako.

“There’s some money in the glove compartment.”

“Saan?”

“Here,” sabi niya sabay bukas nung binuksan ko nung huling nagkita kami. Wala na roon iyong mga condom, pero may isang clip doon ng puro favorite na kulay ko. Pambihira talaga ’tong taong ’to! As in pakalat-kalat lang iyong pera niya?! Sarap basagin nitong bintana niya tapos nakawan na lang siya, e.

“This enough?” tanong niya sabay kuha ng pera doon at abot sa akin. “Please don’t take this the wrong way, okay? I just felt bad because you’re right—it’s work. I was just shocked to see you.”

“Paano nga ’yung shock?”

Umirap siya sa akin. “Know what? Take this all—pretty sure had you danced earlier, you would’ve gotten more from those assholes,” sabi niya sabay abot sa akin nung buong bundle ng pera na naka-clip. Nakaka-loka siya?! Siya ba si Kuya Will at namimigay lang siya ng pera?!

“Nikolai,” pagtawag ko sa pangalan niya.

“What?” tanong niya nang bahagyang tumingin sa akin dahil nagda-drive pa rin naman siya.

“Gusto kong ibalik ’tong pera sa ’yo kaya lang parang ayoko rin.”

“Keep it.”

“Pero gusto kong ibalik.”

“Why? You earned it… kinda.”

“Kasi parang gusto ko na makipagsex sa ’yo kaya lang binigyan mo ako ng pera,” sabi ko sa kanya. “E hindi naman ako pokpok—pero kapag nagsex tayo e kakabigay mo lang ng pera e ’di ibig sabihin nun pokpok ako,” mahabang litanya ko.

Nagulat ako nang bigla kaming huminto sa isang gilid.

“What?”

“Hindi ako pokpok—”

“No one’s calling you that.”

“Iyong mga ka-barangay ko.”

“I don’t know those people,” sagot niya. “And they’re obviously wrong. And if they’re right—so fucking what? C’est la vie, right?”

Umirap ako sa kanya. “Kanina lang iba sinasabi mo… ano? Biglang change of heart ka?”

Sinandal niya iyong ulo niya sa headrest nung upuan. Saglit na ipinikit ang mga mata. “I already apologized for that. It’s not nice if you’re gonna keep bringing up things I already apologized for. People are allowed to make mistakes, you know?”

Napa-tahimik ako roon. Mukhang tampo talaga siya. Gusto kong magsorry pero ’di ko alam kung saan sisimulan.

Pina-andar niya ulit iyong sasakyan.

“About the sex…” sabi niya. “If you’re gonna work for me, I prefer if we do not have sex because I don’t mix business with pleasure.”

Napa-awang ang labi ko. “Sabi mo walang tanung-tanong!”

Grabe! For a minute, inisip ko na igiveup iyong hawak kong pera kasi gusto ko na talaga siyang tikman at malaman kung ilan ba talaga ang tattoo sa katawan niya! Tapos babackout siya bigla?!

“Yes, I did say that—”

“E ’di tara na!”

Natawa siya. “But if we have sex, you can’t work for me. That’s my personal rule.”

“Seryoso ba ’yan?”

“Yeah. Sex and work do not mix well… at least based on personal experience,” sabi niyang seryoso kaya hindi na ako humirit pa. Mukhang may pinaghuhugutan si Nikolai, e.

“Kailangan ba sa ’yo mismo ako magtrabaho?” tanong ko. “Wala ka bang kakilala na may business para doon na lang ako magtrabaho? Para pwede pa rin?”

Huminto siya dahil may stop light. “You really wanna take this for a ride, huh?” tanong niya sa akin na bahagyang naka-angat ang kilay.

“Sige nga, maging honest ka, ’di ka ba curious sa akin?” diretsong tanong ko pabalik sa kanya.

Ngumisi si Nikolai at ibinalik ang tingin sa harapan niya. Naka-hawak iyong dalawang kamay niya sa manibela at kahit na naka-hawak lang siyang simple roon ay kita pa rin iyong mga ugat sa kamay niya…

At iyang punyetang tattoo niya! Gusto kong malaman kung saan nagsisimula at saan nagtatapos!

“Gymnast ako nung high school,” sabi ko.

“Nice.”

“Ang motto ko ay swallow, don’t spit .”

“God, you’re blunt.”

“Ano? ’Di ka pa rin curious?”

Naggreen na iyong ilaw kasabay ng pagka-berde ng utak ko dahil sa usapan naming dalawa.

“If we have sex, I can really only give you sex. I’m graduating and I have BAR and I have—”

“Hindi ako naghahanap ng boyfriend.”

“Good because I’m not looking for a girlfriend.”

“E ’di okay.”

“Fine,” sabi niya. “So, your place or mine?”

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 06

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG06 Chapter 06

Naka-tayo kami sa harap ng pintuan ng hotel room niya. Iba ’to sa dating pinuntahan namin. Gusto ko siyang tanungin kung sa hotel ba talaga siya naka-tira, pero hindi ako makapagsalita sa paraan ng pagtingin niya sa akin.

“Game na?” tanong ko dahil ’di naman siya nagsasalita at naka-tingin lang siya. Feel niya ata aatras ako. Asa pa siya. Kanina pa nga ako atat na atat na maka-rating dito sa lugar niya. Ayoko kasi sa condo ko kasi mamaya masyado niyang galingan, e ’di na-stress lang ako kasi bawat sulok ng condo ko maaalala ko mga ginawa niya sa ’kin.

“Game,” sagot niya at saka binuksan ang pintuan.

Akala ko ay itu-tour man lang muna niya ako pagpasok namin sa kwarto niya pero mabilis na nanlaki ang mga mata ko nang bigla niya akong isandal sa pader at halikan.

Another point for Mr. Brazil!

Puta, nagulat ako roon!

Mabilis kong hinawakan iyong batok niya para mas hilahin siya palapit sa akin. Iyong isang kamay ko naman ay hinawak ko sa buhok niya. Ang lambot naman ng buhok nito! Kaasar!

“This is not your first time… or is it?” tanong niya habang nasa leeg ko iyong labi niya. Napa-kagat ako sa labi nang maramdaman ko iyong dila niya roon. Shet na lalaki ’to! Iyon pa lang ang ginagawa pero parang nawawala na ako sa huwisyo.

“Kapag first time ko ba… ibang package ba ’yan?” tanong ko. “May package ba for virgin and non-virgin?”

Naramdaman ko iyong pagtawa niya dahil dikit na dikit ang katawan namin sa isa’t-isa.

“I just wanna know if I can go hard,” sagot niya.

“Sabi ko naman sa ’yo expandable—”

“Oh, my god,” sabi niya.

“Totoo naman—”

Pero natigil ang pagsasalita ko nang halikan ulit ako ni Nikolai sa labi ko. Napa-ungol ako nang maramdaman ko iyong dila niya sa bibig ko. Ang galing namang humalik nito—hasang-hasa sa practice!

“Holy fuck…”

Humakbang siya paatras nang makita niya iyong suot ko dahil binaba niya iyong zipper ng jacket ko. Naka-pulang lace bra at panty ako na may kasamang garter belt dahil iyon ang attire ko sana kanina sa birthday ng kaibigan niya.

“Akala ko ba nah? “ naka-taas ang kilay na tanong ko sa kanya habang tuluyan kong hinu-hubad iyong jacket ko. Kitang-kita ko iyong pagtaas at baba ng Adam’s apple ni Nikolai. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Tumingkayad ako at pina-libot ko iyong mga braso ko sa leeg niya.

“Paki-hubad na ’yung t-shirt,” bulong ko dahil unfair na halos hubad na ako rito tapos kumpleto pa rin iyong suot niya. Sa totoo lang, mukha siyang maggogolf ngayon dahil sa suot niya.

“Later,” sagot niya habang nilalagay iyong kamay niya sa bewang ko. “You and your lacy panty… Are you always wearing that?”

Nagkibit-balikat ako. “Minsan wala akong suot.”

“Fuck,” mahinang sabi niya.

“Sabi ko nga—”

Pero ni hindi ko na naman natapos ang sasabihin ko dahil mabilis akong binuhat ni Nikolai at saka hinalikan. Ni hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin basta naramdaman ko na lang iyong malambot na kama sa likuran ko. Hinalikan niya iyong labi ko pababa sa leeg ko hanggang mapunta iyong labi niya sa dibdib ko. Napa-sabunot ako sa buhok niya nang kagatin niya iyong nipple ko habang naka-suot pa rin iyong bra ko.

“Wag mong sirain, tatanggalin ko—”

Pero hindi ako natapos dahil tinaas niya lang iyong bra ko at mabilis niyang hinalikan iyong nipple ko habang naglalaro iyong isang kamay niya sa kabila. Tangina nitong si Nikolai! Bakit masyadong gina-galingan?! Kung gaganito siya, kailangan ko ng repeat performance!

Akala ko todo na pero napa-kagat ako sa labi ko nang maramdaman ko iyong kamay niya sa loob ng panty ko.

“Jersey, I don’t have a fucking package. But please tell me if you’re a virgin because—”

“Hard, okay? Hard hanggang ’di ako maka-lakad,” paki-usap ko sa kanya. “Kung may extra-hard ka d’yan—”

Napa-tigil ako sa pagsasalita at napa-awang nang maramdaman ko iyong daliri niya. Tangina niya, tatlo agad?! Oo, sabi ko expandable, pero—

Si gago ay tuluy-tuloy lang sa ginagawa niya at nagawa pang abutin iyong sa nightstand at binuksan iyon. Hindi ko alam kung saan ako titingin o kung saan ako kakapit dahil sa ginagawa niya sa akin. Dire-diretso pa rin iyong daliri niya habang iyong isang kamay niya ay ginamit niya para buksan iyong condom gamit iyong bibig niya.

“You wanna do the honor?” tanong niya nang mabuksan niya iyon.

Tumango ako. “Pero… wait lang…”

Napa-kapit ako nang mahigpit sa balikat niya dahil malapit na ako pero bago pa man ako maka-sigaw ay nanlaki ang mga mata ko nang tuluyan niyang hatakin pababa iyong panty ko at naramdaman ko iyong bibig niya doon.

Agad na napa-kapit iyong legs ko sa leeg niya. Pwede bang d’yan na lang siya tumira?!

Hindi ko alam kung gaano katagal pero pakiramdam ko lupaypay na ako dahil sa ginawa niya sa akin. Nang mag-angat siya ng tingin, na-stress talaga ako nang punasan niya iyong gilid ng labi niya. Tangina talaga nito! Saan ka nagtago?! Bakit ngayon lang ulit tayo nagkita?!

Bakit mo ako pina-sulat ng digest mo nung birthday mo dati?! Kung pwede naman palang ganito?!

“Any preferred position?” tanong niya habang hinu-hubad iyong t-shirt niya gamit iyong isang kamay niya. Hindi agad ako naka-sagot dahil naka-tingin ako sa tattoo sa katawan niya. Mayroon siyang tattoo na nagsisimula sa gitna ng balikat niya pababa sa braso niya. Iba-ibang drawing. Gusto kong isa-isahin kung ano iyong mga nandun pero naagaw iyong pansin ko doon sa tattoo sa v-line niya—

“Jersey?”

Agad na napa-tingin ako sa kanya. “H-ha?”

“I said do you have a preferred—”

“Kung saan ka masaya—flexible nga ako kasi gymnast ako dati,” sagot ko at saka inagaw sa kamay niya iyong hawak niyang condom. Akala ko e hihingin ko pa sa kanya. Wala akong balak mabuntis ngayon, noh. Problema ko na nga sarili ko, magdadala pa ako ng batang wala namang kasalanan sa mga problema ko?

“Maybe next time,” sabi niya nang agawin muli sa akin iyong condom. Nanlaki ang mga mata ko nang buksan niya iyong pantalon niya at saka ibaba iyong zipper niya. Parang… tinikman niya naman ako so fair lang kung—

Pero hindi na naman natapos ang iniisip ko dahil nagulat ako nang tumayo siya at saka hatakin niya ako. Naka-tapak sa sahig iyong paa ko habang nasa kama iyong bewang ko hanggang sa ulo ko. Naramdaman ko na pinagparte niya iyong mga binti ko at saka pinalo iyong pwet ko.

“God, what a fucking ass,” sabi niya tapos ay hinila iyong garter na suot ko at pumitik iyon sa balat ko… tapos ay mabilis na naramdaman ko iyong pagpasok niya. Inabot ko iyong unan sa harapan ko at saka kinagat iyon. Pero napa-angat iyong ulo ko muli nang hatakin niya iyong buhok ko.

---

10pm kami naka-rating sa hotel room niya. Alas-cuatro na ng umaga ngayon. Lahat ata ng sulok ng hotel room niya ay pina-dapa niya ako. Nahiya pa siyang sabihin na wala siyang favorite! Ako pa tinanong!

“What are you doing?” paos na tanong niya habang naka-higa siya sa sofa—iyong huling destination namin.

Pa-ika-ika akong palakad-lakad sa kwarto niya at isa-isang hina-hanap iyong mga suot ko kanina. Konti na nga lang iyon e hindi ko pa mahanap.

“Nasaan iyong bra ko?” tanong ko sa kanya. Nakita ko na iyong panty ko pati iyong garter. Iyong jacket ko e ewan ko kung bakit napunta sa taas nung lampshade niya.

Tumayo na rin si Nikolai. Mabuti na lang at sinuot muna niya iyong boxers niya dahil ano? Maglalakad siya na naka-lawit ’yang ano niya?

“Where the fuck is your bra?” tanong niya na rin nang hindi niya rin mahanap iyong bra ko.

“San mo ba kasi hinagis?!”

“I don’t know.”

“E pair ’yang panty at bra ko! ’Di pwedeng isa lang!”

“I’ll just buy you one.”

“Di mo nga ako charity case—bibili ako ng sarili kong bra at panty,” sabi ko sa kanya. Lumuhod ako para silipin sana sa ilalaim nung upuan kung baka nandoon ba iyong bra ko pero nakita ko na sumaludo na naman ’yung kaibigan niya nang lumuhod ako.

“Parang tanga.”

Ngumisi ka. “I mean… I went down—”

“Hanapin mo muna iyong bra ko,” sagot ko. Napa-tingin siya sa akin. Bwisit. Kanina pa pala ako naglalakad dito sa kwarto niya na naka-panty lang. Ano pa ba ang ika-hihiya ko e nakita at nahawakan na niya lahat?

“Fine,” sagot niya at saka binalik ang atensyon sa paghahanap ng bra ko. Pero nang mapa-tingin ako sa orasan at nakita ko na halos alas-cinco na, sumuko na ako. May multo bang nangunguha ng bra dito sa kwarto niya?!

Sinuot ko na lang iyong jacket ko. Maluwag naman ’yun.

“Pahiram ng boxers naman,” sabi ko kasi ayoko namang umuwi na jacket at panty lang ang suot ko.

“Going home?” Tumango ako. “I’ll drive you home.”

Umiling ako. “Wag na.”

“I insist.”

“Kaya ko namang umuwi mag-isa,” sagot ko. Booty call lang naman ’to. ’Di niya ako kailangang ihatid. Saka paghinatid niya ako baka kung ano pa mangyari sa sasakyan.

“At least wait until the sun comes up. It’s still dark outside.”

“Ayoko nga. E ’di parang nagovernight na ako sa ’yo.”

“Right,” sagot niya.

“Iyong sa trabaho?” tanong ko.

Napa-suklay siya sa buhok niya. Grabe… ang lalim naman ng v-line ng isang ’to. Grabe siguro magworkout ’to. Kaya kaya niya iyong nagpupush-up siya tapos naka-upo ako sa likod niya? Malamang. Kanina nga kung buhatin niya ako akala mo papel lang ako sa gaang, e.

“Send me a copy of your resume and I’ll find you a perfect match,” sabi niya. “Also, include in the email your preferred salary whatsoever or preferred location. I don’t know. Just indicate whatever demand you have.”

“Sure ’yan?”

Tumango siya. “Promise.”

Ngumiti ako. “Thanks.”

Ngumiti rin siya. “No prob.”

Binigay niya sa akin iyong hinihiram ko na boxers. Tapos pinahiram niya na rin ako ng puting shirt niya. Amoy Nikolai iyong damit niya. Ano kaya pabango nito?

“So… alis na ako,” sabi ko sa kanya.

“Yeah,” sagot niya. “How will you go home?”

“Grab.”

“Okay,” sabi niya. “Text me the name of the driver and the plate number.” Tumango ako. “Then inform me when you get home.”

“Ganto ka talaga sa lahat ng ka-booty call mo?”

Nagkibit-balikat siya. “I don’t kiss and tell.”

Umirap ako. “Fine,” sabi ko. “But… mauulit ba ’to?”

Tumango siya. “I still want my blowjob,” sabi niya tapos ay hinawakan iyong baba ko at saka yumuko para halikan ako. “Last question—really don’t want me to drive you home?”

Umiling ako. “Nope. But thanks. Nag-enjoy ako,” sabi ko bago tuluyang lumabas sa hotel room niya. Grabe… hindi nga ako nagkamali—masarap nga si Nikolai.

---

Pag-uwi ko, balak ko sanang maglinis man lang ng katawan dahil ramdam na ramdam ko si Nikolai sa balat ko kaso lang naka-tulog ako sa sobrang pagod.

Paggising ko ay alas-cuatro na ng hapon, dumiretso agad ako ng ligo. Paglabas ko, naka-suot ako ng puting robe at nagpapa-tuyo ng buhok nang maka-tanggap ako ng text mula sa kanya. Akala ko tungkol sa trabaho kaya lang ang naka-lagay lang doon ay pumunta ako sa labas ng condo ko.

Paglabas ko ay may nakita akong paper bag. Kinuha ko iyon at may naka-sulat na La Perla sa paper bag. Pagbukas ko nung box ay may nakita akong kulay itim na lace bra at panty. Tapos ay may note doon.

‘Really can’t find that fucking bra, so I just got you a new pair. Maybe wear those next time. Best, Nikolai.’

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 07

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG07 Chapter 07

Natigang na ako kaka-hintay nung next time na sinasabi niya pero dalawang linggo na ang lumipas ay wala akong narinig mula sa kanya. Pero in fairness naman talaga sa kanya kasi binigyan niya ako ng trabaho. ’Di ko nga lang alam kung kanino iyong business pero para ’tong bar—pero hindi kagaya nung mga pinagtrabahuhan ko noon dahil parang mas chill ’to. Saka naka-tunganga lang naman ako rito. ’Di ko nga alam ano ambag ko rito. Sa sobrang bored ko baka ako na lang maghugas ng mga baso, e.

“Paturo nga,” sabi ko kay Clark, iyong bartender dito. Wala pa kasing masyadong tao rito sa bar dahil maaga pa. Nandito na si Clark para ayusin iyong mga kagamitan niya. Nandito agad ako kasi ewan ko manager ata ako rito. ’Di ko rin alam! Sabi lang ni Nikolai dito ako nagta-trabaho. Feel ko tuloy salingketket lang ako.

“Magmix?”

Tumango ako. Gin bulag lang alam kong inumin, e. Mukhang masarap iyong mga inumin sa bar na ’to kaso na-stress ako sa presyo nung makita ko iyong menu. Isang litrong red horse na ’yan, e.

“Tequila sunrise,” sabi ko. “Paano ’yun?” tanong ko dahil madalas na naririnig ko na inoorder iyon nung mga babae.

“Babayaran mo ba ’tong mga iinumin mo?” naka-tawa niyang tanong habang naglalagay ng mga baso sa harapan ko. Naka-upo kasi ako roon sa may stool sa harap ng bar.

“Feeling ko boss mo ako, so dapat libre na ’to.”

“Sila Sir Niko ang boss ko,” sagot niya.

Medyo kumunot ang noo ko. “Si Nikolai?”

Tumango siya habang naglalagay ng kung anuman sa baso. “Silang tatlo nila Sir Vito may-ari na ’to. ’Di mo ba alam?” tanong niya at umiling ako. Akala ko friend niya may-ari nito—’di ko naman akalain na siya rin.

Bakit ba napaka-raming pera ng isang ’yun? Medyo dumadating na ako sa point na nakakapagduda, ha!

“Tequila sunrise,” sabi ni Clark sabay lapit sa akin ng isang baso.

“Thank you,” sagot ko sabay tikim. Pwede na rin. Kaso baka ’di kasing lakas ng gin bulag tama nito. Iyong gin bulag kasi ’di mo sure tapos biglang naghahamon ka na ng away sa mga aso sa kalye niyo. “So… matagal ka na ba rito?” interview ko sa kanya.

Sabi ni Clark na siya na iyong bartender simula nung buksan nila Nikolai itong bar nila years ago. Apparently ay maraming iba-ibang business si Nikolai at iyong si Vito at Sancho raw na mukhang best friend ata ni Nikolai.

“May girlfriend ba si Nikolai?” tanong ko nung ang tinitikman ko naman ay iyong Screwdriver after nung Cosmopolitan at Daquiri.

“Di ko alam,” sagot niya. “Dati akala ko ’yung Assia kasi lagi kong naririnig sa kanya kaya lang ’dun ata ’yun kay Sir Vito.”

Assia pala…

Tsk.

Inistraight ko nga iyong Screwdriver.

Pagkatapos nung Moscow mule ay sinabi ni Clark na last ko na raw iyon kasi kailangan niya ng mag-ayos dahil mag-oopen na daw kami. At bakit daw ba ako umiinom e ako raw manager dito. Hindi ko rin alam!

Nagpasalamat ako kay Clark bago ako dumiretso sa office kuno ko. Dumiretso ako roon sa upuan at saka umiglip dahil inantok ako bigla sa mga ininom ko. Nang magising ako ay nakita kong 11pm na pala. Tumayo ako at saka dumiretso sa labas para magcheck para kunwari ay may silbi naman ako rito at may silbi naman iyong sweldo ko.

Maraming tao ngayong gabi dahil Sabado. Nakita ko na busy si Clark doon sa bar. Mukhang okay naman. ’Di ko talaga alam kung ano ang role ko rito dahil parang kahit naman wala ako ay gagana naman sila. Role ko yata rito talaga ay maging maganda. Display ata ako rito.

Tsk. Maghuhugas na nga lang talaga ako ng baso!

Lumibot ako sa bar para i-check kung okay lang ba ang mga kaganapan. Pero may tama pa rin ata iyong pina-inom sa akin ni Clark kaya may nabunggo akong lalaki.

“Sorry—”

“You’re the stripper.”

Bigla kong naramdaman iyong tingin ng mga tao sa akin. Hindi malakas ang tugtog sa bar kaya naman rinig na rinig iyong sinabi niya.

“Sino ka ba?” tanong ko sa epal na ’to. Paki-elam niya ba sa ginagawa ko sa buhay? Kita na ngang manager na ako ngayon. Bawal magchange ng career?

“Zach,” sabi niya.

“Wala akong kilalang Zach,” sagot ko sabay nilagpasan siya kahit naaalala ko naman siya doon sa birthday nung kaibigan ni Nikolai. Wala lang talaga akong panahon makipag-usap sa mga lalaking gaya niya. Mayroon kasi talagang mga gago at sayang effort at energy ko sa kanila kasi sila iyong mga feeling porke lalaki e lagi silang tama.

Dire-diretso akong naglakad palayo sa kanya at saka dumiretso sa labas para lumanghap ng sariwang hangin dahil amuy na amoy ko iyong yosi sa bar. Paglabas ko ay naka-tayo lang ako roon sa labas sa may gilid nang biglang kumunot ang noo ko nang may humawak sa braso ko.

“Problema mo?” naka-kunot noong tanong ko roon sa Zach na naka-hawak sa braso ko. Pilit kong tina-tanggal iyong hawak niya, pero ang higpit.

“Bakit ang sungit mo? You’re a prostitute, right? How much is your rate per night?” tanong niya sa akin.

Tanginang lalaking ’to. Bakit may mga ganitong lalaki sa earth?! Sana pinutok na lang ’to ng tatay niya sa kumot!

Pilit kong hinatak iyong braso ko sa pagkaka-hawak niya pero pahigpit lang nang pahigpit iyong hawak niya. Napipikon na ako kaya naman ginamit ko iyong isang kamay ko para suntukin siya.

“What the fuck!” sigaw niya sabay bitiw sa akin dahil dumugo iyong ilong niya sa ginawa ko.

“Hindi ako pokpok, pota ka! At kung pokpok man ako, ’di pa rin ako papatol sa gaya mo!” sigaw ko pabalik sa kanya kasi ang kapal ng mukha niyang magalit e siya ’tong nagsimula ng ganito!

Nanlaki iyong mga mata ko nang bigla niya akong isandal sa pader. Hindi ako maka-galaw kahit ano’ng tulak ko sa kanya. Pilit ko siyang tinutulak pero dinidikit niya lang ang sarili niya sa akin.

Sisigaw na sana ako ng rape nang biglang may humatak sa kanya at bago ko pa man masabi ang pangalan niya ay bigla niyang sinuntok nang malakas si Zach kaya napa-diretso iyon sa kalsada.

“Niko, what the fuck!” sigaw ni Zach habang napa-upo sa kalsada at napa-hawak sa gilid ng labi niya na putok na ngayon dahil sa lakas ng pagkaka-suntok ni Nikolai.

Pero imbes na sumagot ay sinipa niya iyong lalaki sa mukha. Nanlaki ang mga mata ko habang napa-tingin kay Nikolai dahil seryosong-seryoso ang mukha niya. Alam ko sinabi ko na gusto ko siyang magalit pero parang ’wag naman ganito! Gusto ko na lang hatakin iyong Zach palayo dahil mukhang masama ang mangyayari.

“Niko—”

“I’m gonna count to 3,” sabi niya habang kay Zach pa rin naka-tingin. “Get the fuck out of here or I’m gonna break your face.”

“All for that whore?!”

“One,” sabi ni Nikolai.

“We’ve been friends for years!”

“Two.”

Mukhang na-realize nung lalaki na seryoso si Nikolai kaya tumayo siya. Tumingin siya sa akin nang masama bago tumingin kay Nikolai. “Hope that pussy’s worth it,” sabi niya bago tumalikod at naglakad palayo.

“Niko—”

“Are you okay?” tanong niya sa mas kalmadong boses.

Tumango ako. Hinawakan niya iyong mukha ko para tignan kung may sugat ba ako. Nang mapa-tingin siya sa braso ko ay sumama na naman ang tingin niya dahil namumula iyon dahil sa higpit ng hawak sa akin nung Zach kanina.

“I’m sorry,” sabi niya.

“Di mo naman kasalanan,” sagot ko.

“Yeah but he was my friend. I didn’t know he’s capable of this,” sabi niya tapos ay tinitignan pa rin iyong braso ko. “Does it hurt? You wanna go to the hospital?”

Umiling ako. “Okay lang,” sabi ko. ’Di naman matter of life and death ’to. Never pa naman ako nakapa-nood sa Grey’s Anatomy na dinala sa ospital dahil napa-higpit ang hawak sa braso.

“Sure?”

“Yup,” sagot ko. “Pero bakit ka napunta dito?”

Muling napa-suklay siya sa buhok niya. “Clark texted.”

“Si Clark?”

“Yeah. He said some guy’s bothering you. Didn’t know it was Zach,” sagot niya sa akin.

“So, kung wala pang manggugulo, ’di ka pa magpapa-kita?”

Kumunot ang noo niya. “Why? Missed me?”

“Malay mo,” sagot ko. “Sabi mo roon sa card may next time. Saan na iyong next time?”

Natawa siya sandali. “I said that I’m graduating, right? I wasn’t kidding when I said that I’m really busy,” sabi niya. “Plus I have personal business I’m taking care of.”

Tumango lang ako. “Busy ka ngayon?”

Hindi naman ako pwedeng mag-inarte sa kanya kasi parang tanga lang. Saka busy naman nga talaga siya. Saka wala naman siyang responsibilidad na magpa-kita sa akin. Saka ’di naman ako nagdedemand. Tahimik lang naman akong naghihintay na magpa-ramdam siya ulit.

“Class just ended,” sabi niya.

“So… free ka?”

“Yeah, but are you okay?” muling tanong niya.

Tumango ako. “Di naman first time nangyari sa ’kin, don’t worry. Sanay na ko.” Tumingin ako sa kanya at naka-kunot ang noo niya. Nagkibit-balikat ako. “Di ko sinasabi na okay lang kasi ’di naman talaga okay. Kaso alam mo ’yun? Madalas nangyayari kaya minsan pakiramdam mo normal na.”

Dati akala ko dahil sa pekpek shorts ko kaya ako nababastos. E minsan nga naka-pantalon naman ako at maayos na t-shirt tapos nababastos pa rin ako. Kaya ang realization ko ay wala sa akin ang problema. Kapag manyak, manyak talaga.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ni Nikolai pero nabigla ako nang kaunti nang ipatong niya iyong kamay niya sa tuktok ng ulo ko at i-pat iyon.

“Do you want to press charges?”

Umiling ako. “Wag na.”

“Are you sure?”

Tumango ako. “Basta siguraduhin niya lang na ’wag na ’wag siyang magpapa-kita sa akin dahil ako babasag sa mukha niya,” sabi ko. Pasalamat siya medyo hilo pa ako kanina kaya ’di ako nakapalag nang maayos! Kairita! For sure dami namang babae sa loob na willing na sasama sa kanya kaya bakit ba naghahanap siya ng hindi willing?

“Okay,” sabi niya. “Have you eaten dinner?”

“Hindi pa.”

“What do you want?”

“Sausage.”

Natawa siya. “Later,” sabi niya. “Real food first.”

“Okay, sabi mo ’yan.”

Sabay kaming naglakad. Napaka-kunsintidor din na boss nitong isang ’to. ’Di ba niya alam na manager ako ng bar niya tapos dadalhin niya ako sa kung saan? Paano tatakbo ang bar kung wala ako na manager?!

“Is it okay if we go to Jollibee?” tanong niya.

“Kumakain ka sa Jollibee?” medyo nagulat na tanong ko.

“Yeah,” sagot niya. “Don’t you like Jollibee?”

“Duh?”

“Duh?” pag-uulit niya.

“Duh as in duh, let’s go?” sabi ko. Minsan ’di ko rin talaga gets si Nikolai, e. Alam mo ’yun? Namimigay ng pera tapos sa hotel naka-tira (medyo sobra talaga ’tong sa hotel siya naka-tira) tapos may mga business pa pala. Medyo parang ’di lang akma sa mga alam ko sa kanya na kumakain siya sa Jollibee.

“What do you want?” tanong niya habang nasa drive thru kami.

“Isang bucket na lang ng chicken para share tayo.”

“Okay. What else?”

“Spaghetti tapos burger tapos pa-large na iced tea.”

Inorder ni Nikolai iyong mga sinabi ko pero nagdagdag siya ng tuna pie. Nang matapos siyang umorder ay naka-tambay kami roon para hintayin iyong pagkain.

“Sobrang busy mo talaga sa school?” tanong ko.

“Yeah,” sagot niya. “I really wanted to call you, but I was literally busy.”

“Ah… okay.”

“I wasn’t kidding when I said I don’t want a girlfriend right now because I really don’t have the time.”

Agad akong napa-tingin sa kanya. “Boyfriend!” sabi ko sa kanya. “Di rin ako naghahanap ng boyfriend! Nalungkot lang ako kasi busy ka kasi sabi mo may round 2—”

“We literally had 5 rounds the last time.”

“Gawin nating 6 sa susunod.”

Natawa siya. “Fine,” sabi niya. “Are you wearing the gift I got for you?”

Umiling ako. “Malay ko bang magpapa-kita ka ngayon?”

“When you talk like that, you make me think that you missed me.”

“Na-miss ko ’yan,” sabi ko sabay turo sa gitna ng hita niya. “Kung pwede lang i-detach ko ’yan sa katawan mo para ’di na kita kailangang kausapin.”

Natawa na naman siya. “If that’s the case, I’ll just get you a dildo.”

“Meron na ko.”

“Then you don’t need me.”

Umirap ako. Gusto lang ata nitong marinig na mas gusto ko ’yung sa kanya, e. Mabuti na lang at binigay na iyong order namin. Nagpark si Nikolai doon sa parking sa likuran ng Jollibee at doon kami kumain. Nagtanong lang ako sa kung ano ba ang pinagkaka-abalahan niya sa school at sinabi niya sa akin kung bakit sobrang busy siya. Sabi niya iyong pinag-aralan niya mula 1st year hanggang 3rd year ay aaralin niya ngayong 4th year. Kaya pala busy talaga siya.

Gusto ko rin sanang isingit sa usapan iyong Assia kaya lang baka mahalata niya masyadong chumi-chismis ako kay Clark tungkol sa kanya. Mamaya mapa-hamak pa iyon, e.

“Fuck. I forgot about the dessert,” sabi niya. “Can you stay here alone? I’ll just buy peach-mango pie.”

“Okay,” sagot ko sa kanya. Mabilis na lumabas si Nikolai para bumili. Medyo weird, ha. May attachment ata siya sa Jollibee. Nang maka-alis siya ay tumingin ako sa paligid ng sasakyan niya. Medyo malayo pa ’tong Jollibee na pinuntahan namin sa hotel niya o sa condo ko.

Lumabas ako at saka lumipat sa likuran. In fairness sa Jeep niya, malaki iyong likuran. Naupo ako roon sa sahig.

“Jersey?” pagtawag niya nang buksan niya iyong pinto at hindi niya ako nakita roon sa pwesto ko kanina.

“Dito sa likod,” sagot ko.

“Why are you there?” tanong niya sabay ikot at punta sa akin.

“Tara dito,” sabi ko. Sinubukan ni Nikolai na pumasok kaya lang ay matangkad na tao talaga siya kaya medyo nahirapan siya.

“What are we doing here?” tanong niya. Hawak pa rin niya iyong isang box ng peach-mango pie niya. Imbes na sumagot ay hinawakan ko iyong magka-bilang pisngi niya at hinalikan siya. “Here?” tanong niya nang pakawalan ko iyong labi niya.

Tumango ako sa kanya. “Madaling araw na saka wala namang tao,” sagot ko bago ako kumandong sa mga hita niya at muli siyang hinalikan. Natawa lang ako nang maingat niyang ilagay iyong peach mango pie niya doon sa upuan para siguro hindi namin maupuan.

“Okay,” simpleng sagot niya lang tapos ay ramdam ko na naman iyong kamay niya na binubuksan iyong zipper ng pantalon ko. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 08

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG08 Chapter 08

“Sigurado ka na dito ka lang?” tanong ni Clark nang matapos niyang ayusin iyong mga kinalat niya sa bar. Tumango ako sa kanya. Mukhang naguguluhan siya kung bakit stay put lang ako rito sa bar. Ayoko muna kasing umuwi kasi nitong mga nakaraang araw ay pakiramdam ko may naka-sunod sa akin. Nung una ay akala ko praning lang ako—kaso mga isang linggo ko nang nararamdaman iyon. Kaya dito muna ako sa bar hanggang madilim pa sa labas. May guard naman d’yan sa labas kaya sisigaw na lang ako kung meron mang mangyari.

Naka-tambay lang ako sa may sofa habang hinihintay na sumikat ang araw. Agad akong napa-upo nang may marinig akong ingay. Tumakbo ako papunta sa bar para humanap ng ice pick doon kaya lang ay nakita kong si Nikolai lang pala ang nandoon.

“What… are you doing?” tanong niya habang hawak-hawak ko iyong ice pick kasi gi-gripuhan ko talaga siya kung ’di ko siya kilala!

“Bakit ka ba nandito?!” sigaw ko sa kanya.

“I own this place?” tanong niya. Tignan mo ’tong taong ’to! ’Di talaga sure sa maraming bagay! “Can you please put that down?” sabi niya sabay turo sa ice pick na hawak ko. “What are you doing here? The bar’s already closed.”

Nagkibit-balikat ako. “Ikaw, bakit ka nandito?” Nagkibit-balikat din siya. Ngumisi ako. “Ako pinuntahan mo rito, noh? Miss mo na ko?”

Natawa siya. “Why are you here?” ulit na tanong niya.

“Binabantayan ko iyong mga alak.”

“Why?”

“Ang mahal, e! Masyado kayong tubong-lugaw. Tatlong libo sa isang bote ng alak? E sa akin gagapang ka na sa halagang 200 hundred!” sabi ko sa kanya. Malakas kutob ko tutumba agad ’tong si Nikolai kapag pinainom ko ng C2-gin, e.

“We have guards,” sabi niya. “You don’t have to do that.”

“Sure ba? ’Di ko kasi alam ano talaga trabaho ko rito,” sabi ko sa kanya. May accountant naman pala kasi sila na nag-aayos nung kita nila rito. Tapos may Clark na. May naghuhugas din ng mga gamit. May guard na. Naniniwala talaga ako na muse ako sa lugar na ’to, e. Kaya nung isang araw, nagpaka-promo girl na lang ako at namigay ng free shot nung bagong alak dito.

“Your job is to make sure everything is running smoothly.”

“Manager?”

“Sure.”

Taena talaga ’to.

“Ano nga kukunin mo rito? Kung talagang ’di ka pumunta para lang makita ako,” sabi ko sa kanya. Tinawanan lang ako ni gago. Umakyat siya sa second floor at mukhang may kukunin nga siya. Pagbaba niya ay may dala lang siyang mga papel-papel. “Ano ’yan?” tanong ko.

“Notes,” sabi niya. “No time to make more notes, so I’ll just read my old notes.”

“Sa ’yo ba talaga ’yan? Bakit may Assia dela Serna na naka-sulat?” tanong ko dahil nakita ko na may pangalan sa harap na naka-lagay. Matagal ko nang gustong magtanong tungkol dito kaya lang ay wala laging tamang timing. Saka minsan ko lang siya makita dahil nasa school palagi. ’Di naman siya madalas nagpupunta dito sa bar—nung isang beses lang dahil nagtext si Clark sa kanya.

Tinignan niya iyong papel. Doon niya lang ata na-realize na may naka-sulat ngang pangalan. “It’s a photocopy,” sabi niya. “I used to photocopy her notes.”

“Jowa mo?”

“I don’t have a death wish,” sagot niya.

“Ha?” naguluhan na tanong ko.

“Can we not talk about her?” tanong niya na para bang ayaw niya talagang pag-usapan. Ano kaya ganap dito? Crush niya kaya? Sabi kasi ni Clark e bukambibig daw ni Nikolai si Assia kaya lang ay may Vito sa eksena. Ano kaya itsura nung Assia? At ni Vito? Siguro mala-diyosa iyong babae na ’yun.

Kasi si Nikolai na gwapo, namimigay ng pera at bra, tapos todo-perform sa kama ay aayawan mo?! Sino ka, sis?! Pa-share ng secret!

“Okay fine,” sagot ko. Sinaktan siguro ’to nung Assia.

“Thank you,” magalang na sagot niya na akala mo ’di ako pinadapa at lahat-lahat.

“Are you leaving? I’ll drive you home.”

“Talaga?”

“Yeah…” sabi niya na medyo kunot ang noo. “Is there a problem?”

Umiling ako. “Wala,” sabi ko. “Kunin ko lang gamit ko.”

Mabilis na kinuha ko iyong bag ko. Mabuti na lang at napadpad siya rito dahil gusto ko na rin namang umuwi. Syempre iba pa rin sa sariling kama ko ako matutulog.

“Are you sure you’re okay?” tanong niya habang naglalakad kami papunta sa Jeep niya. Haaay, Jeep… Maraming masasarap na alalala ang nangyari sa likuran mo.

“Yup.”

“No one’s bothering you?”

“Ikaw lang kasi ’di ka nagpapa-kita,” tukso ko sa kanya kasi ayokong pag-usapan iyong mga weird na ganap. Baka isipin ni Nikolai na na-a-attach na ako sa kanya kapag nagkwento ako nung mga ganon. “Ganyan ka ba talaga ka-busy at wala kang time kahit mga 3 hours lang? Short time lang, ganon?”

Natawa siya habang iniistart iyong sasakyan niya. “I have an hour now—”

“Game! Sa hotel mo ba?”

“No, I have group study in—”

Hindi na natapos ang sasabihin niya dahil agad ko siyang sinunggaban. Akala ko ay papalag pa si Nikolai pero ang naramdaman ko agad ay ang pagbaba niya nung upuan. Mukhang nagmamadali nga talaga siya dahil agad niyang hinila pababa iyong panty ko at naramdaman ko iyong daliri niya—

“Dalawa muna!” sabi ko. “Wag kasi tatlo agad!”

Tumawa siya. “Fine,” sabi niya. Magrereklamo pa sana ako nang hawakan niya ako roon. Napa-kapit agad ako sa mga balikat niya. Dahil nagmamadali nga siya ay kusang hinubad ko na iyong t-shirt na suot ko. Parang baby si Nikolai na kusang inabot iyong nipple ko. Habang naka-sabunot ako sa buhok niya ay ramdam kong inaabot niya iyong sa glove compartment.

“Ako na,” sabi ko nang makuha niya iyong pakete ng condom. Mukha namang wala siyang pakielam dahil naka-concentrate pa rin siya doon sa boobs ko. Binuksan ko iyong condom tapos ay tinulak siya pahiga. Binuksan ko iyong butones ng pantalon niya at saka hinila pababa iyong zipper.

“Tapos na tao sa likod tapos dito sa harap. Sa next, doon naman tayo sa second row,” sabi ko habang sinu-suot sa kanya iyong condom.

“You have a fascination with car sex?”

“Wala, ah. Hirap kaya dito,” sabi ko habang sina-sakyan ko siya. Napa-awang iyong labi ni Nikolai nang pumasok siya sa akin. Hinawakan niya iyong magkabilang bewan ko. “Nauubos iyong natitirang brain cells—” reklamo ko dahil nauuntog ako sa bubong ng sasakyan niya kaya lang natigil ang reklamo ko nang bumilis siya nang bumilis.

Taenang pag-aaral niya ’yan! Dalawang buwan ko na siyang kilala pero nakaka-tatlo pa lang ako! Laking abala!

---

Nang matapos kami ay gulu-gulo iyong buhok ni Nikolai dahil kanina ko pa siya sina-sabunutan. Patas lang dahil parang ang hapdi nung pwet ko dahil kinu-kurot niya.

“Aaral ka pa after nito?” tanong ko sa kanya.

“Yup.”

“Sino kasama mo? Assia?”

“Why are you so curious about Assia?”

Nagkibit-balikat ako. “Wala lang,” sabi ko. “Inaano mo rin siya?” tanong ko kasi malay ko ba! Mamaya marami palang ka-sex ’to! ’Di naman sa pipigilan ko siya kasi ’di naman kami magjowa, pero dapat alam ko, noh.

“God, your questions,” sabi niya habang binaba iyong salamin at saka tinignan iyong itsura niya roon. Tangina ang sexy talaga nung tattoo niya… lalo na kapag naka-silip iyong sa t-shirt niya.

“Wag mo na ngang sagutin,” sabi ko. “Pa-hatid na lang sa condo ko.”

Tumingin siya. “You ask like you like me.”

Natawa ako. “Tanga. Syempre kung ka-sex mo siya e ’di parang ka-sex ko na rin siya. Ano? Share-share tayong tatlo ng body fluids?”

Bigla siyang natawa. At napa-iling. Well, at least entertaining ako sa kanya. “God…” mahinang sabi niya. “Assia’s a friend. Never in a million years will I have sex with her, okay?”

“Kasi ’di ka niya type?”

“Because I see her more as a sister, okay?” sagot niya.

“Sa madaling salita… ’di ka nga niya type?”

Napa-irap siya. “You have no idea,” tanging sagot niya lang bago buksan iyong sasakyan niya. Pagdating namin sa harap ng condo ko ay bumaba na ako. Nagpasalamat ako sa kanya tapos ay naglakad na ako papasok. Kaso bago pa man ako maka-pasok ay tumingin ako sa paligid dahil feeling ko na naman ay may naka-tingin sa akin. Tumataas talaga iyong balahibo sa leeg ko sa sobrang kaba!

Biglang nagring iyong cellphone ko.

“Bakit?” tanong ko.

“You okay?”

“Yup.”

“Then, why did you stop walking? And why are you looking around like you’re trying to catch someone?”

Tumalikod ako at nakita ko na naka-park pa rin siya sa harap ng building. Tumingin ako sa kanya. Binaba niya iyong bintana. Para kaming tanga na nag-uusap sa cellphone kahit ilang metro lang naman ang layo niya sa akin.

“Wala lang.”

“Jersey,” sabi niya na kagaya nung tono niya nung bini-bilangan niya si Zach. Medyo kinilabutan ako sa tono niya.

“Fine!” pag-amin ko agad kasi parang nakaka-takot magsinungaling sa kanya. “Feel ko kasi may sumu-sunod sa akin. Kaya nandun din ako kanina sa bar kasi inaantay ko mag-umaga kasi ayoko umuwi ng madilim pa.”

Akala ko ay sasagot siya sa akin, pero nagulat ako nung bumukas iyong pinto ng sasakyan niya at diretso siyang naglakad papunta sa akin.

“Since when has this been happening?”

“Hindi ko alam. Ngayong linggo lang ata.”

“And you didn’t bother to tell me?”

“Kasi busy ka sa school.”

Ayan na naman siya sa pagsuklay ng buhok niya. At ayan na naman ako na sumilip sa v-line niya at sinubukang tignan kung ano iyong naka-sulat sa may tattoo niya.

“Next time please tell me,” sabi niya.

Tumango ako. “Okay.”

“Let’s go.”

Kumunot ang noo ko. “Ha?”

“Maybe someone’s really stalking you—”

“Wala akong stalker.”

“You wanna bet on that?”

Hindi ako naka-sagot. Hindi ko alam. Meron siguro. Nung nagta-trabaho pa ako sa club, merong mga makukulit na lalaki na text nang text at tawag nang tawag. Pero never pa naman umabot sa ganitong point!

“Nandito naman na ako sa building. Safe naman dito. Mahal-mahal kaya ng renta ko!” sabi ko sa kanya. Kalahati nga ng sweldo ko sa bar sa renta ko napupunta, e. Pasalamat na lang talaga ako at hindi ako mahilig kumain.

“Fine. But I’ll walk you in.”

“Fine.”

Pagpasok namin ay kita ko na napa-tingin sa amin iyong ibang mga babae. ’Di ko naman sila masisi dahil masarap talaga ’tong lalaki sa tabi ko. Pasensya na lang sila dahil may nanalo na. At kahit pumila pa sila, mayroon na akong backstage pass.

“Do you have any idea who might be stalking you?” tanong niya.

“Sa ganda kong ’to, maraming choices.”

Sumimangot siya. “Jersey, I’m serious.”

Tumawa ako. “Di ko kasi alam. Malay ko ba. Feel mo ba magpapa-kilala sila sa akin?”

Kumunot ang noo niya. “After work, just wait for me and I’ll drive you home.”

“Wag na,” sabi ko sa kanya. “Alas-dos ng umaga pa tapos ng trabaho ko. Tulog ka na nun.”

“I’m still awake at that time.”

“E ’di ipang-aral mo na lang ’yung oras mo para maka-graduate ka na.”

“Whatever. Just wait for me there and don’t go home alone.”

“Wag nga kasi. ’Di mo ako jowa.”

“So? Do you need to be my girlfriend for me to do things like this for you?” tanong niya na naka-kunot ang noo. Hindi ako naka-sagot. “You’re my friend and I protect my friends.”

Hindi ako naka-sagot.

Bumukas iyong pinto.

Diretso akong lumabas at naglakad papunta sa unit ko. Ramdam ko na naka-sunod sa akin si Nikolai.

“Why are you so quiet?” tanong niya nang huminto kami sa harap ng unit ko. Tumingin ako sa kanya at seryoso siyang naka-tingin sa akin.

“Salamat,” sabi ko.

“For what?”

Umiling ako. Nabigla ako nang sinabi niya na ginagawa niya ’to dahil kaibigan niya ako. Akala ko ang turing niya lang sa akin ay iyong babaeng dating nagtrabaho sa club. Iyong tinutulungan niya dahil nakaka-awa.

Pero kaibigan niya raw ako.

Parang kapantay niya.

Parang… ang sarap sa pakiramdam.

Ngumiti ako sa kanya at saka tumingkayad para halikan siya sa pinsgi. “Salamat sa paghatid. Good luck sa aral mo,” sabi ko bago buksan ang pinto at pumasok sa unit ko. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 09

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG09 Chapter 09

“Kayo ba ni Sir?”

“Kailan ka pa naging chismoso?”

Tumawa si Clark. Miyerkules kasi ngayon kaya wala masyadong tao sa bar. Kaninang mga 10pm ay dumating si Nikolai at saka dumiretso doon sa office ko at doon nag-aral. Dati kasi ay pinu-puntahan niya lang ako rito kapag pauwi na kaya lang ay napagod ata na uuwi siya tapos babalik dito kaya pagkatapos ng klase niya ay diretso na siya dito at dito na rin siya nag-aaral.

“Ilang taon na ’tong business nila pero ngayong buwan ko lang nakita si Sir ng maraming beses. Dati mga twice a month ko lang nakikita dito ’yan.”

“Ang walang kwentang owner naman.”

“Di naman. Marami kasi silang business nung mga kaibigan niya. Saka ayos naman dito kahit ’di sila duma-dalaw,” paliwanag ni Clark. “Kayo nga ni Sir? Curious lang.”

“Friends kami, okay?” sagot ko pero sa mukha pa lang niya ay alam kong ’di siya naniniwala sa akin. Basta friends kami ni Nikolai. ’Di naman ako umaasa na magkaka-something. Na-realize ko lang na mabait talaga siya lalo na sa mga kaibigan niya. Mukha lang akong tanga kung iisipin ko na may something-something e sa kanya normal lang ’yun.

“Sus, friends!” pagsigaw ni Clark nang iwanan ko siya at naglakad ako papunta sa hagdan para pumunta kay Nikolai tutal wala namang customer masyado.

“Chismoso! Ma-issue!” sagot ko sa kanya pero tinawanan lang ako.

Dahan-dahan kong binuksan iyong pintuan kasi nag-aaral siya. Ayoko namang maging bastos. Nung huli kong tinignan iyong binabasa niya akala ko nagka-nosebleed ako sa mga salita, e. Naiintindihan kaya niya iyong mga binabasa niya o nagpapanggap lang siya?

Mukhang seryoso talaga si Nikolai kaya hindi niya napansin na pumasok ako. Naupo lang ako roon sa sofa at saka tinignan siya. Bahagyang naka-kunot ang noo niya at naka-tuon ang mga mata sa kung anuman ang naka-sulat sa papel na nasa harapan niya. Pinaglalaruan ng mga daliri niya iyong pencil na hawak niya.

“What the fuck—” gulat na sabi niya nang makita niya ako. Mga sampung minuto na ata akong nandoon nang mapansin niya ako. “Jesus, you scared me!”

“Ako na nga nag-effort na maging tahimik!”

“How long have you been there?” tanong niya habang naka-hawak sa dibdib niya iyong kamay niya. Mukhang nagulat nga si gago.

Nagkibit-balikat ako. “Ewan. Mga 10 minutes.”

“You’ve been staring at me for 10 minutes?”

Tumango ako. “Bago mo sabihin na tinititigan kita dahil naiinlove na ako sa ’yo, naka-titig ako kasi mukhang litung-lito ka sa binabasa mo. May naiintindihan ka ba d’yan o nagpapanggap ka lang?”

Inirapan ako ni gago. “It’s hard—” Ngumisi ako sa kanya. “Your mind is a dirty, dirty place.”

Tumawa ako. “Parang siya hindi.”

Sumandal siya sa swivel chair at biglang nag-inat. Leche! Nakita ko na naman ’yang v-line na ’yan. Parang mas masama kapag naka-damit si Nikolai, e. Mas nacu-curious ka kasi kung ano iyong nasa ilalim niyang epal niyang damit. Pero… masama rin kapag wala siyang damit. Kasi ang naiisip mo lang ay parang ang sarap niyang sakyan palagi.

“Why are you here? Shouldn’t you be working?” tanong niya.

“Walang tao masyado,” sagot ko. Tumayo ako at saka nilapitan siya. Tinignan ko kung ano iyong binabasa niya. “CrimRev?”

Tumango siya. “Yeah. Review for Crim Law I and II. Bane of my fucking existence,” reklamo niya. Hinatak ko iyong isa pang upuan at saka tinignan iyong binabasa niya. “So many elements to fucking remember. My brain’s gonna explode.”

“Tulungan kitang magmemorize, gusto mo?” tanong ko sa kanya.

“Nah, it’s good,” sagot niya.

“Sure ka? Mabilis akong magmemorize.”

“Really? How?” interesado niyang tanong.

Nagkibit-balikat ako. “Ewan ko. Kapag nabasa ko na iyong isang page tapos tinanong ako, naaalala ko kung ano’ng page iyon naka-lagay tapos makikita ko sa isip ko kung ano iyong naka-sulat.”

“That’s unfair!” reklamo niya. “I have to torture myself trying to remember all the elements.”

Nagkibit-balikat ulit ako. “Ano’ng magagawa ko? May mga taong blessed talaga.”

Inagaw niya iyong pahina na binasa ko. “Elements of Article 130?” tanong niya habang naka-tingin sa akin na parang pinagdududahan iyong sinabi ko sa kanya.

Inirapan ko muna siya bago inisip kung ano ba iyong binasa ko kanina. “Yan ba ’yung sa searching domicile without a witness? “ tanong ko. Umawang iyong labi ni Nikolai. Umirap ako muli sa kanya. “Kaya kong i-recite, pero ’di ko rin naman naiintindihan iyong binasa ko, okay?”

“How do you do that?” interesadong-interesado na tanong niya.

“Hindi ko alam.”

“That’s unfair.”

“Ganon talaga ang life,” sabi ko habang tina-tapik iyong ulo niya. “Mag-aral ka na lang. Makaka-bisado mo rin ’yan,” pagpapa-tuloy ko. “Gusto mong snacks?” tanong ko sa kanya kasi mukhang mababaliw na siya sa dami ng inaaral niya. E wala naman akong ginagawa.

Umiling siya at saka tumayo. “Let’s walk. I need a breather.”

Kita ko iyong tingin sa akin ni Clark nang makita niyang sabay kaming bumaba ni Nikolai. Ang dumi ng isip nito—I mean talaga namang may kahalayan kaming ginagawa ni Nikolai, pero friends pa rin kami! Meron naman talagang mga friends na guma-ganyan! Basta walang jowa at walang pilitan, pakielam ba ng iba?

“Is there any technique I can practice so that I can do that, too?” tanong niya.

“Feel ko kaya mong ma-develop kapag nagmeditate ka,” seryosong sabi ko sa kanya. Mukhang naniniwala si gago kaya hindi ko napigilan at natawa ako. “Joke lang! ’Di ko alam. Basta ganon ako.”

“Tsk. I need that skill.”

“Naka-rating ka namang fourth year. Kaya mo ’yan.”

“There’s too much going on right now—sometimes I really feel like I’m going insane,” seryosong sabi niya. Parang pagod na pagod na talaga siya sa life niya.

“Bakit ka ba kasi naglaw school?” seryosong tanong ko kasi curious din ako. Kasi halata naman na hirap na hirap na siya sa ginagawa niya pero ginagawa niya pa rin. E ang yaman-yaman niya na! ’Di naman niya kailangang maging abogado. Kung ibang tao ’to malamang nag-asawa na lang ’to tapos nangolekta ng kabet. Ewan ko kay Nikolai at trip na pahirapan ang sarili.

Nagkibit-balikat siya. “At first it was just for fun.”

“Tanginang for fun ’yan,” natawang sabi ko. “Masokista ka ba?”

Natawa rin siya. “Looking back, yeah, it was ridiculous. But my friends are going to law school, so I thought what the hell?”

“Bakit ’di na lang kayo nagtravel o kung anuman? Kakaiba naman ata trip niyong magkakaibigan?”

Kung ako nasa posisyon nila, baka ’di na ako bumalik sa Pilipinas at sa ibang bansa na lang ako tumira. Ewan ko pero feel ko mas masaya roon kasi dito napaka-pakielamera ng mga tao. Akala mo bored na bored sa mga buhay nila kaya kailangan pati buhay ng iba e may say sila.

“Been there, done that. We did Semester At Sea,” sabi niya na para bang dapat gets ko iyon. Naka-tingin lang ako sa kanya na confused. “It’s kind of a school, I guess? But instead of classroom, you stay on a ship and you stop in different countries and immerse in their culture. Things like that.”

Napa-kurap ako.

Sobrang simple lang ni Nikolai na tao… pero ngayon ko lang na-re-realize na ibang-iba talaga iyong mundo niya sa akin. Buong buhay ko nasa probinsya lang ako at nung tumanda ako at saka lang ako naka-rating sa Maynila. Pero siya…

Parang may pader talaga.

“We did that after college, so we were kinda over traveling at that time. And I believe we went crazy for a while because thinking about it now, why the hell did I let them persuade me into enrolling and basically torturing my brain every single day?” seryosong tanong niya na para bang ngayon niya lang kinu-kwestyon iyong mga life choices niya.

Hindi ko alam kung saan kami papunta—tahimik lang akong naka-sunod sa kanya.

“How about you?” tanong niya. “Any plans?”

Nagkibit-balikat ako. “Di uso sa ’kin magplano.”

“Why?”

“Plano ko lang mabuhay araw-araw,” simpleng sagot ko. Totoo naman. Sa mga taong gaya ko, hassle na iyong pang-araw-araw kaya iisipin ko pa ba kung ano ang mangyayari sa isang taon? E ’di kung umabot next year, e ’di thank you. Kung hindi, e ’di at least tapos na.

“No dreams?”

“Pass.”

“Why?”

“Mangangarap tapos ’di naman matutupad. Pinapaasa ko lang sarili ko.”

“Humor me,” sabi niya. “What’s your dream?”

“Bakit? Tutuparin mo ba?” tukso ko sa kanya.

Siya naman ang nagkibit-balikat. Napa-tingin ako sa kanya. Naka-suot siya nung polo-shirt na may logo ng school niya at naka-sulat sa likuran na Brent University School of Law. Buong araw na ata siyang nasa school niya tapos diretso agad siya sa bar, pero parang ang bango pa rin niya.

“Pangarap kong maging mayaman.”

Sabay kaming naglalakad. Hindi siya nagsalita. Naka-lagay lang iyong mga kamay niya doon sa bulsa ng pantalon niya.

“Iyong mga tao na nagsasabi na hindi nabibili ng pera ang kaligayahan, sigurado ko never pa nila naranasan magutom—’di pa nila naranasan na tubig lang iniinom mo sa buong araw kasi wala kang pambili ng pagkain. Iyong tipong bente na lang pera mo kaya bibili ka ng skyflakes tapos pang isang buong araw na ’yun. O kaya lalakarin mo na lang kahit malayo kasi sayang naman ’yung pamasahe,” tahimik na sabi ko sa kanya habang inaalala iyong ibang mga nangyari sa akin nung bata pa ako. Huminga ako nang malalim. Baka kung ano pa masabi ko. “Saka sigurado ako na lahat ng problema ko masasagot ng pera.”

Hindi ko alam kung saan kami papunta ni Nikolai. Patuloy lang siya sa paglalakad. Tumingin ako sa kanya. Medyo kunot ang noo niya.

“You’re right—money’s great.”

Natawa ako. “Akala ko sasabihan mo ako ng mukha akong pera.”

“I’d be a hypocrite if I say that,” sabi niya at saka tumingin sa akin at ngumiti. “I definitely enjoy all the perks money has given me.”

“Swerte mo.”

“I know,” sagot niya. “Any other dream?” tanong niya. “Like… do you wanna be a singer? Dancer? Cook? Pilot? I don’t know. Anything you wanna be?”

Umiling ako. “Why?”

“Ayoko lang,” sagot ko. “Pangarap ko lang talagang maging mayaman.”

Pero wala talaga akong pangarap kasi bata pa lang sinasabihan na ako na wala akong mararating. Na tumigil na raw ako sa ilusyon ko at mag-asawa na lang daw ako para may mag-aalaga sa akin. Na iyon lang daw ang role ko sa buhay.

Kaya nilayasan ko, e. Mas marunong pa sa ’kin e buhay ko ’to. E ’di sila mag-asawa d’yan! Mga epal.

“Ikaw na lang,” sabi ko. “Ano’ng pangarap mo? Maging abogado?”

“I seriously don’t know.”

“E matatapos ka na sa course mo, ah?”

“Yeah.”

“Pero ’di mo gusto?”

“Not that I don’t like it… I just… don’t love it, I guess.”

“E bakit nandyan ka pa?”

“Fear of missing out,” sabi niya at nginisian ako. “I hate studying but I enjoy studying with my friends. Is that weird?”

Umiling ako. Wala akong friends, e. Pero siya, ramdam ko na mahal niya talaga iyong mga kaibigan niya kaya gets ko siya… medyo. Kung meron din akong friends gaya niya, baka maglaw school din ako para lang sumunod.

“If you find anything you wanna do, tell me.”

“Bakit naman?”

Nagkibit-balikat siya at ngumiti. “I’m rich. Maybe I’ll put my money into some good use.”

Tinignan ko siya. “Weh? Paano kung sabihin kong maglo-law school din ako?”

Tumawa siya. “I really won’t recommend it.”

“Sabi mo kahit anong gusto ko.”

“Law school is hell.”

“Mabilis akong magmemorize.”

“It’s more than memorizing—it’s analyzing.”

“Blessed akong tao.”

Mukhang napipikon na siya sa akin. Tinawanan ko siya. Mukhang naiinis talaga siya na mabilis akong magmemorize.

“Fine. I’m gonna enroll you. Don’t come whining when things get hard,” sabi niya na parang bina-balaan ako.

Inirapan ko siya. “Wag kang maiinggit kapag mataas ang grades ko,” sabi ko at natawa ako dahil mukhang masasagi ang pride nitong tao na ’to kapag mas mataas nga ang grades ko sa kanya. Tsk. ’Wag ko na nga masyadong galingan at baka may umiyak.

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 10

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG10 Chapter 10

“Seryoso ba?” tanong ko nang abutan ako ni Nikolai ng papel. Nang tignan ko iyon ay may mga naka-lagay na requirements para sa pag-e-enroll sa school niya. Medyo lumaki nang onti iyong mga mata ko nang makita ko kung magkano iyong tuition. Jusko! Babayaran mo nang ganyan kalaki iyong school para lang pahirapan ka?!

“Yeah.”

Tumingin ako sa kanya. Mukhang seryoso nga siya. Wala ata siyang pasok ngayon dahil naka-light brown na shorts lang siya at saka puting t-shirt. Naka-suot din siya nung itim na Nike sliders. May suot din siyang hikaw sa kaliwang tenga niya. Grabe… bakit ’di niya ’yan suot palagi?! Medyo na-shock iyong obaryo ko nung bumaba siya sa Jeep niya kanina.

“Sem’s already ongoing so, you’ll just have to wait for next sem,” paliwanag niya. “But there are certain subject requirements, so you should check.”

Naka-tingin lang ako sa kanya.

As in… seryoso?!

“What’s with the silence?” tanong niya sa akin.

“Seryoso nga? Ieenroll mo ako?”

“Yeah.”

“Bakit? Bored ka lang?”

“Why? Scared?”

Umirap ako sa kanya. “Wag kang iiyak-iyak kapag mas mataas iyong mga grades na nakuha ko sa ’yo,” sabi ko sa kanya. Feel ko naman maayos akong estudyante—tamad lang talaga ako… o baka kasi ’di ko naman trip iyong pina-kuha sa akin dati.

“Sure,” natawang sabi niya.

Binasa ko ulit iyong binigay niyang papel. Agad na kumunot ang noo ko nang makita kong kailangan doon nung mga record ko sa dati kong school. Tsk.

“Di ba pwedeng magpagawa na lang ako sa Recto ng diploma?” tanong ko dahil sa totoo lang, kung pwede lang na ’di na ako bumalik hanggang sa mamatay ako doon sa probinsya namin, ’di na talaga ako babalik, noh.

“…why?” tanong niya. “If you didn’t finish college, maybe we should start with that and not law school,” sabi niya na para bang siya na ang bago kong sugar daddy dahil balak pa ata ako nitong paaralin ng college. Iba rin talaga!

Umirap ako ulit. “Gago, college graduate naman ako kahit ganito ako. Ibig kong sabihin, ayoko kasing umuwi sa amin para lang kumuha ng papel.”

Naka-tayo ako roon sa likuran nung bar. Naupo na si Nikolai doon sa may stool. Inabot niya iyong baso at saka nagsalin ng sarili niyang alak.

“Why not?” tanong niya.

“Wala lang. Ayoko na sa kanila.”

“You won’t have to stay—you’ll just get your documents.”

“Malayo.”

“Where is it? Let’s do a road trip.”

Agad akong umiling. Iniisip ko pa lang na pupunta ako roon tapos kasama ko si Nikolai, sure akong ang iisipin ng mga chismosa kong ka-barangay ay ‘may isa na namang Pilipina ang umangat sa laylayan.’

“Malayo.”

“Is it here in Luzon?”

“Yup.”

“Why won’t you tell me? Are we playing charades?” tanong niya habang sumisimsim ng alak. “But seriously, I don’t have class today and tomorrow. We can go now.”

“Di ba marami kang inaaral?”

“I need a break,” sagot niya. “We can just go there and get whatever you need and then head back here.”

“Seryoso ka ba?”

Inubos niya iyong alak. “Yeah. Vito’s with Shanelle and Sancho’s—seriously, I don’t know what the fuck’s with him sometimes,” sabi niya na medyo kunot ang noo. “I need to get out of the city. I feel like I’m going insane.”

Tumingin ako sa kanya—naka-tingin siya nang diretso sa akin.

“Manager ako… baka malugi iyong bar.” Tinawanan lang ako ni gago. Napa-irap ako. “Basta uuwi agad tayo!” sabi ko sa kanya.

Bumili muna si Nikolai ng kape at saka dumaan kami sa hotel dahil kinuha niya iyong libro niya. Akala ko kailangan niya ng break pero hanggang sa break niya ay hinahabol siya ng mga libro niya.

“Ano? Suko ka na?” tanong ko nang medyo manlaki iyong mga mata niya nang makita niya sa app na halos 9 hours iyong drive papunta sa lugar namin.

Ibinaba niya iyong bag niya at saka naglakad. Naka-sunod lang ang mga mata ko sa paglalakad niya. May binuksan siyang drawer at saka may tinignan doon sandali. Nang mag-angat siya ng tingin ay sinabi niya sa akin na aalis na kami.

“Ito ’yung—”

“This one’s faster,” sabi niya nang biglang tumunog iyong kulay gray na sportscar. ’Di hamak na mas maliit iyon sa Jeep niya… at mas maganda.

“D’yan tayo sasakay?”

Tumango siya habang naglalakad papalapit doon. “Yeah. Figure we can cut the 9 hours drive into… 6?”

“Gago, baka naman byaheng langit ’yan!”

Tumawa siya. “Okay, just 7.”

Umirap ako. Medyo kinilig ako nung hawakan ko iyong pinto ng sasakyan niya. Ano ’to? Tambay lang dito sa parking ng hotel? Medyo gusto ko nang itanong kay Nikolai kung siya ba may-ari ng hotel na ’to at bakit siya dito naka-tira at bakit naka-park ang sasakyan niya rito.

“Ano’ng sasakyan ’to?” tanong ko dahil ’di ko alam kung ano iyong brand. Pamilyar naman ako sa mga Toyota, Mitsubishi, mga ganon kaso iba iyong sa sasakyan ni Nikolai.

“McLaren,” simpleng sagot niya. Sumunod ako nang pumasok siya sa loob. Sobrang… hot ni Nikolai nang buksan niya iyong makina. Sabay suot niya pa iyong diamond na hikaw sa tenga niya. Tapos iyong ugat sa braso niya habang naka-hawak siya sa manibela.

Ano ba ’yan.

Masyadong masikip ’tong sasakyan—medyo na-miss ko bigla iyong Jeep na maraming space para magbounce sa kanya.

“Ready?” tanong niya habang naka-tingin sa akin.

Hindi ko mapigilang mapa-ngiti. “Ready,” sagot ko bago siya nagdrive palabas sa parking nung hotel.

---

Tangina si Nikolai, akala mo may death wish! Nung nasa Maynila pa kami ay medyo kalmado pa si gago… pagdating namin sa expressway ay akala ko talaga sa langit na kami didiretso! Lalo na nung nasa probinsya na kami na wala na halos sasakyan! Akala mo may humahabol sa amin sa bilis magmaneho, e!

“See? 6 hours!”

“Wala namang huma-habol sa ’tin!”

Tumawa lang si gago. “It’s only 3pm,” sabi niya. “Where’s your school? We can go there directly then head back to Manila.”

Tinuro ko kay Nikolai iyong direksyon nung sa eskwelahan ko. Ayoko mang tumingin pero hindi naman ako bulag kaya napapa-tingin pa rin ako sa paligid. Meron namang mga nagbago sa lugar namin… may mga bagong bahay… mga bagong tindahan…

Pero sigurado ako na chismosa pa rin ang mga tao.

Kasi kitang-kita ko na naka-tingin silang lahat sa sasakyan ni Nikolai.

“That one?” tanong niya habang naka-turo doon sa building ng dati kong eskwelahan. Maliit na barangay lang kami. Dalawang kembot lang mula sa eskwelahan iyong bahay namin. Sana lang talaga ay walang maka-kita sa akin dito dahil panigurado, ako na naman ang chismis nila habang nagkakape at pandesal bukas.

Nang huminto iyong sasakyan ay tumingin ako sa kanya. “Sama ka ba?” Tumango siya. “Kapag nagtanong kung kaano-ano kita, sasabihin ko boyfriend kita, okay? Para mamatay sila sa inggit.”

Tumawa siya. Nanliit iyong mga mata niya dahil sa pagtawa. Feeling talaga nito e joker ako. “You really hate the people here, huh?”

Nagkibit-balikat lang ako dahil ayokong i-share sa kanya iyong mga narinig kong masasakit na salita sa mga tao dito nung nandito pa ako. Kung paano na kahit maganda ako, magmamana lang ako sa nanay ko na iniwan nung lalaki pagkatapos buntisin.

Tsk. At least aminado sila na maganda talaga ako.

Paglabas pa lang namin ni Nikolai sa sasakyan ay naka-abang na ang mga mata sa aming dalawa. Kanina pa sila naka-tingin kasi sa sasakyan. Bakit nga naman kasi may naligaw na ganitong sasakyan sa lugar na ’to? Kahit papaano ay gets ko naman sila sa parte na ’yan.

“So… this is where you studied,” sabi niya habang tumi-tingin sa paligid. “I can totally imagine you slacking off here.”

Umirap ako sa kanya. “Feel mo talaga pariwara akong estudyante? Baka ma- who you ka kapag nakita mo grades ko,” sabi ko sa kanya.

“Know what? If your grades are higher than mine, I’ll grant you a wish,” sabi niya.

“Ano’ng wish?”

“You name it.”

“Paano kapag humingi ako ng house and lot sa ’yo?”

“It’ll be weird if you do, but I’m a man of my word,” sabi niya at umawang ang labi ko. Parang tanga talaga ’to! Literal na namimigay na lang ng pera! Ano ba trabaho ng magulang nito?!

“Ibang-iba ba sa school mo?” tanong ko dahil kanina pa siya patingin-tingin talaga. ’Di pa ako nakaka-punta sa school ni Nikolai, pero nung isang beses na inistalk ko siya sa Facebook ay nakita ko sa mga picture iyong school niya… Ang ganda nga.

Pati nung Assia—in fairness ang ganda niya naman din pala. Kaya lang iyong ganda niya iyong parang walang gagawing masama sa buhay niya. Trip ba ni Nikolai iyong mga ganon? Mga parang missionary lang palagi? Ayaw niya ba ng gymnast?

“Meh. As long as you’re learning something, doesn’t matter where you go,” sabi niya sa akin. Feel na feel ko iyong atensyon ng mga tao dahil ramdam na ramdam ko iyong inggit nila. Gwapo ng katabi ko, e! Bakit pa sila nagtataka e maganda rin naman ako? Malamang bagay kami!

Papa-lapit na kami doon sa registrar nang mapa-hinto ako nang makita ko iyong epal kong pinsan—si Joana. Akala ko ay iirapan niya ako tutal ’yan naman ang hobby niya kaya lang ay kita kong nasa katabi ko iyong atensyon niya.

“Gusto mong kuhanan ng picture para mas mapagpantasyahan mo pag-alis namin?” tanong ko sa kanya dahil mga sampung segundo na siyang naka-tingin lang kay Nikolai na mukhang wala namang pakielam. Malamang sanay na ’tong natititigan.

Tumingin sa akin si Joana at agad akong inirapan. College na pala ’tong gagang ’to. Sarap tirisin! Iyong ibang mga pinsan ko medyo tanggap ko pa kapag inaapi ako, pero ito?! Mas bata sa akin pero napaka-sama ng ugali! Naaalala ko pa nung nilagyan niya ng padlock iyong lalagyan ng pagkain para hindi ako maka-kuha. Sinong asal hayop ang gagawa ng ganon?!

“Buhay ka pa pala,” sabi niya sa akin.

“Obvious ba?” sagot ko at parang automatic na napapa-tingin sa katabi ko iyong mga mata niya. Umirap ako. “Lumayas ka nga sa harap ko at may kukunin pa kami.”

“Boyfriend mo?”

“She’s my wife,” biglang sagot ni Nikolai. Bakas na bakas iyong inggit sa mukha ni Joana. “If you’ll excuse us,” sabi niya at saka hinawakan ang kamay ko at saka hinila ako palayo doon sa kampon ng kadiliman. “Was I convincing?” bulong niya sa akin. Tumango ako kaya lang ay agad akong natigilan nang may kutung-lupa na nagsalita.

“Asawa mo ’yan? Alam mo ba na pokpok ’yan?”

Agad na napa-awang iyong labi ko at hindi ako nakapagsalita sa pagka-bigla dahil hindi ko akalain na sasabihin niya iyon.

’Di talaga ako naniniwala sa sinasabi nila na blood is thicker than water kasi alam na alam ko na mas may malasakit pa sa akin iyong mga tao na hindi ko kadugo kaysa sa mga sarili kong pamilya.

Kung sino pa iyong pamilya mo, sila pa iyong manghihila sa ’yo pababa. Sila pa iyong magsasabi na wala ka namang mararating. Pero sila rin iyong unang gagamit sa ’yo kapag may narating ka na—na para bang sumuporta at naniwala sila sa ’yo.

Nanlaki ang mga mata ko nang biglang humakbang palapit sa kanya si Nikolai. Agad na hinawakan ko iyong braso niya dahil biglang naalala ko iyong ginawa niya kay Zach. Mamaya sipain niya ’tong si Joana bigla!

“Who the fuck do you think you are?” Kita ko iyong takot sa mukha ni Joana dahil sa tono ng boses ni Nikolai. “Who she is and what she does—it’s none of your fucking business,” pagpapa-tuloy niya. “God, no wonder she doesn’t want to go here. Pathetic,” sabi niya bago siya mabilis talikuran at lapitan ako.

“Let’s get your documents and head back to Manila. I hate this place already,” sabi ni Nikolai bago naglakad palayo at mukhang na-badtrip siya sa sinabi nung kutung-lupa kong pinsan.

Naiwan ako doon. Tinaasan ko ng kilay si Joana. “Kung ichi-chismis mo man ako, i-chismis mo na naka-bingwit ako ng gwapong mayaman, okay? Sabihin mo na tuluyan na kamong umangat sa laylayan si Jerusha Leigh Lorenzo.”

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 11

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG11 Chapter 11

“Ano ba ’yan…” naka-simangot na bulong ko nang sabihin sa akin na kahit magrequest ako ngayon ay Lunes ko pa makukuha. “Di po ba pwedeng bilisan? Ipi-print lang naman po ’yan, ’di ba?” tanong ko kasi ayoko na talaga manatili pa rito. Nase-stress ang buong pagka-tao ko. Parang naka-develop na ako ng allergy sa mga tao rito.

“Transcript nire-request mo—’di ’yan papel na ipi-print lang,” masungit na sagot niya sa akin habang naka-tingin pa rin kay Nikolai. Kahiya, ah! Pwede na siyang maging lola ni Nikolai, kung maka-tingin!

“Okay po,” sagot ko kahit badtrip ako kasi ayoko rin naman makipag-away sa matanda, no! Papatol lang ako pero hindi ako magsisimula ng gulo sa matanda. E kung bastos siya, e ’di papatulan ko. ’Di ako naniniwala na porke matanda kailangan irespeto—e kung bastos ka, okay lang kasi matanda ka naman? Kalokohan.

Tumalikod ako at naglakad papunta kay Nikolai na naka-sandal doon sa poste. Kanina pa siya pinagtitinginan ng mga estudyante rito. ’Di ko rin naman sila masisi dahil iba rin dating nitong taong ’to, e. Akala mo model lang na biglang lumabas sa magazine!

“What’s with the frown?” tanong niya.

“Sa Monday morning pa raw makukuha iyong transcript.”

“Oh. Okay,” sagot niya.

Napa-kunot ang noo ko. “Ano’ng okay?”

“Is there a hotel here or something?” tanong niya sa akin. Turn ko naman para kumunot ang noo. “I mean, I drove for 6 hours, so might as well stay here until we get your transcript.”

Umawang ang labi ko. “Seryoso ka? ’Di ba may pasok ka pa?”

Nagkibit-balikat siya. “Can you confirm if we can get your diploma by 8am? So that we’ll be back in Manila by 2pm? I have 4pm class.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Seryoso?”

Tumango siya. “Yeah. I brought my books with me, right?”

“Wala tayong damit o kahit na ano.”

“We’ll sleep naked, then,” sabi niya tapos natawa. “Kidding. Do you have a mall here? We can just buy things, you know? Money makes the world go round.”

Naka-ilang kurap ako, pero hindi nagbago iyong isip niya. Mukhang seryoso nga siya na dito kami sa Cagayan ngayon. E Sabado pa lang! Tapos Linggo pa bukas! Tapos kaming dalawa lang!

“Come on,” sabi niya. “I’m famished. Do you know any good place to eat here?”

Kahit nasa City Mall na kami ay pinagtitinginan pa rin si Nikolai. Nung kumakain kami ay halatang-halata kong kilig na kilig sa kanya iyong ibang mga kabataan. Kinuhanan pa ng picture na patago! Mamaya nasa Facebook na ’tong mukha na ’to.

“Do you have this in lace?” tanong ni Nikolai doon sa saleslady. Kitang-kita ko iyong pamumula nung mukha nung babae dahil hawak pa ni Nikolai iyong hanger na may naka-lagay na panty.

“Hoy!” sabi ko kasi nakaka-hiya siya kasama!

“What? You only wear lace, right?” tanong niya na walang habas.

“Bakit mo ba kasi ako bini-bili ng panty?!”

Jusko. Feeling ko e pinagtitinginan na kaming dalawa rito kasi may hawak na hanger na may panty si Nikolai at mukhang kumportable lang siya sa ganoon.

“What? You’re not gonna change your panties? In 2 days? Hygiene, Jersey, please,” sabi niya na naiiling. Punyeta. Kaurat kausap ’to. Malamang magpapalit ako ng panty! Pero bakit siya ang namimili?!

Inagaw ko sa kanya iyong hawak niyang hanger at saka ibinalik iyon. Kumuha na lang ako nung isang pack na may tatlong panty. Hiyang-hiya naman ako sa isang ’to. Kala mo ’di niya kinain iyong pekpek ko. Ka-stress.

Halos isang oras kami ni Nikolai sa mall dahil bumili pa kami ng mga gamit. Binili niya ako ng panty, bra, pati pantulog at damit para bukas at sa Lunes. Bumili rin siya ng boxers niya at saka 3 puting t-shirt at 2 brown shorts na kagaya nung lagi niyang suot. Bumili na rin kami ng mga toothbrush at kung anu-ano.

“Feeling ko gusto mo lang magbakasyon at ginamit mo lang iyong pagkuha ko ng transcript,” sabi ko habang naglalakad kami palabas ng mall papunta sa sasakyan niya. Tsk. Sikip pa naman nung sasakyan niya tapos ang dami naming binili.

“Maybe,” sagot niya. “Manila feels suffocating sometimes.”

“E pa-graduate ka na, e. Konti na lang.”

“I know. Can’t wait to graduate,” sabi niya pero walang ngiti sa labi niya. Parang may problema ’to sa school, pero ayoko namang tanungin hanggang hindi niya sina-sabi. Appreciated ko kasi na ’di niya ako kinu-kulit tungkol sa mga problema ko sa buhay. I mean, kung gusto kong pag-usapan, sasabihin ko naman. Kung hindi ko sinasabin, ibig sabihin ayokong pag-usapan o kaya ’di pa ako ready.

Pagdating namin sa hotel, mabuti na lang at lalaki na iyong receptionist dahil urat na urat na ako sa mga babaeng nagpapa-cute kay Nikolai.

“You wanna share a room?” tanong niya habang naka-tayo kami roon sa harap ng receptionist. Nagkibit balikat ako. “Well… do you want to? I need confirmation.”

Hindi ako naka-sagot.

I mean… ano ba? Parang masarap na iisang kama lang kami. Sa Monday pa naman kami uuwi! Baka ito na iyong pang-apat! Pero ayoko rin na sa iisang kwarto kami kasi ayokong matulog kasama siya. Sex lang—walang personalan. Kapag nagka-feelings, delikado ’yan. Si Nikolai iyong unang tao na trumato sa akin na parang… tao rin ako. Ayokong sirain.

“Hiwalay,” sabi ko sa kanya.

Nagkibit-balikat siya at saka binalik iyong atensyon doon sa lalaki. “2 rooms, please,” sabi niya. “And adjacent, please. If you have one that’s connecting, that one.” Napa-tingin siya sa akin na kunot ang noo. “What? I still don’t know this place. If something goes wrong, at least I’m only in the next room.”

Umirap ako sa kanya. “Ila-lock ko iyong pinto.”

Tumawa siya. “Sure.”

“Feeling mo masyado, ha,” sabi ko pero tinawanan niya lang ako tapos ay binayaran niya na iyong kwarto. Naglabas siya nung card na kulay black. Iba rin talaga. Marami akong naging kliyente na mayaman, pero isang beses pa lang ako naka-kita ng black card—kay Nick pa iyon. Sabi nila wala raw limit kapag ganyan, e.

Una kaming pumunta sa kwarto ko. Sinamahan ako ni Nikolai doon at saka paikut-ikot siya.

“Ano ba’ng ginagawa mo?” tanong ko.

“Just checking. I’ve read in the Internet that sometimes, there are hidden cameras in hotel rooms,” sabi niya habang tinitignan iyong mga suluk-sulok. Naupo ako sa kama habang paikut-ikot siya. Pati sa CR ay tinignan niya rin. “Okay na?” tanong ko nang matapos siya.

Tumango siya sa akin. “I’ll be in the next room, okay? I’ll just take a nap then let’s have dinner,” sabi niya lang tapos ay binuksan niya iyong pinto ng kwarto niya.

Nang maka-labas siya ay napa-higa ako sa kama.

Kaibigan lang.

Sex lang.

’Wag haluan ng feelings, kaloka!

---

Dahil natulog si Nikolai ay natulog na lang din ako. In fairness ay kahit naka-upo lang naman ako sa sasakyan niya ay napagod ako… paano pa kaya siya na nagdrive?

Nang magising ako ay naligo ako at nagpalit ng damit. Sinuot ko iyong binili namin na damit. Naka-puting t-shirt lang ako at saka maong shorts. Pina-tuyo ko iyong buhok ko tapos ay tinali. Mahina akong kumatok sa pinto dahil baka tulog pa siya. Baka pagod kasi ang tagal niyang nagdrive. Nang walang sumagot ay dahan-dahan kong binuksan iyong pinto.

At saka napa-hinto ako nang sabay sa pagpasok ko ay ang paglabas ni Nikolai mula sa CR habang naka-tapis lang at nagpapa-tuyo ng buhok.

“I thought you’re still sleeping,” sabi niya habang patuloy sa pagpupunas nung buhok niya. “Give me 10 minutes.”

Nanatili ako roong naka-tayo at naka-tingin sa kanya. Siya na lang dinner ko… pwede ba ’yon?! Kitang-kita ko ngayon iyong katawan niya. Iyong mga tattoo niya. Samahan mo pa iyong mga butil ng tubig na tumu-tulo mula sa dulo ng buhok niya pababa sa katawan niya.

“I’m gonna change… unless you wanna watch me change?” tanong niya habang hina-hanap iyong damit na binili namin.

“Okay,” mabilis na sagot ko.

Tumawa si Nikolai. “Okay,” sabi niya at saka sinuot iyong puting t-shirt. Hindi niya hinubad iyong tapis niya at sinuot iyong boxers niya at saka iyong shorts. “You little voyeur.”

“Ano?” naka-kunot na noong tanong ko sa kanya.

“Nothing,” sagot niya. Akala ko ay susuklayin niya pa iyong buhok niya pero ginulo niya lang iyon nang kaunti tapos sinabi niya, “Let’s go.”

Iyon na ’yun?!

Naligo lang siya tapos ang gwapo niya na agad?! No effort?!

Sabay kaming naglakad palabas ng hotel. Wala namang tao halos kasi wala namang okasyon. Kahit nga pagpunta namin dito biglaan lang, e.

“Jollibee na lang tayo,” sabi ko sa kanya. Napa-irap ako kasi ngiting-ngiti si gago. Regaluhan ko nga ’to sa birthday niya ng isang bucket ng chicken joy.

Naglakad kami ni Nikolai papunta sa Jollibee. Habang naglalakad kami, may nadaanan kaming karinderya. Shet… miss ko na iyong batil patung.

“You wanna eat there?”

Umiling ako. “Jollibee na lang,” sabi ko. Baka kasi maarte ’tong si Nikolai at hindi kuma-kain sa karinderya, e. Mamaya magka-sakit pa ’to.

“There’s Jollibee in Manila,” sagot niya tapos ay nagulat na lang ako at lumiko siya at doon pumunta. Napa-tingin iyong tindera sa kanya. Lahat na lang ginu-gulat nung lalaking ’to, e! Tumingin siya sa akin habang naka-tayo sa harap nung mga pagkain. “What?” tanong niya habang naka-tingin sa akin.

Huminga ako nang malalim at ngumiti.

---

“This is actually good,” sabi niya habang kina-kain iyong batil patong. Umorder din kami ng pancit cabagan. Tahimik akong kuma-kain habang naka-tingin sa kanya. “What?” tanong niya.

Umiling ako. “Wala. Nguyain mo naman ’yan.”

“Tss.”

“Tss ka rin.”

Napa-iling na lang siya. Nang matapos kaming kumain ay nagbayad siya. Wala kasi akong dalang pera! Binitbit niya lang ako rito sa Cagayan, e! Walang planu-plano. Kaloka!

Halos si Nikolai ang naka-ubos nung order namin. ’Di naman kasi ako malakas kumain masyado talaga. Ewan ko kung ganon talaga o baka nasanay lang kasi talaga ako na hindi kumakain palagi. Nung bata kasi ako tanghalian lang tapos swerte na kapag may meryenda.

“Mag-aaral ka ngayon?” tanong ko habang naglalakad kami. Mabuti na lang at gabi na. Hindi na kasing init kanina. Na-stress ako kasi sobrang init talaga rito. Iisipin mo na nasa impyerno ka, e.

“I don’t know. Maybe not. I need a break.”

“Akala ko marami kang inaaral?”

“Yes, but resting is as important as studying.”

Patuloy lang kaming naglalakad tapos may nadaanan kaming nag-iinuman. Napa-tingin sila sa amin. Napa-tingin sila sa binti ko dahil maigsi iyong shorts na suot ko.

Nagulat ako nang pagpalitin ni Nikolai iyong pwesto namin at siya na iyong nasa gilid. Na para bang tina-takpan niya ako doon sa mga bastos na lalaki.

“Thank you. Pero ’di mo naman kailangang gawin.”

“I know, but I want to,” sabi niya. “Besides, it’s better than me picking a fight here. I don’t know anyone in this place. Unfair.”

Natawa ako sa kanya. “Ano? Wala kang back-up?”

“Yeah. I’m not some fucking superhero—if 10 guys gang up on me, I’d most likely end up getting stabbed.”

“Grabe. Tutulong ako, syempre!”

“Nah… I’d prefer if you run,” sabi niya.

“So, iiwan na lang kita, ganon?”

“Yeah.”

“Baliw.”

Tumawa siya. “I’m not saying I’d really get stabbed. I’d still defend myself, of course, but if you’re there, I won’t be able to defend myself properly because I’d still be thinking about you. So if you’re there, the probability of me getting stabbed is much, much higher.”

“So, kasalanan ko pa?”

Tumawa lang siya. “You know that that’s not what I mean, and why are we even arguing about this?” tanong niya tapos ay napa-kunot ang noo niya. “What is that and why is everyone drinking that?” muling tanong niya dahil may nadaanan na naman kami na nag-iinuman at may nakita na naman siyang C2-gin.

“C2-gin,” sabi ko sa kanya.

“Have you tried that?”

Tumango ako. “Oo. Gusto mo?”

“Yeah,” sagot niya. “But let’s drink in the hotel room. I really don’t want to get into fights tonight. I’m still tired from the drive.”

Huminto kami ni Nikolai sa sari-sari store tapos bumili ako ng isang kwarto-kantos na gin saka isang maliit na C2.

“Oh, sukli mo,” sabi ko nang ibalik ko sa kanya iyong sukli ng 500 pesos niya. Medyo nagulat siya na may sukli. “Benta ko kaya ’to sa bar niyo ng 500 pesos per shot? Feel ko malaki kikitain ko.”

Kapag pa naman lasing na iyong mga tao roon, parang lumuluwag ang mga wallet nila at kung anu-ano na ang bini-bili. Sino ba’ng matinong tao ang bibili ng kusang-loob ng 100 pesos na bote ng tubig?! Tubong-lugaw talaga ’tong sila Nikolai, e.

“Is that good?” tanong niya.

“Baka magulat ka tumba ka na.”

Tumawa siya. “Highly doubt it.”

“Ano? Pustahan kung sino unang gagapang?” tanong ko sa kanya. Nakita ko laging iniinom nito kapag nasa bar siya, e—iyong Johnny Walker na blue label. Naniniwala pa rin ako sa kakayanan ko bilang laking gin bulag ako.

“What’s at stake?”

Nagkibit-balikat ako. “Ano ba’ng gusto mo?”

“Since you’ll lose, I’m giving you the chance to choose,” sabi niya at inirapan ko lang siya. Tinawanan niya ako. “Fine. Blowjob if you lose.”

“Sus, maliit na bagay.”

“And you said swallow, not spit. “

“Oo kahit hanggang lalamunan ko pa, ’di ako susuko.”

Tumawa na naman siya sa akin. “God, you and your words, really,” sabi niya sa akin at naglakad na kami pabalik sa hotel. “I hope you lose, Jerusha.”

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 12

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG12 Chapter 12

“Ready ka na bang matalo?” tanong ko sa kanya habang inaayos ko iyong C2-gin.

Tumawa lang si gago. Pagbalik namin dito ay naglinis siya ng katawan tapos ay nagpalit ng boxers at saka puting t-shirt ulit. Arte naman pala nito. Akala mo naman e nagpatintero kami sa labas at dumumi siya masyado.

“I literally own a bar.”

“Laking kanto ako.”

Napa-iling na lang siya. “Let’s just see who’s the better drinker, shall we?” tanong niya.

Dahil ang tagal nitong C2-gin, sumandal kami sa may paanan nung kama. In fairness naman ay may carpet itong sahig nung hotel. Sana lang ay nililinis nila dahil baka magreklamo itong katabi ko dahil mukhang maarte sa kalinisan si Mr. Nikolai Ferreira.

“Iinom lang ba tayo? Ang boring naman.”

“What do you wanna do?”

“Hmm… kada shot, pwedeng magtanong ng kahit ano. Kapag ayaw sagutin, dalawang shot,” sabi ko sa kanya.

“Unfair. I have lots of secrets.”

“Ako rin. Duh. Ikaw lang mysterious?”

Tumawa siya habang naiiling. “Fine. Double-shot for me, then.”

‘Good luck…’ bulong ko sa isip ko. Literal na guma-gapang ako noon dahil sa hinayupak na C2-gin na ’yan. ’Di mo alam kung sinong hudas ang nag-imbento, e! Goal niya yata na pagapangin ang mga tao!

“Sa wakas!” sabi ko nang matapos. Agad akong naglagay sa shot glass. “Ikaw una.”

“Ladies first.”

Umirap ako. “Takot ka?”

Tumawa siya. “Just being the gentleman that I am,” sabi niya. Tsk. Akala mo kanina lang e hindi siya naghasik ng lagim sa mall nung hawak niya iyong hanger na may panty. May short term memory ata ’to kaya hirap na hirap magmemorize, e.

“Fine,” sabi ko sabay inom nung shot. “Tanong?”

“Do you really wanna go to law school? Because I can enroll you in another school.”

“Hindi ko alam. Hindi ako nagjojoke nung sinabi ko sa ’yo na wala akong pangarap,” sagot ko sa kanya tapos sinalinan iyong shot glass niya. Ininom niya iyon. “Gusto mo ba talaga mag lawschool? Hirap na hirap ka na.”

Nagkibit-balikat siya. “I only went there for my friends. I wasn’t kidding when I said I have a fear of missing out. My friends are my family,” sabi niya at saka inabot sa akin iyong shot ko. “Do you have friends in Manila? Just curious.”

Tumango ako sabay inom. “Meron,” sagot ko. “Sino si Assia?”

“I told you—basically a sister,” sagot niya. “Who are your friends?”

“Friend lang. Isa lang,” sagot ko. “Nagka-crush ka sa kanya?”

“Vito literally had googly eyes when he met her—that was like a clear sign to back off,” sabi niya. “Fine. Who’s that friend ?”

Nag-iwas ako ng tingin pagka-tapos kong inumin iyong shot. “Ikaw.”

“What?” tanong niya na hindi na-gets.

“Ano naman kung nagka-googly eyes o heart eyes man iyong Vito? Nagka-crush ka ba?” tanong ko.

“You didn’t answer my question.”

“Sinagot ko na, baliw. Lasing ka na.” Kumurap-kurap siya. Napa-hawak siya sa mukha niya. Tumawa ako. “Ano? Naiinitan ka na, no? It’s a sign.”

Lumunok siya. “Where’s the remote? It’s so fucking hot in here,” sabi niya habang pinapaypayan iyong sarili gamit iyong t-shirt niya.

“Ang lamig kaya!” sabi ko sa kanya. Feeling ko nga nasa Antartica kami! “Sagutin mo na. Nagka-crush ka ba kay Assia? Yes or no?”

“Why are you curious?”

Tinaasan ko iyong laman nung baso niya. “Double shot dahil mukhang ayaw mong sagutin,” sabi ko para sumagot na siya… kaso ininom niya.

May crush nga ata.

Sa next namin, kung meron, it’s time for missionary.

“Do we have water here?”

“Meron,” sabi ko sabay abot sa kanya.

“Oh, come on!”

“Nagtanong ka—sumagot ako. Rules are rules,” sabi ko sa kanya habang nagkikibit-balikat. Sinamaan niya ako ng tingin habang iniinom niya iyong shot niya. Pinipigilan kong matawa. Kapal ng mukha mag-aya… Ayan, init na init siya ngayon. Init pa naman sa pakiramdam nitong iniinom namin.

“You’ll make a fucking good lawyer,” sabi niya na mukhang masama ang loob.

Nginitian ko siya. “Thank you.”

Napailing siya na bahagyang natawa. “Why are you so curious with Assia?” tanong niya sabay abot sa akin ng shot.

“Wala lang, masama ba?” sagot ko.

“No, it’s not,” sabi niya sabay inom ng shot. Napaawang ang labi ko. ’Di ko question iyon! “Your face… That was a question and I answered.”

Tangina.

So, pilosopohan na kami, ha!

Mula sa pagtatabi namin habang naka-sandal kami sa ibaba nung kama ay naka-indian seat na kami ngayon habang magka-harap.

“Why press me about Assia?”

“Nasagot ko na ’yan.”

“Non-answer is not an answer. Please drink twice, Ma’am.”

“Epal.”

“Rules are rules—said it yourself.”

Sa totoo lang, naggagaguhan na lang kami nitong si Nikolai. Ayaw niyang sabihin kung crush niya si Assia o hindi—duda ako na crush nga niya kasi bakit ayaw niyang sabihin na hindi kung hindi naman pala? Napaka-simpleng bagay.

At mas lalong ’di ako sasagot kung bakit curious nga ba ako.

Gumapang na lang kaming parehas.

“Oo na,” sabi ko at saka pinuno iyong baso at saka ininom iyon ng diretso. Napa-tingin ako sa baso at lagpas sa kalahati na iyong nabawas doon. Tapos pagbalik ko ng tingin kay Nikolai ay nakita ko siyang naglalakad at hina-hanap iyong remote ng aircon. Pinigilan ko pang matawa dahil medyo hindi diretso iyong lakad niya.

Tsk.

Lakas ng loob.

“Jersey…” tunog lasing niyang sabi.

“Oh?”

“I feel so hot. I can’t find the aircon. I’ll remove my shirt,” sabi niya. Ni hindi ako naka-sagot nang bigla niya iyong tanggalin. Nakita ko na naman iyong mga tattoo niya. Pina-nood ko iyong bawat galaw niya hanggang sa maka-balik siya sa pag-upo sa harapan ko.

“So… talo ka na?”

“Nah,” sabi niya. “Give me water.”

“Ikaw kumuha.”

“The world is currently spinning.”

“So, talo ka na nga?”

“Hell fucking no. I want my blowjob,” sabi niya tapos pilit na tumayo para pumunta sa ref para kunin iyong tubig. Tawang-tawa ako kasi hindi siya maka-tayo nang maayos. Para akong nanonood ng comedy bigla! Konti na lang ramdam ko na gagapang na siya kasi parang wala na siyang balanse talaga.

“I’m not drunk, okay?” sabi niya.

“Gapang ka na.”

Umiling siya at saka sinubukan ulit na tumayo, pero dahil wala talaga siyang balanse ay napa-upo ulit siya. Kita ko na iyong pamumungay sa mga mata niya. Namumula rin iyong leeg niya. ’Di naman ’to ganito kapag umiinom sa bar. Iba ata tama sa kanya nitong iniinom namin.

“You want a house? I’ll give you a fucking house,” sabi niya. Tawang-tawa ako kasi lasing na si gago. “You want money? I have lots of money.”

Nagsalin ako ng gin sa baso ko at saka ininom habang pinapanood siya.

“We have lots of houses, you know?” sabi niya habang nagsasalin din ng inumin niya. “I only know about… 6 here in the Philippines? I’m sure there are more…” Ininom niya iyon at saka pumikit. “My dad has lots of mistresses. He’s quite literally the fucking worst. God, I wish I could tell this straight to his lying face.”

Napa-awang iyong labi ko sa sinabi niya.

Gusto ko siyang pigilan kasi… masyadong personal na iyong sinasabi niya. Alam ko naman na hindi niya ’to sasabihin sa akin kung nasa matinong pag-iisip siya. Pakiramdam ko ay inaabuso ko iyong pagiging lasing niya.

Agad akong tumayo para sana kumuha ng tubig, pero napigilan niya ako dahil sa paghawak niya sa kamay ko.

“Stay. Please.”

“Kukuha akong tubig.”

Umiling siya. “Please stay…” malambing niyang sabi.

Wala akong nagawa kaya napa-upo ako agad. Nagulat ako nang isandal niya iyong ulo niya sa balikat ko. Bigla akong nanigas sa kina-uupuan ko.

“I’m drunk, right?”

“Sobra.”

“I’ve never been drunk,” sabi niya. “Feels nice to feel drunk.”

“Gusto mong tubig?”

“No. Just stay here.”

“Okay.”

“I wanna talk.”

“Nag-uusap naman tayo.”

“No. I wanna talk… like for real…”

“Ayoko. Lasing ka na, e. Baka may sabihin ka na hindi mo naman gustong sabihin,” sabi ko sa kanya. Kasi ayoko rin kung ako iyong nasa posisyon niya—na porke lasing ako tatanungin niya ako nung mga bagay na ayokong pag-usapan… na kung nasa matinong pag-iisip ako ay hindi ko sasabihin…

“But I wanna talk,” parang bata niyang sabi. “My friends… I love my friends but I can’t talk to them about things like this… I wanna talk about this. I wanna trash my father so badly. Will you listen?”

Lord, paano ba ’to?

“My mom met my dad when she was backpacking through Northern America… Love at first sight and that kind of bullshit. My dad was a farmer, you know? My grandparents didn’t want them to get married because… you know? Sometimes, rich people suck.” Tumawa siya tapos ay uminom na naman. Pinigilan ko siya kaya lang ay kinuha niya iyong buong bote at saka ininom nang diretso mula roon. “But they really wanna be together so they had me. My mom brought my dad here in the Philippines. My family, not wanting the fucking shame or whatever, made my dad take business classes and basically tried to change him… for him to fit in their world.”

Ramdam na ramdam ko iyong… bigat sa boses niya.

“You know what sucks? That my mom gave him everything… literally fucking everything and he had the fucking audacity to cheat on her. His money, his car, his everything—it was all from my mom… Then he cheats?”

Hinilamos niya iyong mga kamay niya sa mukha.

“But my mom wouldn’t let him leave. Because she’s stupid and she loves him. And I can’t say shit because if I say what a trash he is, maybe he’d leave. And that would hurt my mom. It’s just… fucked up.”

Huminga siya nang malalim.

“So, you know? Fuck cheaters,” sabi niya at saka ibinaba iyong bote na naubos niya na. “I swear to God if I ever get married, I’ll never be like him. He fucking disgusts me.”

Tumingin siya sa akin.

At ngumiti.

“Do you like me?” bigla niyang tanong.

Hindi ako naka-sagot. Bigla niyang nilapit iyong mukha sa akin at marahan akong hinalikan.

“Nikolai—”

“God, I feel so horny. You make me feel shit I don’t like,” sabi niya at muli akong hahalikan sana pero nag-iwas ako. Agad akong tumayo. Hinatak ko siya patayo at pilit tinulak pahiga sa kama niya. Hinatak ko iyong kumot para matakpan siya.

“I thought you want me?” tanong niya. “You always ask me for sex. I wanna have sex now.”

“E lasing ka.”

“Still horny.”

Natawa ako. “Still no,” sagot ko sa kanya. For sure kung ako iyong lasing, ganito rin naman ang gagawin niya. Iba rin malasing ’to. ’Di ko na nga uulitin.

“Matulog ka na, okay?” sabi ko. “Itulog mo ’yan. Bukas, bibilhan kitang breakfast sa Jollibee para sa hangover mo.”

Tumango siya. “Okay…”

Napa-ngiti ako. “Good night na,” sabi ko bago lumabas. Naghintay lang ako ng isang oras bago ako bumalik sa kwarto niya para i-check kung humi-hinga pa siya. At nang masigurado kong maayos naman siya ay naglinis ako ng kalat naming dalawa…

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 13

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG13 Chapter 13

“Saan ba mas maganda?” tanong ko sa kanya.

“Of course I’ll say Brent.”

Umirap ako. “Nagresearch ako—sabi SCA daw best law school sa Pilipinas.”

“Don’t believe everything you read on the Internet,” sabi niya. “You know the latest BAR topnotcher? She’s from Brent,” dugtong pa niya. Natawa ako dahil parang nagse-sales talk siya. Nag-uusap kasi kami ngayon kung saan ako mag-e-enroll. Nang makuha ko iyong transcript, meron pala akong mga kulang na units sa ibang subject kaya habang hindi pa pwedeng mag-enroll ay kinuha ko na iyon sa ibang eskwelahan. Sabi ni Nikolai para raw hindi sayang iyong oras ko. In fairness naman sa kanya e napaka-supportive.

“Parang mas maganda pa rin sa SCA.”

“Tsk.”

“Bakit ba kailangan sa Brent ako? Gusto mo akong makita lagi, ganon?” panloloko ko sa kanya.

Pagak siyang natawa. “I just thought it’d be easier for you in Brent because if you’re there, at least you’re not alone because you know someone.”

“Makaka-hanap naman ako ng friend doon, for sure,” sabi ko.

“But seriously… not Brent?” muling tanong niya.

“SCA na lang,” sagot ko. Kapag sa Brent e ’di lagi kong makikita si Nikolai? Mamaya kung ano pa mangyari! Na-stress pa naman ako nung nag-open up siya sa akin. Feel ko nagkaroon kami ng kakaibang bonding bigla, e kaso wala siyang maalala. Kaya hindi ko na rin sinabi sa kanya kasi baka mahiya siya na nagkwento siya sa akin tungkol sa ganoon… e siya na mismo nagsabi na kahit sa kaibigan niya ay hindi niya sinasabi iyon.

“Fine,” sabi niya na parang masama ang loob.

Tumawa ako. “Magka-tabi lang naman school natin. Tawid ka na lang pagmiss mo na ko,” panunukso ko sa kanya.

“Whatever.” Tumayo siya. “Let’s go.”

Dumiretso kami sa Jeep ni Nikolai. Tinukso ko siya nang madaanan namin iyong Brent bago kami maka-rating sa SCA. Pareho namang maganda! Ewan ko ba bakit kailangan sa Brent ako. E ga-graduate naman na din siya ngayong sem.

“Buti sa Brent ka nag-aral, noh?” sabi ko nung naglalakad kami papasok.

“Why?”

“Mukhang mga matatalino tao dito.”

“I’m not dumb.”

“Wala akong sinabi. Mukha kasing serious mga tao rito kumpara sa school mo,” sabi ko sa kanya. Pumunta kasi ako once doon sa Brent dahil may naiwan na notebook si Nikolai sa bar tapos nakiusap siya sa akin na dalhin ko roon. Isa sa mga dahilan kaya mas gusto ko rito sa SCA—bukod sa top law school daw ay mas… lowkey iyong mga tao. Pakiramdam ko nasa Gossip Girl ako nung nasa Brent ako, e! Iba arrive nung mga tao!

“I can be serious.”

“Sige nga, pakita,” sabi ko sa kanya at inirapan lang ako ni gago. Hanggang sa maka-rating kami doon sa pag-eenrollan ay pilit pa rin akong kinu-kumbinsi ni Nikolai na sa Brent na lang daw ako. Na hindi pa raw huli ang lahat.

“It’s nice to have a friend in law school, you know?”

“Aalis ka na rin naman,” sabi ko kasi graduating na siya.

“I’ll graduate; I won’t leave.”

“Wala ka na sa school. Ano’ng sense kung doon ako?”

“At least I know the ropes there so I can maybe help you.”

“E ’di aalamin ko iyong ropes dito,” sabi ko sa kanya at tuluyan na kaming naka-rating sa registrar. Kitang-kita ko iyong simangot sa mukha niya nang mag-enroll ako. Medyo na-shock lang iyong kaluluwa ko sa tuition! Isang sem lang ’yong isang daang libo?! Seryoso ba sila?!

“What’s with the face?” tanong ni Nikolai nang maka-alis kami. Alam ko na mayaman si Nikolai. Alam ko talaga. Pero medyo windang pa rin ako kanina nung isang swipe lang sa credit card niya iyong pambayad kanina sa tuition fee ko. Nakaka-loka!

“Ang mahal ng tuition.”

“Well, it’s a top school.”

“Akala ko pangit sa SCA?”

Nagkibit-balikat siya. “It’s okay.”

Natawa ako. “Bakit ’di ka na lang dito nag-aral?”

“Long story,” sabi niya. “But don’t worry about the tuition—just study.”

Tumingin ako sa kanya. “Kapag nagka-trabaho ako, babayaran kita,” sabi ko. Nung una naman kasi talaga ay niloloko ko lang siya… ’di naman ganoon kakapal mukha ko para hayaan siyang paaralin ako! Pero lagi niyang sinasabi sa akin iyong law school—na para bang kahit ang hirap, may kakaibang fulfillment. Halata naman kasi kahit hirap na si Nikolai ay tuloy pa rin siya.

Gusto ko nun.

Iyong para bang may patutunguhan iyong buhay ko?

Iyong hindi lang ako gumigising para hintaying matapos iyong araw?

Paano ba magka-purpose in life?

“Don’t worry about it.”

“Basta babayaran kita.”

“Okay. But take your time.”

“Mga 100 gives, pwede ba?” tanong ko pero mukhang nalito siya sa sinabi ko. Minsan talaga natatawa ako sa mukha niya kapag may sinasabi ako tapos ’di niya maintindihan. Parang confused na confused lang siya sa buhay niya. Tinawanan ko na lang siya. “Basta, babayaran kita in this lifetime, okay?”

Nagkibit-balikat lang siya. Naglakad-lakad kami. Naka-sunod lang ako kay Nikolai kasi hindi naman ako pamilyar sa lugar na ’to. Naka-labas na kami ng school tapos naglalakad pa rin siya.

“Nasa parking sasakyan mo… ’di ba?” nagtataka na tanong ko dahil bakit nasa labas na kami ng SCA?

“Yeah,” sagot niya. “We’re going to the bookstore.”

“Bookstore?”

“Yeah? For your books?”

Tumango ako. Dala ko naman iyong wallet ko. May sweldo naman ako sa bar, noh! Kahit pa display lang ako doon, at least puma-pasok ako palagi! Wala silang masasabi sa attendance ko!

Pagdating namin doon, medyo marami ding tao.

“Mga magkano kaya?” tanong ko sa kanya. Naka-ipon naman na din ako kahit papaano… pero syempre kapag nagsimula sa school sigurado ako maraming gastos ’yan.

“I don’t know.”

“Di ka talaga tumi-tingin sa presyo, no?” naka-irap na tanong ko sa kanya. Sana all talaga.

“I can afford it.”

“Sounds so mayaman.”

Nagkibit-balikat siya. “Well, it’s not a lie,” mayabang na sagot niya. “At the very least, at least I’m using my money well.”

“Thanks sa pa-scholar, mayor,” sabi ko sa kanya sabay bump ng balikat ko sa braso niya.

Humalakhak siya. “If you’re my scholar, then you have grade requirements and shits like that?”

Umirap ako. “Sinasabi ko sa ’yo talaga kapag mataas ang grades ko, baka lumuhod ka sa harapan ko.”

“Well… I can kneel and do other things.”

Namula bigla iyong mukha ko nang ibulong niya sa akin ’yun. Jusko naman, Nikolai! At least ako kapag sinasabihan ko siya ng ganyan e kaming dalawa lang! Siya makalat in public! Naalala ko na naman iyong hawak niyang panty sa gitna ng mall! Nakaka-urat ’tong taong ’to!

“Gago.”

“You like this gago.”

“Libre lang mangarap. Geh,” sabi ko sa kanya tapos ay lumapit ako sa mga bookshelves para tignan iyong mga libro. Tatawa-tawa si Nikolai na sumunod sa akin. Sinubukan kong basahin iyong mga libro. Alam ko dapat matakot ako… pero bakit na-excite ako? Weird ba ako?! ’Di ba dapat ngayon ay nangangatog na ang tuhod ko sa sobrang takot?!

“This one for Crim,” sabi niya sabay kuha ng libro at bigay sa akin. “And this one for Persons,” dugtong niya sabay bigay ulit nung hardbound na libro. “This one for Statcon and this one for Legal Ethics.”

Halos mabali na iyong mga kamay ko sa bigat nung mga binigay sa akin ni Nikolai. Nang mapa-tingin siya sa akin ay nagulat din ata siya sa itsura ko dahil nanginginig na iyong mga kamay ko sa bigat.

“Konting tulong?!”

Napa-kurap siya sandali tapos ay mabilis na kinuha mula sa akin iyong mga libro. Jusko! Ang bigat! Na-stress iyong mga kamay ko! “Sorry,” sabi niya. “Just got lost in remembering my first year in law school,” dugtong niya tapos ay mabilis siyang ngumiti… pero mabilis lang.

“Ano’ng meron nung first year?”

“Things were much simpler and easier.”

“Hindi na ba ngayon?”

“It’s messy and complicated now.”

“Wala bang magagawa para bumalik sa maayos?”

“I don’t know… and I really don’t wanna meddle in their problem,” sabi niya at napa-kunot ang noo ko dahil may mga tao na pala kaming pinag-uusapan. Napa-tingin siya sa akin at napa-kunot din ang noo. “What?”

“Okay ka lang ba?”

Nagkibit-balikat siya at tipid na ngumiti. “Sure.”

“Di mo sure?”

Tumawa siya. “I’m sure I’ll be fine,” sabi niya. “Let’s pay for your books.”

Huminga ako nang malalim bago ko ibigay iyong debit card ko nang makita ko na nasa kinse mil iyong babayaran ko para lang sa libro. Siguraduhin lang ng libro na ’yan na tatalino ako! Sumakit talaga iyong ulo ko!

“Your face,” tawang-tawang sabi niya habang naglalakad kami palabas sa bookstore. Siya iyong may hawak nung bag na may laman ng mga libro. Ang bigat kasi talaga!

“Ang mahal!”

“I told you I’ll pay.”

“Tuition lang babayaran mo, okay? Ako bahala sa ibang bagay. Kaya ko na ’yang diskartehan,” sabi ko sa kanya.

“Whatever you want,” sagot niya. “Let’s eat first?”

Tumango ako. Pababa kami nang mapa-hinto si Nikolai.

“Why are you two here? Did you enroll? I said wait for me!” biglang tanong niya sa lalaki sa harap namin.

Medyo nanlaki iyong mata nung blonde na lalaki dahil sa pagtaas ng boses ni Nikolai. Akala mo naman inaway ’to!

“What? I’m just gonna buy reviewers,” sagot nung lalaki. Shet. Kaibigan ’to ni Nikolai?! Ang afam! Parang wrong move ata na sa SCA ako nag-aral, ah! Pwede kaya pa-void?!

“Sancho—”

Napa-tingin ako doon sa lalaki. Nanlaki ang mga mata ko. So, sila si Sancho at Vito! Sila iyong mga friends ni Nikolai! Shet! Dapat nga sa Brent ako nag-enroll! Imagine kung friends ko sila?! Baka ito na ang chance para maging queen bee ako ng school!

“H-hi…” sabi ko habang naka-tingin ako roon sa Sancho. Akala ko mahilig ako sa afam… pero shet… iba siya.

“Hi,” sagot ni Sancho.

“Jesery,” biglang sabi ni Nikolai.

“Ano?” tanong ko habang naka-tingin pa rin kay Sancho. Bakit ang gwapo naman nito? Mukhang seryoso lang pero ang gwapo pa rin. Bakit ’di siya napupunta sa bar? Bakit si Nikolai lang ang pumupunta sa bar?

“Jersey,” pagtawag niya ulit.

“Ano nga?”

“Tsk.”

Napa-kurap ako nang tumawa si Sancho at Vito. Napa-iling silang dalawa.

“Di kami nag-enroll. Bibili lang kami ng reviewer,” sabi nung Sancho. Nagtatagalog siya! Si Nikolai kasi minsan feel ko manonosebleed na ako!

“You better not lie.”

“Niko, we’re literally in the same block. And it’s our last sem, so chill out,” sabi ulit ni Sancho. Potek. Iba accent kapag nag-English?!

Nagtatalo pa silang tatlo—mostly si Nikolai lang na parang offended na hindi siya sinama sa pagbili ng libro. E kasama niya naman ako bumili kanina! Minsan ’di talaga siya sure sa mga ganap sa buhay niya.

“Sorry, I forgot to catch your name?” sabi ni Vito.

“Jersey,” sabi ko.

“It’s Jerusha,” sabi ni Nikolai.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Jersey nga!”

“But her name’s really Jerusha,” epal na singit niya. Pakielam niya ba sa nickname ko!

“Hi, Jerusha,” sabi ni Vito. Tsk! It’s Jersey nga! Panira naman ’tong si Nikolai! Buti na lang din pala sa SCA ako! Pati sa Brent sasabutahihin pa niya iyong new life, new identity ko!

“Brent ka rin?” tanong ni Sancho.

“She’s from SCA, so you won’t probably see her that often,” sabi ni Nikolai.

“Grabe, literal na katabi lang ng Brent iyong SCA!”

“But you’ll be busy studying,” sabi niya.

“May time naman siguro ako gumala sa Brent.”

“As your mayor, I’d rather you focus studying,” sabi niya at gulung-gulo iyong mukha naming tatlo nila Vito at Sancho sa sinabi niya. Ano’ng mayor?! Kailan pa ako naging bayan?!

“Ano’ng sinasabi mo? Lasing ka ba?” tanong ko sa kanya pero parang napa-hiya na siya kaya hinatak niya na lang ako paalis. Bad trip, ’di pa kami tapos mag-usap ni Sancho, e!

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 14

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG14 Chapter 14

“Ano ’yan?” tanong ko kay Clark nang pumasok siya sa office ko. May dala siyang tray. Naka-upo ako kanina pa rito at nagbabasa. Sa totoo lang, ’di ko naiintindihan iyong mga binabasa ko. Maiintindihan ko kaya ’to? O baka magaya lang ako kay Nikolai na nagpapanggap lang.

“Meryenda,” sabi niya.

“Naks naman siya. Mamamatay ka na ba bukas? Bakit ang bait natin ngayon?” tukso ko kay Clark nang ilapag niya iyong tray at nakita ko na mayroong kape roon at saka pasta—iyong lecheng overpriced pasta nitong bar na ’to.

“Gago,” sagot niya. “May kapatid akong abogado kaya alam ko kung gaano kahirap. Kumain ka na nga lang d’yan,” dugtong pa niya tapos ay iniwan ako. Pikon masyado!

Kinain ko nang dahan-dahan iyong pasta dahil ayokong madumihan iyong libro ko. Napaka-ginto pa naman nito! Akala mo gold iyong ink na pinantatak sa sobrang mahal, e! Kaloka!

6:30pm iyong unang klase ko. Medyo malapit lang naman iyong SCA dito, pero syempre ayokong ma-late, no! Sa sobrang ginto ng tuition doon, siguro kahit free cut na e nandoon pa rin ako sa classroom at eenjoyin ko iyong aircon. Aba, kasama sa tuition ’yan! Doon na nga rin ako magcharge ng gamit ko. Kung pwede lang siguro na doon na rin ako maligo, e.

Tsk. Apaka-ginto ng tuition! Nakaka-loka talaga! Kapag ako hindi tumalino talaga!

Bandang alas-cinco ay nag-ayos na ako. Kinuha ko iyong baon kong damit. Wala namang strict na dress code sa SCA—kumpara doon sa Brent na business attire o smart casual daw dapat palagi. Buti pa sa SCA pwede akong magpantalon at blouse. Dagdag stress lang kung iisipin ko pa ang susuotin ko. Grabe pa naman sa Brent nung napunta ako—akala mo nasa fashion show ang mga tao. Paano pa kaya sila nag-aaral kapag ganon?

Kaka-labas ko lang sa CR at kaka-palit lang nung black fitted pants at saka white na blouse nang makita ko si Nikolai na naka-upo sa sofa. Naka-suot siya nung polo-shirt na mayroong logo ng Brent.

“Wala ka bang pasok?” tanong ko sa kanya.

“What time’s your class?”

“6:30,” sagot ko tapos ay naglakad ako papunta sa lamesa para kunin iyong backpack ko. ’Di na ako bumili ng bag. Ayos na ’to. Wala akong balak makipagsosyalan sa SCA dahil unang-una, hindi pa man ako graduate ay lubog na ako sa utang kay Nikolai.

“It’s still early. Let’s eat first,” sabi niya.

“Kumain na ako.”

“Dinner?”

Tumango ako. ’Di ko na sinabi na binigyan ako ni Clark ng pasta. Mamaya e ibawas pa sa sweldo ni Clark. Malay ko sa topak nitong si Nikolai.

Tumayo na siya sa sofa. Mayroon din siyang backpack na kulay itim. Sure ako na sobrang bigat nun kasi nung binuhat ko iyon dati nung gago siyang pina-hanap sa akin iyong sasakyan niya, akala ko e mababali iyong balikat ko sa sobrang bigat. Sabay kaming naglakad palabas ng office.

“What’s your first subject?”

“Crim.”

“Did you review?”

“Ako pa ba?” Inirapan niya ako. Tumawa ako. “Nag-aral ako, don’t worry po, Mayor,” tukso ko sa kanya. Naiiyak pa rin ako katatawa tuwing naaalala ko iyong pagtawag niya sa sarili niya ng Mayor. Minsan… ’di mo talaga maintindihan mga trip nitong si Nikolai sa buhay niya, e.

“San mga friends mo?” usisa ko. ’Di ko pa nakaka-usap nang maayos si Sancho, e. May jowa kaya ’yun? Kasi wala talaga akong balak jowain si Nikolai dahil friends kami. Pwedeng iyong friend niya na lang ang jowain ko.

Umirap na naman si gago. “They’re busy.”

“E bakit ka nandito?” Nagkibit-balikat siya at hindi na ako sinagot. Pumasok na lang siya sa Jeep niya at sumunod ako. “Paano ba iyong klase sa law school?” tanong ko kay Nikolai.

Kinakabahan ako kanina… pero ngayon na papunta na talaga kami sa SCA ay parang malapit ng maglayas iyong puso ko mula sa dibdib ko. Jusko. Paano kung ako ang pinaka-tanga roon? Kiber naman… kaso sayang naman iyong pa-tuition ni Mayor!

“Socratic,” sabi niya. Sobrang confused lang ng mukha ko. ’Wag nga niya akong gamitan ng terms. Lumingon siya sandali sa akin tapos ay mabilis na natawa dahil mukhang litung-lito ako sa sagot niya. “It’s basically a question and answer.”

“Walang lecture?”

“Normally, none,” sabi niya.

“Grabe?! Paano kung mali iyong sagot ko o sagot ng classmates ko? E ’di mali lang lahat ng maririnig ko?!”

“That’s why you have to study.”

“Ang daya naman! Ganyan din ba sa Brent?”

Tumawa siya. “Why? You wanna transfer?”

Umirap ako. “Alam mo, sabihin mo na lang kung gusto mo akong magtransfer sa Brent. Maliit na bagay lang naman kung may crush ka sa ’kin—’di mo naitatanong ay lagi akong muse sa school namin dati,” sabi ko. Aba, kahit ayaw nila sa akin, ’di nila maitatanggi na iyong ganda ko e gandang pangmuse.

“You wish,” sabi niya.

“I mean, nagsex na tayo at lahat, ano ba naman kung aminin mo na crush mo ako, ’di ba?”

“I don’t do crushes.”

Sinungaling… crush na crush nga niya si Assia, e. ’Di niya man aminin sa akin, halata naman na may crush siya roon. Gets ko naman dahil maganda naman si Ate girl. Ang haba ng buhok niya dahil crush din siya ni Vito. Siya na talaga ang pinagpala sa lahat.

“We’re here,” sabi ni Nikolai nang huminto siya sa harap ng gate ng SCA. Shet… ito na. Mapapatunayan na kung matalino ba ako o mayabang lang talaga…

“Are you okay?” tanong ni Nikolai nang lumipas na ang ilang segundo ay hindi pa rin ako lumalabas sa sasakyan niya. Kanina ko pa sinusubukang buksan iyong pinto, pero hindi ko mabuksan. Pinaandar ni Nikolai iyong sasakyan niya at saka huminto sa isang gilid.

“Wait lang…” sabi ko dahil totoong kinakabahan ako. Nag-aral naman ako… nagbasa ako… kaso pakiramdam ko pa rin ay magkakalat ako mamaya.

“Hey…”

Agad akong napa-tingin dahil sa tono ng boses niya. Naka-tingin sa akin si Nikolai at agad niyang ipinatong iyong dalawang kamay niya sa magkabilang-balikat ko.

“First day is scary,” sabi niya sa nakaka-kalmang boses. “It’s okay to be scared—trust me, you’re all scared.”

Huminga ako nang malalim. “Matatawag kaya agad ako?”

“Maybe,” sabi niya. “Maybe not. The thing is, you have to study everyday as if you’re always on deck,” dugtong niya. “Every day from hereon is a review for the BAR—because that’s the ultimate goal—to pass the BAR.”

“Grabe… nakaka-pressure naman ’yan.”

Ngumiti siya at saka ginulo iyong buhok ko. “You’ll be fine.”

“Fourth year ka na kasi.”

“Well, I was a freshman before, too, you know?”

“Paano mo na-survive?”

“My friends.” Napa-kunot ang noo ko. “When you go to your classroom, aside from learning, make friends. Law school is hell… but having friends will make everything a whole lot easier.”

Tipid akong ngumiti.

Gusto ko rin naman talaga ng friends… sino ba ang ayaw? Kaya lang ang hirap sa amin kasi alam nilang lahat kung sino ako at sino ang pamilya ko…

Dito kaya? Pwede na?

“Just go to your class, Jersey. You studied, right?” Tumango ako. “Then you’ll be able to answer.”

“Paano kapag hindi?”

“Then after your class, I’ll come pick you up and we’ll have dinner.”

“Kasama friends mo?” tanong ko pero inirapan niya lang ako. Tinawanan ko siya. “Sige na, alis na ako,” sabi ko tapos ay kinuha iyong bag ko. Bumaba ako sa sasakyan niya, pero bago ko pa man isara iyong pinto ay muli ko siyang nginitian. “Salamat sa paghatid saka sa words of wisdom, Mayor,” sabi ko bago ko sinara iyong pinto, huminga nang malalim, at naglakad papunta sa SCA.

---

Medyo naligaw ako dahil hindi ko maintindihan iyong naka-sulat sa registration form ko. May mga hanash pa ’tong school na ’to. Iyong unang number pala ay building number tapos may floor tapos room number. Tsk. Kung bigyan na lang nila ng pangalan per building, ’di ba? Goal ba nilang lituhin ang mga tao?

Dahil nagkanda-ligaw-ligaw ako ay medyo pinagpawisan ako. Dumiretso ako sa CR at nag-ayos muna. Syempre ayoko naman na mukha akong basura sa unang pagkikita namin ng mga classmates ko, noh. Bagong-buhay na kaya ako!

Paglabas ko ng CR ay nakita ko na mayroong babae roon na naka-tayo sa isang gilid. May binabasa niya na codal ng RPC kaya sure ako na first year din siya kagaya ko. Naghugas ako ng kamay. Rinig na rinig ko na nirerecite niya iyong mga articles paulit-ulit. Tama nga si Nikolai… medyo unfair nga na isang basa ko lang ay memoryado ko na lahat… ’Di ko nga lang maintindihan, pero at least kabisado ko.

Patingin-tingin ako sa babae.

Kausapin ko kaya? Sabi ni Nikolai maghanap daw ako ng kaibigan, e… Kaso nakaka-hiya. ’Di ako marunong magfirst move.

“Sorry, maingay ba?” sabi nung babae bigla.

Agad akong umiling. “Hindi, ayos lang,” agad kong sagot kasi baka isipin niya ay umattitude ako rito sa CR.

“Sorry, kinakabahan kasi ako,” sabi niya. “First year ka ba o upper year?”

“First year, 1L,” sagot ko at nanlaki ang mga mata niya. “1L ka rin?” masayang tanong ko kasi may kakilala na ako! Kanina pa ako kinakabahan! Ayokong pumasok mag-isa sa classroom.

Tsk.

Akalain mo ’yun?

Kapag pumapasok ako sa suite para sumayaw, kebs lang… pero iba naman kasi ’yun. Trabaho lang ’yun. Ito? Buhay ko talaga ’to.

“1L din!” masayang sagot niya. “Working ka?”

Tumango ako kahit ’di ko sure kung working ba talaga ako o kung jino-joke lang ako ni Nikolai. Pero ang mahalaga ay sumu-sweldo ako.

