BABALA

SHORT STYLE WRITING

(500-700 words per chapter)

CHAPTER 1

Sa isang lumang pero engrandeng bahay sa gitna ng isang tahimik na subdivision, may isang pamilya na hindi mo gugustuhing maging kapitbahay.

Hindi dahil sa masama sila… kundi dahil sa sobrang gulo nila.

“AY! SINO ANG NAGLAGAY NG SLIME SA SAPATOS KO?!” sigaw ni Daryl, habang pilit tinatanggal ang malagkit na berdeng slime sa kanyang leather shoes.

From the second floor, narinig ang sabay-sabay na halakhakan.

“Mission successful, guys!” bulong ni Divo, ang self-proclaimed leader ng magkakapatid. “Perfect timing, ha. Alam ko lalabas na siya ngayon.”

Sa sala naman, si Ken, ang certified drama queen, ay nakahiga sa sofa habang kunwari umiiyak. “Wala na kaming magulang… wala na ring maayos na buhay…” sabay silip kung may nanonood.

Sa kusina, si Vincent, ang prankster, ay busy sa paglalagay ng asin sa sugar jar. “Para exciting ang breakfast,” sabi niya, sabay ngisi.

Ang bunso naman na si April, nakaupo lang sa gilid-tahimik, mukhang inosente… pero hawak niya ang remote control ng electric fan na biglang iikot nang sobrang bilis kapag may dadaan.

Welcome to the chaotic world ng apat na pamangkin ni Daryl

---

Pagod na pagod na si Daryl sa kanilang magkakapatid

Simula nang mawala ang mga magulang ng mga bata, siya na ang tumayong guardian. Hindi niya in-expect na magiging ganito kahirap.

“Mga anak…” malalim ang buntong-hininga niya habang bumababa ng hagdan, bitbit ang sirang sapatos. sa mga hindi nakakaalam ay tinuring na nyang mga anak ang apat dahil sa magkapatid lang din naman sya at ang pumanaw na ina ng apat “Pwede ba kahit isang araw lang… walang kalokohan?”

Tahimik.

Too quiet.

Biglang-WHOOOOSH! Umikot ang electric fan at lumipad ang mga papel sa mukha niya.

“AAAAH!” napaatras siya habang nadulas sa slime na hindi pa niya tuluyang natatanggal.

At muli, narinig ang tawa ng mga bata.

---

“Sir Daryl, I’m sorry po… pero hindi ko na po kaya.”

Sa harap niya, nakatayo ang pang-apat na yaya na umalis this week. Hawak ang kanyang bag, mukhang traumatized.

“Binuhusan po nila ako ng tubig habang natutulog… tapos nilagyan ng glue yung buhok ko…”

Napakamot si Daryl sa ulo. “Ganun ba… sige, naiintindihan ko.”

“Hindi po sila normal na bata…” dagdag pa ng yaya.

“Hindi rin po ako normal na tito,” mahina niyang sagot, pero halatang pagod na.

Umalis ang yaya. At muli, naiwan si Daryl sa tahimik… pero mapanganib na bahay.

---

Sa dining table, nag-uusap ang mga bata.

“Record na ’to ah,” sabi ni Vincent. “Four yayas in one week.”

“Easy lang,” sagot ni Divo. “Walang tatagal dito hangga’t tayo ang boss.”

“Correct!” dagdag ni Ken. “No yaya, no rules!”

Nagtaas ng kamay si April. “Paano kung may dumating na hindi natin kayang paalisin?”

Sandaling natahimik ang lahat.

Then sabay-sabay silang tumawa.

“Walang ganun!” sabi ni Divo. “We’re unstoppable!”

---

Pero sa labas ng bahay…

Habang humahangin ang malamig na gabi, may isang anino ang dahan-dahang lumalapit sa gate.

Tahimik.

Misteryoso.

At may kakaibang presensya.

Sa loob ng bahay, hindi pa alam ng mga bata- na malapit na nilang makilala ang isang taong hindi nila basta-basta matatakasan.

Isang yaya… na hindi lang basta yaya.

---

Sa kwarto niya, nakaupo si Daryl, hawak ang lumang larawan ng pamilya.

“Hindi ko na alam kung paano ko kayo mapapasunod…” bulong niya.

Biglang-KNOCK. KNOCK. KNOCK.

Napatingin siya sa pinto.

“Ganito oras? May tao?”

Dahan-dahan siyang tumayo, at naglakad papunta sa pintuan.

Habang binubuksan niya ito, hindi niya alam- ang pagdating ng bisitang iyon ang magbabago sa lahat.

CHAPTER 2

Kinabukasan, parang walang nangyari.

Same bahay. Same gulo. Same chaos energy.

Pero this time, mas creative.

---

Sa sala, naka-whiteboard ang mga bata na parang may meeting.

“Okay team,” sabi ni Divo, hawak ang marker na parang CEO ng kalokohan. “Objective natin today: make sure walang bagong yaya ang tatagal beyond 24 hours.”

“Correction,” singit ni Vincent habang inaayos ang hair niya. “Dapat less than 12 hours. Standards, guys.”

“Agree,” sabi ni Ken, may hawak na glue at rubber snake. “May bago akong prank-very realistic, promise.”

Sa gilid, tahimik si April, nagdo-drawing… pero ang drawing niya? Floor plan ng bahay. May nakalagay pang “trap area.”

“Ang cute mo talaga,” sabi ni Vincent. Ngumiti lang si April. “Strategic lang.”

---

Hindi nagtagal, may dumating na bagong yaya.

“Hello po! Ako po si Yaya Ganda,” masigla niyang bati habang papasok sa bahay, may dalang maliit na bag at malaking pasensya.

Pagpasok pa lang niya… suspicious na agad ang tahimik.

“Wow, ang behave naman ng mga bata,” sabi niya.

Nagkatinginan ang magkakapatid.

Phase 1: Fake Angel Mode.

“Good morning po, Yaya!” sabay-sabay nilang bati, halos sabay pa ang pag-smile. Parang commercial ng toothpaste.

“Ang babait niyo naman!” tuwang-tuwa si Yaya Ganda.

Sa gilid, napangiti si Daryl. “Finally… baka ito na ’yon.”

---

Pero sa likod ng sweetness…

nagsimula na ang countdown.

---

8:00 AM - Breakfast Time

“Yaya, gumawa po kami ng juice for you,” sabi ni Ken, sabay abot ng baso.

“Wow, thank you!” sabay inom ni Yaya Ganda.

Isang segundo…

dalawa…

tatlo-

“ANG ALAT?!” napasinghal siya.

Sumabog sa tawa ang mga bata.

“Surprise! Salted juice po ’yan!” sigaw ni Ken.

---

9:30 AM - Cleaning Time

“Okay kids, maglilinis tayo,” utos ni Yaya Ganda, pilit pa ring kalmado.

“Sure po!” sabi ni Divo.

Pero habang nagwawalis si Yaya…

SLIP!

Nadulas siya sa sahig.

“Oops…” sabi ni Mimi mula sa gilid, hawak ang empty bottle ng oil.

---

11:00 AM - Nap Time Attempt

“Time to rest,” sabi ni Yaya Ganda, halatang pagod na.

Pagkahiga niya…

may gumapang sa paa niya.

“AAAAAAAAH! AHAS!” sigaw niya.

Fake snake lang pala-courtesy of Vincent.

---

12:15 PM - Emotional Breakdown

Sa sala, nakaupo si Yaya Ganda, buhok magulo, pagod na pagod.

“sir Daryl… hindi ko na po kaya…”

Napahawak si Daryl sa noo.

“Ganun ba ulit…” mahina niyang sabi.

“Parang… organized chaos po sila,” dagdag ni Yaya.

“Exactly,” sagot niya. “Organized.”

---

Sa likod ng pinto, nakikinig ang mga bata.

“Another one bites the dust,” bulong ni Divo.

“Iconic,” sabi ni Ken.

“Efficient tayo today,” dagdag ni Vincent, proud.

---

Pag-alis ni Yaya Ganda, muling bumalik ang ingay sa bahay.

“CELEBRATION!” sigaw ni Ken.

Nagpatugtog sila ng music, sumayaw, tumalon sa sofa-parang fiesta ng kalokohan.

---

Pero sa gitna ng kasiyahan…

biglang napansin ng panganay na si Divo and Tito Daryl nila sa taas ng hagdan.

Tahimik lang itong nakatingin sa kanila.

Hindi galit.

Hindi sumisigaw.

Mas nakakatakot- pagod.

“Hindi na ba talaga kayo titigil?” tanong niya, mahina pero ramdam.

Unti-unting tumahimik ang mga bata.

“Hindi naman namin kailangan ng yaya,” sagot ni Divo, medyo defensive.

“Talaga?” tanong ni Daryl. “Eh kailangan ko.”

Walang sumagot.

---

“Hindi ko kayang gawin ’to mag-isa,” dagdag niya. “Sinusubukan ko… pero nahihirapan ako.”

Biglang naging mabigat ang atmosphere.

Pero bago pa sila makapag-react-

tumunog ang doorbell.

DING. DONG.

Nagkatinginan ang mga bata.

“May bago na naman?” bulong ni Ken.

“Ang bilis ah,” sabi ni Vincent.

“Game na ulit?” tanong ni April, may kakaibang ngiti.

Lumakad si Daryl papunta sa pinto.

Pagbukas niya…

may isang tao na nakatayo sa labas.

Tahimik.

Diretso ang tingin.

At may aura na hindi mo ma-explain.

---

Sa loob ng bahay, ramdam ng mga bata ang kakaibang hangin.

Hindi ito tulad ng dati.

Hindi ito simpleng yaya lang.

---

“Good evening,” sabi ng bisita, kalmado pero may dating.

“Tinawag niyo ako.”

---

At sa unang pagkakataon…

hindi agad nakatawa ang mga bata.

Parang may nagsabi sa kanila-

This one is different.

CHAPTER 3

Tahimik ang buong bahay.

Yung tipong katahimikan na hindi normal-parang may paparating na major plot twist.

Nakatayo si Daryl sa pintuan, hawak pa ang doorknob, habang tinititigan ang bisita sa harap niya.

Isang lalaki…

Matangkad. Straight ang posture. Nakasuot ng dark, old-fashioned na damit na parang hindi uso… pero somehow, nagwo-work. Hawak niya ang isang maliit na bag at isang payong-kahit hindi naman umuulan.

At ang mata niya?

Diretso. Parang nakikita ka hanggang kaluluwa mo.

“Good evening,” ulit niya, kalmado. “Tinawag niyo ako.”

Napakurap si Daryl. “Ah… hindi ko maalala kung tumawag ako-”

“Hindi mo kailangang maalala,” putol niya. “Sapat na ang kailangan mo.”

Okay… medyo creepy, isip ni Daryl.

Sa likod ng sala curtain, sumisilip ang mga bata.

“New yaya alert,” bulong ni Vincent.

“Parang hindi siya natatakot,” sabi ni Ken, medyo curious.

“Hindi pa niya tayo kilala,” smirk ni Divo. “Give it time.”

Si April naman, tahimik lang… nakatingin nang matagal sa bisita.

“Something’s off,” mahina niyang sabi.

“Pasok po kayo” sabi ni Daryl, kahit hindi pa siya sigurado kung bakit niya ina-allow.

Ngumiti ng very slight ang bisita.

At dahan-dahan siyang pumasok. TAP. TAP. TAP.

Bawat hakbang niya sa sahig parang may echo.

Pagpasok niya sa sala, biglang- SLAM!

Kusang nagsara ang pinto.

Napalingon si Daryl. “Hangin lang siguro…”

Pero walang hangin.

“Children,” sabi ng bisita, hindi tumitingin pero alam niyang nandoon sila. “Pwede na kayong lumabas.”

Nagkatinginan ang mga bata.

“Paano niya nalaman?” bulong ni Vincent.

“Scripted ba ’to?” dagdag ni Ken.

Pero lumabas pa rin sila isa-isa.

“Hello po,” sabi ni Divo, naka-fake smile ulit. “Welcome po sa bahay namin.”

Hindi ngumiti ang bisita.

Sa halip, tinignan niya sila isa-isa.

Parang ini-scan.

“Pitong bata,” sabi niya. “Pitong ugali. Pitong problema.”

“Excuse me?” sabi ni Ken, medyo offended.

“Accurate naman,” bulong ni April.

“Ako si…” nagsimula ang bisita.

Saglit siyang tumigil.

Parang hindi mahalaga ang pangalan.

“You may call me…” nag-pause ulit siya, saka bahagyang ngumiti-

“Yaya McFierce.”

“Mc… Fierce?” ulit ni Ken. “Parang drag name-”

“Benjo,” sabay tingin ni Divo. “Behave.”

Pero napangiti si Yaya McFierce nang very slight.

“Call it whatever you like,” sabi niya. “Basta tandaan niyo… hindi ako tulad ng ibang yaya.”

“Ah, ganun ba?” sabi ni Divo, confident. “Challenge accepted.”

Lumapit siya kay Vincent at pabulong na nagsabi, “Plan A. Now.”

Tumango si Ken.

Biglang- BOOM!

May bumagsak na bucket ng tubig mula sa taas ng pinto-target si Yaya McFierce.

Classic prank. Pero walang nangyari.

Nakatayo pa rin si Yaya McFierce.

Dry! Hindi siya nabasa.

Ang tubig… parang nag-freeze sa hangin saglit, tapos dahan-dahang bumagsak sa sahig-hindi sa kanya.

Nanlaki ang mata ng mga bata.

“Okay…” sabi ni Vincent. “Hindi ’to normal.”

Lumakad si Yaya McFierce papunta sa gitna ng sala.

Kalmado.

In control.

“Lesson number one,” sabi niya.

“Makinig sa nakakatanda.”