“Sa tingin mo ba papasok na si Atty. Mercado?”

“Kilala mo na prof natin?” nagulat na tanong ko.

“Chismis,” sagot niya.

“Grabe, saan nanggaling iyong chismis?”

Ang daldal pala nitong bagong kakilala ko! Independence daw ang pangalan niya, ’di daw niya alam trip ng magulang niya, pero Indie for short na lang daw. Nagta-trabaho pala siya sa isang firm tapos ngayon lang siya naka-ipon para makapag-aral sa law school.

“Bakit dito?” tanong ko kasi ang mahal kaya ng tuition dito.

“Maraming firm na namimili lang ng kukunin,” sagot niya. “Gaya nung sa pinapasukan ko—mga tinatanggap lang nila ay graduate ng Brent o SCA.”

“Grabe naman!”

“Sa totoo lang. Kaya no choice din ako kaya kahit ang mahal dito, dito ko pa rin gusto. Pwede naman sa iba… kaso kung gusto ko makapasok sa G&Z, dito dapat ako graduate,” paliwanag niya habang naglalakad kami papunta sa classroom. Ni hindi ko napansin iyong nilakad namin sa dami ng kwento sa buhay nitong si Indie.

Pagpasok namin sa classroom ay medyo natigilan ako.

“Okay ka lang?” tanong niya. Tumango ako at naglakad kami papunta roon sa bakanteng upuan sa unahan. No choice kami dahil halos puno na sa likuran.

Tumingin ako sa paligid. Mga naka-office attire sila. Mukha tuloy akong naliligaw sa suot kong itim na pants at puting blouse.

“Bakit ganyan itsura mo?” tanong ni Indie.

“Required ba naka-office attire?” mahinang tanong ko. Nung nagtanong ako sa registrar, hindi naman daw! Baka nabiktima ako ng fake news!

“Hindi,” mahinang natawa niyang sabi. “Nasa working section ka, ’di mo ba alam?” tanong niya at medyo kumunot ang noo ko. “Dito sa SCA, merong regular class at working class. Kapag working, by the name itself, mga working student ang mga estudyante.”

“Kailangan naka-hiwalay?”

Nagkibit-balikat siya. “Siguro. Kasi kumpara mo naman sa mga fulltime student na buong araw nag-aaral—tayo tuwing lunch lang o kapag malas ka pa sa trabaho mo, ’di ka pa makakapag-aral.”

Ano ba ’yan. Medyo na-guilty ako na literal na nasa office lang ako kanina at nag-aaral. Ang kapal pa ng mukha ko dahil dinalhan ako ni Clark ng pagkain.

Lahat ng mga tao sa classroom ay busy sa pag-aaral. Parang naghahabol sila na ngayon lang siya nakapagbasa. Nanahimik na lang ako dahil ayokong maka-abala sa kanila.

Lumabas ako nung 30 minutes na ang naka-lipas ay wala pang prof na dumadating. Naka-tayo ako sa harap ng classroom at nagbabasa nung biglang may kumausap sa akin na lalaki.

“Hi,” biglang sabi niya.

“Hi,” sagot ko na bahagyang kunot ang noo. Sino ba ’to? Nakita nang nag-aaral ako, e.

“Freshman?” Tumango ako. “I’m Bentley.”

“Jersey,” sagot ko at saka ngumiti sa kanya. Kailangan ko ng friends kahit medyo istorbo siya kasi nag-aaral ako.

“Sino’ng prof mo?” tanong niya sa ’kin.

“Atty. Mercado raw.”

“Good luck,” medyo natawa niyang tanong. “He’s known to fail half his class.”

“Wow, grabe, salamat,” sabi ko na naka-simangot.

“Nah, you’ll be fine,” sabi niya. “He gets all his question from Amurao notes, so you have to memorize that by heart,” dugtong niya.

“Saan makaka-kuha nun?”

“What’s your name? I’ll send it via messenger,” sabi niya. Binigay niya sa akin iyong cellphone niya at saka sinearch ko iyong pangalan ko. Gumawa ako ng bagong Facebook para sa school—para lubayan na ako nung mga epal kong ka-barangay.

“Jersey. Cool,” sabi niya habang pini-pindot iyong add button. “Send it to you later—” dugtong niya kaya lang ay may tumawag sa kanya at sinabi na nandoon na raw iyong prof niya. “Good luck,” naka-ngising sabi niya. “See you around.”

Ngumiti lang ako. Pag-alis na pag-alis niya ay lumabas agad si Indie at tumayo sa tabi ko.

“Unang araw, may lalaki ka agad?” sabi niya sa akin. Tinawanan ko na lang siya. Obvious naman kung ano ang habol nung lalaking ’yun. Wala akong time lumandi dito. Kailangan kong mag-aral nang mabuti. Kung ito ngang mga ka-section ko e kahit pagod na sa trabaho maghapon e nagagawa pang pumasok sa law school sa gabi? Sino ako para mag-inarte? E libre pa nga iyong tuition ko.

---

Bandang mga alas-otso ay nag-alisan na iyong mga classmate kong iba. Si Indie din ay umalis na nung mga mag-aalas nueve na. Nagstay ako sa classroom hanggang matapos iyong oras. Okay lang naman kasi nag-aral lang din ako habang nandoon.

Nung mag 9:30pm na ay pinatay ko na iyong aircon at saka ilaw. Naglalakad ako sa hallway nang sakto na lumabas iyong class ni Bentley. Nang makita niya ako ay agad niya akong nilapitan.

“Absent si Atty. Mercs?”

“Ganon ba talaga?”

Tumango siya. “First day lang ’yan. After niyan, sobrang sipag pumasok nun,” sabi niya. Sinabayan niya ako sa paglalakad. Kinwentuhan niya lang ako nung mga ganap dito sa law school. In fairness, ang dami niyang intel.

Paglabas namin, halos mapa-talon ako sa gulat nung biglang may bumusina nang pagkalakas-lakas. Halos mapa-mura ako. Tangina ni Nikolai! Balak niya bang bingihin mga tao sa harapan niya?!

“Your ride?” tanong ni Bentley. Alangan na ngumiti lang ako saka lumapit sa Jeep ni Nikolai.

Pagpasok ko roon ay sisigawan ko pa lang dapat siya kasi bumilis talaga iyong tibok ng puso ko sa lakas nung busina niya. Dami ko na ngang nainom na kape tapos bubusinahan pa ako nang ganon!

“Who was that?” tanong niya.

“Bentley,” sagot ko.

“Classmate?”

“Hindi.”

“Why—” sabi niya tapos ay natigilan. Imbes na magsalita ay iniatras na lang niya iyong sasakyan. “How was class?” tanong niya at sinabi ko na lang sa kanya kung ano iyong nangyari today.  

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 15

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG15 Chapter 15

Naiinis na tumayo ako mula sa pagkaka-upo sa carpetted kong sahig nang may marinig akong katok mula sa labas. Kung kailan nahanap ko na iyong liwanag at saka may iistorbo sa akin sa pag-aaral!

“Bakit… ka nandito?” tanong ko habang nasa harapan ko si Nikolai. Naka-suot siya ng uniform niya—feeling ko uniform niya na iyong suot niya dahil palaging ganyan lang. Laging polo shirt ang suot niya—naiiba lang ang brand at kulay. Medyo naloka lang ako nung hinanap ko sa Internet iyong presyo ng suot niya. Isang polo shirt, 32 thousand?! E kahit naman blue corner na t-shirt lang, hot pa rin siya.

Imbes na bigyan ako ng matinong sagot ay nagkibit-balikat lang siya. Pumasok siya sa loob. May dala pa siyang bag.

“Wala ka bang pasok?”

“1:30,” sagot niya.

Napa-tingin ako sa wall clock. “E bakit nandito ka?” tanong ko dahil 9 am na. ’Di ba dapat nag-aaral siya ngayon? Ako ngang first year law student—

Tsk.

Akalain mo nga naman?!

Si Jerusha Leigh Lorenzo, nag-aaral ng batas?! Ano kayo d’yan ngayon?!

Tumigil siya sa harap ng coffee table ko.

“Persons?” tanong niya.

Tumango ako. “Interesting basahin, in fairness,” sabi ko habang naglalakad pabalik sa pwesto ko. Pinagpa-tuloy ko iyong pagbabasa. Napa-tingin ako kay Nikolai nang maramdaman ko na naka-titig siya sa akin. “Ano?” tanong ko kasi naiilang ako.

“You’re studying?”

“Obvious ba?”

“Just… reading?”

Tumango ako. May mali ba sa ginagawa ko? E libro naman ’tong nasa harapan ko? Alangan namang sayawan ko?! Si Nikolai talaga—sobrang hot lang pero minsan ’di mo rin talaga alam ano punto niya sa buhay. No wonder nagpapanggap lang siya minsan.

“Can you scooch?” tanong niya biglang. Ni hindi pa ako nakaka-sagot ay makapal ang mukha niyang naupo sa tabi ko. Aba! Hindi naman pang-dalawang tao ’tong lamesa ko! Ang laki-laki niya kayang tao!

“Bakit ba dito ka nanggugulo?” tanong ko habang napadpad na ako sa dulo nung coffee table.

“I won’t be a bother,” sabi niya habang nilalabas iyong gamit niya. Napa-angat iyong kilay ko habang nilalabas niya iyong—

“Ano ’yan?” tanong ko dahil may mga kung anik-anik pa siyang nilalabas. Samantalang ako, literal na libro lang ang nasa harapan ko. May mga ganyan pa palang kaartehan si Mayor!

“Bookstand,” sabi niya.

“Importante ba ’yan?”

“Makes reading easier,” sabi niya tapos may nilabas na naman na pencil case. Napa-awang iyong labi ko nang buksan niya iyon at ang daming highlighter! Lakas maka-high school!

“Daming cheche-bureche,” sabi ko.

“It helps, okay?”

“Na maging coloring book ’yang libro?”

“There’s a designated color for everything. It just helps with easier scanning,” sabi niya.

Nagkibit-balikat ako. “Okay. Sabi mo, e.”

Bumalik ako sa pag-aaral. Kung titignan siguro kaming dalawa ay sobrang weird kasi parang wala man lang akong kagamit-gamit habang itong katabi ko e mukhang suki ng National Bookstore. Tahimik akong nagbabasa nang may reklamo na naman ’tong isang ’to.

“How is that studying?” biglang tanong niya.

“Inaano ba kita?”

“You’re literally just flipping through the pages.”

“E naiintindihan ko naman binabasa ko.”

“It’s that Eidetic memory, isn’t it?”

“Hotdog,” sagot ko. “Eidetic ka d’yan. ’Wag mo na nga ako pansinin. Mag-aral na lang tayong parehas,” dugtong ko pa.

Pero si Nikolai ay mabilis na kinuha iyong libro mula sa akin.

“Article 3?”

Napa-irap ako. “Ignorance of the law excuses no one from compliance therewith.”

“Article 10?”

“In case of doubt in the interpretation or application of laws, it is presumed that the lawmaking bodies—”

“Body.”

Umirap ako. “Bakit ba g na g ka? E sa mabilis akong magkabisado?” sagot ko sa kanya sabay hablot nung libro. Ang hater nito masyado!

Hinawakan niya biglang iyong mukha ko at saka naka-titig nang mabuti sa akin. Nilakihan ko siya ng mga mata. Sabog nitong si Nikolai ngayon! Ano ba’ng problema nito?

Binibilang ko iyong segundo.

Grabe naman maka-titig ’to!

Mabilis akong lumapit tapos hinalikan na lang siya. Na-stress ako sa pagtitig, e! Akala mo inaalam pati mga kasalanan ko nung kinder ako!

“Wag ka na maiinggit,” sabi ko sa kanya. “Mayaman ka, matalino ako, ganon talaga. ’Di pwedeng nasa ’yo lahat,” sabi ko tapos tinapik ko iyong pisngi niya bago ako bumalik sa pag-aaral.

“Jersey—”

Pagharap ko sa kanya ay mabilis niya akong hinalikan. Medyo nanlaki iyong mga mata ko sa pagka-bigla.

“You kissed me earlier.”

Hinalikan ko siya. “Ano ’to? Gantihan?”

Hinalikan niya rin ako. “Olho por olho.”

Pinanliitan ko siya ng mga mata. “Ukinam,” sabi sa kanya kasi pino-Portuguese na naman ako! Simula nung pumasok ako sa law school, minsan nagsasalita siya niyang alien na salita niya. Guma-ganti ako at nag-Iilocano din ako. Pero kadalasan minumura ko lang siya doon kasi malay ko ba sa sinasabi niya.

Kapag ako napikon dito, mag-aaral na rin ako ng Portuguese, makita niya.

Tumawa siya. “Fine, let’s just study,” sabi niya at saka bumalik siya sa pag-aaral. Tumingin ako sa orasan. 9:30 pa lang pala.

“Wala ka bang recit or quiz?”

“Off deck,” sabi niya.

“Ah, okay,” sabi ko. Tumingin siya sa akin at mabilis na nanlaki ang mga mata niya nang makita niyang hinubad ko iyong t-shirt ako. I mean, ala-una pa naman iyong klase niya! Saka ’di naman siya nag-aaral at kinu-kulit niya lang ako.

“What—”

“Bilis na,” sabi ko. “Kanina pa ako nag-aaral. Deserve ko ng premyo.”

Direktang naka-titig siya sa mga mata ko. “You really weren’t kidding when you said you don’t wear a bra,” sabi niya habang naka-tingin sa akin na topless. E nasa condo lang naman ako! Saka malay ko bang dadating siya. Saka proud naman ako sa boobs ko.

“May bra ako sa school—”

Pero hindi ko na natapos iyong sasabihin ko nang mabilis akong sunggaban ni Nikolai. Natapos din ang tagtuyot.

---

Sinusuot ko iyong t-shirt ko habang inaayos na ni Nikolai iyong buhok niya. Sayang nasuot niya na iyong t-shirt niya! Gusto ko sanang i-trace iyong tattoo kaso baka ma-weirduhan siya kapag ginawa ko iyon.

“Papasok ka na ba?”

“You want me to enter you—”

“Ang bastos mo ngayon,” sabi ko sa kanya habang pilit ko pa ring sinu-suklay iyong buhok ko na kanina pa niya sinabunutan. Tsk. Feel ko tuloy ang dumi-dumi na ng carpet ko! Tamad pa naman ako magvacuum! “I mean, papasok ka na sa school? Hintayin mo na ako. Gagayak lang ako. Pasabay na.”

“Why? Your class is at night, right?”

“Oo, pero tambay na lang ako sa library.”

“Just study here.”

“E ayokong magcommute,” sabi ko saka tumayo agad ako at dumiretso sa CR para maligo. Feel ko ang lagkit-lagkit ko. Napaka-sobra naman kasi niyang si Nikolai! Bakit sa boobs ko tinutok? Parang tanga!

Mabilis lang akong naliligo talaga pero binagalan ko dahil baka ma-judge na naman ako nitong hinayupak na ’to na wala akong hygiene. Kapal-kapal niyang sabihan ako na walang hygiene e dini-dilaan niya nga bawat parte ng katawan ko. Sino mukhang tanga sa amin ngayon?

Naka-suot lang ako ng puting fitted pants at saka black na fitted blouse. Feel ko OP na naman ako sa outfit ng mga classmates ko, pero ano’ng magagawa ko? Alangan namang bumili ako ng office uniform para lang maka-sunod sa kanila? E ’di mas mukha akong tanga non?

Nagblower lang ako ng mabilis sa buhok ko. ’Di na ako nagmake-up dahil tiwala naman ako sa ganda ko. Kinuha ko lang iyong bag ko tapos sinigurado na nandoon iyong ID, susi, wallet, at cellphone ko.

“Okay na ko,” sabi ko sa kanya.

“I’ll just drop you off in a coffee shop,” sabi niya habang tuma-tayo at kinu-kuha iyong bag niya.

“Wala akong pambili ng kape,” sagot ko. Ang mahal kaya nung libro tapos may bayad pa sa condo, kuryente, tubig, internet—ang hirap maging adult, ha! Daming bayarin!

Huminto si Nikolai tapos ay nilabas iyong parang lalagyan ng cards niya. Akala ko e bibigyan niya ako ng credit card pero medyo kumunot ang noo ko nang bigyan niya ako ng ibang card.

“Just charge your coffee there,” sabi niya sabay abot ng Starbucks card.

“Seryoso ka?” tanong ko habang hawak iyong card niya.

Tumango lang siya tapos ay nagpa-tuloy sa paglalakad. Kunut-noo na sumunod ako sa kanya. Ano ba ang meron sa library at ayaw niya akong pag-aralin doon?

Sumakay na kami sa Jeep ni Nikolai. Tahimik lang siyang nagda-drive at naka-titig lang ako sa kanya kasi medyo weird siya ngayon. Hindi siya nagsalita hanggang huminto siya sa harap nung coffee shop.

“Thanks sa kape?” naguguluhang sabi ko habang tinatanggal iyong seatbelt ko. “Good luck sa class mo.”

Mabilis akong bumaba. Pumasok ako sa loob ng coffeeshop at saka ko lang nakita na umalis iyong sasakyan niya. Ang weird ng isang ’yon… Masyado atang nasarapan sa akin kaya naging ganyan.

---

Nasa isang gilid lang ako at nagbabasa nang may marinig akong tumawag sa pangalan ko. Napa-kunot ang noo ko nang makita ko si Bentley sa harapan ko.

“Uy!” sabi ko sa kanya. In fairness naman dito e sinendan talaga ako ng files! Nagamit ko na siya sa Crim class. Tama nga siya na nandoon lang din iyong mga tanong ni Atty. Mercado. Share ko rin kaya sa mga classmate ko? Pero nakaka-hiya, baka sabihin bida-bida ako. Concerned lang naman ako kasi medyo marami sa kanila hindi nakaka-sagot. Gets ko naman kasi may mga trabaho rin sila.

“Pwedeng maki-upo?”

“Sure,” sabi ko kasi may space pa naman. “Ano’ng class mo ngayon?”

“Transpo,” sagot niya. “You?”

“Persons.”

“Galingan mo,” sabi niya. “You’ll encounter that subject sa future subjects.”

“Thank you,” sagot ko. Buti pa ’to nagbibigay ng useful tips. Si Nikolai lagi lang akong tinatanong ng articles para masigurado na maayos nga iyong memory ko.

“If you have any question, feel free to ask me. Tahimik na ako. Mag-aaral pa rin ako, e,” natawang sabi niya. Nginitian ko lang siya tapos ay sabay na kaming nag-aral.

Feeling ko nga ako iyong weird dahil kahit itong si Bentley ay maraming ballpen at highlighter. Dahil inggitera ako ay bibili nga rin ako kapag nakuha ko na iyong sweldo ko sa bar.

Bandang alas-cinco ay tumayo ako para pumunta sa CR. 6:30 pa naman iyong klase ko saka literal na walking distance lang naman iyong SCA. Kaya lang ay bago pa man ako maka-punta sa CR ay natigilan ako nang makita ko si Nikolai na nandoon sa isang gilid at nag-aaral. Agad ko siyang nilapitan.

“Kanina ka pa rito?” tanong ko sa kanya. Imbes na sumagot si gago ay sinamaan lang ako ng tingin at kinunutan ng noo. Tumingin ako sa paligid. Baka kasama niya iyong mga friends niya. “Saan sila Sancho—”

Natigilan ako nang medyo malakas niyang isara iyong libro niya.

“Sancho’s at school.”

“Ah… si Vito?”

“I’m not their babysitter.”

Napa-kurap ako. Kung babae ’to, iisipin ko na baka time of the month niya kaya napaka-arte. Nagtatanong lang naman! Malay ko ba kung nasaan iyong friends niya?!

“Okay…” sabi ko na lang saka umatras dahil mukhang badtrip si Nikolai. Baka nagisa sa recit o kaya nasigawan kaya wala sa mood. Iintindihin ko na lang kaysa mabadtrip din ako sa kanya. Sana pala ’di ko na lang nilapitan.

Pagbalik ko galing sa CR ay kinuha ko na iyong mga gamit ko.

“Punta ka na sa school?” biglang tanong ni Bentley.

“Oo. 6:30 class ko, e,” sagot ko. Mamaya pa sana ako aalis kaso si Nikolai badtrip.

“Sabay na tayo,” sabi niya at saka tumayo rin at inayos iyong bag.

Sabay kaming naglakad. ’Di ko na tinignan si Nikolai. Na-bokya kaya sa recit kaya ang attitude ngayon? Sabagay, deliks naman na talaga kasi graduating na siya. Kailangan maayos grades niya.

’Wag nga sana siya d’yan na attitude kasi narinig ko iyong barops mula kay Indie at balak ko sanang ibarops si Nikolai kung hindi siya aattitude d’yan.

Naghiwalay na kami ni Bentley dahil dumiretso muna ako sa CR at siya ay dumiretso na sa classroom niya. Habang naghuhugas ako ng kamay ay nagvibrate iyong cellphone ko.

‘I’ll pick you up after class?’

‘Yoko badtrip ka e.’

‘I know.’

‘Bokya ka ba sa recit?’

‘Bokya somewhere.’

‘Okay lang yan. Bawi ka bukas, mayor.’

‘Yeah I know. I’ll pick you up later?’

‘Okie. 9:30 labas ko.’

‘I’ll be waiting outside.’

‘Noted, mayor. Wag mo ko bubusinahan. Babatuhin ko yang sasakyan mo.’

‘It’s bulletproof. Do your worst.’

Napa-irap ako. Yabang talaga nito minsan! E ’di siya na naka-tira sa hotel at may bulletproof na sasakyan. Malakas talaga feel ko na iligal business nitong isang ’to, e. Parang hindi normal ang yaman niya.

‘Pisuhin ko na lang yung gilid.’

‘Whatever that is, please know that I actually love my car.’

‘Haha joke lang!!!!! Pero sige may class na ko.’

‘Good luck, Jersey!’

‘Thank you, mayor!’

Huminga ako nang malalim at saka dumiretso sa classroom. As usual, busy pa rin ang mga tao. Pati itong si Indie ay hindi ko maka-usap dahil sobrang seryoso sa binabasa. Palagay ko e marami na namang inutos sa trabaho niya kaya hindi magkanda-ugaga si gaga.

Nang dumating iyong prof namin ay nag-attendance lang at recit. Natawag ako nung bandang huli na. Nagtanong lang naman si Judge tungkol sa mga provision na nabasa ko na at saka mga case. E nabasa ko naman lahat saka naaalala ko iyong mga nangyari kasi interesting iyong mga kaso.

“Feel ko dapat nasa star section ka,” sabi ni Indie.

“Asa naman.”

“Ikaw lang palaging maayos recit,” sabi niya.

“Swerte lang.”

“Di bagay pa-humble.”

Tumawa ako. “Baka i-bash mo ako kapag sinabi ko na maliit na bagay lang, e,” sagot ko sa kanya. ’Di ko sinabi iyong tungkol sa Eidetic memory ko kasi baka feel niya unfair. E ano’ng magagawa ko? As if pwede kong papalitan utak ko?

“Ang gwapo nun,” sabi ni Indie nung nakita niya na nagngitian kami ni Bentley nung naka-salubong namin sa hallway.

“Saks lang.”

“Ay, ang ganda niya talaga.”

“I mean, okay naman siya.”

“Gwapo kaya.”

“Saks lang.”

“Taas ng standards, ah?”

“Gusto mo makita kung ano ang gwapo para sa akin?” tanong ko at mabilis siyang tumango. Tinuro ko sa kanya si Nikolai na naka-sandal sa Jeep niya habang seryosong hawak iyong cellphone niya. “Ayan ang gwapo,” dugtong ko habang naramdaman ko na nagvibrate iyong cellphone ko.

---

This story is 10 chapters ahead on Patreon x

Chapter 16

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG16 Chapter 16

“How was class?” tanong ni Nikolai habang nagmamaneho paalis sa school. Nagkibit-balikat ako. Gusto kong sabihin na okay lang kasi naka-sagot naman ako, kaso parang hindi okay iyong part na meron akong classmate na nasigawan. Nagegets ko iyong point ni Atty na responsibilidad naming mag-aral kasi choice naman daw namin na mag-enrol sa law school… pero gets ko rin si Ate girl dahil nakita ko siya kanina sa labas na kausap iyong boss niya ata na may biglang pinaayos sa kanya. Kaya imbes na mag-aral siya kagaya nung mga classmates namin, nandun siya sa labas at nagta-type ng kung anu-ano sa laptop niya.

Kung magkatabi lang sana kami, e ’di binulungan ko na siya ng sagot.

“Tingin mo ba nagtatanim ng sama ng loob mga prof?”

“Huh? Why?”

“Wala lang…”

“Did you get shouted at?”

Umirap ako. “Abang na abang ka sa downfall ko?” sabi ko sa kanya at tinawanan lang ako. Pasalamat siya ang yummy nung braso niya habang nagmamaniobra nung steering wheel. “Pero kebs lang naman kung nasigawan ngayon, ’di ba? ’Di naman ’yan dadalhin ng prof hanggang bigayan ng grades?”

’Di ko alam bakit masyado akong affected. Siguro kasi naranasan ko rin iyong gipit sa pera. Swerte ko lang ngayon dahil nakilala ko si Nikolai… pero naranasan ko rin iyong punto na walang-wala ako… na hindi ko alam kung saan ako huhugot ng pangkain ko…

Gets ko si ate na pilit pinagsasabay iyong trabaho at law school. ’Di rin naman kasi talaga biro iyong tuition sa SCA. Siguro kahit sa ibang law school din. Kasi libro pa lang, mapapa-aray na iyong wallet mo.

“I’d like to say that everything’s professional… but some profs have biases. So, I really don’t know.”

“Grabe, mambabagsak sila dahil lang ’dun?”

“Yeah. I mean, sometimes, they say professors use the ‘dart method.’”

“Seryoso?” tanong ko. Grabe… kahit sa law school may ganon? Akala ko nung college lang kasi pumapasa kaya ako kahit ’di ako puma-pasok. Ewan ko. Magic lang.

Nagkibit-balikat siya. “Who knows? It’s not as if they’re very transparent with the grading system,” sabi niya. “What prompted you to ask this?”

Sumandal ako sa upuan at nagbuntong-hininga. Kinwento ko sa kanya iyong ganap kanina. Medyo naawa talaga ako kay Ate girl kasi grabe nasigawan talaga siya. Nung una ay good mood pa si Atty tapos biglang may hindi naka-sagot. Tapos meron ulit na hindi. Nung time na niya, ayun, parang bulkan na sumagot si Atty at kung anu-ano na ang sinabi.

“Sayang kung katabi ko siya, nabulong ko sana iyong sagot…” sabi ko. E tinatanong lang naman ni Atty iyong requisites. Konti lang naman.

“Seriously?”

Tumango ako. “Bakit naman hindi? ’Di naman ika-tataas ng grades ko iyong pagbaba ng grades nila,” sagot ko. Nung college kaya kahit epal mga classmates ko, mga makakapal mukha kapag mangongopya sa akin. Kebs lang. Sila pa rin naman ’di matututo kapag kinopya lang nila at hindi pinag-aralan. Choice nila ’yan.

“Right…”

“Bakit?” tanong ko kasi parang ’di siya agree sa sinabi ko.

“I mean, it’s nice and all, but sometimes, school cuts off the bottom 10 from the section. So, even if you pass, if you’re part of the bottom, you’ll still be kicked out. So, their grades matter.”

Napa-tingin ako sa kanya. “Seryoso?”

“Not verified, but I think it’s true. When we started, we’re around a thousand, I think? Now that we’re graduating, we’re only 150.”

Napa-awang ang labi ko.

Ang lala.

“I mean, some voluntarily left, some were kicked out.”

“Umalis sila?”

“Yeah.”

“Bakit?”

“Maybe law school’s not for them?”

“Kasi mahirap?”

“Maybe.”

“E bakit ikaw nahihirapan pero nandun pa rin?”

Sinamaan niya ako ng tingin. “Hey, I’m not an idiot.”

Tinawanan ko siya. “Wala akong sinasabi, ah!”

“I may not have your Eidetic memory—”

“Kahit wala akong Eidetic memory, mas ma-diskarte pa rin ako sa ’yo, noh,” sabi ko sa kanya habang naka-cross arms. “Saka wala akong sinabi na bobo ka! Sabi ko lang puro ka reklamo.”

“Hey, I only complain but I still do the work.”

“Oy, hindi, ah! Nung nagcomplain ka na pagod ka na sa school, ’di naman ikaw nagwork. Ako kaya nasa taas—” sabi ko tapos bigla akong muntik na masubsob dahil sa lakas ng preno niya. “Leche ka! Papatayin mo ba ako?!” sigaw ko dahil bumilis iyong tibok ng puso ko sa ginawa niya.

Itong sasakyan talaga ni Nikolai ang papatay sa akin! Kung hindi sa sarap, sa busina, o sa pagpreno niya!

“Seriously…” sabi niya habang naka-tingin sa akin. Punyeta, sakto pala kami sa stoplight!

“Ano?”

Naka-tingin lang siya sa akin. Pinanlakihan ko siya ng mga mata kasi ayan na naman siya sa tingin niya na parang pinagcoconfess ako sa mga kasalanan ko simula nung kinder ako.

“Nothing,” sabi niya at saka umiling habang ngumi-ngisi. “Just please decide on where you wanna eat.”

Mukhang tanga talaga ’to.

“Sa bar na lang,” sabi ko. “May trabaho pa kaya ako.”

“They’ll be fine.”

“E ’dun na lang,” pagpilit ko. Nakaka-hiya kaya kila Clark at sa ibang staff. Wala na nga akong ganap doon, tapos umaabsent pa ako? Ganda na nga lang ambag ko, ipagkakait ko pa?

Pagdating namin sa bar, may mga tao na. Pagpasok pa lang naming dalawa ay kita ko na na mayroong mga babae na napa-tingin dito sa kasama ko. Hinarangan ko nga siya. I mean, wala akong balak jowain, pero ayoko pa rin na may ibang babae.

Magulo ako, bakit ba?

Kung lalandi siya, ’wag sa harap ko at baka magdilim ang paningin ko sa kanya.

Nauna si Nikolai na dumiretso doon sa office. Naiwan ako kasi nakita ko si Clark na naka-ngisi sa akin. “Ano na naman?” angil ko sa kanya kasi ma-issue ’tong tao na ’to.

Ngumisi pa rin siya habang nagsasalin ng alak sa shot glass. “Di ka talaga girlfriend, ah?”

“Chismoso ka.”

“E boyfriend mo nga?”

“Hindi nga.”

“Bakit parang galit?”

Umirap ako. “Manager mo ako, ah.”

Tumawa si Clark. “Manager… baka girlfriend ng boss.”

Sinamaan ko siya ng tingin bago ako umalis dahil baka mandilim din paningin ko rito kay Clark, e. Hobby niya na i-chismis ako kay Nikolai. E hindi ko nga boyfriend. Saka ayoko maging boyfriend. Oo, masarap si Nikolai. Sobrang sarap. Pero gusto ko friends lang kami. Advance kasi ako mag-isip at kapag iniisip ko na jinowa ko siya tapos nagbreak kami—

Puta, ’wag na lang.

Okay na ko sa friends.

Pagpasok ko sa office, nakita ko si Nikolai na naka-upo roon sa sofa tapos naka-pikit. Grabe… pagod na pagod na siguro ’to… tapos sinundo pa ako. Shunga talaga.

Lumabas ako tapos tumawag sa Jollibee at nagpa-deliver ng pagkain. Tumambay muna ako sa bar habang naghihintay kasi baka magising si Nikolai kapag nandoon din ako. Tapos nung ginu-gulo na ako ni Clark ay lumabas na ako para salubungin iyong Jollibee delivery dahil feel ko medyo malapit na.

Naka-tayo lang ako roon at yakap iyong sarili ko kasi medyo malamig na dahil gabi na. Naka-tingin lang ako sa kawalan. Minsan nakaka-relax din na naka-tingin ka lang sa wala… Kaso ang problema, minsan nagfa-flashback iyong mga walang kwentang nangyari sa naka-raan.

Tsk.

Talaga kapag naka-pasa ako, ipapa-tarpaulin ko iyong sarili ko tapos ipopost ko sa harap ng barangay hall. Parang mas lalong maasar iyong mga nagsabi sa akin na mabubuntis lang daw ako. Mas marunong pa sila e katawan ko ’to?

“Hey.”

“Bakit gising ka na?” tanong ko nang biglang nasa tabi ko na si Nikolai. Medyo gulu-gulo pa iyong buhok niya tapos halata mo sa mukha niya na kaka-gising niya lang. Humikab pa siya tapos ay nag-inat kaya naman nakita ko na naman iyang makasalanan niyang v-line.

“Just took a nap.”

“Humihilik ka kaya.”

“I don’t snore.”

“Paano mo alam e tulog ka nga?”

“How did you know e we don’t do sleepover?”

Natawa ako. Ang conyo, leche!

“Sleepover ka d’yan. Boyfriend ka ba?”

Umirap siya. “I don’t snore.”

“Nagsnore ka kaya. Ganito, oh,” sabi ko tapos ginaya ko iyong tunog ng baboy tapos sobrang sama ng tingin sa akin ni Nikolai. Tawa lang ako nang tawa sa kanya kasi depensa siya nang depensa na hindi daw siya humi-hilik. Akala mo naman katapusan ng mundo kung humi-hilik siya!

“I don’t snore,” sabi niya ulit.

“Naka-move on na ako,” sagot ko sa kanya kasi nasa likod na kami ng sasakyan niya. Binuksan iyong likuran nung Jeep niya tapos naka-upo kami roon habang kuma-kain ng Jollibee.

“But I don’t snore.”

“E ’di hindi.”

“I really don’t snore.”

“E ’di hindi na nga.”

“Sleepover and I’ll prove to you that I don’t snore.”

Siniko ko siya. “Sabihin mo na lang na gusto mo akong maka-tabi matulog. I don’t snore ka pa d’yan,” sabi ko sa kanya habang tina-tawanan siya.

“Do you wanna sleepover?”

“Sabihin mo muna gusto mo ako maka-tabi matulog,” pagtukso ko sa kanya kasi alam ko naman na ’di niya sasabihin. Siya kaya nagsabi sa akin na ayaw niya naman ng jowa dahil busy siya sa school. Dati gets ko naman… kaso ngayon na nasa law school na rin ako, gets na gets ko na. Sobrang dami kaya ginagawa.

“Do you wanna sleepover?” ulit niya

“Sabihin mo muna—”

“Nah.”

“E ’di nah ka rin.”

Umirap siya. “Just concede and say that I don’t snore.”

“Gusto mo talaga akong marinig magsinungaling, ha?”

“Fine, I wanna sleep beside you. Happy now? Will you sleepover now?” sabi niya nang mabilis kaya muntik ko na mabitawan iyong hawak kong burger. Leche ’to!

Napa-kurap ako.

’Di ko expected ’yun, ah.

“Okay, fine,” sagot ko nang maka-bawi ako.

Napa-kurap din siya. “What?”

Umirap ako. “Pahiram boxers at t-shirt. Saka dapat may kape na ako paggising ko,” sabi ko tapos ay nagpa-tuloy ako sa pagkagat ko sa burger ko. Ramdam ko pa rin na naka-tingin siya sa akin. “Alam ko maganda ako. ’Wag mo na akong titigan—perfect ako sa lahat ng angle.”

Natawa siya at marahang napa-iling. “Only you, Jersey…”

“Honest lang. Maganda talaga ako.”

“The audacity.”

“Alangan namang sabihin kong panget ako? False humility naman ’yun,” sabi ko sa kanya. “Saka bakit? Hindi ba ako maganda?” tanong ko sa kanya habang naka-arko ang kilay ko.

Tumingin sa akin si Nikolai at marahang umiling habang naka-ngisi. “Such confidence.”

“Sabihin mo muna maganda ako.”

“Maganda ka.”

Natawa ako.

“Conyo.”

“At least I try.”

“Ilang taon ka na rito sa Pilipinas, baluktot pa rin ’yang dila mo. Tumu-tuwid lang ba ’yan kapag—”

“Oh my god.”

Tumawa ako dahil mukhang stressed na siya sa akin. Kinulit ko lang si Nikolai hanggang sa maubos namin iyong order ko. Tapos ay tumambay kami sandali sa bar pero umalis din kami ng bandang ala-una.

“Jersey,” sabi niya habang naka-hinto kami sa stoplight.

“Do I drive straight or turn right?”

“Ha?”

“Will you sleepover or will I drive you to your condo?”

“Sabi mo doon ako sa ’yo?”

“Yeah, I was just kidding.”

“Weh?”

Nagkibit-balikat siya. “If you wanna sleepover, it’s totally fine. But if you wanna go home, just say it and I’ll turn right.”

Tumingin ako sa kanya.

Bakit kasi wala akong ibang friends?

Tumingin ako sa labas. “Turn right,” sabi ko habang napa-buntong hininga ako. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 17

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG17 Chapter 17

Ang bilis lang pala talaga ng panahon kapag busy ka. Parang kaka-simula ko lang nung law school nung isang araw tapos ngayon, midterms ko na?! Ang lala!

“You need help?” tanong ni Nikolai. Nandito na naman siya sa bar. Ewan ko ba d’yan kung bakit laging nandito. Leche kasi si Clark laging sinasabi sa akin na dati naman daw ni hindi nagpapa-kita si Nikolai dito. Pakielam ko ba. Sarap talaga sipain ni Clark minsan, e. Daming alam.

“Kebs na,” sagot ko sa kanya habang inaayos iyong mga gamit ko. Kaka-dating niya lang sa bar. May exam ako ng ala-sais. Balak ko sanang pumunta nang maaga sa school para chumismis sa mga classmates ko. Okay naman pala sila. Mga mababait pero ’di kami masyadong close kasi busy talaga sila. Iyong ibang block lagi ko naririnig na nag-iinuman pero sa block namin, hindi talaga kasi busy ang mga tao sa trabaho nila tapos iyong iba pa may pamilya na.

“It’s your midterms, right?”

“Crim first exam ko,” sagot ko nang matapos ako sa paglalagay ng gamit ko. Maaga akong nandito sa bar kasi tahimik. Nakaka-tulog kasi ako sa condo. Na-realize ko na hindi porke mabilis akong magmemorize ay makaka-lusot na ako sa law school. Hindi naman puro enumeration ang tanong—mas marami sa analyzation. So, wala pa ring kwenta kahit kabisado ko kung hindi ko naman naiintindihan iyong binasa ko.

Tumingin ako sa kanya. “Una na ko, ha? Kukuha pa akong exam permit,” sabi ko sa kanya. Last week pa available pero tuwing dumadating kasi ako sa school, sarado na iyong admin’s office. Mahigpit pa naman sa SCA. Mamaya hindi ako makapag-exam, e.

Ngumiti ako kay Nikolai bago ako nagmamadaling lumabas. Dahil ayokong ma-haggard ngayon dahil may exam ako ay tumayo ako roon at naghintay ng taxi. Malapit lang naman iyong school kaya okay lang. ’Di naman ako magastos. Ang gastos ko lang ay iyong condo, mga bills, saka mga kailangan sa school. Hindi naman ako matakaw kaya kebs lang gumastos sa ganito minsan.

“Hey.”

“Uy,” sabi ko nang may humintong sasakyan sa harap ko. Tatakbo na sana ako palayo dahil malay ko ba kung kidnapper siya. Ganito iyong nabasa kong kaso sa crim, e—iyong Mayor na nagpa-kidnap ng babae tapos ni-rape. Alam mo ’yun? Ininterview mo lang naman iyong mayor para sa school paper, nagandahan sa ’yo, tapos pina-kidnap at ni-rape ka pa?

Minsan may mga tao na hayop talaga, e.

“Pa-school ka?” Tumango ako. “Dun din ako, e. Sabay ka na,” sabi ni Bentley. Dahil ayokong ma-haggard ay sumabay na ako sa kanya. Maigsi lang naman iyong byahe saka okay naman si Bentley. I mean, ’di naman kami friends talaga so ’di ako iyong tiwala talaga sa kanya.

“Mamaya pa exam mo, ah,” sabi niya.

“Oo nga. Exam mo na in 30 mins. Ikaw ang late.”

Tumawa siya. “On time naman ako makaka-rating sa school. Bakit ang aga mo?”

“Kukuha pa akong exam permit. Sabi nila hindi raw makakapag-exam kapag wala, e.”

“Sus, maniwala ka sa ganon. Kung bayad naman tuition mo, ano’ng karapatan nila na hindi ka pag-examin?”

“Napaka-bad influence mo.”

Tumawa siya. “Kabado ka ba? First exam mo, right?”

Nagkibit-balikat ako. “Nag-aral naman ako. Bahala na si Lord.”

“Basta alam mo ’yung ALAC?”

“ALAC?”

“Iyong technique— answer if yes or no, give legal basis, apply the law, and then conclusion, “ paliwanag niya. Napa-awang iyong labi ko. “Usually ganyan. Although pwede naman na i-qualify mo iyong answer, pero lagi mong lagyan ng legal basis kung hindi, wala kang score.”

“Hala, salamat!”

Akala ko dati lalandiin lang talaga ako bi Bentley. I mean, mukhang nilalandi pa rin naman niya ako at… yeah, minsan nilalandi ko rin siya. Wala lang. Bored lang ako. Pero in fairness naman sa kanya ay marami siyang nabibigay na tips talaga sa akin.

“No prob,” sabi niya habang nagpapark na kami sa harap ng school. “After exams, if wala kang plano, we’re throwing a party. You should come.”

Ngumiti ako sa kanya. “Try ko.”

“Alam ko ’yang ‘try ko’ e.”

Tumawa ako. “Try ko nga,” sabi ko sa kanya. Ayoko lang mangako kasi mamaya hindi ko naman magawa. E ’di umasa pa siya. At least dito pumunta man ako o hindi, wala akong atraso.

Nagpasalamat ulit ako kay Bentley bago ako lumabas tapos dumiretso na para kunin iyong exam permit ko. Nagpasalamat ako bago dumiretso doon sa mga upuan sa labas nung chapel. Naka-upo ako roon at tahimik na nagbabasa ng codal nang biglang magtext si Nikolai.

‘Can I call?’

‘Bakit?’

‘Just wanna tell you something but if you’re busy I can just text it.’

‘Okay.’

Wala pang ilang segundo ay tumawag na si Nikolai. Tumayo ako at iniwan iyong gamit ko roon sa upuan. Medyo marami kasing nagbabasa at ayokong maka-isorbo sa kanila kapag nagsalita ako. Naglakad ako papunta roon sa may fountain.

“Ano’ng meron?” sagot ko sa tawag niya.

“You were in a hurry earlier. I don’t know if your professor already discussed this but when answering, there’s this technique called—”

“ALAC?”

“Yeah. So, your professor discussed and gave you tips on how to answer?”

Naupo ako roon sa may gilid ng fountain. “Sinabi ni Bentley kanina,” sagot ko sa kanya. Naka-bilang ako hanggang limang segundo bago nagsalita si Nikolai mula sa linya niya.

“Did he also tell you that you should be reading the cases again?”

“Ano?”

“He didn’t tell you?”

“Ano’ng sa case?”

“Did he tell—”

“Ano nga iyong sa case?” nagmamadaling tanong ko kasi isang oras na lang ay exam ko na. Naglakad ako pabalik doon sa pwesto ko at saka tinignan iyong bag ko kung dala ko ba roon iyong printed copy ko sa mga kaso. Hindi ko pa kasi nababasa lahat. Alam ko may Eidetic memory ako, pero ’di ko naman expected na napaka-rami kong babasahin! Literal na ’di kaya ng oras!

“Oftentimes, the questions on the exams are based on the cases assigned. The profs just tweak some of the facts, but if you read the cases, the jurisprudence included there would be the answer,” paliwanag niya. “Did you read the cases assigned?”

“Hindi ko natapos…” Shet. “Wait, punta ako sa library—”

“Send me the copy of your syllabus.”

“Ha?”

“I’m taking up CrimRev right now. I’ll just tell you the facts and jurisprudence.”

“Hoy, sabi ni Sancho pasang-awa ka raw sa crim. Baka ipahamak mo pa ako!” sabi ko kaya napa-tingin sa akin iyong mga tao. Awkward na nginitian ko sila bago ako lumayas doon dahil nagkakalat pa ako roon e literal na nasa likod ko iyong bahay ni Lord.

“What?!” mabilis na sabi niya. “And when did you talk to Sancho?”

“Ewan ko. May kinuha siya sa bar. Chumika lang ako.”

“What did you—” sabi niya tapos huminto. “I’ll fucking ask about that later. Just please send me the syllabus.”

“Bagsa—”

“Yes, I failed the midterms that’s why I studied my ass off during finals so that I’d pass,” mabilis na paliwanag niya. Medyo natawa pa ako kasi sobrang defensive ni Mayor. “My midterm grade was 42. I literally worked a miracle to pass that subject, okay.”

“Oo na.”

“I’m not bobo.”

“Walang nagsabi na you’re bobo.”

“Just send the syllabus, Jersey.”

“Oo na po,” sabi ko bago ko sinend sa kanya iyong syllabus habang naka-tawag pa rin kaming dalawa. Sa natitirang isang oras halos bago mag-exam ako ay kausap ko lang si Nikolai at kinu-kwento niya sa akin kung ano nangyari sa mga kaso. Ang cute niya magkwento kasi parang chismis lang sa gilid iyong mga sinasabi niya.

In fairness… magaling nga sa crim.

Bakit kaya halos bumagsak siya?

“Salamat,” sabi ko nang matapos kami. Limang minuto na lang bago magsimula iyong klase.

“No problem,” sagot niya. “Whatever happens, don’t leave a number unanswered. You’ll at least get 2 points for effort.”

Natawa ako. “Yes po, Mayor.”

“You want me to pick you up later?” tanong niya.

Kinuha ko iyong bag ko at naglakad na ako papunta sa classroom. “Wala ka bang class?”

“My midterms is next week.”

“Aral ka na lang.”

“It’s okay. I’m just here at the bar.”

“Baka maka-abala pa—”

“It’s okay,” sagot niya.

“Good luck,” biglang sabi ni Bentley kasi sakto na lumabas siya sa classroom. Second year kasi siya kaya mas nauna iyong exams nila. Kasabay niya iyong fourth years. Ngayon turn na namin na first years and third years.

“Thank you! Good luck din,” sabi ko sa kanya bago siya ngumiti at saka naglakad paalis. “Niko—” sabi ko tapos walang sumagot. Badtrip. Bina-baan ako ng tawag!

---

“LQ ba kayo?”

“Ha-ha. Funny ka na niyan?” sagot ko kay Clark at tinawanan lang ako nung epal. Kinuha ko iyong iniwan ni Nikolai na gamit. After nung tawagan niya ako nung Lunes ay hindi ko na siya nakita. Busy iyong tao dahil may exam din naman siya sa Lunes. Pero kahit na ganoon ay nag-iiwan siya rito ng mga reviewer. Pati may mga old exams ng SCA! ’Di ko nga alam saan niya nakuha ’to e tiga Brent siya!

Doon sa office ako nag-aral hanggang sa dumiretso na ako sa school. Last exam naman na. Jusko. ’Di ko akalain na mapapagod ako nang ganito! Iyong tipo na naupo ka lang naman at nagsagot pero pakiramdam mo ay nakipagdigma ka sa sobrang pagod mo!

Medyo feel ko kumain sa unli-rice pagkatapos nito. Pagod na pagod na iyong katawang lupa ko!

“Your exam is for 1 hour and 30 minutes,” sabi nung proctor bago kami nagsimulang magsagot. Bago ako nagsimula ay tinignan ko muna kung ano iyong mga exam. Inuuna ko kasi iyong mga essay kasi marami iyong points doon. Usually naman ay puro essay lang kaso sa exam ko ngayon ay trip din ng prof magpa-multiple choice kaya inuna ko iyong essay.

“Grabe, ang lala ni Sir!” reklamo ko kay Indie nang matapos kami sa exam.

“Scam talaga. Saang parte iyong madali?” sagot niya sa akin. Sabi kasi ni Sir sa amin ay madali daw iyong exam. Mama niya madali. Ang hirap kaya! Tapos ang dami pa! Nung bandang dulo ’di ko na maintindihan sulat ko sa paghahabol na matapos ko, e.

“Di ko natapos. Basta sinulat ko na lang letter C.”

Tumawa ako. “Gaga ka.”

“E kaysa walang sagot,” sabi ni Indie. “Papunta dito iyong hindi masyadong gwapo,” dugtong niya. Kumunot iyong noo ko dahil ’di ko gets iyong sinabi niya.

“Ano—” pero ni hindi ko natapos iyong sasabihin ko dahil biglang nasa harapan ko na si Bentley. “Uy, congrats! Tapos na exams.”

Ngumisi siya. “Thank you. You’ll come to the party?”

“Di ko sure…” sabi ko kasi sa totoo lang, gusto ko nang umuwi at saka matulog. Ganoong level iyong pagod ko.

“You sure? It’ll be fun. Para may makilala ka rin na tao from other blocks and years.”

Medyo natigilan ako.

Parang gusto ko na tuloy…

I mean, okay naman block ko pero wala akong maging friend doon kasi busy sila lahat sa buhay nila. Kahit si Indie masyadong busy sa buhay niya rin, e.

“Sige na nga… pero uuwi rin ako agad.”

“Ayun!” sabi niya na naka-ngisi. “I’ll text you the address. Just look for me when you’re there.”

Kumain muna kami ni Indie sa Inasal kasi hinatak ko siya. Literal na inubos nung Consti iyong energy ko. Kaka-stress!

“Punta ka talaga sa party?” tanong niya.

“Oo. Gusto mo rin?”

“Ayoko. Party ng frat ’yun, e.”

“Totoo?”

“Oo. Frat member kaya ’yung kausap mo,” sabi niya. “Wag ka na lang uminom. Saka ingat ka. Medyo maldita iyong ibang member ng soro na counterpart nila.”

Nakinig lang ako sa mga chismis ni Indie habang umoorder ako ng extra rice. Baka masuka ako doon sa sobrang busog ko. Sabagay, wala naman akong balak uminom. Basta makiki-friends lang ako tapos uuwi na ako.

After naming kumain ni Indie, umuwi muna ako sa condo para magpalit. Hassle naman kung pupunta ako sa party ng naka-school attire. Usual na suot ko lang sa school ay black pants at saka polo-shirt. Nagaya ko na ata iyong uniform ni Nikolai.

Tsk.

Aayain ko sana kaya lang busy for sure iyon sa midterms niya.

Nagsuot lang ako ng black leather shorts, iyong black Fendi shirt ni Nikolai na kinuha ko nung sinira niya iyong bra ko para fair, tapos black na block heels. Nagpa-bango lang ako tapos red na lipstick at naka-lugay na buhok. Maliit na bag lang iyong dala ko para sa pera at cellphone. Dumiretso na agad ako roon pagka-book ko ng masasakyan.

Pagdating ko sa party ay masama agad ang tingin sa akin nung isang grupo ng babae. ’Di ko na pinansin dahil sanay naman ako sa ganyan. As if naman gaganda sila kapag tinignan nila ako nang masama.

“You came!” agad na sabi sa akin ni Bentley. Hahanapin ko pa lang sana siya kaya lang ay mabilis niya akong nilapitan. Sabagay—literal na naka-tingin sa akin iyong table ng mga lalaki na pinanggalingan niya.

“Grabe ka kaya mangkonsensya.”

Tumawa siya. “You want beer?”

Umiling ako. “May tubig ba dito?”

“Yeah, let’s get you some water,” sabi niya tapos sinamahan niya ako. Kinuha niya ako ng tubig tapos ay pinakilala sa mga tao. May mga mababait naman pala na babae! Akala ko ay masama ang tingin nila sa aking lahat, e. Mababait iyong mga higher years na babae. Nagpa-kwento lang ako tungkol sa mga terror prof at kung anu-ano.

“So, nagsisisi ka ba?” Bentley asked nung mag-excuse ako sa group nung babae na kanina ko pa kausap.

“Gusto mo ba magthank you pa ako sa ’yo?”

Tumawa siya. “I mean, it couldn’t hurt?”

“Tss. E ’di thank—”

“I thought this is a party for law students—why is there a whore here?” agad akong napa-tingin sa pinanggalingan ng boses at parang binagsakan ako ng langit at lupa nang makita ko si Zach sa harapan ko. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 18

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG18 Chapter 18

“Are you okay?” tanong ni Bentley sa akin. Hindi ako maka-galaw. Naka-tingin lang ako kay Zach na masama ang tingin sa akin. Tangina nito?! Bakit ba trip na trip ako nito?! Nananahimik ako rito tapos bigla—

“What?” tanong nung kasama ni Zach sa kanya. Hindi na siguro nila ako tanda. Ang tagal na rin nun. ’Di ko alam kung ano’ng problema nitong hayop na ’to at ayaw akong tantanan. Hari ba siya ng Pilipinas?! Kailangan laging mapapagbigyan? Kapag inayawan, ganito na hindi ka tatantanan?!

“She’s the stripper—”

Kitang-kita ko iyong panlalaki ng mga mata ni Bentley sa tabi ko. Iyong pagpunta ng atensyon ng mga tao sa party sa akin.

Puta.

Sana hindi na lang ako pumunta rito.

Sana dumiretso na lang ako sa condo at natulog.

“Dude, she’s the one with Niko—”

“Hey,” biglang sabi ni Bentley sa tabi ko. “I’m sure you’re mistaken,” dugtong niya kina Zach.

Huminga ako nang malalim.

Hindi ko kinakahiya iyong dati kong trabaho dahil ginawa ko lang naman ’yun para mabuhay. Ang problema ko ay bakit pakiramdam ni Zach na may karapatan siya sa buhay ko? Na pwede niyang ipagkalat iyon? Tangina, sino ba siya sa tingin niya?! Kitang iba na ginagawa ko, e!

“So, ikaw ’yung bago niya? Dude, friendly advice—”

“Don’t call me dude, “ agad na sabi ni Bentley. “We’re not fucking friends.”

May mga lalaki ng nagpunta sa amin. Parang nagkaka-initan na iyong mga member ng frat. Mabilis akong lumayo dahil ayokong sumali sa gulo nila. Pumunta ako rito kasi gusto ko ng kaibigan. Gusto kong magkaroon ng kaibigan. Pero hindi yata talaga para sa akin. Kasi kahit saan ako pumunta, para akong sinu-sundan ng mga ginawa ko sa nakaraan.

Hindi naman sila kagaya ni Nikolai.

Hindi nila ako matitignan na parang… ako pa rin ’to.

Sigurado ako na kapag tumingin sila sa akin ngayon, ito na lang ang matatatak sa usapan nila—na stripper ako. O baka sa susunod, kapag kumalat ang balita, na pokpok na rin ako.

Iyon na lang ang makikita nila kapag tumingin sila sa akin.

Sana hindi na lang ako pumunta.

---

Umuwi na lang ako.

Natulog.

Pesteng buhay ’to.

Pilit akong tumayo nung may magulo sa labas na katuk nang katok. Sobrang sakit ng ulo ko dahil buong araw ako natulog. Naka-suot lang ako ng maluwag na t-shirt. Ni hindi na ako nakapagtanggal ng makeup kagabi sa sobrang pikon ko kay Zach. Gusto ko na lang matulog at isipin na hindi na nangyari ’yon.

Punyeta talaga siya.

Mabaog sana siya.

’Wag niya na dagdagan iyong lahi niya.

“Ano?” naka-simungot na sagot ko nang pagbuksan ko ng pinto si Nikolai. Alam ko naman na siya iyong nandito dahil wala naman akong inaasahan na bisita.

“Are you okay?” tanong niya.

Napa-irap ako.

Ang bilis talagang kumalat ng chismis.

Iniwan kong naka-bukas iyong pinto. Pumasok si Nikolai. Alam ko naman na may posibilidad na maka-rating sa kanya iyong nangyari dahil maliit lang naman ang mundo ng mga law students… pati magka-tabi lang iyong school namin.

Pero ako si gaga, umasa na baka lasing na iyong mga tao kagabi at hindi na nila maaalala pa iyong nangyari.

“Jersey—”

“Ayokong pag-usapan,” sagot ko as kanya.

Kasi baka sabihan niya ako na isa ’to sa mga posibilidad dahil pinasok ko iyong trabaho na ’yon. Alam ko naman. Pero tangina… kahit pagbali-baliktarin ko iyong mundo, wala pa ring karapatan si Zach na ipagkalat ’yon.

Sino ba kasi siya talaga sa tingin niya?! Kung may time machine lang talaga, bubulungan ko iyong tatay niya na iputok na lang siya sa kumot!

“Okay,” sabi niya. “Can I stay?”

Tumingin ako. “Bakit?”

“So that you’ll know that I’m here,” sagot niya habang naka-tingin sa mga mata ko. Bakit nga ba kasi talaga ako pumunta pa roon? Kailangan ko ba talaga ng maraming kaibigan? Nandito naman si Nikolai na kahit hindi ako kaanu-ano ay mas tinuring pa ako na tao.

“But if you wanna be alone, I’ll respect that,” sabi niya. “So… should I leave or should I stay?”

“Tsk. Oo na,” sabi ko tapos ay kinuha ko iyong cellphone ko at saka naupo sa sofa. Umorder ako ng pagkain. Ayoko sana sa Jollibee dahil hindi ko feel ngayon kaya lang ay naisip ko si Nikolai kaya doon na lang ako umorder.

“Baka naman matunaw ako niyan?” tanong ko nang ramdam ko na naka-titig siya sa akin. Kinuha ko iyong unan at saka pinatong sa mga hita ko dahil bigla akong na-conscious na isang manipis na t-shirt at panty lang ang suot ko sa harap niya. Bigla-bigla naman kasi siyang nagpapa-kita!

“How was the exam?”

“Okay naman.”

“Good.”

Napa-irap ako. ’Di ako sanay na ganito kami. Ang awkward. Ayoko ng ganito. Kaya naman pumihit ako paharap sa kanya.

“So, alam mo iyong nangyari kagabi?” tanong ko sa kanya.

“Just an hour ago,” parang guilty na sabi niya. Ramdam ko na mayroon pa siyang gustong idagdag kaya lang ay nagpipigil siya.

“Dito ka dumiretso?”

“Of course,” sagot niya.

“Mabuti naman.” Naalala ko lang kasi nung huling nagkita kami ni Zach… Kinabahan talaga ako nun… Akala ko ay kung ano ang gagawin ni Nikolai sa kanya…

Kung si Zach lang ay wala akong pakielam—kung mamatay iyong hinayupak na iyon ay hindi titigil ang pag-ikot ng mundo ko—pero si Nikolai? Sayang naman kung makukulong siya dahil lang sa asungot na ’yon.

Kumunot ang noo niya. “Why?”

Nagkibit-balikat ako tapos ay sumandal sa sofa. Niyakap ko iyong unan palapit sa dibdib ko. Niyukyok iyong mukha doon.

“Had I known earlier, I would’ve come sooner…”

“May exam ka, ’di ba?”

“I’m taking a break.”

Sumimangot ako. “Tapos kapag bumagsak ka—”

“Hey,” parang na-offend na sabi niya.

Natawa ako. “Joke lang.”

“So, you’re in the mood to joke now?”

“Umorder ako ng Jollibee,” sabi ko sa kanya. “Pagkatapos kumain, alis ka na.”

“You wanna be alone?”

“May exam ka.”

“I can study here so that you’ll have company?”

Umiling ako. “Okay lang talaga ako.” Hindi siya nagsalita at imbes ay tumingin lang sa akin. Pilit akong ngumiti sa kanya. “Ayos lang ako.”

Hindi naman sa iniisip ko na madidistract siya sa ganap sa buhay ko… pero may exam kasi siya. Saka graduating na siya. Alam ko kung gaano ka-importante iyon.

“Tell me again that you’re fine.”

“Bakit?”

“Because I’d like to believe that we’re honest with each other, so if you tell me that you’re fine, I’ll believe you and leave you alone.”

Napa-awang iyong labi ko sa mga sinabi niya. Grabe naman ’to! Bigla tuloy ako na-pressure!

“Kainis naman ’to!” sabi ko tapos napa-halukipkip ako. “Hindi ko alam kung ano talaga, okay? I mean, sanay naman ako sa mga lalaki na gaya ni Zach. Kung siya lang, wala talaga akong pakielam. Pero kasi—”

Natigilan na naman ako.

Parang biglang bumalik iyong nangyari dati.

Kung naka-rating kay Nikolai—

“Puta naman,” bulong ko sa sarili ko habang humihigpit iyong hawak ko sa unan. Tumingin ako kay Nikolai. Kita ko iyong pag-aalala sa mukha niya.

“God, I’m sorry, Jersey. I should’ve dealt with—”

“Wag ka ngang magsorry. ’Di mo kasalanan na fragile man ego ’yung epal na ’yun,” sabi ko tapos nanggigil na naman ako.

“Still—” Sinamaan ko siya ng tingin. “Fine. But what’s bothering you?”

Niyakap ko iyong unan at saka yumuko. Paano ako papasok nito bukas? Sigurado na kumalat na iyong balita…

Hindi ako nagsalita.

Hindi ko alam kung paano sasabihin.

Si Nikolai na nga iyong nagbayad ng tuition ko… tapos aarte pa ako? Ang kapal naman ng mukha ko kung hindi ako papasok dahil sa ganito…

“Iniisip ko lang na kung naka-rating sa ’yo, malamang kalat na sa school.” Huminga ako nang malalim. “Pero… ayos lang. Keri na ’to. Itutulog ko lang.”

Wala naman akong choice. Saka hindi naman siguro ganoon kalala? I mean nung sa lugar namin dati, grabe na nga ako pagchismisan nung mga matatanda doon kahit wala naman akong ginagawa talaga… Ngayon pa kaya?

Pero mga law students sila.

Pero… law student din si Zach.

Tangina, saan ako lulugar?

“If I don’t have an exam tomorrow, I would’ve ask you if you wanna go to the beach to unwind,” sabi niya.

“Tsk. Iyong exam mo! Nasaan na ba kasi iyong Jollibee—”

“Where do you wanna go tomorrow?”

“May pasok ako.”

“Professors don’t usually go to class right after the exam. It’s kind of like a mini-break.”

“Sure ba ’yan?” tanong ko kasi feeling ko si Nikolai iyong tipo na pariwara na estudyante na tipong nagpapa-kalat ng fake news na walang pasok.

Tumawa siya. “Why would I lie?”

“Aba malay ko sa ’yo.”

“Do you know how to drive?”

“Hindi. Pero kung oo, papahiramin mo ako ng sasakyan?”

“Sure, but not my Jeep.”

“Tsk. Damot.”

“I have lots of cars.”

“E ’yung Jeep ang gusto ko.”

Napa-irap siya sa akin. “What about… staycation?”

Napa-kunot ang noo ko. “Ano ’yun?”

“You’ll stay in a hotel and do fine dining and massage—things like that.”

“Tsk. Matutulog na lang ako rito,” sabi ko. Ang mahal kaya maghotel! Palibasa naka-tira sa hotel ’tong tao na ’to.

Tumayo ako nang magtext iyong driver na nasa lobby na raw siya nung building. Dumiretso ako sa kwarto para magsuot ng damit. Baka palayasin ako rito kapag bumaba ako na ganito ang itsura. Kebs lang naman sa harap ni Nikolai dahil ano pa ba ang itatago ko? Saka sa mukha ko lang naman siya naka-tingin palagi.

“Jersey,” pagtawag niya.

“Oh?” sagot ko habang nagsusuot ng bra.

“Whatever they might say, we don’t care about their wrong opinion, okay?”

Natigilan ako.

Napa-iling.

At napa-tawa.

“Okay, Mayor,” mahinang sagot ko bago dumiretso sa baba.

---

Sobrang… hindi ko kinaya si Nikolai! Dahil ayokong pumunta sa hotel keme niya para sa staycation, nagulat na lang ako kinabukasan na may pumunta na babae na magmamassage daw sa akin. At dahil mapagduda akong tao ay hindi ko pina-akyat si Ate sa unit ko. Talagang tinawagan ko si Nikolai. Malay ko ba! Mamaya akyat bahay ’yun, e!

At si gago, kung ayaw ko raw umalis sa unit ko, doon na lang daw ako magstaycation.

So, may pa-massage si Mayor, tapos nagpa-deliver din siya nung sosyal na pagkain na may cheese at kung anu-anong ham at crackers. Okay naman siya kaya lang ’di ako nabusog. Kung kilala niya talaga ako, sana steak pina-dala niya. Mahina talaga ’yun.

’Di ako pumasok ng isang linggo. Tama naman pala siya na walang puma-pasok na professor. Pero nung Sabado, lumabas na ako sa unit ko at saka dumiretso sa Brent. Huling araw ng exam nila ngayon.

Nandoon ako sa labas ng Brent. Naka-shades ako na malaki kahit gabi na. Pakielam ba nila. Mamaya kasi may makita akong epal dito.

Tahimik lang ako na naka-tayo doon.

“Let’s invite them na kasi.”

“You invite them.”

“Ugh. Ikaw na lang, Isobel. You invite them.”

“Bakit ako?” sagot nung isa. Grabe. Ang ganda nito?!

“Basta,” sabi nung isang babae. “You invite them. Make sure that Niko will come, please?”

“Anne, for the love of god, move on! First year pa lang tayo, crush mo na—”

Aba?!

Medyo torn ako kung magpapaka-chismosa ako o ano dahil mukhang mga ka-bloc ata ni Nikolai ang nandito. Pero mas nanalo ang pagiging chismosa ko. In fairness naman daw… hindi siya pina-tulan ni Nikolai at hindi siya pina-asa. Kung iba daw ’yan, malamang sinex na siya tapos goodbye na lang.

At least ako, sinex tapos sinex ulit.

Wala, e. Ganda lang talaga.

Napa-tigil ako sa pagpapaka-chismosa nang makita ko na palabas na ng gate iyong Jeep ni Nikolai. Agad na nanlaki iyong mga mata ko at saka pumunta ako roon. Ramdam ko iyong tingin sa akin nung mga babae. Malamang alam siguro nila na Jeep ’to ni Nikolai dahil bihira naman ang Jeep na nakikita ko.

At baka nagtataka rin sila kung bakit may magandang babae na lumapit doon.

“What—” nagtatakang tanong niya nang kumatok ako sa bintana. Bumagal kasi iyong takbo niya habang naghihintay na maka-labas sa kalsada.

“Pa-bukas nung pinto.”

Kahit takang-taka ay binuksan niya iyong pinto. Agad na sumakay ako roon at sinuot iyong seatbelt.

“What… is happening?”

“Tapos na exam mo, ’di ba?”

“Yeah.”

“Wala akong pasok.”

“Okay?”

“Tara na sa beach!” sabi ko habang naka-ngisi. “Deserve natin ’to, Mayor!”

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 19

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG19 Chapter 19

Tawang-tawa ako sa reaksyon ni Nikolai dahil parang gulung-gulo siya sa akin habang kuma-kanta ako ng mga Pinoy rap songs habang nagjojoyride kami. E kasi parang pagud na pagod siya sa exam niya. Baka maka-tulog. E sabi ko naman sa kanya kanina na ’wag na lang kami tumuloy kung pagod siya, e sabihin niya naman okay lang daw.

E sabi niya honest daw dapat kami.

E ’di maniniwala ako sa sinabi niya.

“What’s that song?”

“Kabet ’yan! Grabe ka! Fake Filipino ka talaga!” sabi ko nang hindi siya maka-sabay sa pagrarap ko. “Sobrang foreigner mo na nga tignan—mano ba naman na Filipino at heart ka?”

“Hey, my favorite food is Jollibee!” pagdedepensa niya sa sarili niya.

“Di sapat. Dapat alam mo ’yung theme song kapag may karaoke.”

“I don’t sing.”

“Ano ’yan? Puro gwapo? Walang talent?”

“So, you admit that I’m gwapo?”

Umirap ako. Fishing pa sa complement iyong isang ’to. Malamang alam niya na gwapo siya. I mean, ’di ba obvious?! Parang ang sarap kaya tumingin sa salamin kapag ganyan ang itsura mo—syempre alam ko kasi ang ganda ko rin kaya ang sarap tignan ng mukha ko sa salamin.

“Bilis na kasi—kabisaduhin mo na.”

“Don’t wanna.”

“Kill joy.”

“I’ll try to memorize the other song.”

“Ano’ng other song?”

“The one with the piano instrumental in the beginning? Sounds kinda like River Flows in You ?”

“Alin ba dito?” tanong ko tapos hinanap namin iyong sinasabi niya na kanta. Ang pinapa-tugtog ko lang naman ay iyong mga usual na kantahan ko kapag bored ako sa buhay—Kabet, Stupid love, Alaala—

“Ah! Ito ba?” tanong ko sa kanya habang pina-tugtog ulit iyong alalaala. Tumango si Nikolai. Tawang-tawa ako habang sinusubukan niya na magrap. “Boo! Walang talent!”

“Hey, you try rapping!”

“Kanina pa kaya?! ’Di ka ba nakikinig?!”

“I’m busy driving?”

“Di ka rin multi-tasker! My gosh!”

“I can multi-task,” sabi niya. “Remember when I was fucking you from behind and I was recalling the things I memorized for class?”

Biglang nanlaki iyong mga mata ko.

Grabe… It’s been so long. Nakaka-loka pala ang law school—wala na akong dilig-dilig. Ramdam na ramdam ko ang tagtuyot.

“Nikolai.”

“Yeah?”

“Wala kang jowa talaga?”

“Where is this coming from?”

“May narinig ako kanina sa school mo may babae ka raw.”

“What?” tanong niya bigla. Napa-tingin siya sa akin saglit. Kita ko iyong pagka-gulo sa mukha niya. “Who?”

“Jersey daw,” sabi ko tapos natawa siya. Sasabihin ko sana iyong babae kanina kaya lang naalala ko na siya nga lang pala ang may crush. Mamaya hindi pa alam ni Nikolai tapos binuko ko pa si Ate girl!

“Pero may nakita ako kanina na babae. Blockmate mo ata. Sino ’yun? Ang ganda, e.”

“Describe?”

“Matangkad tapos morena tapos black na black iyong buhok. Basta ang ganda niya talaga,” sabi ko. Gusto ko lang istalk! Baka may something sila ni Nikolai. Nakaka-paranoid naman kasi ’yang si Nick! Feeling ko kailangan ko mag-imbestiga palagi dahil mamaya, ’di ko na naman alam na kabit na pala ako! Kaka-trauma!

“I think you’re referring to Sob.”

“Blockmate mo?”

“Yup. Also, she’s Sancho’s crush since like forever—so if you have a crush on Sancho, think again.”

“Grabe! Maganda rin naman ako!” pagdedepensa ko sa sarili ko. Maganda iyong Sob, pero maganda rin naman ako! Flexible pa!

“I didn’t say that you’re ugly.”

“Wala akong sinabi na panget ako—sabi ko, maganda ako.”

Nagtalo lang kami ni Nikolai hanggang sa maka-rating kami sa La Union. Medyo na-guilty ako paghinto namin sa parking kasi parang pagod na talaga si Nikolai. Ni-stretch niya iyong leeg niya. Napagod na sa pagda-drive si Mayor.

Dumiretso kami papasok doon sa loob. Huminto kami sa parang reception.

“Room share or—”

“Sir, isa na lang po available,” sabi nung lalaki.

Tumingin sa akin si Niko. “You wanna share? Or we can go to another place.”

“Hindi, okay lang,” sabi ko. Kawawa naman ’to kung magda-drive pa ulit siya. Saka… okay lang siguro magsleepover kami. Ang dalang na rin naming magkita ngayong may pasok na ako. Kung busy ako, mas busy talaga siya. Graduating na siya, e.

Magkikita pa kaya kami kapag may trabaho na siya? Malamang mas magiging busy na siya nun.

Kinuha na ni Nikolai iyong natitirang kwarto. Dumiretso kami doon. Agad akong nahiga sa kama. In fairness, malaki naman siya.

“Ayaw mong mahiga?” tanong ko dahil alam ko na pagod na siya. Naka-upo lang siya doon sa may upuan malapit sa pinto. Naka-cross pa iyong legs niya. Arte talaga nito.

“You don’t like sleepovers, right?”

“Okay lang ngayon—no choice naman.”

“We should just find another place.”

“Arte naman nito. Ayaw mo ba akong katabi? Malinis kaya ako!” sabi ko kasi ang arte rin kaya nito. ’Di ko talaga malilimutan iyong sinabi niya dati na wala akong hygiene! “Mas madumi ka kaya kasi galing ka sa school? Fresh pa ako—kaka-ligo ko lang nung pinuntahan kita.”

Kita ko na natawa siya sa akin. Sinuklay niya pa iyong buhok niya.

“Let’s go to the beach,” sabi niya.

“Tulog ka muna. Pagod ka na, e.”

“No, I’m fine,” sabi niya. “Let’s buy some beer and sit by the shore.”

Dahil parang magandang idea iyon, agad na akong tumayo. Ready naman ako dahil alam ko na magbi-beach kami kaya naka-itim one piece bikini tapos pina-tungan ko ng white maong shorts. Si Nikolai lang naman iyong mukhang naliligaw dito dahil naka-Brent polo-shirt pa siya.

“Mukha kang ambassador ng Brent,” sabi ko.

“You dragged me here.”

“Naka-boxers ka ba? ’Yun na lang isuot mo.”

“You want me to walk around in my underwear?”

Natigilan ako. Sobrang lala pa naman ng itsura nito kapag naka-boxers lang! Kita lahat ng tattoo niya pati iyong v-line.

“Tsk. ’Wag na. Okay na ’yang suot mo,” sabi ko tapos dumiretso kami doon sa parang bar na may mabibilhan ata ng mga beer at pagkain.

“Ang dami namang tao…” kumento ko. Maraming nag-iinuman. Maraming mga nagku-kwentuhan.

“Jersey.”

“Hmm?”

“They’re from SCA.”

Napa-awang ang labi ko. “Kilala mo sila?”

“Not really… but the faces are familiar,” sabi niya. Tumingin ako sa kanya. Parang nag-aalala iyong itsura niya. “We can just go somewhere else?”

Hindi ako nagsalita.

Kumalat din kaya sa SCA?

Tumingin ako sa kanya at umiling. At saka ngumiti. “Dito na lang tayo,” sabi ko.

“Are you sure?”

Tumango ako. “Practice na rin ’to. Malay mo… nalimutan na nila?” umaasang tanong ko. Iyong trabaho ko… kung gusto ko mang ikwento, iku-kwento ko. Kapag gusto ko. Kapag handa na ako. Bakit ba kasi may epal na nangunguna?

Mukhang hindi convinced si Nikolai. Nauna na ako. Pero papasok pa lang ako ay naka-rinig na agad ako ng sipol mula sa table ng mga lalaki. Gusto ko sanang isipin na hindi para sa akin, pero kita ko na sa akin sila naka-tingin. Huminga ako nang malalim. Dumiretso. Bakit ako iyong mahihiya e sila ’tong mga gago na walang respeto? Bakit ako iyong mag-a-adjust?

Mga naturingang nag-aaral ng batas… tapos mga asal future-rapist.

Agad akong dumiretso doon sa bar. Umorder ng isang anim na beer para pampatulog dahil kahit ayoko, na-badtrip talaga ako. Medyo na-shock ako sa presyo nung beer?! Tumalikod ako para manghingi ng pera kay Nikolai nang manlaki iyong mga mata ko nang makita ko na nandoon na siya sa table nung mga lalaki na nambastos sa akin kanina. Agad akong nagpunta doon. Suma-sakit agad iyong ulo ko kapag naiisip ko na mapapa-away si Nikolai.

“Uy…” sabi ko habang naka-hawak sa braso niya. “Kunin na natin ’yung beer…”

Pero hindi siya nakinig sa akin. Hindi ko rin alam kung ano iyong pinag-uusapan nila dahil huminto sila nang dumating ako. Ang alam ko lang, seryoso na naka-tingin si Nikolai sa kanila at mukhang seryoso din iyong mga lalaki.

“Think about what I said,” sabi ni Nikolai sa kanila bago tumalikod at tumingin sa akin. Kita ko na sobrang seryoso ng mukha niya. Bigla akong na-guilty. Pagod na nga siya sa exam… pinagdrive ko… tapos biglang napa-away na naman siya…

“Did you order food?” biglang tanong niya. Hindi ako naka-sagot. Naka-tingin lang ako sa kanya. Bigla siyang ngumiti. “Don’t worry about them—they won’t bother you anymore.”

Tumango lang ako.

Tahimik lang ako nang kinuha niya iyong beer tapos nagbigay ng order para sa pagkain namin. Dumiretso muna kami sa beach habang hini-hintay iyong pagkain. Tahimik lang ako na naka-upo roon habang nakikinig sa bawat paghampas ng alon.

Kanina ko pa nararamdaman na naka-tingin sa akin si Nikolai. Gusto niya siguro akong tanungin, pero hindi niya alam kung saan magsisimula. Basta tahimik lang akong tumu-tungga nung beer.

Nang maubos ko iyong isang bote ng San Mig, at saka siya nagsalita. “Are you mad?”

“Hindi.”

“Why are you so silent?”

“Ano ba’ng sinabi mo doon sa mga lalaki?”

“Nothing.”

“Asaan na ngayon ’yung honesty kineme mo?”

Inubos niya rin iyong beer niya. “I just told them to fuck off.”

“Ano pa?”

“And introduced myself…” sabi niya na para bang may ibig sabihin iyon. Sino ba talaga ’tong lalaking ’to? Wala talaga akong masyadong alam sa kanya bukod sa mayaman siya, gwapo, mabait, at galit sa tatay niya.

“Are you mad with what I did?”

“Hindi. Pero ’di mo na sana ginawa.”

“Why not? They’re being assholes.”

Alam ko na sobrang ipokrito ko na sinabi ko sa kanya na proud ako sa trabaho ko tapos nagkaka-ganito ako dahil lang nalaman sa school iyong trabaho ko.

Pero ang punto ko talaga… kwento ko ’yun. Ako ang magsasabi kapag gusto ko. Tangina ni Zach na feeling niya pwede niyang ipagkalat iyon.

“First year pa lang ako. Ilang taon pa ako sa school.”

“I know. I’m sorry.”

“Pwede bang ’wag kang magsorry kapag ’di mo naman kasalanan?” medyo naiinis na sabi ko. ’Di ko alam kung bakit sa kanya ako nagagalit e wala naman siyang kasalanan. Baka kasi naipon na rin iyong inis ko. Isang linggo akong nagkulong sa condo habang iniimagine na tinu-tuhuran ko si Zach sa sobrang pagka-bwiset sa kanya.

Natigilan si Nikolai.

Gusto kong magsorry—pero hindi naman talaga ako sorry.

Ayoko lang na nagsosorry siya kung wala naman siyang kasalanan. Hindi naman ako nagvevent sa kanya para maka-rinig ng apology. Gusto ko lang na may nakikinig kapag nagrereklamo ako. Hindi ibig sabihin nung gusto ko na ihingi niya iyong mundo ng tawad sa akin.

“What do you want me to do?”

“Wala.”

“So just… let them harass you like that?”

“Nabuhay ako ng ilang taon na wala ka, okay? Kaya ko iyong sarili ko.” Nakita ko na napa-awang iyong labi niya. Tumingin ako sa kanya. “Hindi mo ako kailangang ipagtanggol, okay? Kaya ko iyong sarili ko.”

Nakita ko na umigting iyong panga niya. Pagalit na kinuha niya iyong bote ng beer at ininom iyon. Naka-tingin lang ako sa kanya.

“Hindi sa payag ako na gina-ganon lang ako… Syempre masakit kasi sino ba sila? Ano ba’ng alam nila? Pero alam mo? Mas mahalaga na alam ko sa sarili ko na wala akong ginagawang masama.”

Hindi pa rin siya nagsalita.

“Saka ’wag mo na akong alalahanin. Baka masanay ako,” pabirong sabi ko para mabawasan iyong bigat nung paligid. Ramdam na ramdma ko kasi iyong pagiging seryoso niya bigla.

“So what?”

“Ha?”

“So what if you’ll get used to it? It’s not like I’ll be gone.”

“Ga-graduate ka na.”

“I’ll graduate—I won’t die.”

“Magiging busy ka sa review.”

“The review center’s just minutes away from school.”

“E ’di kapag working ka na as lawyer.”

“I’m still gonna be in Manila.”

“Ano ba’ng point nitong usapan na ’to?”

“The point is that I’m not going anywhere.”

Parang tanga.

Bakit bumi-bilis iyong tibok ng puso ko?

Tangina talaga nitong si Nikolai.

“Napaka-hina mo talaga. Nalasing ka sa beer?” pag-iiba ko ng usapan. Agad akong sumubok na tumayo para sana bumalik na kami sa kwarto kaya lang ay napa-upo ulit ako nang hawakan niya iyong braso ko. “Ano ba—”

“Jersey, I like you.”

“Gago, lasing ka.”

“It’s fucking beer.”

“Weakshit ka kasi.”

Umirap siya. “I like you,” pag-uulit niya. Sinamaan ko siya ng tingin. Ano ba’ng trip nito! Ti-nry ko ulit tumayo, pero si gago ay hina-hatak ako paupo palagi.

“Gago, sex lang ’yan—”

“I had plenty of sex before you—they never made me feel this way.”

“Duh? Kasi magaling ako—”

“Can you please stop that?”

“Stop what?”

“Making light of the situation. I’m serious here.”

“Di bagay,” sabi ko pero seryoso lang siya na naka-tingin sa akin. Nag-iwas ako ng tingin. Doon ako tumingin sa mga alon sa harapan namin. Bakit bilog iyong buwan?! Kaya ba nagkaka-ganito ’tong isang ’to?!

“I like you, okay? And it pisses me to no end whenever they’d talk about you like that. Because they don’t know you and even if they know you, it still doesn’t give them the license to talk about you that way. It’s your life and you’re free to live it the way you want.”

Diretso akong naka-tingin sa harap.

Ramdam ko iyong pagtutubig ng mata ko.

Tangina nito, bakit biglang may pa-peptalk?!

“The sex is great, Jersey—but it’s not about the sex, I swear. I really like you… Please believe that.”

Tahimik lang ako at hindi nagsasalita. Ramdam ko na naka-tingin lang siya sa akin… baka naghihintay na may sabihin ako. Pero ano ang sasabihin ko? Kasi alam ko naman sa sarili ko na gusto ko siya—matagal ko nang alam. Kaya lang ayoko talaga sumugal.

Kasi paano kapag nagsawa na siya sa akin?

Wala na akong kaibigan?

Mabilis akong tumayo, patagong pinunasan iyong luha ko, at saka tumingin sa kanya at ngumiti. “Okay,” sagot ko bago naglakad diretso pabalik sa kwarto namin. 

---

This story is chapters ahead on Patreon x

Chapter 20

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG20 Chapter 20

Sinubukan kong matulog, pero hindi ako natulog dahil hinihintay ko na bumalik si Nikolai sa kwarto namin. Nang makita ko sa cellphone ko na alas-cinco na ng madaling araw ay nagpasya na ako na lumabas para hanapin siya. May konsensya naman ako! Mamaya kung ano na nangyari ’dun!

Bumalik ako doon sa pinag-iwanan ko sa kanya.

Nandoon pa rin siya.

Nakita ko na nadagdagan iyong bote sa tabi niya.

Naka-upo lang siya roon habang naka-unat ang mga paa, naka-tukod iyong isang kamay sa may likuran niya at may hawak na beer iyong isa. Naka-tingin lang siya sa mga bituin sa langit.

Tsk.

Bakit kasi ganon?! Bigla siyang magsasabi nang ganyan. Siya ’tong nagsabi sa akin dati na busy siya at wala siyang time sa mga ganyan, tapos siya rin iyong unang babawi. May katok talaga sa isip ’tong si Nikolai, e!

Naka-ilang buntung-hininga ako bago nagdesisyon na lumapit sa kanya. Tahimik akong naupo sa tabi niya. Ni hindi siya lumingon nang naupo ako. Ewan ko kung alam ba niya na ako ’to, o wala na talaga siyang pakielam. Gusto ko sanang kausapin para malaman ko kung lasing ba o ano, pero tahimik lang siya na naka-tingin sa harapan niya.

“Paano kapag nagsawa ka sa ’kin?” bigla kong tanong sa kanya. “Pwede ba ’yung break na tayo pero friends pa rin? Kaya mo ba ’yung ganon?” parang clown na tanong ko sa kanya. Malamang kapag nagbreak kami, kung magiging kami, malamang sa malamang ayokong makita ’yung pagmumukha nito.

Alam mo ’yun?

Mareremind ka nung nawala sa ’yo?

Magfa-flashback lahat nung memories—both goods saka ’yung mga panget?

Tapos… wala.

Mukhang tanga.

“Why do you always jump to breaking up?”

“E sa ganon naman talaga uuwi.”

“Do you have a time machine? Can you see the future?”

Gagong ’to—napaka-pilosopo bigla! Sarap bigwasan!

“Kunwari lang.”

“Fine,” sabi niya. “What if we really end up together? What then?”

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam ang isasagot. Kahit naman alam ko na gusto ko si Nikolai, never akong umabot sa punto na iniisip ko iyong future namin. Gusto ko siya… pero hanggang doon lang. Ayokong mag-isip nung mga bagay na imposible. Pinapaasa ko lang iyong sarili ko.

“Yung posible kasi.”

“Is it impossible?”

“Oo.”

“Why?”

“Kasi ikaw ’yan.”

Nakita ko na napa-tingin siya sa akin. Pero dumiretso ako ng tingin sa harap. Niyakap ko na lang iyong mga tuhod ko dahil nilalamig na ako, pero dapat mag-usap kami dahil ayoko naman na umuwi kami sa Maynila na ganito. Baka iwasan niya ako.

“Ikaw ’yan. Si Nikolai Ferreira. Mayaman. Gwapo. Mabait. Sino ba ako?”

“Jerusha Leigh Lorenzo,” mabilis na sagot niya. “The first woman I actually confessed to.”

Pagak akong napa-tawa. Tanginang ’to! Pinapa-iyak na naman ako! Time of the month ko na ba?! Bakit napaka-iyakin ko bigla?!

“Fine. Ikaw, okay lang sa akin, pero ano ang sasabihin sa ’yo ng mga kaibigan mo? Ng mga magulang mo? Ng mga kakilala mo? Ng mga—” Natigilan ako dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin. “Ano?” tanong ko dahil nailang ako bigla.

“I’m just waiting for you to finish listing down all the reasons why you can’t be with me, so that I can refute them one by one.”

Pinahid ko iyong luha ko. Tangina nito talaga! Kairita! Shokoy ata ’to! May ibang epekto iyong dagat!

“Marami namang iba d’yan, Nikolai—”

“I know that, but I only want you.”

“Sige, kung magiging tayo, paano kapag—”

“For fuck’s sake, why do you always jump at the end?”

“Kasi doon din naman papunta talaga—magsasawa ka rin sa akin.”

Ibinaba niya iyong bote na hawak niya at saka tuluyang humarap sa akin. “Jersey… why do you always think of the worst?”

Nagkibit-balikat ako. “Para ’di ako ma-disappoint.”

“Have I ever disappointed you?”

Hindi ako sumagot.

Kasi hindi pa.

Pero alam ko na dadating iyong panahon na oo.

“Jersey, I like you… and sometimes, I think that I love you,” malambing na sabi niya sa akin. Nagulat ako nang hawakan niya iyong kamay ko. Napa-tingin ako doon. Ang ganda tignan na hawak niya iyong kamay ko.

“I can’t see the future—I don’t know what will happen. I can’t promise you that we’ll end up together because you hate promises… but what I can actually promise is that I’ll love you and I’ll take care of you and I’ll never do anything to hurt you—at least, I won’t consciously decide on it. And I won’t just leave, I promise. And if I leave, I’ll explain why. Because you deserve that, at the very least.”

Pinahid ko iyong mga parang tangang luha na patuloy na bumabagsak. “So, sa tingin mo nga maghihiwalay tayo?”

“If it were up to me, no… but who knows?”

“So, maghihiwalay nga tayo?”

“Jersey, what do you want to hear from me?”

“Hindi ko alam,” sagot ko. “Kasi baka iwan mo lang din ako… paano na ako kapag ganon?”

Parang gago na talaga ako na umiiyak.

Tangina kasi, totoo pala iyong trauma?!

“Nung high school ako, may naging boyfriend ako… Mabait din siya sa ’kin kagaya mo… Lagi niya rin akong nililibre ng pagkain… Hina-hatid sa sakayan ng jeep… Tapos nung naging kami na—” Pinunasan ko iyong luha ko. “Syempre, gusto ko alam niya na mahal ko siya kaya binigay ko talaga lahat… Kaso—”

Hindi ako makapagsalita kasi dire-diresto na lang iyong pag-iyak ko. Tangina, parang bumalik ako nung high school! Akala ko tapos na ako sa ganito, pero hindi pala. Akala ko okay na, pero nandito pa rin pala.

“Bago siya grumaduate, hiniwalayan ako. Akala ko dahil ga-graduate na siya… pero narinig ko nung kausap niya iyong mga kaibigan niya na nilaspag niya na raw kasi ako…”

Tapos ang daming nanligaw sa akin.

Kasi bibigay daw agad ako.

Tapos payag daw ako sa kahit ano.

Kasi nga daw anak ako ng pokpok.

“Alam ko naman na hindi ka ganon… kaso paano kung oo?”

Minahal ko naman talaga iyong ex ko kaya nga sobrang nasaktan ako sa sinabi niya… pero paano kay Nikolai? Ganito pa lang kami pero grabe na iyong pinapa-ramdam niya sa akin. Paano kapag naging kami? Paano kapag nagsawa din siya? Saan ako pupulutin?

“Jersey, I can promise you that I’ll never do what he did to you.”

“Alam ko pero—”

“Jersey, I can tell you that I don’t give a shit what other people think about me choosing you because this is my life and I decide on how to live it. And as for my family and friends… if they’re my family and friends, they should want me to be happy… And you make me happy… So they have to accept that or they can seriously fuck off.”

Naka-tingin lang ako sa buhangin.

Ramdam ko iyong titig niya.

“Do you like me, too?”

“Di ba obvious?”

“I don’t want to be presumptuous,” sagot niya. “And you’ll soon learn in law that there’s a huge difference between explicit and implicit consent.”

Tumingin ako sa kanya. “Lecture na ba tayo?”

Napa-ngiti siya. Ginamit niya iyong isang kamay niya para punasan iyong luha ko. “All you have to do is trust me, Jersey. And I promise I won’t leave. Maybe I’ll just be a bit busy during BAR review, but I won’t leave. I’ll always be here. I’ll always be one call away. I’m always here for you… in case you haven’t noticed it yet.”

Huminga ako nang malalim.

“Kailangan ba tayo na agad? ’Di pwede na trial muna kasi baka magbago isip mo?”

Kumunot ang noo niya. “You’re not some product that I’ll test, Jersey. I hate that you think so lowly of yourself.”

Malungkot akong napa-ngiti. “Sorry.”

Umiling siya. “I’ll just make it my personal mission to make you feel better about yourself.”

“Paano ’yun?”

“I don’t know… but I’ll figure it out,” sagot niya ng may maliit na ngiti. “But if you don’t want to commit, then maybe we can date? But not exclusively?”

“Ano ’yun?”

“It means that you’re dating me, but you’re still free to date other people.”

“Ganoon ka rin?”

“Technically, yes, but I won’t.”

“Kasi… ako lang ang gusto mo?”

“Damn right.”

Napa-irap ako kahit kinilig ako. “So, okay lang kung i-date ko rin si Bentley?” pang-aasar ko sa kanya.

Napa-irap din si gago. “I really prefer that you don’t, but if you must… there’s nothing I can do.”

“Ayaw mo akong pilitin?”

“No,” sagot niya. “Because your decision matters.”

Napa-awang iyong labi ko.

Ang simple lang ng sagot niya pero—

Tao talaga ako sa paningin niya.

“Okay,” sabi ko.

“Okay what?”

Umirap ako. “Okay, tayo na,” sabi ko. Napa-ngiti agad siya. “Pero ayoko nung may ibang naka-sawsaw. Hindi tayo sawsawan ng fishball. Tayong dalawa lang dapat.”

Napa-kurap siya.

“It means… you’re my girlfriend?”

Umirap ako. “Wag ngang masyadong obvious na masayang-masaya ka.”

Tumawa siya. “I’m your boyfriend.”

“Mas trip ko pa rin iyong pagiging mayor mo, pero pwede na rin ang boyfriend,” sabi ko tapos ay agad niya akong niyakap. Medyo nabigla ako roon.

Hina-halikan ako ni Nikolai.

Pina-pat iyong ulo ko.

Pero hindi masyado sa yakap.

Iba pala sa pakiramdam ’to… iyon bang parang safe na safe ka?

“Thank you for changing your mind,” bulong niya sa akin.

’Sana hindi ka magsawa sa ‘kin,’ gusto ko sanang sabihin pero pinili ko na ’wag na lang. 

---

This story is 8 chapters ahead on Patreon x

Chapter 21

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG21 Chapter 21

Narinig ko iyong pagtawa ni Nikolai nang maghubad siya ng polo-shirt niya. Tumambay kami sa harap ng dagat hanggang sumikat ang araw. Nag-usap lang kami tungkol sa school, tungkol sa exams—pero hindi tungkol sa graduation niya kasi nga baka biglang grumaduate din siya bigla sa akin.

Grabe talaga?! Totoo ang trauma!

“Why so shy now?” tanong niya nung pantalon naman ang hinu-hubad niya.

“Ewan ko sa ’yo,” sabi ko tapos nahiga na ulit ako sa kama. Ako lang naman talaga ang prepared sa trip na ’to kaya may baon ako na extra na damit. Itong si Nikolai ay literal na wala pang tulog kaya ngayon pa lang siya matutulog. Kaso dirty daw kung matutulog siya na iyon pa rin iyong suot, kaya hinubad niya na lang.

“Come on, you’ve seen this all,” tatawa-tawang sabi niya.

“Alam ko—natikman ko na lahat ’yan.”

Humalakhak siya. “There’s only one bed. I’ll sleep beside you?”

“Oo.”

“Sure?”

“Duh? Boyfriend na kita, ’di ba?”

“Yeah, but you’re still free to say no,” sabi niya. Naka-tayo pa rin siya doon sa tabi nung upuan kung saan naka-lagay iyong pantalon niya at polo-shirt. Naka-boxers na lang si Mayor ngayon. Ang hot niya lalo kasi medyo mahaba na iyong buhok niya at medyo may stubbles na siya. Grabe… sobrang na-busy siguro sa pag-aaral. Tapos ni ’di ko man lang nakamusta kasi busy ako mag-emote.

“Jersey,” pagtawag niya sa pangalan ko. “In this relationship, we’re equals, okay? You can always say no to me.”

“Paano kung gusto ko yes palagi?”

Tumawa siya saglit. “Then it’s a yes,” sabi niya. “But know that you can always say no—it’s well within your rights.”

Hindi ako nagsalita.

Una at huling boyfriend ko ay nung high school pa ako… Ginawa ko talaga lahat noon… Binigay ko… Kasi parang may kasalanan ka sa kanya kapag humindi ka… Para bang magtatampo… Syempre ayoko naman nun… Ano ba’ng alam ko e literal na bata pa ako nun?

Pero ganito pala dapat?

Pwedeng magsabi na ayaw mo kahit jowa mo?

“You’re my girlfriend, but you’re not required to do anything,” sabi niya. “No sex if you don’t feel like it—no kiss, no nothing.” Naupo siya sa tabi ko. Hinawakan niya lang iyong kamay ko. Medyo na-guilty ako kasi feeling ko masyadong nag-a-adjust si Nikolai para sa akin.

“Pero kung gusto mo naman—”

“Doesn’t matter what I want if you don’t want it,” sabi niya. “The thin line that separates sex from rape is consent.”

Kinilig ako nung hinawakan niya iyong kamay ko.

“Okay?”

“Okay…”

“Can I sleep na? I’m so tired.”

Natawa ako. “Okay.”

“Can I sleep with you beside me?”

“Request ba ’yan?”

“Yes.”

Umirap ako. “Arte,” sabi ko pero nahiga na ako. Tumabi siya sa akin. Naka-talikod ako tapos ay naka-yakap siya. Ramdam ko iyong paghinga niya.

Grabe…

Dati, akala ko papatayin lang talaga niya ako nung sinagasaan niya ako—ngayon ay papatayin niya yata talaga ako dahil sa lahat ng pinaparamdam sa akin ng hinayupak na ’to.

“Jersey,” pagtawag niya.

“Mayor.”

“Stop calling me Mayor, “ sabi niya. “The next thing we’ll know, people will assume that you’re literally dating the Mayor.”

“Sobrang ganda ko lang na pangpolitiko ako, ganon?”

“Call me something else.”

“Epal?”

“Try again.”

“Ayoko nung mga kaartehan na baby, honeybunch, sugarplum, “ sabi ko sa kanya. Baka naka-simangot lang talaga ako niyan. “Gago na lang, gusto mo ’yun?”

“So, I’ll call you gago, too? You like that?” parang nang-aasar na tanong niya.

Nagkibit balikat ako. “Kaysa naman baby. Batukan kita subukan mo akong tawagin ng ganon,” sabi ko sa kanya. Ramdam ko iyong pagtawa niya.

“So, you really want me to call you gago? I think people will be weirded out,” sabi niya habang sinisiksik iyong mukha niya sa pagitan ng leeg at balikat ko. “They’ll probably think that I’m verbally abusing you.”

“Ang assumera naman nila agad.”

“Well, people are always quick to assume as if they know better.”

“ Ga na lang,“ sabi ko.

Parang palangga.

Kaso ’di ko na sasabihin kay Nikolai at baka kiligin siya.

“Ga?” pag-ulit niya.

“Oo. Ga as in short for gago,” sabi ko sa kanya pero syempre kapag sinasabi niya iyon ay ang iisipin ko ay palangga. Basta para sa kanya, gago ’yun.

“You’re weird.”

“Okay lang. Ako pa rin unang pinagconfess-an mo. Jersey Leigh lang malakas,” sabi ko tapos natawa na naman siya. “Tsk. Matulog ka na nga! Daldal mo talaga!”

“You keep on talking to me.”

“Malamang. Ang bastos ko naman kung ’di kita sasagutin.”

“Let me sleep.”

“Baby ka ba? Gusto mo ipaghele pa kita?”

“Breastfeed me.”

“Tangina ka talaga,” sabi ko pero tumawa lang siya. Hinigpitan niya lang iyong yakap sa akin tapos mayamaya, ramdam ko na naka-tulog na siya.

---

Sobrang pagod ata ni Nikolai kaya nagising siya ay papa-lubog na iyong araw. Nag-extend kami ng stay kasi dapat daw kaninang 12noon pa kami nagcheckout. Kaya naman ngayong alas-cinco ay nandito pa rin kami. Si Nikolai na lang ang bumili ng pagkain doon sa resto. Ayoko na sumama dahil baka may epal na naman at uminit na naman ulo ni Nikolai. Ayoko talaga umiinit ulo nun—buti sana kung ibang ulo.

Ayoko lang isipin ng mga tao na bad influence ako sa kanya.

“First girlfriend mo ko?” tanong ko habang kumakain kami ng pizza at fries saka may beer na naman. Kapag nagka-puson ako sa kaka-pa-beer niya!

“Yup.”

“Ganda ko talaga?”

“Yup.”

Umirap ako. “Naging jowa lang, naging sobrang bolero.”

Tumawa siya. “But you’re really beautiful,” tatawa-tawang sabi niya.

“Hoy, sabi mo kaya dati ’I’ve seen better! ’ May mga ganoong hanash ka pa dati!”

“If we’re going to be literal and technical about this, Jerusha Leigh, yes, I’ve seen better looking women but I don’t like them the way I like you,” sabi niya tapos ay tumungga sa beer niya. Ang epal!

“So, hindi ako masyadong maganda?”

“Do you want the bola or the truth?”

“Truth syempre.”

“There will always be someone who’s prettier, smarter, kinder, sexier, but it won’t matter because I only want you.”

Tinungga ko rin iyong beer para ’di masyadong obvious na kinikilig ako sa kanya. Kasi isipin mo… itong katabi ko? May gusto sa akin? As in? Niligtas ko ba ang Pilipinas nung past life ko?!

“I know you’ll always have doubts, and it’s okay because I’m certain that they’ll remain as mere doubts.”

Hindi ako nagsalita.

Basta sana… gawin niya talaga.

“Bakit ako una mong girlfriend?” tanong ko na lang sa kanya. “Wala kang ibang nagustuhan talaga?”

“I did like some girls, some women, but never to the point that I wanted them enough to actually do something about it,” sabi niya. “I’m always about the fun, but with you, I promise it’s ride or die.”

Kumunot ang noo ko. “Ano ’yun?”

“It means that I promise I’ll be here whether things are good or bad,” sagot niya. “I’m actually glad that we met just now, Jersey. I’m glad that we met now that I’m older and I think a bit wiser. I’d hate to think that had we met earlier, we’d both be in different dispositions in life and things would work differently.”

“Sa tingin mo?”

“I don’t know. But I’d like to believe in perfect timings.”

“Naniniwala ka sa ganon?”

“Yeah. Because everything that happened in my life led me to this moment.”

“Ang korni mo.”

Tumawa siya. “Hey, I’m just being honest here.”

“Bolero.”

“No!” pagdepensa niya. “I just really feel comfortable around you to discuss things like this. I’d literally choose to die first rather than to discuss things like this with other people.”

“Kahit sa mga bff mo?”

Umirap siya. “Bff my ass.”

“Napaka-arte mo talaga.”

“Whatever.”

“Tsk.”

“Tsk.”

Ang epal nito talaga! Sana mapagtyagaan ko!

Tumambay lang kami ni Nikolai hanggang sa lumubog iyong araw. Tapos nagdinner kami tapos bumalik ulit sa room namin para kunin na iyong mga gamit kasi babalik na kami sa Maynila dahil may pasok pa kami bukas. Tapos nagtoothbrush pa ’to. As in literal na nag-ikot kami kanina naghanap ng mga sabon, shampoo, toothbrush dahil hindi mapa-kali itong isang ’to.

“May pasok ka ba bukas?” tanong ko sa kanya.

“Yup.”

“Ay akala ko no class kapag after exams?”

“Not for fourth years.”

“Aww sad naman.”

“Why? Miss me already?”

“Di naman.”

“Tsk.”

“Gusto mo sabihin ko miss kita? Pilitin mo muna ako.”

“Don’t want to.”

“Ano’ng oras class mo?”

“1pm.”

“Sunduin mo ko bukas ng 7am tapos sabay tayong aral sa bar, gusto mo?”

“Really?”

“Grabe, syempre naman!” sabi ko sa kanya. “Sabi mo may say ako sa relasyon na ’to, pero may say ka rin, okay? If gusto mo ng sex tapos feel mo pagod ako, sabihin mo pa rin sa akin kasi desisyon ko pa rin naman.”

“You know, we were just talking about studying.”

“Syempre doon ako sa importante na bagay.”

“You’re insane.”

“Okay lang, like mo pa rin.”

Tumawa siya habang naiiling. Nung maka-rating kami sa NLEX ay kumain kami sandali—mabuti na lang hindi na sa Jollibee dahil baka tubuan na ako ng pakpak! Nakaramdam ata si Nikolai na malapit na akong maumay. Tapos diretso na ulit kami ng byahe.

Huminto siya sa tapat ng building ko.

“Alis na ko,” sabi ko habang tina-tanggal iyong seatbelt ko.

“Ga,” bigla niyang sabi kaya natigilan ako. Tumingin ako sa kanya pero nagulat ako nang bigla niya akong halikan. Agad akong napa-pikit nang maramdaman ko iyong paggalaw ng labi niya.

Grabe…

Bakit parang iba ’to sa mga naunang halik niya sa akin?

Ganito ba talaga kapag may label?

Sobrang bagal nung halik ni Nikolai na para bang sinasadya niya… kaso hindi talaga ako sanay sa ganoon… Kaya maka-lipas ang ilang segundo ay hinalikan ko na talaga siya. Mabuti na lang at doon siya nagpark sa may gilid para walang istorbo.

“Jersey, we’re in a car,” sabi niya nang bigla kong i-recline iyong upuan ng sasakyan niya tapos ay kumandong sa kanya.

“Okay lang ’yan basta i-sure mo na ’di aandar ’to bigla.”

“Are we just making out or—”

Bigla akong umalis sa kandungan niya. Huminga ako nang malalim. “Ano oras tapos ng class mo bukas?”

“6pm, why?”

“Wag na pala tayo mag-aral ng 7am,” sabi ko sa kanya. “Basta kita tayo ng 9:30, okay? Sunduin mo ako sa school?”

“Why? I thought we’re studying,” parang nanghihinayang na sabi niya. Nagkibit-balikat na lang ako.

“Bye! See you bukas!” sabi ko na lang tapos mabilis na lumabas sa sasakyan niya. Pupunta pa akong hospital bukas. Magpapa-inject ako o kung anuman. Basta ayoko na ng condom ngayon na boyfriend ko na siya. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 22

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG22 Chapter 22

Mukhang nag-overthink lang ako dahil sa wala. Normal naman sa classroom namin. Mukhang wala namang alam o walang pakielam iyong mga classmate ko sa nangyari nung party nung nakaraang linggo. Kung sabagay… mga working na mga ’to. Ano bang pakielam nila sa mga ganyan e busy siya sa buhay nila?

Arte-arte pa ako dati na gusto ko sa normal na section para mas maka-usap ko iyong mga classmate ko. Dito pala talaga mas maayos.

“Okay ka lang?”

“Bakit naman hindi?” tanong ni Indie. Kakatapos lang ng class namin sa Statcon. Natawag na kasi ako nung midterms period pa. E matagal magtanong si Atty kaya naman hindi pa rin tapos iyong round. Feeling ko e hindi na ulit ako matatawag. Grabe rin naman kasi nung tinawag ako! Halos 45 minutes ata akong naka-tayo at nagrerecite sa kanya!

“Narinig ko lang ’yung sa ano…”

“Ah, hindi, okay lang,” simple kong sagot.

Tumango lang si Indie. Hindi na nagtanong pa. Iniisip niya rin kaya na pokpok ako? Kasi ’di ba ganon naman talaga? Iyong chismis na ganito, magugulat ka na biglang sobrang laki na? Hanggang sobrang layo niya na sa katotohanan? Tapos kahit sabihin mo iyong totoo, hindi sila maniniwala. Bakit? E mas entertaining iyong kasinungalingan.

Mga tao nga naman kapag bored.

Sabay kaming naglakad palabas. Nakita ko si Bentley. Nang makita niya ako ay nilapitan niya agad ako.

“Hey…” sabi niya na may maliit na ngiti. “I just want to apologize for what happened in the party. I invited you to have fun tapos napagbintangan ka pa.”

Plastic na ngumiti ako kay Bentley.

“Okay lang,” sagot ko. “Sige, una na ako.”

Akala ko okay ’tong isang ’to.

Kaka-disappoint talaga minsan ang mga tao.

Ano kaya reaksyon niya kapag nalaman niya na totoo namang suma-sayaw ako dati para sa pera? Kagaya rin kaya siya ni Zach na babastusin ako at kakausapin na para bang kayang-kaya niyang bilhin ang pagkatao ko?

Pero ’di ko kailangang malaman.

’Di ako interesado.

Mabuti na lang nandyan si Nikolai… siya talaga ang nagpaniwala sa akin na hindi naman pala basura lahat ng lalaki. Meron pa rin namang mga matino na hindi tumi-tingin sa estado ng buhay mo o kung ano ang ginagawa mo para mabuhay.

Kasi iba-iba naman tayo.

May swerte.

May malas.

Ano’ng karapatan mong manghusga sa ginagawa nung mga malas para maka-survive sila?

“Grabe… Cold nun,” kumento ni Indie.

“Nagmamadali kasi ako,” sagot ko. “Uy, una na ako, ha? Nagmamadali kasi talaga ako,” dugtong ko pa. Ayoko lang kasi marinig kung ano ang comment din ni Indie. Siya na lang friend ko rito sa school. Baka ma-disappoint ako sa comment niya kung sakali.

Agad na dumiretso ako sa Brent. As in diretso lang akong naglakad at hindi ako tumingin sa daan. Bahala na sila kung titignan nila ako o kung ano. Bahala sila. Ayoko na silang isipin. Gusto ko muna maging masaya.

Balak ko sanang gulatin si Nikolai nang mapansin ko na naka-talikod siya mula sa akin. Kasama niya iyong mga friends niya. Grabe! Ang gwapo talaga ni Sancho!

“May sakit ka ba?” rinig kong tanong ni Sancho kay Nikolai.

“Shut up.”

“E bakit walang party?”

“Because I want to celebrate my birthday with my girlfriend, you losers.”

Agad na nanlaki ang mga mata ko. Girlfriend?! Nakaka-loka! First day namin tapos birthday niya agad?! Wala man lang pasabi!

“Is she really, though? Or maybe you’re just hallucinating,” sabi ni Vito.

“Just say you’re jealous and go,” sagot ng mayabang kong boyfriend. At talagang pinagkalat niya na kami na talaga! Ang ganda ko lang sa part na ’yan!

Huminto ako sa isang gilid. Shet. Birthday niya. Wala man lang akong regalo bukod sa kipay ko! Napaka-walang kwentang girlfriend ko naman!

‘Here already, ga.’

Nanlaki iyong mga mata ko.

Tangina.

Feel na feel niya talaga iyong gago.

Hindi ako nagreply. Malay niya ba kung nag-extend iyong prof ko? Ano ba ang gusto nitong si Nikolai sa buhay niya? Ang hirap naman kasi isipan ng regalo ng isang ’to kasi alam mo ’yun? Nasa kanya na talaga ang lahat—kasama na ako roon.

“Isang bucket ng chicken joy, isang platter ng spaghetti, isang box ng tuna pie, large fries, saka sundae,” order ko roon sa babae. Mabuti na lang at may malapit na Jollibee dito sa school!

‘Uy ang sakit ng tyan ko. Naggrab na ako pabalik sa condo dun na lang tayo kita.’

‘Why didn’t you text me? I could’ve driven you.’

‘Najejebs na talaga ako.’

Pota.

First day na first day, jebs agad sinasabi ko sa kanya! Kapag talaga ’to nag-turn off sa akin nang tuluyan!

Agad akong dumiretso sa unit ko at saka nilatag iyong mga pagkain sa lamesa. Nilabas ko iyong cupcake sa cupboard ko—’di ko nga sure kung pwede pa iyong kainin! Matagal na kasi ’yun. ’Di namna kasi ako mahilig kumain. Napapa-kain lang ako kapag kasama ko si Nikolai kasi ang takaw talaga nung isang ’yun.

“Ang hassle, ah!” sabi ko habang nag-iikot sa condo ko para maghanap ng props man lang. Sakalin ko talaga ’tong lalaking ’to! Kung alam ko e ’di sana nag-ayos ako ng Jollibee children’s party para sa kanya! Napaka-epal talaga! Ayoko ng mga ganito na last minute preparation, e!

“Happy birthday!” sigaw ko nang pagbuksan ko ng pinto si Nikolai. Naka-kunot ang noo niya habang naka-tingin sa decor ko.

“Is that… a condom balloon?” nagtataka na tanong niya.

“Balloon pa rin!” pagdedepensa ko. E wala naman akong naka-stock dito na lobo! Ano’ng feeling niya? Party supply ’tong condo ko?

Unti-unti siyang natawa. “You really keep on surprising me.”

Umirap ako. “Kaya keep up ka naman d’yan.”

Lumakad kami palapit doon sa lamesa. Nandoon iyong mga handa niya. Tunaw na iyong sundae. May maliit na cupcake lang at maliit na kandila.

“Sorry sa handa mo, ah. ’Di ako prepared. Kung mas maaga kong—”

“Thank you,” pagputol niya sa sasabihin ko. Napa-tingin ako sa kanya. Naka-tingin siya doon sa handa. May ngiti sa mukha niya. Si Nikolai… madalas ko siyang nakikitang naka-ngiti. Pero iba ’to. Para bang ang saya niya talaga.

“Thank you, Jersey. This is perfect,” sabi niya habang naka-tingin sa mga mata ko.

“Bibilhan kita ng totoong cake bukas.”

“No, this is already perfect.”

“Cupcake lang ’to.”

“That cupcake’s way better than any cake I’ve ever received on my birthday,” sabi niya. Nagulat ako nang bigla niya akong yakapin. Mahigpit. Iba rin ito kumpara sa mga yakap niya sa akin noon.

Naramdaman ko na parang… nagrelax siya.

Hala siya.

Ano’ng meron sa kanya?

“Thank you,” pag-uulit niya.

“You’re welcome.”

“I really appreciate this.”

“Grabe, Jollibee lang naman.”

“No one’s ever thrown me a birthday party,” sabi niya. “I’m always the one throwing parties to celebrate my birthday.”

“Kahit family mo?”

“That’s more of a business party than my birthday party…”

Niyakap ko rin siya.

Akalain mo ’yun? Magiging masaya na siya sa ganito… Ang sarap naman niyang isurprise kung kahit ganito lang ay grabe na siya mag-appreciate…

“Gusto mo ba kantahan kita ng happy birthday? “ seryosong tanong ko sa kanya.

“Do you have a nice voice?”

“Aba, mapili ka pa.”

Tumawa siya. “Okay.”

“Paano ako kakanta?” tanong ko kasi kumalas ako sa yakap para sana kumanta tapos pumalakpak kasi ganoon ’yun, ’di ba? E ang epal, mas lalo lang hinigpitan ang hawak sa akin.

“Just sing while we’re like this.”

“Ang clingy.”

“Don’t care.”

“Di ko expected na ganito ka, ha.”

“Me, too.”

Napa-irap na lang ako. Dapat pala baby na lang tawag ko rito kasi ang baby, e.

Kinantahan ko si Nikolai ng happy birthday. Dahil naka-yakap siya sa akin ay ginawa ko na lang acoustic iyong version ko ng kanta. Basta siya, naka-yakap pa rin sa akin.

“Wish ka na,” sabi ko.

“I already have everything I need.”

“Isa pang ka-kornihan, sinasabi ko sa ’yo.”

Tumawa siya. Humiwalay na siya sa yakap. Hinawakan niya iyong magkabila kong pisngi tapos ay hinalikan ako sa noo. Tapos ay niyakap ulit ako.

“Thank you for this. Really.”

Niyakap ko siya pabalik. “You’re welcome nga ulit.”

Natawa siya tapos ay kumain na kami. Binigyan ko siya ng plato tapos ay nagsalin siya ng pagkain tapos ay nandoon kami sa salas. Naka-upo lang kami sa carpet habang mayroong palabas sa TV.

“How did you know that it’s my birthday?” tanong niya.

“Secret.”

“Stalker.”

“Di mo kasi sinabi!”

“It’s our first day—I don’t want you to feel pressured. Besides, I consider the LU trip as my birthday trip.”

“Kahit na.”

“Can we argue later? I’m trying to enjoy my food here,” sabi niya habang namimili kung ano ang uunahin niya.

“Ah, so, ganoon? Mas mahalaga ang pagkain?”

“Well, according to Maslow’s—”

“Pagkatapos kong magpa-IUD para sa ’yo!”

“What?” mukhang naguluhan niya na tanong. ’Tong mga lalaki, sex nang sex, ni hindi man lang mag-effort alamin kung ano pinagdadaanan ng babae para sa kanila. Ang stressful kaya! Nagpipills ako dati kaya lang feel ko nagbabago talaga mood ko sa ganoon. Parang ang lungkot ko lagi.

“What IUD?” tanong niya.

“Intra-uterine device.”

“Again, what?”

Umirap ako. “Para wala ng condom kapag sex.”

Kitang-kita ko iyong paglaglag nung box ng tuna pie na hawak niya. Iyon kasi ang una niyang gustong kainin bago ang lahat. May attachment ata sa tuna pie talaga ’tong taong ’to. Bahagyang nanlaki ang mga mata niya. Napa-irap ako.

“You mean to say—”

“Pero dahil mas mahalaga ang food—”

“Oh, fuck Jollibee!” sabi niya at saka ipinatong sa coffee table iyong plato niya at mabilis na sinugod ako ng halik. Napa-higa agad ako sa sofa habang naka-patong sa akin si Nikolai. Grabe naman! Kaka-shock!

“Are you serious about the no condom?” tanong niya nang lumipat sa leeg ko iyong halik. Napa-sabunot ako sa buhok niya nang maramdaman ko iyong dila niya doon. Grabe. Favorite niya talagang gawin!

“Oo, ’di ako mabubuntis, promise,” sabi ko kasi baka iyon ang inaalala niya. Syempre, ayaw niya magka-anak sa akin. Bago pa lang naman kami. Saka mayaman siya.

“That’s not why I asked but… do you wanna get pregnant?” tanong niya.

“Nag-aaral pa ako.”

Saka hindi ako magdadala ng bata sa mundo na ’to unless sure na sure na sure ako saka kaya ko ng magpa-kain. Ayokong mandamay ng bata na wala namang muwang sa mundo.

“Okay,” sagot niya.

“Ikaw, gusto mo ba?”

“Soon, not now. And only if you wanna.”

Ibinalik ni Nikolai iyong halik niya sa labi ko. Ang bilis talaga ng kamay ng lecheng ’to! Nasa boobs ko iyong isa habang busy naman iyong kabila para tanggalan ako ng damit. Mga isang minuto lang ay nagulat ako at naka-hubad na ako.

“Wag sa carpet ko,” sabi ko sa kanya kasi ang hirap maglinis ng carpet kaya! Baboy pa naman ’tong isang ’to, kung saan-saan pinu-putok!

Napa-tili ako nang buhatin ako bigla ni Nikolai na para ba akong sako. Tapos ay pinalo iyong pwet ko.

“Hoy!” reklamo ko habang naka-lambitin.

“Your ass is my favorite body part of yours.”

“Di man lang romantic kagaya ng eyes!”

“Nah, your ass is way better,” sabi niya tapos ay hiniga ako sa kama. Magrereklamo pa sana ako nang agad akong napa-sabunot sa buhok niya ng maramdaman ko iyong dila niya doon. Tangina talaga nito! Hindi naman ako iyong dinner!

Halos sakalin ko na si Nikolai gamit iyong mga binti ko na naka-palibot sa ulo niya. Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko. Kinuha ko iyong unan at saka tinakip sa mukha ko dahil napapa-sigaw talaga ako.

Kung pwet ko ang favorite niya—favorite ko iyong dila niya.

At… ayan na naman siya sa pagpapahid ng labi niya nang matapos siya. Hingal na hingal ako. Feeling ko ay lupaypay na ang katawan ko dahil sa pinaramdam niya sa akin…

Pero kahit na ganoon ay pina-natili kong naka-dilat ang mga mata ko habang naghuhubad ng damit si Nikolai.

“Dadapa na ba ako?” tanong ko kasi usually iyon talaga kami kasi favorite niya talaga ’yun. Tapos hahatakin niya iyong buhok ko. Never talaga ako magpapa-gupit ng maigsi kasi feel na feel ko rin kapag sina-sabunutan niya ako.

“Nah, let’s try something else tonight,” sabi niya matapos hubarin nang tuluyan iyong pantalon niya. Shet. Akin siya. Akin ’yan. Sa kipay lang ni Jersey papasok ’yan.

Pinagparte ni Nikolai iyong mga binti ko at pumwesto sa gitna. Agad na kumunot ang noo ko.

“Ito?” nagtataka na tanong ko.

“Yeah,” sagot niya habang tinu-tutok. Napa-awang ang labi ko. Ito na. Jusko. Matatapos na ang tagtuyot!

“Gago, ’wag kasi,” sabi ko nung para siyang tanga na tinu-tukso ako kasi kinikiskis niya sa pekpek ko. Parang gago talaga!

Ngumisi siya. “I know you like it hard and rough, but let’s try slow tonight, okay?” tanong niya.

“Pero next round… mabilis ulit?”

Tumawa siya. “Fine,” sabi niya na para bang ginagawan ko pa siya ng pabor. Kapal talaga ng apog nito!

“Pero sure ba? Boring kaya nito.”

“I wanna look at your face.”

“E ’di cowgirl na lang—”

“Missionary, okay?” sabi niya. ’Di ako nakapagreklamo pa kasi pinasok niya iyong ulo. “Our first position will be missionary,” dugtong pa niya habang dahan-dahang pina-pasok. Kinapit niya iyong kanan kong binti sa bewang niya. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko kasi naka-tingin lang siya sa mga mata ko habang nangyayari ang lahat.

Grabe…

Bakit parang nakaka-overwhelm?

“Jersey,” pagtawag niya sa pangalan ko.

“Hmm?”

“I change my mind. I don’t only like you—I’m pretty sure I already love you,” sabi niya bago tuluyan akong baliwin. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 23

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG23 Chapter 23

Puta.

Ang awkward.

Buong gabi akong nagpanggap na tulog dahil natulala talaga ako nang sabihin sa akin ni Nikolai na mahal niya ako. Sabi sa akin ng utak ko, sumagot ako ng I love you, too… kasi ’di ba iyon naman dapat ang sagot?

Kaso… natulala ako.

Hanggang sa maging awkward na.

Na kahit sumagot ako, parang ang weird na bigla.

Kaya naghikab na lang ako at saka nagtulug-tulugan.

Tapos hindi ko alam kung anong oras na nang maramdaman ko iyong mga braso ni Nikolai na naka-palibot sa akin bigla tapos ay hinalikan niya iyong balikat ko.

“Morning…” sabi niya sa medyo paos na boses.

Puta naman.

Dapat sumagot na ako kagabi!

Ang awkward! Naiirita ako!

“Morning,” sagot ko.

“What time is it, Ga?” normal na tanong niya. ’Di ba siya galit sa akin kasi literal na inisnob ko iyong I love you niya? Kasi nung sumagot ako ng okay nung nagconfess siya sa akin, literal na nag-emote siya sa tabing-dagat! Ayoko pa naman na ’di kami okay ni Nikolai. Parang ’di kumpleto araw ko kapag ’di ko naaasar ’to.

“7 pa lang,” sabi ko. “Ano’ng oras klase mo?”

“1pm,” sagot niya.

“Mag-aral ka na.”

“Yeah, yeah,” sagot niya pero naka-yakap pa rin sa akin.

“Mag-aral ka na, hoy.”

“Later.”

“Tapos maiinggit ka na naman sa grade ko.”

Bumangon siya mula sa pagkaka-subsob sa balikat ko at sinamaan ako ng tingin. “When will your midterms grade be released?”

Nagkibit-balikat ako. “Malay ko.”

“If my grade is higher—”

“Asa ka pa.”

Sumimangot siya. Natawa ako. Pikon talaga nito sa grades niya. Pero tinu-tukso ko lang naman siya! Kita ko naman effort ng isang ’to para mag-aral!

“If my grade is higher, give me my long-awaited blowjob.”

Umirap ako. “Sasaktan mo lang sarili mo.”

“Nah, you prepare that pretty mouth of yours, Jerusha Leigh,” sabi niya tapos ay mabilis akong kinintalan ng halik sa labi bago tumayo mula sa kama.

Grabe…

Sarap din talagang tampalin ng pwet nito.

Kulang na lang popcorn habang pinapa-nood ko si Nikolai na maglakad papunta sa CR ko. Para sa isang lalaki, bakit masyadong maganda ang pwet niya?

Maliligo ba siya? E wala naman siyang damit dito. Saka duda ako na isusuot niya ulit iyong suot niya kagabi e maarte kaya ’to.

“Jersey,” pagtawag niya.

“Oh?”

“Can I please have a towel?”

“Maliligo ka ba dito?”

“Yeah.”

“Wala kang damit. ’Di kasya damit ko sa ’yo,” pagpapaalala ko sa kanya. Ang laki-laki kaya ng katawan niya! Saka ang tangkad niya!

“I’ll have someone bring me clothes,” sagot niya. Humarap siya sa akin. Parang nagtubig na naman iyong lalamunan ko nang makita ko iyong best friend ko. “Jersey.”

“Oh?” sagot ko habang naka-tingin doon.

“Shower sex?” tanong niya. ’Di na ako nagsalita at mabilis na sumama sa kanya sa CR. Grabe… parang imbes na luminis ay dumumi lang kami lalo!

---

Si Nikolai na makapal ang mukha ay hindi lang damit niya ang pinadala dito kundi pati mga gamit niya sa school. Kaya naman nandito kaming dalawa sa sala at nag-aaral nang sabay. Akala ko ay guguluhin niya ako, pero tahimik naman siya.

“Tapos ka na?” tanong ko nung mga bandang 10am.

“Just re-reading.”

“Feel mo makaka-sagot ka?”

“Jersey, do you seriously think that I’m stupid?”

“Hoy, grabe ka, ha!”

“Because you keep on insinuating that I am stupid,” seryosong sabi niya. “I’m not as smart as my friends, but I’m doing my best to keep up.”

Napa-awang iyong labi ko.

Grabe…

Ang baby niya.

Gusto ko siyang yakapin tapos magsorry kasi na-offend na ata siya. ’Di ko na uulitin ’yun. Sore spot pala sa kanya ’yun. At least alam ko na ngayon…

“Sorry,” mahinang sabi ko.

“It’s fine.”

“Sorry talaga,” mas malakas na sabi ko.

“It’s okay,” sabi niya tapos ay nasa libro na ulit iyong atensyon. Grabe. Bibinggo na ako dito. ’Di ko na nga pinansin iyong sinabi niya kagabi tapos ngayon, ito naman?! Baka ’di kami umabot ng monthsary nito!

Tumayo ako tapos ay nilagay ko sa microwave iyong pagkain namin kagabi na ’di naman nagalaw dahil ako ang ginalaw ni Nikolai. Tahimik lang akong nanonood sa pag-ikot nung lalagyan sa microwave nang tumayo si Nikolai sa tabi ko. Naka-suot na siya nung uniform niya habang naka-maluwag na t-shirt na puti lang ako saka boyleg.

“I’m not mad,” biglang sabi niya.

“Di ko na uulitin,” sagot ko.

“Thanks.”

Tumingin ako sa kanya. ’Di ko alam kung saan ako humugot ng kapal ng mukha pero bigla ko siyang niyakap. Alam ko nagsesex kami… pero iba talaga iyong dating sa akin ng yakap.

Parang mas… personal.

Mas malala.

Nahihiya akong yumakap, pero gusto ko maramdaman ni Nikolai na nandito ako. Na kahit ’di siya ang pinaka-matalino sa kanilang magkakaibigan, wala akong pakielam. Kay Nikolai pa rin dadapa.

Tapos ay bumitaw kami sa yakap nang maging ayos na iyong pagkain.

Mabilis lang kaming kumain ng brunch tapos ay bumalik na sa pag-aaral. Nung 12:30 na ay tumayo na si Nikolai. Pinanood ko habang inaayos niya iyong gamit niya.

“Ano’ng oras tapos ng class mo?”

“5,” sagot niya. “I’ll send you a copy of my sched.”

“Okay. Send ko rin ’yung akin.”

“I already know your sched.”

“Grabe? Ang stalker?”

Tumawa siya. “Just observant,” sagot niya. “I pick you up almost every day?” parang nawe-weirduhan na sabi niya sa akin. Huh… oo nga, noh? Literal na parang may driver ako dahil kapag lalabas ako ng school, nandoon siya at naka-abang sa akin.

Umirap ako. “Fine. Susunduin mo ulit ako?”

“Yes.”

“Tapos… dito ka ulit?”

“I mean, only if you want?”

Nagkibit-balikat ako. “Kung gusto mo lang naman.”

Tumawa siya. “Do you want me here?”

“Gusto mo ba?”

“You literally won’t die if you tell me, your boyfriend, that you want me to stay over.”

Umirap ako. “Feelingero ka talaga.”

“Okay, then. I’ll go home to my unit.”

“E ’di don ka.”

“Sure,” sabi niya na tatawa-tawa habang sina-sara iyong zipper ng bag niya. Sinukbit niya sa balikat niya iyon tapos ay lumapit sa akin at hinalikan iyong noo ko. “Bye, Ga—” sabi niya, pero hindi ako nakuntento sa halik niya sa noo kaya naman pinalibot ko iyong mga braso ko sa balikat niya tapos ay hinalikan siya sa labi. Mabilis na nilaliman ni Nikolai iyong halik niya sa akin hanggang sa hindi na naman ako maka-hinga.

“Jersey…” paos na bulong niya nang sandaling maghiwalay iyong labi namin. “I’ll literally bend you over and fuck you, but I have a class in—” sabi niya at tumingin sa orasan. “I have a class in 20 minutes.”

Inabot ko ulit iyong labi niya at hinalikan siya at saka pinasadahan ng dila ko iyong pang-itaas na labi niya. “Okay,” hini-hingal na sagot ko. Tangina… 10 minutes na ’yon?! Kulang?!

“Bye,” sabi ko habang kuma-kaway pa sa kanya. Napa-tingin si Nikolai sa t-shirt ko. Napa-tingin din ako doon. Syempre turned on na rin ako sa lahat ng ginawa namin kaya bakat na doon iyong nipples ko.

“You’re unfair.”

Natawa ako. “Pumasok ka na nga!”

“You literally want me to go to class like this,” sabi niya tapos ay saglit na tumingin. May tent.

Tumawa ako. “Bawal ka nga ma-late.”

“You’re torturing me.”

“Magkikita naman tayo mamayang 9:30.”

“That’s 9 hours away!”

Tumayo ako mula sa pagkaka-upo sa sandalan nung sofa at saka tinulak siya palabas ng condo. Kumaway lang ako bago siya pagsarhan ng pinto dahil baka ’di maka-tiis iyon at umabsent sa school. Ayoko ngang maging bad influence sa kanya!

---

“Pwede ka bang sabunutan?”

Napa-kunot ang noo ko sa tanong ni Indie. “Problema mo?”

“Hirap na hirap ako magmemorize tapos ikaw, naka-tulala lang d’yan?”

Umirap ako. “May iniisip kasi ako.”

“Ano?”

“Wag na. Mag-aral ka na lang.”

Sinara niya iyong codal. “Ano nga? Study break ko muna. Umay na ako magbasa ng provisions,” sagot niya kasi nagsabi na si Sir sa amin na stranded siya somewhere kaya male-late siya ng dating.

“May jowa ako—”

“Yung gwapong tiga-Brent?”

“Oo—aray naman!” sabi ko nung kinurot ako. Gumanti nga ako! Ayan, umaray din siya! “Wag mo kasi akong kurutin!” sabi ko kasi sensitive ako sa balat ko. Dapat flawless lang ako. Si Nikolai lang pinapayagan kong kumurot sa akin.

“Oh, ano problema mo sa jowa mo?”

Nag-isip ako sandali. ’Di ko alam kung sasabihin ko ba ’to sa kanya kasi ’di naman kami ganoon ka-close ni Indie… pero okay naman siya. Feel ko naman true friend siya.

Saka paano ako magkakaroon ng true friend kung hindi ako susubok?

“E kasi… sinabi niya sa ’kin I love you. Hindi agad ako naka-sagot. Iniisip ko lang kung weird ba na bigla kong sasagutin?”

“E bakit kasi ’di ka sumagot agad?”

Nagkibit-balikat ako. “Di ko alam.”

“Mahal mo ba?”

Hindi ako sumagot.

“Oh, e bakit sasabihin mo na I love you, too kung ’di mo naman pala mahal?”

“Mahal ko naman. Ata.”

“Bakit ’di sure?”

“E ang bago pa lang namin.”

“Wala naman sa tagal ’yan.”

“Saka ewan ko… weird.”

“Bakit weird?”

Ewan ko.

Weird sa akin magsabi ng ganoon.

As in… kinikilabutan ako.

“Kung mahal mo, sabihin mo.”

“Papakita ko na lang.”

“Iba pa rin iyong sinasabi sa pinapa-kita,” sagot niya. “Tignan mo mga binabasa natin na cases sa Crim—halos lahat ng root, misunderstanding.”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Feel mo ba maghahampasan kami ng itak ni Nikolai?” tanong ko kasi halos lahat ng kaso namin sa Crim ay itak ang gamit.

Tumawa siya. “Malay mo naman!”

“Nakita mo ba kung gaano ka-laki—” sabi ko pero tinaas-taasan ako ng kilay ni Indie. Ang manyak! Leche! Ako lang pwede mag-isip sa best friend ko!

Bago ako ma-badtrip sa mukha ni Indie ay lumabas ako para magbasa doon. Kanina pa ako tapos dito kaya medyo bored na ako. Usually naman kasi nagtatanong lang si Sir nung mga nasa libro kaya madali lang sa akin kapag recit. Iyong exam ang medyo mahirap kasi application na ’yun.

‘Di ata papasok prof ko.’

‘Really? I’m just in the lib.’

‘Mag-isa ka lang?’

‘Yeah. Vito’s with Shanelle and Sancho’s doing god knows what.’

‘Aww kawawa naman ang baby.’

‘Yeah yeah our grades are already released.’

‘GRABE?! KAKA-EXAM NIYO LANG.’

‘We’re fourth years. Our grades are priority.’

‘Ano’ng grade mo?’

‘Nah. I’ll wait until yours is released.’

‘Iyon talaga gusto mong premyo?’

‘Yeah. Already looking forward, ga.’

‘Grabe willing pa naman ako magpa-anal tapos bj lang katapat mo.’

Pagka-send na pagka-send ko nang text sa kanya ay agad na tumawag si Nikolai sa akin. Pinatay ko nang pinatay iyong tawag niya.

‘Jersey!’

Tumawa lang ako habang binabasa ko iyong sunud-sunod na pagdating ng texts niya. Sarap talaga tuksuhin nito. Pasalamat siya at dumating pala iyong prof namin kaya pumasok na ako sa classroom para magpaka-ulirang estudyante.

---

“Hi…” naka-ngiting sagot ko nang makita ko na kasama ni Nikolai iyong mga bff niya.

“Hey,” sagot ni blonde.

“Hi,” sagot ni crushie.

Tumingin ako kay Nikolai na naka-simangot sa akin. Aba, magsasama-sama siya ng mga gwapo niyang kaibigan tapos bawal akong tumingin?! E titingin lang naman ako! ’Di naman ako hahawak!

“Sancho wants to go to Tagaytay.”

“Sabi ko pupunta ako—bigla mo na namang inaya ang sarili mo.”

Umirap si Nikolai. “And what will you do there alone?”

“Kakain ng bulalo.”

“Alone?”

“Mamamatay ba ako kapag kumain ako mag-isa?”

Hindi ko maintindihan kung bakit pinagtatalunan nila ang bulalo. Ganito rin siguro kaming tignan kapag pinag-aawayan namin ni Nikolai kung sino sa taas.

“Ganito ba talaga sila?” tanong ko kay Vito na nasa tabi ko habang nagtatalo iyong dalawa.

“Yeah,” sabi niya na napapa-iling. “But do you wanna join?”

“Uh… kung okay lang sa inyo,” nahihiya na sagot ko. Kasi syempre si Nikolai lang naman ang kaibigan nila. Kung gusto nilang tatlo na umalis, ’di naman ako kokontra. Alam ko naman na bago ako naging jowa ni Nikolai ay bff niya na ’tong dalawa na ’to. Ayokong maging jowa na huma-hadlang sa friendship. Kasi ayoko rin na gawin sa akin ’yun ni Nikolai, if ever na makaka-hanap ako ng true friends.

“Of course it’s fine,” naka-ngiti na sagot ni Vito. “Do you drink?” tanong niya. Buti na lang wala akong iniinom kung hindi baka nabuga ko na sa kanila ’yun.

“Hey, are you asking my girlfriend to drink?” tanong bigla ni Nikolai. Parang pang-aso iyong pandinig nito talaga.

“Her name’s Jersey, right? Why do you keep on calling her my girlfriend? “

“So that you losers will remember that I have a girlfriend,” parang gago na sagot ni Nikolai habang naka-hawak sa bewang ko. “And are we drinking? Now? It’s Tuesday!” pagrereklamo niya. “I mean, sure, whatever. I’m off deck tomorrow.”

Sa hindi ko malaman na dahilan ay bigla kaming napunta sa bar—iba sa bar nila Nikolai—tapos ay umiinom kami roon. Chill lang naman. Hindi maingay. Beer lang iyong iniinom namin. Nag-usap lang kami tungkol sa law school—na naappreciate ko dahil nakaka-sabay ako sa usapan. Kung biglang mag-usap mga ’to ng mga bakasyon nila at ibang rich things, hindi ako makaka-sagot! Feeling rich lang ako pero hindi ako rich kid talaga! Itong tatlo kahit ’di magsalita, ramdam mo, e!

Alas-dos na nang madaling araw nang matapos kami. Iniwan ni Nikolai iyong sasakyan niya roon dahil naka-inom din siya ng beer at ayaw niyang magdrive.

“Sorry,” sabi niya habang nasa elevator na kami.

“Bakit?”

“You have a class tomorrow, and I asked you to drink with us.”

“Sus, okay lang,” sabi ko.

Alam ko naman na kaya nila ako inaya ay gusto akong makilala nung mga kaibigan niya. Ramdam ko naman kanina na tinatanong nila ako nung mga bagay tungkol sa akin. Pero hindi naman ako nainis. Natuwa pa nga ako kasi ganito pala sila ka-protective kay Nikolai. Kahit para silang aso’t-pusa na nagbabangayan nung una, deep inside, in fairness ay caring sila sa isa’t-isa.

Paghinto namin sa harap ng unit ko, binuksan ko na iyong pinto. Tumingin ako sa kanya. Naka-tingin din siya sa akin habang medyo naka-kunot ang noo.

Sasabihin ko na ba? As in dito sa labas ng unit ko? Habang naka-tayo kaming dalawa? ’Di man lang romantic! Pero ’di naman talaga ako romantic na tao! Kailangan ko pa ba ng fireworks?!

“Nikolai.”

“Yeah?”

Ilang segundo ang lumipas.

Tanginang 3 words ’yan! Bakit ang hirap ilabas?!

“Jersey?” pagtawag niya nang isang minuto na ang lumipas at wala pa rin akong sinasabi sa kanya. Pumasok na lang ako sa loob. May kinuha. Tapos ay hinanap ko siya at nakita ko na nandoon pa rin siya sa labas.

“Bakit nandito ka?”

“You didn’t invite me in,” sabi niya. Umirap ako tapos kinuha ang kamay niya at may nilagay doon. “What… is this?”

“Spare key,” sabi ko. “Pagawan mo ng kopya. Ibalik mo sa ’kin ’yan.”

Tumingin siya sa akin na naka-kunot ang noo. Inirapan ko na talaga siya. Tsk! Kailangan ko pa ba’ng i-explain?!

“Susi ng condo ko.”

“I know… but why are you giving me this?”

“Kasi—”

Tangina bakit ’di na lang ako mag I love you?! Bakit ba ’di ako normal?!

“Basta. Tara na. Matulog na tayo. Inaantok na ako,” sabi ko bago isa-isang hinubad iyong damit ko habang naglalakad papunta sa CR para maglinis ng katawan bago matulog. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 24

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG24 Chapter 24

“When will your grades be released?” naka-busangot na tanong na naman ni Nikolai. Aba, malay ko! Ang tagal nga ring ilabas ng grades namin. Excited na akong ibigay kay Nikolai iyong premyo niya, e. I mean, kahit naman sino ang mas mataas sa amin, iyon pa rin naman ang mangyayari.

“Di ko alam. Crim pa lang nilalabas,” sabi ko sa kanya. “Wag kang masyadong atat. ’Di naman tatakbo ’tong bibig ko.”

Umirap siya sa akin. Busy kasi kaming dalawa para mag-aral dahil final exams na namin. Mas mauuna siya dahil ewan ko, weird dahil mas nauuna talaga ang senior kapag ganitong mga exam.

Tahimik kami ni Nikolai na nag-aral. Ang bilis ng panahon, grabe. Parang kaka-enroll ko lang tapos ngayon patapos na iyong sem. Ang daming nangyari. ’Di ko pa naman na-try na masigawan ng prof, pero nakita ko na iyong mga blockmates ko na masigawan. Na-try ko na rin na ma-sermunan kami ng isang buong oras. Mostly about lang sa disappointment nung prof dahil marami akong classmates na hindi maka-sagot sa recit ng cases kahit unang kaso pa lang sa listahan.

Ang lungkot lang.

Hirap talaga maging working student—kitang-kita ko iyong pagod at frustration sa mukha nila… kasi hindi naman sa tamad sila, pero more on wala silang time mag-aral.

“San ka pupunta?” tanong ko nang tumayo bigla si Nikolai. ’Di naman siya dito talaga naka-tira… pero parang ganon na rin kasi literal na magkasama kami palagi. Naghihiwalay lang kami kapag papasok na sa school, pero right after, magkikita kami kasi sinu-sundo niya ako. Good influence pa nga raw ako kasi dati after class, suma-sama lang siya kila Vito. Pero ngayon, dahil hinihintay niya matapos ang class ko, sa library lang daw siya and dahil no choice siya, nagrereview na lang din.

Ganda ko lang talaga.

“I’m gonna get us food,” sagot niya.

“Sama ako.”

“Okay,” sagot niya tapos tinulungan akong tumayo. “I just didn’t ask because you were so serious studying.”

“I know. Thank you,” sabi ko sa kanya habang naka-ngiti. Nagsuot lang ako ng jacket bago kami lumabas. Naka-black na Nike jogger pants lang si Nikolai at saka white shirt… White shirt lang ’yan pero na-stress ako sa presyo. Naka-black nylon shorts ako saka white shirt—isa sa mga white shirts ni Nikolai na dineclare ko na na sa akin.

“Takeout or grocery?” tanong niya habang naghihintay kami ng elevator.

“Kain na lang tayo tapos grocery,” sagot ko. Bored na bored na ako dahil ilang araw na kaming nagrereview. Wala na kasing pasok sa school dahil finals na. Kumbaga, binigay na ng mga prof iyong oras na ’to para mag-aral kami.

“Ano’ng gusto mong kainin bukas?”

“Why?”

“Exam mo na, e,” sabi ko. Mauuna kasi siya sa ’kin.

“You’re gonna cook?”

Nagkibit-balikat ako. “Di ako magaling, pero ’di naman ako bobo. Keri ko naman sumunod sa instructions,” sabi ko. Feeling ko sobrang unhealthy na rin namin kasi lagi kaming takeout o kaya delivery.

“Well… can you cook sinigang?”

“Di ba ihahagis lang naman sa kaldero.”

“Ihahagis?”

“Oo, iyong ganito—”

“No, I know what ihahagis means.”

“Bakit ba ang dami mong alam na Tagalog pero baluktot ’yang dila mo?”

Umirap na naman siya sa akin bago kami pumasok sa elevator. “My nanny when I was young is a Filipina, okay? She talks to me in Tagalog.”

“Rich kid talaga—may yaya. Ako pinabayaan lang gumapang sa sahig,” sabi ko sa kanya. Am nga lang dede ko nung bata ako. Sobrang saya ko na nung naka-bili ako ng chuckie! Iyon kaya greatest achievement ko nung elementary ako!

“Really?”

“Oo kaya. Dami kong peklat dati. Alam mo iyong sebo de macho?” tanong ko sa kanya tapos sobrang confused lang ng itsura niya. Kaya habang naglalakad kami papunta sa sasakyan niya ay inorient ko lang ’tong si Nikolai Ferreira tungkol sa buhay ng mga normal na bata. Mukha namang interesadong-interesado siya.

Mabilis lang kami na kumain. Umorder kami ng dalawang ulam for sharing tapos nagshare lang kami bago kami lumabas sa resto at saka dumiretso sa supermarket.

“Ikaw magbayad nitong grocery,” sabi ko sa kanya.

“Okay?” sagot niya.

“Mahiya ka naman. Ako kaya nagbabayad ng kuryente, tubig, rent—”

“Well, I offered!”

“Syempre nahiya ako umoo!”

“And now, you’re not shy?”

“Hindi na! Ang lakas mo kaya kumain!” sabi ko sa kanya. Bago si Nikolai, wala naman halos laman iyong condo ko! Tubig lang okay na ako. Pero itong lalaking ’to, akala mo mamamatay kapag nagutom. Kaya laging may stocks ako ng pagkain—meron din akong stick-o para kapag naubos na iyong totoong pagkain, mayroon akong ipapa-kain sa kanya habang hinihintay namin iyong order.

Minsan, feeling ko may anak na din ako, e.

“Fine,” sabi niya. “Fill this cart. Don’t stop until this cart is full.”

“Deal!” sagot ko bago kumuha ako nang kumuha ng pagkain. Pero napaka-kapal niya talaga kasi naglalagay din naman siya ng pagkain niya! “Hoy, kumuha ka ng sarili mong cart.”

“Nah, this is fine.”

“Puro para sa ’yo kinu-kuha mo, e.”

“What? This is for you!” sabi niya habang kinu-kuha iyong box ng hibiscus tea. Pina-try kasi sa akin ni Nikolai nung nagcoffee shop kami sa labas. Sabi ko sa kanya na masarap… ’di ko naman inexpect na matatandaan niya kasi once ko lang sinabi. Saka ’di ko na nga rin tanda.

Umirap na lang ako kahit touched ako na natandaan niya pa pala iyong ganon.

Parang naglolokohan lang kami dito kasi iyong mga kinu-kuha ko ay iyong mga gusto niya. Tapos napansin ko na iyong mga nilalagay niya naman sa cart ay iyong mga usual na kinakain ko.

Leche.

Cute talaga nito, e.

Pagdating namin sa counter, kita ko na napa-tingin si Ate girl sa boyfriend ko. ’Di ko na lang pinansin. Tanggap ko na na gwapo talaga ang jowa ko kaya marami talagang titingin. Ayos lang naman basta walang hahawak.

“Are we done?” tanong ni Nikolai nang nasa cart na ulit iyong mga pina-mili namin.

“May exam ka bukas, e. Balik na tayo?”

“I’m done reviewing. I’ll just re-read again tonight,” sabi niya. “Do you need to do something else?”

Tumingin ako sa paligid. Ang daming tao sa mall. Kakatamad mag-ikot. Bakit dumating na yata ako sa point na mas gusto kong magkulong kaming dalawa ni Nikolai sa condo ko? Nakaka-gala nga lang ako kapag inaaya kaming kumain nila Vito, e. In fairness, ang ganda ni Shanelle saka maayos kausap. At least may kakampi na ako kapag nagtatalo ’yung tatlong bugok.

“Okay, pero sandali lang,” sabi ko habang naglakad kami papunta sa department store. Naka-sunod lang si Nikolai sa akin. Huminto ako doon sa may mga t-shirt na puti.

“I have shirts, Ga,” sabi niya habang kinukuha ko iyong shirt size niya.

“Para kay Sancho ’to.”

Sumama na naman iyong tingin niya sa akin. Tinawanan ko siya. ’Di ko naman na crush si Sancho! Masyado siyang seryoso para sa akin. Gusto ko iyong kami ni Nikolai na ’di mo minsan alam kung nagagaguhan na lang ba kami o ano.

“Joke lang naman!” sabi ko tapos tinapat ko sa katawan niya iyong shirt. “Sa ’yo ’to, malamang.”

“I have shirts.”

“Alam ko, pero tanggapin mo na,” sagot ko pa. Pangarap ko kasi talaga na bilhan siya ng damit. Ito muna sa ngayon kasi ’di ko talaga afford iyong mga t-shirt ni Nikolai. Na-stress kaya ako nung tiniklop ko iyong mga damit niya! Lahat luxury brand! Kahit simpleng boxers lang!

Kinuha ni Nikolai. “Thank you,” sabi niya. Napa-tingin ako sa mukha niya. Umirap ako. “Thanks, Ga.”

“Oo na.”

“But what’s this for?”

“Wala lang.”

“Will you buy me boxers, too?”

“Wag ka na magboxers.”

Tumawa siya. “I mean, it’d be weird to walk around the unit with my dick just hanging.”

Nakita ko na namula iyong matanda na naka-salubong namin dahil sa sinabi nitong kasama ko. Kakaloka talaga siya!

’Di ko alam kung ano ang trip namin dahil after ko siyang bilhan ng white shirt ay binilhan niya naman ako ng panty. ’Di na rin ako tumanggi kasi ilang panty ko na rin iyong nasira ni Nikolai!

“What’s this for?” tanong niya habang hawak iyong nipple tape. Napa-irap ako. Feeling ko biglang may sex education na nangyayari sa gitna ng department store. Nag-aaral lang naman kami kanina.

Tapos ay napadpad kami sa salon.

“What style, Ma’am?” tanong sa akin nung stylist.

“Kahit—”

“Just not too short,” biglang sabi ni Nikolai. Tumingin siya sa akin at ngumiti at nagpa-cute. “Please?” paawa niya.

Umirap ako at saka tumango na lang. Iyon naman talaga ang sasabihin ko. Ayoko ng masyadong maigsi kasi nga nag-e-enjoy talaga ako kapag sinasabunutan ako ni Nikolai. Okay lang ’yan—nag-e-enjoy din naman siya kapag sinasakal ko siya gamit ang legs ko.

“Clean cut for me,” sabi niya bigla.

“Wag,” reklamo ko. Medyo mahaba na kasi iyong buhok niya. Minsan nga kapag bored ako bine-braid ko iyong buhok ni Nikolai, e. Tapos nung mas bored ako, minakeupan ko na rin siya. Kaya kung sinuman ang magtatangkang mangielam ng gallery sa cellphone ko, makikita nila si Nikita.

Natawa si Nikolai. Feel na feel ko rin kasi sabunutan siya kapag nagmamakeout kami.

“It’ll be long in week,” sabi niya.

“Bakit bigla kang clean cut?”

Medyo humarap siya sa akin. “Mom’s birthday on Friday,” sabi niya. “Do you wanna come?”

Umiling ako. “Nakaka-hiya.”

“You sure? My mom’s nice,” sabi niya. Feeling ko nga… kasi base sa mga kwento ni Nikolai, mabait iyong nanay niya. Saka mahal na mahal niya nga, e. Mama’s boy talaga ’to. ’Di nga lang siya nagku-kwento tungkol sa tatay niya. ’Di ko alam kung tanda niya pa ba na nagkwento siya sa akin before.

“Saka may exam ako, ’di ba?”

“Right…” sabi niya. “But on my graduation party, you’re coming, right?”

“Grabe naman, malamang!”

Ngumisi siya. “Great. My parents are going to be there, too. I’m gonna introduce you, okay?” Nanlaki ang mga mata ko. “Unless… you don’t want to?”

“Hindi naman sa ayaw,” sabi ko.

“What is it?”

“Magugustuhan kaya nila ako?”

Naging seryoso iyong mukha ni Nikolai. Alam niya naman na isa ’yan sa mga… sore topics. Ayoko lang na may sabihin sila kay Nikolai dahil lang sa akin. Kung ako lang, okay sige bahala kayo d’yan. Pero kapag damay na si Nikolai dahil lang mahal niya ako? Aba, ang kapal naman ng mukha niyo.

“Doesn’t matter,” sagot niya matapos abutin iyong kamay ko at hawakan. “I’m in love with you, remember? It’s all that matters.”

Ngumiti ako sa kanya. “Kapag ’di ako gusto ng nanay mo?”

“She’ll like you—she makes her favorite son happy.”

“Gago ka ba? Ikaw lang naman anak niya.”

Tumawa siya. “Precisely—as her only son, she should be happy that I’m happy,” sabi niya tapos ay nginitian ako. “But in all seriousness, Jersey, I think you’ll love my mom. She’s kind and understanding and she’s the best.”

Ngumiti na lang ako at saka tumango.

Sana nga.

Para naman maramdaman ko iyong pakiramdam ng kung paano magkaroon ng nanay. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 25

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG25 Chapter 25

“Sorry kung naabala kita.”

“No, it’s okay,” sagot ni Shanelle. “I think this one is better,” dugtong niya habang pagkatapos iabot sa akin iyong kulay powder pink na dress. Hindi ko kasi alam talaga ang isusuot ko mamaya sa graduation party ni Nikolai! Akala ko nung una as in party-party lang, tapos biglang sinabi sa akin na sa bahay daw nila gaganapin! And nandun daw iyong ibang mga kamag-anak nila! Lord Jesus Christ! Nagpanic iyong buong sistema ko.

Pumasok ako sa CR at saka sinukat iyong damit. Mabuti na lang at marami akong formal na damit dahil ganito iyong mga trip ni Nick nung nagkikita pa kami dati. Buti na lang tinabi ko. Nanghihinayang kasi ako na itapon.

I mean, gago si Nick dahil naging instant kabit ako, pero ’di ko madedeny na sobrang generous niyang magregalo. Wala namang makikinabang kapag sinunog ko, kaya tinabi ko na lang. Aba, sayang din ’to! ’Di naman napupulot ang pera!

Paglabas ko, agad akong nilapitan ni Shanelle at saka inabutan ng accessories.

“Hindi sa ’kin ’to?” sabi ko habang inaabutan niya ako ng kwintas at saka hikaw na mukhang diamond pa.

“You can borrow,” sagot niya. “Bagay sa suot mo.”

Napa-ngiti ako. “Grabe, salamat,” sabi ko sa kanya. Alam ko ’di naman kami masyadong close pa kasi minsan ko lang naman siya nakikita kapag sinasama siya ni Vito, pero ang bait niya pa rin sa akin. Akala ko nung una hindi kami magiging close kasi parang ang intimidating niya saka mukha talaga siyang barbie, pero mabait naman pala siya.

At least may girl friend na ako ngayon maliban kay Indie na napaka-busy sa buhay niya.

“What shoes will you wear?” tanong niya tapos ay tinignan namin iyong mga sapatos ko. Hindi umalis si Shanelle hanggang hindi nakukumpleto iyong outfit ko. Tinanong ko kung pupunta ba siya sa party ni Nikolai, pero sabi niya na hindi kasi may party din daw para sa kanya iyong parents niya—na deserve naman kasi valedictorian pala si Ate girl! Iba rin ’tong nabingwit ni Vito, e! ’Di lang maganda, brainy din!

Ang tagal kong nag-ayos kasi gusto ko na presentable talaga ako sa party mamaya. Sobrang nakaka-pressure. Kasi alam ko na kapag nagkalat ako roon, hindi lang naman ako ang lalaitin ng pamilya niya kung hindi si Nikolai at ang kwestyonableng taste niya. Siguro nga mabait ang nanay niya… pero paano iyong tatay niya? Iyong ibang kamag-anak niya? Ayoko naman na maging sanhi ng issue. Gusto ko lang ng matahimik na buhay, bawal ba?!

‘Text me when you’re near.’

‘Oo nga.’

‘Where are you? Also can you send pics?’

‘NOT NUDES,’ mabilis na dugtong niya. Nung nagsabi kasi siya sa akin nung ganon dati, nagsend ako ng boob pic! Aba, malay ko ba! Pero hindi naman kasama mukha ko, noh! ’Di naman sa wala akong tiwala kay Nikolai—ayoko lang talaga. At least kung kumalat man ’yon, malay ba nila kung kaninong dede ’yon.

‘Naka-pink ako okay. Saka nasa grab ako kakahiya magselfie dito’

‘Okay. But are you like 10 mins away or what’

‘Grad party mo makihalubilo ka nga jan’

‘Fine fine but text me when you’re near okay’

‘Okay’

‘Love you’

Ni-replyan ko lang ng heart si Nikolai. ’Di naman siya nagagalit or nagtatampo. Kinabahan talaga ako dati, pero nung tinanong ko siya, okay lang naman daw. ’Di naman daw siya nagsabi nun para maka-tanggap ng I love you, too.

Ang dami kong narerealize sa relasyon ko kay Nikolai. Ngayon ko na-realize na sobrang basura nung boyfriend ko nung high school. Nagalit dahil hindi ako sumagot ng I love you, too. Nagalit dahil ayoko makipagsex. Nagalit dahil kinausap ko iyong classmate ko na lalaki. Nagalit dahil naka-shorts ako na maigsi daw.

Puro nagalit.

Samantalang kay Nikolai, siya pa ang nagsasabi sa akin na makipagkaibigan ako… Siya pa nagsasabi sa akin na okay lang na sumama ako sa mga classmates ko mag-inom kahit may mga lalaki basta daw sabihin ko sa kanya kung saan tapos magtext lang daw ako kung magpapa-sundo ako… Hindi niya ako pinipigilan kahit ano ang isuot kong damit.

Naniniwala talaga ako na si Nikolai iyong premyo ko kay Lord dahil sa lahat ng ka-shit-an na nangyari sa akin dati.

Parang ngayon… okay na. Pwede na akong sumaya.

“Thank you po,” sabi ko sa driver bago ako lumabas ng sasakyan. Nakaka-loka naman ’tong village ni Nikolai! Tinanong pa ng guard iyong pangalan ko bago ako papasukin. Nung sinabi ko iyong buong pangalan ko at saka lang binuksan ang gate! Kaloka!

Huminga ako nang malalim.

Kinuha ko iyong cellphone ko at saka magtetext na sana ako kay Nikolai na nandito ako para sunduin niya ako dahil ayokong pumasok mag-isa doon. Baka atakihin ako sa puso sa sobrang kaba.

“Kuya Jerry?” gulat na tanong ko nang makita ko siya na naka-tayo sa isang gilid. Hindi ako sigurado kung siya ba talaga ang nakikita ko dahil medyo matagal na nung huli ko siyang nakita… pero nang makita ko na na-recognize niya kung sino ako, sigurado ako na siya nga iyon.

Tangina.

Kung nandito siya—

“Nandito si Nick?” tanong ko habang pabilis nang pabilis ang tibok ng puso ko. Agad akong tumingin sa paligid. Tangina, bakit siya nandito?! Family friend ba siya ni Nikolai?! Bakit naman—

“Bakit ka nandito?” balik tanong niya sa akin. Mabilis siyang lumapit. Parang anumang oras ay hahatakin niya na lang ako palayo.

Hindi ako naka-sagot.

“Bakit ka nandito?” muling ulit niya.

Hindi ako makapagsalita.

Parang… masusuka ako sa sobrang kaba.

“Nandito ang pamilya ni Sir Nick kaya kung manggugulo ka—”

“Pamilya… ni Nick?”

“Bakit ka nandito, Jersey?”

Para akong mabibingi sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

Hindi ako maka-hinga.

Biglang nanlabo ang paningin ko.

Para akong masusuka.

Hindi ko alam kung ano ang uunahin kong isipin o maramdaman.

Biglang pumasok iyong text ni Nikolai. Napa-tingin doon si Kuya Jerry. Wallpaper ko iyong picture namin ni Nikolai. Ni hindi niya kailangang magsalita para sabihin—

‘Ga, where are you? Are you near? I’m so bored here.’

Iyong tingin sa akin ni Kuya Jerry…

“Hindi ko alam.”

Paulit-ulit kong sabi.

Si Nick ’yung tatay ni Nikolai na sinasabi niya na maraming babae?

Iyong dahilan kung bakit nasasaktan iyong Mama niya?

Dahil… sa akin?

Tangina.

Bakit hindi ako pwedeng maging masaya?

“There you are!”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang marinig ko ang boses ni Nikolai. Agad siyang lumapit sa akin.

“I told you to text me,” malambing niyang sabi habang naka-tingin sa akin. Agad na kumunot ang noo niya. “Are you okay, Ga?”

Hindi ako maka-galaw.

Gusto kong umalis.

Sana hindi na lang ako pumunta dito.

Bakit kailangan kong malaman?

Ni hindi man lang umabot ng kahit isang taon iyong saya ko.

Hindi niya napansin si Kuya Jerry sa harapan ko. Basta ay hinawakan niya ako at sinama papasok sa loob. Gusto kong tumalikod at tumakbo paalis. Gusto ko na lang umalis. Pero hindi ko alam kung paano. Ano ang sasabihin ko kay Nikolai? Magsisinungaling ba ako sa kanya? Pero hindi niya deserve ’yon…

Tangina naman.

Bakit ang hirap maging masaya?!

“Jersey…” mas seryosong tawag niya. Tumingin ako sa kanya. Pilit akong ngumiti. “Hey, are you crying?”

Mabilis akong umiling habang pinu-punasan iyong luha ko. “Hindi. Ay, oo. Masaya lang ako na grumaduate ka na…”

Tangina.

Bakit tuwing graduation, ganito ang nangyayari?

Natawa siya. “I know! Who would’ve thought, huh?” naka-ngiting sabi niya. “But if you’re so nervous about meeting my family… I can just drive you home… And I’ll just set up a lunch or something with my parents. My other relatives can wait.”

Si Nikolai lang.

Si Nikolai lang ang gusto ko, bakit hindi pa ibigay sa akin?

“Hey…” muli niyang sabi habang ramdam ko iyong pagtulo ng mga luha sa mga mata ko. “Is me graduating from law school really that unbelievable that you’re crying?” malambing niyang tanong habang pinu-punasan iyong luha ko.

“Niko…”

“Yeah?” sagot niya habang pinupunasan pa rin ang luha ko gamit ang panyo niya.

“Nung una tayong nagkita—” sabi ko at napa-hinto. Ni hindi ko kayang ituloy. Parang natatakot akong malaman.

“I really hate getting into accidents, but hitting you was the best thing that happened to me,” sabi niya na medyo natawa. “Not that I’m happy that I injured you, okay?”

Huminga ako nang malalim.

“Bakit ka pala nandon?”

Sandaling naging seryoso iyong mukha niya. Nagsalubong iyong kilay. “I was there because—” Humugot siya ng malalim na hininga. “I don’t like talking about this, Jersey, because it feels like betraying my mom but…” Tumimig siya sa akin. “My dad’s a cheater. I was there because I overheard my mom talking and saying that my dad’s there with his latest mistress.”

Gusto kong tumigil sa pag-iyak.

Pero hindi ako ma-hinto.

“Hey… why are you crying?” tanong niya habang muling pinupunasan iyong mga luha ko. “It’s fine now,” dugtong niya. “My dad’s trying to change… I guess. They’re okay now. Mom’s fine. I still hate my dad, but he really makes my mom happy. So, I should just be happy, too, I guess.”

“Nikolai.”

May lumapit sa amin na babae. Agad siyang napa-ngiti nang lumapit at agad akong niyakap.

“Nikolai had been talking non-stop about you,” sabi niya habang yakap-yakap ako. “And looks like we have the same taste,” dugtong niya habang naka-ngiti sa akin. “I have a feeling that we’ll get along well.”

Tangina.

Putangina.

Kaya ba ito iyong pinapa-suot sa akin ni Nick?

“I’ll see you inside?” tanong niya nang may tumawag sa kanya. Tanging pagtango lang ang nagawa ko. Para akong magkaka-sakit. Hindi ko alam kung ano ang unang mararamdaman ko.

“See? Mom’s nice,” sabi ni Nikolai nang iwan kami ng nanay niya. Ang bait niya… Bakit siya kailangang lokohin ni Nick?

“Niko…”

“Yeah?”

“Pwede bang umuwi na ako?”

“Okay…” mabilis niyang sagot. “You look sick, Ga. Can you wait here? I’ll just get my keys and I’ll drive you home, okay?” tanong niya bago ako halikan sa noo at naglakad papasok.

Gusto ko na lang lumakad paalis.

Nasusuka ako.

Para akong magkaka-sakit.

“Jersey.”

Tangina.

“Jerry told me you’re here.”

Ayokong humarap.

Kapag humarap ako… parang mas magiging totoo.

“Did you tell him?” tanong niya. Hindi ako naka-sagot. “Did you tell my son—”

Hindi ko alam kung saan ako kumuha ng lakas ng loob para humarap sa kanya at sampalin siya. Pero ang kapal ng mukha niya! Ang kapal ng mukha niya na gawin sa ’kin ’to! Hindi ko hiniling na maging kabit! Kung alam ko lang, ni hindi ako lalapit sa kanya!

“I deserve that,” sabi niya habang naka-hawak sa pisngi. “Did you tell Nikolai?”

Bakit… hindi ko nakita?

Bakit… ngayon ko lang nakikita kung gaano sila magka-hawig? Pati pagsasalita nila… Pati boses… Pagkunot ng noo… Lahat…

“Did you tell my son?”

“Hindi pa—”

“Will you tell him?”

Hindi ako maka-sagot.

Ayokong magsinungaling sa kanya.

“There’s nothing that happened between us, Jersey. We merely talked. But if you tell him, he’s not going to believe you.”

“Gusto mong… magsinungaling ako sa kanya?”

“There’s nothing to tell.”

Agad akong umiling. “Ayokong magsinungaling.”

“Jersey, my wife and my son do not know about you—”

“Tangina ka! Kahit naman ako, hindi ko alam iyong sa kanila!”

“I know,” kalmado niyang sagot. “And I strongly suggest that it remain that way. Jersey, I know my son… And trust me, you’ll destroy my family— his family—by telling the truth.”

Bakit… ako?

Hindi ba siya iyong sumira?

Bakit kasalanan ko?

“Ga—” agad na natigilan si Nikolai nang makita niya kami ng tatay niya na magkausap. “Dad,” pagbanggit niya. “I see you’ve met my girlfriend.”

Tumingin si Nick sa anak niya at simpleng ngumiti. “She seems nice.”

Tumingin sa akin si Nikolai. “She’s wonderful,” sagot niya habang hinahawakan ang kamay ko. “But I’m afraid I have to bring her home. She’s feeling under the weather right now.”

Tumango si Nick. “Okay. I’ll tell your mother that you’ll be driving her home,” sabi niya bago nginitian kami at naglakad pabalik sa loob.

Ngumiti sa akin si Nikolai. “I guess you just met my parents,” sabi niya. “Funny how life works, huh?” 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 26

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG26 Chapter 26

Hindi ko alam kung sino ang kakausapin ko. Para na talaga akong masisiraan ng ulo. Sobrang aga kong umaalis palagi sa condo para hindi ako maabutan ni Nikolai doon. Para akong masusuka kapag kaharap ko siya sa sobrang guilt kasi ayoko namang magsinungaling sa kanya…

Hindi niya deserve ’yon.

Kahit kailan.

Hindi galing sa ’kin.

Pero paano ko sasabihin?

Paano ko sisimulan?

Ano’ng unang salita ang sasabihin ko?

Kanina pa tapos iyong klase namin pero nandito pa rin ako sa school. Kanina ko pa nabasa iyong text ni Nikolai. Sinabi niya sa akin na magtext ako kapag pauwi na ako dahil susunduin niya ako. Mayroon siyang review pero susunduin pa rin niya ako.

Napa-buntong-hininga ako.

Kailangan ko talagang sabihin.

“Hey,” biglang sabi ni Bentley sa akin nang makita niya akong tahimik na naka-upo sa bench doon. Tipid akong ngumiti sa kanya. ’Di niya naman na ako pinapansin. Siguro naniwala siya sa chismis tungkol sa akin. Siguro ayaw niyang maging malapit sa mga gaya ko. Sanay naman na ako. Ganyan naman talaga ang normal na reaksyon na nakukuha ko.

Si Nikolai lang naman iyong abnormal.

“Magsasara na ’yung school in 15 minutes,” sabi niya.

“Ah…”

“Pauwi ka na?”

Nagkibit-balikat ako. Kailangan ko talaga ng advice… Iyong mga parang kaibigan ko, kaibigan talaga sila ni Nikolai… Wala ako nung kaibigan ko talaga… Saka unfair din naman kina Vito kung sasabihin ko sa kanila iyong problema ko. Mag-e-exam din naman sila. Tapos baka ma-konsensya pa sila kapag ’di nila nasabi agad kay Nikolai. Si Indie naman ay may problema ata sa pamilya.

Tangina.

Ang lungkot naman ng buhay ko.

“Bentley,” pagtawag ko sa pangalan niya.

“Yeah?” sagot niya habang naka-tingin sa akin. Naka-tayo lang siya sa harapan ko. Minsan ’di ko alam kung sana ba ’di ko na lang nakilala si Nikolai… Sana ’di na lang siya naging mabait sa akin… Sana ’di niya malalaman kung gaano talaga ka-gago iyong tatay niya…

Pero ang saya rin na maging selfish, e.

Akalain mo ’yun? Minsan sa buhay ko, naging sobrang saya ako?

Tae.

Ang drama.

“Kung magbabar ka, gusto mo ba marinig before or after iyong problema?” tanong ko sa kanya.

“Ano’ng klaseng problema?”

“Iyong tipong life changing.”

“Do I have an idea that this ‘life changing’ problem exists?”

Natigilan ako. Pakiramdam ko alam naman ni Nikolai… Nasabi niya na sa akin nung lasing siya iyong tungkol sa tatay niya… Pero hindi niya lang siguro alam na ako iyon.

Taenang buhay ’to.

Nagtagpo lang din naman landas namin dahil din sa tatay niya!

“Maybe,” sagot ko.

“Then… I guess I’ll prefer knowing about it? Kaysa isipin ko pa nang isipin kung ano ’yun.”

“Final answer ba ’yan?”

Tumango siya. “Mas mahirap manghula,” sagot niya. “If I know the problem, then the faster I can find a solution for it. There’s no point in prolonging the agony.”

Prolonging the agony?

Relasyon ata namin mawawala kapag sinabi ko.

Natigilan kami nang lumapit iyong guard sa amin at sinabi na isasara na raw iyong school. Tumingin sa akin si Bentley. “Sunduin ka ba ng boyfriend mo?” tanong niya. Napa-kunot ang noo ko. Bahagya siyang natawa. “Sikat boyfriend mo, e.”

“Di naman tiga dito ’yun.”

Nagkibit-balikat lang siya. “Sabay ka na sa ’kin, gusto mo?”

Hindi ako agad sumagot. ’Di ko rin kasi sigurado kung nasa labas pa ba si Nikolai. ’Di ko naman kasi siya na-replyan kanina nung nagtext siya sa akin. Kasi kapag lumalabas naman ako sa school ay nandoon na siya.

At tama nga ako.

Wala na halos mga sasakyan sa labas kaya naman agad kong nakita iyong Jeep niya na naka-parada doon. Bukas iyong ilaw sa loob kaya medyo kita ko na nandoon lang siya at tahimik na nagbabasa. Nagrereview pa rin yata. Tapos hinintay pa ako.

Leche.

Pota.

Kaka-konsensya.

“Sige,” sabi ni Bentley. “Good night,” dugtong pa niya. Tumango at ngumiti lang ako sa kanya. Pagbalik ng tingin ko ay nakita ko na naka-tingin sa amin si Nikolai. Huminga ako nang malalim bago naglakad papunta sa sasakyan niya.

“Hey…” sagot niya.

“Kanina ka pa?” tanong ko.

“Not really,” sinungaling na sagot niya kahit 11pm na. “How’s first day?”

“Walang pumasok,” simpleng sagot ko.

“Dinner?”

“Uwi na.”

“Okay…” mahinang sagot niya bago pinaandar iyong sasakyan. Ramdam na ramdam ko iyong pagsulyap niya sa akin. Pero hindi siya nagsasalita. Pigil na pigil siya sa pagtatanong kung ano ang problema ko. Natapos na lang iyong sembreak, hindi pa rin ako nakakapagsalita. Tuwing sinusubukan ko kasi, nananaig iyong pagiging selfish ko. Kasi alam ko na kapag sinabi ko, malaki iyong chance na iwan niya ako.

Mahal niya iyong nanay niya.

Sino ba naman ako para piliin niya?

Nanay ko nga ’di ako pinili, e—ibang tao pa kaya?

“Jersey,” pagtawag niya sa akin. Napansin ko ’yun. Simula nung naging tahimik ako, ’di niya na ako tinatawag na Ga. Nung una, medyo masakit. Pero ngayon naisip ko, at least nasasanay na ako. Mas malala iyong sobrang okay tapos biglang wala. Daig ko pa siguro nagka-withdrawal nun.

“How about takeout?” tanong niya habang naka-hinto kami sa stoplight.

“Di ako gutom.”

“Okay,” sagot niya nang walang pamimilit pa. Dati, namimilit pa siya na kumain ako kahit konti. Ngayon, kapag sinabi ko na ayoko, ’di na ulit siya magtatanong.

Kaso iyon lang.

’Di pa rin siya umaalis.

Para bang naghihintay lang siya talaga na magsabi ako… kaso ako naman ’tong si gaga na takot at ’di alam kung saan magsisimula.

Imbes na sa parking lot at sa harap lang ng condo bumaba si Nikolai. Kinalas ko iyong seatbelt.

“Good night,” sabi ko.

“Jersey,” muli niyang pagtawag sa pangalan ko. Tumingin lang ako sa kanya. “It’s been months… I don’t know what’s bothering you, but please know that whatever it is, I’m here.”

Tipid akong ngumiti.

“I’m serious. You can tell me anything. I won’t judge. I’ll just listen. And maybe talk if you want me to,” sabi niya ng may maliit na ngiti sa labi niya. “I miss us.”

Tangina naman.

Bakit naiiyak ako?!

Miss ko na rin kami.

Iyong mga kagaguhan naming dalawa. Iyong kapag bored ako tapos nilalagyan ko siya ng makeup. Iyong minsan na nagpaka-doctor ako sa Grey’s Anatomy tapos kunwari siya iyong inooperahan ko. Iyong paggawa namin ng video sa Tiktok. Iyong sabay naming pagscroll ng memes kahit minsan ’di niya gets iyong humor nung mga trip kong joke.

Kaya nakaka-takot maging sobrang masaya, e…

Kasi minsan, ganito.

Sobrang bagsak.

“Di ka ba rito matutulog?” tanong ko. Dati, lagi siyang sa condo natutulog… Simula nung maging malayo ako, minsan na lang. Nagku-kwento siya dati tungkol sa mga nangyari sa kanya nung high school. Dati kasi kung anu-ano lang tapos naubusan na ata siya kaya ang ginawa niya, nagkwento lang siya tungkol sa buhay niya. Sinimulan niya mula pagkabata niya. Naka-rating kami ng high school. Tapos ’di na siya natutulog sa condo. ’Di na kami naka-rating sa college.

Mas lalo lang akong nahirapan.

Sa kwento niya pa lang, mahal na mahal niya na nanay niya, e.

“Nah… I have to review.”

“Pwede naman sa condo.”

Ngumiti lang siya. “You want me there?

“Kung gusto mo.”

“I thought you want space,” sabi niya. Space? Kung pwede nga lang itali ko siya sa tagiliran ko, e. Kung pwede nga lang na magtanan na kaming dalawa tapos wapakels na sa lahat, e. Kaso ang gago ko naman kapag ganoon. ’Di ko naman katulad si Nikolai na walang pamilya—meron siyang magulang.

“Tulungan kitang magreview,” sabi ko habang naka-ngiti sa kanya. Ngumiti rin siya sa akin.

---

Parang gago lang talaga kaming dalawa. Biglang nakaka-ilang kasi ang tahimik namin samantalang dati, kulang na lang siguro ireklamo kami dito sa condo sa lakas ng tawa namin kapag naggagaguhan kami, e.

“Ano’ng nirereview mo ngayon?”

“Poli.”

“Yan ba ’yung sa Consti?”

“Yeah.”

“Nahihirapan ka ba sa review?”

“Kinda. There are so many things to remember. And it certainly doesn’t help that Vito’s like a madman who’s solely focused on studying and Sancho’s being his usual annoying self.”

“Papasa ka.”

“I know,” sabi niya. “Thank you for the confidence, Ga.”

Ang sakit naman nun.

Minsan ko na lang marinig.

“I don’t know if I told you this already, but you remember Yago?” tanong niya. “You met him already. He forfeited his exam last time.”

“Bakit?” tanong ko.

“I think he and Rory broke up.”

Ilang taon mong ginapang para maka-graduate.

Ilang taon mong hiniling na matapos ka.

Tapos ’di ka makakapagBAR.

Minsan… pakshet talaga ’yang love, e.

“He won’t tell us why, but we also can’t guess because he’s been silent ever since. He won’t reply to any messages,” pagpapa-tuloy niya.

“Baka ayaw lang pag-usapan,” sagot ko. Kasi sa parte na ’yon, gets ko si Yago.

“Maybe,” sabi ni Nikolai. “But it’s so sayang, Ga. They’re so great together. Never saw that person so… in love. He wouldn’t shut up about her when he’s with us and he’s drunk. He’s like Rory this and Rory that. “

Tahimik na naman kami.

Binuklat ko iyong libro.

Hindi nakapagBAR si Yago dahil sa kanila ni Rory.

Paano… kapag ganoon din ang nangyari kay Nikolai? Makakaya ba ng konsensya ko? Pagkatapos niyang aminin sa akin dati na isa sa insecurity niya iyong grades niya? Tapos ako pa magiging dahilan kapag ’di siya makakapag-exam?

Ano ’yan? Talagang puro kamalasan lang dala ko sa buhay niya?

“Do you love me?” bigla niyang tanong. Agad akong napa-tingin sa kanya. Napa-awang iyong labi ko. “Because if you’re pressured because I told you I love you… If that’s the reason why you’re so… distant, please don’t feel pressured. I didn’t tell you that to receive an I love you, too.” Seryoso siyang naka-tingin sa mga mata ko. “I just… at that moment… I just felt that… overwhelming feeling that I couldn’t help but say the words.”

Kinagat ko iyong labi ko.

Sasabihin ko na ba?

“But don’t feel obliged, Jersey.”

“Okay.”

Kita ko iyong pag-awang ng labi niya.

Tipid siyang ngumiti at kinuha iyong libro niya. Nagbasa din siya doon. Hindi ko alam kung nagbabasa nga ba siya o kung may naiintindihan ba talaga siya. Basta ako, panay lang ang paglipat nung pahina. Binibilang ko bawat segundo.

Tapos iniisip…

Paano kaya kung siya na lang iyong makipaghiwalay?

Na desisyon niya na lang?

Kasi duwag ako. Tapos selfish. ’Di ko kayang humiwalay at tumalikod sa kanya. Matatapos lang ’to kapag siya na iyong umayaw.

“I better go home,” sabi niya nung ala-una na ng madaling araw. Pinanood ko lang siya na ayusin iyong mga gamit niya.

Tumayo ako at hinatid siya sa may pintuan.

“Nikolai,” pagtawag ko.

“Yeah?”

“Sorry kung tahimik ako.”

Ngumiti siya sa akin. “You’re not obliged to be talkative around me,” sabi niya. “If you feel sad or down or whatever, it’s fine. I’m here. For both good and bad. I’m not only here for the good time, remember?”

“Di ka napapagod?”

Umiling siya. “Maybe it’s a blessing that BAR’s keeping me busy,” sabi niya. “But seriously… I understand that relationship’s not always I don’t know… full of sunshine? Rainbow? It’s kinda gloomy right now, sure, but I signed up for the full experience.”

Natawa ako nang bahagya.

Hinawakan niya iyong pisngi ko at marahang hinalikan. “I love you, okay?” bulong niya sa labi ko. “Always here. Always waiting.”

Tumango ako.

“Salamat.”

Ngumiti siya. “Always, Ga.”

“Wag kang mapagod.”

“Never.”

“Lumawak sana pang-unawa mo.”

“Amen.”

Natawa akong muli. “Ingat sa pagdrive. Text mo ako kapag naka-uwi ka na, ha?”

Tumango siya tapos muli akong nginitian. “Sleep already, okay? Will go here later and we’ll have breakfast together,” sabi niya bago umalis at naglakad palayo.

After BAR.

Kapag tapos na.

Bahala nang kainin ako ng konsensya ko, pero hindi ko sisirain iyong pinaghirapan niya. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 27

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. 

Thank you.

#WTG27 Chapter 27

Huminga ako nang malalim. Unang araw ng BAR exam ni Nikolai bukas. Kung maayos lang kami… kung kagaya lang sana kami ng dati, malamang sa malamang ay dito siya sa condo matutulog tapos ako iyong gigising sa kanya. Ihahanda ko rin iyong mga gamit niya tapos sisiguraduhin ko na kumpleto lahat. Kasi nakita ko iyong effort nung tao sa pag-aaral. Sabi nga niya, hindi man siya kasing talino ng mga kaibigan niya, pero pinaghihirapan niya lahat.

Sana talaga pumasa siya.

Hindi ako madasalin na tao… pero nagsimba ako sa St. Judge para ipagdasal iyong pagpasa niya.

Mabuti na lang at sinabi sa akin ni Vito kung alin iyong hotel room ni Nikolai. Hindi naman kasi siya nagsabi sa akin tungkol doon. Sinabi niya lang na sa hotel siya magse-stay para sa BAR month, pero wala siyang sinabi na kahit ano pang detalye.

’Di naman na rin ako nagulat kasi ’di na rin naman kami masyadong nag-uusap nitong mga nakaraang linggo. Nagtetext siya. Nagrereply ako. Minsan hindi ako maka-tiis kaya tinatawagan ko rin siya. Sumasagot naman siya.

Pero… ang lungkot pa rin.

Nasa same floor lang si Nikolai at Vito kaya naman nakarating ako sa floor nila. Mahigpit kasi sa hotel kaya ’di ka makaka-pasok hanggang hindi itinatawag sa mismong kwarto na aakyat ka sa floor.

Dala-dala ko iyong isang paperbag ng Jollibee. Sabi kasi nila kapag ganitong BAR month daw, ang tradisyon daw ay dinadalhan ng pagkain at kung anu-ano iyong mga nag-e-exam… Goodluck kumbaga. Sure naman ako na maraming pagkain kay Nikolai, pero ’di ko alam kung may magbibigay ba sa kanya ng Jollibee. Iyon kasi talaga iyong paborito niya.

Huminga ako nang malalim bago kumatok.

“Jersey,” sabi niya pagka-bukas niya ng pinto. Halata iyong gulat sa mukha niya. Akala ba niya ’di ko siya pupuntahan?

“Hi,” sagot ko habang naka-ngiti. “Matutulog ka na ba?” tanong ko. Alas-siete pa lang naman. Ang normal na tulog ni Nikolai ay mga ala-una ng madaling araw kaya lang ay exam niya bukas. ’Di ko alam kung maaga ba siyang matutulog kaya para sigurado ay inagahan ko iyong punta.

“No, it’s still early.”

“May dala akong pagkain,” sabi ko sabay pakita nung hawak kong paper bag. “Para sa goodluck.”

“You didn’t have to,” sagot niya habang tinatanggap iyong abot ko.

“Syempre dadalhan kita.”

Ngumiti siya. “You wanna come in?”

“Nagrereview ka ba?”

“Kinda,” sagot niya. Naglakad siya papasok kaya naman sumunod ako. Nandoon sa table iyong mga reviewer at libro ni Nikolai. ’Di nga ako nagkamali dahil maraming pagkain doon. May chocolates pa. Gusto ko sanang tanungin kung sino ang nagbigay kaya lang ay pakiramdam ko wala akong karapatan. Sobrang walang kwenta kong girlfriend.

“Pwede naman akong umalis—”

“No. Stay.”

Agad akong napa-tingin sa kanya. Malungkot siyang ngumiti.

“I… wanted to ask you to come, but I didn’t want to impose.”

“Pupunta naman talaga ako.”

“I didn’t know that.”

Parang… may masakit sa dibdib ko. Pilit akong ngumiti sa kanya habang humu-hugot ng malalim na hininga. Naka-tingin lang ako habang isa-isa niyang nilalabas iyong pagkain mula sa paperbag.

“Syempre naman pupunta ako.” Tumango lang siya. “Basta magfocus ka lang sa exam mo, ha?”

“That’s all I’ve been doing.”

“Magiging abogado ka rin.”

Hindi siya sumagot. Hinatak niya iyong iyong upuan at saka naupo doon. Tumingin siya sa akin kaya naman naupo ako roon sa kaharap niya. Tahimik kaming kuma-kain. Napa-tingin ako roon sa chocolate. May naka-lagay pa palang note.

Good luck! -Anne

Kapag naghiwalay kami ni Nikolai, sigurado ako na madali niya lang akong makaka-limutan. Ang daming may gusto sa kanya. Ang daming pwedeng pumalit sa akin. Iniisip ko pa lang na makaka-limutan niya ako, gusto ko nang maiyak.

Bakit ba kasi kailangan niya pang dumating sa buhay ko kung hanggang dito lang pala kami? Ano ’yan? Free taste?

Maayos naman ako nung wala siya.

’Di ko alam na pwede palang sumaya nang ganon.

Kaso ngayon alam ko na.

Paano ako babalik sa dati?

“Poli iyong unang exam niyo bukas, noh?”

“Yeah.”

“Nareview mo naman nang maayos ’yun.”

“Yeah.”

“Sigurado ako papasa ka roon.”

Ngumiti ako sa kanya kaya lang ay natanggal iyon sa mukha ko nang mapansin ko kung gaano ka-seryoso iyong tingin niya sa akin.

“Jersey,” seryosong sabi niya. Nagsimulang lumakas iyong kabog ng dibdib ko. Ayoko kapag ganito iyong tono ng boses niya. Hindi kasi siya ganito. Kaya pala sinasabi nila na nakaka-takot si Nikolai… Kasi alam mo na hindi siya ganito… Masayahin siya. Maraming kaibigan. Laging laman ng party. Kaya kapag ganito na seryoso siya, parang masusuka na lang ako sa kaba.

Tumingin ako sa kanya. Hindi ako maka-sagot dahil sa lakas ng kabog ng dibdib ko.

“If… if you’re going to break up with me—”

“Niko—”

“Can you do it now?”

Napa-awang iyong labi ko.

Mabilis na sumikip iyong dibdib ko nang makita ko iyong pagpula ng paligid ng mga mata niya. Gusto kong abutin iyong mukha niya at punasan iyong luha niya pero naunahan niya ako. Mabilis niyang pinahid iyong bawat luhang papakawala pa lang.

“If you don’t love me—” Agad siyang napa-hinto at napa-hugot nang malalim na hininga. Mabilis niyang tinakpan iyong mukha niya na para bang ayaw niyang makita ko siya nang ganito. “If you don’t love me… if you don’t want to be with me… it’s not like I can force you to stay, right? It’d be unfair of me to force you to stay…”

“Mahal—”

Mabilis siyang umiling habang pinupunasan iyong luha niya. “Don’t lie for my sake,” mahina niyang sabi. “I know I promised that I’ll stay thru thick or thin… but you didn’t promise that. You can leave. Don’t stay on my behalf. It sucks to think that you’re only staying because I told you I love you.”

Nag-iwas siya ng tingin.

“You can just leave.”

“Nikolai—”

“I really don’t wanna force you to stay when you’re this unhappy. It’s unfair for you and for me. Just please leave. I’ll probably call you once in a while when I’m drunk… but you can just reject my calls… I’ll probably text you that I love you sometimes… You can just erase my texts…”

Mabilis na tumulo iyong luha ko sa mga salitang binibitiwan niya. Sana pala ’di na ako pumunta dito ngayon. Sana pina-abot ko na lang iyong pagkain. May exam siya bukas tapos ganito iyong mga sinasabi niya.

“It’ll take a while for me to be okay… but I’ll be okay. Don’t stay out of pity. I don’t want that.”

Mabilis kong pinunasan iyong luha ko. Ayoko na makita niya akong umiiyak. Kasi mahal niya ako. Alam ko na kung nasasaktan ako, mas mahihirapan lang siya.

“Nikolai, hindi naman ako aalis…”

“You’re unhappy. If you’re unhappy and miserable, you should leave,” seryosong sabi niya. “Jersey, you’ve been unhappy all your life. I don’t want you to be unhappy for another second. And if I’m making you unhappy, you should leave me, too. Don’t worry about me—”

Mabilis akong umiling. “Hindi nga ako aalis.”

“Jersey—”

“Hindi ako aalis. May sasabihin lang ako sa ’yo… pero kasalanan ko rin siguro kasi hinintay ko pa na matapos iyong exam mo kasi ayoko na distracted ka habang nagrereview ka. Pero siguro mali iyong naisip ko. Mas lalo ka lang nahirapan. Mas lalo mo lang inisip iyong dahilan kung bakit nagkaka-ganito ako.”

Ang pula ng mga mata niya… tapos may exam pa siya bukas… Dapat hindi na ako pumunta talaga dito.

“Just tell me. Please. Whatever it is, I can take it. I promise.”

Kinagat ko iyong ibaba ng labi ko. Huminga ako nang malalim. “Pagkatapos ng—”

“God! Do you seriously think I can focus on studying when half the time, I keep on wondering on what part did I seriously screw up that lead us both to this situation?”

Kalmado lang iyong boses niya… pero ramdam na ramdam ko iyong pagpipigil niya. Siguro kaya sinabi niya na rin kanina na umalis na ako. Pagod na siya sa akin. Pero kagaya ko, hindi niya kayang unang umalis.

Pareho lang kami.

Parang tanga.

Tumingin ako sa kanya.

Ganito na iyong reaksyon niya… paano pa kapag nalaman niya iyong sa amin ng tatay niya? Paano kapag nalaman niya na isa ako sa dahilan kung bakit nasasaktan iyong Mama niya? Paano kung malaman niya na dahil sa tatay niya kaya kami nagkita nung gabi na ’yon?

Kaya ba niyang tanggapin?

Kaya ba niyang mag-exam kahit na alam niya na ’yon?

Kaya bang dalhin ng konsensya ko kapag bumagsak siya dahil sa sasabihin ko?

Marahan akong umiling habang kinu-kuha iyong bag ko. Mahigpit ang hawak ko roon. “Hindi ako aalis,” saad ko habang naka-tingin sa mga mata niya. “Hindi ako makikipaghiwalay. Wala kang ginawang kasalanan. ’Wag mong isipin ’yon.”

“Then tell me,” gigil na sabi niya.

“Pagkatapos—”

“What the fuck, Jersey!”

“Pagkatapos nga!”

“You’re torturing me!”

Umiling ako. “Pagkatapos ng exam.” Mabilis akong naglakad palabas, pero bago pa man ako maka-dalawang hakbang ay naramdaman ko iyong hawak niya sa kamay ko. Agad akong napa-hinto. Tangina. Ang tagal na nung huli niya akong hawakan. Na sa simpleng ganito lang, napapa-tigil agad ako.

“If it’s not something I did, then it’s something you did,” mahinang sabi niya habang naka-hawak sa akin. “Whatever that is, if you feel so guilty about it that you’ve been ignoring me for months, you’re forgiven, okay? I don’t give a shit about what you did. I’m not a fucking saint, Jersey. I’ve done a lot of questionable shits. I’m not one to judge. Just… trust me. I won’t judge. God, I love you,” sabi niya habang pahina nang pahina iyong boses niya. Na para bang hirap na hirap na siya. “Jersey, I love you… I meant it when I said it… Whatever it is that you did, I’ll still love you despite and in spite… You just have to put a little faith in me…”

“Niko—”

Bigla siyang bumitaw.

Gusto kong lumingon at tignan siya… pero bigla akong nakaramdam ng takot.

“Lock the door when you leave,” mahina niyang sabi at pagkatapos ay narinig ko iyong yabag niya papalayo. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 28

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG28 Chapter 28

Sobrang ingay.

Sobrang saya.

Sila.

Pero ako? Para akong mamamatay sa sobrang kaba.

Naka-tayo ako mula sa malayo. Tini-tignan ko iyong bawat mukha nung mga lumalabas mula sa gate. Ang saya nilang tignan kasi alam mo ’yun? Ang hirap ng inaaral namin… tapos finally, tapos ka na sa BAR exam. Naka-graduate ka na. NakapagBAR ka na. Ang susunod na lang ay pagiging abogado mismo.

Ang saya sana.

Kaso sobrang kinakabahan ako dahil ngayon iyong araw na mag-uusap kami ni Nikolai. Hindi na ako sumubok na dalawin ulit siya nitong naka-raang tatlong linggo dahil nakita ko kung gaano siya na-apektuhan nung huli naming pag-uusap. Bahala na kung magalit siya sa akin. Basta gusto ko na nasa BAR lang iyong atensyon niya. Gusto ko lang naman na maging abogado siya. Hindi man niya pangarap, pero nakita ko kung paano niya nilaban ’yun… Kaya gagawin ko rin lahat para ilaban ’yon.

“Congrats,” sabi ko nang makita ko si Sancho. Nauna pala siyang lumabas. Hindi pa kaya tapos si Nikolai na mag-exam?

“Salamat,” sagot ni Sancho. “Si Niko?”

Tumango ako. “Nakita mo ba?”

Umiling siya. “Baka palabas pa lang.”

Tipid akong ngumiti. “Sige, hintayin ko na lang.”

Tumango lang sa akin si Sancho. Hindi ko rin naman alam kung alam nila iyong nangyayari sa aming dalawa ni Nikolai. ’Di naman ako nagsasabi sa kanila. Kasi paano kung magsabi ako tapos biglang malaman ni Nikolai na mas nauna pa nilang malaman kaysa sa kanya? Ayoko lang na isipin niya na pinagkaisahan siya. Saka kung magagalit man siya sa akin, gusto ko na nandyan pa rin iyong mga kaibigan niya para sa kanya.

Halos palubog na iyong araw nang makita ko si Nikolai. Bahagyang naka-kunot iyong noo niya nang makita ko siyang naglalakad. Ni hindi siya maka-ngiti doon sa mga taong buma-bati sa kanya. Naalala kaya niya? Na ngayon kami mag-uusap? Na ngayon ko sasabihin sa kanya iyong problema ko?

Tatlong linggo lang naman akong ’di nagparamdam.

’Di naman ako ganoon kabilis maka-limutan siguro.

Sinundan ng mga mata ko iyong bawat galaw niya.

Diretso siyang naglakad hanggang sa maka-layo siya sa mga tao. Nakita ko iyong paghinto niya. Iyong pagpikit ng mga mata niya. Iyong pagsuklay ng mga daliri niya sa buhok niya. Iyong pagdilat niya at pagtingin sa paligid na para bang may hina-hanap… hanggang sa magtama iyong mga mata namin.

Halos hatakin ko iyong sarili ko para maglakad palapit sa kanya. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko habang papa-lapit ako. Kina-kabahan ako. Natatakot. Kasi baka pagkatapos nito… wala na.

Gusto kong maniwala sa sinabi ni Nikolai na hindi niya ako iiwanan kahit ano iyong nagawa ko… pero sinabi niya ’yun nung hindi pa niya alam iyong sa amin ng Tatay niya… Hindi ako magagalit sa kanya kung hindi niya tutuparin iyong pangako niya. Maiintindihan ko. Pilit kong iintindihin.

Kasi mahal ko rin naman siya.

Kahit hindi ko masabi.

Sana alam niya.

Sana ramdam niya.

“Congrats,” sabi ko sabay abot ng bulaklak sa kanya. Hindi ko alam kung may paborito ba siyang bulaklak… ’Di ko naman matanong. ’Di rin naman ako makapagtanong kasi baka bigla nilang tanungin kung bakit hindi ako mismo ang magtanong.

“Thanks,” tipid niyang sagot.

“Pwede na ba tayong mag-usap?” tanong ko sa kanya kaya lang ay tumingin siya sa cellphone niya.

“I need to be somewhere,” sabi niya.

“Ah… okay. Text mo na lang ako kapag free ka.”

“You can come with me,” sabi niya.

“Sigurado ka?”

Tipid siyang tumango. “We can talk after,” sabi niya bago nagsimulang maglakad palayo. Huminga ako nang malalim. Okay lang. Deserve ko naman ’to. Ilang buwan akong pinagtyagaan ni Nikolai kahit halos hindi ko siya kibuin. Kahit alam ko na halos mabaliw siya sa kaka-isip kung ano ba ang nagawa niya kaya nagkaka-ganoon ako.

“Iba na sasakyan mo?” tanong ko nang buksan niya iyong sasakyan na hindi Jeep.

“Yeah,” simpleng sagot niya.

“Bakit iba na?” tanong ko para lang hindi masyadong tahimik.

“The other one reminds me of you.”

Agad na napa-awang iyong labi ko sa mga salitang sinabi niya. Mabilis lang. Parang wala lang sa kanya. Ganito ba talaga siya magalit? Kung hindi tahimik, sobrang sakit magsalita na parang wala lang sa kanya. Casual lang.

Akala ko ay ma-e-estatwa ako sa kinatatayuan ko kung hindi sa malakas na pagsara niya nung pinto. Agad akong sumakay sa loob. Huminga nang malalim nang makita ko iyong bulaklak na parang hinagis lang sa likuran.

Okay lang.

Deserve ko naman.

Buti nga ito lang… hindi kagaya nung sa dati kong boyfriend na sinisigawan ako at sinasabihan ng kung anu-ano.

Naka-tingin lang ako sa daan habang nagda-drive siya. Ayoko na dito kami mag-usap dahil baka mabangga pa kami. Mas mabuti siguro na sa condo niya o sa hotel niya. Basta kung saan man siya naka-tira ngayon. Para kapag papa-layasin niya ako, aalis na lang ako. Para ngang gago, e. Naka-empake na iyong gamit ko. Kasi kung hihiwalayan ako ni Nikolai pagkatapos nito, ang kapal naman ng mukha ko kung sa SCA pa rin ako mag-aaral. Lilipat na lang ako sa probinsya. Doon na lang ako mag-aaral. Doon sa probinsya na walang Jollibee sana dahil baka mabaliw ako tuwing makikita ko iyong lecheng mascot na ’yun.

Huminto kami sa isang hotel. ’Di na ako nagtanong at sumunod na lang. Tahimik lang siyang naglalakad hanggang sa pumasok siya sa isang pinto. Ni hindi siya nagulat nang makita namin na surprise party pala iyon para sa kanya.

Shit.

Nandito iyong pamilya niya.

Unti-unti akong napa-atras pero bago pa man ako maka-layo ay tumingin sa akin si Nikolai. Hindi siya nagsalita… pero sa pagtingin niya pa lang sa akin ay para bang sinasabi niya na kapag umalis ako ngayon, wala na akong babalikan…

Kaya parang tanga akong nanatili doon.

Tangina.

“Finally!” sabi ng Mama ni Nikolai habang niyakap siya. “All your effort paid off.”

Naka-tingin ako kay Nick na naka-tingin lang sa asawa niya. Tangina. Parang hindi niya sinira iyong buhay ko, ah. Parang hindi niya pina-salo sa akin lahat.

“Congrats, son,” sabi ni Nick.

“Thanks,” sagot ni Nikolai.

“Jersey,” sabi ng Mama niya. “I kept on telling Nikolai to bring you home,” naka-ngiting sabi niya sa akin. Halos dumugo na iyong labi ko sa pagkaka-kagat ko roon. Bakit ang bait niya? Parang lalo lang sinu-sunog iyong kaluluwa ko sa impyerno sa sobrang bait niya.

“I told you, she’s busy studying,” sagot ni Nikolai.

“I’m sure she’s fine. Niko told me that you’re very smart,” sabi ng Mama niya. Napa-tingin ako kay Nikolai, pero nag-iwas siya ng tingin. Umabot lang siya ng inumin doon sa dumaan na babae.

“We have to leave,” sabi ni Nikolai.

“But it’s your party!”

“Yeah… no. I don’t even know anyone here,” sagot ni Nikolai. “But thanks for—”

Agad kaming napa-tingin sa harap nang biglang namatay lahat nung ilaw. May naka-flash sa puting pader na gradpic ni Nikolai. Ngiting-ngiti siya roon. Naalala ko pa iyong araw na ’yon. Sumama ako sa kanya para magpa-kuha nung gradpic. Meron pa nga na kasama ako sa picture mismo at sa akin naka-suot iyong toga niya.

Tapos ay may lumabas na mga salita.

Congrats on the BAR, Nikolai!

Sabay na nagpalakpakan iyong mga tao.

This one’s on me!

Agad na kumunot ang noo ko nang magkaroon ng litrato roon. Agad na nanlamig ang katawan ko nang makita ko na litrato iyon nung nagta-trabaho pa ako sa club.

“What the fuck!” sigaw ni Nikolai. “Stop that fucking shit!”

Para akong maduduwal habang pinapa-kita iyong litrato ko kasama iyong iba-ibang lalaki na ka-table ko… pati litrato ko habang suma-sayaw sa stag party.

“Seriously! Who the fuck is doing this?! I’ll fucking kill—”

Pero agad siyang natigilan nang makita niya iyong pamilyar na mukha.

Narinig ko iyong pagka-basag ng baso na hawak ng Mama niya.

Looks like father and son have the same taste.

Isang litrato lang ’yon.

Nung una kaming magkakilala ni Nick sa club.

Isa lang.

Kasi nung sumunod, maingat na siya.

Hindi ko alam kung paano nakita iyong litrato na ’yon.

Agad akong napa-tingin sa Mama ni Nikolai. Gusto kong magsalita, pero hindi ko magawa. Nakita ko iyong paghinga niya nang malalim. Nang tumingin siya sa akin ay parang tinakasan ako ng kaluluwa ko.

“I see,” simpleng sabi niya bago tipid na ngumiti. Hindi ko alam kung paano niya nagawang maglakad papunta sa harap. Kung paano niya nagawang kuhanin iyong mic. “I’m sorry for that… interruption. Let’s continue the celebration for my son’s exam, shall we?”

Naka-sunod lahat ng mata sa bawat galaw niya. Hanggang sa maka-labas siya. Ni hindi ako maka-galaw sa kinatatayuan ko kahit ramdam na ramdam ko lahat ng tingin niya sa akin kahit gaano pa ka-dilim.

“Niko—”

Agad akong sumunod sa kanya. Halos mapa-iyak ako nang makita ko na madadaanan namin iyong mga magulang niya. Putangina!

“Did you know?”

Agad na napa-hinto si Nikolai sa tanong ng nanay niya. Tumingin siya sa akin. Agad akong nakaramdam ng takot sa tingin niya. Parang tatalon palabas ng dibdib ko iyong puso ko sa lakas ng kabog.

“Yeah.”

Napa-awang ang labi ko sa sagot niya.

“But it doesn’t matter. It’s all in the past. Besides, it’s not the first time Dad did this. Let’s just let this slide,” diretsong sabi ni Nikolai at hinawakan iyong kamay ko at hinila ako palayo.

Pero nang maka-layo kami sa mata ng mga tao ay agad niyang binitiwan ang kamay ko na para bang napaso siya.

Parang gusto ko na lang magpasagasa sa parking lot dahil sa paraan ng pagtingin niya.

“Nikolai—”

Tumingin siya sa akin. “Did you fuck my dad?”

Mabilis akong umiling. “Hindi. Walang nangyari. Pangako.”

Pero parang walang silbi iyong salita ko dahil kitang-kita ko iyong lalim ng paghinga niya. Na para bang kaunti na lang ay sasabog na siya sa galit.

“Jersey… my Dad?” mahinang tanong niya… pero ramdam na ramdam ko iyong hirap niya… na para bang pakiramdam niya ay nagtraydor ako sa kanya.

“Hindi ko naman alam…”

“When did you know?” tanong niya. Pero agad siyang natigilan. Agad niyang sinipa iyong gulong ng sasakyan niya. “My graduation party. Fuck. You’ve known for months!”

Nanginig iyong katawan ko sa takot nang sipain niya nang sunud-sunod iyong sasakyan niya. Na para bang doon niya binu-bunton lahat nung pagpipigil na ginawa niya kanina. Iyong pagsisinungaling sa nanay niya.

“Nikolai, wala namang nangyari—”

“Then why wait this long?!”

“Kasi nga iyong exam—”

“Fuck that exam!”

“Nikolai, sorry—”

Tumingin siya sa akin. Pulang-pula iyong mukha niya. Kita ko iyong ugat sa leeg niya. “Are you really, tho? Or are you just sorry you got caught?”

Napaawang iyong labi ko.

“Will you really tell me, huh, Jersey? Or will you have kept this secret?”

“Sasabihin ko naman talaga sa ’yo.”

“You had months!”

“May exam—”

“Stop using my exam—”

“Paanong hindi?! Ilang beses mong sinabi sa ’kin dati na hindi ka matalino. Na paano kapag pumasa sila tapos bumagsak ka? Na hindi mo alam kung paanong review ang gagawin mo para pumasa ng one-take kasi sigurado ka na isang take lang sila?! E ’di sana ’di mo na sinabi lahat sa ’kin ’yun para sinabi ko na agad sa ’yo! E ’di sana wala na akong pakielam kahit bumagsak ka sa exam mo!”

Halos hindi ako maka-hinga sa sobrang galit sa kanya. Siya lang naman iyong iniisip ko! Kung mahal niya ako, mas mahal ko siya! Kaya kahit ganito na isumpa niya ako, hindi ko pagsisisihan na inisip ko iyong exam niya!

“Sasabihin ko naman talaga sa ’yo… Sasabihin ko ngayon.”

“Really…”

“Nikolai naman…”

“My dad…” Muli siyang napa-suklay sa buhok niya. “Jersey… my dad?”

“Di ko naman alam na tatay mo siya… ’Di ko alam na makikilala kita—”

“So, if you hadn’t met me, it would have made everything okay?” pabalang na sagot niya. “How many of those men had a family?”

Napa-awang iyong labi ko sa sinabi niya.

“Tangina ka.”

“Yeah? You fucking lied to my face.”

“Para rin sa ’yo.”

“Continue telling that to yourself.”

“Tangina mo talaga, Nikolai.”

Hindi ko alam iyong gagawin nang bigla siyang tumawa nang malakas tapos ay sunud-sunod na sinipa iyong sasakyan niya.

“Walang nangyari sa amin ng tatay mo…”

Tumingin siya sa akin. Nanginginig siya sa sobrang galit.

“Sabi mo… magtiwala lang ako sa ’yo… sabi mo, iintindihin mo ako… sabi mo, mapapa-tawad mo ako…” mahinang sabi ko habang naka-tingin sa kanya.

Napa-kuyom ang kamao niya habang naka-tingin sa akin. “Can’t you see how hard I’m trying?” sabi niya bago ako talikuran at naglakad papa-layo. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 29

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG29 Chapter 29

“Ga…”

“…bakit?” tanong ko.

Tatlong araw na akong naghihintay ng kahit ano mula sa kanya. Sabi niya kasi sinusubukan niya naman. Alam ko naman na hindi madaling basta na lang tanggapin iyong mga nalaman niya tungkol sa akin…

Kaya nandito lang ako at naghihintay.

“I’m drunk.”

“Halata nga.”

“And girls keep on hitting on me,” parang bata niyang sabi na nagsusumbong sa akin. “Though I told them I have a girlfriend…” Katahimikan. “You’re still my girlfriend, right?”

Huminga ako nang malalim. “Oo naman.”

“Can I go there?” tanong niya. Tumingin ako sa paligid ko. Kapag pumunta siya rito ay baka iba ang isipin niya. Baka isipin niya ngayon na tatakbuhan ko siya. Naka-empake na ang mga gamit ko. Kailangan ko nang umalis dito. Kasi kahit pa ako ang nagbabayad ng renta rito, hindi ko pa rin maipagkakaila na si Nick ang dahilan kung bakit napunta ako rito.

Parang magta-traydor ako kay Nikolai kung nandito pa rin ako.

“May kasama ka ba?”

“I’m all alone…”

“Paano ka pupunta rito?” tanong ko habang kinukuha iyong wallet ko. “Nasaan ka ba? Susunduin na lang kita.”

“I’m—” Napa-hinto siya. “Where the hell am I?” tanong niya. Narinig kong sinabi nung kausap niya iyong pangalan ng isang club. Pamilyar sa akin, pero hindi pa ako nakaka-punta.

“D’yan ka lang. Puntahan kita.”

“Okay, Ga…”

Huminga ako nang malalim. Tangina. Ang hirap naman nito. ’Di ko alam kung saan ko ilulugar iyong sarili ko.

Akala ko ay papasok pa ako sa loob para puntahan si Nikolai pero agad ko siyang nakita sa labas ng club at naka-upo sa isang gilid. Naka-takip iyong dalawang kamay niya sa mukha niya. ’Di ko alam kung ano ang una kong sasabihin. Ngayon lang kami nagkita pagkatapos naming magsigawan sa parking lot. Hindi ko alam kung tama ba iyong ginawa ko na hindi ako tumawag o nagtext sa kanya. Hindi ko alam kung tama ba iyong ginawa ko na hintayin siya na magparamdam sa akin.

Kasi gusto kong isipin niyang mabuti kung ano ba ang gusto niyang mangyari. Kung masyado ba ’tong mahirap sa kanya. Kagaya nung sinabi niya sa akin dati…

Na kung hindi na ako masaya sa kanya, iwanan ko siya.

Ganon din ako sa kanya—kung masyado ’tong mahirap para sa kanya, iwanan niya na ako.

Magiging okay din ako.

Magtetext din siguro ako sa kanya minsan… tatawag… pero magiging okay din ako.

Naupo ako sa tabi niya. “Nikolai.”

Agad siyang tumingin sa akin. “You’re here.”

Tipid akong tumango. “Mabuti hindi mo naisipang magdrive kahit lasing.”

Umiling siya. “I don’t do that,” sabi niya habang diretso pa ring naka-tingin sa mga mata ko. “You’re really here…”

“Nasaan sila Vito? Wala kang kasama?”

Umiling siya. “They don’t know.” Hindi ako nagsalita. “I don’t want to talk to them about this. I don’t want them to know about this. They’re my friends… but I don’t know how they think… or what they’ll think… It’ll feel like betrayal if I’ll talk to them about you… And I might get mad if they don’t understand,” sabi niya at bahagyang natawa. “What a fucking hypocrite, right?”

Kahit galit siya sa akin, pino-protektahan niya pa rin ako.

Tipid na lang akong tumango. “Mabuti tumawag ka.”

“But I didn’t know if you’d actually go.”

Nag-iwas ako ng tingin. Inilipat ko iyong mga mata ko sa mga naka-paradang sasakyan sa harapan ko. Napa-buntung-hininga. “Kahit naman ganito tayo ngayon… syempre may pakielam ako sa ’yo.”

“I still really fucking love you.”

Napa-hugot ako ng malalim na hininga. “Mahal din naman kita.”

“Yeah… I’m sorry but I’m finding it kinda hard to believe.”

“Nikolai naman—”

“You lied to me for months, Jersey. How can you claim that you love me and lie to me?” tanong niya sa mahinang boses. Ayoko siyang tignan. Sa tono pa lang ng boses niya ay ramdam na ramdam ko na iyong hirap niya… paano pa kapag tinignan ko siya?

Baka masira na lang ako nang tuluyan.

“Kapag nagpaliwanag ako… makikinig ka ba?”

Hindi siya nagsalita. ’Di ko alam kung magpapaliwanag ba ulit ako. Hindi naman kasi siya nakikinig sa akin… naiintindihan ko naman kung bakit. Pero sana intindihin niya rin ako. Akala ba niya madali sa akin na hindi ’yun sabihin sa kanya? Akala ba niya nag-enjoy ako na lokohin siya sa mismong harapan niya?

Akala ba niya masaya?

“Hindi ko alam na tatay mo siya…”

“We literally look like we’re the same person, Jerusha. At least give me a better reason,” muling pabalang na sagot niya.

“Nikolai, kung hindi ka makikinig, bakit pa ako magpapaliwanag?”

“Because I deserve that fucking much, Jersey. I fucking love you. Give me a reason to fucking stay. Please,” pahina nang pahinang sabi niya. “Please.”

“Kung nahihirapan ka na—”

“Yeah, this is fucking hard, all right, but I still wanna stay. Jersey, I’m not a fucking robot. I can’t just turn my feelings off. You lied to my face and I hate you for that… but I also love you. I’m still so in love with you. But I also can’t understand why… my dad… of all people…” Huminga siya nang malalim. “I’m conflicted. I don’t know what to do. I feel like I’m going insane.”

“Naniniwala ka man lang ba na walang nangyari sa amin ng tatay mo?” Hindi siya sumagot. “Walang nangyari, Niko…”

“You know what? I really wish I can believe you.”

“Niko—”

“Do you want me to lie straight at your face and tell you that I believe you? Because I can also do that,” mabilis na sagot niya.

“E bakit pa ako nandito?”

“Because I love you.”

“Tanginang love ’yan,” sagot ko sa kanya. “Bakit pa ako nandito kung hindi ka naman maniniwala sa lahat ng sasabihin ko? E ’di ’wag na lang. Maglolokohan lang tayo.”

Mabilis akong tumayo.

Malas yata talaga ako.

’Di yata talaga ’to para sa akin.

Pero ni hindi pa man ako nakaka-layo ay mabilis niyang hinawakan iyong kamay ko. “Bitawan mo ako,” kalmado kong sabi sa kanya dahil ayoko na dito kami sa labas magsigawan. Hindi ko na kaya ng isa pang eskandalo. Baka wala na talagang tumanggap na eskwelahan sa akin.

“Don’t leave.”

“Wala ka ng tiwala sa akin.”

“I’m trying…” mahinang sabi niya. “Jersey, I’m really trying…”

Mabilis kong pinahid iyong luha ko dahil sumisikip iyong dibdib ko sa tono ng boses niya. Alam ko naman na nahihirapan siya… Kasi alam ko kung gaano niya kamahal iyong nanay niya… Nagsinungaling pa siya para sa akin… Alam ko na hirap na hirap na siya…

“Jersey, I already told my mom that I’d marry you… That after you take the BAR, I’d marry you… I already made plans inside my head… About you… About us… Then this happened. Can’t you at least extend some courtesy, Jersey? Because you’ve known this for months and I’ve known this for days… But I’m trying… I’m really trying…”

Hindi agad ako nakapagsalita.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

“Ano’ng gusto mong mangyari?”

“I don’t know…” Humigpit ang hawak niya sa akin. “But it’s you and me. It’s still you and me. I still have your back, Jersey… Just give me a little more time. I’ll understand. I’m really trying to understand…”

---

“No, I wanna stay with you,” sabi niya nang sabihin ko sa taxi driver iyong address ng hotel niya.

Naka-tingin ako sa labas ng bintana. “Aalis na ako roon.”

Ni hindi ko kailangang tumingin sa kanya para maramdaman iyong bigat. “Are you leaving me?”

“Suspended ako sa school,” tahimik na sabi ko sa kanya. “Naka-rating sa school iyong nangyari. Against daw sa policy nila.”

Ni hindi ko masyadong naintindihan iyong sinabi sa akin kanina nung pinatawag ako sa prefect’s office. Sinabi lang sa akin na naka-rating daw sa administration iyong nangyari. At bilang Catholic school daw ang SCA ay hindi pwede akong magpa-tuloy sa pag-aaral doon. Ni hindi ko na ipinagtanggol ang sarili ko. Para saan pa? Ayaw naman na nila sa akin.

Masyado rin kasi yatang mataas ang pangarap ko.

Sinasabi ko palagi sa sarili ko na hindi dapat ako mahiya sa mga ginawa ko para mabuhay… pero alam ko rin na dahil sa mga ginawa ko, may mga bagay na kailangan akong isakripisyo. Kagaya nito. At nung sa amin ni Nikolai. Lahat dahil sa mga ginawa ko para mabuhay.

Naghintay pa ako ng ilang segundo, pero wala akong narinig mula sa kanya. Naiinis ako dahil bakit parang disappointed ako? Gusto ko ba na sabihin niya na mali iyong school? Na bakit nila ginawa iyon?

Gusto ko lang maramdaman na kakampi ko siya.

Pero wala.

“Iyong sa condo…” Huminga ako nang malalim. Galit naman na siya sa akin kaya bakit hindi ko pa sabihin lahat? Para isa na lang. Para tapos na. “Bigay sa akin ng tatay mo ’yun dati… Kaya mamaya kapag umakyat tayo, makikita mo na naka-ayos na iyong mga gamit ko. Kasi aalis na ako.”

Tahimik pa rin siya. Hanggang sa maka-rating kami sa condo ay hindi siya nagsasalita. Naka-sunod lang siya sa akin hanggang sa maka-akyat kami.

“Thanks,” tipid niyang sabi nang ilagay ko sa harapan niya iyong kape na tinimpla ko para sa kanya. ’Di ko alam kung bakit nandito siya. Hinihintay ko na sabihin niya kung anuman ang gusto niyang sabihin—kung may hindi pa ba siya nasasabi.

“Sa tingin mo ba pwede kong maka-usap iyong Mama mo?”

Humigpit iyong hawak niya sa tasa. “Why?”

“Gusto kong magsorry.”

Na-kwento sa akin ni Nikolai na mahal na mahal ng nanay niya iyong tatay niya… na kahit ilang beses magloko ay pinapatawad niya lang… Kaya nga siya galit sa tatay niya, e. Kasi binigay na ng nanay niya lahat pero nagawa pa ring magloko.

Kaya naiintindihan ko kung bakit nahihirapan siya.

Sa akin at sa nanay niya.

Kasi saan nga ba siya lulugar?

“Gusto kong sabihin na kasalanan ko lahat. Na wala kang alam,” sabi ko dahil nagsinungaling siya para sa akin.

“No.”

Napa-tingin ako sa kanya. “Nikolai—”

“Jersey, I’m not throwing you under the bus. I’m fucking mad and conflicted right now, but the only clear thing in my head is that I love you and I’m serious when I said that I’m gonna stay with you whatever happens,” sabi niya habang diretsong naka-tingin sa mga mata ko. “The only way we’re going to get through this is if my mom knows that I’d known since the beginning and that I don’t give a flying fuck.”

“Niko—”

“I love you despite and in spite, remember?” pagputol niya sa sasabihin ko.

Hindi ako sumagot. Humarap siya sa akin at hinawakan ang mukha ko. Naka-tingin siya ng diretso sa mga mata ko.

“You and me, understand?” tanong niya. Hindi ako sumagot. “Do you really… love me?”

Nag-iwas ako ng tingin habang unti-unting tuma-tango.

Kasi totoo naman.

Mahal ko naman talaga siya.

Kaya nga ang hirap-hirap, e…

Mabilis niya akong kinabig at niyakap. Mahigpit. Na para bang ayaw niya akong mawala. “I’m sorry for everything I said and everything I’ll say,” bulong niya sa akin. “I love you… So much… This is just a rough patch, okay? We’ll get through this. I promise you.”

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 30

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG30 Chapter 30

Tumingin si Nikolai sa paligid. Hindi siya nagsalita. Nagpasalamat ako sa landlady pagkatapos niyang iabot sa akin iyong susi. Inilapag ko iyong bag ko sa may upuan.

“Safe naman dito,” sabi ko para lang mabawasan iyong katahimikan. Hindi ko alam kung bakit sumama pa siya sa akin dito para i-check iyong bago kong titirhan kung hindi naman pala siya magsasalita. Kung kagaya lang kami ng dati, sigurado ako na maraming comment si Nikolai—na kesyo masyadong maraming tao, na masyadong masikip, na ganito, ganyan.

Pero ngayon? Ma-swerte na ako kung makaka-kuha ako ng tango mula sa kanya.

“Maghahanap din ako ng trabaho bukas since next sem pa naman ako makaka-pasok ulit sa school,” banggit ko sa kanya. Gusto ko lang na sabihin sa kanya lahat ng plano ko ngayon. Ewan. Siguro bumabawi ako dahil sa dami ng hindi ko sinabi sa kanya noon? Pero ano pa iyong silbi? Mukhang hindi naman siya interesado pa.

“Saan ba sa tingin mo magandang lumipat ako?” tanong ko. Pero imbes na maka-kuha ako ng sagot mula sa bibig niya ay nagkibit-balikat lang siya. Gusto kong matawa kasi nakaka-tawa na talaga kami. Ramdam na ramdam ko na hindi kami maayos… pero pareho kaming matigas iyong ulo na kuma-kapit pa rin.

Sabi niya ngayon lang ’to.

Sabi niya magiging maayos din kami.

Pero kailan pa?

Mahihintay ko ba?

Mahihintay niya ba?

“May pupuntahan ka ba? Kasi mag-aayos lang ako ng gamit tapos magpapa-hinga na rin ako.”

Tumingin lang siya sa akin. “Text me if you need anything,” tanging sabi niya bago tumalikod at lumabas.

At hindi ko alam kung tama ba na nung lumabas siya ay parang gumaan ang pakiramdam ko.

---

“Salamat sumagot ka rin sa tawag!” sabi ni Indie nang sagutin ko iyong tawag niya. Sobrang na-appreciate ko na tinatawagan at tine-tetx niya ako nung na-suspend ako sa school. Kasi siya lang iyong nagtext. Si Bentley, nagtext naman ng isang beses… pero si Indie talaga iyong hindi tumigil hanggang hindi ako sumasagot.

“Sorry… busy.”

“Okay ka lang—” Napa-hinto siya. “Shit. Sorry. Malamang hindi ka okay. Ang hypocrite talaga nitong mga Catholic school na ’to!”

Napa-ngiti na lang ako sa sarili ko. “Okay lang…”

“Okay mo mukha mo. Kapal ng mukha nilang gawing tagline iyong One Clairean Family tapos kapag may ganito, kickout agad?” sabi niya habang rinig na rinig ko iyong inis sa boses niya. “Binigyan ka man lang ba ng good moral?”

Hindi ako naka-sagot. Hindi ko pa kasi iniisip kung saan ako lilipat—pinaka-problema ko ngayon ay kung paano ako mabubuhay. Iyong ipon ko ay sapat lang para sa ilang buwan na renta at saka pangkain. Kailangan kong maka-hanap ng magandang trabaho para makapagpatuloy ako sa law school. Nanghihinayang ako kung hindi ko itutuloy. Baka bumalik lang ako sa kagaya nung dati na walang patutunguhan ang buhay ko. Iyong gumigising lang ako para hintayin na matapos iyong araw.

Ayoko nang bumalik sa ganoon.

Nakaka-pagod kahit wala kang ginagawa.

Nakaka-walang gana mabuhay.

“May alam ka bang trabaho?”

“Sa G&Z gusto mo?”

Hindi agad ako naka-sagot. Ayokong magtrabaho sa may kinalaman sa mundo ng mga abogado. Pakiramdam ko kasi ay kahit saan ako tumingin ay alam nila iyong parte na ’yun ng buhay ko. Sobrang judgmental, pota. Akala mo kay lilinis, e.

Sobrang bilis kumalat ng balita… Ni hindi ko nga alam kung paano nakarating sa SCA iyon.

Para akong bina-bangungot ng ilang buwan na.

“Or if may iba kang trip na trabaho, baka may alam ako, so sabihan mo agad ako, okay?”

Napa-ngiti ako. “Salamat.”

“No problem! ’Di man tayo laging nagchichismisan, basta nandito lang ako, okay? Literally one text away—mabagal man magreply, pero kung kaya ko gawan ng paraan, gagawan natin ng paraan, okay?”

Parang sumi-sikip iyong dibdib ko.

Puro ako Nikolai… pero nandito naman si Indie. May kaibigan ako. Pwede akong magkaroon ng iba pang kaibigan. Kung iiwan man ako ni Nikolai…

Magiging okay ako.

Kailangan ko lang magtiwala.

“Lumipat ako ng apartment… kapag maayos na ako rito, puntahan mo ako.”

“Bakit ka lumipat? Gustung-gusto mo iyong sa condo mo, ’di ba?” tanong niya dahil na-kwento ko sa kanya noon na kahit medyo mahal iyong sa condo ko, ayos lang sa akin dahil maganda doon. Matagal na nagtiis ako sa wala kaya ngayon na meron, kung kaya ko, gusto ko iyong maganda talaga. Pero ngayon? Parang mali na manatili pa ako roon dahil si Nick iyong nagbigay sa akin. Pati lahat ng binigay niya sa akin—mga damit, mga alahas, lahat gusto kong itapon at sunugin kaya lang nanghinayang ako… kaya naman binenta ko na lang at saka dinonate ko na lang sa charity.

“Mahabang kwento… Saka na lang kapag nagkita tayo.”

---

“May nahanap na akong trabaho,” banggit ko kay Nikolai nang puntahan niya ako sa apartment ko. “Sa Antipolo. Medyo malayo… pero ayos na rin ’yon,” dugtong ko pa. At least malayo. Saka medyo matanda na iyong mga ka-trabaho ko. Sana hindi sila ma-Internet.

Natapos na lang iyong tini-timpla kong kape ay hindi pa rin siya nagsasalita. Inilapag ko sa harapan niya iyong kape.

Gusto ko siyang tanungin kung may sasabihin ba siya… kasi kung wala, pwede na siyang umalis para makapagpahinga na ako. Ang layo nung pinuntahan ko para sa interview. Ang hirap magcommute. Ang sakit na ng katawan ko. Pagod na ako. Gusto ko nang matulog.

Pero hindi siya umalis. Nandoon lang siya. Naka-upo. Naka-tingin sa akin.

Bigla akong nagsisi na naubos ko na nung isang araw iyong alak ko rito sa apartment. Tangina. On the way na ata ako sa pagiging alcoholic. Tangina kasi bakit nakaka-manhid ’yang alak!

“Ano’ng ginawa mo ngayon?” tanong ko sa kanya para lang mawala iyong katahimikan.

Nagkibit-balikat lang siya. “Training,” simpleng sagot niya. Tumango lang ako. Kung dati ’to, sigurado ako na sasabihin niya ultimo pinaka-maliit na detalye. Kasi ganoon siya, e—mahilig magkwento. Pero ngayon, pilit na pilit. Na hangga’t maaari, isang salita lang ang isasagot niya sa bawat tanong ko.

“May trabaho ka na?”

Tipid siyang tumango.

“Saan?”

“Family business.”

Gusto ko sanang magtanong tungkol sa kanila ng nanay niya, pero baka mas lalong mawala siya sa mood. Tumingin ako sa hawak kong kape. Napa-hinga ako nang malalim. Ibinalik ko iyong tingin ko sa kanya.

“Nag-usap na kayo?”

Ni hindi ko kailangang banggitin para malaman niya kung sino ang tinu-tukoy ko. Nakaka-pagod ng ikutan ’to. Gusto ko ng itanong sa kanya. Ayoko nung ganito na pareho kaming parang kandilang nauupos.

Hindi ko siya talaga kayang bitawan…

Kaya siguro gagawan ko na lang ng paraan para bumitaw siya—lalo na kung ganito na nakikita ko na gusto niya na ring bumitaw, pero hindi niya magawa dahil mahal niya ako.

Mahal nga siguro namin iyong isa’t-isa… pero kung ganito lang din?

Parang ayoko.

Araw-araw na lang akong pagod.

Araw-araw na malungkot.

Araw-araw na naghihintay kung kailan siya bibitaw.

“Yeah,” sagot niya.

“Ano’ng sabi niya?”

“Can we not talk about my mom?” defensive na sagot niya.

“E ano’ng gusto mong pag-usapan natin?”

“Anything but that.”

“E wala ka ngang sinasabi.”

“I don’t feel like talking.”

“E bakit nandito ka pa?” tanong ko habang diretsong naka-tingin sa mga mata niya. Hindi ko man siguro masabi sa kanya na pagod na ako… pero hindi naman siya tanga. Ramdam naman niya siguro. Hindi naman ako bata na magagalit sa kanya kapag iniwan niya ako dahil lang nangako siya dati na hindi niya ako susukuan. Iba na iyong sitwasyon ngayon. Sobrang labo. Parang kailangan talaga naming maghiwalay.

“Because I love you,” parang sirang plaka niyang sagot.

“Pero wala kang tiwala sa ’kin?”

“I’ll trust you again.”

“Kailan?”

Hindi agad siya naka-sagot.

Tumingin siya sa akin. “I don’t know—”

“Ngayong taon ba?”

“I don’t know, okay?”

Humigpit iyong hawak ko sa tasa. “So… maghihintay ako sa wala?” tanong ko sa kanya. Hindi ko kayang tumingin sa mga mata niya. Pero alam ko na kailangan kong tanungin iyong mga tanong na ’to.

“I love—”

“Tama na nga sa I love you na ’yan, Nikolai. Alam ko mahal mo ako, pero wala kang tiwala sa akin. Ano? Ganito lang tayo? Mukha bang masaya tayo?”

“It’s not always going to be fun, Jersey.”

“Alam ko ’yun. Pero mukhang wala na tayong pag-asa,” diretsong sagot ko sa kanya habang may lakas ng loob pa ako. “Ilang buwan na tayong ganito. Papaabutin pa ba natin ng taon, ha, Nikolai?”

Ayaw niyang bumitiw.

Ayaw ko rin.

Pero ayaw ko rin nung ganito kami.

’Di ko alam kung saan ako lulugar sa relasyon naming ’to.

“Do you want me to just give us up, Jersey?”

Dahan-dahan akong umiling. Ayoko naman nun. Kaya nga hinintay ko siya hanggang sa matapos iyong exam niya… kasi mahal ko siya. Kasi mahalaga din sa akin iyong pangarap niya… Pero kung ganito kami, hindi ba mas maganda kung maghihiwalay kami? Kaysa pareho naming pinapanood na maubos ang bawat isa?

“I don’t want that, too, Ga.”

Humigpit iyong hawak ko sa tasa. Dati ang saya marinig; ngayon, ang sakit.

“Can’t you just hold on for a little bit longer?” mahinang tanong niya.

“Hanggang kailan?”

“Do you really need a timeframe, Jersey?”

“Nakaka-pagod.”

“This is draining me, too.”

“Hindi ba pwede na maghiwalay muna tayo?”

“I don’t believe in taking pauses, Jersey.”

“Hindi tayo okay.”

“This is a rough patch.”

“Parang mas malala doon, Nikolai. Hindi tayo nag-uusap. Ni hindi ka nga maka-tingin sa ’kin. Hindi mo kailangang sabihin pero alam ko na hindi ka maka-tingin dahil sa tuwing tinitignan mo ako, naiisip mo kami ng tatay mo. Iniisip mo na may nangyari sa amin. Ang daming naglalaro d’yan sa utak mo. Kaya saan ako lulugar? Hanggang kailan ako maghihintay? Kasi sa tingin ko, malabo ng bumalik ulit iyong tiwala mo sa ’kin.”

Halos hindi ako maka-hinga nang matapos ako… pero parang gumaan iyong dibdib ko dahil nalabas ko na iyong gusto kong sabihin sa kanya… Hindi man lahat ’yon pero at least nabawasan.

“Do you wanna break up?” mahinang tanong niya… halos bulong na.

“Ayoko… pero ayoko rin maghintay sa wala…”

“What do you want from me?”

“Hindi ko rin alam…”

Halos umugong ang katahimikan sa pagitan namin.

Gusto kong tignan siya, pero wala yata akong lakas.

“Ayokong makipaghiwalay… pero napapagod na ako sa ganito…”

Humugot ako nang malalim na hininiga. “Malayo naman na ako sa tinitirhan mo… May trabaho ka na… Magiging busy ka na… Hindi mo na rin ako maiisip.”

“Don’t insult me like that, Jersey.”

“Wala namang special sa akin.”

Halos tumalon iyong puso ko palabas ng dibdib ko nang bigla siyang tumayo. Napilitan akong mapa-tingin sa kanya. Naka-tingin lang siya sa kin, pero ramdam na ramdam ko iyong bigat.

“You tortured me for 6 months. I stayed silent as I wondered what the fuck the problem was—always telling myself to just hold on because you care about me and I’m sure you’ll talk when you’re ready—and here you are, giving up after 2 months,” may diin na sabi niya sa akin. “You really are a piece of work, Jerusha Leigh Lorenzo.”

Kinagat ko iyong pang-ibabang labi ko. Ayokong sumagot sa kanya. Ayokong makipagsigawan. Kung sa ganitong paraan siya susuko, hahayaan ko siyang magsalita ng masakit sa akin. Tatanggapin ko lahat ngayon. Para lang matapos na.

“You wanna break up? Fine, I’m fucking done. Live a fucking good life,” sabi niya bago naglakad palabas ng buhay ko. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 31

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG31 Chapter 31

Siguro ang pinagpapasalamat ko na lang talaga ay hindi kami ganoong nagtagal ni Nikolai. Hindi ako masyadong nasanay na nandyan siya. Kasi kung nagtagal pa kami? Malakas talaga ang pakiramdam ko na hindi na ako makaka-bangon. Iyong tipong araw-araw lang akong manghihinayang sa aming dalawa. Araw-araw kong iisipin kung nasaan na kaya kami ngayon kung hindi kami naghiwalay? Grabe… baka mabaliw nga ako kung nangyari iyon.

“Mababaliw na ko,” sabi sa akin ni Mike. “Aga nung hearing bukas tapos may recit pa tayo. Saan ka na sa civ?”

“Sa—” sasagot pa lang sana ako nang putulin ni Jassy iyong sasabihin ko.

“Madedepress ka lang kapag kay Jersey ka nagtanong,” sabat niya. “Malamang tapos na sa coverage ’yang si bakla.”

Natawa ako. “Hater ka talaga.”

“Sana all talaga mabilis magmemorize.”

Napa-iling na lang ako habang nagrereklamo sila na mabilis akong maka-memorize. Ilang taon din kaming magkaklase pero hindi kami naging close. Hindi naman kasi ako sumasama sa mga gala ng class dahil kailangan kong magtrabaho. Kapag mayroon naman akong free time, mas trip kong makipagkita kay Indie para magkape at magcatch-up kaming dalawa. Ngayong fourth year lang kami naging close dahil nasa Legal Aid kami.

Dumiretso ako sa library para magreview. Halos ’di kasi talaga ako bumibili ng libro hanggang kaya. Masyado kasing mahal iyong libro. Kung kaya na basahin ko na lang sa library at saka hiramin, doon na lang ako. Siguro kapag abogado na talaga ako at malaki iyong sweldo ko, doon na lang ako bibili ng libro. Sa ngayon, tiis muna sa panghihiram.

’Di naman siguro ako forever na mahirap.

Pagkatapos kong mag-aral ay dumiretso na ako pauwi. Nung una ay nagta-trabaho ako sa GOCC, pero nitong fourth year ay mas pinili ko na magtrabaho nung online na lang para mas kontrolado ko iyong oras ko. Sobrang demanding kasi talaga sa dami ng pinapagawa sa school pati iyong sa legal aid namin. Kahit pa sabihin nila na mabilis akong magmemorize, syempre nahihirapan din ako kasi aaralin ko rin naman lahat ’yun.

May mga nagpaparamdam na lalaki, pero ’di ko sila pinapansin. Ayoko na talaga. Parang nadala ako sa nangyari sa amin ni Nikolai. Kung mangyayari ulit ’yon, ’di ko na alam kung saang kangkungan ako pupulutin. Saka mas maayos na ’to na naka-focus ako sa pag-aaral ko. Magiging abogado ako. Magkakaroon na ako ng pwede kong ipagmalaki.

Hindi na lang ako si Jersey na muntik ng ipalaglag ng nanay niya.

May mararating din ako sa buhay ko.

“Good morning po,” bati ko roon sa kliyente. Hindi naman talaga kami iyong hahawak ng kaso sa legal aid, pero kami iyong gumagawa nung mga initial steps. ’Di rin kami magrerepresent sa court ng walang kasamang totoong abogado. Basta assistant lang kami. Nung una, ’di ko rin talaga alam kung ano ang mangyayari sa akin kasi puro lang kami basa ng mga kaso at mga concepts… pero simula nung naglegal aid, mas na-appreciate ko na talaga iyong abogasya… Nakikita mo na kasi talaga iyong epekto niya sa totoong buhay.

“Good morning po, Ma’am,” bati sa akin ng matandang lalaki sa harapan ko.

Nagsimula ako sa pagtatanong sa kanya kung ano ang maitutulong namin. Puro indigent ang kliyente namin sa legal clinic. Nagsabi lang si Manong nung problema niya sa trabaho na tinanggal daw siya bigla tapos ay ayaw daw ibigay sa kanya iyong separation pay niya kahit isang dekada na siyang nagta-trabaho roon.

“Saan po ba kayo nagta-trabaho?” tanong ko habang nagsusulat ng notes. Gusto kasi ni Attorney ay kumpleto iyong notes namin, tapos kapag ganito na labor cases ay dapat siguraduhin muna namin kung may employer-employee relationship ba para hindi masayang iyong pagod namin kung sakali.

“Wyatt Hotel, Ma’am.”

Agad na bumilis iyong tibok ng puso ko nang marinig ko iyong pangalan nung hotel na iyon. Sumikip iyong dibdib ko na para bang hindi ako maka-hinga.

“Ma’am, ayos lang po ba kayo?”

Pilit akong tumango kahit na para akong magkakaroon ng anxiety attack nang marinig ko iyong pangalan nung hotel… Tangina. Isa ’yon sa mga business nila Nikolai.

Agad akong tumingin sa paligid para may ibang pagpasahan sana ako nitong kaso. Ayokong hawakan ’to. Ayokong makita si Nikolai. Ayoko siyang makita hanggang hindi pa ako abogado. Ayoko siyang makita hanggang wala pa akong maipagmamalaki.

“Lorenzo.”

Agad akong napa-tayo nang makita ko si Atty. Marroquin. “G-good afternoon po, Attorney…” bati ko sa kanya.

Pota.

Dito pa ata ako ma-a-assign! Napaka-swerto ko naman talaga!

Bihira ko na ngang makita si Atty. Marroquin dahil marami siyang ginagawa sa buhay niya, tapos sa ganitong punto ko pa talaga siya makikita! At hindi naman ako pwedeng magrequest sa kanya na ilipat ako kasi alam ko na titignan niya lang ako at maghihintay siya ng explanation mula sa akin. ’Di ko naman pwedeng sabihin na hotel iyon ng ex ko kaya ayokong hawakan iyong kaso?! Baka ibagsak pa niya ako!

Si Atty. Marroquin na iyong nagtakeover sa pagtatanong. Para akong aatakihin sa puso tuwing maririnig ko iyong Wyatt Hotel. Tangina, sa lahat naman ng hotel sa Pilipinas, bakit doon pa?! Pwede namang Shangrila na lang o kaya Sofitel ang nagtanggal sa kanya!

“Maraming salamat po, Attorney,” sabi ni Manong nang matapos sa initial interview. Tipid lang na tumango si Atty. Marroquin sa kanya. Pagkatapos noon ay kinausap niya lang kami at mabilis na nagsabi ng mga gagawin namin pati kung ano’ng oras kami bukas para sa hearing at kung anu-ano pa… tapos ay umalis na siya agad papunta sa kung saan.

“Pagod na ako, putangina.”

“Girl, okay ka lang?”

Umiling ako. “Mamamatay na talaga ako.”

“Same!”

Pota.

Hindi naman siguro kami magkikita ni Nikolai. Hindi naman na siguro siya roon naka-stay. Pero ano ba ang alam ko? ’Di naman kami nag-uusap. Hanggang kaya ko, ayoko talaga na may maririnig na kahit ano tungkol sa kanya.

Huminga ako nang malalim bago pinilit ang sarili na kalimutan iyon kahit saglit lang. Kailangan kong ibalik ang atensyon ko sa inaaral ko at sa trabaho ko kasi wala namang ibang tutulong sa akin kundi ang sarili ko.

---

Ipinikit ko ang mata ko at huminga nang malalim.

Wala si Nikolai dito.

Ano ba naman ang pakielam niya sa ganitong issue sa kumpanya niya?

“Okay lang po ako, Attorney,” sabi ko kay Atty. Marroquin nang mahuli ko siyang naka-tingin sa akin at bahagyang kunot ang noo. ’Di ko alam kung good thing ba na nandito siya kasi usually naman sa pinaka-hearing lang siya sumasama talaga—sa dami ba naman ng ganap niya sa buhay! ’Di ko nga alam kung paano niya namamanage. Tapos nandito pa ako na feeling ko wala akong ambag. Iniisip siguro niya kung ano ang problema ko dahil kanina pa ako balisa.

Tahimik akong naglakad sa tabi niya habang papasok kami sa building. Bakit ba kasi ako iyong nandito?! May quiz pa ako mamaya sa Poli!

Tangina kaka-pagod magreklamo!

Nandoon lang ako at nakikinig habang nakikipag-usap si Atty. Marroquin doon sa president nung SEBA. Pinilit kong makinig nang mabuti kasi alam kong marami akong matututunan kay Atty. Marroquin kasi matalino talaga siya… saka bihira lang magsalita pero may matututunan ka kapag may sinabi siya.

Mukhang mahaba pa iyong diskusyon kaya nag-excuse muna ako para lumabas. Nagtanong ako kung saan iyong CR nila. Lumabas ako at dumiretso doon. Habang nasa CR ako ay nagstay muna ako sa cubicle at binuksan iyong cellphone ko para magbasa ng cases sa Poli. ’Di naman na siguro ako mapapansin ni Atty. Marroquin tutal siya naman nagtatanong nung sa lahat. Saka may quiz ako!

Tahimik akong naka-upo sa bowl at nagbabasa ng kaso ni Oposa v Factoran nang may mga pumasok na maingay na nagchichismisan sa CR. Bigla akong nainis kasi naiwan sa bag ko iyong earphones ko.

“Ang gwapo talaga!”

“True! Pero ’wag na tayong umasa kasi asa naman.”

“Malay mo naman?”

“Di naman papatol sa mga kagaya natin ’yung si Sir Nikolai!”

Mabilis na bumagsak mula sa mga kamay ko iyong cellphone ko.

“Gaga! ’Di naman ako nangangarap na mapakasalan! Kahit isang gabi lang!” sabi nung babae sabay tawa nang malakas. “Patikim naman kahit isang gabi lang, Sir!”

Pota.

“Alam mo ba, ’di ko lang sure kung totoo ba, pero sabi nila ex daw nun si Sir e kabit ng tatay niya.”

Pota.

Pwede bang i-flush ko na lang iyong sarili ko sa inidoro?!

“Seryoso?! Ano name nung girl?! Isipin mo si Sir Nick at si Sir Nikolai?! Pa-experience naman kahit isang gabi lang!”

Para akong tanga na tinakpan iyong mga tenga ko habang patuloy silang nagchichismisan tungkol kay Nikolai. Iyong ilang taon na tiniis ko para wala akong alam tungkol sa kanya ay nasira sa loob ng ilang minuto dahil sa dalawang chismosa sa CR!

Alam ko na ngayon na siya iyong kasulukuyang head ng legal division ng group of companies nila.

Alam ko na ngayon na masungit na siya hindi kagaya nung dati.

At higit sa lahat—alam ko na ngayon na single pa rin siya.

Tanginang ’yan.

Paano ako magqquiz mamaya?!

---

Sobrang masama iyong loob ko habang tini-tignan iyong basag na screen ng cellphone ko habang naglalakad ako palabalik kay Atty. Marroquin. Sinisipat ko kung may chance pa ba na mabuhay ’to. I mean, pwede pa naman… kaso ang hirap magbasa! Dito pa naman ako madalas na nagrereview! Ang mahal kasi kung ipapa-print ko pa iyong mga reviewer ko tapos hassle bitbitin iyong laptop ko. Itong cellphone ko na talaga iyong pinaka-lifeline ko…

Pota.

Olats.

“Sorry—”

Fuck.

Napako iyong tingin ko kay Nikolai na naka-tayo sa harapan ko. Alam ko na nakikita niya ako dahil naka-tingin siya sa akin… pero ang kaibahan lang ay wala sa mukha niya iyong gulat na mayroon sa akin.

Parang… normal lang.

Hindi kagaya ko na parang sasabog dahil lang nasa harap ko siya.

“I’m sorry, Sir,” paghingi ng pasensya nung kasama niyang babae para sa akin.

“Miss, kindly watch where you’re going,” sabi nung babae sa akin, pero iyong mga mata ko ay naka-pako pa rin kay Nikolai. Parang walang nagbago sa kanya. Ganoon pa rin siya ka-gwapo… Iyong mga mata niya… Iyong kilay… Iyong buhok niyang itim na itim…

Ganoon pa rin iyong epekto niya sa akin.

“It’s okay,” sagot ni Nikolai. Normal pa ba na halos tumalon iyong puso ko palabas ng dibdib ko dahil lang narinig ko iyong boses niya? Kasi ang tagal na nung huli kong narinig—nung huling beses na tumawag siyang lasing sa akin at kahit sa kalasingan niya, galit siya sa akin kasi bakit ang bilis ko raw sumuko sa kanya…

Ang kapal din ng mukha kong makipagbreak kasi alam ko na mahal niya ako. Kasi nagddrunk calls at texts siya sa akin. Akala ko madalas mangyayari. Kaso iyong huling beses… huli na pala talaga ’yon.

“Do you have a business here?” tanong niya habang naka-tingin sa akin.

Parang walang tao sa paligid namin dahil sa mga mata niya lang ako diretsong naka-tingin. Tipid akong tumango. Pilit na nilakasan iyong loob ko dahil gusto kong malaman niya na kahit wala siya, pinagpatuloy ko pa rin iyong pagiging abogado… kasi siya iyong unang nagtiwala sa akin.

“Kasama ko si—” pero natigil ang sasabihin ko nang marinig ko iyong boses ni Atty. Marroquin.

“Ms. Lorenzo,” pagtawag niya sa pangalan ko.

“Attorney,” mabilis kong sagot dahil nasanay na ako na sumasagot agad kapag tinatawag niya ang pangalan ko.

Ni hindi nagsalita si Atty. Marroquin, pero alam ko na sinasabi niya na kailangan na naming umalis dahil marami pa kaming pupuntahan. Nagsimula na siyang maglakad. Ibinalik ko iyong tingin ko kay Nikolai. Blangko pa rin ang ekspresyon sa mukha niya.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

Ano ba ang sasabihin sa ex mo na ayaw mong makita dahil alam mo lahat ng kagaguhan na ginawa mo sa kanya noon?

“Nice seeing you again,” pilit kong sabi bago tumalikod at halos tumakbo palayo sa kanya. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 32

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG32 Chapter 32

“Tangina, kumalma ka nga,” sabi ko pagkatapos sampalin ang sarili ko dahil para akong tanga habang paulit-ulit na nagfa-flashback iyong nangyari kanina. Putang inang memory ’to! So bakit tanda ko lahat nung nangyari?! Kaso ba ’to?! Recit ba?! Kailangan ko ba ianalyze lahat nung ganap nung nagkita kami?!

Tumayo ako at saka nagtimpla nung kape. Kailangan ko pang mag-aral dahil ’di naman titigil ang quiz at recit ko dahil lang binabagabag ako ng memories namin ni Nikolai.

Alam ko naman na dadating talaga iyong araw na magkikita kami.

Pero hindi ko alam na kahapon pala iyon.

’Di ako handa.

Iniisip ko na sana man lang abogado na ako kapag nagkita kami—para hindi ako mahihiya sa kanya…

Kaso ito pa rin ako—putanginang struggling para mabuhay sa araw-araw.

‘Gising ka pa?’

‘Duh.’

‘Mcdo tayo?’

‘Ikaw punta dito?’

‘Pakyu.’

‘See you!’

Dahil sa aming dalawa ay si Indie naman ang may sasakyan, alam ko na siya ang pupunta rito sa akin. Gumayak na ako saka nilagay iyong mga gamit ko sa bag ko. Dumiretso ako sa Mcdo sa tapat nung apartment na tinu-tuluyan ko tapos umorder na ako ng Iced Coffee habang naghihintay kay Indie. Habang wala pa siya ay nagbasa muna ulit ako nung mga notes ko sa Civil Law.

“Di pa ako inorder,” sabi ni Indie pagdating niya. Pinatong niya iyong bag niya sa upuan.

“Arte mo,” sagot ko tapos inirapan niya lang ako. Minsan kasi nagkikita kami tapos mag-uusap sandali tapos magrereview. Kahit naman sa SCA pa rin siya tapos nasa ibang school na ako, same pa rin naman iyong pagkakaibigan namin—mas naging close pa nga kami.

Umorder lang siya ng burger at kape at fries. “Oh, ano meron?”

Nagbuntung-hininga ako. “Nakita ko si Nikolai kahapon.”

Nanlaki iyong mga mata niya, biglang na-excite. “Saan?”

“Sa hotel nila nung may inaayos kami ni Atty. Marroquin.”

“Pakilala mo naman ako d’yan,” sabi niya. “Alam mo naman na type ko mga moreno at saka mysterious.”

Umirap ako. “Seryoso kasi,” sagot ko tapos tinawanan lang ako. “Oo na, oo na,” sabi niya. “Tina-try ko lang naman na ilighten-up kasi feel na feel ko na magda-drama ka na.”

Sa ilang taon naming pagkakaibigan ni Indie ay ilang beses niya na rin akong nakita na nag-e-emote lalo na kapag nag-iinuman kami kaming dalawa hanggang sa malasing kami. Kapag normal lang ako ay wala siyang maririnig na kahit ano sa akin tungkol kay Nikolai dahil ayoko talagang pag-usapan iyong nangyari sa amin… pero ibang usapan kapag lasing ako. Wala akong kontrol sa lumalabas sa bibig ko kaya nga kapag ganyan, naka-tago na iyong cellphone namin dahil baka kung ano ang maitext ko bigla.

“So, ano nangyari?”

“Wala… parang normal lang siya.”

“Normal ba talaga o pride lang?” tanong niya. Kumunot ang noo ko. “Iniwanan mo dati tapos ni hindi mo nirereplyan kapag nagtetext sa ’yo dati.”

“E drunk text lang naman ’yon,” paliwanag ko. Baka kapag nireplyan ko e mahiya bigla sa akin.

“Sus, drunk text my ass…” sabi niya habang napa-irap. “Based on experience, bihira lang iyong totoong drunk text. Madalas d’yan nagpapanggap lang kasi takot sa rejection like if hindi nireplyan, shrug off na lang as drunk text ganon.”

Napa-hilamos ako sa mukha ko. “Tapos na nga!” sabi ko. Tagal na nung huling nagtext siya! 3:28am ’yun. Tangina tanda ko pa kasi ’di ko akalain na huli na pala talaga iyon. Kasi tuwing Sabado ng madaling araw magtetext ’yan sa akin… tapos biglang last na pala ’yon.

“Kung normal siya, bakit ganyan ka?”

“Di ko rin alam.”

“Gusto mong balikan?”

“Di ko rin alam.”

“Gulo mo kausap.”

“Oo nga, e.”

“Mag-aral na lang tayo.”

“Okay…”

Nagreview kami ni Indie hanggang sa sumikat iyong araw. Natulog ako sandali tapos ay tinapos iyong mga pending sa trabaho ko. Tapos bumalik ako sa school. Ganito lang sana iyong routine ko araw-araw pero parang nagulo iyong ikot ng buhay ko dahil lang nakita ko siya. Ni wala pang limang minuto iyon pero parang niyanig niya iyong mundo ko.

Medyo thankful pa ako sa dami ng ginagawa ko kasi wala akong time mag-isip ng kung anu-ano.

Pero syempre ’di pwede na ayos ako palagi.

Huminga ako nang malalim nang kailangan kong bumalik sa lugar na iyon. May mga kailangan si Atty. Marroquin kaya kailangan kong bumalik. Kung pwede lang makipagpalit, sa totoo lang! Kung pwede lang na si Atty. Lorenzo na ako kapag nagkita kami ni Nikolai, pero syempre punyeta ’yang tadhana! Napaka-wrong timing!

Nagkita kami ni Manong tapos ay kinuhanan ko lang siya nung mga documents na magpapa-tunay nung existence nung employer-employee relationship para ma-establish na namin tapos ay iyong grounds na for just termination.

“Maayos ba ito?” tanong niya sa akin.

Ngumiti ako sa kanya. Ayokong sabihin na maaayos kasi ’di ko naman hawak iyong takbo ng kaso. ’Di mo rin alam kung ano ganap ng buhay—na isang araw ang saya-saya mo tapos biglang pakshet sira na lahat.

“Basta tiwala lang po, Manong. Magaling ’yong si Atty. Marroquin,” sabi ko kasi magaling naman talaga siya… Kaya nga lagi akong dikit sa kanya kapag nakikita ko kasi kahit ’di pa ako abogado, nakaka-kita na ako nung mga dapat kong gawin kapag practicing na ako.

Sobrang kabado si Manong dahil sa kanya lang daw umaasa iyong pamilya niya at may sakit pa raw iyong asawa niya kaya kailangan daw talaga iyong sa separation pay niya. Alam ko na malungkot iyong kwento… pero sa dami ng naririnig ko na ganoon, parang wala ng dating sa akin. Minsan iniisip ko na totoo pala iyong sabi nila na dadating talaga iyong punto na mawawalan ka ng pakiramdam sa linya ng trabaho na ’to lalo na kung puro indigent iyong kliyente mo. Pero ayokong maging ganito. Ayokong mawalan ng pakielam. Mas gusto kong isipin na balisa lang talaga ako sa pagkikita namin ni Nikolai kaya wala akong maramdaman habang nagkkwento si Manong.

Nagdecide akong maglakad-lakad muna bago bumalik sa school. Kailangan kong kumalma. Malapit na iyong exam. Hindi pwede na puro Nikolai lang iyong nasa isip ko kasi ika-babagsak ko talaga iyon.

Tahimik akong naglalakad nang marinig ko iyong pamilyar na boses. Agad na hinanap ng mata ko iyong pinanggagalingan nun… at nakita ko na naka-upo si Nikolai at sigurado akong si Vito iyong katabi niya sa bench.

“You’re okay?”

“Yeah, why won’t I be okay?”

“Because it’s Jersey.”

Alam ko na masamang makinig sa usapan… pero bakit hindi pa rin ako umaalis?

“So?”

“You literally said that she’s the love of your life.”

“Yeah, so?”

“Yeah, I didn’t go all the way here to talk to your sarcastic ass.”

Mayroong maliit na boses sa loob ng isip ko na nagsasabi na umalis na ako kasi hindi ko magugustuhan iyong susunod na maririnig ko… kaso ako itong si tanga, nanatili pa rin. Tangina. Masokista nga ata talaga ako.

“I just… don’t care, you know? Because when we were together, I know for a fact that I did everything I could—I gave everything I could. There’s no regret on my part, Vito. I loved her with everything that I could offer, but she just gave up on me… so really, so what if I saw her? Should I have rolled the red carpet down?”

Pasikip nang pasikip iyong dibdib ko.

Sabi ko nga tumalikod na dapat ako.

“I loved her and maybe I still love her… but she doesn’t deserve shit from me.”

---

‘She doesn’t deserve shit from me.’

Parang sirang plaka na paulit-ulit na naririnig ko ’yan sa utak ko… pero tama naman siya. Masakit lahat ng sinabi niya, pero tama naman siya. Sumuko naman talaga ako. Nahirapan naman talaga ako. Hindi ako kasing tatag niya. Hindi ako kasing pasensyoso niya.

Kaya kailangan kong mag-aral.

Kailangan kong maging abogado.

Kailangan magkaroon ako ng ipagmamalaki sa sarili ko.

Tinuon ko lahat ng atensyon ko sa pag-aaral, sa pagta-trabaho—ayokong magpahinga dahil kahit ayoko ay para siyang ilaw na pilit pumapasok sa pinaka-maliit na butas. Tanginang ’yan! Apat na buwan lang kami halos pero iba iyong epekto niya sa akin! Dadalhin ko ata hanggang kamatayan ko!

“Are you okay?” tanong ni Atty. Marroquin.

“Yes, Attorney,” sagot ko. Kabisado ko lahat nung files. Hindi ko alam kung makikita ko ba si Nikolai ngayon, pero base sa swerte na meron ako, malamang sa malamang ay siya pa ang hahawak nung kaso nung hotel nila.

Pero hindi naman pala.

Siguro wala siyang pakielam sa ganitong kaso… o baka wala lang talaga siyang pakielam kahit alam niya na ako iyong hahawak sa kaso na ’to.

O wala siyang pakielam sa akin in general.

Baka nga iyon.