“Sabi na nga ba may lesson agad,” bulong ni Ken.

“Pass muna kami diyan,” dagdag ni Divo.

Hindi sumagot si Yaya McFierce.

Sa halip, tinaas niya ang kamay niya.

At- CLAP!

Isang malakas, malinaw na palakpak.

Biglang tumigil ang lahat. Literal.

Si Vincent-naka-freeze habang tatawa. Si Ken-nakatayo, hawak ang buhok niya. Si Divo-nakatingin, hindi makagalaw.

“Anong-” pilit magsalita si Divo, pero hindi niya maigalaw ang katawan niya.

Lumapit si Yaya McFierce sa kanya.

“Hindi ito suggestion,” mahina pero matigas niyang sabi. “Discipline ito.”

Unti-unting nawala ang freeze.

Nakahinga ulit ang mga bata.

Pero ngayon-

iba na ang pakiramdam.

Hindi takot.

Pero… respecto

Sa gilid, si Daryl, naka-open ang bibig.

“Uh… anong nangyari?”

Lumapit si Yaya McFierce sa kanya.

“Simula ngayon,” sabi niya, “ako na ang bahala sa mga bata.”

“Ah… sure ka?” tanong niya.

“Hindi ako umaalis,” sagot niya. “Hangga’t hindi sila natututo.”

Sa likod, nagkatinginan ang mga bata. Walang nagsalita. Walang tumawa.

Sa unang pagkakataon walang may planong prank.

Si April, tahimik na tumingin kay Yaya McFierce.

“Guys…” bulong niya.

“I think… we’re in trouble.”

At si Yaya McFierce?

Bahagyang ngumiti. Hindi evil. Hindi rin sweet.

Kundi yung tipong alam niyang siya ang panalo sa game na ’to.

CHAPTER 4

Kinabukasan, hindi pangkaraniwan ang simula ng araw.

Walang sumisigaw, Walang tumatakbo, Walang nag-aaway.

At pinaka-weird sa lahat ay maaga nagising ang mga bata.

Sa dining area, nakaayos ang mesa. May breakfast na-mainit pa.

“Okay… sino ang gumawa nito?” bulong ni Vincent, parang may crime scene.

“Hindi ako,” sabi ni Ken, naka-cross arms.

“Definitely not me,” dagdag ni Divo.

Sa gitna ng mesa, may maliit na note:

“Good morning, children! ang unang araw ay nagsisimula sa pakikinig” sabi ni Yaya Mcfierce

“Ang dramatic,” komento ni Ken.

“Sit.” Isang salita lang.

Pero parang may invisible force na nagpaupo sa kanila sa kani-kanilang upuan.

“Okay… creepy na ’to,” bulong ni Ken.

Sa pintuan ng kusina, nakatayo si Yaya McFierce, elegant kahit simple lang ang suot niya. Hawak niya ang tasa ng tsaa, kalmado ang aura.

“Simula ngayon,” sabi niya, “may rules na tayo.”

“Pass,” sagot agad ni Divo.

Hindi siya tumingin kay Divo.

Sa halip- CLAP!

Biglang napasara ang bibig ni Divo.

“-mmph?!”

“Rule number one,” sabi ni Yaya McFierce, “Makinig sa nakakatanda.”

“Pero-” pilit magsalita si Ken.

CLAP!

Biglang tumigil ang kamay niya sa ere.

“Hindi pa tapos,” sabi ni Yaya McFierce.

Tahimik. Walang makagalaw. Walang makasagot.

Lumakad si Yaya McFierce sa harap nila, parang teacher sa classroom.

“Ang pakikinig,” sabi niya, “hindi lang basta pagdinig.”

“Tao ang nakikinig. Hindi lang tenga.”

Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa.

“Kapag hindi kayo marunong makinig… hindi kayo matututo.”

Biglang bumalik ang galaw ng mga bata.

“Grabe naman, power trip!” reklamo ni Divo.

“Hindi ito power trip,” sagot ni Yaya McFierce. “Lesson ito.”

“Hindi kami sanay sa rules,” sabi ni April.

“Kitang-kita ko,” sagot niya, diretso.

“Okay fine,” sabi ni Divo, nag-cross arms. “Makikinig kami… pero hindi ibig sabihin susunod kami.”

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Makikinig muna,” sabi niya. “Susunod later.”

Breakfast Challenge Begins.

“Rule: Tahimik habang kumakain. Walang kalat. Walang prank.”

Nagkatinginan ang mga bata.

“Easy,” bulong ni Vincent.

Pero siyempre hindi sila papayag na walang laban.

Habang kumakain, dahan-dahang inabot ni Benjo ang pepper shaker.

Plano: ubuhin si Yaya McFierce.

Pero bago pa niya ma-sprinkle-

“Vincent.”

Hindi siya tumitingin pero alam niya.

Nabitawan ni Vincent ang shaker.

“Paano niya nalaman?!” bulong niya.

Si Ken naman, nag-text sa ilalim ng mesa.

Group chat: “Operation Sabotage”

Pero biglang nag-vibrate ang phone niya.

May bagong message.

From: Unknown

“Focus on your food.”

Nanlaki ang mata ni Ken.

“Guys…” bulong niya. “May access siya sa phone ko.”

Si Divo, nag-try ng last move.

Tumayo siya bigla.

“Hindi ako susunod sa-” CLAP!

Biglang napaupo ulit siya.

Automatic. Tahimik ulit ang lahat.

“Now,” sabi ni Yaya McFierce, “subukan natin ulit.”

This time kumain sila nang maayos. Tahimik. Walang kalat. Walang prank.

After ilang minuto, natapos sila.

At for the first time walang gulo.

“Good,” sabi ni Yaya McFierce.

Isang salita lang pero parang may reward.

“Okay… that was weirdly satisfying,” sabi ni Ken.

“Hindi ako napagalitan,” dagdag ni Vincent.

“Hindi ako napahiya,” sabi ni Divo, medyo shocked.

Sa gilid, si April, nakangiti.

“Guys… nagawa natin.”

Lumapit si Yaya McFierce sa kanila.

“At ano ang natutunan niyo?” tanong niya.

Tahimik muna.

“Mas madali pala ang buhay kapag nakikinig,” sabi ni Ken.

“Mas konti ang gulo,” dagdag ni Vincent.

“Mas… organized,” sabi ni Divo, medyo hesitant.

Tumango si Yaya McFierce.

“Exactly.”

Biglang may napansin si April.

“Wait…” sabi niya.

Lumingon siya kay Yaya McFierce.

“Parang… nagbago ka.”

Napatingin ang lahat.

At oo, parang may subtle change.

Mas maayos ang buhok niya. Mas gentle ang mukha.

Hindi halata… pero meron.

“Kapag natututo kayo,” sabi niya, “nagbabago rin ako.”

“Connection?” tanong ni Ken. “Connection,” sagot niya.

Tahimik ulit pero this time hindi awkward.

Sa malayo, si Daryl, nanonood.

Hindi siya makapaniwala.