Ako lang ang may pakielam kasi gaya nga ng sabi niya, wala siyang regrets kasi ginawa niya lahat… Hindi kagaya ko na maraming pagsisisi kasi alam na alam ko iyong katangahan ko.

Pero masisisi niya ba ako?

Nasasaktan talaga ako noon.

Na hindi niya ako kinakausap, hindi pinapansin, at sa tuwing naka-tingin siya sa akin ay ramdam na ramdam ko na nasa isip niya kaming dalawa ng tatay niya…

Kaya paano ako tatagal sa ganoon?

Nang matapos iyong meeting ay nauna na si Atty. Marroquin dahil mayroon pa siyang kailangang puntahan na ibang kaso. Babalik din naman ako sa school dahil may klase pa ako mamaya at ondeck na naman ako dahil kokonti lang kami sa klase. Araw-araw na lang akong ondeck. Kailan ba matatapos ’to?

“Jersey.”

Agad akong napa-hinto nang makita ko si Shanelle na kasama si Vito. Alangan akong ngumiti sa kanila. ’Di rin ako nagparamdam sa kanila after nung kay Nikolai… kasi ’di ko naman talaga sila kaibigan. Si Nikolai talaga iyong kaibigan nila. Kumbaga, sabit lang ako dati.

“Uy…” alangan na sagot ko.

“It’s my birthday this weekend,” sabi ni Vito.

“Happy birthday?” sagot ko dahil bakit niya sinasabi sa akin na birthday niya?

“Thanks,” sabi niya na may ngiti. “10pm at Unit B in BGC.”

Agad na napa-tingin sa kanya si Shanelle na para bang nagulat na iniimbita ako. Pareho kami. Bakit niya ako iniimbita? Nandoon si Nikolai, sigurado ako. At pagkatapos nung pag-uusap nilang dalawa, biglang iimbitahin niya ako?! Siraulo din ’to, e!

Napa-kurap pa ako dahil ’di ko alam kung ano ang sasabihin ko. Pero bago pa man ako maka-sagot ay nagpaalam na siya at hinawakan iyong kamay ni Shanelle paalis.

Gago ba siya?!

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 33

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG33 Chapter 33

Tawa nang tawa si Indie nang sabihin ko sa kanya na inimbita ako ni Vito sa birthday niya. Naka-simangot ako dahil parang ang saya-saya ni gaga! Kulang na lang siguro e maputulan siya ng litid sa sobrang ligaya niya.

“Bakit ba tawa ka nang tawa?”

Nagpahid pa ng luha si gaga. “Obvious naman kasi niyang si Vito!” sabi niya na akala mo e kababata niya si Vito. Simula nung nagfourth year kami e mas lumakas ang topak ni Indie. Minsan iniisip ko na nasobrahan na siya sa dami ng inaaral niya kaya lumuluwag na ang turnilyo sa utak niya.

Kumunot ang noo ko sa sinabi niya. “Obvious saan?”

“Sa balak niya.”

“Na?”

“Magkita kayo ni Nikolai.”

“Duh? Kaya nga ayokong pumunta.”

“Pumunta ka!”

“Ayoko,” sagot ko. “Iniiwasan ko nga iyong tao tapos pupunta ako sa birthday ng best friend niya? E ’di para lang akong naghanap ng sarili kong problema.”

Sobrang gago talaga ni Vito para imbitahin ako! Alam ko naman na alam niya iyong sa amin ni Nikolai dahil minsan nung tumatawag si Nikolai sa akin ay rinig ko sa background iyong boses ni Vito na sinasabi na ibigay na iyong cellphone niya. Kaya medyo nagulat din ako na inimbita niya ako… Akala ko talaga e galit din siya sa akin. I mean, aminado naman ako na kung sa aming dalawa ni Nikolai, ako iyong unang bumitiw. Siya lang iyong nagsabi na break na kami, pero ako iyong dahilan kung bakit siya naka-rating sa puntong iyon.

“E ’di pa mahal mo pa rin naman?”

Hindi ako naka-sagot. Sa dami ba naman ng naging inuman session namin ni Indie, nasabi ko na rin sa kanya. Syempre mahal ko pa si Nikolai. Kahit ba maigsi lang iyong pinaka-relasyon namin, iba talaga iyong impact sa buhay ko. Doon ko talaga masasabi na wala ’yan sa haba ng pinagsamahan…

“E wala pa rin siyang tiwala sa akin,” sagot ko.

“Paano mo nalaman?” Nagkibit-balikat ako. “May additional career ka na? Mindreader ka na rin?”

Umirap ako sa kanya. “Narinig ko kasi sa usapan nila ni Vito—”

“At eavesdropper na rin ang gaga!” pagputol niya sa sasabihin ko.

Umirap ulit ako. “Di ko naman sinasadya!” pagdedepensa ko sa sarili ko. Aba, malay ko ba na doon sila magkakaroon ng heart to heart talk ni Vito! For all I care, public property pa rin naman ang daan! “Napadaan lang ako tapos narinig ko lang.”

Naka-tingin lang sa akin si Indie at bahagyang naka-arko ang kilay. Napa-irap ako. Ganyan siya kapag hinihintay na magsalita ako, e. No use din naman na magsinungaling ako sa kanya kasi alam niya kapag ’di ako nagsasabi ng totoo. Saka sobrang okay niya kausap kasi no judgment talaga—tapos sasabihin niya talaga sa akin kapag kagagahan iyong ginagawa ko. Tulad nung nangyari sa amin ni Nikolai—sobrang gaga ko raw para hingan ng timeline iyong tao.

Alam ko naman.

Pero ewan.

Nung panahon na ’yon, kailangan ko talagang malaman kung possible pa ba na mapatawad niya ako… Hindi iyong nagstay lang kami sa relasyon namin kasi mahal namin iyong isa’t-isa kahit wala na siyang tiwala sa akin.

“Ayoko talagang pumunta,” sabi ko. “Makikita ko siya roon. Tapos… baka maka-usap ko siya.”

“And that’s bad?”

Nagkibit-balikat ako. “Masakit ’yun magsalita.”

“Ikaw din naman.”

Bahagya akong natawa. “Mas masakit ’yun magsalita.”

“Bakit mo kasi sinu-sukat? Magkaiba naman kayo ng pain tolerance, for sure,” sagot niya. “Punta ka na lang sa birthday, kung ako sa ’yo. Batiin mo si Vito tapos kung makita mo ex mo, e ’di batiin mo rin. Kung hindi, e ’di hindi.”

“Ano naman sasabihin ko?”

“Aba, malay ko.”

Umirap ako. “Walang kwenta ka talagang kausap.”

Tumawa siya. “Basta dress to impress ka na lang! Mahal mo pa rin naman tapos sabi mo mahal ka pa rin naman. Ewan ko ba sa inyo—ang tatanda na natin tapos may mga ganyang hanash pa kayo. Bakit masyado niyong ginagawang kumplikado iyong mga ganyang bagay.”

Pinag-isipan kong mabuti iyong sinabi ni Indie na pumunta ako sa birthday ni Vito. Gusto ko bang makita si Nikolai? ’Di ko rin talaga alam. Basta ang alam ko, gusto ko sana siyang makita kapag established na ako kahit papaano—para wala siyang maisumbat sa akin.

Pero ano pa nga ba? Epal talaga ’tong tadhana. Pinagkita agad kami kahit ’di pa ako prepared.

---

Mabuti na lang din talaga at tadtad kami sa dami ng gagawin kaya medyo nawala sa isip ko iyong birthday ni Vito. Nagfocus ako sa pagto-throwback sa mga topics namin. Alam ko naman kasi na hindi ako makakapagfocus sa review ng BAR kasi hindi naman ako pwedeng magresign. Kailangan ko pa ring magtrabaho kahit nagrereview na ako kaya ngayon na fourth year pa lang ay kailangang magseryoso na agad ako.

Saka isang take lang dapat.

Wala na akong pera at panahon para umulit.

“Sana lang talaga e totoo na gaganda na ulit ako after nitong punyetang law school na ’to,” reklamo ni Jassy habang nag-aayos ng gamit. Kaka-tapos lang ng CivRev namin. Pagod na rin talaga ako. Sobrang bilis! Partida mabilis pa akong magmemorize pero minsan feel ko maiiwanan na ako! Paano pa kaya iyong iba? Parang iyong inaral namin ng buong sem, ni-rereview namin ng 2 linggo lang, e!

“Kailan ka ba gumanda?” pang-aalaska ni Mike. Sinimangutan lang siya ni Jassy tapos naglaitan na silang dalawa. Buti na lang din na-master ko na iyong pagtuneout sa mga tao sa paligid ko. Nang maayos ko iyong gamit ko ay dumiretso na ako palabas.

“Bakit… ka nandito?” tanong ko nang makita ko si Indie sa labas ng school ko. Naka-ngisi si gaga kaya alam ko na may masama siyang balak.

“Saturday ngayon!”

“Alam ko.”

“Birthday ni Vito.” Sinamaan ko siya ng tingin. Tumawa lang siya. “Di naman kita pipilitin pumunta kunga ayaw mo,” sabi niya. “Kung ’di mo talaga gusto, diretso na lang tayo Tags?”

“Wala ka bang gagawin ngayon?” tanong ko kasi usually ay busy talaga siyang tao. Tapos crush niya pa si Atty. Marroquin na isa ring sobrang busy. Ano ’yun, if ever? ’Di na sila magpapansinan?

“Meron, duh. Pero syempre need mag-unwind. Kung hindi e baka tuluyan na akong masiraan ng ulo sa dami ng ginagawa ko,” paliwanag niya.

Dala ni Indie iyong sasakyan niya. Pagpasok ko roon ay napansin ko agad iyong mga gamit sa likuran.

“Tagaytay ka pa, ha?” naka-simangot na sabi ko sa kanya.

Tumawa siya. “Better be prepared than sorry?”

“Sige nga, kung pupunta man ako roon, ano ang magandang mapapala ko?” tanong ko sa kanya kasi effort pa si gaga na magdala ng make-up kit niya pati may nakita pa akong itim na dress doon at stilettos.

“If all things go well, at the very least, you’ll get laid?” sabi niya at agad na nanlaki ang mga mata ko. Tawa siya nang tawa sa akin. Ano ba nangyari sa babaeng ’to?! Naiwan lang mag-isa sa SCA tapos nabaliw na ng tuluyan. “Alam mo, kung ayaw mo naman talaga, ’di talaga kita pipilitin, noh. Sa Tagaytay talaga tayo pupunta.”

Napa-butong hininga ako.

“Di na ako hahawakan ni Nikolai, noh,” sabi ko.

“Di mo sure.”

Hindi ako sumagot, pero sigurado ako na hindi na kasi iniisip pa rin niya na may nangyari sa amin ng tatay niya. Tangina talaga ’yang si Nick, e. Buhay pa kaya ’yun?

Binuksan ni Indie iyong makina ng sasakyan niya at saka tumingin sa akin. “So… saan tayo?”

---

Medyo naninibago ako sa suot ko. Nitong mga naka-raang taon kasi ay puro pantalon at t-shirt o blouse lang ang suot ko. Ngayon lang ako nakapagsuot ng dress ulit.

“Sexy mo talaga,” sabi niya sa ’kin.

“Wala lang akong makain,” sagot ko tapos tinawanan niya lang ako. Totoo kaya! Dami kong gastusin! Sobrang sapat lang iyong kini-kita ko sa bills pati mga bayarin sa school.

Huminto si Indie sa harap nung club na sinasabi ni Vito.

“Di mo talaga ako sasamahan?”

Umiling siya. “Tignan mo naman itsura ko,” sabi niya kasi naka-shorts na maong at puting t-shirt siya.

“Okay naman suot mo.”

“Ayoko,” sabi niya. “Mga rich kids ’yang kaibigan mo.”

Umirap ako. “Tara na kasi,” sabi ko ulit. Kasi kahit naman mayaman ’yung mga ’yun, never nilang pina-feel sa akin dati na others ako. Never silang nagflaunt nung pera nila—pero ’di rin naman nila kailangan kasi alam mo ’yun? Arrive pa lang nila, ramdam mo na agad iyong pagiging mayaman.

Umiling siya. “Ayoko.”

“Type mo mga moreno at saka mysterious, ’di ba? May ipapakilala ako.” Nakita ko na napa-isip siya ng ilang segundo, pero sa huli ay sinabi niya na doon lang daw siya sa coffee shop at magrereview. Text na lang daw ako kung magpapa-sundo na ako.

’Di ako pala-thank you, pero thankful talaga ako sa friendship namin ni Indie. ’Di ko alam kung saan ako pupulutin kung wala ’tong lukaret na ’to.

Panay ang hinga ko ng malalim habang naka-tayo sa labas nung club. Hindi ko alam kung paano ba ako papasok, kung ano ang sasabihin ko kapag nakita ko sila.

Ang awkward.

Pota talaga si Vito.

“Bahala na nga,” sabi ko pagpasok ko. Medyo kumunot ang noo ko nung pumasok ako dahil hindi siya kagaya nung dating club na nakikita ko na maingay at siksikan. Sobrang chill lang nung tugtog at maraming space. Parang nagku-kwentuhan lang iyong mga tao sa paligid at syempre, merong malakas na tawanan.

Grabe.

Adulting.

’Di na walwalan.

“Jersey,” sabi ni Shanelle nang makita niya ako. Agad akong napa-buntong hininga. Finally! A familiar face! “I thought you won’t come,” sabi niya bigla. ’Di naman ako na-offend kasi ganito lang talaga siyang magsalita. Dati akala ko nakaka-intimidate talaga ’tong si Shanelle… na totoo naman. Pero mabait din naman kasi siya.

Alangang napa-ngiti ako. “Akala ko nga rin.”

Tumingin siya sa akin. “Niko’s just around.”

“Ah…” tanging sabi ko lang.

“Hindi ko alam kung ano ang naisip ni Vito nang imbitahin ka niya.”

Agad akong tumango. “Sa totoo lang,” sabi ko sa kanya. “May sapak ’yun sa utak.”

Natawang saglit si Shanelle. “You ready to face him?” tanong niya. ’Di ko alam kung alam ba ni Shanelle iyong nangyari sa amin ni Nikolai… Alam ko na alam ni Vito, pero hindi ko alam kung alam ba ni Shanelle. Nung nagkwento kasi sa akin si Nikolai dati, ang sinasabi niya lang ay hindi niya gusto si Shanelle. Ewan ko lang ngayon. Alam ko naman kasi na maraming nagbago.

“Di ko alam.”

“He’s still the same.”

Bahagya akong napa-ngiti. “Parang hindi naman,” sabi ko lang.

Umangat ang kilay niya. “Why’d you think that?”

Nagkibit-balikat lang ako. Nung nagkita kami ni Nikolai, iba iyong pakiramdam niya… Hindi kagaya nung dati na lagi siyang naka-ngiti o naka-tawa. Ang seryoso niya ngayon. Pati sabi nung mga chismosang empleyado sa hotel, seryoso na raw siya ngayon.

Nakaka-guilty.

Na kung ako nga iyong dahilan para mawala iyong ngiti sa labi niya.

“As far as I’m concern, he’s still the same,” sabi ni Shanelle. Ngumiti na lang ako. Sana nga. “Anyway, since you’re already here, gusto mo bang uminom?”

Hindi agad ako naka-sagot.

“I’ll drive you home,” sabi niya. “Not me, of course. May driver ako,” dugtong niya. “If you wanna drink, samahan kita.”

Napa-tingin ako sa kanya.

“I just don’t have a lot of girl friends,” sagot niya na para bang nabasa iyong nasa isip ko. “I actually missed having you around,” dugtong niya ng may maliit na ngiti.

Tuluyan na akong napa-ngiti.

Pota.

Iba talaga dating sa akin kapag ganito.

---

Nandoon lang kami ni Shanelle sa may bar at umiinom. Nagkwentuhan lang kami. Nung una sobrang surface level na kwentuhan lang hanggang sa dumami iyong iniinom namin. Medyo nagulat ako nung mag-open up siya sa akin na sobrang nahihirapan na raw siya kasi valedictorian siya nung batch nila tapos bagsak siya nung unang take tapos nung second take niya, kahit pasado siya ay hindi siya naka-pasok sa top.

Sobrang… nakaka-gulat.

’Di mo akalain na may mga ganito pala si Shanelle kasi kapag tini-tignan mo siya parang ang ganda-ganda niya lang tapos ang talino tapos boyfriend pa si Vito.

’Di mo talaga alam kung ano ang pinagdadaanan ng isang tao, noh? Parang ang perfect sa labas, pero ang daming problema sa loob.

“Uy… okay ka lang?” tanong ko kasi parang napapa-dami na iyong inom ni Shanelle.

“Yeah,” sabi niya na naka-ngiti pero alam mo na may amats na. Napa-tingin ako sa paligid. Nasaan ba si Vito at bakit hindi niya bina-bantayan iyong jowa niya?

“Sorry, ha,” sabi niya sa lasing na boses. “I just feel comfortable talking about things like this to you. You’re never the judgmental one.”

Natawa ako. Ako pa ba mangja-judge? Kapal naman ng mukha ko, if ever.

“Wait lang, ha,” sabi ko habang tuma-tayo. Medyo natumba ako sandali. Pota. Kulang na kulang sa practice! Dati walang-wala lang sa akin ’to! Sign of aging na rin ba?!

Pinagbantaan ko pa iyong bartender na bantayan si Shanelle dahil hahanapin ko lang iyong jowa niya. Mahirap na—mukhang barbie talaga ’yung babae na ’yun at baka may lumapit.

Medyo hilo na ako sa dami ng ininom namin. Sinasabayan ko kasi si Shanelle at mukhang may problema si Ate girl kaya inum ng inom. Dumiretso muna ako sa CR dahil naiihi na ako sa dami nung ininom ko. Paglabas ko ay hinanap ko ulit si Vito. Hindi ko alam kung lasing na ako… o tama lang na nakita ko si Nikolai.

Sabi ng isip ko ay lumayo raw ako.

Pero iyong punyeta kong paa ay naglalakad palapit sa kanilang dalawa.

“You sound like a child. Just go inside, Nikolai.”

“Yeah? You’re the one who invited my ex.”

“She’s still my friend, and it’s still my party so I’m free to invite whoever I like.”

Lasing na ata talaga ako kasi feeling ko ako iyong pinag-aawayan nila. Pilit kong pina-atras iyong sarili ko. Ayoko na makinig sa usapan ng may usapan. Deliks. Pero sobrang lasing ko na yata dahil imbes na umatras ay nasabi ko ata ng malakas iyong nasa isip ko at napa-tingin silang dalawa sa akin.

“Hi,” sabi ko habang naka-ngiti. “Happy birthday!” sigaw ko kaya nabigla ata sila sa lakas ng boses ko. “Hindi ako lasing!”

Sinampal-sampal ko iyong sarili ko dahil parang galit iyong itsura ni Nikolai. Bakit naman siya magagalit kung lasing ako? Break na kami. Saka ayaw niya na sa akin. Sabi pa nga niya I don’t deserve shit from him.

Sinubukan ko ulit maglakad paatras, pero natumba lang ako.

Natawa ako bigla nang agad akong tulungan ni Nikolai.

“Thank you,” natatawa kong sabi. Ang bango niya. Ang gwapo pa rin. Bakit ganito ang itsura ng ex ko? Hindi ba pwedeng pangit na lang siya at saka mabaho?

“And now she’s drunk,” naka-simangot na sabi niya kay Vito.

“And how is that my fault?”

“Puntahan mo si Shanelle!” sigaw ko nang maalala ko si Shanelle.

“Will you quit shouting,” sabi ni Nikolai. Sinampal ko siya bigla. Nanlaki ang mga mata niya sa gulat.

Ngumiti ako habang tinatapik-tapik iyong mga pisngi niya. “Wag mo ako utusan,” sabi ko sa kanya. Rinig ko iyong pagtawa ni Vito. “Puntahan mo ang jowa mo!” sigaw ko ulit sa kanya dahil baka kung ano na ang nangyari sa barbie na ’yon.

Pinanood ko habang naglalakad paalis si Vito. Nang mawala siya sa paningin ko ay binalik ko iyong tingin ko kay Nikolai.

“Patulong tumayo,” sabi ko sa kanya. Hindi agad siya gumalaw. Hmp. Sinubukan kong tumayo mag-isa, pero mukhang lasing na talaga ako… Ano ba iyong mga ininom namin ni Shanelle? Sobrang… ramdam ko na lasing ako.

Agad akong umiling.

Kinuha ko iyong cellphone ko sa bag ko.

“Langya naman,” sabi ko nang hindi ako maka-pasok dahil palaging mali daw iyong passcode ko! “Tama naman!” sigaw ko sa cellphone ko. Paano ako makakapagtext kay Indie?!

Naka-simangot ako habang naka-tingin sa cellphone ko.

“Hindi ko mabuksan,” sabi ko at bigla akong napa-tigil nang maalala ko na ex ko nga pala iyong nasa harapan ko. “Ay… sorry,” sabi ko habang ngumiti. “Bakit ko ba sinasabi sa ’yo ’to?” sabi ko at saka tinalikuran siya.

Bakit ganon? Kahit sa kalasingan ko… alam ko pa rin na break na kami. Na ayaw niya na sa akin. Na hindi ko siya deserve.

Tangina.

Kahit doon man lang sana maka-limot ako, pero hindi, e.

Saan kaya si Indie? Nagsimula akong maglakad. Sabi niya naman sa coffee shop lang siya… Meron naman malapit dito… Lalakarin ko na lang… Mali pala siya… Ayoko pala makita si Nikolai… Tama nga iyong hinala ko… Ayoko siyang makita kasi nanghihinayang lang talaga ako…

Nagsimula akong maglakad.

Tapos tumalikod.

“Talagang hahayaan mo lang akong maglakad mag-isa?!” galit na sigaw ko sa kanya nang makita ko na nandoon pa rin siya sa kinatatayuan niya at naka-tingin lang sa akin. “Gago ka!” sigaw ko habang tinatanggal iyong sapatos ko at hinagis sa kanya. Mabilis niyang nasapo iyon. Mas nainis ako at hinagis ko iyong isa pa hanggang sa naka-yapak na ako.

“Are you done?” tanong niya habang hawak-hawak iyong dalawang sapatos ko.

“Tangina ka! Nagbreak lang tapos, tapos hahayaan mo na akong ma-rape sa daan?!”

Naka-tingin lang siya sa akin.

Iyong bag ko iyong hinagis ko sa kanya.

“E kung ma-holdap ako?!”

Naka-tingin lang talaga siya.

“Why are you acting like a child?” tanong niya.

Napaawang ang labi ko. “So, mature ka na ngayon?!”

Nakaka-irita iyong hindi niya pagsasalita! Parang nagflashback lahat sa akin iyong huling buwan namin na hindi siya nagsasalita!

“Why are you acting like this, Jersey?” kalmado niyang tanong. Mas naiinis ako. Bakit ang kalmado niya habang ako ito, hindi alam kung ano ang uunahin na maramdaman?!

“Bakit ka rin ganyan?”

“I don’t know what you mean,” kalmado niyang sagot.

Gusto kong sabihin kung bakit parang okay lang sa kanya na wala na kami samantalang ako, gabi-gabi atang naiisip kung ano na kaya kami ngayon kung hindi kami naghiwalay.

Fair ba iyong ganon?

“Gago ka talaga,” diretso kong sabi sa mukha niya.

Sumeryoso iyong tingin niya sa akin. “I may be a lot of things, Jersey, but I assure you I was never like that to you—you of all people.”

Agad akong umiling.

Gusto kong sabihin na gago siya, na tangina niya kasi iniwan niya agad ako kahit sabi niya noon nandito lang siya, na bakit pumayag siyang makipagbreak sa akin, na bakit hindi niya pinagpilitan iyong sarili niya sa akin.

Pero ako lang iyong magmumukhang tanga kasi kasalanan ko naman talaga.

“And you broke up with me, remember?”

Agad akong umiling. “Ikaw iyong nakipagbreak.”

“You asked for it.”

“Binigay mo naman.”

“What was I supposed to do?”

‘You were supposed to stay,’ gusto kong isagot, pero parang gago lang.

“Where are you staying? I’ll tell my driver to drive you home,” sabi niya bigla.

Napa-tingin ako sa kanya. “Hindi ko man lang deserve na ihatid mo pauwi?”

Ang desperado.

Pota.

“Jersey, you’re not my girlfriend. Stop expecting to be treated like one,” sabi niya bago ko siya narinig na iutos iyong paghatid ko sa driver niya.

Tangina.

Wasak ako doon. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 34

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG34 Chapter 34

Naka-kunot ang noo ni Atty. Marroquin habang naka-tingin sa akin. Nang makita ko kasi na magkaka-salubong kami ni Nikolai ay talagang tumagilid ako para hindi kami magkita. Oo, may feelings pa ako sa kanya na matindi, pero tangina, sobrang wasak ako sa sinabi niya. Ang tanging dahilan na lang kung bakit nakakaya ko pang tumayo rito ay dahil pwede kong idahilan na lasing lang ako.

Pero alam namin pareho na kalokohan lang ’yon.

Alam ko lahat ng sinabi ko—nagkaroon lang ako ng lakas ng loob dahil sa alak.

Alangan na ngumiti lang ako kay Atty. Marroquin tapos ay sumunod na ako sa kanya. Bakit ba kasi nandito si Nikolai?! Dami-dami ng business nila tapos nandito siya naglalaboy sa hotel nila!

“Ms. Lorenzo,” pagtawag sa akin ni Atty. Marroquin.

“Y-yes po, Attorney?” kinakabahang tanong ko kasi kapag ganito na bihirang magsalita, talagang kinakabahan ako kapag may sinasabi siya.

“Are you okay?”

Agad akong tumango. “Yes po, Attorney,” sabi niya. Tumingin lang siya sa akin at hindi na nagtanong pa after nun. Sumunod lang ako sa kanya. Nung una kasi ay iyong pro-bono case lang nung sa sweldo ni Manong iyong kaso kaya lang ay nagalingan yata sa kanya iyong kausap namin kaya kinuha na rin siya bilang lawyer nung SEBA sa hotel nila Nikolai. Ngayon ay may meeting kami para idiscuss iyong mga existing provisions sa CBA nila. Mag-e-expire na kasi iyon kaya kailangan ng pag-usap kung may bagong demands ba sa economic provisions. Hindi naman ako dapat kasali dito, pero tinanong ako ni Atty. Marroquin kung gusto ko bang mag-assist since ako naman na iyong maghawak nung sa kaso ni Manong.

Nung una ay gusto kong tumanggi kasi konektado ’to kay Nikolai… pero naisip ko rin na bakit ko idedeprive sa sarili ko iyong ganitong opportunity dahil sa kanya?

Kung mahal niya ako pero okay na sa kanya na wala ako sa buhay niya, dapat ako rin.

Nagnotes ako habang nakikipagmeeting si Atty. Marroquin sa head nung bargaining unit. Usually ang hiling lang naman nila ay mas mataas na sweldo pati additional benefits. Alam ko na hindi magiging madali ’to kasi sino ba namang business ang kusang loob na magbibigay ng mas mataas na sweldo? E usually pera-pera lang naman ’yan sa kanila.

“Nagrequest ako ng kopya nung existing CBA,” sabi ni Atty. Marroquin. “Na-discuss naman na kanina iyong demands nila, pero basahin mo pa rin at kung may suggestion ka.”

Tumango ako. “Okay po, Attorney,” sagot ko. Nagbilin pa siya ng mga dapat kong gawin. Nakaka-tuwa lang kasi parang may tiwala siya sa akin kasi parang ako na talaga iyong gagawa, pero syempre siya iyong abogado kaya pangalan niya pa rin iyong naka-taya.

Sobrang nag-e-enjoy akong makinig sa mga sinasabi niya. Medyo marami na rin akong na-assist na kaso sa Legal Clinic—karamihan ng lumalapit talaga e iyong mga may problema sa lupa nila. Ayoko talaga ’dun kasi sobrang hassle… Sakit sa ulo na mga magkaka-pamilya pa iyong nag-aaway. Tapos usually iku-kwento pa sa ’yo iyong mga iringan nila. Kaya kahit ayoko madamay naiistress din ako, e. Sa criminal cases naman, okay lang ako. Iyong ibang mga kasama ko sa legal clinic ay hindi nila bet kasi deliks daw sa buhay namin. Usually sa akin napupunta. Okay naman ako sa criminal cases. Kung patayin ako, e baka hanggang doon lang talaga ang buhay ko.

Pero sa labor cases talaga ako nag-e-excel… feel ko lang. Sarap kasing idemanda nitong mga kapitalista na ’to.

Habang seryoso akong nakikinig sa mga bilin ni Atty. Marroquin ay nahagip ng mga mata ko si Nikolai. Agad akong nag-iwas ng tingin at nagpanggap na wala akong nakita. Punyeta. Ayoko talagang makita siya pagkatapos nung lahat ng kahihiyan na nangyari nung birthday ni Vito!

Napa-mura ako nang iwan ako bigla ni Atty. Marroquin dahil may kailangan pa siyang attendan na hearing. Huminga ako nang malalim bago nagsimulang maglakad. No choice naman ako kasi madadaanan ko talaga si Nikolai.

Moved on na siya sa akin, e. So, dapat keri lang na maglakad ako sa paligid niya. ’Di naman ako magse-stay—literal na dadaan lang ako.

Ayan na.

Ni hindi ako huminga nung malapit na ako kay Nikolai dahil alam ko na mapepeste ako kapag naamoy ko iyong pabango niya. Kaya nga nilabhan ko nang nilabhan iyong mga t-shirt niya na inangkin ko dati hanggang sa mawala iyong amoy. Tanginang torture kasi tuwing sinusuot ko tapos naaamoy ko pa rin iyong pabango niya!

Langyang Nikolai Ferreira ’yan! ’Di naman ako nagka-ganito sa dating ex ko!

“Are you okay?” biglang tanong niya nang saktong magka-tapat kami.

Huminto ako. Ayoko namang magmukhang bitter. Tumingin ako sa kanya, nag-iisip kung magpapanggap ba ako na walang naaalala… but then again, mas lalaliman ko lang iyong hukay ko. Alam ko naman na alam niya na naaalala ko.

“Okay naman,” sagot ko.

Tipid siyang tumango. “Good.”

“Congrats pala,” sabi ko. “Babatiin sana kita nung nagtop ka sa BAR kaya lang naka-block pala ako sa cellphone mo.”

Sobrang pota ang clown ko. Ano ba ’tong mga lumalabas sa bibig ko?! Wala na akong pride kahit katiting!

“Read your email, though,” sagot niya. Sa sobrang gaga ko, nagtext, tumawag, nagmessage sa FB, pati nag-email na rin ako para lang sure na mababasa niya. Kasi kahit naman break na kami, proud na proud ako sa kanya. Na pagkatapos ng lahat ng paghihirap niya, ’di lang siya bastang pumasa sa BAR kundi nagtop pa…

Natawa ako. “Di ka man lang nagthank you.”

“I really didn’t want to talk to you at that time.”

Napa-tigil ako sa pagtawa. Ngumiti ako. “E ngayon? Okay na sa ’yo makipag-usap sa ’kin?” parang sira na tanong ko. Umayos ako ng tayo. Sinasabi ng utak ko sa akin na umalis na ako… na may klase pa ako… pero heto ako at naka-tayo pa rin sa harapan niya.

“Sure.”

“No hard feelings na?”

Natawa siya. Na parang nakaka-tawa iyong sinabi ko. “Really?”

Ngumiti ako. “I mean… maliit lang naman ang mundo. Tignan mo nga kahit iniiwasan kita e nagkita pa rin tayo,” sabi ko sa kanya. “So, feeling ko, mas maganda kung magiging civil tayo.”

Nagdikit iyong mga labi niya—bahagyang naka-kunot ang noo. “This is surprising considering the tantrums you threw the other night.”

Parang clown iyong pilit na pagtawa ko. “Lasing kasi ako nun,” paliwanag ko. “Alam mo na, out of practice. ’Di na ako nakaka-inom dahil busy ako lagi sa trabaho pati sa school.”

Si gaga… gusto pang iupdate ang ex niya sa ganap niya sa buhay! Sana ayos pa ako.

‘Alis na,’ bulong ng matinong parte ng isip ko.

‘Sulitin mo na,’ sabat nung demonyo.

“So… ’wag mo seryosohin iyong mga nasabi ko,” saad ko. “Kung anuman ’yun.” Humigpit iyong hawak ko sa bag ko. Puta. Gusto ko na umalis bago pa ako magkalat dito. “Mukhang okay ka naman na.”

Hindi siya sumagot—tumingin lang siya sa ’kin.

“And you’re not?” sagot niya maka-lipas ang ilang sandali.

“Ayos naman ako,” pagsisinungaling ko. Ayos na siya, e… Dapat ayos din ako. Kahit sa paningin niya lang. “Busy sa work. Hopefully, BAR ko na sa November.”

Biglang nagvibrate iyong cellphone niya. Nakita ko na tumatawag iyong nanay niya. Biglang nanlamig iyong buong katawan ko.

Ngumiti ako sa kanya.

Gusto kong itanong kung okay lang ba sila… Sana okay sila… Kasi ang hirap naman kung umalis na ako tapos hindi pa sila okay ng nanay niya… Alam ko naman na mahal ni Nikolai iyong nanay niya…

“So… can we at least be civil kapag nagkita tayo?”

Bahagyang kumunot ang noo niya… pero may hint ng amusement sa mukha niya. “What makes you think that we’ll see each other again?”

“Maliit lang ang mundo.”

“I doubt that.”

“Magka-harap tayo ngayon.”

“Because you’re literally standing inside my hotel.” Pota. Ang yabang.

“I’m here on official business.”

“You know that there’s always a possibility that you’ll see me here, Jersey,” sabi niya. “But you chose to take on this case, still.”

Diretso akong tumingin sa kanya. “Masyado namang mataas iyong tingin mo sa sarili mo. Bakit naman ako tatanggi sa kaso dahil lang makikita kita?” sabi ko sa kanya dahil medyo naiinis na ako sa tono ng pananalita niya. “Ilang taon na iyong naka-lipas, Nikolai. Besides, ikaw na rin ang nagsabi na ’di mo ako girlfriend kaya ’wag akong mag-expect ng special treatment galing sa ’yo—kaya bakit ako mag-e-effort na umiwas para sa ’yo? Sino ka ba?”

Huminga ako nang malalim at umayos ng tayo. Ngumiti ako sa kanya. “Anyway, kung ’di mo kaya, okay lang ’din naman na ’wag na lang tayong magpansinan. Kung san ka masaya,” sabi ko habang diretsong naka-tingin sa mga mata niya.

’Di ko akalain na aabot kami sa ganitong punto. Kasi sobrang close namin dati. Parang magbest friend na kami. Tapos biglang ganito.

Ngumiti pa ulit ako ng isang beses bago nagsimulang maglakad palayo. Pero ni hindi pa ako nakaka-layo nang marinig kong tawagin niya ang pangalan ko. Agad akong napa-hinto. Pero hindi ako tumingin sa kanya.

“I read the email,” bigla niyang sabi. Hindi ako sumagot. “Thank you.”

---

“Bakit ka naka-ngiti?” tanong ni Indie sa akin.

“Wala.”

Nagkibit-balikat lang siya tapos binalik iyong atensyon sa pag-aaral. Dumayo na naman siya rito tapos nasa Mcdo kami at nagca-cram sa dami ng coverage ng Civil Review I.

“Nagthank you si Nikolai.”

“Para saan?”

“Naalala mo nung nag-email ako sa kanya dati?”

“Yung sa BAR?”

“Yup.”

“As in randomly nagthank you lang siya?”

“Binanggit ko,” sabi ko at napa-tingin siya sa akin. Kunot ang noo niya. Kasi naman sobrang nagrant ako sa kanya sa kagagahan na ginawa ko nung birthday ni Vito tapos heto na naman ako at nagkakalat! “Alam ko sobrang gulo ko—”

“Jersey, ang tanda na natin, please lang,” pagputol niya sa sasabihin ko. “May feelings ka pa obviously sa ex mo at sabi mo may feelings din siya sa ’yo. Kung ako lang masusunod, itatali ko kayong dalawa.”

“Grabe ka naman.”

“E totoo naman kasi. Dami ng problema sa mundo, tapos dadagdagan niyo pa. E kung mutual naman, bakit ’di pa kayo mag-ayos para tapos na, ’di ba? Feeling niyo teenagers pa kayo na nagtataguan ng feelings?”

“Di naman ganoon kadali.”

“Kasi iyong trust?”

Tumango ako. “Wala nga siyang tiwala sa akin.”

“Sa pagkakatanda ko, nanghingi lang iyong tao ng time para magprocess ng feelings niya—ilang taon na iyong meron siya. Malay mo ba kung may trust na siya ulit sa ’yo?”

Hindi ako naka-sagot.

“Ito lang, Jersey, ha, nahihirapan ako na pinapahirapan mo sarili mo. Magsorry ka sa nagawa mo before tapos sabihin mo na may feelings ka pa rin. Kapag ayaw niya, at least ’di ba tapos na ’yang kalbaryo mo?”

“Grabe! Parang ang dali nun, ah!”

“Di naman talaga madali, but better kaysa nagooverthink ka d’yan,” sabi niya habang bumalik iyong atensyon sa notes niya sa yellow paper. “Malapit na BAR exam natin, baka limot mo na. ’Di pwede na kalahati ng utak mo e nandoon sa ex mo. Baka bumagsak ka niyan.”

Agad akong kumatok sa lamesa. “Leche ka naman!”

Tumawa siya. “Saka ang kapal-kapal kaya ng mukha mo—pero kay Niko nahihiya ka?”

Umirap ako. “Syempre may history.”

“Precisely—nagka-tikiman na nga kayo so bakit nahihiya ka sa pag-amin sa kanya? Saka siya naman nagconfess before, sabi mo? Try mo na ikaw naman.”

Umirap ulit ako sa kanya. “Kung makapag-advise ’to akala mo nagka-jowa na!”

Tumawa siya nang malakas. “Leche ka, foul!”

Hindi na ulit kami nagpansinan ni Indie at nagfocus na ulit kami sa pagrereview. Nung bandang alas-dos ng umaga, tumayo ako para umorder ng iced coffee ulit. Habang naghihintay ay napa-tingin ako sa cellphone ko.

Iyon pa rin kaya ang number niya?

Blocked pa rin kaya ako?

‘Plant,’ text ko sa dating number niya. Wala lang. ’Di naman niya marereceive. Sakit pa rin talaga nung binlock niya ako dati kahit deserve ko naman.

Itinago ko iyong cellphone ko habang hini-hintay iyong kape ko. Naka-tingin lang ako sa screen habang hini-hintay na lumitaw iyong order number ko.

Pero agad akong nanigas sa kinatatayuan ko nang maramdaman ko iyong pagvvibrate ng cellphone ko. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 35

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG35 

Chapter 35

“Text mo ko pag uuwi ka na,” sabi ni Indie sa akin. It’s either kinu-kunsinti niya iyong katangahan ko… o magaling lang talagang umarte si Indie. Nang sabihin ko sa kanya iyong nangyari kanina, sinabi niya sa akin na ihahatid niya ako kay Nikolai. Para lang daw matapos na ’tong iniisip ko.

Hindi ko nga alam kung tama ba na nandito ako! Hindi ko rin naman alam kung paano ko iinterpret iyong reply niya kanina!

Seriously?

Wala naman kasing tono sa text!

Seriously as in… seryoso ba?

O baka naman seriously as in… lol you wish.

Hindi ko alam kung paano iinterpret! Wala namang naituro sa Statutory Construction tungkol sa ganitong bagay!

“Patanga lang ako nang patanga,” sabi ko habang naka-tayo sa labas ng sasakyan ni Indie.

“True that,” sagot niya. Napa-irap ako. “But also, gawin mo na para matapos na. ’Di naman kita ija-judge. Baka naman miss mo lang katawan nun,” sabi niya tapos sinamaan ko siya ng tingin.

Syempre namimiss ko ’yun…

Pero hindi lang naman ’yun.

Alam mo iyong feeling na nakita mo sa iisang tao iyong best friend at lover mo? Iyon siya, e. Gets na gets niya lahat sa akin. Tapos biglang nawala… Kasi ako mismo iyong hindi maka-intindi sa sarili ko. Understandable naman siguro iyong panghihinayang na nararamdaman ko.

“Joke lang naman!” sabi niya na tuma-tawa. “But text me lang. Nag-aaral lang naman ako somewhere, as always.”

Tapos ay mabilis na umalis si gaga para raw wala na akong choice. Siya kasi iyong nagsasabi sa akin palagi na kausapin ko na raw si Nikolai para mawala na ’yung pag-aagam-agam ko sa buhay. Tama naman siya… malapit na talaga iyong BAR exam namin. Ayoko naman na distracted ako sa kanya kapag nag-e-exam na ako…

Kailangan kong pumasa agad.

Take one lang.

Kung akala ko dati madadaan ko sa matinding memorization skills, ngayon hindi na. Sobrang kinabahan ako nung nagkwento si Shanelle sa akin… kasi biruin mo ’yun? Si Shanelle na ’yun! Valedictorian ng Brent tapos bumagsak nung unang take! Kamusta pa ako?

Kaya tama lang talaga ’to na puntahan ko si Nikolai.

Uubusin ko na iyong kahihiyan ko ngayon… tapos sana ay tama na.

Stop na.

Hindi ko alam kung nandoon pa rin siya sa dati niyang hotel room. Baka kasi nagpalit na rin siya… kasi dati nagpalit siya ng sasakyan dahil lang naaalala niya ako sa sasakyan na ’yon. Kahit gaano niya pa ka-paborito iyong sasakyan, pinalitan niya dahil lang sa akin.

Sobrang lala pala talaga ng tama niya sa ’kin.

Sayang kami.

Diretso lang akong naglakad na para bang naka-check-in din ako doon. Nginitian ko lang iyong bantay sa elevator at pinindot niya naman iyong floor kung nasaan iyong kwarto ni Nikolai dati. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko habang pinapa-nood ko iyong pagtaas nung numero.

Itodo na iyong katangahan.

Siguro naman madadala na ako pagkatapos nito.

Huminga ako nang malalim nang huminto ako sa harap ng kwarto niya. Ilang beses akong sumubok na kumatok, pero lagi akong natitigilan. Muli kong ipinikit ang mga mata ko, humugot ng malalim na hininga, at saka kumatok nang tuluyan. Bahala na.

Isang katok.

Nagbilang ako.

Kapag lumagpas ng isang minuto—

“Hindi ko alam kung paano iinterpret iyong text mo kasi walang tono and walang context kasi ’di ba sabi sa Statcon ang rule ay—”

“Jersey, it’s 3am and I’m horny and if you wanna fuck, I’m down to fuck, but that’s just it.”

Agad na napaawang ang labi ko.

Hindi ko alam kung tama nga ba na pumunta ako rito.

Parang tuwing nakikita ko si Nikolai, wina-wasak niya lang ako sa mga salitang lumalabas sa bibig niya.

“Hindi na ako naka-block?”

Hindi siya sumagot.

Kailan pa ako hindi naka-block? Nababasa niya ba iyong mga random na text ko sa kanya? Gusto kong itanong, pero kita ko sa mukha niya na kahit magtanong ako ay hindi niya sasabihin.

Huminga ako nang malalim at pilit na ngumiti. “Okay,” sabi ko habang pakiramdam ko ay dudugo na iyong palad ko sa sobrang pagbaon ng mga kuko ko roon.

“Okay what?”

“Let’s fuck,” pag-uulit ko sa sinabi niya.

Tumingin siya sa akin. “I told you before that I don’t do relationships and I broke that rule before because—” sabi niya at mabilis na natigilan. “But I’m serious this time—”

Agad akong tumango para lang tumigil na siya sa pagsasalita. “Gets ko,” sabi ko habang naka-tingin sa kanya. Nandoon pa rin iyong pekeng ngiti sa mukha ko. “Walang feelings involved… gets ko, okay?”

Hindi siya nagsalita. Naka-tingin lang siya sa akin. Gusto kong mag-iwas ng tingin.

“Of course, there are feelings involved, Jersey. You broke my heart, remember?”

Nalasahan ko na iyong dugo sa labi ko sa daan ng pagkaka-kagat. Bakit ba kailangan niya pang sabihin sa ’kin ’yun? Hindi ba pwedeng tapusin niya na lang sa walang feelings involved? Bakit kailangan pa niyang ipa-mukha na mahal niya ako noon pero sinira ko?

“It’s just sex this time.”

Tumango ako.

“Get out after you get off.”

Tumingin ako sa sahig.

Parang ang baba na ng tingin niya sa ’kin.

Hindi na si Nikolai ’to.

“Babayaran mo rin ba ako?” tanong ko habang naka-tingin sa mga mata niya. Baka ito iyong dahilan kaya nandito ako… para masaktan na ako nang todo… para madala na ako at hindi na bumalik pa pagkatapos.

“No, because you’re not a prostitute,” sagot niya habang naka-tingin sa mga mata ko. “Unless you wanna be paid—”

Mali pala.

Kung galing sa ibang tao, kaya ko.

Kapag kay Nikolai? Parang triple iyong epekto.

Mabilis akong humakbang papasok ng pinto at isinara iyon. Ibinagsak ko iyong gamit ko sa sahig pagkatapos ay hinila ang mukha niya para halikan—para tumigil na siya sa pagsasalita.

Saglit na natigilan siya.

Saglit lang.

Sana tumagal man lang kahit sandali… kaso ay parang naka-programa na agad siya. Halos hindi ako maka-hinga sa paghalik niya. Para akong nalulunod. Palalim nang palalim na parang wala siyang balak tumigil. Kung saan-saan na dumapo iyong kamay niya. Sandaling huminto at pumisil sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang una kong mararamdaman—iyong malalim na mga halik niya o iyong kamay niyang naglalakbay sa buong katawan ko.

Mabilis na sinandal niya ako sa pader. Kanina pa niya nahubad iyong t-shirt ko at itinapon sa kung saan. Pero hindi na siya nakapagtimpi sa bra ko at hinawi na lang iyon pataas.

At bigla niya akong pina-harap sa pader. Ramdam na ramdam ko siya mula sa likod ko. Ramdam na ramdam ko rin iyong lalim ng paghinga niya.

“Nik—” sabi ko pero agad akong natigilan nang buksan niya iyong butones ng shorts ko at maramdaman ko iyong pagpasok ng kamay niya roon.

“I’m not selfish, Jersey. At least not here,” mahinang sabi niya habang napaawang iyong labi ko nang maramdaman ko iyong daliri niya roon. Palalim nang palalim iyong hininga ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa mga daliri niya iyon o dahil lang ramdam na ramdam ko siya sa likuran ko.

Tangina.

“I’m not gonna fuck you until you’re dripping wet,” patuloy niyang sabi habang pabilis nang pabilis iyong mga daliri niya. Napa-kagat ako sa labi ko nang maramdaman ko iyong marahang pagkagat niya sa tenga ko.

“Nik—” pagtawag ko sa pangalan niya. Lumingon ako para abutin iyong labi niya, pero naka-tingin lang siya sa akin.

“Can you stop calling my name?”

Hindi ako nakapagsalita.

Agad niyang tinanggal iyong mga daliri niya.

Na para bang natauhan siya.

“Jersey, I—” sabi niya at natigilan. “I thought I could do it, but it seems like I really can’t,” sabi niya habang humakbang paatras sa akin. Kinuha niya iyong susi ng sasakyan niya. Tumingin siya sa akin na para bang may sasabihin siya, pero hindi niya magawang ituloy.

Natatawa ako sa sarili ko habang pinu-pulot ko iyong mga damit ko.

“Kahit siguro mamatay ako sa harap mo, hindi ka maniniwala na walang nangyari sa amin ng tatay mo, noh?” tanong ko habang sinu-suot iyong damit ko.

Hindi siya sumagot.

Hindi na rin naman kailangan.

“Alam mo, thank you,” sabi ko habang sinu-suot iyong t-shirt ko. “Thank you sa paggising mo sa akin na impossible na talaga tayong dalawa. At least ngayon ’di na ako aasa sa wala,” dugtong ko bago inunahan siya sa paglabas.

Diretso akong lumabas. Halos masira ko na iyong buton sa elevator. Gusto ko ng umalis. Alam ko naman na impossible akong habulin at sundan dito ni Nikolai, pero gusto ko na agad na umalis. Gusto ko na lang umuwi. Gusto ko na lang matulog. Gusto ko na lang mag-aral.

May buhay naman ako nung nawala siya.

Doon na lang ako.

Mukhang ’di talaga kami para sa isa’t-isa.

Naka-tingin lang ako sa itaas para pigilan iyong pag-iyak ko. Kailan ba ako titigil sa pag-iyak dahil sa kanya?! Pagod na pagod na akong umiyak at manghinayang sa aming dalawa! Kailan ba ako magigising sa katotohanan na wala na talaga! Na hanggang doon lang talaga! Na hindi talaga!

“Sorry po—” sabi ko nang mayroon akong mabangga. Napa-awang ang labi ko nang makita ko si Kuya Jerry.

“Bakit ka nandito?” tanong niya na para bang wala ako dapat dito. Napa-kurap ako sa tono ng pagtatanong niya. “Pinuntahan mo ba si Nikolai?”

Hindi pa ako nakaka-sagot nang hawakan niya ako sa braso at hilahin papunta sa isang gilid. Na para bang ayaw niya na may makak-kita na magkasama kami.

“Kuya Jerry—”

“Mabait kang bata, Jersey,” bigla niyang sabi sa akin. “Lumayo ka na sa pamilya na ’yon.”

Napa-kunot ang noo ko. “Po?”

Agad niya akong binitawan. “Umuwi ka na,” imbes ay sagot niya. Mas lalo lang akong naguluhan sa sinabi niya. Gusto ko pa sana siyang tanungin kung bakit niya sinabi sa akin na lumayo ako sa pamilya na ’yon… Dahil ba ayos na sila? Maayos na ba ulit iyong mga magulang ni Nikolai? Pero kung ganoon, bakit parang galit na galit pa rin siya sa akin?

“Kuya Jerry—”

“Umuwi ka na,” ulit niya bago ako iwan doon na mas lalo lang naguluhan. Pinapanood ko iyong paglayo niya dahil ang dami ko pa sanang gustong itanong… pero agad akong natigilan nang makita ko si Nikolai na naka-tingin sa akin… at may galit sa mukha niya. Iniisip niya siguro na kausap ko si Kuya Jerry tungkol sa tatay niya.

Pero imbes na magpaliwag, huminga ako nang malalim at naglakad palayo. Pagod na ako sa kanya. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 36

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG36 Chapter 36

Nasa isang parang conference hall kami dahil dito gaganapin iyong unang conference para pag-usapan kung paano ang mangyayari sa negotiation para sa bagong CBA. Kausap nung president ng SEBA si Atty. Marroquin habang nagrerecord ako at nagsusulat ng notes.

“Pwede kang umalis kung kailangan,” sabi ni Atty. Marroquin.

“Thank you po,” sagot ko. Meron kasi akong exam mamaya. Maaga pa naman, pero at least sinabi ni Atty na pwede akong umalis kung gusto ko. Nakapag-aral na rin naman ako roon. Isang linggo akong todo focus lang sa pag-aaral para walang distraction. Ngayon ay gusto ko namang dito sa actual tumulong. Sa school kasi ay puro concepts lang tungkol sa batas ang inaaral namin—iba pa rin talaga iyong kapag naaapply mo na iyong pinag-aralan mo.

Nagbasa na lang ako nung notes ko habang hinihintay naming dumating iyong kabilang kampo. Kasi kapag hindi sila dumating, walang mangyayari ngayon. Sayang iyong oras. Pero ayos lang din naman kasi in case na hindi ulit sila sumipot sa susunod, at least good thing iyon sa part namin.

Nang tumayo si Atty. Marroquin ay automatic na napa-tayo rin ako. Bahagyang kumunot ang noo ko nang makita ko si Nikolai na kasama nung legal team nung hotel nila. Sabagay, siya nga pala iyong head ng legal department. Ewan. Bahala siya d’yan.

Nagsimula na iyong meeting. Tahimik lang akong nakikinig at nagsusulat habang pinag-uusapan nila kung kailan iyong frequency ng meeting at kung anu-ano iyong provisions na open for negotiation. Ang hiling lang naman talaga nung mga empleyado ay mas mataas na sahod at mas magandang benepisyo—kung sa opinyon ko lang ay ayos naman iyong mga demands nila… Ewan ko lang sa kabilang kampo.

Napagdesisyunan na tuwing dalawang linggo iyong meeting. Puro tungkol sa economic provisions lang iyong na-discuss dahil wala naman atang papalitan sa SEBA. Nang matapos iyong ay tumayo na ako.

“Sa school ka ba didiretso?” biglang tanong ni Atty. Marroquin habang naglalakad kami palabas. Tumango ako. “Doon din ako papunta, kung gusto mo lang na sumabay,” seryosong sabi niya. Medyo natawa ako dahil walang ka emo-emosyon iyong pagkakasabi niya. Gusto ko ngang biruin kung genuine ba iyong offer dahil parang keri lang naman sa kanya kahit sumabay ako o hindi.

“Pasabay ako, Attorney,” sabi ko sa kanya. Napa-tingin ako nang magka-salubong kami ni Nikolai. Tumingin lang ako sa sandali sa kanya tapos ay nagpa-tuloy sa paglalakad. Hindi ako lumingon—ni hindi ako na-tempt na lumingon. Ewan. Parang natauhan talaga ako sa huling pagkikita namin. Na bakit ko ba pinapa-hirapan iyong sarili ko? Nagbreak kami noon kasi ang toxic na… Ganoon pa rin naman ngayon. Wala namang nagbago. Kaya bakit pa ako manghihinayang?

Pagbalik ko sa school, nagpasalamat lang ako kay Atty. Marroquin. Nakita ko sila Mike na naka-tambay sa labas ng school. Agad nila akong tinukso nang makita nila ako.

“Mukha kayong timang,” sabi ko sa kanya.

“Kaya naman pala deadma sa mga classmate! Prof pala ang nais!” sabi ni Jassy sa akin. “Teh, ’di talaga maaabot ng classmates natin ’yang gusto mo—ang yummy kaya ni Sir!”

Inagaw ko na lang iyong reviewer niya. Sinasabi nitong baliw na ’to. ’Di ko type si Sir at mas sure ako na ’di ako type ni Sir. Nakita ko si Sir dati na may kasamang lalaki at mukhang jowa niya—pero ’di ko pinagkakalat kasi ’di ko naman kwento ’yun.

Ganoon lang iyong nangyari sa buong linggo ko. After ng exam ay uuwi muna ako para umidlip tapos ay magkikita kami ni Indie para mag-aral ng sabay. ’Di na namin pinag-uusapan si Nikolai… kasi after ko ikwento sa kanya iyong nangyari, sinabi lang ni Indie sa akin na ang gago raw ni Nikolai at ’wag na raw namin siyang pag-usapan.

Sobrang thankful ako roon.

Kasi ayoko na rin talaga.

’Di ko alam kung hanggang saan ako lulubog sa mga salitang lumalabas sa bibig niya. Alam ko naman na masakit siyang magsalita… pero iba kapag sa akin niya sinasabi.

“Hirap maging alipin ng salapi,” sabi ni Indie habang naka-upo kami sa hood ng sasakyan niya. Kaka-tapos lang ng huling exam namin.

“Di ko na yata bet maging corporate lawyer,” bigla kong sabi.

“Ano na ba trip mo?”

“Labor,” sagot ko.

“Walang pera d’yan usually,” sabi niya.

“Alam ko,” sagot ko. Karamihan kapag labor cases puro illegal dismissal, e. Malamang walang pambayad iyong mga naghahabla. Pero mas trip ko talaga iyon. ’Di ko talaga gusto iyong sa civil dahil usually mga magkakapamilya iyong nagdedemandahan. Para akong napapa-throwback sa mga kamag-anak ko sa probinsya na gusto kong ibaon sa limot.

“Good for you,” sabi niya. “Mabuti ’yan. Ipaglaban ang mga naaapi.”

Natawa ako sa kanya. “San ka ba?”

Nagkibit-balikat siya. “Di ko rin alam. Pero gusto ko doon sa malaking kita,” sagot niya sa ’kin. ’Di ko rin naman masisi si Indie dahil siya iyong breadwinner sa pamilya niya. Saka iba-iba naman kami ng dahilan kung bakit gusto naming maging abogado—sure ako na gusto niya ring maka-tulong sa mga naapi kaya nga lang, may iba rin siyang kailangang gawin.

E ako sarili ko lang naman iniisip ko.

Kaya sino ba ako para manghusga?

“Arbitration daw malaki pera,” sabi ko sa kanya kasi nung one-time na may kausap si Atty. Marroquin, narinig ko lang, e.

“Oo, pero mahirap maka-pasok doon,” sagot naman ni Indie tapos ay kinwentuhan niya ako nung mga ganap sa law firm na pinagta-trabahuhan niya. Natapos iyong buong gabi namin na nag-uusap lang kami tungkol sa magiging trabaho namin… na akala mo naman ay pasado na kami sa BAR exam.

---

Linggo at imbes na magrelax ako ay inaaral ko iyong points for discussion sa susunod na meeting namin. Ito kasi iyong una kong kaso na hawak talaga kasi sa legal clinic naman ay assist lang at mga research. Nagtext ako kay Atty. Marroquin tungkol doon sa isang topic for negotiation. ’Di naman ako nag-e-expect ng sagot agad dahil busy iyong tao kaso sumagot agad siya.

‘I’m in a meeting.’

‘Ay sorry po, Sir. Kahit mamaya na lang po kayo sumagot.’

‘If you’re interested in pursuing a career in Labor, I can introduce you to some people here.’

Agad na nanlaki ang mga mata ko. Alam ko naman kasi na sa mundo na ’to, ’di lang kailangan na basta magaling ka… kailangan din talaga na may kakilala ka. Minsan nakaka-torn kung magagalit ka ba sa sistema o susunod na lang kasi nakaka-pagod din pumalag.

Mabilis akong gumayak. Habang naka-sakay ako sa taxi ay sinearch ko sa Internet kung ano ang meron sa lugar na ’yun at nakita ko na may parang seminar pala. Sabagay, meron nga palang MCLE para sa mga abogado.

Pagdating ko roon ay dumiretso ako sa conference room. ’Di pa ako nagtetext kay Atty. Marroquin dahil nahihiya ako. Nagtext lang naman ako para magtanong tapos biglang ipapakilala niya na ako! Sobrang ibang-iba ’to sa image niya sa class namin na super strict at parang ’di naturuan ngumiti nung bata pa siya.

Naka-tayo ako roon at nag-iisip ng paraan kung paano ko sasabihin na nasa labas na ako nang parang may maramdaman ako na naka-tingin sa akin. Tumingin ako sa paligid ko at napa-dako ang mga mata ko kay Nikolai na naka-tingin sa akin.

Tumingin ako sa kanya ng ilang segundo bago ko ibinalik iyong tingin ko sa cellphone ko. Shet. Papalitan ko na nga pala iyong cellphone ko! Sa wakas! Ang sarap niya ng ibato sa sobrang bagal, e!

Naramdaman ko siyang maglakad palapit sa akin, pero na-realize ko na naka-harang nga pala ako sa may pinto kaya naman umusod ako para maka-daan siya.

“You’re here,” sabi niya bigla.

Tumingin ako sa kanya para ma-make sure na ako ba iyong kausap niya kasi ayoko namang maging assuming. “Ako ba?” tanong ko. Tumingin lang siya sa akin. “Ah… may pinuntahan lang ako,” simpleng sagot ko. ’Wag sana niyang isipin na pinuntahan ko siya. Akala nga niya raw ay kaya niya pa akong hawakan, pero hindi na pala. Ako naman ay sure na na hindi ko na kayang humabol sa kanya.

Kaya ko naman pala iyong ganto.

Hinihintay ko lang na mapagod ako.

‘Sir, I’m outside the hall po.’

Tahimik akong nagbilang sa isip ko. Sure naman ako na lalabas agad si Atty. Marroquin kapag nabasa niya iyong text ko.

“About the other night—”

Tumingin ako sa kanya. “Wag na nating pag-usapan,” pagputol ko sa sasabihin niya. “Kung dati medyo naguguluhan pa ako… ngayon sure na sure na ako na break na talaga tayo,” dugtong ko na may maliit na ngiti.

Wala siyang tiwala sa akin.

Ayoko ng humabol.

Malinaw naman na wala ng pag-asa.

“I’m sorry,” sabi niya.

“Saan? Sa pag-imply ba na pokpok ako?” tanong ko sa kanya.

Napa-awang iyong labi niya sa pagka-bigla. ’Di niya siguro inaasahan na sasabihin ko.

Bahagya akong ngumiti. “Alam mo, sobrang nanghihinayang ako noon sa relasyon natin kasi alam mo ’yun? Parang ang swak natin sa isa’t-isa… pero baka sobrang na-miss ko lang kaya parang nilagay ko sa pedestal iyong meron tayo noon. Masyadong na-romanticize ba?” sabi ko habang naka-tingin sa kanya. “Pero marami din palang mali sa atin noon. Iyong mga mali noon na mali pa rin ngayon. Kaya tama lang na naghiwalay tayo… O siguro ’wag na rin muna tayong mag-usap kasi alam mo ’yun? Nasisira iyong mga magandang memories na meron tayo. Sayang naman.”

Hindi ko alam kung saan ako kumu-kuha ng lakas ng loob para sabihin sa kanya lahat ’to… pero ayoko na muna talaga siyang maka-usap. Kasi sa tuwing may lumalabas na salita sa bibig niya ay parang sinisira niya lang iyong Nikolai na meron ako sa isipan ko—iyong Nikolai ko na mabait, may respeto, at tao ang tingin sa akin.

Kahit iyon na lang ay itatabi ko.

’Wag niya ng ipagdamot sa ’kin ’yun.

“Sobrang proud ako sa ’yo… pero nabasa mo naman na iyong email ko kaya alam mo na ’yan,” sabi ko habang totoong naka-ngiti sa kanya. “Ga-graduate na ako… Tapos magte-take ng BAR… Sigurado ako na one take lang ako doon kaya kung gusto mong magcongratulate sa akin, now is the time,” pabirong sabi ko sa kanya, pero seryoso din ako dahil balak ko na magpalit ng number at lahat ng contact info ko, para lang clean slate ba.

“Thank you sa congrats, “ sabi ko dahil mukhang hindi niya kayang sabihin sa akin iyon. Pero gusto ko lang na gumaan iyong atmosphere sa pagitan namin. Hindi ako sanay na ganito kabigat. Tuwing nakikita ko siya, parang hinahanap ko pa rin iyong naggagaguhan kami—pero hanggang doon na lang ’yun. ’Di naman na ako hibang na aasa pa.

Mabuti na lang at bumukas iyong pinto. Nakita ko si Atty. Marroquin na may kasamang lalaki na mukhang abogado rin.

Tumingin ako kay Nikolai.

Ngumiti.

“Good luck sa lahat. I really wish you the best,” sabi ko bago lumapit kay Atty. Marroquin at sa kasama niyang lalaki na kanina pa naka-tingin sa akin. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 37

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG37 Chapter 37

Tumawa si Atty. Marasigan nang tumingin si kay Atty. Marroquin na bumalik sa loob ng conference hall. Nagmake-face kasi si Atty. Marroquin sa kanya. Napa-iling siya bago ibinalik ang tingin sa ’kin.

“Sorry about that,” sabi niya.

“Okay lang po,” sagot ko. “Di po ba kayo babalik sa loob?” tanong ko kasi mandatory sa kanila iyong ganitong conference at kung anu-ano pa. Grabe, akala mo tapos na kapag naka-pasa ka sa BAR pero may mga ganito pa. Sabagay, continuous naman talaga iyong pag-aaral—laging may bagong jurisprudence na lumalabas kaya dapat updated ka palagi. Mukha ka namang tanga kung ang basis ng argument mo e outdated na.

“No, paalis naman na rin ako,” sabi niya sa ’kin. “May pupuntahan ako, pero kung seryoso ka talaga sa Labor—”

Agad akong tumango. “Seryoso po ako.”

Napa-ngiti siya. “I’m not saying that I’m the best out there, but you can ask me questions,” sabi niya. Tumingin ako sa kanya. May tiwala naman ako kay Atty. Marroquin—hindi naman niya ako ipapa-kilala siguro dito kung masamang tao ’to… but then again, ’di ako sure.

“Salamat po,” sabi ko. Sabi din kasi nung isa kong prof, maganda daw talaga kung may mentor ka na gagabay sa ’yo. At least daw doon, ’di mo na uulitin iyong mga maling nagawa nila. Sobrang okay daw iyon lalo na if decided ka na sa gusto mong gawin—iga-guide ka nila at ipapa-kilala sa mga tamang tao.

Totoo naman kasi.

Sa mundong ’to, iyong mga may koneksyon ang unang umaangat.

Kaya pakshet talaga iyong mga nagsasabi na magsipag ka lang, e. As if naman iyon lang ang basehan. Kung iyon lang, bakit mahihirap iyong mga magsasaka?

“Pero ’di malakas pera sa labor,” biglang sabi niya. Naglakad siya kaya naman sumabay na ako palabas. “Ilang taon na nga akong abogado, kaka-tapos ko lang magbayad sa condo,” parang joke na sabi niya.

“Okay naman akong magrent muna,” pabirong sabi ko rin kasi parang ang gaan niya kasama. “Saan niyo po nakilala si Atty. Marroquin?”

Natawa siya. “Ang formal,” sabi niya. “Si Achi? Classmates kami nung law school,” dugtong niya. “Valedictorian ’yun nung batch namin, e.”

“Salutatorian ka ba?”

Natawa ulit siya. “Di, ah. Motto ko lang nung law school ay basta pumasa ako,” sabi niya. “Pero nagreview naman akong maigi nung BAR kaya sinwerte, naka-sabit sa top 14.”

Napaawang ang labi ko. Grabe! Big time naman pala! Tapos kahit nasa top siya, sa Labor pa rin siya pumasok.

Tinanong ni Atty. Marasigan kung may trabaho na ba ako at sinagot ko na sa online lang. Inofferan niya ako na kung gusto kong magtrabaho sa firm nila—maliit lang daw iyon at hindi malaki iyong sahod, pero kung gusto ko raw matuto talaga, matuto daw talaga ako sa dami ng ginagawa nila.

“Parang slavery ’yan, sir, ah,” sagot ko kasi sabi niya literal na wala raw pahinga sa dami ng kasong hawak nila. Tapos meron din daw silang hawak na mga kaso laban sa mga malalaking corporation kaya minsan, delikado rin. ’Di naman ako kinabahan. Naniniwala talaga ako na kung oras ko na, oras ko na. At least kung mamamatay man ako bukas, meron na akong maipagmamalaki.

“Ganon talaga kapag beginner,” natawang sagot niya. “Ganon din ako nung nagsisimula, e. Daming pinapa-gawa, puro rin ako reklamo, pero doon ko na-realize na dumami iyong alam ko sa dami ng pinapagawa nila. Kabisado ko na iyong procedure pati mas mabilis mong makikita iyong flaw sa arguments. Practice lang nang practice.”

Binigay sa akin ni Atty. Marasigan iyong card niya bago siya nagpaalam na aalis na raw siya.

Atty. Darius Paul Marasigan

Riesca, Valiente, & Marasigan Law Firm

Itinago ko sa wallet ko iyong card niya tapos ay nagbook na ako ng masasakyan ko para maka-balik na ako sa apartment. Ang bilis lang din kasi ng panahon. Kaka-tapos lang ng exam namin, pero ramdam ko na iyong susunod na exam agad. Tapos ay final sem ko na sa law school. Tapos review na. Tapos BAR na.

Tapos ako na si Atty. Jerusha Leigh Lorenzo—oo, kine-claim ko na talaga.

Hindi ko alam kung tini-tignan ba ako ni Nikolai o baka naging banlag na siya bigla, pero hindi ko na lang pinansin. Mukha naman siyang tanga kung titingin lang siya sa akin dahil lang nakita niya na may kausap akong lalaki. Mukha siyang tanga kung iyon nga ang dahilan kung bakit para siyang stalker maka-tingin sa akin. Mabuti na lang din at dumating na iyong sasakyan kaya naka-alis na ako roon.

Normal naman iyong mga sumunod na araw. Sobrang busy ako sa klase kasi ang demanding talaga ng senior year. Tapos ang dami ko ring gig online kasi gusto ko sana na makapag-ipon ako para keri lang kahit hindi ako magtrabaho kapag nagrereview na talaga ako para focused lang.

“Good morning po,” bati ko sa mga tao nang dumating kami ni Atty. Marroquin para sa pangalawang meeting. Ang point of negotiation ngayon ay iyong salary increase para sa mga empleyado. Sinabi na ni Atty. Marroquin na mahihirapan kami kasi obviously, ayaw ng mga kapitalista na mabuhay nang disente iyong mga empleyado nila.

Nakikipag-usap ako sa mga tao roon—iniinterview ko lang sila para lang marinig ko iyong point of view nila… tapos doon ko na-realize na para sa ganitong trabaho talaga ako. Kasi na-gegets ko talaga iyong mga hinaing nila sa buhay… Kaya nga napunta ako sa club dati, e. Kasi sobrang hirap humanap ng trabaho na makakapagbigay sa ’yo ng maayos na buhay. Sino ba naman ang gustong magtrabaho sa ganoon kung may choice naman na ibang trabaho? Kaso ang choice… para lang talaga sa may pera ’yan.

“Good luck, Attorney,” sabi sa akin ni Mang Jun kahit kanina ko pa sinasabi sa kanya na hindi pa naman ako abogado. Mamaya ma-jinx ako, e!

Tumayo kami. Hindi naman na ako nagulat na nandoon din si Nikolai. Hindi ko siya pinansin kahit naka-tingin siya sa akin, pero tumingin na lang din ako sa kanya kasi awkward naman kung pipikit ako bigla kapag nadaanan siya ng mga mata ko. Naka-harang kaya siya!

“Let’s begin,” sabi nung isa sa mga kasamang lalaki ni Nikolai.

Nagsimula na iyong negotiation tungkol sa pagtaas nung sweldo.

“As provided in the proposal, we’re asking for an increase in the monthly wage of the rank and file employees from the prevailing 537 pesos to—”

“Okay.”

Lahat kami ay napa-tingin kay Nikolai. Gulat na gulat iyong kasama niyang abogado sa bigla niyang pag-okay—maging si Atty. Marroquin ay nabigla din. Kasi sinabi niya sa akin kanina na mahaba iyong magiging negosasyon lalo na sa ganito aspeto—usually nga raw ay nagiging dahilan ng bargaining deadlock dahil hindi talaga pumapayag iyong employer sa salary increase.

“Okay…” pag-ulit ni Atty. Marroquin sa sinabi ni Nikolai. “Can we put that in writing, then?” siguristang tanong niya.

Naka-tingin sa akin si Nikolai. Sira-ulo ba ’to?

Gusto kong tumayo at kausapin siya na kung feeling niya maiimpress ako sa ginagawa niya, mali siya. Feeling niya ba hindi namin kayang makipagnegotiate?

Pero hindi ko ginawa dahil ayokong piliin iyong feelings ko dahil sweldo nung mga manggagawa ang naka-taya rito.

Bahala si Nikolai sa kung anuman ang trip niya sa buhay niya.

Pero dahil hindi pa naman nasisiraan ng ulo iyong mga kasama niyang abogado ay humingi sila ng 30-minute break kahit halos kaka-simula pa lang namin.

“That was weird,” biglang sabi ni Atty. Marroquin.

“Baka good mood,” sabi ko na lang. ’Di naman kami bff para magshare ako ng personal history ko sa kanya.

“We’re talking about a hundred million, at least,” sagot niya.

Nagkibit-balikat ako. Sus, barya lang naman ’yun sa lalaking ’to. At least mapupunta sa maayos iyong pera niya—kung anu-ano pa naman trip pagka-gastusan nun dati.

Tsk. At bakit ako nagrereminisce!? ’Di naman Thursday ngayon!

“Baka lucky charm niyo ako, Sir,” pa-joke na sabi ko pero seryoso lang siya. Grabe! Ang mahal naman ng ngiti ng isang ’to!

Mukhang matagal pa iyong diskusyon nila kaya naman lumabas muna ako para magCR. Pagbalik ko ay nakita ko na parang puputok na iyong ugat sa ulo nung medyo matandang lalaki na kasama sa team ni Nikolai. Aba, gets ko naman—ikaw ba naman umoo agad at wala man lang pagtawad na naganap! Kundi ka ba naman ma-highblood, e!

“Nikolai—” sabi nung matandan.

“I’m here as Atty. Ferreira today,” sagot ni Nikolai.

“Then act like it! You must be out of your goddamned mind!”

True.

“They’ve been asking for an increase—” sagot ni Nikolai.

“And we negotiate!” True.

“The meeting is still ongoing,” sagot ulit niya.

“You already said yes!” True again.

Natigilan si Nikolai. Tumingin siya sa lalaki. Seryoso ang mukha. Mukhang may sasabihin siya nang matigilan siya at mapa-tingin sa akin. Tumingin din sa akin iyong mga kasama niya… at sa paraan pa lang ng pagtingin nila ay alam ko na kilala nila ako.

Agad akong nag-iwas ng tingin kasi alam ko naman kung bakit nila ako kilala.

Ilang taon na pero tandang-tanda ko pa rin kung paano nagflash sa screen iyong litrato namin ni Nick—sino kayang malakas ang trip ang gumawa nun?!

“Let me handle the negotiation, Nikolai,” sabi nung matanda.

“I’m the head of the legal department,” sagot niya.

“You’re acting like a love sick puppy and not a lawyer.”

Tumingin ako sa kanila dahil kung makapag-usap sila ay akala mo wala ako sa harapan nila. Pilit akong ngumiti. Ayokong maging bastos dahil hindi naman sweldo ko ang naka-salalay dito. At saka maliit lang ang mundo ng mga abogado—ni hindi pa nga ako nagsisimula e gagawa na ba ako ng kaaway?

“We’re open for negotiation naman po,” magalang na sabi ko. “As long as the terms are just and fair for the employees, we’re very amenable.”

Parang naririnig ko iyong bawat pagpatak ng segundo sa imaginary clock sa utak ko.

“Great,” sabi nung matanda—although debatable kung relief o sarcasm ba iyong nasa tono niya. Pumasok sila nung mga kasama niya. Grabe… iba iyong dating nila. Feeling grown-up ako rito, ah. Abogadong-abogado iyong vibes nila—pasado sila sa vibe check.

Nang maka-balik silang lahat sa meeting room, tumingin ako kay Nikolai na akala matagal akong ’di nakita sa pagtitig sa akin.

“Unang legit na experience ko ’to sa labor, Nikolai,” sabi ko sa kanya. Gusto kong sabihin na ’wag niya akong bigyan ng special treatment kung iyon man ang nangyari kanina. Para kasing nakaka-insulto. At saka paano ako matututo kung gagawin niya iyon? Sobrang naghanda ako para sa araw na ’to… tapos biglang okay lang siya?

Pero pinigilan kong sabihin kasi ’di ko naman sweldo iyong naka-salalay. Sayang iyong increase na inapprove ni Nikolai kanina… kung mananalo siya at hindi iyong galit na matanda kanina na mukhang papahirapan kami na maka-kuha ng kahit pisong increase! Akala mo naman ’di milyon ang kinikita nila sa negosyo nila!

“Magnegotiate tayo nang maayos,” dugtong ko.

“Okay,” sagot niya.

“Treat this as you would any other business transaction,” sabi ko pa kahit hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang sabihin ’to sa kanya. Ako na iyong lumapit sa kanya dati; siya iyong nagsabi na hindi niya kaya. Kaya bakit ko ba ’to sinasabi pa?

“Okay,” muling sabi niya.

Naka-tingin kami sa isa’t-isa nang marinig ko iyong pagtawag ni Atty. Marroquin sa pangalan ko. Nakita ko iyong pagkunot ng noo ni Nikolai. Okay lang ba siya? Bakit nagseselos siya? Ganyan din mukha niya noon nung kasama ko si Bentley, e.

Mukha siyang tanga.

“Sorry, Sir, mahaba iyong pila sa CR,” pagrarason ko na lang kahit obvious ay naghihinala na si Atty. Marroquin sa akin.

---

Habang busy ang mga tao sa pagccram ng review dahil nagtext iyong prof namin na may rehash kami, ako naman ay busy sa paggawa ng points for discussion sa susunod namin na meeting kasama sila Nikolai. Nasobrahan naman ata iyong tao na ’yun dahil walang nangyari sa meeting namin nung huli! Walang gustong magpa-talo! Medyo na-konsensya ako dahil parang nalugi iyong itsura nung mga trabahador… kasi syempre bawat sentimo e mahalaga sa kanila para kasi panglaman-tiyan din ’yun.

“Sarap talagang sakalin ni gaga,” sabi ni Jassy.

Natawa ako habang naka-tingin sa laptop ko. “Hater ka talaga.”

“Palit tayong utak kahit ngayong rehash lang. Pagod na ako.”

Tinawanan ko lang sila. Codal rehash naman kasi e kabisado ko na iyong mga provisions kaya chill lang ako. Paglabas ko ng room para pumunta sa CR ay natigilan ako nang makita ko si Atty. Marasigan.

“Sir!” bati ko sa kanya kasi ’di ko expected na nandito rin siya. Napa-tingin pa siya sa akin. “Naliligaw ka, Sir?”

Natawa siya. “Hindi,” sagot niya. “Naglalakad-lakad lang ako.”

“Nagtuturo ka rito, Sir?”

Umiling siya. “Masters.”

Napaawang iyong labi ko. “Grabe…”

Natawa lang ulit siya. “Kaka-miss mag-aral, e,” sabi niya lang. “Dito ka rin pala.” Tumango ako. “Prof mo si Achi?”

Tumango ulit ako. “Di ba niya na-kwento?”

Umiling siya. “Di naman nagshe-share ng nangyayari sa buhay niya ’yun, e,” tatawa-tawang sabi niya. “Sige, baka ma-late ako sa klase ko,” pagpapaalam niya.

“Sir!” pagtawag ko sa kanya. Lumingon siya sa akin. “May tanong pala ako tungkol sa negotiation sa Labor,” sabi ko sa kanya kasi sabi niya naman sa akin if may tanong ako e sabihin ko lang sa kanya.

Tumango siya tapos tumingin sa relo niya. “Hanggang 9:30 class ko—kung nandito ka pa, pwede dun na lang tayo mag-usap. Kung hindi, nasa card ko naman iyong number o email ko,” sabi niya tapos ay ngumiti bago nagmamadaling maglakad paalis. Cute naman ni Sir kasi halos tuma-takbo na siya—male-late na nga ata.

Nakita ko si Jassy na naka-ngisi sa akin nang bumalik ako. Inirapan ko siya dahil iintrigahin na naman ako nun.

‘Aral maya?’ text ni Indie.

‘Okay pero may puntahan muna ako.’

‘Okkk dinner ba tayo o may ka-dinner ka.’

‘Luh’

‘Hahaha jk lang pero dinner nga ba tayo kasi parang gusto ko ng sinigang’

‘Okay.’

‘Sunduin kita later bye’

Nang dumating si Atty Z ay nagsimula na iyong mahaba-habang pagdudusa namin. Nang matapos iyon ay sakto na nagka-salubong kami ni Atty. Marasigan. Nagtanong na agad ako sa kanya ng tips kung paano ba namin mapapapayag iyong camp nila Nikolai—kahit sana 600 pumayag na sila. Ang mahal na kaya ng bilihin ngayon. Ang mahal na mabuhay.

Mukhang nagmamadali si Atty. Marasigan kaya hindi na ako nag-ask ng follow-up questions, pero sabi naman niya ay kung may tanong pa ako ay mag-email o text na lang ako—pero mas preferred niya raw ang email dahil nakaka-tamad daw magpindot sa cellphone.

“Sino ’yun…” naka-ngisi na tanong ni Indie nang sumakay ako sa sasakyan niya.

“Gusto mo pakilala kita?” tanong ko sa kanya kasi cute kaya ni Atty. Marasigan! Kaso hindi siya moreno kagaya ng type ni Independence.

“Deh, mas concerned ako sa love life mo,” sabi niya habang iniistart iyong makina ng sasakyan. “Pero sino nga ’yun? Cute, ah!”

Kinwento ko lang sa kanya kung sino si Atty. Marasigan at nakaka-tuwa lang na kilala pala siya ni Indie, pero hindi sa mukha kundi sa pangalan lang kasi nababasa niya raw minsan sa pleading. Akala ko sa Labor lang si Atty. Marasigan pero may mga Tax cases din pala siyang hawak. In fairness talaga sa kanya.

Habang naghihintay kami sa order namin na sinigang ay nagvibrate iyong cellphone ko.

“Ano trip niyan?” tanong ni Indie nang makita namin iyong email ni Nikolai sa screen ng cellphone ko. ’Di ko kasi mabura iyong email ko kasi baka may importante na dumating…

“Di ko alam,” sabi ko habang tinaob iyong phone.

“Akala ko ayaw niya na.”

“Akala ko nga rin kaso feel ko nung nakita niya na may kausap akong iba,” sabi ko tapos nagkibit-balikat. “Parang gago talaga iyong gagalaw ka lang kapag feel mo may ibang makaka-appreciate, no?”

Nagkibit-balikat si Indie. “Parang bata na iiyak kapag may umagaw ng laruan niya sa playground?”

Pero hindi naman ako laruan.

Saka clear naman si Nikolai na mahal niya pa rin ako.

Kaso… wala ngang tiwala.

Gets ko rin naman siya kung bakit ganito siya… pero sana kung hindi niya kayang magtiwala ulit sa akin, pabayaan niya na lang ako. ’Di naman fair na ihihinto ko iyong buhay ko para lang hintayin kung kailan siya magdedecide na worthy na ulit ako para sa kanya. Mukha siyang timang sa part na ’yan.

“Di naman,” sabi ko kay Indie. Ex na kami at masakit siya magsalita, pero ewan… ayoko lang na may ibang nambabash kay Nikolai bukod sa akin. Ako lang pwedeng tumawag na epal at timang sa kanya.

Mabuti na lang at dumating na iyong sinigang namin kaya ’di na namin napag-usapan pa ulit si Nikolai. Pero nang pumunta si Indie sa CR ay kinuha ko iyong cellphone ko at binuksan iyong email.

from:

I wasn’t able to apologize properly and I wasn’t able to talk because the therapist said that I should think about what I’ll say first before I say it out loud.

I can explain in email, but I really prefer we talk face to face, Jersey. I tried calling you, but I deserve to be blocked. I was such a dick. I should’ve thought about what I said before I said it. But my mouth ran faster than my mind. Sorry. Sincerely.

Seriously hope this email doesn’t bounce back.

Hope to hear from you. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 38

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG38 Chapter 38

Dinala ako ni Atty. Marasigan sa office nila at pinakilala sa mga tao roon. Ang babait nila at welcoming! Medyo nalula ako sa sobrang dami nung hawak nilang cases, pero alam mo ’yun? Natakot ako… pero at the same time na-excite? Ramdam na ramdam ko na talaga iyong next part ng buhay ko.

Sobrang nakaka-tuwa.

’Di ko akalain na mararating ko ’tong punto na ’to.

Kaya naman humugot ako ng malalim na hininga bago ko kinuha iyong cellphone ko at nagreply sa email ni Nikolai. Ilang linggo rin na hindi ko agad iyon na-replyan. Nung una ay dahil hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko… tapos ay nawala na lang din sa isip ko. Tapos na-realize ko na mabuti siguro ’yun, no? Na hindi na sa kanya umiikot iyong mundo ko. Na dati e takot na takot akong makipagrelasyon sa kanya kasi alam ko na kapag nawala siya, walang matitira sa akin. Pero iba na kasi ngayon… may buhay na ako na sa akin talaga.

Mas nakaka-hinga na ako nang maluwag.

‘Hi. Forgiven but not forgotten. Wag mo ng uulitin yun—hindi lang sa akin kundi kahit kanino. Alam ko matalim tabas ng dila mo, pero kontrolin mo mga sinasabi mo.’

Hindi ko ni-replyan iyong pagtatanong niya sa akin kung pwede bang magkita kami. Busy na rin ako sa buhay ko. Hindi kasama sa priority ko iyong ‘love life’ ngayon.

Ayoko namang magpaka-hipokrita.

Mahal ko pa rin naman iyong gagong iyon.

Kaso lang… ako muna.

Sarili ko muna.

Titulo ko muna.

Kung mahal niya nga talaga ako, maghintay siya.

Saka magtherapy muna siya d’yan—at saka na kami mag-usap nang maayos kapag maayos na kaming dalawa. Naglolokohan lang kami kung ipipilit namin ngayon kahit ang obvious na may issue pa naman nga.

“Ano ba’ng tips ang kailangan mo?” tanong ni Indie sa akin. As usual ay nag-aaral kami para sa finals—ang lapit na rin agad! Walang hinga-hinga, e!

“Ewan ko…” sagot ko sa kanya. “Paano ba doon? First time ko magwork sa ganoong lugar.”

Gusto ko lang maging maayos iyon kasi syempre si Atty. Marroquin iyong nagpakilala sa akin kay Atty. Marasigan. Gusto ko lang na hindi siya mapa-hiya kahit sa tingin ko e kebs naman ’yung taong poker face na ’yon.

Saka bet ko talaga maging mentor si Atty. Marasigan, e. Kailangang umayos talaga ako. At sabi niya kapag maganda daw iyong performance ko, gagawin nila akong part na talaga ng firm. Under probation pa kasi ako… na naiintindihan ko naman. ’Di naman ako galing sa mga sikat na school… Pero hindi rin naman ako totally nanghihinayang. Ang ipokrito nga rin talaga nung SCA na pina-layas ako ng walang explanation sa part ko, kaya bakit ako manghihinayang sa Catholic school na ’yon?

“Usually sa ’yo lahat ng leg work,” sabi niya. “Magprepare ka lang sa sobrang dami ng gagawin mo,” dugtong niya. “Medyo wrong timing na ngayong graduating ka pa nagtrabaho.”

Nagkibit-balikat ako.

No better time than today.

“Mga preparation ng pleadings siguro… Okay ka naman sa remedial, noh?” sabi niya at tumango ako. Iyong remedial kasi sobrang hassle sa sobrang dami nung procedure—swerte talaga ako na mabilis akong maka-memorize. Pero sobrang nightmare nun sa mga hindi magaling sa memorization! Dami kayang periods na kailangan mong tandaan.

“Ano pa?”

Nagkibit-balikat si Indie. “Reviewhin mo rin ulit iyong sa Legforms. And makinig ka lang sa mga utos nila kasi madalas mainitin ulo ng mga abogado sa dami rin ng ginagawa nila, e. Ayun pala—be ready na masigawan lang,” paalala niya at tumango lang ako.

Na-e-excite ako lalo! Hindi naman ako excited masigawan, pero excited ako na sumabak talaga sa totoong buhay.

Naghiwalay kami ni Indie sa pagrereview ay halos hating-gabi na. Naglinis lang ako ng katawan at saka nagready na sana sa pagtulog nang makita ko na may email ulit sa cellphone ko.

’I know. I’m really working on it. Can I ask if you have free time?

Umirap ako.

Tumingin sa kisame.

‘Busy ako. Graduating.’

‘I’ll go to you.’

‘Okay naman na yung apology mo sa email.’

Hindi siya agad sumagot. Pumi-pikit na iyong mga mata ko sa sobrang antok. Dapat ay matulog na ako dahil maaga pa iyong pasok ko bukas—sabi ni Indie ay kung gusto ko magpa-bibo ay dapat una ako sa office tapos pinaka-huling umuwi. Hindi naman daw required… pero kung gusto ko lang daw.

‘Okay. I hear you. I hope you’re always well.’

Pipikit na sana ako nang mabasa ko iyong email niya, pero nagvibrate na naman iyong cellphone ko.

‘Will I still see you during the negotiation of the CBA?’

‘Oo naman pero wag sanang maka-apekto yun sa negotiation.’

‘Believe it or not, I’ll still approve the raise even if you weren’t there.’

‘Weh’

‘Yes. Seeing you was just a bonus.’

Umiikot iyong mata ko sa mga nababasa ko sa taong ’to. Tinulugan ko na nga. Akala mo hindi galit na galit sa akin dati, e.

Paggising ko, kumain ako ng heavy breakfast kahit hindi ako sanay. Nagdala ako ng extra na damit dahil magcocommute lang ako papasok sa trabaho. Ayoko naman na amoy usok at pawis ako mamaya.

Pagdating namin doon ay nagulat si Atty. Marasigan nang makita ko.

“Aga, ah,” sabi niya habang may hawak na tasa ng kape.

Alangan akong ngumiti. “First day, Sir, e.”

Tumango siya. “Wala pang tao,” sabi niya. “Pero doon iyong table mo. Lapag mo na lang iyong gamit mo.”

Maliit lang iyong firm tapos ang dami-dami pang papel. Ngayon pa lang ramdam na ramdam ko na talaga iyong dami ng gagawin. Na-e-excite na kinakabahan talaga ako.

“May klase ka, ’di ba?” tanong niya.

Tumango ako. “Aalis ako ng 4:30 para pumunta sa school,” sabi ko. Iniisip ko pa lang ngayon kung saan ko ipapasok iyong tulog ko e napapagod na agad ako. Kasi may school ako, may law firm, may online job, tapos nagreresearch pa rin naman ako para kay Atty. Marroquin.

Pero bahala na.

Kakayanin ’to.

“Sobrang daming ginagawa rito.”

Tumango muli ako. “Alam ko po, pero excited na ako.”

Natawa siya. “Ganyan din enthusiasm ko dati.”

“Hindi na ba ngayon?” naka-tawang tanong ko.

“Ganon pa rin naman kaso lamang iyong pagod na ako,” sabi niya. Mukhang stressed na stressed na talaga si Atty. Marasigan dahil magka-batch lang naman sila ni Atty. Marroquin pero may mga white hairs na siya… pero bagay naman sa kanya. Mas lalo siyang nagmukhang smart.

Sinabi lang sa akin ni Atty. Marasigan na usually daw wala talagang official na lunch break dahil diretso ang trabaho, pero lumabas na lang daw ako kapag alas-dose na para makapagreview pa rin ako. Kasi kapag nagstay daw ako sa loob ay mauutusan talaga ako. Nakaka-tuwa na concerned siya sa acads ko.

“Salamat, Sir.”

Tipid na ngumiti lang siya. “Wala ’yun,” sabi niya. “Alam ko naman na mahirap maging working student.”

“Working student ka dati?”

Umiling siya. “Pero marami akong kaibigan na working student kaya alam ko na mahirap.”

Nagkwentuhan pa kami sandali tapos ay dumating na iyong ibang tao sa firm. Napa-kilala naman na ako dati kaya dumiretso na kami sa trabaho. Tama nga si Indie na puro pleading ang pinapa-ayos sa akin. Mabuti na lang at memoryado ko iyong rules ng NLRC! Kahit nahirapan ako sa prof ko noon sa LabRel, at least kabisado ko iyong procedure.

Nang maglunch, medyo alangan ako na lumabas kasi busy silang lahat na magtrabaho. Nakaka-guilty pati… pero nakita ko si Atty. Marasigan na sine-senyasan ako na lumabas na. Nang hindi pa rin ako gumalaw, tumayo si Atty. Marasigan at saka lumabas. Wala namang pumansin sa kanya… kaya napa-tayo na rin ako.

“May malapit na fastfood dito na wala masyadong tao. Doon ka na lang maglunch at review kung gusto mo,” sabi niya sa akin. “Pero balik ka ng 1pm. Medyo masungit si Eris sa time, e. Baka hanapin ka nun.”

“Kaka-hiya.”

“Di ’yan,” sagot niya. “Alam naman nilang graduating ka. Naging estudyante rin naman kami.”

“Okay… Salamat, Atty.”

Tumango lang siya at saka bumalik na sa loob.

Grabe… may mga tao na mababait lang pala talaga, no?

---

Medyo marami akong bloopers sa first week ko sa law firm. Sorry ako nang sorry sa kanila, pero sabi naman ni Atty. Marasigan na imbes na magsorry ay ayusin ko na lang daw next time. ’Di naman sila galit, pero kita mo sa mukha nila iyong dismayado sila.

Shet. Napapa-hiya ko pa ata si Atty. Marroquin!

“Sir… nagkakalat pa ata ako sa firm nila Atty. Marasigan,” kwento ko kay Atty. Marroquin habang naghihintay kami na magstart iyong meeting para sa CBA nung SEBA sa hotel nila Nikolai.

“Everyone’s a beginner at some point. Basta ayusin mo na lang sa susunod,” sabi niya lang.

Gusto ko pa sanang humingi ng life tips kay Atty. Marroquin kasi ang dami niyang ganap sa buhay kaso ay nakita ko na dumating na iyong team nila Nikolai. Nagpa-gupit si Nikolai—naka-clean cut siya ngayon. Same pa rin naman iyong itsura niya, pero mukha siyang kagalang-galang kapag naka-suit and tie siya. Naninibago lang ako kasi mas sanay ako na makita siyang naka-itim na sando at boxer shorts lang.

Tsk.

Ano na naman ’yan?

“Good morning,” bati niya. “Shall we begin?” Dumako ang tingin niya sa akin, pero sandali lang. Nalimutan ko nga pala siyang replyan! Ang dami naman kasing nangyayari sa buhay ko! Nalimutan ko lang talaga! At saka sure ako na marami din naman siyang ganap sa buhay niya.

“Where were we?” tanong ni Nikolai habang nagbubuklat ng mga papel. Bahagyang naka-kunot ang noo niya habang may binabasa roon. Mabilis ang pagbasa ng mga mata niya na para bang sanay na sanay na siya sa ginagawa niya. Iba talaga siya kapag nasa trabaho na—mas seryoso.

“Wage increase,” sagot ni Atty. Marroquin sa tabi ko. “Our proposal was from the old wage to 650 per day.”

“You know we can’t agree to that,” sagot nung kasama ni Nikolai.

Iniabot ko kay Atty. Marroquin iyong financial audit ng hotel nila Nikolai at sinabi ni Atty. Marroquin na may steady increase iyong revenue ng hotel for the last 5 years. May report din doon nung wage increase ng ibang hotels.

“I believe the increase we’re requesting is very considerate considering this report,” mahinahon na sabi ni Atty. Marroquin pero kahit na ganoon, ramdam mo na hindi siya basta-basta magbabackdown. Ganito ang goal kong maging lawyer!

May inilapag na papel si Nikolai. “I’m afraid we can’t agree on the proposed increase.”

“Then what’s the point of this negotiation? We’re reach an impasse and then this will escalate to unfair labor practice,” sabi ni Atty. Marroquin sa kalmado pero threatening voice niya.

Kalmado lang din si Nikolai… Grabe. Dati parang litung-lito siya sa mga ginagawa niya sa buhay tapos ngayon… ramdam mo na confident na rin siya. Sayang. Hindi ko nakita kung paano naka-rating siya sa punto na ’to. Kasi kahit naman hindi na kami, proud pa rin ako sa kanya. Cheerleader niya pa rin ako. Number 1 fan pa rin.

“As you can see, we have just recently acquired another hotel and is in the business of expansion and we have yet reached the return of investment.”

Binabasa ni Atty. Marroquin iyong report. Naka-tingin lang ako kay Nikolai. Napa-tingin siya sa akin. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa namin at nagtititigan lang kaming dalawa. Para kaming gago—sa gitna talaga ng negotiation?

Kinunutan ko siya ng noo.

Tinaasan niya ako ng kilay.

“We’ll take this under advisement,” sabi ni Atty. Marroquin. Malamang e sa akin na naman niya ito ipapa-research.

Simpleng tumango si Nikolai. “While we can’t agree to your proposal, we’re very amenable to 600 a day,” sabi niya. Kitang-kita ko na parang constipated iyong kasama niyang matanda na ang goal ata e kontrahin lahat ng sasabihin ni Atty. Marroquin.

Hindi agad sumagot si Atty. Marroquin.

“And better benefits,” sabi ni Nikolai. Medyo nanlaki ang mga mata ko. Ito kasi iyong gusto din nung mga empleyado pero mas priority iyong sweldo kasi iyon iyong makukuha nila agad.

Tumayo na sila Nikolai. Tapos naman na iyong meeting dahil ang agenda lang naman ngayon ay iyong sa wage increase na okay naman na. Bago kami tumayo ay sinabihan ako ni Atty. Marroquin na magresearch tungkol sa acquisition na sinasabi ni Nikolai.

“Hindi po ba okay na iyong offer nila?” polite na tanong ko… kasi feeling ko generous na si Nikolai sa offer niya.

“Yes,” simpleng sagot ni Atty. Marroquin. “But we owe it to our clients to always ask for a better deal.”

Napaawang lang ang labi ko.

Goals.

Naunang umalis si Atty. Marroquin dahil may klase pa siya sa SCA. Naglalakad ako palabas nang magka-salubong kami ni Nikolai. Tipid akong ngumiti sa kanya.

“Sobrang laking tulong sa mga empleyado niyo nung increase.”

“I know,” sagot niya.

“Ano pala… kanino ba ako magrerequest kasi kailangan ko iyong sa financial report tungkol sa acquisition?” tanong ko sa kanya.

Tipid siyang tumango. “I’d have place a request for it,” sagot niya.

“Okay… Kailan ko pwedeng makuha?”

“I’ll bring it to you.”

Natigilan ako.

Medyo kumunot ang noo.

“You said it in your email—you’re always busy… So, I’ll deliver it to you.”

“Nikolai,” pagtawag ko sa pangalan niya. Naka-tingin lang siya sa akin na para bang naghihintay siya sa sasabihin ko… at para bang kabang-kaba siya. “Bakit biglang nagbago ang ihip ng hangin? Parang galit ka lang sa akin dati.”

Hindi siya agad naka-sagot.

“Dahil ba nakita mo na may kausap akong lalaki? Threatened ka lang ba?” diretsong tanong ko sa kanya. Hindi na nga rin kasi kami bata gaya ng laging sinasabi ni Indie—na kung kaya namang pag-usapan, e ’di pag-usapan na para tapos na.

Hindi pa rin siya naka-sagot.

Tumango lang ako at tatalikod na nang matigilan ako nang sabihin niyang, “Wait.” Tumingin ako sa kanya. “I’m still thinking.” Bahagyang kumunot ang noo ko. “I don’t want to say the wrong answer and have you walk away.”

Kumunot ang noo ko. “Nikolai, hindi ko sinasabi na ’wag kang magsalita—free ka naman na sabihin kung ano ang gusto mong sabihin.”

“Yes… but I don’t want to disappoint you.”

Napa-awang ang labi ko.

“Jersey, I’ve always been rude and crass and honestly, an asshole to people who are not my friends… but you getting mad at me was my rude awakening. I don’t want to be that person anymore. But I’d been like that all my life… I’m still trying to unlearn all the bad things about me. Can you please wait… I’ll be better. I promise.”

Hindi ko alam kung bakit sumi-sikip iyong dibdib ko.

“We’ve been through a lot of shit, I know, but I’d loved you then and I still love you… but I understand we can’t be together right now. I don’t want to ask for anything because you don’t owe me anything… just please… don’t completely give up on me. I’m going to be better, I swear.” 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 39

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG39 Chapter 39

Paminsan ay nagsesend pa rin ng email si Nikolai. Hindi pa rin siya unblocked sa number ko—hindi rin naman siya nagsasabi na iunblock ko siya. Kuntento na siya sa paminsan na pagrereply ko sa email niya. Minsan din naman kasi ang random ng mga sinasabi niya kaya hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko sa kanya.

“Sir, paupo,” sabi ko nang makita ko si Atty. Marasigan doon sa KFC. For some reason, maraming kumakain ngayon. Usually kasi ay wala kaya dito ako nagrereview tuwing tanghali. The best pa rin iyong manok nung Jollibee… pero mas bet ko iyong fries dito.

“Exam mo, Sir?” tanong ko dahil nakita ko na may mga reviewer siya. Hindi naman kasi sabay iyong exam namin dahil nasa masters na si Atty. Marasigan. Sabi niya mas okay daw magmasters kung gusto ko ng mas mataas na posisyon plus maganda raw sa resume. Saka ko na iisipin iyon—ang mas importante ay maging abogado muna ako.

Tumango siya habang kumakain nung fries at nagbabasa. “Mamaya.”

“E ’di ba may meeting ka mamaya?”

“Diretso na ako sa school after nun,” sabi niya habang diretso pa rin iyong mga mata sa binabasa niya. Bigla siyang napa-tingin sa akin. “Grabe maka-titig,” sabi niya na may panunukso.

Natawa ako. “Bakit? May magagalit ba, Sir?”

Natawa rin siya. “Wala. ’Yung huling girlfriend ko sinabihan ako na pakasalan ko raw iyong laptop ko.”

Ang lakas ng tawa ko kasi naman totoo lang! Lagi niyang kaharap iyong laptop niya dahil nagtatype siya ng kung anu-anong pleading at nandoon din iyong mga cases niya. Siya sa office iyong wala masyadong papel dahil mas gusto niya iyong soft copy.

“Dapat sa ’yo, Sir, iyong kasing workaholic mo rin.”

“Saka na. Bata pa naman ako.”

“Lolo ka na, e.”

Sinamaan niya ako ng tingin kaya natawa ako sa kanya. After nun e hindi na ako nag-ingay dahil busy siya sa pagrereview kaya sinabayan ko na lang din siya sa pag-aaral.

‘Lunch time. Are you eating?’

‘Yup. Ikaw?’

Hindi ako madalas sumagot, pero kapag may time ako at nasa mood, sumasagot pa rin naman ako kay Nikolai.

‘Busy with work.’

‘E bakit ka nageemail?’

‘You’re my rest.’

Napa-ikot ang mata ko. Napaka-raming alam talaga! Sabagay… ganito rin naman siya dati nung kami pa, pero ang kaibahan lang, after niya magsabi ng mga ganyang line, sabay kaming matatawa ng malakas kasi napaka-korni!

Pota.

Nakaka-miss talaga kami dati.

‘Can I know where you work? Won’t go there uninvited—just wanna send food over.’

‘Okay lang may malapit na fastfood naman dito.’

‘Jollibee?’

‘KFC.’

‘But Jollibee’s still the best, right?’

’Wala naman masama magexplore. ‘Di naman ako exclusive endorser ng Jollibee.’

‘We’re still talking about fastfood, right?’

Natigil ako sa pagta-type dahil tumayo si Atty. Marasigan. Napa-tingin ako sa relo ko at time na pala para bumalik sa office. Pagdating namin doon ay dumiretso na agad kami sa trabaho—no rest for the wicked talaga ang peg dito!

Nagprepare lang ako ng drafts ng pleadings at mga position paper na isa-submit sa NLRC. Medyo nakaka-down lang magdraft kasi makikita mo iyong pangit na sistema talaga dito. Iyong mga employer na ayaw magbigay ng benefits o kaya naman ay separation pay—iyong mga nagrerefuse na iregular iyong mga empleyado nila kahit na sa batas ay kapag 1 year ka ng nagta-trabaho ay automatic na regular ka na dapat. Kaya hindi na talaga nakakapagtaka na patuloy na humihirap ang mga mahihirap at yumayaman ang mga mayayaman.

Bulok talaga ang sistema.

Na-appreciate ko si Nikolai na at least buma-bawi kahit konti.

After nung trabaho ay pumasok na ako sa school. Para na lang akong robot sa sobrang pagod. Pag-uwi ko sa apartment ay hindi na ako naka-kain dahil gusto ko na lang talagang maka-tulog.

’Hi. ‘Yung sa financial report pala.’

‘I’ll bring them over?’

Medyo malayo rin iyong sa hotel nila kung doon pa ako pupunta. At saka sa totoo lang, pagod na ako at gusto ko na lang sana na matulog ngayon dahil ilang araw na na sunud-sunod ang ginagawa ko. I mean, ineexpect ko naman na marami akong gagawin sa trabaho sa firm, pero ’di ko inexpect na ganoon karami! Sobrang nagtriple iyong paghanga ko kay Indie kasi isipin mo ’yun, ganoon ang ganap niya palagi? Minsan pakiramdam ko bigla na lang akong bubulagta, e.

Naka-suot ako ng medyo maluwag na pantalon, puting t-shirt, at saka puting walking shoes. May dala rin akong bag kung nasaan nandoon iyong ilang reviewer ko dahil malapit na ang finals at kailangan ko na ring magreview. Syempre priority pa rin ang maka-graduate at magkaroon ng titulo.

Akala ko ay maaga na akong dumating kaya lang ay naunahan pa ako ni Nikolai. Nakita ko agad siya sa isang gilid. Medyo maaga pa kaya naman wala pang tao. At saka kaagaw-agaw pansin naman talaga siya kahit saan siya pumunta. Naka-suot siya ng navy blue na polo, itim na denim na pantalon, at puting tennis shoes.

“Good morning,” agad na sabi niya nang lumapit ako sa pwesto niya. May ngiti sa mukha niya, pero mukha ring kabado siya.

Naupo ako. “Good morning,” bati ko rin sa kanya.

“Have you eaten yet?”

“Hindi pa,” sabi ko kasi kaka-gising ko lang talaga. Nag-alarm naman ako kaya lang ay late na ako nagising. Sobrang pagod ko ay hindi na talaga ako nagising sa alarm!

“Do you wanna go to Jollibee?”

“Sa kabila pa ’yun.”

“I brought my car.”

“Duh. Alangan namang nagcommute ka,” sabi ko sa kanya. Medyo napaawang iyong labi niya sa sagot ko. Para naman kasing automatic na lumabas iyon sa bibig ko! “I mean, okay naman dito sa KFC,” dugtong ko na lang. “Try mo ’yung chicken nila.”

“Okay…” sabi niya na parang kung siya lang ang masusunod ay lalabas pa kami, magda-drive pa siya, iikot pa kami para lang sa Jollibee kami kumain.

Sabay kaming pumila. Wala namang masyadong tao kaya naka-order na agad ako sa may cashier.

“You always eat here?”

Kumunot ang noo ko. “Bakit?”

“You didn’t even look at the menu.”

“Ah… oo,” sagot ko sa kanya. Tumayo ako roon sa harap kung saan kukuhanin iyong order. ’Di na ako nag-elaborate. Kung siya ay nagpalit ng sasakyan dahil naaalala niya ako doon, ako naman ay hindi na ata kakain sa Jollibee talaga dahil siya ang naaalala ko roon. Ang layo ng itsura ni Nikolai sa bubuyog na ’yon, pero ewan ko ba. Na-stress talaga ako dati kaya ’di na ako bumalik.

Nang maka-balik kami sa lamesa ay kumain muna ako. Napapa-tingin ako kay Nikolai kasi parang labag sa loob niya na kumain ng manok na hindi galing sa paborito niya.

“Okay naman, ah,” sabi ko habang kumakain ng fries.

“It’s fine.”

“Try mo ’yung fries.”

“Can I have some?” tanong niya at nilapit ko sa kanya iyong lalagyan. Kakainin niya na sana kaya lang ay nilapit ko iyong lalagyan ng gravy sa kanya.

“Mas masarap kapag sinawsaw mo sa gravy,” sabi ko. Sumunod siya sa akin. Gusto kong matawa kasi halata naman na nagustuhan niya kaya lang ay para bang under contract siya sa Jollibee at iyon lang ang pwede niyang kainan.

Gusto kong tanungin sana siya kung ano ba ang meron sa Jollibee at para bang nabili ang loyalty niya kaya lang ay pinaalala ko sa sarili ko na nandito ako para kunin iyong financial report. Kailangan ko kasing magcheck kung tama ba iyong sinabi nila before kaya hindi pwedeng ma-approve iyong raise na nirerequest ng mga empleyado nila.

“Yung sa files,” sabi ko nang matapos siyang kumain. May inabot siya sa aking envelope. “Salamat,” dugtong ko matapos ilagay iyon sa dala kong tote bag.

Tumayo ako.

“You’re leaving?”

Tumango ako. “Magrereview pa ako,” sagot ko sa kanya. Nakita ko na gusto niyang sumama sa akin pa, pero wala akong nakuhang salita mula sa kanya. Sine-seryoso niya talaga iyong sa therapy niya… Good for him. Maganda ’yan. Hindi naman pwede na mabait lang siya sa mga kaibigan niya. Kasi kung ganoon… mabait ka ba talaga?

“Sige… Alis na ako,” sabi ko nung naghahanda na akong umalis.

“Jersey,” pagtawag niya sa pangalan ko kaya naman natigilan agad ako. Tumingin ako sa kanya. Nakita ko na humugot siya ng malalim na hininga. “You’re not in any way obliged to come back to me… but know that I’m right here waiting.”

Bahagyang nahigit ko iyong hininga ko.

Bahagyang tumango sa kanya.

“Okay,” sagot ko.

“Okay?” tanong niya na para bang puno ng pag-asa.

“I’ll keep that in mind.”

“Thank you,” sagot niya na para bang naka-hinga ng maluwag. “That’s all I ask.”

Ngumiti ako sa gawi niya. “Sige na. Magrereview pa talaga ako. Malapit ang finals ko.”

Tumayo na rin siya. “Do you need any materials? I still have all my reviewer from law school.”

“Pwedeng pahiram? As a friend?”

Bahagya siyang natawa. “Yeah… sure.”

“Kailan ko pwede kunin?” tanong ko. Magastos din magpa-print, ha! Mas lalo naman ang mga libro. Kahit gustuhin ko na softcopy lahat, minsan feeling ko nabubulag na rin ako kaya kung may hardcopy, aba doon talaga ako.

“It’s in my condo,” sabi niya. “If you want, we can drive there and then I can drive you back to your apartment. It’s kinda heavy for you to carry alone.”

Umirap ako. “Gusto mo lang malaman kung saan ako naka-tira, e.”

Natawa siya. “I mean, that, too,” sabi niya na naka-tawa. “But in all honesty, it’s heavy.”

Tumango ako. “Bakit tinago mo pa?” tanong ko sa kanya kasi naalala ko dati nung kami pa, wala siyang notes. Sinabi niya sa akin noon na pina-photocopy niya lang iyong mga notes ni Assia.

“I used to date a first-year law student… I thought she could use those, so I kept them all in a box.”

Tipid lang akong tumango kahit na hindi naman siya naka-tingin sa reaksyon ko. Parang gusto lang talaga niyang sabihin… na sayang kami. Naiisip ko rin naman ’yon, kaso parang mas okay ngayon… Alam mo ’yun? Independent na ako—as in independent na talaga sa maayos na paraan. Hindi kagaya dati na naka-alalay siya sa bawat galaw ko.

Iba iyong pakiramdam.

Iba iyong fulfillment.

“Sorry,” bigla niyang sabi dahil siguro tahimik ako. “Didn’t mean anything with that.”

“Okay lang,” sagot ko sa kanya. “Akala ko rin naman talaga e ako magmamana ng mga notes mo,” dugtong ko habang tipid na naka-ngiti.

Magkaka-balikan pa rin naman kami ni Nikolai.

Sure ako.

Pero hindi ngayon.

Tahimik akong sumakay sa sasakyan niya. Iyong Jeep na ulit iyong gamit niya. Parang biglang bumalik lahat sa isip ko iyong mga memories namin. Grabe. Sumakay lang ako, e!

“Ginagamit mo na pala ulit ’to,” simpleng kumento ko habang nasa daan kami. Ni hindi ako tumi-tingin sa kanya habang nagda-drive siya dahil alam ko na madidistract ako sa braso niya habang nagmamaniobra siya ng manibela. Napaka-makasalanan pa naman ng braso ng taong ’to—parang lagi kang itetempt na magka-sala, e.

“Yeah,” sagot niya tapos ay kumambyo.

“Ah…” sabi ko lang.

“Didn’t use this for a long time.” Naka-tingin pa rin ako sa mga nadadaanan namin. Naaalala ko iyong mga pagkaka-taon na kumakain kami dito tapos nung sinu-sundo niya ako sa school. Ang dami ring nangyari sa sasakyan na ’to kahit sandali lang talaga kami. “I really associate this Jeep with you. When we broke up, I almost sold this because every time I’d look at this, I’d think of you.”

Hindi ako sumagot. Ano ba kasing sasabihin ko? Same?

Tahimik lang ako hanggang sa maka-rating kami sa condo niya. Nagpark siya tapos ay tinanggal na ang seatbelt niya. Napa-tingin siya sa akin dahil naka-upo lang ako at hindi ako nagtanggal ng seatbelt. Nagka-tinginan kami sa rearview mirror.

“Maghihintay na lang ako dito.”

“Are you sure?”

Tumango ako. Alam ko kasi na sa kanila rin ’tong condo na ’to. Alam ko na mayaman si Nikolai… pero nalula talaga ako sa dami ng properties nila nung nagreresearch ako para sa hawak ko na kaso.

Saka baka bigla kong makita iyong nanay niya.

O iyong tatay niya.

Ayoko ng stress.

“My dad’s in a vacation and my mom’s attending to business somewhere,” sabi niya bigla na para bang nabasa niya ang laman ng utak ko.

“Kahit na.”

Tipid na tumango siya. “Jersey…” mahinang pagtawag niya sa pangalan ko. Agad na napa-tingin ako sa kanya. “Even when we broke up, I always had your back. I never listened to all their unsolicited opinion because our relationship then—and whatever it is now—is just between us. They weren’t there when everything was great, so how can their opinion matter when everything was messy… right?”

Tumango ako at saka tinanggal iyong seatbelt ko at ngumiti sa kanya. “Tulungan na kitang kunin iyong box,” sabi ko bago bumaba sa Jeep niya. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 40

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG40 Chapter 40

Minsan ay pina-padalhan ako ni Nikolai ng pagkain. Hindi naman chismoso iyong mga tao sa firm… pero syempre, na-curious na rin siguro sila dahil thrice a week nagpapadala ng kung anu-anong pagkain si Nikolai. Lagi ko na lang sinasabi na ako iyong umoorder. Iniisip siguro ng mga ’to na marami akong pera!

“Boyfriend?”

Agad akong umiling. “Hindi, ah!”

Natawa siya. “Grabe makapagdeny.”

Tumawa lang ako. “Wala nga kasi,” sabi ko. Comfortable na ako sa firm. Nung una kasi ay medyo ilag ako na kausapin sila kasi syempre abogado na sila tapos estudyante pa lang naman ako. Pero normal lang naman sila—more on the serious side nga lang kasi sobrang busy din talaga.

Pero birthday ni Atty. Marasigan ngayon at sa ’di ko malamang dahilan ay kinantsawan siya ng mga tao sa firm para manlibre.

“May kwento ba?” bulong ko kay Steve.

Tumawa siya. “Nililibang lang namin si Dar,” sagot niya na natatawa habang umiiling. Dar ang tawag sa kanya ng mga tao sa firm—si Atty. Marroquin lang ang tuma-tawag sa kanya ng Darius, as in buong-buo. “Saktong birthday niya kasi nung binreak nung ex niya—umiiyak pa ’yan dati kaya simula last, last year, kapag birthday niya, lumalabas talaga kami para mag-inom.”

Napaawang iyong labi ko—iyon ata iyong sinasabi niya na sinabihan siya na pakasalan iyong laptop niya! I mean… sa isang banda, hindi ba dapat suportive ka sa ganap ng jowa mo? Pero minsan hindi mo rin naman masisisi kung halos hindi ka na rin pinapansin.

Tsk.

Sakit sa ulo talaga ang jowa na ’yan—buti single ako ngayon!

Kumain muna kami ng dinner pero kkb. Sobrang ingay nila kasi kung anu-ano ang pinag-uusapan nila—partida wala pang lasing sa kanila niyan. After nung dinner ay pumunta kami sa karaoke. Umorder sila ng maraming cheese stick, fries, at saka red horse—iyon ang si Atty. Marasigan ang magbabayad.

Dahil may hiya pa naman ako kahit papaano ay pakuha-kuha lang ako ng kaunti roon sa fries habang sila ay nag-iinuman at nagkakantahan na. Mukhang may brokenhearted pa ata kumanta si Steve nung Alaala. Napa-ngiti ako. Naalala ko nung papunta kami ni Nikolai sa La Union kasi kinanta ko iyon tapos ay tinuruan ko siya magrap.

Kinuha ko iyong cellphone ko. May email nga siya, as expected.

‘It’s Friday. Any plans?’

‘Kasama ko workmates ko.’

‘You have no class tomorrow?’

‘Isa lang pero nagsabi na lecture.’

‘Will you be drinking?’

Bago pa ako makapagtype ng reply ay inabutan ako ng isang bote ng Red Horse. “Mamaya na mga jowa!” sabi ni Ching na mukhang lasing na agad. Napa-tingin ako sa paligid at medyo nanlaki ang mga mata ko dahil ang dami na agad na bote! Luh?! Ang bilis naman uminom ng mga ’to!

“Wala nga akong jowa,” sagot ko tapos tumungga nung Red Horse. Tumingin ako kay Renz na tubig ang iniinom. “Ikaw maghahatid?” tanong ko kasi mukhang mga lasing na ’to mamaya. Tumango lang siya. Mabuti naman. Wala kasi akong sasakyan.

Hinatak nila ako papunta sa makeshift stage tapos ay nagkantahan kami ng Basang-basa Sa Ulan at iba pang kanta ng Aegis. Akala ko ay mauubos na ang boses ko sa kaka-sigaw kasama sila.

‘Oo pero kaya ko naman sarili ko,’ reply ko kay Nikolai matapos ang isang oras. Pinagpawisan ako sa sobrang pagtalon at pagkanta. Nakaka-pagod pero nakaka-enjoy. Ang sarap sa feeling. Mabuti talaga dito ako na firm napunta. Ang bait nila saka kahit naka-rating sa kanila iyong chismis sa nangyari dati, wala lang silang pakielam. Ni hindi nila ako tinanong tungkol doon—na para bang wala lang iyon at ako pa rin naman si Jersey na ka-trabaho nila.

‘Do you want me to pick you up? What time will you end?’

‘Di ko sure.’

‘But can I pick you up? I’m sure you can handle yourself, but still.’

Bago pa ako makapagreply ay hinatak ako muli patayo kaya naman naiwan ko iyong cellphone ko sa sofa.

“Duet kayo!” sabi sa akin ni Ching tapos ay inabutan ako ng mic. Nandoon na si gitna si Atty. Marasigan. Mukhang lasing at iiyak na rin.

“Okay lang ba siya?” tanong ko kay Ching kasi ngayon ko lang nakita si Atty. Marasigan na ganito… usually kasi ay kadikit nga niya talaga iyong laptop niya.

“Uy, Darius!” malakas na sabi ni Ching. “Four years na kayong break ni Agatha! Kasal na ’yung tao. Dami pang babae d’yan.”

’Di nagsalita si Atty. Marasigan at tinungga lang iyong beer. Namumula na iyong mukha niya. ’Di ko alam kung maaawa ba ako o matatawa… pero mas lamang iyong naaawa kasi alam ko iyong feeling, e. Ganyan din ako dati nung bago pa lang kami break ni Nikolai. Iinom ako tapos ay itetext ko siya. Sobrang nakaka-buang.

“Nasaan na ’yung mga babae na sinabi mo?” lasing na sabi ni Atty. Marasigan habang nagsimulang tumugtog iyong Kung Ako Na Lang Sana.

Tumingin si Ching sa paligid tapos ay nahinto siya sa akin. Mabilis niya akong hinatak hanggang magka-harap na kami ni Atty. Marasigan. Nanlaki ang mga mata ko.

“Ito! Si Jersey! Single at maganda! At hinding-hindi ka sasabihan na pakasalan mo iyong laptop mo kasi naka-harap din siya sa laptop niya!”

Kung pwede lang tumalon iyong mga mata ko palabas nung socket nila! Tangina?! Bakit napunta ako bigla dito?! Ka-email ko lang si Nikolai kanina, ah?!

“Di ba catch naman si Darius, Jersey?” tanong ni Ching.

Parang nanuyo iyong lalamunan ko.

Alangan namang sabihin kong hindi?!

“Uhm… oo,” sabi ko. Nagkantyawan iyong mga tao… tapos ay pina-kanta kaming dalawa. Putangina. Ano’ng nangyayari?! Dapat pala uminom na ako nang uminom kanina dahil ’di ko kinakaya iyong mga nangyayari!

“Grabe! Kabahan na ang Kathniel, Jadine, at Lizquen!” sabi ni Ching. Kung pwede lang sabunutan ’to! Mabuti na lang at nagsimula ng tumugtog iyong Araw Gabi kaya naman inagaw niya iyong mic at pumunta sa gitna.

Bumalik ako sa upuan ko tapos umabot ng bote ng tubig.

“Pasensya na kay Ching,” sabi ni Atty. Marasigan nang maupo siya sa kabilang sofa.

Alangan akong ngumiti. “Ayos lang, Atty,” sagot ko. ’Di naman niya kasalanan—saka alam ko naman na nililibang nga lang nila si Sir kasi mukhang broken pa rin hanggang ngayon.

“Nakaka-hiya sa boyfriend mo.”

“Wala nga akong boyfriend,” sabi ko—at sa ’di ko malamang dahilan ay narinig iyon ni Ching.

“Ayun nga! Wala raw boyfriend! Try niyo magdate kahit once lang!” sabi niya at halos mabingi ako dahil sa mic niya iyon sinasabi. Umiling agad si Atty. Marasigan at mukhang siya pa iyong hiyang-hiya sa mga pinagsasabi ng kaibigan niya.

“Geh na kasi! Matatanda naman na tayong lahat,” sabi ni Ching na halatang lasing na talaga sa tono ng pananalita niya. “Ilang taon na kayong break ni Agatha—’di ka ba kinakabahan na baka tubig na nilalabas niyan,” sabi niya sabay turo sa gitna ng hita ni Atty. Marasigan kaya nagtawanan iyong mga kasama namin. Pati ako nagpigil ng tawa. Ang saya pala lasingin nito—kung anu-ano lumalabas sa bibig. Kapag kasi normal lang e puro provision ang laman ng bibig, e.

“Ching, parang awa,” sabi ni Atty. Marasigan.

“Isang date lang. Game ka naman, Jersey, ’di ba?” tanong ni Ching habang naka-tingin sa akin. “Wala ka namang boyfriend sabi mo…”

Lord.

Sumasakit ang ulo ko.

“Oo na…” sabi ko na lang para matigil na ’to.

Humiyaw si Ching. “Yown! E ikaw Darius?” tanong niya. Tumingin ako kay Atty. Marasigan. Tumango na lang ako sa kanya na tumango siya para lang matigil na ’to. “Yan! Binding agreement ’to, ha! Under Article 1305—”

“No work talk nga,” sabi ni Steve bigla.

“Fine, fine, kanta na lang tayo, Steve,” sabi ni Ching.

Jusko. Natapos din. Kinuha ko iyong cellphone ko at nagreply kay Nikolai.

‘Pwede pasundo?’

‘Sure,’ mabilis na reply niya. ‘Address?’ Sinend ko iyong address sa kanya. ‘Got it. Will email you once I’m 5 minutes away. Stay inside.’

Nagbabackread ako sa email thread namin ni Nikolai. Ang haba na rin pala. Although hindi kami—rather ako—laging nakaka-reply, okay lang. Minsan ilang araw bago ako magreply pero kapag nagreply ako, parang tuloy lang iyong conversation.

Parang bumalik na kami sa dati.

Pero mas healthy.

Ganito ba kapag healthy adult relationship? Kahit wala naman talaga kaming relationship… technically?

Nang mag-email si Nikolai na malapit na siya ay umorder ako ng tubig para sa kanilang lahat tapos ay kinausap ko si Renz para sabihin na mauuna na ako tapos na siya na ang bahala sa mga lasinggero naming ka-trabaho. Nagroger sign lang siya sa akin at sinabi na ingat daw ako.

Lumabas na ako. Naka-salubong ko bigla si Atty. Marasigan na naka-sandal sa pader. May hawak siya na yosi.

“Alis ka na?” tanong niya. Tumango ako. “Ingat,” sabi niya na ng may tango at bahagyang ngiti. “Sensya na kay Ching.”

Ngumiti ako. “Okay lang,” sabi ko. Nagkaka-sayahan lang din naman kanina saka nasabihan naman ako na ang purpose talaga ng lakad na ’to ay para libangin si Atty. Marasigan.

“Okay lang… na makipagdate?”

Natawa ako. “Grabe, Sir, gusto mo ba akong i-date?”

Natawa rin siya tapos humithit sa yosi niya. “Baka sabihan mo rin ako na workaholic,” sabi niya.

“Mas marami ata akong ginagawa sa ’yo,” sagot ko.

“Finals mo na nga pala, noh?”

Tumango ako. “Next week.”

Tumango siya. “Banggitin mo na lang sa kanila.”

“Ayoko. Favoritism.”

“Hindi,” sagot niya. “Ganon talaga kapag may ka-trabaho kami na student pa. Maluwag kami kapag finals. Basta banggitin mo na lang na finals mo, gets na nila ’yun.”

Ngumiti ako. “Thanks, Sir.”

“Good luck. Makaka-graduate ka rin.”

“Sana nga.”

“Libre kita ng dinner kapag pumasa ka sa lahat ng subject mo.”

Natawa ako. “Yan ba ’yung date, Sir?”

Natawa rin siya. “Ewan ko sa ’yo, Jersey.”

Sasagot pa sana ako nang maramdaman ko iyong pagvibrate ng cellphone ko. Alam ko naman na si Nikolai iyon dahil siya lang naman ang madalas na dahilan ng pagvibrate ng cellphone ko. Nagpaalam na ako kay Atty. Marasigan at binati ko ulit siya ng happy birthday.

Paglabas ko ay nakita ko agad iyong itim na Jeep ni Nikolai.

“Hi,” sabi ko.

“Hi,” sagot niya. Nakita ko na naka-tingin siya kay Atty. Marasigan. Nag-iisip siguro siya kung sino iyon… pero hindi siya nagtanong. Nagsimula lang siyang magdrive. Kung ang dating Nikolai iyon, malamang kanina pa ako binusinahan hanggang sa mabingi ako tapos ay naka-simangot na siya ngayon.

“Si Atty. Marasigan iyong kausap ko kanina,” banggit ko habang naka-hinto kami sa stoplight. Tumango lang siya. Naka-hawak na mahigpit sa manibela iyong mga kamay niya. “Birthday niya tapos broken kaya natukso kami na magdate kasi single naman daw ako.”

Naka-tingin ako sa ekspresyon ng mukha niya sa rearview mirror. Pa-simpleng tumango lang siya. Walang simangot o angil. Tahimik na nakikinig lang.

“Lilibre niya raw ako ng dinner kapag pumasa ako sa lahat ng subject ko ngayon. Iyon ata iyong date. “

Umandar na ulit iyong sasakyan.

Naka-ilang metro na kami, pero tanging mahinang tugtog sa radyo lang ang naririnig ko.

Caught me off guard, I wish that I’d been sober. Still, here we are, back in Hanover 99. Just like old times all over. Under the exit lights as beautiful as ever.

“Okay,” sabi niya.

“Okay?”

Tumango siya habang nasa kalsada pa rin ang tingin. “I don’t own you—you’re free to date who you like,” kalmadong sagot niya. “Do I like it? No, of course not. But as I said—you’re your own person. Date as you like. My feelings shouldn’t matter.”

Napaawang ang labi ko.

Huminto na naman kami.

“I’d really hate it. But… I really don’t think I have a say in that.”

Bahagya siyang ngumiti.

“But don’t talk to me about it—that would really bum me out. We can talk about other things, but definitely not how your date with him went. I don’t think I’m that mature. I’ll probably trashtalk the poor guy.”

Natawa ako.

Napa-tingin siya sa akin at ngumisi.

“Jersey,” pagtawag niya sa akin.