“Is this real?” bulong niya.

Sa loob ng bahay na dating puro sigawan ay may bagong tunog na maririnig at ito katahimikan na may peace.

Pero syempre hindi pa tapos ang laban.

Sa likod, nagtipon ulit ang mga bata.

“Okay,” sabi ni Divo. “Admit ko… strong siya.”

“Pero hindi pa tapos ’to,” dagdag ni Vincent.

“Level up na tayo,” sabi ni Ken.

Si April, tahimik lang.

“Be careful,” sabi niya. “Hindi siya normal.”

Sa kabilang side ng bahay, nakatayo si Yaya McFierce.

Parang alam niya ang pinag-uusapan nila at muli bahagya siyang ngumiti.

“Lesson one,” bulong niya, “has begun.”

CHAPTER 5

Kung akala ng mga bata na one-time big-time lang ang “pakikinig” challenge nagkamali sila.

“Wake up.”

Isang malamig pero kalmadong boses ang gumising sa kanila.

Hindi alarm. Hindi sigawan. Kundi si Yaya McFierce nakatayo sa gitna ng kwarto, parang hindi natutulog ever.

“Five minutes,” sabi niya. “Meet me downstairs.”

“Five minutes?!” reklamo ni Vincent. “Hindi pa nga ako fully alive!”

“Same,” dagdag ni Ken, sabay talukbong ulit ng kumot.

Si Divo naman, napabangon agad.

“Guys… I don’t think joke ’to.”

Exactly five minutes later…

nasa sala na silang lahat.

Disheveled hair. Pajama looks. Walang ka-effort-effort.

At sa gitna ng sala…

may nakalagay na mga gamit: walis, mop, basahan, trash bags at isang malaking sign:

“Lesson #2: Ayusin ang Sarili at ang Paligid.”

“Ah… cleaning?” sabi ni Ken, halatang hindi impressed. “Hindi bagay sa aesthetic ko.”

“Same,” sabi ni Vincent. “Allergic ako sa gawaing bahay.”

“Hindi kayo allergic,” sagot ni Yaya McFierce. “Hindi lang kayo sanay.”

“Okay, real talk,” sabi ni Divo. “Bakit kailangan namin gawin ’to? May yaya naman.”

Tahimik si Yaya McFierce.

Lumapit siya sa kanila.

“At sino ang dahilan kung bakit walang tumatagal na yaya?” tanong niya.

Silence.

“Exactly,” dagdag niya.

“Fine,” sabi ni Divo. “Maglilinis kami… pero hindi kami mag-e-effort.”

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Let’s see.”

Cleaning Time Begins.

Si Vicent ay nagwawalis… pero tinatambak lang ang dumi sa ilalim ng sofa.

Si Ken naman ay kunwaring nag-aayos, pero actually nag-selfie habang hawak ang basahan.

Caption: “Cleaning but make it cute 💅”

Si Vincent ay nagmo-mop… pero uneven, parang abstract art ang sahig.

Si April, wala lang nakatingin lang.

Observing.

After 10 minutes…

“Done!” sigaw ni Vincent.

“Same,” sabi ni Ken.

“Pwede na ’yan,” dagdag ni Divo.

Lumapit si Yaya McFierce.

Tumingin siya sa paligid att walang sinabi.

Instead-

lumakad siya papunta sa gitna ng sala at…..

CLAP!

Biglang bumalik sa dati ang buong bahay.

Mas makalat pa.

Mas madumi.

Parang rewind… pero worse.

“WHAT?!” sigaw ni Benjo. “Pinaghirapan ko ’yun-well… konti.”

“Hindi effort ang ginawa niyo,” sabi ni Yaya McFierce. “Pretending lang.”

“Again,” utos niya.

“Grabe naman!” reklamo ni Ken. “Repeat performance?!”

“Hangga’t hindi tama,” sagot niya.

Second round.

This time naman ay medyo nag-effort na sila pero may kulang pa rin.

“Again.”

Third round.

Pagod na sila.

Pawis na pawis.

Wala nang arte.

“Guys…” hingal na sabi ni Divo. “Try natin… gawin nang maayos.”

Si Ken, nagtanggal ng arte mode.

“Fine. Let’s do this properly.”

Si Vincent, seryoso na.

“No more shortcuts.”

Si April…

ngumiti.

“Finally.”

Fourth round.

Tahimik.

Focused.

Walang reklamo.

Walang prank.

Si Divo-maayos mag-mop, pantay, malinis.

Si Ken-nag-aayos ng gamit, hindi para sa picture, kundi para sa order.

Si Vincent-nilalabas ang basura, hindi tinatago.

Si April-nagdi-direct.

“Corner niyo,” sabi niya. “May alikabok pa.”

After ilang minuto ay natapos nadin sila.

Lumapit si Yaya McFierce.

Tumingin siya sa paligid.

Malinis.

Maayos.

Magaan sa pakiramdam.

“Good,” sabi niya.

At this time walang nagbago.

Hindi nag-rewind.

Hindi nawala ang effort nila.

“Finally!” sigaw ni Vincent, sabay upo sa sahig.

“Worth it,” sabi ni Ken, nakangiti.

“Anong napansin niyo?” tanong ni Yaya McFierce.

“Mas magaan sa pakiramdam,” sabi ni Ken.

“Mas… relaxing,” dagdag ni Vincent.

“Mas… kontrolado,” sabi ni Divo.

Tumango si Yaya McFierce.

“Kapag maayos ang paligid mas nagiging maayos ang isip.”

Biglang napatingin si April ulit sa kanya.

“Wait…”

“Guys… mas gumaganda siya.”

Napatingin ang lahat at oo mas refined na ang itsura ni Yaya McFierce.

Mas soft ang features.

Mas elegant.

“Hindi lang kayo ang nagbabago,” sabi niya.

“Glow-up reveal!” sigaw ni Vincent.

“Shhh,” sabi ni Ken, pero nakangiti.

Sa gilid, si Daryl, halos maiyak.

“Nilinis nila… voluntarily?”

“Hindi voluntarily,” sabi ni Yaya McFierce nang hindi lumilingon. “Natuto sila.”

Tahimik si Daryl.

Then ngumiti siya.

Sa sala, nakaupo ang mga bata.

Pagod.

Pero proud.

“Guys…” sabi ni Divo.

“Parang… kaya pala natin maging maayos.”

“Don’t get used to it,” biro ni Vincent.

“Too late,” sabi ni April.

Sa dulo ng hallway, nakatayo si Yaya McFierce.

Pinagmamasdan sila at sa unang pagkakataon hindi na sila mukhang kalaban.

“Lesson two,” bulong niya, “

complete.

“

CHAPTER 6

Kung akala ng mga bata na matapos ang cleaning challenge ay chill na ang buhay…

wrong move!

That afternoon, nasa sala silang lahat.

Tahimik.

Organized.

Malinis at medyo bored.

“Okay… I miss chaos,” sabi ni Vincent, nakahiga sa sofa. “Parang ang boring kapag walang kalokohan.”

“True,” dagdag ni Ken. “Nasaan ang drama? Nasaan ang excitement?”

“Nasaan ang peace?” sagot ni April, calm lang.

“Hindi entertaining ang peace,” sagot ni Ken.

Si Vincent, nakaupo sa gitna.

“Guys… may napapansin ba kayo?”

“Ano?” sabay tanong nila.

“Hindi na tayo pinapagalitan,” sabi niya. “Pero… parang mas sumusunod tayo.”

Bago pa sila makapag-isip-

“Correct.” Nasa likod na nila si Yaya McFierce.

“Hindi dahil sa takot,” dagdag niya. “Kundi dahil natututo kayo.”

“Okay, philosopher era ka na naman,” sabi ni Ken.

“Lesson three,” diretsong sabi ni Yaya McFierce.

Biglang may lumabas na bagong sign sa wall:

“Ah… eto na ’yon,” sabi ni Vincent. “Deep topic.”

“Respect is not just saying ‘po’ and ‘opo,’” sabi ni Yaya McFierce. “Respeto ay kung paano niyo tratuhin ang isa’t isa.”

“Eh ano kung hindi?” sagot ni Vincent, medyo defensive. “Sanay na kami sa ganito.”

“Exactly,” sagot niya.

At parang cue biglang nag-react si Ken.

“Excuse me? Ako ba ’yung tinutukoy mo?” sabi niya kay Divo. “Kasi ikaw ’yung laging bossy!”

“Ha? Ako pa?” sagot ni Divo. “Eh ikaw nga ’yung laging pa-drama!”

“Wow ha! At least may feelings ako!”

“Eh kami wala?!” singit ni Vincent.

Biglang nag-init ang usapan.

Sigawan.

Sisihan.

“You never listen!” “You always interrupt!” “You think you’re better than us!”

Sa gilid, si April, tahimik.

Pero halatang nasasaktan.

“STOP.”

Isang salita lang pero sapat para tumigil ang lahat.

Nakatayo si Yaya McFierce sa gitna nila.

Hindi siya sumigaw.

Pero ramdam ang authority.

“Good,” sabi niya. “Lumabas na ang totoo.”

“Hindi kami nag-aaway,” sabi ni Divo.

“Hindi?” tanong niya. “Then what is this?”

Walang sumagot.

“Respect is tested,” sabi niya, “kapag may conflict.”

“Okay… so ano gagawin?” tanong ni Vincent.

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Simple lang.”

CLAP!

Biglang nagpalit ang positions nila.

Si Divo-biglang nasa pwesto ni Ken. Si Ken-nasa pwesto ni Vincent. Si Vincent-nasa pwesto ni April. Si April-nasa pwesto ni Divo.

“WHAT IS HAPPENING?!” sigaw ni Ken.

“Role swap,” sabi ni Yaya McFierce.

“Feel what they feel.” at biglang nag-iba ang perspective nila sa isat-isa

Si Divo-biglang na-feel ang pagiging ignored.

“Wait… ganito pala feeling kapag hindi pinapakinggan…” sabi ni Divo

Si Ken-biglang na-feel ang pagiging underestimated.

“Ganito pala kapag hindi ka sineseryoso…” sabi naman ni Ken

Si Vincent-biglang na-feel ang pagiging left out.

“Guys… hindi niyo ako napapansin minsan…” sabi naman ni Vincent

Si April-biglang na-feel ang pressure ng pagiging leader.

“Ang hirap pala mag-decide para sa lahat…” sabi naman ng pinakabata sa kanila

Tahimik.

Walang sigawan.

Unti-unti nilang narealize ang pakiramdam ng bawat isa.

CLAP!

Bumalik sila sa original positions nila.

Pero this time…

iba na ang tingin nila sa isa’t isa.

“Guys…” sabi ni Divo. “Sorry.”

“Same,” sabi ni Ken. “Hindi ko naisip na ganun pala.”

“Sorry din,” sabi ni Vincent. “Akala ko joke lang lahat.”

Tumingin sila kay April

Ngumiti siya.

“It’s okay,” sabi niya. “Basta next time… listen.”

Tahimik si Yaya McFierce.

Pinagmamasdan sila.

“At ano ang natutunan niyo?” tanong niya.

“Respect is understanding,” sabi ni Divo.

“Respect is listening,” dagdag ni Ken.

“Respect is… caring,” sabi ni Vincent.

“Correct,” sabi ni Yaya McFierce.

Biglang napansin ulit ni April-

“Guys…”

“Mas gumaganda siya ulit.”

At oo- mas radiant na si Yaya McFierce.

Mas warm.

Mas human.

“Grabe… transformation series,” sabi ni Vincent.

“Kapag natututo kayo,” sabi niya, “lumalabas ang tunay kong anyo.”

Sa gilid, si Daryl… napaupo.

Hindi siya makapaniwala.

“They’re… apologizing?”

“Growth,” sabi ni Yaya McFierce nang hindi tumitingin.

Sa sala, nag-uusap na ulit ang mga bata.

Pero this time walang sigawan.

“Game?” sabi ni Vincent.

“Game,” sagot ni Ken.

“Pero walang cheating,” dagdag ni Divo

“Of course,” sabi ni April

Sa unang pagkakataon…

ang ingay ng bahay, hindi na gulo.

Kundi saya.

Sa dulo ng hallway, nakatayo si Yaya McFierce.

Tahimik.

Satisfied.

“Lesson three,” bulong niya,

“complete.”

CHAPTER 7

Akala ng mga bata, after nilang matuto ng listening, cleaning, at respect. Medyo magiging chill na ang buhay pero hindi pala kasi may mas malaking problema at ito ang mundo ng mga matatanda.

Isang umaga, nagising ang bahay na tahimik… pero may kakaibang tension.

Hindi dahil sa gulo.

Kundi dahil sa katahimikan ni Daryl.

“Napapansin niyo ba?” bulong ni Ken habang nag-aalmusal. “Parang ang lungkot ni Tito Daryl.”

“Hindi siya sumigaw today,” dagdag ni Vincent. “Which is… suspicious.”

“Hindi siya kumain,” sabi ni April.

Si Divo, seryoso ang mukha.

“Something’s wrong.”

Sa kabilang room, si Daryl, naka-upo sa mesa, hawak ang isang sobre.

Mukha siyang problemado.

“Hindi mo na kayang i-handle mag-isa.”

Biglang nagsalita si Yaya McFierce, nasa likod niya.

Napabuntong-hininga si Daryl.

“Hindi talaga,” sabi niya. “Kahit anong effort ko… kulang pa rin.”

“May solution,” sabi niya.

Tahimik si Daryl.

“Pinipilit ka nilang mag-asawa ulit,” dagdag ni Yaya McFierce.

Napatingin siya.

“Paano mo nalaman?”

“Alam ko ang kailangan kong malaman,” sagot niya.

Meanwhile… sa hallway.

Nakatago ang mga bata.

Nakikinig.