“Hmm?”

“Does it make me an asshole to think that maybe this is a good thing?” tanong niya. Bahagyang kumunot ang noo ko. “That if you date him… that will make you realize how good we are… that no matter who you date… nothing and no one will ever compare to us ?”

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 41

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG41 Chapter 41

“Thanks,” sabi ko kay Nikolai nang iabot niya sa akin iyong paper bag. Nung matapos kasi iyong finals ko e nag-email siya sa akin at nagsabi ng congrats. Nagreply lang ako ng thank you kasi kinailangan ko agad bumalik sa firm dahil mayroon akong mga kailangang tapusin na pleadings. Tapos ay nilibre ako ni Atty. Marasigan…

Sasabihin ko pa ba kay Nikolai? Pero sabi niya kasi sa akin ay ’wag na akong magkwento sa kanya tungkol doon. Pero hindi rin naman kasi date ’yun—literal na nilagay lang sa lamesa ko iyong burger at fries. Kaya lang ay katakut-takot na tukso ang inabot ko sa mga kasama namin.

“Final sem,” sabi niya.

“Sana.”

“You can do it.”

Bahagya akong ngumiti. “Thanks,” sagot ko. “Nung BAR mo—” sabi ko kaya lang ay natigilan ako. Gusto ko sanang itanong sa kanya iyong tungkol sa BAR exam niya kaya lang ay naalala ko na pangit na topic nga pala iyon. Iyon iyong point na nagka-sira kami. Grabe. Ang tagal na rin pala talaga… Ang dami ng nangyari.

“What about it?” tanong niya.

Umiling ako. “Wala,” sabi ko tapos ay tinignan iyong laman nung binigay niya sa akin na paperbag. Natawa ako nang makita ko na may isang bucket ng Chicken Joy doon. “Seriously?” kunot-noo kong tanong sa kanya nang makita ko na mayroon doong maraming gift certificate. Tumingin ako at nagkibit-balikat lang siya. Tatawa-tawa akong binalik iyong laman sa loob ng paper bag.

Tahimik lang kaming naka-upo sa loob ng sasakyan niya. Sobrang parang throwback sa mga moments namin dati. Naka-park lang kami sa isang gilid. Hindi ko rin naman kasi alam iyong sasabihin.

“Alam ko ayaw mong sabihin ko sa ’yo, pero binigyan ako ng pagkain ni Atty. Marasigan.”

Naka-tingin ako sa itsura niya sa rearview mirrror. Pinigilan ko iyong sarili ko na matawa kasi grabe iyong pag-ikot ng mga mata niya. Kahit magpa-therapy… attitude pa rin talaga, e.

“Pero hindi naman yata ’yun ’yung date na sinasabi niya.”

“Jersey, why is this the topic of the conversation?” kalmado na sabi niya pero halata na papunta na siya sa pagka-pikon.

“Kasi…” sabi ko at saka sadya na huminto. Naka-tingin kami sa isa’t-isa sa rearview mirror. Kita ko iyong antisipasyon sa mga mata niya. Iyong paghihintay niya.

“Kasi?” paggaya niya sa sinabi ko. Pinigilan ko muling matawa dahil sa accent niya. Cute talaga ng epal na ’to, e.

“Hindi naman niya ako inaya na magdate… pero sobrang stressed na stressed ako kaka-isip kung paano ko sasabihin sa kanya, politely, na ayoko at na na-pressure lang ako sa panunukso sa aming dalawa.”

Akala ko ay matutuwa si Nikolai sa sinabi ko pero mas lalo lang yatang lumalim iyong kunot ng noo niya. Pumihit ako paharap sa kanya para mas makita ko siya.

“Bakit ganyan ang itsura mo?”

Tumingin siya sa akin. Sampung segundo. Bilang ko dahil ewan ko… kinakabahan ako tuwing ganyan siya. Tuwing tahimik siya. Kasi alam ko na pinag-iisipan niya iyong sasabihin niya kaya naman kung anuman ang lalabas sa bibig niya, sigurado ako na iyon ang totoong nararamdaman niya.

“Uy…” sabi ko kasi tahimik lang siya.

“Nothing. I was just wondering.”

“About?”

Sumeryoso ang tingin niya. Bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko. “If maybe you feel the same way about me—if you just can’t find the right words to tell me to fuck off.”

Napa-awang ang labi ko.

“Jersey, I know I royally fucked up before but I—”

“Sorry,” sabi ko. Huminga ako nang malalim. “Ilang beses ka ng humingi ng tawad sa nangyari dati,” dugtong ko at saka tumitig sa kanya. “Pero hindi mo naman kasalanan lahat. May kasalanan din ako. Choice ko na hindi sabihin sa ’yo agad iyong sa—” Agad akong napa-hinto at napa-buntong hininga.

Tumingin ako sa kanya.

“Nikolai… walang nangyari sa amin ng tatay mo… Naniniwala ka ba sa ’kin?” tanong ko sa kanya. Alam ko na magkaka-balikan kami… pero alam ko rin na bago mangyari iyon, dapat ko munang malaman na naniniwala talaga siya sa akin—na walang kahit na anong nangyari sa aming dalawa ng tatay niya. Kasi kapag hindi, alam ko na mauuwi lang din sa dati…

Iyong hahawakan niya ako.

Tapos mapapa-hinto siya.

Kasi iyon at iyon lang din ang maaalala niya.

Ayoko lang sumubok ulit kami tapos mapapa-tigil dahil sa parehong dahilan.

“Yes,” sabi niya. Hindi ako nagsalita. Naghintay ako sa susunod na sasabihin niya. “Yes but… can we not discuss that now?”

Umiling ako. “Kapag hindi natin pinansin… mauulit lang ’yung dati.”

“Do we have to discuss that now? “ Tumango ako. “Why?”

“Gusto ko lang na maging maayos tayo.”

“Aren’t we okay now?”

“Hindi ko alam.”

“We’re fine now.”

“Pero hindi kagaya nung dati.”

Tumingin siya sa harap niya. Inilagay niya iyong mga kamay niya sa manibela at humigpit ang hawak niya roon. “A lot of things changed, Jersey, of course we’re not like before,” tahimik na sabi niya. “I’m a lot calmer now—you’re more… self-assured in a different kind of way. We’re both different, but still the same. I still love you, but it’s different now.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“I talked about our break-up.”

“Kay Vito?”

Natawa siya. “No,” agad na sagot niya. “I love my friends, but they’re the last person I’d ask for advice when it comes to you.”

Bahagyang napa-awang ang labi ko.

At natawa.

“Grabe ka naman.”

Naka-ngiti iyong mga mata niya. “I admit, academically speaking, they’re better—”

“Matalino ka rin,” mabilis na sabi ko sa kanya dahil ayoko na iniisip niya na bobo siya.

“I’m fine,” sagot niya na naka-ngiti. “I don’t care if they’re smarter—I’d rather be luckier in other aspects,” dugtong niya at saka tumingin sa kamay ko. Huminga ako nang malalim at inabot ang kamay niya. Naramdaman ko iyong marahang pagpisil niya roon.

“I’m sorry if I can’t talk about that now,” mahinang sabi niya. “But when I’m ready, trust me, you’re the only person that I’ll discuss that with.”

Hinigpitan ko iyong hawak sa kamay niya.

“Hindi sa therapist mo?”

“Nah… I don’t discuss family matters with other people—even with my therapist.”

Umangat ang kilay ko. “E bakit sa ’kin?”

Parang sumikip iyong dibdib ko sa paraan ng pagtingin niya. Ang lalim. Parang kaya niyang basahin iyong pinaka-tatago kong mga sikreto.

“Because you’re future Mrs. Ferreira—don’t you know that?”

Napaawang ang labi ko.

Tumawa siya.

“I mean… if only you’ll say yes.”

Sinubukan kong bitawan ang kamay niya, pero mas lalo niya lang hinigpitan. “Gago ka, ni hindi pa nga tayo ulit!”

Tumawa siya nang malakas. “Technically speaking, yes.”

Umirap ako. “Sure na sure ka na magiging tayo ulit, no?”

Tumawa na naman siya hanggang sa mawala na iyong mga mata niya. “Tell me about your ‘date,’ then,” sabi niya na may air quotations pa na parang mina-mock niya si Atty. Marasigan. Ulol talaga ’tong kasama ko.

---

Dahil huling semester ko na sa law school, mas lalo akong naging busy. Para akong bibitayin tuwing may klase ako sa CommRev. Tapos ay dumami pa iyong client sa firm. Literal na trabaho at aral lang ang buhay ko. Ni hindi na nga kami nakakapagkita ni Indie dahil naging sobrang busy na ako sa trabaho, pero ’di naman nagtatampo iyon dahil busy din naman siya. Lagi rin kaming magkasama ni Atty. Marasigan dahil gusto ko na mas maging hasa ako sa labor.

“Oo na, alam ko mukha akong tanga,” sabi ko nang lumabas ako sa gate ng apartment ko. Once a month ay nagkikita kami ni Nikolai. Medyo madalas naman kaming nag-uusap sa text pero mas madalas na nalilimutan ko siyang replyan sa dami ng ganap ko sa buhay. Pero naka-schedule palagi na last Sunday of the month, meron kaming lunch dalawa.

“Didn’t say anything.”

“Wala pa akong tulog.”

“You can nap.”

“Saan ba tayo pupunta ngayon?” tanong ko kasi tinanong niya ako nung isang araw kung free daw ba ako ng Saturday ng hapon.

“Beach.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Ha?!”

“I promise to bring you back to Manila by 6pm tomorrow,” sabi niya, pero hindi pa siya nagsisimulang magdrive. Tumingin siya sa akin. “Unless you don’t want to?”

“Saan ba tayo pupunta?” tanong ko. Sobrang burned out na rin kasi talaga ako. Ibang klase ’tong last sem—talaga palang save the worst for last! Para akong kandila na paubos, e.

“La Union.”

Shet.

Gusto ko.

“May trabaho ako sa Monday.”

Tumango siya. “I know,” sagot niya. In fairness sa kanya kahit tuwing kausap ko siya lagi kong nakkwento na kasama si Atty. Marasigan, hindi siya nagrereklamo. O baka kasi sa text naman ’yun kaya ’di ko kita iyong facial expression niya. Pero so far, kapag sa trabaho ko, ’di naman siya nakikielam.

“6pm, ha?”

Tumango siya. “So, can I drive now?”

Tumango ako. “Fine… pero bakit mo naman kasi naisip ’tong La Union?”

“You said you’re stressed because the graduating list will be released this weekend, so I just wanted to ease your mind a bit.”

Napaawang ang labi ko. Grabe. Naaalala niya pa ’yun? Sabagay… bihira lang ako magreply sa kanya, so baka nga maalala niya talaga lahat ng sinasabi ko sa text.

“Wala ka bang gagawin sa work?” tanong ko sa kanya. ’Di rin naman ako masyadong nagtatanong tungkol sa trabaho niya—binitawan ko na rin kasi iyong kay Atty. Marroquin dahil ang haba pa ng negotiation e halos mamatay-matay na ako sa workload ko sa firm at sa school. Nakiki-chismis lang ako minsan kay Nikolai sa nangyayari.

Nagkwento si Nikolai tungkol sa nangyari sa trabaho niya—hindi ko nga alam kung ayos lang na sinasabi niya sa akin lahat dahil minsan ay feeling ko confidential information na iyong kinu-kwento niya ng parang chismis sa akin. Ang ginagawa ko na lang, pilit kong kinakalimutan lahat kasi mamaya bigla pa siyang mapa-hamak dahil napaka-daldal niya.

Ni hindi ko namalayan na nasa La Union na pala kami dahil sa dami nung kwento niya tungkol kay Atty. Riano—iyong lalaki na laging naka-kontra sa lahat ng desisyon niya sa kumpanya.

Mabilis akong tumakbo papunta sa beach. Narinig ko iyong tawa ni Nikolai mula sa likuran ko. Agad akong naghubad ng tsinelas tapos ay nagtampisaw sa tubig. Grabe, nakaka-miss! Ang huling punta ko rito ay nung pumunta kami ni Nikolai dati! Nung naghiwalay kasi kami ay naging sobrang busy ako sa pagta-trabaho. Sobrang na-miss ko iyong ganitong random beach trips.

“Got us 2 rooms,” sabi niya.

Tumango ako. “Salamat,” naka-ngiting sabi ko habang nag-e-enjoy pa rin sa pagtatampisaw. “Salamat sa pagdala mo sa ’kin dito. Nakaka-relax talaga.”

Ngumiti lang si Nikolai habang pinapanood ako. Maka-lipas ang ilang minuto ay pumunta na kami sa kwarto. Wala naman akong dala na kahit ano dahil biglaan lang ’to. Natawa ako nang abutan ako ng isang paper bag ni Nikolai.

“Overnight things,” sabi niya.

“Thanks. Pinaghandaan mo talaga ’to, no?”

Nagkibit-balikat siya. “I mean, you didn’t reply to my messages for 2 weeks.”

Umirap ako. “Nagsabi ako sa ’yo na finals ko nun.”

Tumawa siya. “I know. I’ll just clean up and let’s meet later for dinner?” tanong niya at tumango ako.

Umidlip ako sandali tapos ay tinignan iyong naka-lagay sa paper bag. Mayroong puting sundress doon at mga underwear na may pricetag pa. Naligo ako at sinuot iyong dress. Paglabas ko ay natawa ako dahil terno kami. Naka-brown na cargo shorts siya at saka short-sleeved polo.

“Sinadya mo ’to, no?”

“No,” pagdedeny niya pero halata naman na sinadya niya. Mga trip nito, e.

Dahil off season naman ay wala halos tao. Umorder lang kami ng pasta, pizza, at saka beer. Tahimik kaming kumain at nagkwentuhan sa mga kung anu-anong bagay. Nakaka-relax sa pakiramdam iyong bawat paghampas ng alon.

“Lakad tayo?” tanong ko nang matapos kaming kumain. Tumango si Nikolai. Naglakad lang kami sa dalampasigan habang hawak-hawak namin iyong beer.

“Do you already have a review center?” tanong niya. Medyo nagulat ako dahil akala ko off topic iyong BAR sa aming dalawa.

“Di ko pa nga sure kung makaka-graduate ako.”

“You’ll graduate for sure,” sabi niya. “If not now, then next sem.”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Wow, thanks sa confidence.”

Tumawa si gago. “The review center we went to is really great. You should go there, too.”

“Pag-iisipan ko,” sagot ko. Syempre kailangan ko munang magresearch kung gaano ba kalayo sa tinutuluyan ko pati kung magkaano iyong bayad ’dun. ’Di naman na kagaya nung dati na kebs lang ako sa mga ganyan kasi alam ko na sasaluhin ako ni Nikolai.

“I’ll email you the details.”

“Pero ’di pa talaga ako sure kung makaka-graduate ako. Feel ko bagsak ako sa CommRev.”

“Yeah… not a big fan of Commercial Law,” sagot niya.

“Akala ko Remedial ang kaaway mo?”

Umirap siya. “Yeah, don’t remind me. I failed in Remedial.”

Napaawang ang labi ko. “Seryoso?!”

Tumango siya at saka kinwento sa akin iyong nangyari nung lumabas na iyong resulta ng BAR. Medyo nakaka-tuwa na nakaka-lungkot kasi hindi kami magkasama nung nalaman niya na abogado na siya. Pero kahit na ganoon, kasabay niya naman akong nagcelebrate—’di nga lang kami magkasama.

“Sus, nagtop ka pa rin naman.”

“Yeah… that was a surprise.”

“If I know paawa effect ka lang pero halimaw ka talaga sa school.”

“Hell, no,” sabi niya tapos natigilan. “You know what? I think I’m really smart—I’m just friends with the wrong people,” dugtong niya kaya natawa ako.

Nagpatuloy kami sa paglalakad. Ang layo na pala ng narating namin, pero parang wala pa rin kami sa dulo.

“Sayang… Sana magkasama tayo nung nalaman mo na abogado ka na,” mahinang sabi ko, pero alam ko na rinig niya. Isa kasi talaga iyon sa mga pinaka-pinanghihinayangan ko. Na sana magkasama kami nung panahon na ’yun. Kahit doon lang.

“I know…” mahinang sagot niya rin. “But I promise I’ll be right beside you when you’re officially Atty. Lorenzo.”

Umirap ako. “Saka na kapag nasa graduating list na ako,” sagot ko sa kanya. Kinuha niya iyong cellphone niya at saka may pina-kita sa akin.

Agad na nanlaki ang mga mata ko. “P-paano—”

“Asked someone to message me when the result comes out,” sagot niya. Naka-awang pa rin ang labi ko. Sa bulletin sa school iyon unang ipopost! Ni wala pa nga sa mga kaklase ko ang nakaka-alam!

“Congrats. You’re officially—” pero hindi natapos ang sasabihin niya dahil mabilis ko siyang sinugod ng yakap. Narinig ko ang pagtawa niya at pagbalik ng yakap ko. “Congrats, Jersey. You did it. You conquered law school.”

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 42

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG42 Chapter 42

“Pagod na pagod na ako…” pagod na sabi ko kay Nikolai habang naka-yukyok iyong ulo ko sa lamesa. Kanina pa niya sinasabi sa akin na ’wag kong gawin iyon dahil madumi iyong lamesa, pero wala na talaga akong energy sa katawan. Ilang buwan na lang at BAR exam na. Pagod ako sa pagrereview. Para akong tino-torture araw-araw.

Naramdaman ko iyong paghagod niya sa tuktok ng ulo ko. Na-relax ako kahit konti. Hindi pa rin naman kaming dalawa… pero gets na namin ’yun. Magkasama kami tuwing Sunday tapos minsan nagtetext tuwing weekdays. Basta alam niya na focus ko talaga iyong review ngayon. Malinaw na malinaw na sinabi ko sa kanya na goal kong maging abogado bago pa man ang ibang bagay.

“Maybe you can take a break from working,” sabi niya.

“Ayoko. Marami akong natututunan sa trabaho ko.”

“You can always learn more when you’re already a lawyer.”

“Baka maka-hanap sila ng ipapalit talaga sa akin,” sagot ko. Gusto ko talaga doon sa firm. Feeling ko doon talaga ako maggo-grow as a person at as a lawyer. Alam mo ’yun? Kapag lumalabas kami, parang friends talaga at barkada kami… pero kapag nasa loob ng opisina, seryoso at trabaho talaga. Kumbaga, nakita ko na iyong best of both world kaya ayokong pakawalan.

“There are lots of other firms.”

“Gusto ko roon.”

Tumingin ako sa kanya. Medyo umirap siya. Kinunutan ko siya ng noo. “Friends lang kami ni Darius.”

Mas kumunot ang noo niya. “So, it’s Darius now? What happened to Atty. Marasigan?”

Tinawanan ko siya. “Darius na raw itawag ko, e,” sabi ko tapos sumimangot si Nikolai. Umayos ako ng upo. Tumunog iyong tiyan ko kaya naman umorder na kami ng pagkain. Nasa Tagaytay kasi kami ngayon. In fairness kay Nikolai na kahit Sunday lang kami nagkikita, talagang sinu-sulit niya. Madalas kami sa Tagaytay o kaya naman sa Batangas kapag feel niya na dalhin ako sa beach. One time din ay nagpunta kami sa Puerto Galera. Sabi niya kasi na alam niya iyong pagod ko buong linggo kaya gusto niya ma-relax ako kapag Sunday.

Umorder lang kami ng pagkain tapos ay nagkwentuhan. Ang ganda ng view sa coffee shop na ’to. Nakaka-relax talaga. Nandoon kami mula lunch hanggang dinner. Sobrang nakaka-amaze lang talaga na ’di kami nauubusan ng pag-uusapan.

“Thanks for today,” sabi ko nung ihinto niya iyong sasakyan niya sa harap ng apartment ko. Alam ko hassle sa kanya kasi medyo traffic pabalik sa hotel niya.

“Anything for you,” malambing na sagot niya.

Alam ko dapat bumaba na ako. Kasi ganoon kami. Magkikita ng brunch ng Sunday tapos ay ihahatid niya ako pauwi. Halos dalawang buwan na rin na ganito kami. Sobrang kalmado. Kahit sobrang stressful nung buong linggo ko, mayroon akong nilu-look forward tuwing linggo.

“Uhm… Gusto mong magkape sa loob?”

“We already had 2 cups,” sagot niya.

Umirap ako. “Ayaw mo bang pumasok sa loob?”

Kumunot ang noo niya at bahagyang nanlaki ang mga mata. “You’re inviting me inside?” medyo gulat na sagot niya.

Simula nung maging okay kaming dalawa, never pa siyang naka-pasok sa apartment ko. Ewan. Para bang… ang permanent na kapag pumasok siya. Para bang symbolism na papasok na talaga siya sa buhay ko. Kaya hindi ko talaga siya inaaya. Hanggang sa labas lang siya.

Pero parang okay na talaga kami ngayon.

“Ayaw mo ba?” tanong ko na medyo naka-arko ang kilay, pero imbes na sumagot ay mabilis niya lang na tinanggal iyong seatbelt niya. Natawa ako. Parang bata talaga ’to.

Pagpasok niya sa loob ay para siyang nasa museum dahil patingin-tingin siya sa mga gamit sa loob. Wala naman siyang makikita d’yan bukod sa mga libro at kung anu-anong gamit para sa school.

“Wala pala akong kape,” sabi ko sa kanya.

“So, you just really wanted to invite me in?” tanong niya na naka-arko ang kilay.

Umirap ako. “Di ko talaga alam na wala akong kape,” sagot ko. Busy talaga kasi ako sa mga ganap ko sa buhay kaya pag-umuuwi ako, naglilinis lang ako ng katawan tapos diretso tulog na agad. Sa trabaho na ako kuma-kain ng lunch tapos on the way papunta sa review center naman ako kuma-kain ng dinner.

“Can I sit?”

“Oo naman.”

Naupo siya roon sa maliit na sofa ko—kasama iyon nung inupahan ko ’tong apartment. Okay naman siya—malinis saka mabait iyong landlady ko. Iyong isa ko kasing landlord dati e akala mo mamamatay kapag na-delay lang ng ilang araw iyong upa ko. Nakaka-stress. Buti naka-lipat ako.

Naka-tingin kami sa isa’t-isa.

“So…” sabi niya.

“So…” sagot ko naman.

“Jersey.”

“Nikolai.”

Natawa siya. Napa-ngiti. Ang gwapo ng leche.

“Since you don’t have coffee, maybe you can offer something else instead.”

Umirap ako. “Ano’ng something else ’yan?” tanong ko, pero wish ko talaga na halikan niya na ako. Ang hirap naman kasi na ako iyong susunggab sa kanya gayong ako ’tong super linaw na sinabi sa kanya na walang kung anuman na mangyayari hanggang hindi Atty. Lorenzo ang tawag sa akin.

Saka ayoko lang na maulit iyong dati.

“Can I sleep over?”

“Sleepover lang?”

“Yeah… unless you wanna do something else,” sabi niya habang gina-galaw iyong kilay niya. Natawa ako sa kanya. Hindi pa rin namin napapag-usapan iyong sa tatay niya, pero panatag na ako kay Nikolai. Alam ko na mahal niya talaga ako at kung kailan man niya gustong pag-usapan ’yun, bahala na siya. ’Di ko na iisipin. Sure ako na bigla na lang dadating iyong araw na ’yon.

“Inaantok na ako,” sabi ko na lang kahit hindi pa talaga ako inaantok dahil sa kape na ininom namin.

Dumiretso ako sa kwarto tapos sumunod lang sa akin si Nikolai nang ayain ko siya. Tinuro ko sa kanya iyong CR ko tapos ay hinanap ko iyong t-shirt niya na ibinaon ko sa pinaka-ilalim dahil nase-stress talaga ako dati kapag nakikita ko ’yun.

Nang marinig ko iyong yabag niya ay humarap ako sa kanya. Napa-awang ang labi ko nang makita ko iyong katawan niya. Jusko… bakit ba ganito iyong katawan ng lalaki na ’to? Parang ginawa para magka-sala ang babae at lalaki.

“If it’s okay, I’ll just sleep in my boxers,” sabi niya.

“Okay,” mabilis na sagot ko at tinago iyong shirt niya.

Parang nanuyo iyong lalamunan ko. Dumiretso na lang ako papunta sa CR kahit na gusto kong magstay doon at titigan lang siya. Leche na ’yan! Ex ko na at lahat—natikman ko na at lahat—pero ganito pa rin ang reaksyon ko!

Ang init!

Leche!

Mabilis akong naligo. At tapos na akong maligo nung ma-realize ko na wala pala akong dalang damit! Sa sobrang kagustuhan ko na maka-alis mula doon ay nalimutan kong magdala ng pambihis!

Huminga ako nang malalim.

Kinuha ko iyong tuwalya na lumiyad lang ata ako ng kaunti ay makikita na iyong puwet ko. Binuksan ko iyong pinto nang bahagya.

“Nikolai,” pagtawag ko.

“Yeah?”

“Di kita inaakit, okay? Nalimutan ko lang magdala ng pamalit.”

Nakita ko na naguluhan iyong mukha niya. “What?”

Dahan-dahan kong nilakihan iyong bukas ng pintuan. “Kukuha lang ako ng damit, okay?” sabi ko. Alam ko na pwede ko naman siyang palabasin para makapagbihis ako pero… tangina. Tigang na tigang na ako! Kung pwede lang na talunin ko na ’tong tao na ’to, e!

Kitang-kita ko iyong panlalaki ng mga mata niya nung lumabas ako ng CR na kapiranggot na tuwalya lang ang naka-balot sa katawan ko. Para akong tanga na pinanood iyong Adam’s apple niya na magtaas-baba habang naka-tingin sa akin. Huminga ako nang malalim—paulit-ulit dahil tangina, ano ba ’tong sitwasyon na ’to?! Feeling ko nasa pelikula kaming dalawa at ito na iyong scene na may mangyayari sa amin, e!

“I’ll just… go out.”

Hindi ako naka-galaw.

Narinig ko iyong yabag niya pero bago pa man siya maka-layo ay mabilis akong lumapit sa kanya at niyakap siya mula sa likuran niya. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa ’yun. Nakaka-hiya. Pero miss na miss ko na talaga siya. Miss ko na kaming dalawa. Iyong kagaya nung dati. Pero alam ko naman na hindi na pwedeng mabalik iyong ganoon ng eksakto dahil marami ng nagbago sa amin.

“Jersey…” sabi niya habang hawak iyong mga kamay ko na naka-balot sa bewang niya.

“Plant,” bulong ko habang naka-sandal ang mukhang ko sa likuran niya. Naramdaman ko ang pagtawa niya. “Plant, plant, plant,” paulit-ulit na sabi ko sa kanya.

Palakas nang palakas ang tawa ni Nikolai.

“Okay, okay,” sabi niya habang naka-hawak sa mga kamay ko.

Umirap ako. “Grabe, parang napipilitan pa.”

Inalis niya iyong yakap ko, pero nanatili niyang hawak iyong mga kamay ko. Humarap siya sa akin at niyakap ako. Naka-tingala ako at naka-tingin sa kanya. Grabe… sa angle na ’to kitang-kita mo talaga iyong ka-unfair-an kasi bakit ang gwapo pa rin?

“I just don’t want it to be like the last time, you know?” malambing niyang sabi habang diretsong naka-tingin sa mga mata ko. “I said and implied some really awful things. I just want you to know that I can do without sex—for now, at least. I mean, I’m not a rock. Just staring at you makes me hard, you know?”

Napa-lunok ako nang dahan-dahang bumaba iyong kamay niya mula sa balikat ko pababa ng braso ko.

“Jersey, do you understand that I’m yours?”

Lord.

“From then to now and pretty sure for all the days to come, for me, it’s you.”

Kinagat ko iyong ibabang labi ko dahil alam ko na kapag hindi pa siya tumigil ay tuluyan nang mapupunit iyong labi ko sa laki ng magiging ngiti ko.

“So, if you want to have sex, we’ll have sex… but if it’s up to me, I’d rather we wait until you’re officially a lawyer. I mean, it’s us—and we’re definitely worth the wait.”

Para akong nahihipnotismo sa pagtingin niya.

Na tipong bigla na lang akong napa-luhod.

“Jersey—”

Agad na natigil ang pagsasalita niya nung ibaba ko iyong boxers niya. Kitang-kita ko iyong pag-awang ng labi niya. Kitang-kita ko iyong pagka-gulo sa mukha niya kung hahawiin niya ba iyong buhok ko o hahatakin ako patayo.

Pero bago pa man siya makapagsalita ay agad ko siyang hinawakan. Saglit siyang napa-pikit at mabilis na lumalim ang paghinga.

“You know what? I agree,” sabi ko sa kanya habang dahan-dahang hina-hawakan siya. “No sex hanggang hindi pa ako abogado—that’s the general rule,” dugtong ko habang pabilis nang pabilis ang kamay ko. “Pero tuwing may general rule, merong…?”

“Fuck,” mahinang sagot niya habang naghahanap ng makaka-pitan.

“Exception to the rule, Nikolai,” sagot ko habang pabilis nang pabilis ang kamay ko at parang malalagutan na siya ng hininga.

“I know that, of course,” sabi niya.

“Grabe, ilang taon ka pa lang na graduate, naka-limot ka na.”

Tumingin siya sa akin. Kitang-kita ko iyong mga ugat sa leeg niya. Halos namumula na iyong mukha niya. Halata na hindi niya na alam kung ano ang gagawin sa akin.

“Jersey, what are you doing?”

“Ito ba?” tanong ko habang naka-titig sa mga mata niya. “Handjob. First time mo ba ’to?”

Umigting ang panga niya. “Jersey, please, don’t torture me.”

“Torture ba ’to?” tanong ko habang bina-bagalan ko iyong paghagod ng kamay ko.

Parang bata siyang umiling. “Yes…”

“Nikolai,” sabi ko habang inabot iyong panali ng buhok. Naka-tingin kami sa mga mata ng isa’t-isa. Kita ko iyong paglunok niya habang tina-tali ko iyong buhok ko. “Happy birthday, merry Christmas, happy new year, happy Valentine’s day, happy Independence Day, happy lahat ng legal holidays sa Pilinas.”

Napa-kurap siya.

“Most importantly, congrats dahil mas mataas iyong grades mo sa akin dati,” huling sabi ko bago tuluyan siyang napa-pikit at napa-sabunot sa buhok ko. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 43

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG43 Chapter 43

Sobrang… weird.

Halos madaling araw na kami naka-tulog ni Nikolai. Nag-usap lang kami na akala mo e hindi kami nag-usap buong araw. Pero iba siguro talaga kapag gabi… Iba iyong usapan. Mas seryoso. Mas malalim. Pinag-usapan namin kung ano sa tingin namin iyong mangyayari sa future—iyong mga gusto pa naming magawa.

“Gusto kong maging abogado. Gusto kong maging magaling sa labor law. Gusto kong idemanda lahat ng kapitalista—kasama ka ’dun,” sabi ko at natawa siya.

“I mean… you kinda did that already,” sagot niya habang naka-higa kaming dalawa sa kama at naka-tingin lang sa dingding ko na kailangan na sigurong piturahan dahil naninilaw na iyong kulay niya. “So, I guess, one thing off your bucket list?”

Agad akong umiling. “Hindi. Iba ’yun. Iyong sa kay Atty. Marroquin, negotiation lang sa CBA ’yun, e.”

“So, what’s the plan? Really sue the entire company?”

“I mean, hindi naman specifically kayo. Ano ba’ng business ng mga kaibigan mo?”

Natawa siya. “So, you wanna sue Sancho and Vito, too?”

“Depende… hindi ba sila nagpapa-sweldo nang maayos sa mga empleyado nila?”

“You know what? I think you should start with Sancho’s family—that ought to challenge you,” sabi niya tapos ay nagkwento siya sa akin tungkol sa pamilya ni Sancho sa Isabela. Napaka-chismoso talaga ng tao na ’to! Kung anu-ano ang sinabi sa akin!

Ang naalala ko ay naka-tulog ako habang nagku-kwento si Nikolai tungkol sa kapatid ni Sancho na si Rome—na sa totoo lang ay hindi ko rin gets kung paano kami naka-rating doon.

“Gutom na ako,” sabi ko nang subukan kong tumayo pero hindi ako maka-tayo dahil para siyang octopus na naka-palibot ang mga kamay at binti sa katawan ko.

“I can be your food,” sagot niya habang naka-pikit pa rin.

“Baka mamatay ka na sa sarap kapag may take 3,” sabi ko tapos ay kahit naka-pikit siya ay natawa siya. Tinulak ko siya palayo sa akin at saka tumayo na ako.

Naglibot ako sa maliit kong kusina, pero wala talaga akong maiproduce maliban sa tubig! Jusko! Ang lakas ng loob kong mag-aya kay Nikolai kagabi tapos wala namang pagkain dito sa apartment!

“Wala pala talagang pagkain,” sabi ko nang sumuko na ako dahil wala talaga akong makita. Tumingin ako sa kanya at bahagyang kumunot ang noo ko nang mapansin ko na may bago siyang tatoo sa may bandang dibdib niya.

Napa-tingin din siya doon tapos ay nag-iwas ng tingin.

“We can order,” patay-malisya niyang sabi habang nauupo sa sofa ko na sakup na sakop niya dahil sa laking lalaki niya.

Naupo ako sa tabi niya. Naka-boxers pa rin siya na suot niya kagabi. Dapat kasi ay matutulog kaming dalawa na naka-hubad kaya lang… ’di kami ganoon ka-strong.

“What do you want?” tanong niya habang hawak ang cellphone niya.

“May bago kang tattoo?”

“Yeah,” simpleng sagot niya.

Lumapit ako tapos tinitigan ko iyong tattoo pero parang naiilang si Nikolai kaya naman umatras na lang ulit ako. Hindi na ako nagsalita.

“That was your name,” sabi niya.

Agad na kumunot ang noo ko kasi wala namang pangalan ko roon. Ano ’yun? Iiscratch ko muna na parang lotto ticket bago ko makita iyong pangalan ko?

“I was drunk… and I was missing you so much… and you know I do dumb shits when I’m drunk so I got your name inked on my skin.”

Napa-awang ang labi ko.

“It stayed there for a couple of months, but then it was torture seeing your name on my skin every time I’d look at the mirror, so I had that covered.”

Ilang segundo ako na hindi nakapagsalita. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Akala ko nag-emote lang siya dati at naglasing at nagrant sa mga kaibigan niya tungkol sa akin, pero hindi ko alam na nagpa-tattoo pala siya ng pangalan ko!

“Vito actually said that I should’ve had it removed instead of having it covered, but I don’t know… I kinda liked knowing that your name’s still there even if I can’t see it anymore.”

Tumingin siya sa akin.

“You see how badly I got it for you, Ms. Lorenzo?”

Hindi ko na alam kung ano ang reaksyon ng mukha ko. Jusko. Kung si Nikolai man ang pampa-lubag loob ni Lord sa lahat ng pang-aapi na naranasan ko dati… sige na, okay na.

“Tss… Kailangan ba magpa-tattoo din ako?”

Na-ngiti siya. “Nah… I don’t need to see my name on your skin to know that you love me, too.”

Umirap ako. “Kapal, ah.”

“I mean, I got a blowjob just for having good grades. Imagine what more I’d get in the future. I’m thinking we do that anal thing you were talking about before,” sabi niya habang naka-ngisi sa akin.

Kinuha ko iyong throw pillow at hinampas sa mukha niya. “Saka na kapag sinagip mo na iyong Pilipinas—maybe then I’d consider,” sagot ko sa kanya at humalakhak siya.

Dahil mayroon din akong pasok sa firm ay hindi na kami umorder ng pagkain. Hindi na rin talaga kami nagkaroon ng chance kumain dahil ang kulit ni Nikolai at sumabay maligo sa akin! Ayan tuloy! Imbes na mabilis lang ako e napa-tagal iyong pagligo ko! Feeling ko imbes na luminis ang katawan ko ay mas lalo lang akong dumumi sa mga pinagagagawa niya sa akin doon!

Dumaan kami sa Starbucks at binilhan niya ako ng sandwich at kape kahit sinabi ko naman na okay lang dahil ’di naman ako nagbbreakfast talaga.

“See you next Sunday?” tanong niya nang huminto kami sa harap ng firm.

Tumango ako. “Kapag hindi ako busy ng Saturday, pwede naman na Saturday ng hapon hanggang Sunday tayo magkasama?”

Agad siyang tumango. “Beach?”

Umiling ako. “Nood na lang tayo ng movie tapos kain ng popcorn,” sagot ko sa kanya. Kahit naman nasaan kami e nag-e-enjoy ako basta magkasama kami at nagchichismisan.

“Noted,” sagot niya.

Naka-tingin kami sa isa’t-isa.

Tangina.

Parang high school!

Mabuti na lang din siguro at matanda na ako nang nakilala ko si Nikolai! Imagine kung nakilala ko ’tong tao na ’to nung high school ako at wala akong masyadong control sa sarili ko? Malamang sampu na siguro anak ko sa kanya!

“Nikolai.”

“Yeah?”

“Sendan mo ako ng pictures mo nung high school ka.”

Kumunot ang noo niya. “What?”

“Basta,” sagot ko. “Pati childhood pictures mo.”

“Okay?”

Tinanggal ko na iyong seatbelt ko. Naka-hawak na iyong kamay ko sa pinto. Bubuksan ko na. Pero huminga ako nang malalim bago lumapit sa kanya at hinalikan siya. Nakita ko na natigilan siya. Lumayo ako. Kumurap siya sa pagtataka.

“Ay ayaten ka unay,” mabilis na mabilis na sabi ko sa kanya.

“What?”

Umiling ako at binuksan na iyong pintuan at lumabas. “Drive safely! Text mo ko kapag nasa work ka na!” sabi ko bago nagmamadaling tumakbo papasok ng firm. Leche! Ang bilis ng tibok ng puso ko!

Para akong hinabol ng sampung toro nang maka-pasok ako sa firm. Naka-kunot ang noo ni Atty. Marasigan habang naka-tingin sa akin.

“Okay ka lang?”

“Oo naman, Sir,” sagot ko habang pilit na naka-ngiti dahil ramdam na ramdam ko pa rin iyong pagkakarerahan ng tibok ng puso ko.

Mukhang hindi talaga ako convincing, pero hindi na nagtanong pa ulit si Atty. Marasigan dahil nagsabi na siya sa akin ng agenda for today. Wala kasi iyong ibang kasama namin dahil may mga appointment silang kailangan puntahan. Nag-uusap lang kami nang maka-rinig kami ng katok mula sa pinto.

“Hi,” sabi ni Nikolai nang pagbuksan ko siya.

“Hi?” sagot ko. Shet. Itatanong niya ba kung ano iyong sinabi ko?! Naintindihan niya ba?!

“You forgot this.”

“Ha?”

“This,” sabi niya sabay abot sa akin nung paper bag ng Starbucks.

Napa-kurap ako. “Ah… Thank you,” sagot ko habang kinu-kuha iyong paper bag mula sa kanya. Nakita ko na naka-tingin siya sa katabi ko. “Atty. Marasigan, si Nikolai. Nikolai, Atty. Marasigan,” pagpapa-kilala ko sa kanilang dalawa.

Tipid na tumango lang si Nikolai at binati si Atty. Marasigan. Tapos nagsabi na agad siya na aalis na siya dahil may trabaho din naman siya.

Nang maka-alis si Nikolai ay tumingin ako kay Atty. Marasigan. Hindi naman siguro awkward… Never naman ako nagparamdam sa kanya na magkaka-something kami! Tanging peer pressure lang lahat iyon! Saka mentor lang talaga ang tingin ko sa kanya!

“Ferreira?” tanong niya bigla.

“Uh… opo?” sagot ko kasi bakit apelyido ni Nikolai ang sinabi niya agad. “Bakit, Sir?” tanong ko kasi parang merong laman iyong pagtatanong niya sa akin.

“Wala,” sabi niya.

Naka-kunot ang noo ko. Naka-tingin lang ako sa kanya. Tipid na ngumiti siya sa akin.

“Good luck,” dugtong niya.

Bumalik siya sa lamesa niya. Naiwanan ako roon na naka-kunot ang noo. Leche. Bakit ba lahat sila e ganyan ang sinabi sa akin pagdating kay Nikolai?! Una e si Kuya Jerry tapos ngayon naman ay si Darius. I mean, alam ko na mayaman talaga si Nikolai, pero bakit naman kung umarte sila e akala mo anak ng drug lord iyong tao! Pati si Zac dati e emote na emote kay Nikolai!

“Sir,” sabi ko nung sumunod ako sa kanya. “Ano ’yung kanina?” tanong ko. Alam ko unprofessional na magtanong ako sa kanya, pero unprofessional din naman iyong ginawa niya!

Tumingin siya sa akin na para bang wine-weigh niya muna kung ano ang sasabihin niya sa akin.

“Kung tungkol ’to sa hotel nila—”

“Iyong sa inaayos niyo ni Achi?” tanong niya. “That’s just the front, Jersey,” dugtong niya kaya naman mas lalong kumunot ang noo ko. “Some people are rich… but some people are really rich. Sa tingin mo saan iyong boyfriend mo?”

Hindi ako nagsalita kasi hindi ko gusto kung saan papunta iyong usapan naming dalawa ni Atty. Marasigan.

“You don’t have to know this, you know? Hindi mo naman hawak ’yung kaso.”

Mas lalo lang kumunot ang noo ko. “Ano ba ’yan?”

“Wag na—”

“Ano nga kasi?” tanong ko na medyo natigilan siya. Alam ko boss ko siya, pero mag-iinsinuate siya ng ganito tungkol kay Nikolai tapos hindi niya itutuloy. Syempre ang iisipin ko e iyong worst case scenario! “Sorry,” mabilis na kabig ko dahil boss ko pa rin naman siya.

Huminga nang malalim si Atty. Marasigan.

“Hypothetically speaking,” sabi niya.

“Okay,” sagot ko dahil alam ko na hindi niya dapat sinasabi sa akin ’to.

“Iyong mga hotel nila ay front lang sa talagang business ng pamilya nila,” dugtong niya. Rinig na rinig ko ang tibok ng puso ko. “In every hotel, there’s a certain floor reserved for the ‘transactions.’”

“Transactions?”

Tumango siya. “Human trafficking, black market for organs, mga ganoong bagay.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Napaawang ang labi.

“But of course that’s all ‘hypothetical.’ Sabi nga nila, innocent until proven guilty.”

Hindi ako naka-galaw.

Tumingin sa akin si Atty. Marasigan.

“I didn’t have to tell you this, Jersey, but since you’re interested in this field of law, malalaman mo rin naman ’yan. Maliit lang ang mundo natin,” tanging sabi niya bago bumalik sa trabaho niya.

Nanatili akong naka-upo roon—hindi alam kung papaano ipo-proseso iyong mga sinabi niya sa akin nang biglang magvibrate iyong cellphone ko.

‘Here are my hs pics plus vacation pics. For your perusal. Enjoy, Ms. Lorenzo,’ sabi sa text niya habang naka-tingin ako sa mga litrato niya nung kabataan pa niya. Ang ganda ng ngiti niya, ang inosente. Sigurado ako na hindi alam ni Nikolai na ganoon ang business ng pamilya niya… Hindi siya ganoong tao.

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 44

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG44 Chapter 44

Nagtataka si Nikolai nang magtext ako sa kanya na sunduin niya ako pagkatapos ng trabaho niya. Ngiting-ngiti siya habang naka-tayo sa harap ng sasakyan niya at kumakaway sa akin. Ngumiti din ako sa kanya. Nangyari na ’to dati. Hindi ako nagsalita agad kaya nagkanda-gulu-gulo na. Ayoko ng maulit kaya kailangan ko siyang kausapin agad.

Saktong maglalakad na ako papunta kay Nikolai nang magka-sabay kami ni Atty. Marasigan. Naka-tingin siya sa akin—walang kahit na anong reaksyon sa mukha niya.

“Ingat,” sabi niya na parang may laman kaya naman simpleng tumango lang ako sa kanya. Hindi ko alam kung ano ang iisipin ko sa kanya. Mukha naman siyang maayos na tao… si Atty. Marroquin pa ang nagpakilala sa kanya sa akin.

Kaso kung mamimili ako sa kanilang dalawa, kay Nikolai ako mas makikinig.

Huminga ako nang malalim bago ako lumapit kay Nikolai.

“Hey,” naka-ngisi niyang sabi.

“Kumain ka na?” tanong ko.

Umiling siya. “I was about to ask you, actually,” sabi niya habang suma-sakay kami sa loob ng Jeep niya. “Dine out or we just order?” tanong niya. “Also, your apartment or in my place?”

Parang narinig ko ulit iyong sinabi sa akin kanina.

Bawat hotel, bawat floor.

Kaya ba nandoon si Nikolai—

Agad akong umiling.

Ayokong mag-isip ng masama hanggang hindi ko naririnig mismo galing sa bibig niya na alam niya—kung totoo man—iyong sa business ng pamilya niya.

“Sa apartment ko na lang,” sagot ko at nakita ko na bahagyang naka-kunot ang noo niya. Nakita niya akong umiling mag-isa. Nginitian ko na lang siya.

“Don’t you have review tonight?” tanong niya habang nagda-drive.

“Masakit ulo ko,” sagot ko. Hindi naman ako nagsisinungaling dahil talaga namang masakit ang ulo ko dahil sa mga sinabi sa akin ni Darius kanina.

“Are you sick? Do you want to go to the hospital?” nag-aalalang tanong niya.

“Iinom na lang ako ng gamot.”

“Do you have medicine or do we have to stop by a pharmacy?”

“Pharmacy,” sagot ko.

Mayamaya pa ay huminto kami sa pharmacy. Si Nikolai ang bumaba. Pagbalik niya ay may dala siyang paper bag. Pagbukas ko nun ay nakita ko kung gaano karami ang binili niya—may kasama pang Gatorade doon.

“Ano ’to?” tanong ko.

“She said you might be dehydrated,” sagot niya na parang binili niya lang lahat ng pwede niyang bilhin para sa akin. “There are meds for headache there. Anyway, do you know where we can buy lugaw or sopas?”

Medyo kumunot ang noo ko. “Ano?”

Saglit na tumingin siya sa akin. “Well, when I was younger and when I got sick, I remember yaya cooking lugaw and sopas for me.”

Napa-ngiti ako.

Nung bata pa ako, kapag may sakit ako e sariling-sikap lang din ako sa paggaling ko. Siguro kaya kahit ngayon na malaki na ako e hindi ako nagkaka-sakit dahil nasubok na iyong resistensya ko nung bata pa ako.

Pero ganito pala iyong pakiramdam na mayroong nag-aalala sa ’yo.

“Bili na lang ako ng noodles sa tindahan. Okay na ’yun,” sabi ko sa kanya dahil baka kung saan pa kami maka-rating sa paghahanap niya ng sopas at lugaw.

Kilig na kilig iyong teenager na nagtitinda nung bumili si Nikolai ng noodles. Natawa lang ako kasi gets na gets ko kung bakit ganyan iyong reakyson niya. Lalo na siguro kung makita nitong batang ’to iyong katawan sa ilalim nung suot niyang puting polo—baka may teenager na maghyperventilate ng wala sa oras.

“Go change,” sabi ni Nikolai habang kunot-noong binabasa iyong instruction sa likod nung noodles. Pinabayaan ko na siya at dumiretso na ako sa kwarto para magpalit. Nagsuot lang ako ng cotton shorts at maluwag na t-shirt. Naghilamos at nagtoothbrush din ako. Paglabas ko ay nakita ko si Nikolai na seryoso habang sinusukat iyong tubig sa tasa.

“Ako na d’yan.”

“No, you rest there,” sabi niya habang seryoso pa rin. “What’s your topic in the review center tonight? I can review you so that you won’t get left behind.”

“Remedial kami—sa Specpro. Bagsak ka dun, ’di ba?” panunukso ko sa kanya.

“Hey!” reklamo niya. Natawa ako. Napa-tingin siya sa akin at naka-ngiti siya. “Just rest there, okay? I’ll figure this noodles out.”

Yakap-yakap ko iyong unan habang pinapa-nood ko si Nikolai na hanapin kung nasaan iyong mga gamit sa kusina. Gusto kong ituro na lang sa kanya, pero ang funny niya panoorin.

After 30 minutes e natapos na rin siya magluto kahit na 10 minuto lang dapat niluto.

“So?” tanong niya pagkatapos kong humigop ng sabaw. Nagthumbs up ako sa kanya kahit na sobrang lambot na nung noodles. Effort pa rin talaga kasi. Pinanood ako ni Nikolai hanggang sa maubos ko lahat nung nilagay niya sa mangkok tapos ay inabutan niya ako ng isang basong tubig at saka gamot.

“If you still feel sick tomorrow, you should stay in,” sabi niya habang hina-hagod iyong noo ko. Naka-higa na ako sa sofa tapos ay nandoon siya sa kabila habang naka-tingin sa akin. “I know you love your job, but you have to take care of yourself first.”

“Nikolai.”

“Hmm?”

“Anu-ano ang business ng pamilya mo?”

Bahagyang kumunot ang noo niya. “Why?”

Nagkibit-balikat ako. “Curious lang.”

“Mostly hotels and resorts,” sagot niya. “Then we own stocks in some other business. I really don’t know—my mom’s the one who really takes care of everything,” dugtong niya. “Why the sudden curiosity?”

Naupos ako.

Tumingin sa mga mata niya.

Nagbuntung-hininga.

“Nikolai.”

“Jerusha.”

Bahagya akong natawa sa paggaya niya sa boses ko. Sigurado ako na hindi alam ni Nikolai. May tiwala ako sa kanya. At kung alam man niya… sigurado ako na may dahilan kung bakit. Pero ayokong tumalon at magdesisyon para sa kanya at para sa kung ano ang dahilan niya.

“Iyong sa sasakyan mo, ’di ba bulletproof ’yun?”

Nagtatakang tumango siya. “Yeah… why?”

“Ikaw nagpa-ganon?”

“My mom,” sagot niya. “Because when I was younger, I had been almost kidnapped a lot of times.”

“Sila Vito ba naka-ganoon din?”

Pero imbes na sagutin ang tanong ko ay sinabi niyang, “What is this about, Jersey?”

Huminga ako muli nang malalim at saka tumingin sa kanya. “May balita kasi…” Napa-hinto ako. “Kung anuman ang sasabihin mo sa ’kin, maniniwala ako sa ’yo. Na hindi mo talaga alam. O kung alam mo man… may dahilan ka kung bakit… tahimik ka lang.”

Sumeryoso ang mukha niya. “What the fuck is this about?” tanong niya na nag-iba ang tono. Parang nawala bigla iyong Nikolai na nag-iisip sa mga sasabihin niya bago lumabas sa bibig niya.

Muli akong humugot ng malalim na hininga bago ko sinabi sa kanya iyong mga sinabi ni Darius sa akin kanina—kung paano front lang lahat ng legal nila na business, pero sa iba talaga nanggagaling iyong pera nila.

Kasi alam ko na mayaman talaga sila.

Pero minsan… nakakapagtaka.

Parang may mali.

Pero hindi ko pinansin dati kasi mahal ko si Nikolai—sa kanya lang ako naka-tingin… pero kung titignan mo iyong mga naka-paligid sa kanya, masyadong maraming katanungan.

Hindi ko mabasa iyong ekspresyon sa mukha niya nang matapos akong magsalita. Naka-tingin lang ako at naghihintay sa susunod niyang sasabihin.

“Nikolai—”

“I have to go,” sabi niya at saka tumayo. Mabilis akong sumunod sa kanya. Ayoko na umalis siya na hindi kami nag-uusap kasi ganito rin iyong nangyari dati at ayoko ng maulit pa at muli kaming magsayang ng panahon.

“Nikolai,” mas malakas na pagtawag ko sa kanya. Agad siyang huminto at tumingin sa akin. “Alam mo ba?”

Umigting ang panga niya. “No,” malalim na sagot niya. “But the fact that you have to ask me that? God, Jersey,” disappointed na sabi niya bago ako tinalikuran.

---

Sinubukan ko na matulog, pero hindi ako maka-tulog. Gusto kong magsearch sa Internet tungkol sa pamilya ni Nikolai, pero pakiramdam ko ay magta-traydor ako sa kanya kung gagawin ko iyon. Mas mabuti na sa kanya ko mismo marinig kaysa sa kung kanino pa man galing.

“Naka-tulog ka ba? Bakit ganyan ang itsura mo?” tanong sa akin ni Renz nang mag-abot kami sa opisina.

Tipid na ngumiti lang ako sa kanya tapos ay dumiretso na ako sa lamesa ko. Pinilit ko iyong sarili ko na magfocus sa trabaho, pero kahit na ganoon ay patingin-tingin ako sa cellphone ko para makita kung nagtext ba si Nikolai sa akin.

Bandang-tanghali na ay wala pa rin akong nakukuha na kahit ano mula sa kanya. Kinuha ko iyong bag ko. Nagka-tinginan kami ni Atty. Marasigan, pero dumiretso lang ako palabas. Pagdating ko sa hotel ay pupunta na sana ako sa kwarto ni Nikolai, pero natigilan ako nang makita ko si Kuya Jerry.

Tumingin ako sa paligid.

Baka nandito iyong magulang ni Nikolai…

Kung hindi niya alam, malamang ay sila ang nakaka-alam. Nakaka-takot. May mga ganoon pala talagang tao… Na walang pakielam sa iba… Na sarili lang nila ang iniintindi ’di bale na kung mayroon silang maapakan na iba.

“Bakit mo sinabi sa akin noon na lumayo ako kay Nikolai?” agad na tanong ko sa kanya nang masiguro ko na wala sa paligid ang amo niya.

Pero imbes na sumagot ay naglakad lang siya na parang hindi ako narinig. Mabilis na sumunod ako sa kanya at tinanong siya kung bakit hindi niya ako sina-sagot, pero bigla na lang siyang lumiko at hinatak ako papunta roon.

“Hindi mo alam kung ano ang sinimulan mo,” seryosong sabi niya sa akin. “Malalaking tao ang kasama dito, Jersey.”

“Bakit mo sinabi na lumayo ako—”

Agad siyang umiling. “Jersey, hindi ka na pwedeng lumayo. Kailangan mong dumikit kay Nikolai kung mahal mo ang buhay mo.”

Napaawang ang labi ko.

Tangina.

Ano’ng nangyayari?!

“Mag-iingat ka.”

“Kuya Jerry!”

Pero hindi siya nagsalita… kung hindi muli akong sinabihan na mag-iingat ako at ’wag akong lalayo kay Nikolai.

Napa-hawak ako sa dibdib ko at doon ko lang napagtanto kung gaano kabilis ang tibok ng puso ko. Halos mapa-talon ako nang bigla kong maramdaman iyong cellphone ko.

“H-hello?”

“Where are you?”

“Nandito…”

“Where?”

“Sa hotel—”

“What? Where exactly?”

Sinabi ko sa kanya kung nasaan ako at sinabi ni Nikolai na ’wag akong gagalaw sa kinatatayuan ko. Hindi ko rin naman alam kung kaya ko… Kasi para akong masusuka sa mga naiisip ko.“

“Nikolai—”

Pero agad na natigil ang pagsasalita ko nang yakapin niya ako.

“This is so fucked up,” mahinang bulong niya sa akin. “I don’t understand…”

Hindi ako makapagsalita.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Hindi ko alam kung saan magsisimula.

“Totoo ba?” mahinang tanong ko.

“I don’t know, Jersey… I don’t know what to believe…”

Hinigpitan ko iyong yakap sa kanya.

Kasi kahit ako, hindi ko na rin alam kung saan ako maniniwala.

“But what if it’s true?” mahinang tanong niya. “Do I—fuck. Do I fucking turn my parents in?” parang hirap na hirap na sabi niya. “What the fuck do I do?”

Hindi ko alam.

Ito siguro iyong dahilan kaya minsan sinasabi nila na mas masaya kapag wala kang alam… kasi kapag alam mo na, kasalanan na ang pumikit.

“Hindi ko alam, Nikolai… ang alam ko lang, kahit ano’ng mangyari, nandito lang ako. Hindi na ako aalis. Pangako.”

Hindi siya nagsalita, pero sapat na iyong paghigpit ng yakap niya para malaman ko ang sagot niya.

---

Hindi ko sinabi kay Nikolai iyong sinabi sa akin ni Kuya Jerry na ’wag akong lalayo sa kanya. Alam ko na mas mag-aalala lang siya sa akin. Doon kami tumuloy sa apartment ko dahil ayaw niyang manatili pa sa hotel na iyon gayong nagdududa na siya sa mga nangyayari roon.

“Wala ka bang napapansin na iba?” tanong ko sa kanya. “Iyong sa… reserved floor?” muling tanong ko. Gusto ko sanang sabihin sa kanya na nung nagkikita pa kami dati ng tatay niya, naririnig ko na pinag-uusapan nila ni Kuya Jerry iyong tungkol sa ‘standing reservation.’ Hindi ko pinapansin dati, pero ngayon ay parang may iba na siyang kahulugan.

“I don’t know…” naiinis na sagot niya na rin dahil wala siyang alam sa mga nangyayari sa business nila. Kahit naman nung kami pa dati, bihira siyang magsabi tungkol sa business ng pamilya niya. Ang palagi niya lang naku-kwento ay iyong nanay niya at kung gaano kabait ang nanay niya. Nakakapagduda na lahat ngayon.

“I need to talk to that Marasigan,” sabi niya. “I need to know everything that he knows.”

Tumango ako at kinuha iyong cellphone ko. Naka-tingin ako sa kanya habang sinusubukan kong tawagan si Darius. Kitang-kita ko iyong kaguluhan sa mukha niya. Iyong guilt… kasi kung totoo nga, galing sa buhay ng ibang tao iyong ginhawa na tinamasa niya buong buhay niya.

“Do shits like that really exist?” tanong niya.

Hindi ako sumagot.

Pero sa tingin ko ay oo.

Kasi sa mata ng mayayaman—ano ba naman ang mahihirap? Tangina. Spare parts kapag pumapalya na iyong laman-loob nila? Laruan na pwede nilang bilhin kapag bored sila?

Parang ang pangit isipin.

Pero totoo naman.

“Hindi sumasagot si Atty. Marasigan,” sabi ko sa kanya. Hinawakan ko iyong kamay niya. “Gabi na. Matulog na tayo, ha? Bukas na lang natin isipin… Sasabihin naman niya sigurado lahat ng nalalamn niya.”

Pilit na tumango si Nikolai.

Nung gabing iyon, niyakap ko siya—para alam niya na nandito lang ako lagi sa likod niya kahit ano pa man ang mangyari. Kahit na natatakot din ako… kasi anak pa rin naman siya… paano kung magka-gulo? Paano kung sabihin nila na alam niya rin? Paano kung madamay siya?

Naunahan kong magising iyong alarm ko. Agad kong kinuha iyong cellphone ko para patayin iyon dahil gusto ko na matulog pa sana si Nikolai… pero agad na nanlamig ang buong pagkatao ko nang mabasa ko iyong text doon mula kay Ching.

‘Wala na si Darius.’ 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 45

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG45 Chapter 45

“Jersey?”

Halos hindi ako maka-hinga nang mapa-tingin ako kay Nikolai. Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak iyong cellphone ko. Hindi ko alam kung gaano ako katagal na naka-tingin doon… kung umaasa ba ako na mali iyong nabasa ko.

Baka naman ibig sabihin niya lang na wala na sa firm… pero hindi ganoon si Ching. Hindi siya magbibiro sa ganoong bagay.

“Jersey, what’s wrong?” tanong niya matapos maupo para magpantay ang mga mata namin. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko. Ilang beses kong sinubukan na magsalita, pero walang lumalabas na kahit na ano sa bibig ko… hanggang sa kunin niya iyong cellphone sa kamay ko at basahin ang naka-lagay doon. Kitang-kita ko iyong pagka-lito sa mukha niya… hanggang mapagtanto niya iyong nangyayari.

“Nikolai…” pagtawag ko sa pangalan niya dahil parang sobrang lalim ng paghinga niya. Nababahala ako sa itsura ng mukha niya.

“I—” Agad siyang huminto na para bang hindi niya alam kung paano sasabihin… tumingin lang ako sa kanya at tahimik na naghintay kahit na parang sasabog na rin ang isip ko sa dami ng pumapasok dito. “Shit. I… I talked to my mom about—” Muli siyang napa-hinto. “This… this can’t be a coincidence.”

Napaawang ang labi ko.

“Ano’ng… sinabi mo sa nanay mo?”

Agad siyang tumayo. Naglakad nang pabalik-balik. Problemadong sinuklay ang buhok niya.

“Fuck,” muli niyang sabi. “Fuck. Did I kill him, Jersey? It can’t be a conincidence… that I just talked to my mom about him and the next day, he turned out dead. No. It can’t be. Fuck.”

Hindi ako nagsalita.

Hindi ko alam ang sasabihin.

Sinabi niya ba sa nanay niya na si Atty. Marasigan iyong nagsabi? Kasalanan ko ba? Na sinabi ko kay Nikolai? Tangina. Nasa kamay ko ba iyong pagkamatay ni Darius?

“Jersey.” Agad akong napa-tingin sa kanya. Ilang minuto ang lumipas na walang nagsasalita sa amin habang naka-upo kami sa loob ng sasakyan niya. Tinawagan namin si Ching kanina para ikumpirma kung tama ba ang intindi namin sa text niya… Mas lalo lang bumigat nag konsensya ko nang sabihin niya na papasok sa trabaho si Darius nang biglang may huminto na riding in tandem at basta na lang siyang barilin habang naka-upo siya sa driver’s seat. Ni walang laban. Dead on the spot. Tadtad ng bala ang katawan.

Tangina.

Tangina.

Paano nakaka-tulog sa gabi iyong mga gumagawa ng ganito?

“Jersey, promise me you won’t die.” Kumunot ang noo ko. “You have to promise me.”

Napaawang ang labi ko. “Nikolai—”

Agad siyang umiling. “You can’t die on me, Jerusha Leigh. You know how all the villains in the movies have a story on why they turned out that way? Don’t be my villain backstory. Please.”

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak.

Para na talaga akong masisiraan ng bait.

Bakit ba laging may ganito kapag may magbabar exam sa aming dalawa?! Hindi ba pwedeng mag-exam kami nang mapayapa?!

“Susubukan ko,” sagot ko sa kanya.

“Not enough.”

“Ano’ng gagawin ko, Nikolai? Pinili natin ’to. Bakit ba tayo nandito? Mag-aaral ka ng ilang taon, magpapaka-hirap pumasa sa BAR… tapos papatayin ka lang para patahimikin?”

Tanginang buhay ’to.

Napa-sandal siya.

“I can’t believe this. I can’t believe I was so naive… I should’ve known… Or maybe I had known for a long time but I just refused to acknowledge it… Fuck.”

Hinawakan ko lang ang kamay niya.

Ano ang sasabihin ko? Na okay lang? Na hindi niya alam? Na lahat ng pera na ineenjoy niya… galing sa buhay ng ibang tao?

“What do I do, Jersey?” tanong niya sa akin na para bang hindi niya talaga alam. “They’re family… but—”

Hindi agad ako sumagot… kasi hindi ko rin alam. Nalilito ako. Nasusuka ako. Nandidiri ako sa mga tao na parang laruan lang ang turing sa buhay ng iba.

“Pumunta muna tayo doon… tapos ay kausapin natin si Steve,” sagot ko na para bang alam ko ang mga kailangan kong gawin kahit sa totoo lang ay gusto ko na lang magtago sa apartment ko.

“Then what?”

“Hindi ko alam.”

At pareho kaming natahimik.

---

Halos hindi maipinta ang mukha ni Nikolai dahil naabutan namin na nandoon iyong mga magulang ni Darius. Kitang-kita iyong guilt sa mukha ni Nikolai… na para bang siya mismo iyong kumalabit ng gatilyo.

“May… balita ba kung bakit nangyari ’to?”

“Hindi ko alam,” sagot ni Steve habang nanginginig ang kamay na hawak iyong sigarilyo. “Daming hawak na kaso ni Darius. Isa ’don iyong nagpa-tumba.”

Tumba.

Akala mo bote lang.

Akala mo hindi buhay ng tao.

“Tangina, Je, ano ba ’tong trabaho natin. Parang anumang oras e kakatok si Kamatayan sa ’yo,” sabi niya habang nanginginig pa rin ang kamay at humihithit ng sigarilyo. “Di na siguro talaga ako magpapamilya. Iniisip ko pa lang na may maiiwan akong asawa at anak e mas lalo akong naiistress.”

Naupo lang kami doon.

Tahimik.

Natatakot.

Kasi ito talaga iyong katotohanan… na kapag pinaglaban mo iyong tama, malaki ang pagkakataon na buhay mo ang kapalit. Alam mo naman… pero iba pa rin kapag nangyari na talaga… lalo na kapag sa kakilala mo.

Nang bumalik sila Ching ay iniwan ko sila dahil hindi ko rin maatim na makinig sa pinag-uusapan nila kung paano umiiyak nang walang tigil iyong mga magulang ni Darius. Tangina. Kaka-bayad lang sa condo nung tao. Ni hindi pa nga nakakapagbakasyon kagaya nung sinabi niya na plano niya. Ni hindi pa nakaka-move on sa ex niya.

Tapos… wala.

Patay na.

Tangina talaga.

Nakita ko si Nikolai na naka-tayo sa likuran ng punerarya. Naka-sandal siya sa pader doon. Kita ko rin iyong panginginig ng kamay niya habang naninigarilyo. Dahan-dahan akong lumapit sa kanya.

“Gusto mo bang umuwi na?”

Tumingin siya sa akin. “Move in with me—or I move in with you. I don’t care where—I just really need to know that you’re still alive.”

“Nikolai—”

“Jersey, I want to be idealistic and think that there’s still a slight chance that my discussion with my mom had nothing to do with this… but I can’t take that risk. Not with you. I don’t want to know what I’ll do if ever something happens to you.”

Itinapon niya sa sahig iyong sigarilyo at inapakan iyon.

Tumitig siya sa mga mata ko.

“Until we figure out for sure… please… stay with me.”

Huminga ako nang malalim. “Okay…” sagot ko dahil sa totoo lang, natatakot din ako. Kung ganoon lang kadali sa kanila na patayin si Darius, alam ko na kung gusto rin nilang gawin sa akin, wala akong magagawa…

Lagi kong sinasabi na okay lang na mamatay ako.

Pero iba pala kapag nandito na talaga.

---

Sinamahan ako ni Nikolai pabalik sa apartment ko para kumuha ng mga gamit. Kinuha ko lang iyong laptop ko at mga kailangan ko para sa review. Tangina. Nagpapakamatay ako sa hirap sa pagrereview tapos ito rin pala ang literal na papatay sa akin.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko dahil iba iyong daan na tinatahak namin.

“My other condo,” sagot niya.

“Sa hindi alam ng nanay mo?”

“I have no idea anymore about what my mom knows and what she doesn’t,” sagot niya. “But I think it’s better that we stay there. My friends stay there, too. I feel more at ease there.”

Huminto kami sa parking ng condo at dumiretso sa elevator. Pumasok kami sa isang unit. Malinis iyon, pero parang walang naka-tira. Ibinaba ni Nikolai iyong gamit niya sa sofa.

“Jersey,” pagtawag niya sa pangalan ko habang tumi-tingin ako sa paligid. “I love you… please don’t go to work… just focus on reviewing for your BAR… please?”

“Nikolai—”

“I know it’s unfair of me to ask you this. They just lost Darius and I’m asking you to take a step back. But will you please do it? For me? And my peace of mind? Please?”

Napa-buntong-hininga ako.

“Okay,” sagot ko. “Gagawan ko ng paraan.”

“Thank you,” sabi niya na para bang nabunutan ng tinik. “I just need to know everything for sure first…”

“Ano’ng gagawin mo?”

“Not ask my mom,” sagot niya. “I have to investigate on my own. I can’t risk—” Agad siyang napa-hinto. Kita ko iyong pamilyar na ekspresyon sa mukha niya. Sinisisi niya iyong sarili niya sa nangyari kay Darius.

Hindi ko sinabi sa kanya na hindi niya kasalanan.

Kasi paano kung oo?

Paano kung iyong pagsabi nga niya sa nanay niya iyong dahilan?

Mahal ko siya… pero kailangan niyang matutunan iyong mga ganitong bagay. Na bawat sinasabi niya, mayroong epekto… Hindi man sa kanya pero sa mga tao sa paligid niya.

“Paano… kung tama nga iyong sinabi ni Darius? Tungkol sa pamilya mo?”

“I… honestly don’t know, Jersey. It’s my family… I don’t know.”

Naka-tingin kami sa isa’t-isa.

“Are you disappointed?”

Umiling ako. “May tiwala ako sa ’yo,” sabi ko na may pilit na ngiti. “Gagawin mo kung alin sa tingin mo ang tama.”

Pagak na natawa siya. “I hope so, Jersey. I seriously hope so.”

---

Rinig ko iyong disappointment sa boses nila nang sabihin ko na magli-leave ako sa trabaho. Pero siguro dahil kailangan din nila ako ay hindi nila ako tinanggal sa trabaho at sinabihan na isend na lang iyong mga pleadings na gagawin ko sa email.

Pero ramdam ko na ramdam nila na iniwan ko sila sa ere.

Na ginawa ko naman talaga.

Pinili ko si Nikolai.

Nandoon lang ako sa condo at pinilit ang sarili na magreview. Hindi naman tumigil ang pag-ikot ng mundo… May exam pa rin ako… May trabaho pa rin ako… Nawala si Darius, pero nandoon pa rin iyong naiwan niyang trabaho…

Bakit kaya niya sinabi sa akin iyon?

Ramdam ba niya na mawawala na siya?

Totoo ba iyong mga pangitain? Kaya ba sinabi niya na mag-ingat ako? Kaya ba nagkwento na siya sa kaso kahit na alam ko na alam niya na hindi dapat sinasabi iyong mga ganoong bagay dahil confidential iyon?

Ang dami kong tanong pero wala na siya para sagutin iyon…

“Nikolai,” pagtawag ko sa pangalan niya. Nandoon ako sa salas at naka-upo sa sahig habang nag-aaral. Siya ay nandoon sa kusina at kanina pa seryosong naka-tingin sa laptop niya. Hindi ko alam kung ano ang hinahanap niya at kung paano niya mahahanap iyon… pero ayaw niyang ipabasa sa akin. Ayaw niya na madamay pa ako lalo.

“Yeah?”

“Pwede ba akong pumunta sa grocery?” tanong ko. Puro kami delivery… Gusto ko ng ibang pagkain. “Meron namang malapit dito, ’di ba?”

Tumayo siya. “Okay.”

“Ako na lang,” sabi ko dahil busy siya.

“I’ll come with you.”

“Nikolai, ’di naman pwede na kung saan man ako pumunta e naka-dikit ka sa ’kin,” sabi ko. Naiintindihan ko naman na gusto niya lang na maging safe ako… pero hindi naman possible iyong ganito…

“I just need to know that you’re safe.”

“Alam ko… pero hindi naman siguro nila alam na ngayon mismo ako lalabas.”

“I can’t take that risk.”

“But you just have to.”

“Jersey—”

Pilit akong ngumiti sa kanya. “Hindi ako magiging villain backstory mo, pangako…” Kasi hindi naman siya villain. If ever, ako pa iyong dahilan kung bakit magiging hero siya. Ewan. Tangina. Nababaliw na rin yata ako.

“Okay…” sagot niya na parang napipilitan pa rin. “But you have to learn how to drive first.”

“Bakit?”

“You’ll use my car,” sabi niya. Napaawang ang labi ko. Ni hindi niya ako pinapayagan na gamitin iyon dati dahil mahal na mahal niya iyong Jeep niya. “My parents know that I always use that car… and it’s heavily tinted. They won’t dare to shoot at that car thinking that I’m inside… maybe. I don’t know. This shit is fucked up.”

Huminga ako nang malalim. “Okay.”

Pumunta kami ni Nikolai sa grocery. Para siyang paranoid na patingin-tingin sa paligid na para bang anumang segundo ay babarilin na lang ako.

“Hindi naman siguro sa loob ng supermarket,” sabi ko sa kanya habang tulak-tulak niya iyong cart.

“Yeah, I’m sorry.”

“Bumili na lang tayo ng pagkain,” sabi ko sa kanya. Kumuha ako nung mga pagkain na gusto niya at siya naman ay panay ang lagay ng pagkain na alam niyang gusto ko.

“Cash?” tanong ko nang magbayad siya. Dati kasi ay card palagi ang gamit niya.

“Yeah… Call me paranoid but I just don’t want them tracking where the fuck I am.”

Inabot ko iyong kamay niya at hinawakan nang mahigpit.

“Mahal kita,” sabi ko. Napaawang ang labi niya. Hinigpitan ko iyong hawak sa kamay niya. Alam ko na nahihirapan na siya… kaya naisip ko lang na kailangan niyang malaman ngayon na mahal ko siya… na kahit ano man ang gawin niya o maging desisyon niya, nandito lang ako… pilit na iintindihin siya…

“Jersey… you’re scaring me. Don’t die on me.”

Natawa ako at niyakap siya habang hawak niya iyong plastic ng mga pinamili namin. Para kaming tanga habang nasa gitna ng parking lot.

“Hindi ako mamamatay, promise.”

“That’s what people say when they’re about to die.”

“Ano ba’ng gusto mong sabihin ko? Na mamamatay na ako? Para reverse?”

“I don’t know. God, I just wanted to be happy with you and this shit happened. Let’s just go elsewhere and let everything be damned.”

“Saan?”

“Somewhere tropical… where you can be in bikini all day.”

Natawa ako. “Topless ka rin?”

“Sure,” sagot niya habang sinasandal ko iyong ulo ko sa katawan niya. “And we can lounge by the beach all day and just be happy…”

Napa-ngiti ako.

Kung sana ganoon lang nga kadali.

“Kapag okay na lahat, pupunta tayo sa beach at gagawin natin lahat ’yan,” bulong ko sa kanya habang hinigpitan ang yakap. Hindi nga ako pwedeng mamatay pa. Pakiramdam ko susunod agad sa akin ’tong gagong ’to. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 46

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG46 Chapter 46

Pinigilan ko iyong sarili ko na tanungin si Nikolai kung saan siya pupunta. Ayoko lang na isipin niya na kinakabahan din ako kahit na ganoon talaga. Sobra na nga iyong pag-aalala niya para sa akin kaya ayaw ko na dumagdag pa. Ginagawa ko na lang iyong parte ko… hindi talaga ako lumalabas sa condo. Kung lalabas man ako, magsasabi ako sa kanya. Nakaka-panibago kasi hindi ako sanay na ganoon–na may sinasabihan sa kung saan ako pupunta. Pero alam ko naman na concerned lang siya sa akin.

Ayoko rin na mamatay ako.

Bukod sa kailangan ko pang maging abogado para may mapatunayan ako sa buhay ko… hindi ko talaga kayang iwan si Nikolai. Kung ako lang, keri lang. Pero kasi kapag nawala ako, natatakot ako sa pwedeng kahitnatnan nung isang ’yon.

Masyadong honest.

Tae.

Baka maging villain backstory nga ako bigla talaga! Iba pa naman ’yung tao na ’yon! Mabait sa kung sa mabait… pero iba rin talaga magalit.

Isipin ko na lang na favor ko na rin ’to sa sangkatauhan. At least habang buhay ako, matino ’yang si Nikolai kahit papaano.

“I’ll be back around 10,” sabi niya.

Tumango ako. “Dito lang ako.” Nag-aaral.

Tumango rin siya. “I’m sorry.”

“Di mo naman kasalanan,” sagot ko. “Saka at least nakaka-focus ako sa pagrereview. Malay mo magtop ako sa BAR nito, ’di ba? Who you talaga sa ’kin ’yang SCA!”

Bahagya siyang natawa. “I have faith in you.”

Ngumisi ako. “Alam ko–kaya nga ginawa mo akong scholar dati, remember?”

Napa-ngiti siya na para bang nagreminisce siya bigla sa aming dalawa. In fairness… ang layo na rin talaga ng narating namin. Ito na siguro iyong parte na puro problema. Excited na akong makarating kami sa parte na kalmado na. Na masaya na kami. Na chill na lang kami.

Puta talaga.

Matapos lang ’to… aayain ko na si Nikolai na sa tabing-dagat na lang kami tumira kahit isang taon lang! Quota na ako sa stress ng mundong ’to! Saka na ako magpapaka-abogado at tutulong sa mga tao! Stressed na talaga ako!

“I remember,” sabi niya. Naka-tayo lang siya sa may pinto. Parang ayaw niyang umalis.

“Bakit mo pala ako ginawang scholar noon? Bored ka lang talaga? O baka crush mo na ako dati pa? Nagandahan ka sa akin? Love at first sight ba ito?”

Natawa siya. Nakaka-miss talaga iyong tunog ng tawa niya kahit na kanina lang ay narinig ko ’yon.

“We first met on my birthday, right?”

Medyo nanlaki ang mga mata ko. “Tanda mo?!”

“Of course.”

“Akala ko hindi!”

“I mean… I didn’t remember at first. My memory’s not that good.”

Umirap ako. “Baka forgettable lang talaga ako.”

Humalakhak siya. “Where’s the overflowing confidence, Ga? Self-pity doesn’t suit you.”

Medyo natigilan ako.

Naka-tira na ako sa condo niya.

Nagsabi na rin ako na mahal ko siya.

Hindi ko kailangang marinig na mahal niya ako.

Ramdam na ramdam na ramdam ko.

Pero hindi ko alam kung kami na ba ulit.

O baka hihintayin talaga namin iyong sa BAR ko.

“Why?” tanong niya nang matahimik ako ng ilang segundo.

“Curious lang… Alam ko naman na ako ang nagsabi na title muna bago label… Kaso… Nandito na ako sa condo mo. Ano ’yun? Naka-tira ako rito as a friend?”

Kumunot ang noo niya. “I think we’ve both established that we can never be just friends.”

“Grabe ka! Pwede naman! Bait-bait ko kaya!”

“Nah. We can’t be friends if I constantly have erection around you.”

Napaawang ang labi ko. “Grabe! Ang bastos ng bibig.”

Tumawa siya. “Learned from the best, Ga.” Umirap ako. Lumapit siya sa akin. “Why the sudden question?”

Nagkibit-balikat ako. “Curious nga lang. Kasi naka-tira ako rito… tapos tawag ka d’yan ng Ga. Bawal ma-curious, ha, Ferreira?”

Nag-iwas ako ng tingin dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin. Nung huling ganyan siya tumingin e bigla akong napa-luhod sa harapan niya.

“Do you want to be my girlfriend again, Jersey?”

“Saka na kapag lawyer na ako.”

“Can’t wait,” malambing na sabi niya. Napa-tingin ako sa kanya. Ngumiti siya. “You’ll pass the BAR. I’m definitely sure.”

Umirap ako. “Nakikita mo na ba ang future?”

“No, but I told you–I have faith in you,” sagot niya tapos ay binalot ako ng yakap. Naramdaman ko iyong halik niya sa tuktok ng ulo ko. “I know you’re bored here.”

Umiling ako. “Di naman masyado… At least nakaka-review ako…” sagot ko tapos ay niyakap ko na rin siya at saka sinandal iyong mukha ko sa katawan niya.

“Jersey.”

“Hmm?”

“I’m going to talk to my mom this week.”

Hindi ako sumagot.

Ayokong makielam sa kanila.

Kasi kahit ganyan iyong nanay ni Nikolai… kung ganoon nga siya… nanay niya pa rin ’yon. At mahal niya iyong nanay niya. Alam ko na mahirap sa kanya ’to kaya ayoko ng dumagdag pa.

“You told me you trust me to do the right thing… but I honestly don’t know if I can do the right thing, Jersey…”

Hinigpitan ko lang iyong yakap ko sa kanya.

“Even if she’s a monster… at the end of the day, she’s still my mom… She made sure that I got everything I need and everything I want… I don’t think I have the heart to just throw her under the bus…”

Naramdaman ko iyong pagbuntong-hininga niya.

“Will you hate me if I can’t?”

“Disappointed siguro… pero hindi naman hate.”

“Why does that sound worse?”

“Kasi kapag disappointed ka, ibig sabihin nag-expect ka? Ewan ko…” sabi ko tapos ay hinigpitan ko lalo ang yakap sa kanya–na para bang possible pa iyon. Tapos ay kumalas ako para makita niya iyong mga mata ko. “Basta nandito ako.”

Alam ko mahirap para sa kanya.

Pero hindi naman kailangan na sa kanya magmula.

Kung namatay si Darius, ibig sabihin ay under investigation na ang pamilya ni Nikolai… Alam ko na dadating din ang araw na lalabas lahat ng sikreto nila. Kasi wala namang sikreto na nananatiling sikreto. Isang araw, lalabas din ’yan.

“Eu te amo muito. Amo-te mais que a própria vida.”

Tumingkayad ako at hinalikan siya. “Alam ko meaning ng te amo. “

Napa-ngiti siya at hinalikan din ako. “Review well, my future lawyer.”

Ngumiti din ako at tumango. “Hintayin ko pag-uwi mo.”

“Is this how marriage with you will feel like?”

Nagkibit-balikat ako. “Papakasalan mo ba ako?”

“Definitely,” siguradong-sigurado na sagot niya. “After you pass the BAR, be on the lookout, Jersey. Proposal’s on the fucking way.”

Natawa ako. “Ni hindi man lang dadaan sa magjowa stage ulit?”

“Nah, we already did that. Let’s go straight to the real thing.”

“Sure na sure, ah.”

“You bet,” sabi niya tapos ay pinalibot ang mga kamay sa bewang ko. “I don’t really believe in prayers, but I prayed for someone like you.”

Umangat ang kilay ko. “Weh? Nagdasal ka na magka-jowa na sobrang ganda kagaya ko?”

Humalakhak siya. “God, I love you so much,” sabi niya matapos akong halikan. “But no… I prayed for someone who’ll listen to my whining and I don’t know… want to do the same shits that I like.”

“Gaya ng?”

“Staying in. Random road trips. Watching movies. Laughing about the most mundane of things.”

“Dami naman d’yan.”

“I know–but thankfully, it’s you.”

“Kasi… maganda ako?”

“No,” sabi niya habang naka-tingin sa mga mata ko. “Because you’re you. And thank you for being you.”

Napaawang iyong labi ko sa mga salitang lumabas sa bibig niya.

Kinagat ko iyong pang-ibabang labi ko.

Ngumiti.

“Maliit na bagay…” sabi ko bago ko naramdaman iyong labi niya sa labi ko. Hindi ko alam kung gaano kami katagal na ganoon, basta ang alam ko, naghahabol na ako ng hininga nang matapos kami.

“I really need to leave,” sabi niya habang malim ang paghinga.

Tumango ako habang sinu-suklay ang buhok niya. “Hintayin kita.”

---

Nagbilin pa ulit si Nikolai na ’wag ako magbubukas ng pinto. Bago kasi siya pumasok, tatawag muna sa akin ’yun para sure ako na siya talaga iyong nandoon. Tapos may code pa ’yan! Nasobrahan sa pagiging protective, e!

Bumalik ako sa pagrereview. Tapos na ako sa Poli and sa Crim. Nasa Commercial Law na ako at medyo nase-stress ako dahil admittedly, kahinaan ko ito. Lagi kasing nirerevise! Iyong mga napag-aralan ko e revised na! Anak ng tokwa! Panibagong aral!

Habang busy ako sa pagrereview ay nakita ko na tumawag sa akin si Steve. Medyo nag-alangan ako na sagutin iyon kasi… nakaka-guilty iyong huli naming pag-uusap. Nagsabi ako sa kanila na magli-leave ako. Umalis ako nung kailangang-kailangan nila ako dahil nawala si Darius. Pagkatapos nila akong bigyan ng trabaho…

Biglang ganoon.

Na-disappoint din talaga ako sa sarili ko.

Pero kailangan kong piliin si Nikolai.

“Hello,” sagot ko pagkatapos kong mag-ipon ng lakas ng loob.

“Jersey,” seryosong sabi niya. “Pwede ka ba maka-usap?”

“Tungkol saan?”

“May naiwan na file si Darius.”

Agad akong natigilan.

“Kailan ka pwede?”

Hindi ako naka-sagot.

“Jersey?” pag-uulit niya. “Alam ko nakaka-takot. Takot din ako. Pero, Jersey… Mas nakaka-takot kapag ’di ’to pinansin. Baka ’di na talaga ako maka-tulog sa gabi. Na alam ko ’to pero wala akong ginawa. Uusigin ako ng konsensya ko.”

Humigpit ang hawak ko sa cellphone.

“Pakiramdam ko dahil dito kaya nawala si Darius.”

Napa-hugot ako ng malalim na hininga.

Hindi siya nagsalita.

Ilang segundong tahimik lang.

“Kung ayaw mo, okay lang. Naiintindihan ko. Takot din ako. Sige, Jersey. Nagbaka sakali lang naman ako. Ingat ka palagi,” sabi niya bago pinatay ang tawag.

Hindi naman ako tumakbo… pero habul-habol ko ang hininga ko. Sinubukan kong mag-aral ulit… pero palaging bumabalik iyong isip ko sa pag-uusap namin.

Galing ako sa hirap.

Pero maayos na ako ngayon.

Pwede akong tumahimik na lang.

Pero tangina… kaya ba ng konsensya ko?

Hindi ko alam kung gaano ako katagal na naka-tingin sa cellphone ko bago ako naka-hanap ng lakas ng loob para kuhanin iyon at tawagan si Steve.

“Hi,” sabi ko nang kumatok ako sa condo ni Vito.

“Hey,” sagot niya.

Ngumiti ako. “Pwede bang dito muna ako?”

“Sure…” medyo na-weirduhan na sagot niya.

“Pwede ba na dito ko papuntahin iyong kaibigan ko?” tanong ko sa kanya. “Hindi kasi ako pwedeng lumabas pero hindi rin ako pwede mag-invite sa condo ni Nikolai,” paliwanag ko.

Sinabi ni Nikolai sa kanila na nandoon ako. Sinabi niya rin kung bakit, pero hindi sobrang detailed. Hindi talaga ma-kwento si Nikolai ng problema niya sa mga kaibigan niya. Medyo nakaka-lungkot lang… na kapag may problema sila, si Nikolai naka-rescue agad. Pero kapag siya ang may problema, wala siyang maka-usap.

Buti talaga nandito na ulit ako.

Baka mabaliw na ng tuluyan ’yon.

“Sure,” sagot niya ulit.

Tahimik akong naghintay doon hanggang sa dumating si Steve. Hindi naman chismoso si Vito–marami din siyang sariling issue niya kaya sure ako wala siyang pakielam sa gagawin ko rito. Dumating nga lang si Shanelle bigla kaya pumasok silang dalawa sa kwarto at naiwan ako sa sala.

“Nagbago isip mo?” tanong niya nang dumating siya.

“Gusto ko ring matulog sa gabi,” sagot ko. “Ano ba’ng nakita mo?”

Tumingin siya sa akin. Huminga nang malalim. At saka nagsimulang ipaliwanag iyong koneksyon ni Darius sa business ng pamilya ni Nikolai. Na kung paano nagsimula sa pagka-curious niya sa nawawalang pera nung nag-aayos siya ng tax case. Sa pagtatanung-tanong hanggang sa napagtagpi-tagpi niya na iyong kwento.

Tapos na-invest.

Hanggang sa lumalim na ang alam niya.

“Ano’ng gusto mong gawin ko?” direktang tanong ko sa kanya. “Kung ganyan naman pala… bakit hindi kayo magfile diretso ng kaso?”

Pagak na natawa siya. “Seryoso ka ba, Jersey? Tingin mo ganoon lang kadali ’yang sinasabi mo?”

“E ano’ng gagawin ko, Steve? Ni hindi pa nga ako abogado. Ano ba’ng ineexpect mo na gawin ko?”

Hindi ko alam kung bakit ako naiinis.

Kasi naniniwala ako.

Pero ano bang dapat kong gawin?

Sinabi ko na na na kay Nikolai ang tiwala ko.

Na gagawin niya iyong dapat.

Pero paano kung siya na mismo ang nagsabi na baka hindi niya magawa?

“Gusto mo ba magnakaw ako ng documents nila? Kasi maraming nakakalat sa condo—pero alam natin pareho na ’di mo rin magagamit ’yan kasi illegally obtained. Gusto mo ba maging star witness ako? Pero hindi ko naman personal knowledge kaya ano’ng silbi?” diretso kong sabi sa kanya.

Napaawang ang labi niya.

Tumayo siya.

“Di na dapat ako nagpunta,” sabi niya.

Kumuyom ang kamao ko. “Ano ba kasi ang gusto mong gawin ko?”

“Sabi mo dati kapag mulat ka, kasalanan na ang pumikit? Ano ’yan? Selective? Kapag kilala mo, feel free na pumikit? Kaka-disappoint naman kung ganyan, Je. Ewan ko sa ’yo,” sabi niya at nagsimulang maglakad palabas.

Para akong natulos sa kinatatayuan ko.

Tangina.

E ano’ng gagawin ko?!

Kung pwede lang matunaw iyong pinto sa sobrang pagtitig ko doon, siguro kanina pa iyon tunaw. Pagpasok na pagpasok ni Nikolai, agad akong napatayo.

“Jer—”

“Naka-usap mo na ba ’yung nanay mo, Nikolai?”

Napa-kurap siya. Nabigla. Dahil hanggang sa maaari, hindi ako nagtatanong. Siya lang ang nagkukusa na sabihin. “No… not yet.”

“Nikolai…” pagtawag ko sa pangalan niya habang nilalakasan ko ang loob ko. “Mahal kita, alam mo ’yan… Dahil mahal kita, ayoko na makita kang nagsisisi… Alam ko na kung tatahimik ka, magsisisi ka… Kasi mabait kang tao. Hindi ka papatahimikin ng konsensya mo kapag wala kang ginawa. Ayoko lang na mangyari sa ’yo ’yun.”

Hindi siya nakapagsalita.

“Hindi ako aalis. Nandito lang ako. Pero hindi na rin ako mananahimik. May opinyon ako. At sa tingin ko… kung tatahimik ka lang… kung tama nga iyong hinala natin…” Huminga ako nang malalim. “Ano’ng pinagkaiba natin sa kanila?”

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 47

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG47 Chapter 47

Tahimik kong binibilang ang bawat segundo habang hinihintay ko si Nikolai na magsalita. Hindi ko alam kung gaano katagal… pero naghintay ako. Gusto ko lang malaman kung ano ang nasa isip niya. Ayoko siyang madaliin kagaya nung ginawa ko dati. Alam ko na mali ako doon. Hindi ko na uulitin. Mahirap sa kanya ’to kaya kailangan kong maghintay.

Ano ba naman iyong maghintay ako?

Masyadong mabigat iyong hinihingi ko sa kanya.

“What… exactly do you want me to do?” dahan-dahan na tanong niya sa akin.

“Hindi ko rin alam…” Lumapit ako sa kanya. Hinawakan ang kamay niya. Gusto ko lang talaga na alam niya na kahit anuman ang mangyari, nandito lang ako. Hindi ako aalis. Hindi ako lalayo. Hindi ako tatakbo. “Ayoko lang na magbulag-bulagan ka… ako… tayo… na walang nangyayari kung meron nga talaga.”

“I know that. I just don’t know how I’d turn in my family.”

“Hindi pa naman natin sigurado,” pampalubag-loob ko sa kanya.

“And when we’re already certain?”

Napa-buntung-hininga ako. “Saka na natin isipin,” sagot ko na lang dahil sa totoo lang, parang sasabog na talaga iyong utak ko sa dami ng posibilidad.

Nagka-sundo kaming dalawa ni Nikolai na ’wag na munang pag-usapan iyon. Kumain kami ng dinner dalawa tapos ay nasa sofa kami. Nanonood kami ng kung anumang palabas sa Netflix pero wala naman kaming naiintindihan pareho. Basta naka-yakap lang siya sa akin at panay ang buntung-hininga.

Hanggang sa pagtulog niya ay ramdam ko iyong pagka-lito niya sa kung ano ang gagawin niya—na alam niya iyong dapat niyang gawin… pero at the end of the day, pamilya niya pa rin iyon.

Ano ba’ng mahirap intindihin doon?

Kinabukasan ay nagsabi si Nikolai sa akin na pupunta siya para kausapin ang nanay niya. Hindi ako mapa-kali. Sinubukan ko muling magreview pero parang sumasayaw ang bawat letra sa mga mata ko.

Gusto kong lumabas.

Gusto kong tumulong.

Pero mas mag-aalala lang si Nikolai kung aalis ako.

“Salamat,” sabi ko nang abutan ako ng kape ni Vito. Tipid na tumango lang siya sa akin. Naka-tingin ako sa kanya. Hindi ko alam kung paano sasabihin… kung saan magsisimula… Ayoko rin naman na magkwento talaga kasi pamilya ni Nikolai iyon at siya lang ang may karapatang magkwento nun—kahit pa sabihin na kaibigan niya ’tong kaharap ko.

“Tagal niyo ng magkakilala ni Nikolai, noh?”

Tumango siya. “More than 2 decades.”

“Paano siya nung bata?”

“Spoiled rotten,” sagot ni Vito. “He’s an only child, so his mom gives him literally everything. You know his mom donated buildings just to get him to graduate?”

Natawa ako. “Nasabi nga niya. In his defense daw, ilang beses siyang nagkasakit nun,” sabi ko. Pati ilang beses din daw siyang muntik ma-kidnap so marami talaga siyang na-miss na araw sa eskwela. Natatawa ako tuwing naisip ko kasi todo defend pa talaga siya.

“Right,” sabi ni Vito. “He used to always play under the rain.”

Napa-ngiti ako. Cute niya siguro tignan! Nung nakita ko pa naman mga pictures nila nung bata pa sila, ang cucute nilang magkakaibigan! Pwedeng model ng catalogue, e!

“Paano kayo naging friends?”

“Same school.”

“Iyon lang?”

“We were required to join a club back in high school and the cool thing back then was to join the basketball team, so we tried out.”

Napaawang ang labi ko. “Nagbabasketball si Nikolai?!”

Tumango si Vito. “Yeah… He didn’t tell you?”

Umiling ako. “Hindi! Grabe. Kinakahiya ba niya? ’Di ba siya magaling? Bano ba siya?”

Tumawa si Vito. “No, he’s actually pretty good. Sancho and I got in, but we weren’t that good, so we were always in Team B. Yago got in Team A, but lost interest half-way. Only Niko really stayed, but he stopped playing when he tore his ACL.”

Grabe… ang dami ko pa ring hindi alam kay Nikolai! Akala ko marami na akong alam, pero marami pa rin palang hindi.

Nagkwento pa si Vito tungkol sa mga kalokohan nila nung high school. Tawang-tawa ako kasi mga siraulo pala talaga sila. Siguro maraming suhulan na naganap dahil sa totoo lang, bakit hindi sila na-kickout sa mga kagaguhan nilang apat?

Hindi namin namalayan iyong oras kung hindi pa tumawag sa akin si Nikolai.

“Where are you?” agad na tanong niya nang sumagot ako.

“Vito,” sagot ko.

Rinig na rinig ko iyong buntung-hininga niya. “Thank god,” mahinang sabi niya. “I’m going there.”

Pinatay ko iyong tawag. Nakita ko na naka-tingin sa akin si Vito.

“If he gets mad at me, you better defend me,” sabi niya.

“Di naman magagalit ’yun!”

“Wanna bet?” tanong ni Vito pero bago pa man ako maka-sagot ay naka-rinig na kami ng sunud-sunod na katok sa pintuan. Umirap pa si Vito bago parang masama pa ang loob na bubuksan ang pintuan niya.

“Why yes, you’re welcome inside,” sarcastic na sabi ni Vito pero si Nikolai ay dumiretso lang sa akin. Bigla agad akong niyakap. ’Di na nahiya! Nandito pa naman si Vito!

“Okay ka lang ba?” bulong ko habang yakap ko siya.

“Not really,” sagot niya.

“Nagdinner ka na ba?”

“Not yet.”

“Walang pagkain sa condo… kuha na lang tayo dito,” sabi ko kasi may pagkain si Vito. Naka-simangot lang si Vito habang kinuha namin iyong pagkain sa ref niya. Dami-daming pagkain, e! Damot!

Pagbalik namin sa condo ay ininit ko iyong pagkain. Ramdam ko iyong tingin ni Nikolai sa likod ko. Hinintay ko na makakain siya. Alam ko naman na magku-kwento ’yan dahil sinasabi niya naman sa akin mga pwede niyang sabihin.

“Vito really has the worst taste in food,” sabi niya habang parang labag sa loob na kinakain. Tinikman ko. Okay naman! Feeling food critique talaga ’to!

“Order ba ko ng Jollibee?”

“No, it’s okay, Ga.”

“Reklamo ka, e.”

“Sorry.”

“Okay ka lang ba?”

“No.”

“Yakap, gusto mo?”

“Yes, please.”

Tumayo ako at pumunta sa likod niya tapos niyakap siya. Hinalikan ko rin iyong pisngi niya tapos ay bumalik ako sa pwesto ko.

“Jersey…” pagtawag niya sa pangalan ko. “I talked to my mom.”

Inabot ko iyong kamay niya at hinawakan nang mahigpit.

“Tell me what to do.”

“Sinabi ba niya?”

“Not at first…” mahinang sabi niya. “But I showed her all the documents and evidence I gathered from the CCTV. It was all there. There was nowhere left to hide.”

Hinigpitan ko ang hawak sa kamay niya.

“What do I do, Jersey?” mahinang tanong niya. “I have evidence… but I’m pretty certain they won’t hold up in court. I tried to look for witness, but no one was willing to speak… And it’s not like I could blame them. Look at what happened to Darius. They take life like it’s a fucking game.”

Nanatili kaming dalawang tahimik. Walang nagsasalita. Hindi alam kung ano ang gagawin. Ang hirap lumaban sa mga may kapangyarihan… Kasi sino ba naman kami? Kahit na mayaman si Nikolai… mas makapangyarihan iyong mga kalaban…

“Sa tingin ko kailangan nating kausapin si Kuya Jerry.”

“Kuya Jerry?”

Tumango ako. “Iyong guard ng tatay mo.”

“What? Why?”

“Kinausap niya ako dati, ’di ba? Binalaan niya ako tungkol sa pamilya mo. Sinabi niya sa akin na kung mahal ko ang buhay ko, dumikit lang ako palagi sa ’yo.”

“How sure are we that he’s not in on that? He’s always by my dad’s side.”

Tumango ako. “Precisely—alam niya lahat.”

“And who’s to say that he won’t screw us up?”

Nagkibit-balikat ako. “Kasi si Nikolai Ferreira ka. Kahit magka-baliktad man ang mundo, anak ka pa rin nila. Walang mangyayari sa ’yo,” sabi ko habang hinigpitan ang hawak sa kamay niya. Alam ko na natatakot na rin siya sa mga nangyayari. Kasi sino ba naman ang hindi matatakot?

“How about you?” tanong niya.

Pilit akong ngumiti. “Basta sa tabi mo lang ako?”

Umiling siya. “Let’s get married. Please. Be my wife. If you’re right, they should think twice before screwing with my wife.”

Napaawang ang labi ko. “Seryoso ka ba?”

Tumango siya. Nanlaki ang mga mata ko nang bigla siyang may ilabas na singsing mula sa bulsa niya—na para bang ready na siya anumang oras para magpropose!

“This is not the proposal I planned for us, Jersey… I planned to propose on the beach, with the sun setting before us… I’d get on my knee and ask you to be my wife…” sabi niya at bahagyang ngumiti. “But life’s unpredictable and I’m afraid of what’s about to come. So… if you will… let’s get married for now… and I promise you that I’ll propose properly soon and give you the wedding you want—”

“Okay.”

Napa-kurap siya. “Okay?”

Tumango ako. “Dun din naman tayo babagsak, ’di ba?”

Napaawang ang labi niya. “Are you serious?”

Umirap ako. “Ayaw mo ba?”

Mabilis siyang umiling. “No, of course not!” sabi niya at saka mabilis na inabot ang kamay ko. Kita ko iyong kaba sa mukha niya. “Are you sure?” muling tanong niya.

“Bakit? Ikaw ba ’di sure sa akin?”

“Jersey, I won’t get your name tattooed on my skin if I’m not sure,” mayabang na sabi niya.

Muli akong umirap. “E pinatakpan mo nga!”

“Fine,” naka-irap din na sagot niya. “When it’s all over, I’m gonna have your name tattooed again.”

“Weh? Seryoso?”

“Yeah. You choose where.”

“Kahit sa ano mo?”

Nagpanic iyong mukha niya. “Are you fucking insane?”

Tumawa ako nang malakas. Kanina lang ang serious namin tapos biglang ganito! Hindi ko talaga kami maintindihang dalawa! Tama nga si Nikolai—ako na ang sagot sa dasal niya dahil pareho kami ng trip dalawa!

“Fine, if you’re gonna have me have your name tattooed on my dick, you better let me have my full name tattooed on both sides of your boobs.”

“Fine. Basta full name ko itatattoo d’yan!”

Nagsmirk siya. “You have a lengthy name, but I trust my dick.”

Umirap ako. “Napaka-yabang talaga!”

“I remember you choking—”

“Nagpo-propose ka ba talaga o mag-uusap lang tayo ng kabastusan dito, ha, Nikolai Quentin Ferreira?”

Umirap siya. “Please don’t use my full name.”

“What? Ang ganda nga, e!”

Ang tagal naming nagdebate tungkol sa pangalan niya. Hanggang sa napagod kaming dalawa. Kinuha niya iyong kamay ko, tumingin sa mga mata ko, at saka ngumiti.

“So… we’ll do this?”

Tumango ako. “Sure na sure na ’to, ha? Walang divorce sa Pilipinas.”

Tumango siya. “No divorce, Jerusha Leigh. No anullmnet, either,” sabi niya. “You and me. Always.”

“Nikolai,” pagtawag ko.

“Yeah?”

“Mahal kita. Pakasal na tayo,” sabi ko bago lumaki ang ngiti sa mukha niya at isuot niya iyong singsing sa daliri ko.

---

Kinabukasan ay maaga kaming umalis para mag-ayos ng mga papeles para sa kasal namin. Gusto namin pareho ng church wedding pero medyo magulo pa talaga lahat, so keri na muna sa civil wedding. Saka mas bet ko magpakasal kapag pareho na kaming lawyer para Atty. and Atty. Ferreira. Pero agad kaming natigilan nang makita namin sa labas ng pintuan ng condo si Nick kasama si Kuya Jerry.

“Dad—”

“We have to talk,” sabi ni Nick. Napa-tingin siya sa akin. Tumingin ako nang diretso sa kanya. Gusto ko pa rin siyang sapakin dahil sa akin niya sinisi dati lahat nung nangyari! Tanda-tanda na, walang spine! Daig pa siya ng anak niya!

“About what?” tanong ni Nikolai habang hinihigpitan ang hawak sa kamay ko.

“About what you’re planning to do,” sagot niya. “Whatever it is, don’t.”

Humigpit lalo ang hawak niya sa akin. “It’s none of your business, Dad. “

Lumambot ang ekspresyon sa mukha ni Nick. Saglit akong naguluhan. “I know we have our differences, Nikolai, but you have to trust me on this.”

“Why even, Dad? You didn’t even bother telling me that there was nothing between you and Jersey and you knew that that drove me insane!” sigaw ni Nikolai. Ramdam na ramdam ko iyong galit niya sa higpit ng paghawak niya sa kamay ko. “So, why should I trust you now?”

“Because whatever you’re planning on doing… I already did that before. And I failed. You can’t beat your mother on her own game, Nikolai. I already tried.”

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 48

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG48 Chapter 48

Hindi ko alam kung ano ang unang gagawin ko. Gusto kong tumayo at sigawan at suntukin si Nick dahil sa lahat ng pinagdaanan ko dahil sa kanya… pero mas natuon iyong atensyon ko kay Nikolai sa tabi ko na mukhang mas lalong gumulo ang mundo.

Hinigpitan ko iyong hawak sa kamay niya.

Mas mahigpit—kung posible pa iyon.

Mahal na mahal niya iyong nanay niya… Alam na alam ko ’yon… Kaya hindi niya na kailangang sabihin pa kung gaano kahirap ’to. Na iyong tao na tiningala mo buong buhay mo… ganitong klaseng tao pala?

How do you even reconcile those facts?

That your hero turned out to be a monster?

“Can we talk?” tanong ni Nick. Saglit siyang tumingin sa akin na para bang sinasabi niya na gusto niya na silang dalawa lang ang mag-usap—na umalis ako. Ayos lang naman sa akin… ang mahalaga ay makapag-usap silang dalawa dahil higit sa lahat, pamilya pa rin naman nila ’to. Sila-sila pa rin ang kailangang mag-usap.

Pero mahigpit na hinawakan lang ni Nikolai ang kamay ko.

“Whatever you’ll tell me, you can say it in front of Jersey, too.”

“Niko—”

“I’m marrying her, Dad. She’s going to be my wife. So, if you want to talk to me about family, she’s going to be family, too, don’t worry,” medyo pabalang na sagot niya.

Nakita ko na nagpakawala ng malalim na hininga si Nick. Tumingin ako kay Kuya Jerry na naka-tayo lang sa tabi niya. Ang dami kong gustong tanungin sa kanya—dati pa ba niya alam? Siguro. Kaya niya ako binalaan dati. Pero kung ganoon na alam niya pero wala siyang sinasabi… ibig sabihin din ba may kasalanan din siya? Pero paano naman kaming maliliit na tao na hindi basta-basta pwedeng lumaban?

Si Nikolai, kahit hindi niya sabihin, malakas ang loob niya sa ganito kasi alam niya na kahit ano ang mangyari, anak pa rin siya ng nanay niya… Na protektado pa rin siya…

Ang unfair na hingin iyong ganong klaseng loob sa mga normal na tao.

“I understand,” he replied. “But I’d really rather talk to you first.”

“Why? Is it about Jersey?” tanong ni Nikolai. Bumaling saglit ang tingin sa akin ni Nick. Napaawang ang labi ko. Tungkol sa akin? Ano’ng kinalaman ko sa napaka-weird na business ng pamilya nila?

“About Jersey—” sabi ni Nick.

“What?” matalim na sagot ni Nikolai na para bang kung pwede lang ay ’wag na ’wag ng banggitin ng tatay niya ang pangalan ko.

“You got it all wrong, Nikolai,” sabi niya. Diretso akong tumingin sa kanya. Gusto ko ring malaman. Kasi sa buong pinagsamahan sa amin ni Nick, wala namang nangyari na kahit ano… Minsan nag-uusap kami. Nagtatanong siya sa pangarap ko at gustong marating. Mas madalas na tahimik lang kaming pareho. Naisip ko lang na gusto niya ng kasama.

Pero ngayon?

Parang ang daming lihim ng pamilya nila.

“Jersey—” sabi niya at natigilan dahil sa paraan ng pagtingin sa kanya ni Nikolai nang sabihin niya ang pangalan ko. “She’s not my mistress, Niko. I don’t have a mistress.”

Agad na kumunot ang noo ni Nikolai. “What?”

Alam ko na walang namamagitan sa amin ni Nick dahil nandoon ako mismo—pero sinabi sa akin ni Nikolai dati na maraming kabit ang tatay niya. Kaya nga galit na galit siya dito. Kaya nga isang tawag lang ay sumasagot siya agad dahil sa takot niya na baka kapag na-disappoint ’to ay bigla na lang silang iwan… Na ayaw niyang mangyari dahil alam niya na mahal ng nanay niya ang tatay niya.

“Those… girls. They’re too young for me, Nikolai. I just wanted to help them. In the way I know how.”

Ramdam na ramdam ko iyong bigat ng paghinga ni Nikolai.

“I tried giving anonymous donations, but your mom—she’s always in my business. She hates me interfering in the family business. She knows how much I hate it.”

“Just… tell it to me straight, dad. I’ve had enough of the secrets in this family,” mahina, pero seryosong sabi niya. Ramdam ko iyong pagod ni Nikolai. Na wala naman siyang ginawa, pero parang siya iyong nagdadala ng guilt…

“Her mom,” sabi ni Nick sabay tingin sa akin nang saglit. “She was one of those girls.”

Sumikip iyong dibdib ko.

Alam ko naman.

Pero bakit parang kasalanan ni Mama?

Feeling niya ba kung may choice, pipiliin iyong ganong buhay? Feeling niya ba masaya? Na tipong akala ng mga tao, may presyo iyong pagka-tao mo? Na tinatanong ka kung magkano isang gabi?

“I was there when Yael—”

“Yael? Tito Yael?”

Tumingin ako kay Nikolai. Sino si Yael? Siya ba iyong tatay ko?

“For years, I didn’t know. I just thought that some people are unfairly rich—just like your mom. But when Jersey’s mom confronted Yael and told him that she didn’t have the abortion as planned, that was when I stared to ask around…” tahimik na sabi niya, pero parang sigaw iyong bawat salitang lumalabas sa bibig niya. “I felt stupid, Niko. I didn’t even ask why she was sponsoring all those pageants. Do you have any idea how much those rich and lonely men will pay for a night with a beauty pageant contestant?”

“Nasaan na si Mama?”

Sabi nila Tita, sumama si Mama sa kung sinuman na lalaki.

Inisip ko na lang na patay na siya.

Iniwan akong mag-isa.

“Alam mo ba kung nasaan ang Mama ko?”

Ni hindi sumagot si Nick.

Pero iyong mga mata niya…

Para akong masusuka.

“Niko, your mother didn’t want us to know about this business. She just wanted you to live a normal—”

“Where is her mom, Dad?”

Nag-iwas siya ng tingin.

“She threatened Yael that she’ll kill herself if Yael didn’t recognize—”

Agad akong tumayo at lumabas. Hindi ko na kayang makinig. Parang umiikot iyong buong mundo ko.

Diretso akong lumakad palabas. Ni hindi ko alam kung saan ako pupunta. Gusto ko lang maka-layo. Gusto kong huminga. Parang isang malaking joke iyong buhay ko. Na kaya pala ganoon—na kaya pala parang candy lang kung magbigay siya ng pera sa akin.

“Jersey.”

Panay ang paghinga ko nang malalim. Lumingon ako kay Kuya Jerry. Inaabutan niya ako ng panyo. Napa-hawak ako sa mukha ko. Tangina, umiiyak ako?! Bakit ko iniiyakan iyong nanay ko na buong buhay pina-mukha sa akin na dapat magpasalamat ako kung bakit hindi niya ako—

Fuck.

Gusto pala ng tatay ko na ipalaglag ako.

Tangina.

’Di ba pwede na BAR exam lang ang problema ko?!

“Totoo ba lahat ’yon?” diretsong tanong ko. Gusto kong maniwala… kasi bakit sila mag-iimbento ng ganoong kwento?

Simpleng tumango lang si Kuya Jerry.

“Dapat lumayo ka na nung may pagkakataon ka pa.”

“So, kasalanan ko pa?!”

Agad siyang umiling. “Jersey, nag-aaral ka pa. Kapag nagtrabaho ka na, malalaman mo lahat—kung gaano ka-corrupt ang mga tao. Kung nagugulat ka na sa nangyayari sa pamilya ni Nikolai, paano pa sa iba?”

Umawang ang labi ko. “So, kailangan ko ba’ng inormalize sa isip ko ’yung ganito, Kuya Jerry? Normal lang ba ’yung ganon? Shit. Kaya ba nasa iisang floor lang palagi dati? Nandoon pa iyong… iyong mga ginagawa nila?”

Tipid siyang tumango.

Shit.

Pareho ba kami ni Nikolai? Ni Nick? Kasi nagtaka rin ako… pero hindi ko rin pinansin. Hindi ko na masyadong inisip. Kasi bakit ko ba iisipin? Pumunta ako roon para makita si Nick. Para tuloy ang sustento. Puta naman.

“Ano’ng… gagawin ko?” mahinang tanong ko.

Umiling siya. “Wala.”

Napaawang ang labi ko. “Wala?”

“Maraming pangalan at pamilya ang dawit dito, Jersey. ’Wag na kayong sumali ni Nikolai. Mapapahamak lang kayo.”

Hindi ako sumagot.

Hindi ko yata kayang manahimik.

“Baka magaya ka sa kaibigan mo—”

“Si Darius?” mabilis kong tanong. “Iyong… nanay ba ni Nikolai—?”

Hindi sumagot si Kuya Jerry. Parang sasabog iyong ulo ko sa dami ng narinig ko. Sabay naming narinig iyong pagsara ng pinto. Si Nikolai. Mabilis akong naglakad papunta sa kanya, pero bago pa man ako maka-layo, malinaw na narinig ko ang pagpapaalala sa akin ni Kuya Jerry na ’wag na kaming sumali ni Nikolai…

Agad na lumapit sa akin si Nikolai. Kinabig ako at niyakap ng mahigpit.

“Let’s just elope, Jersey. I don’t want to do with any of this anymore.”

Tahimik akong tumango.

Ayoko na rin.

Gusto ko lang namang maging abogado.

Gusto ko lang maging asawa ni Nikolai.

Bawal ba?

“Ano’ng sabi ng Papa mo?”

“He told me—us—to stay away.”

“Ganon na lang?”

Ang daming buhay. Inosenteng buhay. Paano kami matatahimik ni Nikolai gayong alam namin iyong ganito? Magbubulag-bulagan na lang kami?

“I don’t want this, too… but they’re right, Jersey. What can we even do? We can’t testify—we don’t know any of the dealings personally. None of what we know are admissible in court. We’re of no use.”

Tahimik akong tumango.

Tama naman siya.

Pero ang hirap na alam mo na wala kang pwedeng gawin kahit gusto mo namang tumulong.

---

Tahimik kami magdamag. Ramdam ko kung paano pareho kaming kinakain ng konsensya namin.

Sinubukan kong mag-aral, pero walang pumapasok sa isip ko. Naramdaman kong tumabi si Nikolai sa akin.

“Walang puma-pasok sa isip ko…” sabi ko sa kanya.

“You want some distraction?” tanong niya.

Tumango ako habang naka-sandal sa balikat niya. “Please…”

“Do you… want to hear about your dad?”

Umiling ako. “Lumaki naman akong wala siya. ’Di ko siya kailangan ngayon.”

Hindi ko pa rin alam kung kanino talaga ako magagalit. Nakakaawa iyong nanay ko na nagmamakaawa sa kanya. Pero kasalanan din ba ng tatay ko? Kung naging malinaw naman siya in the first place na ayaw niya sa akin?

“Okay,” sabi niya. “But… how about your siblings?”

Agad akong napa-tingin sa kanya. “May kapatid ako?”

“Oh, I think you have lots.”

Napaawang ang labi ko. “Oh, my god. Malandi iyong tatay ko.”

Napaawang din ang labi ni Nikolai bago siya natawa. Parang ngayon ko lang siya ulit narinig na tumawa kahit sigurado ako na narinig ko siyang tumawa kahapon. Para kasing ang bigat na ng mga pangyayari. Gusto ko lang sumaya. Kahit sandali lang gaya nito.

“I think you’ll like this particular sibling, but I understand if you don’t want to hear about this yet,” sabi niya. Hinalikan niya iyong gilid ng ulo ko.

Niyakap ko siya. “Nikolai…” pagtawag ko sa kanya.

“Hmm?”

“Kapag ayaw nila sa akin… nandito ka pa rin naman, ’di ba?”

“For better or for worse, I promise.”

Tumango ako. “Thank you.”

“Anytime,” sagot niya at niyakap ako nang mas mahigpit.

“Gusto mo bang pag-usapan ulit natin iyong sa pamilya mo?”

Umiling siya. “No. Focus on reviewing. We’ve had enough of the family crazy today,” sabi niya at bahagya akong natawa. “Just focus on getting that title, okay?”

Tumango ako. “Iyong sa kasal?”

“Maybe we should just focus on that.”

“Wala talaga tayong gagawin…” mahinang bulong ko.

“They’re investigating my family. What we’ll do is cooperate.” Napa-tingin ako sa kanya. “We’ll do as they ask… we’ll stay quiet… and if they need anything, we’ll do our best.”

“Iyong Mama mo?”

“She’s not a child—she knowingly did all that,” matigas na sabi niya, pero ramdam ko iyong hirap sa boses niya. Hinigpitan niyang muli ang yakap sa akin. “Can I sleep here while you review? I promise I won’t snore.”

Natawa ako saglit. Humiga siya sa mga binti ko habang tahimik kong sinu-suklay iyong buhok niya. Mabilis lang siyang naka-tulog. Nakaka-pagod talaga… Naalala ko iyong unang beses na nagsleep over kami para patunayan niya na hindi siya humi-hilik. Bawal ba na bumalik na lang sa panahon na ’yon?

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 49

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG49 Chapter 49

Sobrang tahimik ni Nikolai… Madalas na nakikita ko siya na parang sobrang lalim ng iniisip. Alam ko na gusto niyang may gawin kami—gusto ko rin naman ’yon… pero tama silang lahat, e. Wala naman kaming pwedeng gawin. Hindi kami pwedeng maging testigo kasi ano ba ang alam namin? Hindi namin pwedeng ibigay iyong mga dokumento kasi alam namin na hindi naman admissible sa korte ’yan dahil kinuha lang ni Nikolai nang walang paalam.

Ang daming kailangang sundin sa batas.

Minsan… tangina lang, ’di ba?

Parang mas pabor pa sa mga puro kagaguhan lang ang ginagawa.

“Jersey.” Agad akong napa-tingin nang tawagin niya ang pangalan ko. “I’ve been thinking…”

Hindi ako nagsalita at naghintay lang sa susunod niyang sasabihin. Sobrang kinakabahan ako kasi kung anuman ’yang sasabihin niya, alam ko na ilang araw niya nang pinag-iisipan ’yan.

“You know that if I could, I’d give you the world, right?”

Agad na kumunot ang noo ko.

“I want to give you the best things in life because you deserve it… but also, to do that, I’d have to use the privilege my parents afforded me…”

Napaawang ang labi ko. Agad kong hinawakan iyong kamay niya. Hinigpitan ko ang hawak ko doon.

“Nikolai, laking hirap ako, okay?”

“I know, and I’d do anything so that you won’t experience that ever again.”

Tipid akong ngumiti. “Alam ko,” sabi ko sa kanya. “Pero hindi ko naman kailangan ’yung sobrang yaman. Basta may matutulugan tayo saka hindi iyong tipo na problema natin kung may kakainin ba tayo bukas… okay lang ako, promise.”

Hindi siya nagsalita.

“It’s not like we’ll be impoverished, Jersey,” sabi niya. “I still have some investments and some businesses with my friends,” dugtong niya. “We’ll be fine… but I won’t be able to give you the life that I want to offer you.”

Hinawakan ko iyong dalawang kamay niya at ngumiti sa kanya. “It’s the thought that counts?” pabiro kong sabi sa kanya, pero mukhang problemado pa rin siya. Isinara ko iyong reviewer ko at huminga nang malalim. “Promise, okay lang ako. Saka kung anuman mangyari, pwede naman tayong magtrabaho. Magkasama naman tayo, so magiging okay lang tayo.”

Unless haharangin kami ng nanay niya at ipapa-blacklist sa mga kumpanya—which I doubt gagawin niya kasi at the end of the day, obvious naman na mahal na mahal niya iyong anak niya.

“Are you sure?”

Tumango ako. “Sure na sure,” sagot ko. “So… mag-eempake na ba ako ng gamit?”

Kumunot ang noo niya. “Why?”

“Kasi… mahal ’yung condo na ’to?”

Napaawang ang labi niya at parang natawa siya. “Ga… we can still afford to live here. I didn’t say that we’re flirting with poverty line.”

“E kasi kung makapag-emote ka naman akala mo bente na lang laman ng bank account mo, e!”

Napa-iling siya habang natatawa sa akin. “I was talking about my trust fund. And I figured that you, being my future wife, has a say on whether I should give it up or not.”

Napaawang ang labi ko. “Alam mo, gusto kong malaman kung magkano… but ’wag na lang kasi baka manghinayang ako.”

Natawa siya. “Yeah, it’s better if you don’t know.”

Sumimangot ako. “Mas lalo lang akong na-curious!”

“Nah.”

“Clue!”

Umiling siya. “Better if you don’t know, Ga.”

“Grabe! Nasa hundred millions ba ’yan?” tanong ko sa kanya pero nagkibit-balikat lang siya. Ginulo ko lang siya nang ginulo hanggang sa pareho kaming magutom at kumain na kami ng lunch.

---

Naging normal iyong mga sumunod na araw. Magkasama lang kami ni Nikolai sa condo—wala namang nagbago sa ‘lifestyle’ naming dalawa. May kini-kita pa rin naman nga kasi siya sa mga business niya, although sabi niya sa akin kung magiging teknikal daw kaming dalawa, lahat talaga ng meron siya ay galing sa family niya. Pero saka na raw namin isipin iyon. Ayaw niya talaga na magutom ako. Sanay naman ako sa skyflakes lang!

“Aalis ka?” tanong ko nang makita ko na naka-ayos siya.

“Yes,” sagot niya.

“Pwedeng malaman kung saan?”

“I’m going to meet with my dad.” Medyo nanlaki ang mga mata ko. “It’s just that he already knows who the—” sabi niya at natigilan. Halata naman na medyo in denial pa rin siya. Hindi naman nga kasi ganoong kadali tanggapin na iyong nanay na akala mo e sobrang bait e demonyo pala talaga. “I’ll just coordinate with him.”

“Para sa?”

“Financial help. I don’t know. I just wanna help in whatever way I can,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. “What do you think?”

Kumunot ang noo ko. “Bakit ako?”

“Because…” Nagbuntung-hininga siya. “Your mom’s one of those—” Natigilan muli siya. “I can do nothing about that anymore… but I can help now. Financially. Is there any other way I can help?”

“Nikolai, wala ka namang kasalanan ’dun—”

“I know, but I still feel really guilty. I can’t do anything legally because law is fucked up—it’s fucking flawed and easy to bend—and I can’t do anything about it… but I can do this. At least I can do this.”

Napa-buntung-hininga rin ako at tumango. Tama siya. Kung siguro hindi ka nag-aaral ng batas, nakaka-intimidate… pero kapag alam mo iyong batas? Makikita mo lahat ng butas. Kung wala kang matibay na paninindigan, ang dali-dali baliin ng batas.

Kaya siguro ang daming corrupt.

Mga nabulag sa pera.

“Okay,” sabi ko. “Pero hindi mo naman din sila kilala lahat, so baka kung saan lang din mapunta iyong pera… Mas maganda siguro kung may anonymous na scholarship na lang? O kung matanda na sila, mga program para maka-tulong sa business nila o kung anuman ang pinagkakaabalahan nila?”

Tumango lang siya. “Thank you, Ga.”

Ngumiti ako. “Hintayin ba kita sa dinner?”

“Yes. I’ll be back before dinner,” sabi niya bago hinalikan iyong pisngi ko bago lumabas.

Grabe din talaga iyong kapangyarihan ng konsensya… Hindi talaga tinigilan si Nikolai, e. Kahit na alam namin pareho na wala siyang magagawa legally, humanap siya ng ibang paraan.

---

Nang mga sumunod na araw ay naging busy si Nikolai para ayusin iyong sa pagtulong niya sa mga pamilyang naiwan. Katulong niya iyong tatay niya, pero hindi namin pinag-uusapan. Ayoko rin namang pag-usapan. Kapag kasi naiisip ko si Nick ay naaalala ko iyong ilang taon na nasayang dahil naghiwalay kami ni Nikolai.

Hindi ako dapat ma-badtrip ngayon.

Kailangan kong magfocus sa BAR.

After nun, kahit pa badtrip ako araw-araw, keri lang.

“Nikolai,” pagtawag ko habang naka-upo siya sa couch. May laptop sa lap niya—sana naging laptop na lang ako. Lecheng BAR ’to! Wala ng sexy time masyado! Hirap maging adult!

“Yes?” sagot niya habang naka-focus pa rin ang mata doon sa spreadsheet sa harap niya. Ang daming numbers at medyo nahilo ako. Talagang seryoso siya doon sa sinabi niya na tutulong siya—accounted lahat ng pera kung saan mapupunta. Sabi niya ilalagay niya sa irrevocable trust para diretso lang iyong daloy ng pera sa beneficiaries.

“BAR ko na sa linggo.”

“I know.”

Napa-simangot ako.

Grabe.

Iyon lang ’yon?

Ayoko namang mag-inarte dahil alam ko naman na importante iyong ginagawa niya. Malaking bagay kaya ’yon. Kahit gago si Nick, hindi ko itatanggi na sobrang laking tulong nung mga binigay niya sa aking pera… Kahit pa sabihin na dahil lang iyon sa konsensya niya, nalamnan pa rin iyong tiyan ko sa bigay niya.

Naranasan ko pa rin iyong magandang buhay kahit papaano.

Malay ko ba kung ano magiging buhay ko kung buhay pa si Mama?

O kung tanggap ako ng tatay ko?

Ewan.

Nagfocus na lang ako sa pagrereview ulit. Medyo tinatamad na ako dahil parang kabisado ko na lahat ng salita dahil ilang beses ko nang nabasa iyon. Natatakot ako na baka masobrahan ako sa review at ang mangyari sa akin ay ma-mental block ako sa mismong exam! May ganoon kaya?

Buong Thursday ay nag-aral ako tapos nung Friday ay nanood lang ako ng Grey’s Anatomy. Kabisado ko na kasi talaga iyong syllabus na nilabas ng Supreme Court! Mas kinakabahan pa ako na masobrahan sa laman iyong utak ko kaya tumigil na ako sa pag-aaral.

Kasalukuyan akong naglalaway kay Jackson Avery nang mapa-tingin ako sa pinto. Nakita ko si Nikolai na naka-sandal doon.

“Bakit?” tanong ko sa kanya habang binabalik iyong atensyon sa TV.

“Ga.”

“Oh?”

Tsk.

Parang gago bakit ba ako nagtatampo na wala man lang pa-dinner bago ako mag BAR exam?! Hindi naman sa nanunumbat pero nung BAR exam niya e todo asikaso ako sa kanya! Kahit milktea man lang sana! Nakaka-loka siya!

Huminga ako nang malalim habang binabalik iyong good vibes sa blue eyes ni Dr. Avery. Kalma ka lang, Jersey. Para kang gago kung magtatampo ka sa ganyan e gumagawa ng mabuting gawa iyong future asawa mo.

“Ga…” sabi niya sa mas malambing na boses.

“Ano nga?”

“I have some food delivered.”

“Okay,” sabi ko. “Kain ka na.”

“Let’s eat.”

“Busog pa ako,” sabi ko sabay pakita sa kanya nung isang malaking bag ng chichirya na kanina ko pa kinakain. Talagang yolo lang ako today. Sana hindi ako karmahin sa mismong exam!

“Dessert, then?”

“Tapusin ko lang ’tong episode na ’to.”

Pero imbes na kumain na ay naupo si Nikolai sa tabi ko. “Jersey…” parang tanga na sabi niya habang niyayakap ako at saka sinandal iyong ulo niya sa balikat ko. “Let’s eat.”

“Mauna ka na. Sunod ako after nito,” sabi ko habang titig na titig iyong mga mata ko nung naghubad ng scrubs si Dr. Avery.

“My abs look better than his, Ga.”

“Oo na.”

“Ga…” parang shunga na sabi niya.

Tumingin ako sa kanya. “Bakit ba?”

“Are you mad?”

“Hindi, ah. Kung gutom ka na, mauna ka na. Susunod ako, promise.”

Pero hindi siya sumagot at tumingin lang sa akin. Napa-irap ako habang pino-pause iyong palabas. Tumayo na ako at saka lumabas. May pamilyar na Jollibee chicken joy bucket doon at platter ng spaghetti. Natigilan ako nang makita ko na may cut out letters na naka-dikit sa pader na ‘Good luck on your BAR!’ Tapos may transparent na bag na may lamang mga kung anu-ano.

Napa-tingin ako sa kanya.

Napa-kurap.

“Paano—”

“It was easy. I’ve been preparing this the whole afternoon—I wasn’t even quiet! I even dropped some utensils to make noise, but I was ignored! You didn’t even notice. You were busy watching that Dr. Avery.”

Natawa ako. “Nagseselos ka ba sa character sa palabas?”

Umirap siya. “Well, you should see how you drool over him.”

Natawa ulit ako saka napa-yakap sa kanya. “Sorry na… Nagtampo ako akala ko nalimutan mo na na BAR ko…”

Yumakap din siya sa akin. “How could I?”

“Busy ka, e… Gets ko naman.”

“I know, but I’ll never forget about your BAR,” sabi niya sa akin. “I already planned what you’ll eat for the next 4 Sundays plus I already got the stocks for your BAR kit. Also asked around for last minute BAR tips for you.”

Hinigpitan ko iyong yakap ko sa kanya. Ang arte-arte ko e nagpa-plano naman pala siya para sa akin!

“I’ll be waiting outside Gate 2 every Sunday after your exam.”

“Okay…”

“I’ll have dinner waiting for you here in the condo after every exam.”

Ngumiti ako. “Thank you. Sa tingin mo ba babagsak ako?”

“No,” sabi niya. “I topped the BAR, Jersey. Nothing’s impossible.”

Tumingin ako sa kanya at sumimangot. “Deserve mong magtop sa BAR, okay? Matalino ka. Nagtop ka kahit sobrang gulo nating dalawa dati. Hindi ka bobo, okay? Tatampalin ko na ’yang si Vito kapag nag-imply ulit siya na hindi ka matalino. Okay?” sabi ko habang seryosong naka-tingin sa kanya.

Unti-unti siyang napa-ngiti at tumango. Hinalikan niya ako sa labi. “Do you need anything else?”

Umiling ako. “Kain na tayo,” sabi ko habang napapa-iling na lang kasi bakit ko ba dinoubt si Nikolai Quentin Ferreira?

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 50

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG50 Chapter 50

“Wala ka bang final tips d’yan?”

“You got this,” sabi niya habang naka-upo pa rin kami sa loob ng sasakyan niya. Maaga kaming dumating dito kasi sabi niya baka raw ma-traffic kami. Hindi rin kami lumalabas kasi alam ko na ayaw ni Nikolai na nasa open space lang kami kasi malay ba namin sa trip ng mga ka-business ng nanay niya? Kaya dito lang kami sa loob ng bullet-proof niyang sasakyan.

“Wag mo akong tanungin about sa exam mamaya, okay? Unless gusto mong umiyak ako.”

“Why would you cry?”

“Baka wala akong masagot kasi.”

Natawa siya. “You’ll be fine.”

“E paano nga kasi kung hindi?”

“You have eidetic memory, Jersey. Just quote the answers directly from the book. You’ll be fine.”

Umirap ako. “Analyzation kasi ’to. Hindi naman ’to identification o enumeration.”

“I know, but the situations are based on cases released by the Supreme Court. You read the assigned cases. You’ll be fine.”

Huminga ako nang malalim. “Basta ’wag mo pa rin akong tanungin after.”

“Okay.”

“Gusto ko naka-ready na iyong pagkain pagbalik natin sa condo.”

“Noted. Anything else?”

“Sexy time later.”

Natawa siya. “What?”

Umirap ako. “Basta. Syempre pagod na ako sa exam pero for sure hindi ako makaka-tulog kaka-isip kung tama ba iyong sagot ko. Pero kailangan kong magpa-hinga.”

“So… basically you’re asking me to fuck you to sleep?”

Nagkibit-balikat ako. “Kung d’yan ka masaya, sure why not?”

Natawa ulit siya. “Oh, okay. I wasn’t informed that I was the one asking.”

Umirap ako. “Kinakabahan ako!”

Kinuha niya iyong kamay ko at hinawakan nang mahigpit. “Take a deep breath and try to relax if you can. You’ve been preparing for this since day 1. It’s normal to be nervous. But you did your part. You’re ready.”

Tumingin ako sa kanya. “Sure ka?”

Ngumiti siya at tumango. “Pretty sure that months from now, I’ll be calling you Atty. Lorenzo.”

Ngumiti din ako at saka hinalikan siya bago nagpaalam dahil bukas na iyong gate at kailangan ko nang pumasok.

---

Para akong robot buong buwan dahil nagrereview lang ako palagi. Ayoko nang umulit ng BAR! Sobrang nakaka-stress! One take lang dapat! Jusko!

“Ready?” tanong ni Nikolai.

Tumango ako. Sobrang consistent ni Gago. Siya gumi-gising sa akin tapos paggising ko, naka-ready na iyong breakfast ko—given na inorder niya lang naman at saka sinalang sa microwave, keri lang kasi nga effort pa rin niya ’yun, noh! Tapos naka-ready na rin iyong bag ko. After exam, naka-abang talaga siya sa akin sa labas ng Gate 2 at may hawak siyang milktea para sa akin. Hindi niya ako tinatanong tungkol sa exam. Uuwi lang kami sa condo, kakain, manonood ng Grey’s Anatomy tapos papatulugin niya na ako.

“Last na ’to.”

“There will be a lot for people later, Jersey.”

“Oo nga, e… Kita na lang tayo sa coffee shop?”

Umiling siya. “No. I’ll wait for you outside the gate. I’ll be the one holding flowers and smiling at you.”

Hindi ko mapigilang mapa-ngiti. “Wag mong masyadong galingan at baka may magka-crush sa ’yo na law student.”

Tumawa siya. “Well, there’s nothing I can do about that.”

Umirap ako. “Hahanap ka pa ng law student, e ako pa nga lang hindi mo na kaya.”

Humalakhak siya. “I love the confidence.”

“Sino unang nakaka-tulog sa atin?” tanong ko at sasagot sana siya, pero inunahan ko. “Maliban ngayong BAR month kasi unfair! Buong araw akong nag-exam.”

Tumawa siya. “Yeah, not me.”

“Ikaw unang nakaka-tulog.”

“I’m definitely sure that it’s not me.”

“Hindi rin ako.”

“I know it’s you because I watch you snore.”

“Hindi nga ako humihilik!”

Tinawanan lang ako ni Nikolai hanggang sa kailanganin ko nang pumasok para sa last exam. Remedial at saka Ethics. Kaya ko ’to. Procedure naman iyong remedial. Technical. Keri ’to.

Binasa ko nang isang beses iyong mga sagot ko sa Ethics bago ko pinasa iyon. Hindi ko alam kung kakabahan ba ako na isa ako sa mga naunang magpasa… pero sure naman ako sa mga sagot ko! Nagcite din naman ako ng canons. Maayos naman iyong penmanship ko. Ewan. Bahala na. I did my best! Sana lang mabait iyong examiner na magchecheck ng exam ko!

Paglabas ko pa lang ng room ay rinig na rinig ko na iyong sigaw ng mga tao sa labas. Agad akong napa-sandal. Parang doon lang nagsink in sa akin na shet… tapos na.

Tapos na.

Iyong pinaghandaan ko mula unang araw ko sa law school…

Tapos na.

Shet.

Ang bilis ng panahon.

Parang kahapon e pumunta lang kami ni Nikolai sa probinsya para kuhanin iyong mga school documents ko para makapag-enroll ako… Tapos ngayon, ito na. Tapos na.

Kung siraulo pa rin ako gaya ng dati, talagang pupunta ako sa probinsya at ipapa-tarp ko kapag lawyer na ako. Mamatay sila sa inggit. Pero sa dami ng nangyari sa buhay ko? Gusto ko lang ng matahimik na buhay kasama si Nikolai. Iyon lang talaga. Wala ng iba.

Tangina.

Maturity.

Nakaka-iyak naman.

Pumunta muna ako sa CR at naghilamos at nagsuklay. Huminga nang malalim dahil feeling ko maiiyak ako. Parang nabunutan ako ng malaking tinik sa dibdib ko. Tapos na iyong BAR! Tapos na! Jusko! Ilang buwan kong dinadala ’to! Sa dami ng nangyari sa amin ni Nikolai akala ko e babagsak na lang talaga ako rito.

Pero tapos na.

Kailangan na lang maghintay ng resulta.

Papalakas nang papalakas iyong sigawan ng mga tao at iyong tunog ng drums mula sa labas. Iba-ibang chant ng mga school iyong naririnig ko. Karamihan mga school lang din dito sa Maynila… Iyong mga malalaking school na may budget…

Kahit pa sabihin mo na nasa estudyante ’yan? Iba pa rin talaga iyong may pera ka. Kaya mong mag-aral sa mamahaling eskwela na todo support. Nung nag-aaral pa ako sa SCA, grabe talaga iyong support niya sa mga Barrista—lahat ng materials, reviewer, at kung anu-ano pa. Sa school ko ngayon? Alam ko naman na ginagawa nila iyong best nila, pero iba pa rin iyong sa SCA.

Kaya ’di talaga totoo iyong nadadaan sa sipag lahat.

Iba talaga advantage ng pera.

“Congrats,” naka-ngiting sabi ni Nikolai nang makita niya ako. Kahit masikip ay agad akong lumapit sa kanya. Hindi ako nagsalita at basta niyakap ko siya.

Parang… doon lang ako naka-hinga nang maluwag.

Nandito na siya.

Pwede na akong magrelax.

“Tired?”

“Sobra.”

“Well, can you walk?”

“Kapag ba sinabi kong hindi, bubuhatin mo ako?”

“In another situation, sure, but not right now,” sabi niya dahil ang dami nga talagang tao. Hinalikan ko na lang siya sa pisngi at nagpasalamat ulit. Nakita ko iyong ibang mga estudyante na naka-tingin sa amin. ’Di ko na sila pinansin. Naiintindihan ko naman iyong tingin nila—kaso maghanap sila ng sa kanila. Akin na ’to.

Nagpasalamat ako sa mga nagcongratulate sa akin habang naglalakad kami ni Nikolai. ’Di ko naman sila kilala, pero alam mo ’yun? Feel na feel mo iyong sincerity nila. Na masaya sila para sa akin, para sa amin. Kasi kahit ako rin naman—deserve ng lahat ng law student na gumagapang na maging abogado. ’Di biro lahat ng pinagdaanan namin, noh! Mula sa mga nakaka-stress na recit hanggang sa mga nakaka-tangina na exam. Deserve lahat maging abogado!

“Hulaan ko, Jollibee pagkain sa condo?”

Ang lakas ng tawa ni Nikolai. “Why’d you say that?”

“Umamin ka nga—shareholder ka ba sa Jollibee?”

“What? No,” natatawa niyang sagot.

“Sure ka?”

“Yes,” sabi niya na natatawa pa rin. “But, no, Ga, tonight’s menu is not Jollibee, unfortunately.”

Napa-irap ako. “Thank God!”

Tumawa siya. “What’s wrong with Jollibee?”

“Wala naman kaso jusko naman! Try naman natin iyong iba! ’Di naman illegal na magtry ng iba.”

Nasa kalagitnaan kami ng pagtawid nang biglang maka-rinig kami ng malakas na pagsabog.

Nagka-gulo lahat.

Napa-tingin ako sa paligid.

Hindi ko alam ang gagawin.

Napa-tingin ako kay Nikolai.

“Niko—” pero mabilis niya lang na hinawakan iyong kamay ko at hinatak ako palapit sa kanya. Naka-lagay iyong braso niya sa balikat ko at iyong kamay niya ay naka-patong sa ulo ko na para bang pino-protektahan niya ako sa kung anuman ang pwedeng mangyari.

“Hindi naman siguro dahil ’to sa pamilya mo…” sabi ko sa kanya dahil alam ko na iyon na ang pumasok sa isip niya. Pilit akong humi-hinga nang malalim kahit na nagkaka-gulo na sa paligid namin. Ang daming tao. Ang daming sumi-sigaw. May mga pulis at sundalo. May nag-iwan daw ng box na biglang sumabog. Sabi nila away daw ng frat. Sabi nila random attack lang daw. Hindi ko alam kung saan ako makikinig.

“Nikolai…” pagtawag ko dahil hindi siya nagsasalita. “Niko—”

Natigilan ako nang sundan ko iyong tingin niya.

‘We didn’t miss.’

Napa-awang ang labi ko nang makita ko iyong papel na naka-patong sa windshield niya. Kahit na nanginginig ang buong sistema ko ay lumapit ako papunta roon at kinuha iyong papel. Bumalik ako sa tabi ni Nikolai. Sobrang lalim ng paghinga niya. Hinawakan ko iyong mukha niya.

“Umuwi na tayo,” sabi ko.

“What the fuck do they want? We’re not doing anything!”

“Nikolai, umuwi na tayo…”

Pero ramdam na ramdam ko iyong galit niya. Kasi totoo naman—wala na kaming ginagawa… Kasi wala kaming pwedeng gawin… Tumu-tulong na lang siya sa mga naiwan… Bawal din ba ’yon?

Kinuha ko iyong susi mula sa kanya. Huminga ako nang malalim at pinilit na magdrive palayo. Pinili kong magbingi-bingihan sa sigaw ng mga tao.

Kailangan naming umalis.

---

Hindi maalis iyong mga mata ni Nikolai sa screen ng TV.

May tatlong law student na natamaan sa pagsabog.

Iyong graduating, naputulan ng dalawang paa.

Iyong second year, naputulan ng kanang paa.

Iyong isa…

“Nikolai—”

Pero agad akong natigilan nang makita kong pasimple siyang nagpunas ng luha mula sa mata niya.

“I’ll just get something from Vito,” sabi niya bago mabilis na lumabas. Hindi na ako nagsalita. Gusto niyang mapag-isa.

Tahimik akong naghintay.

Hindi siya bumalik.

Niligpit ko iyong hinanda niyang pagkain… iyong cake na may naka-lagay na na ‘You made it!’… iyong isang box na regalo niya ata sa akin, pero hindi ko binuksan dahil hini-hintay ko siya.

---

Hindi na nagsalita si Nikolai tungkol sa nanay niya, sa tatay niya, sa pamilya niya simula noon. Tinanong ko si Vito kung may sinabi ba sa kanya si Nikolai, pero sabi niya wala raw. Akala ko sa kanya pumunta si Nikolai nung gabi na ’yon, pero hindi naman daw.

Hindi na rin ako nagtanong.

Naging normal iyong buhay namin pagkatapos non.

Hindi agad ako nagtrabaho kasi… syempre natatakot ako. Kung nagawa nilang gawin iyon sa mga tao na wala namang kasalanan sa kanila, paano pa sa amin?

Pero ilang buwan ang lumipas.

Tahimik lang.

Nakaka-takot lalo.

Tinanong ko si Nikolai kung ayos lang ba na mag-apply ako… sabi niya oo daw. Nag-apply ako. Nagtrabaho. Siya naman ay nagtrabaho rin sa isang firm na puro pro-bono lang ang hawak.

Nag-iba si Nikolai.

Masayahin pa rin siya… pero may nagbago talaga.

Para siyang… ticking time bomb.

“Jersey.”

“Yes?” tanong ko habang busy ako sa pagbabasa ng pleading.

“They say that the result will come out tomorrow.”

“Sure na ba ’yan?” tanong ko kasi ilang beses nang nagkaroon ng ganyan na chismis. Hindi ko na kaya ang anxiety!

“Maybe?”

Sumimangot ako. “Text mo na lang ako kapag pasado ako.”

Natawa siya. “Really?”

Tumango ako. “Oo. ’Di ko na keri maghintay online. Nase-stress ako talaga,” sabi ko. Kasi nung last time, madaling-araw na kami naka-tulog pero walang lumabas na resulta. Kulang na lang e ihampas ko sa pader iyong laptop sa sobrang pagka-badtrip.

“Okay, then. I will text you.”

“Thank you.”

“But we will celebrate.”

“Yes, please. Pero dito na lang sa condo—ang daming pendings,” sabi ko. Dati talaga kung saan-saan kami nakaka-rating, ngayon swerte na kung maka-rating ako sa mall. Tangina naman kasi akala mo mortal sin kapag mauna akong umuwi kaysa sa mga senior sa akin sa firm. Minsan feeling ko doon na ako naka-tira.

Nasa firm ako nang tumawag si Nikolai.

“Sorry, ’di pa ako tapos…”

“It’s okay, Atty. Lorenzo.”

Natigilan ako.

“Ano’ng… sabi mo?” tanong ko sa kanya habang pabilis nang pabilis iyong tibok ng puso ko. Sabi ko kasi sa kanya ’wag niya akong tawagin ng ganon hanggang hindi pa official.

Naghihintay ako ng sagot nang maka-rinig ako ng katok mula sa glass na pintuan. Agad akong napa-tingin doon. Normally, kakabahan ako dahil sabi nila may multo raw dito!

Agad akong lumapit sa kanya.

“Sure ba ’yan?” tanong ko habang naka-tingin sa kanya. Naka-lock pa rin iyong pinto. May ID kasi na itatap bago bumukas iyon. “Sure na sure ba ’yan? Tatamaan ka talaga sa akin kung joke ’to!”

Tumawa siya. “You know I won’t joke about this.”

Nangilid iyong luha ko. “Sure ba?”

Tumango siya. “Now, can you go out so that I can hug you, Atty. Jerusha Leigh Lorenzo?” tanong niya.

“Sure talaga, ha? As in nakita mo name ko?”

Tumango siya. “Yes. It’s hard to miss considering you’re part of the top—”

Nanlaki ang mga mata ko. “Gago, seryoso?!”

Tumawa siya. “Open this door first before I tell you.”

“Gago kasi hindi ako nakikipagbiruan. Ano nga?!”

“Hug first.”

“Tangina naman—”

“Hug.”

Sinamaan ko siya ng tingin bago ko binuksan iyong pintuan. Pero bago ko pa man siya mapagbantaan ay niyakap niya na ako nang mahigpit.

At nalimutan ko na itanong kung totoo bang topnotcher ako dahil… wala. Yakap lang niya, okay na talaga ako.

---

Lawyer ako.

Lawyer si Nikolai.

Masaya na kami.

Tahimik lang.

Kaso, totoo nga palang nakaka-takot ’yang katahimikan na ’yan. Kasi isang araw, may ingay talaga na dadating.

Tahimik kaming nanonood ni Nikolai ng Grey’s Anatomy—ritual namin tuwing Saturday night. Basta manonood lang kami, magdedebate kung sino ang pinaka-toxic sa mga characters, tapos mawawala sa topic kapag biglang nagugulat ako naka-hubad na kaming dalawa at gumagawa ng milagro.

“What?” sagot niya nang tumawag si Vito sa kanya. “What’s new?”

“Wait, we’re allowed to talk about her again?” sabi niya. Napa-tingin ako sa kanya. He mouthed Assia. Napa-tango na lang ako. Ewan ko ba d’yan kay Vito—sakit sa ulo. May magandang jowa pero iba ang gusto. ’Di na lang makipagbreak. Pinapasakit ulo ko kaya ’di ko na iniisip.

“She’s in trouble?” tanong niya. Agad akong napa-tingin dahil sa biglaang pagseryoso ng boses niya. Hininaan ko iyong volume ng TV. Tumingin sa akin si Nikolai. Tumango lang ako. Parang nag-alangan siya. Muli akong tumango. “Where is she? I’m coming, too.”

“Jersey—”

“Basta magtext ka,” sabi ko sa kanya. Hindi siya nagsalita. Ilang buwan na siyang tahimik. Pilit na walang ginagawa kahit alam ko na kinakain siya ng konsensya niya. Kailangan niya ’to.

“I don’t want to put you in danger…”

Hinawakan ko lang nang mahigpit iyong kamay niya. Sabi niya sa akin, si Assia iyong parang kapatid niya nung nasa law school pa siya… Baka tuluyan nang masiraan ng bait si Nikolai kung pati rito, wala siyang gagawin.

“Basta mag-iingat ka, okay?” paki-usap ko sa kanya dahil baka ako naman ang mabaliw kung may mangyari sa kanya. 

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 51

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG51 Chapter 51

“Please tell me that you know that Assia’s in your condo.”

Tumingin ako kay Shanelle. Kung ako lang ang masusunod, bibigyan ko ng lecture sa ‘self-worth’ ’tong babae na ’to. Pero wala rin namang sense. Matalino si Shanelle—choice niya talaga na sila ni Vito kahit… ayan.

Ewan ko ba.

Ayoko rin magjudge kasi mahirap naman talaga ma-inlove—di mo alam kung hanggang saan aabot ang katangahan mo, sa totoo lang.

“Alam ko,” sabi ko.

“And?”

“Ano’ng and ?”

“You’re okay with that?”

Tumango ako. Nasa isa ako sa mga bahay ni Nikolai. Totoo naman sinabi ni gago na hindi naman siya naghirap. May pera pa rin siya. Marami pala siyang investment sa business pati mga stocks sa kung anu-anong kumpanya. Dividends pa lang ’dun, mabubuhay na kami. Kaya ’di ko talaga gets pag-e-emote nung isang ’yun nung sinabi niya sa akin na igigive-up niya iyong trust fund niya… na hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung magkaano. At parang ayoko na ring alamin dahil baka bangungutin ako. Ayokong manghinayang nang sobra kapag nalaman ko kasi tao pa rin naman ako!

“Oofferan kita ng pagkain, pero walang pagkain dito,” sabi ko sa kanya. Leche din talaga ’yang si Nikolai, e! Sasabihin sa akin na ’wag akong lumabas dito kung hindi importante. Bawal din ako magpa-deliver. Gusto ata niya mamatay ako sa gutom.

“How are you so okay?”

“Kasi… si Assia ’yon?” sabi ko kay Shanelle na medyo naguguluhan. Kasi sa mga kwento sa akin ni Nikolai, sobrang ka-close nilang tatlong bugok si Assia. So, hindi na rin ako nagulat nung gusto ni Nikolai na tumulong.

Besides, wala na nga siyang magawa sa kaso nung nanay niya…

Kung wala rin siyang gagawin dito, sure ako na last straw na ’yon.

“I know but—”

“Kain na lang tayo,” sabi ko kasi ayoko na ’tong pag-usapan. Kahit na ‘pumayag’ naman ako sa gagawin ni Nikolai, syempre nag-aalala pa rin ako. Mga Villamontes iyong kalaban nila sa kaso…

Minsan akala mo alam mo na ’yung hangganan ng kasamaan ng mga tao… pero minsan, mabibigla ka pa rin, e. Sa hangganan ng gagawin ng mga mayayaman para mapanatili ang yaman sa kanila.

Totoo talaga iyong eat the rich.

Kaya lang feel ko iba ang pagkaka-intindi ko.

“Shanelle,” sabi ko dahil kanina ko pa pinipigilan, pero iyong ekspresyon talaga sa mukha niya… Tsk.

“Yes?” sagot niya habang parang tanga na hina-halu-halo iyong kape niya. Kaninan pa niya ginagawa ’yon. Hindi na ako magugulat kung maging dalgona iyong iniinom niya.

“Wag kang magalit sa akin, okay? Or magalit ka. Bahala ka; malaki ka na,” sabi ko sa kanya. “Bakit kayo ni Vito?”

Nakikita ko naman silang magkasama. Minsan sabay pa kaming kumakain na apat. Okay naman sila. Masaya naman. Pero alam mo ’yon? May mali talaga, e.

Ayoko naman tanungin si Vito kasi nakaka-banas din talaga kausap minsan iyong isang ’yon. Silang tatlong magkakaibigan, actually. Minsan hindi mo na lang maintindihan kung paano gumagana iyong utak nila. Kung ano ba iyong deciding factor sa mga desisyon nila.

“Why?”

“Obviously mahal niya si Assia.”

“I know,” mabilis na sagot niya.

“So… tanga ka lang talaga?”

“Vito loves me.”

“Alam ko,” sabi ko kasi nakikita ko naman na mahal siya ni Vito… pero parang more of as a friend. “Pero alam naman nating pareho na iba si Assia,” dugtong ko. Sa mga kwento pa lang ni Nikolai, ramdam ko na iyong neverending na pagmamahal ni Vito kay Assia. Ang cute kaya nung pinagse-save niya ng upuan si Assia sa library! Sayang wala kaming ganoong moment ni Nikolai kasi mas nauna siyang pumasok sa law school. Tsk. E ’di sana marami kaming kalandian moment sa library!

“I know.”

“So… bakit nga ’to nangyayari?”

“Because… had all this not happened, Vito and I will be good.”

“So, ayon na? Settle ka lang?”

“Vito’s good for me.”

“Baka good sa family mo?” tanong ko kasi alam ko naman iyong kalagayan ni Shanelle sa pamilya niya. Sobrang lala ng expectation sa kanya. Siguro kaya ganito na lang din iyong kapit niya kay Vito… Kasi si Vito iyong tipo na ang sarap ipakilala sa pamilya mo. Gago lang talaga desisyon nun sa buhay, pero sobrang bait din talaga.

“Yeah.”

Hindi na ako sumagot.

Alam niya naman din pala.

Matatauhan din ’yan—naniniwala ako na may hangganan ang katangahan ng bawat tao.

---

Tahimik akong nagta-trabaho at nagbabasa ng related cases nang bumukas ang pinto. Sumimangot si Nikolai nang makita niyang may pagkain sa lamesa.

“I brought food,” sabi niya habang may hawak na paperbag.

“Bumili ako,” sagot ko. “Gusto mo bang mamatay ako sa gutom?”

Umirap siya. “You’re so OA, ga. There’s food here.”

“Hoy, check mo nga ’yung ref! Tubig lang ang laman.”

“You know, based on studies, you can survive for 2 months on just water.”

“Nagta-trabaho ako, noh. Kailangan ko ng pagkain.”

“There’s food here! I think I saw a cupnoodles—”

“Nagcheck ako! Last year pa iyong expiration! Kailan ka pa ba kasi huling pumunta rito!” sabi ko habang sinusundan siya papunta sa kusina. Aba, ayaw pang maniwala sa akin na expired na iyong pinagmamalaki niyang cup noodles!

Naka-pamewang ako habang tinitignan niya iyong cupnoodles at na-realize niya na tama nga ako. Naka-arko pa ang kilay ko.

“We’ll go to the groceries, I promise.”

“Kailan?”

“I don’t know…” sabi niya na nag-iba na naman iyong tono. Pumunta kami doon sa may counter. Binuksan ko iyong paperbag habang nagkwento siya sa akin ng mga pinaggagawa nila ngayong araw.

“Those two make my head ache, Ga.”

“Bakit?”

“Vito wants to stay in jail—Assia wants to go to jail. It’s like… am I the only one trying to get both of them out of jail?”

Tahimik lang ako na kumain. Kung ako ang tatanungin—actually, ewan ko na lang din talaga. Kung pagiging abogado ko ang paiiralin ko, sasabihin ko na sabihin na lang nila iyong totoo at paaminin si Assia. But then again… ang talino nilang magkakaibigan, e. Paano lulusutan ’to e lahat sila accessory to the crime na rin?

Pero.

Isa pang pero.

Ano ba’ng point ng batas? ’Di ba para protektahan iyong mga inosente? E inosente naman si Assia. So, kung susumahin, tama lang din ang ginagawa nila.

Ay, ewan.

Nakaka-stress! Mabuti na lang hindi ako criminal lawyer! Sakit sa ulo ng pinasok nila!

“Kamusta si Assia?” tanong ko.

“She’s fine… I think.”

“Si Vito?”

“Going out of his mind,” sabi ni Nikolai tapos ay nagsimula siyang magkwento kung paano bukod sa stress sa pagiging suspect sa krime, stressed na rin si Vito dahil napaka-arte nung tao na ’yun. Natatawa ako naiimagine ko pa lang na nasa detention cell siya.

After naming kumain, nagtry kaming manood ng Grey’s Anatomy, pero sobrang distracted pa rin si Nikolai. Kinuha ko iyong remote at pinatay iyong TV.

“Okay,” sabi ko. “Gusto mo idiscuss natin iyong sa kaso?”

“No…” pagod na sabi niya. “You’re already tired from your work.”

“Okay lang,” sagot ko. “Nakaka-umay din magbasa ng labor cases,” dugtong ko.

“Thank you.”

Ngumiti ako habang pinisil iyong kamay niya.

“So… walang CCTV, right?”

“Yes,” problemadong sabi niya. “So, for the life of me, I can’t understand how the police learned that he was there.”

“Baka may naka-kita.”

“Most probably… but then again, where is that person? Did he or she just call the police and went his way?”

Nagkibit-balikat ako. “Siguro. Baka ayaw niyang madamay sa kaso,” paliwanag ko sa kanya. Ang hirap naman kasi talagang madamay sa kaso… Ako nga na wala naman talagang kinalaman sa problema ng pamilya niya, nadadamay kahit wala naman akong ginagawa. Iyong tao pa kaya na witness ng krimen? Wala pa namang witness protection na matino dito sa Pilipinas. Paano ka naman magkakaroon ng tiwala kung makikita mo sa balita na iyong mga mismo ngang nagsusumbong sa pulis, bigla na lang nababaril habang pauwi sila?

Lecheng ’yan.

Habang mas dumadami alam ko, mas lalo akong nawawalan ng tiwala sa batas at proseso, e.

“Maybe… but I need them to—”

“To what? To get out and say what? Na hindi si Vito iyong bumaril? E ’di si Assia naman ang lagot?”

“I know. This is so stressful, Ga. And Shanelle’s not helping.”

“Tigilan mo nga si Shanelle,” sabi ko sa kanya.

Napaawang ang labi niya. “What—”

“Bugok naman kasi talaga kayong tatlo.”

“Ga!” gulat na sabi niya.

“Kung ako si Vito, e ’di nagsabi na agad ako na hindi ako iyong pumatay.”

“He didn’t plead guilt, you know that, right?”

“I know, but this is ridiculous.”

“We can’t just throw Assia under the bus.”

“Wala akong sinabing ganyan,” mabilis na sagot ko sa kanya. “Ang akin lang—”

“Jersey, it’s not like Vito stayed there and waited for the police to arrive and catch him on act. Someone called the police on him.”

“Alam ko rin ’yan, okay? But in the first place, sana hindi niya nilinis iyong crime scene—”

“And leave Assia’s fingerprints on the scene? I don’t think so.”

“You know what? This case would be a whole different game kung nagstay lang sana si Assia doon. You could argue sexual harassment, possibly rape, and self-defense. Sabi niyo naman na sa law school pa lang ay creepy na iyong professor, right? And if creepy nga talaga siyang tao, for sure maraming mahahanap na ibang biktima niya. Kung movie lang ’to, for sure multiverse ’to at doon kayo napunta sa pinaka-complicated na sitwasyon.”

“Really?” tanong niya na parang amused sa akin.

Inirapan ko siya. “Excuse me, kahit labor law ang specialization ko, nag-aral pa rin ako ng criminal law, leche ka.”

Natawa siya tapos ay lumapit sa akin at niyakap ako. Hinalikan niya iyong tuktok ng ulo ko. “Thanks for being so smart, ga.”

“Maliit na bagay,” sagot ko tapos hinigpitan niya lang iyong yakap sa akin. “Ga…”

“Yes?”

“When this is all done… can we really go to a beach?”

“Oo naman.”

“How about your work?”

“LOA?”

“Maybe next year.”

“Bakit naman?”

“Because you’re still starting. I don’t think going on a long vacation will help your career,” tahimik na sabi niya. Mas hinigpitan ko iyong yakap niya. Grabe… naisip niya pa ’yon? May pakielam siya sa career ko?

“Kahit weekend beach na lang?”

“Definitely,” sabi niya.

“Wala ka bang alam na private beach para topless na lang ako?” tanong ko tapos ramdam na ramdam ko iyong pagtawa niya sa sinabi ko. Grabe! Seryoso kaya ako!

“Why are you so funny?”

“Syempre, kulang iyong ganda lang.”

“But you’re sexy, too.”

“Gago, bakit ka ganyan?!”

Inalis niya iyong yakap at tumingin sa akin. Naka-kunot ang noo niya at mukhang concerned na concerned siya. “What? Why? What did I do?”

Umirap ako. “Kini-kilig ako.”

Napaawang ang labi niya bago siya natawa. “God, Jersey! You had me worried for a second!”

Tumawa ako sa kanya. “Masyado ka na kasing serious,” sabi ko tapos pinu-lupot ko iyong mga braso ko sa leeg niya. Tumingkayad ako at hinalikan siya. “Nikolai Quentin,” pagtawag ko sa pangalan niya.

Naramdaman ko iyong mga kamay niya sa bewang ko. Hinila niya ako palapit. “Yes, Jerusha Leigh?”

“Gusto mo ng blowjob?”

Napa-kurap siya. “What?”

“Bilis na bago ako magtrabaho ulit.”

Kumurap siya. “Are you… serious?”

Inalis ko iyong mga kamay ko sa leeg niya at saka kinuha iyong panali ng buhok ko na nasa wrist ko. Tinali ko iyong buhok ko sa harap niya. Kitang-kita ko iyong pagtaas-baba ng Adam’s apple niya.

“Alam mo kung ano ang favorite saying ko?”

“I don’t know… You mentioned before Swallow, not spit? “

Halos mabulunan ako. “Gago, ano ba!”

Tumawa siya. “I mean, at least you live by your motto?”

Tangina.

Paano mabuhay ng wala ’tong leche na ’to?

Baka mamatay talaga ako sa boredom.

“Fine, fine,” sabi niya. Akala mo aayaw-ayaw pa, pero iyong dalawang kamay niya ay nasa balikat ko na at pinapa-luhod na ako. Ewan ko talaga sa taong ’to. “What’s your favorite saying?”

“Wag na. Secret na.”

“Oh, come on.”

“Next time na.”

“Fine… but I’ll still get my—” sabi niya, pero agad siyang natigilan nang magsimula akong tanggalin iyong belt niya.

---

“Ano na naman ang problema mo?” tanong ko nang dumating siya at halos mabingi ako sa lakas ng pagsara niya sa pinto.

“Assia surrendered!” Agad na napa-tingin ako sa kanya. Shit. “I mean, I trust that Tali knows what she’s doing but still—”

Agad akong lumapit sa kanya. Kumunot ang noo ko nang makita ko na may sugat sa gilid ng labi niya.

“Ano’ng nangyari dito?” tanong ko sa kanya habang hawak ko iyong mukha niya. Nag-iwas lang siya ng tingin. Diniinan ko iyong hawak kaya napa- aray siya. “Sino’ng may gawa nito?”

“It’s nothing.”

“Nikolai Quentin—”

“Vito punched me, okay?”

“What? Bakit? Siraulo talaga—”

“I know, but let’s not talk about what an ungrateful asshole he sometimes is,” sabi niya tapos naupo sa couch. Huminga ako nang malalim bago naupo sa tabi niya. “Jersey, I think it’s my fault.”

“Paano mo naging kasalanan? Ikaw ba iyong nangrape?”

“What? No.”

“Oh, e paano mo naging kasalanan?”

Napa-buntung-hininga siya at saka parang baby na sumandal sa akin. Niyakap ko siya. Kahit ganito lang, ramdam na ramdam ko iyong pagod niya…

Sana matapos na talaga ’to.

Sana nasa beach na kami.

“Because… I agreed to Sancho’s stupid suggestion to frame someone for the murder.”

Agad na nanlaki ang mga mata ko. “Siraulo na ba kayo?”

“I know… but I also know that this shit is rigged. Vito would’ve gone to jail had the trial continued. And now, Assia’s in jail. I just want them out.”

Hindi ako nagsalita.

“Are you disappointed?” tanong niya habang naka-tingin na sa akin. “Because it was really Sancho’s suggestion, you know?”

Umirap ako sa kanya. Nanisi pa si gago. “Kaya ba talaga ng konsensya mo na gawin ’yon?”

Hindi siya naka-sagot agad. Nanatili kaming naka-upo roon. Ang lalim ng iniisip niya. Inabot ko lang iyong kamay niya at hinawakan para at least kahit doon, ramdam niya na nandito lang talaga ako.

“No… but I’m tired of not being able to do anything…”

Napa-buntung-hininga ako.

Kasi ako rin.

Nakaka-pagod ma-trap sa gitna—na alam mo iyong totoo, but at the same time, alam mo na wala ka namang laban kasi hawak nila iyong batas.

Nakaka-walang gana minsan.

Pero kung susuko, mas lalong walang mangyayari.

“I can’t not do anything anymore, Jersey…”

“May ginagawa ka naman…”

“But it’s still not enough…”

Niyakap ko na lang siya. “Swerte ni Vito at Assia sa ’yo,” bulong ko sa kanya. Hindi siya nagsalita at niyakap lang ako.

---

“Wish us luck, Ga,” sabi ni Nikolai sabay halik sa tuktok ng ulo ko.

“Good luck,” naka-ngiting sabi ko habang nasa laptop screen pa rin iyong mga mata ko. “Pero ’di niyo na kailangan. Sure ako mananalo kayo.”

Bigla siyang kumatok sa mesa. “Don’t jinx it!”

Natawa ako. “Kailan ka pa naging ma-pamahiin?”

“I don’t know. I just really need this win.”

Lumingon ako at saka tumingin sa kanya. “Mananalo kayo, promise. Feel na feel ko,” sabi ko. Sana kahit papaano mabawasan iyong kaba niya. Pero pakiramdam ko talaga ay mananalo sila… Sobrang pinaghirapan ni Nikolai na mahanap iyong witness nila. Sobrang invested siya sa kaso na ’to na akala mo buhay niya iyong nakasalalay. Alam ko naman na hindi lang ’to dahil kay Assia… Dito niya rin binu-buhos iyong frustration niya na wala siyang magawa sa kaso ng pamilya niya.

Pero ayon kina Kuya Jerry, meron naman daw na nangyayari… kaso kailangan dahan-dahan lang. Kasi ganyan kapag makakapangyarihan iyong involved. Kailangan sobrang sigurado kasi isang mali lang, kayang-kaya ipa-dismiss ng army ng mga abogado nila dahil lang sa technicality.

Reality sucks.

“Thank you.”

Ngumiti ako. “Good luck! Text mo ko agad kapag tapos na ’yung hearing, okay?” sabi ko bago hinalikan niya ako sa labi at lumabas na siya.

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 52

Please follow @beeyotchupdated on twitter for real time tweet if any story got updated. Thank you.

#WTG52 Chapter 52

“Jersey?”

“Yes?” sagot ko nang tumawag si Shanelle sa akin. Normally, ayoko talaga sumasagot ng personal na tawag kapag nasa trabaho ako kasi gusto ko na naka-focus lang ako roon. Kaso, si Shanelle ay hindi naman tumatawag talaga. So, naisip ko na baka importante.

“Do you know where Niko is?”

“Sa hearing, ’di ba?” sagot ko habang naghahanap ng makakain. Kaka-tapos lang kasi nung meeting ko and kailangan kong kumain para gumana iyong utak ko. Ang hirap naman kasi rito sa Labor na malalaking kumpanya ang kalaban mo. Isa lang ako tapos kalaban ko team of lawyers? Nasaan ang hustisya?!

“Jersey,” pagbanggit niyang muli sa pangalan ko.

“Shanelle?” paggaya ko dahil natawa ako sa tono niya.

“You haven’t heard yet.”

Mabilis na kumunot ang noo ko. Napa-tuwid ako ng tayo. Bahagyang humigpit ang pagkaka-hawak ko sa cellphone ko. “Ang alin?” tanong ko. Ramdam na ramdam ko iyong unti-unting pagbilis ng tibok ng puso ko, iyong pagsikip ng dibdib ko.

Para akong masusuka.

Akala ko okay na.

Parang bumalik ulit ako sa dati.

Nung mga panahon na hindi ako maka-labas dahil sa takot sa kung ano ang kayang gawin ng pamilya ni Nikolai… Iyong nangyari sa BAR exam…

“Shanelle—”

“Where are you? Puntahan kita.”

“Nasa office ako. Ano ba kasing meron?” tanong ko. “Sabihin mo na. Kinakabahan ako. Ano’ng nangyari kay Nikolai?” Kinuha ko iyong work phone ko at sinubukang tawagan si Nikolai roon, pero hindi ko siya ma-contact. Agad akong tumayo at kinuha iyong susi ng sasakyan. Ni hindi ko nagawang magpaalam dahil ang kailangan kong malaman kung nasaan si Nikolai. I swear to god! Kung hindi niya ako papayagang mamatay, ’wag din siyang mamamatay! Tangina siya! Iiwanan niya ako sa pakshet na mundong ’to?!

“Hindi ko ma-contact si Nikolai. Nasaan ba siya?” tanong ko habang halos takbuhin ko iyong sasakyan.

“Where are you?”

“Tangina naman, Shanelle. Paki-sagot muna ’yung tanong ko!” naiinis na sagot ko dahil kung saan-saan na napupunta iyong imagination ko!

“Just calm down—”

“Paano ako kakalma sa tono ng boses mo?!”

“I just don’t want to get you into an accident. If you’re driving, please just pull over,” kalmadong sabi niya. Isinandal ko iyong ulo ko sa steering wheel at huminga nang malalim. Ilang segundo akong tahimik. Hindi patay si Nikolai. Hindi siya pwedeng mamatay. Tangina niya.

“Okay,” mahinang sabi ko bago nagsimulang ipaliwanag ni Shanelle kung ano iyong nangyari.

Sinubukan kong magdrive.

Sinubukan kong gumalaw.

Nanginginig iyong buong sistema ko.

Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko iyong kaninang umaga… Ang saya-saya niya pa dahil may nagagawa siya para sa kaso ni Assia… Hindi siya pwedeng mawala. Hindi ngayon. Hindi niya ako pwedeng iwan. Pupunta pa kami sa beach. Aalis pa kami. Iiwan pa namin lahat sila.

Pinuntahan ako ni Shanelle. Hinatid niya ako pauwi. Kanina ko pa tinatawagan si Nikolai pero biglang hindi na siya ma-contact. Nanginginig iyong mga kamay ko habang tinatawagan ko iyong tatay niya… Hindi ko na alam kung kanino ako lalapit.

“Si Nikolai—”

“We’re already on it, Jersey.”

“Hindi naman—” sabi ko habang napa-hinto. Wala naman na kaming ginagawa. Simula nung gawin nila iyong sa BAR exam, lumayo na kami ni Nikolai. Kahit na para kaming kinakain ng konsensya namin, nanahimik kami… siya. Kitang-kita ko iyong pagka-guilty niya, pero mas pinili niyang ’wag ng sumali para matahimik kaming dalawa.

Bakit ba ayaw nila kaming tigilan?

“We don’t know anything yet, Jersey. I’ll inform you once we get any news.” Hindi ako nagsalita. “Just stay safe, Jersey. Nikolai will kill me if anything happens to you.”

Paikut-ikot lang ako sa condo.

Hindi ako mapakali.

Hindi na siya ma-contact.

Hindi ako madasalin na tao… pero ilang beses akong nakiusap na ’wag si Nikolai… Lagi niyang sinasabi sa akin na hindi niya kaya kapag nawala ako… Pero mas hindi ko kaya kapag wala siya.

Agad akong tumakbo papunta sa pinto nang marinig kong may sumusubok bumukas nun. Laging sinasabi ni Nikolai na ’wag akong basta-bastang magbubukas ng pinto hanggang hindi ko tini-tignan kung sino iyong nasa kabilang banda, pero wala na akong pakielam. Kailangan ko lang makita kung—

Gusto ko siyang sampalin.

Buhay pa siya pero hindi niya man lang nagawang magtext sa akin?! Kahit isang salita lang?!

Gusto ko siyang sigawan. Gusto ko siyang sampalin. Gusto ko siyang saktan, pero hindi ako maka-galaw nang bigla na lang tumulo iyong luha sa mga mata niya.

“I’m tired,” mahinang sabi niya habang dire-diretso iyong pagbuhos ng luha sa mga mata niya. Hindi pa rin ako maka-galaw. Hindi ko alam ang gagawin.

Para siyang… ubos na.

Parang narating niya na iyong dulo.

“Let’s just leave… I don’t think I can take any more…”

Gusto kong lumapit para hawakan siya, para yakapin siya, pero hindi ako maka-galaw dahil sa itsura niya… parang wala ng lakas na natira sa kanya…

“Jersey, I give up. I can’t keep on trying to do the right thing just to watch them kill people… just like that. I don’t have any fight left in me anymore…”

Huminga ako nang malalim… at niyakap siya. Hindi ko alam iyong sasabihin ko sa kanya. Ramdam na ramdam ko iyong pagod niya… kasi napapagod na rin ako.

---

Buong gabi ko lang yakap si Nikolai hanggang sa maka-tulog siya. Tahimik lang siya. Ni hindi niya magawang sabihin sa akin iyong nangyari. Ang sabi niya lang, na-late daw si Tali kaya nagpa-huli sila. Kung nandun din daw sila—

Fuck.

Ayokong isipin.

“What time is it?” tanong niya nang magising siya. Nag-email na ako sa trabaho na hindi ako makaka-pasok ngayon. Hindi ko pa alam kung ano ang plano ni Nikolai. Kung gusto niyang umalis, aails kami. Magpapaalam ako sa trabaho. Gagawin namin kahit ano ang kailangan niya.

“8am pa lang,” sabi ko pero naupo siya sa kama. Inihilamos niya iyong dalawang kamay niya sa mukha niya. Inilagay ko lang iyong kamay ko sa likod niya at hinagod iyon. “Ano’ng gusto mong kainin? Magluluto ako…”

Pero umiling siya.

“I need to go.”

“Saan ka pupunta?” kinakabahan na sabi ko. Parang… ayoko na lang siyang palabasin dito sa condo. Dito na lang kami. O umalis na talaga kami. Iyong kaba ang talagang papatay sa akin.

“I need to talk to the family.”

Natigilan ako.

“Fuck,” mahinang sabi niya. “What the fuck do I say to them, Jersey?”

Napaawang ang labi ko.

“I’m sorry your husband’s dead? I’m sorry you don’t have a father anymore. I’m sorry you lost your son. What the fuck do I say to the families of those people, Jersey?”

Hindi ako nagsalita kasi hindi ko rin naman alam kung ano ang dapat niyang sabihin. May tamang salita ba para sa ganoon? Kasi ako nung nalaman ko na wala na si Mama… kahit ano’ng salita ang gamitin, ganon pa rin iyong naramdaman ko.

Masakit pa rin.

Wala nga sigurong tamang salita.

“Hindi ko alam… pero sa tabi mo lang ako…” mahinang sagot ko sa kanya.

Halatang-halata iyong pamamaga ng mga mata ni Nikolai dahil sa nangyari kahapon. Kung ako lang ang masusunod, sa loob na lang siya ng condo at hindi na kami lalabas. Mageempake na kami at pupunta na kami sa beach. Bahala na silang lahat d’yan. Tangina lagi na lang kaming nadadamay sa problema ng ibang tao!

Sobrang bigat ng paligid nang magkita-kita kami. Tahimik lang si Vito at halata rin na wala pang tulog. Si Sancho na hindi nagsasalita at parang lasing pa. Si Tali… nakaka-takot. Hindi siya nagsasalita, pero nakaka-takot iyong mga mata niya.

At si Nikolai sa tabi ko na parang kandilang upos.

Isa-isa naming pinuntahan iyong pamilya ng mga namatayan. Tahimik lang ako habang pinapanood sila na kausapin iyong mga pamilya. Tahimik lang ako habang humi-hingi sila ng patawad. Ilang beses nasampal sila Vito, pero panay lang ang paghingi nila ng patawad.

“Kumain naman kayo, please,” sabi ko sa kanila dahil walang gumagalaw sa pagkain sa harap nila. Walang nagsalita. “Kahit tubig na lang…”

Tumayo ako at iniwan sila sandali. Lumabas ako at huminga nang malalim. Nakaka-pagod. Wala pa kami sa kalahati ng mga kailangan naming puntahan… Hindi nila alam kung ano ang isasagot sa mga tanong na baka naman buhay pa… Kasi wala pa namang nakikitang katawan…

Pero alam namin lahat na wala na.

Pero ang hirap sabihin.

“Tali…” sabi ko nang makita ko siya sa tabi ko. Naka-hawak din siya sa railings at naka-tingin sa langit. “Kumain ka, please…”

Tumingin siya sa akin. “I’m okay.”

Umiling ako. “Hindi ka okay.”

Mapait siyang napa-ngiti. “I’ll be okay,” sagot niya. “Don’t worry about me… Worry about Niko.” Napaawang ang labi ko. “He’s the one who found Patricia. He’s the one who promised her that everything will be fine… He has to talk to her son… her 3-year-old son… paano niya sasabihin na wala na iyong mommy niya?”

Humigpit ang hawak ko.

“So, don’t worry about me, Jersey, I’ll be fine… once I’m done suing their fucking asses,” sabi niya at ngumiti sa akin bago naglakad pabalik.

---

Halos lubog na iyong araw nang maghiwalay kami. Hindi namin napuntahan lahat ng pamilya. Aalis ulit kami bukas. Tuloy pa rin iyong kaso ni Assia. May nakuhang verified testimony si Tali bago nawala si Patricia, iyong star witness sa kaso ni Assia. Just in case lang daw… Hindi naman namin akalain na hayop iyong mga Villamontes na iyon na kaya nilang gawin iyong ginawa nila.

Ang daming nangyayari.

“You don’t have to come with me,” sabi ni Nikolai.

“You insult me.” Agad siyang napa-tingin sa akin. Hinawakan ko iyong mukha niya gamit ang magkabila kong mga kamay. “Hindi ako aalis sa tabi mo, okay? Deal with it. Dito lang ako.”

Lumambot iyong ekspresyon sa mukha niya.

“I love you…” mahinang sabi niya.

Ngumiti ako at niyakap siya. “I love you…” sagot ko. “Dito lang ako palagi…”

Panay ang paghinga ni Nikolai nang huminto kami sa lugar kung nasaan iyong batang naiwan ni Patricia. Tumingin sa akin si Nikolai.

“What do I say to the kid?”

“Hindi ko alam… sabihin mo na lang iyong totoo…”

“That what? Her mom’s dead?”

Tumango ako. “Ipaliwanag na lang natin nang maayos…”

Napa-sandal muli iyong ulo niya sa steering wheel. Parang anumang oras ay bibigay na iyong katinuan ni Nikolai. Pinipilit niya na lang bumangon araw-araw dahil may mga kailangan pa siyang gawin at tapusin.

“Ano’ng… mangyayari sa bata?” tanong ko.

“I don’t know…” sagot niya. “But Patricia made me promise that her son will have a good life.”

Naka-tayo lang ako sa isang gilid habang pinapanood si Nikolai na ipaliwanag sa bata na wala na iyong nanay niya. Ilang beses nagpaliwanag si Nikolai dahil hindi niya alam kung paano sasabihin na patay na iyong nanay niya kaya kung anu-ano ang sinasabi niya… na umalis lang… pero tinanong kung kailan babalik… na nasa heaven na raw… pero tinanong kung pwede rin ba pumunta roon.

Hanggang sa sinabi niya na.

Na patay na.

Doon nagsimulang umiyak iyong bata.

Na para bang naintindihan niya.

Nag-iwas ako ng tingin dahil parang binibiyak iyong puso ko habang nakikita ko iyong bata na umiyak dahil patay na iyong Mama niya… Patay na rin iyong tatay niya… Sino na lang ang maiiwan para sa kanya? Wala na siyang magulang…

Hinawakan ko lang iyong kamay ni Nikolai habang naglalakad kami pabalik sa sasakyan. Tahimik kaming nasa loob ng sasakyan. Walang nagsasalita. Ang bigat-bigat.

“Nikolai…” pagtawag ko sa kanya. Kanina pa tumu-tunog iyong cellphone niya dahil sa pagtawag ng nanay niya sa kanya, pero hindi sinasagot ni Nikolai iyon. Alam ko na walang kaluluwa iyong nanay niya… pero alam ko rin na mahal niya iyong anak niya… Hindi ko alam kung saan ako lulugar.

Pagod siyang tumingin sa akin. “I know hindi ’to kasama sa priority ngayon pero…” Huminga ako nang malalim. “Pero pwede mo bang sabihin sa akin kung sino iyong tatay ko?”

Alam ko dapat galit ako sa tatay ko.

Gusto niyang ipalaglag ako ng nanay ko.

Kung ayaw niya talaga sa akin, okay lang… pero gusto ko lang siyang makilala. Kasi buhay pa siya… Ayoko lang na dumating iyong araw na wala na rin siya… Kaya habang nandito pa siya sana…

“Kahit iyong pangalan lang—”

“Yael Gomez de Liaño,” mabilis niyang sagot. “I don’t know where he is… but do you want to meet your brother?”

---

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch)

Chapter 53

Chapter 53

Hindi agad ako naka-sagot sa tanong ni Nikolai. Hindi ko alam kung dapat bang magpakilala pa ako? Kasi… alam mo ’yun? Bigla na lang akong susulpot sa mundo niya? Na ‘ay, hello! May kapatid ka!’ Kung iyong sa tatay ko lang, keri lang kasi tatay ko naman iyon. Pero iyong sa kapatid? Unfair. Hindi niya naman ginusto na magkaroon ng kapatid. Paano kung ayaw niya pala? E ’di dagdag pa ako sa problema niya?

Pagka-uwi namin, pinilit ko si Nikolai na kumain kasi hindi pa siya kumakain buong araw. Sobrang nahihirapan ako na makita siya na ganito… Gusto lang naman nung tao na maka-tulong tapos ganito iyong mangyayari.

Bakit ba kasi maraming demonyong pakalat-kalat sa mundong ibabaw? Ang sasahol.

“Kumain ka na, please. Kahit soup na lang.”

“I don’t feel like eating.”

“Kung hindi ka kakain, e ’di hindi rin ako kakain.”

Tumingin siya sa akin. “Jersey—”

“Magkaka-sakit ka kapag hindi ka kumain. Hindi na rin ako kakain. In sickness and in health, ’di ba? E ’di sabay na tayong magka-sakit.”

Napa-buntung-hininga siya bago niya inabot iyong kutsara at saka nagsimulang kumain. Tahimik lang kami habang kumakain. It was a nice change kumpara sa mga nangyari nitong mga naka-raang araw… para bang pati sa pagtulog ko ay sinusundan ako nung iyak ng mga pamilyang kausap namin… kahit sa panaginip ko ay nakikita ko iyong mga mukha nila Vito at Sancho na parang wala ng pag-asa.

“Jersey.”

Agad akong napa-tingin sa kanya.

“About the kid…”

“Wala ba siyang ibang pamilya?”

Umiling siya. “His mom but—” sabi niya at agad na natigilan. “I really feel responsible…” dugtong niya. “But…” Tahimik akong naghintay sa sasabihin niya. Pero ilang saglit pa ang lumipas at wala akong narinig na kahit ano.

“Gusto mo bang… ampunin?” tanong ko dahil hindi ko alam kung saan papunta iyong sasabihin niya.

“I don’t know… I don’t really like kids…” Tumingin siyang diretso sa mga mata ko. “Do you want kids?”

Nagkibit-balikat ako. “Hindi ko alam. Hindi ko makita iyong sarili ko bilang nanay. Hindi ko makita iyong sarili ko na may inaalagaan na bata. Selfish ba ako?”

“What? No,” mabilis niyang sagot. Para ba siyang nabunutan ng tinik sa dibdib. “But thank god,” sabi niya.

“Bakit?”

“Because I really don’t like kids… I think I’ll be the best uncle, best ninong, but I really can’t see myself as a father. But if you want kids… of course I’ll love our kids.”

Naka-tingin kami sa mga mata ng isa’t-isa.

“Are you sure you don’t want kids?” tanong niya.

Umiling ako. “Ayoko. Sure ka rin ba na ayaw mo?”

“I don’t want kids—I only want you.”

Tumango ako. “Okay…” sabi ko. “So… tayong dalawa lang?” tanong ko. “Okay lang sa ’yo na tayong dalawa lang? Hindi ka mabobore na tayong dalawa lang?”

“What? No,” sabi niya. “Life’s never boring with you in it, Jersey. Besides, we can travel the world together. Live by the beach. I don’t know. We can do a lot of things together, Ga.”

Napa-hinga ako nang malalim.

“But if one day you change your mind—”

Umiling ako. “No, ayoko rin ng anak, Nikolai. Ang gulu-gulo ng mundo. Saka parang… gusto ko lang din gawin ’yung gusto mo. Gusto ko na lang din tumira sa beach. Gusto ko na lang ding magtravel. Gusto ko na lang din sumaya. Pero gusto ko ring magtrabaho, so kailangan mong gawan ng paraan iyon,” sabi ko at natawa siya.

“Of course,” sagot niya. Pero mabilis na napaawang iyong labi niya. “But… the kid.”

Inabot ko iyong kamay niya at hinawakan nang mahigpit. “Hindi ko rin alam… pero kung anuman ang mapagdesisyunan mo, iyon ang gagawin natin, okay?” sabi ko sa kanya at pagod na nginitian niya ako.

---

Ilang araw pa ang lumipas na wala pa ring balita sa kung nasaan talaga iyong van. Laging magkakasama sina Vito at Nikolai para pag-usapan kung paano ang mangyayari. Ang plano syempre magsasampa ng kaso laban sa mga Villamontes dahil sa nangyari na ambush… but that would take a lot of time. Ganyan naman kasi talaga—akala ng ibang tao, simple lang ang paghahabla. Hindi nila alam na ang daming kaso na inaabot ng taon… kasi maraming pera pangdelay iyong mga mayayaman. Hanggang sa maubos na lang iyong pera nung biktima, wala pang hustisya na nakakamit.

Pero kay Tali?

Sigurado ako na hindi siya titigil hanggang hindi sila nagbabayad sa ginawa nila. Dapat lang. Tangina nila—ilang pamilya iyong tinanggalan nila ng tatay, anak, asawa! Pati sila Vito na sobrang na-traumatize sa ginawa nila.

“I trust Tali,” sabi ni Vito. “She’ll win the case.”

“I know,” tahimik na sagot ni Nikolai.

Naka-tingin lang ako sa kanilang dalawa habang nag-uusap. As usual, wala si Sancho. Nag-aalala ako sa isang ’yon. Hindi maka-usap nang maayos.

“But we also know that they’ll drag this case for as long as they can.”

“I know,” muling sagot ni Nikolai.

“And I doubt if they’ll pay the reparations.”

“They won’t.”

Tumango si Vito. “So, I’ll pay.”

“I’ll help.”

“No,” sabi ni Vito. “This is my fault—”

“This is all our fault,” mabilis na sagot ni Nikolai. “We’re the ones who hired them, so it’s all our fault.”

Napa-hilamos ng kamay sa mukha si Vito. Gusto ko na lang silang yakaping dalawa dahil parang pagud na pagod na sila at gusto na lang nilang matapos lahat.

“How’s Assia?” tanong ni Nikolai.

“Her dad said she’s—” Napa-hinto siya. “She’s not okay.”

Tipid na tumango si Nikolai. “I still have some money left in my trust fund,” simpleng sabi ni Nikolai. “Can we arrange for the kids to have scholarships? And I don’t know… help them start business? Just to make sure that they’ll be well taken cared of.”

Tumango si Vito. “Yes, I already talked to the lawyer about setting up a trust for each of them.”

Nagpatuloy pa sila sa pag-uusap sa kung paano iyong mangyayari sa naiwan na pamilya. Nandun lang ako sa isang gilid at tinatapos iyong mga pending turn over ko sa trabaho. Nagpasa na ako ng one month notice sa kanila. Desidido na ako na pagnaayos na iyong dito, aalis kami ni Nikolai. Dadalhin ko siya sa beach. Kailangan niyang maka-hinga.

Nang maka-alis si Vito, agad na lumapit sa akin si Nikolai.

“I’m sorry for dragging you into this.”

Kumunot ang noo ko. “Baliw.”

“You should be focusing on your career.”

“Hindi naman tatakbo iyong trabaho,” sagot ko sa kanya. “Hindi naman nauubos ang mga tao na gagawa ng krimen, iyong mga gustong magdemanda. So, ’wag mo akong isipin, okay? Okay lang ako.”

Nagbuntung-hininga siya.

Isinara ko iyong laptop at saka niyakap siya nang mahigpit.

“I love you,” bulong ko sa kanya.

Niyakap niya rin ako. “I love you,” sagot niya.

“After nito, dadalhin kita sa beach.”

“Really?”

“Naka-hanap na ako,” sabi ko.

“Where?”

“Sa Patar sa Bolinao,” sagot ko. “Halos West Philippine Sea na raw ’yun. Ayaw mo nun? Halos paalis na tayo ng Pilipinas?”

Natawa siya. “White sand?”

“Yes. And clear water.”

“Are we going to be alone?”

“May nakita akong private property na beach front, so yes, tayong dalawa lang.”

Hinigpitan niya iyong yakap sa akin.

“Can’t wait.”

“I love you,” sagot ko tapos ay nagvibrate na naman iyong cellphone niya. “Hindi mo pa rin kinakausap?”

“What for?”

Hindi ako sumagot. Simula kasi nung nangyari iyong sa van, araw-araw na tumatawag iyong nanay niya. Nagtry din pumunta rito, pero hindi siya nilabas ni Nikolai. Seryoso talaga siya nung sinabi niya na hanggang hindi umaamin iyong nanay niya sa lahat ng kasalanan na ginawa niya, hindi niya kakausapin.

After ng lahat ng nangyari, the last thing Nikolai would want was to be with his mom. She’ll be a constant reminder of everything Nikolai wanted to forget.

“Okay,” sabi ko. “Ano’ng gusto mong kainin?”

“You.”

“Gago,” sagot ko at natawa siya. Nakaka-miss iyong tawa niya. Puro kunot-noo lang ang nakikita ko lately. “Ano’ng pagkain kasi?”

“The one between your legs.”

“Ang horny naman.”

Humalakhak siya tapos ay hinila ako patayo. “It’s been a while,” sabi niya habang hina-hatak ako papunta sa kwarto. “Come on, I know you missed it, too.”

Umirap ako. “Gago, feeling mo ang easy ko?”

“Never,” mabilis na sagot niya. “But… please?” parang bata na sabi niya. Natawa ako.

“Isa pa nga.”

Umirap siya. “Please? Please ride my dick?”

“Pag-iisipan ko.”

Tinaasan niya ako ng kilay. “You don’t want sex? You don’t miss my dick? Really now, Jerusha Leigh?”

Umirap akong muli. “Gago ka talaga,” sabi ko bago ko siya hinatak papunta sa kwarto.

---

Tahimik akong nagta-trabaho nang may magdoorbell. Agad na kumunot ang noo ko dahil may susi naman si Nikolai. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ko na iyong nanay niya iyong nandoon. Hindi ko alam kung papapasukin ko ba siya kasi ang bilin ni Nikolai, ’wag akong magpapapasok nang hindi ko kakilala! Pero hindi naman niya siguro ako papatayin?

Leche.

Bahala na nga.

Nagtext muna ako kay Shanelle na nandito iyong nanay ni Nikolai para kung mawala man ako bigla, may clue na sila.

“Wala po si Nikolai rito,” bungad ko nang buksan ko ang pinto.

“I know.” Napa-kurap ako. “I’m here to talk to you.”

Hindi ako nagsalita kasi wala naman akong sasabihin sa kanya. Ano’ng sasabihin ko? Thank you dahil sa underground business mo kaya ako nabuo? Kung hindi dahil sa krimen mo, wala ako sa mundo ngayon?

“I know you can convince my son to talk to me.”

Napaawang ang labi ko. “Seryoso po ba kayo?”

“He’s my son.”

“Matanda na ’yung anak niyo, Ma’am. May sariling desisyon ’yun. So, kung feeling niyo kaya ko siyang kumbinsihin para kausapin kayo? Baka hindi mo talaga siya kilala.”

Nakita ko iyong galit at pagka-bigla sa mga mata niya. Ito ba talaga iyong siya? Bakit hindi ko ’to nakita dati? Sabagay… kung si Nikolai nga na anak niya, hindi alam, e… Ako pa kaya?

“Kung gusto niyong kausapin kayo, alam niyo naman kung ano iyong gusto niyang gawin niyo.”

“And you think it’s that easy?”

Umiling ako. “Hindi naman ako bata—alam ko naman na kumplikado… pero pinasok niyo ’yan, e. Desisyon mo… at desisyon din ng anak mo na ayaw niyang madamay sa ginagawa mo.”

“Aren’t you a fucking hypocrite? Everything you’re enjoying, that’s from everything I worked hard for.”

“Ikaw? Ikaw ba iyong kinuhanan ng internal organ? Ikaw ba iyong binenta para sa isang gabi sa mga mayayaman? Hindi naman po, ’di ba? So, bakit ako magkaka-utang na loob sa ’yo?”

Hinawakan ko iyong mga kamay ko para mapigilan ang panginginig. Kahit nasa harapan ko lang siya ay sobrang bilis ng kabog ng dibdib ko.

“Alam ko po na kahit… ganyan ka, mahal mo iyong anak mo. Pero pasensya na po kasi ilang beses ko na ring tinanong si Nikolai… At sa palagay ko po, kalimutan niyo na lang na may anak kayo.”

Napaawang iyong labi niya.

“Sana masaya po kayo—na parehong asawa at anak niyo, ayaw sa inyo.”

Tumayo ako at pumunta sa pinto at binuksan iyon. “Malapit na pong umuwi si Nikolai. Baka mag-abot pa kayo,” sabi ko. Panay ang paghinga ko nang malalim habang hinihintay ang susunod niyang gagawin. Halos mapa-upo ako nang maglakad siya palapit sa akin. Halos mahigit ko ang hininga ko nang huminto siya sa tapat ko.

“Tell him to answer my call,” sabi niya bago siya tuluyang umalis.

---

Naabutan ako ni Nikolai na naka-upo sa sahig. Hindi ako maka-tayo dahil nanginginig pa rin ang mga tuhod ko. Grabe iyong nanay niya!

“Hey,” mabilis na sabi niya at pinuntahan ako. “Why are you on the floor?”

Ang lalim ng paghinga ko. “Ganon ba iyong life and death?”

Kumunot ang noo niya. “What?”

Umiling ako. Akala ko talaga mamamatay na ako kanina. Sa dami ng nangyari sa buhay ko, ang daming beses na kinabahan ako… pero iba iyong kanina… na nasa iisang kwarto lang kami ng nanay niya… pakiramdam ko talaga ay isang maling salita ko lang ay magiging katapusan ko na… pero hindi ko rin mapigilan iyong dila ko na sabihin iyong mga salita na iyon.

Kasi dapat malaman niya.

Na hanggang hindi niya tinitigil iyon, wala—sira na iyong relasyon niya sa anak niya. Sigurado ako na kahit ako, walang magagawa para ayusin pa iyon.

“Nikolai.”

“Yes?”

“Punta na tayo sa kapatid ko.”

Kumunot ang noo niya. “What? Why are you talking like this, Jersey? Are you okay?”

“Maigsi lang pala talaga ang buhay. Tara,” sabi ko habang hinawakan iyong kamay niya. “Bahala siya kung ayaw niya sa akin—kapatid pa rin niya ako.”

**

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch).

Chapter 54

Chapter 54

“Wait,” sabi ko habang kinukuha ni Nikolai iyong susi ng sasakyan. Napa-hinto siya at agad na tumingin sa akin—bahagyang naka-kunot ang noo niya. “Sure kang hindi siya magagalit sa akin?”

“What? No,” mabilis na sagot niya.

“Sure? As in sure na sure?”

Tumango siya. “You’ve already met Yago, right?”

Alangan na tumango ako. Nakasama ko naman na talaga siya pero once or twice lang ata? Kasi naman sa ibang bansa talaga naka-base iyon dati. Tapos nung umuwi naman siya, ang daming ganap.

Saka… syempre kahit pagbaliktarin man ang mundo, bunga pa rin ako ng pagloloko ng tatay niya.

Nang hindi ako naka-sagot, lumapit sa akin si Nikolai at hinawakan iyong magkabilang pisngi ko gamit ang mga kamat niya. Tumingin siya sa mga mata ko at ngumiti.

“You know how your relatives in the province suck big time?” tanong niya at agad akong tumango. “Well, I think Yago will be like God’s way of saying… ’ sorry for giving you annoying cousins.’ “

Agad akong natawa. “Seryoso?”

Tumango siya. “Yes. You know, now that I think about it, you’re his female version.”

“Flexible din siya?”

Napaawang ang labi niya. “Ga!”

Tumawa ulit ako tapos nagpout at agad niya akong hinalikan. Pagkatapos ay kinurot niya iyong pisngi ko. “We’ll go eat first and then go to his place, okay?”

Huminga ako nang malalim at saka tumango.

Pinakain muna ako ni Nikolai bago kami huminto sa parking ng isang building. Hanggang mapatay niya ang makina ay naka-hawak lang ako sa seatbelt ko.

“Punta ka kaya muna tapos sabihin mo iyong tungkol sa existence ko? Tapos kapag negative, balikan mo na lang ako rito?”

Tumingin siya sa akin. “You’re really nervous?”

Tumango ako. “Kasi bukod sa ’yo, siya na lang iyong pamilya ko. Kaya paano kung ayaw niya sa ’kin?”

Hindi sumagot si Nikolai at hinawakan niya lang iyong pisngi ko. Nagpaalam siya sa akin na pupuntahan niya muna si Yago. Naiwan ako sa loob ng sasakyan niya. Sobrang kinakabahan ako kaya nilabas ko muna iyong cellphone ko at nanood ng isang episode ng Grey’s Anatomy. Hindi ko naman alam kung gaano katagal iyong magiging pag-uusap nila. Baka magdeny pa si Yago na wala siyang kapatid. Baka mag-away pa sila at sabihin pa ni Yago na nagsisinungaling si Nikolai. Baka—

‘Green light.’

‘Ha?’

‘He wants to meet you.’

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi agad ako naka-reply. Tumawag si Nikolai sa akin. “Hey, come up,” sabi niya.

“Seryoso?”

“Yes,” sagot niya. “But please don’t be alarmed if Yago looks disgusted. It’s not about you, I swear.”

“Bakit naman siya mukhang nandidiri?!”

Kahit wala si Nikolai sa harapan ko ay parang nakikita ko iyong pagtawa niya. “Because.”

“Because?”

“Remember the first time we met?”

Agad na kumunot ang noo ko. “Oo nung—” sabi ko at agad na nanlaki ang mga mata ko nang maalala ko. Fuck! Si Yago nga pala iyong namili sa akin para maging ‘regalo’ ni Nikolai! Oh my god! Tapos kapatid niya pala ako?!

“Oh my god.”

“Right,” sagot ni Nikolai. “Oh my god.”

“Ayoko nang umakyat. Nakaka-hiya! Sinabi mo ba na wala namang nangyari?!”

“No.”

“Nikolai!”

Humalakhak siya. “Let him suffer for a little,” sabi niya. “Trust me, he deserves this,” dugtong niya tapos ay may kinwento siya sa akin tungkol kay Yago at Sancho at sa pangyayari nung nasa high school pa sila. Naglakad na ako papasok sa building. Sobrang lalim ng paghinga ko habang nasa loob ako ng elevator at pinapanood iyong pag-akyat ng mga numero roon. Nang huminto ako sa floor, agad na nakita ko si Nikolai na nasa labas ng elevator, naka-tingin at naka-ngiti sa akin.

“Ready to meet your brother?”

Tumango ako. “Pero punyeta ka, sabihin mo na pinagawa mo lang ako ng digest nun!” sabi ko, pero si gago, tinawanan lang ako!

Hinawakan ni Nikolai iyong kamay ko habang naglalakad kami papunta sa unit ni Yago—or Kuya Yago ba? Ukinam ang gulo!

“Ready?”

Huminga ako nang malalim. “Okay, go.”

Kumatok ng isang beses si Nikolai. Tapos ay tumingin sa akin at hinigpitan ang hawak sa kamay ko. Para akong malalagutan ng hininga nang bumukas ang pinto at nakita ko si Yago na naka-tayo sa harapan ko. Naka-tingin lang ako sa kanya, hindi alam ang gagawin. Ano ba kasi ang dapat gawin?! Magfist bump kami?! Magyakapan?! Mag-iyakan?! Magbond tungkol sa kung gaano kalandi ang tatay namin?!

“So… you’re my sister.”

“Half lang. ’Di tayo same ng nanay.”

Napaawang iyong labi niya at natawa sa akin. Tumingin siya kay Nikolai. “Yeah… she’s my sister.”

“Thanks again for bringing her into my life.”

Yago groaned. “Stop.”

Tumawa si Nikolai. Ang sarap pakinggan ng tawa niya dahil parang ang tagal na talaga simula nung ganito lang siya… parang parati na puro problema lang. Kaya kung sasaya siya sa pagiging praning ni Yago sa kakaisip na literal na ni-regalo niya ang kapatid niya sa kaibigan niya, sige na.

Pumasok kami sa loob. Ang awkward na naka-upo lang ako sa couch tapos ay si Yago iyong nasa kabilang banda. Naka-tingin lang kami sa isa’t-isa.

“Actually, hindi ako sure kung magkapatid ba talaga tayo. Si Nikolai lang ang source ko.”

Napaawang ang labi ni Nikolai. “And why would I lie about that!”

Nagkibit balikat ako. “Aba, malay ko sa ’yo.”

Tumawa si Yago. “No, I don’t doubt it. I actually think na marami pa tayong kapatid.”

Kumunot ang noo ko. “Seryoso?”

Tumango siya. “Yeah… unfortunately for us, our father’s a philandering whore.” Napa-kurap ako. “I mean, no offense, but that’s really the correct term.”

Tumango rin si Nikolai. “It’s true, Ga. We once walked in on him and his secretary,” sabi ni Nikolai.

Oh my god.

Tapos naghabol iyong nanay ko sa ganoong lalaki?!

Hindi ako naka-pagsalita. Biglang tumayo si Nikolai. “So… I’m going to buy food for us. Anything you want?” tanong niya sa akin pero umiling lang ako. Si Yago naman ay nagrequest pa ng kung anu-ano. Nagreklamo pa si Nikolai na ginawa raw siyang utusan ni Yago. Sabi naman ni Yago bakit pa siya nag-offer kung magrereklamo lang siya. Sabi naman ni Nikolai, formality lang daw at para sa akin lang daw talaga iyong offer. Tapos sa kung saan na napunta iyong pagtatalo nila at may sumbatan na sa kung sino iyong bumibili ng meryenda nila nung high school. ’Di ko gets kung paano kami umabot doon.

Nang maka-alis si Nikolai, naiwan kaming dalawa ni Yago.

“So…” sabi niya habang naka-tingin sa akin. “What do we talk about?”

“Hindi ko alam.”

“You wanna know about our dad?”

“Hindi ko sure,” sagot ko. “Pero… okay lang ba sa ’yo?”

“Na?”

“Na kapatid mo ako?”

“What? Of course. Why’d you ask that?”

“Kasi bigla lang akong sumulpot.”

“Not really,” sabi niya. “I told you—I know our dad. I wouldn’t be surprised if we have a dozen of siblings we do not know about yet.”

“So… okay lang talaga sa ’yo?”

Tumango siya. “Okay lang ba sa ’yo?” tanong niya.

“Na may kapatid ako? Aba, oo naman!”

Natawa siya. “Really?”

Muling tumango ako. “Nung bata kaya ako, wala akong kakampi kapag inaaway nila ako. Imagine kung nakilala na kita noon? Ipagtatanggol mo ba ako o walang kwentang kuya ka? Teka, kuya ba kita?”

Nag-usap kami ni Yago—mas matanda lang siya sa akin ng ilang buwan kaya weird kung tatawagin ko siya na kuya… Grabe! Buwan lang ang tanda niya sa akin! Ang landi pala talaga ng tatay namin!

Nagkwento si Yago tungkol sa tatay namin na lawyer daw iyon. Nagkwento rin siya tungkol sa pamilya ng tatay namin—iyong mga Gomez de Liaño. Tinanong ako ni Yago kung gusto ko raw ba na ipakilala ako sa kanila. Hindi ako agad sumagot. Sabi kasi niya, medyo kumplikado daw iyong pamilya na iyon kaya kahit siya, hindi masyadong close. Umiling muna ako. Hindi ko pa kaya iyong kumplikado. Hindi pa nga ako nakaka-recover sa pangyayari sa pamilya ni Nikolai at saka roon sa kaso ni Assia.

Gusto ko muna ng chill.

At beach.

“So? How was Yago?” tanong ni Nikolai habang pauwi na kami sa condo. Sa sobrang dami ng pinabili ni Yago, nang bumalik si Nikolai ay napag-usapan na namin iyong childhood ko. Para akong bata na nagsumbong sa kuya ko sa mga bata na nang-aaway sa akin. Tsk. Kung kuma-kain si Joana, malamang ay nabilaukan na siya dahil siya ang bida sa lahat ng sumbong ko!

“Okay naman…” sagot ko habang naka-tingin sa mga ilaw sa sasakyan sa harap namin. “Saka nagsorry pala siya.”

“About?”

“Kasi mayaman iyong tatay namin pero lumaki ako sa hirap.” Napa-tingin siya sa akin sa rearview mirror. Ngumiti lang ako kay Nikolai. “Pero okay lang. Sa tingin mo ba kung nakilala agad ako ni Yago, papatulan mo ako? E ’di ba best friend mo siya?”

“I’d definitely hit that,” sabi niya habang naka-ngisi.

“Kahit mag-away kayo?”

“I think I wouldn’t at first… but since we’re really meant to be together, I’ll give in at one point and then we’ll try to hide our relationship from him and then he’ll discover about us and then he’ll get mad but eventually will realize that I’m really serious with you and then he’ll forgive us.”

Natawa ako. “Ano ’yan? Movie?!”

Humalakhak din siya. “Yeah. It’s romcom. I think, at least in an alternate universe, we deserve a romcom storyline, don’t you think?”

Tumango ako. “Pwede rin pero rated 18.”

Ang lakas ng tawa ni Nikolai. “Your mind, Jersey.”

---

Nang mga sumunod na araw ay naging busy ulit si Nikolai sa pag-aayos doon sa trust na iseset-up para sa pamilya nung mga namatayan… nakita na kasi iyong van. Sino ba kasing genius ang naka-isip nun? Feeling ba nila pwedeng mawala iyong 25 na tao at walang maghahanap sa kanila? Saang planeta sila naka-tira?

Kaya nitong mga naka-raang araw din ay pumunta kami sa mga burol at naki-ramay. Sobrang… nakaka-drain. Nakaka-pagod. Nakaka-ubos. Kahit na naka-tayo lang ako roon at sila Nikolai ang kuma-kausap sa pamilya, sobrang nakaka-ubos. Ang sakit sa loob tignan nung mga bata na wala ng tatay… na mga naiwan na asawa… sa mga magulang na magbuburol ng anak nila…

Bakit ba kasi kailangang umabot sa ganoon?

Para lang pagtakpan iyong kasalanan ng isang tao?

Buhay pa sila pero sinu-sunog na ang kaluluwa nila.

Nang matapos namin iyong huling burol, ni hindi na nag-usap iyong tatlo at dumiretso na lang sa kanya-kanyang sasakyan. Sobrang pagod na ni Nikolai kaya hindi na siya nagtanong sa akin nung kunin ko iyong susi sa kanya. Sinabi ko lang na pagod na siya at ako na ang magda-drive. Naka-tulog na rin siya. Sobrang napagod…

Nang magising siya ay agad na kumunot ang noo niya.

“Where… are we?” tanong niya habang nasa daan kami.

Saglit akong tumingin sa kanya at ngumisi. “On the way to the beach!”

Napa-kurap siya. “What?”

“Don’t worry, naayos ko na lahat. Naka-patay na lahat sa condo natin tapos tingin ka sa likod, nandun na iyong mga gamit natin. Nagpa-reserve ako ng 1 month doon, pero kapag kailangan tayo sa Manila, nagsabi na ako kina Vito na magtext sa akin kapag sobrang emergency. Otherwise, tayong dalawa lang talaga. Dito na masusubok kung hindi ka talaga magsasawa sa akin.”

Parang gulung-gulo pa rin siya. “Wait… you planned this?”

Tumango ako. “Gusto mo ng beach, ’di ba? So, magpupunta tayo sa beach.”

Napaawang ang labi niya habang unti-unti siyang napa-ngiti. “Seriously. What have I ever done to deserve you?”

Ngumiti ako sa kanya. “Back at you, Ferreira. What have I done to deserve you, too?”

**

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch).

Chapter 55

Chapter 55

“Good morning,” sabi ni Nikolai sa akin.

“Good morning,” sagot ko habang naka-yakap pa rin sa kanya.

Dalawang linggo na kami sa beach. Akala ko magsasawa ako, pero mali pala ako roon. Nung una, medyo nanibago ako dahil nasanay ako sa Maynila na kahit saan ako tumingin ay may tao, sasakyan, at alikabok. Dito sa beach? Magigising ka dahil sa sinag ng araw at kasama mo sa umagahan iyong bawat hampas ng alon sa dalampasigan.

Ayoko na bumalik sa Maynila tuloy.

“Wala na tayong pagkain,” sabi ko kay Nikolai para ipaalala sa kanya na kailangan naming pumunta sa palengke. Iyong dala ko nung unang punta namin dito ay tumagal naman ng isang linggo. So, last week ay nagpunta kami sa palengke para mamili. Tawang-tawa ako sa reaksyon ng mga babae kay Nikolai. Ni hindi man lang nag-effort na sumulyap, e! Talagang titig na titig.

“We have food,” sabi niya habang guma-gapang pababa iyong kamay papunta sa gitna ng mga hita ko.

“Time out muna today, please.”

Natawa siya. “Why?”

“Why ka d’yan? Feeling ko may laceration na iyong pekpek ko dahil sa ’yo!”

Sobrang lumakas iyong pagtawa niya. “What?”

“Wag kasing araw-araw! ’Di naman tatakbo ’yung pekpek ko!”

“Stop.”

“Stop mo mukha mo. Tumayo na tayo para maka-pili tayo ng bibilhin natin,” sabi ko pagkatapos pilit na umalis sa pagkaka-yakap niya at tumayo para dumiretso sa CR.

Ang ganda nung na-book ko na rest house. Sabi sa site, boho inspired daw, pero ang pinaka-nagustuhan ko ay beach front siya. Ang saya-saya kaya na paglabas mo pa lang, beach na agad iyong makikita mo. Actually, dito ata napunta iyong isang buwan na sweldo ko, pero keri lang. Sa dami ba naman ng ginawa para sa akin ni Nikolai, kulang na kulang pa ’to.

Ni-lock ko iyong pinto dahil sigurado ako na papasukin ako ni Nikolai at sasabayan maligo. Kapag ganyan, sigurado ako na mamaya pa kami matatapos dahil bawat sulok ata ng katawan ko ay sasabunin niya.

“Bilisan mo,” sabi ko sa kanya paglabas ko.

“Why?”

“Iyong pagkain nga natin! Bahala ka kapag ’di na fresh iyong kakainin natin!”

“Fine, fine.”

“Wag ka na magmilagro d’yan sa CR. Maligo ka lang.”

“Why don’t you join me to make sure that I won’t do anything?”

Sinamaan ko siya ng tingin, pero tinawanan niya lang ako bago siya dumiretso sa CR. Grabe… hindi talaga ako magsasawa sa view! Ang sarap kaya makita sa umaga si Nikolai na naka-boxers lang (minsan nga wala pa) tapos gulu-gulo iyong buhok at bagong gising.

Paglabas niya ng CR, naka-sabit lang sa bewang niya iyong dark blue na tuwalya.

“What?” natatawang sabi niya habang naka-tingin ako sa kanya.

“May naalala ako.”

“What?” tanong niya habang kinukuha iyong maliit na tuwalya at tinu-tuyo iyong buhok niya.

“So, technically, ang pangalan ko ay Jerusha Leigh Gomez de Liaño,” sabi ko at saka tumango siya. Tumayo ako mula sa pagkaka-upo sa kama namin at lumapit sa kanya. Inarko ko iyong kilay ko. “Sa tingin mo kasya pa rin iyong buong pangalan ko?”

Bahagyang kumunot ang noo niya. “What?”

Inabot ko iyong tuwalya at kinalas iyon kaya nalaglag sa sahig. “Iyong pangalan ko. Sabi mo ipapa-tattoo mo dito,” sabi ko sabay hawak habang naka-tingin pa rin sa kanya.

Napaawang iyong labi ni Nikolai. “Jersey, please,” sabi niya habang nagsisimula ng lumalim ang paghinga. “I thought we still need to go to the palenge?”

“Oo nga,” sabi ko habang unti-unting binibilisan ang paghagod. “Naka-ready na kaya ako. Nagtatanong lang naman.”

“Stop,” mahinang sabi niya. “I thought we’re giving Jersey Jr. a break.”

Napa-kagat ako sa labi para pigilan iyong pagtawa ko. Tangina talaga ’to! Minsan kapag gusto ko ng sexy time, biglang kung anu-ano sasabihin tapos tatawa na lang ako.

Naglakad si Nikolai at parang may hinahanap. Tumigil siya at binuksan iyong drawer. Bumalik siya at inabot sa akin iyong pentel pen.

“I think we can still do that, but you have to write in small letters,” sabi niya habang hawak iyong ano niya. Naka-patong iyon sa palad niya at para bang naka-handa na para sulatan ko iyong gilid.

Minsan talaga hindi ko alam kung ano ang ginagawa naming dalawa.

“What?” tanong niya nung hindi ako gumalaw.

“Susulatan ko nga?”

“I mean, yes? It’s not like my buddy would go in you today.”

Umirap ako. “Arte nito! One day break lang naman! Akala mo naman ginu-gutom!”

Humalakhak siya. “Not complaining here, Ga. One hole’s in rest, but I still have 2 other holes as options. And I’m very creative—I can find other options. For example, you can have your legs closed—”

Napaawang ang labi ko. “Tangina ka talaga.”

Ang lakas ng tawa niya. “Just laying down the options!”

“Gago ka, feeling ko lalo akong dumu-dumi dahil sa ’yo,” sabi ko sa kanya at nagtalo lang kami hanggang maka-rating kami sa sakayan ng tricycle. Napaka-bastos talaga nito!

---

“Ang tagal mo naman,” sabi ko kay Rory.

Nang maka-balik kami sa Manila, sandali lang din. Nagtravel kami ni Nikolai sa Cambodia tapos umuwi rin. Tapos umalis ulit kami. Paulit-ulit lang. Nagta-trabaho pa rin kami bilang abogado pero nakapagnegotiate kami ng arrangement na flexible location kami at puro via video conference iyong initial interviews. Pero kapag kailangan naman kami on location, umuuwi naman talaga kami lalo na if kailangan ng court appearance.

Pero totoo nga iyong sinabi niya na magta-travel kami around the world.

“Beauty takes time.”

“Patay na patay naman si Yago sa ’yo kahit wala kang make-up,” sabi ko pero si gaga, patuloy lang sa pamimili kung anong shade ng lipstick ang gagamitin niya. Buti na lang walang reklamo si Nikolai sa akin! Jusko! Once pa lang ata ako nakita nun na naka-make-up—nung pinaka-unang meetup namin. The rest, wala ng make-up talaga.

Buti na lang flexible talaga ako.

“Lagyan kitang make-up, please?”

“Baka gabihin tayo.”

“Gaga ka ba? Gabi naman talaga ang pamamanhikan.”

“Ang layo ng Isabela.”

“Bayaan mo maghintay si Vito.”

“Okay,” sagot ko. Marami pang atraso sa akin si Vito kaya oo nga, maghintay siya d’yan.

Dahil bored na ata si Rory sa buhay niya, nilagyan niya ako ng kilay, lipgloss, tapos lalagyan niya dapat ako ng fake eyelash kaya lang todo reklamo ako na hindi ako maka-dilat kaya ang ending, tinanggal niya rin.

“Nagtanong na pala si Yago kay Mama,” sabi ni Rory. Nasabi ko kasi kay Yago iyong sa problema namin tungkol sa bata… Ayaw namin pareho ni Nikolai ng anak at saka kahit gustuhin namin, hindi kaya nung life style namin na kung saan-saan kami pumupunta. Tapos biglang nasabi ni Yago na si Ellie, iyong isa pa naming kapatid, nasa boarding school. Kaso 4 years old pa lang si Henry, iyong anak ni Patricia. E minimum ng 5 years sa boarding school… so sabi ni Yago tatanungin niya raw si Tita Ylenna. Grabe, sobrang bait nun at saka ang ganda! Ewan ko ba sa tatay ko ano’ng problema at naghanap pa ng iba!

Nag-usap kami ni Rory at sabi niya, try namin ni Nikolai na pumunta sa Seattle next tutal palaboy naman daw kaming dalawa. Minsan, masarap din saktan ’to si Rory.

“Ga.”

“Tara na,” sabi ko kay Rory dahil narinig ko na iyong boses ni Nikolai. Akala mo baby na hindi mapakali kapag nawawala ako, e.

Paglabas namin, agad na napaawang iyong labi ni Nikolai.

“Ga…” sabi niya sa malanding tono.

“Please. ’Wag sa harap ko,” nagmamakaawang sabi ni Yago.

“Arte. Ayan naman si Rory.”

“Baby…” sabi ni Yago.

Nagmake-face ako. “Ew.”

Inirapan ako ni Rory. “Arte? Baby lang. Kayo ngang dalawa kulang na lang kumuha kami ni Yago ng tent para lang bigyan kayo ng privacy.”

“Grabe ka!”

“Bakit? Nung one time, sabi mo, Jersey, magCCR ka lang! Tapos biglang nagdadasal ka na pala.”

Napaawang ang labi ko kasi napa-tingin ako kay Yago na parang gusto ko na lang lumubog sa kinatatayuan niya dahil naririnig niya ang sexcapades ng kapatid niya.

“How dare you! Sabi mo secret natin ’yun!” sabi ko kay Rory.

Nagtatalo kami ni Rory pero napatigil kami nang ma-realize namin na kami na lang iyong naiwan doon at wala na iyong mga gamit namin at nasa baba na pala.

“Bastos talaga nung dalawa na ’yun,” sabi ni Rory.

“True ka d’yan, sister.”

Nagtravel kami papunta sa Isabela para sa pamamanhikan ni Vito. Pambihira din kasi iyong pamilya ni Vito, hindi talaga pupunta! I mean, gets ko naman na hindi nila gusto si Assia kasi syempre sa point of view nila, nakulong iyong anak nila dahil kay Assia… pero hindi man lang nila sinubukan na kilalanin si Assia. Ang bait kaya nung tao! Ang hirap i-hate! Kahit na na-stress ako nung malaman ko na siya pala ang dahilan kung bakit attached si Nikolai sa Jollibee. Muntik na akong magselos, e. Kaya ngayon, mina-mind condition ko si Nikolai na maging loyal sa KFC.

“Sancho,” sabi ko habang naka-hinto kami sa gas station para kumain at magstretch.

“Bakit?” sagot niya habang busy sa pagkain ng cup noodles.

“May irereto ako sa ’yo.”

“Sino?” singit ni Rory na chismosa.

“Kaibigan ko.”

“Ano’ng name?”

“Indie.”

“Wait, si Independence?”

“Oo, kilala mo?”

“Oo!” sabi ni Rory. “Small world! Grabe siya rin irereto ko kay Sancho!”

Sobrang na-excite kaming dalawa ni Rory na hindi namin napansin na iniwan na pala kami ni Sancho. Hotdog talaga kausap ’yun! ’Di ko gets bakit crush na crush ko siya noon. I mean… oo na, sobrang gwapo talaga. Pero minsan wala talaga kwenta kausap. Ang hilig bigla mawala!

Pagdating namin sa Isabela, halos hindi ko na maramdaman iyong legs ko. Kinuha namin iyong pagkain na mukhang maraming pinagdaanan dahil hindi na siya mukhang pagkain. Bahala na. It’s the thought that counts.

“What—” naguguluhan na tanong ni Vito nang makita kami.

“We’re here for pamamanhikan,” sabi ni Nikolai. Mabuti na lang mahal ko siya kaya naiintindihan ko iyong mga ganitong nakaka-bulol na sinasabi niya.

“How… did you know?” tanong ni Vito.

“Assia and I talk,” proud na sabi ni Nikolai. Hmp! Buti na lang love ko si Assia.

“Sabi niya kasi balitaan ko siya sa mga nangyayari sa ’yo sa kubo mo…” cute na cute na sagot ni Assia.

Napa-iling si Nikolai at tinapik ang balikat ni Vito. “Man, you lasted a year… I’m proud.”

Pumasok kami sa bahay nila Assia. Sobrang bait ng family niya lalo na iyong tatay niya! Kaya hindi na rin ako nagtataka na buma-bait na talaga si Vito. Dati kasi sabi talaga ni Nikolai na sobrang ibang-iba raw ni Vito. As in 360 degree daw iyong pagbabago nung makilala niya si Assia. Bakit kaya ganon? Hindi naman bumait si Nikolai nang makilala ako. Weird.

Namanhikan si Vito tapos parang gago si Nikolai ang tumayong tatay niya. Sobrang gulo nila, pero okay lang. ’Di ko keri iyong nangyari before na walang nagsasalita sa kanila dahil pagod na sila sa lahat ng pangyayari.

After kumain, nag-ayos na sa labas ng lamesa at mga upuan. Na-stress din ako dahil may nakita akong lambanog! Jusko! Pumasok muna ako sa loob.

“Congrats, girl!” sabi ko nang makita ko si sister Assia.

“Salamat,” sagot niya.

“Congrats!” sabi ni Rory. “To be honest, parang ibang tao si Vito kapag kasama ka niya. Sobrang good influence mo sa kanya.”

Tumango ako. “Totoo! Kapag nasa paligid ka, akala mo kung sinong santo ’yang si Vito. Kapag sila lang lalaki, mukhang mga tanga,” sabi ko tapos nagdagdag pa ako ng ibang kwento dahil part time basher talaga ako ni Vito.

“Ready ka na ba sa honeymoon niyo?” tanong ko.

Agad na nasamid si Assia. Tawang-tawa kaming dalawa ni Rory. Napaka-inosente talaga ng isang ’to! Jusko! Kawawa ’to sa honeymoon nila!

“Alam mo, minsan ang sarap lagyan ng tape niyang bibig mo?” sabi ni Rory bigla sa akin.

“Syempre kailangan prepared siya! Isipin mo law school pa lang, patay na patay na sa ’yo ’yang si Vito? Nako, Assia, sinasabi ko, kabahan ka na sa wedding night niyo! Pagkurap lang ang pahinga mo!”

“Gago ka, Jerusha! ’Wag mo ngang takutin!”

“Honest lang ako, sisteret. Kung ako sa ’yo, magstretch-stretch ka na ngayon pa lang. At uminom ka ng energy drink. Foreigner pa naman ’yang si Vito… Nako talaga, Assia… Good luck, girl.”

Agad siyang napa-abot sa tubig. Tumawa kami ni Rory dahil matambak-tambak iyon dahil sa panginginig ng mga kamay niya.

“Wag kang matakot,” sabi ni Rory. “Di ka naman papabayaan ni Vito, for sure.”

“San na ba kayong dalawa? Naka-second base man lang ba ang manok ko?”

“Second base?”

“Boobs, ganon? Nadakma—”

“Jersey, ano ba!”

“Hey, the two of you. What did you do to the bride?” sabi ni Nikolai nang pumasok siya.

“Wala. Girls’ talk,” sagot ni Rory.

“Oh, come on, share!” sabi niya, pero dahil may girl’s code kami kahit nilaglag ako ni Rory kanina, wala kaming sinabi sa kung paano namin inorient si Assia sa kung ano ang gagawin niya kay Vito sa wedding night nila.

Lumabas kami at nagsimula na silang uminom. Hindi ko alam kung saan nanggaling iyong gitara pero biglang naggitara si Sancho! Asar! Ayan, crush ko na naman siya!

“Assia, naging crush mo ba si Sancho?” tanong ko.

“Ha? Hindi… bakit?”

“Wala. Akala ko naging crush mo rin kasi naging crush namin siya ni Rory.”

Tumingin si Assia kay Sancho tapos napa-iling. “Hindi, e… parang kapatid lang kami…”

“E kay Nikolai?” tanong ko.

Ang lakas ng tawa ni Rory. “Isaksak mo sa baga mo si Niko! Napaka-possessive nito!”

“Curious lang! Hindi ako magagalit, promise,” sabi ko kay Assia habang kumakanta ng Your Song sila. Aba, ’di ko alam na alam nila ’yon!

Umiling si Assia. “Hindi, e… kasi nagpapagawa lang lagi sa akin si Niko ng digest niya dati.”

Napaawang ang labi ko. Betrayal! Akala ko ako lang ang baba na pinagawa niya ng digest!

“Wag kang magselos…” sabi ni Assia. “May bayad ’yun… kailangan ko lang kasi ng pera nun…”

Agad na na-guilty ako. Bakit ba nagseselos ako sa babae na ’to? Literal na sobrang dami nilang pinagdaanan ni Vito.

“Hindi, ah,” sabi ko.

“Sus,” sabi ni Rory.

“Ang hater mo.”

“Hindi kasi ako selosa.”

“Hindi ka nga selosa, pero sabi ni Yago nananabunot ka raw sa parking lot.”

Napaawang ang labi niya. “Hoy, Yago!” sabi niya at napa-tingin sa amin iyong mga lalaki.

“Assia, so ganito ang gagawin mo sa honeymoon,” sabi ko habang inoorient ko ng step by step si Assia habang busy si Rory na pagalitan si Yago dahil napaka-daldal.

---

“You know what? We don’t have kids, but I still feel like we have a son,” sabi ni Nikolai habang nag-aayos kami ng gamit dahil ngayon lang kami nagka-time. Umuwi kami dahil sa nabalitaan namin na nangyari kay Sancho.

“Nahihirapan iyong tao.”

“I know but—”

“Kasama mo ako; kasama ni Vito si Assia. Mag-isa lang si Sancho. Cut him some slack, okay?”

Napa-buntung-hininga si Nikolai. “I know… I’m sorry… but I worry about him. I worry that next time, he’s gonna get himself killed.”

“Hindi naman siguro. Baka magtanda na,” sabi ko dahil naka-kulong ngayon si Sancho dahil sa kaso niya. Sobrang proud ako kina Nikolai at Vito… kung dati ’to nangyari, sigurado ako na ginawan na nila ng paraan para maka-alis si Sancho roon. Kahit si Sancho—kung dati siguro pumayag na siya na ilabas siya pero ngayon, tanggap niya sa sarili niya na may kasalanan siya na kailangang pagbayaran.

Ang layo na ng narating nila.

Namin.

“I hope so.”

Tumabi ako sa kanya tapos niyakap siya. “Cancel na lang natin ’yung flight natin.”

“Thank you.”

“Bakit?”

“I treat my friends as my family… thank you for understanding that.”

Hindi ako sumagot at niyakap na lang siya nang mahigpit. Pamilya rin naman ang turing ko sa kanila kahit basher ako ni Vito. Dati naiinis ako kasi sobrang lala talaga ni Nikolai as in todo suporta talaga siya sa friends niya tapos iyong friends niya hindi ganon… pero na-realize ko na hindi naman kasi requirement na ma-receive mo pabalik kung anuman ang binigay mo. Ganon lang talaga na tao si Nikolai—todo-bigay talaga. Sobrang generous talaga. Pero kapag nagalit siya, game over na talaga.

Hanggang ngayon, hindi pa rin sila nag-uusap ng nanay niya.

I guess she already made her choice.

Gusto ko man silang magka-ayos, hindi ko naman kayang ipilit.

Sana madala niya sa hukay ’yang pera niya.

Sa mga sumunod na araw, naging busy kami ni Nikolai para ayusin iyong mga trabaho namin. Hindi kami nag-abot ng ilang araw dahil may mga deadline na kailangang tapusin.

“Nikolai, ninakaw mo na naman iyon post-it ko!” sabi ko habang paikut-ikot ako sa condo para hanapin iyong post it ko dahil ginagamit ko iyon kapag may comment ako sa pleadings.

“It’s on the dresser!”

“Bakit nasa dresser?”

Hindi sumagot si gago. Dumiretso ako sa kwarto namin at nakita ko na nandun nga iyong post-it sa dresser. Agad akong lumapit para kunin iyon pero napa-tigil ako nang makita ko iyong naka-sulat doon.

‘Love each other even when we hate each other. Take care when old, senile, and smelly. And it’s forever.’

Napa-awang iyong labi ko.

Bumilis ang tibok ng puso ko.

“Jerusha Leigh.”

Nanginginig ang mga kamay ko habang lumilingon ako para makita siya. Rinig na rinig ko iyong tibok ng puso ko. Biglang nagtubig iyong mga mata ko nang makita kong naka-luhod siya at naka-tingin sa akin.

“We have the fucking worst timing. Life keeps on throwing tragedies after tragedies, but you know what? Fuck it. Let’s get married. Please,” sabi niya habang binu-buksan iyong box.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya.

“Nasaan iyong singsing? Gago ka ba?” tanong ko habang umiiyak kasi walang singsing sa box.

Kinagat niya iyong pangibabang-labi niya dahil natatawa siya sa akin. “Ga, remember I gave you a ring before but you lost it when we were scuba diving in Great Barrier Reef?”

“Gago, isusumbat mo pa rin? ’Di ko nga sinasadya,” sabi ko habang umiiyak. Tanginang ’yan! Nasimulan na iyong luha ko! ’Di na ’to titigil!

“What? No,” sabi niya na nagpapanic na. “You also said that it’s a hassle to wear a ring.”

“Kasi ang laki nung bato nung binigay mo. Mabigat sa daliri…” umiiyak na sabi ko pa rin.

“I know,” sabi niya tapos tumayo na at hinawakan iyong pisngi ko tapos ay pinupunasan iyong mga epal kong luha.

“So, instead of the traditional ring, I figured we can just get a tattoo on our finger as our wedding ring?”

Kumunot ang noo ko. “Tattoo?”

“Yes. It’s more permanent. And you won’t lose it unless you lose your finger.”

Sumimangot ako sa kanya. “Isang beses lang ako nawalan ng singsing, Nikolai! Isang beses lang!”

Tumawa siya at saka niyakap ako. “I love you.”

Niyakap ko rin siya kahit labag sa loob. “I love you,” sagot ko. “So, wala akong engagement ring? Masyado ka ng nakaka-tipid sa akin.”

Ramdam ko iyong pagtawa niya. “I know you’re going to say that, so instead, I have an engagement gift,” sabi niya tapos ay may kinuha sa drawer na envelope at inabot sa akin.

Binuksan ko iyong envelope at agad na nanlaki ang mga mata ko.

“So… am I forgiven already?”

“Paano mo ’to nagawa?!”

Nagkibit-balikat siya. “It’s just a studio tour, so I can’t promise you’ll see Dr. Jackson Avery,” sabi niya na may kasamang irap.

Agad akong natawa. “Ang seloso!”

“The only thing he has that I don’t are his blue eyes, okay?”

Pina-libot ko iyong mga braso ko sa leeg niya at tini-tigan siya.

“Nikolai Quentin Ferreira…” pagtawag ko habang pinapa-libot niya rin ang mga braso niya sa bewang ko. Naka-tingin lang ako sa kanya, pero para bang ramdam na ramdam ko iyong kaba niya sa paghihintay sa susunod kong sasabihin. “Mahal na mahal talaga kita. Pakasal na tayo,” sabi ko bago tumingkayad para halikan siya.

**

This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch).

Epilogue - Part 1

Epilogue - Part 1

“This is stupid.”

“Just do it,” Vito said.

“I’m hungry.”

“Then more reason to do it,” Yago interjected.

“Fine…” I said as I rolled my eyes as I wrote on the paper that was earlier given to us. It was some activity wherein we’d write where we think we would be in 10 years. I was 17 years old, so I was pretty sure that by 27, I’d still be single and I’d be living my best life.

So, I wrote there:

By the time I’m 27, I probably would’ve dated at least 20 women, be serious with at least 3 of them, but no signs of settling down. I would’ve been part of the board of all the corporations my family owns and have a share in. True to tradition, I’ll be living my best life with my family and friends.

Do I want to get married?

Nope.

I love my family, but marriage sucks. Besides, it’s just legality. It’s just a freaking piece of paper. If I love you, I’ll stay with you even without that paper.

No kids.

For the love of god, no kids.

I’m pretty sure Yago would spawn lots of his evil seeds, so I’d probably spoil those little bastards. I’m pretty sure Sancho would impregnate someone sometime. I got to look after Vito because if shit happens, he’ll end up getting raped and wake up one day with some woman claiming he’s fathered her child.

So, yeah.

I think 27 will be great.

I immediately folded the paper and rolled my eyes when I saw my friends writing on their papers seriously. Why were they taking this seriously? It’s just some activity.

I took a peep at what Yago was writing.

‘Not married but most probably living with my girlfriend and our kids.’

“Privacy, please,” Yago said.

I rolled my eyes. “Are the kids planned or unplanned?” I asked.

He shrugged. “Probably planned.”

“With Rome?”

Sancho quickly shot me a death glare. I pursed my lips and stopped myself from laughing. It’s been a long time ago, but I was pretty sure that he’d carry that until the day he died. Yago’s such a fucking dick—Rome’s Sancho’s sister. That’s like… an automatic back off. But then again, I always see Rome flirting shamelessly with Yago.

Nah.

None of my fucking business.

“What did you write? I’ll show you mine,” I told Vito.

“So nosy,” he replied.

“Just curious!”

“No.”

“Tss. Damot,” I said.

After a while, we all passed the paper and I saw how Sancho wrote on the paper that he would’ve been married by that time and they’d be managing the hacienda. As if. He’s such a fucking flirt! And I seriously do not understand, for the fucking life of me, why he pulls all those girls without even trying! So unfair!

We went to the cafeteria and I immediately frowned when I saw Eunice with her boyfriend. Tsk. She must like doing charity because what the hell was she doing with him when she could be with me? Nikolai Quentin Ferreira?

“Stop drooling,” Yago said.

“I’m better than Jerome, right?”

“No,” he quickly replied.

“The hell!”

“He’s the valedictorian of their batch.”

“Not everything’s about grades!”

“You say that because you have bad grades,” Yago said.

My lips parted. “How dare you.”

Yago just laughed at me. “Tigilan mo na kasi si Eunice,” he said.

“But I want her!”

He rolled his eyes. “Para kang bata.”

I almost gagged when I saw Eunice try to feed Jerome. Was he an invalid? Couldn’t he eat using his hands?

Before I died of jealous, Yago and Vito pulled me away and we hang by the quadrangle and ate there. Sancho was missing—probably doing some R18 shit. People think he’s so nice when in reality, he’s like the biggest flirt I know. But he never tells us stuff, so I really don’t know the body count.

We were almost done with our lunch when we saw Sancho heading towards us. I looked behind him and saw Sofia, a senior. My eyes widened.

“Sancho,” I called as soon as he was within earshot.

“What?”

“I really just have to ask.”

“Ano nga?”

“How huge is your dick?”

“Niko, what the fuck?” Vito replied.

“Come on! We’ve been friends since forever! I’ll show you both mine. I’m just really curious! What’s up with Sancho’s dick! He gets all the girls!”

That’s Sofia! The one who almost got kicked out of school for posting those beach pictures that the nuns thought were ‘not in line with the Catholic ideals’ of the school! But she was in the beach! What did they want her to wear?

I clicked like on all those photos.

“Gago,” Sancho said.

“Do you have piercing down there? Is it crooked? I just need to know!” I inquired seriously.

“Puta. Bakit ganito usapan natin?”

“I wouldn’t ask if I have a choice.”

“Niko, you’re… insane.”

“I just need to know, okay!”

“Fine,” Sancho said, standing up and walking.

“What?” I asked as Vito stood up, too.

“What? I’m curious, too,” he replied as we both followed Sancho. We headed to the CR in the fourth floor of the old high school building. There were practically no people there because it only has the library (that was practically a ghost town) and the CR that no one really goes to.

“This is weird,” Yago said.

“But admit it—you’re curious,” I said.

Yago rolled his eyes. See! They’re curious, but I was the only one brave enough to fucking ask!

“Are we really going to do this?” Vito asked.

We became silent.

“So… we’re all going to show our dicks to one another?” Yago asked. Vito grimaced.

“Well, if you put it that way, of course it’d sound weird!” I said.

“Well, how will you put it, you fucking genius?” Yago asked.

“It’s… research,” I said.

“Research?”

I nodded. “Yes. To finally put the mystery to rest.”

So, we were there, facing one another, our hands on our belts.

“For the record, I think this is fucking weird,” Vito said.

“Yes. Bakit hindi na lang ikaw, Sancho, ang magpakita?” Yago asked.

“Ulul,” Sancho replied.

I rolled my eyes and unbuckled my belt and unbuttoned my slacks. I pulled down my pants, together with my boxers, and showed it to them. “Disclaimer—this is not the normal size,” I said because the temperature in the CR was kinda low.

I looked at Yago, Vito, and Sancho and they were all staring at baby Nikolai. I suddenly felt shy, so I pulled up my pants.

“Your turn,” I told them.

They grunted but all obliged. I seriously fucking wish no one would go here because it would be so hard to explain what the fuck we were doing. Vito, Sancho, and Yago’s dicks were all out—I couldn’t imagine what fucking stories would come out if someone sees us here.

“Okay na?” Sancho said as I stared at his dick.

I blinked.

Okay.

What the fuck was that.

---

“Morning,” I said to my mom.

“Good morning,” she replied as I kissed her cheek. I grimaced when I saw her looking at my report card.

“In my defense, I seriously think I’m dyslexic.”

Mom rolled her eyes playfully. “Well, I don’t remember you being dyslexic when you’re writing checks.”

I just laughed as I went to my seat. I was her only son and it’s not like I was stupid—I just really get easily bored with school. I wasn’t interested in anything they try to teach me. Also, my mom told me that I didn’t need to be really smart, just not utterly stupid—that’s why we have money to hire smart people to do the job for us. It’s just how the world works.

Moments later, dad joined us. I remained silent as they talked. I did not understand for the life of me why my mom would stay with him when he’d been nothing but a cheating asshole. Mom could do so much better. But of course I could say nothing because as much as I wanted them to separate, it was clear to me that my mom loves my dad.

She’s not a kid—she chose this, so she better live with it.

After that, I went to the country club to meet with my friends. Sancho was on a date and Yago was elsewhere. I saw Vito trying to flirt with some girl, so I just played golf until I got bored and went home.

The next few days were just normal—me trying to annoy my friends because it’s boring if I did not!

“What on heaven is this,” I said as I stared at the stick that Sancho handed to me.

“Isaw,” he replied.

“And this is edible?” I whispered because I didn’t want Manong to hear me. I didn’t want to be disrespectful—I just seriously wanted to know!

“Yes,” he replied. “Try mo muna.”

I nodded. “Okay,” I said as I tried one stick. It tasted weird… but good kind of weird. I like food. So, I ate 5 sticks before I felt full and then drank samalamig.

I seriously love how Sancho’s from the province because he brings culture to our otherwise boring friend group. I seriously could expect nothing from Vito and Yago’s boring life growing up.

After eating, we went to the country club to swim, but really, we were just looking for girls to hit on.

The next days were supposed to be like any other day but—

Fuck.

“What did you eat the last few days?” Mom asked.

“I can’t remember,” I lied because I always remember what I eat. Mom knew that I was lying and she just gave it up. Thankfully, my annoying ass friends arrived.

“Hi, Tita.” I rolled my eyes as Vito and Sancho greeted my mom. They’re so nice in front of my parents… so deceitful.

“Have you eaten dinner?” mom asked them and they both shook their heads. They looked so innocent I could barf. “I’ll order food for us. Kayo muna d’yan kay Niko,” Mom continued before going out.

As soon as the door closed, they both looked at me.

“Ano’ng sabi mo?” Sancho asked.

“Indigestion,” I replied.

“Good,” he said.

“Good your fucking ass,” I spat out. “I’m in a fucking hospital!”

Sancho shrugged. “No one forced you to come with us.”

“True,” Vito seconded, the traitor that he was. “Besides, we all ate isaw. You’re the only one who got sick.”

Sancho nodded. “In conclusion, ikaw ang problema.”

I rolled my eyes so hard. Why are they even my friends!

“Bakit ba nandito ka pa rin? Weird naman… Isang linggo ka na rito,” Sancho said.

“Fuck you,” I said, but the door swung open and Nurse Jillian came in. I immediately saw both Sancho and Vito check her out. I rolled my eyes.

“Hi, Niko,” Nurse Jillian greeted as she proceeded with her usual routine. I immediately smiled at her and both Sancho and Vito looked at me like I got caught red-handed.

“Kaya pala…” Sancho said as soon as Nurse Jillian got out.

“Are you even sick?” Vito asked.

I grinned at them. “Jealous?” I asked but I already saw Sancho walking out. I laughed and Vito stared at me. “Already tried,” I said.

Vito tousled my hair. “Awww. Got rejected, bud?”

I rolled my eyes and slapped his hand away. “Fuck you,” I said.

---

I was excited to fucking graduate. I was tired of seeing the same old faces, but who was I kidding? I’d probably still see the same faces.

“Do you think Reign will say yes?” I asked because graduation ball’s around the corner and I needed a date. School’s not allowing outsiders, so it’s not like I have lots of options. To be honest, if I could, I wouldn’t go with anyone. Everyone here has a crush on Sancho, so, no thanks.

“I think,” Yago said.

“Should I just ask her?”

“Yeah.”

“Also, what course will you take again?” I asked and he halted from copying Sancho’s assignment.

“About that…” he said.

“What?”

“After graduation, I’ll be leaving for US.”

My lips parted a little. “As in… permanently?”

“I don’t know,” he replied.

I stayed silent for a while.

Okay.

That was a surprise… but not really. Tita Ylenna’s there. And I knew how much he hated living with Tito Yael.

“Are you about to cry?” he asked me.

I scoffed. “No.”

He laughed like he didn’t just drop a fucking bomb on me. I already planned us going to college together and ruling the university! “I’m not dying, you know? You can always visit me.”

“I’m not flying for a day to see your face,” I replied.

We sat there for a few minutes.

“At least you’ll see Tita,” I said.

“Yeah,” he agreed. “I know you’ll visit.”

“I’ll think about it.”

He laughed. “I’ll give it a month and I’ll see your stupid face in Seattle.”

“Just tell me that you want me to visit,” I said, rolling my eyes.

“I’ll be back for law school.”

“For real?”

He nodded. “Yeah,” He replied. “Will finish college there and be back for law school here.”

“And then you’ll be back there after law school?”

“You’ll be fine.”

“I know.”

“Just stop annoying Sancho.”

“I don’t annoy him,” I defensively said. I was just asking questions! Genuine concern that warranted questions!

He laughed. “You ask him the most stupid questions!”

“Because he’s pikon!”

“He’s not–ikaw napipikon kapag hindi ka pinapansin.”

I rolled my eyes. “Whatever.”

We stayed silent again.

He stood up.

“I need to pack.”

“Need help?” I asked.

I shrugged.

---

“Just open the freaking gate,” I said as I sat there and watch the people around me have fun. The graduation ceremony already ended, but there was still a ball and the gates were locked and no one was allowed to leave until the whole shit was over. I was so bummed out. Vito and Sancho were my friends… but we’re not really that close. I knew I was annoying at times… but they’re too quiet for me. If I don’t say anything, the silence felt unnerving.

Why was Tito Yael such a fucking whore? He’s inconveniencing my life.

“Let’s go,” Vito said.

“Where?”

He shrugged. “Food.”

“Okay,” I replied.

We climbed through the abandoned gate on the back of the old high school building and then walked towards the parking lot. I quietly sat in his car. I must’ve been too deep in my thoughts that I only realized that we were in the fucking highway.

“Why are we here?” I asked Vito.

“I told you—food.”

“We’re in the expressway.”

“I know.”

“What kind of fucking food is this.”

But instead of replying, he remained silent. I was confused, but I had nowhere else to go. Yago’s leaving tonight and I really didn’t want to think about that. It’s not like he’s going to die—but I was like a goldfish! If I don’t see you in a regular basis, I’d forget about you!

“Okay, what the fuck, there’s Starbucks in Manila,” I said as Vito pulled over in front of the Starbucks in the gasoline station in the expressway. Instead of answering me, I almost jumped in my seat when someone knocked on the window. My forehead was creased as I saw Yago and Sancho standing outside.

“What—”

But instead, they just got inside the car.

“Let’s go,” Yago said before Vito resumed driving. Okay… what the fuck was happening? 

** This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch). Subscription starts at 100php per month for all stories.

If you’re having any problems with your payment, you can email beeyotchpatreon@gmail.com for assistance.

Epilogue - Part 2

Epilogue - Part 2

“Congratulations,” Mom said rather proudly.

Vito snorted. I looked at him and frowned. “What?” I asked.

He shrugged. “Nothing. Tita was just so proud—we all are,” he said in that patronizing tone that I was all too familiar with. I just flipped him off and he laughed before he said goodbye because he’d be joining his family for what I’d bet was an awkward family dinner.

My family and I went to a restaurant to celebrate my graduation. I knew my mom was so proud because for the first time in my educational career, she didn’t have to donate a building to get me a diploma. I seriously think it was because I actually enjoyed what I was studying. You couldn’t expect me to excel in class when all they asked me to do was to find the value of fucking x and to discuss the histories of countries I really didn’t care about.

“So…” I said as I was cutting my steak. “Do I start from the bottom or what?”

Mom creased her forehead. “What?”

“The business,” I said. “Do I start working from the bottom? Or do I already get a seat on the table?” I asked.

I mean… there’s no use in fighting this. This was my destiny. And it’s not like I had other plans, anyway. I just really wanted a comfortable life and I already had it.

“You wanna work?” Mom asked.

I laughed. “Yes. I don’t plan on being a bum my entire life.”

She nodded. “When?”

“As soon as possible, I guess?”

“And you don’t have any plans with your friends?”

“What plans?”

Mom shrugged. “I don’t know… when I graduated, I traveled around the world for a while,” she said and then reached for Dad’s hand and held it. “Met your dad,” she continued. “Brought him home with me,” she said as she stared lovingly at my father who obviously was forcing a smile on his face. I just smiled, too, as I reached for a glass of wine and downed it in one gulp.

“When you start working, there’s practically no rest, Nikolai,” Mom said.

“So… are you saying you don’t want me working?”

“What? No, of course not. I just want you to enjoy your life because once you start working for the company, there’s no turning back.”

I laughed. “You make it sound like working is some kind of prison,” I said and then Dad choked on his drink. Mom quickly grabbed a tissue napkin and handed it to him.

I stared at them.

Well… as much as I didn’t approve of my Dad’s philandering ways, my Mom’s really in love with him, so who was I to get in their way?

---

“What’s your plan?” I asked Vito.

“Plan?”

“Now. Post-graduation plans,” I said.

We were in the country club playing golf. Sancho’s in Isabela trying to milk a cow or whatever. It’s actually been quite lonely because Vito here got himself a girlfriend, who I was quite certain was a devil in disguise.

“I have no idea,” he said as we were walking across the golf course.

“Family business?”

“Not if I have a choice.”

“That bad, huh?”

“You have no idea,” he replied.

“So, what? Politics?”

“What? No.”

“Then why are you dating that devil?”

“She has a name.”

“I refuse to remember.”

He rolled his eyes. “What about you? What are your plans?”

I shrugged as I tried to hit the ball as hard as I could. “No fucking idea,” I said. “Tried to tell my mom that I was ready to join the business, but she told me to travel. Weird, huh?”

“Travel?”

“Yes. Remember I told you that after graduation before, she backpacked through Northern America?”

“You wanna backpack?” he asked like I just told him I wanted to swim across the Ganges river with an open wound.

“No, not really,” I replied because I knew that there’s no way I could convince Vito to come join me in the dark side if it includes us traveling the world in our backpacks. “I’ve read about this Semester At Sea, “ I said before I continued to explain to him what that was.

---

I was convinced that the devil broke up with Vito one more time because he just called me one night, told me to pack my stuff because we’re going to kidnap Sancho from their hacienda.

“You’re single again?” I asked as I hopped in his car, but I was ignored. I guessed he was pissed yet again. I really didn’t understand the charm of Trini. I mean, I understood at first… kinda. He said the sex was mind-blowing, but I told him it was because she was insane. But my good friend here didn’t listen, and now, he’s deep in her hooks and claws.

We road tripped to Isabela. We arrived at 4 in the morning, but the guards already knew us so we were let in.

“What… the fuck?” Sancho asked as we hovered at him while he was sleeping.

“Let’s go,” Vito said.

“What?” he asked, still confused because it was 4 in the morning.

“Let’s go,” Vito repeated, pulling the sheet away from his body and my eyes widened when I realized Sancho was sleeping naked. I looked away even though I already saw his dick before.

Sancho sat on his bed. “Bakit kayo nandito?” he asked, still visibly confused… and I thought he thought he was dreaming.

“Pack your bags. And your passport,” Vito said.

Sancho blinked. “Again… what?”

But Vito was persistent that he was the one who grabbed Sancho’s things. We finished packing at around 5 in the morning. We passed by Rome who looked like she was preparing to jog.

“Where are you three stooges going?” she asked.

“Vacation.”

“Where?”

Sancho looked at Vito for confirmation, but he got none. He looked at his sister and said, “I’m gonna email you.”

“Bye,” I said, winking at Rome before we headed out.

We went back to Vito’s car and headed to the airport.

---

We first flew to Japan and then started the semester there. We traveled around Asia and then to South Africa, and then to Brazil, back to Morroco, headed to Spain, and then ended the semester at Germany. It was actually quite enjoyable. We made lots of friends and experienced lots of things.

If I thought Sancho was famous back in the Philippines, he’s a lot more famous abroad. That asshole.

“I’ll sleep at the penthouse,” Sancho stated.

“Sure, whatever,” I said because I was honestly too tired to even argue with him. We just arrived back at the Philippines and as much as I enjoyed the past 6 months traveling, I was also tired from all the traveling. I was already looking forward to sleeping in my own bed and just bumming at the country-club.

We proceeded to the hotel. Sancho and Vito were too tired that they left me when we saw my Dad.

“You’re back,” he said.

I nodded. “I was about to call Mom.”

“You’re staying here?”

I slowly nodded. “Uh… yes? Is someone staying at the penthouse?” I asked because as far as I was concerned, that’s mine. That’s my bachelor pad although I really didn’t bring anyone there with me except for my friends.

“No,” he quickly replied. “You better call your mom to inform her.”

I nodded. “Of course,” I said before I told him that I really needed to go up and get some sleep.

“Great,” I said when I saw Vito sleeping across my bed and Sancho who was already sound asleep on the couch. What the fuck? Was I supposed to sleep in the fucking tub?

I got up to Vito and kicked him out of my bed.

---

“Aren’t you going home?” I asked Sancho because it’s been a few weeks and he’s still in Manila. “No offense… just seriously curious.”

“Soon,” he replied.

“Why?” I asked because he’s always excited to go home to bond with the cows.

“My loving sister didn’t tell my mom about our trip, so she assumed that I either got kidnapped or left home. Rome also bribed the guard not to tell mom that it’s you two who kidnapped me. It’s a whole story.”

Our lips parted. “What the hell? And you didn’t tell us?!”

He shrugged. “Will ruin the vacation.”

Vito and I were speechless.

Sometimes… he’s so unpredictable.

“But she knows you weren’t kidnapped, right?”

“Yes.”

That was all I got.

God, he’s so bland.

The next few days were still spent in either the country club or clubs. Vito was still adamant on not working for his father and I was just waiting for further instructions from my mom. Sancho still didn’t want to come home, so I proposed that instead, we just build a bar since we practically live there nowadays.

In the middle of one of the meetings, I took a break and saw Yago’s story on Instagram. It had the caption ‘She’s not my girlfriend.’

“Look at this idiot,” I said as I happened to come across Yago’s story on Instagram. There’s a girl who was quietly eating while Yago’s phone was pointed at her. It took a few seconds before she realized that she was being filmed.

’Ano na naman ‘yan?’ she asked.

‘IG,’ Yago replied.

‘Kaya tayo nachichismis!’ she said as she tried to grab Yago’s phone.

I heard him laughing before he flipped the camera and said, ‘She’s not my girlfriend. Still very single,’ before quickly ending the story.

“Yeah, I know. I think her name’s Rory,” Vito replied.

“You know her?” I asked because I really didn’t watch Yago’s stories, anymore. I mean, we’re friends and all, but I just… feel a little big hurt that he’s not contacted me since he returned. The immature part in me wanted to just ignore him although the mature part of me knew that he’s free to do as he pleased.

He shrugged. “Saw her a couple of times in Yago’s account.”

“Girlfriend?” I asked, curious, because the last time I talked to Yago, being committed made him want to run the opposite direction. He even told me that it would probably take a gun against his temple before he’d ask someone to be his girlfriend because as far as he was concerned, that’s as good as being married in his book.

“Heading that way,” Sancho replied. I thought he was asleep because there was a book covering his face as he stayed on the lounger.

“Nah… Can’t be,” I said.

“Can be,” Vito replied. “She’s like always in his account. Can’t be a coincidence.”

I mean… yeah. Yago almost never posts. Like sporadically only. Once a year? But from the way Vito describes it, it seemed like he’s always posting stuff about this Rory.

Now, I was curious!

I went to Yago’s profile and began scrolling. “There’s no picture of Rory.”

“Because he doesn’t really post–only in stories,” Vito said.

“I can’t see those stories anymore!”

“Stop obsessing,” Sancho said.

“I’m not.”

“Just answer your online quiz,” he said as I frowned because I told him I didn’t know what I wanted to do next. Our businesses were doing well and with the investments, we really didn’t have to do much. We just graduated from college and we already finished out Semester At Sea. I was lost for what I’d do next that’s why Sancho sent me a couple of links that I needed to answer so that I could find out what’s the right direction for me. Mom’s still not giving me the heads up with the business, so there’s that.

“You leaving?” I asked as Vito stood up.

“Trini,” he simply said as he left.

Tsk. What a bummer.

The next days were us finalizing the details. We’re about to invest in 3 businesses and that meant investing serious money.

“So… are we doing this?” I asked Vito and Sancho.

“Sure, what the hell,” Vito replied before we signed the contract with the contractor for our new business.

The contractor we got was very efficient that we finished ahead of schedule. Sancho, being very popular, managed to invite some famous people online. The club was doing really well that we opened another that was more… chill. I didn’t know if it was signs of aging, but I really didn’t appreciate the noise as much as I did before.

“Let’s get some food first,” I said while we’re in the middle of studying the business proposal for another business we were planning on opening.

“We have food here,” Sancho replied.

“I know, but I’m tired of the food here, plus I wanna see other faces,” I said and they both rolled their eyes. It’s true, though! I’ve been seeing their faces for a week already and I needed a break. We’ve been investing in a lot of businesses for the past months. At first, it was just for fun and a way of delaying the inevitable, but later on, we realized that we were actually good at that. So, we’ve been reading proposals and deciding on where we’d put our money in. We’re personally managing the 2 clubs and a bar, but the other, we’re silent partners.

“I’m thinking… ramen,” I said.

“You had ramen yesterday,” Sancho said.

“In my defense, I can never have too much ramen.”

“Can you have another ramen when you go back to Japan?”

“What do you suggest, then?” I asked but even before Sancho could suggest on where we’d eat, we saw a familiar face.

“Rory,” Vito said… but more like trying to remember if he remembered the name correctly. It was weird looking at her, though. They’d seen her face a couple of times in Yago’s account, but she’s more… beautiful in person.

Yago looked at us. I fought the urge blind him with my two fingers.

“My friends,” Yago said, pointing at us.

Vito laughed. “We have names.”