“Wait… marriage?” bulong ni Ken.

“Plot twist!” sabi ni Vincent.

“Shhh!” sabi ni Divo.

Sa loob-

“Hindi ko gusto,” sabi ni Daryl. “Hindi pa ako ready… at higit sa lahat-”

“Tungkol sa mga bata,” dugtong ni Yaya McFierce.

Tumango siya.

“Ayaw ko silang mapunta sa maling tao.”

DING DONG.

Napatingin silang lahat sa pintuan.

“Too late,” sabi ni Yaya McFierce.

Pagbukas ng pinto-pumasok ang isang babae na parang galing sa fashion show.

High heels. Perfect hair. Dramatic entrance.

“Hellooo~” bati niya, may pa-hair flip.

“Daryl, darling!” sabay beso attempt.

Umiwas si Daryl.

Mga bata sa gilid:

“WHO IS SHE?!” bulong ni Vincent.

“Ang kontrabida,” sagot ni April

“Ako si Veronica Glamazon,” sabi niya, nakataas ang kilay. “At ako ang magiging bagong ina ng mga batang ito.”

“Excuse me?!” sabay reak ng mga bata.

“Future pa lang,” dagdag niya, chill lang.

Tiningnan niya ang mga bata mula ulo hanggang paa.

“…These are the children?” sabi niya, halatang hindi impressed.

“Medyo… wild sila,” dagdag niya.

“Medyo?” bulong ni Ken.

“Don’t worry,” sabi ni Veronica. “I can fix them.”

Napatingin ang mga bata kay Divo.

“Fix?!” sabi niya. “Hindi kami sirang appliances!”

Lumapit si Yaya McFierce.

Tahimik.

“At ikaw?” tanong ni Veronica, nakatingin sa kanya. “Another failed nanny?”

Ngumiti si Yaya McFierce.

“I don’t fail,” sagot niya.

Tension.

Literal.

“Anyway,” sabi ni Veronica, balik kay Daryl. “We should proceed with the wedding. The sooner, the better.”

“Wedding?!” sabay-sabay ang mga bata.

Hindi sumagot si Daryl pero halatang napipilitan siya.

Sa kwarto nag-meeting ang mga bata.

“Okay. Emergency meeting,” sabi ni Divo.

“Hindi ko siya gusto,” sabi ni Ken. “May evil energy.”

“Hindi siya marunong mag-empathize,” dagdag ni April

“Hindi siya fun,” sabi ni Vincent.

“Hindi siya family,” sabi ni Divo.

“So… anong plan?” tanong ni Vincent.

Tumahimik si Divo.

Dati, ang plano nila ay para manggulo pero ngayon iba na.

“Hindi natin siya papaalis dahil sa prank,” sabi niya.

“Ha?!” sabi ni Vincent. “Character development ka na?”

“Hindi,” sagot ni Divo. “Papakita natin kung sino talaga tayo.”

“Family,” dagdag ni April.

Sa kabilang side ng bahay, nakatayo si Yaya McFierce.

Naririnig ang lahat.

Ngumiti siya.

“This is new,” bulong niya.

Sa sala, nakaupo si Daryl, mag-isa.

Lumapit ang mga bata.

“Tito…” sabi ni Divo.

Napatingin siya.

“We don’t want her,” sabi ni Ken.

“Hindi siya bagay dito,” dagdag ni Vincent.

“Hindi siya… tulad natin,” sabi ni April

Tahimik si Daryl.

“Hindi ko rin gusto,” mahina niyang sabi.

“Then bakit?” tanong ni Divo.

Napabuntong-hininga siya.

“Kasi akala ko… kailangan ko.”

Lumapit si Yaya McFierce.

“Hindi mo kailangan ng perpektong tao,” sabi niya.

“Kailangan mo ng tamang tao.”

Napatingin si Daryl sa mga bata at sa unang pagkakataon nakita niyang hindi na sila yung dating magulo.

Sa pintuan, nakatayo si Veronica.

“At sino ang magsasabing hindi ako ang tamang tao?” sabi niya.

Tension pero this time hindi umatras ang mga bata.

Lumapit si Divo “Hindi namin kailangan ng perfect na nanay,” sabi niya.

“Ang kailangan namin…”

Tumingin siya kay Daryl

“…ikaw.”

Tahimik ang buong bahay.

At si Yaya McFierce ay bahagyang ngumiti.

“Lesson four,” bulong niya,

“is coming.”

CHAPTER 8

After ng dramatic confrontation kay Veronica Glamazon ay hindi na naging normal ang bahay.

Hindi na ito tungkol sa kalokohan.

Hindi na rin tungkol sa simpleng lessons.

This time… it’s about identity.

Kinabukasan, tahimik ang lahat at walang nagsasalita tungkol sa nangyari kagabi pero ramdam na parang may shift.

Sa dining table, kumakain ang mga bata.

Maayos.

Tahimik.

Pero deep in thought.

“Guys…” sabi ni Ken, mahina. “Do you think… ready tayo?”

“Ready saan?” tanong ni Vincent.

“Sa pagbabago,” sagot niya.

Si Divo, napatingin kay Yaya McFierce na nasa dulo ng mesa.

“Hindi na ito laro,” sabi niya. “Hindi na prank vs yaya.”

“Family na ’to,” dagdag ni April.

Habang nag-uusap sila ay may napansin si Vincent.

“Wait lang…” sabi niya.

“Tumingin kayo kay Yaya.”

Napatingin silang lahat at doon nila nakita na hindi na siya katulad ng dati.

Wala na ang old, awkward aura.

Wala na ang intimidating presence.

Instead-

elegant. glowing. confident.

Parang… ibang tao na.

“GRABE?!” bulong ni Ken. “Full transformation na siya!”

“From mysterious to… model?” dagdag ni Vincent.

“Hindi lang physical,” sabi ni April.

“Mas warm na siya.”

Lumapit si Yaya McFierce.

“At ano ang napapansin niyo?” tanong niya.

“Mas gumaganda ka,” diretsong sabi ni Vincent

“Thank you,” kalmadong sagot niya.

“Pero bakit?” tanong ni Ken.

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Because you are changing.”

Tahimik.

“Kapag natututo kayo,” dagdag niya, “lumalabas ang tunay kong anyo.”

“So… reflection ka namin?” tanong ni Divo.

“In a way,” sagot niya.

“Kung masama kami…?” tanong ni Vincent.

“Mas mahirap akong tingnan,” sagot niya.

“Kung maayos kami…?” dagdag ni Ken.

“Mas nagiging malinaw ako,” sabi niya.

Napaisip ang mga bata.

“Parang mirror,” sabi ni April.

“Exactly,” sagot ni Yaya McFierce.

Sa gitna ng realization…

biglang pumasok si Veronica.

“Good morning,” sabi niya, naka-perfect outfit ulit.

Pero this time, walang impressed.

“Hmm,” sabi niya, nakatingin sa paligid. “Malinis… organized… surprisingly decent.”

“Thanks,” sabi ni Ken, medyo sarcastic.