Yago rolled his eyes. “Fine,” he said. “This one’s Vito,” he said, pointing at Vito. “Nikolai,” he continued, pointing at me. “Sancho,” he finally said.

We—and by we, I meant I—were standing there awkwardly. I kept on reminding myself not to be a little bitch. So what if Yago’s found himself some new friends? He could shove that Jax up his ass for all I cared.

“H-Hi.”

Yago rolled his eyes as he saw Rory staring at Sancho. “I’ll just text you.”

“We know you won’t text us,” Vito said, stating the obvious. “Let’s have dinner right now.”

Yago stayed silent.

“If it’s okay with you,” Vito said to Rory.

“O-Okay,” she said, much to Yago’s disappointment.

“Great then,” Vito said, then he turned to us to ask me where I wanted to eat.

We ended up in some restaurant. It was weird because Rory just kept on blushing the entire night. We all ignored it because she looked embarrassed enough.

My phone vibrated in the middle of them discussing something about law school. It was my Dad calling, so I immediately excused myself to answer it. It was just him asking about the contractor I hired because apparently, he was interested enough when I was telling Mom about how efficient the contractor was.

I told him I’d give him the details. I was about to go back inside when I stopped when I saw Yago standing behind me.

“Are you trying to give me a heart attack,” I said as I clutched my hand against my chest.

“Didn’t think you’re so jumpy.”

I rolled my eyes. “It’s been 3 years—a lot has changed.”

He sighed. “I’m sorry.”

“What? No, it’s fine,” I said because I didn’t want to sound like a little whiny bitch. “You were busy and I was busy. Life happened.”

“I wanted to contact you when I returned.”

“It’s cool,” I said because I really was in no mood for conversations such as this.

“But you knew I’d go to law school after college, right?”

“Actually, I forgot about that,” I honestly said. When he first left, I was bummed out because he was my closest friend, but I grew closer to Vito and Sancho, as annoying those two were. I seriously think I already outgrew Yago—not that I was mature or shit, but that we’re different now. It’s not high school anymore, and that’s totally fine.

“Law school’s just really insane.”

“Look, you don’t have to explain,” I honestly said.

“Niko—”

I laughed because it felt so weird. We seemed like we’re having some lover’s spat. It was ridiculous.

“It’s really fine,” I said as I leaned my back against the railings. “How was law school?”

“Hard.”

“Really?” I asked because Yago’s all things but school comes easy for him.

“Yeah. Lots of smart people.”

I nodded. “Will you still go back to Seattle after?”

He shrugged. “Probably not.”

I remained silent for a while. “Let’s go back,” I said before I started to walk. Yago caught up and walked beside me.

“So, we’re good?”

“Definitely.”

“Sure?”

I bumped my shoulder against his. “Yeah, dumbass. We’re good,” I said before we returned to our seat and saw Rory staring at Sancho. I glanced at Yago and laughed when I saw him frowning real hard.

---

“You know what… I think we should go to law school.”

“What?” I asked, suddenly feeling the chills at the thought of me going to law school.

“I think it would be fun,” Vito continued. “Yago’s doing well—he can even go drink at night.”

My lips parted at the lengths Vito would go to just to avoid working for his father. I didn’t answer because I just got out of school! There’s no way I’d go back to that hell!

But fuck it! Sancho agreed! My god! What in fresh hell was I about to get myself into!

** This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch). Subscription starts at 100php per month for all stories.

If you’re having any problems with your payment, you can email beeyotchpatreon@gmail.com for assistance.

Epilogue - Part 3

Epilogue - Part 3

Assia’s so… adorable. And I don’t use that word lightly. She looks so fragile that you just want to protect her from all the evils in the world.

“Name?” Atty. asked when Assia volunteered herself for recitation. My eyes widened a bit. I never volunteered for recitation because there’s the implication that I was prepared and truth be told, I would never be prepared enough to volunteer. All my recitations are involuntary—and against my will, to be completely fucking honest.

“dela Serna po,” she replied and proceeded to reciting a case. My heart was pounding dangerously inside my chest. Fuck. I didn’t even read that whole case because it was freaking long! I can fall asleep just by thinking about it. I just read the digested version and honestly, hoped for the best.

Que sera sera, motherfuckers.

“That will do,” Atty. Plaridel said after Assia recited the case flawlessly. “Any more volunteer?” he asked. I looked around, wishing for someone else to volunteer because that would mean lesser chance for me to be called… but I never expected for Sancho to raise his hand. “Last name?”

“Cantavieja, Sir,” he replied while he was standing.

“Why are you all volunteering?” I whispered to Assia. “What the fuck is wrong with the two of you?”

“Baka kasi matawag si Vito kapag nagshuffle,” she replied.

My lips parted. “Ah, shit. Do I need to volunteer, too?” I asked.

“Nag-aral ka naman… ’di ba?”

“Yeah… but I didn’t read the fucking cases. They’re so long.”

“Kaya nga binigay ’yung cases kasi kailangang basahin. ’Di naman binigay sa ’tin ’yan for fun.”

“Whatever, sister Assia,” I said as I was already looking for the cases that weren’t discussed yet. I said a little prayer before I began because to be honest, I was quite sure that I wouldn’t retain half the shit I was reading. But thankfully, the prof just grilled Sancho. I was saved!

“Aren’t you worried that he’ll fail you?” I asked after we were dismissed. After Sancho’s recitation, I was worried for a few seconds because I thought I would need to volunteer, but thankfully, Atty. Plaridel began his sermon about how we should be the ‘good’ kind of lawyers. I just nodded along. I have no plans on being anything yet. I was seriously just here because of fomo. When asked in class as to why I want to become a lawyer, I just say that it’s a lifelong dream—better answer that the truth of me being peer-pressured into enrolling.

“Fail me?”

“Yeah. You basically debated with him.”

“I don’t think so,” he said. “Or his ego must be so fragile if he’ll fail me just because I questioned some of the things he pointed out.”

After that, Sancho headed to his car while Assia rode in mine. She was quiet the whole time, but also, she seemed anxious.

“Matagal bang tahiin iyong sugat?” she asked.

“I think it depends on the cut,” I replied. She just nodded but when I looked at the rearview mirror, I saw her sighing.

Okay.

She likes Vito.

And Vito obviously likes her.

This shit is entertaining.

When we arrived at the hospital, we saw Vito wandering around. I let Assia walk towards him. Now that I knew that the feeling’s mutual, they’re more entertaining to look at—it’s like a ‘will they, won’t they’ situation.

“Told you I’ll just drive myself home,” Vito said, looking at me. I just shrugged at him. What did he want me to do? Ditch Assia? He basically threatened me to chauffer her around.

“Yeah, right. What did the doctor say?” I asked but I wasn’t really listening because the details bore me. Once I heard that he was okay, I kinda tuned out his voice. “Dinner?” I asked, instead.

“Do you need to go home already?” Vito asked Assia.

She shook her head. “Sa fastfood na lang tayo, please.”

Vito being Assia-whipped said, “Yeah, sure.”

We went to the red bee and Assia and Vito were flirting about who would fall in line. Honestly!

“Oh, for God’s sake,” I said, unable to watch them any longer because I was getting hungry. “Let’s go get food, Sancho.”

We fell in line.

“What do you think about those two?” I asked, throwing a look at the two in denials.

“Di ko rin alam.”

“They look good together,” I said.

“May girlfriend pa.”

“Aren’t they done yet?” I asked, groaning because their relationship was physically painful for me!

Sancho shrugged. “I try not to actively think about her.”

“God, I hope I can do that, too.”

---

Before law school, I used to think that days roll by quickly. But after law school, even the seconds feel like eternity—especially when I was standing up and reciting. It was like I could feel my entire body shutting down one organ at a time whenever my professor would ask me ‘what crime was committed, if any.’

“If karma is real, well, this is my karma,” I said as I was rushing to write my digests.

Assia looked at me. “Last, last month pa sa atin binigay ’yan…”

“I know but—”

“Dapat ginagawa mo kahit lima kada araw.”

“I know but—” I said but stopped halfway upon realizing that half my problems were courtesy by my awesome self. Assia kept on reminding me about the digests and I kept on telling her that I was already on it, but I was on someone else.

What? Law school was unbelievably stressful! I needed to relieve stress! And I was even more stressed because I didn’t have my wingman anymore! Sancho was already past his prime… he’s chosen early retirement. And Vito’s, well… whipped—to put it lightly.

“Assia.”

She looked at me.

“What do you think about strawberry shortcake?” I asked, staring at her. She pressed her lips like she was seriously thinking about it. I leaned over. “I’ll top it up with strawberry milk. Have you tried that, Assia?”

To be honest, I felt like a devil corrupting an angel at this very moment.

We were staring at each other. I really needed her to save me! I was drowning here!

“Ouch!” I said when Vito hit my head with a bunch of yellow papers.

“Stop trying to get her to write your digests,” Vito said as he and Sancho sat on the opposite bench.

“It was a negotiation,” I said.

“Negotiation your ass.”

“I was offering payment in exchange of her service.”

Sancho made face like he’s grossed out. I blinked. Okay—that sounded dirty. And Assia’s like the last person that I’ll fantasize over! She’s like… holy and pure. I’d feel like I’d be having bonfire for my soul if I ever think of her that way.

Thankfully, we got a free cut that time. They wanted to go to the red bee and as much as I wanted to, I needed to finish writing the digests. I just wanted to get over them already because I hated thinking about them. They sometimes even follow me in my sleep! Ridiculous!

“What?” I asked without lifting my head because I was pretty sure that it was Lui sitting in front of me. He just have this signature scent—I tried to ask him what his cologne was, but the asshole was selfish.

“Birthday’s next month.”

“I know.”

“Party?”

“Thinking about it.”

“What? Law school changed you?”

“I don’t have the time to arrange,” I said. “If you’ll arrange one for me, sure why not?”

I looked at him and frowned. He’s sipping his iced coffee.

“Why aren’t you busy?” I asked because I hated how I was the only one stressed! Vito, Sancho, and Assia were busy, but not like me! Even Yago has the time to go on dates!

“I am busy,” he replied.

“Then why are you in my face?”

He annoyingly sipped his coffee. “Bawal magpahinga?”

I rolled my eyes. “Go away.”

He laughed. “But I’ll throw you a party, okay?”

“Sure, sure.”

“Your bar?”

“Sure.”

“Hotel for afterparty?

“Whatever makes you happy, Lui.”

“Do you mind giving me your credit card?”

I looked at him. “Are you my girlfriend? No? Fuck off,” I said before he laughed and walked away.

Lui’s so fun to be with… but also, I’m trying to change here!

I knew I wasn’t the smartest person, but I was trying. I hated being called stupid or not smart enough. I mean, can’t you see that I was trying? Give me a fucking break.

I stayed in the coffee shop until closing time. I wanted to go to some bar (not in my bar because I believe in separating pleasure from business) but I was honestly too tired from all the writing that I did. Instead, I headed straight back to the hotel and slept.

The next few days happened as scheduled. I was going to school with my friends and trying my damnest to stay sane amidst everything that was happening.

“The fucking sorcery was that!” I said after exam. I felt like vomiting! What in fresh hell was that?! I was sure that I studied but for minutes, I stared at the test paper like there were hieroglyphics there!

Assia just gave me a consoling smile. “May finals pa…”

“I think I failed.”

“Ako rin.”

“You’re kidding.”

“Mahirap talaga iyong exam.”

I looked at Vito and Sancho for affirmation, but the two assholes just shrugged. They’re really the bane of my fucking existence.

“Adios, amigos,” I said before I headed to my Jeep.

The next few days, I studied like I never studied before. I woke up early to go to the library. I didn’t know… the fact that everyone around me was studying was enough to shame and bully me into studying, as well.

Plus the intensity.

I couldn’t explain it…

Man, law students are intense!

I didn’t know whether to be amused or scared that the exam of Prosec in Crim I was enough to terrorize me into being a model student, but I was glad it did happen. It woke me to the fact that here in law school, my pretty smile wouldn’t get me anywhere. I was quite certain that Prosec would fail me if I didn’t get my shit straightened up.

“I think I’m gonna cry,” I said when we finished our last exam for the midterms.

We were walking on the hallway. It was loud. Everyone was planning about where they’d go. Half the class would go about drinking. I invited some of them to the party—Lui better make sure that the party was good… but whatever. As long as there’s free booze, I didn’t think they’d mind.

“You sure you don’t want to go?” I asked Assia.

“May trabaho pa ako, e…”

I nodded. “Okay,” I said. I wanted her there because she’s my friend, but at the same time, I really didn’t think she’d enjoy… it just wasn’t her scene. And I didn’t want to force her to do things she wouldn’t enjoy. She’d feel weird and I’d be too worried if I was making her feel weird.

We headed to the party and true enough, it was a fun party! A lot of guy from Lui’s frat was there. I consider myself as a de facto member of the frat, but whatever. I really didn’t need the connection. I was just with them because they’re fun to party with, but that’s the extent. I didn’t agree with a lot of shits they do. I just didn’t want them as my friends.

“Stop pouting, it’s my birthday!” I said as I shoved a drink in Vito’s hand. “Drink,” I continued.

“I don’t like drinking anymore,” he replied.

“Dude, you’re bad for business,” I said. “We’re literally bar owners.”

“Do you think drug pushers use drugs? Why am I required to drink?”

I rolled my eyes at him. “God, where’s Assia? I can’t handle weepy Vito right now. It’s my birthday and exam’s over! I should damn well celebrate,” I said as I left him and continued to roam around and hang with other people.

I went to Lui and I listened to how Samu was trying to convince him that it was a bad idea, but Lui just said that he was a registered nurse. Okay… what?

“This is stupid,” Samu said.

“Fun, you mean,” Lui replied.

“Paano kapag may na-alcohol poisoning?”

“Nearest hospital’s 20 minutes away,” the genius replied. “I checked.”

Samu shook his head in disappointment, but it was him versus all the other drunk guys.

“So… who’s joining?”

“What’s the prize?”

Lui looked at me. I took a shot and downed it. What the hell! I was feeling good! Exams were finally over and it’s my fucking birthday!

“Fine,” I said. “Hundred grand?”

Okay. That caught their attention. I mean, they’re rich, but a hundred grand’s still a hundred grand.

“Dude, what the hell,” I said, laughing as I saw how Arch was already close to finishing the line of shots. “Didn’t know he could drink like that.”

“It’s weird to think how these people are the future leaders of the country.”

“So weird,” I said because I was pretty sure that in this room were the future higher court justices, the heads of the different departments… and heck, maybe even the president of the Philippines.

“And we watch them downing shots like there’s no tomorrow.”

“Well, it’s your idea.”

“I know,” Lui said rather proudly.

“So… you’re really a nurse?” I asked, really shocked, to be honest.

He laughed. “Yes.”

“…but how?”

“I went to school? And finished nursing?”

I nodded. “Yes, but… weird.”

He just laughed and shrugged. “Hey, I looked good in white.”

We were having fun when of course, the devil spawn arrived even though I was very clear to her that she was not invited to this party and to any other future parties that I would throw.

I just disliked her at first, but when she started telling Vito that he couldn’t hang out with me— me ?!—that was when I started to have vindictive feelings for the devil.

First of all, I know you’re the girlfriend, but before you met him, I was already there. I was still his friend, so maybe she could let him hang with me at least once a week.

God, she’s an incubus! I didn’t care how hot the sex was—I’d stay celibate if it means having sex with Trinity Villamontes!

Or maybe I would… just out of curiosity. But I’d definitely flip her over so I didn’t have to see her maddening face.

I had to apologize to Assia and Vito for what happened… and made a mental note to fire those security who just stood there and did nothing. What the hell was I paying them for? It’s not like I wanted them to shoot Trini—just shoo her away.

“There you are,” Lui said.

“What?” I asked, looking around to make sure that the devil was nowhere in sight. Lui just looked at me seriously, not saying anything. My forehead was creased, but he just dragged me with him towards the exit. “Where are we going?”

“Basta,” he replied.

“Wow, so informative,” I said, but I paused when I saw Yago standing in the driver’s seat of the car. “What’s happening?”

Instead of answering me, he just unlocked the door.

No one was answering any of my question and to be honest, I was already drained from everything that happened today, so I just chose the easier road and shut up.

But since no one was talking to me, I fell asleep.

“Niko,” Yago said, waking me from my much-needed nap.

I yawned. “Where’s Lui?”

“Let’s go,” he replied… so responsive.

Since Yago was being purposely evasive, I just quietly followed him. I didn’t know why the heck he brought me back to the hotel, but whatever—might as well get a good night sleep. I was tired from everything! That exam was exhausting! I mean, I thought I did good back in college—I was able to graduate without any financial help from my family… but I might need help in law school. It was so exhausting that sometimes, I dream about failing my classes—especially that damned Criminal Law.

“Are you telling me to go to sleep?” I asked Yago as we stood outside my hotel room.

“You’ll see,” he said.

I rolled my eyes. “Fine,” I replied as I yawned.

“Are you seriously sleepy?”

“Duh,” I said. “I just finished my midterms and I’m seriously ready to sleep,” I continued as I stretched the muscles in my neck. I was almost tempted to open the door, but when I placed my hand on the knob to turn it open, Yago yanked my hand away. “Okay, seriously, what is up?”

“Okay, okay,” he said. “Remember what you said before about strippers on your birthday? “

“Vaguely…” I replied because seriously, I say all sorts of things but I never actually do them—I just like thinking about things. I think about sleeping with hookers, having stripper come out of a big box, doing too much drugs and waking up in another country—shit like these. But I never actually do them—they’re just fun to think about.

“What vaguely? Sinabi mo sa ’min! You practically begged!”

“Was I drunk when I begged?”

“Yes.”

“Precisely,” I replied.

Yago groaned. “Nagbago ka na talaga,” he said before I opened the door to my room to look for Lui and to tell him that I wanted to just have my good night sleep, but I immediately halted when I saw a woman standing in the middle of my room. My forehead creased. Okay— if I wanted a stripper for my birthday, she definitely was not the one I had in mind.

“Sorry,” I said to the woman I saw inside the room. She was wearing a pants and a shirt—a little too baggy that I didn’t even see if she had big boobs. I also doubted if she’s the hotel maid because I know who cleans my room. I didn’t like just anyone going inside my room. “Is this a prank?” I asked before I went inside the room and looked for Lui.

“Excuse me?” the woman said, sounding defensive.

“Where’s my friend?” I asked, instead. I looked for Lui around the room, but he was nowhere in sight. And then I saw my bed. God, I was tired. I removed my shoes and laid on my bed. Fuck. Finally.

“Miss,” I said, wanting to tell her to just go away because I really needed to sleep after everything that I went through. What exam? That was mental torture and my professors knew it! Those sadistic bastards.

“Ano?!”

“Are you mad?” I asked because her voice sounded mad. If any, I should be the one who’s mad! I was promised a stripper, but instead, I got—

Okay, really, what was going on here? How could she think she’d get business while looking like… that.

“I know my friend paid you for… whatever that is,” I said, sitting down and then pointing at her. Maybe she looked nice beneath those clothes? But in her line of business, surely she knew that how she dresses matters. “But I can’t deal with—” I said, and then paused. “Seriously. Did Lui tell you to dress like that?” I honestly asked.

But instead of answering my honest question, she began to quickly strip off her clothes. I felt my mouth drying at the sight of her.

Okay.

I definitely understood why they picked her.

I mean, wow.

Why was she hiding that body?!

“May sinasabi ka ba?” she cockily asked. I wanted to look at her face, but my eyes wouldn’t leave her body. Okay, seriously what the hell. I need to touch those boobs. For Science.

But I didn’t want to look like a perv, so I tried to clear my throat and to re-adjust my gaze at her face. “Okay…” I said, smiling at her. Focus, Nikolai. Look at her face. “I see why they chose you.”

---

“Good morning,” Lui greeted.

“What’s with the fucking grin?” I asked as he took the seat adjacent to mine. I was supposed to meet Sancho and Vito, but they bailed out the last minute. Didn’t care, though. I still went to the country club because I needed the silence.

“How was the birthday?”

My forehead creased as I sipped my orange juice. “Oh, that,” I said upon realization. “It was good,” I replied even though nothing happened. I just didn’t want to get her in trouble if Lui knew that nothing happened.

I was tired.

And I was drunk.

So, definitely no sex for me.

Thankfully, Lui wasn’t creepy enough to force me to share details about what happened that night, so we just played golf before I headed home.

The classes began again, only this time, Vito’s in a perpetual sour mood because Assia’s got herself a job and was basically always with Mauro. I never noticed Mauro until Assia began hanging out with him—and until Vito began to kill him with his stares.

“You’re not the boyfriend, so act accordingly,” I told Vito because his forehead was in a perpetual crease.

“I know that,” he replied like a kid whose lollipop was stolen in the park.

“And Assia said they’re just workmates or something.”

“I know.”

“Then, why act like a baby?” I teased, but Vito just glared at me that made me laugh before shutting up and resuming to write my never-ending list of case digests.

Sometimes, if not for the fact that I needed to know what subject I needed to study for the day, I would lose track of the date. We would just study every fucking day and even the breaks felt like they’re only days! The only consolation I got was me going to Japan every sem-break. That’s it. I was mostly overworked!

“Why don’t you get yourself a girlfriend so that you’ll stop obsessing with Vito and Assia?” Sancho asked.

“Rich coming from you.”

He rolled his eyes. “That’s a choice.”

“To stare from afar? Got it.”

“Just get a girlfriend,” he said.

“I’m not looking for a girlfriend,” I replied. Although I was not opposed to the idea of having a girlfriend, I was also not actively looking for one. I believe that she’ll come into my life when the time’s right—besides, I was still enjoying my life. I study hard and I find someone to hook up with when I feel horny. Honestly, can’t complain.

I felt like I would be needing a neck brace because I kept on looking at my side. I didn’t want to look at Assia! It should be illegal for her to wear something like that! She’s so… sexy. And I felt like my soul was burning in hell for even trying to associate that word with her.

But she is!

The white pants and the black turtleneck fitted her body like second skin. I felt like I was sinning just by looking at her. It was such a nagging feeling! Her face was so angelic yet that body—

Okay, calm down.

I took a deep breath and reminded myself that we’re here to conduct an interview and nothing else.

We arrived at the MARINA first and then proceeded to the City Hall. But we weren’t allowed in because we didn’t plan this enough and we didn’t have an appointment.

“He’s creepy,” I said as we watched Villamontes talk to Assia. I looked at Vito for confirmation, but he was just watching them… but if looks could kill, Villamontes would, without a doubt, be on the ground.

“Does it really run in the blood?” I asked again as I watched how he was looking at Assia. There’s something… wrong there. I wanted to ask Vito once more, but he looked like he was in no mood to discuss it, so I just dropped it.

The next few days, it was time for fucking exam again. Seriously—if I were to make a summary of my days lately, I’d probably bore anyone to death because I was just reviewing and reviewing and more fucking reviewing.

“Holy fuck, that exam was wild!” I said after the exam was done. It was starting to feel like routine—me telling my friends how hard the exam was and them being assholes as usual and telling me that it was easy. I’d believe them if I didn’t see them looking equally lost when the exams were first distributed. “Was it hard… or it’s just because I didn’t study enough?”

After that, we proceeded to another room because of our ADR exam. The exam was… answerable. And that just weirded me the fuck out.

God, I was really sleep deprived.

“Where’s Vito?” I asked after we finally finished all the exams. Third year’s fucking insane! I thought the first two years were already hell on earth, but joke’s on me.

Sancho shrugged. “I don’t know. May kausap kanina.”

I was already famished, but Vito’s still nowhere in sight. Assia would sometimes ask clarificatory questions about the exams, but I seriously didn’t want to hear any of it. It’s like I was having war flashbacks. And it’s not like I could do anything. But still. I knew I needed to know the correct answer because in law school, you have to know everything .

My mind’s already bruised and battered.

“Dinner first?” Vito asked when he finally showed himself. Apparently, we were going to some party. I really had no idea what’s happening lately. My main focus was to get through each fucking day.

“Dun na lang. May pagkain naman yata.”

“Dude, let me eat first! I’m sure Sob won’t dis—” I said, but like a magic word, Sancho covered my mouth with his hands. This pagong! “Get your filthy hands off of my mouth!”

“God, your mouth!” he said, sounding pissed.

“What? Not my fault that you act like a goddamn kid around Sob,” I said as we were walking towards the parking lot. “Use your magical dick—” I said, but he looked at me that made me stop speaking. “Fine,” I said. “Suit yourself.”

“Thank you,” he sarcastically replied.

“But seriously, what the fuck’s happening to us?” I asked when Assia was out of earshot. “Vito has perpetually put himself in the friendzone—not that Assia owes him anything. And you suddenly turned into a creep who stares at Sob from afar. What happened to our game?”

“You talk like you have a love life.”

“Active sex life, you mean,” I replied.

“Good for you,” Sancho said.

“I know,” I said. “I don’t know how the fuck I’d survive without that,” I continued as I told Sancho about some of my escapades, but I didn’t mention names because privacy. I just needed to remind my good friend that there’s more to life than pining after a woman who he couldn’t even fucking talk to.

My stomach was already in protest upon arriving at the restaurant. I was looking forward to getting the menu. “Wait…” I said when a woman who had her forehead creased handed me my menu—well, more like she almost hit my face with it. Rude. “You look familiar.”

She just rolled her eyes at me—again, rude. “Please call me when you’re ready to order,” she said and then quickly walked away.

“Am I crazy or was she rude to me?” I asked, but only Assia nodded. “Weird…” I muttered. “She looks awfully familiar,” I continued as I tried to look for her, but she was already gone from my sight.

“Let’s leave by 11,” I immediately said when we arrived at the place where the ‘party’ was being held. Whatever. I was tired. Sleep sounded better at this point.

God. Was this a sign of aging?!

“Yeah,” Vito agreed. “I’m tired. I wanna go home.”

“Sancho, is 11 okay? 2 hours enough?” I asked as I caught Sancho looking around, obviously looking for Isobel. I was so sleepy, but I couldn’t not tease him! He’s being such a fucking child about it.

We went to our bloc’s table. I just wanted to finish my beer in peace and hopefully, go home before 12, but Anne, bless her soul, sat beside me. She was obviously flirting with me, and if we weren’t classmates, I would have definitely considered it… but nah. We’re in the same class. The subjects were already stressing me out, so the last thing I needed was to complicate my personal life.

I mean, if she looked like she’s willing to just hook up, I’d definitely think about it… but she’s looking at me like she wanted me to father her child—so hell fucking no.

After a while, I excused myself because I was starting to get uncomfortable and I didn’t want to be rude to Anne. She’s in my bloc, after all. So I just stood up and went with Assia when she stood up. I went to the bar to get another beer. God, I wanted to sleep!

“Not even considering working here in Manila?” I asked after Assia told me her plans after graduating. We’re already in our 3rd year and hopefully, just one more year and we’re done. Sometimes, it’s so… amazing. It felt like only yesterday when Sancho scammed us into enrolling in Brent and now, we’re already one step away from finishing law school.

Life’s weird.

She just shook her head like it was already a done deal and she’s set on going back to her province after graduation. “Tapos ka na ba? Hanapin na natin si Vito.”

“So… really no plans of staying here?” I asked for my friend. “Your plan is already set in stone?”

She nodded. “Ayun si Vito—” She immediately stopped when she saw that Vito wasn’t alone and she’s with someone. I already asked Vito before about Shanelle and he was very clear that she’s just a friend… but I didn’t know. Life’s fucking weird and I really didn’t understand anything anymore.

“Looks like someone’s confessing.”

“Tara na,” Assia said, sounding upset. I looked at her and there was a hint of betrayal on her eyes. They’re entertaining to watch when they’re not frustrating like this. I understand that Vito wanted to respect Assia’s wishes and Assia’s desire to go home after law school. I understand where they’re coming from and that made it even more frustrating.

“Assia,” I called. She looked at me—her eyes mirroring the hurt that she was probably feeling. “If your plan’s already set in stone… you’ll have no problem if Vito—” I said, but my attention was diverted when Shanelle walked away. And I knew what happened because it wasn’t first time I witnessed something like this. I looked at Assia and she didn’t know what just happened.

“Tara na,” she said.

“You’ll be okay if he dates, right?”

“Bakit mo ba tinatanong ’yan?”

“Just curious,” I said “You already have everything planned out… And that one’s delaying everything for something that might never happen.” I shrugged. “So, I don’t know. I just wanna make sure everything’s crystal clear, and there’d be no misunderstanding or miscommunication whatsoever.”

She smiled at me, but who was she kidding? “Nandito lang ako sa Maynila para mag-aral, Niko. Nasa Isabela ang buhay ko. Nandun ang pamilya ko.”

---

The next few weeks had been literally fucking weird that I was already living in denial because my mind couldn’t cope. Assia and Vito were fighting—albeit silent war, but it felt worse.

“Para kang tanga,” Sancho said when I didn’t greet Assia on her birthday. I remained silent. I just… hated how she asked to be transferred sections. I understood that she didn’t want anything to do with Vito, but I was her friend.

I felt like I was being ditched all over again.

Fucking hated it.

I’d rather kill myself over studying than think of this.

And I hated how it’s true that when it rains, it fucking pours.

I was in the house, the main house, when I first saw Papa leaving. As usual, his shadow’s with him. And then a few seconds later, Mom was following him.

“For fuck’s sake,” I said as I tried to continue reading for my review class, but my mind wouldn’t let me rest. I threw my book on the sofa and walked towards my car. I was following my Mom, but I got caught in a line of traffic. My eyes followed where the car was headed and it seemed like they’re going to the hotel.

I drew deep breaths while I was stuck in traffic. I read enough cases of road rage and I didn’t want to get one. It’s honestly stupid how one fucking incident could land you in jail—which could honestly been avoided had you had the patience to fucking sit in silence while stuck in traffic.

After what felt like forever, I finally reached the hotel. I didn’t want to fucking park and I was about to get to the valet entrance when suddenly, a woman appeared out of fucking nowhere.

What the fuck’s wrong with this year! It’s not just a bad day—it’s already a bad fucking year!

“Miss, are you okay?” I asked after I fucking calmed myself down. Fucking god! I was just thinking about road rage—I wasn’t aware that I was about to commit a fucking felony!

“Mukha ba akong okay?!” she shouted at me. My eyes widened in shock.

“Let me help you—”

“Wag mo kong hawakan!” she shouted again. She was shouting—that’s a good sign… right? “Ihanap mo ako ng doctor!”

“Let’s get you to the hospital,” I said, but she glared at me. “Let me help you—”

“Wag mo nga akong galawin.”

“Do I drive you to the hospital while you’re on my windshield?” I asked, honestly baffled and confused. I didn’t want to cause any more harm, but what could I do? She didn’t want me helping! And she looked so weird sprawled like that on my windshield!

“Maghanap ka ng doctor sa loob ng hotel,” she said calmly, but still sounded real pissed.

“Okay…” I said, walking towards the hotel, confused.

I got in the hotel but even before I could do what she asked of me, I got into my senses and call for an ambulance. She was saying something about not moving her and Grey’s Anatomy—whatever that was. I was just thankful that she got in the ambulance. I really thought she planned on living on the windshield.

“Thanks,” I said after I called the hotel attendant to make sure that no photo of this would be released online. I saw some taking photos of the woman and I just didn’t want to cause her further embarrassment—she looked really weird when she was sprawled on my windshield.

“Can I call anyone?” I asked after the doctor assured us that she’s fine aside from initial shock from me almost hitting her. It’s a miracle how she got from the ground to my windshield, and she didn’t have any injury! She’s lucky.

She shook her head. “Sige na, umalis ka na.”

“Are you sure I can’t call anyone?”

“Wala nga,” she said dismissively. I looked at her, debating if I should leave her as she told me, but I ended up sitting on the sofa inside her room. I just couldn’t leave her like this—or maybe I was using her as a delaying method because truth be told, I was in no mood to study. I’d do anything to avoid studying. I was burned out.

My phone vibrated. I saw my Mom calling me. I sighed before I answered. “Sorry, can’t come,” I said when she asked me when I would be coming home. “Have to do something,” I added before I ended the call. I just didn’t want to see her right now—every time I’d see her, I’d remember how pissed I was that she’s letting herself be trapped in a loveless marriage.

My mom’s a catch—she could have anyone… problem was, she didn’t want just anyone else—she wanted my dad.

Sometimes, I felt weird because I might be the only person who prays for his parents to actually separate. Seeing them together stresses me out.

“Nasa ospital naman ako. Kung mamamatay ako—”

“Oh, my god. Can you please stop talking about dying?”

“Arte mo, ha.”

“You’re not dying.”

“Di mo—”

“The doctor said that you’re fine—you don’t even have a scratch on your body.”

Her eyes immediately widened like she’s in shock. My forehead creased because of the expression on her face. And then after shock, she pulled the sheets down her legs and pulled the hospital gown up. My eyes widened at what she did because fuck! Why was she wearing lace panty! That’s unfair!

“For god’s sake!” I exclaimed as she unashamedly checked her legs. God, this woman has no shame!

“Arte mo, ha,” she said while she was still checking her legs. I willed myself not to look at her, but damn… I caught a glance. Fuck those legs.

‘No, Nikolai. Stop looking. She’s in a hospital bed, for fuck’s sake!’

“Pwede ka ng umuwi. Matutulog lang naman ako.”

“No, I’ll stay.”

“Wag na.”

“I insist.”

“Di kita boyfriend,” she said, her eyebrow slightly raised. I was tempted to walk towards her and pull the sheets back up because my freaking eyes would not stop trying to wander back to her legs.

“Then call your boyfriend and I’ll leave,” I said because I had this… instinct. This woman has no boyfriend—because if she does have a boyfriend, he’d be crazy enough not to be here right now. “No boyfriend, huh?” I asked, but I was already a hundred percent sure that she’s got none.

If I were her boyfriend—

Yeah, where the fuck did that come from?

She rolled her eyes. “Alam mo, injured ako tapos nilalandi mo ako. Literal na vulnerable ako.”

My lips parted.

Okay.

She’s something.

“Sige na, umalis ka na,” she said, motioning me to go away, but all I did was to press my lips together because she’s damn entertaining. One second, she’s flirting with me and implying that she’d join me in my bed and the next second, she’s throwing me out of the room that I paid for.

I was never a fan of women telling me one thing and actually doing the opposite—I think it’s highly toxic. If you want me, tell me. If you don’t want me, then fine. I’ll be on my fucking way. Just don’t say one thing and mean the opposite. That shit’s making my head ache.

But this woman?

Yes, please.

---

“What?” I asked when I caught Sancho looking at me weirdly.

“What?” he replied back.

“You were staring.”

“You look weird.”

“I—” I said but paused. That weird girl looked so fucking familiar! But I couldn’t place where I saw her before. I knew I needed to study because graduating and all that shit, but I couldn’t get her off of my mind.

“I have a question.”

“I hate your questions.”

“It’s not about your dick, I promise,” I said and he just rolled his eyes at me. “How… do you stop yourself from doing anything?” I asked and his forehead creased. “I mean with Sob,” I said.

“Why?”

“Humor me.”

“I don’t know—she’s been very clear.”

“Yes but—”

“She doesn’t owe me anything.”

“So… that’s it?”

“It’s not that complicated—she doesn’t want it, so I won’t force it,” he said. “Why are you asking me this?”

I just shrugged. I was graduating. Having a relationship should be the last thing on my priority list, I knew that… but I couldn’t stop thinking about this woman and even in my dreams, she’s fucking flirting with me.

“Can we switch places?” I asked when I noticed a plant on the side of the library.

“You’re weird today.”

“Please?” I asked Sancho because I couldn’t concentrate on studying while seeing that fucking plant. I kept on remembering the woman and I hated it. She’s invading my mind and we only met! This was unacceptable!

Thankfully, Sancho switched places with me. I forced myself to continue studying because

But in the middle of studying, my phone vibrated.

‘May laptop ka ba?’

Seriously… this woman asks the most random questions.

‘Yes?’

‘Ano? Di ka na naman sure?’

‘I meant yes, I do have a laptop. But also, weird that you’re asking.’

‘Gawa mo naman akong resume.’

‘You ask the weirdest favors.’

‘Sige na.’

‘I don’t know how to make a resume.’

‘Pahiram na lang ng laptop.’

‘I’m studying.’

‘Sinagasaan mo ako.’

‘Brought you to the hospital, if I remember it correctly.’

‘Plant.’

And I’d be damned if I wasn’t already on my fucking way.

---

I was certain I violated at least three traffic violations just so I could go here in record time. Fuck. I sounded so… desperate. Must be something in the fucking air because even thinking about that woman was enough to make me go insane.

What sorcery was this?

I took a deep breath as I arrived in front of her condo. Okay—that’s my cardio for the day, then. I ran like I was running for my life.

But then again… that won’t be my only cardio tonight.

“Let’s—” I said when she finally opened the door. It should be illegal to be this excited.

“Saan laptop?” she asked.

“What?” I asked back, my forehead creased. Why the fuck was she asking for my laptop?

“Iyong laptop. Gagawa akong resume.”

I blinked. “Are you serious?”

She nodded. “Laptop?”

“I was studying!” I said. I was literally studying and dropped everything just to be here—not to mention me driving like I was starring in the fucking Fast and Furious just to be here as soon as I could possibly can! I thought I even dented my Jeep when I was parking because I just wanted to be here as quickly as humanly possible.

“Sus, madali lang naman ’yan!”

I… couldn’t with this woman. I drew a deep breath and brushed my hair through my fingers. “I literally have CrimRev tomorrow and I’m not even half-way done with the coverage!”

“E kung busy ka, bakit pumunta ka rito?”

“Because you texted the word!”

That fucking word. I felt like Jersey’s trying to condition me. I wouldn’t be surprised if one day, even seeing a fucking plant would turn me on. I would be banned from public places.

“So… busy ka pero may time ka sa sex?”

I blinked.

God.

Being this aroused should be a sin.

I felt like she was killing me just by standing before me and looking like that. She sounded so good. And I wanted to run my hand against her skin. When I first touched her, I felt like combusting. She’s hot and she knew it and she’s using it to make me go crazy. I wanted to bridge the distance between us and just have my way with her, but I knew that I shouldn’t. I would never touch this woman without her consent. That’s just not who I am. I refuse to be a rapist.

“You are…” I paused and took a deep breath. Calm down, Nikolai. Calm down. “You are insane.”

She was.

---

“You’re weird,” Sancho said.

“You’re weird,” I quickly replied. His forehead creased. I rolled my eyes at him. I tried to focus on studying, but I was so distracted. I knew Jersey didn’t owe me anything, but damn! She frustrated me so fucking much.

“I need your self-control, Sancho,” I told him.

“What?”

“There’s this girl,” I began.

“Okay.”

“I want her.”

“So… sleep with her?”

“She doesn’t want to.”

“Then don’t? I’m sure there are lots of willing women out there.”

“I know, but I want her. “

“But… she doesn’t want you? Unless you wanna commit rape?”

“What? Of course not!” I said, annoyed that he’d even suggest that I was considering that. “It’s just that we’re graduating and I need to focus on my studies, but she keeps on invading my mind. It’s seriously disrespectful at this point.”

“Who is she?”

“No one,” I quickly replied. Sancho just looked at me weirdly. I didn’t want to introduce her to him—I saw how annoyed Yago was when he introduced Rory to Sancho. Rory looked at him like he was some… god. So annoying when I was standing right beside him.

Seriously… Sancho and girls. They’re just weirdly attracted to him for some fucking reason.

“Mag-aral ka na lang,” he said.

“Duh,” I replied as I buried my face in the books again—although I’d seriously rather bury my face elsewhere.

The days passed by without me noticing them. It’s like the days were just blurry at this point. I would just focus on studying the subject for the day, would attend class, would go home, sleep, and then repeat again.

I wanted to graduate already.

So fucking tired.

“Party?” Lui asked.

“Nah. Pass,” I said, really wanting to just go home… but then I remembered Sancho telling me that I should go out more to forget about that damned woman. “Yeah, sure,” I said, changing my mind.

I arrived at the venue a bit late because I had to drag myself here. I greeted some of the people there and ignored the others. And then I just stayed on one side and drank with Lui and Samu.

We were quietly drinking when suddenly, there was a commotion. I looked at Lui who just shrugged while he sipped his beer. And then I shifted my eyes to the woman in the—

“What… the fuck,” I uttered as I recognized her face—that face that haunted me in my sleep.

My eyes widened as I watched her slowly unzip the zipper of the jacket she was wearing. My body felt like it had a mind of its own as I quickly bridged the distance between us and just pulled her away with me. I heard them all calling my name and asking me to return her because they ‘paid for her.’ Honestly, fuck these people.

“Hoy! Bitiwan mo nga ako!” she said as she was trying to remove my hold on her. “Nagta-trabaho iyong tao, e!”

“You call that work?” I asked, fucking annoyed because she really was about to strip for money! And I knew those guys! I knew what they’re capable of!

She stood up. She looked directly into my eyes. “Oo. Trabaho. Ano naman? Sumasayaw lang naman ako. Ano’ng masama ’don?”

My lips parted.

“Jersey—”

I stopped.

I took a deep breath.

I felt like we were headed to a miscommunication, so I needed to step back and to re-think what I was about to say.

“How much did they pay you? I’ll give you the money and just… just go home,” I said, trying my fucking hardest to calm down because it’s hard to listen when everyone’s shouting.

Her lips parted.

She looked offended.

Fuck.

I stopped again to rethink my words, but I didn’t have time because Jersey was so mad… understandably at that.

“Hindi ako pulubing manghihingi ng pera mo, okay? Trabaho ko ’to.”

I drew a deep breath. I ran my fingers through my hair. I needed to fucking calm down. “When you borrowed my laptop for your resume, that was for this?”

She rolled her eyes. “Feeling mo kailangan ng resume kapag magsasayaw ka sa mga birthday ng lalaki?” she asked. I knew she was being sarcastic, but I didn’t want to assume anymore! I felt like I already got myself in enough trouble as it was.

“I don’t know. That’s why I’m asking,” I calmly said. God, I was in no mood to fight. I just… I just knew who those guys were and I got worried for a second that I wasn’t able to think and all I knew was that I needed to get her out of there and far away from them.

“Hindi—” she said, but she paused when we both saw Zach getting out of the room. He was looking at us. Great.

“Hey… do we have a problem here?” Zach asked.

“Yeah, Zach. She’s not going back. Find other ways to entertain yourselves,” I said.

“Dude, we paid for her—”

“Shut it and just go,” I said, cutting him off.

“Fucking prick,” he uttered—loud enough to be heard by me. I knew I wasn’t his favorite person. Heck, he’s always telling the other members of the frat as to why I was always there when I wasn’t even a member.

What could I say? Money really will get you to places—sucks for him.

“Trabaho ko ’yun.” I looked at Jersey when she suddenly spoke. She still looked mad and disappointed—I didn’t know which was worse.

“Did you hear how he talked about you?”

“Oo.”

“And you’re okay with that?”

“Ano namang paki ko sa sasabihin nila? ’Di naman nila ako kilala. Kung dadamdamin ko lahat ng sasabihin sa ’kin ng mga tao tungkol sa ginagawa ko para mabuhay, e ’di sana nagpakamatay na lang ako.”

My lips parted. “Jersey—”

She shook her head like she was saying that she wouldn’t let me get another word and that she was done taking shit from me. “Alam mo, Nikolai, ’wag mo akong simulan kung sesermunan mo lang ako tungkol sa trabaho ko, ha? Kasi unang-una, nandoon ka rin sa loob kanina. Ibig sabihin kasama ka sa mga lalaking nagbayad para sa trabaho ko. Kaya ka lang naman nandito dahil kilala mo ako. Pero kung ibang babae? Malamang wala ka namang pakielam. So… tumigil ka. ’Di mo ako kailangang iligtas.”

I couldn’t say any word.

Because she was right—I was there. I was part of the party. I knew there would be some girls involved. I knew that they were paid to do that. I didn’t care. I only cared because it’s her—because I knew her personally. If I didn’t, I would not care. At all.

I was a hypocrite through and through.

Fuck.

“Masaya ka na? Pinaalis na ako,” Jersey said when she came back. She was glaring at me. She looked like she wanted to kick me and scream at me. I couldn’t say a word because I was still processing what a hypocrite I was.

I always told myself that I was better than those guys—that at the very least, I never forced anyone against their will. But I was doing the bare minimum. And I really didn’t care about any of their shits because I was living in my own bubble and I was okay with that.

Not until Jersey popped that fucking bubble.

Oh, dear fucking hell… The ignorance was a fucking bliss until it’s not.

I looked at her. She looked like she could handle herself, but what did I know? Maybe she’s just good at hiding whatever she was probably hiding.

“Do you like what you do?” I asked.

“Ano?”

“I apologize for how I acted. You’re right—double standards. But… do you actually like what you do? Because if you do, I’ll leave you alone and I’ll even walk you back in and you can strip in front of me and my friends.”

I hoped she would believe me.

I was really sorry.

I… never saw that from her perspective. I would admit that I was raised in a very different environment, and growing up, all I cared about was myself and my friends. I didn’t care about strangers—I didn’t care about their plight. As long as I knew I wasn’t doing anything wrong, I was good with that.

When was the exact day that I became such an entitled prick?

“Because if you really like stripping for money, what the fuck do I care? It’s not as if I’ve never done questionable things. But our difference is—I always have the choice to do or not to do… but do you have a choice, Jersey? Or are you just doing this to survive? Because if it’s the latter, please let me fucking help you.”

She looked at me, her forehead creased. “Hindi ako nagpapa-awa.”

“I know.”

“Di ko kailangan ng tulong.”

“I know—that’s why it’s me who’s begging you to let me help.”

“Bakit ba masyado kang affected?”

“No idea. But if you need work or whatever, I’m sure I can help.”

“Ano’ng trabaho naman ’yan?”

“What do you want? I can find whatever works best for you.”

“Pag-iisipan ko,” she replied. “Pero nasa loob pa iyong gamit ko. Kunin mo naman.”

I got inside the suite. The guys were drinking and I immediately saw Zach looking at me and murmured something.

“What?” I asked, pissed at him because I suddenly remembered how he talked about how he would ‘rail’ the girl from tonight. I didn’t care earlier because it was just a girl—a girl I didn’t know.

What the fuck was with this night?! It’s like I was being slapped left and right with realizations as to how entitled, privileged, and out of touch with reality I was! God, I needed a fucking drink!

“You wanna say something?” I asked Zach. He was about to say something, but Lui quickly tapped his shoulder as if to stop him. Good. Because I really was in no mood to tolerate him.

After I grabbed Jersey’s things, Lui went near me.

“Is… there any problem?” he asked.

“Yes,” I quickly replied. I wanted to tell Lui off for participating in this kind of fuckery, but I reminded myself that I was in no position to talk about this shit when just a few minutes ago, I was a part of that fuckery. Instead, I just carried Jersey’s things and just went out. Jersey was looking at me when I got out of the suite. I thought she would say something, but she just looked at me and then we headed towards the elevator. And when we were inside the elevator, she was looking at me through the reflection on the door.

“What?” I asked because at this point, she was already staring.

“Wala.”

“Falling for me already?”

She rolled her eyes. “Asa ka pa.”

Her voice sounded playful. “Don’t be shy,” I said, desperately trying to lighten the mood. I just didn’t want to fight with her. I knew I was wrong. I apologized already, but I also knew that I could not force her to accept my apology. Best I could do was to show her that I meant what I said—because I really did mean it.

“How much did they pay you?” I asked when we were in my car.

“Di ko alam,” she replied.

“There’s some money in the glove compartment.”

“Saan?”

“Here,” I said as I grabbed a bundle of money. I usually just use cards, but there still were some places where I couldn’t use card like in Jollibee. They seriously should start accepting cards! They’re the main reason why I carry around bunch of cash when I really prefer cashless transactions.

“This enough?” I asked because I seriously didn’t know how much she was supposed to be paid. I didn’t want to ask Lui or the other guys. I’ve decided to just distance myself from them… at least for now.

I finally understood why Yago chose to hide from us. Admittedly, we weren’t the best influence on him. And now, I was seeing it from his perspective, too. Lui’s not the best influence on me.

“Please don’t take this the wrong way, okay? I just felt bad because you’re right—it’s work. I was just shocked to see you.”

“Paano nga ’yung shock?”

I rolled my eyes. What a sarcastic person, this one. “Know what? Take this all—pretty sure had you danced earlier, you would’ve gotten more from those assholes,” I said and then just gave her the entire bundle. It’s just money, anyway, for me. For her, maybe it’s something. At least, between the two of us, that money would go to some worthwhile cause or whatever.

“Nikolai,” she said.

“What?” I asked while I was still focused on driving.

“Gusto kong ibalik ’tong pera sa ’yo kaya lang parang ayoko rin.”

“Keep it.”

“Pero gusto kong ibalik.”

“Why? You earned it… kinda,” I said. I’ve been on one or two of those parties—had Jersey continued with her work that night, she would’ve gotten more. Those guys were careless with their money—probably more than me, to be completely fucking honest.

“Kasi parang gusto ko na makipagsex sa ’yo kaya lang binigyan mo ako ng pera. E hindi naman ako pokpok—pero kapag nagsex tayo e kakabigay mo lang ng pera e ’di ibig sabihin nun pokpok ako.”

I glanced at her when she first began her sentence. I thought I was having some problems with my hearing because she was talking about how she wanted to have sex with me. But then she continued with her speech, and now I was convinced that I wasn’t being delirious!

I immediately pulled over on the side.

“What?”

“Hindi ako pokpok—”

“No one’s calling you that,” I said because I really hated myself for implying that earlier. God, when would I really learn how to filter my fucking words?

“Iyong mga ka-barangay ko.”

“I don’t know those people,” I said. “And they’re obviously wrong. And if they’re right—so fucking what? C’est la vie, right?”

She rolled her eyes. “Kanina lang iba sinasabi mo… ano? Biglang change of heart ka?”

I rested my head against the headrest, and closed my eyes. I knew she’d bring this up again. It honestly pissed me off a little about how she wouldn’t let go of things, but I reminded myself that from her perspective, this happened just over an hour ago.

Perspective, Nikolai.

Fucking perspective.

The world doesn’t revolve around you.

“I already apologized for that. It’s not nice if you’re gonna keep bringing up things I already apologized for. People are allowed to make mistakes, you know?” I said as calmly as I could. She was silent. I looked at her and she was just looking at me. She’s really something, this one. I didn’t understand the pull she had on me. It’s insane.

“About the sex…” I said, looking directly into her eyes. “If you’re gonna work for me, I prefer if we do not have sex because I don’t mix business with pleasure.”

Her lips parted. She looked disappointed. I fought a chuckle. “Sabi mo walang tanung-tanong!”

I pursed my lips to stop myself from laughing because she did look like a child who has been deprived of a lollipop—I mean she was deprived of a lollipop…

“Yes, I did say that—”

“E ’di tara na!”

I laughed, but stopped. “But if we have sex, you can’t work for me. That’s my personal rule.”

“Seryoso ba ’yan?”

“Yeah. Sex and work do not mix well… at least based on personal experience,” I said. There was once a bartender in our bar. She was hot. I was horny. She was willing. She got clingy. Suffice to say, it didn’t end well. And both Vito and Sancho lectured me about not mixing my sex life with our business. I agreed—it’s just bad for business.

“Kailangan ba sa ’yo mismo ako magtrabaho?” she asked. “Wala ka bang kakilala na may business para doon na lang ako magtrabaho? Para pwede pa rin?”

“You really wanna take this for a ride, huh?” I asked, seriously amused at this conversation. I felt like I already met them all—the quiet ones, the shy ones, the liberated ones, the straightforward ones—but Jersey here’s different, for some reason I still couldn’t exactly point out at.

“Sige nga, maging honest ka, ’di ka ba curious sa akin?” she asked like she was challenging me. I just grinned and focused my attention back to driving. I saw her looking at my hand while I was steadily gripping the wheels. I began to maneuver the car in a way that I knew would drive her crazy.

“Gymnast ako nung high school,” she said.

Fuck.

Gymast.

Oh, the ways I would bend you, Jersey.

“Nice,” I said, trying my best to keep calm because I really didn’t want to sleep with her if she’ll work for me. And I wanted to give her a job… so that she would have a choice. If she wanted to strip for money, then she could do that only if she wanted to. I just wanted to provide her with a choice.

“Ang motto ko ay swallow, don’t spit .”

“God, you’re blunt,” I said, unable to remain still because the words that came out of her mouth was making me hot! I reached for the AC and turned it in to lowest possible degree. God, why was it so hot here?!

“Ano? ’Di ka pa rin curious?” she prodded further.

“If we have sex, I can really only give you sex. I’m graduating and I have BAR and I have—”

“Hindi ako naghahanap ng boyfriend,” she quickly replied.

“Good because I’m not looking for a girlfriend,” I said because that was the truth. I was not looking for a girlfriend—I was busy with school. I did not want a girlfriend because I did not have time for that, and I did not want to be a lousy boyfriend.

“E ’di okay.”

“Fine,” she said. “So, your place or mine?”

---

“What?” I asked when both Sancho and Vito were looking at me.

“Para kang tanga,” Sancho said.

I rolled my eyes. “Hater,” I said.

I just couldn’t get this grin off of my fucking face! I knew sex with Jersey would be great—I just knew it right off the bat because I mean that humor? God tier—but I didn’t know that it would be this amazing.

I could still remember how she moved that ass whole I was still inside—

Nope.

If I get a boner while I was with Vito and Sancho, I was sure that I would never hear the fucking end of it.

So while they were studying, I just quietly browsed on my phone. I remembered Jersey’s bra, so I placed an order for a bra to be delivered to her place. I was feeling generous, so I got her panties, too.

‘Really can’t find that fucking bra, so I just got you a new pair. Maybe wear those next time,’ I typed on the note part. I stared at it. I decided it sounded so… presumptuous of me that we’d have sex again.

‘Best, Nikolai,’ I added to be more respectful.

---

The next days were filled with studying and more studying. I was silently cursing my professor who asked us to write case digests as if the study load was not already making us crazy.

But I couldn’t complain. Complaining just makes me more exhausted. I just quietly did my part. I just studied and studied and wrote digests as a part of my rest.

“If I fail the BAR, I might consider committing an arson against the Supreme Court,” I told Sancho while we were writing digests.

He snorted. That was him laughing. I was hilarious, I know.

“Just write,” he said.

“Duh, what do you think am I doing? Drawing?” I asked because we’ve been here in the coffee shop since morning and it’s already nighttime. Our orders went from the breakfast menue to rice meals. We wanted to finish this so that we could focus on studying. The digests felt like a weight hanging over our heads. We just wanted them gone.

“What?” I asked when Clark called me. I told him to not call me unless it’s a matter of life and death. So far, he’s never really called me. I thought running a bar would be complicated, but so far, it’s been good… Or maybe because I really was not the one who deals with the ‘technical’ stuff. I’d like to see myself as the ‘ambassador.’ I bring all my friends there! I was good for business.

“Si Jersey—”

“What’s with her?” I asked and I saw Sancho looking at me. I stood up. I didn’t want them to meet. I saw how Rory looked at him. I wasn’t saying that I like Jersey, but I had strong feelings against them meeting.

It’s a no from me.

“Nandito ’yung Zach ata—”

Fuck.

I quickly grabbed my keys and got out of the coffee shop. The bar was just a few minutes away and I was so close to beating all the red lights so that I could be there as soon as I possibly could. But I didn’t want to be apprehended. That would just cause more delay. My fingers were drumming against the steering wheel as I waited for the lights to turn green. And then I hit the gas.

“For fuck’s sake,” I said when the first thing I saw was Zach pressing Jersey up against the wall. What the fuck!

I quickly bridged the distance and pulled him away from Jersey. Seriously! What the fuck was wrong with him?! Wasn’t he taught as a child to never hurt a woman?!

“Niko, what the fuck!” he said when my fist met his face. He was already on the ground, looking at me while he was holding his busted lips. I told myself to calm the fuck down, but… I just couldn’t.

‘Just one,’ I told myself and I didn’t need any more convincing when it was my foot’s turn to meet his face. I heard Jersey gasp. Fuck. I didn’t want her to see me like this—but I also didn’t want her to think that anyone could treat her that way and get away with it.

“Niko—” she said, but I kept my eyes on Zach.

“I’m gonna count to 3,” I said, begging myself to calm down and not to kick him again. My mom said that it’s bad to kick people when they’re already down. “Get the fuck out of here or I’m gonna break your face.”

“All for that whore?!”

God, who fucking raised this kid?

“One,” I said because I was just… done with him. I could kick him until he bleeds, but he wouldn’t change. I was tolerating him before. It was my fault. I should’ve just cut this asshole off from my life.

“We’ve been friends for years!”

“Two.”

And when he finally realized that I was serious, he stood up and then threw Jersey a dirty look. “Hope that pussy’s worth it,” he said before he walked away. Asshole.

“Niko—”

“Are you okay?” I asked when I heard her voice again. I looked at her. I just quickly cupped her face to see if there was any scratch or bruise there. I didn’t know what happened before I arrived. I hoped Zach didn’t do much damage.

I didn’t know Jersey that well… but I could tell that she’s had enough. I just didn’t want to add to the trauma.

“Do you want to press charges?” I asked after she convinced me that she was fine. I didn’t know what she tells herself, but she’s not that good of a liar. I knew she was lying, but I didn’t want to push her. She’d tell me if she wanted to. I also hated it when people force me to tell things I wasn’t comfortable enough to share.

“Wag na.”

“Are you sure?”

She nodded. “Basta siguraduhin niya lang na ’wag na ’wag siyang magpapa-kita sa akin dahil ako babasag sa mukha niya,” she said, her voice getting higher this time. Okay… she’s fine now, at the very least. She’s mad again. Whenever she’s calm, it actually felt a little weird.

“Okay,” I replied. “Have you eaten dinner?”

“Hindi pa.”

“What do you want?”

“Sausage,” she said and then looked at my dick and raised her brow. God, this one.

I laughed. “Later,” I replied. “Real food first.”

“Okay, sabi mo ’yan.”

“Is it okay if we go to Jollibee?”

“Kumakain ka sa Jollibee?” she asked, sounding surprised.

“Yeah. Don’t you like Jollibee?” I asked back. Did she not know Jollibee? Assia told me that this was like the national fastfood… It’s weird if Jersey didn’t like Jollibee.

“Duh?”

“Duh?” I mimicked because frankly, her sarcasm sometimes confuses me. Sometimes, I didn’t know if she’s being mean or funny.

“Duh as in duh, let’s go?”

We ordered a bucket of chicken, spaghetti, burger, large iced tea, and tuna pie. God, I was hungry!

“Sobrang busy mo talaga sa school?” she asked while we were eating.

“Yeah,” I replied, looking at her. And then I told myself to focus on my burger and not on her lips. I still remembered how I begged her to give me a blowjob and she just laughed at me. That was a fucking first. “I really wanted to call you, but I was literally busy.”

“Ah… okay,” she said, sounding disappointed. She probably misses her dick appointment.

“I wasn’t kidding when I said I don’t want a girlfriend right now because I really don’t have the time.”

She looked at me, her eyes wide open. “Boyfriend!” she said, almost gasping with disbelief. “Di rin ako naghahanap ng boyfriend! Nalungkot lang ako kasi busy ka kasi sabi mo may round 2—”

“We literally had 5 rounds the last time.”

“Gawin nating 6 sa susunod.”

I laughed. “Fine,” I said. “Are you wearing the gift I got for you?”

She shook her head. “Malay ko bang magpapa-kita ka ngayon?”

“When you talk like that, you make me think that you missed me.”

“Na-miss ko ’yan,” she said as she unabashedly pointed at my dick. “Kung pwede lang i-detach ko ’yan sa katawan mo para ’di na kita kailangang kausapin.”

“If that’s the case, I’ll just get you a dildo.”

“Meron na ko.”

Oh, fucking hell.

I needed the thought of Jersey taking care of herself gone from my mind.

“Then, you don’t need me.”

“Di rin,” she said. “Iba pa rin ’yan.”

“Oh, really.”

She shrugged. “Gago. Gusto ng complement? Ano gusto mo? Bigyan kita ng award sa best titi?” she asked and that made me choke on the burger I was eating. Her words, for fuck’s sake!

“God, Jersey…” I said after I finished the iced tea she handed me while I was choking on the burger.

She rolled her eyes. “Arte pa kasi. Akala ko ba adults na tayo rito? Bakit kailangan ko pa magpa-bebe? ’Di ba pwedeng diretso na lang, Nikolai? ’Di pwede humingi na lang ng sex agad?”

I… wow.

“Ano?” she asked when I was speechless still.

I blinked. “I mean… sure?”

“As in?”

I nodded. “Yeah… I mean, why would I say no to sex?”

She rolled her eyes. “Ano’ng sex? It’s sex with me .”

I laughed. “Such confidence.”

“Ako pa ba?” she replied, shrugging.

I didn’t know if I was just getting delirious from being too horny, but I sometimes feel when I look at her like ‘damn… I finally met my match.’

---

I had been hanging around the bar the past few weeks. I just… wanted to be there because I didn’t know I didn’t know if Zach would be back. I was worried when Jersey said that she thought she had a stalker. I just didn’t want to risk it… if ever. And it definitely was not helping that I was taking up CrimRev and I was having a weekly reminder of all the crimes that could be committed against humanity.

“How was school?” Mom asked.

I shrugged. “Fine. Down to the last two sems.”

“That’s good to hear,” she replied.

I wanted to ask where Dad was, but I didn’t want to spoil the mood. I heard them arguing last week. I chose to ignore it. When I was younger, every time they would argue, it made me so… sad. And then it made me mad. Now? I was just indifferent. I think it’s much, much worse.

“How about you?” I asked. “Everything good with the business?”

“Yes,” she replied with a smile.

“You need any help?” I asked. Although I was not that interested, I knew it’s still a family business, so if she needed any help from me, I was willing to lend a hand.

“No, just focus on studying,” she replied.

I shrugged. “Okay.”

“Nikolai,” she called.

“Yeah?”

“Are you seeing someone?”

I looked at her with a more alert disposition. My forehead creased. I knew I was, in no way, seeing Jerusha, but for some fucking reason, her face immediately crossed my mind.

“None that I know of…” I said. “Why?”

“Nothing,” she replied, slightly shaking her head. “Just thought I’d ask.”

“Okay…” I said, weirded out because she brought it out of nowhere. I believed that this was the first time she asked me about my ‘love life.’

“But if you have, you’ll introduce her to me?” she asked.

“Of course,” I replied.

“Good.”

“Okay…” I said again, feeling like something was wrong, but couldn’t exactly point out what. “I’m really not seeing anyone,” I continued.

“I believe you.”

“You know that if I am, I would tell you, right? I mean, not to sound like a Mama’s boy, but I do value your opinion.”

Mom smiled at me. “I know,” she said. “I just thought I’d ask because I heard Vito’s seeing someone named Shanelle?”

“Oh…” I said. “Right,” I added, not wanting to comment on that because that’s Vito’s shit and I didn’t want to get involved. I knew he’s all for Assia so I didn’t know what he’s doing with Shanelle. I mean, Shanelle’s nice and everything but she’s not Assia—and that’s the problem.

“Why are you here? Shouldn’t you be working?” I asked when I saw Jersey in the office. When I’d go here, I just stay inside the office because I still needed to study. Everything’s so fast paced in review class that every minute of review mattered.

“Walang tao masyado,” she replied and then tried to read the book that I was using. “CrimRev?”

I nodded. “Yeah. Review for Crim Law I and II. Bane of my fucking existence,” I replied. She pulled the chair away and sat beside me. I felt my dick twitching when I smelled whatever it was she was using. I drew a deep breath and told myself to calm down. Acads first, Nikolai. You have to graduate. You have to march together with your friends. “So many elements to fucking remember. My brain’s gonna explode.”

“Tulungan kitang magmemorize, gusto mo?”

“Nah, it’s good,” I replied. And I didn’t want her to watch me memorize these shit—I sounded like an idiot. I repeat things over and over again. It’s not like it’s by choice—my professor just really wants us to recite verbatim.

“Sure ka? Mabilis akong magmemorize.”

“Really? How?” I asked, suddenly interested because I really wanted to be able to memorize quickly! Sancho’s so good at memorizing—that’s why he’s so good at CivPro because it’s all about procedure.

She shrugged. “Ewan ko. Kapag nabasa ko na iyong isang page tapos tinanong ako, naaalala ko kung ano’ng page iyon naka-lagay tapos makikita ko sa isip ko kung ano iyong naka-sulat.”

“That’s unfair!” I replied, my lips parted. “I have to torture myself trying to remember all the elements.”

“Ano’ng magagawa ko? May mga taong blessed talaga,” she replied, shrugging and rolling her eyes.

She snatched the book away from me and read it herself. And then I snatched it back. “Elements of Article 130?” I asked, looking at her and waiting for her to recite Article 130.

She rolled her eyes and then her forehead was creased. She acted like she was in deep thought for a second and then looked at me. “Yan ba ’yung sa searching domicile without a witness? “ she asked. Fucking shit. She just glanced at the page for a second! “Kaya kong i-recite, pero ’di ko rin naman naiintindihan iyong binasa ko, okay?”

“How do you do that?” I asked. I needed to know!

“Hindi ko alam.”

“That’s unfair.”

Jersey was teasing me about how easy it was for her to memorize things, so in return, I kept on complaining to her. I just wanted to vent and to complain—I couldn’t do it to my friends because law school’s just really easier for them… And it’s not their fault. And it’s not as if they forced me to go to law school. At the end of it all, it was still my fucking choice that brought me here.

“Bakit ka ba kasi naglaw school?” she asked.

“At first it was just for fun.”

“Tanginang for fun ’yan,” she said, laughing because it was really ridiculous. Who goes to law school for fun?! “Masokista ka ba?”

“Looking back, yeah, it was ridiculous. But my friends are going to law school, so I thought what the hell?”

“Bakit ’di na lang kayo nagtravel o kung anuman? Kakaiba naman ata trip niyong magkakaibigan?”

“Been there, done that. We did Semester At Sea,” I said. That was fun… but also tiring. But at least I met lots of people! I felt like I could go anywhere in the world and I’d know at least one person. “It’s kind of a school, I guess? But instead of classroom, you stay on a ship and you stop in different countries and immerse in their culture. Things like that.”

She was still staring at me. Maybe SAS was interesting for her? So, I just continued to tell her stories about what happened while I was doing my semester around the world.

“How about you?” I asked. “Any plans?”

“Di uso sa ’kin magplano.”

“Why?”

“Plano ko lang mabuhay araw-araw,” she said. I was actually disheartened by her answer, but knowing what I knew about her? She didn’t want anyone to pity her. It was obvious how hard she was fighting for herself—she didn’t need anyone’s handouts.

“No dreams?”

“Pass.”

“Why?”

“Mangangarap tapos ’di naman matutupad. Pinapaasa ko lang sarili ko.”

“Humor me. What’s your dream?” I asked… because everyone has a dream. No matter how farfetched or how faint, everyone has a dream. When I was younger, I just wanted to be a butler. Looked fun—you’ll just basically order everyone around.

“Bakit? Tutuparin mo ba?” she teased.

I shrugged. Who knew? Maybe.

But then she looked at me and she sounded so serious. I was forced to stare at her. There was this… dreamy look on her face. Like she was trying to make it light, but there’s some deeper meaning behind it. “Pangarap kong maging mayaman.”

“Iyong mga tao na nagsasabi na hindi nabibili ng pera ang kaligayahan, sigurado ko never pa nila naranasan magutom—’di pa nila naranasan na tubig lang iniinom mo sa buong araw kasi wala kang pambili ng pagkain. Iyong tipong bente na lang pera mo kaya bibili ka ng skyflakes tapos pang isang buong araw na ’yun. O kaya lalakarin mo na lang kahit malayo kasi sayang naman ’yung pamasahe.” She took a deep breath. “Saka sigurado ako na lahat ng problema ko masasagot ng pera.”

I looked at her and nodded. “You’re right—money’s great.”

She laughed. “Akala ko sasabihan mo ako ng mukha akong pera.”

“I’d be a hypocrite if I say that,” I said, shrugging. “I definitely enjoy all the perks money has given me.”

“Swerte mo.”

“I know,” I replied. “Any other dream?” I asked. “Like… do you wanna be a singer? Dancer? Cook? Pilot? I don’t know. Anything you wanna be?” She shook her head. “Why?”

“Ayoko lang,” she said. “Pangarap ko lang talagang maging mayaman. Ikaw na lang,” she continued. “Ano’ng pangarap mo? Maging abogado?”

“I seriously don’t know.”

“E matatapos ka na sa course mo, ah?”

“Yeah.”

“Pero ’di mo gusto?”

“Not that I don’t like it… I just… don’t love it, I guess.”

“E bakit nandyan ka pa?”

“Fear of missing out,” I said. “I hate studying but I enjoy studying with my friends. Is that weird?” She shook her head. “If you find anything you wanna do, tell me.”

“Bakit naman?”

I shrugged. “I’m rich. Maybe I’ll put my money into some good use.”

“Weh? Paano kung sabihin kong maglo-law school din ako?”

I laughed… although I seriously thought Jersey would be good at law school—she’s good at memorizing, so that’s already an advantage. “I really won’t recommend it.”

“Sabi mo kahit anong gusto ko.”

“Law school is hell.”

“Mabilis akong magmemorize.”

“It’s more than memorizing—it’s analyzing.”

“Blessed akong tao.”

“Fine. I’m gonna enroll you. Don’t come whining when things get hard,” I warned her because to be honest, when I attended my first class, I almost vomited because of too much nervousness. I didn’t even know it was possible to be that nervous.

She rolled her eyes at me. “Wag kang maiinggit kapag mataas ang grades ko.”

“It’s 3 in the morning here,” Yago said.

“Good morning, I guess?” I replied.

He yawned. “What’s this about?”

“I just need your opinion,” I said.

“About?”

“I’m too young and too hot to be a sugar daddy.”

His forehead creased. “What? What are we talking about again?”

“I haven’t gotten to the point yet,” I said. I didn’t want to discuss this with Sancho and Vito because I felt like I wouldn’t get any useful response from those two—especially Vito because he’s being very strange lately.

“Fine,” he said as he sat up. His lights were still out, so I was just seeing his face. When he went to the US, he decided to cut everyone out, but I just sent him a short message telling him that whenever he needs to talk, I’ll be right here. We’ve been talking twice a month, but I never brought up Rory with him. It’s just the right thing to do.

“As I’ve mentioned, I have no desire to be a sugar daddy.”

“Okay?”

“But… what if it’s for academic purposes? Like I wanna send somebody to school.”

“You mean having a scholar?”

“Yeah.”

“So why not just call her a scholar? Why call yourself a sugar daddy? Seriously, Niko, you’re the one making this weird.”

“Huh. You’re right. Go back to sleep,” I said and then I ended the call. Then when I saw Jersey again, I told her about how I would send her to school. I didn’t call myself her sugar daddy because frankly, that just sounded weird…

But with Jersey’s application to law school, we needed to get her credentials. It was obvious that Jersey didn’t want to go there. She already mentioned before that the people from her place were a bunch of assholes. Jersey could be sarcastic when she wanted to… but at the same time, she’s a really nice person. I didn’t understand why they were so mean to her.

We were walking on the school grounds when suddenly, Jersey stopped and talked to the person right in front of us.

“Gusto mong kuhanan ng picture para mas mapagpantasyahan mo pag-alis namin?” she asked, sounding rather aggressive. Okay. What was happening?

“Buhay ka pa pala,” the stranger replied. Was this one of the epals from her place?

“Obvious ba?” Jersey replied, rolling her eyes so hard like how she usually rolls them when I was making her come. “Lumayas ka nga sa harap ko at may kukunin pa kami.”

“Boyfriend mo?” the stranger asked. I didn’t like her tone. Now, I was sure that this one’s a part of the assholes of the barangay.

I looked at Jersey who was just silent. She looked like she was debating on what she’d answer, so instead, I answered for her. “She’s my wife,” I said, and then just stared at the stranger. I, normally, was nice to people. My rule is I’d be nice until I decide that you’re an asshole. But this one’s an exception. “If you’ll excuse us,” I said while I held Jersey’s hand and we walked away. I felt her shaking and trembling a little. She was so mad… I wondered what was it that they did to her…

“Was I convincing?” I whispered to her instead to distract her.

“Asawa mo ’yan? Alam mo ba na pokpok ’yan?”

Oh. Wow.

That fucking word again.

I would never hit a woman. But I called her that fucking word. Zach called her that fucking word. And now here she was, calling her that fucking word again.

It’s like… can’t this woman catch some fucking break?!

I just took a step forward so that she could clearly hear each word that I would say, but Jersey quickly held my arm like she was trying to stop me.

“Who the fuck do you think you are?” I asked, staring right into her eyes so that she could put this through that thick skull of hers. “Who she is and what she does—it’s none of your fucking business. God, no wonder she doesn’t want to go here. Pathetic.”

---

I was pissed but I didn’t want to be pissed. Jersey’s such a good company, so I was fine a few hours after. Although we were stuck in this place because we still needed to wait for the documents. We stayed in some small hotel. I seriously would rather sleep in my car, but I didn’t want to be maarte.

So, when Jersey asked me if I wanted to have a drinking game with her, I agreed because I just wanted to get drunk so that I could sleep. I just… had a history of sleeping in hotel beds with bed bugs. The thought was already making me anxious. I needed to drink.

“What’s at stake?”

She shrugged. “Ano ba’ng gusto mo?”

“Since you’ll lose, I’m giving you the chance to choose,” I said, because I’d been waiting for this opportunity! “Fine. Blowjob if you lose.”

“Sus, maliit na bagay,” she said. God… that mouth of hers. The things I would do.

“And you said swallow, not spit. “

“Oo kahit hanggang lalamunan ko pa, ’di ako susuko.”

“Ready ka na bang matalo?” Jersey asked me cockily while she was preparing the drink.

“I literally own a bar.”

“Laking kanto ako.”

“Let’s just see who’s the better drinker, shall we?”

“Iinom lang ba tayo? Ang boring naman.”

“What do you wanna do?”

“Hmm… kada shot, pwedeng magtanong ng kahit ano. Kapag ayaw sagutin, dalawang shot,” she said.

“Unfair. I have lots of secrets.”

“Ako rin. Duh. Ikaw lang mysterious?”

I laughed. “Fine. Double-shot for me, then.”

“Ikaw una.”

“Ladies first.”

She rolled her eyes. “Takot ka?”

I shrugged. “Just being the gentleman that I am.”

I literally got wasted in the streets of Italy and at one point got lost and Vito and Sancho found me partying with the Italians in some street. I would be fine.

“Fine,” she said. “Tanong?”

“Do you really wanna go to law school? Because I can enroll you in another school.”

“Hindi ko alam. Hindi ako nagjojoke nung sinabi ko sa ’yo na wala akong pangarap,” she replied. “Gusto mo ba talaga mag lawschool? Hirap na hirap ka na.”

I shrugged. “I only went there for my friends. I wasn’t kidding when I said I have a fear of missing out. My friends are my family,” I answered. “Do you have friends in Manila? Just curious.”

She nodded. “Meron,” she replied. “Sino si Assia?”

My forehead creased. Assia again? What’s with Assia?

“I told you—basically a sister,” I answered. “Who are your friends?”

“Friend lang. Isa lang,” she replied. “Nagka-crush ka sa kanya?”

My forehead was creased. Why was she asking about Assia? If I didn’t know any better, I’d think that she’s jealous of her… But Jersey’s a very straightforward person. If she likes me that way, she’d tell me herself.

“Vito literally had googly eyes when he met her—that was like a clear sign to back off,” I said. “Fine. Who’s that friend ?”

She averted her eyes and then downed the shot. “Ikaw.”

“What?” I asked because why was it my turn again? Was I drunk?! Already? The fuck.

“Ano naman kung nagka-googly eyes o heart eyes man iyong Vito? Nagka-crush ka ba?” she asked.

“You didn’t answer my question.”

“Sinagot ko na, baliw. Lasing ka na.” I held my face. It didn’t feel that hot yet, but I was already feeling it. What the fuck was that drink? “Ano? Naiinitan ka na, no? It’s a sign.”

“Where’s the remote? It’s so fucking hot in here,” I said as I tried to fan myself using my shirt. This little voyeur was looking at my abs. I knew she liked it—she liked licking it whenever we’d have sex.

“Ang lamig kaya! Sagutin mo na. Nagka-crush ka ba kay Assia? Yes or no?”

“Why are you curious?” I asked, brow arched.

“Double shot dahil mukhang ayaw mong sagutin,” she said, evading the question.

Did she… like me?

Or was I just drunk?

God, this was confusing.

“Jersey…” I said after a while because the world was already spinning and I was seeing three Jerseys. I wanted to sleep already.

“Oh?”

“I feel so hot. I can’t find the aircon. I’ll remove my shirt,” I said as I quickly removed my shirt. I… seriously didn’t know what was happening anymore, but all I could see were the three Jerseys staring at my tattoos. I liked my tattoos. I think Jersey likes them, too, because she keeps on tracing them whenever she’d touch me.

“So… talo ka na?”

“Nah,” I said, refusing to admin defeat. “Give me water.”

“Ikaw kumuha.”

“The world is currently spinning.”

“So, talo ka na nga?”

“Hell fucking no. I want my blowjob,” I said because I really did want it! I dreamt about it! “I’m not drunk, okay?”

“Gapang ka na.”

I tried to stand up, but I always ended up on the floor. And I didn’t know why I started talking about giving her a house. God, I was so drunk. I wanted to sleep… but blowjob… I wanted Jersey’s mouth around my dick… That’s what dreams are made of…

“You want a house? I’ll give you a fucking house,” I said. I am Jersey’s sugar daddy. This woman could probably ask for my arm and I would just ask why but would give it to her eventually. “You want money? I have lots of money.”

She was looking at me.

I liked it when her eyes were on me.

“We have lots of houses, you know? I only know about… 6 here in the Philippines? I’m sure there are more. My dad has lots of mistresses. He’s quite literally the fucking worst. God, I wish I could tell this straight to his lying face.”

My chest was tightening. I… never talked about this, but damn it felt good to finally be able to talk about this. It felt like this boulder had been lifted off of my chest.

But then Jersey stood up.

I held her hand.

“Stay. Please,” I begged. I just… needed her here. Right now. I never found someone I was comfortable enough to be able to talk about my dad. My friends had their own problem. I didn’t want to burden them. People around me thought I didn’t have any problems. But with Jersey, I felt like I could just say anything and she would never judge me.

Or maybe I was just drunk.

The filter was fucking coming off.

“I’m drunk, right?”

“Sobra.”

“I’ve never been drunk,” I said. “Feels nice to feel drunk.”

“Gusto mong tubig?”

“No. Just stay here.”

“Okay.”

“I wanna talk.”

“Nag-uusap naman tayo.”

“No. I wanna talk… like for real…”

“Ayoko. Lasing ka na, e. Baka may sabihin ka na hindi mo naman gustong sabihin.”

“But I wanna talk,” I said. “My friends… I love my friends but I can’t talk to them about things like this… I wanna talk about this. I wanna trash my father so badly. Will you listen?”

She was quiet.

I wanted to tell her my story.

I bet it would feel good to finally have someone who would listen.

“My mom met my dad when she was backpacking through Northern America… Love at first sight and that kind of bullshit. My dad was a farmer, you know? My grandparents didn’t want them to get married because… you know? Sometimes, rich people suck. But they really wanna be together so they had me. My mom brought my dad here in the Philippines. My family, not wanting the fucking shame or whatever, made my dad take business classes and basically tried to change him… for him to fit in their world.”

She was looking at me.

I wanted to kiss her.

And just hug her.

And keep her.

Was that normal?

Or… was I really falling for this woman right here? 

** This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch). Subscription starts at 100php per month for all stories.

If you’re having any problems with your payment, you can email beeyotchpatreon@gmail.com for assistance.

Epilogue - Part 4

Epilogue - Part 4

I felt like I was more excited than Jersey—was this how parents felt when they were sending their kids to school?! I was so excited that I was already looking forward to buy her books. When I first went to law school, I really didn’t know anything. I just bought whatever my friends bought. But later on, I realized what worked for me. After a lot of trial and error, I finally found out my rhythm, if you will.

I didn’t know if Jersey would like law school. At the very least, I wanted to make things easier for her. She deserved that.

“Mga magkano kaya?” she asked while we were in the bookstore and browsing for books. We just finished enrolling. I wanted to tell her what to buy, but I stopped myself. I would just tell her when she asked. I’d let her do her own thing first.

“I don’t know.”

“Di ka talaga tumi-tingin sa presyo, no?”

“I can afford it,” I said.

“Sounds so mayaman.”

I shrugged. “Well, it’s not a lie,” I replied. “At the very least, at least I’m using my money well.”

I knew I was rich—never denied that. But it’s also not like I broadcast it to everyone. And what’s the use of denying it, anyway? It’s not like I would magically eradicate poverty.

“Thanks sa pa-scholar, mayor,” she said teasingly, bumping her shoulders against mine.

I laughed. God, I really liked it when her skin touches mine. She’s just unbelievably soft—oh, god, I sounded like a fucking perv right there.

“If you’re my scholar, then you have grade requirements and shits like that?”

She rolled her eyes. “Sinasabi ko sa ’yo talaga kapag mataas ang grades ko, baka lumuhod ka sa harapan ko.”

“Well… I can kneel and do other things,” I said…

God, the things that I would do just for Jersey to let my dick in that smart mouth of hers. I could already imagine how good it would be—but I was so sure that the actual thing would be so much better.

I hope she feels charitable enough to throw one blowjob my way.

“Gago.”

“You like this gago,” I said teasingly.

“Libre lang mangarap. Geh,” she replied, rolling her eyes, but I just laughed at her.

Jersey was skimming through the pages of the book and I was just watching her. I couldn’t help but feel this… overwhelming sensation inside my chest. I just… wanted to stand here and watch her and savor the moment.

I felt like a fucking weirdo but… Of all the girls I’ve been with, this one… she makes me laugh. She’s hilarious and sexy and smart. I think…

I think I wanna keep her.

Would she want to keep me, too?

“Anyareh sa ’yo?” she asked when she looked at me. She was still holding the book.

I drew a deep breath and told myself to keep it together. “This one for Crim,” I said as I handed her the book of Reyes. “And this one for Persons,” I said as I gave her Sta. Maria’s book. “This one for Statcon and this one for Legal Ethics.”

I was busy thinking about what more did she need that I didn’t notice that she was carrying four heavy books. “Konting tulong?!”

“Oh. Sorry,” I said as I got the books from her. “Just got lost in remembering my first year in law school,” I said instead. I didn’t want to tell her that I was already imagining how she’d look like when she’s wearing her ‘law school’ attire. To be completely fucking honest, and I hated myself for this, I got a boner when I saw Assia wearing that attire. I would never tell Vito that. This was one secret that I would carry with me to my grave.

“Ano’ng meron nung first year?” she asked.

“Things were much simpler and easier.”

“Hindi na ba ngayon?”

“It’s messy and complicated now.”

“Wala bang magagawa para bumalik sa maayos?”

“I don’t know… and I really don’t wanna meddle in their problem,” I said, not really wanting to discuss it with her because today’s a happy day and I didn’t want to bum us out. But the next time she asks, I would tell her about it. It’s not like I was keeping it as a secret from her.

“Just let me pay,” I said when Jersey looked like the cashier told her the total amount that she needed to pay. She looked like the whole world fell on her shoulders. I wanted to pay it, but she was adamant that she would pay for it.

“Ako magbabayad nito,” she said.

“It’s seriously fine if I pay for it,” I replied. I got my card and was about to hand it to the cashier when Jersey beat me to it. I saw the cashier frowning. And then I looked behind us and there was already a line. I didn’t realize we were causing a scene.

“Napaka-hilig talaga gumawa ng eksena,” Jersey said.

“What? I was just trying to be nice!”

“Sakin na lang na books bayaran mo,” the lady behind me suddenly said.

I was about to say something, but Jersey quickly beat me to it. “Teh, maghanap ka ng sariling sugar daddy,” she said and then rolled her eyes.

“Aba’t—”

I stood in between them. I didn’t want to cause a scene here. I always buy my books here! And Jersey would buy her books here.

“Have a great day,” I said as I got the books and grabbed Jersey’s hand and gently dragged her away from the bookstore. This was for her own good. The world of law school is small—I just didn’t want her to get off on the wrong foot. Law school would be a much better experience for her if she could get friends. It’s gonna be hard to do it all alone. And since she decided to enroll in that loser school, I wouldn’t be there for her.

“Sorry nag-eskandalo ako,” Jersey said.

“What?”

“Mali ako,” she said. My forehead was creased. “Kailangan ko i-remind iyong sarili ko na wala na ako sa bar. Na ibang tao iyong mga nandito at hindi ako pwede maging siga.”

“Jersey—”

“I promise mas magiging maayos ako.”

“Hey,” I said. “I didn’t it mean it that way. If you feel like someone’s wronging you, by all means defend yourself—I will be on your side, I promise.”

“Totoo?”

“Of course,” I replied.

“E bakit mo ako hinatak kanina?”

“Because… I didn’t know all of those people but they all looked familiar. They’ll be your schoolmates. I just thought it wasn’t worth it. But was it worth it?” I asked. “Because if it was, then let’s go back and pick a fight.”

She rolled her eyes again. “Fine,” she said. “Di ko rin alam kung bakit muntik na akong mapa-away. Mukhang tanga lang.”

“If I remember it correctly, you were about to fight for me,” I said, wiggling my eyebrows.

“Kapal, ha!”

“You were mad when she asked me to pay for her books.”

“Kasi ang mahal naman talaga tapos ipapabayad niya sa ’yo!”

“I told you I didn’t mind,” I said.

“Ang mahal!”

“I told you I’ll pay.”

“Tuition lang babayaran mo, okay? Ako bahala sa ibang bagay. Kaya ko na ’yang diskartehan,” she replied.

“Whatever you want,” I said. “Let’s eat first?”

When we got out of the building, I cursed inside my head when I saw Vito and Sancho heading our way. Fuck. Of all the fucking places I’d see these two. Oh, shit—

“Why are you two here? Did you enroll? I said wait for me!” I said in panic when I remembered that our enrollment started earlier. I just got so excited that I enrolled Jersey first. I mean, I was already in my last sem. Just one fucking last sem.

Vito’s eyes widened like he was shocked when I accused him. Why was he shocked? It’s like my hobby already.

“What? I’m just gonna buy reviewers,” he said.

“Sancho—”

I said but stopped when I noticed that these two idiots were looking at Jersey. I had this itch to stand between them because… fuck I could already feel it. Jersey’s going to have a crush on Sancho. For fuck’s sake! Why always him?

“H-hi…” Jersey said while she was staring at Sancho.

“Hi,” Sancho said that made me crease my forehead. Who says hi that fucking way?

“Jesery,” I said before Jersey began to salivate. Seriously, this woman. I spend what was left of my energy to fuck her and to satisfy her and for what?

“Ano?” she said while having the audacity to still stare at Sancho.

“Jersey,” I said again because I’d rather that she looked at me when she talks to me.

“Ano nga?”

“Tsk.”

The two devils laughed. Assholes. Jerks. Bane of my existence.

“Di kami nag-enroll. Bibili lang kami ng reviewer,” Sancho said.

“You better not lie.”

“Niko, we’re literally in the same block. And it’s our last sem, so chill out,” he replied. Jersey looked so surprised when Sancho switched to English. The tan of this man was deceiving—he sounded American when he speaks. I guess that was the charm. Tsk.

“Yeah, I know, our last sem. Would suck if I get in another block.”

“We’re already in the same block,” Vito said.

“I know.”

“So… what’s the point of this conversation?” Vito asked.

“I don’t know,” I replied.

“You’re weirder than usual,” Vito said and then looked at Jersey. “Sorry, I forgot to catch your name?”

“Jersey,” she said in a tone that I didn’t recognize.

“It’s Jerusha,” I corrected.

She glared at me. “Jersey nga!”

“But her name’s really Jerusha,” I said.

“Hi, Jerusha,” Vito said, smiling a little.

“Brent ka rin?” Sancho annoyingly asked. Since when did this one start to make small talks? He’s usually just quiet. Couldn’t he be that way right now?

“She’s from SCA, so you won’t probably see her that often,” I replied so that there’d be no expectation of them seeing her on a regular basis… at least yet. I just fucking realized that I liked her—no way I’d be taking her with my friends until I was sure that she’s into me like I was with her. I didn’t want to confuse her. I mean, look at her right now! She already looked like a kid in a candy store.

“Grabe, literal na katabi lang ng Brent iyong SCA!”

“But you’ll be busy studying,” I reminded her.

“May time naman siguro ako gumala sa Brent,” she insisted but I also insisted that she’d be so busy she wouldn’t have time to go to Brent. I could go to her, I offered, but she just rolled her eyes at me.

---

Today was Jersey’s first day of class and I paid Manong so that he could reserve to me the spot right in front of the gate. I wanted Jersey to see me as soon as she got out of the gate. I wanted to surprise her… but it seemed like she would surprise me.

I watched as she was walking and talking with Bentley. I wasn’t friends with him, but we’ve been introduced. He’s a member of a frat. I just didn’t want Jersey associated with them because they’re almost always bad news. I knew not everyone, but you still wouldn’t be able to tell who’s good and who’s bad. And when it’s like that, would you even risk it?

I sat quietly in my car as I watched them.

‘No, Nikolai. Don’t you fucking honk at them. You don’t own Jersey—you said it yourself that she should have friends.’

‘Yeah but—’

Great. Now I was having debates with myself!

But then she laughed.

And I was a selfish bastard.

So, I honked like it was the end of the world. Jersey almost jumped on her place because of surprise. She was clutched her hand to her chest. And then she probably said goodbye to Bentley and got in my car.

“Who was that?” I asked.

“Bentley,” she replied.

“Classmate?”

“Hindi.”

“Why—” But then I stopped. She’d think I was insane if I ask her why the hell was she laughing with him. It was okay if she was laughing at him. I took offense that she was having a good time with.

I fucking sucked.

“How was class?” I asked instead.

“Okay naman.”

“Did your prof go to class?”

“Hindi. Sabi ni Bentley hindi raw pumapasok usually kapag first day.”

I fought a frown. I was the one who was supposed to tell her about that. Fuck you, Bentley.

But Jersey looked so excited and I didn’t want to bring her energy down so I just quietly listened as she told me what happened to her day. She sounded happy. Maybe law school’s for her. Maybe she finally found what she’s supposed to do all along.

---

“Tingin mo ba nagtatanim ng sama ng loob mga prof?” Jersey asked one day.

“Huh? Why?”

“Wala lang…”

“Did you get shouted at?” I asked, worried because some professors could be a little too harsh. I knew some people who dropped out from law school because the professors were too hard. I mean, I understood the need to have a thick skin in law school, but was a little compassion really that hard to extend?

But maybe I shouldn’t worry because Jersey just rolled her eyes. “Abang na abang ka sa downfall ko?” she asked and I laughed because I loved the confidence. “Pero kebs lang naman kung nasigawan ngayon, ’di ba? ’Di naman ’yan dadalhin ng prof hanggang bigayan ng grades?”

I shrugged. I knew one person who looked at her watch while in class. Our class was supposed to end at 9:30 and it was already 11PM. We were all tired and hungry, but we extended because it was already the last meeting, so the prof was trying to lecture everything. That student was actually very smart but for some reason unknown, she failed that class.

So, I guess some professor like to harbor grudges.

“I’d like to say that everything’s professional… but some profs have biases. So, I really don’t know.”

“Grabe, mambabagsak sila dahil lang ’dun?”

“Yeah. I mean, sometimes, they say professors use the ‘dart method.’”

“Seryoso?”

I shrugged. “Who knows? It’s not as if they’re very transparent with the grading system,” I said. “What prompted you to ask this?”

And then she began to tell my what happened to her day.

And to be frank? This was the best part of my day—her telling me about her day.

We went to the bar and I headed straight to the office. Jersey followed after some time. And then I took a nap and when I woke up, Jersey was staring at me.

“Hey,” I said when she was standing before me.

“Bakit gising ka na?” she asked as I yawned and stretched my arms. I saw her looking at my stomach. This little perv.

“Just took a nap.”

“Humihilik ka kaya.”

“I don’t snore.”

“Paano mo alam e tulog ka nga?”

“How did you know e we don’t do sleepover?” I asked, trying to trick her into sleeping over. We began to sleep together again. I didn’t want to call us friends with benefits because I see Jersey as more than that. I frankly, I didn’t like calling sleeping with her as a ‘benefit.’ It just… sounded wrong. Because it sounded like I had to do something to gain the benefit. But the thing was, I wasn’t doing anything to get that per se—whatever I do for her, I do it because I want to.

“Sleepover ka d’yan. Boyfriend ka ba?”

I just rolled my eyes because damn that hurt. “I don’t snore,” I said, not wanting to answer her question.

“Nagsnore ka kaya. Ganito, oh,” she said and then tried to ‘mimick’ my snoring. I didn’t sound like that! She was making me sound like a pig!

“I don’t snore,” I said adamantly.

“Naka-move on na ako,” she said because we were already in the back of my Jeep. We were eating Jollibee and it felt like everything’s right with the world at this moment.

“But I don’t snore.”

“E ’di hindi.”

“I really don’t snore.”

“E ’di hindi na nga.”

“Sleepover and I’ll prove to you that I don’t snore.”

She elbowed me. “Sabihin mo na lang na gusto mo akong maka-tabi matulog. I don’t snore ka pa d’yan,” she said, laughing at my face.

“Do you wanna sleepover?”

“Sabihin mo muna gusto mo ako maka-tabi matulog,” she teased.

“Do you wanna sleepover?”

“Sabihin mo muna—”

“Nah.”

“E ’di nah ka rin.”

I rolled my eyes. “Just concede and say that I don’t snore.”

“Gusto mo talaga akong marinig magsinungaling, ha?”

“Fine, I wanna sleep beside you. Happy now? Will you sleepover now?” I said and then she quickly choked on her burger. I handed her the bottle of water. Thankfully, she was able to recover quickly. She made me nervous for a second there. Her whole face was red and there were tears on her eyes.

“Okay, fine,” she said.

“What?”

“Pahiram boxers at t-shirt. Saka dapat may kape na ako paggising ko,” she said as my eyes widened and my heart began to beat quicker inside my chest. Holy fuck. Was this really happening? Would she really sleep in my bed? With me? And I’d wake up with her beside me? For fucking real? “Alam ko maganda ako. ’Wag mo na akong titigan—perfect ako sa lahat ng angle.”

I laughed as I shook my head. “Only you, Jersey…”

We packed up our things and I was already driving. But then we stopped in front of the traffic lights. I looked at Jersey who was looking at the cars outside. She looked like she was in deep thoughts. Was she rethinking this? Did she just say say because I kept asking? Did I just wear her down?

“Jersey,” I called and she looked at me. “Do I drive straight or turn right?” I asked because I would hate myself if she was just forcing herself to give in to me. That’s not what I wanted. At all. I didn’t want her to think that she owed me anything.

“Ha?”

“Will you sleepover or will I drive you to your condo?”

“Sabi mo doon ako sa ’yo?”

“Yeah, I was just kidding,” I said.

“Weh?”

“If you wanna sleepover, it’s totally fine. But if you wanna go home, just say it and I’ll turn right,” I said, giving her the option. That’s all I ever wanted for her—for her to have options. Because at this point, having an option was already a privilege.

But then Jersey averted her gaze and said, “Turn right.”

---

“Yago,” I said. “I think I’m basted.”

“What?” he replied. He’s working in a coffee shop somewhere, but I just really needed to vent. When Jersey said that she didn’t want to sleepover, that felt like… she just didn’t want to be with me.

Maybe I was just being paranoid.

I needed Yago to tell me what to do—so far, he’s my only friend who had been in a serious relationship. I mean, it’s already over with Rory, but damn those years they had were to envy.

“Remember Jersey?”

“Yes,” he replied. “How’s law school for her? Nabigay mo ’yung sa samplex?”

“Yeah. Thanks for that,” I said.

“No problem.”

“Anyway… I asked her if she wanted to sleepover and she said yes but changed her mind midway. I mean, it’s not about that… I felt like it’s her saying no to us? I don’t know. I feel so stupid. Don’t laugh at me—I’m being vulnerable here.”

I could hear the clicking of the keyboard. How smart was this guy? Took the fucking BAR exam in California like a pro.

“How did you do it with—” I paused. “Sorry,” I said.

“How did I do it with Rory?” he asked.

“Forget I asked.”

“She emailed me about her feelings. I ditched my flight to confront her. We talked. Then… we were together,” he said, his voice barely audible at the end. Then he looked at me and whatever emotion was quickly gone—just like that. “Just talk to her. Be honest.”

“What if she says no?”

“Then it’s a no.”

“But I really like her…”

“She doesn’t owe you anything, though.”

“I know…” I said. “Damn it. I really like her, Yago. As in I got it so, so, so fucking bad.”

He laughed at me. “Welcome to the club,” he said.

---

I had been practicing for days on how I’d tell Jersey what I was feeling. I just wanted to be concise with my explanation because I didn’t want her to doubt me. I wanted her to understand what I was feeling. I also wanted her to know that she could say no… Because she didn’t owe me anything.

Would it hurt like shit if she said no? Hell fucking yes.

Would I be a bitch about it? In private, but yes I would be a bitch about it.

Would we still be friends? Yes. She wouldn’t lose me that way.

I was pacing back and forth when I received a call.

“Yes?”

“Zach—”

“What the fuck did he do again?” I said, grabbing my keys and wallet and already heading to the elevator. When he mentioned Zach’s name, I knew that Jersey’s already involved because I was really not interested in Zach. At all. He could die and I wouldn’t even bother to send him a flower. Maybe not even a condolence because I could be petty as fuck.

“Thanks. I owe you,” I said because I really appreciated him calling me about this. Jersey didn’t even text me or call me. I bet she wouldn’t even tell me about this. Fucking Zach. He’s so fucking insecure to do this shit to Jersey.

“No problem,” he replied.

“I promise I won’t kill him,” I said because he still wasn’t ending the call.

“Thank you,” he replied.

“But do tell him that the next time I see him, I’m going to break his face,” I said before I ended the call and drove to Jersey’s place.

“Ano?” she answered when she opened the door.

“Are you okay?” I asked, but it was stupid of me to ask. Of course she wasn’t okay. Why would she be okay? Zach just harassed her in front of everyone. I bet all the law students were already aware about it. Fucking Zach! Why did he have to meddle? Who was he to decide to tell that to everyone like it was his business? When I’ve been keeping my mouth shut about his business!

“Jersey—”

“Ayokong pag-usapan,” she said, effectively cutting me off.

“Okay,” I replied. “Can I stay?”

She looked at me. Her eyes look so tired. “Bakit?”

“So that you’ll know that I’m here,” I replied, looking directly into her eyes so that she’d know… “But if you wanna be alone, I’ll respect that. So… should I leave or should I stay?”

She looked at me. I wanted to cross the distance and to just hug her, but I didn’t want to move. I just wanted her to tell me that I could be here for her. I would be silent. I just really wanted to be here for her. I didn’t want her to think that the world ganged up on her and she only had herself because that’s not true anymore and it would never be true again. She’s got me.

“Tsk. Oo na,” she said and then sat on the sofa. She began fiddling with her phone. I just watched her. “Baka naman matunaw ako niyan?” she asked as she grabbed the pillow and placed it on her thighs. She was just wearing a thin white shirt and her panties. Normally that would turn me on, but it seemed like I was more worried. I was not horny—I was damn worried.

Law school was supposed to be her new beginning. She was enjoying it. She had new friends. She’s finally got something to work for and to look forward to. I didn’t want everything she’s worked so hard for to be destroyed just because Zach opened his fucking mouth.

“How was the exam?” I asked instead. God, I felt guilty. At first, I avoided her because when she told me she didn’t want to sleep in my room, that hurt me. And then it was about me practicing my confession. It took a long time. I wasn’t there for her.

“Okay naman.”

“Good.”

She looked at me. “So, alam mo iyong nangyari kagabi?”

“Just an hour ago.”

“Dito ka dumiretso?”

“Of course,” I said because where else would I be?

“Mabuti naman,” she said, sounding relieved.

My forehead was creased. “Why?” I asked, but she just shrugged her shoulders and then leaned her back on the sofa. And then she grabbed the pillow and buried her face against it. I wanted to pat her head and to tell her that everything’s going to be okay… but I wasn’t sure. Some people like to gossip. Some people like knowing that they’ve got better lives than everybody else. I wished they wouldn’t treat Jersey differently just because she chose to do that to survive.

I wished that they’re better than me because I did judge her, too, at the beginning. I wished they’re better people.

“Had I known earlier, I would’ve come sooner…”

“May exam ka, ’di ba?”

“I’m taking a break.”

She frowned at me. “Tapos kapag bumagsak ka—”

“Hey,” I said. I didn’t like the word failing . I didn’t even open my Facebook account because some people just wouldn’t stop sharing memes like ‘if you don’t share this, you’ll fail.’ Of course I had to share it! My wall was full of shared posts about it!

She laughed at me. That’s great to hear. “Joke lang.”

“So, you’re in the mood to joke now?”

“Umorder ako ng Jollibee,” she said. “Pagkatapos kumain, alis ka na.”

“You wanna be alone?”

“May exam ka.”

“I can study here so that you’ll have company?”

She shook her head. “Okay lang talaga ako.” She said and then she smiled. “Ayos lang ako,” she added like she was trying to convince herself.

“Tell me again that you’re fine.”

“Bakit?”

“Because I’d like to believe that we’re honest with each other, so if you tell me that you’re fine, I’ll believe you and leave you alone.”

Her eyes widened and her lips parted. “Kainis naman ’to!” she said as she crossed her arms. She looked at me like a kid who was about to rant that someone took her lollipop. “Hindi ko alam kung ano talaga, okay? I mean, sanay naman ako sa mga lalaki na gaya ni Zach. Kung siya lang, wala talaga akong pakielam. Pero kasi—” She stopped. “Puta naman,” she whispered as she held on to the pillow tightly.

Fucking Zach.

I would seriously break your face when I see you.

“God, I’m sorry, Jersey. I should’ve dealt with—”

“Wag ka ngang magsorry. ’Di mo kasalanan na fragile man ego ’yung epal na ’yun,” she said.

“Still—” But she glared at me. “Fine. But what’s bothering you?”

It took her a while before she answered. She held her pillow close to her chest and looked at me. She looked so sad. I wanted to hug her. If… if she’s my girlfriend, I would always hug her. And kiss her. And tell her that whatever happens, I’m on her side. Even when she’s in the wrong, I would be on her side—I would correct her in private but stand with her in public. That even if the world turned their back on her, I’m going to be her ride or die.

“Iniisip ko lang na kung naka-rating sa ’yo, malamang kalat na sa school.” She drew deep breath. “Pero… ayos lang. Keri na ’to. Itutulog ko lang.”

Oh, fuck.

Right… those ‘Catholic’ schools—the holier than thou but protects rapists and sexual predators and preach for forgiveness for the offender but never justice for the victims.

I would need to have a talk with my mom. I knew she could work her magic with this. Her school needed another library.

“If I don’t have an exam tomorrow, I would’ve asked you if you wanna go to the beach to unwind,” I said.

“Tsk. Iyong exam mo! Nasaan na ba kasi iyong Jollibee—”

“Where do you wanna go tomorrow?”

“May pasok ako.”

“Professors don’t usually go to class right after the exam. It’s kind of like a mini-break.”

“Sure ba ’yan?” she asked like I would lie about such a trivial thing.

“Why would I lie?”

“Aba malay ko sa ’yo.”

“Do you know how to drive?”

“Hindi. Pero kung oo, papahiramin mo ako ng sasakyan?”

“Sure, but not my Jeep,” I said. I like Jersey… but my Jeep’s been with me for a long time! And I had lots of fond memories there especially at the back.

“Tsk. Damot.”

“I have lots of cars.”

“E ’yung Jeep ang gusto ko.”

“What about… staycation?”

After I talked to Jersey, instead of heading back to study, I went to our house. I saw Dad with Jerry. They’re probably on their way to meet one of his mistresses—what’s fucking new?

“Hi,” I said when I saw mom. She looked distressed, but she quickly smiled upon seeing me. I hated that she was making a fool of herself when she’s a very intelligent and capable woman.

“Hi. What brings you here?” she asked. “I thought it’s your exam week.”

“It is,” I said. “Mom.”

“What?”

“Dad—”

“I don’t want to talk about it, Nikolai.”

“But—”

“I love your Dad.”

“I know but—”

“Someday, when you fall in love, you will understand me, okay?” she said, smiling sadly at me.

“Fine,” I said. “But… I’m actually here for a favor.”

“What is it?”

“I need you to donate a library?”

“Are you failing a subject?” she asked.

“Wow,” I said, clutching my hand to my chest and faking a hurt. “And I thought you’re proud of me.”

Mom laughed. “Of course I am. But do tell… why am I donating a building?” she asked.

I drew a deep breath.

“There’s this girl…” I said.

“There’s always a girl.”

I shook my head. “No. She’s different, Mom,” I said. “It’s too early to tell, but… I think I can see myself settling down with this one,” I continued. Her eyes widened. She’s that surprised, huh? I was surprised, too! But I was serious when I said it. With Jersey, everything seemed easy. Like it was a no-brainer decision.

“Oh…” she said.

“Yes,” I replied.

“Why do I need to donate a building again?” she asked.

I drew another deep breath, but I wasn’t that scared. My mom’s a great person. She’s very understanding and she’s very forgiving—annex 1 would be my cheating asshole of a father.

“So, her name’s Jerusha Leigh Lorenzo but I like to call her Jersey,” I began as I told my mom about this woman who unknowingly invaded my entire being.

---

“I’m so glad we’re almost done,” I said when we finished our exams. Vito nodded and Sancho yawned. I wanted to go to my bed and sleep. I was so tired.

“Nag-email na ’yung sa review center,” Sancho said.

“When’s the start?” I asked, already tired just by thinking about it.

“Right after grad.”

“Fuck.”

“I think there’s a free weekend there,” Vito said. “How about Japan?”

“Really?” I asked.

He nodded. “Yeah… I wanna unwind before we study again,” he said and then we planned about Japan before we each went to our cars to go home. The block was planning on some inuman but I wasn’t that interested. I was more interested with sleeping at this point. I got into my car and when I finally got out of the gate, I almost jumped on my seat when someone knocked on the window of my car. I thought it was some kid asking for coins, but I was surprised to see Jersey standing outside my car.

“What—” I asked, confused because she just told me that she was in her room… I planned to go to her as soon as I wake up from my sleep. I like Jersey a lot… but damn I was fucking tired from all the exams.

“Pa-bukas nung pinto,” she said. I unlocked the door and she got in the passenger seat. She wore the seatbelt and everything.

“What… is happening?” I asked.

“Tapos na exam mo, ’di ba?”

“Yeah.”

“Wala akong pasok.”

“Okay?”

“Tara na sa beach!” she said, grinning. “Deserve natin ’to, Mayor!”

I blinked. “Beach?”

She nodded. “La Union, okay lang sa ’yo?” she asked.

“Right now?”

“Oo… ayaw mo ba?”

I drew a deep breath. She looked so excited. I thought I would spend a few more days with her in her room, but she’s here… She looked okay… at the very least.

“No, I want to,” I said. “But I’ll get myself a coffee first.”

“Sure.”

“Okay,” I said, nodding as I drummed my fingers on the steering wheel. “La Union it is,” I continued as I drove to the nearest coffee shop and got myself a triple shot espresso.

“Sure ka ba na kaya mo? I mean pwede naman na next time na lang,” she said worriedly while I was driving.

“No, I’m fine,” I replied while my eyes were focused on the road. If I was still sleepy, I would not insist on driving. I didn’t want to get us into an accident. I still needed to confess to her. If I died without confessing, I was pretty sure I would haunt the earth and that would be my unfinished business.

“Sure na sure?”

“Sure,” I replied. “Just keep on talking to me.”

“Okay. Ano ba’ng sasabihin ko?”

“Anything,” I said. “I enjoy listening to anything you say.”

Jersey was silent for a second. I wanted to look at her but I was driving on the express way and I couldn’t risk it. But after a few seconds, she began to tell me about some of the things that interest her about law school.

But later on, she ran out of rant about law school so she began to sing these… songs. She was rapping and laughing.

“What’s that song?” I asked because she was singing it like it was her anthem.

“Kabet ’yan! Grabe ka! Fake Filipino ka talaga!” she said, faking offense. “Sobrang foreigner mo na nga tignan—mano ba naman na Filipino at heart ka?”

“Hey, my favorite food is Jollibee!” I said, quickly defending myself because although I was not completely Filipino by blood, I sure was by heart! I just couldn’t speak in complete Tagalog because almost everyone talked to me in English while I was growing up. I blame my parents. And thank Sancho and my nanny for talking to me in Tagalog so I was still able to understand.

“Di sapat. Dapat alam mo ’yung theme song kapag may karaoke.”

“I don’t sing,” I said. I couldn’t have it all, could I? It’s unfair for the other guys.

“Ano ’yan? Puro gwapo? Walang talent?”

“So, you admit that I’m gwapo?” I asked but when I quickly glanced at the rearview mirror, she just rolled her eyes. I just laughed at her. I knew I was gwapo—it just sounds better when she confirms it, but she just rolled her eyes.

“Nikolai.”

“Yeah?”

“Wala kang jowa talaga?”

“Where is this coming from?”

“May narinig ako kanina sa school mo may babae ka raw.”

“What?” I asked, curious. Who was my jowa? “Who?”

“Jersey daw,” she said and I felt like I was having a heart attack, so I just faked a laugh. She didn’t seem to notice. Good. “Pero may nakita ako kanina na babae. Blockmate mo ata. Sino ’yun? Ang ganda, e.”

“Describe?”

“Matangkad tapos morena tapos black na black iyong buhok. Basta ang ganda niya talaga,” she said and then I immediately knew who she was referring to.

“I think you’re referring to Sob,” I told her.

“Blockmate mo?”

“Yup. Also, she’s Sancho’s crush since like forever—so if you have a crush on Sancho, think again.”

“Grabe! Maganda rin naman ako!” she said so defesively like I just called her ugly.

“I didn’t say that you’re ugly.”

“Wala akong sinabi na panget ako—sabi ko, maganda ako.”

“Sure.”

“Excuse me? Maganda ako!”

“I already said sure.”

“Bakit? Hindi ba ako maganda?”

“What do you want to hear from me, Jersey?” I asked. “That you’re beautiful? Because you are,” I said and that rendered her speechless for the next minute. When we stopped because to traffic, I turned my head to look at her. She was also looking at me. God, that fucking heart inside my chest has got to calm down! I didn’t know if it was Jersey or the espresso.

“What?” I asked.

“Watawat,” she replied.

I frowned. “Ha-ha.”

She rolled her eyes. “Di mo nga crush si Sob?”

“Nope.”

“Assia?”

“Oh, my god,” I said because we’re discussing about her again.

“Sabihin mo na kasi kung may crush!”

“I already said no.”

“Okay lang naman!”

“Oh, my god.”

“Bakit mo crush? Gusto mo ba mga ganon? Mga mukhang hindi makasalanan?”

“Why are we discussing this?”

“Bilis na.”

“I don’t see Assia that way.”

“Weh? As in never ka nagkagusto? As in never talaga? Swear on your BAR?”

I glared at her. She knew I would never lie when it came to my BAR. I worked so hard to risk it.

“Fine,” I said. “Just… a teenie, tiny crush. Okay? But just for like a minute,” I answered and then she just crossed her arms and then looked outside the window and she kept on mumbling about flexibility and being on a mission? I couldn’t understand her sometimes…

“Room share or—” I asked Jersey when we were about to check in. God, that was a long drive! I was looking forward to having my body on a freaking bed.

“Sir, isa na lang po available,” the guy on the reception said.

I looked at Jersey. “You wanna share? Or we can go to another place.”

“Hindi, okay lang,” she replied.

“You sure?”

She nodded. “Yup. Saka as if naman never pa tayo nagtabi sa kama,” she said that made my lips part a little because she told that to the guy right in front of us. This woman, really.

When we got in the room, I sat on the chair near the door. There was just a single bed. I didn’t think we’d fit without her being so close to me or for her to sleep on top of me. I mean, I didn’t mind, but maybe she’d mind.

“Ayaw mong mahiga?” she asked.

“You don’t like sleepovers, right?”

“Okay lang ngayon—no choice naman.”

“We should just find another place.”

“Arte naman nito. Ayaw mo ba akong katabi? Malinis kaya ako!” she said that made me crease my forehead because I literally was not thinking about that. I never thought of her as unclean—if any, I was obsessed with how soft her skin was! I liked touching her a lot. “Mas madumi ka kaya kasi galing ka sa school? Fresh pa ako—kaka-ligo ko lang nung pinuntahan kita.”

She’s insane.

“Let’s go to the beach,” I said instead.

“Tulog ka muna. Pagod ka na, e.”

“No, I’m fine,” I replied because as much as I wanted to sleep, the coffee was still working its magic and I seriously doubted if I’d be able to sleep. “Let’s buy some beer and sit by the shore.”

We got out of the room and were walking on the shore. I hated how the sand got in my shoes. I wanted to remove my shoes and just walk barefoot but that didn’t sound safe, too.

“Mukha kang ambassador ng Brent,” she said.

“You dragged me here,” I told her because it’s true! She dragged me here.

“Naka-boxers ka ba? ’Yun na lang isuot mo.”

“You want me to walk around in my underwear?” I asked because… I could. I’ve got nothing to be ashamed of. I worked hard for this body and I had no problem flaunting it.

“Tsk. ’Wag na. Okay na ’yang suot mo,” she quickly said like she wasn’t the one who told me that I looked like a freaking Brent Mascott.

“You sure? Because I’m wearing a decent boxers that looks like a board shorts.”

“Wag na nga.”

“Really—”

“Kung maghuhubad ka, huhubarin ko rin ’yung suot ko.”

I shrugged. “Fine by me,” I said. Jersey’s got a great body. She could flaunt it anytime she wanted. It’s not up to me to police what she wanted to wear or what not to wear.

“Ang dami namang tao…” she said when we finally reached the resto where we’ll buy our beer. My forehead creased when I noticed the familiar faces. Oh, shit… How could I forget? Some of them always go here after exams—it’s almost like a tradition for them to head straight to La Union after exams. God, I was so out of it.

“Jersey.”

“Hmm?”

“They’re from SCA,” I said, just wanting to give her a head’s up.

Her lips parted. “Kilala mo sila?”

“Not really… but the faces are familiar,” I said. “We can just go somewhere else?”

She looked at me and shook her head. “Dito na lang tayo.”

“Are you sure?”

She nodded. “Practice na rin ’to. Malay mo… nalimutan na nila?” she said while smiling to hide her discomfort. Jersey walked in front of me… and then some guy decided to whistle at her. I looked at Jersey who just ignored him and walked towards the bar. I, on the other hand, walked towards these assholes from SCA.

“Hi,” I said as I approached their table.

“Hey!” he replied like we’re friends. “Niko from Brent, right?”

“So, you do know me,” I said.

He nodded. “Saw you in some parties. I actually wanted to discuss with you your—”

“I’m sorry, what’s your name again?” I asked.

“Liam.”

“Liam?”

“Liam Villaflor,” he replied.

“Noted,” I said.

“Noted… for what?”

The whole table was looking at me. “You see that girl?” I asked as I pointed at Jersey who was just quietly order her beer. The woman just wanted her fucking beer and this asshole couldn’t give it to her. “She’s my girl and if I hear again that you as so much lay an eye on her or disrespect her in any way, I promise you that you’ll never be able to use what you learned in law school.”

I looked at everyone. “Same goes to all of you, you fucking enablers,” I said. I looked at them all so that they’d know that I meant business. I would have them blacklisted in all the top firms and the top corporations. The corporate world is small and all of them owe my mom a favor.

“Uy…” Jersey said when I felt her holding my arm. “Kunin na natin ’yung beer…”

I stared at them, still. “Think about what I said,” I said before I went with Jersey and walked towards the bar. “Did you order food?” I asked. She was looking at me with a hint of worry on her face. “Don’t worry about them—they won’t bother you anymore.”

She nodded, but she was silence. We went to the shore. We sat down and were quietly drinking. I kept on glancing at Jersey who was being very quiet.

“Are you mad?” I asked when I couldn’t handle the silent anymore.

“Hindi.”

“Why are you so silent?”

“Ano ba’ng sinabi mo doon sa mga lalaki?”

“Nothing.”

“Asaan na ngayon ’yung honesty kineme mo?”

“I just told them to fuck off.”

“Ano pa?”

“And introduced myself…” I said because the guy told me he knew me and if he knew me, he shouldn’t dare mess with me and my friends and most importantly, my future wife.

“Are you mad with what I did?”

“Hindi. Pero ’di mo na sana ginawa.”

“Why not? They’re being assholes.”

“First year pa lang ako. Ilang taon pa ako sa school.”

“I know. I’m sorry,” I said… because that was exactly what I told her before in the bookstore. But this was different—if I didn’t do anything back then, those guys would continue to harass her…

“Pwede bang ’wag kang magsorry kapag ’di mo naman kasalanan?” she asked.

I clenched my jaw. “What do you want me to do?”

“Wala.”

“So just… let them harass you like that?” I asked, a bit horrified that she thought I would let them do that to her and be okay with it.

“Nabuhay ako ng ilang taon na wala ka, okay? Kaya ko iyong sarili ko,” she said like she was on defense mode and I was the enemy. “Hindi mo ako kailangang ipagtanggol, okay? Kaya ko iyong sarili ko.”

Oh… wow.

Fucking wow.

“Hindi sa payag ako na gina-ganon lang ako… Syempre masakit kasi sino ba sila? Ano ba’ng alam nila? Pero alam mo? Mas mahalaga na alam ko sa sarili ko na wala akong ginagawang masama. Saka ’wag mo na akong alalahanin. Baka masanay ako,” she said, in a much lighter tone. I saw how she tried to discreetly wipe her tears. I wanted to wipe them for her, but stopped myself.

“So what?” I asked.

“Ha?”

“So what if you’ll get used to it? It’s not like I’ll be gone.”

“Ga-graduate ka na.”

“I’ll graduate—I won’t die.”

“Magiging busy ka sa review.”

“The review center’s just minutes away from school.”

“E ’di kapag working ka na as lawyer.”

“I’m still gonna be in Manila.”

“Ano ba’ng point nitong usapan na ’to?”

“The point is that I’m not going anywhere.”

Her lips parted. She averted her gaze. She was uncomfortable. Good. At least I was making her feel something.

“Napaka-hina mo talaga. Nalasing ka sa beer?” she said and then tried to stand up to escape, but I quickly held her arm and made her stay so that she’d hear the words that I practiced so fucking hard to say. “Ano ba—”

“Jersey, I like you.”

My heart was rallying inside my chest.

I felt like I would puke from nervousness.

My entire system was shaking in fear—this felt worse than my worst recit when I had to stand up and invent the facts of a case because my professor was tired of me always saying that I was sorry I didn’t read the case.

“Gago, lasing ka,” she said, sounding nervous.

“It’s fucking beer.”

“Weakshit ka kasi.”

I rolled my eyes because it was so obvious that she was trying to divert the topic. I practiced a lot to say those three words! At the very least, she should listen to me and not just dismiss me because this was not easy for me, too! Did she think that it was easy for me to just outrightly tell her that I like her so fucking much that sometimes I couldn’t breathe?

That… that if only I could, I wished I met her sooner so that she wouldn’t have to go through everything she went through?

Did she know how hard it was for me to finally acknowledge that she owns me heart, body, and soul? That I was not my own person anymore? I was hers and hers alone and that’s scary as fuck.

“I like you,” I said, hoping that my voice wouldn’t break because I was already freaking out on the inside. I didn’t want to fucking cry in front of her!

“Gago, sex lang ’yan—”

“I had plenty of sex before you—they never made me feel this way.”

“Duh? Kasi magaling ako—”

“Can you please stop that?” I asked, a little angry because she was belittling my feelings.

“Stop what?”

“Making light of the situation. I’m serious here.”

“Di bagay,” she said as she averted her gaze.

“I like you, okay? And it pisses me to no end whenever they’d talk about you like that. Because they don’t know you and even if they know you, it still doesn’t give them the license to talk about you that way. It’s your life and you’re free to live it the way you want.”

She still wasn’t looking at me… but I was hoping that she was listening.

“The sex is great, Jersey—but it’s not about the sex, I swear. I really like you… Please believe that.”

And then there was just silence… until she stood up, said okay, and then left me there—alone with the thoughts of her. 

** This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch). Subscription starts at 100php per month for all stories.

If you’re having any problems with your payment, you can email beeyotchpatreon@gmail.com for assistance.

Epilogue - Part 5

Epilogue - Part 5

I sent a short text to my mom. I just told her that I love her because I felt like I found a new level of respect for her… because damn… this sucked so hard. Being rejected by the person you love sucked so hard… And for her to live like this for decades? My mom’s an absolute saint.

Some women approached me while I was quietly drinking my beer to offer some company, but I politely told them to leave me alone. I just wanted to wallow in my thoughts for a while. I wasn’t the biggest fan of silence because for me, it forces you to think about things you would not ordinarily think about. Right now, I was just thinking about Jersey. Here I was, feeling very vulnerable, and all I got was a hurtful okay.

She didn’t owe me anything, sure…

But I also didn’t like feeling this way.

I’d go to Japan and recalibrate. I needed to get my focus back to studying. I’d think about this again when I’m already a lawyer. I didn’t need this kind of heartbreak in my life. This fucking sucked so bad. I hated this so much. I was not born for this kind of shit.

Tsk.

I looked for some sad songs and played it while I was staring at the moon. I looked so sad. I was sad. I’d allow myself to be miserable right not but as soon as the sun shines, I’d force myself to be okay because I absolutely did not want to guilt Jersey into liking me back. I didn’t want to pull shit like that.

“Paano kapag nagsawa ka sa ’kin? Pwede ba ’yung break na tayo pero friends pa rin? Kaya mo ba ’yung ganon?”

I seriously almost fucking jumped from where I was sitting when I heard her voice. I clutched my hand to my chest and then breathed deeply. Jersey sat beside me. I wanted to look at her, but chose not to.

“Why do you always jump to breaking up?” I asked.

“E sa ganon naman talaga uuwi.”

“Do you have a time machine? Can you see the future?” I asked because I really didn’t appreciate her lack of faith in me. I thought… I thought I already showed her that I was here. But apparently, it wasn’t enough. I just didn’t know on what part I was lacking still.

“Kunwari lang.”

“Fine,” I answered, deciding to humor her. “What if we really end up together? What then?”

“Yung posible kasi.”

“Is it impossible?” I asked because she sounded serious when she said she thought we wouldn’t end up together. Why did that sound like a farfetched dream when I was right here with her at this very moment?

“Oo.”

“Why?”

“Kasi ikaw ’yan.” I looked at her with confusion painted all over my face. Jersey hugged her knees close to her chest. She looked so… down. Why did she think so highly of me because I seriously didn’t deserve that. “Ikaw ’yan. Si Nikolai Ferreira. Mayaman. Gwapo. Mabait. Sino ba ako?”

I drew a deep breath and looked at her while she still wasn’t looking at me. “Jerusha Leigh Lorenzo,” I called her name. “The first woman I actually confessed to,” I said, but she just laughed at me in return. My forehead was in deep crease again. Did she think that I just confess to everyone I like? I liked a lot of girls and women in my lifetime, but never liked them enough to actually confess.

I practiced a lot for that confession.

I got an okay.

And then she laughed at my face.

This one’s for the books.

“Fine. Ikaw, okay lang sa akin, pero ano ang sasabihin sa ’yo ng mga kaibigan mo? Ng mga magulang mo? Ng mga kakilala mo? Ng mga—” She said and then stopped when she noticed that I was not saying anything and I was just waiting for her to finish with this fucking ridiculousness. I knew it was a valid concern of hers, but if she knew me at all, she’d know that I didn’t give a flying shit about those people’s opinion. They’re not the one living my life so why would I care about their say in how I live mine? “Ano?” she asked, sounding nervous.

“I’m just waiting for you to finish listing down all the reasons why you can’t be with me, so that I can refute them one by one.”

She wiped the tears. Wait—she’s crying?! Why was she crying when I was the one getting dumped here! If any, I should be the one bawling my eyes out!

“Marami namang iba d’yan, Nikolai—”

“I know that, but I only want you,” I said, quickly cutting her off because that was very ridiculous of her to suggest. I knew there were lots of fishes in the sea. I mean, we’re literally in front of the freaking ocean. But I wanted this specific fish so to hell with all the other fishes. I didn’t care about them.

“Sige, kung magiging tayo, paano kapag—”

“For fuck’s sake, why do you always jump at the end?”

“Kasi doon din naman papunta talaga—magsasawa ka rin sa akin.”

I drew a deep breath and then put down the bottle I’d been holding all this time. I turned my body so that I could face her. I drew another deep breath. I wanted to talk… and we wouldn’t be able to talk if I let myself be pissed. “Jersey… why do you always think of the worst?”

She shrugged. “Para ’di ako ma-disappoint.”

“Have I ever disappointed you?” I asked. I knew I disappointed her during the first few days we’ve known each other, but I made the active decision to be better since then… I thought I was being better… Maybe I wasn’t? What did I do wrong?

I looked at her and waited for her answer. If I did something wrong, I wanted her to tell me that so that I could correct myself. I knew I was not perfect—I would never be perfect. But at the very least, I could be proud of myself because I know that I would never do anything consciously to hurt her. She’s been through a lot already and I didn’t want to add any more to that.

But maybe I thought wrong.

I was still doing something incorrectly.

“Jersey, I like you… and sometimes, I think that I love you,” I said as calmly as I possibly could. I just… I just wanted her to listen to me. She thought so lowly of herself. I wanted her to listen to each word that I would say because if she thought that highly of me, then for me to like her? That should mean something.

For her, I was all things she didn’t deserve… then I’d like her to think that she’s everything I deserve. Because I deserve someone smart and hilarious and sexy. I deserve her.

“I can’t see the future—I don’t know what will happen. I can’t promise you that we’ll end up together because you hate promises… but what I can actually promise is that I’ll love you and I’ll take care of you and I’ll never do anything to hurt you—at least, I won’t consciously decide on it. And I won’t just leave, I promise. And if I leave, I’ll explain why. Because you deserve that, at the very least.”

She looked at me. I really liked it when she looks at me. “So, sa tingin mo nga maghihiwalay tayo?”

“If it were up to me, no… but who knows?”

“So, maghihiwalay nga tayo?”

“Jersey, what do you want to hear from me?”

“Hindi ko alam,” she replied. “Kasi baka iwan mo lang din ako… paano na ako kapag ganon?” she asked. “Nung high school ako, may naging boyfriend ako… Mabait din siya sa ’kin kagaya mo… Lagi niya rin akong nililibre ng pagkain… Hina-hatid sa sakayan ng jeep… Tapos nung naging kami na—” She drew a deep breath. “Syempre, gusto ko alam niya na mahal ko siya kaya binigay ko talaga lahat… Kaso—” She paused again. “Bago siya grumaduate, hiniwalayan ako. Akala ko dahil ga-graduate na siya… pero narinig ko nung kausap niya iyong mga kaibigan niya na nilaspag niya na raw kasi ako…”

My lips parted.

What… the fuck?

Why was Jersey surrounded by assholes?

“Alam ko naman na hindi ka ganon… kaso paano kung oo?”

I wanted to pull her close. I wanted to apologize in behalf of all the men in her life. God, they all sucked. Why would they tell things like that about her? So what if she slept with you a hundred times? You slept with her a hundred times, as well. So, if she’s laspag, then you’re laspag, too.

Why was that even a term?! It’s like people don’t even study biology or shit anymore.

God, sometimes, I’m ashamed to be a man.

“Jersey, I can promise you that I’ll never do what he did to you.”

“Alam ko pero—”

“Jersey, I can tell you that I don’t give a shit what other people think about me choosing you because this is my life and I decide on how to live it. And as for my family and friends… if they’re my family and friends, they should want me to be happy… And you make me happy… So they have to accept that or they can seriously fuck off.”

She was just looking at the sand like she was wishing a hole would appear and that she could just jump right in.

“Do you like me, too?” I asked after the long silence.

“Di ba obvious?” she replied. My lips parted. A smile appeared on my face, but I didn’t want to assume. I wanted to hear it expressly and not impliedly. I would seriously lose it if I thought she likes me and she meant something else.

“I don’t want to be presumptuous,” I answered. “And you’ll soon learn in law that there’s a huge difference between explicit and implicit consent.”

She looked at me finally. “Lecture na ba tayo?”

I smiled because she’s back to being sarcastic. I reached for her face and wiped the tears. “All you have to do is trust me, Jersey. And I promise I won’t leave. Maybe I’ll just be a bit busy during BAR review, but I won’t leave. I’ll always be here. I’ll always be one call away. I’m always here for you… in case you haven’t noticed it yet.”

She took a deep breath. “Kailangan ba tayo na agad? ’Di pwede na trial muna kasi baka magbago isip mo?”

My forehead creased. “You’re not some product that I’ll test, Jersey. I hate that you think so lowly of yourself.”

She smiled sadly. “Sorry,” she said with her small voice. I gently tousled her hair. She was looking at me. I really like it when she’s looking at me.

I shook my head. “I’ll just make it my personal mission to make you feel better about yourself.”

“Paano ’yun?”

“I don’t know… but I’ll figure it out,” I said and then smiled at her. “But if you don’t want to commit, then maybe we can date? But not exclusively?”

“Ano ’yun?”

“It means that you’re dating me, but you’re still free to date other people.”

“Ganoon ka rin?”

“Technically, yes, but I won’t.”

“Kasi… ako lang ang gusto mo?”

“Damn right.”

She rolled her eyes. “So, okay lang kung i-date ko rin si Bentley?” she asked, obviously trying to annoy me because she knew damn well that I wasn’t that guy’s biggest fan ever since he stole my moment and decided to orient Jersey on his own. Fucking prick.

“I really prefer that you don’t, but if you must… there’s nothing I can do.”

“Ayaw mo akong pilitin?”

“No,” I said. “Because your decision matters.”

As much as I wanted to tell her that she’s all mine… After everything she told me tonight, I knew that aside from loving her, I needed to also make sure that she’ll love herself, too.

She’s something worthy of love. I hated that people around her made her think otherwise.

“Okay,” she said.

“Okay what?”

She rolled her eyes again. “Okay, tayo na,” she said and my eyes widened. “Pero ayoko nung may ibang naka-sawsaw. Hindi tayo sawsawan ng fishball. Tayong dalawa lang dapat.”

I blinked. My heart was beating quickly inside my chest. “It means… you’re my girlfriend?”

She rolled her eyes again. “Wag ngang masyadong obvious na masayang-masaya ka.”

I laughed. “I’m your boyfriend,” I said. Damn… that sounded so good in my ears. It sounded right, too.

“Mas trip ko pa rin iyong pagiging mayor mo, pero pwede na rin ang boyfriend,” she said and I quickly pulled her in my arms. I felt her stiffening. I just hugged her tighter. She felt like she belonged right here.

---

“What’s with the face?” Vito asked while we were in the library. We took a short break and I was on Instagram just randomly browsing when I saw a story from one of my friends from a lower year. Right… it’s party week. I didn’t think about it at first but I, then, saw a video of people playing banana games. And normally, I liked that game. It’s like… damn, these people be sexually repressed!

But the thought of Jersey eating some other guy’s banana didn’t sit well with me.

“I have an announcement,” I told both Vito and Sancho. They looked at me, their foreheads creased. “I have a girlfriend.”

“Jersey?”

I nodded. “Yeah.”

“Congrats,” Vito said.

“Akala ko crush ako nun?” Sancho said.

“In your fucking dreams,” I said but he just laughed at me and told me congrats. I knew I bitch a lot about Sancho but he’s my friend I knew he’d never touch Jersey within a fucking pole—the same way I would die first before I touch Assia. That was why I thought I was having a heart attack when I was forced against my will to play the banana game with her—

Damn. That game!

“So… apparently it’s party week and they’re playing banana games,” I said. “I’m totally insane for being jealous of a banana, right? I will sound like a pathetic jealous bitch for thinking like this, right?”

Vito shook his head. “No… That game is weird.”

“I know!” I said. “Remember when I—” I immediately stopped when I realized that this guy right here was still not over Assia. God, why did I keep on doing this? The last time it was with Rory to Yago… And now, it was with Assia to Vito. Sancho better watch out because I think he’s next.

“Thanks for reminding me that it’s insane,” I said and then I just put my phone back in my bag and just focused on studying. Besides, it’s just a banana—I have confidence in my dick.

After class, I got in my car and parked outside Jersey’s school. While waiting, I just quietly read cases to update myself with the jurisprudence. The trauma lingered when one time, the jurisprudence I was basing my argument on got repealed. I never read any outdated source from then on. I always get the latest one. I looked like a freaking fool.

When I saw Jersey walking, I got out of the Jeep. She smiled when she saw me. She was holding a banana.

“Gusto mo?” she asked.

“No, thanks,” I replied and then she just shrugged. We got in the car and she was just quietly eating her banana. “Dinner?” I asked her.

She shook her head. “Busog pa ako,” she replied while she was finishing her banana.

“How was the party?”

“Okay naman.”

“You played games?”

“Oo. Puro bastos. Ganoon pala sa law school,” she said and then laughed.

“What game?”

“Iyong usual,” she replied and then told me about the games they played and all the food they ate. She even told me about how she got a takeout because there were lots of food and that she paid a huge contribution, so she deserved to get a takeout. She brought home a paper bag with spaghetti, pizza, and chicken. She seemed so pleased with herself.

Jersey put the food in the ref. I sat quietly on the couch. After she was done putting the food in the ref, she sat beside me.

“Okay ka lang?” she asked.

“Yeah,” I replied.

“Sure?” she asked again.

I sighed. I was bothered. I hated that I was bothered. I trusted Jersey… but I was still jealous. I was a jealous person. This was my flaw in my otherwise perfect self.

“You really played the banana game?” I asked and she laughed.

“Oo nga. Bakit, ’di ka ba naglaro nun?”

“Well, once…”

“Sino ka-partner mo?” she asked.

“Assia.” She was silent for a minute. I looked at her and she was pouting her lips. “But it was against my will,” I said because I didn’t say that to make her jealous. I was jealous! I didn’t want her to feel that.

“Weh? Crush mo kaya.”

“No.”

“Okay lang umamin,” she said, so I rolled my eyes at her. If… If I had a crush on Assia, that was something I would carry to my grave with me. I wouldn’t tell anyone that—not even Jersey.

“Who was your partner?”

She laughed. “Bakit ba ang curious mo?”

I shrugged. “Just curious,” I replied.

“Di mo naman kilala.”

“Okay,” I said. Jersey stood up and grabbed the lonely banana on the counter. She handed it to me. I looked at her, my forehead crumpled in confusion. “What will I do with this?” I asked. Would she force me to eat this because this banana looked like it would go bad tomorrow and would make a nice banana bread.

But instead of answering, Jersey got a ponytail and raised her arms while she was tying her hair. My dick automatically sprung to life. She knew that that move of hers was enough to make me horny! It’s like she’s conditioning me that she could give me a blowjob whenever she’d tie her hair. It’s insane how easily she could condition me!

“Tutal sobrang curious mo, irere-enact ko na lang lahat ng nangyari kanina,” she said as she grabbed the banana from my hand and placed it in the middle of my thighs.

Jersey laughed when she saw how hard my pants was trying to contain my dick.

“Grabe, kumalma ka naman. Paano tayo maglalaro niyan? Disqualified agad tayo.”

“I can’t help it!” I said, defending my dick. “Oh, god,” I said when she knelt before me.

“Alam mo na mechanics nito kasi nilaro niyo na ni Assia, ’di ba?”

“Oh, my god, that was against my will.”

She rolled her eyes at me. “Bawal ako tulungan.”

“Yes, yes.”

She looked at me. Our eyes met. She was kneeling before me. God, this was my dream.

“Game na?” she asked.

“Game,” I replied as she began to peel the top of the banana with her teeth. I was so turned on that I had to fight every instinct that was telling me to beg Jersey to give me my blowjob. I mean, it was my fault, really! She gave me a chance when we had that drinking game, but I freaking lost.

Now, I would always dream about that almost blowjob.

When she finally got the top off, there were some stray hair on her face. I wanted to get it away from her face, but the rule was that I should not help her.

“Can I at least get the stray hair away from your face?”

“Oo, natutusok mata ko.”

So, there I was, holding her hair while she was now eating the banana between my legs. I didn’t know if this was turning me on or this was torturing me. This felt like the fine line that separates pleasure from pain.

“Oh, my god, pangatlong saging ko na ’to,” she said when she finally finished the banana. She looked at me and she saw me frowning. She laughed and then grabbed the banana peel and put it on the coffee table. She sat on my lap and looked at me as she wrapped her arms around my neck.

“Selos ka?”

“No.”

“Mabuti naman,” she said. “Kasi… loyal kaya ako,” she added as she slowly unbuttoned the buttons on her top. I gulped when I saw her lace bra. That… that would be my death.

And when she finally unbuttoned her bra, she reached for my pants and unbuttoned it. Our eyes never left each other as she reached for my dick and she placed her right hand on my shoulder and slowly put my dick in her. My mouth parted at the feel of her around me.

“Ikaw lang talaga, alam mo ba ’yon?” she asked as she was slowly lifting herself. I held her hips using my hands and met her up. I saw her mouth parting at the sensation. God, I loved her on top, but her being this slow was killing me!

I changed our position and laid her on the couch. I got on top of her and reached for her leg and anchored it on my waist. I looked directly into her eyes.

“I’d admit I was jealous,” I said as I slowly thrusted in her.

“Gago, saging lang kasi—” she said and then stopped when I pushed all of me in her. “Ni hindi nga kami nanalo—” she continued and then frowned when I pulled out. Her forehead was creased and she was frowning. “Ibalik mo nga!”

I rolled my eyes. “Fine,” I said as I slipped my dick back in. She was so wet that it was so easy, but she—we—still felt amazing.

“Sa susunod ’di na ako maglalaro kung magseselos ka.”

“I wasn’t saying that,” I said as I began to pick up my pace. “You can play.”

“Weh? Tapos magseselos ka?”

“I mean… maybe? But that shouldn’t stop you,” I said and then I was about to say something but paused because I just… I felt that she was already close and I wanted her to finish first. My personal rule with Jersey was that she should finish at least three times first before I take care of myself. That’s just being a gentleman.

Jersey’s eyes were closed and I was watching and waiting until—

“Bwisit ka talaga,” she said while panting so hard.

I grinned. “Anyway, as I was saying,” I continued while I told her to not mind me when I was being a child and getting jealous because I really wanted her to experience everything in law school—failing in subjects not included.

---

“No,” I said as soon as I saw Vito and Sancho grinning at me. “Don’t,” I said when I saw Sancho about to speak.

“So… you know shame now,” Vito said.

“Shut up,” I said. “You’re just jealous.”

“Well, I wasn’t the one who posted a photo of my bed with cuffs on the bed—”

“Can’t we just study?” I asked but the assholes continued to tease me. I just wanted to post a picture of me and my girlfriend! Jersey’s beautiful—and I wasn’t just saying that because I love her. She really is beautiful. And for me, she’s most beautiful in mornings without anything on her face. So… stupid, stupid me posted a picture of us while we just woke up. Didn’t review the picture. Just posted it online… and was horrified when someone commented asking why was there a cuff on the bedside table.

I quickly deleted the photo.

I didn’t know why I was horrified. Jersey said it’s fine—people were just jealous of our very healthy sex life. But I just didn’t want people picturing us. It’s so weird!

And now these two assholes wouldn’t let me live this down. I needed to find something that I could use to fight back.

“Remember when—” I said, but Sancho quickly cut of me off.

“No… today is about you,” he said while I frowned so hard and Vito just nodded. God, they sucked.

---

The next few days were so good.

I loved everything that was happening in my life. I was happy with my grades, with my friends, with Jersey—it’s like nothing could go wrong… until I wasn’t able to stop myself and told her that I love her while I was still inside her.

Maybe I should’ve have told her that in a different time.

But… at that moment, I felt so overwhelmingly in love with her that I just had to say it. So I did. And now she’s being so weird about it. And it’s forcing me to be weird about it!

God, why was I so in love with her!

Thankfully, I was so busy with the upcoming finals that I didn’t think too much about it.

“Nikolai,” she called my name while we were standing outside her unit.

“Yeah?” I asked but she didn’t say anything. She got inside. She didn’t invite me in, so I just stayed outside. She was acting weird… “Jersey?” I called when it’s been a minute and it seemed like she already forgot that I was still here.

“Bakit nandito ka?” she asked.

“You didn’t invite me in,” I replied and then she grabbed my hand and placed a key on my palm. “What… is this?”

“Spare key,” she replied. “Pagawan mo ng kopya. Ibalik mo sa ’kin ’yan.” My forehead was creased. Was she giving me a chore to do? “Susi ng condo ko.”

“I know… but why are you giving me this?”

“Kasi—” she said and then stopped. She’s being really weird. “Basta. Tara na. Matulog na tayo. Inaantok na ako,” she said and then removed her clothes one by one and me, being the good boyfriend that I was, removed my clothes one at a time, too, and joined her in bed.

---

“Okay, Ga…” I said after I ended the call. I saw Sancho looking at me. “What?” I asked. “Jealous because I have a girlfriend?”

“Niko, we know that you have a girlfriend—I think the entire school knows at this point.”

I shrugged. What can I say? I was proud.

“But why were you looking at me?” I asked. We were in line for the graduation photo. We were wearing our toga and everything. Vito was a bitch earlier when a little make up was put on his face so that he wouldn’t look like a ghost. He’s acting like he didn’t join Mr. Brent.

“Nothing,” he said. “Ga tawag mo kay Jersey?”

I nodded. “Yeah. It means palangga, “ I said. I felt rather proud that I was giving Tagalog lessons to Sancho. Man, I’ve come so far.

“Okay…” he said but he still looked suspicious.

“What?” I asked.

“Wala.”

“Why are you being so weird?” I asked again, but I wasn’t able to continue prodding because I was called for my turn. I sat on the stool and smiled. I felt so happy. Finally. I worked so hard for this.

And while I was in the middle of the pictorial, Jersey arrived. She waived at me. She was standing beside Sancho. I would get jealous, but… Jersey was looking at me. She was only looking at me.

I had nothing to jealous about.

I have complete faith in her.

“Can we have a picture together?” I asked the photographer because the reason why I asked Jersey to come here was because I wanted us to have a picture together. I worked hard for this… but I felt like Jersey’s a part of this, too. The last year in school was extremely hard. It was harder than all the years combined. But her presence in my life made it a lot easier.

I was constantly tired.

But she was my rest.

“Come here,” I said as I pulled her close when we began to take pictures. And soon, I was sure that I would be the one crashing her graduation pictorial. I looked at her and smiled. “You don’t have to say it back, but I love you…” I whispered as I kissed her on the lips and I heard Sancho and Vito telling me to cut it out and that there were people watching. I just laughed while my lips were still on her. 

** This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch). Subscription starts at 100php per month for all stories.

If you’re having any problems with your payment, you can email beeyotchpatreon@gmail.com for assistance.

Epilogue - Part 6

Epilogue – Part 6

I wished I was just really losing my mind. Jersey’s been acting so freaking strange lately. I asked her once, but she just shook her head and told me that she’s fine and that I should just focus on reviewing. I wanted to ask her again… but she already said that she’s fine. She knew she could count on me… So, I dropped it already. She would talk to me when she’s ready. She knew that I would always be right beside her and behind her—whatever she needed.

“Shanelle,” I called.

We were not really friend

friend … but she’s nice. And I thought that it was unfair that the only reason why I was keeping her at arm’s length was because I felt like being close to her was equivalent to betraying Assia.

She’s with Vito… or whatever.

That’s seriously none of my business.

“Have you talked to Jersey?” I asked.

“Di masyado.”

I nodded. “Did… she mention any… problem?” I asked because I really wanted to help her but I felt like I couldn’t ask her again. I didn’t want to risk pissing her off when I felt like she’s already—

Nope.

Not gonna go there.

“None that I can remember,” she replied. But she’s such a good liar that I couldn’t tell if she was telling the truth or if she was upholding some kind of girl code. But either way, I felt relieved… kinda. If she’s telling the truth, then it’s good that Jersey’s fine and I was just being paranoid. If she’s upholding some kind of girl code, then I was happy for Jersey for having another friend. Because as far as I could remember, her only friend was Indie from SCA. I didn’t consider Bentley as her friend.

I focused on reviewing because I badly needed to pass the BAR in one take. Aside from the humiliation that I’d feel if my friends passed and I didn’t, I wanted to focus on the ‘next’ chapter of my life. I was still torn if I would practice law or if I would begin to help with the family business. I asked my parents before but they told me that my help wasn’t that needed yet and I still have a few years to try to use my degree or something.

It’s so weird because I felt like Vito should’ve been their son—that guy would do anything to get out of running their business. While I, on the other hand, was being given the freedom I really didn’t ask for.

Life’s weird like that.

I left while they were still reviewing because I wanted to pick Jersey up from school. I wanted to have dinner with my girlfriend. Even if she was not really communicating with me, I just wanted her to feel my presence. For her to know that I wasn’t lying when I said that I had her back—that I meant every word when I said that.

I parked in front of the gate. I planned to wait inside the car but I got bored because it’s already 11PM and classes usually end at 9:30. Maybe her class extended… even if today’s the first week of class. But I still got so bored, so I got outside. I stood beside my car as I waited for her. I saw some of the guys from the frat and I just politely nodded at them, although I really wanted to distance myself from them. I just wanted to focus on the BAR, Jersey, and what I’d do after the BAR. I already spent most of my life drinking and partying—I was kinda done with that life already.

“Hey…” I said when I saw Jersey. She was with Bentley, but I chose to ignore him. What’s important was that she’s here.

“Kanina ka pa?” she asked. There was a tone that suggested that she’d rather not have me here, but I chose to ignore that. I was just being paranoid.

“Not really,” I said. “How’s first day?”

“Walang pumasok,” she replied.

“Dinner?” I asked. My stomach grumbled earlier, but it already stopped. But I still wanted to eat, and I figured that Jersey must be hungry, too, because it’s already 11PM.

“Uwi na,” she simply replied.

“Okay…”

We both got in the car. Jersey was still very quiet. She was just looking outside. I knew that she knew that I was watching her, but even that got ignored. It seemed that she wanted to be left alone with her thoughts.

And I knew I would probably get shut down again, but once again, I called her name.

“Jersey,” I said when we stopped in front of the traffic lights. She was still looking at the cars outside. I badly wanted to reach out to her and to touch her, but I didn’t want to take my chances. What if… she flinches? That would surely cause a crack. I felt like I was already walking on thin ice no matter how many times I tell myself that I was just being paranoid.

I felt like our relationship was very vulnerable at this point.

I didn’t want to risk it.

I was scared.

“How about takeout?” I asked just to break the silence.

“Di ako gutom.”

“Okay,” I replied because at this point, it felt like talking to a wall would be more productive. I continued to drive in silence and instead of going to the parking lot, I just stopped in front of the building of her condo. I was not in the mood to do anything anymore. I just wanted to go home. And to sleep. And to stop wondering what the hell happened that made us like this? Because I kept on trying to remember if there was anything I did… but I always came up with nothing.

“Good night,” she said after she unbuckled her seatbelt. She grabbed her things and she was ready to leave…

And I said that I didn’t want to push it.

But I also couldn’t end another night like this.

“Jersey,” I called her name gently. She paused. It was like her entire being paused. She looked at me. Was it possible to read a person’s mind? Because at this point, I felt like I would give anything to know what was going on inside her head. “It’s been months… I don’t know what’s bothering you, but please know that whatever it is, I’m here.”

I forced myself to smile.

The atmosphere inside the car was too heavy.

This felt foreign—this didn’t feel like us anymore.

“I’m serious. You can tell me anything. I won’t judge. I’ll just listen. And maybe talk if you want me to,” I continued and looked her in the eye and wished that she would hear the words I said. “I miss us.”

She stared back.

And… I prayed that she’d let me in once again. That she’d share whatever problem she was carrying—because I was willing to carry her problems with her. I wanted to lift off some of the burden, but only if she would let me.

I waited.

And waited.

I needed her to let me in.

“Di ka ba rito matutulog?” she asked after what felt like the most frightening twenty seconds of my life. I looked at her. I wanted to stay. I really wanted to… but it felt like she felt like she was obligated to ask me to stay. And I didn’t want that. When we got together, I promised myself that I would always give her a choice. I promised myself that I would be much better than all the other men who disappointed her.

“Nah… I have to review,” I said with a small smile so that she wouldn’t feel bad that I said no.

“Pwede naman sa condo,” she insisted.

I paused and looked at her. “You want me there?” I asked… because it would feel nice to know that she wanted me here.

“Kung gusto mo,” she replied, looking into my eyes. I stared back. She looked so… sad. And I really, really wanted to ask… but a part of me was afraid to know the answer. Because why was she so afraid to tell me?

“I thought you want space,” I said instead.

“Tulungan kitang magreview,” she replied instead.

Sometimes, it did feel like we were just going around in circles.

---

“Do you need anything?” Mom asked.

“No, I’m good,” I assured her.

It’s the start of the BAR month. We were in the same hotel designated for our school. It’s easier this way because we’d have quick access to the last minute tips. Plus Vito’s on the same floor. I felt like I already reviewed myself to death. Because instead of running myself ragged thinking about Jersey and our relationship, I just focused my attention on reviewing. To be fucking honest, I would not be surprised, at all, if I topped this fucking BAR. I studied like a fucking mad man—even Vito and Sancho told me to slow down. But I couldn’t slow down. Because if I did slow down, then I would have time to think. And if I have time to think, I would think about Jersey.

It’s a vicious cycle.

“You do know that I’m proud of you, right?” Mom said.

I groaned. “Please stop.”

She laughed. “Fine, fine,” she said. “But do give me a call if you ever need anything,” she added.

“Yeah, yeah.”

“Good luck with your exam. I’m always proud of you.”

I smiled. It was nice to hear that, to be honest.

After that, my mom left my room. I was left alone. It was silent. I hated the silence. I went out of the room and headed towards Vito’s room. I knocked and he was frowning when he opened the door.

“What?” he asked.

“I’m bored.”

“And what do you want me to do with that?” he asked but instead, I walked past him and got inside his room. I laid down on his bed. Why was his bed more comfortable? It’s weird and unfair!

Vito ignored me and he went to the study area. He was still studying. I wanted to leave him and to just go to Sancho’s room, but I was pretty sure that that one would be studying, too. I was almost tempted to call Lui… because he’s that fun friend. I’d been dodging his invites and I felt like he kind of understood that I was distancing myself from him, so he stopped after a while.

And now I felt guilty.

I felt like a shitty friend.

“Are you so confident that you’re not reviewing anymore?” Vito asked.

“No,” I said. “But I feel like I’m gonna lose my mind if I review one more time.”

I literally spent every waking hour reviewing for the past few months!

“Where’s Shanelle?” I asked. We’ve been… close. Against my will. I mean, she’s a cool person! And she taught me Tax! I felt like an utter asshole for ‘hating’ her because of my ‘friendship’ with Assia. And it’s not like Assia told me to hate her. It was just my evil side that was telling me that it’s wrong.

“Reviewing.”

“Are you two dating or something?”

“Just please review.”

I watched Vito. I wanted to ask him about Assia, but I stopped myself immediately. I couldn’t even remember the last time that I saw her… Maybe it was during the graduation? I couldn’t remember seeing her after that. And I once asked Vito about her but he got so mad at me. I was honestly shocked at how mad he got at me. I was just asking! I asked Sancho about that but it seemed like he wasn’t aware, too. Since then, I haven’t asked him about her…

There’s something going on that he wasn’t telling me.

And I was honestly fed up with feeling like everyone’s hiding something from me. Made me feel excluded. But of course the world did not revolve around me.

So, fuck it.

I was gonna mind my own damn business.

While I was about to ask Vito about some random thing, my phone vibrated.

‘Punta ako sa hotel mo.’

I stared at my phone for a while. I didn’t know what to feel. To be completely fucking honest, I was just… drained at this point. For months, I told her by words and by actions that she could tell me anything and I would stay with her. That literally nothing she could’ve done could make me stay away from her.

I love her.

And I don’t say those words lightly.

And it just… sucked. That she didn’t trust me enough to tell me about what was bothering her. And I got tired of waiting around. And I got tired of reaching out.

‘Don’t bother,’ I typed, but immediately erased the words.

I sat on Vito’s bed. I saw him frowning because I was still wearing my hotel slippers. But I was just sitting on the comforter! This arte person, really. So, I put my feet down on the carpeted floor.

“Vito,” I said.

“What?”

“Do you think that I’m gonna end up with Jersey?” I asked.

“Yes.”

“Why do you think that?”

“Because you keep on saying that you’ll one day marry her,” he replied. I smiled at the memories. I did say that. His forehead creased. “Come to think of it… I can’t remember the last time you said that.”

“Jersey wants to go here.”

“Then get out of my room,” he said.

“I don’t think I want her to come.”

Vito was silent.

I appreciated his silence.

I just… wanted to vent out.

“If she comes… I feel like we’ll just break up.”

Vito turned the back of his swivel chair on me. I knew he felt weird listening to me talk like this. I usually reserve ‘talks’ like this with Yago since he’s the one who’s like knowledgeable with relationships. But Vito’s here, so he’s gotta make do. And I needed his ‘patience.’ I saw him wait for Assia for years! To be honest, that was very hard. I couldn’t imagine how frustrating it felt to have her so near yet not being able to do anything about it.

And Sancho, too, come to think of it.

God. I was surrounded by guys with no game.

“Niko,” he said. He sounded so serious that it freaked me out for a second.

“What?” I asked, kinda nervous about what he’s going to say.

“Just focus on the BAR,” he said. “I know we tease you about school and grades, but we see your effort, okay?” he continued, now avoiding my gaze. My lips parted at what I was hearing.

Okay. Now, I was officially freaking out!

“This is… the culmination of our four years’ worth of hard work. Let’s focus on this for now.”

I wanted to hug him.

But no fucking way.

“Okay,” I simply said.

“Okay,” he replied. “Now, please leave me alone.”

This was such a nice moment, so I didn’t want to ruin this for us. I stood up and headed back to my room. I kinda felt relieved… I felt relieved knowing that whatever may happen with Jersey, I knew I had my friends with me. I’d be okay.

But question was… would she be okay?

---

I absentmindedly watched the movie that was being shown on TV. And then I heard a knock on the door. I walked towards the door. I wasn’t sure if it was Jersey because the two other times I opened the door, it was a delivery of the food the school provided for us and the other one was a delivery of some review materials.

But when I opened the door, I saw that face—the face that haunted both my dreams and my nightmares.

“Hi,” she said while looking at me, smiling like everything was normal. “Matutulog ka na ba?”

“No, it’s still early.”

“May dala akong pagkain,” she said and showed me a paperbag from Jollibee. “Para sa goodluck.”

“You didn’t have to,” I told her because I had lots of uneaten and untouched food in my room. I was in no mood to eat. I didn’t know if it was because of the BAR or her being here.

“Syempre dadalhan kita,” she said, smiling at me. I felt obliged to smile back. She was here. She was trying.

“You wanna come in?”

“Nagrereview ka ba?”

“Kinda,” I said, lying because what would I tell her? That I was wondering if tonight was the night that we’d break up?

“Pwede naman akong umalis—”

“No. Stay,” I said, quickly cutting her off… because Vito was right. I needed to concentrate on our exam. I needed all my attention and focus on that. And I knew that I wouldn’t be able to do that with the thoughts of Jersey hanging over my head every fucking time.

I needed to do this.

For her.

For me.

For us.

I just… needed to know if she still wanted me to fight for us. Because it gets tiring. It gets tiring to fight when I had no fucking idea if she wanted this, too. I just needed to know what she wanted so that I could adjust my fucking life accordingly.

“I… wanted to ask you to come, but I didn’t want to impose.”

“Pupunta naman talaga ako.”

“I didn’t know that,” I told her. Pain quickly crossed her face. I knew I shouldn’t have said that, but I had a lot of words I chose not to say because these past few months, I felt like I’d been walking on broken glass around her.

“Syempre naman pupunta ako,” she said, looking at me. I just looked back at her. “Basta magfocus ka lang sa exam mo, ha?”

“That’s all I’ve been doing.”

“Magiging abogado ka rin.”

I remained silent. I sat down. I didn’t know how to begin this. I didn’t want to break up… but what if she wanted to break up? What if she was just scared to tell me that? Should I ask? Should I do the hard part for her?

Because I always wanted her to have a choice.

And what if leaving me was her choice?

“Poli iyong unang exam niyo bukas, noh?” she asked after the silence that almost felt like forever.

“Yeah.”

“Nareview mo naman nang maayos ’yun.”

“Yeah.”

“Sigurado ako papasa ka roon,” she said, smiling but I didn’t return the smile back. I was tired of this. I wanted to say that there’s nothing she could do that would make me want to give up… but that would be a lie. We’re in this together—we’re supposed to be partners. How could I not give up on her when she’s making me feel like she already gave up on us?

“Jersey,” I said.

I took a deep breath.

And once again.

I just… really needed this from her.

“If… if you’re going to break up with me—”

“Niko—”

“Can you do it now?” I asked. She looked at me, her lips parted like she was surprised that she was hearing these words from me. But why? Was she still happy? Because I certainly didn’t feel that way. For months, I tortured myself be forcing myself to study just so I wouldn’t think about this. That wasn’t fun. That was probably one of the hardest things I’ve done in my life. “If you don’t love me—” I said and then stopped.

Maybe this was it.

Maybe… maybe she realized that she didn’t love me. Because I never once heard her say those words…

I paused to gather my courage. I wanted to stop myself from thinking about all the reasons as to why she couldn’t just break up with me… Was it because she felt like she needed to stay? Because I help her with school? Was that it? But I didn’t do that so that she’d stay. I would still do that regardless. Because she’s smart and she deserves a good future.

Fuck.

What if she really wasn’t in love with me?

I drew another deep breath. I hated how my chest was tightening at the thought of her not being in love with me the way I was willing to do anything for her. I didn’t need her to love me that way… I just needed her to love me the way she sees fit.

I stared at her.

She looked so tired.

Was I tiring?

Was that it?

“If you don’t love me… if you don’t want to be with me… it’s not like I can force you to stay, right? It’d be unfair of me to force you to stay…”

“Mahal—”

I shook my head because I didn’t want to hear that from her. That would be nothing but pity from her part. She had all the time in the world to tell me that. I didn’t need to hear that right now because it would feel nothing but disrespectful.

“Don’t lie for my sake,” I begged her. “I know I promised that I’ll stay thru thick or thin… but you didn’t promise that. You can leave. Don’t stay on my behalf. It sucks to think that you’re only staying because I told you I love you.”

I averted my gaze.

I didn’t want to watch her leave.

“You can just leave.”

“Nikolai—”

“I really don’t wanna force you to stay when you’re this unhappy. It’s unfair for you and for me. Just please leave. I’ll probably call you once in a while when I’m drunk… but you can just reject my calls… I’ll probably text you that I love you sometimes… You can just erase my texts…”

But she wasn’t moving. And I still wasn’t looking at her. Vito was wrong. I shouldn’t have done this right now. Because now, all I would ever think was if I made the right decision to ask her to leave me… while fully knowing that I am in love with her… And frankly, I didn’t know if I’ll ever love anybody the way I love her.

And that’s scary.

But her staying with me out of obligation scared me more. I didn’t want a relationship like my parents. I didn’t want her to stay because she felt like I gave her a lot. Because I gave her everything because I love her and not because I was expecting anything in return. I just wanted her to understand that.

“It’ll take a while for me to be okay… but I’ll be okay. Don’t stay out of pity. I don’t want that.”

“Nikolai, hindi naman ako aalis…” she said. I still couldn’t look at her, but I knew that she was crying based on the sound of her voice. I didn’t want to look at her. I didn’t want to see how miserable I was making her feel.

“You’re unhappy. If you’re unhappy and miserable, you should leave,” I told her. “Jersey, you’ve been unhappy all your life. I don’t want you to be unhappy for another second. And if I’m making you unhappy, you should leave me, too. Don’t worry about me—”

“Hindi nga ako aalis.”

“Jersey—”

“Hindi ako aalis. May sasabihin lang ako sa ’yo… pero kasalanan ko rin siguro kasi hinintay ko pa na matapos iyong exam mo kasi ayoko na distracted ka habang nagrereview ka. Pero siguro mali iyong naisip ko. Mas lalo ka lang nahirapan. Mas lalo mo lang inisip iyong dahilan kung bakit nagkaka-ganito ako.”

I looked at her. I could barely even see her from the tears that were in my eyes. I hated that we ended up like this… because I didn’t even know where we went wrong.

One day, everything was perfect.

And the next day… this.

It felt like someone was playing a cruel joke on me.

“Just tell me. Please. Whatever it is, I can take it. I promise.”

She shook her head. “Pagkatapos ng—”

“God! Do you seriously think I can focus on studying when half the time, I keep on wondering on what part did I seriously screw up that lead us both to this situation?”

I waited.

And waited.

But like in the other months, I got nothing.

“Hindi ako aalis. Hindi ako makikipaghiwalay. Wala kang ginawang kasalanan. ’Wag mong isipin ’yon.”

“Then tell me.”

“Pagkatapos—”

“What the fuck, Jersey!”

“Pagkatapos nga!”

“You’re torturing me!”

She shook her head. “Pagkatapos ng exam.”

She tried to walk away from me, but I quickly grabbed her arm. She paused. But she didn’t look at me. I didn’t want her to look at me… but I also wanted to look into her eyes so that I’d know if she was lying to me. Because I was tired of this shit. I was tired of not knowing what would happen to us. I couldn’t wait for one more month.

“If it’s not something I did, then it’s something you did,” I told her. “Whatever that is, if you feel so guilty about it that you’ve been ignoring me for months, you’re forgiven, okay? I don’t give a shit about what you did. I’m not a fucking saint, Jersey. I’ve done a lot of questionable shits. I’m not one to judge. Just… trust me. I won’t judge. God, I love you,” I continued. I wished she was listening to me. I wished she was hearing these words. “Jersey, I love you… I meant it when I said it… Whatever it is that you did, I’ll still love you despite and in spite… You just have to put a little faith in me…”

I looked at her.

And hoped.

And wished.

And prayed for a little faith from her.

“Niko—” she said… and that made me lose my grip on her arm. I didn’t want to hear another excuse.

“Lock the door when you leave,” I said and this time, it was my turn to turn my back on her.

---

Today was the last Sunday of the BAR. I was tired. I was really tired. I sincerely wished that everyone passed because I couldn’t imagine going through the same process all over again.

“Inom mamaya?” Sancho asked.

“I wish,” I said. “Wanna join me? Parents threw a party.”

“Pass,” the two idiots quickly said. I rolled my eyes and looked at Yago. “You?”

“No.”

I frowned. “You?” I asked because Yago was with Cha, Iñigo, and Jax. They’re cool people but… not my people. I felt like we had different interests. But I’d hang with them once a while, no problem. “You wanna go?” I asked them. “Really? No takers?”

We talked for a bit before we went inside the school for the last leg of the examination. I drew a deep breath before I started answering the exam. To be honest, this was not my favorite subject, but it was not like I had a choice but to answer this. Thankfully, the very last exam was relatively easier. But I took my time and re-read everything before I passed the booklet because I really, really did not want to repeat this.

When I finally passed my booklet, I grabbed my bag and headed outside. My ears were welcomed with the loud noise coming from outside the gates of the school. I almost forgot that there was this huge ‘salubong’ for the examinees during the last Sunday of the BAR.

I walked towards the gate. I didn’t bother to look for my friends because I felt like they already went outside. We’d probably celebrate this weekend. Because I already had plans to sleep for the whole fucking week. God, I was tired!

When I got outside, I just said thanks to all the people who greeted me. One of the things I love about law school was how supportive the people are. I felt how happy they were for me. I was the same, too. For some reason, I was always proud of the people who graduate from law school and to those who passed the BAR and those who failed, too, because it takes courage to try again. But at the end of the day, it didn’t matter how many tries it took to get the title—what was important was that you get the title.

I looked around because maybe they were still there… but my eyes spotted that face. It almost felt like my eyes were trained to look for her in the crowd of people around us.

“Congrats,” she said as she handed me a bouquet of flowers.

“Thanks,” I said as I accepted the flowers.

“Pwede na ba tayong mag-usap?” she asked and my phone vibrated my mom was already asking me where I was. She knew the exam already ended.

I looked at Jersey. I was torn between wanting to talk to her to finally hear this reason of hers… but I also needed to attend the party my parents prepared for me. My mom was the one who kept on reminding me to just focus on the exam. She said that if Jersey’s really the one for me, things would work out between us.

“I need to be somewhere,” I told her.

She smiled, but I knew that she got hurt by the response she got from me. “Ah… okay. Text mo na lang ako kapag free ka.”

“You can come with me,” I said, remembering my mom telling me to bring her with me. She said that even though we were having problems right now, she was sure that at the end of the day, I’d still want her beside me.

And I hated how she was right.

Fourth year was fucking hard.

Somehow, Jersey eased the load.

She’s a part of this success, too.

“Sigurado ka?”

I nodded. “We can talk after,” I said and then began to walk. She was quietly walking behind me. I was holding the flowers she gave me. No one was speaking. But the silence was drowned by the noise around us. I just kept on thanking the people who congratulated me.

“Iba na sasakyan mo?” she asked when we stopped in front of my SUV. I changed cars. I just couldn’t focus because my mind automatically thought of her whenever I’d see the Jeep. It’s unfair how I would not be able to enjoy my favorite car because she already made it hers. Every time I’d look at the rearview mirror, I’d see the back of the car. And then I’d remember the things we used to do there. Fucking unfair.

“Yes.”

“Bakit iba na?” she asked like she didn’t know the reason why.

“The other one reminds me of you.”

She was silent after that. I just quietly drove until I stopped in front of a hotel. I got out of the car. Jersey took a few seconds before she got out. I headed towards the door and let the valet attendant park my car.

Jersey was quietly walking behind me. When we got inside the function room, we were welcomed with people collectively saying ‘Congratulations, Nikolai.’ I smiled because this felt nice. I saw some of my cousins, but I saw more of my family’s friends. I thanked them for making time to attend this party. And in the middle of doing that, I turned around to look for Jersey. She was looking at me like she wanted to leave.

I looked at her.

She said we’d talk after the exam.

If she leaves again… I didn’t know if I still had it in me to wait for fucking nothing.

“Finally!” Mom said when she saw me. She hugged me tight. I hugged her back. I really didn’t mind that some people from elem and hs called me Mama’s boy because so fucking what? You’re just jealous because your mom sucked. “All your efforts paid off,” she said, tapping my back.

“Thank you,” I replied.

“Congrats, son,” Dad said.

“Thanks,” I simply replied to him. I didn’t know what to say. At this point in my life, I felt like… this was as good as it’s gonna get for the both of us. I would treat him with respect because he’s still my dad, but nothing more than that. He’s such a coward for staying when it’s painfully obvious that he wanted to leave.

“Jersey,” Mom said when she spotted Jersey who was standing there like she was frozen on her spot. “I kept on telling Nikolai to bring you home.”

“I told you, she’s busy studying,” I said because I really did not want to tell her about our problem. It’s between me and her. Even with my friends, I never told them the details about our problem—I was very general about it all.

“I’m sure she’s fine. Niko told me that you’re very smart,” Mom said.

“We have to leave,” I said when I saw that Jersey was becoming very visibly uncomfortable. I also needed to talk to her so that we could finally decide what we’d do moving forward. If she’d just be honest with me, she’d realize that there’s literally nothing she could do that would make me want to leave… But how would she know that when she wouldn’t even extend a little faith my way?

“But it’s your party!” Mom said.

“Yeah… no. I don’t even know anyone here,” I said because the only reason that I went here was because Mom kept on telling me to go here and to bring Jersey with me. “But thanks for—”

But it suddenly got dark. And then I was seeing my graduation picture being flashed on the white wall. I looked so happy. Was that the last time that I was genuinely happy? I honestly lost track.

‘Congrats on the BAR, Nikolai!’ flashed on the screen. People applauded and then I thanked them. I knew they meant well, but I really wanted to leave.

I was about to leave when a new picture was flashed. My forehead creased with confusion when I saw Jersey’s face. I didn’t understand what was happening because as far as I was concerned, it was just a picture of her while she was wearing something shiny. But then I looked at Jersey’s face and I saw fear on it. And when I looked at the wall again, another batch of photo was being shown. One of those was from the party that I attended where I saw her.

“What the fuck!” I shouted when I realized what was happening. I looked around, but I didn’t know who was controlling this slide show of picture. “Stop that fucking shit! Seriously! Who the fuck is doing this?! I’ll fucking kill—”

But then I saw my Dad… with Jersey.

‘Looks like father and son have the same taste,’ appeared together with their stolen picture. It was in a club. My dad. And Jersey. What… the fuck was happening?

I couldn’t move.

I couldn’t think.

Was this… was this the reason why she’d been avoiding me for months? Was this—fuck. I felt my chest tightening at the realization that all this started when I brought Jersey with me to my graduation party. When I introduced her to my parents. Was this the reason why? Was it because she realized that she was dating the son of her—

God, I couldn’t even think about it!

Jersey? And my dad?!

I felt like my head was about to explode. I wanted to leave. I wanted to just disappear. And I wanted to pull Jersey with me because I needed her to explain to me what was happening! I needed her to tell me that I was wrong—

But what if I was right?

Could I live with it?

Knowing that the woman I love… was with my dad? That she was part of the reason why my mother had been miserable for years? Could I stay through all that?

I looked at Jersey. Tears were forming in her eyes. I… didn’t know what to do. I just… I just wanted to leave. I didn’t want to say anything in front of all these people who meant nothing to me.

And those fucking pictures!

“I see,” my Mom said. I looked at her and there was no expression on her face. She’s been through this before. She’s known that my dad kept mistresses on the side. But to know that the woman your son was dating was one of your husband’s woman? It would kill her. “I’m sorry for that… interruption. Let’s continue the celebration for my son’s exam, shall we?”

My mom went outside. I looked at Jersey. She wasn’t saying anything. I couldn’t blame her. This… this was exactly how I reacted before when I learned about what she was doing for a living. I wouldn’t make the same mistake twice. I promised her that.

I went outside, too. I needed to leave. This was a fucking shitty night!

“Did you know?” mom said when I almost walked past her. She was looking at me like she wanted me to tell her that I didn’t know it… That like her, I was a victim.

I looked at Jersey. There were tears on her eyes. She was scared. She had no one here. I am her person. As much as it was hurting me to know that she’s been with my Dad…

God, why do I love her so much?

This was hurting me… and yet, I still love her.

“Yeah,” I said, lying right at her face. I drew a deep breath. “But it doesn’t matter. It’s all in the past. Besides, it’s not the first time Dad did this. Let’s just let this slide,” I told her and reached for Jersey’s hand and dragged her away with me.

But as soon as we were away from all the fucking prying eyes, I let go of her hand.

“Nikolai—”

I looked her in the eye. I just needed to know. “Did you fuck my dad?” I asked.

“Hindi. Walang nangyari. Pangako,” she said, shaking her head.

She said no…

But why couldn’t I believe her?

I wanted to… but why couldn’t I?

“Jersey… my Dad?” I said… because I couldn’t wrap my head around it. Her… and my dad… together. Did they fuck? Did she fuck him? Was it good? I couldn’t wrap my head around the idea of them together!

“Hindi ko naman alam…”

“When did you know?” I asked, but she didn’t say anything. I was right. She knew for months and said nothing! I drew a deep breath, but she was driving me insane! “My graduation party. Fuck. You’ve known for months!”

What was she thinking?! That not saying anything for months would change anything?! That I would magically be okay with everything?!

I turned my back on her because I was so mad that I didn’t even want to look at her! Even looking at her was hurting me! I wanted to believe her! I wanted to!

But I couldn’t.

I… I wasn’t that big of a person.

How… could I live with this?

I wanted to punch someone. I wanted to kick someone. I just wanted to be mad for a minute because she lied to me for months! Did my Dad also know about this? Did he ask her to lie? Did she ask him to not tell anything?

“Nikolai, wala namang nangyari—”

“Then why wait this long?!” I shouted at her. I saw her flinch. I took a step back. I didn’t want her to be scared of me. I was mad but I would never physically hurt her.

“Kasi nga iyong exam—”

“Fuck that exam!”

“Nikolai, sorry—”

I shook my head. Her words… how could I believe them anymore? I could I believe her anymore?

“Are you really, tho? Or are you just sorry you got caught?”

Her lips parted.

“Will you really tell me, huh, Jersey? Or will you have kept this secret?” I asked because if not for those pictures, would she have told me? Or would she have given me another reason? Would she have stayed with me knowing the history between her and my dad? Would she have made a fool out of me and my mom?

I hated how I couldn’t trust anything she says anymore.

Why didn’t she tell me right away?

“Sasabihin ko naman talaga sa ’yo.”

“You had months!”

“May exam—”

“Stop using my exam—”

“Paanong hindi?! Ilang beses mong sinabi sa ’kin dati na hindi ka matalino. Na paano kapag pumasa sila tapos bumagsak ka? Na hindi mo alam kung paanong review ang gagawin mo para pumasa ng one-take kasi sigurado ka na isang take lang sila?! E ’di sana ’di mo na sinabi lahat sa ’kin ’yun para sinabi ko na agad sa ’yo! E ’di sana wala na akong pakielam kahit bumagsak ka sa exam mo!”

My lips parted.

Oh, wow… so now, it’s my fault.

“Sasabihin ko naman talaga sa ’yo… Sasabihin ko ngayon.”

“Really…”

“Nikolai naman…”

“My dad…” I looked at her. Her… and my dad… “Jersey… my dad?”

“Di ko naman alam na tatay mo siya… ’Di ko alam na makikilala kita—”

“So, if you hadn’t met me, it would have made everything okay?” I asked her. “How many of those men had a family?”

Her lips parted. “Tangina ka.”

My jaw clenched. “Yeah? You fucking lied to my face.”

“Para rin sa ’yo.”

“Continue telling that to yourself.”

“Tangina mo talaga, Nikolai.”

I began to laugh at the absurdity of the situation. I used to think that nothing could break us up… Apparently, I was wrong. And I was mad that I was wrong. So, I turned my back on her and continued to just fucking kick the wheel of my car out of frustration with everything that was happening.

“Walang nangyari sa amin ng tatay mo…” she kept on saying but all I was hearing were lies. “Sabi mo… magtiwala lang ako sa ’yo… sabi mo, iintindihin mo ako… sabi mo, mapapa-tawad mo ako…”

I looked at her. She was crying. Why? This was her fault. I asked her. I gave her the chance. And now… it’s my fault that I couldn’t just magically understand her?

“Can’t you see how hard I’m trying?” I told her before I walked away. 

** This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch). Subscription starts at 100php per month for all stories.

If you’re having any problems with your payment, you can email beeyotchpatreon@gmail.com for assistance.

Epilogue - Part 7

Epilogue – Part 7

“Can I just skip?” I asked Sancho while he was practically dragging me to the venue.

“Pukpok ko sa ulo mo ’yung Rules of Court,” he replied.

Today’s the oath taking. Mom called me twice last week. She texted me yesterday asking if I wanted her to go. I didn’t reply. I didn’t know if I wanted her there… but I couldn’t bring myself to tell her that because I knew that she wanted to be there for me. But I didn’t want to see her. Seeing her would remind me of everything I wanted to forget.

Sometimes, silence should mean no.

And leave it at that.

Vito said that he’d just meet us at the venue. But when we arrived, he was not yet there. Sancho called him to ask where he was because before we could officially become lawyers, we still needed to take the oath and sign the roll.

Me? I just wanted to get drunk.

“Where’s he?” I asked because if I needed to be here and to suffer, Vito should be here as well. It’s what friends are for.

“Shanelle,” he replied.

“Oh,” I said and left it at that. We just waited quietly for Vito to arrive. Sancho and I probably looked so out of place here because I saw a lot of families. They looked happy—good for them, really. I just really realized how being happy is a privilege that shouldn’t be taken for granted. It’s hard to be happy. It takes a lot of work.

But then there were people without family—like us.

Sancho didn’t invite his family although I heard Rome wanted to go here. I didn’t want my family here. Vito? I didn’t think they were very interested with him being a lawyer. Still, his dad believed that this was just a ‘phase’ in Vito’s life.

We really lucked out with our parents.

After a while, Vito finally arrived. He was wearing his barong like us.

“How’s Shanelle?” I asked.

“Bad,” he replied.

I didn’t say anything after that because really, what else was there to say? That one had a lot of pride—it must’ve really hurt when she failed the BAR.

And as much as I wanted to tell her that it’s fine and no one’s judging her for failing, I knew that it’s none of my business. It’s something that only she could deal with. All I told her was that if she needed someone to talk to or to drink with, she should hit me up.

We went inside and went to our respective seats. I saw a lot of familiar faces, but I was in no mood to socialize. I only thanked them when they congratulated me about topping the BAR. I knew I should be happy about this… but I really was in no celebratory mood. I knew that the only reason why I was able to top the BAR was because I had no choice but to concentrate on studying.

I didn’t think I’d ever be able to be proud about topping the BAR whilst fully knowing what it took to reach that point.

“This won’t be possible without my partner,” Iñigo said that made me roll my eyes. “Some may say that it’s because of my hard work, but we both know that you’re really the reason why I’m here. Thank you for taking care of me. Thank you for the late-night reviews. Thank you for staying up late so that I won’t be alone reviewing. Thank you for the random pop quiz. Thank you for feeding me always. Thank you for making sure that I’d be at my best. Thank you for staying. Thank you for pushing me to be the best version of myself… And just thank you… for believing in me when I doubted myself.”

“I didn’t need to hear that,” I told Vito.

He nodded. “I know.”

Sancho just rolled his eyes and shook his head.

After Iñigo’s rather cheesy speech, we went out of the venue. I saw Anne once again and congratulated her, too.

“You should give her a loyalty award,” Vito said.

“Shut up,” I replied. If any, I actually admired her… yeah, loyalty. She’s been consistent ever since our first year in law school. Come to think of it, I’ve never even heard anything about her dating anyone. Or maybe it’s just because I wasn’t that interested to actually listen when anybody’s talking? But in all honesty, she didn’t look too bad—and to be honest, had we met in different circumstances, I probably would’ve said yes. But we didn’t. It’s just not meant to be.

“What now?” I asked when we were standing before our car. We weren’t officially lawyers yet, anyway. We still needed to sign the roll.

“Inom?” Sancho asked.

“Inom,” Vito replied.

“Yes, please,” I said before we all went to our respective cars and drove to some bar to get drunk.

---

“I just wanna hear her voice,” I said as I got my phone, but Vito was quick to snatch it away from me. We’ve been here for a few hours. “Hey!” I said, frowning.

“You’ll thank me tomorrow,” he replied as he handed my phone to Sancho.

“My phone, please,” I asked.

“No.”

I groaned. “Come on,” I said. “I won’t bother her or anything…” I continued. “I just… I just want to hear her voice…”

They both did not say anything. I looked at them and saw pity on their faces. I didn’t need that—not right now. I just really wanted to hear her voice… because it’s been so long and I missed her so bad…

I stood up when I realized that there’s no point with arguing with them. I got out to breathe. I looked around. I wanted to smoke… but instead, I saw some woman using her phone. I walked towards her.

“Hey,” I said.

She looked at me. “H-hey,” she replied.

“Can I borrow your phone?” I asked. “I just need to call someone,” I added. She didn’t reply and she just looked at me. “I’ll pay you,” I said and then realized that my things were inside with Vito and Sancho. I tried to look if I had anything in my pocket, but I had nothing. “Here,” I said as I removed my watch. “It’s relatively new,” I continued as I tried to give her my watch so that she’ll lend me her phone.

I wanted to hear Jersey’s voice.

I needed to know that she’s okay.

Because I couldn’t go to her…

I shouldn’t see her face.

Because I knew that once I do, I would just… give in. I would go back to her and forget why we couldn’t work out in the first place. I would subject myself to that torture once again.

Why couldn’t I just be happy?

Why was it easier to be sad?

“Thank you,” I said when she handed me her phone. I tried to give her my watch, but she said that there’s no need. I thanked her again as I took a few steps away from her to give myself some privacy.

I dialed her number from memory.

I heard my heart beating as I waited for her to pick up the phone.

“Hello,” she said. “Hello,” she repeated.

I knew I should’ve put the call on mute… but I wanted her to hear me breathe… I couldn’t talk… I couldn’t say anything to her… but I wanted her to know that I was here…

That even though we’re already over, I was still thinking about her. And I think I would always think about her.

Why did I have to love her so much?

Why couldn’t I have loved her just the right amount?

If I did… then this wouldn’t be as hard.

“Nikolai,” she said.

I bit my lower lip and just focused on breathing.

“Lasing ka na naman, no?” she asked. I hated that I could see in my head how she looked right now. I hated how in the short amount of time we spent together, I felt like I knew everything about her…

Yet why couldn’t I still get past the thought of her being with my dad? Why couldn’t I be a bigger person? Why couldn’t I just let go?

“May kasama ka ba? ’Wag kang magda-drive ng lasing, please…”

I wanted to tell her that I was with Vito and Shanelle. I wanted to tell her that I already started working and how hard it was because every time I’d see my mom, I felt guilty because I couldn’t be on her side and I just kept on defending you against her, against everyone.

Was it crazy? Was it crazy how I threatened everyone to stop talking about what happened on my party? Because deep inside me—in the deepest part of my fucked-up self—I kept on hoping that one day, we’d be fine… and then we’d get back together… and this… everything… this would all just be some phase that I’d never look back on.

“Okay naman ako, Nikolai. Nahihirapan ako… pero okay naman ako. Sana okay ka… Sana hindi ka malungkot… Sana ’wag kang masyadong magbago… Ayoko na maging dahilan kung bakit hindi ka na kagaya ng dati…”

I took a deep breath as I ended the call. I quickly wiped my eyes and took another deep breath as I went to the woman and handed her the phone.

“Thanks,” I said before I went back inside and ordered myself some more drinks.

---

“Nikolai,” Mom said.

“God, can’t I have any privacy?” I asked after realizing that she was inside my unit. I pulled the covers up my face. I wanted to sleep some more… but I couldn’t because I knew that she was standing right there. So, I sat down and looked at her. “What?” I asked.

“It’s been months since you became a lawyer,” she said.

“I’m aware.”

She looked at me in the same way that she would look at my dad whenever he’d say something smart. I internally chastised myself. I didn’t want to be like my dad. It killed me to know how much alike we were—to the point that we have the same taste in—

‘Yeah… let’s not go there right now, Nikolai. It’s 7AM. Too early to ruin your day,’ I told myself.

“What is your plan?” she asked.

“To sleep, if possible,” I replied but she did not move. She just continued to stare at me. “I plan to work, okay? I just can’t decide yet.”

Placing in the BAR has its perks. I received a few invitations from some firms. I haven’t attended any interviews yet. I just wasn’t in the right headspace to think about that. I just didn’t want to work while fully knowing that I wasn’t in my best shape. I’d be handling cases that involves people’s lives and property. I needed to take that seriously.

“Where do you want to work?” she asked.

I was silent for a second and then remembered how she would always tell me to just enjoy myself every time I would volunteer to work at the company.

“Can I help the business?” I asked, just really wanting to get her off my back and hopefully, so that she’d let me sleep.

But there was this expression on her face.

Like she panicked.

My forehead creased. Was I just imagining things? Was I still drunk from last night? But why would she panic? Wasn’t that the plan? For me to help with the business?

“Can I?” I asked again to confirm that I was just hallucinating because for fuck’s sake, I didn’t think I could handle any more controversy. At this point, I felt like I was already all tapped out.

“If you want to,” she said, but I was sensing some hesitancy on her part.

“I want to,” I replied.

“Okay, then,” she said. “Come to work next week.”

“I can come to work tomorrow.”

I saw her drawing a deep breath. “Okay,” she replied and then forced a smile. “I will see you tomorrow.”

What a fucking weird conversation.

---

The next morning, I went to the main building but I was quickly told to go to another location because apparently, that’s where I would be working. I thought I would be trained to work in the main office, but I was told that I would work in the legal department which made sense, so I didn’t question that anymore.

“I guess we’re all finally working,” I said and then we cheered.

Vito and Sancho were working in some law firm. Vito was very stubborn when he told his dad that he would not be helping in the family business and even pointed out that he has sisters who are perfectly capable of helping. To be honest, his dad’s a huge misogynist. Why was he forcing Vito to take over the company when he has daughters who are very interested in the business?

I, on the other hand, was working for my family. I was a walking cliche.

“How’s work?” Sancho asked.

“I don’t know,” I said because I was just oriented by the HR. “How’s work?” I asked him.

He shrugged. “Nothing special.”

Vito scoffed. “Ask him about Jax.”

“Jax? From SCA?”

Vito nodded. “They’re being compared.”

“What? That’s crazy,” I said. “He’s obviously smarter,” I added that made Sancho give me the middle finger and Vito laughing.

I had fun with my friends. Vito had to leave because he needed to go to Shanelle to help her review or whatever. I wasn’t really listening. I went back to my unit. And like I weirdo, I stood on the middle.

“It’s time,” I said as I went out again to buy some boxes and then returned to my unit and put Jerusha’s things inside the box. I just… I wouldn’t be able to live my life when there were constant reminders of her around me every freaking day.

I needed to let go to be able to breathe even for just a little.

I put everything in the box—her notebooks, some of her reviewers, her ponytails, her freaking underwear, her lotion, her perfume. I put everything that reminded me of her and then drove to one of our houses and just left it there. I just really needed to get her memories out of my life.

---

I tried to straighten up myself. I focused on working. I was bored… and frustrated. And as much as I wanted to find someone to sleep with, I couldn’t bring myself to. I hated the fact that even years after breaking up with her, looking at someone else still felt like cheating.

When would this curse end?!

“Vito,” I called.

“What?” he replied while he was busy reading something.

“When you first got together with Shanelle, how long did it take for you to sleep with her?” I asked but my question was met with his glare. I thought he would still answer, but he just picked up some random paper, crumpled it, and threw it at my face. Wow. Nice talking.

“Vito—”

“I won’t answer that, so stop asking,” he said.

I groaned. “Oh, come on! Help a friend out!”

“In what way will me answering that question help you?”

“I need to know if there’s a freaking timeline!” I said, a little annoyed because it’s been more than a year of just me and my lonely hand!

“Timeline?”

“When I could have sex again!” I said… probably a little too loud because some of the people in the coffee shop looked at us. Vito looked mortified. “What—” I asked when he began to close his laptop and gather his things… and then stood up and left!

Man, this friendship… I thought that when we saw each other’s dicks, there’s nothing more to be ashamed of! Turned out, I was wrong.

I gathered my things, too, but even before I could follow Vito, some woman approached me.

“Hey,” she said, smiling.

“Hi,” I replied.

“Wanna buy me dinner?” she asked.

I looked at her. She’s hot. I should say—I need to say yes. I needed to break this curse by sleeping with someone else.

“No, sorry,” I said and quickly left the coffee shop.

Great! Might as well to cut this dick off because apparently, there’s no use for it anymore!

---

“Atty. Ferreira.”

“Yeah?” I replied while my eyes were still scanning the paper in front of me. I was reviewing the proposal for the acquisition that we’ll be doing next month. There’s a lot of money involved, so I needed to be very thorough about this.

“You have a meeting at Wyatt Hotel with Mr. Cinco,” she said.

“Noted,” I replied. “Notify me 15 minutes before we leave.”

I continued working. At first, I was bored… but eventually, I became thankful because it was a much needed distraction. Although I kind of hated this because it was feeling like a re-do of my BAR months again—when I forced myself to focus on reviewing so that I would not think about—

Yeah… let’s not go there and ruin my day.

I took a quick nap while we were en route to the venue of the meeting. I took a quick detour to buy a coffee because the coffee they usually serve in meetings do suck. And I was enjoying my perfectly boring day with my perfect coffee when—

“Sir?”

I froze on my spot. I blinked once… I tried to convince myself that I was probably just hallucinating and she really wasn’t here… but I heard her voice. She was here.

Shit.

“Sorry—” she said when she bumped into me. She wasn’t looking while she was walking. She didn’t notice that I was standing right here. I should’ve left and gotten out of her way. Yes. That’s what I should’ve done… yet here I was.

“I’m sorry, Sir,” my assistant said. “Miss, kindly watch where you’re going,” she told Jersey but she was still just looking at me like she saw a ghost. Why? Was it because she didn’t want to see me? Did she think that I wanted to see her? Because if money could let me erase my thoughts of her, I fucking would! It’s annoying how she thinks she could just barge in my nightmares!

“It’s okay,” I said because as much as I didn’t want her here in front of me, I didn’t want anyone else to talk to her the way my assistant was talking to her.

I didn’t want to see Jersey.

And I hated because I knew the reason why I didn’t want to see her.

Because I still cared.

Even though I didn’t want to.

This fucking sucked.

“Do you have a business here?” I asked while I was looking at her.

“Kasama ko si—” she said but she quickly stopped when some guy called her. She looked at him. I watched as they talked. “Nice seeing you again,” she said as she walked away.

“Sir—”

“Get me that guy’s name,” I told my assistant as I forced myself to go to my meeting. “And please throw this,” I added as I handed her my coffee. It’s already ruined, anyway.

---

“Are you seriously fucking kidding me!” I said when I arrived at the venue of Vito’s birthday and saw that Jersey’s there, too!

“Why?” Vito asked, feigning the innocence he lost when he was 14.

“Why?” I repeated. “Why is she here!”

“She’s my friend,” he said.

“Since when?!” I asked because he only knew her because of me! And we’re done! So why was she here!

“She’s Shanelle’s friend,” he said.

“Well, this is not Shanelle’s birthday!”

“Well, yes, but she’s my girlfriend and I told her she can invite anyone.”

I paused and took a deep breath. I wanted to punch Vito’s stupid fucking face and I needed Sancho to stop me. Where was Sancho?!

“I’m seriously gonna punch you,” I said.

“You sound like a child. Just go inside, Nikolai.”

“Yeah? You’re the one who invited my ex.”

“She’s still my friend, and it’s still my party so I’m free to invite whoever I like.”

Oh, wow.

“Really,” I said, really pissed. “Then don’t be surprised if in my next birthday party, Assia’s there,” I told him and his face quickly contorted in anger. At least know he knew how I felt!

I was still looking for Sancho to stop me from punching Vito’s face when suddenly I heard someone shouting Happy Birthday. I looked at where the voice came from and I saw Jersey. She looked drunk.

“Hindi ako lasing!” she said. She tried to slap her face and then took a step backward and fell. I cursed in my head as my feet involuntarily went towards her to help her.

“Thank you,” she said, laughing.

“And now she’s drunk,” I said, looking at Vito so that he’d see what he caused to happen.

“And how is that my fault?”

“Puntahan mo si Shanelle!” Jersey shouted again like we had hearing problems.

“Will you quit shouting,” I said but she quickly slapped me. My eyes widened. She giggled and then tapped my face. What the fuck!

“Wag mo ako utusan,” she told me and Vito laughed. And then Jersey looked at him. “Puntahan mo ang jowa mo!” she shouted at him. I asked Vito to help me but he quickly disappeared. That fucking moron! “Patulong tumayo,” she told me as she tried to stand up on her own. How much did she drink to get this drunk? When we used to—

God, when would I stop reminiscing?! Can I just have an amnesia?!

“Langya naman,” she said as she tried to open her phone but the passcode she input was always wrong. “Tama naman!” she shouted at the phone. And then she frowned. She’s lost her mind. “Hindi ko mabuksan,” she said and then she looked at me. “Ay… sorry,” she said, smiling at me. “Bakit ko ba sinasabi sa ’yo ’to?”

She walked away. I was just watching her. And then she stopped and faced me. Her face was contorted with anger.

“Talagang hahayaan mo lang akong maglakad mag-isa?!” she shouted at me. “Gago ka!” she said as she quickly removed her shoe and threw it at me. But she was drunk. It didn’t even reach half the distance between us.

Why was she acting like this?

Why was she making this harder?

“Are you done?” I asked after she finished throwing her other shoe. She was looking at me like I just killed a fucking puppy.

“Tangina ka! Nagbreak lang tapos, tapos hahayaan mo na akong ma-rape sa daan?!” She was just looking at me, and then she threw her bag. She had nothing more she could throw at me at this point. “E kung ma-holdap ako?!”

“Why are you acting like a child?” I asked because she was being difficult.

Her lips parted. “So, mature ka na ngayon?!”

“Why are you acting like this, Jersey?” I asked, trying to remain calm because if not, I would just shout because I was so mad at the situation we’re both in.

We were perfectly happy.

And now we’re perfectly ruined.

There’s no in between for us and it fucking sucked.

“Bakit ka rin ganyan?”

“I don’t know what you mean.”

“Gago ka talaga,” she said, full of spite.

I looked at her. “I may be a lot of things, Jersey, but I assure you I was never like that to you—you of all people.”

She shook her head like she didn’t believe me. But I was being honest—I knew I was an ass to the people around me. I didn’t care so much… I didn’t know them. I didn’t care about them. But Jersey? I fucking loved her. I fucking chose her over my own mother. I kept on telling her that I didn’t care if she slept with my dad—not even if she slept with my entire fucking clan.

Yet we still broke up.

What a fucking joke.

“And you broke up with me, remember?”

She shook her head. “Ikaw iyong nakipagbreak.”

“You asked for it.”

“Binigay mo naman.”

“What was I supposed to do?” I asked her but my question was met with silence. She was just looking at me like she wanted to cry. I didn’t want to see her cry. Her crying… that would just make things harder for me. “Where are you staying? I’ll tell my driver to drive you home,” I told her.

“Hindi ko man lang deserve na ihatid mo pauwi?”

I looked at her. She looked like she was a few seconds from crying. “Jersey, you’re not my girlfriend. Stop expecting to be treated like one,” I told her before I told the driver to bring her wherever she needed to go.

And then I went back inside, looked for Vito, and gave him a good punch on the face because what the hell was he thinking!

---

I wanted nothing more than to just… have a peaceful day. But of course even that was too much to fucking ask! I found myself asking around about the reason why Jersey was here the other day and found out that she’s representing the union in the negotiation. It wasn’t my work—if I asked to be involved there, it would raise a lot of eyebrows.

I shouldn’t.

I really fucking shouldn’t.

‘God, what a fucking clown,’ I told myself when I was walking around the lobby, waiting for Jersey to arrive because I heard that the negotiation’s today so she’d be here.

Nikolai, you fucking sucked!

“Are you okay?” I asked when Jersey was finally in front of me. I saw he as soon as she walked in but she looked like she was in deep debate as to whether she’d stay or leave. But she had a meeting. And the way to the meeting area was through the hall behind me. She had no choice but to face me.

God, I was hopeless!

“Okay naman,” she said.

“Good.”

“Congrats pala,” she said. “Babatiin sana kita nung nagtop ka sa BAR kaya lang naka-block pala ako sa cellphone mo.”

She tried to smile her way, but I saw that she felt hurt. I had to block her… because if not, I would keep on calling her… and maybe in one of those calls, beg her to take me back. But even the worst version of me knew that it would just destroy us more. We were so fucked up. We would have ended up hurting each other with words—words that you cannot erase once said.

“Read your email, though,” I said because I did… I just didn’t have the heart to reply. Because what would I say? Thank you for being the reason why I topped the BAR? Because you tortured me emotionally to the point that I had to focus on reviewing or else I would go crazy with thinking what the hell did I do wrong? Did she want to read that kind of email?

“Di ka man lang nagthank you.”

“I really didn’t want to talk to you at that time.”

The laughter stopped. She looked at me. “E ngayon? Okay na sa ’yo makipag-usap sa ’kin?”

“Sure.”

“No hard feelings na?”

I looked at her and I couldn’t help but laugh. “Really?” I asked. Because really? She’s asking me that? No hard feelings? Like she didn’t break my heart.

She nodded. “I mean… maliit lang naman ang mundo. Tignan mo nga kahit iniiwasan kita e nagkita pa rin tayo. So, feeling ko, mas maganda kung magiging civil tayo.”

I looked at her. Was she being serious? She wanted to be… civil? What’s next? She’d want us to be friends? Because that’s ridiculous—I could never be just friends with her. Maybe I was immature, but I would never be that person who’s friends with his ex.

It’s either I love you or I love you but the mere sight of you hurts—I can’t find a fucking balance.

“This is surprising considering the tantrums you threw the other night.”

She laughed mechanically. “Lasing kasi ako nun,” she lied. “Alam mo na, out of practice. ’Di na ako nakaka-inom dahil busy ako lagi sa trabaho pati sa school. So… ’wag mo seryosohin iyong mga nasabi ko,” she said. “Kung anuman ’yun.” She looked at me. “Mukhang okay ka naman na.”

“And you’re not?”

“Ayos naman ako,” she said, smiling like she was trying to convince me. “Busy sa work. Hopefully, BAR ko na sa November.”

Her phone vibrated. She looked at it and then looked at me. She’s taking the BAR soon… It felt like only yesterday, she didn’t know what she wanted to do with her life. She’s reached so far in life. I was proud of her. Could I, at least, tell her that? Or would that be weird? I should just email her that.

I was staring at my laptop.

I should email her.

‘Proud of you.’

Would that be weird? I mean, if someone emailed me that, I would find it weird… but there’s history between us. Would that make it weirder?

I kept on typing and then erasing but then I received a text.

‘Plant.’

It was from an unknown number… yet I knew who it was from. My heart began to race inside my chest. Yeah, fucking right! At this point, I felt like I didn’t own myself anymore. I couldn’t control what I fucking felt! Even if I keep on telling myself that what I was doing was not okay, I still find myself doing that exact same thing, never mind the repercussions.

And people say that I am smart because I topped the BAR. They didn’t know what an idiot I really am.

What the fuck do I reply to this?

‘Hell fucking yes.’

No—I sound too excited.

‘No.’

A fucking lie.

God, I needed a drink!

I left my phone beside my laptop and walked to get myself a drink. But I didn’t even get that far before I turned back and grabbed my phone. I made myself a drink and stared at that single word that was making me insane!

I finished my drink, took a deep breath, and typed ‘Seriously?’

God, why was I so nervous?! I looked like a fucking clown as I was listening to the sounds outside my unit… whilst fully knowing that the hall was carpeted. I had seriously lost my marbles!

And then there was a knock.

I hated how my whole body was shaking in anticipation.

“Hindi ko alam kung paano iinterpret iyong text mo kasi walang tono and walang context kasi ’di ba sabi sa Statcon ang rule ay—” she said but all I could think about was how missed having sex and how apparently, she’s the only person my dick would allow me to fuck.

“Jersey, it’s 3am and I’m horny and if you wanna fuck, I’m down to fuck, but that’s just it.”

Her lips parted. She was surprised with what she heard from me. What did she expect? That I’d ask her to make love? “Hindi na ako naka-block?”

I didn’t respond. She smiled at me. “Okay,” she said.

“Okay what?”

“Let’s fuck,” she said, repeating my words.

I looked at her. “I told you before that I don’t do relationships and I broke that rule before because—” I stopped. I didn’t want to rehash the past. She was there—she knew what happened between us. “But I’m serious this time—”

She nodded. “Gets ko,” she said, cutting me off. “Walang feelings involved… gets ko, okay?”

“Of course, there are feelings involved, Jersey. You broke my heart, remember?” I reminded her. “It’s just sex this time.” She nodded. “Get out after you get off.”

She was looking at the floor. She was biting her lip. “Babayaran mo rin ba ako?” she asked. Her voice was barely audible, but I heard that because there was nothing but the deafening silence around us.

“No, because you’re not a prostitute,” I told her. “Unless you wanna be paid—” I said, but I wasn’t able to finish what I was saying when she dropped her things on the ground, went inside my unit, and grabbed my face and kissed me.

I was stunned. For a second. But then it was as if my body had a mind of its own and I just… kissed her back. Like before. Like how I used to.

I fucking hated how attuned my body was to hers.

It felt like no time had passed between us.

She still felt the same.

I pushed her against the wall while I was kissing her. She was trying to kiss me the way I was kissing her, but she couldn’t follow. She had no idea how… how I fucking dreamed about this. How I thought about this in the shower. At night. During breakfast. During lunch. I felt like I was a teenager because of her!

My hands didn’t know where to touch first. I removed her shirt but I didn’t have the patience for her bra. I just pushed it out of my way. God, she’s so soft! I wanted to touch her everywhere. I turned her around and my hand quickly found its way inside her shorts.

“Nik—” she said while my hand was inside already. I pushed a finger when I heard her saying that.

“I’m not selfish, Jersey. At least not here,” I said as I began to touch her. I felt her trembling as I touched her clit. She was breathing so hard. I bit her shoulder. I told myself not to bite so hard… but god, I missed touching her like this!

“I’m not gonna fuck you until you’re dripping wet,” I whispered in her ear as I added another finger. Her hands were looking for somewhere to hold. She grabbed my hair and tried to steady herself.

“Nik—” she said and then turned her head towards me and tried to reach for my lips.

“Can you stop calling my name?” I asked.

She was looking at me. I didn’t understand why she was looking at me like that…

“Jersey, I—” I said upon realization as to why I didn’t want her calling my name. “I thought I could do it, but it seems like I really can’t,” I said as I took a step away from her.

I knew she was calling my name… but it sounded like she was calling my dad, too. I thought I could get past it. I thought I could just ignore it.

I thought about a lot of things.

I was wrong.

Years later, I still couldn’t be the bigger person.

She laughed as she picked up her clothes. “Kahit siguro mamatay ako sa harap mo, hindi ka maniniwala na walang nangyari sa amin ng tatay mo, noh?” she said while she was getting dressed. She looked at me. “Alam mo, thank you. Thank you sa paggising mo sa akin na impossible na talaga tayong dalawa. At least ngayon ’di na ako aasa sa wala,” she said before she walked out of my room.

---

I felt sick.

Jersey knew my dad first.

She didn’t know that she’d meet me.

Why… was it so hard for me to understand that? Why did I keep on blaming her for something that she had no control over?

I wanted to apologize to her. I kept on trying to send an email to her, but I didn’t know where I’d begin. I didn’t even know where I’d start. I was afraid that I’d use the wrong words again and I’d mess everything even more.

I went out of the building to get some air. I saw my dad. He stopped when he saw me. He was looking at me. Was he sorry? Was he sorry for messing my life even more? Because I never heard anything from him—not even a single fucking apology! Not that it would magically make everything better, but it’s definitely better than fucking nothing!

“Nikolai,” he said.

“What?” I replied.

I looked at him. I didn’t even know what I was waiting for. An apology? But I only got silence. Once again. I walked past him. It felt like the world was getting smaller. Maybe I should just get another job. I didn’t want to work here anymore because seeing my parents was just a reminder of everything I lost and everything that could’ve been.

I just kept on walking around… and I didn’t know why I ended up back in the hotel when I perfectly knew that I should be somewhere else. I just stood there… waiting though I knew I shouldn’t.

And then there she was.

She immediately saw me, but it felt different this time. She wasn’t fazed. She wasn’t nervous. She was just… there. Like she didn’t care at all.

And I hated how the thought of her not caring about me at all was freaking me out. Because after everything that we’ve been through, I never not cared about her. It was always the extremes when it came to her—either I loved her too much or I couldn’t stand the sight of her.

I never not cared.

This was fucking scaring me.

“You’re here,” I stated as my feet brought me closer to her. She was just looking at me. There was no smile on her face like when we met again.

“Ako ba?” she asked like there was somebody else I was talking to. “Ah… may pinuntahan lang ako,” she said and then began texting on her phone. Like I wasn’t standing right in front of her. And I knew that it was my fault for how I acted the other night.. And I knew I should’ve apologized right there and then… yet here we were.

“About the other night—”

She immediately looked at me. “Wag na nating pag-usapan,” she said, cutting me off. “Kung dati medyo naguguluhan pa ako… ngayon sure na sure na ako na break na talaga tayo.”

“I’m sorry…” I said.

“Saan? Sa pag-imply ba na pokpok ako?” she asked. My lips parted. I fucking deserved that. She looked at me and smiled. “Alam mo, sobrang nanghihinayang ako noon sa relasyon natin kasi alam mo ’yun? Parang ang swak natin sa isa’t-isa… pero baka sobrang na-miss ko lang kaya parang nilagay ko sa pedestal iyong meron tayo noon. Masyadong na-romanticize ba? Pero marami din palang mali sa atin noon. Iyong mga mali noon na mali pa rin ngayon. Kaya tama lang na naghiwalay tayo… O siguro ’wag na rin muna tayong mag-usap kasi alam mo ’yun? Nasisira iyong mga magandang memories na meron tayo. Sayang naman.”

She looked at me and drew a deep breath. I… didn’t know what to do. We broke up before. But why did this feel like we’re breaking up again? Why… was this making me feel all that fucking emotion that I resented?

“Sobrang proud ako sa ’yo… pero nabasa mo naman na iyong email ko kaya alam mo na ’yan,” she looked at me and smiled. “Ga-graduate na ako… Tapos magte-take ng BAR… Sigurado ako na one take lang ako doon kaya kung gusto mong magcongratulate sa akin, now is the time,” she added. I couldn’t say anything. It felt like if I did as she ask, that this would be the last time I’d ever see her. Was I ready for that? Was that what I really wanted? “Thank you sa congrats, “ she said when she heard nothing from me. The door opened and Atty. Marroquin looked at her. She looked at me again. “Good luck sa lahat. I really wish you the best,” she said before she walked away.

And that scared me because it felt like goodbye.

Again.

---

“I’ll join the meeting,” I said.

“Why?”

“Do I need to have a reason?” I asked, looking straight into his eyes so that he’d know that this wasn’t really up for discussion.

I wanted to call Jersey.

I wanted to text her.

I couldn’t.

So, I needed to hijack this meeting to see her. And I knew that this was out of the blue because this wasn’t my job. My job description doesn’t include negotiating with labor unions. But it’s still my family’s business. I’d do as I fucking please.

When we arrived at the hall, I immediately saw her. She didn’t even look surprised when she saw me. Did she just… give up? I knew I hurt her with what I did… And I knew I was wrong. Why wouldn’t I just say sorry?

“Let’s begin,” the senior counsel said.

Atty. Marroquin began. At first, I was… wary of him. But then after I had him investigated, I realized that I had nothing to worry about. Besides, he’s doing good work. I wished him the best, really.

“As provided in the proposal, we’re asking for an increase in the monthly wage of the rank-and-file employees from the prevailing 537 pesos to—”

“Okay,” I said, cutting him off. I knew I was here primarily to see Jersey, but I also knew that I couldn’t go to this meeting knowing nothing. I read the files and studied the history. This wage increase was called for. I just immediately agreed because I knew that the legal team of the company would try everything to decrease the increase asked. I knew it’s business, yet it really didn’t make any sense to me. I wasn’t a finance major, but when I checked the overview, it seemed like the whole company’s doing fine—really great, even. What’s giving the employees a wage increase? It’s not like the company would fucking collapse.

“Okay…” Atty. Marroquin said. “Can we put that in writing, then?” he asked as he should, but even before I could reply, the legal team asked for a break. I excused myself and followed them, fully knowing what would happen.

The senior lawyer began talking loudly. I ignored him. I knew he’s just doing his job. I knew that the ‘job’, at least for him, was to save money for the company. I wouldn’t get pissed at him for doing his job.

“Nikolai—” he said when he realized that I really wasn’t paying attention and I was just letting him have his way.

“I’m here as Atty. Ferreira today,” I said, reminding him that I was not some child who barged in here. I actually studied the files. I said yes because I knew that morally, it’s the right thing to do. Besides, it’s not even his money! Why was he so pissed? I’d understand it more if my family would be the one shouting at me.

“Then act like it! You must be out of your goddamned mind!”

“They’ve been asking for an increase—” I said.

“And we negotiate!”

“The meeting is still ongoing,” I said just to get this over with.

“You already said yes!” he said, the veins on his forehead looked like they’d pop at any time. I wanted to tell him to calm the fuck down because seriously? You’d kill yourself working for this company? This company would continue long after you die. Why did he care so much?

But I was not able to tell him to calm down because my eyes saw Jersey. She was looking at us. What was she thinking? Was she still indifferent? Did she really stop caring? What was she thinking?

“Let me handle the negotiation, Nikolai.”

“I’m the head of the legal department,” I replied, still looking at her.

“You’re acting like a lovesick puppy and not a lawyer,” he said and then looked at Jersey who was obviously surprised at the hostility.

“We’re open for negotiation naman po,” she politely said. “As long as the terms are just and fair for the employees, we’re very amenable.”

“Great,” he said and just went back in the meeting room. I looked at Jersey. Her face was serious. I felt… unnerved. She was looking at me. And this wasn’t indifference I was seeing on her face.

“Unang legit na experience ko ’to sa labor, Nikolai,” she said. “Magnegotiate tayo nang maayos.”

“Okay,” I replied because I knew why she would think this. It was all very understandable.

“Treat this as you would any other business transaction.”

“Okay,” she said and then went back inside when her boss called her. I remained outside. I drew a deep breath. I just… missed her so much.

---

“Nikolai,” mom said.

“What?” I asked.

“Did you join the negotiation?” she asked.

“Great,” I mumbled under my breath. News indeed travel fast. “Yes,” I replied, wanting to take responsibility. This wage increase was on me. It’s a good thing. I’d take credit for this since they’re all acting like I just clubbed a baby seal.

“Since when did you join negotiations with unions, Nikolai?”

“I’m a lawyer,” I replied.

“You’re not a labor lawyer,” she said.

I didn’t reply. I knew that the only reason why she was here was because of Jersey. Of course, mom heard about that. She already told me before that if I love her, I should break up with her. I told her that I love her, but I would not break up with Jersey. Did that make me a bad son? Why was she punishing me for something my dad did?

Yet after everything, we still broke up.

“Nikolai—”

“What?” I asked again. “If you don’t have anything important to say, as you can see, I’m quite busy,” I added as I pointed at the pile of paper in front of me.

But she did not move. She just stared at me like she was trying to guilt me for choosing Jersey again and again. Why was she surprised? Wasn’t this the same thing she was doing for dad? We’re just the same. I’m really her son—both idiots in love.

“There are a lot of women for you, Nikolai.”

“And there are a lot of men for you, mom.”

Her jaw clenched. “Are you really choosing her over me, Nikolai?”

“No,” I said. “And I’m not choosing you either. Can I just please live my life as I please?”

She stared at me. Nikolai, please—“

“God, mom! What do you want from me? I’m not even with her anymore!” I said, pissed because I didn’t really want to discuss this with her!

“She was with your dad, Nikolai!”

“Do you think I do not know that?!”

“I am your mother!”

“And I am your son!” I shouted back. “If there’s someone between us who should sacrifice, it’s you who should kick dad out! He’s been cheating on you for years! Why do I have to suffer for the choices he made?!”

But she said nothing.

Because after everything, she still wouldn’t give up on him! So why was she expecting something else from me?!

“Just… just please leave,” I said. “Please,” I pleaded because I didn’t want to have a shouting competition with her. She’s my mother. I love her… but this was still so hard.

I couldn’t sleep at night. I tried to drink to get myself to sleep, but I couldn’t. I just ended up sitting in front of my laptop. I kept on typing… and then I wanted to delete the words as I typed them… but I told myself not to. I told myself to just say what I wanted to tell her.

I wasn’t able to apologize properly and I wasn’t able to talk because the therapist said that I should think about what I’ll say first before I say it out loud.

I can explain in email, but I really prefer we talk face to face, Jersey. I tried calling you, but I deserve to be blocked. I was such a dick. I should’ve thought about what I said before I said it. But my mouth ran faster than my mind. Sorry. Sincerely.

Seriously hope this email doesn’t bounce back.

Hope to hear from you.

Click send.

And then try to get some sleep.

---

“Jersey,” Vito said out of the blue. I looked around to see if she was around.

“What?” I asked him because why would he randomly say her name?

“You’re smiling,” he said.

“What?”

He pointed at my phone. “You’re smiling,” he replied. “You only smile when it’s about her.”

I rolled my eyes. “OA,” I said.

“So… you two back together?” he asked, suddenly interested.

When I first emailed Jersey, I didn’t receive any reply for weeks. I thought that that was it… That we’re really finally over… I couldn’t wrap my head around the thought that for her, it’s really the end of us. Because I really thought that at one point in our life, we’d still end up together. But if she had already decided that she’s done with me, what more could I do but to respect her wishes?

But then she replied.

And she didn’t sound mad.

She sounded… friendly.

I gathered whatever courage I had left and emailed back. And then she replied. It took time whenever she’d reply. The anticipation was killing me. Every time my phone would vibrate, my heart would skip a beat thinking that it’s her. Most of the time it wasn’t her… but on the rare times that it was her, it was worth all the anxiety.

“So?” Vito said.

“Just read whatever you’re reading,” I replied, not really wanting to discuss this with him. I didn’t even know yet what was happening. And if I talk to Vito about this, I felt like I’d just make myself hope that things were getting better for Jersey and me. I just wanted to take this one day at a time. I just wanted to enjoy the good feeling. I felt like it’s been too fucking long.

“Where are you going?” Vito asked.

“Office.”

“It’s Saturday,” he said.

“Oh,” I replied. I sat back down. Jersey asked about some financial files. I just knew that she’d pick it up herself but I thought I’d volunteer myself and to just deliver it to her… seeing that she’s busy and graduating and all that shit.

Fuck.

Would she allow me to go to her graduation? Would it be weird if I would ask her if she’d allow me to watch her graduate? I promised I wouldn’t make any scene. I just wanted to be there for her and to tell her how proud I am of how far she’d come.

Vito kept on asking but I really didn’t want to discuss. I felt like as long as no one knew about it, no one could destroy it. People can’t destroy something they know nothing about. I just wanted to stay in this bubble for as long as I could. Being sad and miserable was tiresome.

‘Lunch time. Are you eating?’ I emailed her.

‘Yup. Ikaw?’

‘Busy with work.’

‘E bakit ka nageemail?’

‘You’re my rest.’

But I regretted that as soon as I hit send. Shit! Too fucking much! What the fuck was I thinking?! We’re not back together—she’s just being generous enough to reply to my messages.

‘Can I know where you work? Won’t go there uninvited—just wanna send food over,’ I emailed again, hoping that she’d just ignore what I sent earlier. Was it possible that she didn’t read that? Or at least forget about it? Tsk. What was I thinking? She literally has eidetic memory! She’d forever remember about that blunder of mine!

‘Okay lang may malapit na fastfood naman dito.’

‘Jollibee?’

‘KFC.’

‘But Jollibee’s still the best, right?’

’Wala naman masama magexplore. ‘Di naman ako exclusive endorser ng Jollibee.’

‘We’re still talking about fastfood, right?’

She didn’t reply. I couldn’t concentrate on work. Why was I overthinking this? I didn’t want to overthink this… so when she asked about the files again, I told her that I would just bring it over.

“Good morning,” I said as soon as I saw her.

“Good morning,” she replied. She looked exhausted. Was she getting enough sleep? I wished she wouldn’t be too hard on herself. I remembered when I was in my fourth year. It was so draining. I wished she’d remember to rest because I didn’t know if it was my place to remind her that it’s not bad to rest like she used to do for me.

I really didn’t think we’d break up.

I thought we’d be together and then I’d be her constant support system all throughout law school. I thought I’d be there for her BAR. I thought about a lot of things.

“Have you eaten yet?”

“Hindi pa,” she replied.

“Do you wanna go to Jollibee?” I asked because it’s already past mealtime and she hadn’t eaten yet. She looked so tired. She needed to eat.

“Sa kabila pa ’yun.”

“I brought my car.”

“Duh. Alangan namang nagcommute ka,” she said rather sarcastically. My lips parted. I was just worried about her. I shouldn’t be too pushy. I should remind myself of where I was standing. “I mean, okay naman dito sa KFC,” she said. She probably felt guilty and was trying to be nicer. “Try mo ’yung chicken nila.”

“Okay…” I said although I really didn’t mind driving us to Jollibee. I missed eating there. I missed eating chicken joy and spaghetti with her. I missed her reminding me to order my peach mango pie because for some reason, I always forget to add that to my order.

I tried to eat but I just wanted to watch her eat. I didn’t know if she didn’t notice me staring or if she was just blatantly ignoring me.

“Yung sa files,” she said after she finished eating. I handed over the files. “Salamat.”

“You’re leaving?” I asked when she stood up.

She nodded. “Magrereview pa ako,” she replied. “Sige… Alis na ako.”

She was about to leave. I didn’t want her to leave yet. I wanted her to stay even for just another few minutes. I just missed doing this with her…

“Jersey,” I called. She looked at me. I drew a deep breath. Fuck. “You’re not in any way obliged to come back to me… but know that I’m right here waiting.”

I was counting the seconds. And begging inside my head for her not to leave.

“Okay,” she said.

“Okay?” I asked, trying to confirm that I hadn’t lost my mind yet.

“I’ll keep that in mind.”

“Thank you… That’s all I ask.”

She nodded at me. “Sige na. Magrereview pa talaga ako. Malapit ang finals ko.”

I stood up, too, because I wanted to walk with her. “Do you need any materials? I still have all my reviewer from law school.”

“Pwedeng pahiram? As a friend?”

She laughed. Sounded like music in my ears. “Yeah… sure.”

“Kailan ko pwede kunin?” she asked.

“It’s in my condo. If you want, we can drive there and then I can drive you back to your apartment. It’s kinda heavy for you to carry alone.”

She rolled her eyes at me playfully. “Gusto mo lang malaman kung saan ako naka-tira, e.”

I laughed because she’s so wrong… We broke up. We fought. But I still knew where she lived… I just didn’t go to her, but I always knew where she was. “I mean, that, too,” I just said. “But in all honesty, it’s heavy.”

She nodded, giving in. “Bakit tinago mo pa?”

I shrugged. “I used to date a first-year law student… I thought she could use those, so I kept them all in a box.”

She looked taken aback for a second. She didn’t say anything. Fuck. I took things too far yet again.

“Sorry,” I said. “Didn’t mean anything with that.”

“Okay lang,” she replied. “Akala ko rin naman talaga e ako magmamana ng mga notes mo.”

We finally arrived at the building. I looked at Jersey. She didn’t unbuckle her seatbelt. Before, the first thing she’d do when we go here was to unbuckle her seatbelt. I looked at her and she looked bothered.

“Maghihintay na lang ako dito.”

“Are you sure?”

She nodded and remained looking bothered. She kept on looking at the rearview mirror and the sidemirrors like she was on the lookout.

“My dad’s in a vacation and my mom’s attending to business somewhere,” I said when I realized the reason why she didn’t want to go out.

“Kahit na.”

“Jersey…” I said. She finally looked at me. “Even when we broke up, I always had your back. I never listened to all their unsolicited opinion because our relationship then—and whatever it is now—is just between us. They weren’t there when everything was great, so how can their opinion matter when everything was messy… right?”

She was just staring at me like she was trying to figure out what to do next. I wished running away wasn’t one of her options. For years, I was just existing. It was tiring. I missed living. It didn’t take long for me to realize that I felt the most alive when I was with her.

And then finally… finally, she smiled at me… like she used to smile at me before.

“Tulungan na kitang kunin iyong box,” she said before she unbuckled her seatbelt.

---

Things with Jersey got better. We weren’t like how we used to be before, but there’s nothing I could do about that anymore. We felt different… but oddly, still the same. We grew older. We got wiser… maybe. I was just happy that we finally agreed on the same thing—that we love each other and that we’re willing to work on us. That’s all I wanted.

Jersey would sometimes ask me about therapy, but I never told her about me going to some sessions. I didn’t want her to worry about that. It was my problem to work on. I needed to really get over the fact that she was with my dad first… or not.

I just needed to get over it.

She’s with me again—that’s what’s important.

“Kinakabahan ako,” she said during one of the weekends of her BAR review. She just graduated from law school. I was so proud of her. I was convinced that I was happier when we got the confirmation that she’s part of the graduating class. And now, she’s reviewing for the BAR.

“Why? You got this,” I told her. She’s smart—I really had no doubt that she’d pass the exam easily.

“Alam ko pero—”

I kissed her cheek. She smiled at me. She kissed my cheek back. I was happy exactly like this. Could we just stay like this?

“Nikolai,” she asked. She sounded so formal.

“Jerusha,” I said, mimicking her tone.

“Iyong sa sasakyan mo, ’di ba bulletproof ’yun?” she asked out of the blue.

“Yeah… why?”

“Ikaw nagpa-ganon?”

“My mom,” I replied. “Because when I was younger, I had been almost kidnapped a lot of times,” I said, remembering all the times those happened. Man, I had a weird childhood! I remembered praying when I was little for my parents to have another kid so that the kidnappers would have another target. It’s so hard to go out when you’re always worried someone would just grab you out of the blue! My social life, as a child, suffered back then. Of course no one wanted to hang out with me! If I get kidnapped, whoever was with me would be kidnapped, too. I mean, it’s so unfair if I get taken and they’re what? Left there standing like an idiot? We should be taken together.

“Sila Vito ba naka-ganoon din?”

“What is this about, Jersey?” I asked because this question was so random… and the expression on her face wasn’t helping, either.

She looked at me. She drew a deep breath. And then she stared at me some more. Okay… what the fuck was happening again? I thought I just caught a break from life! I thought I finally broke a deal with the universe to let me be happy even for just a little while.

“May balita kasi…” she said. “Kung anuman ang sasabihin mo sa ’kin, maniniwala ako sa ’yo. Na hindi mo talaga alam. O kung alam mo man… may dahilan ka kung bakit… tahimik ka lang.”

My forehead creased. “What the fuck is this about?” I asked, confused… and a little scared because of the way she was acting.

And then she told me about the things she heard—about my family’s business… and the ‘other’ business. I felt like my head was spinning as she told me about how my family was involved in the black market for organs. I wanted to ask her if this was her idea of prank because it was not funny. But she was serious. And she looked worried. She looked like she’s worried. I hoped she’s worried… and not scared of me.

“Nikolai—”

“I have to go,” I said.

“Nikolai,” she called. “Alam mo ba?”

My lips parted at the question. “No,” I said, unable to believe that I was hearing this from her. “But the fact that you have to ask me that? God, Jersey,” I added, disappointed because why would she even consider this? Didn’t she know me at all?

---

“Niko—” mom said.

“Please don’t lie to me.”

Her forehead creased. “What is this about, Nikolai?” she asked as she closed her laptop and looked at me. “And you finally remembered that you have a mother—”

“Our money,” I said. “It’s… it’s because of the business, right?”

“Of course,” she replied.

I drew a deep breath. I didn’t even know where to start. How would I fucking ask this?! How would I ask her if she was involved in black market? I didn’t even know that that really existed! I thought it was just some stories people tell children to scare them!

“Are you alright—”

“Are you involved in illegally harvesting organs?” I asked. I didn’t even know what I was saying. I didn’t know how to get around this question. But Jersey… she sounded so certain about what she told me.

Mom’s forehead creased. “What? Where are these questions coming from, Nikolai?”

“Just say yes or no.”

“No.”

I looked at her. “I heard—”

“You heard from where? That Jerusha? I told you, Nikolai, she’s bad news! She slept with your father, for God’s sake! Why are we discussing her again!”

She wasn’t even mad when the pictures were shown on my graduation party… She wasn’t this mad when I told her to leave me alone… I’ve never seen her this mad…

Was Jersey right?

Was my family really involved?

I didn’t say anything. I just stared at her. I knew my mom…

“Is this the reason why—” I paused. “Is this the reason why you didn’t want me to help with the business—”

“Oh, for God’s sake, Nikolai! How dare you use that against me,” she said, looking at me. “You’re my son. I want you to enjoy your life. And now, I am the bad guy.”

My lips parted.

“I gave you everything you could ever ask for. And now you come to me with this nonsense!”

I couldn’t say a thing.

She was lying.

I just knew she was lying.

“That girl—” she said. “That girl is poison, Nikolai! Look at what she’s doing! First, she destroyed my marriage—”

“Your marriage was long destroyed before Jersey, mom.”

Her lips parted. “You…” she said, drawing a deep breath. “You really are your father’s son,” she continued as she turned her back on me and poured herself a drink. I didn’t know what I’d do. I wanted to leave. But I couldn’t move.

“Mom—”

“You know what, Nikolai,” she said, cutting me off. She turned and looked at me. “You are ungrateful like your dad. I gave you life. I provided you with everything.”

I stared back. “But it came from what?”

She didn’t give me an answer, but told me that I knew where the door was.

I couldn’t sleep that night. I kept on thinking about everything. I kept on trying to remember if there were instances wherein I should’ve known… but maybe I just chose to ignore. Because my mom was right—she did give me everything.

I wanted to know more. I wanted to call Darius to confirm everything he told Jersey. I wanted to be sure. They were telling me my parents sell organs illegally to people! That they’re basically murderers. How could I fucking live with myself knowing that everything I enjoyed growing up was from the blood of people my family killed just to keep us comfortable?

But then we received a message about Darius dying. And I knew… I knew deep inside me that his death was on me.  

** This story is chapters ahead on Patreon (patreon.com/beeyotch). Subscription starts at 100php per month for all stories.

If you’re having any problems with your payment, you can email beeyotchpatreon@gmail.com for assistance.

Epilogue - Part 8

Thank you for reading! Hope you enjoyed Niko and Jersey’s story. You can proceed to Hate The Game if you want to read more from Game Series. Thank you x 

Epilogue – Part 8

“Nikolai.”

I stared at the woman in front of me. I knew she’s my mother… but… I literally lost any respect for her. I didn’t even know that it was possible—losing respect for someone. To the point that every time I’d see her and think about her, all I could remember was how horrible of a human being she was.

I didn’t say anything. We’ve been through this shit before—I didn’t know what more I could say to her. I already told her how disappointed and appalled I was of everything she did and she’s doing. What more was there to say, really?

“I heard you’re getting married.”

I bit my tongue to stop myself from saying anything. I really just wanted nothing to do with her. I didn’t know how much clearer I needed to be.

“And your dad’s invited,” she said. She stared at me. I stared back and said nothing. “Will you really not invite me?” she asked.

My phone vibrated. I looked at it and there was a text from Jersey asking me what I wanted to eat for dinner. I looked at my mom and realized that if not for her… maybe Jersey wouldn’t be here at all. But still. That didn’t excuse all the things she did. Nothing would ever excuse what she did.

“Nikolai—”

I drew a deep breath because I knew she wouldn’t stop talking until she gets me to talk—she even followed me here. I was just innocently waiting for my coffee when she ambushed me!

“No, you’re not invited,” I said.

“Niko—”

“You almost had Jersey killed.”

“I did not!” she said. “That was not me!”

“Then let me rephrase it to Jersey almost got killed because of you,” I said, staring at her eyes, hoping that maybe this time, she’d finally listen to the words that I was saying.

Because I was serious.

I wasn’t just letting time pass.

I wasn’t letting myself cool off.

I was done.

As far as I was concerned, she’s just someone who gave birth to me. I was thankful for that, but that’s literally it. I didn’t want her in my life. I didn’t want her in my wedding. I didn’t want anything from her moving forward.

“Niko—”

I shook my head. “I asked you before, remember? That… business or me. You made your choice—deal with it,” I said as I stood up and grabbed my coffee that had already been watered down because of this fucking annoying non-conversation.

“Nikolai Quentin!” she shouted.

That made me stop.

“That’s it? You’re cutting your mother from your life?!”

“Yes,” I replied, bored. “This is literally the fifth time I told you this. You’re all kinds of things, but never stupid.”

I stared at her.

“I seriously hope this is the last time you’ll bother me,” I said as I began to walk away. The first time I did this, it was hard… because she was still my mom… But it’s true what they say—everything becomes better in time—even walking away from your toxic family.

---

I didn’t immediately go to Jersey because she’s busy with work. Although I liked staring at her when she’s all serious, I knew also that she didn’t like being bothered when she’s working. Instead, I went to Yago—as if I had a choice! Vito’s living his best life in Isabela and Sancho’s well… living his life.

“What?” he asked.

“What?” I asked. I hadn’t even said anything yet!

“Ano na naman kailangan mo?”

“Wow,” I said.

“Aren’t you busy with wedding preparation?” he asked.

“No,” I said. “That’s literally what wedding coordinators are for,” I replied.

Life’s been shitty for so long. My head aches whenever I’d think about everything we’ve been through in the last years. If I could give anything just to erase those things? I definitely would. I didn’t think any of the therapies I attended really ever helped with the fact that I caused people to lose their life. Because sometimes, when I close my eyes, I still hear the cries of those kids when they asked me if their dads would come back.

It would forever haunt me.

I’d never be okay with it.

So, I couldn’t understand why my mother thought that I could easily forgive her… just because she’s my mother… when I couldn’t even forgive myself.

“Are you set?” I asked because the wedding’s this weekend.

Jersey and I traveled the world for a while. I asked Jersey to put in a list all the countries she wanted to go to and since then, we’d been going through that list one country at a time. Traveling is fun—and it’s even better when you’re traveling with your better half. It’s like the experience becomes even better. I mean, I liked traveling with my friends, but I could say for certain now that I liked traveling with Jersey the best. She’s hilarious. She’s so fun to be with. There’s never a dull moment with her. I honestly would forever thank God that He chose her for me. It’s like I got the best one.

“It’s Tuesday.”

“I know,” I said.

“The wedding’s this weekend,” he said. “Niko,” he suddenly said.

“Yeah?”

“Dad.”

I groaned. Seriously! What’s with parents and today?

“What?” I asked.

“He was asking…” he continued. I just continued to stare at him. I was still undecided about Tito Yael… I knew him growing up—I was never a fan. Sure, he was ‘fun,’ but I also saw how sad he made Tita Ylenna. I just could never get onboard with that. I thought he was just the same with my dad.

“If he can meet Jersey—”

“Can I talk to him first?”

“I’ll ask,” Yago said.

I nodded. “Thank you.”

“But you do know that I won’t ask this of you if I didn’t talk to him first, right?” Yago asked.

I nodded. “I know.”

“I already told him that he can’t use Jersey to get back in the family’s good graces.”

I rolled my eyes. “Good graces?”

Yago nodded. “Yeah… knowing that she’ll marry you. And you know you’re Abuela’s favorite friend of mine.”

I groaned. “Well, tell Abuela that I think I’m gonna get disowned,” I said because the last time I talked to my mother, I saw how disappointed and sad and angry she was with me. I seriously wouldn’t be surprised if she’d cut me off the will…

But then again, I didn’t think she was that charitable to just let all her money go to the government. She’d have to deal with what she’d do with all her wealth. Because what’s the use of it when you don’t have anyone to pass it onto?

“Really? I think she’ll be sad.”

I dismissively waived my hand. “She’ll get over it,” I said in jest. “But in all seriousness, if he wants to talk to Jersey, I want to talk to him first.”

Yago finally nodded. “Okay… I’ll see what I can do.”

I left Yago alone after that. And thankfully, shortly after, Jersey texted me saying that she’s already done with her job and was asking me if I wanted to go pick her up.

“Hi,” she said as she got inside the Jeep. She kissed me before she wore her seatbelt. “Gutom na ako.”

“Long negotiation?”

“Sinabi mo pa! Napaka-kuripot! Nakita kaya namin iyong financial record. Mukhang magta-try na idissolve iyong company para lang maka-iwas sa increase, e,” she said. I love listening to her rant about her job. She sounded so passionate. I could still remember those times when she didn’t know what she wanted to do with her life.

And now she’s here.

I’d be damned if I wasn’t so proud of her.

“Anyway, ikaw, ano nangyari today sa ’yo?” she asked.

I shrugged. “Nothing much…” I said, not really wanting to tell her about Tito Yael wanting to see her, but then looking at her, I was reminded that this was Jersey… who was arguably one of the strongest people I know. She can handle this. And if she can’t? I am always behind her. I’ll handle the things she couldn’t and didn’t want to handle… because isn’t that how relationships are? Being partners and all that shit?

“Ga,” I called.

“Yup?” she replied while she was wiping off the makeup from her face. She was staring intently at the mirror. She didn’t like wearing makeup, but she’s wearing it for work. But as soon as she’s off duty, she removes it. I didn’t care—I prefer her either way.

“Mom visited.”

“Ano’ng sabi?”

“She asked about the wedding.”

She looked at me. “Gusto niyang pumunta?”

“I told her she’s not welcome,” I said.

“Desisyon mo ’yan, ha?”

“Yes… why?”

She shrugged. “Wala lang. Syempre pamilya mo pa rin ’yan. Gusto ko na sarili mong desisyon iyong gagawin mo kapag ganyan na ayaw mo ng kausapin iyong nanay mo.”

“Jersey,” I called. She looked at me. “You are my family.”

Her lips parted a little. I wasn’t certain because it was already nighttime, but I think I made her blush. “Basta,” she said coyly.

“But yeah, it’s my decision,” I said.

She made her bed, so she might as well enjoy laying on it.

“Another thing…” I added. She looked at me again. I drew a deep breath before continuing. “Tito Yael asked to talk to you,” I said. I watched as her lips parted. “But I said I want to talk to him first.”

“Ano’ng… sabi niya? Bakit niya raw ako gustong kausapin?”

“I don’t know,” I said. “But it’s possible that he wants to get to know you,” I continued. There was a glint of hope on her face. I debated on whether I would tell her about the possible reason. I wanted not to… but I did promise her honesty. “Yago and I—”

“Alam ni Yago?” she asked. She never really did get around to calling him kuya. She said it’s weird because she felt like they’re just the same age.

“Tito reached out to Yago and then Yago told me.”

“Bakit ikaw?”

“Because,” I said.

“Because what?”

“Because he knows how protective I am of you and that I’d never let anyone hurt you,” I told her and I saw the surprised look on her face before a smile took over. I reached out to her and gently caressed her left cheek. “We think he wants to get to know you to use you to get back to his family’s good graces.”

Her forehead creased. “Ha?” she asked, understandably confused because that family’s really a different kind of whacked. While we were stuck in traffic, I told her some of the things I knew about the GDL family and the de Marco family. Sufficed to say, Jersey was not impressed.

“Nikolai,” she called. I glanced at her. “I think… gusto ko siyang maka-usap.”

“Okay,” I said, because at the end of the day, it still was her decision to make. I didn’t want to make her do anything. One of my priorities in life was to always make sure that Jersey has choices in whatever she does.

“Pero tama ka—you are my family. Gusto ko lang siyang makausap kasi… ewan ko. Gusto ko lang makita kung sino ba iyong tatay ko. Pero hindi na kasi ako naghahanap ng pamilya na iba. Ikaw na iyong pamilya ko. Masaya na ako sa ating dalawa.”

I glanced at her direction once again and smiled.

“Te amo, Ga,” I said.

But instead of answer, she bridged the gap and planted a kiss on my cheek. “Ay ayaten ka,” she whispered in my ear.

---

“You sure you want to do this now?”

“Yes,” she replied while she was blow drying her hair. “Ayos ba iyong suot ko?”

“Yes. You look perfect.”

“Ganito ba kapag meet the parent?” she asked. She sounded really worried. I knew that based on Jersey’s history with ‘parents,’ her worry was justified. The stories she told me about her mom made me feel so bad for her that we ended up going on a food trip at in the morning. We just stayed in the parking lot of Jollibee until the sun rose.

And well, with my parents? That was also quite the experience. I understood why she was so worried.

“Just be yourself,” I told her.

“Paano ba si Yael? Kagaya ba siya ni Yago?”

“Oh, no, they’re poles apart,” I said. “Although… they’re kind of the same,” I continued, now a bit confused. “I think Yago got Tito Yael’s charm, but not his commitment phobia. Although…” I said, realizing how hard it was to explain everything to Jersey. “Yago was quite averse to commitment prior to meeting Rory. So, in conclusion, maybe I really don’t know everything.”

“Grabe. Mas kinabahan lang tuloy ako!”

“I’m going to be in the same resto,” I reminded her.

“Okay…”

“You don’t have to stay for long if you don’t want to,” I told her. “Just text me and I’ll come to you.”

I held Jersey’s hand while we were on the way to the restaurant where we’ll meet Tito Yael.

“Yago,” Jersey said when we saw Yago on the parking lot. He got here earlier.

“Je,” he replied, and then gave Jersey a side hug before he nodded at me. “Nandoon na raw siya.”

“Bakit nandito ka rin?” Jersey asked.

“Just in case.”

“Ano’ng just in case? Sa tingin niyo ba ayaw niya sa akin?”

“What? Of course not,” Yago quickly replied. “I just… I just know our dad. And I’m used to being disappointed at him. I just want to be here in case you get disappointed, too.”

Jersey’s face was unreadable. I reached for her hand and held it. We were unusually quiet on our way to the restaurant. We immediately spotted Tito Yael who was sitting by himself. He looked good. I mean, why wouldn’t he look good? He’s a pain in the ass and he always gets away from trouble because of his family. I used to be the same way until I decided to grow a fucking pair.

“I’m here,” I told Jersey.

“Ako rin,” Yago said, stealing my moment.

Jersey drew a deep breath. “Wish me luck,” she said as she made her way to her dad.

---

“Should we order food?” I asked Yago.

“Makaka-kain ka pa sa lagay na ’to?” he asked while I was already looking at the menu.

“I can do two things,” I replied. “Should I order rice or just sandwich?”

“Seriously?”

“Yes, seriously. Jersey and I will still have to meet our wedding coordinator after this,” I told him. “Man, it’s hard to get married.”

“I told you—gayahin niyo na lang kami ni Rory.”

“Nah… I want to give Jersey her beach wedding,” I said. “And as if you haven’t been planning on having another wedding,” I continued, rolling my eyes.

Yago just laughed and then proceeded to tell me about his possible plans. I quietly listened while I was waiting for the food I ordered. “Right after ng office ni Rory, hatid lang namin ’yung mga bata kila Saint,” he said. I nodded. We’ve decided about having a kid-free wedding. Jersey and I love the kids, but it’s a beach wedding. Kids are pasaway. We just didn’t want any accident. We talked to our friends prior and they agreed with it. They all made their respective arrangements on where they’d leave their kids.

“I think they’re done,” I said when Jersey stood up. I stood up, too, and waited until she was close. “Hey…”

She smiled. “Alis na tayo?”

I looked at Yago who just nodded. “Okay,” I said before I threw Tito Yael a look, but he didn’t seem bothered because he was still just sitting there and drinking his coffee.

---

I couldn’t ask Jersey about what happened because she told me that she wanted to focus on the ‘happy’ things first. We met with the coordinator for the final details. When we arrived back at the condo, she quietly took a bath and then headed straight to the bed.

I hugged her from behind and kissed the back of her head.

“You know I love you, right?”

“Yes. Thank you,” she said, reaching for my hand and holding it. “Ang hirap pala talaga ma-disappoint sa magulang, noh?”

I remained silent and just quietly listened for the parts she wanted to share.

“Tinanong ko siya tungkol kay Mama… Wala siyang masabi… I mean, nakita ko naman na nagtry siya, pero alam mo ’yon? Halata ko na hindi niya sigurado kung ano iyong sinasabi niya. Parang magkaibang tao iyong pinag-uusapan namin,” she said as she sighed. “Tapos alam mo ba na tinanong niya pa ako kung kamusta si Mama? Grabe, noh? Nagpakamatay iyong tao dahil sa kanya, tapos ni hindi niya pala alam? O baka alam niya pero nalimutan niya lang kasi hindi naman mahalaga sa kanya?”

I had no words.

I just hugged her tighter.

“Pero alam mo, tinanong nga niya ako tungkol sa ’yo… Alam niya pala iyong sa kasal…”

“Hmm…”

“Tama nga ata iyong hinala niyo ni Yago. Ay, ewan. Bahala siya. Muntik ko na ngang sabihin na itinakwil ka na ng pamilya mo, e,” she said and I chuckled. “Pupunta ba iyong tatay mo?”

“I don’t think so,” I said. “But I did invite him out of courtesy,” I continued. I did ask Jersey about this. She said that it was fine… I didn’t know what exactly changed, but there was one night when everything was calm and quiet and we just talked. We talked in detail about her relationship with my dad. She told me everything. I listened quietly.

I didn’t know what changed.

Or if I did change.

But I believed her.

If anything… if anything, maybe I should thank my dad. Because if it weren’t for him, I wouldn’t have met Jersey. She was there at the hotel because of him. I was there because of him. It was just crazy how everything fell into their right places without us realizing it.

“May sinabi ba siya tungkol sa kaso?”

“The last I heard was that they’re still gathering evidence,” I said. We had to be patient. This was a long game—this game started before us and would end… who knows when? But I believed it when my dad said that he’s doing everything he can legally. Because that’s the only way to stop my mother and her partners. Because behind the scenes, you really cannot do much about them because there are no rules to be followed. You have to be patient and wait.

“Mga malalaking pangalan siguro talaga kasama ng nanay mo, noh?”

I nodded. “You’d be surprised,” I said because when I glossed over the files, I did see some very familiar names… It was surprising… and disappointing.

“Gugustuhin ko bang malaman?”

“I don’t know,” I said. “But if you want to know, I’ll tell you.”

“Hindi ba bawal ’yan?”

“Isn’t this considered as privileged communication?”

“Sira, hindi pa tayo kasal.”

“Common law marriage?”

“Hindi kasama sa definition. Nalimutan mo na ba lahat ng inaral mo? Tsk.”

I laughed. “Sorry, I don’t have your eidetic memory, Miss Jerusha.”

“Hay, heto na naman tayo sa pagka-inggit mo,” she said and then I tickled her and she laughed and I didn’t stop until I was hovering above her and was staring right into her eyes.

“Jerusha Leigh,” I said.

“Nikolai Quentin?” she replied, holding her laughter.

“Excited to marry you,” I said, planting a kiss on her forehead.

“Ako rin,” she replied. “Pero…” she said as she reached for the

I groaned. “Yes, please,” I said as I voluntarily removed my shirt.

---

“Good—” I opened my eyes when I realized that Jersey wasn’t on the bed with me. At mornings, the first thing I would do was to pull her close to me and to greet her good morning.

“What the—” I said when I saw Yago, Sancho, Vito, Iñigo, and Jax (who didn’t look too thrilled to be here) standing inside my bedroom. “Where is Jersey?” I asked them, confused.

“Already on the way.”

“What?” I asked, still confused.

“You know pamahiin, right?” Vito asked.

“Duh,” I replied.

“You can’t see the bride before the wedding.”

“Are you fucking kidding me?”

“Brings bad luck,” Vito said.

“Well, I seriously think it’s too late for that,” I replied because honestly, I felt like the previous years were already bad luck with everything that happened.

“Ligo ka na. Hintayin ka namin,” Yago said.

“Where are your wives?” I asked. “No offense,” I told Sancho who just gave me a flick of his middle finger. I laughed. “Sorry,” I said, laughing.

“You have no idea,” Vito said. “Do you know how basically everyone in our place wants to be the next Mrs. Sancho Cantavieja?” Vito continued and then told us the story of how a lot of women from different age brackets would visit the hacienda to try to charm Sancho. I wanted to listen to the story but they all bullied me into taking a bath! But I didn’t want to be left behind, so it’s either they continue their conversation right outside of the CR or they’ll call my phone and I’ll listen on loudspeaker while I was taking a bath. They agreed to me using my phone.

After I took a bath, we all went to a breakfast place.

“Seriously, what’s the plan?” I asked while waiting for my pancake.

“This is your bachelor party,” Vito replied.

“This? Us eating pancakes?” I asked, confused because this was literally not what I imagined.

Yago nodded. “Well, your whole life’s basically one big stag party.”

“Well… you’re right,” I said, remembering everything I’ve done from high school up until before I met Jersey. Yeah. My life was a big bachelor party—which was, to be completely honest, courtesy of Lui.

“So, we figured that let’s just do the opposite.”

“Okay,” I said. “Are you bored?” I asked Jax who was quietly eating his sandwich. His order came first. Jax shook his head.

“Basta may pagkain, he’ll be fine,” Yago said, draping his arm over Jax’s shoulder. Before, I used to be ‘jealous’ of their friendship, but then I realized that people grow up. We meet different people, have different goals in life. Just because Yago met Jax doesn’t mean they I was less of a friend for him. We’re still friends. Him being in his life didn’t take anything from me. Yago’s still there whenever I needed him.

Besides, it’s seriously funny how Jax looked always either bored or annoyed—Vito and I already made a game out of it. So far, I was winning.

“Seriously?” I asked when our next stop was some kind of… salon? I didn’t know.

“Yup,” Yago said as he draped his arm over my shoulder. “I know you like this,” he continued as we walked inside the salon and had ourselves pampered.

I’d be honest… I didn’t hate it.

We first had our body massage.

“What are you doing?” Yago asked when Jax was texting. He didn’t answer, so Yago took a peek.

“What’s he doing?” I asked, now curious.

“Texting Kitty.”

“Why?”

“I don’t know… probably because someone will touch his body?”

“Should I text Jersey, too?” I asked because—yeah… I should text my fiancée. I remembered all the times she used to almost get into fights because of me. Man, she really does love me.

“You?” I asked Iñigo.

“Hindi na siguro.”

“You sure?” I asked because Cha looked pretty scary to me.

Iñigo nodded. “Baka bigyan pa ako ng thumbs up nun.”

So, before we got our massage, we stood there, texting our partners.

“You can text me and I’ll reply,” I told Sancho. He just glared at me and I laughed at him.

After we got our go signals, we had our body massage and our facial scrub. And then we all had foot scrubs. At first, Jax and Sancho wasn’t too excited with the idea of having pedicure, but I told them that I was the groom and they should follow my wishes. So, in the end, we all had our manicure. We didn’t have our nails polished, anyway. I didn’t know what the problem was.

“I feel good,” I said after we got out. “What’s next?”

“Lunch.”

“After?”

“We’ll head to the venue.”

“Okay,” I said as we did exactly that. We had steak for lunch and all had one glass of whisky as we toasted for my marriage—except for Sancho who only had water.

After our lunch, we headed to the venue. It’s this private beach in Batangas. We didn’t want to go too far because in case of emergency, we wanted to be close to Manila. Plus, our friends have their kids. We know their priorities.

“Is Jersey already here?” I asked when we went into a room.

“Yes. Kasama na niya sila Rory.”

“Indie?” I asked because she’s Jersey’s maid of honor.

“Nandoon na rin.”

“Okay… so, we’ll just wait?”

“Yup.”

So, we were in the room, watching some movie—but not really because we just ended up talking about random shits… or to be honest, I forced Vito—maybe not forced because he looked happy while telling us about Sancho’s (dating) life in Isabela.

At around 4PM, we all started to get ready. I took another quick shower and wore my white long-sleeved polo and beige trousers. I wanted to text Jersey, but Yago confiscated my phone when he caught me trying to call Jersey. What? I missed her! And I wanted to tell her everything I heard about Sancho’s life in Isabela. When I hear gossips, the first instinct was to tell Jersey.

“Nice,” I said when I saw that they were all dressed up. They were all wearing the same outfit as me, but I’ll wear my matching jacket later.

“Let’s go,” Yago said. “Kabilin-bilinan ni Je kailangan may picture kayo kapag palubog na iyong araw.”

I nodded. “Yeah. She’s weirdly invested in that,” I said, remembering how she told the wedding coordinator that she really didn’t care about all the other pictures, but she just wanted one with us, getting married, while the sun was setting in the background. She said she’d hang that in our place, so she was very particular about that. That was one of the considerations when we were scouting for the place where we’ll get married. We needed a place where the sunset would be spectacular.

We headed straight to the venue. Yago was my best man. It was a decision between Vito and Yago, but the past few years, I grew closer to Yago again. I didn’t know if it was because he’s closer to me (location wise) or if it was because he was literally my brother-in-law. Either way, Vito didn’t seem to mind. After all, that one has a whole different life in Isabela with Assia.

“I’m nervous,” I told Yago.

“Niko,” he said.

“Yeah?” I replied while on the look out. I was excited to see Jersey. I knew what her gown looked like, but I’d never seen her wear it.

“I don’t think I have to say this, but for tradition’s sake,” he said. “Take care of her.”

I looked at him. “You know I always do.”

“I know.”

“I wanna thank you again for quite literally bringing her into my life.”

He groaned again. “Can we please forget that part?”

“Why? It’d make a good story in the future!” I said. One of the things I was looking forward to was telling all our adventures to the kids. I was really excited to have them all grown up. I would seriously be the best uncle! I would bail them if ever they’d get into trouble. I’d give them the best advice. I’d give them the best gifts (but Katherine’s a contender in that category).

“Don’t you—” he said but we all stopped when we saw them heading towards our direction. I knew all the women were with Jersey… but my eyes were seriously just on hers.

“Are you—” Yago said.

“Shut up,” I replied.

“Wag ka na umiyak,” Sancho said when he stood up from his chair and handed me his handkerchief. I frowned at him, but nevertheless, used the handkerchief to wipe the tears.

I used to think that it’s kind of weird when the grooms cry upon seeing the bride…

But seeing Jersey all dressed in white… ready to marry me? And to spend the rest of her life with me?

I was fucking losing it.

“Umiiyak ka ba?” Jersey asked, on the verge of laughter.

“Are you seriously laughing at me?” I asked while wiping my tears.

“Oo, mukha kang tanga,” she said. “Araw-araw na tayo magkasama, e.”

“Just please let me have my moment,” I replied and she just laughed at me. This woman, really.

“Fine, fine,” she said. “Ano? Pakasal na tayo?” she asked.

“If you want to,” I replied, shrugging.

She rolled her eyes. “Pwede niyo po ba akong pakasalan?” she asked sarcastically.

“I mean, sure, whatever,” I replied.

---

The ceremony was short and simple. Jersey and I both didn’t want anything too dramatic or whatever. But the most important part was that we got our sunset shot. I saw the raw photo and it was already so good!

After the ceremony, we took pictures—one for the married couple, one for the bridal party and one for the groom party. And then one for everyone.

The coordinator did a fantastic job setting up the reception area. Jersey wanted a chill boho style kind of reception and the coordinator did exactly that. There was a huge mantel on the floor with white pillows and a long table in the middle. The dinner was served shortly after and then instead of an afterparty, we just had some chill music on the background while we were drinking beer and Sancho was enjoying his apple juice.

“Hindi pa honeymoon,” Yago said when Jersey and I stood up.

“Matagal na kaming naghoneymoon,” Jersey replied, sticking her tongue out. Yago frowned. He’s still doing that older brother whatever.

“Saan tayo pupunta?” Jersey asked.

“Secret,” I said.

“Uy, medyo malayo na tayo. Hindi ba tayo hahanapin doon?”

“They’re busy having fun,” I said. Yago was being the class clown while the original class clown, aka me, was busy.

“We’re here,” I said as we went in a small tattoo shop. It was just a walking distance from our reception venue. I saw this place when we first went here.

“Wait…” Jersey said. “Magpapa-tattoo tayo ngayon?”

I nodded. “I mean, you have a history of losing your ring.”

She frowned. “Ito na naman!”

I laughed. “Just kidding. I know it’s not your fault, Ga.”

My wife was busy frowning while I talked to the tattoo artist. I already talked to him prior, so everything was already ready. I even paid extra because it’s already 9PM and the shop closes at 7PM.

“Masakit ba ’to?” Jersey asked.

“A little,” I replied because she’s never had a tattoo and this was a first for her. “You can squeeze my hand if it hurts.”

“Okay,” she said, taking a deep breath.

I watched as my wife’s face contorted in pain while my name was being tattooed with white ink on the side of her ring finger. It was minimal. We didn’t want to display it—it’s enough that we know it’s there.

“Grabe, parang wala lang sa ’yo,” she commented while her name was being tattooed on my finger.

“Not my first rodeo, Ga,” I said, reminding her that half my body’s covered in tats. It’s almost like a hobby for me.

“Oo nga pala, sabi mo ipapa-tattoo mo ulit pangalan ko,” she said and then proceeded to tell the tattoo artist how I had her name covered when we broke up. I just kept on rolling my eyes because she made me sound so… heart broken. I mean, she’s right but like why did she have to tell him that?

“Fine,” I said. “Where do you want your name tattooed?”

“Wala ng space!”

“There’s a lot of space!” I argued.

“Matagal ba magtattoo ulit?” she asked the artist and the artist told her that we’d still have to figure our what to put and all that artistic shit. Our wedding tattoo was already planned prior, so everything was set with that one. “Wag na nga, next time na lang. Baka naghihintay na ang bwisita natin.”

After that, we thanked the them and walked our way back.

“Jersey,” I called. I held Jersey’s hand. I was just quiet. I didn’t even know what I wanted to say. I just wanted her alone for a few moments. I love spending time with my friends, but I love spending time with Jersey more. I used to think having your ‘person’ was a bizarre concept because… seriously? Was that even possible? To have that one person who was awesome enough to be considered as that person?

But then I met Jersey.

She seriously shattered both expectations and non-expectations.

“Oh?”

“I really do love you.”

“Love din kita.”

“I know. Thank you.”

“Maliit na bagay,” she replied that made me laugh.

“You seriously don’t want kids?”

“Ayoko talaga.”

“Okay.”

“Bakit mo natanong?”

“Nothing,” I said. “I just thought maybe you changed your mind or whatever.”

“Bakit naman magbabago ang isip ko?”

“Because people kept on asking us about having kids,” I replied.

“Alam mo, totoo, medyo napipikon na nga ako.”

“I know—it’s always very obvious,” I said, chuckling because there’s this frown on her face whenever people would give them unwanted opinion about us—it’s mostly from co-workers of Jersey. I didn’t know if it was because of the difference in generation or what, but they’re weirdly invested in us.

“Laging sinasabi na sayang daw lahi natin. Ano tayo? Aso?” she replied, showing that frown again.

“Just tell them I’m impotent so they’d get off your back,” I said.

She laughed. And then stopped when she realized that I wasn’t laughing. “What? Seryoso ka?” she asked.

I shrugged. “I mean, whatever. I really don’t know them, so I don’t give a shit about what they think of me,” I said, to be honest. I really didn’t care much about Jersey’s co-workers. As long as they weren’t being unfair to her, I’d leave them alone. All I wanted was for her to be able to work in peace.

“Wag na… basta lagi kong sasabihin na wala tayong balak mag-anak para ma-realize nila na hindi naman lahat ng mag-asawa ay goal magkaroon ng anak,” she said.

“Our goal is to travel.”

“Amen,” she replied.

“And to be the best uncle slash ninong.”

“I think kaagaw mo si Yago sa trono na ’yan.”

I scoffed. “I’d give him a run for his money,” I said and Jersey just laughed.

“Nikolai,” she called again. “I love you talaga.”

“I love you, too, talaga,” I replied that made her laugh. She always teases me whenever I’d insert random Tagalog words in my sentence. I mean, that’s how I learn!

“After everything… I think kaya na natin kung anuman ang dadating,” she said.

I nodded. “Together forever, whether you like it or not,” I said, holding up our hands and looking at our freshly tattooed fingers. “Nothing can wreck us,” I continued as I leaned in and kissed my ride or die.