Lumapit si Veronica kay Yaya McFierce.

“You’ve trained them well,” sabi niya. “But discipline isn’t everything.”

“True,” sagot ni Yaya McFierce. “Respect matters too.”

Nag-smirk si Veronica.

“Let’s test that.”

Biglang tumingin siya sa mga bata.

“From now on,” sabi niya, “I will be the one in charge.”

Nagkatinginan ang mga bata.

Dati - magre-react sila ng rebellion.

Pero ngayon…

Tahimik lang si Divo.

Lumapit siya.

“With respect,” sabi niya, “we don’t accept you.”

Nanlaki ang mata ni Veronica.

“Excuse me?”

“We’re not being rude,” dagdag ni Ken. “We’re being honest.

“Respect doesn’t mean obedience,” sabi ni April.

“It means understanding,” dagdag ni Vincent

Tahimik si Veronica kasi hindi niya in-expect ’to.

Sa gilid, si Daryl ay nakatingin lang, hindi siya nagsasalita pero halatang proud siya.

Lumapit si Yaya McFierce sa mga bata.

“At ano ang ginagawa niyo ngayon?” tanong niya.

“Standing up,” sabi ni Divo.

“For ourselves,” dagdag ni Ken.

“For our family,” sabi ni April. Tumango si Yaya McFierce.

“This… is growth.” biglang napansin ni April ulit-

“Guys…”

Napatingin silang lahat.

Yaya McFierce ay fully transformed na. Wala na ang anumang bakas ng dati niyang itsura.

He was beautiful. powerful. complete.

“Final form!” sigaw ni Vincent.

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Hindi pa tapos,” sabi niya.

“May isang lesson pa.”

Tahimik ang lahat.

“What is it?” tanong ni Divo.

Tumingin siya kay Daryl tapos sa mga bata.

“Love,” sabi niya at sa salitang iyon ay naramdaman ng lahat na ito na ang pinakaimportanteng bahagi.

Sa labas ng bahay, umiihip ang hangin na parang may nagbabadyang pagbabago at sa loob ay handa na ang pamilya.

“Lesson five,” bulong ni Yaya McFierce,

“is about to begin.”

CHAPTER 9

Hindi na ito simpleng laban ng bata vs yaya.

Hindi na rin ito tungkol sa rules.

Ito na ang pinakaimportanteng laban—para sa pamilya.

Maagang gumising ang buong bahay.

Pero iba ang vibe.

Hindi peaceful.

Tense.

Sa sala, may mga dekorasyon.

Puting bulaklak. Mahabang tela. At isang malaking sign:

“Congratulations, Daryl & Veronica”

“Hindi ako okay dito,” sabi ni Ken, nakakunot ang noo.

“Same,” dagdag ni Vincent. “Parang horror movie… pero sosyal.”

Si Divo, tahimik lang.

Nakatingin sa paligid.

“So… this is it,” sabi niya.

“Wedding day?” tanong ni April.

“Wedding day,” sagot niya.

Sa kabilang room, si Daryl, naka-formal na damit.

Pero hindi siya masaya.

Hawak niya ang coat.

Hindi niya maisuot.

“Hindi mo kailangang ituloy.”

Biglang nagsalita si Yaya McFierce, nasa likod niya ulit.

“Pero kailangan ko,” sabi niya. “Para sa kanila.”

“Sigurado ka?” tanong niya.

Napatingin si Daryl sa salamin.

“At para saan?” dagdag ni Yaya McFierce.

Tahimik.

“Para maging maayos ang lahat,” sagot niya.

“Maayos… o pilit?” tanong niya.

Meanwhile…

sa kwarto ng mga bata—

emergency meeting ulit.

“Okay. Final plan,” sabi ni Marcus.

“Classic sabotage?” tanong ni Vincent.

“NO,” sabay sigaw ni April.

“Hindi na tayo ganun,” dagdag niya.

“So ano?” tanong ni Vincent.

Tahimik si Divo.

“Ilalaban natin,” sabi niya.

“Paano?” tanong ni April.

“Truth,” sagot niya.

“Wait… seryoso?” sabi ni Vincent. “Walang prank? Walang slime? Walang chaos?”

“Growth na tayo,” sagot ni Ken.

“Character development era,” dagdag ni April.

Huminga nang malalim si Divo.

“Hindi natin sisirain ang kasal,” sabi niya. “Papakita natin kung bakit hindi dapat mangyari.”

Sa labas…

nagsisimula nang dumating ang mga bisita.

High-class. Sosyal. Friends ni Veronica.

“Ang fancy…” bulong ni Vincent.

“Ang fake,” sagot ni Ken.

Sa gitna ng sala, nakatayo si Veronica Glamazon.

Perfect ang look.

Perfect ang smile.

Pero…

walang warmth.

“Where are the children?” tanong niya.

“Present,” sabi ni Divo.

Lumapit silang lahat.

Tahimik.

Composed.Hindi na sila yung dating chaotic kids.

“Ready na kayo sa new life niyo?” tanong ni Veronica.

“Ready na kami,” sabi ni Ken.

“Pero hindi kasama ka,” dagdag ni Benjo.

Nanlaki ang mata ng mga bisita.

“Excuse me?” sabi ni Veronica.

Lumapit si Divo

“With respect,” sabi niya, “this isn’t right.”

“Hindi ka namin kilala,” dagdag ni April.

“Hindi mo kami kilala,” sabi ni Ken.

“And that’s the problem,” sabi ni Divo.

Tahimik ang buong sala.

Sa gitna—

si Daryl.

Naririnig ang lahat.

“Hindi namin kailangan ng perfect na nanay,” sabi ni Divo.

“Kailangan namin ng taong mahal kami,” dagdag ni April.

“At mahal namin ang Tito namin,” sabi ni Ken.

Tahimik.

Unti-unting napatingin si Daryl sa kanila.

At doon niya nakita—

hindi na sila yung batang pasaway.

Kundi…

pamilyang marunong magmahal.

Lumapit siya sa kanila.

“Mga anak…” sabi niya.

Huminga siya nang malalim.

“At ikaw?” tanong ni Veronica, medyo naiinis na. “Ano ang decision mo?”

Tahimik.

Then—

tinanggal ni Daryl ang coat niya.

“I’m sorry,” sabi niya.

“But I can’t do this.”

Gulat ang lahat.

“You’re making a mistake,” sabi ni Veronica.

“No,” sagot niya.

“I’m fixing one.”

Tahimik ang buong bahay.

At si Tita Veronica?

Galit.

“Fine,” sabi niya.

“Good luck sa… chaotic life niyo.”

At umalis siya.

Dramatic.

Pagkasara ng pinto—

tahimik muna.

Then—

“WE DID IT?!” sigaw ni Vincent.

“WE DID IT!” sagot ni Ken.

Nagtawanan.

Nagyakapan.

Si Tito Daryl—

napaupo.

“Thank you,” sabi niya.

“For reminding me…”

Lumapit si Yaya McFierce.

Tahimik.

“At ano ang natutunan niyo?” tanong niya.

“Love is choosing the right people,” sabi ni Divo.

“Love is not forced,” dagdag ni Ken.

“Love is family,” sabi ni April.

Tumango si Yaya McFierce.

At sa sandaling iyon—

parang nag-glow ang buong paligid.

Pero si April…

napatingin sa kanya.

“Wait…”

“Guys…”

“Teka lang…”

Unti-unting…

nagiging transparent si Yaya McFierce.

“Uh… guys?!” sabi ni Vincent.

“What’s happening?!” sigaw ni Ken.

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Kapag hindi niyo na ako kailangan…”

“…that means natuto na kayo.”

“Wait—NO!” sabi ni Divo.

“Hindi pa kami ready!” dagdag ni Ken.

Lumapit si April.

“Please… stay.”

Pero umiling si Yaya McFierce.

“You already have everything you need.”

Tumingin siya kay Daryl.

Tapos sa mga bata.

“At isa’t isa.”

Unti-unti…nawala siya.

Parang hangin.

Parang alaala.

Tahimik ang buong bahay.

Pero this time hindi malungkot kundi puno ng pagmamahal.

“Lesson five,” bulong ni Divo.

“Complete.”

FINAL CHAPTER

Umaga sa bahay ni Daryl pero hindi na ito yung dating umaga.

Walang sigawan. Walang kalat. Walang prank war.

Tahimik pero hindi empty.

Tahimik na maayos.

Sa sala, naka-upo ang mga bata.

Isa-isa.

Parang may hinihintay.

“Ang weird,” sabi ni Vincent, mahina. “Parang may kulang.”

“Hindi ‘parang’,” sagot ni Ken. “May kulang talaga.”

Si Divo, nakatingin lang sa bakanteng spot sa gitna ng sala.

Kung saan dati nakatayo si Yaya McFierce.

“Guys…” sabi ni April.

Tahimik silang lahat.

Sa kusina, si Daryl, nagkakape.

Pero hindi rin siya mapalagay.

“Parang ang tahimik ng bahay,” sabi niya sa sarili.

“Pero bakit parang… mas maingay sa isip ko?”

Sa dining table, may isang baso ng tsaa.

Hindi ginalaw.

Parang iniwan lang para sa kanya.

May maliit na note sa tabi:

“You already know what to do.”

“Ang drama talaga,” bulong ni Vincent.

“Pero tama siya,” sabi ni Divo

Biglang may hangin.

Hindi ordinaryo.

Parang… familiar.

“Guys…” sabi ni Ken, napatingin sa gitna ng sala.

“May something…”

Unti-unting may presensya.

Hindi tao.

Hindi boses.

Pero ramdam.

At doon—

sa gitna ng sala…

nagpakita ulit si Yaya McFierce.

Pero hindi solid.

Parang ilaw.

Parang alaala.

Parang magic na hindi na permanent.

“Hello,” sabi niya, kalmado pa rin.

“Yaya?!” sabay-sabay nilang sigaw.

“Akala namin wala ka na!” sabi ni Vincent.

“Technically,” sabi niya, “tama kayo.”

Nanlaki ang mata ni Ken.

“So… bakit nandito ka?”

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Para sa huli.”

Tahimik.

Lumapit siya sa kanila.

Isa-isa niyang tiningnan ang mga bata.

“Divo,” sabi niya.

Tumango si Divo.

“Leader ka na ngayon,” sabi niya.

“Hindi dahil ikaw ang strongest.”

“Pero dahil marunong kang makinig.”

“Ken.”

Tumikhim si Ken.

“Hindi ka lang drama queen,” sabi niya.

“Emotional ka… and that’s your strength.”

“Vincent.”

“Present!” sabi niya, medyo pilit na confident.

“Your chaos is not your enemy,” sabi ni Yaya McFierce.

“Pero dapat alam mo kung kailan titigil.”

“April.”

Tahimik si April.

Ikaw ang pinaka-observant,“ sabi niya.

“Don’t underestimate silence.”

Tahimik ang lahat.

Lumapit si Yaya McFierce kay Tito Cedric.

“Daryl,” sabi niya.

Tumayo siya.

“Hindi ka mahina,” sabi niya.

“Hindi ka rin kulang.”

“Natuto ka lang makinig sa maling expectations.”

Napayuko si Daryl.

“Thank you,” mahina niyang sabi.

Ngumiti si Yaya McFierce.

“Hindi pa tapos ang trabaho mo.”

Biglang napatingin ang mga bata.

“Ha?” sabi ni Divo.

“Ngayon,” sabi niya, “ikaw na ang tunay na yaya nila.”

“Wait—what?!” sabay reak ng lahat.

“Hindi ako yaya!” sabi ni Daryl .

“Hindi mo kailangang maging literal,” sabi ni Yaya McFierce.

“Ang kailangan nila ay guide.”

Tahimik.

Napatingin si Daryl sa mga bata.

At sa unang pagkakataon hindi na siya takot.

“Guys…” sabi niya.

“Hindi ko alam lahat.”

“Pero nandito ako.”

Lumapit ang mga bata.

“Hindi mo kailangan alam lahat,” sabi ni Divo.

“Basta nandyan ka,” dagdag ni Ken.

“Same energy,” sabi ni Vincent.

Ngumiti si April.

“Family tayo.”

Sa gitna ng sala—

nagkatinginan silang lahat.

At sa wakas…

hindi na sila gulo.

Kundi pamilya.

Sa likod, unti-unting kumupas si Yaya McFierce.

“Wait!” sabi ni Ken.

“Don’t go yet!”

Ngumiti siya.

“Kapag kailangan niyo ako…”

“…alam niyo na kung paano ako makikita.”

“Paano?!” sigaw ni Vincent.

“By remembering,” sabi niya.

“At choosing better and Daryl” sabi ni Yaya Mcfierce at napatingin si Daryl sa kanya

“this is my very first job as a magical yaya and you are my very first love. Mahal Kita” nakangiting sabi ni Yaya Mcfierce na ikinagulat ni Daryl na sya namang ikinangiti ng mga bata at unti-unti ng naglaho na parang hangin.

Parang ilaw.

Parang panaginip na naging totoong aral.

Tahimik ang bahay.

Pero this time hindi na empty.

Kundi puno ng buhay.

“Guys…” sabi ni Divo.

“We changed.”

“Hindi lang tayo,” sabi ni Ken.

“Buong bahay.”

Si Daryl, ngumiti.

“Isang yaya lang pala ang babago sa atin para makita ang tunay na halaga ng isang pamilya…” sabi ni Daryl sa mga bata

“yiiii namiss mo lang si yaya eh” sabi naman ni Vincent sa Tito Daryl nya

Sa huling eksena ang bahay na dati puro gulo ngayon ay puno ng tawa, respeto, at pagmamahal.

At sa salamin ng sala parang may isang maliit na anino na ngumiti bago tuluyang maglaho.

THE END.

💅✨